Johann Theobald Christ (* 25. Mai 1777 in Frankfurt am Main; † 11. August 1841 ebenda) war ein deutscher Arzt und Mäzen.

Lebensweg
Christ wurde als Sohn des Kantors der Frankfurter Sankt-Katharinen-Kirche Johann Balthasar Christ geboren. Er wuchs in einer Zeit auf, als es noch nicht selbstverständlich war, dass kranke Kinder aus armen Familien eine medizinische Versorgung erhielten. Der christlich erzogene Johann Theobald studierte an der Philipps-Universität Marburg zunächst Jura, entschied sich dann jedoch dafür Arzt zu werden, studierte Medizin und promovierte 1802. Im gleichen Jahr wurde er in Frankfurt am Main als Arzt zugelassen. Er praktizierte sehr erfolgreich, war äußerst beschäftigt und machte sich auch als einer der von den Frankfurtern am meisten frequentierten Geburtshelfer einen Namen. In Kursen mit theoretischen und praktischen Unterrichtseinheiten bildete er Hebammen aus. Er besaß einen außerordentlich guten Ruf und war sehr beliebt. Christ wird als sehr kinderlieb beschrieben. Er blieb unverheiratet und kinderlos. Sein Haus, in dem er auch praktizierte, stand an der Ecke Theobald Straße/Hanauer Landstraße.

Der engagierte Mediziner litt mit zunehmendem Alter an einem durch seinen Beruf verursachten Rückenmarksleiden, das ihn zuletzt an den Rollstuhl band.

Auf Anregung seines Freundes, des Arztes und Geheimen Nassauischen Hofrates Salomon Stiebel, verfügte Christ im Jahr 1835 für die Zeit nach seinem Tod, dass sein Nachlass in Höhe von 150.000 Gulden für "arme und kranke Kinder zwischen 4 und 12 Jahren" aller Konfessionen und für die Errichtung eines "für sich bestehenden Krankenhauses" sowie – soweit mit seinen Mitteln möglich – einer angeschlossenen Entbindungsanstalt verwendet werden sollte. Die Entbindungsanstalt war seiner Verfügung zufolge für "arme im hiesigen Bürger- und Heimathrecht stehende Frauenspersonen" gedacht. Nach Christs Ableben übernahm es Salomon Stiebel, das Vermächtnis in die Tat zu setzen.

Dr. Christ'sche Stiftung

Zwei Jahre nach seinem Tod, am 13. August 1843, kam es zur Grundsteinlegung für die neue Institution, die am 14. Januar 1845 als Christs Kinderhospital eröffnet und bald von den Frankfurtern "Spitälchen" genannt wurde. Es lag östlich des Anlagenrings, auf der östlichen Seite der nach ihm benannten Theobald Straße (heute: Theobald-Christ-Straße), nahe der Pfingstweide, einer vom Frankfurter Linienbataillon als Exerziergelände genutzten Grünanlage.

Christs Nachlass wurde in der Folge durch großzügige Zustiftungen bekannter Frankfurter Bürger und Institutionen um solche Beträge ergänzt, die nicht nur den dauerhaften Betrieb des Kinderhospitals ermöglichten, sondern später auch die von ihm verfügte unmittelbar angrenzende Entbindungsanstalt zu errichten. Zudem entstand ein weiteres Kinderkrankenhaus auf der anderen Seite des Mains im Stadtteil Sachsenhausen.

Das Areal von Christs Kinderhospital wird bis heute genutzt, inzwischen durch das Clementine Kinderhospital.

Ehrungen
 Der der Stadt Frankfurt am Main zweckgebunden übereignete Nachlass von Johann Theobald Christ wurde als Dr. Christ'sche Stiftung benannt.
 Die Stadt Frankfurt am Main benannte die Theobald Straße nach ihm, die heutige Theobald-Christ-Straße im Stadtteil Ostend.

Werke
 Johann Theobald Christ: De conceptione tubaria. Litteris Bayrhofferi, Acad. Typogr. 1802

Literatur
 Wilhelm Kallmorgen: Siebenhundert Jahre Heilkunde in Frankfurt am Main, Frankfurt 1936, S. 237.
 Festschrift zum 150-jährigen Jubiläum der Dr. Christ'schen Stiftung 1845–1995, Frankfurt am Main 1995.

Weblinks

 Clementine Kinderhospital Dr. Christ'sche Stiftung

Einzelnachweise

Mediziner (19. Jahrhundert)
Pädiater
Gynäkologe, Geburtshelfer
Mäzen
Person (Frankfurt am Main)
Frankfurt-Ostend
Deutscher
Geboren 1777
Gestorben 1841
Mann

Johann Theobald Christ


Huenes Marcelo Lemos (født 5. december 1981) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Huenes Marcelo Lemos


Breg je rijeka u saveznoj pokrajini Baden-Württemberg u Njemačkoj i primarni je tok Dunava.

Opis

Breg je jedna od dvije rijeke koje svojim spajanjem formiraju rijeku Dunav. Druga je rijeka Brigach, ali Breg je značajniji i dužinom i vodnim volumenom. Protječe jugoistočnim dijelom Srednjeg Schwarzwalda i nizinama regije Baar.

Izvire na 1 078 m nadmorske visine šest kilometara sjeverozapadno od Furtwangena. Njegov izvor, koji se nalazi u blizini kapele sv. Martina, smatra se geografskim izvorom Dunava  (njem. Donauquelle) i zaštićen je kao spomenik prirode. Nalazi se oko 100 metara jugoistočno od razvodnice rijeka Rajne i Dunava (velike europske vododjelnice). Na samo oko 900 metara udaljenosti nalazi se izvor Elz, koji teče u istoj uzdužnoj dolini, ali u suprotnom smjeru prema sjeveru i kasnije se ulijeva u Rajnu.

U svom gornjem dijelu, poznatom kao Katzensteig, dolina rijeke Breg očito je rezultat glacijacije s izrazito niskim nagibom i krajolikom koji karakteriziraju velike švarcvaldske kuće. Između gradova Furtwangen i Vöhrenbach Breg teče na istok kroz širu i nešto gušće naseljeno nizinsko područje, zatim uglavnom jugoistočno kroz osamljenu šumsku dolinu, koju prati cesta i trasa nekadašnje Željeznice breške doline, danas pretvorena u biciklističku stazu. Neposredno prije Hammereisenbach-Bregenbacha Bregu se pridružuje rijeka Linach neposredno ispod Linachove brane i kratki pritok Hammerbach. U blizini Bräunlingena Breg se susreće s potokom Röthenbach kod Kirnbergseea. Ovdje Breg napušta Schwarzwald i nastavlja preko Hüfingena do Donaueschingena kroz široki otvoreni krajolik na visoravni Baar.

Nakon 46,2 kilometra, Breg se spaja s Brigachom u Donaueschingenu i tvori Dunav. Poznata njemačka poslovica kaže "Brigach und Breg bringen die Donau zuweg" ("Brigach i Breg spajaju se u Dunav"). Budući da je Breg ne samo najduža, već i rijeka Dunava s najvećim vodnim volumenom i porječjem od 291,5 km², njegov se izvor hidrografski smatra pravim izvorom Dunava (Donauquelle).

Pritoci
U popisu niže navedeni su samo važniji pritoci rijeke Breg:

 Schützenbach (lijevo)
 Hintere Breg (desno)
 Rohrbach (lijevo)
 Langenbach (lijevo)
 Linach (desno)
 Hammerbach (desno) s gornjim tokovima Eisenbacha i Uracha
 Forbach (lijevo)
 Kohldobelbächle (lijevo)
 Reichenbächle (desno)
 Weiherbach (lijevo)
 Landgraben (desno)
 Röthenbach (desno)

Izvori

Rijeke u Njemačkoj
Pritoke Dunava

Breg (rijeka)


Moa Olsson est une fondeuse suédoise, née le .

Biographie
Membre du Falun-Borlänge SK, elle fait son apparition dans des courses officielles de la FIS lors de l'hiver 2013-2014, gagnant sa troisième course, un sprint à Idre, puis un titre de championne junior de Suède sur skiathlon. En 2015, elle est sélectionnée pour ses premiers championnats du monde junior à Almaty, où elle finit notamment quatrième du relais et onzième du skiathlon. Pour sa troisième participation en 2017, elle obtient des résultats similaires : dixième du skiathlon et cinquième du relais.

En 2018, elle prend part de manière principale à la Coupe de Scandinavie, où elle signe un top dix et aux Championnats du monde des moins de 23 ans, elle se place notamment onzième du sprint.

En janvier 2019, elle fait ses débuts dans la Coupe du monde à l'occasion du dix kilomètres d'Ulricehamn (). À l'été 2019, Olsson réalise de bonnes performances sur la Coupe du monde de rollerski, occupant le quatrième rang au classement général et gagne ensuite la médaille d'or aux Championnats du monde de rollerski à Madona sur le sprint par équipes.

Lors de la saison 2019-2020, elle marque ses premiers points en Coupe du monde au dix kilomètres libre de Falun () et obtient deux podiums en Coupe de Scandinavie. À l'occasion des Championnats du monde des moins de 23 ans à Oberwiesenthal, elle prend notamment la sixième place au quinze kilomètres libre.

En 2020-2021, elle est sélectionnée en équipe nationale qu'à partir du Tour de ski, où elle affiche comme meilleur résultat sur une étape une  place au sprint de Val Müstair.

En fin d'année 2021, Olsson se retrouve plus haut dans les classements réussissant à finir huitième de la poursuite (10 km libre) à Ruka, avant de monter sur le podium avec le relais à Lillehammer ().

Palmarès

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2021.
Meilleur résultat individuel : .
1 podium en relais : 1 deuxième place.

Classements détaillés

Championnats du monde de rollerski
Madona 2019 :
 Médaille d'or du sprint par équipes.

Coupe de Scandinavie
 du classement général en 2019.
2 podiums.

Références

Liens externes

Naissance en juillet 1997
Fondeuse suédoise
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022

Moa Olsson


A Minnesota Wing Civil Air Patrol (MNWG) é uma das 52 "alas" (50 estados, Porto Rico e Washington, D.C.) da "Civil Air Patrol" (a força auxiliar oficial da Força Aérea dos Estados Unidos) no Estado do Minnesota. A sede da Minnesota Wing está localizada em Inver Grove Heights, Minnesota. A Minnesota Wing consiste em mais de 1.500 cadetes e membros adultos distribuídos em 24 locais espalhados por todo o Estado.

A ala de Minnesota Wing Civil Air Patrol é membro da Região Centro-Norte da CAP juntamente com as alas dos seguintes Estados: Iowa, Kansas, Missouri, Nebraska, North Dakota e South Dakota.

Missão
A Civil Air Patrol tem três missões: fornecer serviços de emergência; oferecer programas de cadetes para jovens; e fornecer educação aeroespacial para membros da CAP e para o público em geral.

Serviços de emergência
A CAP fornece ativamente serviços de emergência, incluindo operações de busca e salvamento e gestão de emergência, bem como auxilia na prestação de ajuda humanitária.

A CAP também fornece apoio à Força Aérea por meio da realização de transporte leve, suporte de comunicações e levantamentos de rotas de baixa altitude. A Civil Air Patrol também pode oferecer apoio a missões de combate às drogas.

Programas de cadetes
A CAP oferece programas de cadetes para jovens de 12 a 21 anos, que incluem educação aeroespacial, treinamento de liderança, preparo físico e liderança moral para cadetes.

Educação Aeroespacial
A CAP oferece educação aeroespacial para membros do CAP e para o público em geral. Cumprir o componente de educação da missão geral da CAP inclui treinar seus membros, oferecer workshops para jovens em todo o país por meio de escolas e fornecer educação por meio de eventos públicos de aviação.

O "Gremlin" da Minnesota Wing
Durante a Segunda Guerra Mundial, os Estúdios Disney criaram centenas de emblemas para as Forças Armadas dos EUA, Em março de 1943, a Minnesota Wing solicitou à Disney permissão para usar um de seus personagens "Gremlin" em um emblema. A Disney concordou e desenhou o emblema.

Organização

Proteção legal
Os empregadores dentro das fronteiras de Minnesota são obrigados por lei a fornecer aos funcionários que também são membros da CAP uma licença sem vencimento do emprego quando esses funcionários estão respondendo a uma missão da CAP, a menos que a licença "interrompa indevidamente as operações de o empregador".

Ver também
 First Air Force
 Civil Air Patrol
 História da Civil Air Patrol

Ligações externas

 Civil Air Patrol Newsroom
 Civil Air Patrol Official Website

Organizações dos Estados Unidos
Educação e treinamento militar
Força Aérea dos Estados Unidos
Ajuda humanitária

Minnesota Wing Civil Air Patrol


Yash Raj Chopra (en hindi: यश चोपड़ा) (Lahore, 27 de septiembre de 1932-Bombay, 21 de octubre de 2012) fue un cineasta, director, guionista y productor indio. Waqt, Deewar, Kabhi Kabhie, Silsila, Lamhe, Chandni, Darr, Dil To Pagal Hai, and Veer-Zaara son algunas de sus películas más conocidas. Chopra fue el fundador de la productora Yash Raj Films.

Hermano de Baldev Raj Chopra.

Chopra fue cuatro veces ganador del Premio Filmfare al mejor director y el Premio Filmfare a la Mejor película. Recibió el Premio Dadasaheb Phalke del Gobierno de la India en 2001 y el Padma Bhushan en 2005.

Filmografía

Productor
 Daag (1973)
 Kabhi Kabhie (1976)
 Doosra Aadmi (1977)
 Noorie (1979)
 Kaala Pathar (1979)
 Silsila (1981)
 Nakhuda (1981)
Sawaal (1982)
Mashaal (1984)
Faasle (1985)
 Vijay (1988)
Chandni (1989)
Lamhe (1991)
Darr (1993)
Aaina (1993)
Yeh Dillagi (1994)
Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995)
Humko Ishq Ne Maara (1997)
Dil To Pagal Hai (1997)
Mohabbatein (2000)
Mujhse Dosti Karoge! (2002)
Mere Yaar Ki Shaadi Hai (2002)
Saathiya (2002)
Hum Tum (2004)
Dhoom (2004)
Veer-Zaara (2004)
Bunty Aur Babli (2005)
Salaam Namaste (2005)
Neal N Nikki (2005)Fanaa (2006)Dhoom 2 (2006)Kabul Express (2006)Ta Ra Rum Pum (2007)Jhoom Barabar Jhoom (2007)Chak De India (2007)Laaga Chunari Mein Daag (2007)Aaja Nachle (2007)Tashan (2008)Thoda Pyaar Thoda Magic (2008)Bachna Ae Haseeno  (2008)Roadside Romeo  (2008)Rab Ne Bana Di Jodi  (2008)New York (2009)Dil Bole Hadippa (2009)Rocket Singh: Salesman of the Year (2009)Pyaar Impossible (2010)

 Director
 Dhool Ka Phool (1959)
 Dharmputra (1961)
 Waqt (1965)
 Aadmi Aur Insaan (1969)
 Ittefaq (1969)
 Daag (1973)
 Joshila (1973)
 Deewaar (1975)
 Kabhi Kabhie (1976)
 Trishul (1978)
 Kaala Patthar (1979)
 Silsila (1981)
 Mashaal (1984)
 Faasle (1985)
 Vijay (1988)
 Chandni (1989)
 Lamhe (1991)
 Parampara (1992)
 Darr (1993)
 Dil To Pagal Hai (1997)
 Veer-Zaara'' (2004)

Referencias

Enlaces externos
 Yash Chopra en la IMDb.

Directores de cine de India
Productores de cine de India
Guionistas de India
Nacidos en Lahore
Ganadores del premio Filmfare
Premio Padma Bhushan
Premio Dadasaheb Phalke
Fallecidos en Bombay

Yash Chopra


Masahiko Nagasawa (長澤 雅彦 Nagasawa Masahiko, born 28 February 1965 in Akita, Japan) is a Japanese film director. He was given a Best New Director award for his film Koko ni irukoto at the 2002 Yokohama Film Festival.

Filmography
 Killing Angel (? on trans.) (皆殺しの天使) (1997) (Video)
 Being Here (Koko ni iru koto, ココニイルコト) (2001)
 Seoul (ソウル) (2002)
 Graduation (Sotsugyou, 卒業) (2002)
 Thirteen Steps (13階段) (2003)
 Way of Blue Sky (Aozoranoyukue) (2005)
 Night Time Picnic (Yoru no pikunikku) (2006)
 Faraway Heaven  (Tengoku wa mada tôku) (2008)

External links

 Masahiko Nagasawa's JMDb Listing (in Japanese)

References

1965 births
Living people
Japanese film directors
People from Akita Prefecture

Masahiko Nagasawa


Sihir Bakanlığı, J. K. Rowling'in Harry Potter serisinde oluşturduğu evrende, Londra'da kurulmuş olan kurgusal bir bakanlıktır. Bu  kurum, Britanya'daki büyücü dünyasının yönetiminden sorumludur. Temel görevi, Mugglelar ve büyücülerin uyum içinde yaşamasını sağlayan yasal düzenlemeler yapmaktır. Bu karmaşık ve çok fazla bürokrasi gerektiren bir görevdir.

Bakanlık Binası yer altındadır ve girmek için, oradaki telefon kulübesine 6-2-4-4-2 tuşlamak gerekir. Ayrıca cisimlenilebilir ya da buharlaşılabilir.

Yapısı ve durumu

"Muggle" dünyası ile bağlantısı
Muggle başbakanı, sihir dünyasından haberdardır. Muhtemelen, diğer dünya liderleri de. Sirius Black ve 10 Ölüm Yiyenin Azkaban hapishanesinden kaçması ile birlikte, Cornelius Fudge bunun mugglelara karşı da bir tehdit oluşturduğunu düşündüğünden konuyu muggle başbakanına açmıştır. Ayrıca bazı büyülü yaratıkların elden kaçırılması gibi özel durumlarda da, Yanlış Bilgilendirme Ofisi (Sihirli Yaratıkların Düzenlenmesi ve Denetimi Dairesi'nin alt bölümüdür) muggle başbakanına, muggleları inandırabilecek hikâyeler uydurma konusunda yardımcı olmaktadır.

Bakanlık hükûmeti, büyücüler dünyasının ilk bilinen yönetim organı olan "Büyücüler Konseyi"nin yerini aldı.

Hükûmet yapısı

Yargı sistemi ve yozlaşmışlık
Normal şartlarda mahkemelerine normal yargıçlar bakar. Fakat olay büyük bir skandalsa (cinayet, ölüm, ciddi hırsızlıklar vb…) büyücü heyeti toplanır. Bu heyeti genellikle Merlin nişanı almış büyücüler tarafından oluşturulur. Tabii ilerideki bölümlerde bakanlık bu heyete kendi yandaşlarını olağan üstü yetkilerle sokmuştu. (Dolores Umbrige) bu büyücü heyetinin yargısına iki yargıç ve bakan son karsr mercisidir. Bütün üyeler oy kullanır fakat son karar onlara aittir. Verdikleri kararlara göre cezaları çok ciddi olabilir. Örneğin ruh emici öpücüğü, azkaban hapishanesine kapatılmak vb…

Daireler
Sihir Bakanlığı, en büyükleri Büyü Yasaları Uygulama Dairesi olan 21 adet bölüme ayrılmıştır. Bunlar aşağıdaki gibidir:
 Büyülü Taşımacılık Dairesi
 Büyü Yasaları Uygulama Dairesi
 Büyü Kazalarını Düzeltme Servisi
 Cincüce Bağlantı Dairesi
 Deneysel Büyüler Dairesi
 Esrar Dairesi / Adı-Ağza-Alınmayanlar
 Büyülü Yaratıklar Dairesi
 Muggle Eşyalarının Kötüye Kullanımı
 Sihirli Oyunlar ve Sporlar Dairesi
 Sihrin Uygunsuz Kullanımı Dairesi
 Sihir Bakanlığı Gizem Dairesi
 Sihirli Yaratıkların Düzenlenmesi ve Denetimi Dairesi
 Sihirli Yasal Yaptırım Dairesi
 Sihirli Afetler Dairesi
 Sihirli Kanun Yürütme Timi
 Tehlikeli Yaratıkların Yönetimi
 Uluslararası Sihirsel İşbirliği Bölümü
 Unutturma Bölümü
 Yasaklanmış Büyülenebilen Nesneler Sicil Dairesi
 Seherbaz Dairesi
 Muggle Bilimleri Dairesi

Bakanlık yetkilileri

Ludo Bagman
Ludovic "Ludo" Bagman, ismi ilk olarak Harry Potter ve Ateş Kadehi kitabında geçmiştir. Harry'le Quidditch Dünya kupasında karşılaşmışlardır.

Barty Crouch, Sr
Bartemius  Crouch, Sr., J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinde bir karakterdir. Barty Crouch Junior'ın babasıdır.

4. kitapta Percy Weasley'in patronluğunu yapmıştır. Oğlu Barty Crouch Junior ölüm yiyenlere katıldığı için, oğlunu Azkaban'a göndermiştir. Daha sonra oğlu tarafından öldürülmüştür.
Barty Crouch Sr., oğlunun annesinin biçimine dönüşmesini sağlayarak onu Azkaban'dan kaçırmıştır. Annesi ise Azkaban'da oğlunun kılığındayken 1 yıl sonra ölmüştür.

John Dawlish
John Dawlish, ismi ilk olarak Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı kitabında geçmiştir.

Cornelius Fudge
Cornelius Oswald Fudge, J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinde bir karakterdir.

Harry Potter filmlerinde Robert Hardy tarafından canlandırılmıştır.

Cornelius Fudge, 1985'le 1996 arasında İngiliz Sihir Bakanlığı'nda Sihir Bakanı olarak görev yapmıştır.

Fudge, Harry Potter serisi sırasında ilk defa Sırlar Odası'nda karşımıza çıksa da Felsefe Taşı'nda bahsedilmiştir.

Fudge önceleri Harry Potter'a sempatik görünmüştür. Harry'nin Sirius Black'in James Potter'ın en iyi arkadaşı olduğunu öğrenmesi gibi önemli noktalarda yardım etmiştir.

Ancak, bunlara rağmen Fudge, Lord Voldemort'un döndüğüne inanmaz ve Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığında Albus Dumbledore'la Harry'i karalamak için çalışmalarda bulunur. Sihir Bakanı olarak Fudge, aynı zamanda Rubeus Hagrid'in Azkaban'a götürülmesinden sorumlu kişidir.

Voldemort'un dönüşü kesinleştiğinde bile bunu kabul etmemesi, Fudge'ın Sihir Bakanı olarak görevinden kovulmasına ve Rufus Scrimgeour'un onun görevine getirilmesine neden olmuştur.

 Bertha Jorkins Bertha Jorkins, 4. kitapta Lord Voldemort tarafından öldürülmüştür.

 Rufus Scrimgeour Rufus Scrimgeour, J.K. Rowling tarafından yazılmış Harry Potter serisinin karakterlerindendir. Büyücü halkının bir kısmı  onun vampir olduğuna inanır. İlk olarak 6. kitap olan Harry Potter ve Melez Prens kitabında Sihir Bakanı olarak görülmüştür. Sihir bakanı olmadan önce seherbaz olarak çalışıyordu. Bu zamana kadar bu görevi Cornelius Fudge üstlenmekteydi. Aslında Harry ile Scrimgeour iyi anlaşamazdı. Harry 5. Kitap olan Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nda yaşananlardan dolayı sihir bakanlığına güvenmiyordu. 7. ve son kitap olan Harry Potter ve Ölüm Yadigârları'nda Voldemort tarafından öldürülmüştür. Öldürülmeden önce ona Harry Potter'ın yerinin Cruciatus lanetli ile söyletilmeye çalışıldığı fakat söylemediği yazılmaktadır.

 Pius Thicknesse Pius Thicknesse, ismi ilk olarak Harry Potter ve Ölüm Yadigarları kitabında geçmiştir. Kendisi Yaxley tarafından İmperius Laneti'ne uğratılmış ve Karanlık Taraf adına Sihir Bakanı olmuştur. Hogwarts savaşında Arthur ve Percy Weasley tarafından yere düşürüldü.

 Dolores Umbridge Dolores Jane Umbridge, Sihir Bakanlığı'nda Bakanlık Müşteşarı olarak görev yapan Umbridge; solgun bir kurbağaya benzer. Tıknaz, geniş, sarkık bir yüzü ve çok geniş, gevşek bir ağzı vardır. Boynu hemen hemen yok gibidir. Yuvalarından fırlayacakmış gibi görünen iri ve yuvarlak gözleri vardır. Kısa ve kıvırcık saçlıdır. Bazen saçına kadife fiyonklar takar. Titrek ve tiz bir sesi olan Umbridge her zaman çok renkli giysiler giyer.

Umbridge yarı insanlardan nefret eder. 1993 yılında Bakanlıkta 'Kurt-adam Karşıtı Yasa Taslağı' hazırlamıştır. Bu taslak, Remus Lupin'in bir dönem iş bulmasını imkânsız hale getirmişti. Aynı zamanda, Hogwarts'taki ilk Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersinde, Remus Lupin'den "bir melez" olarak bahsetmiş ve kendisinden önce derslerin işlenme biçimini eleştirmiştir.

1995 yılında Albus Dumbledore'un Bakanlık tarafından Hogwarts müdürlüğünden uzaklaştırılması ile Hogwarts'a müdür olarak atandı. Aynı zamanda da Karanlık Sanatlara Karşı Savunma dersine girmektedir. Her şeye yasak getiren Umbridge'yi okulun öğrencilerinin büyük çoğunluğunun yanı sıra birçok öğretmen de sevmez.

1995 yılında daha okul başlamadan Harry teyzesinin evindeyken, Ruh Emicileri Harry'nin üzerine saldırtmıştı. Çünkü Bakanlıktaki herkes Potter'in artık gözden düşmesi ve susturulması gerektiğini düşünüyor ama kimse bu konuda bir şey yapmıyordu. Prof. Umbridge'in bu çabasından Sihir Bakanı'nın haberi olmadı.

Hogwarts'ta öğretmenlik yaptığı sene At-adamlara 'Pis Melezler' diye bağırınca, at-adamlar tarafından saldırıya uğramıştır. Daha sonra atadamların elinde kurtarılmış; ancak yaptıkları yüzünden bir süre Azkaban'da tutulmuştur. Daha sonra tekrar görevine dönmüştür.

1996 yılında Dumbledore'un cenazesine katılmış olup hâlâ Sihir Bakanlığı'nda çalışmaktadır. Ancak bu kez Sihir Bakanı Fudge değil Scrimgeour'dur.

1997 yılında ise Karanlık Lord'un Bakanlığı ele geçirdiği dönemde "Muggle doğumlular Kayıt Komisyonu"nun başında bulunmuştur.

Slytherin Madalyonu'nun aslını çalan R.A.B. (Regulus Arcturus Black) bunu yok etmesi için Kreacher adlı ev cinine vermiş ancak cin bu Hortkuluk'u yok etmeyi başaramamıştır. Daha sonra Mundungus Fletcher bu madalyonu Black Malikanesi'nden çalmış ve diğer çaldıklarıyla birlikte bunu satmaya çalışırken Dolores Umbridge'e yakalanmıştır. Rüşvet olarak madalyonu Umbridge'e vermiş ve bu durumdan kurtulmuştur. Daha sonra madalyonu arayan Ron, Harry ve Hermione onun Umbridge'de olduğunu öğrenirler ve onu çalmak için gizlice Bakanlık'a girerler.

Umbridge, ayrıca "Teftiş Mangası" adlı öğrenci kulübünün kurucusudur. Grubun amacı Umbridge müdür olduktan sonraki kuralları uygulatmak ve kontrol etmektir. Üye öğrencilerin tümü Slytherin öğrencileridir. Bu grup binalara puan ekleyip eksiltme yetkisine sahiptir.

 Percy Weasley Percy Ignatius Weasley, Weasley ailesinin Hogwarts'tan yakın zamanda mezun olmuş yetişkin oğludur. 1987 yılında Gryffindor'da okula başlayan Percy 1994 yılında okulu bitirmiştir. Sihir Bakanlığı'nda Uluslararası İlişkiler Bölümü'nde çalışmaya başlamıştır. Fakat burada çalışırken patronu Mr. Crouch'un Voldemort'un kontrolünde olduğunu anlamaması, onun için büyük bir gaflet olarak nitelendirilmiştir. 1994 yılında terfi ederek Cornelius Fudge'nin yanında ikinci asistan olarak çalışmaya başlamıştır. Kurallara ve işleyiş düzenine çok sıkı sıkıya bağlıdır. Hatta Ron, büyücü kurallarını çiğnerlerse kendi kardeşlerine bile hoşgörülü olacağı konusunda şüphelidir. Hogwarts'ta Sınıf ve Öğrenci Başkanı olmuştur. O da kızıl saçlı fakat ince ve uzun boyludur. Kız arkadaşı Penelope Clearwater'dır. Hermes adında bir baykuşu vardır. Bir süre Harry'nin 4. senesinde Lord Voldemort ile savaşmadığına inanmıştır ve Sihir Bakanı Cornelius Fudge ile birlikte Prof. Dumbledore'un bakanlığa karşı ordu kurdukları gerekçesiyle okula gelerek Prof.Dumbledore'u Azkaban'a götürme girişiminde bulunmuştur. Bunun üzerine babası Arthur Weasley ile aralarında bir tartışma yaşanmış ve Percy Kovuk'tan ayrılmıştır. Ayrıca 5. kitapta Percy kardeşi Ronald Weasley'nin sınıf başkanı olduğunu öğrenince ona bir tebrik mektubu yazmıştır ve mektupta "Harry Potter denen o çocukla arkadaş olma." deyince Ron'un Percy'ye olan nefreti daha da güçlenmiştir.

 Diğerleri
 Broderick Bode fazla konuşkan olmayan bir Sihir Bakanlığında çalışanı.
 Amelia Susan Bones Sihir Bakanlığının Sihrin Uygunsuz Kullanımı Dairesi başkanıdır. Harry 5. kitapta kendisini ve kuzeni Dudley'i koruyabilmek için bir Patronus büyüsü yaptığında Amelia Susan Bones'dan okuldan atıldığına dair bir mektup almıştır. Bones, Harry Potter'ın disiplin duruşmasına başkanlık etmiştir. Cornelius Fudge'ın aksine adil biriydi ve Harry'nin bedensel bir Patronus yaratma yeteneği karşısında hayrete düşmüş ve etkilenmişti. Harry'nin tüm suçlamalarının aklanması için oy vermiştir.Arthur Weasly' le Harry Potter'a olan yakınlığına rağmen konuşan sayılı kişilerdendir.Yeğeni Susan Bones Harry Potter'la aynı dönemden mevzundur  Bones ailesi, Birinci Büyücülük Savaşı sırasında Zümrüdüanka Yoldaşlığı'nı desteklemiştir, bu yüzden Voldemort tarafından ailesiyle birlikte öldürülmüştür. Bones ölmeden önce Voldemort'a karşı cesurca bir mücadele verdiği söylenmektedir.
 Reginald "Reg" Cattermole, ismi ilk olarak Harry Potter ve Ölüm Yadigarları kitabında geçmiştir.
 Dirk Cresswell
 Amos Diggory Sihir Bakanlığının Sihirli Yaratıkların Düzenlenmesi ve Denetimi Dairesi'nde çalışmaktadır. 4. kitapta ölen Cedric Diggory'nin babasıdır.Quidditch Dünya Kupası'nda olanlardan dolayı Harry'i suçlamıştır.Fakat daha sonra Voldemort'un karşısında yer almıştır
 Madam Edgecombe
 Mafalda Hopkirk ismi ilk olarak Harry Potter ve Sırlar Odası kitabında geçmiştir.
 Griselda Marchbanks ismi ilk olarak Harry Potter ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı kitabında geçmiştir.
 Bob Ogden ismi ilk olarak Harry Potter ve Melez Prens kitabında geçmiştir. Kendisi Bakanlık için Gauntların evine gitmişti. Marvolo ve Morfin Gaunt'u yakalayan kişidir. Merope Gaunt'un özgür kalmasını sağladı.
 Tiberius Ogden
 Perkins
 Albert Runcorn' ismi ilk olarak Harry Potter ve Ölüm Yadigarları kitabında geçmiştir.
 Newt Scamander Ünlü bir zoologdur. Uzmanlık alanı shirili hayvanlardır. Fransa sihir bakanlığında bir dönem çalışmıştır. Grindelwald'u yendikten sonra bakanlığa dönmemiştir
 Wilkie Twycross

Tepkiler

Popüler kültürde

Kaynakça

Kurgusal hükûmetler
Kurgusal siyasetçiler
Harry Potter evreni

Sihir Bakanlığı


غرودنو (Гродна, Гродно) هي مركز إداري في مقاطعة هرودنا في روسيا البيضاء.

يبلغ عدد سكانها حوالي 361,352 نسمة.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لغرودنو:

توأمة
لغرودنو اتفاقيات توأمة مع كل من:

 فولوغدا (16 نوفمبر 2011 - )
 مندن
 ليموج
 فروتسواف

 دروسكينينكي
 خيمكي
 سووبسك
 شتشايولكوفو
 بياويستوك
 جيلينا
 كالينينغراد (1994 - )
 أوغوستوف
 دزيرجينسك (سبتمبر 2005 - )

أعلام

 القديس كازيمير
 ليون باكست
 أليكسي أنطونوف
 كازيمير الرابع
 ستيفن باتوري
 بول باران
 أولغا كوربوت
 ماير لانسكي

مراجع

منطقة شفيروك
أماكن مأهولة في منطقة غرودنو
مدن روسيا البيضاء

غرودنو


The United States one-dollar bill (US$1), sometimes referred to as a single, has been the lowest value denomination of United States paper currency since the discontinuation of U.S. fractional currency notes in 1876. An image of the first U.S. president (1789–1797), George Washington, based on the Athenaeum Portrait, a 1796 painting by Gilbert Stuart, is currently featured on the obverse, and the Great Seal of the United States is featured on the reverse. The one-dollar bill has the oldest overall design of all U.S. currency currently being produced (The current two-dollar bill obverse design dates from 1928, while the reverse appeared in 1976). The reverse design of the present dollar debuted in 1935, and the obverse in 1963 when it was first issued as a Federal Reserve Note (previously, one-dollar bills were Silver Certificates).

A dollar bill is composed of 25% linen and 75% cotton. That blend makes the notes more difficult to counterfeit compared to paper (as well as increasing its durability).  As of December 2018, the average life of a dollar bill in circulation is 6.6 years before it is replaced due to wear. Approximately 42% of all U.S. currency produced in 2009 were one-dollar bills. , there were 12.7 billion one-dollar bills in circulation worldwide.

History

Large-size notes

( 7⅜ × 3⅛ in ≅ 187 × 79  mm)
 1862: The first one-dollar bill was issued as a Legal Tender Note (United States Note) with a portrait of Salmon P. Chase, the Secretary of the Treasury who served under President Abraham Lincoln.
 1869: The $1 United States Note was redesigned with a portrait of George Washington in the center and a vignette of Christopher Columbus sighting land to the left. The obverse of the note also featured overprinting of the word ONE numerous times in very small green type and blue tinting of the paper. Although this note is technically a United States Note,  appeared on it instead of .
 1874: The Series of 1869 United States Note was revised. Changes on the obverse included removing the green and blue tinting, adding a red floral design around the word , and changing the term  to . The reverse was completely redesigned. This note was also issued as Series of 1875 and 1878.
 1880: The red floral design around the words  and  on the United States Note was removed and replaced with a large red seal. Later versions also had blue serial numbers and a small seal moved to the left side of the note.
 1886: The first woman to appear on U.S. currency, Martha Washington, was featured on the $1 silver certificate. The reverse of the note featured an ornate design that occupied the entire note, excluding the borders.
 1890: One-dollar Treasury or "Coin Notes" were issued for government purchases of silver bullion from the silver mining industry. The reverse featured the large word  in the center surrounded by an ornate design that occupied almost the entire note.
 1891: The reverse of the Series of 1890 Treasury Note was redesigned because the treasury felt that it was too "busy," which would make it too easy to counterfeit. More open space was incorporated into the new design. The obverse was largely unchanged.
 1896: The famous "Educational Series" Silver Certificate was issued. The entire obverse was covered with artwork of allegorical figures representing "history instructing youth" in front of Washington D.C. The reverse featured portraits of George and Martha Washington surrounded by an ornate design that occupied almost the entire note.
 1899: The $1 Silver Certificate was again redesigned. The obverse featured a vignette of the United States Capitol behind a bald eagle perched on an American flag. Below that were small portraits of Abraham Lincoln to the left and Ulysses S. Grant to the right.
 1917: The obverse of the $1 United States Note was changed slightly with the removal of ornamental frames that surrounded the serial numbers.
 1918: The only large-sized, Federal Reserve Note-like $1 bill was issued as a Federal Reserve Bank Note (not to be confused with Federal Reserve Notes). Each note was an obligation of the issuing Federal Reserve Bank and could only be redeemed at that corresponding bank. The obverse of the note featured a borderless portrait of George Washington to the left and wording in the entire center. The reverse featured a bald eagle in flight clutching an American flag.
 1923: Both the one-dollar United States Note and Silver Certificate were redesigned. Both notes featured the same reverse and an almost identical obverse with the same border design and portrait of George Washington. The only difference between the two notes was the color of ink used for the numeral 1 crossed by the word , Treasury seal, and serial numbers along with the wording of the obligations. These dollar bills were the first and only large-size notes with a standardized design for different types of notes of the same denomination; this same concept would later be used on small-size notes.

Small size notes

(6.14 length × 2.61 width ×  thickness = 156 × 66.3 × )

In 1928, all currency was changed to the size which is familiar today. The first one-dollar bills were issued as silver certificates under Series of 1928. The Treasury seal and serial numbers were dark blue. The obverse was nearly identical to the Series of 1923  silver certificate, but the Treasury seal featured spikes around it and a large gray  replaced the blue "." The reverse, too, had the same border design as the Series of 1923  bill, but the center featured a large ornate  superimposed by . These are commonly known as "Funnybacks" due to the rather odd-looking "ONE" on the reverse. These  silver certificates were issued until 1934.

In 1933, Series of 1928  United States Notes were issued to supplement the supply of  Silver Certificates. Its Treasury seal and serial numbers were red and there was different wording on the obverse of the note. However, a month after their production, it was realized that there would be no real need for these notes and production was stopped. A small number of these  bills entered circulation and the rest were kept in Treasury vaults until 1949 when they were issued in Puerto Rico.

In 1934, the design of the  silver certificate was changed. This occurred with that year's passage of the Silver Purchase Act, which led to a large increase in dollar bills backed by that metal. Under Washington's portrait,  was changed to . The Treasury seal was moved to the right and superimposed over , and a blue numeral 1 was added to the left. The reverse remained the same.

A year later, in 1935, the design of the one-dollar bill was changed again. On the obverse, the blue numeral 1 was changed to gray and made smaller, the gray  to the right was removed, the Treasury seal was made smaller and superimposed by , and a stylized  was added over the treasury seal. The reverse was also changed to its current design, except for the absence of .

World War II brought about special issues of one-dollar bills in 1942.
Special  Silver Certificates were issued for Hawaii in case of a Japanese invasion.  was printed vertically on the left and right side of the obverse and also horizontally across the reverse. The seal and serial numbers were changed to brown. Special Silver Certificates were also issued as payment for Allied troops in North Africa about to begin their assault into Europe. The only difference on these one-dollar bills was a yellow instead of blue seal. Both of these types of notes could be declared worthless if they fell into enemy hands.

The next change came in 1957 when the  bill became the first piece of paper U.S. currency to bear the motto .  The inclusion of the motto, "In God We Trust", on all currency was required by law in 1955,  It was added over the word  on the reverse. Thus all series 1957 and later notes include the motto.  Initially the BEP began printing the motto on notes printed with the new 32 note press, but soon Series of 1935G bills printed on an 18 note press featured the motto too. Later the 1935H series was printed only with the motto.  The reason these 1935 series notes were produced into the 1960s was that older printing plates were used as long as possible.  There is no particular difference in value if a bill does or does not have the motto.

The final production of  Silver Certificates occurred in late 1963. In 1964, the redemption of Silver Certificates for silver coin ended and in 1968 the redemption of Silver Certificates for silver bullion ended.

Production of one-dollar Federal Reserve Notes was undertaken in late 1963 to replace the soon-to-be obsolete  Silver Certificate. The design on the reverse remained the same, but the border design on the obverse underwent considerable modification, as the mostly abstract filigrees were replaced with designs that were mostly botanical in nature. In addition, the word "one", which appeared eight times around the border in small type, was eliminated. The serial numbers and treasury seal were printed in green ink. This was the first time the one-dollar bill was printed as a Federal Reserve Note.

The first change since then came in 1969, when the  was among all denominations of Federal Reserve Notes to feature the new Treasury seal, with English wording instead of Latin.

The  bill became the first denomination printed at the new Western Currency Facility in February 1991, when a shipment of 3.2 million star notes from the Dallas FRB was produced.

Though bill denominations of  and higher have been redesigned twice since 1995 as part of ongoing anti-counterfeiting efforts, there are currently no plans to redesign the  or  bills.

Experimental issues

Since 1933, the one-dollar bill has been the exclusive experimental denomination among circulating US currency (except for the Natick experiment in 1981, see below). The first experiment was conducted in January and February of that year to assess the effects of using different ratios of cotton to linen in the make-up of the bills. Series 1928A and 1928B  silver certificates with serial number block letters X-B and Y-B were used as the experimental group; the Z-B block was used as the control group. The results of the experiment were inconclusive.

In 1937, another test was conducted, similar in style to the 1933 experiment. This test used Series 1935 one-dollar bills. The particular notes used in this experiment can be identified by their serial numbers. Notes ranging from A00000001B to A06180000B and B00000001B–B03300000B were the experimental group and notes ranging from C00000001B to C03300000B were part of the control group. No conclusive results were found.

A better known test was done in 1942 during World War II to test alternative types of paper. This was a precautionary measure in case the current type of paper supply could not be maintained. Series 1935A notes made of the special paper and were printed with a red "S" to the right of the treasury seal, while notes of the control group were printed with a red R. Because they have some collector value, fake red S's and R's have been applied to regular Series 1935A notes to try to pass them at a higher value; checking a note's serial numbers can prevent this. Serial numbers of the R group range from S70884001C to S72068000C and serial numbers of the S group range from S73884001C to S75068000C.

Sometime in the early to mid-1960s, the BEP experimented with a new firm, the Gilbert Paper Company, to see if they could duplicate the usual paper production. The BEP selected a series of notes printed by the Philadelphia FRB as the test subjects. Serial numbers for this group range from C60800001A to C61440000A.

In August 1981, a similar experiment occurred during production of Series 1977A, when the BEP printed a few print runs on Natick paper. They included a regular run and a star note run from the Richmond FRB, with serial numbers ranging from E76800001H through E80640000H and E07052001* through E07680000* (many sources incorrectly identify the star range as Philadelphia instead of Richmond). One print run of  star notes, also from Richmond, was included in this paper test, making it so far the only experimental printing not exclusive to the .

One-dollar bills were again the subject of experimentation in May 1992, when the BEP began to test a web-fed Intaglio printing press. Because of a need for greater quantities of  FRNs, the BEP sent out REQUEST FOR PROPOSALS (RFP) (year 1985) NO. BEP-85-73 to procure a web-fed intaglio printing press to dramatically increase the production of currency notes within the confines of their current (1985) 14th & C street facility. Instead of printing one side of a square sheet of 32 notes at a time, the web-fed press used 96 engraved images or plate-cylinder to print the back of the note, then another 96 image engraved plate-cylinder to print the front of the note. Both sides of notes were printed from a continuous roll of paper. The Alexander-Hamilton intaglio Web press printed both sides of intaglio at the same time. The web-press was designed as a full-blown production press as opposed to an experimental press. The notes were issued in Series 1988A, 1993, and 1995. Because of mechanical problems and operator error, as well as the sometimes poor quality of the notes, production was ended in July 1996. Web notes can be identified by the back plate number next to  and the removal of face check letters and quadrant numbers.

Series dates

Small size

Obverse of current $1 bill

The portrait of George Washington is displayed in the center of the obverse of the one-dollar bill, as it has been since the 1869 design. The oval containing George Washington is propped up by bunches of bay laurel leaves.

To the left of George Washington is the Federal Reserve District seal. The name of the Federal Reserve Bank that issued the note encircles a capital letter (A–L), identifying it among the twelve Federal Reserve Banks. The sequential number of the bank (1: A, 2: B, etc.) is also displayed in the four corners of the open space on the bill. Until the redesign of the higher denominations of currency beginning in 1996, this seal was found on all denominations of Federal Reserve notes. Since then it is only present on the $1 and $2 notes, with the higher denominations only displaying a universal Federal Reserve System seal, and the bank letter and number beneath the upper left serial number.

To the right of George Washington is the Treasury Department seal.
The scales represent justice. The chevron with thirteen stars represents the original thirteen colonies. The key below the chevron represents authority and trust; 1789 is the year that the Department of the Treasury was established. The series 1969 dollar bills were the first to use a simplified Treasury seal, with the wording in English instead of Latin.

Below the FRB seal (to the left of George Washington) is the signature of the Treasurer of the United States, and below the USDT Seal (right side) is the Secretary of the Treasury's signature. To the left of the Secretary's signature is the series date. A new series date, or addition or change of a sequential letter under a date, results from a change in the Secretary of the Treasury, the Treasurer of the United States, and/or a change to the note's appearance such as a new currency design.

On the edges are olive branches entwined around the 1s. A small plate serial number-letter combination is on the lower right, and a small plate position (check) letter is on the upper left corner of the note. If "FW" appears before the lower right plate number it indicates that the bill was produced at the satellite Bureau of Engraving and Printing facility in Fort Worth, Texas. Currency has been printed here since Series 1988A. The absence of "FW" indicates the bill was printed at the main facility in Washington, D.C.

Reverse of current $1 bill

The reverse of the one-dollar bill has an ornate design that incorporates both sides of the Great Seal of the United States to the left and right of the word ONE. This word appears prominently in the white space at the center of the bill in a capitalized, shadowed, and seriffed typeface. A smaller image of the word "ONE" is superimposed over the numeral "1" in each of the four corners of the bill.

"THE UNITED STATES OF AMERICA" spans the top of the bill, "ONE DOLLAR" is emblazoned along the bottom, and above the central "ONE" are the words "IN GOD WE TRUST", which became the official motto of the United States in 1956 by an Act of Congress. Below the reverse of the Great Seal on the left side of the bill are the words "THE GREAT SEAL", and below the obverse on the right side are the words "OF THE UNITED STATES."

The Great Seal, originally designed in 1782 and added to the dollar bill's design in 1935, is surrounded by an elaborate floral design. The renderings used were the typical official government versions used since the 1880s.

The reverse of the seal on the left features a barren landscape dominated by an unfinished pyramid of 13 steps, topped by the Eye of Providence within a triangle. At the base of the pyramid are engraved the Roman numerals MDCCLXXVI (1776), the year of American independence from Britain. At the top of the seal stands a Latin phrase, "ANNUIT COEPTIS", meaning "He favors our undertaking." At the bottom of the seal is a semicircular banner proclaiming "NOVUS ORDO SECLORUM" meaning "New Order of the Ages" that is a reference to the new American era. To the left of this seal, a string of 13 pearls extends toward the edge of the bill.

The obverse of the seal on the right features a bald eagle, the national bird and symbol of the United States. Above the eagle is a radiant cluster of 13 stars arranged in a six-pointed star. The eagle's breast is covered by a heraldic shield with 13 stripes that resemble those on the American flag. As on the first US flag, the stars and stripes stand for the 13 original states of the union. The eagle holds a ribbon in its beak reading "E PLURIBUS UNUM", a Latin phrase meaning "Out of many [states], one [nation]", a de facto motto of the United States (and the only one until 1956). Both the phrases "E Pluribus Unum" and "Annuit coeptis" contain 13 letters. In its left talons the eagle holds 13 arrows, and in its right talons it holds an olive branch with 13 leaves and 13 olives, representing, respectively, the powers of war and peace. To the right of this seal, a string of 13 pearls extends toward the edge of the bill. A plate position (check) number is normally found to the left of the eagle.

Collecting Federal Reserve dollar bills
Except for significant errors, and series 1988A web notes printed in small batches for some of the Federal Reserve districts (web notes from other series are more common), green seal dollars are of little collector value. However, two notes have generated public interest, although neither is scarce.

In 1963 dollar bills were produced for the Eleventh Federal Reserve District, headquartered in Dallas. Since the FRD jurisdictions are sequentially numbered, notes received the corresponding letter "K", for the 11th letter of the alphabet. Some people noticed that the 1963 Dallas note, with the number "11" and a "K" surrounded by a black seal, appeared about the time President John F. Kennedy was shot in Dallas in November 1963. The bill was not a commemorative issue and there was no connection between it and the shooting.

In 1968–69 Joseph W. Barr was Secretary of the Treasury for only 31 days and his signature appeared solely on the 1963B dollar bill. Some collectors thought that his brief tenure might make these notes valuable, but use of their plates continued for some time after his term in office and 458,880,000 were printed. Thus they are very common.

Dollar Bills with interesting serial numbers can also be collected. One example of this is radar or "palindrome" notes, where the numbers in the serial number are the same read from left to right or right to left. Very low serial numbers, or a long block of the same or repeating digits may also be of interest to specialists. Another example is replacement notes, which have a star to the right of the serial number. The star designates that there was a printing error on one or more of the bills, and it has been replaced by one from a run specifically printed and numbered to be replacements. Star notes may have some additional value depending on their condition, their year series or if they have an unusual serial number sequence. To determine the rarity of modern star notes, production tables are maintained.

Redesign or replacement of the dollar bill

In modern times, the one-dollar bill is used much more than the dollar coin, despite the U.S. Government's repeated efforts to promote the latter. There are organizations specifically aimed at either preventing (Save the Greenback) or advocating (Coin Coalition) the complete elimination of the one-dollar bill in favor of the dollar coin.

On November 29, 2012, a House subcommittee met to consider replacing the dollar bill. This action took place after the seventh Government Accountability Office report on the subject. The latest report claimed that switching to dollar coins would save $4.4 billion over thirty years. However, according to polls, few Americans want to give up dollar bills.

In response to various requests to redesign the $1 bill to include (among others) the Preamble, Bill of Rights, and list of Articles of the United States Constitution, recent budgets passed by Congress have included provisions to prevent the Treasury Department from spending any of its funds to redesign the $1 bill, since the potential cost impact of this change on the vending machine industry would greatly exceed its benefits.

See also

 Sherman Silver Purchase Act
 Where's George?

References

Bibliography

External links
 The One Dollar Bill, Zoomable and Annotated
 High-Res Federal Reserve $1 Note

1862 introductions
George Washington on United States currency
001
One-base-unit banknotes

United States one-dollar bill


Der Südharzer Zechsteingürtel ist eine durch Karsterscheinungen geprägte Hügellandschaft am südlichen Harzrand in den Landkreisen Göttingen, Nordhausen und Mansfeld-Südharz.

Die Landschaft hebt sich von den meisten Nachbarlandschaften durch anstehenden Zechstein ab und zählt zur Südharzregion.

Geographische Lage
Der Südharzer Zechsteingürtel erstreckt sich als schmaler Streifen von einem bis zu sieben Kilometern Breite und bis etwa 60 Kilometer Länge zwischen Bad Lauterberg im Westen, Nordhausen im Süden und dem nördlichen Sangerhausen im Osten. Wichtige Ortschaften sind Bad Sachsa und Ellrich im westlichen Teil, Niedersachswerfen und Rottleberode im mittleren Teil und Großleinungen im östlichen Teil.

Zwischen Ellrich und Bad Sachsa verlief die ehemalige Innerdeutsche Grenze und ist jetzt Teil des Grünen Bandes.

Naturräumliche Einordnung
Der ca. 267 km² Gesamtfläche einnehmende Südharzer Zechsteingürtel gliedert sich innerhalb der naturräumlichen Haupteinheitengruppe Thüringer Becken (mit Randplatten) wie folgt:
 (zu 47/48 Thüringer Becken (mit Randplatten))
 485 Südharzer Zechsteingürtel
 485.0 Walkenrieder Zechsteinhügelland
 485.1 Petersdorfer Zechsteinhügelland
 485.2 Uftrunger Zechsteingürtel
 485.3 Talfluren der südlichen Harzflüsse
 485.30 Zorgetal
 485.31 Beretal
 485.30 Thyratal

Benachbarte Naturräume und Landschaften des Südharzer Zechsteingürtels sind im Uhrzeigersinn im Norden beginnend:
 der Harz mit dem Oberharz (Ravensberg: 659 m), Unterharz (Poppenberg: 601 m) und der Östlichen Harzabdachung (Hoher Kopf: 457 m) im Norden
 das Unteres Unstrut-Berg- und Hügelland im östlichen und mittleren Süden
 das Nordthüringer Hügelland im westlichen Süden
 im Westen geht das Südwestliche Harzvorland mit dem Bartolfelder und Scharzfelder Zechsteingebieten ohne scharfe Grenze in den Südharzer Zechsteingürtel über

Einstufung nach TLUG
Nach der rein innerthüringischen Einteilung Die Naturräume Thüringens der Thüringer Landesanstalt für Umwelt und Geologie in Jena (TLUG) ist der Südharzer Zechsteingürtel Teil der 117 km² Einheit 7.1 Zechsteingürtel am Südharz innerhalb der großen Einheit Zechsteingürtel an Gebirgsrändern.

In dem vom Handbuch abweichenden Landschaftssteckbriefen des BfN wird der gleichnamige Südharzer Zechsteingürtel mit einer Fläche von 215 km² angegeben.

Geologie und Natur
Geologisch geprägt wird die Landschaft durch den Gips des Zechstein, durchsetzt mit Kalkgesteinen und Dolomit. Im mittleren Abschnitt hat die bergbaumäßige Gewinnung von Gips die Landschaft stark geprägt. In den Flusstälern finden sich Gesteinschotter aus dem Harzgebirge. Typisch für die Region sind zahlreiche Karstquellen, Erdfälle und einige Höhlen (Heimkehle).

Das flach nach Süden abfallende Gebiet ist durch die zahlreichen südlichen Harzflüsse stark gegliedert. Der Zechsteingürtel wird landwirtschaftlich genutzt, es gibt aber auch kleinere und größere Waldgebiete (z. B. Alter Stolberg). Daneben gibt es viele offene Karstflächen, die durch Trockenhänge und Steppenheiden mit ihrer seltenen Flora und Fauna gekennzeichnet sind.

Neben dem Biosphärenreservat Karstlandschaft Südharz gibt es zahlreiche Landschafts- und Naturschutzgebiete.

Berge
In der stark gegliederten Hügellandschaft sind die wichtigsten Berge von West nach Ost:
 Römerstein (345,0 m), südlich von Steina
 Langenberg (336,8 m), südlich von Ellrich
 Kohnstein (334,9 m), südwestlich von Niedersachswerfen
 Buchholzer Berg (350,1 m), bei Rüdigsdorf (Rüdigsdorfer Schweiz)
 Königskopf (357,7 m), westlich von Stempeda (Alter Stolberg)
 Hoher Kopf (351,1 m), südlich von Breitungen
 Roter Kopf (339,8 m), östlich von Questenberg
 Pufferberg (373,3 m), nordöstlich von Pölsfeld

Gewässer
Zahlreiche kleine Flüsse und Bäche aus den südlichen Harzbergen queren den Zechsteingürtel in Richtung der Helme, u. a. (Uffe, Wieda, Zorge, Bere, Sülze, Thyra, Nasse, Leine, Gonna).

Das Gebiet selbst ist durch die Karstlandschaft geprägt. Ein Teil der Niederschläge, aber auch kleinere Bachläufe (wie der Glasebach, Dinsterbach und Ankenbach) versickern im Untergrund (Bachschwinden) und treten an anderer Stelle wieder zu Tage (z. B. Salzaspring). Anderseits gibt es in verschiedenen Regionen auch zahlreiche kleine Seen und Teiche (Itelteich bei Walkenried, Kranichteiche bei Bad Sachsa und Erdfallsee bei Liebenrode).

Touristik
Der Südharz mit seiner abwechslungsreichen Landschaft und Natur ist ein interessantes Wandergebiet, unter anderem mit dem Karstwanderweg, der die verschiedenen Besonderheiten der landschaft erschließt.
Sehenswürdigkeiten sind:
 Heimkehle, eine Höhle bei Uftrungen
 Gedenkstätte KZ Mittelbau-Dora bei Nordhausen
 Herrenhaus Walkenried
 Kloster Walkenried
 Flohburg
 Naturdenkmal Kelle-Höhle bei Appenrode

Weblinks

 BfN-Steckbrief Südharzer Zechsteingürtel
 Karstwanderweg Südharz
 Biosphärenreservat Karstlandschaft Südharz

Einzelnachweise

! Nordthuringer
Geographie (Landkreis Göttingen)
Geographie (Landkreis Nordhausen)
Geographie (Landkreis Mansfeld-Südharz)
Karstlandschaft in Deutschland

Südharzer Zechsteingürtel


Neas Energy ist ein dänisches Energieversorgungsunternehmen. Es handelt mit elektrischer Energie, Erdgas und Emissionsrechten im europäischen Energiemarkt und ist spezialisiert auf die Optimierung und das Erzeugungsmanagement von erneuerbaren Energien (Windenergie, Solarenergie und Wasserkraft). Der Sitz des Unternehmens liegt in der dänischen Stadt Aalborg, es ist jedoch auf dem gesamten europäischen Markt tätig. Neas hat ein Portfolio von über 6.546 MW installierte Kapazitäten aus erneuerbaren Energien, 2.100 MW installierte Kapazitäten in KWK-Anlagen und versorgt Verbraucher mit einer jährlichen Energiemenge von 1,1 TWh. Außerdem handelt das Unternehmen mit Erdgas, Herkunftsnachweisen (GoOs) und anderen Zertifikaten (RECS, ROCS, VERs usw.), die Angaben über die Nutzung von erneuerbaren Energien und zum Schadstoffausstoß liefern. Neas unterstützt den Globalen Pakt der Vereinten Nationen.

Geschichte
Neas Energy wurde 1998 als Nordjysk Elhandel A/S von vier dänischen Energieversorgungsunternehmen gegründet; AKE Net (Aalborg), Nyfors Enterprise A/S (Brønderslev), Frederikshavn Forsyning A/S (Frederikshavn) und Thy-Mors Energi Holding A/S (Nykøbing Mors). Die Geschäftsfelder liegen seit der Gründung im Energiehandel, Risikomanagement und Marktmanagement für sowohl Produzenten als auch Konsumenten von Strom sowie Energieproduktionsmanagement und Portfoliomanagement. Am 15. April 2011 wurde es an eine Investitionsgruppe verkauft, die aus den privaten Investmentgesellschaften SEBC Holding ApS und Dreisler Invest A/S sowie aus Führungskräften von Nordjysk Elhandel A/S besteht. Gleichzeitig wurde aus dem Akronym der alten Bezeichnung der neue Unternehmensname Neas Energy geschaffen. Der Konzernobergesellschaft Neas Holding A/S gehören 100 % der Aktien von Neas.

2016 wurde NEAS für 1,6 Mrd. DKK vom britischen Energieunternehmen Centrica plc. übernommen.

Management
Bo Lynge Rydahl ist der Vorstandsvorsitzende (CEO), Karsten Sivebak Knudsen der Aufsichtsratsvorsitzende.

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz (deutsch)

Einzelnachweise

Unternehmen (Dänemark)
Organisation (Energiehandel)
Organisation (Aalborg Kommune)

Neas Energy


Mga (en , en , en ) est une agglomération urbaine du  raïon de Kirovsk de l'oblast de Léningrad en Russie.

Géographie
Mga est située à environ  à l'est de Saint-Pétersbourg et à  au sud de Kirovsk.
Il est situé le long de la rivière Mujajoki un affluent du fleuve Neva.

Histoire
L'agglomération est née au début du  en lien avec la construction du chemin de fer entre Obukhov et Zvanka (Volhovstroi).
Aujourd'hui, Mga est un nœud ferroviaire.
La Ligne Saint-Pétersbourg–Vologda traverse l'agglomération.
De plus, la ligne en direction du sud vers Gatchina et la ligne en direction du nord vers Kirovsk partent de Mga.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Commune urbaine dans l'oblast de Léningrad
Raïon de Kirovsk
Territoires cédés par la Finlande à l'Union soviétique

Mga (Russie)


Aretos () ist eine Person der griechischen Mythologie.

Aretos ist ein Sohn des Nestor, bei Homer wird als seine Mutter Eurydike angegeben, in der Bibliotheke des Apollodor hingegen Anaxibia. Seine Geschwister sind Peisidike, Polykaste, Perseus, Stratichos, Peisistratos, Echephron, Antilochos und Thrasymedes.

Bei einem Kuhopfer zu Ehren des Gottes Poseidon ist er derjenige, der das Wasserbecken und einen Korb mit heiliger Gerste bereitstellt.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Aretos (Sohn des Nestor)


Petrović je hrvatsko, crnogorsko i srpsko prezime. Izvedeno je iz osobnog imena Petar.

Hrvatsko prezime:

U Hrvata se prezime Petrović javlja u Husinu, Dubi Pelješkoj, Ravn-Prozor, Kopanicama, Rakitnom, Paljevini (Drenje), Podgajcima Podravskim, Vratima (Fužine), Splitu i dr.

Dražen Petrović, hrvatski košarkaš
Adam Petrović, hrv. druš.-pol.radnik i narodni heroj
Aleksandar Petrović, hrvatski košarkaš i trener
Alen Petrović, hrvatski nogometaš
Alojz Petrović, hrvatski gimnastičar
Ana Petrović, hrvatska nogometašica i reprezentativka
Ante Petrović, hrvatski nogometaš
Boško Petrović, hrvatski jazz glazbenik
Branimir Petrović, hrvatski slikar
Drago Petrović - Gas, hrvatski branitelj iz Skradina, heroj Domovinskog rata, čije ime nosi 1. bojna 15. domobranske pukovnije, junak obrane Šibenika
Ivan Petrović, autor softverskog alata za komprimiranje podataka PowerArchivera
Ivan Petrović, hrvatski znanstvenik, dobitnik hrvatske godišnje državne nagrade za znanost
Ivan Petrović Poljak, hrvatski klavirist
Ivana Petrović, hrvatska televizijska novinarka
Ivanka Petrović, hrvatska akademkinja, hrvatska filologinja, književna povjesničarka medievistica i kritička hagiografkinja
Jasenka Roter Petrović, bosanskohercegovačka hrvatska pijanistica i glazbena pedagoginja
Juraj Petrović, hrv. svećenik i humanitarac
Krešimir Petrović, slovenski kineziolog i sociolog športa hrvatskog podrijetla, otac Roka Petroviča
Leo Petrović, hrvatski franjevac iz Hercegovine
Leonard Petrović, hrvatski graditelj i klesar
Ljudevit Petrović, svećenik, mučenik vjere
Marica Petrović, bosanskohercegovačka kroatistica i kulturna djelatnica Hrvata iz Bosne i Hercegovine
Marko Petrović, hrvatski košarkaš, prvi Hrvat koji je osvojio srednjoškolski naslov prvaka SAD-a, igrajući za Findlay Prep
Mihajlo Petrović, hrvatski graditelj
Milan Petrović, hrvatski nogometaš i trener
Miroslav Petrović (kulturni djelatnik), hrvatski kulturni djelatnik iz Bosne i Hercegovine i visoki lokalni dužnosnik
Miroslav Petrović (novinar), bosanskohercegovački novinar
Nenad Petrović, hrvatski problemski šahist
Neven Petrović, hrvatski fotograf
Neven Petrović, hrvatski znanstvenik
Petar Petrović (klesar), hrvatski graditelj i klesar
Robert Petrović, hrvatski kulturni djelatnik iz BiH, predsjednik Mladih HKD Napredak,  sudionik projekata Međunarodna likovna kolonije Breške i Hrvatski Glasnik,  jedan od osnivača Udruge studenata i mladih Napredak Tuzla
Rok Petrovič, slovenski skijaš hrvatskog podrijetla
Ruža Petrović, hrvatska antifašistica
Sandra Petrović Jakovina, hrvatska političarka, pravnica
Slavko Petrović (atletičar), hrvatski atletičar
Stanislav Petrović, hrvatski pjesnik
Tihomir Petrović, hrvatski glazbeni pisac i skladatelj, profesor glazbene teorije,
Tomislav Petrović, hrvatski glazbeni menadžer i diskograf (Jabukaton), pokretač nagrade Crni mačak
Tomislav Petrović, hrvatski košarkaš
Tomislav Petrović (sudac), hrvatski nogometni sudac,
Tomislav Petrović, hrvatski dužnosnik, načelnik Odjela ekološke i integrirane poljoprivrede u Ministarstvu poljoprivrede, ribarstva i ruralnog razvoja
Vladimir Petrović, srbijanski nogometaš hrvatskog podrijetla
Vladimir Petrović, hrvatski nogometaš
Vladimir Petrović, hrvatski tenisač, reprezentativac u Davisovu kupu
Vinko Petrović, hrvatski pjesnik
Zlatko Petrović - Pajo, hrvatski glazbenik (Kraljevi ulice)
Zorislav Antun Petrović, hrvatski novinar, aktivist i publicist
Željko Petrović, hrvatski malonogometaš
Željko Petrović, hrvatski dobitnik najviših hrvatskih priznanja u vatrogastvu, Plaketu Hrvatske vatrogasne zajednice s likom Đure Deželića, odlikovali ga hrvatski predsjednici 1994. Franjo Tuđman i 2016. Kolinda Grabar-Kitarović, Redom hrvatskog trolista za izniman doprinos u razvoju sustava zaštite i spašavanja od požara i razvoju vatrogastva u Republici Hrvatskoj
 don Vilim Petrović, svećenik dubrovačke biskupije, rođeni Kopaničanin
 Benjamin Petrović, svećenik kotorske biskupije, rođak Vilima Petrovića
 Mate Petrović, šef šibenskog ogranksa Hrvatske konzervativne stranke
 Jozo Petrović, gospodarstvenik

Crnogorsko prezime:
Bojana Popović r. Petrović, crnogorska rukometašica
Petrović Njegoš (crnogorska dinastija)
Željko Petrović (nogometaš), crnogorski nogometaš

Srpsko prezime:
Ljupko Petrović, bosanskohercegovački nogometaš i trener
Biljana Petrović, srpska atletičarka
Boban Petrović, srpski košarkaš
Branislav Petrović, srpski glazbenik (Električni orgazam)
Gajo Petrović, hrvatski filozof srpskog podrijetla
Ljiljana Petrović, srpska pjevačica
Milan Petrović (glazbenik), srpski glazbenik
Miodrag Petrović Čkalja, srpski glumac
Nadežda Petrović, srpska slikarica
Slavko Petrović, srbijanski nogometni trener

Makedonsko prezime:
Milan Petrović, makedonski vaterpolski reprezentativac
Milovan Petrović, makedonski nogometaš
Miroslav Petrović (boks), makedonski boksački trener, kojeg je makedonski boksački savez proglasio boksačkim trenerom stoljeća i kojem je Europska boksačka federacija dodijelila 2000. godine naslov najboljeg europskog trenera

U Mađarskoj:
Sándor Petőfi, mađarski pjesnik i revolucionar, krsnog imena Aleksandar Petrović
U Rumunjskoj:

Pablo Petrovits (1819. - ?), rumunjski slikar iz Temišvara

Izvori

Hrvatska prezimena
 Srpska prezimena
 Crnogorska prezimena

Petrović


El Capitan er en monolit i nationalparken Yosemite i Californien, USA.

Klippen rejser sig næsten lodret 910 m fra sin fod og toppen er beliggende 2.307 meter over havets overflade. Klippen består af granit og er beliggende i den nordlige del af Yosemite Valley. El Capitan er en af verdens mest populære udfordringer for klatrere.

I 2016 blev Pete Whittaker den første til at foretage en solo bestigning med reb via ruten Freerider. Bestigningen tog 20 timer og 6 minutter.

Klatreren Alex Honnold har i 2017 som den eneste klatret op ad El Capitan som "free solo", det vil sige alene og uden reb og sikkerhedsliner. Fire andre klatrere har (pr. 2020) klatret op ad klippen på én dag som "free climb", hvor der benyttes reb til stoppe et eventuelt fald, men ikke til at hjælpe med selve klatringen.

Referencer

Eksterne links
 Peakbagger.com - El Capitan, California

Bjerge i USA
Monolitter
Klatring

El Capitan


Que la Pologne soit la Pologne (en anglais Let Poland be Poland) est un programme télévisé réalisé par Martin Pasetta, produit par l'United States International Communications Agency (Agence des communications internationales des États-Unis) en collaboration avec le département de la Défense des États-Unis, diffusé le .

Histoire
L'émission a été regardée par 185 millions de téléspectateurs dans 50 pays du monde. Voice of America a préparé une version audio en 39 versions linguistiques. L'émission a également été diffusée par Radio Free Europe, Radio Liberty et Radio France internationale.

Que la Pologne soit la Pologne est un récit des événements du 30 janvier 1982. Cette journée a été annoncée comme la Journée Internationale de Solidarité avec la Pologne.

Le programme a été présenté par Charlton Heston. Plusieurs personnes ont participé à ce programme, entre autres : Romuald Spasowski, Zdzisław Rurarz, Adam Makowicz, Czesław Miłosz, Mstisław Rostropowicz, Kirk Douglas, Max von Sydow, James A. Michener, Henry Fonda, Glenda Jackson, Benny Andersson, Agnetha Fältskog, Anni-Frid Lyngstad, Paul McCartney, Björn Ulvaeus, Orson Welles, Madeleine Albright. La chanson "Ever Homeward" (en polonais "Wolne Serca") a été chantée par Frank Sinatra (le fragment a été chanté en polonais).

Au cours de l'émission, des dirigeants de pays et des politiciens ont été contactés pour faire leurs déclarations.

Il s'agissait, entre autres : du président des États-Unis Ronald Reagan, du premier ministre du Royaume-Uni Margaret Thatcher, du premier ministre du Portugal Francisco Pinto Balsemão, du chancelier de la République fédérale d'Allemagne Helmut Schmidt, du premier ministre d'Islande Gunnar Thoroddsen, du premier ministre de Belgique Wilfried Martens, du premier ministre du Japon Zenkō Suzuki, du premier ministre d'Italie Arnaldo Forlani, du premier ministre de Norvège Kåre Willoch, du premier ministre du Canada Pierre Trudeau, du premier ministre de Turquie Bülend Ulusu, du premier ministre du Luxembourg Pierre Werner, du premier ministre de Espagne Adolfo Suárez González, du président de la France François Mitterrand, du président de la Chambre des représentants Tip O'Neill, du chef de la majorité au Sénat Howard Baker, sénateur, du membre de la commission des affaires étrangères du Sénat Clement J. Zablocki.

Les politiciens se sont concentrés sur : la critique des autorités autoritaires en Pologne et les autorités de l'Union soviétique, les expressions de soutien à la nation polonaise, la solidarité avec les victimes de la répression et les assurances d'aide, y compris une aide matérielle.

Des manifestations de soutien aux Polonais de diverses villes du monde ont également été retransmises : New York, Londres, Bruxelles, Tokyo, Lisbonne, Sydney, Washington, Toronto, Chicago.

Le nom du programme fait référence à la chanson de Jan Pietrzak « Que la Pologne soit la Pologne ».

En Pologne, ce programme a été diffusé pour la première fois par TVP Historia le 13 décembre 2011.

Notes et références

Bibliographie
 Getler, Michael: ICA Plans Poland Spectacular. Washington Post, January 28, 1982
 Buhmiller, Elisabeth: The Wick Whirlwind; Reagan's ICA Chief Brings Hollywood Hustle to Washington. Washington Post May 11, 1982
 Kurtz, Howard and Early, Pete: Hollywood-style Diplomacy; Wick Adds Flair to US Story. Washington Post, July 13, 1983
 Better to Let Poland Be? Time Magazine, February 8, 1982
 Danilov, Aleksander: 'Let Poland be Poland': Child of Politics Proved Mentall Deficient. Text of commentary on BBC Summary of World Broadcasts, February 9, 1982

Liens externes
 Żeby Polska była Polską (1982 TV Movie) – Let Poland Be Poland dans la base de données IMDb  (en).
 Ever Homeward: Sinatra Sings in Polish (His Way) (en).
 Let Poland Be Poland - Introduction – fragment de programme "Let Poland Be Poland" (en).

Histoire contemporaine de la Pologne

Que la Pologne soit la Pologne


Wesselburen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Dithmarschen iline bağlı kent. 5,14 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 3094 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Gerhard Fenske tarafından yürütülmektedir.

Galeri

Dış bağlantılar
 www.wesselburen-online.de

Schleswig-Holstein'deki kasabalar

Wesselburen


Prva sezona srbijanske povijesno-dramske televizijske serije Nemanjići – rađanje kraljevine emitirana je od 17. veljače do 6. svibnja 2018. na mreži RTS 1. Prva se sezona sastoji od trinaest epizoda.

Epizode

Izvori

Vanjske poveznice

1. sezona

Nemanjići – rađanje kraljevine (1. sezona)


A Night to Remember is the third studio album by American singer Cyndi Lauper, released on May 9, 1989, by Epic Records. The album was originally set to be released in 1988, under the name Kindred Spirit, but was delayed until 1989 and the songs from the initial project were reworked. Although the album managed to score a top-10 single, it did not enjoy the commercial success of her previous two albums, and was met with mixed-to-poor reviews and in interviews, Lauper refers to it as A Night to Forget. Worldwide, the album has sold more 1,500,000 copies.

Background and production
The album was originally conceptualized as a project called Kindred Spirit, due for release in October 1988, and was going to include the track "Hole in My Heart (All the Way to China)", but when that song and the film it was featured in, Vibes, were unsuccessful, the album was reworked. The original Kindred Spirit tracklist included 10 songs, eight of which were eventually included on the final album. The two songs that were removed were "Hole in My Heart," which would only appear on Japanese CD editions of A Night to Remember, and "Don't Look Back," written by Lauper and John Turi, which remains unreleased. The songs "A Night to Remember", "Dancing With a Stranger" and "I Don't Want to Be Your Friend" were added to the tracklist later on after the release date was pushed back to 1989, with the other songs being remixed some time between their original 1988 planned release date and their eventual release. Some proof sheets of the original album artwork exist with the alternate title and track listing.

"Unabbreviated Love," penned by Lauper, Dusty Micale and Franke Previte, was recorded for the album but only appeared on the B-side of the "My First Night Without You" single.

The photo used in the album's final cover artwork was taken at the intersection of Plymouth and Pearl Streets, just east of the Manhattan Bridge, in Brooklyn, New York.

Critical reception

Critically, the album was met with mixed-to-poor reviews. Stephen Thomas Erlewine from AllMusic website retrospectively gave the album two out of five stars and wrote that with the album Lauper tried "becoming a self-consciously "mature" singer/songwriter" and that the album's songs didn't "always work" except for "I Drove All Night" which made "a lasting impression" and illustrated "what Lauper was attempting to achieve with the record". Chris Heim of the Chicago Tribune pointed out that the album bears the same name as the 1958 film about the Titanic; he gave the album two and a half stars out of five and wrote that the "crisp" and "spunky" production and the "appealing" vocals "can't quite keep this album and its predictable pop love song cargo afloat." Rolling Stone and the Los Angeles Times singled out Lauper's voice as a strong point, while noting the material was inconsistent. Other reviewers were more harsh: The New York Times criticized A Night to Remember'''s "anonymous vocals, songs full of submissive cliches and slapdash production", while The Village Voice, in comparing the album to Lauper's previous work, declared "How embarrassing to have placed hope in this woman."Billboard magazine gave the album a 'spotlight' in its album reviews section for the May 20 1989 issue. Despite this, the album was described as having "somewhat unchallenging settings", though the lead single "I Drove All Night" was marked out as a "solid" start to the album campaign and album track "Like a Cat" was also highlighted as of interest.

In a review for Cyndi's 1997 album Sisters of Avalon, People magazine retrospectively described A Night to Remember as "joyless" and blamed the album for her decline in popularity, stating that the album caused "a large chunk of her considerable following" to move on.

Commercial performance
The album sold moderately well but did not compare to the enjoy the same commercial success of her two previous albums, despite the success of the album's lead single, "I Drove All Night", which became a Top 10 hit, her last in the U.S.A., earning Lauper a Grammy nomination. In the UK, however, A Night to Remember was Lauper's highest-charting album, peaking at No.9. According to the book St. James Encyclopedia of Popular Culture (Volume 3), the album sold half a million copies in the United States in 1989.

Although the album is called A Night to Remember, Lauper jokingly preferred to call it A Night to Forget'', given its poor reviews and disappointing sales, compounded by the problems she encountered with producer and boyfriend David Wolff during the production of the album. Although not certified by RIAA, BPI and others trade associations, according to Lauper's official website the album was certified platinum in Australia and United Kingdom and gold in Germany, Italy and United States. As of November, 1989 the album had sold 1.3 million copies worldwide.

Track listing

Notes
 In 2013, the 2008 Japanese remaster was reissued on BSCD2 format, with the same 2008 track listing.
 Tracks 13 and 14 are bonus tracks on the 2008 Japanese remastered mini-LP version, as well as its 2013 reissue.
 Track 14 recorded at the Summer Sonic Festival on August 12, 2007, in Chiba, Japan.

Personnel

Musicians

 Cyndi Lauper – lead vocals, backing vocals, dulcimer, arrangements
 Jeff Bova – keyboards, arrangements
 Tommy Mandel – keyboards
 John Turi – keyboards, saxophone
 Peter Wood – keyboards
 Rockin' Dopsie (Alton Jay Rubin) – accordion
 Bobby Bandiera – guitar
 Eric Clapton – guitar (9)
 Dave Dale – guitar
 Rick Derringer – guitar
 John McCurry – guitar, coral sitar
 Rob Newhouse – guitar
 Paul Pesco – guitar
 Bootsy Collins – bass
 Leigh Foxx – bass
 Neil Jason – bass
 Bakithi Khumalo – bass
 T.M. Stevens – bass
 Tom "T-Bone" Wolk – bass
 Steve Ferrone – drums
 Jimmy Bralower – drum programming, arrangements
 Joe Bellia – drum machine
 Carole Steele – percussion
 George Recile – triangle
 Lennie Petze – arrangements (1-5, 7, 9, 10, 12)
 Eric "ET" Thorngren – arrangements (1-5, 7, 9-12)
 Billy Steinberg – arrangements (6, 8)
 Phil Ramone – arrangements (7, 11)
 Larry Blackmon – backing vocals
 Angela Clemmons-Patrick – backing vocals
 Gordon Grody – backing vocals
 Tomi Jenkins – backing vocals
 Tom Kelly – backing vocals
 Nathan Leftenant – backing vocals
 Franke Previte – backing vocals
 Frank Simms – backing vocals
 George Simms – backing vocals
 David Spinner – backing vocals

Technical
 Cyndi Lauper – producer
 Lennie Petze – producer (1-6, 8, 9, 12)
 Phil Ramone – producer (7, 11)
 Eric "ET" Thorngren – producer (10), recording
 David Wolff – executive producer
 Gary Lyons – recording
 Gary Wright – additional engineer, assistant engineer, recording (12)
 Tim Leitner – additional engineer, assistant engineer
 Rich Travali – additional engineer, assistant engineer
 Craig Vogel – additional engineer, assistant engineer
 Joe Pirrera – assistant engineer
 Dave McNair – mixing (12)
 George Marino – mastering at Sterling Sound (New York City)
 John Doelp – product manager

Artwork
 Cyndi Lauper – art direction, design
 Stacy Drummond – art direction, design
 Chip Simons – photography
 David Tabatsky – fire juggler on album cover

Accolades

|-
|rowspan="1"|1990
|"I Drove All Night"
|Grammy Award for Best Female Rock Vocal Performance
|

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications and sales

References

External links
 A Night to Remember at Discogs

1989 albums
Albums produced by Phil Ramone
Cyndi Lauper albums
Epic Records albums

A Night to Remember (Cyndi Lauper album)


Die N586 war von 1933 bis 1973 eine französische Nationalstraße, die in zwei Teilen zwischen Balsièges und Palavas-les-Flots verlief. Ihre Gesamtlänge betrug 166 Kilometer. 1977 wurde die Nummer N586 für eine neu erstellte Verbindung zwischen der A10 und N10 nördlich von Châtellerault vergeben. Seit 2006 trägt die Straße die Nummer D161.

Weblinks

 Route nationale française auf WikiSara, eine Auflistung aller Nationalstraßen ()

586

Route nationale 586


Pabeco (; ), Papaco (; ; ; ; ) ou Pambeco () foi um príncipe iraniano que governou Estacar, a capital de Pérsis, de 205 ou 206 até sua morte em algum momento entre 207-210. Era o pai, padrasto, avô ou sogro de , o fundador do Império Sassânida. Foi sucedido por seu filho mais velho Sapor.

Antecedentes

Pérsis, uma região no planalto iraniano sudoeste, era a pátria de um ramo sudoeste dos povos iranianos, os persas. Também foi o berço do Império Aquemênida. A região serviu como centro do império até sua conquista pelo rei macedônio Alexandre, o Grande . Desde o final do  ou início do , foi governado por dinastias locais sujeitas ao Império Selêucida helenístico. Essas dinastias detinham o antigo título persa de frataraca ("líder, governador, precursor"), que também é atestado no Período Aquemênida. Mais tarde, sob o frataraca  , tornar-se-ia vassala do Império Arsácida. Os frataracas foram logo depois substituídos pelos reis de Pérsis, provavelmente com a ascensão do monarca arsácida  . Ao contrário dos frataracas, os reis usaram o título de xá ("rei") e lançaram as bases para uma nova dinastia, que pode ser rotulada de daraiânida.

Origens

Textos em persa novo e árabe

Existem várias fontes diferentes sobre a relação entre Pabeco, Sasano e o primeiro monarca sassânida  . De acordo com o Xanamé do poeta persa medieval Ferdusi (m. 1020), Sasano era um descendente dos governantes mitológicos caiânidas , , Cai Bamã, Esfendadates e Histaspes. A alegação de Sasano pertencer à família caiânida foi projetada para justificar que Artaxes era descendente dos antigos reis caiânidas, que refletiam memórias dos aquemênidas. Dara II, o último caiânida a governar antes de Alexandre, é parcialmente baseado no último xainxá aquemênida,  , cujo império foi de fato conquistado pelas forças de Alexandre. Um filho de Dara II chamado Sasano (dito "o mais velho") fugiu à Índia e viveu lá no exílio até sua morte. Teve um filho que também foi chamado Sasano (dito "o mais jovem"), "que continuou na família por quatro gerações". Um descendente da família, também chamado Sasano, trabalhou para Pabeco, que era um governante local em Pérsis. A filha de Pabeco casou-se com Sasano e deu-lhe um filho chamado Artaxes. Depois disso, Sasano não é mais mencionado. O Xanamé indica assim que os ancestrais de Sasano residiam na Índia após as conquistas de Alexandre. Este relatório tem sido usado por estudiosos para apontar a conexão indo-parta dele. De acordo com o historiador iraniano medieval Tabari (falecido em 923), Pabeco era filho de Sasano e uma princesa chamada Rambaiste, que era da família Bazrangui, uma dinastia de governantes em Pérsis. Apresenta Pabeco como o pai de Artaxes. Como Ferdusi em seu Xanamé, Tabari também descreve Sasano como um estrangeiro em Pérsis, porém, ao contrário dele, não menciona seu local de origem.

Textos em persa médio

O texto persa médio Livro dos Feitos de Artaxes, Filho de Pabeco, diz o seguinte sobre a ascendência de Artaxes: "Artaxes, o caiânida, filho de Pabeco da ascendência de Sasano e da linhagem do rei Dara". Outro texto persa médio, o Criação Original, no entanto, dá a genealogia de Artaxes da seguinte forma: "Artaxes filho de Pabeco cuja mãe (era) filha de Sasano filho de Veafride". Isso demonstra as inconsistências entre os textos do persa médio em relação às origens da dinastia sassânida. Ambas as fontes consideram Pabeco o pai de Artaxes, enquanto Sasano é apresentado como o avô ou ancestral deste último.

Fontes romanas e armênias

Em fontes romanas e armênias, aparece um relato diferente. De acordo com os historiadores romanos Agátias e Jorge Sincelo, Sasano era o pai biológico de Artaxes, enquanto Pabeco era seu padrasto. Os escritores armênios Moisés de Corene e Agatângelo também afirmam que Sasano era pai de Artaxes. No entanto, não fazem nenhuma menção a Pabeco. Uma variante grega do trabalho de Agatângelo chama Artaxes "filho de Sasano, que é a origem do nome sassânida dos reis persas descendentes dele".

Inscrições sassânidas e cunhagem

Artaxes, em suas gravuras de moedas e inscrição em Naques-e Rustã, afirma ser o filho do "divino Pabeco, o rei". Seu filho e sucessor,  , em suas inscrições em  e Cubo de Zaratustra, chama a si mesmo de filho de Artaxes I e neto de Pabeco. Embora várias figuras chamadas "Sasano" sejam mencionadas na inscrição, nenhuma delas está associada à Casa de Sasano. A inscrição de Paiculi do filho de Sapor I, Narses , no entanto, faz referências diretas à Casa de Sasano, como a frase "desde que os deuses deram glória e governo à família de Sasano", o que indica que Narses viu Sasano como seu ancestral.

Conclusões modernas

O historiador moderno Marek Jan Olbrycht sugere que Sasano era um príncipe indo-parta que se casou com uma princesa persa e deu à luz Artaxes. Para não ser visto como uma dinastia estrangeira, no entanto, Artaxes e Sapor I minimizaram o papel de Sasano. Pabeco era aparentemente o sogro e possivelmente o pai adotivo de Artaxes.

História

Pabeco governou um pequeno principado na área de Quir, ao sul do lago Bakhtegan. Era um vassalo de Gochir, o rei bazrânguida da capital persa de Estacar, que por sua vez era um vassalo do xainxá arsácida em Ctesifonte. Com a permissão de Gochir, Pabeco enviou Artaxes à fortaleza de Darabeguerde para servir sob seu comandante, Tiri. Pabeco teria servido como sacerdote do templo do fogo de Anaíta em Estacar, que era ponto de encontro dos soldados persas locais, que adoravam a deusa iraniana. O Império Arsácida, então governado por  , estava neste momento em declínio, devido as guerras com os romanos, guerras civis e revoltas regionais. O imperador romano Sétimo Severo  invadiu os domínios arsácidas em 196, e dois anos depois fez o mesmo, desta vez saqueando a capital arsácida de Ctesifonte. Ao mesmo tempo, revoltas ocorreram na Média e Pérsis.

O iranólogo Touraj Daryaee argumenta que o reinado de Vologases V foi "o ponto de virada na história arsácida, em que a dinastia perdeu muito de seu prestígio." De fato, em 205 ou 206, Pabeco se rebelou e derrubou Gochir, tomando Estacar para si. De acordo com Tabari, foi por insistência de Artaxes que Pabeco se rebelou. No entanto, Daryaee considera esta afirmação improvável, e afirma que foi na realidade o filho mais velho Sapor que ajudou Pabeco a capturar Estacar, como demonstrado pela cunhagem deste último que tem retratos de ambos. Pabeco posteriormente nomeou-o como seu herdeiro. Isso causou a antipatia de Artaxes, que se tornou o comandante de Darabeguerde após a morte de Tiri. Em um ato de desafio, Artaxes partiu para Ardaxir-Cuarrá, onde se fortificou, preparando-se para atacar seu irmão Sapor após a morte de Pabeco. Pabeco morreu de morte natural em algum momento entre 207-210 e foi sucedido por Sapor. Após sua morte, tanto Artaxes quanto Sapor começaram a cunhar moedas com o título de "rei" e o retrato de Pabeco. O observo das moedas de Sapor tinha a inscrição "(Sua) Majestade, Rei Sapor" e o reverso tinha "filho de (Sua) Majestade, Rei Pabeco". O reinado de Sapor, no entanto, foi curto; morreu sob condições obscuras em 211 ou 212. Artaxes assim sucedeu Sapor, e passou a conquistar o resto do Irã, estabelecendo o Império Sassânida em 224. Pabeco também deixou uma filha chamada Denaces, que se casou com Artaxes.

Notas

Bibliografia

Persas do século II
Persas do século III

Pabeco


Karl Erik Algot Almgren (født 28. januar 1908, død 23. august 1989) var en svensk fodboldspiller (midtbane) og -træner.

Almgren spillede på klubplan hele sin karriere, fra 1934 til 1943, for AIK i fødebyen Stockholm. Han vandt det svenske mesterskab med klubben i 1937.

Almgren spillede desuden 13 kampe for Sveriges landshold. Han repræsenterede sit land ved OL 1936 i Berlin, samt ved VM 1938 i Frankrig.

Titler

Allsvenskan
 1937 med AIK Stockholm

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Sverige
Fodboldspillere fra AIK Fotboll
Fodboldtrænere fra Sverige
Personer fra Stockholm

Erik Almgren


Bokeljske noći, tradicionalna kotorska fešta. Najveća je morska fešta u Boki kotorskoj. Ima status nematerijalnog kulturnog dobra. njen početak najaviće kotorska Gradska muzika i jedrilice Jedriličarskog kluba "Lahor". Održava se u kolovozu. Početak joj najavljuje Gradska glazba i jedrilice JK Lahor. U koridoru okićene barke s vučnim brodovima predstavljaju se publici i žiriju i konkuriraju za nagrade. Suci su istaknuti umjetnici i profesori na umjetničkim ustanovmama. Program je u izravnom prijenosu RTCG. Fešta nakon završetka nastupa na akva pozornici, nastavlja se na trgovima po Starom gradu, defileom Gradske muzike pjacama i pjacetama: Trgu od oružja, Pjaci svetog Tripuna, Pjaci od muzeja, Pjaci kod starog zatvora, Pjaci svetog Nikole, Škaljarskoj pjaci. Na bedemima kod Gradske pjace organizira se izložbe fotografija. Neslužbena himna je Bokeljska noć Maje Perfiljeve. Bokeljska noć važan je društveni i zabavni događaj i njoj je svojevremeno nazočio i Josip Broz Tito.

Izvori

Kotor
Manifestacije
Crnogorska kultura

Bokeljske noći


Şiş kebabı, Türk yemek kültürünün içinde önemli bir yeri olan et yemeği. Basılı ilk yemek kitabı Melceü't-Tabbâhîn'de tarifi vardır.

Özellikle müslümanların dini bayramı olan Kurban Bayramı'nda hemen tüm evlerde şölen havasıyla hazırlanan Şiş Kebabı, koyunun but etinden çıkan parçalarından yapılır.
Et pişirilmeden önce mümkünse 1 gün terbiye edilmelidir ki bu hücrelerin 'ölüm kasılması' sebebiyle sertliğinin giderilmesi için gereklidir.

Şiş kebabı, Adana Kebabı ile birlikte özellikle Güney illerinde gündelik hayatın gıda hızlı tüketim maddesi haline gelmiştir. Bugün başta Adana,Hatay, Mersin, Gaziantep, Osmaniye, Kahramanmaraş,Malatya illerinde bir hızlı tüketim yemeğidir.

Şiş Kebap'ın Kültürel Önemi
Şiş kebap, Türk mutfağının ve kültürünün önemli bir parçasıdır. Bu yemek, aile toplantılarından sokak satıcılarına kadar her yerde sıkça tüketilir ve paylaşılır. Aynı zamanda özel günlerde ve bayramlarda da sıkça tercih edilir. Şiş kebap, Türk misafirperverliğinin bir göstergesi olarak kabul edilir ve birçok aile için geleneksel bir aile yemeği olarak önemli bir rol oynar.

Ayrıca, Türk mutfağının uluslararası arenada tanıtılmasına katkıda bulunan bir lezzet olarak da öne çıkar. Türk restoranlarında ve dünya genelindeki et lokantalarında sıkça bulunan bu yemek, Türk mutfağının zenginliğini ve çeşitliliğini yansıtır.

Sonuç olarak, şiş kebap hem tarihi hem de lezzetiyle büyüleyici bir yemektir. Orta Doğu'dan köken alan bu lezzet, günümüzde dünya genelinde büyük bir hayran kitlesi bulmuş ve Türk mutfağının en tanınmış lezzetlerinden biri olmuştur.

Şiş Kebap Nasıl Yapılır?
Şiş kebap yapmak, belirli bir beceri gerektirse de temelinde oldukça basit bir işlemdir. İşte temel adımları:

 Malzemelerin Hazırlanması: İyi bir şiş kebap için kaliteli et (genellikle dana veya kuzu), sebzeler (soğan, biber, domates gibi), baharatlar (kimyon, pul biber, kekik) ve zeytinyağı kullanılır.
 Et ve Sebzelerin Kesilmesi: Et ve sebzeler küçük parçalar halinde kesilir ve baharatlarla marine edilir. Bu, lezzetin ete iyice işlemesi için önemlidir.
 Pişirme: Hazırlanan et ve sebzeler şişlere sırayla dizilir ve mangalda veya ızgarada pişirilir. Etlerin sulu ve lezzetli olması için şişler sürekli olarak çevrilir.
 Servis: Şiş kebap, genellikle lavaş veya pilav ile servis edilir. Üzerine nar ekşisi veya yoğurt gibi soslar eklenerek servis yapılır.

Şaşlık
Baharatlı sirkenin içinde bekletilerek koyun etinden yapılan şiştir. Eski Sovyetler Birliği topraklarında bulunan ülkelerin ve Moğolistan'ın mutfaklarının başlıca yemeklerinden biridir.

Malzemeler

Yapılışı
Et, 2 santimetreküp irilikte doğranır. Soğan soyulur, küp şeklinde doğranarak suyu süzülür, zeytinyağı, salça, tuz ve karabiberle karıştırılır. Etler bu karışımın içinde, buzdolabında 24 saat bekletilir. Sebzeler yıkanıp, biberlerin sapları kesilir. Biberler 2 santimetre kalınlıkta, domates 2 santimetreküp irilikte doğranır. Şişlere sırasıyla 3 parça et, 1 parça kuyruk yağı dizilir. Kömür ateşi üzerinde şişler çevrilerek her yüzün 3-4 dakika pişmesi sağlanır.

Kaynakça

İsrail mutfağı
Türk mutfağındaki kebaplar
Güney mutfağı
Ermeni mutfağı
Azeri mutfağı
Şişe geçirilen kebaplar

Şiş kebabı


El Tour de Corea (oficialmente: Tour de Korea) es una carrera ciclista profesional por etapas que se disputa en Corea del Sur.

Se disputa ininterrumpidamente desde el 2000. Su primera edición fue de categoría 2.4 y las siguientes hasta el 2004 de categoría 2.5 (última categoría del profesionalismo). Desde la creación de los Circuitos Continentales UCI en 2005 forma parte del UCI Asia Tour, dentro de la categoría 2.2 (igualmente última categoría del profesionalismo). En 2008 fue llamado oficialmente Tour de Korea-Japan debido a que las dos primeras etapas se disputaron en Japón llegando a Corea del Sur tras dos días de descanso. En 2014 subió a la categoría 2.1.

Palmarés

Palmarés por países

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

 Tour de Corea (cqranking.com)
 Tour de Corea (sitiodeciclismo.net)
 Tour de Corea (memoire-du-cyclisme.net)

Corea del Sur
Corea del Sur

Tour de Corea


Tablas de Daimiel Nationalpark (Parque Nacional de las Tablas de Daimiel) er et vådområde La Mancha-sletten, et ellers tørt område i provinsen Ciudad Real. Med et areal på omkring 3.000 hektar, er parken den mindste af Spaniens femten nationalparker.
Det beskyttede område er ved at blive udvidet i de nærliggende landbrugsområder, i et forsøg på at imødegå skader i vådpområdet pga. overforbrug af vand.

Ud over nationalparkstatus, er området også internationalt beskyttet:
 som ramsarområde under Ramsarkonventionen (1.938 ha)
 En del af Biosfærereservatet Mancha Húmeda, under UNESCO's "Man and the Biosphere" programmet fra 1993.
 EF-fuglebeskyttelsesområde.

Historie
Som i andre Spanske vådområder, har der i Tablas de Daimiel været en lang tradition for jagt på fugle.
Værdien af økosystemet til jagt har givet Tablas en vis beskyttelse ind i det 20. århundrede. Selv om regeringen i 1950'erne fremmede landindvindingsprojekter i La Mancha med det formål at reducere mængden af vådområder, skød Franco ænder i området og i 1966 blev Tablas et Nationalt jagtreservat.

I 1963 lancerede International Union for the Conservation of Nature and Natural Resources (IUCN) et projekt til at bevare og forvalte vådområder, MAR Project, der udarbejdede en liste over vådområder af international betydning som et fundament for en international konvention om vådområder. Udkastet opfordrede til beskyttelse af vådområder som levesteder snarere end af arter. Tablas de Damiel blev oprettet som Nationalpark i 1973.
I 1980 blev nationalparken udvidet og UNESCO inkluderede Las Tablas i et Biosfærereservat.
I 1982 blev Las Tablas ramsarområde og i 1987 fuglebeskyttelsesområde (spansk: Zona de Especial Protección para las Aves) under EUs Fuglebeskyttelsesdirektiv.

Landskabet

Parken er det sidste overlevende eksempel på vådområder på flodsletter i den tørre centrale del af Den Iberiske Halvø. Liggende nedenfor den øverste del af Guadiana-bækkenet, spiller parken en vigtig rolle i næringsstofkredsløbet.

Landskabet i vådområdet er præget af tilbagevendende sæsonbestemte oversvømmelser, som indtil for nylig blev opretholdt af udsving i både floden og grundvandet; Den største oversvømmelse har været på omkring 17 km² . Tablas er en af de vigtigste vand-økosystemer i Spanien, og er også vigtigt på grund af den store mængde af trækfugle, der passerer området, og for ænder og gæs.

Der er to typer vand i las Tablas de Daimiel hvilket giver et usædvanligt økosystem: Guadiana bidrager med ferskvand, mens dens biflod Gigüela er brak.

Flora

Det friske vand i Guadiana favoriserer væksten af tagrør (Phragmites australis, Phragmites communis), og det salte vand fra Gigüela fremmer væksten af en marskvegetation primært Avneknippe (Cladium mariscus) og det er en af de mest omfattende bestande i det vestlige Europa.

Der er grupper af dunhamre (g. Typha, Sø-KogleaksScirpus lacustris, Scirpus maritimus) og siv (g. Juncus) i de lavvandede områder.

Græsarealer med kransnål er en af de mest karakteristiske formationer i nationalparken dannet af forskellige arter i Kransalgeslægten (Chara hispida, Chara major, Chara canescens), også kendt lokalt som "Ovas" og var i stand til at danne en næsten kontinuerligt tæppe.

Fauna

Trækfugle

Purpurhejre (Ardea purpurea), fiskehejre (Ardea cinerea), silkehejre (Egretta garzetta), nathejre (Nycticorax nycticorax), rørdrum (Botaurus stellaris), rødhovedet and (Netta rufina), skeand (Anas clypeata), pibeand (Anas penelope), spidsand (Anas acuta), krikand (Anas crecca), lærkefalk (Falco subbuteo), nordisk lappedykker (Podiceps auritus), sorthalset lappedykker (Podiceps nigricollis), stylteløber (Himantopus himantopus), Cistussanger (Cisticola juncidis), skægmejse (Panurus biarmicus).

 Fastboende
Den truede ferskvandskrebs (Austropotamobius pallipes), der tidligere var i så rigelige mængder at det var en væsentlig indtægt for befolkningen i området, findes stadig men er nu næsten udryddet.
efter den store rovfisk gedden er (Esox lucius) er indført er andre lokale arter som skægkarpe (Barbus barbus), almindelig karpe (Cyprinus carpio), eller døbel (Leuciscus cephalus) nu truede i området.

I foråret og om sommeren findes padder og krybdyr som løvfrø (Hyla arborea), iberisk latterfrø (Pelophylax perezi), skrubtudse (Bufo bufo), snog (Natrix natrix) og hugormsnog (Natrix maura).

Der findes også pattedyr som ilder (Mustela putorius), ræv (Vulpes vulpes), Odder (Lutra lutra), the mosegris (Arvicola amphibius). I nærheden af vådområderne findes også vildkaniner (Oryctolagus cuniculus), hare (Lepus capensis), brud (Mustela nivalis) og vildsvin (Sus scrofa'').

Eksterne kilder og henvisninger

 <small>Oprettet hovedsageligt efter ver 754806250 på engelsk wikipedia

Nationalparker i Spanien

Tablas de Daimiel Nationalpark