Aptera fusca es una especie de insecto blatodeo de la familia Blaberidae, subfamilia Epilamprinae.

Distribución geográfica
Se pueden encontrar en Sudáfrica.

Sinónimos
 Blatta aptera Zschach, 1788.
 Perisphaeria cingulata Burmeister, 1838.
 Perisphaeria crassa Walker, 1868.
 Aptera lenticularis Saussure, 1864.
 Perisphaeria multicincta Walker, 1868.
 Nauphoeta rubricosa Walker, 1868.

Referencias

Blaberidae
Animales descritos en 1784
Taxones descritos por Carl Peter Thunberg
Insectos de Sudáfrica

Aptera fusca


ليلى جبر (3 نوفمبر 1967 -)، ممثلة سورية.

عن حياتها
تخرجت من كلية الآداب جامعة دمشق بتخصص علم الاجتماع، بدأ نجاحها في مطلع تسعينات القرن العشرين من خلال مشاركتها بالبطولة في فيلم «كفرون» إلى جانب الكوميديون دريد لحام وسامية الجزائري ومن ثم توالت أعمالها وقدمت غيره العديد من الأعمال سوًا في السينما والتلفزيون.

حياتها الأسرية
هي من أسرة فنية كبيرة حيث أنها ابنة الفنان محمود جبر والفنانة هيفاء واصف، كما أن شقيق والدها الفنان ناجي جبر وشقيقات والدتها هن الممثلات منى وغادة واصف، وهي شقيقة الممثلة مرح وابنة شقيقتها هي الممثلة دانا جبر.

أعمالها

من أعمال التلفزيون

من الأفلام

الأعمال الإذاعية
 حكم العدالة.

روابط خارجية

المراجع

أشخاص على قيد الحياة
مواليد في دمشق
ممثلات من دمشق
مواليد 1386 هـ
مواليد 1387 هـ
مواليد 1967
ممثلات سوريات في القرن 20
ممثلات سوريات في القرن 21
ممثلات أفلام سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
خريجو جامعة دمشق

ليلى جبر


El tapaculo de Paramillo (Scytalopus canus), también conocido como churrín paramero o tapaculo paramuno, es una especie de ave paseriforme de la familia Rhinocryptidae perteneciente al numeroso género Scytalopus. Es endémica de los Andes occidentales de Colombia.

Distribución y hábitat

Su hábitat natural se reduce a los matorrales húmedos de zonas altas de los Andes occidentales de Colombia (Antioquia).

El tapaculo de Paramillo se encuentra confinado en una estrecha franja entre la cota superior de bosque de montaña y los herbazales del páramo, que a veces solo tiene unos cientos de metros de ancho.

Taxonomía
La presente especie ya fue considerada una subespecie de un Scytalopus magellanicus más ampliamente definido, pero difieren substancialmente en la vocalización.

Tradicionalmente fue considerado conespecífico con el más extendido Scytalopus opacus; pero como ambos tienen cantos distintos fueron separados en dos especies diferentes en 2010, lo que fue aprobado en la Propuesta N.º 446 al South American Classification Committee (SACC).

Descripción

El tapaculo de Paramillo tiene un aspecto similar a otros miembros del género Scytalopus, con plumaje principalmente de tonos grises oscuros y carece de los flancos pardos de Scytalopus opacus.

Referencias

Bibliografía
 Fundación ProAves (2010). ProAves expedition solves Tapaculo mystery. Consultado el 16 de febrero de 2010.

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Scytalopus canus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Scytalopus canus en xeno-canto.

canus
Aves endémicas de Colombia
Animales descritos en 1915
Taxones descritos por Frank Chapman
Fauna endémica de Antioquia

Scytalopus canus


Akurat este o trupă muzicală poloneză formată în noiembrie 1994 în Bielsko-Biała.

Componență
Membri actuali
 Piotr Wróbel – chitară, vocal
 Wojciech "Yellow" Żółty – chitară, vocal
 Eugeniusz Kubat – chitară bas
 Michał Sosna – saxofon
 Mikołaj Strachura – baterie

Foști membri
 Piotr "Yoyo" Jakimów – baterie (pînă în 2002)
 Łukasz Gocal – baterie (2002 - 2007)
 Tomasz Kłaptocz – voce, trompetă (pînă în 2008)
 Krzysztof "Flipper" Krupa – baterie (2007 - 2011)
 Ireneusz Wojnar – chitară bas (pînă în 2012)
 Przemysław Zwias – saxofon, flaut (pînă în 2012)
 Bartek "Barthezz" Pawlus – baterie (2011 - 2014)

Discografie

Albume de studio
 Pomarańcza (29 ianuarie 2001, re-lansare 22 mai 2006)
 Prowincja (1 octombrie 2003, re-lansare 22 mai 2006)
 Fantasmagorie (31 mai 2006)
 Optymistyka (7 noiembrie 2008)
 Człowiek (31 mai 2010)
 Akurat gra Kleyffa i jedną Kelusa (7 noiembrie 2012)

Single-uri
 Droga długa jest (2001)
 Dyskoteka gra (2001)
 Lubię mówić z Tobą (2002)
 Do prostego człowieka (2003)
 Wiej-ska (2003)
 Fantasmagorie (2006)
 Demo (2006)
 Czy to już (2006)
 Tylko najwięksi (2007)
 Jeden człowiek to jeden sens (2008)
 Żółty wróbel (2008)
 Język ciała (2009)
 Danse Macabre (2010)
 Godowy majowy (2010)
 Ale człowiek song (2010)
 Nie fikam (2011)
 Przed snem - słoiczek Tiananmen (2012)
 Kochana Kochana Kochana (2013)

Legături externe
  Pagina oficială Akurat

Akurat
Formații rock poloneze

Akurat


Gramatofilum (lat. Grammatophyllum), biljni rod iz porodice kaćunovki. Pripada mu desetak vrsta trajnica koje rastu po kišnim šumama na Filipinima, Indokini, Indoneziji, Novoj Gvineji i nekim otocima uPacifiku.

Među ovim vrstama ističe se po svojoj veličini G.speciosum, koja se sa svojom visinom od 7.62 metara (25 stopa) nalazi u Guinnessovoj knjigi rekorda, str. 42.

Vrste
 Grammatophyllum elegans Rchb.f.
 Grammatophyllum kinabaluense Ames & C.Schweinf.
 Grammatophyllum martae Quisumb. ex Valmayor & D.Tiu
 Grammatophyllum measuresianum Sander
 Grammatophyllum multiflorum Lindl.
 Grammatophyllum pantherinum Rchb.f.
 Grammatophyllum ravanii D.Tiu
 Grammatophyllum rumphianum Miq.
 Grammatophyllum schmidtianum Schltr.
 Grammatophyllum scriptum (L.) Blume
 Grammatophyllum speciosum Blume
 Grammatophyllum stapeliiflorum (Teijsm. & Binn.) J.J.Sm.
 Grammatophyllum wallisii Rchb.f.

Izvori

Cymbidiinae

Gramatofilum


Pontsko gorje (tur. Kuzey Anadolu Dağları) planinski je lanac u sjeverozapadnom dijelu Turske do granice s Gruzijom. Proteže se duž crnomorske obale dužinom od oko 1,000 km između ušća rijeka Ješiljirmak na zapadu i Čoroh na istoku (ušće kod Batumija u Gruziji), maksimalne širine do 130 km.

Ime potječe od grčkog imena za Crno more - Pontos (grč. Ποντιακά). Sastavljeno je od nekoliko paralelnih planinskih lanaca međusobno razdvojenih uzdužnim dolinama i klisurama. Rijekom Kizil Irmak podijeljeno je na dva dijela: niži zapadni (dužine oko 500 km, visine do 2,600 m) i viši istočni dio. Nadmorska visina raste od zapada (2,000 — 2,500m) prema istoku do maksimalnih 3,931 metara na najvišem vrhu Kačkar Dagi.

Zapadni dijelovi izgrađeni su od pješčenjaka, andezita, vapnenca i metamorfnih stijena, dok na istoku dominiraju graniti, gnajsevi, škriljevci i vulkanske stijene. Na sjeveru strmo se spuštaju prema morskoj obali ostavljajući usku primorsku nizinu širine svega 5—10 km. Priobalne ravnice nešto su šire jedino uz ušća rijeka: Kizil Irmak, Ješil Irmak i Sakarija (60 do 70 km). Prema jugu i jugozapadu postupno se spuštaju prema nižim dijelovima Armenske i Anatolijske visoravni.

Rudno bogatstvo ogleda se u zalihama bakra i polimetaličnih ruda u Murgulskom bazenu na istoku, te ležištima kamenog ugljena u zapadnom dijelu.

Sjeverni obronci znatno su vlažniji od južnih s oko 2—3,000 mm godišnje padalina. Obrasli su listopadnim šumama hrasta, bukve i graba koje postupno prelaze u mješovite, a potom i šume četinjača i planinske livade. U zapadnim dijelovima dominira vegetacija makije. Južne padine znatno su suše i u nižim dijelovima obrasle trnovitim grmljem, koje postupno prelazi u mješovite šume u višim dijelovima planine. Ravnice u podnožju i kotline gusto su naseljene i u potpunosti kultivirane.

Galerija

Izvori

Gorja u Aziji
Planine u azijskom dijelu Turske
Planine u Gruziji

Pontsko gorje


Tadla fue un principado Árabe Beduino islámico ubicado en la actual Marruecos, específicamente en la cordillera del Atlas y que se mantuvo independiente desde la caída de los benimarines (1465) hasta la invasión de los saaditas.

Estuvo conformado por nueve tribus: Ait Robʿa, Beni ʿAmir, Beni Kheirane, Beni Meskine, Beni Moussa, Beni Zemmour y la confederación tribal Ouardigha (conformada por las tribus de Oulad Bahr Kbar, Oulad Bahr Sghar y Smaʿla).

Bibliografía
 Cpt. R. Peyronnet, "History of the Tadla from the origins to 1910" (), in: Bulletin de la Société de Géographie d'Alger et de l'Afrique du Nord, 24th y. (1919), pp. 49–62
 A. M. Qasimi, "History of the Bani ʿAmir tribe and the neighbouring Tadla, 1188-1956" (), D.N. (2005)

Historia de Marruecos

Tadla


Wilson Cruz (Brooklyn, 27 de diciembre de 1973) es un actor estadounidense, conocido por interpretar a Rickie Vásquez en Es mi vida (1994-1995) y por ser un personaje recurrente en El Arca de Noé. Como una persona abiertamente gay de ascendencia afropuertorriqueña, se ha desempeñado como defensor de los jóvenes homosexuales, especialmente los negros.

Primeros años

Wilson Cruz nació en Brooklyn (Nueva York), de padres puertorriqueños.
Es el mayor de tres hermanos. Sus padres lo alentaron a actuar. Desde los 7 años de edad apareció en varias obras, incluyendo
Supporting cast,
Cradle of fire,
The Roar of the Greasepaint – The Smell of the Crowd y
Becoming Memories.
Recorrió el país con el grupo Young Americans ('jóvenes estadounidenses'). Cuando tenía 10 años, su familia se mudó a San Bernardino (California). Se graduó en la secundaria San Bernardino Eisenhower High School y asistió a la Universidad Estatal de California, donde se especializó en dos carreras: teatro e inglés. Sin embargo, abandonó la universidad para dedicarse a la actuación.

A los 19 años, Cruz le contó a su madre que era gay. Ella quedó conmocionada inicialmente, pero finalmente aceptó la noticia. En cambio su padre, al enterarse, lo echó de su casa, y Cruz pasó los siguientes meses viviendo en su automóvil y en casas de amigos. Años más tarde se reconcilió con su padre.

Carrera

Cruz se mudó a Hollywood para buscar trabajo como actor, con la intención de ser abierto con respecto a su sexualidad desde el principio de su carrera. En 1994 fue elegido como Enrique Rickie Vásquez, un adolescente gay con problemas, en la serie de televisión de culto Es mi vida (My so called life). En un episodio (titulado «So-called angels», 'las mal llamadas ángeles'), elaborado a partir de la propia vida de Cruz, Rickie les cuenta a sus padres, que lo echan de su casa.
Por su buena actuación, Cruz recibió en el premio Young Artist 1995 en la categoría «mejor actuación de un grupo de jóvenes en una serie de televisión».

Después de Es mi vida, Cruz representó a Joaquín, el sirviente del director del FBI y gay oculto Edgar Hoover (1895-1972) en la película Nixon, de Oliver Stone.
También obtuvo un pequeño papel en la película para televisión On Seventh Avenue ('en la Séptima Avenida').
En 1996 apareció junto a David Arquette como Mikey en la película Johns, acerca de las luchas diarias de los prostitutos. En 1998 interpretó a Ángel en la producción de Broadway Rent y en 2000 hizo de Víctor en la última temporada de Party of five.

Participación en la comunidad LGBT

Cruz aboga a favor de la comunidad LGBT (lesbianas, gais, bisexuales y transexuales), y se dedica especialmente a los jóvenes negros. Ha ofrecido voluntariamente su tiempo como presentador de Youth Zone ('zona joven'), una comunidad online en Gay.com para jóvenes LGBT. Fue nombrado Gran Mariscal del Desfile del Orgullo Gay de West Hollywood 1998, y del Desfile del Orgullo Gay 2005 en Chicago.
En 2008 fue el orador principal en la Lavender Graduation (graduación color lavanda) y el Rainbow Banquet ('banquete del arco iris') que honró a los estudiantes LGBT que se recibieron en la Universidad de Illinois (Chicago).

Wilson Cruz vive en Los Ángeles (California). Sabe tocar saxofón, y también clarinete y flauta. Colecciona fotos de actores en blanco y negro.

Trabajos realizados

Televisión

 1994-1995: Es mi vida, Enrique Rickie Vasquez, 19 episodios
 1996: On Seventh Avenue, Reuben Díaz
 1996: Sister, Sister, Bobby (1 episodio).
 1997: Ally McBeal, Steven/Stephanie (1 episodio).
 1999-2000: Party of Five, Víctor (11 episodios).
 2002: ER, Jeffrey Cruz (1 episodio).
 2004: The West Wing, como Jack Sosa (2 episodios).
 2005: The Closer, hombre en un bar (1 episodio).
 2005-2006: Arca de Noé, Junito (7 episodios).
 2006: Monk, un técnico que fuma (1 episodio).
 2007: Navy NCIS: Naval Criminal Investigative Service, Todd Ryder (1 episodio: «Cover Story»).
 2007: Rick y Steve: la pareja gay más feliz del mundo, Evan (2 temporadas).
 2008: Raising the bar, Rafael de la Cruz (3 episodios).
 2009: Pushing daisies, Sid Tango (1 episodio, el 13 de junio de 2009, en EE. UU.).
 2011: Anatomía de Grey, como Kyle (1 episodio: «Start me up», el 2 de diciembre de 2009, en EE. UU.).
 2011: Single ladies Vincent (2 episodios: «Can't hide love» y «Lost without you»).
 2017: Star Trek: Discovery, como Teniente Comandante Hugh Culber, doctor de la USS Discovery (recurrente)

Cine
 1995: Nixon, Joaquín (sirviente personal gay de Hoover).
 1996: Beat the Bash, Kevin
 1996: Johns, Mikey
 1996: Joyride, James
 1997: All Over Me, Jesse
 2000: Supernova, Benj Sotomejor
 2003: Party Monster, Ángel
 2005: Bam Bam and Celeste, Tony
 2006: Coffee Date, Kelly
 2007: Ode, Adrián
 2009: He's Just Not that into You, Nathan
 2009: Green Flash, Kyle
 2009: The People I've Slept With, Gabriel
 2011: Slip away, como David
 2011: Convincing Clooney, como Joaquín
 2011: Meth Head (en posproducción), como Julián

Teatro
 1998: Rent, Ángel
 2003: A Perfect Wedding, Julián
 2005: Tick, Tick... Boom!, Michael

Notas

Nacidos en Brooklyn
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de teatro de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores gais
Actores masculinos de Estados Unidos del siglo XXI
Activistas por los derechos LGBT de Estados Unidos
Homosexuales de Estados Unidos

Wilson Cruz


Tadaaki Matsubara (født 2. juli 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Shimizu S-Pulse og Tokyo Verdy.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Tadaaki Matsubara


Karabasan şu anlamlara gelebilir:

 Karabasan, halk kültüründe kabusa neden olan varlık
 Karabasan, psikolojide uyku felci anlamındaki sözcük
 Karabasan, çizgi roman
 Karabasan (film, 2004)
 Karabasan (film, 2014)

Karabasan (anlam ayrımı)


Victimes de nos richesses es una película documental francesa dirigida por Kal Touré del año 2006.

Sinopsis
Un año después de los dramáticos acontecimientos de septiembre de 2005 en las fronteras de Ceuta y Melilla, jóvenes africanos y africanas repatriados relatan sus tentativas de cruzar la frontera española, dando "sus" versiones de lo que sucedió.

Premios
 Panafricano - Cannes 2007
 Miroirs et cinémas d'Afriques - Marseille 2007
 FCAT 2008

Referencias

Victimes de nos richesses


Johan Ludvig Heiberg ist der Name folgender Personen:

* Johan Ludvig Heiberg (Schriftsteller) (1791–1860), dänischer Schriftsteller
 Johan Ludvig Heiberg (Philologe) (1854–1928), dänischer Philologe und Mathematikhistoriker

Johan Ludvig Heiberg


محافظة فورموزا هي إحدى محافظات الأرجنتين تنقسم إلى 9 مقاطعات صغيرة يطلق عليها اسم حزب.

روابط إضافية
 Provincial government (Spanish)
 One-page info: enconomic info, with a map (can be enlarged)
 Tourist Office (Spanish)
 Encyclopedia Libre article (Spanish only)
 Provincial portal (Spanish only)

مراجع

تأسيسات سنة 1955 في الأرجنتين
دول وأقاليم أسست في 1955
محافظات الأرجنتين

محافظة فورموزا


La gare de Bacquepuis est une gare ferroviaire, fermée, de la ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville, située sur le territoire de la commune de Bacquepuis, dans le département de l'Eure en région Normandie.

Situation ferroviaire
Établie à  d'altitude, la gare de Bacquepuis était située au point kilométrique (PK) 119,626 de la ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville, entre la halte de Gauville et la gare de Quittebeuf.

Elle disposait de deux voies et de deux quais.

Histoire
La section d'Évreux à Glos-Monfort a été déclarée d'intérêt public le , et a été mise en service en deux étapes : le  entre Évreux et Le Neubourg, comprenant la gare de Bacquepuis, et le  jusqu'à Glos-Montfort. La ligne est fermée aux voyageurs le  et le trafic marchandises est supprimé entre Évreux et Le Neubourg le , ce qui entraîne la fermeture définitive de la gare. La section d'Évreux au Neubourg est déclassée le .

Le bâtiment voyageurs fut démoli à la fin des années 1980.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en France
 Ligne d'Évreux-Embranchement à Quetteville

Liens externes
Le blog sur les gares SNCF : la gare de Bacquepuis

Gare mise en service en 1888
Gare disparue dans l'Eure

Gare de Bacquepuis


الحُرَّة صنف من التمر يزرع في تونس، لونه يميل إلى الصُّفرة، غير أنها دون الدقلة والفطيمي جودةً. وتسوق قبلهما إذ تنضج في شهر سبتمبر من كل سنة، بينما تنضج الدقلة والفطيمي بعد ذلك.

تمور تونسية
نخيل

حرة (تمر)


Demirlik, Kahramanmaraş ilinin Ekinözü ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya

Kahramanmaraş il merkezine 200 km, Ekinözü ilçesine 83 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Ekinözü'nün mahalleleri

Demirlik, Ekinözü


Michael David Wood () este un istoric și prezentator englez de televiziune. El a prezentat numeroase seriale documentare de televiziune de la sfârșitul anilor 1970 și până în prezent. Wood a scris, de asemenea, o serie de cărți despre istoria Angliei, printre care In Search of the Dark Ages, The Domesday Quest, The Story of England și In Search of Shakespeare.  El a fost numit profesor de istorie la Universitatea din Manchester, în 2013.

Educația și formarea profesională
Wood s-a născut în cartierul Moss Side din Manchester. El a învățat la școala primară "Heald Place" din Rusholme. Când avea opt ani, familia lui s-a mutat la Manchester, unde el a învățat la școala primară din cartierul Benchill. În timpul studiilor la Școala de Gramatică din Manchester, a dezvoltat un interes față de teatru, jucând rolul lui Grusha în prima producție britanică de amatori a piesei Cercul de cretă caucazian a lui Brecht. A obținut o calificare în limba engleză, limba franceză și istorie.

Wood a studiat istoria și limba engleză la Facultatea "Oriel" a Universității din Oxford, efectuând o călătorie de șase săptămâni în Statele Unite ale Americii în ultimul an de studii, și a obținut o diplomă de licență. Mai târziu, el a întreprins o cercetare postuniversitară în istoria anglo-saxonă la Facultatea "Oriel". După trei ani în cercetare pentru titlul de doctor în istorie, s-a angajat ca jurnalist la ITV.

Cariera
În anii 1970, Wood a lucrat pentru studioul BBC din Manchester. El a fost mai întâi reporter, apoi producător asistent a programelor de actualități, înainte de a reveni la pasiunea sa pentru istorie cu serialul In Search of the Dark Ages (1979-1981) pentru BBC2. A devenit repede apreciat în rândul telespectatoarelor pentru aspectul său plăcut (el a fost poreclit, în glumă, "gândire de femeie crumpet" de ziarele britanice), vocea lui groasă și obiceiul de a purta blugi strâmți și o geacă din piele de oaie. Emisiunile lui Wood au fost, de asemenea, bine-cunoscute în Statele Unite ale Americii, unde au fost redifuzate de PBS și de diferite rețele de televiziune prin cablu. Serialul Legacy (1992) este unul dintre cele mai difuzate documentare la televiziunile americane.

Începând din 1990, Michael Wood a fost director al companiei independente de producție de televiziune "Maya Vision International". În 2006, s-a alăturat campaniei Școlii Britanice de Arheologie din Irak, care avea ca scop instruirea și încurajarea noilor arheologi irakieni, și a ținut prelegeri pe acest subiect. În 2013, Wood a devenit profesor de istorie la Universitatea din Manchester.

Viața personală
La sfârșitul anilor 1970 și începutul anilor 1980, a avut-o timp de zece ani ca parteneră de viață pe jurnalista și prezentatoarea TV Pattie Coldwell. În prezent, locuiește în nordul Londrei cu soția sa, producătoarea de televiziune Rebecca Ysabel Dobbs, și cu cele două fiice, Minakshi și Jyoti.

Onoruri
Wood a fost cercetător în cadrul Societății Regale de Istorie  până în 2007. În 2009, a devenit doctor honoris causa al Universității din Sunderland, în 2011, a devenit doctor honoris causa în litere al Universității din Leicester, iar în 2015 i-a fost acordată "Medalia Președintelui" de către Academia Britanică. După ce fusese anterior președinte al Societății de Arheologie și de Istorie din Leicestershire, a acceptat în 2017 funcția de vicepreședinte onorific pe viață, oferită în semn de recunoaștere a activității sale în realizarea serialului documentar "Michael Wood's Story of England".

Seriale de televiziune

 In Search of the Dark Ages (1979–1981)
 Great Railway Journeys ("Zambezi Express", 1980)
 Great Little Railways (episodul 3: "Slow Train to Olympia", 1983)
 In Search of the Trojan War (1985)
 Domesday: A Search for the Roots of England (1986)
 Greece: The Hidden War (1986)
 Art of the Western World (1989)
 Legacy: A Search for the Origins of Civilisation (1992)
 Lifeboat (1993)
 In the Footsteps of Alexander the Great (1997)
 Conquistadors (2000)
 In Search of Shakespeare (2003)
 In Search of Myths and Heroes (2005)
 The Story of India (2007)
 Christina: A Medieval Life (2008)
 In Search of Beowulf (2009) (a.k.a. Michael Wood on Beowulf)
 Michael Wood's Story of England (2010)
 The Great British Story: A People's History (2012)
 King Alfred and the Anglo Saxons (2013)
 The Story of China (2016)
 Ovid: The Poet and the Emperor (2017)

Documentare
 Darshan: An Indian Journey (1989)
 Traveller's Tales: The Sacred Way (1991)
 Saddam's Killing Fields (1993)
 Secret History: Hitler's Search for the Holy Grail (1999)
 Gilbert White: Nature Man (2006)
 Christina: A Medieval Life (2008)
 Alexander's Greatest Battle (2009)
 Shakespeare's Mother; The Secret Life of a Tudor Woman (2015)

Cărți

 In Search of the Dark Ages (BBC Books, 1981)
 In Search of the Trojan War (1985)
 Domesday: A Search for the Roots of England (1988)
 Legacy: A Search for the Origins of Civilization (1992)
 The Smile of Murugan: A South Indian Journey (1995)
 In the Footsteps of Alexander the Great (1997)
 In Search of England: Journeys Into the English Past (1999)
 Conquistadors (2000)
 In Search of Shakespeare (2003)
 In Search of Myths and Heroes (2005)
 India: An Epic Journey Across the Subcontinent (2007)
 The Story of England (2010)

Note

Legături externe

 Michael Wood  de la Institutul Britanic de Film

 Scrieri
 The Story of the Conquistadors
 In Search of Shakespeare
 In Search of Myths and Heroes
 "The Life of an Anglo-Saxon Princess". The Guardian, 2010

 Interviu
 Interviu video din 2012

Nașteri în 1948
Fellows of the Royal Society of Literature
Oameni în viață
Istorici britanici
Scriitori englezi din secolul al XX-lea
Scriitori englezi din secolul al XXI-lea
Prezentatori de televiziune
Profesori de istorie

Michael Wood (istoric)


Proljetni trokut je astronomski asterizam koji uključuje zamišljeni trokut nacrtan na nebeskoj sferi s njegovim definirajućim vrhovima na Arkturu, Spiki i Regulu. Ovaj trokut povezuje zviježđa Volara, Djevice i Lava. Vidljivo je da se uzdiže na jugoistočnom nebu sjeverne polutke između ožujka i svibnja.

George Lovi iz Sky & Telescope magazina ima malo drugačiji proljetni trokut, uključujući i rep Lava, Denebolu, umjesto Regula. Denebola je tamnija, ali je trokut gotovo jednakostraničan.

Ove zvijezde tvore dijelove većeg proljetnog asterizma zvanog Veliki Dijamant zajedno s Cor Carolijem.

Zvijezde proljetnog trokuta

Vidi također

Ljetni trokut
 Zimski trokut
Sjeverni križ

Izvori

Amaterska astronomija

Proljetni trokut


Salvador Benedit Eyherabide, padre espiritual de Villa Crespo. Principal promotor de la industria del cuero, la que provocó el surgimiento del barrio.

Su familia

Este precursor indiscutido del barrio de Villa Crespo-que luego también sería llamado Parroquia San Bernardo-  y pionero en la realización de obras comunitarias, nació en Buenos Aires el 8 de diciembre de 1848. Era hijo de Erlande Arnaud Benedit (nacido el 22 de julio de 1818, en Ayherre, Pirineos Atlánticos, Francia y fallecido en Buenos Aires el 4 de enero de 1895) y de Graciana Eyherabide (nacida en 1819 en Saint-Etienne-de-Baigorry, Pirineos Atlánticos, Francia y fallecida en Buenos Aires el 9 de marzo de 1871). Salvador Benedit es, entonces descendiente de franceses emigrados a la Argentina y más particularmente, de ascendencia bearnesa por parte de los Benedit y vasco francés por parte de su madre y de algunos de sus abuelos paternos.

Su obra

Cursó sus estudios en el Colegio San José (Buenos Aires). Se especializó en la industria del cuero y para perfeccionarse viajó a Bélgica donde se relacionó con la empresa Wattine & Cie. A su regreso se casó con Catalina Subigaray, nacida en Montevideo, con quien tuvo siete hijos. Mantuvo su vinculación con la empresa Wattine & Cie., ya mencionada, que en 1888 fundó, con Benedit como gerente,  la Fábrica Nacional de Calzado, que estableció en la manzana ubicada entre las actuales calles Padilla, Acevedo, Murillo y Gurruchaga  dando origen al barrio Villa Crespo, . A través de esta fábrica se dio trabajo a miles de obreros. El hecho de que Benedit ocupara el cargo de gerente de la Fábrica Nacional de Calzado fue decisivo en el origen y consolidación de numerosas instituciones barriales. Benedit fue miembro de la Unión Industrial Argentina

Fue el principal impulsor de la construcción de la Iglesia Parroquial de San Bernardo, del Registro Civil de la zona, de la Seccional de Policía, de la Alcaldía y cofundador del periódico El Progreso. Activo político (fue concejal y diputado nacional) e integró el partido Unión Cívica Nacional cuyo jefe era Bartolomé Mitre. Su reconocida generosidad para con los humildes, lo hizo acreedor del cariño y el respeto de sus convecinos. Fue Concejal de la Ciudad, en 1895, y Diputado nacional.

Vivió en el barrio que tanto amaba hasta su muerte, en 1905 cuando ya, según Diego del Pino, el Presidente Manuel Quintana le había ofrecido el cargo de Intendente Municipal de la Ciudad de Buenos Aires.

La plazoleta ubicada en la intersección de las Avenidas Warnes y Raúl Scalabrini Ortiz y la calle Murillo lleva su nombre, a solicitud de la Junta Barrial y de Estudios Históricos de Villa Crespo

Véase también

 Villa Crespo

Bibliografía

 D.J. y Jáuregui Rueda, Carlos: Familias Argentinas, Herrera Vegas, Ediciones Callao, 1823. Buenos Aires, 2003 y 2006.
 "Historia de Villa Crespo - Pasado y presente del barrio". Dr. Francavilla, Cayetano; Ed. del autor, Buenos Aires, 1978.
 "Buenos Aires: cronología del barrio de Belgrano y sus alrededores, 1855-1910". Córdoba, Alberto Octavio; Asociación Amigos del Museo Histórico Sarmiento, Buenos Aires, 1980.
 www.genealogiafamiliar.net

Referencias

Porteños
Políticos de Argentina del siglo XIX
Políticos de Argentina del siglo XX
Políticos de la ciudad de Buenos Aires
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por la Capital Federal
Emigrantes franceses hacia Argentina
Fundadores de periódicos de Argentina

Salvador Benedit


The Irish House of Lords was the upper house of the Parliament of Ireland that existed from medieval times until 1800. It was also the final court of appeal of the Kingdom of Ireland.

It was modelled on the House of Lords of England, with members of the Peerage of Ireland sitting in the Irish Lords, just as members of the Peerage of England did at Westminster. When the Act of Union 1800 abolished the Irish parliament, a subset of Irish peers sat as representative peers in the House of Lords of the merged Parliament of the United Kingdom.

History
The Lords started as a group of barons in the Lordship of Ireland that was generally limited to the Pale, a variable area around Dublin where English law was in effect, but did extend to the rest of Ireland. They sat as a group, not as a separate House, from the first meeting of the Parliament of Ireland in 1297. From the establishment of the Kingdom of Ireland in 1542 the Lords included a large number of new Gaelic and Norman lords under the policy of surrender and regrant.

Religious division was reflected in the House, but as late as the 1689 "Patriot Parliament" a majority of Lords had remained Roman Catholics, while the administration and a slight majority in the Commons were Anglicans, adherents of the Church of Ireland. In 1634 the campaign to secure "The Graces" came to a head. Most of these Catholic lords lost their titles in the ensuing 1641 rebellion, notably during the 1652 Cromwellian Settlement. These dispossessed lords were regranted their titles (if not always their lands) after the Restoration of 1660 by the Act of Settlement 1662. Others took the losing side in the Williamite War in Ireland (1689–91), and a much smaller number of them were re-granted their lands in the 18th century.

By the 1790s most of the Lords personified and wanted to protect the "Protestant Ascendancy". By the time of the abolition of the Irish House of Lords in 1800 some of the peerages were very ancient, such as the lords Kingsale, created in 1397, and the viscounts Gormanston from 1478. The first Earl of Kildare had been created in 1316.

Following the Act of Union in 1800, the peerage of Ireland elected just 28 of their number to sit in the United Kingdom House of Lords, described as the "representative peers". This practice ended in 1922 with the establishment of the Irish Free State.  Other newly created Irish peers, such as Clive of India, the Earl of Carysfort and Lord Curzon, were still able to stand for election to the UK House of Commons (not being UK peers) if they were not a representative peer. This was a convenient way of giving a title for reasons of prestige to someone who expected to sit in the British House of Commons.

Today the 18th-century Irish Parliament building on College Green in Dublin is an office of the commercial Bank of Ireland, and visitors can view the Irish House of Lords chamber within the building.

Function
The Parliament of Ireland was a bicameral legislature, and bills could originate in either the Commons or the Lords; both had to pass a bill for it to stand a chance of becoming law. Either house could amend or reject the others' proposals. Under Poynings' Law, matters passed by the Irish parliament had to be approved and could be amended by the Irish Privy Council and English Privy Council; main debates before this stage were thus technically on "heads of bills".  Following approval the Parliament of Ireland voted on the formal finalised "bill" (which could only be rejected or passed unamended).

The Lords was the highest court of appeal in Ireland, same as the Lords were in England. However, the controversial British Declaratory Act 1719 asserted the right of the Lords in Westminster to overrule the Irish Lords. The Irish Patriot Party secured the repeal of the Declaratory Act as part of the Constitution of 1782.

The House of Lords was presided over by the Lord Chancellor, who sat on the woolsack, a large seat stuffed with wool from each of the three lands of England, Ireland and Scotland. At the state opening of the Irish parliament Members of Parliament were summoned to the House of Lords from the House of Commons chamber by Black Rod, a royal official who would "command the members on behalf of His Excellency to attend him in the chamber of peers". Sessions were formally opened by the Speech from the Throne by the Lord Lieutenant, who sat on the throne beneath a canopy of crimson velvet.

Sessions were generally held at Dublin Castle in the 16th and 17th centuries, until the opening of the Irish Houses of Parliament in the 1730s.

See also
Kingdom of Ireland
List of Irish Representative Peers

Footnotes

External links
Journals of the House of Lords  Vol 1 Vol 2 Vol 3 Vol 4 Vol 5 Vol 6 Vol 7 Vol 8 Proceedings 1634–1800; printed 1779–1800; large (~1 GB) PDF files from the Oireachtas library

Lords
Defunct upper houses
Former supreme courts
1800 disestablishments in Ireland
13th-century establishments in Ireland
Courts and tribunals disestablished in 1800

Irish House of Lords


Reece James, né le  à Bacup dans le Lancashire, est un footballeur anglais. Il évolue à Sheffield Wednesday comme défenseur gauche. Son frère, Matty James, est également footballeur.

Biographie
Le , il réalise ses débuts en faveur de Manchester United, lors d'une rencontre de League Cup contre le MK Dons. Ce sera son seul et unique match avec les Red Devils.

Le , il rejoint Wigan Athletic. À l'issue de la saison 2017-18, Wigan est promu en Championship (deuxième division), mais James se voit libéré par le club.

Le , il rejoint Sunderland, club évoluant en League One (troisième division anglaise).

Le , il rejoint les Doncaster Rovers. Le 15 décembre 2020, il se met en évidence en étant l'auteur d'un doublé en League One, lors de la réception de Swindon Town, permettant à son équipe de s'imposer 2-1. Il inscrit un total de sept buts en championnat cette saison là.

Le , il signe un contrat de trois saisons avec Blackpool.

Le , il rejoint Sheffield Wednesday.

Palmarès

Références

Liens externes

Footballeur anglais
Naissance en novembre 1993
Naissance dans le Lancashire
Joueur du Manchester United FC
Joueur du Carlisle United FC
Joueur du Rotherham United FC
Joueur du Huddersfield Town AFC
Joueur du Wigan Athletic FC
Joueur du Sunderland AFC
Joueur du Doncaster Rovers FC
Joueur du Blackpool FC
Joueur du Sheffield Wednesday FC

Reece James (football, 1993)


එංගලන්තයෙදී භාර්යාව විකිණීම යනු අසතුටුදායක විවාහයක් අවසන් කිරීමේ එක් ක්‍රමයක් වූ අතර එය පොදු එකඟතවක් මත සිදුවිය. මෙහි ආරම්භය 17 වන සියවසේ අවසන් භාගයේදී සිදුවිය. එකල ඉතා ධනවත් පුද්ගලයන්ට හැර අන් අයට දික්කසාද වීම ප්‍රායොගික වශයෙන් සිදුකල නොහැකි විය. තම බිරින්ද ගේ ගෙලට, දෑතට හෝ ඉනට කණ්ඨපාශයක් පැලඳ ඇය ප්‍රදර්ශනය කිරීමෙන් පසුව ස්වාමිපුරුශය විසින් ප්‍රසිද්ධියේ ඇයව වැඩිම ලංසුව තබන්නාට වෙන්දේසි කරයි. භාර්යාව විකිණීම තෝමස් හාඩි ගේ කාස්ටබ්‍රිජ් හි නගරාධිපති (Mayor of Casterbridge) නම් නවකතාවට පසු තිරය සැපයීය. මෙම කතාවේ ප්‍රධන චරිතය තම බිරිඳව කතාව ආරම්භයේදීම විකුණන අතර එම ක්‍රියාව ඔහුගේ මුලු ජීවිතයම හොල්මන් කරමින්, බිය වද්දන අතර අවසානයේදී ඔහුව විනාශ කර දමයි.

මෙම චාරිත්‍රයට නීත්‍යානුකූල පදනමක් නොමැති වූ හෙයින් නිරන්තරයෙන්ම අභි චෝදන ලැබූවද, විශේෂයෙන් 19වන සියවසේ මැද භගයේ සිට මේ පිලිබඳ බලධාරීන්ගේ ආකල්පය අපහැදිලි සැක උපදවනසුලු විය. වාර්තා වලට අනූව 19වන සියවසේ මුල් භගයේ එක් මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු පවසා ඇත්තේ භාර්යා වෙළඳාම වැලැක්වීමට තමාට අයිතියක් ඇතැයි තමා විශ්වාස නොකරන බවයි. එසේම අනාථ නිවාසයකට තම පවුල නඩත්තු කිරීමට දීමට නොදී තම භාර්යාව විකුණා දැමීමට පුරුෂයන්ට බලකල ප්‍රාදේශීය දුප්පතුන්ට සහන සැලසීමේ කොමසාරිස්වරු පිලිබඳවද එකල තොරතුරු විය.

භාර්යා වෙළඳාම 20වන සියවසේ මුල් භාගය දක්වා කිසියම් ආකරයකට පැවති බව නීතිවිශාරද හා ඉතිහාසඥ ජේම්ස් බ්‍රයිස් 1901දී රචනා කළ තොරතුරු අනූව පෙනී යයි. එංගලන්තයේ අවසාන කාලයේදී වාර්තා වී අති එක් සිද්ධියකට අනූව ලීඩ්ස් නගරයේ පොලිස් අධිකරණයකදී 1913දී සාක්ෂි දෙමින් එක් කාන්තාවක් පවසා ඇත්තේ ඇයව £1කට තම සැමියා ඔහුගේ සේවා ස්ථානයේ මිතුරෙකුට විකිණූ බවයි.

නීතිමය පසුබිම

භාර්යා වෙළඳාම එහි "චාරිත්‍රානුකූල අර්ථයෙන්" ගත් කල, එය 17වන සියවසේ අග භාගයෙදී "නිපදවූ චාරිත්‍රයකි". කෙසේ නමුත් 1302දී ද පුද්ගලයෙක් ඔප්පුවක් මගින් තම බිරිඳ තවත් පුද්ගලයෙකුට ප්‍රදානය කළ අවස්ථාවක් වාර්තා වී ඇත. පුවත්පත් වලින් ලත් ප්‍රසිද්ධිය නිස 18 වන සියවසේ දෙවන භාගය වන විට මෙම ක්‍රියාව බහුල ලෙස ක්‍රියාත්මක වන්නට විය.

20වන සියවසේ රචකයකු වූ කෝට්නි කෙනී දක්වන පරිදි මෙම පිලිවෙතේ "මූලාරම්භය මෑතකදී නොවන බව එත්තු ගන්වන පරිදි මුල්බැසගත් චාරිත්‍රයක් බවට පත් වී ඇත." 1901දී භාර්යා වෙළඳාම පිළිබඳව ජේම්ස් බ්‍රයිස් පැවසුවේ "අපගේ නීතියේ (ඉංග්‍රීසි නීතියේ) මෙවැනි අයිතියක් පිලිබඳ කිසිම සලකුණක් දක්නට නොමැති බවයි." ඔහු වැඩි දුරටත් පැවසුවේ, "හැමදෙනාම භාර්යා විකිණීමේ අමුතු පුරුද්ද පිළිබඳව අසා ඇති අතර, එය තවදුරටත් සමාජයේ යටහත් පහත් පන්ති අතර කලතුරකින් වුවද සිදුවන බවයි.

විවාහය

1753 වෛවාහක පනත පනවන තුරු, පූජකවරයෙක් ඉදිරියේ විවාහය චාරිත්‍රානුකූලව සිදුකිරීම අනිවාර්ය නෛතික අවශ්‍යතාවක් ලෙස එංගලන්තයේ නොසැලකුනු අතර විවාහය ලියාපදිංචි කිරීමක්ද සිදුනොවිනි. විවාහයක් සඳහා වූ එකම අවශ්‍යතාව වූයේ පාර්ශව දෙක එක්වීමට කැමති වීම හා ඔවුන් විවාහයට අවශ්‍ය නීතිමය වයස් සීමාව, එනම් ගැහැණු ළමයෙකු නම් අවුරුදු 12ද පිරිමි ළමයෙක් නම් අවුරුදු 14ද පසුකර තිබීම පමණි. විවාහයෙන් පසුව කාන්තව සම්පූර්ණයෙන්ම පුරුෂයාට යටත් විය යුතු වූ අතර, ස්වාමියා හා භාර්යව යන දෙදෙනාම එකම නෛතික ඒකකයක් ලෙස සළකයි. එය පතිකූලත්වය ලෙස හඳුන්වයි. සුප්‍රකට ඉංග්‍රීසි විනිශ්චයකාර ශ්‍රීමත් විලියම් බ්ලැක්ස්ටෝන් 1753දී දැක්වූ පරිදි "කාන්තවගේ නෛතික පැවැත්ම ඇගේ වෛවාහක කාල සීමාව තුළ අත්හිටුවන අතර එම අයිතිය ඇගේ ස්වාමියාගේ අයිතියට එකතු කරයි. ඔහුගේ ආරක්ෂාව හා රැකවරණය යටතේ ඇය සියලු කටයුතු සිදුකරයි. විවාහක කාන්තාවකට දේපල හිමිකාරත්වය ඇය සතුව තබාගත නොහැක. ඇයද තම ස්වාමියාගේ දේපලක් ලෙසට සලකන ලදි. බ්ලැක්ස්ටෝන් තවදුරටත් නිරීක්ෂණය කළ පරිදි, "බොහෝවිට බිරිඳ තම නොහැකියාවන් පිලිබඳ බොරුකීමට පවා පෙළඹෙන්නේ ඇගේ ආරක්ෂාව හා වාසිය තකාය. එංගලන්ත නීතියට කාන්තාවන්ගේ ඇති කැමැත්ත එයින්ම පෙනේ".

වෙන්වීම

විවාහයක් අවසාන කිරීමේ ක්‍රම 5ක් එංගලන්ත ඉතිහාසයේ මුල් නූතන යුගයේ විය. එකක් නම් පැවිදි අධිකරණයකදී වාසය හා සංවාසයෙන් (a mensa et thoro) වෙන්වීම සඳහා අනාචාරය හෝ මරණ තර්ජන කරන වධහිංසාව පදනම් කරගෙන නඩු පැවරීමයි. නමුත් මෙහිදී නැවත විවාහ විය නොහැක. 1850 සිට, 1857දී විවාහ නඩුකර පනත පනවන තුරු,එංගලන්තයේ දික්කසාදය ලබාගත හැකි වූයේ සංකීර්ණ හා මිල අධික පුද්ගලික පාර්ලිමේන්තු පනතක් මගිනි.1857 පනතින් පසු දික්කසාද අධිකරණ ඇති කළ පසු දික්කසාද ක්‍රියාපටිපාටියේ වියදම සැළකිය යුතු ප්‍රමානයකින් අඩුවුවද එයද සමාජයේ දිළිඳු පුද්ගලයන්ට මිල අධික විය. මීට විකල්පයක් වූයේ "පුද්ගලික වෙන්වීමක්" ලබාගැනීමයි. මෙය දෙපාර්ශවය අතර එකඟතාවක් වූ අතර වෙන්වීමේ ඔප්පුවක් ලෙස නොතාරිස්වරයකු විසින් ඇතිකළ යුතු විය. අතහැර දැමීම හෝ රහසින් පළායාමද කළහැකි විය. මෙහිදී බිරිඳව බලෙන් නිවසින් පිට කිරීම හොඅ සැමියා තම අනියම් බිරිඳ සමඟ වෙනම නිවසක පදිංචියට යාම හොඅ සිදුවිය. අවසන් ක්‍රමය වන්නෙ එතරම් ප්‍රසිද්ධ නැති භාර්යව විකිණීම නම් නීත්‍යානුකූල නොවන ක්‍රමයට විවාහය අවසන් කිරීමයි. කාන්තාවන්ට හිමි නෛසර්ගික හිමිකම් ඇති නිසා,කාන්තාවන් පිළිබඳ නීති (1777) දැක්වූ පරිදි, භාර්යාව විකිණීම යනු දුප්පතුන්ට, "බිරිඳට හා ස්වාමිපුරුෂයාට එකිනෙකාව එපා වී ඇති අවස්ථාවක, දෙදෙනාම වෙන්වීමට කැමැත්තෙන් සිටී නම් හා පුරුෂයාට එම වෙන්වීම වලංගු බවට අපකීර්තිමත් ලෙස වුවද ප්‍රසිද්ධ කිරීමට අවශ්‍ය වූ විට, භාවිතා කළ හැකි ක්‍රමවේදයක් ලෙස සැකීය.

19වන සියවසේ බිරින්දෑවරු මෙයට අකමැත්ත පළ කර තිබුනද, 18වන සියවසේ බිරින්දෑවරුන් තමාව විකිණීමට විරුද්ධ වූ බවට කිසිදු වාර්තාවක් නැත. තමා සතුව මුදල් හෝ මුදල් ඉපයිය හැකි කුසලතාවන් නොමැති බොහෝ කාන්තාවන්ට විකිණීම යනු අසතුටුදායක විවාහයක් නිම කළ හැකි වූ එකම ක්‍රමය විය. සමහර අවස්ථා වල විකිණීම සිදු කළ යුතු බවට යෝජනා කර ඇත්තේ බිරිඳ බවටද වාර්තා වී ඇත. වෙන්ලොක් වෙළඳපලේ 1830දී සිලිං2 පැංස6කට විකිණීමට ගෙන ගිය බිරිඳගේ සැමියා අවසන් මොහොතේදී තම තීරණය වෙනස් කිරීමට ගියද බිරිඳ පවසා ඇත්තේ, තමාටද වෙනසක් අවශ්‍ය බැවින් තමාව විකුණන ලෙසයි.

භාර්යාව විකිණීමෙන් පසු, ස්වාමිපුරුෂයා ඔහුගේ සියලු වෛවාහක වගකීම්, එනම් බිරිඳගේ මූල්‍ය වගකීම් වලින් පවා නිදහස් වේ. ගැනුම්කරු බොහෝ විට බිරිඳගේ පෙම්වතා වේ. මිළදී ගැනීම නිසා ඔහු ස්වාමිපුරුෂයා විසින් පැවරිය හැකිව තිබූ සාපරාධී සංවාදය සම්බන්ද නීතිමය ක්‍රියාමාර්ග, එනම් තම දේපල වලට හානි කිරීම නිසා ගත හැකි පියවර (මෙහිදී බිරිඳ ස්වාමියාගේ දේපලක් ලෙස සලකයි ) වලින් බේරී සිටිය හැක.

විකිණීම

ප්‍රසිද්ධ වෙන්දේසියකින් බිරිඳ විකිණීමේ චාරිත්‍රය මුලින්ම ආරම්භ වූයේ කවදාද යන්න නිශ්චිත නැති නමුත්, එය 17වන ශතවර්ෂයේ අවසන් කාලයේ සිදුවූ බවට සිතිය හැක.1692 නොවැම්බර් වලදී, ටිප්ටොන් හි නේදන් වයිට් හවුස්ගේ පුත් ජෝන්, තම බිරිඳව බ්‍රේස්ගර්ඩ්ල් මහතාට විකිණූ බවට, විකිණූ ආකාරය පිළිබඳව දක්වා නැතත්, සඳහන් වී ඇත.1696දී තෝමස් හීත් මෝල්ස්ටර්, චිලර් හි ජොර්ජ්ගේ බිරිඳ සමඟ නීති විරෝධී ලෙස සංවාසයේ යෙදීම නිසා තේම් හි විශේෂ පූජක අධිකරණය විසින් දඩ ගැසීමකට ලක්කර ඇත. මෙහිදී මෙම පුද්ගලයා විසින් කාන්තව මිලට ගෙන ඇත්තේ පවුමෙන් පැන්ස 2ක ප්‍රමානයටය. කෙසේ නමුත් 1690 හා 1750 අතර කාලයේදී එංගලන්තයෙන් තවත් සිද්ධි 8ක් වාර්ත වී ඇත. 1789 ඔක්ස්ෆර්ඩ් හි සිද්ධියකදී භාර්යා වෙළඳාම හඳුන්වා ඇත්තේ "දික්කසාදයේ ග්‍රාමීය ප්‍රතිරූපය ලෙසත්, දැනට එය ප්‍රදේශ කිහිපයක පැවතුනද සෙමෙන් අනෙකුත් ප්‍රදේශ වලට ව්‍යාප්ත වන තත්වයක් ලෙසත්ය". කෙසේ නමුත් මෙම ක්‍රියාව කුමන හෝ ආකාරයකින් 20වන සියවසේ මුල් කාලය දක්වා පැවතුනු අතර එම කාලයේදී එය වර්ධනය වූ වෙන්වීමේ ක්‍රමයක් විය.

බොහෝ වාර්තා වලට අනුව විකිණීම පිළිබඳව ඊට පෙර සිටම, බොහෝ විට ප්‍රාදේශීය පුවත්පත් දැන්වීම් මගින්, නිවේදනය කර ඇත. භාර්යාව විකිණීම බොහෝ විට ප්‍රාදේශීය වෙලඳපලක සිදුවන වෙන්දේසියක ස්වරූපයක් ගත් අතර, බිරිඳගේ අතට හෝ ගෙලට බැඳි කණ්ඨපාශය (බොහෝ අවස්ථා වල ලණුවක් හා සමහර අවස්ථ වල පීත්ත පටියක්) සමඟ ඇයව ගෙන යනු ලැබීය. බොහෝ විට ගැනුම්කරු ඊට පෙර සොයගත්තකු වන අතර, විකිණීම, වෙන්වීමේ හා නැවත විවාහවීමේ ස්ංකේතයක් විය. මේඩ්ස්ටෝන් හි 1815 ජනවාරි වල සිදුවූ සිද්ධියකට අනුව, ජොඅන් ඔස්බෝන් තම බිරිඳව ප්‍රාදේශීය වෙලඳපලකදී විකිණීමට සැලසුම් කලේය. නමුත් එදින එම ස්ථානයේ පොල නොපැවැත්වීම නිසා වෙළඳාම සිදුකෙරුනේ "අර්ල් වීදීයේ ගල් අඟුරු පාලම පිළිබඳ සංඥා පුවරුව අසල දීය". මෙහිදී වෙලඳම ඉතා විධිමත් ආකාරයකට සිදුවූ අතර ඔහුගේ බිරිඳ සහ දරුවා £1කට විලියම් සාජන්ට් නැමති පුද්ගලයාට විකුණනු ලැබීය. මෙම වසරේම ජූලි මාසයේදී එක් ස්වාමිපුරුෂයෙක් තම බිරිඳව ස්මිත්ෆීල්ඩ් වෙළඳපලට අශ්වකරත්තයකින් ගෙන ආ අතර ඇයව ගිනි 50ක් හා අශ්වයෙකු වෙනුවෙන් විකුණන ලදි. වෙළඳාම අවසන් වූ පසු "එම කාන්තාව තම නව ස්වාමියා සමඟ ඔවුන් එනතුරු නවතාතිබූ කුඩා අශ්වකරත්තයකට නැග ගියේ කිසිම අකමැත්තකින් නොවේ. 1875 සැප්තම්බර් වල ස්ටේන්ස් වෙළඳපලේ පැවති විකුණුමකදී, සිලිං 3 හා පැන්ස 4ක එක් ලංසුවක් පමණක් තිබූ අතර වෙන කිසිවෙකු ලංසු තබන්නා සමග තරඟ කිරීමට ඉදිරිපත් නොවීය. ඔවුන් ගැන දන්නා පුද්ගලයන් ඊට හේතුව දැන සිටියහ. මෙහිදී ගැනුම්කරුට පුරසාරම් දෙඩිය හැකිවූයේ ඔවුන් අතර තිබූ දිගු කාලීන කිට්ටු සම්බන්ධය නිසා වෙනින් කිසිවෙකු ඇයව ගැනීමට ඉදිරිපත් නොවීම නිසාය.

වෙළඳම සඳහා ප්‍රතිෂ්ඨාව සපයන්නේ පුරුෂයා වුවද ඒ සඳහා භාර්යාව කැමති විය යුතුය. 1824දී මැන්චෙස්ටර් වල වාර්තාවකට අනුව "ලංසු තැබීම් කීපයකට පසුව බිරිඳ සිලිං 5කට විකිණීමට තීන්දු විය. නමුත් බිරිඳ එම ගැණුම්කරුට අකමැති වූ නිසා නැවත වෙන්දේසිය ආරම්භ වූ අතර ඇයව සිලිං 3ක් හා බීර නැළියකට විකිණීමට තීරණය විය. බොහෝ විට වෙලඳාම සිදුවන විටත් බිරිඳ තම නව ස්වාමියා සමග ජීවත්වීම ආරම්භ කර තිබිනි. 1804දී වාර්තා වූ තවත් සිද්ධියකට අනුව ලන්ඩන් හි කඩ හිමියෙකුට තම බිරිඳ අමුත්තෙකු සමග සංවාසයේ යෙදී සිටියදී හසුවිය. එහිදී ඇතිවූ ආරවුලකදී එම ආගන්තුකයා කාන්තව මිලදී ගැනීමට එකඟ විය. මෙම සිද්ධියට අදාලව විකිණීම යනු මෙවැනි අවස්ථා විසඳා ගැනීමේ පිළිගත් ක්‍රමයක් ලෙස පිළිගැනිණ. කෙසේ නමුත් විකිණීම නිදහසේ සිදුවන අවස්ථාද තිබේ. මෙහිදී බිරිඳට තම ගැණුම්කරු ආගන්තුක පුද්ගලයන් අතුරින් තෝරා ගැනීමට සිදුවේ. 1766 මාර්තු මාසයේදී, සවුත්වෝක් හි වඩුවෙක් තම බිරිඳව ආපනශාලාවකදී විකුණුවේ විවාහයකට සුදුසු උනන්දුවක් නැති බව පවසමිනි. පසුව මත් බව සිඳී හොඳ සිහියට පැමිනි පසු ඔහු ඇයට නැවත තම සමඟ එන ලෙස පැවසුවද කාන්තාව එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නිසා ඔහු සියදිවි නසාගන්නා ලදි. නිවසේ ඇතිවන අඬදබරයක් සමහර විට බිරිඳව විකිණීමට මුල් විය හැක. නමුත් බොහෝ අවස්ථාවල වාර්තා වී ඇති අන්දමට භාර්යව විකිණීමේ පරමාර්ථය, දික්කසාදයකට සමාන නීත්‍යානුකූලභාවයක් ලැබෙන පරිදි විවාහය අවසන් කිරීමයි. සමහර වාර්තා වලට අනුව බිරිඳ විසින්ම තම විකිණීම සැලසුම් කළ අවස්ථා ඇත. එසේම ඇය විසින්ම තම නියෝජිතයාට, තමාව මිලදී ගෙන තම විවාහය අවසන් කිරීමට මුදල් දුන් අවස්ථාවක් 1822 ප්ලයිමවුත් වලින් වාර්තා විය.

19වන සියවසේ මැද භාගය

19වන සියවසේ මැද භාගය වන විට් භාර්යාව විකිණීම පහළම මට්ටමේ කම්කරුවන්ට, විශේෂයෙන්ම ඈත පිටිසර බද ජීවත්වන්නන්ට සීමා විය. නමුත් තම බිරිඳව විකුණන ස්වාමිපුරුෂයන්ගේ හා ඔවුන්ගේ ගැනුම්කරුවන්ගේ රැකියා අනුව විග්‍රහ කර බැලීමේදී මෙම චාරිත්‍රය වැඩි වශයෙන්ම ප්‍රසිද්ධ කාර්මික විප්ලවයට පෙර සිටි ජන කොටස් අතර බව පෙනේ. ස්වාමියාගේ රැකියාවන් සඳහන් කර තිබු අවස්ථා 158න් විශාලම පිරිස, එනම් 19ක්, යෙදී සිටියේ පශු සම්පත් හෝ ප්‍රවාහන ක්ෂේත්‍ර වලයි. 14 දෙනෙකු ගොඩනැගිලි ක්ෂේත්‍රයේ රැකියා කළ අතර, 5 දෙනෙකු කම්මල්කරුවන්ද, 4 දෙනෙකු දුම් කවුළු ශුද්ධ කරන්නන්ද විය. දෙදෙනෙකු ගුණවතුන් ලෙස විස්තර කර ඇති නිසා, භාර්යාවන් විකිණීම ගොවියන්ගේම චාරිත්‍රයක් නොවන බවට සිතිය හැක. වාර්තා වී ඇති ඉහළ තත්වයක් සහිත සිද්ධිය වන්නේ චන්ඩෝස් හි දෙවන ආදිපාද හෙන්රි බ්‍රිජස්, තම දෙවන බිරිඳ අශ්වයන් බලා ගන්නා පුද්ගලයෙකුගෙන් 1740දී මිලට ගැනීමයි.

භාර්යාවන්ගේ මිල ගණන් සැලකිය යුතු ප්‍රමාන වලින් වෙනස් විය. බිරිඳට £100 හා දරු දෙදෙනාට £25 බැගින් 1865දී, ( 2011දී එය £10800කට සමාන වනු ඇත ) වූ උපරිම මුදලක සිට බීර වීදුරුවක් දක්වා වූ අවම මිලකට හෝ සමහර විට නොමිලේ ද විකිණීම සිදුවිය. හුවමාරුව සිදුවී ඇති අවම මුදල් ප්‍රමානය තුට්ටු 3කි, එනම් පැන්සයෙන් 3/4කි. සාමාන්‍ය මිල ගනන් සිලිං 2 පැන්ස 6 සිට සිලිං 5 දක්වා චලනය විය. වේඩ් මැන්සෙල් හා බෙලින්ඩා මීට්යාඩ් යන රචකයන්ට අනුව මුදල් මෙහිදී අතුරු ප්‍රතිලාභයක් විය. වඩා වැදගත් කාරණය වූයේ බොහෝ පුද්ගලයන්, මෙම විකිණීමට නීතිමය පදනමක් නොතිබුනත්, එය නීත්‍යානුකූල ලෙස සැලකීමයි. සමහර ජෝඩු ද්විවිවාහ කර ගත්තද, භාර්යාවන් විකිණීම පිලිබඳව, බලධාරීන්ගේ ආකල්පය සැක උපදවන සුළු විය. ගම්බද පූජකවරු හා මහේස්ත්‍රාත්වරු මෙම චාරිත්‍රය ගැන දැනගෙන සිටියද, එහි නීත්‍යානුකූල භාවය පිළිබඳ නිශ්චිත නොවීම නිසා හෝ එය නොදුටුවා සේ සිටින්නට විය. බෞතීස්ම පිළිබඳ සටහන් පොත් වලද මෙවැනි කාරණා, එනම්, 1782දී එසෙක්ස් හි පර්ලි හි සටහනක " ඒමි ඩෝටර්, මෝසස් ස්ටෙබින් හිදී කණ්ඨපාශයක් සමඟ මිලදී ගත් බිරිඳ" ලෙස දැක්වේ. 1784 දී ලින්කන්ෂයර් හි ජූරියක් පවසා තිබුනේ, වරක් තම බිරිඳ විකුණූ පුද්ගලයෙකුට නැවත ගැණුම්කරුගෙන් ඇයව ඉල්ලා සිටීමට අයිතිය නොමැති බැවින් පළමු ගනුදෙනුව අනුමත කරන බවයි. 1819 දී ඩර්බි හි, ඇෂ්බෝර්න් හි මහේස්ත්‍රාත්වරයෙක් විකුණීමක් නැවත්වීමට ගිය විට මිනිසුන් ඔහුට ගසා පන්නා ගන්නා ලදි. ඔහු පසුව පැවසුවේ, "එම ස්ථානයට කොස්තාපල්වරු යැවීමේ මූලික අරමුණ එම නින්දිත වෙලඳාම නැවැත්වීම වුවද විද්‍යමාන වූ අරමුණ වූයේ සාමය පවත්වා ගැනීමයි..... විකිණීමේ අර්ථයෙන් ගත් කල, එය වැළැක්වීමට හෝ එයට විරුද්ධ වීමට මට අයිතියක් ඇතැයි මම නොසිතමි. ඊට හේතුව එය රැඳී ඇත්තේ මිනිසුන් විසින් පවත්වාගෙන ආ චරිත්‍රයක් මත බැවින් එය වළක්වන නීති පැනවීම භයානක විය හැකි නිසාය".

1814 දී හෙන්රි කුක් ගේ වැනි අවස්ථාවලදී දුප්පතුන්ට සහන සැලසීමේ නීති බලධාරීහු ස්වාමිපුරුෂයන්ට තම බිරිඳ විකුණන ලෙස බල කළේ, එසේ නොවුනහොත් ඇයව හා ඇගේ දරුවාව එෆින්ගැම්හි අනාථ නිවසකට යැවීමට සිදුවන බව පවසමිනි. ඇයව ක්‍රොයිඩන් වෙළඳපලේදී සිලිං 1කට විකුණූ අතර දේවස්ථානයට අයත් ගම විසින් ගමනේ මුළු වියදම හා බිරිඳගේ හා ගැණුම්කරුගේ පළමු රාත්‍රී ආහාර වේල ලබා දෙන ලදි.

ස්ථානය

විකිණීම සිදුවන ස්ථානය ලෙස පොදු වෙළඳපලක් තෝරා ගැනීම මගින් සැමියා හා බිරිඳ, තම වෙන්වීමට සාක්ෂි දැරීමට අති විශාල ජනකායක් සිටින බවට සහතික කර ගත්හ. කණ්ඨපාශය ස්ංකේතාත්මක අදහසින් භාවිතා විය. විකිණීමෙන් පසු එය නව ගැනුම්කරුට ලබා දීමෙන් ගනුදෙනුව නිම වූ බවට සනිටුහන් කරයි. එසේම සමහර අවස්ථා වලදී සැමියා විසින් ගැනුම්කරු ලවා, තමාට තව දුරටත් බිරිඳගේ වගකීම් නැති බවට ගිවිසුමක් අත්සන් කර ගැනීමක් සිදුවී ඇත. 1735දී ශාන්ත ක්ලෙමන්ට් හි සිදුවූ සාර්ථක භාර්යා වෙළඳාමකින් පසු පොදු ඝෝෂක (අණ බෙරකරු වැනි පුද්ගලයෙක්) මාර්ග දිගේ මෙම විකිණීම පිළිබඳ තොරතුරු සැල කළේ, එම කාන්තාවගේ පළමු සැමියා තවදුරටත් ඇය ලබාගන්නා ණය ගෙවීමට බැඳී නොසිටින බව්,අ එහි වෙළෙන්දන්ට දැනුම් දීමටයි. මෙම කරුණම සඳහන් කරමින් 1789දී ඉප්ස්විච් ජර්නල් පුවත්පතෙහි දැන්වීමක් පළවිය. එහි සඳහන් වූයේ "ඇයට මගේ නමින් කිසිවක් පවරා නොදෙන්න. ඇයට තවදුරටත් මට අයිතියක් නොමැත". මෙම වෙළඳාම සිදුකළ සමහර පුද්ගලයන් විකිණීම නීත්‍යානුකූල කිරීම සඳහා සකස් කළ විකුණුම් පතක් බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ දක්නට ඇත .විකුණුම්පත 1758දී සමර්සෙට් හි සමාදාන විනිශ්චයකරුවෙකුට ඉදිරිපත් කරන පෙත්සමක ආකාරයට ඉදිරිපත් කර ඇත්තේ බිරිඳ විසිනි. එහි සඳහන් වන්නේ ඊට මාස 18කට පෙර තමාව, තම ස්වාමියා විසින් £6 සිලිං 6 කට විකුණුවේ, ඔහුගේ වියදම් අඩු කර ගැනීමට බව පවසමින් වුවද, වෙළඳාමෙන් මාස 3කට පසු තම පළමු සැමියා, තමාගෙන් හා තම නව සැමියාගෙන් ගනුදෙනුව සඳහා තවත් මුදල් ඉල්ලා සිටීමක් පිළිබඳවය.

සසෙක්ස් වල තානායම් හා තැබෑරුම්, බිරියන් විකිණෙන ප්‍රසිද්ධ ස්ථාන වූ අතර, වටිනාකමේ කොටසක් වූයේ මත්පැන්ය. උදාහරණයක් ලෙස මිනිසෙකු යැප්ටන් හි ෂෝල්ඩර් ඔෆ් මට්න් හා ක්‍යුකම්බර් හිදී 1898දී තම බිරිඳ විකුණූ විට, ගැණුම්කරු ඇයව මිලට ගත්තේ සිලිං 7 පැන්ස 6 (2011දී £ 30) හා බීර (බ්‍රිතාන්‍ය මිනුමෙන්) නැළියක් (ලීටර 1.1) ගෙවීමෙනි. මීට සියවසකට පෙර බ්‍රයිටන් වල සිදුවූ වෙළඳාමකදී බීර මුට්ටි 8ක් හා සිලිං 7 (2011දී £20) කට වෙළඳාම සිදුවිය. 1790දී නින්ෆීල්ඩ් හි මිනිසෙකු, තම බිරිඳව ජින් පයින්ට් භාගයකට හුවමාරු කරගෙන පසුව තම අදහස වෙනස් කරගෙන ඇයව නැවත මිලට ගනු ලැබීය.

සමහර අවස්ථා වලදී ප්‍රසිද්ධියේ සිදුකරන භාර්යා වෙලඳාමට මිනිසුන් විශාල ප්‍රමානයක් පැමිණ සිට ඇත. 1806දී හල් වල පැවැත්වීමට තිබූ වෙන්දේසියක් කල් දැමීමට සිදුවූයේ එවැනි අසාමාන්‍ය සිදුවීමක් නැරඹීමට පැමිණ සිටි මිනිසුන් ප්‍රමානය වැඩි වීම නිසාය. මෙහිදී භාර්යා වෙළඳාම කලාතුරකින් සිදුවූ අතර එනිසා ජනප්‍රියතාවයෙන් වැඩිවිය. 1780ත් 1850ත් අතර මෙම චාරිත්‍රය සිදුකිරීම් 300ක් පමණ වාර්ත වූ අතර අත්හැර යාම් වලට සාපෙක්ෂව ඉතා අවම මට්ටමක පැවතියේ, වික්ටෝරියානු යුගයේ අත්හැරයාම් දහස් ගණන් පිළිබඳ වාර්තා වීම නිසාය.

ව්‍යාප්තිය හා සංකේතනය

භාර්යා වෙළඳාම එංගලන්තය පුරා පැතිරී තිබුනද, එය වේල්සයේ පැතිරී තිබුනේ අඩුවෙනි. එම නිසා එම ප්‍රදේශයෙන් වාර්තා වූයේ සුළු සිද්ධි කිහිපයකි. ස්කොට්ලන්තයෙන් වාර්තා වූයේ එක් සිද්ධියක් පමණි. 1760ත් 1880ත් අතර කාල සීමාව තුළ වැඩි වශයෙන්ම සිදුවීම් වාර්තා වී ඇති එංගලන්ත පළාත වූයේ යෝක්ෂයර් ප්‍රාන්තයයි. ඉන් සිදුවීම් 44ක් වාර්තා වී ඇති අතර එය එම කාලසීමාවේදීම මිඩ්ල්සෙක්ස් හා ලන්ඩන් වලින් වාර්තා වූ ප්‍රමානයට වඩා 19ක් වැඩිය. මෙකල ලන්ඩන් වලට පැමිණ සිටි ප්‍රංශ විකටයෙකු වූ ජෝන් බුල් ලන්ඩන් හි ස්මිත්ෆීල්ඩ් වෙළඳපලේ "මගේ බිරිඳ £15ක්" ලෙස කෑගසමින් ගිය අතර ඔහුගේ බිරිඳ කුඩා කුටියක කණ්ඨපාශයක් පළඳා ප්‍රදර්ශනයට තබා තිබිණි.

"භාර්යාවෝ විකිණීම පිණිසයි" (wives for sale) නම් තම එකතුව තුළින් එහි කර්තෘ සැමුවෙල් පියට් මෙන්ෆී, භාර්යා වෙළඳාමට අදාල සිද්ධි 387ක් එකතු කළේය. එහි අවසන් සිද්ධි කිහිපය, 20වන සියවසේ මුල් කාලයේදී වාර්තා වී ඇත. ඉතිහාසඥ ඊ.පී.තොම්සන් පවසන පරිදි මෙන්ෆීගේ බොහෝ වාර්තා අවිනිශ්චිත හා අනුමාන වාර්තා වන අතර සමහර සිද්ධි දෙවතාවක් වාර්තා වී ඇත. ඔහු තවදුරටත් පැවසුවේ මින් 300ක් පමණ සත්‍ය සිදුවීම් බවත්, ඔහු විසින් කරන ලද පර්යේෂණත් සමඟ මුළු වාර්තා සංඛ්‍යාව 400ක් පමණ වන බවයි.

මෙන්ෆීගේ තොරතුරු වලට අනූව ඔහු පැවසා ඇත්තේ මෙම චාරිත්‍රය සත්ව වෙළඳාමකට සමාන බවයි. කණ්ඨපාශයේ සංකේතාත්මක අදහස හා භාර්යාවන්ට සමහර අවස්ථා වලදී බර අනුව මිල නියම කිරීම යන දෑ සත්ව වෙළඳාමට අනුකූල බවයි. කණ්ඨපාශය යොදාගත්තේ වෙළඳාමේ නෛතික භාවය විදහා දැක්වීමට බව පවසන තොම්සන්, මෙන්ෆී මෙම ගනුදෙනුවේ සමාජ සම්බන්ධය වරදවා වටහා ගෙන ඇති බව පවසයි. පොදු වෙළඳපලක් යොදාගත්තේ එහි සත්ව වෙළඳාම සිදුවන නිසා නොව, එහි සිටින ජනකාය අනුව, ස්වාමියාගේ හා බිරිඳගේ වෙන්වීම බොහෝ පිරිසකට දැනගත හැකි වන නිසා බව ඔහු වැඩි දුරටත් පවසයි. බොහෝ අවස්ථා වලදී විකිණීම සිදුවූයේ පොදු වෙළඳපලවල්, තැබෑරුම් හා ප්‍රාදේශීය මං සලකුණු අසලදීය. 1817දී ප්‍රෙස්ටන් හි ස්ථම්භය, 1835දී බෝල්ටන් හි වායු කුළුණ වැනි සෙනඟ ගැවසෙන ස්ථාන ඊට උදාහරණ විය. ස්වාමිපුරුෂයා විකිණීම පිළිබඳ ඉතා සුළු අවස්ථා කිහිපයක්ද වාර්තා වී ඇත. නූතන දැක්මට අනුව දික්කසාදයක් සඳහා වුවද බිරිඳ සතකු මෙන් විකිණීම පහත් තත්වයක් ලෙස සැලකේ. එසේම බොහෝ මෑත කාලීන වාර්තා වල කාන්තා නිදහස හා ඇගේ අවශ්‍යතා පිළිබඳ අදහස් ඇතුලත් විය. එම වාර්තා වල කාන්තාව විස්තර කර තිබුනේ ලස්සන, ප්‍රියමනාප, හොඳින් හැසිරෙන, නිහතමානී, විනෝදයෙන් කල් ගත කරන, ගැමි ළඳ වැනි වදන් වලිනි.

17වන සියවසේ අවසන් භාගයේ හා 18වන සියවසේ මුල් භාගයදී ඇමරිකානු ජනපද වලට සංක්‍රමණය වූ ඉංග්‍රීසි ජාතිකයෝ, අනිකුත් ඉංග්‍රීසි චාරිත්‍ර සමඟ භාර්යාව විකිණීමේ චාරිතයද, විවාහයක් අවසන් කිරීමට එහි ඇති නීත්‍යානුකූල භාවය පිළිබඳ මතයද, එම ප්‍රදේශ වලට රැගෙන ගියෝය. 1645දී කනෙක්ටිකට්, හාට්ෆෝඩ් හි "විශේෂ අධිකරණයක්", බාගට් එගල්ස්ටන් නම් පුද්ගලයාට, තම බිරිඳ වෙනත් පුද්ගලයෙකුට පැවරීම නිසා, සිලිං 20ක දඩයක් ගසන ලදි. 1736 මාර්තු 15වන දින බොස්ටන් ඊව්නින්-පෝස්ට් (Boston Evening-Post) පුවත්පතේ, පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු හා කාන්තාවක් අතර ඇති වූ වාදයක් පිළිබඳ තොරතුරු වාර්තා විය. මෙහිදී මෙම පුද්ගලයන් දෙදෙනාම මෙම කාන්තාව තම බිරිඳ බවට තර්ක කරමින් සිට ඇත. සැබෑවටම සිදුවී ඇත්තේ මින් එක් පුද්ගලයෙක් සිලිං 15කට තම බිරිඳ වූ මෙම කාන්තාව අනෙක් පුද්ගලයාට විකුණා ඇත. ගැණුම්කරු සම්පූර්ණ මුදල ගෙවීමට අකමැති වී ඇති අතර, නැවත ඇයව ඇගේ පළමු ස්වාමිපුරුෂයාට භාර දීමට සැරසී තිබේ. කෙසේ නමුත් ඔහුට හිඟ මුදල් ප්‍රමානය ලබා දීමට එම ස්ථානයේ සිටි තවත් පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු එකඟ වී ඇති අතර එම මුදල ඇගේ ස්වාමියාට දුන් පසු, ඔහු ඇයට විනීතව ආචාර කර, ඇයට සුභ පතා ඇති අතර තම භාර්යාව විකිණීම නිසා ඔහු මහත් සතුටකින් සිට ඇත. 1781දී දකුණු කැරනිනා හි විලියම් කොලින්ස් තම භාර්යාව ඩොලර් 2ක් හා මැටියෙන් කළ කුඩා බඳුන් 6කට විකුණා ඇත.

ආකල්ප වල සිදුවූ වෙනස්කම්

18වන සියවසෙ අවසන් කාලය වන විට, භාර්යාව විකිණීම පිළිබඳ විරෝධය සමාජය තුළින්ම ඇතිවන්නට විය. 1756දී ඩබ්ලින් හිදී සිදුවීමට ගිය එක් භාර්යා වෙළඳාමකදී, එතනට පැමිණි කාන්තාවන් පිරිසක් විකිණීමට ගිය කන්තාව මුදාගත් අතර, ඔවුන් විසින් එම පුරුෂයාට ආදර්ශ නඩු විභාගයක් පවත්වා ඔහුව පසුදා එළිවන තුරු දඬුකඳේ ගසා තබා ඇත. 1777දී කාමතෙන්ෂයර් හිදී භාර්යා අලෙවියකට සහභාගි වූ පිරිස අතර දැඩි නිශ්ශබ්දතාවක් හා එම අවස්ථාව දැකීම නිසා දැඩි නොසන්සුන්තාවක් ඇතිවී ඇත. 1806දී ස්මිත්ෆීල්ඩ් වෙළඳපලේදී එක් කම්කරුවෙක් තම බිරිඳව විකිණීමට යාමේදී, මහජනතාව එම පුද්ගලයා ගැන කුපිත වූ අතර, පොලිස් නිළධාරීන් මැදිහත් නොවන්න්නට, එම පුද්ගලයාට දරුණු ලෙස දඬුවම් දීමට ඉඩ තිබිණි.

භාර්යාවන් විකිණීම පිළිබඳ වාර්තා වීම් 1750 ගණන් වල දශකයකට දෙකක් පමණ වුවද 1820 හා 1830 ගණන් වල එය දශකයකට 50ක් පමණ විය. සිදුවීම් ගණන වැඩිවීමත් සමඟ ඊට එල්ල වන විරෝධයද වැඩි වන්නට විය. එය එතෙක් කල් පැවතියද, ඒ වන විට ප්‍රභූ සමාජය විසින් එය අහෝසි කළ යුතු, තම වගකීමක් ලෙස සැලකිණි. එසේම් එම යුගයේ කාන්තාවන් පැවසුවේ, භාර්යා වෙළඳාම තමන්ට තර්ජනයක් හා අපහාසයක් බවයි. කාර්තු සැසිවල සිටි සමාදාන විනිශ්චයකරුවන්ද භාර්යා වෙළඳාමේ නියුක්තව සිටි පුරුෂයන්ට දඬුවම් දීමේ නිරතව සිටියහ. එසේම සමහරක් ඉහළ උසාවි වල තීන්දු මඟින් භාර්යාව විකිණීම නීති විරෝධි බවටද නියම වී ඇත. පුවත්පත් ලිපි වලින්ද මෙම චාරිත්‍රය හෙළා දැක ඇත. 1832දී එක් පුවත්පතක මෙම ක්‍රියාව සඳහන් කර ඇත්තේ ඉතාම නින්දිත හා ජුගුප්සාජනක අවස්ථාවක් ලෙසයි. කෙසේ නමුත් භාර්යාව විකිණූ සිද්ධි ගණන සීඝ්‍රයෙන් පහළ බැසීමට පටන් ගත්තේ 1840 ගණන් වලය. තොම්සන්ගේ පර්යේෂණ වලට අනුව, 1800ත් 1840ත් අතර 121ක් වූ භාර්යාව විකිණීමේ සිද්ධි ප්‍රමානය, 1840ත් 1880ත් අතර 55ක් දක්වා පහළ බැස තිබිණි.

මෑන්ස්ෆීල්ඩ් හි 1වන එර්ල්වරයා වූ විලියම් මුරේ අගවිනිසුරුතුමා ,භාර්යා වෙළඳාම, අනාචාරයේ හැසිරීමට කරන කුමන්ත්‍රණයක් ලෙස සැලකුවද, වාර්තා වූ සිද්ධි අතරින් සුළු ප්‍රමානයකට පමණක් උසාවියේදී දඬුවම් දෙනු ලැබීය. 1818දී ද ටයිම්ස් පුවත්පත (The Times) එවැනි එක් සිද්ධියක් වාර්තා කළේය. එක් පුද්ගලයෙක් තම බිරිඳ සිලිං 2 පැන්ස 6කට ලියොමින්ස්ටර් වෙළඳපලේදී, ස්මිත්ෆීල්ඩ් හි වැඩිම ලංසුව තබන්නාට විකිණීම පිළිබඳව අධිචෝදනා ලබා තිබුනේය. 1825දී ජොන්සන් නම් පුද්ගලයෙක්, තම බිරිඳ විකිණීමේ අදහසින්, වීදි දිගේ බිරිඳගේ ගුණ වර්ණනා කරමින් ගීත ගායනා කිරීමේ වරදට චෝදන ලබා තිබිණි. ඔහුව අතඩංගුවට ගත් නිළධාරියා පැවසුවේ ඔහුගේ ගීතය ඇසීමට බව හඟවමින් බොහෝ රස්තියාදුකරුවන් පිරිසක් එක් රැස්වී සිටියද ඔවුන් විසින් එම අවස්ථාවේදී අන් පුද්ගලයන්ගේ මුදල් පසුම්බි පැහැරගෙන ඇති බවයි. 1842දෙ ජෝන් ඈෂ්ටෝන් "බිරිඳක් විකිණීම" නම් කෘතියේ දක්වා ඇත්තේ මෙවැනි ගීත අනන්‍ය නොවන බවයි. කෙසේ නමුත් මෙම පුද්ගලයා උසාවියේදී පැවසුවේ, ඔහුගේ අදහස වූයේ තම බිරිඳ විකිණීම නොව තම කටහඬ යොදා ගනිමින් කිසියම් මුදලක් උපයා ගැනීම බවයි. ඔහු තව දුරටත් පැවසුවේ, තම බිරිඳ තම කුසගිනි දරුවන් සමඟ නිවසේ වසන බවයි. එසේම ඔහු තම ගීතය රචනා කළ පත්‍රිකා බෙදා හැරිය බවද, බිරිඳ විකුණන බව කියමින් මුදල් ඉපයීමට තැත් කළ බවද කීය. කෙසේ නමුත් ඔහුව නිදහස් කිරීමට පෙර නගරාධිපතිවරය පැවසුවේ ජොන්සනෙගේ මෙම ක්‍රියාව ඉදිරියටත් කරගෙන යාමට අවසර දිය නොහැකි බවයි. 1833දී එපින් හිදී භාර්යාවක් විකිණූ සිද්ධියක් වාර්තා වී ඇත. ඇයව විකුණා තිබුනේ සිලිං 2 පැන්ස 6ක් හා තවත් පැන්ස 6ක තීරු බද්දක්ද සමඟිනි. මත්බව සිඳුනු පසු ඔහුව සමාදාන විනිශ්චයකරුවෙකු ඉදිරියට පමුණුවන ලද අතර, එහිදී ඔහු පවසා ඇත්තේ, ඔහුව මෙම විවාහයට තම කෝරලයේ බළධාරීන් විසින් බලෙන් ඇතුලත් කරන ලද අතර, එදා පටන් ඔහු තම බිරිඳ සමඟ කිසි දිනෙක එකට ජීවත් වී නොමැති බවත්, ඇය බ්‍රැඩ්ලි නම් පුද්ගලයෙකු සමඟ ප්‍රසිද්ධියේ අනාචාරයේ හැසිරී ඇති බවත්, පසුව එම පුද්ගලයා විසින්ම ඇයව මිලට ගෙන ඇති බවත්ය. තම බිරිඳව අතහැර දමා යාමේ වරදට එම පුද්ගලයාට දඬුවම් කර ඇත.

වසර 18කට පසු තමා විකිණූ බිරිඳ නැවත තමා කරා පැමිණීමෙන්, සිදුවන මයිකල් හෙන්චාඩ් ගේ බිඳ වැටීම, තෝමස් හාඩි ගේ කාස්ටබ්‍රිජ් හි නගරාධිපති (Mayor of Casterbridge) නම් නවකතාව ඉදිරිපත් කරයි. තදින් කිපෙනසුළු, ආවේගශීලී, කෲර ස්වාමිපුරුෂයෙකු වන හෙන්චාඩ්, තම බිරිඳ තමාට බරක් ලෙස සිතා පිටස්තර පුද්ගලයෙකුට ගිනි 5කට විකුණයි. හෙන්චාඩ් පසුව බොහෝ දියුණු ව්‍යාපාරිකයෙක් වන අතර අවසානයේදී නගරාධිපති ධූරයටද පත්වේ. නමුත් වසර ගණනාවකට පසු ඔහුගේ පැරණි බිරිය නැවත පැමිණීමෙන් ඔහු ඉතා අසරණ තත්වයකට පත්වේ. මෙම චාරිත්‍රය 19වන සියවසේ ප්‍රංශ නාට්‍යයක් වූ Le Marché de Londresහි ඉදිරපත් කරයි. මෙම නාට්‍ය හා මෙම කාලයේදී මෙම චාරිත්‍රය පිළිබඳව ප්‍රංශ ජාතිකයන්ගේ ආකල්ප පිළිබඳව සඳහන් කරමින් 1846දී රචක ඇන්ගස් බී. රීච් පවසන්නේ, ප්‍රංශ ජාතිකයන් අපේ(ඉංග්‍රීසීන්ගේ) දුර්වල අංග පිළිබඳව මනාව හදාරන අතර, ඔවුන් එංගලන්තයේ භෞතික පිහිටීම හා ශක්තිය පිළිබඳව ඇති විශ්වාසය අඩු කරගනු ඇත්තේ, එංගලන්තයේ ස්වාමි පුරුෂයෙකුට තම අශ්වයා හෝ සුනඛයා විකුණන ලෙසම තම බිරිඳවත් විකිණිය හැකි නිසා බවයි. ඊට වසර 20කට පසු වුවද එවැනි චෝදනා සාමාන්‍ය දෙයක් බවට පත්වන්නේ, 1864දී ද බුක් ඔෆ් ඩේස් (The Book of Days) හි රචක රොබට් චේම්බර්ස් 1832දී භාර්යා විකිණීම පිළිබඳ සිද්ධියක් ගෙන හැර පාමින්, "කලාතුරකින් හෝ පැවැත්වෙන භාර්යා වෙළඳාම් අප ඉතා සුළු කොට තැකුවද යුරෝපාකරයේ අනෙකුත් රටවල් එම චාරිත්‍රය අප නොදියුණු ශිෂ්ඨාචාරයක් ලෙස පෙන්නුම් කිරීමට උපයෝගී කරගන්න බව" තම කෘතියේ දැක්වීම මගිනි. මෙම චාරිත්‍රය නිසා මහත් ලැජ්ජාවට පත්වී 1853දී එක් නීති අත්පොතක්, විනිශ්චයකරුවන්ට, භාර්යා වෙළඳාම මිත්‍යාවක් ලෙස සලකා බැහැර කිරීමට උපදෙස් ලබාදිනි. එහි වැඩිදුරටත් දැක්වුනේ "තම භාර්යාවගෙන් මිදීමට, ඇයව ප්‍රසිද්ධ වෙළඳපලේ, ගෙලට පළඳින ලණුවකුත් සමඟ විකුණා දැමීම අශීලාචාර වැරැද්දක් බවත් එවැනි ක්‍රියාවන් කළ පුද්ගලයෙකුට මහේස්ත්‍රාත්වරයෙකු විසින් දැඩි දඬුවම් දිය යුතු බවත්ය". 1869දී මුලින්ම පළ කරන ලද බර්න් ගේ ජස්ටිස් ඔෆ් ද පීස් ඇන්ඩ් පැරිෂ් ඔෆිසර් (Justice of the Peace and Parish Officer) හි දැක්වෙන පරිදි, "ප්‍රසිද්ධියේ බිරිඳ විකිණීම හෝ මිලදී ගැනීම නඩු පැවරිය හැකි වරදකි. භාර්යාවන් විකිණීම හෝ මිලදී ගැනීම පිළිබඳව මෑත කාලයේදී විභාග වූ චෝදනා වලදී දෙපාර්ශවයම වරද පිළිගත් අතර ඔවුන්ට මාස 6ක සිරදඬුවම් නියම විනි".

භාර්යාව විකිණීමේ තවත් ක්‍රමයක් වූයේ ඔප්පුවක් මඟින් පැවරීමයි. මුලදී මෙම ක්‍රමය ඉතා අඩුවෙන් භාවිතා වුවද, 1850න් පසු භාර්යාව ප්‍රසිද්ධියේ විකිණීමට විරෝධය පළකරමින් ඇතිවූ මහජන මතයත් සමඟ මෙම ක්‍රමය බහුලව භාවිතා විය. කෙසේ නමුත් භාර්යාව විකිණීමේ නීත්‍යානුකූලභාවය පිළිබඳ ගැටලුව ආණ්ඩුව තුළටද පැමිණ තිබිණි. 1881දී ස්වදේශ කටයුතු පිළිබඳ ලේකම් විලියම් හාකෝට් (William Harcourt), ෂෙෆීල්ඩ් (Sheffield) හි පුද්ගලයෙක් භාර්යාව බීර නැළියකට විකිණීම පිළිබඳ සිද්ධියකදී පැවසුවේ, "එංගලන්තයේ කිසිම තැනක භාර්යාව විකිණීම නීත්‍යානුකූල බවට මතයක් නැත. එසේම එවැනි චාරිත්‍රයක්ද නැත" යනුවෙනි. නමුත් 1889දී ගැලවීමේ හමුදාවේ (Salvation Army) සමාජිකයෙක් තම භාර්යාව සිලිමකට නොටිංහැම්ෂයර් (Nottinghamshire) හි හක්නෝල් ටෝකාර්ඩ් (Hucknall Torkard) හිදී විකුණා ඇයව කණ්ඨපාශය සමඟ ගැණුම්කරුගේ නිවසට ගෙනයන ලදි. මෙය කණ්ඨපාශය යොදා ගැනීම පිළිබඳව වාර්තා වී ඇති අවසන් සිද්ධියයි. එංගලන්තයේ භාර්යාව විකිණීම පිළිබඳව අවසානයටම වාර්තා වී ඇති සිද්ධිය 1913දී, තම ස්වාමිපුරුෂයා තමාව ඔහුගේ වැඩපලේ මිතුරෙකුට £1කට (2011දී £70කට සමාන වේ) විකුණූ බවට, ලීඩ්ස් පොලිස් උසාවියේ සාක්ෂි දී තිබීමයි. මෙහිදී වෙළඳාම සිදුවූ ආකාරය වාර්තා වී නැත.

භාර්යාව විකිණීම (එංගලන්ත චාරිත්‍රය)


La provincia de Ildefonso de las Muñecas es una provincia boliviana que se encuentra en el Departamento de La Paz y tiene como capital provincial a Chuma. Tiene una superficie de 4.965 km² y una población de 25.132 habitantes (según el Censo INE 2001). Debe su nombre a Ildefonso de las Muñecas, sacerdote y líder guerrillero en la guerra de la Independencia del Alto Perú (hoy Bolivia).

Historia
Poco después de la independencia de Bolivia se estableció la primera organización territorial del país mediante ley de 23 de enero de 1826, que decretó que los departamentos se dividan en provincias, y éstas en cantones.

Unos meses después, el 18 de octubre del 1826, se crearon las provincias de Larecaja y Muñecas sobre el territorio del antiguo Partido de Larecaja compuesto de 23 pueblos, dentro de la Intendencia de La Paz durante la época de la corona española.

Geografía
La provincia es una de las 20 provincias que componen el departamento de La Paz. Tiene una superficie de 4.965 km², lo que representa un 3,71% de la superficie total del departamento. Está ubicada entre los 15° 33' de latitud sur y los 68° 66' de longitud oeste del meridiano de Greenwich. Limita al norte con la provincia de Bautista Saavedra, al este con la provincia de Larecaja, al sur con la provincia de Omasuyos y al oeste con la provincia de Eliodoro Camacho.

Municipios
La provincia de Muñecas está compuesta de 3 municipios, los cuales son:
 Chuma
 Ayata
 Aucapata

Véase también
 Provincias de Bolivia

Referencias

Muñecas

Provincia de Muñecas


Indenfor telekommunikation er en dataforbindelse en kommunikationsforbindelse mellem to eller flere dataværter. Formålet med en dataforbindelse er at kunne overføre data og evt. styresignalering fra en lokation til en anden. En dataforbindelse og dennes dataværters krav specificeres i dataprotokoller.

Der er mindst disse dataforbindelsestyper:
 Simpleks kommunikation - betyder at kommunikation kan kun gøres i én retning.
 Halv-dupleks kommunikation - betyder at kommunikation kan gøres i to retninger, men ikke begge retninger samtidigt. (fx kommunikation over tyndt ethernet)
 Fuld-dupleks kommunikation - betyder at kommunikation kan gøres i begge retninger samtidigt. (fx en én Gbit/s PDS-dataforbindelse)

En dataforbindelses datakredsløb sender over et medium. Mediet kan fx være:
 trådet (fysisk lag) - via elektricitet (elektriske kabler) eller elektromagnetiske signaler (optiske fibre).
 trådløst (fysisk lag) - via akustiske (fx gennem jorden, luften eller væske (fx havet)) eller elektromagnetiske signaler (fx radiobølger eller lysstråler).
 virtuelt - fx "ride" ovenpå en anden dataforbindelse - fx virtuelt lan (IEEE 802.1Q), virtual private network - eller internetprotokollen (IP). IP "rider" ovenpå broadcast-domæner. Broadcast-domæner udgøres af et eller flere netværk segmenter (typisk ethernet segmenter). Netværk segmenter udgøres igen af fysiske dataforbindelser.
 dobbelt virtuelt - fx IEEE 802.1ad også kendt som QinQ, Q-in-Q, stakket VLAN. "Q" kommer fra IEEE 802.1Q.

Dataforbindelsers byggesten; datakredsløb og evt. styrekredsløb

En dataforbindelse kan bestå af et eller flere datakredsløb.

En dataforbindelse kan være en punkt-til-punkt dataforbindelse - eller være designet som en databus (=multipunkt dataforbindelse. En multipunkt dataforbindelses datakredsløb kan have mere end to datakredsløbssendere og datakredsløbsmodtagere)

Punkt-til-punkt dataforbindelse: Hvert datakredsløb kan have en datakredsløbsender ende og en datakredsløbmodtager ende (kun simpleks kommunikation mulig) - eller hver ende kan både have en datakredsløbssender og en datakredsløbsmodtager (halv-dupleks og fuld-dupleks kommunikation også mulig).

En dataforbindelse kan have indlejret (eng. in-band) styresignalering - eller dedikeret (eng. out-of-band) styresignalering:
 indlejret styresignalering er når disse signaler indlejres i de eksisterende datakredsløb - dvs ingen dedikerede styresignalsledninger.
 dedikeret styresignalering er når disse signaler føres i ekstra kredsløb kaldet styrekredsløb - dvs med ekstra dedikerede styresignalsledninger.

Hvis et datakredsløbs medium har mere end en datakredsløbssender, er der mulighed for fysisk datakredsløbskollision (kort kollision). En kollision er når to (eller flere) dataværters datakredsløbssenderes sender signaler, som overlapper tidsmæssigt et sted på datakredsløbet og signalerne ikke kan adskilles af alle datakredsløbsmodtagere. Typisk sendes et utvetydigt kollisionsstyresignal (indlejret eller dedikeret), når en datakredsløbsmodtager registrerer en kollision.

Et fysisk datakredsløb kan ved kommunikation benytte balancerede signaler; balanceret datakredsløb (der anvendes både signal fase og modfase) - eller et ubalanceret signal; ubalanceret datakredsløb (signal sendes og modtages i forhold til (fælles)stel). Ulempen ved elektriske ubalancerede datakredsløb er, at de er følsom overfor stelstøj. Stelstøj dannes fx når to ubalancerede datakredsløb taler samtidigt - eller grundet utilsigtede elektriske stelstrømme mellem værterne. Ulempen ved balancerede datakredsløb er højere kompleksitet.

Hvis et elektrisk datakredsløb skal formidle højfrekvente signaler - eller over "lange" afstande, skal datakredsløbet være designet til terminering - og datakredsløbets fjerneste to ender skal i så fald termineres. At terminere betyder at et elektrisk datakredsløbs transmissionslinje, skal belastes med en resistor (i de to fjerneste ender) med en resistans, som er lig transmissionslinjens karakteristiske modstand. Formålet er at minske signalreflektion fra enderne. Fordelen ved korrekt transmissionslinje terminering er, at kablet kan være "langt". Typisk er transmissionslinjers karakteristiske modstand relativ lav; fx mellem 50 og 110 ohm. Ulempen ved korrekt transmissionslinje terminering er, at kredsløbssenderne bruger meget energi grundet den relativ lave belastning. Eksempler på dataforbindelser, som skal termineres: SCSI, ethernet via elektriske kabler; parsnoede eller koaksialkabler.

Eksempler

Gigabit ethernet dataforbindelse over parsnoet kabel

En 1000BASE‑T (standard IEEE 802.3ab-1999) gigabit ethernet dataforbindelse består af fire balancerede datakredsløb. Det skal bemærkes at det enkelte datakredsløb kan formidle data begge veje - samtidigt. Det muliggør fuld-dupleks kommunikation. Ydermere er der i standarden beskrevet hvordan man autoforhandler til en 1000BASE‑T ende og herudover til 100BASE‑T og 10BASE‑T uanset om et "lige igennem" eller "krydset" PDS-kabel benyttes. "T" i 1000BASE‑T indikerer at kommunikationen foregår over parsnoet kabel.

USB 1.x, 2.0; Universal Serial Bus dataforbindelse

USB 1.x, 2.0 (Universal Serial Bus) er en databus, som "rider" på punkt-til-punkt dataforbindelser. Databus funktionaliteten er derfor kun virtuel implementeret. En USB-dataforbindelse indeholder i sig selv kun ét parsnoet ledningspar. (Herudover haves to strømforsyningsledninger - fire ledere i alt) En USB-dataforbindelses datakredsløb til højhastighed kan kun kommunikere én vej ad gangen - og tillader derfor kun halv-dupleks kommunikation.

En USB-dataforbindelse indeholder flere datakredsløb:
 et balanceret datakredsløb til højhastighedskommunikation gennem det parsnoede ledningspar.
 et ubalanceret testekredsløb til værtstype detektering via den ene leder i ledningsparret og strømstel.
 et ubalanceret testekredsløb til værtstype detektering via den anden leder i ledningsparret og strømstel.

En USB-dataforbindelse er ikke impedansmæssigt korrekt termineret. Det er grunden til at passive USB-kabler kun kan være 5 meter lange. Fordelen ved den manglende korrekte terminering er lavt energiforbrug i værter og hubs.

EIA-232 dataforbindelse

En EIA-232/RS-232 er en gammel (fra 1962) seriel fysisk lag grænsefladebeskrivelse. RS-232 anvendes typisk med halv-dupleks kommunikation, men kan også nøjes med simpleks kommunikation. En RS-232 dataforbindelse kan anvendes på flere måder:
 med flere eller færre dedikerede styresignaleringer - også kaldet hardware-styresignalering (fx RTS, CTS og DSR, DTR)
 uden dedikerede styresignaleringer - men så bør den indlejrede styresignalering XON/XOFF anvendes i begge ender, for at undgå datatab.

Den oprindelige måde at anvende RS-232 var at låse datasignaleringshastighederne fast i hver retning. Fx 75 baud i den ene retning - og 1200 baud i den anden retning. Men det er besværligt, da man skal konfigurere begge dataforbindelses enders hardware.

Der er ingen standard for, hvordan de to RS-232 automatisk kan forhandle hastighed, i de to retninger. Det er grunden til at hastighedsforhandlingen tit går galt. Hvis den ene endes hastigheder låses fast, kan den anden endes hastighedsforhandling typisk fungere.

Ovenstående blanding af datavært-typer (kommunikationsudstyr/DCE, terminaludstyr/DTE), individuelle datavært styresignaleringskrav, forskellige RS-232 kabler ("standard" og null-modem="krydset kabel"), manuelle og/eller automatiske konfigureringer gør at etablering af RS-232 dataforbindelser kan være meget besværligt. Det ultimative RS-232 værktøj at anskaffe, er en RS-232 break out box til at teste sig frem til en kabelforbindelse som fungerer, når alle andre forsøg på at få en (stabil) forbindelse fejler. (se illustration)

Se også
 Internetforbindelse - er en dataforbindelse som formidler internet.

Kilder/referencer

Datatransmission

Dataforbindelse


Yavuz (Kaiserliche Marine'de: SMS Goeben, 1914-1930: Yavuz Sultan Selim, 1930-1936: Yavuz Selim, 1936 - 1954: Yavuz, NATO flama numarası: B70), Osmanlı Devleti'nin I. Dünya Savaşı'na girmesinde önemli rol oynayan savaş gemisidir.

Alman İmparatorluk Donanması için kardeş gemisi SMS Moltke ile beraber 1911'de Hamburg tersanelerinde yapılan Moltke sınıfı iki gemiden biri olan SMS Goeben, önceki nesil Alman savaş kruvazörü SMS Von der Tann ile benzer bir tasarıma sahipti; ancak boyutları daha büyük, zırh koruması daha fazlaydı ve üzerinde iki ana top bulunan fazladan bir tarete sahipti. İngiliz rakibi Indefatigable sınıfı muharebe kruvazörlerine kıyasla Goeben ve Moltke kayda değer biçimde daha büyük ve daha zırhlıydılar.

1912'de SMS Goeben, hafif kruvazör SMS Breslau ile birlikte Akdeniz Tümeni'ni (Mittelmeer Division) oluşturdu ve Balkan Savaşları boyunca Akdeniz'de devriye görevi üstlendi. 28 Temmuz 1914'te I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Goeben ve Breslau İngiliz Akdeniz Donanması'nın takibinden kaçarak İstanbul'a ulaştılar. İki gemi 16 Ağustos 1914'te Osmanlı Donanması'na verildi. SMS Goeben, Osmanlı hizmetine girdiğinde Yavuz Sultan Selim veya kısaca Yavuz adını aldı. 1936 yılında adı resmen TCG Yavuz ("Türkiye Cumhuriyeti Gemisi Yavuz") olarak değiştirildi. 1938 yılında Mustafa Kemal Atatürk'ün naaşını İstanbul'dan İzmit'e taşıdı. Yavuz, 1950 yılında hizmetten çekilene dek Türk Deniz Kuvvetleri'nin amiral gemisi olarak görev yaptı.

TCG Yavuz, Alman hükûmetinin Türkiye'nin gemiyi geri almaları teklifini reddetmesinin ardından 1973-1976 yılları arasında söküldü. Alman İmparatorluk Donanması tarafından inşa edilen gemilerin en son söküleni olan Yavuz, aynı zamanda tüm muharebe kruvazörleri ve dretnotlar arasında en uzun süre hizmette kalanıdır.

İnşası

Alman İmparatorluk Donanması (Kaiserliche Marine), üçüncü Alman savaş kruvazörü olan Goebeni 8 Nisan 1909'da "H" geçici adı ve 201 inşa numarasıyla Hamburg'daki Blohm & Voss tersanesine sipariş verdi. Omurgası 19 Ağustos'ta kızağa kondu, teknesinin inşası tamamlandıktan sonra gemi 28 Mart 1911'de denize indirildi. Donatımının tamamlanmasının ardından 2 Temmuz 1912'de Alman Donanması'na katıldı. Adını Fransa-Prusya Savaşı'nda rol alan General August Karl von Goeben'den almaktadır.

1911 yılında denize indirilen dördüncü Alman savaş kruvazörü olan Goeben, döneminin en güçlü ve en hızlı gemileri arasına girdi.

Goeben 186.6 metre uzunluğunda, 29.4 metre genişliğinde ve tam yükle 9.19 metre su çekimine  sahipti. Geminin normal ağırlığı 22,616 t (22,259 long ton), tam yüklü ağırlığı 25,300 t (24,900 long ton) idi. Goeben, toplam 52,000 shp (39,000 kW) güç üreten iki set Parsons buhar türbini ve 24 kömürle çalışan Schulz-Thornycroft su borulu buhar kazanı ile maksimum saatte 25.5 deniz mili (47.2 km/sa; 29.3 mil/saat) hıza ulaşabiliyordu. Geminin maksimum menzili ise saatte 14 deniz mili (26 km/sa; 16 mil/saat) hızla 4,120 deniz miliydi (7,630 km; 4,740 mil).

Geminin ana bataryası, beş ikiz tarette toplam 10 adet 28 cm'lik (11 inç) toptan oluşuyordu. İkincil silahları geminin ortasında kazamatlarda yer alan 12 adet 15 cm'lik (5.9 inç) top ile başta, kıçta ve kumanda kulesiyle kaptan köşkü etrafında yer alan 12 adet 8.8 cm'lik (3.5 inç) toptan oluşuyordu. Gemide ayrıca su hattının altında dört adet 50 cm'lik (20 inç) torpido tüpü bulunmaktaydı. Toplam 32 topu olan zırhlının 28 cm'lik ana toplarının atış menzili 23.700 metreydi. Topların akıllıca yerleştirilmeleri sayesinde ağır topların tümünü aynı anda atışa yönlendirebilme olanağına sahipti. Hatta bunu sağlamak için kanat taretlerinden birinin diğer yöne güverte üzerinden aşırtarak atış yapabiliyordu.

 Balkan Savaşları

Ekim 1912'de Birinci Balkan Savaşı'nın başlamasıyla Alman Genelkurmayı, Alman gücünü Akdeniz'de gösterecek bir Akdeniz Kuvveti (Mittelmeer-Division) kurulmasına karar vererek Goeben ile hafif kruvazör Breslauyu İstanbul'a gönderdi. İki gemi 4 Kasım'da Kiel'den yola çıkarak 15 Kasım 1912'de İstanbul'a vardılar. Nisan 1913'ten sonra Goeben, aralarında Venedik, Pula ve Napoli'nin de bulunduğu birçok Akdeniz limanını ziyaret ettikten sonra Arnavutluk sularına yöneldi. Bu yolculuğun ardından filo tekrar Pola'ya döndü ve 21 Ağustos-16 Ekim 1913 arası bakım için Pola'da kaldı.

29 Haziran 1913'te İkinci Balkan Savaşı'nın başlamasıyla Akdeniz Kuvveti tekrar bölgede konuşlandı. 23 Ekim 1913'te Konteramiral Souchon kuvvetin komutasına geçti. Goeben ve Breslau Akdeniz'deki faaliyetlerine devam etiler ve I. Dünya Savaşı başlayana kadar 80 civarında liman ziyaret ettiler. Donanma, Goebeni kardeş gemi SMS Moltke ile değiştirmeyi planladıysa da, Avusturya Arşidükü Franz Ferdinand'ın 28 Haziran 1914'te Saraybosna'da suikasta uğraması ve ardından Büyük Güçler arasında gittikçe tırmanan gerilim bu planın uygulanmasını engelledi.

Suikastin ardından Amiral Souchon İtilaf Devletleri ile İttifak Devletleri arasında savaşın kaçınılmaz olduğunu değerlendirdi ve gemilerine bakım için Pola'ya gitme emrini verdi. Almanya'dan gelen mühendisler gemi üzerinde bakım çalışması yaptı. Goeben'''in 4,460 kazan borusu değiştirildi ve genel bakımı yapıldı. Bakımların tamamlanmasının ardından gemiler Messina'ya doğru yola çıktılar.

 Birinci Dünya Savaşı

=== Goeben ve Breslaunun takibi ===

Kayzer II. Wilhelm, savaş çıkması durumunda Goeben ve Breslaunun ya batı Akdeniz'de akınlar yaparak Kuzey Afrika'daki Fransız askerlerinin Avrupa'ya dönmesini engellemesini, ya da Cebelitarık'tan geçip Atlas Okyanusu'na çıkarak Alman sularına dönmesini emretmişti. Hangisinin yapılacağı filo komutanının taktik duruma göre vereceği bir karardı. 3 Ağustos 1914'te iki gemi Cezayir'e doğru yoldayken Amiral Souchon Almanya'nın Fransa'ya savaş ilan ettiği haberini aldı. Kayzer'in emrine uyan Goeben Philippeville (bugünkü Skikda, Cezayir) kentini 10 dakika boyunca bombaladı. Bu sırada Breslau da Bône (bugünkü Annâbe) şehrini bombalamaktaydı. Kayzer'in emirlerini açıkça hiçe sayan amiraller Alfred von Tirpitz ve Hugo von Pohl, Kayzer'e bilgi vermeden Souchon'a bombardımanın ardından İstanbul'a hareket etme emri verdiler.Goeben'in İstanbul'a ulaşacak kadar kömürü olmaması sebebiyle Souchon, gemilerini Messina'ya yönlendirdi. Almanlar, İngiliz muharebe kruvazörleri HMS Indefatigable ve HMS Indomitable ile karşılaştılar ancak Almanya henüz İngiltere ile savaşa girmediği için bir çatışma olmadı. İngiliz gemileri Goeben ve Breslau'yu takibe aldılar, fakat Almanlar İngilizlerden kaçmayı başararak 5 Ağustos'ta Messina'ya vardılar.

Messina'da yakıt ikmali, İtalya'nın 2 Ağustos'ta tarafsızlığını ilan etmesi sebebiyle karmaşık bir hal aldı. Uluslararası kanunlara göre savaş gemileri tarafsız bir limanda en fazla 24 saat kalabilirdi. Limandaki Alman taraftarı İtalyan denizcilik otoritesi, Goeben ve Breslaunun limanda 36 saat kalarak bir Alman kömür gemisinden kömür ikmali yapmalarına izin verdi. Fazladan geçirilen zaman dahi Goebenin kömür depoları İstanbul'a ulaşacak kadar yakıtla doldurulamamıştı, bu sebepten Amiral Souchon Ege Denizi'nde bir başka Alman kömür gemisiyle bir buluşma ayarladı. Fransız komutan Amiral Lapeyrère'nin Almanların ya Akdeniz'den çıkış yapacağı ya da Pola'ya giderek Avusturya donanması ile buluşacağı düşüncesi sebebiyle Fransız Akdeniz filosu batı Akdeniz'de kaldı.

Souchon'un iki gemisi, 6 Ağustos gününün erken saatlerinde Messina Boğazı'nın güneyinden geçerek limandan ayrılıp Doğu Akdeniz'e doğru yola çıktılar. Peşlerindeki iki İngiliz muharebe kruvazörü 100 mil gerilerindeydi, üçüncü İngiliz muharebe kruvazörü HMS Inflexible ise Bizerte, Tunus'ta kömür almaktaydı. Souchon'un yolundaki tek İngiliz kuvveti Tümamiral Ernest Troubridge komutasında zırhlı kruvazörler HMS Defence, HMS Black Prince, HMS Duke of Edinburgh ve HMS Warrior'dan oluşan 1. Kruvazör Filosu'ydu.

Almanlar, Troubridge'i şaşırtmak amacıyla öncelikle Adriyatik Denizi'ne yöneldiler. İngiliz filosu, Almanları Adriyatik'in girişinde karşılamak için yola koyuldu. Hatasının farkına varan Troubridge, rotasını tersine çevirdi ve hafif kruvazör HMS Dublin ve iki destroyerine Almanlar üzerine torpido saldırısı yapma emrini verdi. Breslaunun gözcülerinin İngiliz gemilerini farketmesi üzerine iki Alman gemisi de karanlıktan yararlanarak takipçilerinden kaçmayı başardılar. Goebenin 28 cm'lik toplarına karşı elindeki dört eski zırhlı kruvazörle çıkmanın intihar olacağını düşünen Troubridge 7 Ağustos günü erken saatlerde kovalamacayı bıraktı. Souchon için İstanbul yolu böylece açılmış oldu.Goeben, Nakşa açıklarında kömür depolarını doldurdu. 10 Ağustos günü öğleden sonrası iki gemi Çanakkale Boğazı'na girerek bir Osmanlı öncü gemisi rehberliğinde Marmara Denizi'ni geçtiler. Tarafsızlık kurallarının çevresinden dolanmak için 16 Ağustos'ta Almanlar iki geminin Osmanlı Donanması'na katıldığını ilan ettiler. 23 Eylül'de Amiral Souchon Türk donanmasının komutasına getirildi. Goeben yeniden adlandırılarak Yavuz Sultan Selim, Breslau ise Midilli isimlerini aldılar. Gemilerin Alman mürettebatı Osmanlı üniformaları giydiler ve fes taktılar.

 Karadeniz Operasyonları
1914

29 Ekim'de Yavuz, Çarlık Rusyası'na karşı ilk operasyonuna çıkarak Sivastopol limanını bombaladı. Bombardıman sırasında Osmanlı İmparatorluğu henüz müttefik devletlerle savaşa girmemişti. Bombardıman sırasında 25.4 cm'lik (10 inç) bir top mermisi Yavuzun arka bacasına isabet etti ancak patlamadı ve önemsiz bir hasara yol açtı. Geminin aldığı başka iki isabet de küçük çaplı hasar yarattı. Yavuz ve eskortları bombardıman sırasında aktif olmayan bir Rus deniz mayını tarlasından geçtiler. Türk sularına dönüş yolunda Yavuz, Rus mayın gemisi Prut ile karşılaştı ancak Prut güvertesindeki 700 mayınla kendini batırdı. Bu karşılaşma sırasında Pruta eskortluk yapan Rus destroyeri Leytenant Puşçin ise Yavuzun ikinci bataryasından açılan ateşten isabet eden iki 15 cm'lik mermi ile hasara uğratıldı. Bombardımana tepki olarak Rusya, 1 Kasım'da Osmanlı Devleti'ne savaş ilan ederek Osmanlı'nın I. Dünya Savaşı'na katılmasına sebep oldu. 3 Kasım'da Fransız ve İngiliz gemileri Çanakkale Boğazı'ndaki Türk savunma tabyalarını bombaladı, iki gün sonra da resmen savaş ilan ettiler. Frut ve Leytenant Puşçin gemilerinin başına gelenleri göz önünde bulunduran Rusya, tüm Karadeniz filosunu bir araya toplayarak Yavuzun tüm donanma gemilerini teker teker batırmasının önüne geçmeye çalıştı.Yavuz ve Midilli, 18 Kasım'da Trabzon'un bombardımanından dönen Rus Karadeniz Filosu'yla Kırım'ın 17 deniz mili (31 km; 20 mil) açığında karşılaşarak Sarıç Burnu Muharebesi'ne girişti. Öğle saatleri olmasına rağmen hava sisliydi ve filoların büyük gemileri birbirlerini ilk başta göremediler. Rus Karadeniz Filosu, 1905 Rus-Japon Savaşı'nın deneyimiyle savaştan önce birçok geminin ateşinin bir ana gemi tarafından yönlendirilerek tek bir düşman üzerine yoğunlaştırılmasına dayanan bir savaş taktiği geliştirmişti. Rus zırhlısı Yevstafi, filonun ana gemisi İoann Zlatoust zırhlısı Yavuzu görene dek ateş etmedi. Ana gemiden Yevstafiye ulaşan hatalı atış komutları, geminin kendi hesabı olan 7.000 metreden 4.000 metre fazlasına göreydi, bu sebepten Yevstafi, Yavuz dönüp ana bataryasından ateş etmeye başlamadan önce kendi hesaplarına göre ateş açtı. Rus gemisinin ilk salvosundan bir 12 inçlik mermi, Yavuzun 15 cm'lik ikincil bataryalarından birinin kazamat zırhını kısmen delerek ateşlenmeye hazır cephanelerin bir kısmını havaya uçurdu ve silahın tüm mürettebatının ölümüne yol açan bir yangın başlattı. Toplam 13 mürettebat öldü, üç mürettebat ise yaralandı.Yavuz ateşe karşılık verdi ve Yevstafiyi orta bacasından vurdu; isabet eden mermi bacadan geçip ateş kontrol telsizinin antenini parçaladı. Telsiz bağlantısını kaybeden Yevstafi, Ioann Zlatoustun hatalı menzil ölçümünü düzeltemeyince filonun geri kalanı ya hatalı atış komutlarını kullandılar ya da Yavuzu hiç göremediler ve hiçbir isabet kaydedemediler. Bu sırada Yavuz, Yevstafi zırhlısını dört kez daha vurdu, mermilerden biri patlamadı. Tümamiral Wilhelm Souchon 14 dakikalık muharebenin ardından temas kesmeye karar verdi. Atılan 19 mermiden isabet eden dört 28 cm'lik (11 inç) mermi toplam 34 Rus mürettebatı öldürdü, 24'ünü yaraladı.

Sonraki ay, 5-6 Aralık'ta Yavuz ve Midilli asker nakliye hatlarını korudu, 10 Aralık'ta ise Yavuz Batum'u bombaladı. 23 Aralık'ta Yavuz ve Hamidiye üç taşıma gemisine Trabzon'a dek eskortluk yaptı. 26 Aralık'ta başka bir asker transferi operasyonundan dönerken Yavuz, İstanbul Boğazı girişinin bir deniz mili açığında bir mayına çarptı. Geminin sancak tarafında, komuta kulesinin altında patlayan mayın geminin teknesinde 50 metrekarelik bir delik açtı ancak su geçirmez torpido bölmesi hasar görmedi. İki dakika sonra Yavuz bu kez iskele tarafından başka bir mayına çarptı. İkinci mayın iskele ana top bataryasının hemen ön kısmında 64 metrekarelik bir delik daha açtı. Su geçirmez bölmeler 30 cm kadar çöktü ancak geminin daha fazla su almasını engelledi. Ancak gemi açılan iki delikten toplamda 600 ton su almıştı. Osmanlı İmparatorluğu'nda Yavuzun tamiri için yeterli büyüklükte bir tersane olmadığı için tamiratlar gemi etrafına geçici sandık barajlar kurularak ve gemideki su boşaltılarak gerçekleştirildi. Gemideki delikler betonla kapatıldı. Beton yamalar kalıcı tamirat yapılana dek birkaç yıl boyunca iş gördüler.

1915

Hâlâ hasarlı olan Yavuz, 28 Ocak ve 7 Şubat'ta iki kez Boğaziçi'nden çıkarak Rus donanmasından kaçması için Midilliye ve Hamidiye kruvazörüne yardım etti. Daha sonra mayın hasarının tamiri için mayıs ayına dek tamirde kaldı.

1 Nisan'da Yavuz, tamiri tamamlanmadığı halde Midilli ile beraber bir kez daha İstanbul'dan ayrılarak Hamidiye ve Mecidiye kruvazörlerinin Odessa bombardıman görevinden dönüşlerinde korumaya gitti. Hamidiye ve Mecidiye, şiddetli akıntılar nedeniyle rotalarından 15 deniz mili saptılar, rota düzeltmesinin ardından Odessa'ya yöneldiler ancak Mecidiye bir mayına çarparak batınca saldırı iptal edildi. Bu sıralarda Yavuz ve Midilli Sivastopol açıklarına varıp iki buharlı kargo gemisi batırdı. Rus filosu gün boyunca iki gemiyi takip etti, gün batımında ise birçok destroyeri torpido saldırısı için ana filodan bağımsız gönderdi. Sadece Gnevny destroyeri iki gemiye yeterince yaklaşıp bir torpido atışı yaptı ancak ıskaladı. Yavuz ve Midilli İstanbul'a hasar görmeden döndüler.

25 Nisan'da Rus donanması, müttefiklerin Gelibolu çıkarması ile aynı günde İstanbul Boğazı'nın girişindeki tabyaları bombaladı. İki gün sonra Yavuz, müttefik askerlerini bombalamak için Turgut Reis drednot-öncesi zırhlısı ile birlikte Çanakkale Boğazı'na doğru yola çıktı. Şafakta HMS Queen Elizabeth tarafından salınan bir gözetleme balonu iki gemiyi bombardıman pozisyonu alırken tespit etti. Queen Elizabeth tarafından atılan ilk 15 cm'lik mermi Yavuzun çok yakınına düşünce Yavuz ateş pozisyonundan çıkıp denize inen uçurumların yakınına yol aldı, bu sayede İngiliz gemisinin toplarının ateş alınından çıktı. 30 Nisan'da Yavuz bir kez daha ateş açmak için pozisyon aldı ancak bu kez de Çanakkale'deki Türk karargahını bombalamak içi pozisyon alan ön dretnot zırhlı HMS Lord Nelson tarafından görüldü. İngiliz gemisi Yavuz görüş alanından çıkana dek beş isabetsiz atış yapabildi.

1 Mayıs günü Rus donanmasının İstanbul Boğazı girişindeki tabyaları bir kez daha bombalaması üzerine Yavuz, Beykoz koyuna doğru yola çıktı. 7 Mayıs civarı Yavuz bir kez daha Karadeniz'e açılarak Sivastopol'e dek Rus gemilerini aradı ancak bulamadı. Ana toplarında az cephane kalması sebebiyle Sivastopol'ü bombalamadı. 10 Mayıs sabahı dönüş yolundayken gemi gözcüleri iki Rus ön-dretnotu olan Tri Sviatitelia ve Pantelimon gemilerini gördüler. Yavuz iki gemiyle çatışmaya girdi. Çatışmanın ilk 10 dakikasında Yavuz ciddi bir hasara yol açmayan iki isabet alınca Amiral Souchon çatışmayı keserek Rus hafif gemilerinin takibinde İstanbul'a yöneldi. Mayıs ayının ilerleyen günlerinde geminin 15 cm'lik toplarından ikisi kıyıda kullanılmak üzere gemiden söküldü. Kıç güvertedeki dört adet 8.8 cm'lik top da aynı zamanda gemiden söküldü, 1915 sonlarında bu silahlar yerine dört adet 8.8 cm'lik uçaksavar topu monte edilecekti.

18 Temmuz'da Midilli bir kez daha mayına çarparak 600 ton su aldı. Hasarlı gemi Zonguldak'tan İstanbul'a kömür taşıyan konvoylara eskortluk edemeyecekti. Bu durum üzerine Yavuz eskortluk görevine getirildi. 10 Ağustos'ta Yavuz, Hamidiye ve üç torpido botu eşliğinde yol alan beş kömür gemisinde oluşan konvoyu koruma görevine çıktı. Yolculuk esnasında Rus denizaltısı Tyulen konvoya saldırarak kömür gemilerinde birini batırdı. Ertesi gün Tyulen ve başka bir denizaltı Yavuza saldırmayı denedi ancak atış pozisyonu almayı başaramadılar.

5 Eylül'de Rus destroyerleri Bystry ve Pronzitelni, Hamidiye ve iki torpido bot eşliğinde bir Türk konvoyuna saldırdılar. Hamidiyenin 15 cm'lik topları çatışma sırasında görev dışı kalınca Yavuz çatışmaya gönderildi ancak çok geç kalmıştı. Yavuz vardığında Türk kargo gemileri, Ruslar tarafından ele geçirilmemeleri amacıyla karaya oturtulmuştu.

21 Eylül'de Yavuz, Türk kömür gemilerine saldıran üç Rus destroyerini uzaklaştırmak için bir kez daha İstanbul'dan demir aldı. Konvoy eskortluğu görevleri, 14 Kasım'da Rus denizaltısı Morzh İstanbul Boğazı'nın hemen girişinde Yavuza iki torpido ateşleyip neredeyse vurduğunda sona erdi. Amiral Souchon Yavuzun karşı karşıya olduğu riskin çok fazla olması sebebiyle konvoy sistemini askıya aldı. Bunun yerine sadece Zonguldak'tan İstanbul'a bir gecede varabilecek kadar hızlı olan gemilerin yola çıkmasına izin verildi. Zonguldak'tan yola çıkan gemiler İstanbul Boğazı girişinde pusudaki denizaltılara karşı savunma sağlayacak olan torpido botlar ile buluşacaklardı. Yaz sonunda iki yeni Rus dretnotu İmperatritsa Mariya ve İmperatritsa Yekaterina Velikaya gemilerinin tamamlanması, Yavuzun faaliyetini daha da zorlaştırdı.

1916-17

Amiral Souchon, 8 Ocak'ta Yavuzu Zonguldak'tan gelen boş bir taşıma gemisini bölgedeki Rus destroyerlerinden koruması için bölgeye gönderdi ancak Ruslar Yavuz varmadan önce gemiyi batırdılar. Dönüş yolculuğunda Yavuz, Imperatritsa Ekaterina ile karşılaştı. İki gemi 18.500 metre mesafeden başlayarak topçu düellosuna giriştiler. Yavuz güneybatıya yöneldi ve çatışmanın ilk dört dakikasında ana toplarından beş salvo ateşledi. İki gemi de rakibini vurmayı başaramadı ancak yakınına düşen mermilerin şarapnelleri Yavuza isabet etti. Normalde Imperatritsa Ekaterinadan çok daha hızlı olmasına rağmen Türk muharebe kruvazörünün teknesi bakımsızlıktan midye bağlamıştı ve pervane şaftları kötü durumdaydı. Yavuz, bu yüzden 23.5 knot (43.5 km/sa; 27.0 mph) hıza ulaşabilen güçlü Rus gemisinden kaçmakta zorlandı.

Ruslar, Kafkasya'daki çatışmalarda ciddi miktarda osmanlı toprağı ele geçirmişlerdi. Rus ordusunun daha fazla ilerlemesini engelleme amacıyla Yavuz, cepheye asker taşımakla görevlendirildi. 429 subay ve asker, bir dağ topçu bataryası, makineli tüfek ve havacılık birlikleri, 1000 tüfek ve 300 sandık cephane Yavuz tarafından 4 Şubat'ta Trabzon'a taşındı. 4 Mart'ta Rus donanması makineli tüfek ve atlarıyla beraber 2.100 asker gücünde bir birliği Pazar limanının iki yanına indirdiler. Türk birlikleri baskına uğramış, ilçeyi boşaltmak zorunda kalmışlardı. Bir diğer çıkarma da Trabzon'un 5 mil doğusundaki Kavata koyunda gerçekleşti. Haziran sonlarında Türkler karşı saldırıya geçerek Rus cephesini 35 kilometre (20 mil) kadar yardılar. Yavuz ve Midilli Türk saldırılarını desteklemek için birçok kıyı operasyonunda bulundular. 4 Temmuz'da Yavuz Tuapse limanını bombalayarak bir buharlı gemi ve bir motorlu uskuna batırdı. Türk gemileri, iki Rus dretnotu Sivastopol'den ayrılıp onlara saldırmadan geri dönebilmek için kuzeye yöneldiler. Gemiler İstanbul'a dönünce, Yavuz eylül ayına dek sürecek olan pervane şaftı bakımına alındı.

Osmanlı'nın içinde bulunduğu kömür kıtlığı gittikçe kötüleşince, Amiral Souchon Yavuz ve Midillinin faaliyetlerine 1917 boyunca ara verme kararı aldı. Eylül ayında Koramiral Rebeur-Paschwitz Amiral Souchon'un yerine gemilerin komutasını aldı. Bolşevik devriminin ardından Rusya ve Osmanlı İmparatorluğu arasında Aralık 1917'de ateşkes ilan edilmesi ve Mart 1918'de Brest-Litovsk Barış Antlaşması'nın imzalanması sonucunda Anadolu'dan tekrar kömür sevkiyatı başladı.

1918

20 Ocak 1918'de Yavuz ve Midilli Koramiral Rebeur-Paschwitz komutasında Çanakkale Boğazı'ndan çıktılar. Rebeur-Paschwitz'un amacı Filistin cehpesindeki İtilaf Devletleri gemilerini kendi üzerine çekerek Türk askerlerini rahatlatmaktı. Boğaz çıkışında Yavuz, İmroz (Gökçeada) Deniz Muharebesi olarak adlandırılan çatışmada, Gökçeada'da demirli duran ve kendilerini koruması gereken ön-dretnotlar tarafından korunmayan iki İngiliz savaş gemisi HMS Raglan ve HMS M28i gafil avlayarak batırdı. Rebeur-Paschwitz daha sonra Mondros Limanı'na saldırmaya karar verdi, orada İngiliz ön-dretnotu HMS Agamemnon Türk gemilerine saldırmak için istim alarak hazırlık yapıyordu. Yolculuk sırasında Midilli birçok mayına çarparak battı, Yavuz da üç mayına çarpmıştı. İngiliz destroyerleri HMS Lizard ve HMS Tigressin takibi altında Çanakkale'ye doğru çekilen Yavuz, Çanakkale Boğazı girişinde Nağra Burnu dolaylarında bilinçli olarak karaya oturtuldu. İngilizler karaya oturmuş olan Yavuza Kraliyet Donanması Hava Kuvvetleri'nin 2. filosunun bombardıman uçaklarıyla saldırı düzenlediler ve iki isabet sağladılar ancak uçakların attığı hafif bombalar gemiye ciddi bir hasar veremedi. Monitör tipi savaş gemisi HMS M17 24 Ocak gecesi Yavuza topçu ateşi açtı ancak yalnızca on mermi attıktan sonra Türk sahil bataryalarının ateşinden kaçmak zorunda kaldı. HMS M17den sonra HMS E14 denizaltısı gemiyi batırması için görevlendirildi ancak geç kalmıştı; eski Alman ön dretnotu Turgut Reis Yavuzu kurtararak İstanbul'a kadar çekti. Yavuz ciddi bir hasar almıştı, bir kez daha gemi teknesini onarmak için geçici sandık barajlar kuruldu, tamiratlar 7 Ağustos-19 Ekim arası sürdü.Yavuz, Brest-Litovsk Antlaşması imzalandıktan sonra 30 Mart 1918'de Osmanlı mütareke komisyonu üyelerini taşıyan gemilere Odessa'ya kadar eskortluk yaptı. İstanbul'a dönüşünün ardından mayıs ayında tekrar denize açılarak Sivastopol'e vardı, burada teknesi temizlendi ve tamir edildi. Yavuz ve birçok destroyer 28 Haziran'da kalan Sovyet savaş gemilerini enterne  etmek üzere Novorossiysk'e doğru yola çıktı ancak Türk gemileri vardıklarında Sovyet gemileri mürettebatları tarafından batırılmışlardı. Destroyerler bölgede kaldı, Yavuz ise Sivastopol'e döndü. 14 Temmuz'da gemi kuru havuza alını ve savaşın sonuna dek orada kaldı. Sivastopol'deyken teknenin altındaki midyeler temizlendi. Yavuz daha sonra İstanbul'a döndü, burada mayın hasarının tamiri için beton sandık barajlar kurularak 7 Ağustos-19 Ekim arası mayından hasar gören üç kısımdan biri tamir edildi.

2 Kasım'da Alman donanması geminin mülkiyetini resmi olarak Türk hükûmetine devretti. Sevr Antlaşması şartları gereği Yavuzun savaş tazminatı olarak İngiliz Kraliyet Donanması'na teslim edilmesi gerekliydi. Ancak Mustafa Kemal Atatürk önderliğindeki Türk Kurtuluş Savaşı dolayısıyla Sevr Anlaşması uygulanamadı. Türklerin Kurtuluş Savaşı'ndaki zaferi üzerine 1923'te imzalanan Lozan Antlaşması'nda ise yeni Türkiye Cumhuriyeti, Yavuz da dahil olmak üzere Osmanlı İmparatorluğu'nun donanmasının büyük bir kısmını elde tutmayı başardı.

 I. Dünya Savaşı sonrası ve Cumhuriyet dönemi

Türkiye tarafından 1920'ler boyunca ortaya konan birçok denizcilik politikası arasında tek tutarlı nokta, Yavuzun onarılarak yeni cumhuriyetin donanmasının bayrak gemisi olmasıydı. Gemi 1926 yılına dek İzmit'te terk edilmiş bir durumda kaldı; sadece iki kazanı çalışır durumdaydı, hareket edemiyordu ve 1918 yılında çarptığı iki mayından kalan hasar hala tamir edilmemişti.Whitley, sf. 241 Açık denizde batma riski çok fazla oluğu için Yavuzu tamiratlar için başka bir ülkeye göndermek mümkün değildi, bu sebeple yeterli bütçe ayrıldıktan sonra Almanya'dan 26.000 tonluk bir yüzer havuz satın alındı. Aralık 1926'da Fransız şirketi Atelier et Chantiers de St. Nazaire-Penhöet ile geminin Gölcük Donanma Tersanesi'nde tam bir onarım ve yenilemeye girmesi konusunda anlaşmaya varıldı. Tamiratlar 1927 yılında başladı ancak tamiratlar esnasında yüzer havuzun birçok bölümü çöktü. Yavuz bu çökmeden hafif hasar gördü, yüzer havuzun tamiratı geminin onarım sürecinin uzamasına sebep oldu. Denizcilik Bakanı İhsan Eryavuz yüzer havuzun alımında yolsuzluk yapılmasına ilişkin soruşturma sonucunda görevden alındı ve milletvekilliği düşürüldü. Yolsuzluk iddiaları sonucunda gecikmeler arttı ve sonunda Denizcilik Bakanlığı lağvedildi. Türkiye Cumhuriyeti Genelkurmay Başkanı Mareşal Fevzi Çakmak, yolsuzluk soruşturmasının ardından tüm donanma inşa programlarını yavaşlattı. Yavuzun tamirinin devamı, Eylül 1928'de Yunan Donanması'nın Ege Denizi'nde yaptığı büyük çaplı tatbikatın ardından Türk hükûmetinin Yunan deniz üstünlüğüne karşı önlem alma kararını vermesinden sonra önem kazandı. Türk hükûmeti ayrıca İtalyan tersanelerine dört destroyer ve iki denizaltı siparişi verdi. Bunun üzerine Yunan hükûmeti, Türklere 10 yıl boyunca deniz kuvvetlerinin sınırlandırılmasına ilişkin Washington Denizcilik Antlaşması benzeri bir anlaşma yapma teklifi sundu. Teklife göre Yavuz tekrar hizmete alınmayacak, Yunanlar ise iki yeni kruvazör inşa etme hakkına sahip olacaktı. Türk Hükûmeti, Yavuzu Sovyet Donanması'nın Karadeniz'deki gücünü dengelemek için kullanmayı hedeflediğini açıklayarak teklifi reddetti. Bu cevap üzerine Yunan hükûmeti iki destroyer siparişi verdi.

Geminin tamiratı sırasında geminin mayınlardan gördüğü hasar tamir edildi, deplasmanı 23.100 tona yükseltildi ve teknesi elden geçirildi. Uzunluğu yarım metre azalan geminin genişliği 10 cm kadar arttı. Modernizasyon kapsamında Yavuzun buhar kazanları yenilendi ve ana topları için Fransa'dan alınan ateş kontrol sistemi kuruldu. Kazamatlarda yer alan iki 15 cm'lik top kaldırıldı. Jutland Muharebesi'nin ardından diğer devletler gemilerinin cephaneliklerini koruyan zırhları kalınlaştırma yoluna gittiler ancak tamirat sırasında Yavuzun cephaneliğini koruyan 5 cm'lik (2 inç) zırh koruması arttırılmadı. Yavuz 1930 yılında Türk Donanması'na tekrar katılarak donanmanın bayrak gemisi oldu. Onarım ve modernizasyonların ardından yapılan testlerde hız denemesinde beklenenden başarılı oldu, silah ve atış kontrol testleri de son derece başarılıydı. Yavuzla beraber savaş grubunu oluşturacak dört destroyer de 1931 ve 1932 yıllarında hizmete alındılar; ancak bu destroyerlerin performansı tasarım özelliklerine hiçbir zaman ulaşamadı. Yavuzun tekrar hizmete girmesi planları üzerine Sovyet Donanması Parizhskaya Kommuna zırhlısı ve Profintern hafif kruvazörünü 1929 sonlarında Baltık Denizi'nden Karadeniz'e transfer ederek Türk donanması ile eşitlik sağlamaya çalıştı.

Geminin adı 1930 yılında resmi olarak Yavuz Sultan Selimden Yavuz Selime, 1936'da ise Yavuza çevrildi. Yavuz, 1933'te Türkiye Başbakanı İsmet İnönü'yü Varna'dan İstanbul'a taşıdı. Sonraki yıl Türkiye'yi ziyarete gelen İran Şahı'nı Trabzon'dan Samsun'a götürdü. 1938 yılında kısa bir yenilemeden geçen Yavuz, Kasım 1938'e Mustafa Kemal Atatürk'ün naaşını İstanbul'dan İzmit'e taşıdı.Whitley, sf. 241 1937 yılında Yavuz ve donanmanın diğer gemileri İngiliz Donanma Ataşesi tarafından kısmen zayıf hava savunma silahları sebebiyle "modası geçmiş" olarak değerlendirildi. 1938'de Türk hükûmeti donanmasını genişletme planlarına başladı. Bu planlara göre deniz filosu iki adet 10.000 tonluk kruvazör ve on iki destroyerden oluşacak, Yavuz ise 1945'te ikinci kruvazörün hizmete girmesine dek donanmada kalacaktı. Donanma ayrıca 1950-1960 yılları arasında 23.000 tonluk bir gemi daha inşa etmeyi planlıyordu. Hükûmetin planları yaklaşan II. Dünya Savaşı sebebiyle tüm tersanelerin kendi ülkeleri için savaş gemisi üretmeye öncelik vermesinden dolayı uygulanamadı.Yavuz II. Dünya Savaşı boyunca hizmette kaldı. Kasım 1939'da Yavuz ve Parizhskaya Kommuna Karadeniz'deki en büyük iki gemiydi. Life dergisinin bir haberine göre Yavuz, Sovyet gemisinin bakımsız durumu sebebiyle Karadeniz'de üstün olan gemiydi. 1941 yılında geminin uçaksavar bataryaları güçlendirilerek dört 88 mm, on 40 mm ve dört 20 mm uçaksavar topu eklendi. Daha sonra bu rakamlar yirmi iki 40 mm ve yirmi dört 20 mm topa yükseltildi.

Nisan 1946'da Amerikan zırhlısı USS Missouri, hafif kruvazör USS Providence ve destroyer USS Power, Türk büyükelçisi Münir Ertegün'ün naaşını İstanbul'a getirdiler. Yavuz, gemileri İstanbul Boğazı girişinde karşıladı. Burada Yavuz ve Missouri ondokuzar pare top atışı ile birbirlerini selamladılar. 1948'den sonra gemi Gölcük veya İzmit dolaylarında kaldı.Yavuz, 20 Aralık 1950'de aktif görevden alındı, 1952 yılında Türkiye'in NATO'ya üye olmasıyla B70 borda numarasını aldı ve 14 Kasım 1954'te donanma envanterinden düşüldü. Türk hükûmeti 1963 yılında Alman hükûmetine Yavuzu satın almaları için teklifte bulundu, fakat teklif reddedildi. Türk hükûmeti gemiyi 1971'de sökülmek üzere M.K.E. Seyman'a sattı. 7 Haziran 1973'te söküm alanına çekilen Yavuz'', Şubat 1976'da tam olarak sökülmüştü. Söküldüğü zaman, tüm dünya donanmalarında kalan tek drednottu.

Yavuz sökülmeden önce dört pervanesinden biri, 150 mm'lik toplarından biri ve muharebe yedek idare bölümü Beşiktaş'taki İstanbul Deniz Müzesi'ne getirilmiş, pervanelerinden ikisi ve 150 cm'lik toplarına ait iki namlu Gölcük Deniz Üssü'ne konulmuş, direklerinden biri ise Heybeliada'daki Deniz Lisesi Komutanlığı'na dikilmiştir.

Kaynakça

Notlar

Özel

Genel

Ayrıca bakınız
 Dağılma Dönemi Osmanlı Donanması

1911 gemileri
Moltke sınıfı muharebe kruvazörü
I. Dünya Savaşı'ndaki Osmanlı kruvazörleri
Yavuz
Hamburg'da inşa edilen gemiler

Yavuz (muharebe kruvazörü)


Le Hinterbrühler See est un petit plan d'eau situé à Munich dans le quartier de Thalkirchen.

Emplacement
Le lac est situé dans le quartier Thalkirchen à l'angle entre l'Isar-Werkkanal et le Flosskanal, juste après sa jonction avec l'Isar-Werkkanal. A l'extrémité nord du lac se trouve la maison de l'éclusier à Hinterbrühl, à l'extrémité sud la statue " Le radelier de l'Isar ". Le Gasthof Hinterbrühl est situé de l'autre côté du Flosskanal.

Histoire
Le lac a été créé au début du  dans le cadre de la construction du Flosskanal et de l'extension de l'Isar-Werkkanal. Lors des travaux de construction, un bras mort de l'Isar a été séparé du fleuve principal et partiellement comblé dans la partie sud. De plus, le lac résultant a été agrandi en draguant du gravier pour les barrages du canal.

Description
Le plan d'eau est alimenté par l'eau de l'Isar-Werkkanal via une petite conduite en béton et est probablement également relié à la nappe phréatique. Il y a deux sorties dans le Flosskanal au nord et à l'ouest. Il y a une petite île dans le lac accessible par une passerelle en bois.

Le Hinterbrühler See est visité toute l'année et est une destination populaire, en été pour l'aviron, en hiver (lorsqu'il est gelé) pour le curling. Le Hinterbrühler See, avec la zone verte attenante, fait partie de la zone de protection du paysage d'Isarauen.

Photos

Liens externes

 Hinterbrühler See sur naturorte.de

Lac en Bavière
Géographie de Munich

Hinterbrühler See


Fisiunea spontană este un caz particular al fenomenului de fisiune nucleară prin care un nucleu instabil al unui element greu fisionează în două fragmente (produși) de fisiune cu mase aproximativ egale și cu eliberarea unei mari cantități de energie de origine nucleară.

Procesul de fisiune spontană a fost descoperit în 1940 de către savanții sovietici Georgy Nikolayevich Flyorov și Konstantin Antonovich Petrzhak în cazul 238U. S-a demonstrat ulterior că poate avea loc pentru orice specie nucleară cu masă de cel puțin 230 u.a.m.

Note

Radioactivitate

Fisiune spontană


سويحان إحدى المناطق التابعة لإمارة أبوظبي في دولة الإمارات العربية المتحدة، وهي بشكل عام قرية زراعية حيث تنتشر المزارع وعزب الإبل في محيطها. تحتوي القرية على البنى التحتية الأساسية اللازمة من مدارس، مركز صحي، دائرة للبلدية، فروع لمؤسسات الماء والكهرباء، الاتصالات، البنك بالإضافة إلى مركز شرطة ودفاع مدني، وقاعة أفراح، كما يوجد المركز الوطني لبحوث الطيور أحد أهم مراكز بحوث الطيور في الدولة، تبعد سويحان عن مدينة العين ما يقارب 73 كيلو متراً، وتقع على مفترق الطرق بين مدينة أبو ظبي وإمارة دبي. سكان مدينة سويحان من السكان الإماراتيين المحليين الأصليين (البدو)، بالإضافة إلى عدد قليل من العرب والآسيويين.

يبدى سكان سويحان اهتماماً كبيراً بالإبل. ويقام في المنطقة مهرجان سنوي تراثي تحت رعاية صاحب السمو الشيخ سلطان بن زايد آل نهيان "مهرجان سلطان بن زايد التراثي"، حيث يستقطب عدد كبير من محبي التراث من كافة انحاء دولة الإمارات العربية المتحدة، ودول الخليج.

العين (أبو ظبي)

سويحان