Think Big  was an interventionist state economic strategy of the Third National Government of New Zealand, promoted by the Prime Minister Robert Muldoon (1975–1984) and his National government in the early 1980s. The Think Big schemes saw the government borrow heavily overseas, running up a large external deficit, and using the funds for large-scale industrial projects. Petrochemical and energy related projects figured prominently, designed to utilise New Zealand's abundant natural gas to produce ammonia, urea fertiliser, methanol and petrol.

The National Cabinet Minister Allan Highet coined the "Think Big" label in a speech to a National Party conference in 1977. Economist Brian Easton also used the term "think big" in describing economic strategies.

History

In the late 1970s New Zealand's economy was suffering from the aftermath of the 1973 energy crisis, from the loss of its biggest export market upon Britain's joining the European Economic Community, and from rampant inflation.

In 1978 New Zealand faced a further crisis in oil-supply. OPEC continued to raise the price of oil. Then in 1979 the Iranian Revolution paralysed that country's oil-industry and  of oil per day were withdrawn from world supply.

In 1978 Bill Birch became the Minister of Energy. He looked to the substantial reserves of natural gas under Taranaki and off its coast as an opportunity to bring life to the ailing economy.

In 1979 the oil crisis worsened. During the first half of 1979 OPEC raised oil prices from US$12 a barrel to US$19 a barrel. The New Zealand government banned weekend sales of petrol. On 30 July 1979 the government introduced carless days, where private motorists had to choose one day of the week, on which they could not drive their motor vehicle. Heavy fines were imposed for motorists who were caught driving on their nominated carless day.

The increases in oil prices substantially worsened the country's already precarious terms of trade. The cost of oil loomed as the major component of the New Zealand balance of payments deficit. Muldoon's administration intended the Think Big projects to reduce New Zealand's reliance on imports, especially oil, and thus improve the balance of payments.

Projects
The core Think Big projects included the construction of the Mobil synthetic-petrol plant at Motunui, the complementary expansion of the Marsden Point Oil Refinery near Whangarei, and the building of a stand-alone plant at Waitara to produce methanol for export. Motunui converted natural gas from the off-shore Maui field to methanol, which it then converted to petrol on-site. Declining oil prices rendered this process uneconomic and saw a reduction in the production of synthetic fuel; however, the industry still remained at large due to prior investment. New Zealand would abandon the manufacturing of synthetic petrol in February 1997, allowing the plant to switch the focus to methanol..

The construction of the Clyde Dam on the Clutha River formed part of a scheme to generate electricity for the national grid. A proposed smelter at Aramoana on Otago Harbour was never built—largely owing to resistance on the grounds of the environmental damage that would have been a consequence.

List of projects

 methanol plant at Waitara
 ammonia/urea plant at Kapuni
 synthetic-petrol plant at Motunui
 expansion of the Marsden Point Oil Refinery
 expansion of the New Zealand Steel plant at Glenbrook
 electrification of the North Island Main Trunk Railway between Te Rapa and Palmerston North
 a third reduction line at the Tiwai Point aluminium smelter, near Bluff
 the Clyde Dam on the Clutha River.

Measuring outcome

New Zealand's economy suffered from the major investments made by the government. Investment incentives and macroeconomic ratios were heavily affected by the billions of dollars borrowed for the Think Big projects. On 27 September 1982, Muldoon introduced 'The Wage Freeze Regulations' that would freeze wages and prices on a national scale until 22 June 1983. The policy had attempted to target inflation, but in turn reduced profitability for exporters unable to adapt prices.

Approval of Think Big, at least during and soon after the time of its implementation, tended to rely on party affiliations (with National Party supporters backing the projects, while Labour Party supporters initially opposed them). Think Big projects became synonymous with further inflation and industrial trouble. Richard Prebble said to the Labour Cabinet during the Māori loan affair: "Better to talk about the $7 billion that was borrowed (by Muldoon for Think Big) than about the $600 million that wasn't."

See also

 National Development Act 1979
 Politics of New Zealand
 Economy of New Zealand

References

Further reading

 Easton, Brian (2001), The Nationbuilders, Auckland University Press,

External links
 Techhistory: Think Big
 Chronology of World Oil-Market Events 1970–2003 including a detailed annotated graph of oil-prices

Political history of New Zealand
Political terminology in New Zealand
Economy of New Zealand
1970s in New Zealand
1980s in New Zealand
1979 in New Zealand
1980 in New Zealand

Think Big


King Orry's Grave ist die größte Megalithanlage auf der Isle of Man. Die Anlage vom Typ Clyde Tomb liegt an der A2 (Straße) unweit der Ostküste beim Dorf Laxey, im Garten eines Privathauses. Die Anlage aus farbigem Sandstein hat im Osten einem halbrunden Vorplatz von 12 m Durchmesser und vier Metern Tiefe. Die östliche Galerie besteht aus drei Kammern, die für Bestattungen vorgesehen waren. Am westlichen Ende befindet sich eine separate, 1930 ausgegrabene, kistenartige Struktur mit einem Menhir. Unklar ist, da der Mittelteil nicht erhalten ist, ob es sich um Teile derselben Anlage handelt. Dafür spräche aber die Aussage, nach der ein von Randsteinen gefasster Langhügel bestanden hat. Bei der Ausgrabung fanden sich nur eine Bestattung und eine Schüssel.

König Orry ist der reale König Godred Crovan. In den Annalen von Tigernach wird er "Gofraid Mac Meic Aralt" oder "Godred Haraldsson" genannt. Die Chroniken von Man nennen ihn Godred, den Sohn Harald des Schwarzen von Ysland, das verschiedentlich als Islay, Irland oder Island interpretiert wurde, und machen ihn zu einem Überlebenden der Niederlage in der Schlacht von Stamford Bridge im Jahre 1066. Er übernahm als Gottfried IV. im Jahre 1079 von den Wikingern von Dublin die Kontrolle über das "Kingdom of Man and the Isles". Er starb im Jahre 1095 und wurde Gegenstand einer bekannten Manx-Legende. Ihm zu Ehren wurden viele Denkmäler benannt, aber es gibt keine reale Verbindung zwischen der historischen Figur und den prähistorischen Monumenten.

1953 war der östliche Teil des Geländes Gegenstand einer archäologischen Grabung. Die westliche Seite blieb in Privatbesitz, bis die Manx National Heritage das Gelände erwarb.

Literatur
 Jack G. Scott: The Clyde Cairns of Scotland. In: Glyn Daniel, Poul Kjærum (Hrsg.): Megalithic graves and ritual. Papers presented at the III Atlantic Colloquium, Moesgård 1969 (= Jysk Arkaeologisk Selskabs skrifter. 11). Gyldendalske Boghandel (in Komm.), Kopenhagen 1973, ISBN 87-00-08861-7, S. 117–128.
 Jörg Lindenbeck: Untersuchungen zu spätneolithischen und frühbronzezeitlichen Grabformen in Südwest-Schottland. In: Archäologische Informationen. Bd. 11, Nr. 2, 1988, S. 228–232.
 Stephen Burrow: The Neolithic Culture of the Isle of Man: A Study of the Sites and Pottery. (British Archaeological Reports (BAR) British) Archaeopress, Oxford 1998, ISBN 0-86054-872-4.
 Frances Lynch, Peter Davey: The Chambered Tombs of the Isle of Man: A Study by Audrey Henshall 1969-1978 Archaeopress Publishing 2017

Weblinks
 Bilder und alte Skizzen
 Beschreibung (engl.) und Bilder

Clyde Tomb
Jungsteinzeitlicher Fundplatz in Europa
Kultbau
Megalithanlage auf der Isle of Man
Archäologischer Fundplatz auf der Isle of Man
Godfreyson (Adelsgeschlecht)

King Orry’s Grave


La mosquée centrale de Birmingham est une mosquée située à Birmingham en Angleterre. Elle a été inaugurée en 1975.

Annexes

Mosquée au Royaume-Uni

Mosquée centrale de Birmingham


ඊටීවී යනු ශ්‍රී ලංකාවේ විකාශන කටයුතු සිදු කරන ඉංග්‍රීසි රූපවාහිනී නාලිකාවකි. නාලිකාවේ ප්‍රධාන මූලස්ථානය කොළඹ පිහිටුවා තිබෙයි.

අතීතය
East West Enterprises Ltdහී එවක සභාපතිවරයා වූ Nahil Wijesuriya මහතා විසින් 1994 දී ඊටීවී 1 (ETV 1) සහ 1995 දී ඊටීවී 2 (ETV 2) ලෙස, ශ්‍රී ලංකාවේ පැය 24 පුරාම විකාශය වන රූපවාහිනී නාලිකා දෙකක් ආරම්භ කරන ලදී. මුල් කාලීනව නාලිකාව තුල, නොමිලේ විසිරුවා හරිනු ලැබූ ජාත්‍යන්තර සැටලයිට් නාලිකාවක් වූ STAR TV හී වැඩසටහන් විකාශය කල අතර, නාලිකාවට අවශ්‍ය ආදායම් උපයා ගනු ලැබුවේ, දේශීය වෙළඳ ප්‍රචාරණ දැන්වීම් මගින් STAR TV හී සැටලයිට් දැන්වීම් ප්‍රතිස්ථාපනය කිරීමෙනි.

නමුත් පසුකාලීනව ඊටීවී නාලිකා ද්විත්වය එහි හිමිකරුවන් විසින්, EAP සමූහය වෙත අලෙවි කරන ලදී.

1997 වර්ෂයෙදී ඊටීවී 1 (ETV 1) නාලිකාවේ නම ස්වර්ණවාහිනී ලෙසත්, ඊටීවී 2 (ETV 2) නාලිකාවේ නම ඊටීවී (ETV) ලෙසත් වෙනස් කල අතර, එම වසරේම මැයි මසදී ඊටීවී නාලිකාව, EAP සමූහයට අයත් Vanguard Management Services පුද්ගලික සමාගම යටතේ සිය විකාශන කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී.

වැඩසටහන්
මේ සමයේ පටන් නාලිකාව තුල  ද බෝල්ඩ් ඇන්ඩ් ද බියුට්ෆුල් (The Bold and the Beautiful),ගිල්මෝ ගල්ස් (Gilmore Girls), අමෙරිකන් අයිඩල් (American Idol) වැනි හොලිවුඩ් ටෙලි නාට්‍ය, ප්‍රහසන වැඩසටහන්, සහ රියැලිටි වැඩසටහන් විකාශනය අරඹන ලදී.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රථම ඉලෙක්ට්‍රොනික ව්‍යාපාර පුවත් වැඩසටහන (electronic business news program) වූ, ලංකා බිස්නස් රිපෝට් (Lanka Business Report) (LBR) වැඩසටහන, මුලින්ම ඉදිරිපත් කලේ  මෙම නාලිකාවයි.

මීට අමතරව ඊටීවී නාලිකාව විසින් හෝම් ගෝමේට් (Home Gourmet), එල්බීඕ.ටීවී (LBO.tv), එල්බීආර්මනී (LBRMoney) වැනි දේශීය ඉංග්‍රීසි වැඩසටහන් නිෂ්පාදනය කරනු ලබයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා ලැයිස්තුව

භාහිර සබැදි

මූලාශ්‍ර

ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී නාලිකා

ඊටීවී


En álgebra abstracta, un elemento de un anillo es primo si satisface una condición similar a la establecida por el lema de Euclides.

{{definición|1=Si R es un anillo conmutativo, un elemento p de R es primo si
 p no es el elemento cero
 p no es una unidad
 Cada vez que p divida a un producto ab, entonces necesariamente divide a alguno de los dos factores: p divide a a  o p divide a b.
}}

O condensando: Un elemento k no nulo y no invertible de un anillo R se llama primo, si cada vez que k divide al producto de dos elementos de R, también divide uno de sus factores. Se ve que si a es primo, entonces todo asociado de a es primo.

Ejemplos:
 2 es primo en el conjunto de los números enteros, pues si 2 divide a s×t, entonces s o t es par, sino de lo contrario el producto sería impar.

 5 es primo en el conjunto ℤ de los enteros. Sea que 5 divide a s×t. Por otra parte, se asume que s =5j+m, t = 5k+l, donde 1≤l<5, 1≤m<5 luego st = 5(5jk+jl+km) +ml, de modo que 5 divide a ml . Lo que implica, debido a la desigualdades incluyentes a l y m, que ml = 0; luego  m= 0 o bien l=0; y así 5 divide a s o  5 divide a t.

 8 no es primo en Z, pues 8 divide a 4×6 y no divide a 4, tampoco a 6.

Esto es equivalente a la condición que el ideal principal generado por el elemento p sea un ideal primo distinto de cero.

 Relación con elementos irreducibles
La definición usual de número primo  establece que es aquel que sólo tiene por factores a sí mismo y a la unidad. Esta condición se generaliza en teoría de anillos en el concepto de elemento irreducible:

Un elemento no nulo y no invertible de un anillo se llama irreducible'' si sus únicos divisores son los elementos invertibles del anillo y sus propios asociados. Ejemplo 3 es irreducible en Z, ya que sus únicos divisores son 1, -1, 3, -3.

Sin embargo, en un dominio de factorización única ambos conceptos son equivalentes (un elemento primo es irreducible y viceversa). Sin embargo, dicha relación no es válida en general.

En un dominio principal, todo elemento irreducible es primo.

En Z un elemento es primo sii es irreducible.

El anillo de los enteros es un dominio de factorización única. De ahí sigue el TFA

Citas y referencias

Bibliografía

Teoría de anillos

Elemento primo


Pedro Mario Ossandón Buljevic (Santiago do Chile, ) é prelado católico chileno. Atualmente é bispo do Ordinariato Militar do Chile.

Biografia
Nasceu na capital chilena e fez o curso secundário no Pontifício Colégio Seminário Menor de Santiago e graduou-se em filosofia e teologia na Pontifícia Universidade Católica do Chile.

Em 20 de dezembro de 1986, foi ordenado presbítero e incardinado à Arquidiocese Metropolitana de Santiago, onde exerceu o ministério de vigário paroquial e de pároco em várias paróquias até 2006. De 2001 a 2006, também ocupou diversos cargos na Conferência Episcopal Chilena: secretário assistente, diretor da Comissão Nacional do Clero e membro da Comissão Pastoral para Evangelização. De 2006 a 2008, foi vigário episcopal para a zona norte da Arquidiocese de Santiago e professor no Instituto Teológico Pastoral para a América Latina (ITEPAL), sito em Bogotá, Colômbia.

Em 4 de novembro de 2008, foi nomeado bispo titular de La Imperial e auxiliar da Arquidiocese de Concepción. Sua consagração aconteceu em 12 de dezembro seguinte, na Catedral de Concepción, pelas mãos do cardeal-arcebispo Dom Ricardo Ezzati Andrello, SDB. Foram co-consagrantes Dom Francisco Javier Errázuriz Ossa, ISch, e Dom Cristián Contreras Villarroel, titular e auxiliar da Arquidiocese de Santiago.

Dom Ricardo foi designado para suceder Dom Francisco, que renunciara ao múnus arquiepiscopal por atingir o limite etário canônico, como ordinário da Arquidiocese de Santiago, em dezembro de 2010. Dom Pedro, por sua vez, foi designado como administrador apostólico da vacante Arquidiocese de Concepción, e a governou provisoriamente entre janeiro e abril de 2011, quando deu posse ao novo arcebispo, Dom Fernando Natalio Chomalí Garib, vindo da Arquidiocese de Santiago, da qual era bispo-auxiliar. Em 10 de julho de 2012, Dom Pedro foi transferido para ocupar a vaga deixada por Dom Fernando em Santiago.

Em 11 de junho de 2018, assumiu como administrador apostólico o governo da Diocese de Valparaíso, vacante com a renúncia do ordinário Dom Gonzalo Duarte García de Cortázar, SSCC, por atingir o limite etário canônico, e permaneceu nesta função até 15 de julho de 2021, empossando o novo bispo Dom Jorge Patricio Vega Velasco, SVD.

Em 28 de outubro de 2021, o Papa Francisco designou-o para o Ordinariato Militar do Chile, em substituição a Dom Santiago Jaime Silva Retamales, que fora transferido para a Diocese de Valdivia havia quase um ano. Sua posse se deu em 24 de novembro seguinte, na Catedral Castrense de Nossa Senhora do Carmo, em Santiago. Até então, o ordinariato vinha sendo administrado pelo Pe. Claudio Verdugo Cavieres, que, junto ao novo ordinário, foi nomeado vigário-geral do Ordinariato.

Ligações externas

Naturais de Santiago (Chile)
Bispos católicos do Chile
Alunos da Pontifícia Universidade Católica do Chile

Pedro Mario Ossandón Buljevic


Marko Jurić (Planjana, Drniš, 19. svibnja 1919.), hrvatski nogometaš. Igrao na mjestu braniča.

Karijera
Rođen u Planjani kod Drniša. Nogometom se bavi od juniorske dobi, prvo u Hajduku iz Osijeka, pa za osječki Proleter, zagrebački Dinamo i Zagreb. Igrao za zagrebački Dinamo od 1946. do 1950. godine u četirima sezonama. S Dinamom je osvojio naslov prvaka 1947./48. godine. Karijeru završio 1953. godine. Prešao u trenere. Vodio je Tekstilac (Zagreb), Slaven (Koprivnica), Jedinstvo (Zagreb) i Trešnjevku, koju je pobjedom u Drugoj ligi 1962./63. uveo u I. sav. ligu za sezonu 1964. Vratio se u Dinamo u kojem je bio tehnički direktor 1973. – 79. godine. Ušao u hrvatsku nogometnu organizaciju. U Hrvatskome nogometnom savezu bio je tajnikom od 1982. do 1990. godine. Osim rada u nogometnim klubovima, radio je i u prosvjeti. Dugo je godina bio profesor tjelesnog odgoja u zagrebačkoj II. gimnaziji. HNS ga je nagradio Zlatnom plaketom. Umro je 1991. u Zagrebu.

Izvori

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Dinama

Marko Jurić (nogometaš)


Un  anteproyecto de buque  (también conocido como "medio casco") es una "maqueta de madera" con sólo la mitad del casco de un barco sin el aparejo ni los otros accesorios. Se hacía normalmente con piezas de madera verticales u horizontales, como puede apreciarse en la foto. Actualmente ya no se utilizan para la construcción naval, pero suelen utilizarse como elemento decorativo

Antecedentes

Antes del siglo XX, los "anteproyectos" del buque se construían como medio de planificación del diseño y arrufo de un barco y la garantía de que sería completamente simétrico. Los "anteproyectos" se montaban sobre una placa y eran perfectas maquetas a escala del casco del barco real para poder presentarlo al armador.

Con la llegada de diseño por ordenador, los "anteproyectos" ahora se construyen como un elemento decorativo de arte náutico (Modelismo naval) y se hacen una vez se ha completado la construcción del buque real.

Referencias

Enlaces externos
 Modelado de barco: un arte antiguo con un giro completo

Véase también
 Arquitectura Navalis Mercatoria
 Fredrik Henrik af Chapman
 Arquitectura naval
 Modelismo naval
 Maqueta

Modelismo naval
Ingeniería naval

Anteproyecto (náutica)


A Diocese de Warangal (Latim:Dioecesis Varangalensis) é uma diocese localizada no município de Warangal, no estado de Andra Pradexe, pertencente a Arquidiocese de Hyderabad na Índia. Foi fundada em 22 de dezembro de 1952 pelo Papa Pio XII. Com uma população católica de 74.233 habitantes, sendo 0,8% da população total, possui 68 paróquias com dados de 2020.

História

Em 22 de dezembro de 1952 o Papa Pio XII cria a Diocese de Warangal através do território da Diocese de Hyderabad. Em 1976 a Diocese de Warangal juntamente com a Arquidiocese de Hyderabad perdem território para a formação da Diocese de Nalgonda. Em 1988 a diocese perde território para a formação da Diocese de Khammam.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1952.

Warangal
Warangal

Diocese de Warangal


Idanha-a-Nova  belediyesi, Portekiz'in Centro bölgesine bağlı Beira Interior Sul altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 17 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Alcafozes
 Aldeia de Santa Margarida
 Idanha-a-Nova
 Idanha-a-Velha
 Ladoeiro
 Medelim
 Monfortinho
 Monsanto
 Oledo
 Penha Garcia
 Proença-a-Velha
 Rosmaninhal
 Salvaterra do Extremo
 São Miguel de Acha
 Segura
 Toulões
 Zebreira

Portekiz'in belediyeleri
Beira Interior Sul

Idanha-a-Nova


Moreno Živković (Zagreb, 22. svibnja 2004.) hrvatski je nogometaš koji igra na poziciji stopera. Trenutačno igra za Lokomotivu Zagreb. Sin je Borisa Živkovića, bivšeg kapetana hrvatske nogometne reprezentacije.

Klupska karijera

Dinamo Zagreb
Živković je počeo igrati za Dinamo kada je imao 5 i pol godina. Za Dinamo Zagreb II odigrao je samo jednu utakmicu i to 14. prosinca 2020. kada je druga momčad Dinama izgubila 1:2 u 2. HNL od Croatije Zmijavci. Za prvu momčad debitirao je 2. veljače 2022. kada je Dinamo dobio slovenskog drugoligaša Rogašku 6:0. Živković je 13. veljače 2023. također registriran kao igrač kluba Dubrava Tim Kabel Zagreb. S Dinamom je potpisao višegodišnji ugovor 22. veljače 2023., nakon što je bio igrač kluba već 14 godina. Živković je u HNL-u debitirao 15. travnja 2023. kada je Slaven Belupo poražen 4:0.

Lokomotiva Zagreb (posudba)
Dinamo Zagreb je tijekom ljeta 2023. posudio Živkovića Lokomotivi Zagreb.

Reprezentativna karijera
Nastupao je za selekcije Hrvatske do 15, 17, 18 i 19 godina.

Priznanja

Klupska
Dinamo Zagreb
 HNL (1): 2022./23.

Bilješke
  Živković je bio registriran kao igrač klubova Dinamo Zagreb i Dubrava Tim Kabel Zagreb.

Izvori

Vanjske poveznice

 Profil, Transfermarkt

Hrvatski nogometaši
Nogometaši Dinama
Nogometaši NK Lokomotive
Životopisi, Zagreb
Aktivni nogometaši

Moreno Živković


Mühendislik'te mekanizma, girdi kuvvetlerini ve hareketi istenen çıktı kuvveti ve hareket grubuna dönüştüren cihaz'dır. Mekanizmalar genellikle aşağıdakileri içerebilen hareketli bileşenlerden oluşur:
 Dişliler ve dişli trenleri;
 Kayışlar ve zincir tahrikleri;
 Kamlar ve kam takipçileri;
 Bağlantılar;
 Frenler veya debriyajlar gibi sürtünme cihazları;
 Şase, bağlantı elemanları, yataklar, yaylar veya yağlayıcılar gibi yapısal bileşenler;
 Yivli miller, pimler veya kamalar gibi çeşitli makine elemanları.

Kuvvet ve hareketin birleşimi gücü tanımlar, mekanizma istenen kuvvet ve hareketi sağlamak için bu gücü yönetir.

Genelde mekanizma, mekanik sistem veya makine denilen daha büyük bir sistemin parçasıdır. Bazen bir makinenin tamamı mekanizma olarak adlandırılabilir; örn: bir arabanın direksiyon mekanizması veya bir saatinin kurma mekanizması.

Genel olarak bir makinenin dinamik analizinde uzuvları arasında hareket iletimi ya da kuvvet iletimi incelenir. Bu işlevlere göre bu katı cisimlerin birbirlerine bağlanarak oluşturduğu uzuvlar topluluğuna farklı isimler vermek, genelde olmasa dahi, yapılan işlevin tanımlanmasında kolaylık sağlamaktadır. Eğer bu katı cisimler topluluğunun analizinde hareket iletimi, yer değiştirme-hız-ivme, söz konusu ise bu katı cisimlerin birbirlerine mafsallanarak oluşturduğu düzeneğe mekanizma denir.

Ayrıca bakınız
 Makine mühendisliği
 Makine teorisi ve dinamiği

Mekanizma


A declaration of war is a formal declaration issued by a national government indicating that a state of war exists between that nation and another. A document by the Federation of American Scientists gives an extensive listing and summary of statutes which are automatically engaged upon the United States declaring war.

For the United States, Article One, Section Eight of the Constitution says "Congress shall have power to ... declare War." However, that passage provides no specific format for what form legislation must have in order to be considered a "declaration of war" nor does the Constitution itself use this term. In the courts, the United States Court of Appeals for the First Circuit, in Doe v. Bush, said: "[T]he text of the October Resolution itself spells out justifications for a war and frames itself as an 'authorization' of such a war." in effect saying an authorization suffices for declaration and what some may view as a formal congressional "Declaration of War" was not required by the Constitution.

The last time the United States formally declared war, using specific terminology, on any nation was in 1942, when war was declared against Axis-allied Hungary, Bulgaria, and Romania, because President Franklin Roosevelt thought it was improper to engage in hostilities against a country without a formal declaration of war.  Since then, every American president has used military force without a declaration of war.

This article will use the term "formal declaration of war" to mean congressional legislation that uses the phrase "declaration of war" in the title. Elsewhere, this article will use the terms "authorized by Congress," "funded by Congress" or "undeclared war" to describe other such conflicts.

History
The United States has formally declared war against foreign nations in five separate wars, each upon prior request by the President of the United States. Four of those five declarations came after hostilities had begun. James Madison reported that in the Federal Convention of 1787, the phrase "make war" was changed to "declare war" in order to leave to the Executive the power to repel sudden attacks but not to commence war without the explicit approval of Congress. Debate continues as to the legal extent of the President's authority in this regard.

Public opposition to American involvement in foreign wars, particularly during the 1930s, was expressed as support for a Constitutional Amendment that would require a national referendum on a declaration of war. Several Constitutional Amendments, such as the Ludlow Amendment, have been proposed that would require a national referendum on a declaration of war.

After Congress repealed the Gulf of Tonkin Resolution in January 1971 and President Richard Nixon continued to wage war in Vietnam, Congress passed the War Powers Resolution () over the veto of Nixon in an attempt to rein in some of the president's claimed powers. The War Powers Resolution proscribes the only power of the president to wage war which is recognized by Congress.

Declarations of war

Formal
The table below lists the five wars in which the United States has formally declared war against ten foreign nations. The only country against which the United States has declared war more than once is Germany, against which the United States has declared war twice (though a case could be made for Hungary as a successor state to Austria-Hungary).

In World War II, the Japanese attacked Pearl Harbor on December 7, 1941. Germany and Italy, led respectively by Adolf Hitler and Benito Mussolini, declared war on the United States, and the U.S. Congress responded in kind.

Undeclared wars

Military engagements authorized by Congress
In other instances, the United States has engaged in extended military combat that was authorized by Congress.

Military engagements authorized by United Nations Security Council Resolutions and funded by Congress
In many instances, the United States has engaged in extended military engagements that were authorized by United Nations Security Council Resolutions and funded by appropriations from Congress.

Other undeclared wars

On at least 125 occasions, the President has acted without prior express military authorization from Congress. These include instances in which the United States fought in the Philippine–American War from 1898 to 1903, in Nicaragua in 1927, as well as the NATO bombing campaign of Yugoslavia in 1999, and the 2018 missile strikes on Syria.

The United States' longest war, against the Taliban in Afghanistan, began in 2001 and ended with the withdrawal of American troops on 31 August 2021.

The Indian Wars comprise at least 28 conflicts and engagements.  These localized conflicts, with Native Americans, began with European colonists coming to North America, long before the establishment of the United States. For the purpose of this discussion, the Indian Wars are defined as conflicts with the United States of America.  They begin as one front in the American Revolutionary War in 1775 and had concluded by 1918. The United States Army still maintains a campaign streamer for Pine Ridge 1890–1891 despite opposition from certain Native American groups.

The American Civil War was not an international conflict under the laws of war, because the Confederate States of America (CSA) was not a government that had been granted full diplomatic recognition as a sovereign nation by other sovereign states or by the government of the United States.

The War Powers Resolution

In 1973, following the withdrawal of most American troops from the Vietnam War, a debate emerged about the extent of presidential power in deploying troops without a declaration of war. A compromise in the debate was reached with the War Powers Resolution. This act clearly defined how many soldiers could be deployed by the President of the United States and for how long. It also required formal reports by the President to Congress regarding the status of such deployments, and limited the total amount of time that American forces could be deployed without a formal declaration of war.

Although the constitutionality of the act has never been tested, it is usually followed, most notably during the Grenada Conflict, the Panamanian Conflict, the Somalia Conflict, the Persian Gulf War, and the Iraq War.  The only exception was President Clinton's use of U.S. troops in the 78-day NATO air campaign against Yugoslavia during the Kosovo War.  In all other cases, the President asserted the constitutional authority to commit troops without the necessity of congressional approval, but in each case the President received congressional authorization that satisfied the provisions of the War Powers Act.

On March 21, 2011, a number of lawmakers expressed concern that the decision of President Barack Obama to order the U.S. military to join in attacks of Libyan air defenses and government forces exceeded his constitutional authority because the decision to authorize the attack was made without congressional permission. Obama explained his rationale in a two-page letter, stating that as commander in chief, he had constitutional authority to authorize the strikes, which would be limited in scope and duration, and necessary to prevent a humanitarian disaster in Libya.

See also

 Cold War
 Declaration of war by Canada
 Declaration of war by the United Kingdom
 Just War Theory
 Police action
 Timeline of United States military operations
 War on Terror
 War on Drugs

References

Further reading

 Kenneth A. Schultz, Tying Hands and Washing Hands: The U.S. Congress and Multilateral Humanitarian Intervention, Ch. 4, pp 105–142, in Daniel Drezner, Ed. Locating the Proper Authorities: The Interaction of Domestic and International Institutions, University of Michigan Press, 2003.

External links
 The House of Rep, Republican Study Committee of War and Military Authorized Conflicts. 2003.
 Declarations of war and votes
 Text of Declaration of War on Japan
 Text of Declaration of War on Germany
 Text of Declaration of War on Bulgaria
 Authorization for Use of Military Force — signed September 18, 2001
 House Joint Resolution Authorizing Use of Force Against Iraq — signed October 16, 2002
 Instances of Use of United States Forces Abroad, 1798–1993
 A partial list of U.S. military interventions from 1890 to 2006
 U.S.-Africa Chronology

Wars involving the United States
United States military law
United States defense policymaking

Article One of the United States Constitution

Declaration of war by the United States


Dioxidul de clor este un compus chimic cu formula ClO2. Este o substanță gazoasă de culoare galben-verzuie, iar la temperaturi mai mici de −59 °C are aspect de cristale portocalii. Fiind un oxid al clorului, poate fi folosit ca agent oxidant.

Obținere

În laborator
În laborator, ClO2 poate fi preparat prin oxidarea cloritului de sodiu:

Dioxidul de clor mai poate fi preparat și prin reacția dintre cloratul de potasiu și acidul oxalic:

Referințe

Compuși ai clorului
Dezinfectanți

Dioxid de clor


Vassiliki, Baroness von Ruffin (doğum adı: Vassiliki Papathanasiou, Yunanca: Βασιλική Παπαθανασίου; 23 Ağustos 1949),, Palaiokastritsa, Korfu) ya da bilinen sahne adıyla Vicky Leandros, Yunan şarkıcı. 1967 Eurovision Şarkı Yarışması'nda Lüksemburg'u temsil ederek 4. olmuş, 1972 yılında yine Lüksemburg adına yarıştığı yarışmada 1. olmuştur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 https://web.archive.org/web/20060824161755/http://artists.endless-greece.com/vicky-leandros.php

Yaşayan insanlar
1949 doğumlular
Korfu doğumlu müzisyenler
Yunan kadın şarkıcılar
20. yüzyıl Yunan siyasetçileri
21. yüzyıl Yunan siyasetçileri
1967 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
1972 Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Eurovision Şarkı Yarışması birincileri
Lüksemburg'un Eurovision Şarkı Yarışması yarışmacıları
Almanya Federal Cumhuriyeti Liyakat Nişanı sahipleri
Fransızca şarkı söyleyen şarkıcılar
İngilizce şarkı söyleyen şarkıcılar
Alman kadın şarkıcılar
Yunan pop şarkıcıları
Philips Records sanatçıları
Almanya'daki Yunan göçmenler
Panhelenik Sosyalist Hareket mensubu siyasetçiler

Viki Leandros


Verena Buss (* 30. September 1944 in Baden-Baden) ist eine deutsche Schauspielerin.

Leben
Verena Buss erhielt ihre künstlerische Ausbildung bei Eduard Marks in Hamburg. Nahezu gleichzeitig erhielt sie eine Hauptrolle in dem unveröffentlichten Experimentalfilm Sie fanden ihren Weg von Herbert Vesely an der Seite einer weiteren Debütantin, Doris Kunstmann. 1966 begann sie Fernsehfilme zu drehen, nahm ein Engagement am Theater ihrer Heimatstadt Baden-Baden an und erhielt die Hauptrolle der jungen Johanna Benedikt an der Seite von Bruno Ganz in Der sanfte Lauf, einem frühen Produkt des Neuen deutschen Films.

Trotz regelmäßiger Beschäftigung beim Fernsehen bis in die 80er Jahre hinein blieb Verena Buss primär dem Theater verpflichtet. Engagements führten sie unter anderem an das Theater Basel, die Düsseldorfer Kammerspiele, die Städtischen Bühnen Köln und das Hamburger Thalia Theater. Ihre wichtigsten TV-Verpflichtungen erhielt sie in der zweiten Hälfte der 60er und in den frühen 70er Jahren, als sie zumeist in ambitionierten Fernsehspielen mit zeithistorischem oder literarischem Hintergrund tragende Rollen übernahm. In Die Schlacht bei Lobositz traf sie 1968 erneut auf Bruno Ganz als Partner. Sporadisch trat sie auch in einzelnen Folgen verschiedener Serien wie Butler Parker und Der Fahnder auf.

Verena Buss hat auch Hörfunkaufnahmen gemacht und als Synchronsprecherin gearbeitet. Als Gastdozentin arbeitet sie zudem für die Theaterakademie Stuttgart.

Filmografie
Fernsehen, wenn nicht anders angegeben

1963: Sie fanden ihren Weg (Kino)
1966: Der Beginn
1966: Der sanfte Lauf (Kino)
1967: Die Ungeduldigen
1968: Der Schinderhannes
1968: Die Schlacht bei Lobositz
1968: So eine Liebe
1969: Bitte recht freundlich, es wird geschossen
1969: Sie schreiben mit – Der Liebesbrief
 1969: Rebellion der Verlorenen
1970: Lieber Erwin
1970: Gezeiten
1971: Der Babutz
1972: Der gute Gott von Manhattan
1973: Der Menschenfreund
1975: Der Gehülfe (Kino)
1977: Der Tod des Camilo Torres, oder: Die Wirklichkeit hält viel aus
1978: Alzire oder der neue Kontinent
1982: Ein Pariser Abenteuer
1982: Falsche Liebe
1985: Der Fahnder (eine Folge)
1989: Das dicke Kind (Hochschulfilm)
2000: Zornige Küsse (Kino)
2008: Mein Freund (Hochschulfilm)

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Deutscher
Geboren 1944
Frau

Verena Buss


Kraits (Genus: Bungarus) are venomous elapid snakes distributed in the Indian sub-continent and South-East Asia. Fourteen species of the genus are currently recognised, two of them being found in Sri Lanka, one being widely distributed and the other restricted to the wet zone of the country.   The common krait (B. caeruleus) is found in SouthEast Asia: in Afghanistan, Bangladesh, India, Nepal, Pakistan and Sri Lanka. In Sri Lanka it is widely distributed across the lowland semi-arid, dry and intermediate zones. It is usually a non-offensive snake during the day time but could be aggressive at night. They hunt during the night and are known to enter human dwellings in their search for prey.  People who sleep on the ground in incompletely built houses and huts are prone to be bitten by these snakes if they are disturbed. Most common krait bites occur during the night (Ariaratnam et al, 2008).  The Ceylon krait (Bungarus ceylonicus) is endemic to Sri Lanka, being found only in the wet zone of the island, in shaded home gardens, plantations and rainforests. They are usually shy, non-aggressive snakes, inactive during the day time but active at night. Little is known about their bites as there are so few reports (Green, 1908; de Silva, 1979; de Silva et al, 1993; Dalugama & Gawarammana, 2017; Rathnayake et al, 2017). The two species will be discussed separately.

Bungarus caeruleus


Dominic Nahr (* 10. Juni 1983 in  Heiden, Kanton Appenzell Ausserrhoden) ist ein Schweizer Fotojournalist und Kriegsfotograf.

Dominic Nahr kam 1983 im schweizerischen Heiden zur Welt. Er ist der Sohn einer Schweizer Reiseleiterin und eines deutschen Transportunternehmers. Nahr wuchs in Hongkong auf und lebt in der Schweiz. Bevor er sich 2007 selbständig machte, studierte er an der Ryerson University in Toronto Film und arbeitete für die South China Morning Post in Hongkong. Seine Fotografien erscheinen in Le Monde, Time Magazine, GQ, National Geographic und Wall Street Journal.

Einzelnachweise

Fotograf (21. Jahrhundert)
Fotograf (Schweiz)
Schweizer
Geboren 1983
Mann

Dominic Nahr


Girau do Ponciano es un municipio brasileño del estado de Alagoas. Según el Censo del IBGE del año 2010, su población era de 36625 habitantes y su área es de 502.150 km².

Referencias

Enlaces externos
 Sitio de la prefectura

Localidades de Alagoas

Girau do Ponciano


José de Lima Siqueira (født 24. juni 1907 i Paraiba - død 22. april 1985 i Rio de Janeiro, Brasilien) var en brasiliansk komponist, pianist, dirigent, musikolog og lærer.

Siqueira studerede som barn trompet og saxofon hos sin fader, men skiftede til klaver og komposition. Han studerede så senere direktion, komposition og klaver på Escola Nationale de Musica i Rio de Janeiro. Siqueira tog til Paris i 1951 og fortsatte sine kompositions studier privat hos bl.a. Olivier Messiaen og Jaques Chailley.

Han har skrevet 5 symfonier, orkesterværker, kammermusik, klaverkoncert, cellokoncert, violinkoncert, balletmusik, symfoniske digtninge, teatermusik, korværker, sange etc.

Udvalgte værker

 5 Symfonier
 "Senzala" - ballet
 "Carnaval Carioca" - for orkester
 "Klaverkoncert" - for klaver og orkester

Kilde
 Om José de Lima Siqueira på dec.ufcg.edu.br

Komponister fra Brasilien
Pianister fra Brasilien
Dirigenter
Lærere

José de Lima Siqueira


هو كتاب تاريخي من تأليف الشيخ: أبو الفرج بن الجوزي واشتمل على ترجمة أزيد من 3370 ترجمة ويعد أول تاريخ جمع بين الحوادث والتراجم على النحو الذي أصبح متبعاً من بعدهِ، وتناول ابن الجوزي في كتابهِ التاريخ العام من بدء الخليقة إلى سنة 574 هجرية/1179م، ويقع الكتاب في ثمانية عشر جزءاً وهذا محتوى كل واحد منها:

 الجزء الأول والثاني يسرد فيه عن التاريخ العام منذ بدء الخليقة ثم السيرة النبوية للنبي محمد.
 الجزء الثالث الأحداث من السنة 1 هجرية إلى السنة 10 هجرية.
 الجزء الرابع الأحداث من السنة 10 هجرية إلى السنة 28 هجرية.
 الجزء الخامس الأحداث من السنة 29 هجرية إلى السنة 61 هجرية.
 الجزء السادس الأحداث من السنة 62 هجرية إلى السنة 95 هجرية.
 الجزء السابع الأحداث من السنة 96 هجرية إلى السنة 136 هجرية.
 الجزء الثامن الأحداث من السنة 137 هجرية إلى السنة 173 هجرية.
 الجزء التاسع الأحداث من السنة 174 هجرية إلى السنة 193 هجرية.
 الجزء العاشر الأحداث من السنة 194 هجرية إلى السنة 216 هجرية.
 الجزء الحادي عشر الأحداث من السنة 217 هجرية إلى السنة 247 هجرية.
 الجزء الثاني عشر الأحداث من السنة 248 هجرية إلى السنة 289 هجرية.
 الجزء الثالث عشر الأحداث من السنة 290 هجرية إلى السنة 329 هجرية.
 الجزء الرابع عشر الأحداث من السنة 330 هجرية إلى السنة 387 هجرية.
 الجزء الخامس عشر الأحداث من السنة 388 هجرية إلى السنة 447 هجرية.
 الجزء السادس عشر الأحداث من السنة 448 هجرية إلى السنة 485 هجرية.
 الجزء السابع عشر الأحداث من السنة 486 هجرية إلى السنة 533 هجرية.
 الجزء الثامن عشر الأحداث من السنة 534 هجرية إلى السنة 574 هجرية.

ينتهي الكتاب بخاتمة للمؤلف: (والله أعلم بالصواب، وإليه المرجع والمآب، والحمد للّه وحده، وصلى الله على محمد وآله وصحبه الطيبين الطاهرين، وسلم تسليماً كثيراً).

المصادر

كتب ابن الجوزي
كتب تاريخية

المنتظم في تاريخ الملوك والأمم


Shawn Harrison (n. 28 de diciembre de 1973) es un actor estadounidense conocido por interpretar a Waldo Geraldo Faldo en la serie Cosas de casa.

Harrison también ha hecho apariciones ocasional como "Peaches" en la serie Girlfriends entre 2002 y 2007.

Fue la voz de Timber Wolf en la serie Legion of Super Heroes.

Referencias

Nacidos en Los Ángeles
Actores de cine de Estados Unidos
Actores de televisión de Estados Unidos
Actores afroamericanos
Actores de voz de Estados Unidos

Shawn Harrison


Galaxia Pitică Neregulată din Pegas, denumită adesea în   și cu denumirea abreviată PegDIG (după ), este o galaxie neregulată pitică din Grupul Local situată în constelația Pegas. Satelit al galaxiei Andromeda, distanța sa față de Soare este destul de puțin cunoscută, fiind menționată la circa  de ani-lumină  potrivit unui studiu exhaustiv din 2006, însă evaluată adesea la în jur de  de ani-lumină (1 Megaparsec) prin măsurători mai recente. Galaxia nu trebuie confundată cu , galaxia pitică sferoidală din Pegasae, denumită în ; pentru a o distinge fără ambiguitate de And VI, "PegDIG" este uneori denumită în literatură .

În cultura populară
La seria televizată de science-fiction Stargate Atlantis se desfășoară în această galaxie.

Note

Legături externe

Constelația Pegas
Galaxii neregulate
Galaxii pitice
Grupul Local
Obiecte UGC
Obiecte PGC

Galaxia Pitică Neregulată din Pegas


est un film américain réalisé par Kitao Sakurai, sorti en 2021. Il a été tourné en caméra cachée.

Synopsis
Deux amis font un road trip entre Miami et New York.

Fiche technique
 Titre :
 Réalisation : Kitao Sakurai
 Scénario : Eric André, Kitao Sakurai, Andrew Barchilon, Dan Curry et Derrick Beckles
 Musique : Ludwig Göransson et Joseph Shirley
 Photographie : Andrew Laboy
 Montage : Sascha Stanton Craven, Matthew Kosinski et Caleb Swyers
 Production : Eric André, David Bernad, Ruben Fleischer et Jeff Tremaine
 Société de production : Orion Pictures, Bron Studios et Creative Wealth Media Finance
 Pays :
 Genre : Comédie
 Durée : 86 minutes
 Dates de sortie :
 États-Unis :  sur (Netflix)
 France :  sur (Netflix)

Distribution
 Eric André  : Chris Carey
 Lil Rel Howery  : Bud Malone
 Michaela Conlin  : Maria Li
 Tiffany Haddish  : Trina Malone
Source et légende : Version française (V. F.) sur RS Doublage

Accueil
Le film a reçu un accueil favorable de la critique. Il obtient un score moyen de 61 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2021
Comédie américaine
Road movie
Buddy movie
Film avec une musique composée par Ludwig Göransson
Film d'Orion Pictures
Film distribué par Netflix
Film dont la sortie au cinéma a été annulée en raison de la pandémie de Covid-19

Bad Trip (film, 2021)


La partition russe (parfois appelée Pologne russe) constituait les anciens territoires de la république des Deux Nations annexés par l'empire russe au cours des partitions de la Pologne à la fin du . L'acquisition russe englobait la plus grande partie de la population polonaise, vivant sur  de terres constituant le territoire oriental et central de l'ancienne république. Le premier partage mené par la Russie impériale a eu lieu en 1772 ; le suivant en 1793, et le dernier en 1795, entraînant la perte de souveraineté de la Pologne et la reconstitution du royaume du Congrès au sein de l'empire russe en 1815.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Partages de la Pologne
 Histoire de la Pologne

Bibliographie
 Norman Davies: God's Playground, p. 60-82: ROSSIYA: The Russian Partition (1772-1918)

Subdivision en Pologne
Région historique en Ukraine

Partition russe


Boyd Blake Rice (born December 16, 1956) is an American composer, performance artist, author and painter. A pioneer of industrial music, Rice was one of the first artists to use a sampler, as well as the second, after John Cage, to use a turntable as an instrument.

Biography
As a teenager and in his early 20s, Rice was a prankster. Rice began painting when he was 18. In the 1970s, Rice pioneered techniques of noise, industrial and electronic music. Rice says that he made sample-based music "about a decade before the advent of samplers". In addition to pioneering industrial music, Rice was one of the first artists to use a sampler, which he referred to as a "noise manipulation unit". Recording under the name NON, Rice released vinyl records with locked grooves or multiple holes, and encouraged listeners to play them at any speed they chose, preceding the use of turntable manipulation by composers Pierre Schaeffer and John Cage. Rice was the second, after Cage, to use a turntable as an instrument. Rice's first album, The Black Album, consisted of looped samples of girl group and bubblegum music. Rice was the first artist to be signed to Mute Records. Rice's 1992 album In the Shadow of the Sword focused on social Darwinism. His 1995 album of poetry backed by music, Might!, was inspired by author Ragnar Redbeard's book Might Is Right.

After collaborating with Jim Morton on the book Incredibly Strange Films, Rice became involved with a film festival related to the book, which was attended by Anton LaVey, the founder of the Church of Satan, and subsequently became friends with LaVey; the two shared a love of girl groups and Tiny Tim. Rice was later appointed to the Council of Nine of the Church of Satan, and then as the Grand Master of the Order of the Trapezoid by LaVey. Since LaVey's death, Rice has criticized the Church, saying "They're trying to make it some sort of rationalist movement. He wasn't into rationalism; he was into mysticism." Rice told an interviewer that his allegiance was to LaVey, not the Church of Satan.

In 2004, Rice co-founded the UNPOP Art group; his pop art pieces included a Brady Bunch comic book cover altered to look as if it had been signed by Linda Lovelace. In 2009, Rice released a book of anti-philosophy entitled No.

In 2018, Rice appeared in the music video for the song "Resort Beyond the Last Resort" by the band Collapsing Scenery. In the video, Rice goes to Casa Bonita in Denver and then is drugged and raped by a woman. Directed by Kansas Bowling, the video was inspired by Rice's essay, "Revolt Against Penis Envy".

Views
Rice is apolitical and a registered Independent. Rice considers all politicians to be "dissimulators". Rice has also stated that he considers ideology itself to be toxic and that he rejects the concept of ideology; Rice has designed T-shirts that read "Ideology Is Toxic". Rice has also expressed the opinion that "the far left and the far right [overlap]" because Rice considers both intolerant, saying that "both want to take away people's rights if they have the power to do so". In 2019, Rice said regarding the Presidency of Donald Trump that "It has made the United States into this kind of reality TV show where the populace is behaving like an audience members on a Jerry Springer show", which Rice considered "entertaining to watch". Rice designed a T-shirt which reads "Victimhood is Powerful", and explained in an interview that the shirt was inspired by the MeToo movement, saying that "There's a certain segment of the population for whom being victimized is the ultimate form of heroism, and I don't understand that."

Controversies
Rice has faced numerous accusations of sympathies to fascism over the years. Rice's work has employed fascist imagery, including the use of military costumes and references to Iron Youth, and his music project NON uses a Wolfsangel as its logo. Some have defended Rice, arguing that Rice is a "arch provocateur" who uses "shock tactics". Rice has also been described as a performance artist and a "button-pushing prankster". Larry Wessel, director of a documentary on Rice, compared Rice to Mel Brooks, in response to Nazism allegations. According to The New Yorker, Rice "has made a point of alienating as many people as possible". In a review of a Rice performance for PopMatters, Maria Schurr wrote that "Rice's main aim as not just an artist, but as a human, is to bring others face to face with the things much of society would care not to talk about and to ensure there is never a passive moment from the viewer in all that he does."

Rice appeared in a 1989 photograph for the teen girl magazine Sassy, in which Rice and Bob Heick of the white nationalist organization American Front were wearing uniforms and brandishing knives. The magazine was traveling the country interviewing skinheads, and Heick promised free beer to Rice if he appeared in an American Front uniform, only for Rice to discover when he arrived at the bar that Heick was the only National Front member who had showed up, due to bad weather. Rice was also interviewed by white supremacist Tom Metzger on Metzger's show Race and Reason on which Rice said that critics in Europe had described industrial music as "the most uniquely 'white' music" and argued that surf music and heavy metal did not have any roots in blues.

A scheduled 2013 performance on the same bill as Cold Cave was cancelled due to allegations surrounding Rice. 285 Kent offered pamphlets on anti-fascist activism, support for the victims of domestic abuse and sexual assault, and in support of freedom of expression at the Rice concert they hosted. Cold Cave responded to the allegations against Rice, stating, "I guess you just can't say or do anything without opposition. People say art doesn't need to be explained, but then they demand an explanation. I know Boyd Rice as a kind, intelligent, influential individual, not as any of these things that people are saying about him personally. It's not my problem that people are ignorant or can't contextualize his work."

In 2017, Oregon record label Soleilmoon Recordings was listed on the Southern Poverty Law Center's hate group registry for distributing albums by Death in June, and Boyd Rice's project NON. Charles Powne, the label's owner, denied that Soleilmoon was racist, and said that neither Douglas Pearce of Death in June or Rice are racist either.

In 2018, A New York art gallery cancelled an art show that featured Rice's work due to Rice being accused of being sympathetic to Neo-Nazis. Rice responded to this allegation by saying, "The people saying these things don't really know about me, and aren't familiar with the stuff I've done."

Discography

Filmography

Film
 Pranks! TV! (1986, VHS) (directed by V. Vale), RE/Search Publications
 Tyranny of the Beat (1991), Mute Records
 Speak of the Devil (1995, VHS) (about Anton LaVey, directed by Nick Bougas), Wavelength Video
 Boyd Rice Documentary, Part One (1994), Joel Haertling
 Boyd Rice Documentary, Part Two (1998), Joel Haertling
 Pearls Before Swine (1999) (directed by Richard Wolstencroft)
 Nixing the Twist (2000, DVD) (directed by Frank Kelly Rich), High Crime Films
 The Many Moods of Boyd Rice (2002, VHS), Predatory Instinct Productions
 Church of Satan Interview Archive (2003, DVD), Purging Talon
 Baptism by Fire (2004, DVD) (live performance in Bologna, Italy), NERO2
 Frank Tovey by Fad Gadget (2006) (documentary), Mute Records
 Iconoclast (2011) (directed by Larry Wessel), iconoclastmovie.com
 Modern Drunkard (directed by Frank Kelly Rich)
 In Satan's Name (BBC documentary by director Antony Thomas)
 In Satan's Name (Bob Larson's 31-episode television series), Trinity Broadcasting Network
Resort Beyond the Last Resort (music video directed by Kansas Bowling), Collapsing Scenery

Performance
 Live in Osaka (DVD) (features a concert performance from Osaka, Japan in 1989, with Michael Moynihan, Tony Wakeford, Douglas P. and Rose McDowall; also includes Rice's films Invocation (One) and Black Sun)

Print
 Perpetual Permutation Poetry, International Artist's Cooperative, (1976)
 Painted Black, Carl Rashke
 Tape Delay, SAF Publishing, (1987)
 Pop Void, Pop Void Publications, (1987)
 RE/Search No. 6: Industrial Culture Handbook, RE/Search Publications (1983, )
 RE/Search No. 10: Incredibly Strange Films: A Guide to Deviant Films, RE/Search Publications (1986, ) (joint author)
 RE/Search No. 11: Pranks!. RE/Search Publications (1986, )
 The Manson File edited by Nikolas Schreck, Amok Press (1988, )
 Apocalypse Culture: Expanded & Revised Edition edited by Adam Parfrey, Feral House, (1990, )
 ANSWER Me!, issue No. 3 (1993, )
 ANSWER Me!, issue No. 4 (1994)
 Death in June: le livre Brun, Camion Blanc, (1994)
 Death in June: Misery & Purity, Jara Press, (1995)
 The Exit Collection, Tacit, (1998)
 Taboo: The Art of Tiki, Outre Press, (1999)
 Lucifer Rising, Plexus Publishing, (1999)
 Cinema Contra Cinema, Fringecore, (1999)
 Apocalypse Culture II, edited by Adam Parfrey, Feral House (2000, )
 Paranoia: The Conspiracy Reader, issue 32, Spring 2003.
 The Book of Lies, Disinformation Press, (2003)
 100 Artists See Satan, Last Gasp Press, (2004)
 The Vessel of God, Terra Fria, (2005)
 .45 Dangerous Minds, Creation Press, (2005)
 Art That Kills, Creation Press, (2006)
 Noise Music: A History, Continuum International Publishing Group, (2007)
 The Book of Satanic Quotations, Purging Talon Press, (2008)
 Bubblegum & Sunshine Pop, Les Cahiers du Rock, (2008)
 Iron Youth Reader, Underworld Amusements, (2008)
 Standing in Two Circles: Les Ecrits de Boyd Rice, (French translation) edited by Brian M. Clark Camion Noir, (2009, )
 Standing in Two Circles: The Collected Works of Boyd Rice, edited by Brian M. Clark, CTBKS, (2008, )
 No, Heartworm Press, (2009)
 Death in June: Hidden Behind the Runes, Aldo Clementi, (2010)
 Mondo Movies, Baazar & Co., (2010)
 Charles Manson: Le Guru du Rock, Camion Noir, (2010)
 Twilight Man, Heartworm Press, (2011)
 Vlad the Impaler, Ian Allan, (2011)
 No, Expanded and revised edition Heartworm Press
 Death in June Songbook

References

Further reading
Chad Hensley. "Non Sense: An Interview with Boyd Rice". Esoterra: The Journal of Extreme Culture 9 (Fall/Winter 2000), pp. 12–17.

1956 births
Living people
American electronic musicians
American noise musicians
American industrial musicians
American LaVeyan Satanists
American painters
American performance artists
American sound artists
American male writers
Death in June members
Mute Records artists
People from Lemon Grove, California
Obscenity controversies in music
Music controversies

Boyd Rice


Panamerikamesterskabet i håndbold for mænd 2018 var det 18. panamerikamesterskab i håndbold for mandlige landshold gennem tiden, og slutrunden med deltagelse af tolv hold blev afviklet i arenaen Inussivik i Nuuk, Grønland i perioden 16. - 24. juni 2018. Grønland var vært for mesterskabet for første gang.

Mesterskabet blev vundet af , som i finalen besejrede de forsvarende mestre fra  med 29-24, og som dermed vandt panamerikamesterskabet for syvende gang. Bronzemedaljerne gik til , der efter forlænget spilletid vandt 39-36 over værtslandet  i bronzekampen. Det var femte gang i træk, at medaljerne ved mesterskabet blev fordelt mellem de tre lande.

Ud over titlen som panamerikamester spillede holdende endvidere om tre ledige pladser ved VM i håndbold 2019 i Danmark og Tyskland, og de tre VM-pladser gik til ,  og .

Slutrunde

Hold

Slutrunden havde deltagelse af 11 hold, men oprindeligt havde nedenstående tolv hold kvalificeret sig til mesterskabet.

 Værtslandet var automatisk kvalificeret:

 De tre bedste hold fra Panamerikamesterskabet 2016:

 Fire hold fra Sydamerika:

 De tre bedste hold fra NorCa-turneringen 2018:

 Vinderen af håndboldturneringen ved de Mellemamerikanske Lege 2017:

Lodtrækningen til gruppeinddelingen i den indledende runde blev foretaget den 14. april 2018 i hovedkvarteret for Argentinas Olympiske Komite i Buenos Aires og resulterede i følgende grupper.

Indledende runde

I hver gruppe spillede holdene en enkeltturnering alle-mod-alle, og de to bedste hold i hver gruppe gik videre til semifinalerne.

Gruppe A

Gruppe B

Semifinaler og finaler

Semifinalerne havde deltagelse af de fire hold, der sluttede på første- eller andenpladserne i grupperne i den indledende runde.

Placeringskampe

Holdene, der sluttede på tredje- eller fjerdepladserne i grupperne i den indledende runde, spillede placeringskampe om 5.- til 8.-pladsen.

Holdene, der sluttede på femtepladserne i grupperne i den indledende runde, spillede placeringskamp om 9.- og 10.-pladsen, mens det sidste hold blev placeret på 11.-pladsen.

Rangering

Hædersbevisninger

Priser

All star-hold

Kvalifikation

Kilder / eksterne henvisninger

Slutrunde
PATHF - ''Panamericano Adulto Masculino – Nuuk (GRL) 2018 – Men´s Senior Pan American Championship
Pan American Championships - Nuuk 2018
KNR - Pan Am Nuuk 2018
KNR - Pan Am Nuuk 2018 - Kampe og resultater
Handball World Archive – Men Handball XVIII Panamerica 2018 Nuuk

Noter

2018 (mænd)
Håndbold i 2018
Håndbold i Grønland
Sport i Nuuk

Panamerikamesterskabet i håndbold 2018 (mænd)


Kandahar er næststærsta borg Afganistans og er í suðurhluta landsins. Íbúar eru um 650.000 (2021). Borgin er höfuðborg samnefnds héraðs og er ein mikilvægasta borg pastú-mælandi fólks. Hún er í rúmlega 1000 metra hæð.

Alexander mikli lagði grunninn að eldri hluta Kandahar á 4. öld fyrir Krist. Borgin hefur verið bitbein ýmissa ríkidæma yfir söguna en hún er á strategísku svæði þar sem suður-, mið- og norður-Asía mætast. Talibanar réðust á borgina sumarið 2021 og hafa þar nú yfirráð.

Borgir í Afganistan

Kandahar


Ovo je popis inkorporiranih gradova, mjesta i sela, mjesta grada, neinkorporiranih područja i popisom određenih mjesta te "gradova duhova" u američkoj saveznoj državi Washington.

A
Albion (Washington)
Algona (Washington)
Almira (Washington)
Anacortes (Washington)
Arlington (Washington)
Asotin (Washington)
Auburn (Washington)

B
Bainbridge Island (Washington)
Battle Ground (Washington)
Beaux Arts Village (Washington)
Bellingham (Washington)
Benton City (Washington)
Bingen (Washington)
Black Diamond (Washington)
Blaine (Washington)
Bonney Lake (Washington)
Bothell (Washington)
Bremerton (Washington)
Brewster (Washington)
Bridgeport (Washington)
Brier (Washington)
Buckley (Washington)
Bucoda (Washington)
Burlington (Washington)

C
Camas (Washington)
Carbonado (Washington)
Carnation (Washington)
Cashmere (Washington)
Castle Rock (Washington)
Cathlamet (Washington)
Centralia (Washington)
Chehalis (Washington)
Chelan (Washington)
Cheney (Washington)
Chewelah (Washington)
Clarkston (Washington)
Cle Elum (Washington)
Clyde Hill (Washington)
Colfax (Washington)
College Place (Washington)
Colton (Washington)
Colville (Washington)
Conconully (Washington)
Concrete (Washington)
Connell (Washington)
Cosmopolis (Washington)
Coulee City (Washington)
Coulee Dam (Washington)
Coupeville (Washington)
Covington (Washington)
Creston (Washington)
Cusick (Washington)

D
Darrington (Washington)
Davenport (Washington)
Dayton (Washington)
Deer Park (Washington)
Des Moines (Washington)
DuPont (Washington)
Duvall (Washington)

E
East Wenatchee (Washington)
Eatonville (Washington)
Edgewood (Washington)
Edmonds (Washington)
Electric City (Washington)
Ellensburg (Washington)
Elma (Washington)
Elmer City (Washington)
Endicott (Washington)
Entiat (Washington)
Enumclaw (Washington)
Ephrata (Washington)
Everett (Washington)
Everson (Washington)

F
Fairfield (Washington)
Farmington (Washington)
Federal Way (Washington)
Ferndale (Washington)
Fife (Washington)
Fircrest (Washington)
Forks (Washington)
Friday Harbor (Washington)

G
Garfield (Washington)
Gig Harbor (Washington)
Gold Bar (Washington)
Goldendale (Washington)
Grand Coulee (Washington)
Grandview (Washington)
Granger (Washington)
Granite Falls (Washington)

H
Hamilton (Washington)
Harrah (Washington)
Harrington (Washington)
Hartline (Washington)
Hatton (Washington)
Hoquiam (Washington)
Hunts Point (Washington)

I
Ilwaco (Washington)
Index (Washington)
Ione (Washington)

K
Kahlotus (Washington)
Kalama (Washington)
Kelso (Washington)
Kenmore (Washington)
Kennewick (Washington)
Kent (Washington)
Kettle Falls (Washington)
Kirkland (Washington)
Kittitas (Washington)
Krupp (Washington)

L
LaCrosse (Washington)
La Center (Washington)
Lacey (Washington)
Lake Forest Park (Washington)
Lake Stevens (Washington)
Lakewood (Washington)
Lamont (Washington)
Langley (Washington)
Latah (Washington)
Leavenworth (Washington)
Liberty Lake (Washington)
Lind (Washington)
Long Beach (Washington)
Longview (Washington)
Lyman (Washington)
Lynden (Washington)
Lynnwood (Washington)

M
Mabton (Washington)
Malden (Washington)
Mansfield (Washington)
Maple Valley (Washington)
Marcus (Washington)
Marysville (Washington)
Mattawa (Washington)
McCleary (Washington)
Medical Lake (Washington)
Mercer Island (Washington)
Mesa (Washington)
Metaline (Washington)
Metaline Falls (Washington)
Mill Creek (Washington)
Millwood (Washington)
Milton (Washington)
Monroe (Washington)
Montesano (Washington)
Morton (Washington)
Moses Lake (Washington)
Mossyrock (Washington)
Mountlake Terrace (Washington)
Moxee (Washington)
Mukilteo (Washington)

N
Naches (Washington)
Napavine (Washington)
Nespelem (Washington)
Newport (Washington)
Nooksack (Washington)
Normandy Park (Washington)
North Bonneville (Washington)
Northport (Washington)

O
Oak Harbor (Washington)
Oakesdale (Washington)
Oakville (Washington)
Ocean Shores (Washington)
Odessa (Washington)
Okanogan (Washington)
Omak (Washington)
Oroville (Washington)
Orting (Washington)
Othello (Washington)

P
Pacific (Washington)
Palouse (Washington)
Pateros (Washington)
Pe Ell (Washington)
Pomeroy (Washington)
Port Angeles (Washington)
Port Orchard (Washington)
Port Townsend (Washington)
Poulsbo (Washington)
Prescott (Washington)
Prosser (Washington)
Pullman (Washington)
Puyallup (Washington)

Q
Quincy (Washington)

R
Rainier (Washington)
Raymond (Washington)
Reardan (Washington)
Redmond (Washington)
Renton (Washington)
Republic (Washington)
Richland (Washington)
Ridgefield (Washington)
Ritzville (Washington)
Riverside (Washington)
Rock Island (Washington)
Rockford (Washington)
Rosalia (Washington)
Roslyn (Washington)
Roy (Washington)
Royal City (Washington)
Ruston (Washington)

S
Sammamish (Washington)
SeaTac (Washington)
Sedro-Woolley (Washington)
Selah (Washington)
Sequim (Washington)
Shelton (Washington)
Shoreline (Washington)
Skykomish (Washington)
Snohomish (Washington)
Snoqualmie (Washington)
Soap Lake (Washington)
South Bend (Washington)
South Cle Elum (Washington)
South Prairie (Washington)
Spangle (Washington)
Spokane Valley (Washington)
Sprague (Washington)
Springdale (Washington)
St. John (Washington)
Stanwood (Washington)
Starbuck (Washington)
Steilacoom (Washington)
Stevenson (Washington)
Sultan (Washington)
Sumas (Washington)
Sumner (Washington)
Sunnyside (Washington)

T
Tieton (Washington)
Toledo (Washington)
Toppenish (Washington)
Tumwater (Washington)
Twisp (Washington)

U
Union Gap (Washington)
Uniontown (Washington)
University Place (Washington)

V
Vader (Washington)

W
Waitsburg (Washington)
Walla Walla (Washington)
Wapato (Washington)
Warden (Washington)
Washougal (Washington)
Washtucna (Washington)
Waterville (Washington)
Waverly (Washington)
Wenatchee (Washington)
West Richland (Washington)
Westport (Washington)
Wilbur (Washington)
Wilkeson (Washington)
Wilson Creek (Washington)
Winlock (Washington)
Winthrop (Washington)
Woodinville (Washington)
Woodland (Washington)

Y
Yacolt (Washington)
Yarrow Point (Washington)
Yelm (Washington)

Z
Zillah (Washington)

 Washington (savezna država)
 Popisi

Popis naselja u Washingtonu


José Antonio Segurado García (Barcelona, 23 de enero de 1938-Madrid, 16 de febrero de 2017) fue un empresario y político español si bien en alguna entrevista se autodefinía como "probablemente lo que he sido es un mediador de seguros" . Presidente de Honor Fundador de CEIM, en el año 2010 fue distinguido con la gran cruz de la Orden del Dos de Mayo, la máxima distinción que concede la Comunidad de Madrid. Desde 2012 formó parte del Consejo de Administración de Ebro Foods como externo independiente, consejero coordinador nombramiento que generó cierta polémica por tratarse de una empresa parcialmente participada por la Sociedad Estatal de Participaciones Industriales y relacionar su nombramiento a sus vínculos políticos.

Biografía
Participó en la creación, organización y dirección de las asociaciones empresariales madrileñas: AEIM y CEIM, de las que fue fundador y presidente. En el caso de CEIM actualmente es referido como Presidente de Honor Fundador de CEIM. Representando a la patronal madrileña, también formó parte del proceso de fundación, desarrollo y posterior dirección de la patronal española, la CEOE.

En 1979, conjuntamente con Carlos Ferrer Salat, negocian la admisión de un grupo de españoles en la Comisión Trilateral, fundada y presidida por David Rockefeller para fomentar una mayor cooperación entre los Estados Unidos, Europa y Japón.

En 1983 Manuel Fraga le plantea sin éxito la posibilidad de ser candidato por AP-PDP al Ayuntamiento de Madrid.
Posteriormente, fue presidente del Partido Liberal y de su grupo parlamentario entre 1985 y 1989.
En 1989 se convierte en Vicepresidente del Partido Popular y de su grupo parlamentario hasta 1990, año en que abandona la política por razones personales.
En 2012, ante lo que considera una "tímida respuesta de los empresarios a la apuesta independentista catalana de Artur Mas" realiza una serie de declaraciones en diversos medios de comunicación. La patronal catalana exigió a la directiva de CEOE que fuera cesado de sus cargos en la organización.

El día 16 de febrero de 2017 el programa "El Cascabel" de 13TV contacta en directo con Ana Galobart, su esposa, para confirmar el rumor que ya empezaba a circular sobre su fallecimiento . En las horas posteriores gran número de medios se hicieron eco de la noticia así como hacían un repaso de la relevancia de su papel en términos de asociacionismo empresarial, actividad política y presencia como analista en medios de comunicación.

Colaboración en medios de comunicación
José Antonio Segurado participaba en diversos medios de comunicación principalmente como colaborador ocasional aportando su opinión sobre temas de actualidad. Algunos de los medios en que colaboraba:
 Madrid Opina en Telemadrid.
 Así son las mañanas en COPE.
 24 horas en RNE.
 No es un día cualquiera en RNE.
 Diario ABC

Distinciones honoríficas
  Gran cruz de la Orden del Dos de Mayo (02/05/2010).

Notas

Referencias

Diputados por la provincia de Madrid
Diputados de la III Legislatura de España
Diputados de la IV Legislatura de España
Comisión Trilateral
Grandes cruces de la Orden del Dos de Mayo
Presidentes de CEIM Confederación Empresarial de Madrid-CEOE
Nacidos en Barcelona
Políticos del Partido Popular
Fallecidos en Madrid

José Antonio Segurado


Flávia Gasi (19 de agosto de 1981) é uma jornalista, escritora e pesquisadora acadêmica brasileira. Chegou a começar o curso de Psicologia, mas, por influência dos amigos Pablo Miyazawa e Ronny Marinoto, mudou para a Graduação em Jornalismo na Pontifícia Universidade Católica de São Paulo (PUC-SP), formando-se em 2006. Como jornalista, tornou-se especializada em reportagens sobre videogames e demais assuntos relacionados a cultura pop, trabalhando em veículos como IGN Brasil e UOL. Também é cofundadora do blog Garotas Geeks e cocriadora do selo literário Bast! Editorial, focado em publicar mulheres e minorias.

Entre 2010 e 2011, Flávia cursou o Mestrado em Comunicação e Semiótica da PUC-SP. Sua dissertação foi base para o livro Videogames e Mitologia: a poética do imaginário e dos mitos gregos nos jogos eletrônicos, publicado em 2013 pela Marsupial Editora. Também concluiu o Doutorado na mesma instituição.

Em 2019, Flávia escreveu a HQ Crônicas de Minas Gamedevs, ilustrada por Kaol Porfírio e publicada pelo selo editorial Bast!, ligado à editora Jambô. O livro traz diversas histórias curtas sobre mulheres ligadas à indústria de jogos eletrônicos e as dificuldades pelas quais passam nesse mercado.

Em 2022, Flávia ganhou o Prêmio Angelo Agostini de melhor lançamento independente pelo livro Não Ligue, Isso É Coisa de Mulher!, produzido em parceria com diversas quadrinistas brasileiras.

Ligações externas

Alunos da Pontifícia Universidade Católica de São Paulo
Jornalistas do Brasil
Pesquisadores do Brasil
Autores de banda desenhada do Brasil
Ilustradores de banda desenhada
Mulheres ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Flávia Gasi


Hungry Tree (literalmente din ) este un arbore aflat pe teritoriul , în orașul Dublin, Republica Irlanda. Este un specimen obișnuit de platan (), devenit cunoscut prin învăluirea parțială a unei bănci aflate în imediata proximitate. Astfel, a devenit o atracție turistică și este frecvent fotografiat. "Copacul flămând" a fost subiectul unei campanii de conservare desfășurate de politicianul , membru al .

Descriere
Arborele este amplasat pe teritoriul  ( irlandez), lângă poarta de sud. Este un specimen de Platanus × acerifolia (sau Platanus x hispanica), o varietate a platanului occidental plantată masiv în Dublin pe parcursul secolului al XIX-lea. Se estimează că arborele a fost sădit între 1900 și 1940. Copacul însuși nu este remarcabil, având o înălțime de 21 m și circumferința tulpinii de 3,47 m.

Foarte aproape de locul unde a fost sădit arborele, se află o bancă de fontă instalată la începutul anilor 1800. De-a lungul timpului, tulpina copacului a început să "învăluie" speteaza băncii, după care picioarele și locul de așezat. Acest fenomen a atras atenția publicului larg, vorbindu-se că arborele "mănâncă" banca, de unde a provenit porecla de "copac flămând". Curtea King's Inns este deschisă în fiecare zi de la 7:00 până la 19:30, iar arborele a devenit o atracție turistică. Este fotografiat foarte des și a apărut pe coperta ghidului turistic Secret Dublin – an unusual guide, cât și a cărții Dublin, scrisă de artistul  în 1981.

Campanie de conservare
Arborele se află pe lista "Arborilor de patrimoniu" a Irlandei, alcătuită de  (din ). A fost inclus pentru valoarea sa turistică, deși majoritatea arborilor din listă sunt de o vârstă sau raritate deosebită.

Consilierul , membru al , a organizat o campanie în 2017, în care cerea autoritățlor Dublinului să ia sub protecția statului acest arbore. Cuffe argumenta că "Hungry Tree" și arborii învecinați "sunt parte a istoriei părții de nord a orașului istoric. Ca și , este o comoară ascunsă. Îi iubesc și nu aș vrea să îi pierd... Acești arbori sunt martori ai istoriei și vârsta lor îi face și mai valoroși." Cererea lui Cuffe a fost respinsă, pe motiv că arborele se află pe terenul unor clădiri care deja beneficiază de protecție. S-a mai discutat și posibilitatea de a lua banca sub protecție, lucru care la fel nu s-a întâmplat, din precauție: dacă banca ar avea statut de protecție, în viitor s-ar putea decide înlăturarea copacului pentru a o păstra.

Note

Vezi și
"Bicycle Tree", un arbore în tulpina căruia este blocată o bicicletă

Arbori celebri
Dublin

Hungry Tree


Sadateru Arikawa (有川定輝; Tokyo, 20. siječnja 1930. – 11. listopada 2003. ), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 9. Dana u aikidu.

Životopis
Sadateru Arikawa je rođen u Tokyu 1930. godine. Karate je započeo vježbati u djetinjstvu, a 1948. godine je započeo proučavati aikido u Hombu dojou. Promoviran je u 9. Dan 1994. godine.

Arikawa je bio dugo godina urednik Aikikaijevih novina. Predavao je aikido u podružnicama Hombu dojoa, uključujući one na Asahi Shimbunu, Sveučilištu Hosei, te na nekoliko drugih sveučilišta.

Izvori

Vanjske povezice
 "A Tribute to Sadateru Arikawa, 9th dan," by Stanley Pranin

Životopisi, Tokyo
Japanske aikidoke

Sadateru Arikawa


Dilhan Eryurt (29 Kasım 1926, İzmir - 13 Eylül 2012, Ankara), Türk astrofizikçiydi. Araştırmaları ile Güneş'in ve yıldızların evrimi çalışmalarına katkıda bulunmuş bir bilim insanıdır.

1961-1973 yıllarında NASA'da görev alarak bu kurumdaki ilk Türk bilim insanı olan Eryurt, ODTÜ'de astrofizik anabilim dalını kurmuş ve 1988-1993 yıllarında ODTÜ Fen Edebiyat Fakültesi dekanlığını yürütmüştür. Çalışmaları, 1969 yılında Ay'a İniş Projesi'ne olan katkılarını temsil eden Apollo Ödülü ile, 1977 yılında ise TÜBİTAK Bilim Ödülü ile onurlandırılmıştır.

Yaşamı
29 Kasım 1926'da İzmir'de doğdu. Babası, 1944'te Denizli milletvekili olarak TBMM'ye giren Abidin Ege'dir.

Babasının Yüksek Ziraat Mektebi kuruluşu nedeniyle bulunduğu İzmir'de dünyaya gelişinden kısa bir süre sonra ailesi önce İstanbul'a, birkaç yıl sonra da Ankara'ya taşınmıştı. İlköğrenimini Ankara'da tamamladıktan sonra Ankara Kız Lisesi'ne devam etti. Lise yıllarında matematiğe özel bir ilgisi vardı. Bu nedenle liseden mezuniyetinin ardından İstanbul Üniversitesi Yüksek Matematik ve Astronomi Bölümü'ne girdi. Astronomi merakı üniversite öğrenimi sırasında ortaya çıktı.

1946 yılında İstanbul Üniversitesi Yüksek Matematik ve Astronomi Bölümü'nden mezun olduktan sonra Ankara Üniversitesi'nde astronomi bölümü açmak üzere görevlendirilen Tevfik Okyay Kabakçıoğlu'nun yanında iki yıl boyunca fahri asistanlık yaptı. Lisansüstü çalışmalarına bir süre Michigan Üniversitesi'nde devam etti ve 1953'te Ankara Üniversitesi Astrofizik Anabilim Dalı'nda doktorasını ve ardından doçentlik çalışmalarını tamamladı.

1959'da Uluslararası Atom Enerji Ajansı'nın bursuyla iki yıllığına Kanada'ya gitti. Deep River Atom Enerjisi Laboratuvarı'nda Alastair G. W. Cameron ile çalıştı. Hidrojen yıldızları üzerine çalıştı ve yıldızların yapı modelleri üzerine birçok başarılı program yazdı. Ardından ABD'ye giderek önce Amerikan Soroptimist Federasyonu bursuyla ABD'de Indiana Üniversitesi'nde görev aldı. Üniversiteye bağlı Goethe Link Gözlemevi'nde yıldız modelleri yapmakla tanımış Prof. Dr. Marshall Wrubel ile çalıştı. Bu deneyimden sonra Ulusal Bilimler Akademisi bursunu alarak NASA'ya bağlı Goddard Uzay Araştırma Enstitüsü'nde görev aldı. Uzay uçuşlarıyla ilgili kuramsal araştırmalar yapan Goddard Uzay Araştırma Ensitütüsü'ndeki görevi sırasında kurumda çalışan tek kadın astronomdu. Alastair G. W. Cameron ile güneşin yapısı, evrimi ve güneşten gelen nötrinoların hesaplanması üzerine araştırmalar yapan Dilhan Eryurt'un Goddard Enstitüsü'nde yaptığı çalışmalar, Güneş hakkında o zamana kadar yanlış bilinen bazı gerçekleri ortaya çıkardı. Güneş'in parlaklığının oluşumundan bu yana gittikçe artmadığını, geçmişte çok daha parlak ve sıcak olduğunu ortaya koydu. Çalışmaları o dönemde yeni başlayan uzay uçuşlarının gidişatını etkileyecek önemdeydi. Aya ilk iniş için yaptığı başarılı çalışmalar nedeniyle 1969'da Apollo Başarı Ödülü ile ödüllendirildi. Eryurt, Goddard Enstitüsü'nde iki yıllık çalışmasını tamamladıktan sonra kendisine yabancılara sıklıkla tanınmayan bir ayrıcalık gösterildi ve kıdemli araştırmacı olarak enstitüde çalışmaya devam etti. Enstitü, kendisini yıldızların oluşumu ve gelişimi üzerine araştırmaları için yeni bilgiler edinmek üzere California Üniversitesi'ne gönderdi. Yıldızların evriminde kütlelerinin etkisi konusuyla ilgili olarak A.G.W. Cameron ile birlikte 1967'de yazdıkları bir makale astrofizikte çok atıf aldı.

1968'de Türkiye'ye geldi. Ankara Üniversitesi Astrofizik Anabilim Dalında asistanlık yaptı. Egbert Adriaan Kreiken ile önce doktora, sonrasında doçentlik çalışmalarını  tamamladı. 1956'te yayımlanan doktora tezinin başlığı, "Some results of a spectroscopic study of the atmosphere of 31 Cygni" dir. 1961'de yayımlanan doçentlik tezinin başlığı ise "The density gradient in the atmosphere of the K-type component of the Cygni 31" dir. Bunlar Türkiye'de astrofizik alanında yapılan ilk yayınlar arasındadır. ODTÜ'de bir yıl misafir profesör olarak görev yapan Eryurt, üniversitede astrofizik derslerini başlattı. Türkiye'deki astronomların fikir alışverişinin yetersizliğini görerek, Ulusal Astronomi Kongresi'ni kurmak adına çalışmalara başlattı ve  TÜBİTAK'ın desteğiyle ilk Ulusal Astronomi Toplantısı'nı düzenledi.

1969-1973 arasında ODTÜ'deki görevine ara vererek NASA'da bilimsel araştırmalarını sürdürdü. 1973 yılında ODTÜ Fizik Bölümü'ne döndü ve astrofizik ana bilim dalını kurdu. 1977 yılında Tübitak Bilim Hizmet ve Teşvik Ödülü ile ödüllendirildi. 1988'de altı ay kadar fizik bölümünün başkanlığını yürüttükten sonra beş yıl süreyle Fen Edebiyat Fakültesi dekanlığı yaptı. 1991 yılında ODTÜ'de bir yıldız gözlemevi kurulmasında rol oynadı. 1956 ile 2009 yılları arasında yayımlanmış 46'sı İngilizce, 13'ü Türkçe 59 yayını bulunan Eryurt, 1993 yılında emekliye ayrıldı. 1997 yılında Türkiye Bilimler Akademisi'ne şeref üyesi seçildi.

13 Eylül 2012'de geçirdiği bir kalp krizi sonucu Ankara'da ölmüştür.

Eski Erzurum milletvekillerinden Sabahattin Eryurt'un eşidir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
Early and Main Sequence Evolution of Stars in the Range 0.5 to 100 Solar Masses, Dilhan Ezer ve A. G. W. Camero, 1967

1926 doğumlular
İzmir doğumlu bilim insanları
Ankara Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesinde öğrenim görenler
Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fen Edebiyat Fakültesi dekanları
Türk astronomlar
TÜBİTAK Bilim Ödülü sahipleri
2012 yılında ölenler
Ankara'da kalp krizinden ölenler
Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedilenler

Dilhan Eryurt


පුරාවිද්‍යාවේදී පිරවුම් යනු අඟලක් හෝ වළක් වැනි යම් වර්ගයක කැපුම් අංගයක් තුළට නිදිගත වී ඇති හෝ තැන්පත් වී ඇති ද්‍රව්‍ය නිරූපණය කරන සන්දර්භයකි. පිරවුම් ප්‍රරාවිද්‍යාත්මක වාර්ථා වල වැදගත් කොටසක් වෙයි. ඒවායේ ඇති වීම හා සංයුතිය මගින් පුරාවිද්‍යාත්මක අධ්‍යයන වල බොහෝමයක් අංග ලක්ෂනවල මතුකර දැක්විය හැක.

පිරවුම් (පුරාවිද්‍යාව)


Kreis Filehne was a district in Regierungsbezirk Bromberg, in the Prussian Province of Posen from 1887 to 1920.

History
On October 1, 1887, the new Filehne district was formed from the western part of the Czarnikau district as part of a major district reform in the province of Posen. The capital of the new district was Filehne.

As a result of the Treaty of Versailles, the district was dissolved and divided on January 10, 1920. The area south of the Netze river became part of Poland. The area north of the river remained in Germany and became part of the Netzekreis in the province of Posen-West Prussia.

Demographics
According to the Prussian census of 1905, the district had a population of 32,669, of which 72% were Germans and 28% were Poles.

Table of Standesämter
"Standesamt" is the German name of the local civil registration offices which were established in October 1874 soon after the German Empire was formed. Births, marriages and deaths were recorded. Previously, only the church records were used for Christians.

References

Districts of the Province of Posen
1887 establishments in Germany
1920 disestablishments in Germany

Kreis Filehne


Palatul Arhiepiscopal din Kroměříž (în , Zámek Kroměříž, Arcibiskupský zámek, în ) este un complex de clădiri construite în secolul al XV-lea în stil renascentist, situate în orașul morav Kroměříž din Republica Cehă. Clădirile complexului au servit ca reședință a episcopilor și (din 1777) a arhiepiscopilor de Olomouc. Palatul arhiepiscopal și grădinile au fost înscrise de UNESCO în 1998 pe lista locurilor din patrimoniul mondial.

Istoric
În anul 1110 teritoriul pe care se află actualul oraș Kroměříž a fost trecut în stăpânirea Episcopiei de Olomouc, iar în anul 1260 episcopul Bruno de Schauenburg (în , în ) a dispus fondarea unei așezări care a și fost numită Kroměříž.

Prima clădire a fost construită pe acest loc de către episcopul Stanislas Thurzo în 1497. Edificiul era realizat în stil gotic târziu, cu câteva elemente proprii stilului renascentist, și era destul de confortabil potrivit standardelor acelei perioade. Aspectul exterior al clădirii s-a schimbat destul de mult în următoarele secole. Reconstruit în stil renascentist, castelul era format din patru aripi și un turn înalt. Aproximativ în aceeași perioadă au fost amenajate în jurul său câteva grădini și iazuri. Cu toate acestea, în 1643, la sfârșitul Războiului de Treizeci de Ani, castelul și domeniul episcopal au fost devastate și jefuite de armata suedeză.

În anul 1665 episcopul de Olomouc Carol al II-lea ce provenea din puternica familie de Liechtenstein (în ) a dispus restaurarea castelului în stil baroc, rezultând în final un palat manierist (doar partea de jos a turnului a mai rămas din aspectul original al castelului, restul fiind reconstruit până la o înălțime de 84 de metri). Lucrările au fost coordonate de arhitectul italian Filiberto Lucchese, care a amenajat printre altele o grădină de plăcere în fața castelului. După moartea lui Luccese în 1666, Giovanni Pietro Tencalla a continuat lucrările la grădină și a reconstruit palatul pe vechea temelie într-un stil asemănător cu cel al școlii torineze din care provenea. Noua clădire avea trei etaje, cu fațade exterioare decorate cu pilaștri, arcade și rezalite unghiulare.

După ce castelul a fost devastat de un incendiu major ce a avut loc în  martie 1752, episcopul Maximilian Reichsgraf von Hamilton le-a solicitat artiștilor imperiali Franz Anton Maulbertsch și Josef Stern să restaureze clădirea și să decoreze sălile palatului cu lucrările lor. În afară de picturile lor, palatul adăpostește încă o colecție de artă, în general, considerată a doua ca valoare artistică din țară, în care se află ultimul tablou mitologic al lui Tițian, Pedepsirea lui Marsyas. Cea mai mare parte a colecției a fost achiziționată de către episcopul Karel la Köln în 1673. Palatul conține, de asemenea, o arhivă muzicală remarcabilă și o bibliotecă de 33.000 de volume.

În anul 1777 palatul de la Kroměříž a devenit reședința oficială a arhiepiscopilor romano-catolici de Olomouc.

Arhitectură
UNESCO a înscris palatul și grădina în lista locurilor din patrimoniul mondial. Așa cum explică dosarul de nominalizare, "castelul este un exemplu bun, dar nu remarcabil al unui tip de reședință aristocratică sau princiară care a supraviețuit pe scară largă în Europa. Grădina de plăcere, în schimb, este un exemplu foarte rar și în mare parte intact al unei grădini baroce". În afară de parterurile formale există și o grădină englezească mai puțin formală din secolul al XIX-lea, care a suferit pagube în timpul inundațiilor din 1997.

Spațiile interioare ale palatului au fost intens folosite de Miloš Forman ca decor interior pentru Palatul Imperial Hofburg din Viena în timpul filmărilor la Amadeus (1984), Amadeus (1984), film inspirat din viața lui Wolfgang Amadeus Mozart, care de fapt nu a vizitat niciodată palatul Kroměříž. Sala de audiență principală a fost, de asemenea, utilizată în filmul Immortal Beloved (1994), în scena concertului de pian.

Note

Legături externe

 Photographs of Kroměříž Castle
 QTVR virtual tour of Kromeriz
 unofficial pages of Kroměříž Castle and gardens

Patrimoniul mondial în Cehia
Palate baroce

Palatul Arhiepiscopal din Kroměříž


Kitzbühel es un distrito del estado de Tirol (Austria). Limita al norte con Baviera (Alemania), el oeste con los distritos de Kufstein y Schwaz, y con la región de Pinzgau (Salzburgo) al sur y al este.

El centro administrativo del distrito es la ciudad de Kitzbühel.

División administrativa (población año 2018)

Enlaces externos

Kitzbühel

Distrito de Kitzbühel


Erythropeltales incertae sedis, rodovi crvenih algi iz reda Erythropeltales čija porodična pripadnost još nije utvrđena.

Rodovi i broj vrsta
 Madagascaria J.A.West & N.Kikuchi 2
 Pseudoerythrocladia J.A.West & Zuccarello 1

Izvori

Erythropeltales

Erythropeltales incertae sedis


An Aristida thompsonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bryan Kenneth Simon. An Aristida thompsonii in nahilalakip ha genus nga Aristida, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Queensland. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aristida

Aristida thompsonii


Celadet Ali Bedirhan () (1893, İstanbul - 15 Temmuz 1951, Şam), Kürt milliyetçisi dilbilimci, yazar, diplomat ve siyasetçi. Öğrenimini İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde tamamlamıştır. Daha sonra Münih Ludwig Maximilian Üniversitesinde doktorasını tamamlamıştır. Kürt milliyetçi örgütü Hoybun'un ilk başkanıdır.

Hayatı
Celadet Ali Bedirhan 1893 yılında İstanbul'da dünyaya geldi. Bedirhan Bey'in torunu Kürt aydınlarından Emir Ali Bedirhan'ın oğludur. İlk ve ortaöğrenimini İstanbul'da tamamladı. I. Dünya Savaşı sırasında, subay olarak Osmanlı ordusuna alındı ve Kafkasya Cephesi'nde bulundu. Osmanlı İmparatorluğu'nun dağılmasından sonra Kürt aşiretlerinin birliğini sağlamak için çaba gösterdi, fakat başarılı olmadı. 1922 yılında kardeşi Kâmuran Bedirhan'la birlikte Almanya'ya gitti. Almanya'da öğrenimini sürdüren Celadet Ali, 1925'te önce Kahire'ye geçti, bir süre sonra da Fransız mandası altındaki Suriye'ye yerleşti. Suriye'de Haco Ağa ve önde gelen diğer Kürt aydınlarıyla birlikte Hoybun'un kuruluşunda aktif rol oynadı.

Kürtçe çalışmaları

1930'lu yıllarla birlikte, siyasi çalışmalardan uzaklaşarak Kürtçe ile ilgili çalışmalarını yoğunlaştırdı. 15 Mayıs 1932 yılında Hawar dergisini çıkardı. Hawar dergisi ile birlikte Arap karakterli Kürt alfabesinin yanında Latin karakterli Kürt alfabesi de kullanılmaya başlandı. İlk 23 sayısı hem Latin harfleri hem de Arap harfleriyle yayınlanan Hawar, 24. sayıdan itibaren bütünüyle Latin harfleriyle yayımlandı. Günümüzde kullanılan Latin karakterli Kürt alfabesi ilk defa Hawar dergisinde uygulanan alfabedir. Hawar dergisinde çoğunlukla Kurmanci olmak üzere düzenli bir biçimde Sorani ve az sayıda da Zazaki yazılar yayınlandı. Osmanlı dönemi Kürt basınından ayrı olarak Hawar 'da Türkçe yazılara yer verilmemekle birlikte, dergide Fransızca bölümü vardı ve bazı Kürtçe yazılar Fransızca'ya da tercüme ediliyordu. Suriye'nin Fransızların mandası altında olmasının bunda etkili olduğu düşünülmektedir. Hawar dergisi hem Kürtçenin standartlaştırılması hem de Kürtçe yazan kadronun yetişmesi anlamında bir okul işlevi gördü. Hawarın yazar kadrosu içinde Celadat Bedirhan dışında, kardeşi Kâmuran Bedirhan, Osman Sabri, Nureddin Zaza, Cegerxwin, Kadri Can gibi birçok kişi de düzenli olarak yazdı. Toplam 57 sayı yayımlanan Hawar 1943'te yayınına son verdi.

1942'de Şam'da Hawarın yanı sıra Ronahi ismiyle resimli bir Kürtçe dergi çıkardı. Başta Hawarın bir eki olarak çıkan Ronahi, Hawarın yayınına son vermesinden sonra bir süre yayınına bağımsız olarak devam etti. Sadece Kürtçenin Kurmanci lehçesiyle yayın yapan Ronahi, Latin harfleriyle yayımlandı. Toplam 28 sayı yayınlanan Ronahi, 1945 yılında yayınını sona erdirdi. Ronahinin yazar kadrosu da çoğunlukla Hawar 'da yazan kişilerdi.

Celadet Bedirhan, 15 Temmuz 1951'de Şam'da öldü. Mezarı Şam'dadır. Ölümünden sonra hayattayken yaptığı Kürtçe dil araştırmaları bir araya toplandı.

Eserleri
 Elifba Kurdî (Kürtçe Alfabe)
 Rûpelên Elfabê
 Rêzimana Elifbaya kurdî
 Rêzimana Kurdî (Kürtçe Gramer) (Roger Lescot ile birlikte)
 Ferhenga Kurdî (Kürtçe Sözlük)
 Günlük Notlar
 De La Question Kurde / Kürt Sorunu Üzerine (Fransızca ve Türkçe)
 Were Dotmam (Hawar Dergisi'nde yer alan şiirler)
 Edirne Sükutunun İç Yüzü (Kamuran Bedirhan ile birlikte)
 Mustefa Kemal'e Mektup
 Dîbaca nimêjên îzêdiyan
 Hevind

Ayrıca bakınız
 Kader Kuyusu

Kaynakça

1893 doğumlular
İstanbul doğumlu siyasetçiler
Osmanlı Kürtleri
I. Dünya Savaşı'nda Osmanlı askerleri
Bedirhan
Kürt milliyetçileri
Hoybun
1951 yılında ölenler
Kürt dilbilimciler
İstanbul Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler

Celadet Ali Bedirhan


සති (දෙවනගිරි: सती, සත් "සත්‍ය" හි ස්ත්‍රී ලිංගික පදය; සත්ති ලෙසද හැඳින්වේ) යනු සමහරක්  හින්දු ප්‍රජාවන් අතර දක්නට ලැබෙන  අවමංගල්‍ය චාරිත්‍රයක් වන අතර, එහිදී  ස්වකැමැත්තෙන් හෝ බලකිරීම හා බලපෑම්කිරීම මගින්  හෝ සිදුවන්නේ, මෑතදී කණවැන්දුම්වූ  කාන්තාවක විසින් තම පුරුෂයා‍ගේ අවමංගල්‍ය  චිතකයට තමන් බිලිවීමය.  මෙම පිළිවෙත වර්තමානයේ විරල වන අතර නවීන ඉන්දියාවෙහි එය තහනම් කර ඇත.

ඇය පියා වූ  දක්ෂ විසින් ඇය  (ජීවමාන) පුරුෂයා වූ  ශිව ගැරහීම දරා ගත නොහැකි වීම හේතුවෙන් ස්වයං-බිලිපූජාවක් සිදු කල, දක්ෂයානී ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  සති  දෙවඟනගේ මුල් නම මත පදනම්ව මෙම පදය ව්‍යුත්පන්න වී ඇත. වැන්දඹුව හැඳින්වීම සඳහාද මෙම පදය භාවිතා වේ.  සති යන පදය සමහරවිට තේරුම් ගැනෙනුයේ "පතිදම් රකින කාන්තාව" ලෙසිනි.

සම්භවය

මෙම සිරිත පැවතුම පිළිබඳ විශ්වසනීය සටහන් කිහිපයක් ගුප්ත  අධිරාජ්‍යය‍ට පෙරාතුව, දළ වශයෙන් ක්‍රිව 400 දී පමණ හමුවේ. මෙම කාලයට පසුව, අනුස්මරණ ශිලාවන්හි සති සිදුවීම් කැටයම් කොට සටහන් කෙරුම ඇරඹුණි. සියවස් ගණනකට පසු කාලයට අයත් විශාල සමුච්චයක් රාජස්තාන් හි හමුවුනද, මේවා අතුරින් මුල්ම ඒවා හමුවන්නේ  මධ්‍ය  ප්‍රදේශ් හි සාගාර්හිය. දෙව්ලි, හෝ සති-ශිලා ලෙසින් හැඳින්වෙන මෙම කැටයම් ගල්, ප්‍රණාමයට හා වන්දනයට පාත්‍ර වුනු මිය ගිය කාන්තාවන් පුදන සිද්ධස්ථාන බවට පත්ව ඇත. මේවා බටහිර ඉන්දියාවෙහි මහත් ප්‍රචලිතය.

10වන සියවස පමණ වන විට, වර්තමානයේ අප දන්නා ආකාරයට සති සිරිත පැවැත්වීම පිළිබඳව, අර්ධද්වීපයේ බොහෝ ප්‍රදේශ දැනුවත්ව සිටියහ. සාමාන්‍යයෙන් අඩු සිදුවීම් සංඛ්‍යාවක් සහිතව හා ප්‍රාදේශීය ප්‍රභේදනයන්ද සහිතව වුව, එය 19වන සියවසෙහි මුල් අවදිය වන තුරු පවා, දිගටම පැවැති බව පෙනේ.

අඩුම වශයෙන් පාර්ශවික ලෙසින් ඓතිහාසික විස්තර වාර්තා ලෙසින් හෝ සැලකිය හැකි, ගැහැණු සහ පිරිමි යන දෙපාර්ශවයම විසින් ස්වෙච්ඡාවෙන් ස්වයං-බිලිපූජා වීමේ සමහර  අවස්ථා පිළිබඳ විස්තර, මහා භාරතය සහ අනෙකුත් කෘතීන් තුල දක්නට  ඇත. කෙසේවෙතත්, මෙම කෘතීන්ගේ බොහෝ කොටසක් සමන්විත වන්නේ,  මුල් කතාන්තරයක , පසුකාලීන අතුරු-තැන් පිරවීම් වලින් වන බැවින්, විශ්වසනීය කාල නිර්ණයක යෙදීම අපහසු බව දත මනාය. තවදුරටත්, ස්වයං-බිලිපූජා වීම හෝ ස්වයං-බිලිපූජා වීමට ඇති අභිරුචිය හෝ ව්‍යවහාර චාරිත්‍රයක් ලෙසින් මහාභාරතයෙහි දක්වා නොමැත. රජසුය යග්න වැනි අනෙකුත් චාරිත්‍ර පිළිබඳ සඳහන්ව ඇතත්, ස්වයං-බිලිපූජාව හැඳින්වීමට  'සති' යන වදන කිසිවිටෙක මහාභාරතය තුල භාවිත වී නොමැත. අනෙක්අතට, ස්වයං-බිලිපූජා  සලකනු ලැබ ඇත්තේ ප්‍රියයෙකුගේ වියෝව හේතුවෙන් ඇතිවූ අත්‍යන්ත ශෝකය ප්‍රකාශ කිරීමක් ලෙසිනි.

මෙම චාරිත්‍රයට ප්‍රාග්-ඓතිහාසික මූලයන් ඇති අතර, අනෙකුත් සංස්කෘතීන් අතර බොහෝ සාම්‍යයන් දක්නට ඇත. නිදසුනක් ලෙසින්, ඉබන් ෆඩ්ලාන් විසින් විස්තර කෙරෙන, රුස් වරුන් ගේ නැව් පටවා වළ ලෑම හිදී,  ඇයගේ ස්වාමියා සමග ගැහැණු වහලෙකු පිළිස්සීම සසඳා බලන්න.

මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ ගවේෂණයද සමගින් ඉන්දියාවට චාරිකාවේ යෙදුනු ග්‍රීක ඉතිහාසඥ කැසන්ඩ්‍රෙයියා හි ඇරිස්ටොබියුලස් විසින් තක්ෂිලා නගරයෙහි සිදුවූ  සති පූජාවක් පිළිබඳ සටහන් තබාගෙන ඇත. පසුකාලීනව සිදුවූ  ස්වේච්ඡා සහ-ආදාහනයක් ගැන විස්තර දැක්වෙන්නේ කාඩියාහි  යුමෙනස් ගේ හමුදාවෙහි ඉන්දියානු සොල්දාදුවෙකු අරභයා වන අතර, එහිදී සිදුවී ඇත්තේ, ක්‍රිපූ 316දී  සිදුවූ ඔහුගේ අවමංගල්‍යයෙහිදී  චිතකයට පැන මිය යෑමට බිරියන් දෙදෙනා තරගයෙහි යෙදීමයි. ග්‍රීක වරුන් විශ්වාස කලේ මෙම චාරිත්‍රය ස්ථාපිත කොට තිබූයේ බිරියන් විසින් ඔවුන්ගේ සැමියන් හට වස දී‍ම අධෛර්යමත් කෙරුමට බවය.

ගුප්ත අධිරාජ්‍යයට පෙර උතුරු ඉන්දියාවෙහි අවමංගල්‍යයන්හිදී ස්වෙච්ඡාවෙන් සිදුවූ මරණ පිළිබඳ විස්තර සටහන් කොට ඇත. මුල් පරිචය හැඳින්වූයේ අනුමරණ ලෙසින් වන අතර, ඒවා දුර්ලභ විය.  පසුකාලීන සති සම්මතයන් හා අනුමරණ සැසඳිය නොහැකි වූයේ, ඒ පරිචයන් වැන්දඹුවන්ට සීමාව නොතිබූ අතර — අනෙක් අතට, මළ තැනැත්තා හට පුද්ගලික ලැදිකමක් දැක්වූ,  පුරුෂ හෝ ස්ත්‍රී, ඕනෑම අයෙකු හට, ප්‍රියයෙකුගේ  අවමංල්‍යයකදී  සියදිවි නසාගැනුමට අවකාශ තිබූ බැවිනි. මළ තැනැත්තෙහුගේ නෑදෑයන්, සේවකයන්, අනුගාමිකයන්, හෝ මිත්‍රයන් මෙයට ඇතුළත්ව සිටියහ. සමහරවිට, මෙම මරණ පැනනැගුනේ පක්ෂපාතීත්ව ගිවිසුම් නිසාවෙන් වන අතර, පසුකාලීනව ජපානයෙහි දක්නට ලැබුනු  සෙප්පුකු චාරිත්‍රය හා සමග සුළු සාම්‍යයක් දැක්වීය.

පරිචය

සති කොමිසම  (වැලැකුම) පණත1987 I කොටස, ඡේදය 2(c) විසින් සති අර්ථදක්වන්නේ මෙසේය:

(i) ඇයගේ මියගිය ස්වාමියාගේ හෝ වෙත් කිසියම් ඥාතියෙකුගේ හෝ දේහය සමග හෝ ස්වාමියාට හෝ එවන් ඥාතියාට බැඳි කිසියම් භාණ්ඩයක්, ද්‍රව්‍යයක් හෝ වස්තුවක් හා සමගින් හෝ, ඕනෑම වැන්දඹුවක්; හෝ

(ii) ඇ‍යගේ ඥාතීන්ගේ දේහය සමගින්, ඕනෑම කාන්තාවක්,  එවන් පිළිස්සීම හෝ වැලලීම හෝ වැන්දඹුවගේ හෝ කාන්තාවගේ හෝ පාර්ශවයෙන් ස්වෙච්ඡාවෙන් සිදුවන බවට කියාපාන අවස්ථාවකදී හෝ එසේ නොකරන අවස්ථාවකදී  යන්න නොසලකමින්,
පණපිටින් පිළිස්සීම හෝ වැලලීම –

සති ක්‍රියාව ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුවන බවට කියනු ලැබේ; දැනට සතුව ඇති වාර්තා වලට අනුව, මෙයින් බොහෝ ක්‍රියාවන් ඇත්ත වශයෙන්ම ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුවී ඇත. සමහර ජනප්‍රජාවන් තුල වැන්දඹුව අතින් මෙම ක්‍රියාව සිදුවිය යුතු බවට බලාපොරොත්තුවක් තිබෙන්නට ඇති අතර, සමාජීය තෙරපුම හා බලාපාරොත්තු කෙතරම් දුරට බලපෑමක් එල්ල කරන තත්ත්වයට පත්වූයේද යන්න වර්තමානයෙහිදී වාද විවාදයන්ට තුඩු දෙමින් පවතී. කෙසේවෙතත්, සති කෘත්‍යයෙහි යෙදීමට වැන්දඹුවගේ අදහස අනෙකුන් විසින්  නොපිළිගත් අවස්ථාද, මරණය වැලැක්වීමට ප්‍රයත්න දැරූ අවස්ථාද තිබී ඇත්තේය.

සාම්ප්‍රදායික වශයෙන්, යම් අයෙකුගේ අවමංගල්‍යය සිදුකෙරෙනුයේ මරණය සිදුවී දිනක් ඇතුලතදී වන බැවින්, සති පිළිබඳ තීරණය එම කාලය තුලදී ගැනීම සිදු විය යුතුව තිබුණි. සැමියා වෙනත් ස්ථානයක මියගොස් තිබුණු අවස්ථාවකදී, වැන්දඹුව පසු දිනෙක  බිලිපූජා වීමෙන් මරණයට පත්වීමට ඉඩ තිබුණි.

බොහෝ විට සති කෘත්‍යය අවධාරණය කර සිටියේ වැන්දඹුව හා ඇයගේ මිය ගිය සැමියා අතර විවාහයයි. උදහරණයක් වශයෙන්, සති සිදුකිරීමට යන තැනැත්තිය, බොහෝවිට,  ශෝකය පල කරන වස්ත්‍ර වෙනුවට මංගල්‍ය වස්ත්‍ර හෝ වෙනත් අලංකාර ඇඳුම් පැලඳුම් හැඳ සිටියාය. සති සිරිතට නෑකම් කියන එහෙත් වෙනස් ජවුහාර් කෘත්‍යයෙහි මූලික කාර්යයන්හිදී , සැමියා හා බිරිඳ ඔවුන්ගේ මරණ කරා වෙන් වශයෙන් යෑමට පෙර, ඔවුන්ගේ විවාහ මංගල්‍ය වස්ත්‍රයන්ගෙන් සැරසී ඔවුන්ගේ විවාහ චාරිත්‍ර නැවත සිදු කල බව ප්‍රකාශිතය.

සති සිරිතේ බොහෝ ප්‍රභේදයන් පිළිබඳ විස්තර වාර්තා පවතී. මේ අතුරින් විස්තර සටහන් බොහෝමයක් සඳහන් කරන්නේ කාන්තාව ඇයගේ මියගිය සැමියා අබියසින් චිතකයෙහි වාඩිවී හෝ දිගාවී සිටි බවකි. තවත් බොහෝ විස්තර වාර්තා සටහන් කරන්නේ චිතකය දැල්වූ පසුව කාන්තාව ගිනි දැල්ල වෙත පිය නැංවූ බවක් හෝ එයට පැන්න බවක් වන අතර, සමහරක් විස්තර කරනුයේ කාන්තාවන් චිතකය මත වාඩිවී ඔවුන් විසින්ම එය දැල්වූ බවකි.

චාරිත්‍රය සඳහා ලිඛිත උපදෙස්  මාලාවන්ද පවතී. උදාහරණයක් ලෙස, යල්ලජීයම් විස්තරාත්මක උපදෙස් සපයමින්, සති සිදුකල හැක්කේ කවුරුන් විසින්ද, සති සඳහා ශුද්ධ පවිත්‍ර වීම, ස්ථානගතවීම, වස්ත්‍රය, සහ අනෙකුත් චාරිත්‍රමය කාරණා ආදිය පැහැදිලි කරයි.

බලකිරීම
සති ස්වේච්ඡාවෙන් සිදුවන බවක් සැලකෙන මුත්, නොයෙක්විට එය බලකිරීම් මත සිදුවී ඇති බව සාධක ඇත. සාමාජීය පීඩනය පසෙක ලෑවද, බොහෝ විස්තර සටහන් දක්වන්නේ කාන්තාවන්  භෞතික වශයෙන් බලහත්කාරයෙන් ඔවුන්ගේ මරණය කරා මෙහෙයවූ බවකි.

චිත්‍රමය හා කථන සටහන්  බොහෝ විට විස්තර කරනුයේ වැන්දඹුව නොදැල්වූ චිතකය මත වාඩිවී සිටින බවත්, ඉක්බිතිව  ගැටගැසීමට හෝ වෙනත් ආකාරයක අවහිරයකට හෝ ලක්කිරීමෙන් ගින්න දැල්වීමෙන් පසුව පැන යාම වැලකුණු බවයි. සමහරක් විස්තර පවසන්නේ කාන්තාව මත් කොට තිබූ බවකි.  එක් සටහනක් විස්තර කරන්නේ දිගු පොලු භාවිතා කල මිනිසුන් විසින් කාන්තාවක් ගිණි දැල්ලෙන් පැන යෑම වැලකූ බවය.

රාජකීය අවමංගල්‍යයන්

රාජකීය අවමංගල්‍යයන් හි සමහරවිට බොහෝ බිරින්දෑවරුන්ගේ හා අන්තඃපුර බිසවුන්ගේ මරණ සිදු වී ඇත. උදාහරණ කිහිපයක්  රාජස්තාන් ඉතිහාසයේ සිදුවූ බව සඳහන්ව ඇත.

සන්යාසි වරයෙකු වීමට තම සැමියා විසින් කිරුළ අත්හැරීමෙන් අනතුරුව නේපාලයේ මහාරාණි රාජ් රාජේෂ්වරී දේවී  1799 දී උපරාජ බවට පත්වූයේ තම පුතු වෙනුවෙනි. 1804දී ඇය සැමියා නැවත පැමිණ පාලන බලය ගති. 1806 දී ඔහුගේ සහෝදරයා විසින් ඔහු ඝාතනය කරනු ලැබූ අතර, දින දහයකට පසුව 1806 මැයි 5 දිනදී, ඔහුගේ වැන්දඹුවට බලකෙරුනේ සති කෘත්‍යයෙහි යෙදෙන ලෙසටයි.

සංකේතාත්මක සති

ජවුහාර්

භූමදාන

පැවැත්ම

සංඛ්‍යාවන්

ජනසමූහ

ප්‍රාදේශීය  ප්‍රභේදන

වත්මන්  සිදුවීම්

යුක්තිසාධනයන් හා  විවේචනයන්

නීති පුස්තක

ධර්ම ග්‍රන්ථ

සෲග් වේදයෙහි සති සඳහා අනුමැතිය දෙන බවට විතර්කය

හින්දු ආගම වෙතින් පැන නැගි ප්‍රති-විතර්කයන්

හින්දු-නොවන අදහස් සහ විවේචන

මැඩලීම

මෝගල්  යුගය

බ්‍රිතාන්‍ය සහ අනෙකුත් යුරෝපියානු ප්‍රාදේශිකයන්

වත්මන් යුගයන්

මෙයද බලන්න

ස්වයං-බිලිපූජාව
හින්දු ආගමෙහි කාන්තාවන්
හින්දු දෙවඟනන්
චාරිත්‍රමය සියදිවි නසාගැනුම
ඩියොරාලා

සටහන්
 සත්ති යන අක්ෂර වින්‍යාසය, 19වන සියවස ඉංග්‍රීසි අක්ෂර වින්‍යාසය භාවිත කල ශබ්දාකාර වින්‍යාසයකි. කෙසේවෙතත්, සංස්කෘත භාෂාව ලතින් හෝඩි ක්‍රමය තුල ලිවීමට භාවිත වන ශාස්ත්‍රීය ප්‍රමිතිය වන,  වඩාත් නූතන  IAST (සංස්කෘත අක්ෂර පරිවර්තනයෙහි ජාත්‍යන්තර හෝඩිය) භාවිතයෙන්  සති යන අක්ෂර පරිවර්තනය වඩාත් නිවැරැදිය.

ආශ්‍රිත

තවදුරටත් කියවීම
 ශාස්ත්‍රී, ශකුන්තලා රාඕ. විමෙන් ඉන් ද සේක්‍රඩ් ලෝස් . - ද ලැට ලෝ බුක්ස්. 1960.
 එම්.පී.වී.කේන්හිස්ට්‍රි ඔෆ් ධර්මශාස්ත්‍ර,  IV වෙළුම, භණ්ඩකාර් පෙරදිග පර්යේෂණ ආයතනය. 1953
 එල්. සී. නන්ද් විමෙන් ඉන් දෙල්හි සුල්ටනේට්,   වොහ්රා ප්‍රකාශකයෝ සහ බෙදාහරින්නෝ අලහබාද් 1989
 එන්රිකා ගාසිලි, "ෆර්ස්ට් ග්‍රීක් ඇන්ඩ් ලැටින් ඩොකියුමන්ට්ස් ඔන් සහගමන ඇන්ඩ් සම් කනෙක්ටඩ් ප්‍රොබ්ලම්ස්", 1 කොටස, ඉන්දු-ඉරේනියන් ජර්නල්, 40/3 අගෝස්තු 1997 හි, 2 කොටස ඉන්දු-ඉරේනියන් ජර්නල්, 40/4 ඔක්තෝබර් 1997 හි

බාහිර සබැඳි
 සති කොමිසම  (වැලැකුම) පණත, 1987. ඉන්දීය රජයෙහි කාන්තාවන් පිළිබඳ ජාතික සම්පත් කේන්ද්‍රය (NCRW) සඳහා වූ පණතේ නිල ලේඛය වෙබ්අඩවිය.
 මාජා දරුවාලා, අ හිස්ට්‍රි ඔෆ් සති ලෙජිස්ලේෂන් ඉන් ඉන්ඩියා , සිවිල් නිදහස් සඳහා ජනතා සංගමය වෙබ් අඩවිය.

හින්දු ආගම
කාන්තා අයිතිවාසිකම්
පුරාණ චාරිත්‍ර
සංස්කෘත වචන හා වාක්‍යාංශ
සියදිවි නසාගැනීම්

සති (සිරිත)