الطريق الجديدة هي منطقة موجودة في داخل العاصمة اللبنانية، بيروت. وتمتد من منطقة الحرج (أو الحرش أي الغابة باللهجة اللبنانية) من جهة الشمال حتى آخر شارع صبرا من جهة الجنوب.

التسمية
في البدء كانت الطريق الجديدة عبارة عن تلة رملية تسمى «مزرعة العرب». ولاحقاً، سميت «تلة زريق» نسبة إلى عائلة زريق المسيحية اللبنانية والتي كانت تملك أراض شاسعة فيها. وكانت المنطقة منتزهًا لأهالي بيروت خلال أيام عطلاتهم. وعندما قررت الحكومة شق طريق من منطقة الحرج إلى الطريق البحرية في منطقة المنارة في السبعينيات من القرن العشرين، قام أهالي بيروت بتسمية هذه الطريق بـ «الطريق الجديدة» وما زال اسمها كذلك حتى يومنا هذا.

معالمها
في طريق الجديدة العديد من المعالم المهمة منها:
 مدينة بيروت الرياضية: بنيت بعهد الرئيس اللبناني الراحل كميل شمعون عام 1956 وتمّ تدشينها في 12 آب من عام 1957. أعاد بنائها رئيس الوزراء الراحل رفيق الحريري من عام 1993 م بتمويل سعودي وكويتي بعدما دمرت خلال الحرب بين ميليشيات الفلسطينيين والجيش الإسرائيلي على لبنان عام 1982.
 ملعب بيروت البلدي: ملعب كرة قدم في وسط الطريق الجديدة، أقامه الجيش الفرنسي عام 1936 م لإقامة الاحتفالات والمباريات الرياضية على أرضه.
 منطقة السبيل: سُميّت بالسبيل نسبة إلى سبيل الماء الذي بناها أحد أفراد عائلة جلول في الأربعينات من القرن الماضي.
 سجن الرمل: نقل السجن إلى خارج بيروت القديمة إلى رمول الطريق الجديدة فاكتسب الاسم منها. وبعد الحرب الأهلية، هدم السجن وأضيف إلى ملاك جامعة بيروت العربية وأصبح موقف سيارات لها.
 الجوامع: في المنطقة العديد من الجوامع منها:
 جامع الحرش، وهو اليوم تابع لثانوية جمعية المقاصد الخيرية الإسلامية
 جامع الرمل ويعرف باسم مسجد علي بن أبي طالب
 جامع الشهداء في داخل مقبرة الشهداء
 مسجد عبد الناصر وهو يقع في الناحية الشمالية
 جامع الدنا في شارع صبرا
 جامع الخاشقجي في الطرف الشرقي من مقبرة الشهداء
 جامع العامر  في أرض جلول
جامع القرآن الكريم في المدينة الرّياضية
جامع صلاح الدّين عيتاني في المدينة الرّياضية
جامع صلاح الدين الأيوبي منطقة الدّنا
'''جامع عمر بن عبد العزيز

السكان
ومحلة الطريق الجديدة تضم اليوم ما يزيد عن ربع مليون نسمة أي ما يعادل أكثر من ربع سكان بيروت. وتتميز بأنها معقل مهمّ جدًا للطائفة السنية في بيروت.

انظر أيضا
 اشتباكات بيروت 2012
 قبضايات بيروت

أحياء بيروت
مبان ومنشآت في بيروت
معالم لبنانية

الطريق الجديدة


Suna (propis, običaj), jedno od zakonskih vrela osmanske države. Predstavlja normiranu praksa islamske predaje. Kuran je glavna sveta knjiga, ali suna je drugi izvor religijskih uputa.

Izvori

Povijest prava
Osmansko Carstvo

Suna


Lijepa Ljukanida ili rat jelenaka sa strizibubama (rus. Прекрасная Люканида, или Война усачей с рогачами) ruski je animirani film redatelja Vladislava Stareviča.

Radnja
Film govori o dva kukca koji se bore oko lijepe ženke.

Izvori

Vanjske poveznice
 Lijepa Ljukanida ili rat jelenaka sa strizibubama na Kino Poisk

Ruski filmovi 1910-ih

Lijepa Ljukanida ili rat jelenaka sa strizibubama (1912.)


Luke Skywalker, Yıldız Savaşları filminde yer alan ve Mark Hamill tarafından canlandırılan kurgusal karakter. Jedi Şövalyesi Anakin Skywalker ile Naboo Senatörü Padme Amidala'nın oğlu, Leia Organa Solo'nun ikiz kardeşi ve Ben Solo'nun dayısıdır. Skywalker pek çok ünlüden daha ünlü bir pilot, lider ve efsanevi jedi olmuştur. Skywalker, İlk Ölüm Yıldızı'nı yok etmiş; İmparator Palpatine'i öldüren Darth Vader'i kurtarmayı başarıp Galaktik İmparatorluk'u devirmiş Asi Birliği'nin büyük kahramanı haline gelmiştir. Bir süre sonra general rütbesine terfi edip. Yeni Cumhuriyet'te sözü geçen bir üye ve önemli bir Jedi Efendisi olduktan sonra ordudan ayrılmayı uygun bulmuştur.

Hayatı

Sith'in İntikamı (2005)
Büyük Jedi Temizliği  başladıktan ve Galaktik İmparatorluk kurulduktan kısa bir süre sonra asteroid kolonisi olan Polis Massa'da Padme Amidala Luke'u ve ikiz kızkardeşi Leia'ı doğurduktan sonra  öldü. Her iki çocuk da öksüz kaldı.

Obi-Wan Kenobi ve Yoda çocukların bilinmemesi için sahip oldukları güç ile İmparator ve düşmüş babalarından korumaya çalıştılar. Bunun için en iyi yolun çocukları ayırmak olduğuna karar veren iki Jedi Efendisi erkek bebeği, babasının üvey erkek kardeşi; Owen Lars ve eşi Beru'nun yanına Tatooine'e gönderilecek, Leia ise evlat edinebileceğini öneren Senatör Bail Organa ve eşi Breha Organa tarafından büyütülecekti.

Kenobi  bebeği de yanına alarak Tatooine gitti ve burada ilk yolculuğu Soulless One ile Nar Shadda'ya yaptılar. Lars ailesinin yaşadığı yere gidebilmek için şehrin pazar yerinde yıldız gemisini satmak zorunda kaldı. Kenobi, Skywalker'in eğitimini yakından izlemek ve çocuğun yanında olabilmek için Tatooine'de saklanmayı seçti.

Sürgünde geçirdiği ilk zamanlar Obi-wan, Larsların çiftlik evine her gün gitti. Aslında Owen ve Beru yu düzenli olarak ziyarete geldiğinde, Luke'u uzaktan izlemekteydi.

Yeni Bir Umut (1977)
Sith'in İntikamı'nın sonlarına doğru doğan Luke ve Leia kardeşler babalarından ve İmparatorluktan saklanmaları için daha doğumlarında sonra birbirlerinden ayrıdılar. Leia Alderaan senatörü Bail Organa'ya verilirken Luke ise amcası ve yengesi ile beraber çöllerle kaplı Tatooine gezegeninde yaşamaya başladı. Kendisini korumak ve yeri geldiğinde eğitmek için aynı gezegende bulunan Jedi ustası Obi-Wan Kenobi'nin gizli gözetiminde 20 yaşına kadar normal bir hayat yaşadı. Ancak yaşadığı hayattan çok da memnun değildi. Amcasının düşüncesinin aksine bir çiftçi değil Pilot olmak istemekteydi.

20 yaşındayken bir gün C-3PO ve R2-D2 isimli 2 robotu satın aldılar. Luke onları temizlerken R2-D2'nun belleğine yazılmış hologram bir mesaj kaşfetti. Mesajın sahibi genç kız Obi-Wan Kenobi isimli birinden umutsuzca yardım istemekteydi. Bu kişinin tanıdığı Yaşlı Ben ile  ilgisi olup olmadığı kafasında soru işareti halinde iken o gece R2-D2 ortadan kayboldu. Onu aramaya çıkan Luke Tuskenların saldırısına uğradı ve uyandığında eski dostu yaşlı Ben'i karşısında buldu. Ben, uzun zamandır Obi-Wan ismini kullanmadığından söz etti. Luke R2-D2'nun kendisi için kayıtlı mesajını olduğunu söyledi. Beraber Obi-Wan'ın evine gittiler. Obi-Wan mesajın tam metnini izledi ve İmparatorluktan önceki eski zamanlardan, kendisi gibi bir jedi olan babasını bahsetti. Ona ait olan ışın kılıcını verdi. Dahası gücün karanlık tarafını seçen Darth Vader isminde bir hain tarafından öldürüldüğünü söyledi. Luke tüm bunları ilgiyle dinledi. Artk zamanın daraldığı düşüncesiyle olsa gerek Ben, Luke kendisiyle beraber gelmesini önerdi. Luke buna gönüllü gözükmedi. Bu arada İmparatorluk birlikleri iki robotu aramak üzere gezegene inmiş bulunuyorlardı. Eve döndüğünde genç adam amcası ve yengesinin yanmış cesetleriyle karşılaştı. Artık kendisini Tatooine'de tutacak bağı da kalmamıştı. Obi-Wan'la gitmeye ve babası gibi bir jedi olmaya karar verdi. Gezegenden çıkmanın yolu uzay gemisi kiralamaktan geçiyordu. Millenium Falcon adlı geminin sahibi kumarbaz ve kaçakçı Han Solo ile anlaştılar. Han Solo ve yardımcı pilotu Wookiee ırkından Chewbacca ile Han Solo'nun gemisiyle Alderaan gezegenine doğru yola çıktılar.  Luke yolculuk sırasında Jedi eğitimine başladı. Bu esnada Ölüm Yıldızında bulunan Prenses Leia'ya gizli asi üssünün yerini söylemesi için Darth Vader tarafından işkence yapıldı ve tehdit edildi. Göz korkutmak amacıyla da Leia'nın vatanı olan Alderaan gezegeni Ölüm Yıldızı tarafından yok edildi. Luke ve Obi-Wan Alderaan'a vardıklarında enkazdan başka bir şey bulamadılar. Ne yapacaklarına karar vermeye çalışırlarken bilinmeyen bir çekim alanına girdiler. Bu çekim alanını yaratan  Ölüm Yıldızıydı.

Han İmparatorluk filosuna sızmayı başardı. Anca giriş çıkış kadar kolay değildi. Obi-Wan Kenobi kalkanları kaldırmak üzere diğerlerinden ayrıldı. R2-D2'nun tarayıcıları tutsak prensesin gemide olduğunu tespit edince Han'ın itirazına rağmen Luke O'nu kurtarmaya karar verdi. Aralarında uygulamaya koydukları basit bir planla prensesi hücresinden kaçırdı.

Kalkanları kaldırmayı başaran Kenobi eski öğrencisi ile yüzleştiği sırada Luke'da bu mücadeleye ve yaşlı dostunun ölümüne tanık oldu. Klon askerlerin çapraz ateşinden zorlukla kurtularak gemilerine binmeyi başardılar. Luke Ben'in ölümüyle fazlasıyla sarsıldı. Ölüm Yıldızına ait gizli planı asilere ulaştırdıklarında Han kalıp savaşmak yerine aldığı ücretle dönmeyi seçip onları hayal kırıklığına uğrattı. Luke ise hayalini kurduğu üzere Ölüm Yıldızı'na düzenlenecek saldırı birliğinde pilot olarak yer aldı ve Ölüm Yıldızı'nı patlattı.

İmparator (1980)
Ancak imparatorluk karanlık tarafını gösterdi ve Ölüm Yıldızı II doğdu. Aynı zamanda Luke, Leia ve Han önderliğinde Soğuk Hoth gezegeninde bir üs kuruldu. Luke bir Wampa'nın saldırısına uğradı ve kaçtı. Sonrasında Hoth Savaşı başladı ve Luke'un önderliğinde avcı uçakları saldırıya başladı. Düşman çok güçlüydü ve Luke'un gemisi düştü. Ve bu sırada boş durmayıp bir AT-AT'ı patlatmayı başardı. Ancak düşman ilerledi ve üs yok oldu. Luke'un ve diğer arkadaşlarının yolu ayrıldı. Han, Leia ve diğerleri Lando Calrissian'ın üssüne gider. Luke ve R2-D2 Üstat Yoda'nın yaşadığı gezegene, Dagobah'a gider. Eğitiminin yarısını tamamlar. onları kurtarmak için Bespin'e gider, sadece bir tuzağa çekilir. Darth Vader ile ışın kılıcı düello yapar. Sith Lordu Luke'a üstün gelir ve sağ elini koparır. Vader daha sonra Luke'un babası olduğunu ortaya çıkarır ve ona Gücün karanlık tarafına dönme ve galaksiyi onun yanında yönetme şansı sunar. Dehşete kapılmışken, Luke kendini derin bir reaktör uçurumuna atar. Hayatta kalır, ancak Cloud City'nin alt kısmına bir çöp oluğuna çekilir ve bir kanatlı çubuğa tehlikeli bir şekilde asılır. Millennium Falcon'daki Bulut Şehrinden uzaklaşan Leia, Luke'un tehlikesini algılar ve onu kurtarmak için gemiyi döndürür. Gemide, Vader'in telepatik olarak ona karanlık tarafa katılmanın kaderi olduğunu söylediğini duyar. Luke'un kopmuş eli yerine biyomekanik bir el geçer.

Jedi'ın Dönüşü (1983)
Luke Dagobah'a geri döner ve ölmekte olan bir Yoda'dan Vader'in gerçekten babası olduğunu öğrenir. Luke daha sonra Obi-Wan'ın ruhundan, Leia olduğunu hemen anladığı ikiz bir kız kardeşi olduğunu öğrenir. Yoda Luke'a eğitimini bitirmek ve galaksiyi kurtarmak için tekrar Vader ile yüzleşmesi gerektiğini söyler. Bir Asi komando ekibinin bir parçası olarak Endor'a gelen Luke, babasını Güç'ün karanlık tarafından geri getirmek için Vader'e teslim olur. Vader Luke'u, efendisi İmparator'un Luke'u karanlık tarafa çekmeye çalıştığı Endor'un etrafında dönen ikinci Ölüm Yıldızına getiriyor. Luke, ışın kılıcıyla İmparator'a geçici olarak saldırır, ancak Vader gengeller ve baba ve oğul bir kez daha birbirlerine karşı düello yapar.  Luke, Vader'i yakalar ve acımasızca yener, babasının mekanik sağ elini keser. İmparator Luke'a Vader'i öldürmesini ve yerini almasını emreder. Luke kendi biyonik eline bakar ve babasının kaderini çekmenin eşiğinde olduğunu fark eder. Işın kılıcını bir kenara bırakarak kendini bir Jedi ilan eder. Öfkeli, İmparator Luke'a Yıldırımıyla işkence eder. Acı içinde Luke yardım için babasına seslenir; oğlunun ölmesine izin vermek istemeyen Vader, İmparator'u bir reaktör şaftına atar, ancak İmparatorun süreçteki yıldırım gücü tarafından ölümcül bir şekilde elektriğe maruz kalır. Rebel savaşçıları Ölüm Yıldızının ana reaktörüne doğru ilerlerken Luke Anakin'in maskesini kaldırır ve ilk ve son kez babasının gerçek yüzüne bakar. Kurtarılan Anakin Skywalker, Luke'a ölmeden önce içinde iyilik olduğunu söyler. Endor'da Luke, babasının cesedini yakar. Asilerin Endor'daki zafer kutlamaları sırasında Luke, babasının ruhunu Obi-Wan ve Yoda'nın yanında görür.

Güç Uyanıyor (2015)
Filmin sonunda, Direniş, tapınağın yerini İmparatorluğun arşivlerinden bulunduğu yere kadar izleyen bir haritayı yeniden inşa etmeyi başardı ve daha sonra Ahch-To gezegeninde, sunan genç hurdacı Rey tarafından bulundu. daha önce hem Luke hem de babası tarafından mavi ışın kılıcını Luke'a uzattı.

Son Jedi (2017)
Son Jedi'da (2017), Luke ışın kılıcını Rey tarafından verildikten sonra atar. Daha sonra Rey ile konuşmayı reddederek kendini evinde mühürler. Ancak, Han Solo olmadan Chewbacca'yı gördüğünde ve Rey Millennium Falcon'a geldiğinde, neler olup bittiğini soruyor. Rey, Luke'u Solo'nun Kylo Ren'in elindeki ölümü ve İlk Düzenin galaksiyi yönetmek için yükseldiğini bildirir. Rey, Luke'dan onu Kuvvet yollarıyla eğitmesini ister. Luke başlangıçta Rey'i eğitmek konusunda isteksizdir ve ona Jedi Tarikatı'nın sona erme zamanının geldiğini söyler. Direniş İlk Düzene karşı bir çekişme yaparken Crait gezegeninde ortaya çıkar ve Ren'in karanlık tarafa düşmesine izin verdiği için Leia'dan özür diler. Luke, İlk Düzen topçularının önüne geçer ve beklenmedik bir şekilde Ren tarafından emredilen bir blaster ateşi saldırısında hayatta kalır. Ren, Luke'a el ele savaşında suçlanır, görünüşte onu ışın kılıcıyla ikiye böler, ancak Luke yaralanmadan kalır; Hala Ahch-To'da olan Luke, Gücü kullanarak bir projeksiyon gönderdi. Bu dikkat dağıtıcı şey Direniş'in gezegenden kaçmasına izin veriyor. Luke Kylo'ya, projeksiyonu kaybolmadan önce son Jedi olmayacağını söyler. Ahch-To'da Luke çöker ve sonra Gezegenin iki güneşinin Güç ile birleşmeden önce batışını görmek ve ortadan kaybolmak için ufukta bakar.

Skywalker'ın Yükselişi (2019)
Filmde Luke güç hayaleti olarak görünür.

Genişletilmiş Evren
Luke Skywalker, Darth Vader'ın İmparatoru öldürmesini sağlamış ve Yeni Cumhuriyet'i kurmuştur. Büyük Amiral Thrawn ve bir Dark Jedi olan C'Boath'a karşı savaşmıştır. Ancak bu evren Star Wars hakları Walt Disney stüdyolarına geçince yok sayılmıştır.

Dış bağlantılar
 http://starwars.wikia.com/wiki/Luke_Skywalker

Kurgusal engelliler
Yıldız Savaşları karakterleri
Kurgusal ikizler
Kurgusal işkence kurbanları
Erkek film karakterleri
Dünya dışı süper kahramanlar

Luke Skywalker


İgor Belanov (Ukrayna dili:Ігор Бєланов) (d. 25 Eylül 1960, Odessa, Sovyetler Birliği, şimdi Ukrayna) Ukraynalı eski futbolcudur. Sovyetler Birliği millî futbol takımının eski golcüsü. 1986 yılında Avrupa'nın yılın futbolcusu seçildi.

Bielanov SKA Odesa (1979-80), FC Çornomorets Odesa (1981-84) ve FK Dinamo Kyiv (1985-89) formalarını giydi. 1986'da Dinamo ile UEFA Kupa Galipleri Kupası'nı kaldırdı. 1986 FIFA Dünya Kupası'nda Sovyetler Birliği formasıyla Belçika'ya karşı 3 gol kaydetti. Bielanov SSCB ulusal takımında toplam 33 kez forma giydi ve sekiz gol kaydetti.

Bielanov'un kariyeri iki Alman kulübü Borussia Mönchengladbach (1989-90), Eintracht Braunschweig'te (1991-95) devam ettikten sonra Bielanov, Ukrayna'ya dönerek Çornomorets (1995-96) ve Metalurg Mariupol (1996-97) formalarını giyerek kariyerini noktaladı.

Dış bağlantılar
 UkrSoccerHistory.com'da İgor Belanov

1960 doğumlular
Ukraynalı futbolcular
Sovyet futbolcular
1986 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
1988 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları
Yaşayan insanlar
Avrupa'da Yılın Futbolcusu Ödülü sahipleri
Almanya'daki gurbetçi futbolcular
Premyer-Liha futbolcuları
FK Dinamo Kyiv futbolcuları
Bundesliga futbolcuları
2. Bundesliga futbolcuları
Borussia Mönchengladbach futbolcuları
Eintracht Braunschweig futbolcuları
Forvet futbolcular
Sovyet Premier Ligi futbolcuları

İgor Belanov


George Boroi () este un fost atlet specializat în proba de 110 metri garduri și un conducător sportiv.

Carieră
În anul 1985 a absolvit Școala Militară de Ofițeri Activi "Nicolae Bălcescu" din Sibiu, apoi s-a legitimat la CSA Steaua București. A participat la Jocurile Olimpice de vară din 1992 de la Barcelona și la cele din 1996 de la Atlanta. În 1993 a stabilit recordul național al României cu timpul de , un record pe care îl deține până în prezent. A cucerit medalia de argint la Campionatul European de Atletism în Sală din 1994 de la Paris în urma lui Colin Jackson.

După ce s-a retras din cariera sportivă, în anul 1996, a devenit antrenor de atletism la Steaua. În 2001 a fost numit locțiitor al comandantului pentru sportul de performanță, cu gradul de locotenent-colonel. În 2003 a devenit comandatul Clubului Sportiv al Armatei, cu gradul de colonel, înlocuindu-l pe colonelul Laurențiu Roșu. În 2004 a fost decorat cu Ordinul "Meritul Sportiv" clasa I.

El a fost membru al Comitetului Executiv al COSR și vicepreședinte al Federațiilor Române de Atletism, Rugby și Scrimă. În 2016 a fost numit secretar general al Comitetului Olimpic și Sportiv Român.

Realizări

Recorduri personale

Note

Legături externe

Nașteri în 1964
Nașteri pe 26 august
Oameni din județul Vâlcea
Atleți olimpici români
Oficialități sportive
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Alergători români
Campioni naționali de atletism ai României
Decorați cu Ordinul Meritul Sportiv

George Boroi


Şanlıurfa Büyükşehir Belediyespor, Şanlıurfa eski belediye başkanı Ahmet Bahçıvan döneminde 1994 senesinde kurulmuş bir spor kulübüdür. Güreş, futbol ve tekerlekli sandalye basketbolu kulübün spor dallarıdır. Futbol takımı 2018-2019 sezonundan bu yana Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmektedir.

Tarihçe
1994 senesinde Şanlıurfa Belediyespor adıyla kurulan kulüpte 1994-2004 yılları arasında belediye başkanlığı yapan Ahmet Bahçıvan aynı zamanda kulübün kurucusudur ve 2004 yılına kadar başkanıdır. 1994-2000 yılları arasında Amatör Liglerde mücadele eden takım, 2000-01 sezonunda ilk kez Türkiye 3. Futbol Liginde mücadele ederek profesyonel liglere adım atmıştır. Ertesi sezon 2. Ligin A ve B olarak ikiye ayrılmasıyla 4. seviye lig konumuna düşen 3. Lig'de mücadele etmiştir. 2001-2002 sezonunda 3. Lig'de 2. olarak 2. Lig B kategorisine yükseldi. 7 sezon burada mücadele etmesinin ardından 2008-09'da 2. Lig'den 2009-10'da ise 3. Lig'den düştü. 2010-2014 yılları arası liglere katılmayan turuncu-beyaz renklere sahip kulüp 1 Mayıs 2014'te Şanlıurfa Büyükşehir Belediyesi tarafından Şanlıurfa Büyükşehir Belediyespor ismiyle yeniden açıldı. 4 sezon Şanlıurfa Süper Amatör Lig'de mücadele eden takım 2017-18 sezonunda Şampiyon olarak Bölgesel Amatör Lig'e yükseldi. 2018'den bu yana Bölgesel Amatör Lig'de mücadele etmektedir.

Kulübün ayrıca Tekerlekli Sandalye Basketbol Süper Lig'inde mücadele eden takımı mevcuttur.

Başarıları

 3. Lig

İkincilik (1) : 2001-2002

Lig mücadeleleri

 2. Lig: 8 sezon

2000-2001, 2002-2009

 3. Lig: 2 sezon

2001-2002, 2009-2010

 Bölgesel Amatör Lig : 2 sezon

2018-

 Amatör Lig: 10 sezon

1994-2000, 2014-2018

Geçmiş Sezonlardaki Performans

Kaynakça

Türkiye'deki futbol kulüpleri
Şanlıurfa'da spor
Şanlıurfa'daki futbol kulüpleri

Şanlıurfa Büyükşehir Belediyespor


العُربون في الاقتصاد  هو أن يشتري الشخص شيئاً أو يستأجره، ويدفع جزءا من قيمته مقدما عند التعاقد، على أنه إذا ألتزم بالعقد وقام بدفع باقي ثمن الشيء، يحتسب ما دفعه مقدما (عربونا) جزءا من القيمة، وإذا لم يقم بالتزامه بتسديد بقية الثمن، فإن جزءا مما دفعه يكون للبائع أو المؤجر، ذلك لأنه لم يف بالتزامه بعقد الشراء.
العربون لغةً: عربن : العربون والعربون والعربان : الذي تسميه العامة الأربون تقول منه : عربنته إذا أعطيته ذلك.

حكمه في الإسلام
1- قول الجمهور من الحنفية والمالكية والشافعية: أفتوا بعدم جواز أخذ العربون.
واستدلوا بحديث عمرو بن شعيب عن أبيه عن جده أن رسول الله  ((نهى عن بيع العربان)).

2-الحنابلة: أفتوا بجواز أخذ العربون، وهو اختيار ابن القيم.
الحديث الذي استدل به المانعون وهو أن النبي  نهى عن بيع العربان، فالحديث ضعيف، ضعفه جماعة من أهل العلم والحديث؛ منهم الإمام أحمد لانقطاعه وإبهام راويه.

واستدل الحنابلة على الجواز بما يلي:

- ما رُوي أنه  ((سُئل عن بيع العربان فأحله)) وهو حديث ضعيف أيضًا.
- قصة شراء نافع بن عبدالحارث من صفوان بن أمية داراً للسجن بمكة، على إن رضي عمر بن الخطاب فالبيع بيعه، وإن لم يرض عمر فلصفوان أربع مائة دينار. ذكره البخاري مجزوماً به في كتاب الخصومات، باب الريط والحبس في الحرم ،قال الحافظ ابن حجر (فتح الباري 5/96): وصله عبد الرزاق(5/148) ،و ابن أبي شيبة(5/7)، والبيهقي(6/34).أهـ
ورواه الفاكهي في أخبار مكة 3/254.

( وقد أخذ أحمد بظاهر هذه الرواية وقال: لا بأس ببيع العربون لأن عمر فعله. وقال الأثرم: قلت لأحمد تذهب إليه؟ قال أي شيء أقول هذا عمر.

3- مجمع الفقه الإسلامي: أجاز مجمع الفقه الإسلامي في دورته الثامنة بيع العربون. فجاء في قراره: (يجوز بيع العربون إذا قيدت فترة الانتظار بزمن محدد ويحتسب العربون جزءًا من الثمن إذا تم الشراء ويكون من حق البائع إذا عدل المشتري عن الشراء).

ما يحل من العربون
يجوز تقديم عربون من المشترى على أنه إن أتم الصفقة احتسب من الثمن وإن لم يعقد الصفقة ترك العربون للبائع فهذا جائز بشرط وجود البضاعة التي هي محل الصفقة والأولى للبائع ألا يتقاضى من العربون إلا بقدر ما لحقه من ضرر عدم الشراء طبقا لتوصيات المؤتمر الثاني للمصرف الإسلامي.

مراجع

تمويل شخصي
فقه معاملات
قانون العقود
مصرفية إسلامية
مصطلحات إسلامية
مفاهيم أساسية في الاقتصاد

عربون


Elizabeth Roemer (4 de septiembre de 1929 - 8 de abril de 2016) fue una astrónoma estadounidense especializada en el estudio de los cometas y asteroides.

En 1946 ganó el Science Talent Search.

Es Doctor en física por la Universidad de California -Bekerley (1955) y profesora emérita en la Universidad de Arizona.

Descubrimientos

Descubrió los asteroides (1930) Lucifer (en 1964) y (1983) Bok (1975). Además, tomó un extenso conjunto de placas fotográficas de cometas a lo largo de 25 años, intentando conseguir datos consistente para medir la magnitud del núcleo de los cometas.

En 1975, fue codescubridora junto con Charles T. Kowal de una luna de Júpiter, Temisto.

Reconocimientos
El asteroide (1657) Roemera fue así denominado en su honor.

Referencias

Enlaces externos
 Lunar and Planetary Laboratory: Elizabeth Roemer

Alumnado de la Universidad de California en Berkeley
Científicas de Estados Unidos
Astrónomas de Estados Unidos
Astrónomos de Estados Unidos del siglo XX
Descubridores de asteroides
Descubridores de cometas
Nacidos en Oakland (California)

Elizabeth Roemer


Căpitănia Generală a Guatemalei, cunoscută și sub denumirea de Regatul Guatemalei (Spaniolă: Reino de Guatemala), a fost o diviziune administrativă a Imperiului Spaniol, sub guvernarea Noi Spanii în America Centrală, inclusiv națiunile actuale din Costa Rica, Nicaragua, Honduras, El Salvador, Belize și Guatemala și statul mexican Chiapas. Guvernatorul-căpitan general a fost, de asemenea, președinte al Audienței Regale din Guatemala, instanța superioară.

1. Antecedente
Colonizarea zonei care a devenit Căpitănia Generală a început în 1524. În nord, frații Gonzalo și Pedro de Alvarado, Hernán Cortés și alții au condus diverse expediții în Guatemala și Honduras. În sud, Francisco Hernández de Córdoba, acționând sub auspiciile lui Pedro Arias Dávila din Panama, s-a mutat în ceea ce este astăzi Nicaragua.

Mutarea Capitalei
Capitala Guatemalei s-a mutat de mai multe ori de-a lungul secolelor. La 27 iulie 1524, Pedro de Alvarado a declarat orașul Kaqchikel Iximche prima capitală regională, numită Santiago de los Caballeros de Guatemala ("Sfântul Iacob al Cavalerilor Guatemalei"). Cu toate acestea, ostilitățile dintre spanioli și Kaqchikel au făcut în curând orașul nelocuit.

În 1526 spaniolul a fondat o nouă capitală la Tecpán Guatemala. Tecpán este cuvântul Nahuatl pentru "palat".  Tecpán este uneori numit "prima" capitală pentru că a fost primul centru militar spaniol permanent, dar spaniolii l-au abandonat curând din cauza atacurilor lui Kaqchikel care făceau apărarea orașului incontestabilă.

În 1527, capitala a fost mutată în Valea Almolonga spre est, pe locul actualului cartier San Miguel Escobar din Ciudad Vieja, în apropiere de Antigua Guatemala . Această așezare a fost distrusă de lava catastrofică a Vulcanului de Agua în 1541, iar supraviețuitorii au abandonat locul.

În 1543, capitala a fost refăcută din nou la mai mulți kilometri distanță la Antigua Guatemala. În următoarele două secole, acest oraș a devenit unul dintre cele mai bogate capitale ale Lumii Noi. Cu toate acestea, și ea a fost distrusă, de data aceasta de o serie de cutremure devastatoare, iar orașul a fost comandat abandonat în 1776.

Capitala finală și actuală este orașul modern din Guatemala.

Rolul Bisericii
Biserica a jucat un rol important în administrarea posesiunilor de peste mări ale coroanei spaniole. Primele eparhii au fost înființate în León, Nicaragua și Guatemala în 1534. O altă eparhie a fost creată în Chiapas în 1539. Diecezele Guatemalei și Chiapas au fost sufragante Arhiepiscopiei din Sevilia, până în 1546, când au fost plasate sub Arhiepiscopia Mexicului. Dieceza de la León a fost făcută sufragan Arhiepiscopiei din Lima în 1546. O altă episcopie de scurtă durată a fost înființată în Verapaz, Guatemala în 1559. Pe coasta Caraibelor au existat câteva încercări de a înființa o eparhie în Honduras - care a reușit în 1561 cu Dieceza de Comayagua - care a fost plasată sub Arhiepiscopia Santo Domingo.

În 1543 teritoriul regatului a fost definit odată cu înființarea Audiencii din Guatemala, care a preluat cea mai mare parte a Americii Centrale ca jurisdicție. Această audiență, alături de cea din Lima, a preluat teritoriul primei Audiencia din Panama. Aceasta a fost prima instituție care definește America Centrală (cu excepția Panamei) ca regiune a Imperiului Spaniol.

Stabilire
În 1609, zona a devenit căpitănia generală, când guvernatorului și președintelui Audiencia i s-a acordat și titlul de căpitan general pentru a face față amenințărilor străine din zona Caraibelor, acordând autonomia zonei în probleme administrative și militare. Aproximativ în același timp, Habsburgul Spaniei a creat și alte căpitănii generale din Puerto Rico (1580), Cuba (1607) și Yucatán (1617).

În secolul al XVII-lea a început și un proces de unire a ierarhiei bisericești din America Centrală. Diecezele din Comayagua și León au devenit sufragante pentru Arhiepiscopia Mexicului în 1620 și 1647, respectiv. În cele din urmă, în secolul al XVIII-lea, Guatemala a fost ridicată într-o arhiepiscopie în 1743, iar Diecezele din León, Chiapas și Comayagua i-au devenit sufragane, dând regiunii unitate și autonomie în materie religioasă.

Ca parte a Reformelor Bourbon din 1786, coroana a stabilit o serie de intenții în zonă, care au înlocuit majoritatea corregimientosurilor mai vechi. Planificatorilor li s-au acordat puteri fiscale largi și au fost însărcinați să promoveze economia locală. Noile intenții au fost San Salvador (El Salvador), Ciudad Real (Chiapas), Comayagua (Honduras) și León (Nicaragua).

Guvernatorul și căpitanul general-președinte al Guatemalei a devenit generalul superintendent al teritoriului și a funcționat ca de facto intenționator al Guatemalei. Agricultura, regiunea de sud a Costa Ricăi a rămas sub guvernatorat civil și militar, cu supravegherea fiscală, numai asupra cheltuielilor militare; cheltuielile guvernului civil au fost gestionate de către intenționatul de la León. Aceste intenții au ajutat la modelarea identității politice locale și au constituit baza viitoarelor națiuni din America Centrală.

Independența
Odată cu înlăturarea lui Ferdinand al VII-lea în timpul războiului peninsular, în 1811 au izbucnit mișcări de independență în intențiile San Salvador și León, care au fost reprimate repede. În 1812, Cádiz Cortes a împărțit regiunea în două provincii: Guatemala (formată din Guatemala, Belize, Chiapas, Honduras și El Salvador) și Nicaragua y Costa Rica. Aceste provincii existau între anii 1812 și 1814 și, încă o dată, între 1820 și 1821, perioada în care a intrat în vigoare Constituția spaniolă din 1812. Cele două provincii au ales șapte deputați în Cortes în prima perioadă .

Șeful politic superior (guvernator) din Guatemala a rămas căpitanul general al Americii Centrale și Chiapas. Căpitănia Generală s-a încheiat în 1821 cu semnarea Actului de Independență al Americii Centrale, după care elita regională a sprijinit Planul lui Iguala și s-a alăturat primului imperiu mexican. Cu excepția regiunii Chiapas, regiunea s-a separat în mod pașnic de Mexic în iulie 1823, stabilind provinciile Unite ale Americii Centrale. În timp ce regiunea a rămas o perioadă de coeziune politică pentru o perioadă scurtă de timp, forțele centrifuge au tras în curând provinciile separate până în 1842.

Note

Căpitănia Generală a Guatemalei


القَبولية  ويرمز لها: Y، هي مقلوب المعاوقة وهي تمثل قبولية المادة الكلية لعبور التيار لكن في في أكثر التجارب العملية والقوانين الفيزيائية وأيضا في مراكز التعليم والبحث يتم التركيز بشكل أكبر على معاوقة المادة وليس على قبوليتها ووحدة قياسها هي السيمنز في النظام الدولي للوحدات (SI) . في ديسمبر عام 1887 قام مهندس الكهرباء البريطاني أوليفر هيفيسايد بصياغه مصطلح القبولية الكهربائية, وقام بتعريفها على أنها :

حيث

Y هي القبولية الكهربائية وتقاس بالسيمنز ( S ) .
Z هي المعاوقة الكهربائية وتقاس بالأوم (Ω) .
ويمكن استخدام وحدة الموه (℧) كبديل عن وحدة السيمنز(وحدة) .

القبولية في الدائرة الكهربية بين أي طرفين في الدائرة النسبة بين التيار المار بين هذين الطرفين وبين فرق جهدي الطرفين، رياضيا كالتالي :

والقبولية كمية متجهة تتشكل من جمع اتجاهي لجزئين أحدهما حقيقي وهو المواصلة والآخر تخيلي وهو المطاوعة وبما أن قيمة المطاوعة تتأثر بالتردد فإن القبولية كذلك تتأثر به وبالتالي تتغير قيمتها بتغير التردد وحينما يكون تردد الدائرة صفر هيرتز فإن قبوليتها إذن تكون مساوية للمواصلة فقط وتكون الطاوعة مساوية للصفر.

حيث
  هي القبولية الكهربائية , وتقاس بالسيمنز ( S ) أو بالموه (℧) .
  هي المواصلة الكهربائية , وتقاس بالسيمنز ( S ) .
  هي المطاوعة الكهربائية , وتقاس بالسيمنز ( S ) .
  هي الوحدة التخيلية .

التحويل من المعاوقة للقبولية
تتكون المعاوقة الكهربائية من جزئين، جزء حقيقي وجزء تخيلي كما يلي :

حيث

 R هي المقاومة الكهربائية وتقاس بالأوم (Ω) .
 X هي المفاعلة الكهربائية وتقاس بالأوم (Ω) .

والقبولية مثل المعاوقة تتكون أيضا من جزئين، جزء حقيقي ويسمى بالمواصلة الكهربائية (G) وجزء تخيلي ويسمى بالمطاوعة الكهربية (B) .

والقيمة المطلقة للقبولية الكهربائية وزاويته تعطي من :

حيث

 G هي المواصلة الكهربائية وتقاس بالسيمنز ( S ) .
 B هي المطاوعة الكهربائية وتقاس أيضا بالسيمنز ( S ) .

انظر أيضا

 ثنائية المعاوقة
 وحدة كهرومغناطيسية
 جاوس (وحدة)
 مطاوعة كهربائية
 سيمنز (وحدة)
 معهد أبحاث الطاقة الكهربائية
 نظرية الفردية

المصادر

المقاومة والمواصلة الكهربائية
كميات فيزيائية

قبولية


Les biens culturels folkloriques importants de la Corée du Sud sont l'un des systèmes de protection du patrimoine culturel de la Corée du Sud. Ils sont désignés par l'Administration du patrimoine culturel par la loi pour la protection des biens culturels, qui cible  « les choses typiques qui représentent les caractéristiques du mode de vie et de la culture de base de la Corée ». L'ancien nom était « Biens culturels populaires importants », et la loi pour la protection des biens culturels (loi n° 10000), qui a été entièrement révisée le 5 février 2011, est entrée en vigueur et est devenue un bien culturel populaire important. Le nom a été changé de 2016 pour le nom actuel.

La gestion des éléments désignés est effectuée par chaque gouvernement local et les musées et les particuliers qui possèdent les éléments désignés.

Galerie

Articles connexes
 Trésors nationaux de Corée du Sud
 Trésors nationaux de Corée du Nord

Références

Bien culturel folklorique important de la Corée du Sud


Impera (estilizado como IMPERA) é o quinto álbum de estúdio da banda sueca de rock Ghost. Ele foi lançado no dia 11 de março de 2022 pela gravadora Loma Vista.

História
Em uma entrevista, Tobias Forge disse que a inspiração do álbum veio em 2013 após ele ler um livro chamado "The Rule Of Empires: Those Who Built Them, Those Who Endured Them, And Why They Always Fall"  de Timothy Parsons ("A Regra dos Impérios: Aqueles Que Os Construíram, Aqueles Que Os Suportaram, E Porque Eles Sempre Caem", em tradução livre ao português).

No dia 30 de setembro de 2021, a banda lançou o single "Hunter's Moon" em colaboração com o filme slasher Halloween Kills. No dia 20 de janeiro de 2022, Ghost lançou o single "Call Me Little Sunshine". No mesmo dia, a banda anunciou o título do quinto álbum de estúdio, "Impera", com a data de lançamento para o dia 11 de março de 2022.

O single "Twenties" foi lançado no dia 2 de março de 2022, junto com um vídeo com a letra da música.

Gravação
Embora tenha sido originalmente planejado que a banda gravasse o álbum em 2020 e lançasse-o no início de 2021, a banda entrou em estúdio para iniciar as gravações apenas em janeiro de 2021. A gravação durou seis semanas e a mixagem/masterização levou de duas a três semanas. O álbum foi produzido por Klas Åhlund e mixado por Andy Wallace, que também fez o mesmo para o álbum de 2015 da banda, Meliora.

Tema
O tema de Impera é a "ascensão e queda de impérios". É dito de se passar centenas de anos depois da Peste Negra no século 14, tema do álbum anterior, Prequelle.

A arte da capa faz referência ao ocultista inglês Aleister Crowley.

No dia 26 de janeiro, a revista Kerrang! publicou uma entrevista com o vocalista Tobias Forge, na qual ele revelou que a música "Respite On The Spitalfields" é sobre o assassino em série Jack, o Estripador, cujas vítimas eram moradoras do bairro Spitalfields, em Londres. Na mesma entrevista, Forge revelou que a música "Griftwood" é inspirada no Ex-Vice-presidente dos Estados Unidos Mike Pence.

Promoção

No dia 25 de janeiro de 2022, Ghost iniciou uma turnê conjunta com a banda dinamarquesa Volbeat. O tour aconteceu em 26 cidades dos Estados Unidos, com sua estreia tendo acontecido em Reno, Nevada. Nessa turnê a banda estreou a música "Kaisarion", segunda faixa do álbum, e também foi a primeira vez que a banda tocou a música Hunter's Moon ao vivo.

O grupo também anunciou a turnê solo chamada "Imperatour", que começou na Europa no dia 9 de abril, na cidade de Manchester, Inglaterra. No dia 17 de maio, a banda anunciou a segunda etapa do Imperatour nos Estados Unidos, que começou em San Diego, Califórnia, no dia 26 de agosto. O show contou com a estreia ao vivo da canção "Watcher In The Sky".

Em 2023, a banda iniciou o Re-Imperatour como continuação da turnê original. A extensão teve início em agosto na cidade de Concord, Califórnia, com o último show acontecendo em Brisbane, na Austrália, em 5 de outubro. O Re-Imperatour marcou a primeira volta da banda ao Brasil em 6 anos.

Recepção

O álbum foi aclamado pela crítica. O Metacritic, que agrega várias críticas especializadas para dar uma nota até 100, deu ao álbum uma nota de 84, que indica "Aclamação Universal", se baseando em 8 críticas.

Thom Jurek, do AllMusic, conclui sua análise dizendo que "Impera é o exercício mais ousado de brilho pop/rock exultante que Ghost lançou até hoje; estabelece uma frente requintada em sua própria busca pela dominação global do rock.".

Greg Prato, do Consequence, conclui com "no geral, o IMPERA mantém a sequência de vitórias do Ghost e prova mais uma vez que o Sr. Forge certamente sabe o que está fazendo como líder do grupo.".

James McMahon, da revista NME, diz: "a música que o Ghost faz em doze faixas, mais do que nunca, é uma proposta pop-rock verdadeiramente deliciosa.".

Adrien Begrand, da PopMatters, concluiu que "mais uma vez, Tobias Forge apareceu com uma coleção de canções perversamente cativantes que certamente agradarão o público crescente do Ghost. Seu talento para riffs e melodias inteligentes, para não mencionar sua constante vontade de experimentar, fizeram do Ghost um líder no rock mainstream, um desenvolvimento positivo que o gênero carecia há anos."

Handerson Ornelas, do site Plano Crítico disse: "Impera, mesmo sendo inferior aos últimos trabalhos do Ghost, apresenta uma banda que permanece acertando em cheio em todo seu conceito musical e teatral".

Geovani Vieira, do site Mundo Metal, concluiu: "Após a última nota da última faixa de "Impera", é possível entender o sucesso repentino (não tão repentino assim) do Ghost.".

No dia 20 de novembro de 2022, o álbum ganhou o prêmio "Álbum de Rock Favorito" do American Music Awards.

Faixas
O disco conta com 12 faixas.

Créditos
Créditos adaptados do encarte.

Ghost

 Papa Emeritus IV
 Nameless Ghouls

Equipe técnica

 Klas Åhlund – produção
 Andy Wallace – mixagem
 Zbigniew Bielak – arte de capa
 Ted Jensen – masterização

Músicos de sessão

 Fredrik Åkesson – guitarra
 Hux Nettermalm – bateria
 Martin Hederos – piano, órgão
 Alva Åkesson – coral (8)
 Elvira Nettermalm – coral (8)
 Inez Johansson – coral (8)
 Lita Åhlund – coral (8)
 Minou Forge – coral (8)
 Olivia Boman – coral (8)
 Anna Mosten – coral (9, 12)
 Estherlivia – coral (9, 12)
 Ida Gratte – coral (9, 12)
 Ida Johansson – coral  (9, 12)
 Jade Ell – coral (9, 12)
 Johanna Eriksson Sanmark – coral (9, 12)

Posições nas paradas

Certificações

Ver também
Discografia de Ghost
Phantomime

Álbuns de 2022
Álbuns de Ghost
Álbuns de rock
Álbuns de heavy metal
Álbuns lançados pela Loma Vista

Impera


Georges Leclanché, (Parmain, 9 de outubro de 1839 – Paris, 14 de setembro de 1882), foi um engenheiro elétrico francês conhecido por inventar a pilha de Leclanché, precursora da pilha moderna.

Biografia
Leclanché nasceu em 1839 na comuna francesa de Parmain, sendo filho de Léopold Leclanché e Eugenie de Villeneuve. Devido à situação política na França e ao fato de seu pai haver sido ministro, a família de Leclanché viu-se obrigada a exilar-se na Inglaterra, onde Georges recebe educação, posteriormente, a família volta à França, onde Leclanché gradua-se na École Centrale Paris. Leclanché vai trabalhar em uma ferroviária, ficando responsável pela infraestrutura de comunicação das transmissões elétricas da ferroviária. Seu interesse em estudar formas eficientes de células elétricas, surgiu ao observar os problemas que afetavam as células elétricas existentes até então.

Devido à situação política problemática da França, Leclanché muda-se para Bruxelas, capital belga, onde monta um pequeno laboratório, neste laboratório ele desenvolve uma pilha fabricada a partir de carbonato de cobre, e uma pilha elétrica feita de agente redutor de zinco e agente oxidizante de óxido de manganês. Sua invenção foi rapidamente adotada pela administração belga de telégrafos e pela companhia ferroviária neerlandesa.

Após a queda de Napoleão III, Leclanché retorna à França, onde associa-se à Ernest Barbier, fundando a fábrica de pilhas Leclanché-Barbier, que torna-se o maior fabricante de pilhas da França. Leclanché morreu vítima de um câncer de garganta em 14 de Setembro de 1882. A sua fábrica foi assumida pelo seu irmão, Maurice, e seu filho, Max, deu continuidade às suas pesquisas.

Pilha de Leclanché

Em 1866 ele criou a pilha de Leclanché, uma das primeiras pilhas elétricas, e a predecessora da pilha moderna. Esta pilha é composta de uma solução condutora (eletrólito) de cloreto de amónio com um terminal negativo de zinco (ânodo/oxidizante) e um terminal positivo de dióxido de manganês (cátodo/redutor).

A "pilha molhada" de Leclanché é a precursora da primeira pilha que ganhou popularidade no uso, a pilha de zinco e carbono.

Em 1876, Leclanché gelifica o eletrólito de sua pilha, ao adicionar amido ao cloreto de amónio, tornando sua pilha mais portável.

Alunos da École Centrale Paris
Engenheiros eletricistas da França
Inventores de baterias
Pessoas da Revolução Industrial

Georges Leclanché


පොසිට්‍රෝනය හෙවත් ප්‍රති-ඉලෙක්ට්‍රෝනය යනු  ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ ප්‍රතිපදාර්ථය හෝ ප්‍රතිඅංශුව වෙයි. විද්‍යුත් ආරෝපණය හැර අන් සියලු විධි වලින් පොසිට්‍රෝනය ඉලෙක්ට්‍රෝනයට සර්වසම වේ. පොසිට්‍රෝනයේ ආරෝපණය ප්‍රමාණාත්මකව ඉලෙක්ට්‍රෝනයේ ආරෝපණයට සමාන වුව ද ලකුණින් ප්‍රතිවිරුද්ධ වේ. අඩු ශක්තියක් සහිත පොසිට්‍රෝනයක් සහ ඉලෙක්ට්‍රෝනයක් ගැටීමේදී ගැමා කිරණ ෆෝටෝන 2ක් නිකුත් කරමින් ඒවා විනාශ වී යයි.

β+-ක්ෂය වීම් වලදී සහ ප්‍රමාණවත් ශක්තියක් ඇති ගැමා කිරණයක් මඟින් සිදු වන ද්විත්ව ජනනයකින් පොසිට්‍රෝන ජනනය කළ හැකි ය.

රසායන විද්‍යාව
විද්‍යාව
විද්‍යා‍වේ ඉතිහාසය

පොසිට්‍රෝනය


Annecy (frankoprovansalski: Èneci) je grad i općina u pokrajini Auvergne-Rhône-Alpes na jugoistoku Francuske, ujedno i sjedište prefekture Haute-Savoie. Smješten je na sjevernim obalama istoimenog jezera, na 400 metara nadmorske visine i 35 kilometara južno od Ženeve, s kojom je povezan cestovnim i željezničkim pravcima. Pripajanjem nekoliko manjih okolnih gradova Annecy je postao gospodarsko, kulturno, upravno i prometno središte šireg gradskog područja u svojoj pokrajini.

Često se zbog krajolika i prirodnog okruženja naziva "Biserom francuskih alpa". Zahvaljujući smještaju na obalama jezera odavna je bio poznato ljetovalište, dok mu je blizina planinskih lanaca i brdovit krajolik omogućio razvoj zimskog turizma. U blizini grada nalazi se i poznato skijalište na kojem su trenirali poznati francuski skijaši Steve Missillier i David Poisson te se na njoj održava utrka u sklopu francuskih prvenstva u alpskom skijanju. Budući da rječica Thiou prolazi središtem grada, zbog brojnih mostova i prijelaza prozvan je i "Alpskom Venecijom".

Zbog nedostatka zemljišta, urbanizacija je početkom 21. stoljeće stagnirala, kao i broj stanovnika u užem gradskom području. Tijekom povijesti, broj stanovnika u užem gradskom području nikad nije prelazio 50.000 stanovnika. Šira gradska aglomeracija ima oko 120.000 stanovnika, te je peta po brojnosti u pokrajini. Ipak, njezina gospodarska i prometna važnost prelaze granice same Francuske, i imaju utjecaja u pograničnim dijelovima Švicarske i Italije.

Odjeljivanjem od ženevske samouprave početkom 13. stoljeća, Annecy je doživio svoj gospodarski i kulturni procvat, koji mu je u 14. stoljeću donio naslov glavnog grada Savoje, kasnije i vojvodstva grada za vladavine Savojske dinastije. Grad je imao značajnu protureformacijsku ulogu u vrijeme kalvinističke reformacije Ženeve, jer je prihvatio prognanog ženevskog biskupa i brojne švicarske redovnike. Nakon aneksije Savojskog vojvodstva, grad se u okrilje francuskih granica vraća tek 1860. godine.

Od razvijenog srednjeg vijeka grad je bio križište cestovnih prometnih prava i trgovačkih putova, zbog čega se ubrzano razvijao i kao trgovište, s brojnim cehovskim udruženjima i proizvodnim obrtima. Blizina jezera omogućila je razvoj ribarstva, a kasnije zahvaljujući katoličkim redovnicima, koji su gradili manje ribnjake, i ribogojstva. Jedna od najzastupljenijih poljoprivrednih grana bila je stočarstvo, i to transhumantnog oblika.

Vanjske poveznice
 Službene stranice grada i općine Annecy

Općine u Francuskoj

Annecy


Canel Arsel, 'Sevsem Öldürürler', 'Vurgun Yedim' 'Nehir Gözlüm' ve "Sevda Türküleri" 'Güz Yangını' ]adlı albümleri bulunan Türk halk müziği şarkıcısıdır.

Öğretmen bir ailenin çocuğu olarak Anadolu'da dünyaya geldi. Albümlerindeki eserlerinin büyük bir bölümünü kendisi besteledi. Müzik çalışmalarının dışında edebiyat ve sinemayla da ilgilendi. 'Serçelerin Şöleni' ve 'Teninde Hüznüm Saklı' adlı şiir ve öykü kitapları çıkarmış,Hürriyet ve Türkstar gibi gazetelerin Avrupa baskılarında köşe yazıları yazmıştır.

Televizyon ekranlarında uzun süre 'Anadolu Rüzgarı' adlı türkü programını yaptı ve senaryosunu ve yönetmenliğini kendisinin yaptığı 'Vurgun Yedim' adlı televizyon filmini çekti. Albümlerindeki şarkılarına çektiği videoklipler Türkiye'nin en bilinen televizyon kanalları TRT, Kanal D,Star TV, TGRT, Flash TV, Kral TV, ATV ve Show TV ekranlarında yayınlandı.

Dış bağlantılar

Türk halk müziği sanatçıları
Yaşayan insanlar

Canel Arsel


Santa Bernardina es una localidad uruguaya del departamento de Durazno.

Ubicación
La localidad se encuentra situada en la zona suroeste del departamento de Durazno, sobre las costas del río Yí en la margen opuesta a la ciudad de Durazno, con la cual se une directamente a través de dos puentes carreteros y uno ferroviario.

Población
Según el censo de 2011, la localidad contaba con una población de 1094 habitantes

Economía
 Industria Cárnica: En la localidad se ubican 2 frigoríficos: «Frigo Yí» y «Frigorífico Durazno», ambos son exportadores de productos cárnicos y son fuente de empleo para la localidad y la vecina ciudad de Durazno.

Servicios
Junto a la localidad se encuentra el Aeropuerto Internacional de Santa Bernardina y la Base Aérea Tte. 2° Mario W. Parallada. La localidad alberga también la estación de ferrocarriles «Yí» y la sede de la Sociedad Rural de Durazno.

Referencias

Enlaces externos
 Instituto Nacional de Estadística: Plano de la localidad de Santa Bernardina

Localidades del departamento de Durazno
Lugares de Uruguay con nombres de personas

Santa Bernardina


Sintech ist eine deutsche Metal-Band aus Coburg. Der Musikstil lässt sich am ehesten dem Dark Metal zuordnen; die Band selbst beschreibt ihn als Sinthetic Death Metal.

Geschichte

2000–2003 Bandgründung und erstes Demo
Sintech wurde im Mai 2000 unter dem Namen "Black Widow" von Timo "Sproc" S., Michael "Mike" K., Christian "Chris" L. und Johannes Johannes "Sir J." K. als Symphnic-Black-Metal/Gothic-Metal-Band gegründet. Die ersten zwei Jahre waren von diversen Sängerwechseln geprägt, bis "Sproc" ab Herbst 2002 zusätzlich zum Basspiel den Gesang übernahm. In dieser Besetzung wurde im September 2003 das erste Demo, At the Gates of the Apocalyptic Mysteria, aufgenommen und kurz darauf veröffentlicht. Der erste größere Auftritt fand nach mehreren lokalen Konzerten Ende 2003 auf dem Demons From Hell-Festival zusammen mit Suidakra, disbelief und Final Breath statt.

2004–2008 Debütalbum, zweites Studioalbum und Auflösung
Durch das Demo aufmerksam geworden, stieg 2004 mit Patrick "Zasch" Z. ein zweiter Gitarrist bei Sintech ein. Im Zuge des nun vollständigen Line-ups benannte sich die Band in "Sintech" um und nahm kurz darauf die Promo-CD Sintech Promo CD auf, die als Werbung für das im September 2005 veröffentlichte Debütalbum Silence diente. Nach der Veröffentlichung von Silence entschied "Sir J." sich, die Band zum Februar 2006 aus persönlichen und beruflichen Gründen zu verlassen und wurde kurz darauf von Sebastian "Becks" B. als neuer Schlagzeuger ersetzt.

Im Oktober 2006 trat die Band erstmals auf dem Way of Darkness Festival auf. Das zweite Studioalbum, Sick Perverted Sins, erschien am 8. Dezember desselben Jahres. Im Frühjahr 2007 entschied sich Frontmann "Sproc", sich fortan nur noch auf den Gesang konzentrieren zu wollen, weshalb die Band begann, einen neuen Live-Bassisten zu suchen. Im Spätsommer 2007 stieg Keyboarder "Chris" bei Sintech aus persönlichen Gründen aus. Kurz darauf, im Oktober 2007 wurde aus der Band mit dem Einstieg von "Horg" als Bassisten wieder ein Quintett. "Chris" wurde nicht ersetzt, stattdessen übernahm Schwämmlein das Programming. Dennoch kamen in der Folgezeit die Bandaktivitäten, insbesondere durch den Einstieg von "Sproc" und "Zasch" zu Varg, Stück für Stück nahezu gänzlich zum Erliegen.

2010–2012 Plattenvertrag und nationaler Durchbruch
Anlässlich des zehnjährigen Bandjubiläums fanden sich die Musiker wieder zusammen und unterzeichneten im Februar 2010 einen Plattenvertrag mit dem deutschen Label Blacksmith Records. Im Mai desselben Jahres fand auch ein Jubiläumskonzert statt. Das aktuelle Album, Schlampenfeuer wurde in den Labeleigenen Blacksmith Studios aufgenommen und am 2. Dezember 2011 veröffentlicht. Als Gastsänger unterstützten dabei Thomas Gurrath von Debauchery und der Berliner Chor Stimmgewalt die Band. Als erster größerer Auftritt nach der inaktiven Phase eröffnete die Band am 31. März 2012 das Paganfest in Geiselwind. In der Festivalsaison 2012 tourte die Band zusammen mit Eisregen auf deren Rostrot-Tour und trat auf dem In Flammen Festival, dem Wolfszeit Metal Open Air und dem Fimbul Festival auf.

Stil
Sintech begann als Symphonic-Black-Metal-Band. Verglichen wird die Musik der Anfangstage u. a. mit Dimmu Borgir. Bereits auf dem Debütalbum treten diese Elemente etwas in den Hintergrund und die Kompositionen sind stärker von Death-Metal-, Gothic- und Industrial-Metal-Einflüssen geprägt. Das zweite Album, Sick Perverted Sins ist von Death- und Black-Metal-Kompositionen geprägt; die Industrial-Einflüsse wichen Elementen des Ambients. Auch änderte sich das lyrische Konzept von Fiktion hin zu emotionaleren, persönlicheren Texten.

Das aktuelle Studioalbum, Schlampenfeuer, wird in vielen Reviews dem Dark Metal zugeordnet, oder den Verwandten Spielarten Death- und Black-Metal. Kritisiert werden gelegentlich die provokanten und teils plakativen Texte des Albums. Abgesehen von den Texten bezeichnete das Webzine Powermetal.de Schlampenfeuer als "[...]definitiv über jeden Zweifel erhaben".

Diskografie

Demos und Promos

 2003: At the Gates of the Apocalyptic Mysteria
 2004: Sintech Promo CD

Studioalben
 2005: Silence (Eigenveröffentlichung)
 2006: Sick Perverted Sins (Eigenveröffentlichung)
 2011: Schlampenfeuer (Blacksmith Records)

Weblinks

Einzelnachweise

Dark-Metal-Band
Deutsche Band
Kunst (Coburg)

Sintech


El ciclo virulento se denomina así porque la célula infectada por un virus muere por rotura (lisis en griego), al liberarse las nuevas copias virales.
El ciclo lítico es el método de reproducción viral, este es usualmente el principal método de duplicación viral e involucra la destrucción de células infectadas. El ciclo consta de las siguientes fases:

1. Fase de adsorción o fijación: El virus se une a la célula hospedadora de forma estable. La unión es específica, ya que el virus reconoce complejos moleculares de tipo proteico, protocolice o proteico, presentes en las membranas celulares.
2. Fase de penetración o inyección: el ácido nucleico viral entra en la célula mediante una perforación que el virus realiza en la pared bacteriana.
3. Fase de eclipse: en esta fase no se observan copias del virus en la célula, pero se está produciendo la síntesis de ARN, es decir la duplicación y transcripción de ARN, necesario para generar las copias de proteínas de la cápsida. También se produce la continua formación de ácidos nucleicos virales y enzimas destructoras del ADN bacteriano.
4. Fase de ensamblaje: en esta fase se produce la unión de los capsómeros para formar la cápsida y el empaquetamiento del ácido nucleico viral dentro de ella.
5. Fase de lisis o ruptura: conlleva la muerte celular. Los viriones salen de la célula, mediante la rotura enzimática de la pared bacteriana. Estos nuevos virus se encuentran en situación de infectar una nueva célula.

Virología
Bacteriófagos

Ciclo lítico


Autorretrato o Autorretrato grande, es un óleo sobre lienzo que fue pintado por el artista holandés Rembrandt. La obra fue ejecutada en 1652 y es uno de los aproximadamente cuarenta autorretratos que pintó en su carrera artística. En 1645 dejó de pintar autorretratos, sin embargo, después de siete años esta obra marcó el inicio de una nueva serie de pinturas con este tipo de temática. La obra se exhibe en el Museo de Historia del Arte de Viena.

Composición

La composición de este lienzo es distinta a la de sus anteriores autorretratos, puesto que el pintor se retrata en una posición frontal y directa, con los brazos en jarras y con un aire de confianza en sí mismo. Fue elaborado el año en que sus problemas financieros comenzaron, por lo que esta obra rompe con las suntuosas galas que vistió en sus anteriores autorretratos. El historiador Christopher White lo ha calificado como «una de sus pinturas más magistrales y sombrías del periodo tardío».

Descripción

En el lienzo se puede visualizar pinceladas libres y sueltas especialmente en las prendas de vestir, las cuales incluyen un guardapolvo marrón que posiblemente era su traje de trabajo, el cual está atado con una faja y sobre un jubón negro de cuello alto. Un dibujo de alrededor de 1650 muestra a Rembrandt en una postura y con un traje muy similar y contiene una inscripción, aunque no de la mano de Rembrandt, que establece que estas fueron las ropas de trabajo del pintor. En el dibujo se ve a Rembrandt con un sombrero de copa mientras que en la pintura utiliza una boina negra, la cual era común en los retratos de los artistas del .

Tras un periodo de siete años en el que no pintó autorretratos y en el que se enfocó en el paisajismo y en temáticas domésticas, el Autorretrato de Viena inaugura un periodo prolífico en el cual Rembrandt ejecutó un promedio de un autorretrato por año hasta su muerte en 1669. Contrario a la creencia popular de que estas pinturas representaban un interés más profundo en autorretratarse, Ernst van de Wetering propone que fueron pintadas específicamente para entendedores del arte que coleccionaban autorretratos de artistas famosos.

Al igual que en otros retratos tardíos y autorretratos de Rembrandt, se puede ver una capa inferior de pintura en las zonas de sombra, y en este autorretrato particularmente en las cuencas de los ojos y bajo el bigote. Los análisis microscópicos han revelado que no es la primera capa de fondo, la cual era de un color gris similar, pero una capa diferente de pintura. Este tipo de imprimatura o veladura, la cual se empleaba con anterioridad para áreas específicas de la pintura, también fue ejecutada por Vermeer, aunque su propósito no está completamente entendido.

Se ha identificado una gran similitud con su Autorretrato de c. 1655, que también se exhibe en el Museo de Historia del Arte de Viena. Esta obra tardía comparte la postura frontal, el tipo de iluminación y el traje informal del Gran autorretrato, aunque el rostro del artista se ve más viejo.

Un retrato del hijo de Rembrandt, Titus van Rijn, realizado por otro pintor en el , pero siguiendo el estilo de su padre, duplica la postura de la figura como en la obra Autorretrato.

Véase también
Anexo:Obras de Rembrandt

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
 Página oficial del Museo de Historia del Arte de Viena(en alemán)

Autorretratos
Cuadros de 1652
Colecciones del Museo de Historia del Arte de Viena
Retratos de Rembrandt

Autorretrato (Rembrandt, Viena)


Municipio de Gregg puede hacer referencia a las siguientes localidades estadounidenses:

Municipio de Gregg, en el condado de Morgan, Estado de Indiana.
Municipio de Gregg, en el condado de Centre, Estado de Pensilvania.
Municipio de Gregg, en el condado de Union, Estado de Pensilvania.

Municipio de Gregg


On a Mission es el álbum debut de la cantante británica de dubstep Katy B. Fue lanzado por el sello discográfico Rinse y por Columbia Records el 1 de abril de 2011. Contó con la colaboración en la producción y en la composición de las letras de tres productores de renombre dentro del ambiente dubstep como son DJ Zinc, Geeneus y Benga.

Contenido
La misión que Katy B parece haberse propuesto con este debut, la de llevar el dubstep por bandera y usarlo de base de otros estilos, básicamente, extraer de cada género lo que mejor podía adaptarse a este álbum y a cada canción. Podemos encontrar garage, R&B, rave y más concretamente drum n bass, y house, sin llegar a explotar al máximo cada estilo, sino rescatando los elementos más reconocibles y adaptándolos a su propia personalidad. Katy se centró en contar anécdotas de la adolescencia, experiencias de vida, y su incursión dentro del mundo de la música.

Lista de canciones
Standard Version

Posicionamiento en listas

Referencias

Enlaces externos
 "On A Mission" en Discogs

Álbumes de Inglaterra de 2011
Álbumes de música electrónica
Álbumes debut de 2011

On a Mission (álbum de Katy B)


A Diocese de Guntur (Latim:Dioecesis Gunturensis) é uma diocese localizada no município de Phirangipuram, no estado de Andra Pradexe, pertencente a Arquidiocese de Visakhapatnam na Índia. Foi fundada em 13 de fevereiro de 1940 pelo Papa Pio XII. Com uma população católica de 529.770 habitantes, sendo 8,6% da população total, possui 103 paróquias com dados de 2020.

História
Em 13 de fevereiro de 1940 o Papa Pio XII cria a Diocese de Guntur através do território da Diocese de Nellore.

Lista de bispos
A seguir uma lista de bispos desde a criação da diocese em 1940.

Ligações externas

Guntur
Guntur

Diocese de Guntur


La Facultad de Medicina Veterinaria y Zootecnia de la Universidad Nacional Autónoma de México está a cargo de las labores de enseñanza, investigación y difusión de la medicina veterinaria y zootecnia. Se trata de una de las más antiguas instituciones de enseñanza profesional en México, fundada el 17 de agosto de 1853 por el entonces presidente Antonio López de Santa Anna mediante un decreto a través del cual creó la carrera de Veterinario en la Escuela de Agricultura y Veterinaria (en el Antiguo Hospicio de San Jacinto, en la Calzada México-Tacuba, la primera en su género en el país y en el continente americano.

El 11 de junio de 1929, el presidente de México Emilio Portes Gil emitió un decreto por el cual se facultó al Ejecutivo para expedir una ley que estableció la Universidad Nacional Autónoma de México (UNAM), donde esta y varias instituciones se integrarían mediante la Ley Orgánica publicada el 22 de julio del mismo año.

En 1939, el plantel cambia su denominación a Escuela Nacional de Medicina Veterinaria y Zootecnia y se traslada a sus nuevas instalaciones en Ciudad Universitaria, junto a la Facultad de Medicina en 1955. El 28 de noviembre de 1969, pasa a ser la Facultad de Medicina Veterinaria y Zootecnia

Historia
 1853 Se crea el Colegio Nacional de Agricultura.
 1857 Cambia su nombre a Escuela Nacional de Agricultura y Veterinaria.
 1908 Se anexa la Estación Agrícola Central de San Jacinto.
 1914 Se cierra la Escuela Nacional de Agricultura y veterinaria.
 1916 se abre la Escuela Nacional de Veterinaria (independiente de la de Agricultura).
 1917 La Estación Agrícola Central de San Jacinto se separa de la Escuela Nacional de Veterinaria.
 1918 Resultado de una huelga, cierra la escuela debido a la rebeldía de los estudiantes para su incorporación a la disciplina militar, abriendo un año después y siendo agregado el nombre: Escuela Nacional de Medicina Veterinaria.
 1929 Se anexa a la UNAM.
 1939 A la Escuela Nacional de Medicina Veterinaria se le añade el término "y Zootecnia" (ENMVZ).
 1955 La ENMVZ se muda a las instalaciones de Ciudad Universitaria, en Coyoacán, DF.
 1969 La ENMVZ cambia su denominación a Facultad de Medicina Veterinaria y Zootecnia (FMVZ).
+ 1971/1972 La FMVZ se muda a las instalaciones que ocupa hasta el día de hoy en el Circuito de la Investigación Científica (Circuito Exterior), en la Ciudad Universitaria.
 2012 Terna para dirigir la facultad: Carlos Guillermo Gutiérrez Aguilar, Francisco Suárez Güemes y María Elena Trujillo Ortega

Referencias

Facultad de Medicina Veterinaria y Zootecnia (Universidad Nacional Autónoma de México)


China Lunch Hour er en film instrueret af Anne Sofie Schrøder, Nynne Blak.

Handling
Filmen tager os med til Maos Kina, - eller er det nu også Maos Kina? Kan vi stadig finde Maos Kina i den moderne udvikling med verdens største økonomiske vækstrater? Vi kommer lige til spisetid, så lad os smugkigge på spisende kinesere. Er de moderne tider slået igennem på maden? Er burgeren på banen eller hvad? Vi er med mange kinesere ude at spise. Måltidet og omgivelserne viser os både tradition og fornyelse. Hvor blev Mao af?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kina
Oplysningsfilm fra Danmark

China Lunch Hour


Boris Ivan Balinsky (ou Boris Ivanovich Balinsky) ( – ) est un scientifique ukraino-sud-africain. biologiste, embryologiste et entomologiste, il est considéré comme un pionnier de l'embryologie expérimentale, de la microscopie électronique et de la biologie du développement. Il a été professeur de l'Université de Kiev et de l'Université du Witwatersrand.

Biographie

Famille et éducation
Balinsky est né le 23 septembre 1905 à Kiev, en Ukraine sous l'Empire russe à l'époque de la révolution de 1905. Son père, Ivan Balinsky, est historien, juriste et enseignant au Galen College. Sa mère, Elizaveta Radzymovska est enseignante de biologie et sa tante Valentyna Radzymovska est une scientifique en biologie qui a été impliquée dans les mouvements de renaissance de l'Ukraine. Ses parents aiment la littérature anglaise et parlent l'ukrainien, le russe et l'anglais à leur domicile. Aîné des deux enfants du couple, Boris Balinsky a évolué dans un milieu très érudit. Son intérêt pour la zoologie est rapidement apparu à l'occasion de vacances d'été chez son grand-père maternel, un prêtre orthodoxe russe qui vivait au village de Severinovka (à 80 km au sud-ouest de Kiev). Balinsky a été très influencé par l'ouvrage d'Akasov sur la collection des papillons qu'il reçoit en  et par celui de Berge Small Atlas of Butterflies and Moths qu'il avait découvert chez son grand-pèreLa brève période d'indépendance de l'Ukraine en 1918 grâce aux troupes allemandes et l'assassinat de son grand-père durant la guerre civile russe joueront beaucoup dans ses choix durant la seconde guerre mondiale.

Le têtard à 5 pattes

Dès , il est un des étudiants d'Ivan Schmalhausen à l'université St Vladimir (qui deviendra plus tard l'université de Kiev). En , ce dernier lui demande de poursuivre les travaux de Dmitriy Filatov qui avait transplanté une vésicule otique sur un embryon de grenouille et de présenter ses travaux lors de séminaires. Une des premières conséquence de ces séminaires a été sa rencontre avec sa futur épouse, Katia Syngayevskaya, elle aussi étudiante. Balinsky modifie ce protocole et implante la vésicule otique sur le flanc de l'embryon ce qui donnera naissance à un membre ectopique démontrant ainsi que le mésoderme conservait des capacités de compétences. Il devient par cette expérience un des premiers chercheurs à induire expérimentalement l'organogénèse chez les embryons d'amphibiens et . Il termine ses études en  mais ne reçoit pas de diplôme car cela fait «bourgeois».

Carrière prometteuse

Á partir de ce premier article, Balinsky gravit rapidement les échelons et passe assistant puis professeur à l'Université de Kiev. Il devient directeur de l'Institut de Biologie et de Zoologie de Kiev dès l'âge de 28 ans en 1933. Il est devenu un expert reconnu dans la biologie du développement des poissons et des amphibiens. Les soviétiques réintroduisent l'obtention  de diplômes et en , Balinsky soumets l'ouvrage  «Induction  of the  Limbs  in  Amphibia»ce qui lui permet d'obtenir son doctorat de sciences biologiques de l'académie ukrainienne des Sciences.

Vers le milieu des années 1930, il se tourne de plus en plus sur des recherches portant sur le développement du mésoderme. C'est à partir de ce moment là où en étudiant la biologie du développement, il étudie aussi différents poissons comme le poisson rouge, la dorade, le brochet et le gardon. Sa situation se détériore à partir de  lorsqu'il est victime de la répression soviétique. Cette année-là, une des campagnes de purges staliniennes voit son épouse Katia arrêtée le  et condamnée à 10 ans de Goulag. Balinsky est démis de ses principaux postes et ne conserve que la direction de son laboratoire. Après deux années d'appels, son épouse est relâchée. Elle retrouve son poste à l'Institut de Biologie mais ces événements marquent durablement le chercheur.

Seconde guerre mondiale

En , il reçoit le prix Kawaleswky et l'année suivante, il est nommé professeur de zoologie à l'école de médecine de Kiev. Il se trouve dans la station de Biologie marine de Karadag en Crimée lors du déclenchement de la guerre. Il songe un moment à rejoindre l'armée pour la défense de l'Union Soviétique mais il se ravise en repensant aux arrestations massives d'opposants et attend. Il rejoint Kharkov et y travaille dans les chemins de fer comme chef de la division de dératisation dont le profil de poste nécessite d'avoir eu une formation de biologie. Lorsque les Allemands s'emparent de Kharkov, il choisit, en  de revenir à Kiev malgré l'occupation allemande. Il commence à travailler pour l'Institut Fisherei, un institut de recherche sur les poissons établi par les Allemands, ce qui lui permet de vivre à Kiev. Il commence à se rendre compte que les Allemands ne sont pas forcément des libérateurs. Sa femme meurt en  puis avec le recul de l'armée allemande, il réalise qu'il peut être inquiété par les soviétiques. Il décide alors de partir pour Poznań avec sa mère et son fils Ivan. Pendant son séjour en Allemagne, il en profite pour visiter plusieurs laboratoires dont celui d'Otto Mangold à Fribourg. A Poznań, il dessinera beaucoup, illustrant les différentes étapes de développement des poissons qu'il a étudiés et en réalisant son ex-libris, le têtard à cinq pattes. Il perdra la majorité de ses illustration durant l'évacuation de Poznań. Après guerre, il s'installe à Munich et y rencontre, l'allemande Elisabeth Stengel qu'il épouse en .

Balinsky rejoint ensuite  l'Écosse en  et travaille brièvement  dans le laboratoire de Conrad Hal Waddington sur l'embryologie murine et sur le développement des glandes mammaires des mammifères. C'est là qu'il commence l'écriture de son ouvrage le plus célèbre, le traité An Introduction to Embryology qui sera rapidement publié en sept éditions anglaises, deux japonaises, deux italiennes et une espagnole. Durant cette période écossaise, il aussi été brièvement tuteur de Mary F. Lyon, alors jeune étudiante.

Afrique du Sud
Il part ensuite, en  en Afrique du Sud où il est recruté comme maître de conférence au département de Zoologie de l'Université du Witwatersrand. Il y est promu professeur en . Il est un des fondateurs de la biologie expérimentale d'Afrique du Sud.

Il part aux États-Unis pour y découvrir de nouvelles techniques et y reste près de six de mois pour apprendre la technique de microscopie électronique. Il revient en Afrique du Sud persuadé de l'utilité de cette technique et met à profit l'appareil acquis par des physiciens de son université pour être le premier biologiste à utiliser la technique de microscopie électronique au développement précoce des embryons.

Ses travaux de recherchesur la morphologie et le développement des structures dérivées de l'endoderme chez Xenopus laevis font désormais parties du tableau de Nieuwkoop and Faber sur le développement normal de ce modèle de référence en biologie. Balinsky est aussi un des fondateurs de la société savante Electron Microscopy Society of Southern Africa. Utilisant des conditions très controllées au laboratoire, Balinsky a pu déterminer les temperatures les plus basses et les plus hautes du développement normal de six espèces de grenouilles et de crapauds (Amietophrynus regularis, Phrynobatrachus natalensis, Pyxicephalus adspersus, Schismaderma carens, Tomopterna delalandii, Xenopus laevis). Il a ainsi pu remarquer qua dans des conditions de grands froids, le développement pouvait être anormal dans la nature. Ainsi, en maîtrisant drastiquemeent les conditions de développement des larves étudiées, Balinsky a énormément contriubé à l'écologie de la Biologie du développement.

Entomologie
Bien que l'essentiel de l'activité de Balinsky resté centré sur l'embryologie, son arrivée en Afrique du Sud marque un autre tournant de sa carrière. Balinsky a développé un grand attrait pour les insectes depuis son enfance. Alors qu'il étudiait à Kiev, Balinsky prend conseil auprès de Theodosius Dobjansky qui lui suggère de travailler sur les cochenilles. Après avoir échoué à en trouver aux abords de l'Institut Polytechnique de Kiev où travaillait Dobjansky, Balinsky se focalisa sur les éphémères, influencé en cela par la lecture de l'ouvrage The Orthoptera and Pseudoneuroptera of the Russian Empire de Jacobson et Bianki. Pour des raisons pratiques, il se focalisa sur les Plécoptères plus faciles à trouver dans sa région. Après avoir publié deux articles sur l'entomologie lorsqu'il séjournait en Écosse, Sa carrière d'entomologiste se révèle vraiment ici. Dès , il recueille son premier spécimen, une demoiselle à queue d'or (Allocnemis leucosticta) trouvée à Duiwelskloof. Sur ses 50 publications sud-africaines, 20 concernent l'entomologie. Il décrit de nombreuses espèces de Plecoptera, Odonata et de papillons de la famille des Pyralidae, principalement originaires du Caucase et d'Afrique du Sud.
Il devient directeur du département de Zoologie de son université et devient entre  et , il est le doyen de l'université. Il reste le directeur reste jusqu'à son départ à la retraite en .

Une retraite très active
Il prépare sa retraite en cherchant une espèce sur laquelle il pourrait étudier l'hérédité et les variations génétiques et la trouve avec Acraea horta dont les chenilles ont l'avantage de pouvoir se nourrir de feuilles de l'arbre Kiggelaria Africana qu'il fait pousser dans son jardin. Il se fait construire un hangar pour élever les papillons et pouvoir étudier l'évolution des caractères phénotypiques des ailes sur 10 générations. Il tente même de provoquer des mutations par des irradiations aux rayons-X et de par l'utilisation des UV. Sa retraite, il se consacre donc surtout à l'entomologie et notamment la classification et la taxonomie des lépidoptères. Il a établi une collection de plus de 160 espèces et 4000 spécimens dont il a fait don au musée du Transvaal en . Lorsque l'Ukraine a de nouveau recouvré son indépendance, Balinsky est venu à Kiev à deux reprises et y a présenté sa collection de papillons à l'Université Taras Shevchenko. En , il effectue un autre don, de 40 cartons, de sa collection de lépidoptères au musée Zoologique de l'académie ukrainienne des Sciences à l'institut de zoologie Schmalhausen de Kiev.

Il est mort à Johannesburg le . Balinsky a été inhumé au West Park Cemetery. Il a un fils, John B. Balinsky aussi un scientifique, qui a été directeur du département de zoologie de l'Université d'Iowa, mort d'un cancer en , et une fille Helen David, née en  et qui exerce comme médecin en Afrique du Sud.

Autres centres d'intérêts
Boris Balinsky s'est aussi intéressé de manière très professionnelle à la musique, la peinture et à l'écriture. Balinsky a été un grand amateur d'opéra depuis son plus jeune âge.

Distinctions
  - Prix Kowaleswky ()
 Il reçoit ce prix mais sans la médaille du fait de la guerre en cours.
  - Docteur DSc Honoris Causae de l'Université de Witwatersrand

Publications

Balinsky a publié 133 articles de recherche et est l'auteur de nombreux livres dont l'ouvrage de référence en embryologie An Introduction to Embryology. La première édition de cet ouvrage a été publiée en . Balinsky y a introduit également des travaux non publié de sa première épouse.

Insectes décrits

Plecoptères

 Pontoperla teberdinica Balinsky, 1950
 Pontoperla katherinae Balinsky
 Balinskycercella gudu Balinsky, 1956
 Balinskycercella tugelae Balinsky, 1956
 Balinskycercella fontium Balinsky, 1956

Libellules

 Agriocnemis pinheyi Balinsky, 1963
 Agriocnemis ruberrima Balinsky, 1961
 Ceratogomphus triceraticus Balinsky, 1963
 Chlorolestes draconicus Balinsky, 1956
 Orthetrum robustum Balinsky, 1965
 Pseudagrion helenae Balinsky, 1964
 Pseudagrion inopinatum Balinsky, 1971
 Pseudagrion vumbaense Balinsky, 1963
 Urothemis luciana Balinsky, 1961

Lépidoptères

Nouveaux genres

 Abachausia Balinsky, 1994
 Afromyelois Balinsky, 1991
 Afromylea Balinsky, 1994
 Afropsipyla Balinsky, 1994
 Ambetilia Balinsky, 1994
 Aspithroides Balinsky, 1994
 Azanicola Balinsky, 1991
 Bahiria Balinsky, 1994
 Cabotella Balinsky, 1994
 Candiopella Balinsky, 1994
 Cantheleamima Balinsky, 1994
 Ceuthelea Balinsky, 1994
 Cunibertoides Balinsky, 1991
 Flabellobasis Balinsky, 1991
 Hobohmia Balinsky, 1994
 Joannisia Balinsky, 1994
 Kivia Balinsky, 1994
 Leviantenna Balinsky, 1994
 Macrovalva Balinsky, 1994
 Magiriamorpha Balinsky, 1994
 Miliberta Balinsky, 1994
 Nakurubia Balinsky, 1994
 Namibicola Balinsky, 1991
 Namibiopsis Balinsky, 1994
 Nonphycita Balinsky, 1994
 Paralaodamia Balinsky, 1994
 Phycitophila Balinsky, 1994
 Proancylosis Balinsky, 1991
 Pseudogetulia Balinsky, 1994
 Pseudographis Balinsky, 1989
 Pylamorpha Balinsky, 1994
 Quasiexuperius Balinsky, 1994
 Ramosignathos Balinsky, 1994
 Shebania Balinsky, 1991

Nouvelles espèces

 Abachausia grisea Balinsky, 1994
 Acrobasis africanella Balinsky, 1994
 Afromyelois communis Balinsky, 1991
 Afromylea natalica Balinsky, 1994
 Afropsipyla pictella Balinsky, 1994
 Afropsipyla similis Balinsky, 1994
 Ambetilia crucifera Balinsky, 1994
 Ancylosis aeola Balinsky, 1987
 Ancylosis eugraphella Balinsky, 1987
 Ancylosis eurhoda Balinsky, 1989
 Ancylosis glaphyria Balinsky, 1987
 Ancylosis melanophlebia Balinsky, 1989
 Ancylosis mimeugraphella Balinsky, 1989
 Ancylosis montana Balinsky, 1989
 Ancylosis namibiella Balinsky, 1987
 Ancylosis obscurella Balinsky, 1989
 Ancylosis perfervid Balinsky, 1989
 Ancylosis similis Balinsky, 1987
 Apomyelois bicolorata Balinsky, 1991
 Arsissa transvaalica Balinsky, 1991
 Aspithroides minuta Balinsky, 1994
 Azanicola adspersa Balinsky, 1991
 Bahiria defecta Balinsky, 1994
 Bahiria durbanica Balinsky, 1994
 Bahiria flavicosta Balinsky, 1994
 Bahiria latevalvata Balinsky, 1994
 Bahiria macrognatha Balinsky, 1994
 Bahiria magna Balinsky, 1994
 Bahiria similis Balinsky, 1994
 Bahiria ximenianata Balinsky, 1994
 Cabotella inconspicua Balinsky, 1994
 Candiopella dukei Balinsky, 1994
 Cantheleamima excisa Balinsky, 1994
 Ceuthelea umtalensis Balinsky, 1994
 Cunibertoides nigripatagiata Balinsky, 1991
 Emporia melanobasis Balinsky, 1991
 Encryphodes ethiopella Balinsky, 1991
 Epicrocis abbreviata Balinsky, 1994
 Epicrocis ancylosiformis Balinsky, 1994
 Epicrocis arcana Balinsky, 1994
 Epicrocis brevipalpata Balinsky, 1994
 Epicrocis complicata Balinsky, 1994
 Epicrocis coriacelloides Balinsky, 1994
 Epicrocis crassa Balinsky, 1994
 Epicrocis flavicosta Balinsky, 1994
 Epicrocis furcilinea Balinsky, 1994
 Epicrocis gracilis Balinsky, 1994
 Epicrocis imitans Balinsky, 1994
 Epicrocis insolita Balinsky, 1994
 Epicrocis intermedia Balinsky, 1994
 Epicrocis noncapillata Balinsky, 1994
 Epicrocis ornata Balinsky, 1994
 Epicrocis ornatella Balinsky, 1994
 Epicrocis picta Balinsky, 1991
 Epicrocis plumbifasciata Balinsky, 1994
 Epicrocis punctata Balinsky, 1994
 Epicrocis sacculata Balinsky, 1994
 Epicrocis spiculata Balinsky, 1994
 Epicrocis vansoni Balinsky, 1994
 Eucarphia anomala Balinsky, 1994
 Eurhodope nyctosia Balinsky, 1991
 Euzophera crassignatha Balinsky, 1994
 Euzophera crinita Balinsky, 1994
 Euzophera cullinanensis (Balinsky, 1991)
 Euzophera minima Balinsky, 1994
 Euzophera termivelata Balinsky, 1994
 Euzopherodes capicola Balinsky, 1994
 Faveria dubia Balinsky, 1994
 Faveria fusca Balinsky, 1994
 Faveria ignicephalis Balinsky, 1994
 Faveria minima Balinsky, 1994
 Faveria minuscula Balinsky, 1994
 Faveria nonceracanthia Balinsky, 1994
 Faveria onigra Balinsky, 1994
 Faveria poliostrota Balinsky, 1994
 Flabellobasis montana Balinsky, 1991
 Gaana minima Balinsky, 1994
 Gaana quatra Balinsky, 1994
 Getulia maculosa Balinsky, 1994
 Hobohmia paradoxa Balinsky, 1994
 Homoeosoma masaiensis Balinsky, 1991
 Joannisia heterotypa Balinsky, 1994
 Joannisia jansei Balinsky, 1994
 Joannisia poliopasta Balinsky, 1994
 Joannisia semiales Balinsky, 1994
 Kivia longisacculata Balinsky, 1994
 Laodamia affinis Balinsky, 1994
 Laodamia glaucocephalis Balinsky, 1994
 Laodamia grisella Balinsky, 1994
 Laodamia homotypa Balinsky, 1994
 Laodamia hortensis Balinsky, 1994
 Laodamia inermis Balinsky, 1994
 Laodamia injucunda Balinsky, 1994
 Laodamia karkloofensis Balinsky, 1994
 Laodamia lugubris Balinsky, 1994
 Laodamia nigerrima Balinsky, 1994
 Laodamia nonplagella Balinsky, 1994
 Laodamia pulchra Balinsky, 1994
 Laodamia salisburyensis Balinsky, 1994
 Laodamia sarniensis Balinsky, 1994
 Laodamia similis Balinsky, 1994
 Laodamia spissa Balinsky, 1994
 Laodamia squamata Balinsky, 1994
 Laodamia zoetendalensis Balinsky, 1994
 Leviantenna ferox Balinsky, 1994
 Macrovalva quadrielevata Balinsky, 1994
 Magiriamorpha superpalpia Balinsky, 1994
 Miliberta gnathilata Balinsky, 1994
 Nakurubia sacculata Balinsky, 1994
 Namibicola simplex Balinsky, 1994
 Namibicola splendida Balinsky, 1991
 Namibiopsis punctata Balinsky, 1994
 Nonphycita lineata Balinsky, 1994
 Nyctegretis cullinanensis Balinsky, 1991
 Oncocera affinis Balinsky, 1994
 Oncocera cenochreella  Ragonot, 1888
 Oncocera dubia Balinsky, 1994
 Oncocera glaucocephalis Balinsky, 1994
 Oncocera grisella Balinsky, 1994
 Oncocera homotypa Balinsky, 1994
 Oncocera horrens Balinsky, 1994
 Oncocera hortensis Balinsky, 1994
 Oncocera ignicephalis Balinsky, 1994
 Oncocera inermis Balinsky, 1994
 Oncocera injucunda Balinsky, 1994
 Oncocera karkloofensis Balinsky, 1994
 Oncocera lugubris Balinsky, 1994
 Oncocera nigerrima Balinsky, 1994
 Oncocera nonplagella Balinsky, 1994
 Oncocera pulchra Balinsky, 1994
 Oncocera salisburyensis Balinsky, 1994
 Oncocera sarniensis Balinsky, 1994
 Oncocera similis Balinsky, 1994
 Oncocera spiculata Balinsky, 1994
 Oncocera spissa Balinsky, 1994
 Oncocera squamata Balinsky, 1994
 Oncocera zoetendalensis Balinsky, 1994
 Ortholepis polyodonta Balinsky, 1991
 Ortholepis pyrobasis Balinsky, 1991
 Ortholepis unguinata Balinsky, 1994
 Paralaodamia haploa Balinsky, 1994
 Paralaodamia angustata Balinsky, 1994
 Paralaodamia fraudulenta Balinsky, 1994
 Paralaodamia modesta Balinsky, 1994
 Paralaodamia pretoriensis Balinsky, 1994
 Paralaodamia serrata Balinsky, 1994
 Paralaodamia subligaculata Balinsky, 1994
 Paralaodamia transvaalica Balinsky, 1994
 Phycita attenuata Balinsky, 1994
 Phycita exaggerata Balinsky, 1994
 Phycita ligubris Balinsky, 1994
 Phycita randensis Balinsky, 1994
 Phycita singularis Balinsky, 1994
 Phycita spiculata Balinsky, 1994
 Phycita spissoterminata Balinsky, 1994
 Phycita suppenditata Balinsky, 1994
 Phycitophila obscurita Balinsky, 1994
 Phycitopsis insulata Balinsky, 1994
 Pretoria nigribasis Balinsky, 1994
 Proancylosis argenticostata Balinsky, 1991
 Pseudogetulia luminosa Balinsky, 1994
 Pseudographis dermatina Balinsky, 1989
 Pseudographis mesosema Balinsky, 1989
 Psorosa africana Balinsky, 1991
 Pylamorpha albida Balinsky, 1994
 Pylamorpha cristata Balinsky, 1994
 Quasiexuperius rhodesianus Balinsky, 1994
 Ramosignathos inconspicuella Balinsky, 1994
 Samaria inconspicuella Balinsky, 1994
 Sematoneura africana Balinsky, 1994
 Shebania grandis Balinsky, 1991
 Shebania maculata Balinsky, 1991
 Spatulipalpia monstrosa Balinsky, 1994
 Staudingeria mimeugraphella Balinsky, 1989
 Trachypteryx victoriola Balinsky, 1991
 Ulophora flavinia Balinsky, 1994

Références

Bibliographie

Liens externes

Naissance en septembre 1905
Naissance à Kiev
Décès en septembre 1997
Décès à 91 ans
Embryologiste
Entomologiste ukrainien
Biologiste ukrainien
Décès à Johannesbourg

Boris Balinsky


The IBM 5100 Portable Computer is one of the first portable computers, introduced in September 1975, six years before the IBM Personal Computer, and eight before the first successful IBM compatible portable computer, the Compaq Portable. It was the evolution of a prototype called the SCAMP (Special Computer APL Machine Portable) that was developed at the IBM Palo Alto Scientific Center in 1973. Whether considered evolutionary from SCAMP or revolutionary, it still needed to be plugged into an electric socket.

When the IBM PC was introduced in 1981, it was originally designated as the IBM 5150, putting it in the "5100" series, though its architecture was unrelated to the IBM 5100's. The 5100 was IBM's second transportable computer. Previously, a truck-based IBM 1401 configured in 1960 for military use was designated a portable computer, and nicknamed a DataMobile.

The IBM 5100 was withdrawn in March 1982, by which time IBM had announced its larger cousins, the IBM 5110 (January 1978) and the IBM 5120 (February 1980).

SCAMP, the prototype

In 1973, Bill Lowe was instrumental in fostering an engineering prototype called SCAMP (Special Computer APL Machine Portable) created by Dr. Paul Friedl and a team at the IBM Los Gatos Scientific Center. SCAMP has been dubbed in PC Magazine as "the world's first personal computer".

The IBM Los Gatos engineering prototype and a design model by IBM Industrial designer Tom Hardy, were utilized internally by Lowe in his early efforts to demonstrate the viability of creating a single-user computer.

SCAMP emulated an IBM 1130 minicomputer in order to run APL\1130. In 1973, APL was generally available only on mainframe computers, and most desktop sized microcomputers such as the Wang 2200 or HP 9800 offered only BASIC.

Because SCAMP was the first to emulate APL\1130 performance on a portable, single user computer, PC Magazine in 1983 designated SCAMP a "revolutionary concept" and "the world's first personal computer".

Description
The IBM 5100 is based on a 16-bit processor module called PALM (Program All Logic in Microcode).   The IBM 5100 Maintenance Information Manual also referred to the PALM module as the controller.  The PALM could directly address  of memory.  Some configurations of the IBM 5100 had Executable ROS (ROM) and RAM memory totalling more than , so a simple bank switching scheme was used. The actual APL and BASIC interpreters were stored in a separate Language ROS address space which the PALM treats as a peripheral device. There were twelve models available: with BASIC, APL, or both. Memory could be , ,  or  of main
storage. The 5100 sold for between  and  (between $ and $ in today's dollars).

Often described as being "approximately fifty pounds", its weight was closer to 55 pounds (25 kg). In December 1975 BYTE stated "Welcome, IBM, to personal computing". Describing the 5100 as "a 50-lb package of interactive personal computing," the magazine said that with the company's announcement "personal computing gains an entry from the industry's production and service giant," albeit "at a premium price".

A single integrated unit provided the keyboard, five-inch CRT display, tape drive, processor, several hundred KB of read-only memory containing system software, and up to  of RAM. It was the size of a small suitcase, weighed about  (), and could be transported in an optional carrying case, hence the "portable" designation.

In 1975, it was an amazing technical accomplishment to package a complete computer with a large amount of ROM and RAM, CRT display, and a tape drive into a machine that small.  Earlier desktop computers of approximately the same size, such as the HP 9830, did not include a CRT nor nearly as much memory. The 5100 has an internal CRT (five-inch diagonal) and displays 16 lines of 64 characters. IBM provided an option switch to allow the user to display all 64 characters of each line, or only the left or right 32 characters (interspersed with spaces). Also there was a switch to display the first 512 bytes of main memory in hexadecimal for diagnostic purposes.

Two solutions existed for obtaining hardcopy output: printers such as the IBM 5103, and attaching a typewriter via
an interface. The TYCOM 5100 (from a company named Tycom Systems Corporation) enabled controlling an IBM Selectric typewriter, printing at 15.5 CPS.

Mass storage was provided by removable quarter-inch cartridge (QIC) magnetic tape drives that use standard DC300 cartridges to store . One drive was installed in the machine and a second (Model 5106) could be added in an attached box.  The data format included several types and were written in 512 byte records. The introduction of a floppy option was not until the IBM 5110.

At the same time IBM announced the IBM 5100, it also announced the IBM 5100 Communications Adapter, that allowed the 5100 to transmit data to and receive data from a remote system. It made the 5100 appear the same as an IBM 2741 Communications Terminal and was designed to be able to communicate with IBM 2741 compatible machines in start-stop mode using the EBCD (Extended Binary Coded Decimal) notation.  EBCD was similar to the more common IBM EBCDIC code, but not identical. A feature that does not appear in any advertisement for this computer is an optional Serial I/O port.  In order to access the port extensions, they needed to be loaded from tape for the APL and BASIC programming languages.   Unlike the Communications Adapter which could only be used to connect devices that supported the IBM 2741 Communications Terminal, this feature allowed users to connect and code for any device that used a standard Serial I/O port, including devices not made by IBM.

One periodical described "an interesting standard feature"; that a 5100 could be connected to a television. An external video monitor receiver could be connected to the IBM 5100 via a BNC connector on the back panel. While the 5100 had a front panel switch to select between white on black or black on white for the internal display. This switch did not affect the external monitor, which only offered bright characters on a black background. The vertical scan rate was fixed at .

Research Device Coupler
In Volume 16, Number 1, Page 41 (1977) of the IBM Systems Journal the article "The IBM 5100 and the Research Device Coupler — A personal laboratory automation system" read: "A small laboratory automation system has been developed by using the IBM 5100 Portable Computer in conjunction with the Research Device Coupler. This compact system provides a dedicated, high-level-language computer and a versatile data acquisition and control interface for experiments in which data rates do not exceed 9600 baud. Two experiments exemplify the use of the system. The Research Device Coupler described in this paper is a prototype of the IBM 7406 Device Coupler."

Programming languages
The 5100 was available with APL, BASIC, or both programming languages. At the time of introduction, APL was generally available only on mainframe computers, and most desktop sized computers such as the Wang 2200 or HP 9830 offered only BASIC. As a desktop computer offering APL, the 5100 competed with, and indeed may have been inspired by, the earlier MCM/70.

Machines that supported both languages provided a toggle switch on the front panel to select the language. On the 5100's front panel, it was the third toggle from the left: up for APL, down for BASIC.

When the engineers at IBM asked one beta tester, Donald Polonis, for his analysis, he commented that if folks had to learn APL to use it, the IBM 5100 would not make it as a personal computer. He tried to impress the fact that a personal computer had to be easy to use to be accepted. Presumably, the special APL character set and APL keyboard were the primary obstacles to newcomers learning APL easily.  APL had powerful features for manipulating data as vectors and matrices, while the competing HP 9830 had to offer language extensions on an add-on ROM for matrix operations.

Although not meant for regular users, the maintenance manual described a keyboard sequence to switch the 5100 into a maintenance mode. In this mode it was possible to read and write directly in RAM memory, video memory, CPU registers, interrupt vectors, clock counter, etc., using hexadecimal codes equivalent to assembly language. This allowed writing sophisticated programs directly into RAM. As this mode was a single-user system effectively running without an operating system, a determined user could manage the memory space and write stable multi-tasking programs using interrupts.

Emulator in microcode

The 5100 was based on IBM's innovative concept that, using an emulator written in microcode, a small and relatively cheap computer could run programs already written for much larger, and much more expensive, existing computers, without the time and expense of writing and debugging new programs.

Two such programs were included:  a slightly modified version of APLSV, IBM's APL interpreter for its System/370 mainframes, and the BASIC interpreter used on IBM's System/3 minicomputer.  Consequently, the 5100's microcode was written to emulate most of the functionality of both a System/370 and a System/3.

IBM later used the same approach for its 1983 introduction of the XT/370 model of the IBM PC, which was a standard IBM PC XT with the addition of a System/370 emulator card.

In popular culture
In his online postings, an alleged time-traveler, calling himself John Titor, claimed to be an American soldier from 2036, based in Tampa, Florida. He was assigned to a governmental time-travel project, and sent back to 1975 to retrieve an IBM 5100 computer, which he said was needed to debug various legacy computer programs in 2036 – a possible reference to the UNIX year 2038 problem. The IBM 5100 runs the APL and BASIC programming languages.

John Titor and the IBM 5100 (renamed "IBN" 5100 to avoid copyright) are major plot points in the time travel visual novel Steins;Gate, where they are instrumental in stopping the research organization SERN from creating a dystopic future.

Timeline

References

Further reading

External links

 IBM 5100 Portable Computer
 IBM 5100 from oldcomputers.net
 IBM-5100 and collection of old digital and analog computers at oldcomputermuseum.com
 IBM-5100 German/APL keyboard at University of Stuttgart Computer Museum

Computer-related introductions in 1975
5100
Portable computers
16-bit computers

IBM 5100


النعيمة، إحدي بلديات دائرة عين الذهب بولاية تيارت الجزائرية.

المصادر

نعيمة

النعيمة (ولاية تيارت)


The Saw Is the Law es un EP de la banda alemana de thrash metal, Sodom, lanzado en el año 1991.

Lista de temas
 1. The Saw Is the Law – 5:52
 2. Tarred and Feathered – 3:04
 3. The Kids Wanna Rock featuring Depp Jones, Harris Johns (Adams/Vallance) – 2:47 (Cover Bryan Adams)

Créditos
 Tom Angelripper - Voz, bajo
 Michael Hoffman - Guitarra
 Chris Witchhunter- Batería

EP de 1991
Álbumes de Sodom

The Saw Is the Law


A prova dos 100 metros nado peito feminino do Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022 foi disputada entre os dias 14 e 15 de dezembro de 2022, no Melbourne Sports and Aquatics Centre, em Melbourne, na Austrália.

Recordes
Antes desta competição, os recordes mundiais e do campeonato nesta prova eram os seguintes:

Medalhistas

Cronograma
Todos os horários são locais (UTC+11).

Resultados

Eliminatórias
As eliminatórias ocorreram no dia 14 de dezembro com início às 12:30.

Semifinal
A semifinal ocorreu no dia 14 de dezembro com início às 20:45.

Final
A final foi realizada no dia 15 de dezembro com início às 20:37.

Ligações externas

 Site da Federação Internacional de Natação

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022

Campeonato Mundial de Natação em Piscina Curta de 2022 - 100 m peito feminino


Papilio thuraui est une espèce de lépidoptères (papillons) de la famille des Papilionidae. Cette espèce est présente en Afrique subsaharienne.

Systématique
L'espèce Papilio thuraui a été décrite pour la première fois en 1900 par l'entomologiste Ferdinand Karsch dans la revue Entomologische Nachrichten.

Liens externes

Notes et références

Papilionidae
Lépidoptère d'Afrique

Papilio thuraui


"Hot Love" é uma canção da banda de rock britânica T. Rex, escrita por Marc Bolan e lançada como single em fevereiro de 1971 pela gravadora Fly. Foi o trabalho que colocou o grupo na parada de singles do Reino Unido, onde permaneceu no topo por seis semanas a partir de março. As duas apresentações no programa Top of the Pops foram um gatilho crucial para o movimento do glam rock.

Gravação
"Hot Love" foi gravada no Trident Studios em 21 e 22 de janeiro de 1971. Os lados B do single, "Woodland Rock" e "The King Of The Mountain Cometh", foram gravadas em 16 canais de gravação.

"Hot Love" e "Woodland Rock" marcam a primeira vez em que uma bateria apareceu em uma música da banda, por sugestão do produtor Tony Visconti. O single foi lançado e, devido ao seu sucesso, o baterista Bill Fifield foi convidado a fazer um teste para se juntar à banda, adotando o sobrenome artístico "Legend". "King Of The Mountain Cometh" foi a única faixa gravada por Bolan, Finn e Currie.

Lançamento
"Hot Love" foi lançada em 12 de fevereiro de 1971 pela gravadora Fly. Tornou-se o primeiro número um da banda na parada de singles do Reino Unido, onde permaneceu no topo por seis semanas a partir de março do mesmo ano. O single, no entanto, não se saiu tão bem na América do Norte, onde alcançou o número 72 na Billboard Hot 100 e o número 54 no Cash Box Top 100.

Ficha técnica
T. Rex

 Marc Bolan – vocais, guitarra
 Mickey Finn – palmas
 Steve Currie – baixo

Músicos adicionais

 Bill "Legend" Fifield – bateria
 Tony Visconti – arranjo de cordas
 Howard Kaylan, Mark Volman – vocais de apoio

Ligações externas

Referências

Fontes bibliográficas

Glam rock
Singles de 1971
Canções de 1971
Canções de T. Rex

Hot Love


Carlo Ludovico Bragaglia () a fost un regizor de film italian.

Biografie

Filmografie

Ca regizor

 Tarquinia (1932)
 O la borsa o la vita (1933)
 Non son gelosa (1933)
 Un cattivo soggetto (1933)
 Quella vecchia canaglia (1934)
 Frutto acerbo (1934)
 Amore (1935)
 La fossa degli angeli (1937)
 Belle o brutte si sposan tutte... (1939)
 Animali pazzi (1939)
 L'amore si fa così (1939)
 Un mare di guai (1939)
 Pazza di gioia (1940)
 Alessandro, sei grande! (1940)
 Una famiglia impossibile (1941)
 La forza bruta (1941)
 Il prigioniero di Santa Cruz (1941)
 Barbablù (1941)
 Due cuori sotto sequestro (1941)
 La scuola dei timidi (1941)
 Se io fossi onesto (1942)
 Violette nei capelli (1942)
 La guardia del corpo (1942)
 Non ti pago! (1942)
 Casanova farebbe così! (1942)
 Fuga a due voci (1943)
 La vita è bella (1943)
 Non sono superstizioso... ma! (1943)
 Il fidanzato di mia moglie (1943)
 Tutta la vita in ventiquattr'ore (1943)
 Torna a Sorrento (1945)
 Lo sbaglio di essere vivo (1945)
 La primula bianca (1946)
 Albergo Luna, camera 34 (1946)
 Pronto, chi parla? (1946)
 L'altra (1947)
 Totò le Mokò (1949)
 Il falco rosso (1949)
 Totò cerca moglie (1950)
 Le sei mogli di Barbablù (1950)
 Figaro qua, Figaro là (1950)
 47 morto che parla (1950)
 L'eroe sono io (1951)
 Una bruna indiavolata (1951)
 Il segreto delle tre punte (1952)
 Don Lorenzo (1952)
 A fil di spada (1952)
 Orient Express (1954)
 Il falco d'oro (1955)
 La cortigiana di Babilonia (1955)
 Lazzarella (1957)
 La Gerusalemme liberata (1957)
 La spada e la croce (1958)
 Io, mammeta e tu (1958)
 Tuppe tuppe, Marescià! (1958)
 Caporale di giornata (1958)
 Le cameriere (1959)
 Gli amori di Ercole (1960)
 Annibale (1960)
 1961 Le vergini di Roma, co-regizat cu Vittorio Cottafavi
 1961 Ursus nella valle dei leoni
 1961 Pastasciutta nel deserto
 1962 Cei patru călugări (I 4 monaci)
 1963 Cei patru mușchetari (I quattro moschettieri)

Note

Legături externe

Vezi și
Listă de regizori italieni

Nașteri în 1894
Decese în 1998
Regizori de film italieni

Carlo Ludovico Bragaglia


Eonu yeobaweooui gobaek (어느 여배우의 고백) est un film sud-coréen de 1967 réalisé par Kim Soo-yong

Synopsis
Un ancien acteur aide sa fille, qu'il a retrouvée, à devenir une star

Fiche technique
 Titre original : 어느 여배우의 고백 (Eonu yeobaweooui gobaek)
 Titre anglais : Confession of an Actress
 Réalisation : Kim Soo-yong
 Scénario : Yun Seok-hun
 Musique :
 Photographie : Hong Dong-hyeok
 Production : Jeil Films
 Durée : 84 minutes
 Couleur : oui
 Date de sortie
  : , 2011 en DVD par les Archives du film coréen

Distribution
 Kim Jin-kyu

 Han Seong

 Hwang Jung-seun

Production
Kim Soo-yong était l'un des réalisateurs les plus prolifiques des années 1960, à une époque où la production cinématographique était plutôt stakhanoviste, les films sortant constamment, sans trop d'égards pour la qualité, dans le but de respecter le quota d'importation de films étrangers, qui était à l'époque de 3 productions locales pour 1 étrangère. Certains réalisateurs parvinrent à tourner 6 à 8 films par an, mais Kim Soo-yong alla plus loin en en tournant 10 en 1967.

Analyse
 « Confession of an Actress témoigne de l'industrie cinématographique de Chungmuro dans les années 1960 »

Références

Liens externes

 Film complet en diffusion gratuite sur la chaîne YouTube des Archives du film coréen

Film sud-coréen sorti en 1967
Film dramatique sud-coréen
Film réalisé par Kim Soo-yong
Film distribué par les Archives du film coréen

Eonu yeobaweooui gobaek


Le Kew Bulletin est une revue scientifique trimestrielle à comité de lecture sur la taxonomie et la conservation des plantes et des champignons publiée par Springer Science+Business Media au nom des Jardins botaniques royaux de Kew. Des articles sur la palynologie, la cytologie, l'anatomie, la phytogéographie et la phytochimie liés à la taxonomie sont également inclus.

Le journal a été créé en 1887 sous le nom de Kew Bulletin of Miscellaneous Information par William Turner Thiselton-Dyer, alors directeur des Jardins botaniques royaux de Kew. Il cherchait à faciliter la communication entre les botanistes de Kew et des régions éloignées de l'Empire britannique et accordait la priorité à l'étude des informations d'importance économique.

Résumé et indexation
La revue est résumée et indexée dans :
 Academic OneFile
 Biological Abstracts
 BIOSIS Previews
 CAB Abstracts
 CAB International
 Elsevier BIOBASE
 EMBiology
 Expanded Academic
 GeoRef
 Science Citation Index Expanded
 Scopus
 The Zoological Record

Références

Liens externes

Presse écrite en anglais
Revue publiée par Springer Verlag
Titre de presse créé en 1887
Revue de botanique

Kew Bulletin


ألب البروفنس العليا أو ألب بربنصة العليا (بالفرنسية: Alpes-de-Haute-Provence) هو إقليم فرنسي يقع في منطقة بربنصة ألب ازور في فرنسا، ومركز محافظته هي مدينة دينيي ليه بان. أعطاه كل من المعهد الوطني للإحصاء والدراسات الاقتصادية ومؤسسة لا بوست كود الترقيم البريدي 04.

تسمية السكان
يتم تسمية سكان إقليم ألب البروفنس العليا بتسمية با ألبان (Bas-Alpins) والتي تعني حرفيا سكان الألب السفليين.

الثقافة
تعرف الجهة بتعدد مأكولاتها ومنها شراب بيارفار الخمري، وجبنة بانون، وكذلك لحوم خرفان سيسترون.

الجمعيات والرابطات
 الجمعية العلمية والأدبية لألب البروفنس العليا والتي أنشئت سنة 1878 من قبل رئيس أحد الدور المسيحية جان جوزيف مكسيم فيرو.
 ألب دو لوميار التي أسسها بيار مارتال سنة 1953 وهي جمعية غير ربحية معروفة بتوجهاتها السياسية.
 بروساربين وهي جمعية غير ربحية أنشئت في 1993 بهدف حماية فراشات الإقليم التي ما فتئت أن تضاءل حجمها.
 سيبينسا دو لا فاليا هي جمعية ذات اسم إيطالي تهتم بكل ما يتعلق بواد إوباي.

السينما
لقد تم تمثيل عشرات الأفلام في الإقليم ومنها:
 1925: البؤساء للمخرج هنري فسكور وبطولة غابريال غابريو.
 1934: البؤساء للمخرج ريمون برنار وبطولة هاري بور.
 1953: طريق نابليون للمخرج جان دو لا نوا وبطولة بيار فرينيه.
 1958: الماء الحي للمخرج فرانسوا فيلييه وبطولة باسكال أودريه.
 1960: كريسوس: للمخرج جان جيونو وبطولة فرناندال.
 1970: لا ميزون ديه بوري: للمخرج جاك دونيول فالكروز وبطولة ماري دوبوا.
 1973: قضية دومينيتشي للمخرج كلود برنار أوبار وبطولة جان غابين.
 1981: ليه بابا كول للمخرج فرانسوا لوتارييه وبطولة كريستيان كلافييه.
 1986: جان دو فلورات للمخرج كلود بيري وبطولة دانيال أوتوي وجيرارد ديبارديو وإيف مونتون.
 1988: لا ميزون أساسينيه للمخرج جورج لوتنر وبطولة باتريك برويال.
 1989: بعد الحرب للمخرج جان لو هوبار وبطولة ريتشارد بورانجيه.
 1995: لو هوصار سور لا توا للمخرج جان بول رابينو وبطولة جولييت بينوش وأوليفر مارتينيز وفرانسوا كلوزات.

مقالات ذات صلة
 أقاليم فرنسا.
 مجلس ألب البروفنس العليا العام (مجلس عام).

روابط خارجية
 الموقع الرسمي لمجلس ألب البروفنس العليا العام.
 الموقع الرسمي لهيئة محافظة ألب البروفنس العليا.

مراجع

إقليم ألب البروفنس العليا
إقليم ألب كوت دازور
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
دول وأقاليم أسست في 1790

ألب البروفنس العليا (إقليم فرنسي)


بنك الدي أن إيه أو بنك الدنا DNA bank هو عبارة عن مستودع للدي أن إيه، وتستخدم عادةً في الأبحاث العلمية. فمثلاً بنك الدنا NIAS، تقوم بجمع الأحماض النووية (الدنا) للمتعضيات الزراعية، مثل الأرز والسمك، لاستخدمها في الأبحاث العلمية. إن أكثر الأحماض النووية التي تأتي من بنك الدنا تُستعمل في الدراسات العلمية لمحاولة تكثير الإنتاجية أو تكوين أنواع زراعية أكثر صداقةً للبيئة. إن بعض بنوك الدنا تقوم بتخزين الدنا الخاص بالأنواع المهددة بالانقراض لإعادتهم إلى الحياة.

انظر أيضاً
 علم أحياء الانحفاظ

مراجع

وصلات خارجية
 بنك الدنا NIAS
 معمل بنك الدنا الأسترالي
 بنك RBG Kew DNA
 حفظ الدنا

مراجع أخرى
 دي فايسينتي ،و مايكي إس. إندرسون (المحررين) (2006). بنوك الدنا-توفير خيارات جديدة لبنوك الدنا؟ AMS (المكتب الأقليمي للأمريكيتين التابعة لبايوفيرستي), IPGRI, SGRP. صفحة 84.

علم الأحياء الجزيئي
علم حفظ الأحياء
مستودعات حيوية

بنك الدي أن إيه


D233 je državna cesta u Hrvatskoj. Ukupna duljina iznosi 4,59 km.

Naselja
 Hum na Sutli
 Mali Tabor

Izvori

232

Državna cesta D233


Le verbascoside est un composé phénolique que l'on peut trouver dans de nombreuses plantes.

Références

  Wysokiińska H. & Rózga M., 1998. Establishment of transformed root cultures of Paulownia tomentosa for verbascoside production. Journal of Plant Physiology, Volume 152, Issue 1, Pages 78-83, .

Liens externes

Polyphénol

Verbascoside