Floorballligaen 2014-15 var den 23. sæson i højeste herreliga i Danmark i floorball, og den blev administreret af Dansk Floorball Union. Der var 10 hold i ligaen, og de otte bedste hold kvalificerede sig til DM kvartfinalerne.

Deltagere
 Benløse Floorball
 Rødovre Floorball Club
 Copenhagen FC
 Frederikshavn Blackhawks
 Hvidovre Attack FC
 Sunds Seahawks FC
 Vanløse Floorball
 Brønderslev Hot Shots FC
 AaB Floorball Klub
 Århus FK

Grundspil

Topscorer grundspil

Slutspil
Afvikles som bedst af fem kampe

Play off

Topscorer slutspil

Årets hold
Årets hold:

Referencer

Floorball-Ligaen

Floorballligaen 2014-15


عقد 690 هو عقد امتد بين 1 يناير 690 و31 ديسمبر 699 بحسب التقويم الميلادي. سبقه عقد 680 ولحقه عقد 700.

أحداث

 فتح قرطاج (698)
 معركة سبياستوبولس (692)

مواليد

 ابي نو ناكامارو (698)
 محمد بن القاسم الثقفي (696)
 جهم بن صفوان (696)
 أبو الحسين بن ولاد (698)
 روبرت الأول، دوق نيوستريا (697)
 داجوبيرت الثالث (698)
 ابن جريج (699)
 ألفونسو الأول ملك أستورياس (695)
 زيد بن علي (695)
 هشام بن عبد الملك (691)
 حماد الراوية (694)

وفيات

 أبو ثعلبة الخشني (694)
 سراقة البارقي (699)
 عاصم بن ضمرة (694)
 روبرت الأول، أسقف تور (695)
 سليم بن قيس (695)
 زينب بنت أبي سلمة (694)
 عبد الله بن الزبير (692)
 كلوفيس الرابع (695)
 أسماء بنت أبي بكر (692)
 إبراهيم بن الأشتر النخعي (691)
 مصعب بن الزبير (691)

كتب

 موسوعة حضارة العالم (2002) لأحمد محمد عوف.

مراجع

روابط خارجية

 تصفح سنة بسنة عقد 690 ابتداءً من

عقد 690


La route régionale 370 () est une route régionale allant de Jokela à Kouvola jusqu'à Kangas à Kouvola en Finlande.

Présentation
La seututie 370 est une route régionale de la Vallée de la Kymi.

Références

Annexes

Liens externes

Articles connexes
 Seututie

370

Transport à Kouvola

Seututie 370


ෆ්‍රෙඩ්රික් රොබට් ගුඩාල් (1938 ජනවාරි 9 - 2021 ඔක්තෝබර් 18) යනු 1965 සහ 1988 අතර ටෙස්ට් තරඟ 24 ක් සහ එක්දින ජාත්‍යන්තර තරඟ 15 ක් විනිශ්චය කළ නවසීලන්ත ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් විනිසුරුවෙකි

ගුඩෝල් යනු ග්‍රේමූත්හි ෆ්‍රෙඩ් සහ බෙටී ගුඩෝල්ගේ පුත්‍රයාය.  ඔහු 1963 දෙසැම්බර් මාසයේදී ඔහුගේ ප්‍රථම පළමු පෙළ තරගයේ විනිසුරුවරයා වූ අතර 1989 දී විශ්‍රාම යාමට පෙර පළමු පෙළ තරග 102ක විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළේය  එක්දින ජාත්‍යන්තර විනිසුරුවරයෙකු ලෙස ඔහුගේ මංගල තරඟය 1973 පෙබරවාරි මාසයේදී ක්‍රයිස්ට්චර්ච්හිදී විනිශ්චය කල අතර එය නවසීලන්තයේ ක්‍රීඩා කළ පළමු එක්දින ජාත්‍යන්තරය විය.  ඔහු සිය මංගල ටෙස්ට් තරගයට වසර අටකට පෙර ක්‍රයිස්ට්චර්ච්හිදී ද සහභාගි විය.

1980 පෙබරවාරි මස ක්‍රයිස්ට්චර්ච් හි ලැන්කැස්ටර් උද්‍යානයේදී නවසීලන්තය සහ බටහිර ඉන්දීය කොදෙව්වන් අතර පැවති දෙවන ටෙස්ට් තරඟයේදී, කොදෙව්වන් ඔහුගේ විනිසුරුකම කෙතරම් දුර්වලද යත්, තුන්වන දිනයේ තේ විවේකයෙන් පසු, ගුඩාල් වෙනුවට වෙනෙකෙකු වහාම ආදේශ නොකළහොත් ඔවුන්ගේ ඇඳුම් ආයිත්තම් කට්ටලයෙන් පිටතට පැමිණීම ප්‍රතික්ෂේප කළහ.  මිනිත්තු 11 කට පසු, ඔවුන් නැවත ආරම්භ කිරීමට ඒත්තු ගැන්වූහ. සිවුවැනි දින තරගයේදී ඔහුගේ පන්දු යැවීමේ දිවීම අවසානයේ කොලින් ක්‍රොෆ්ට් ගුඩාල් සමඟ ගැටුණි.  බටහිර ඉන්දීය කොදෙව් නායක ක්ලයිව් ලොයිඩ් සිද්ධිය පිළිබඳව පසුව පැවසුවේ, "ඔවුන් නරක විනිසුරුවන් පමණයි, නමුත් අපි එසේ හැසිරිය යුතු නැහැ. මම හිතන්නේ මට නැවත මගේ කාලය තිබුණා නම් මම එය වෙනස් ආකාරයකින් හසුරුවන්න තිබුණා. අද දක්වාම, දේවල් මෙතරම් දුරදිග යාම ගැන මම කනගාටු වෙමි."

කුප්‍රකට ක්‍රයිස්ට්චර්ච් සිද්ධියෙන් පසුවද ගුඩාල් ටෙස්ට් සහ එක්දින තරගවල විනිසුරුවරයා ලෙස කටයුතු කළේය. ඔහුගේ අවසන් ජාත්‍යන්තර තරඟය වූයේ 1988 මාර්තු මාසයේදී නේපියර් හි පැවති එක්දින ජාත්‍යන්තර තරඟයයි.

1999 අලුත් අවුරුදු ගෞරව සම්මාන උළෙලේදී, ක්‍රීඩා සඳහා වූ සේවාවන් සඳහා, නවසීලන්ත ඕඩර් ඔෆ් මැරිට් හි නිලධාරියෙකු ලෙස ගුඩෝල් පත් කරන ලදී.

ගුඩාල් 2021 ඔක්තෝම්බර් 18 වන දින වෙලින්ටන්හිදී වයස අවුරුදු 83 දී මිය ගියේය.

යොමු කිරීම්

1938 උපත්

ෆ්‍රෙඩ් ගුඩාල්


2002 (MMII) salı günü başlayan yıl. Uluslararası Ekoturizm Yılı ve Uluslararası Dağlar Yılı olarak belirlenmiştir.

Olaylar

Ocak
 1 Ocak
 İlk olarak 1992'de imzalanan Açık Semalar karşılıklı gözetim anlaşması resmi olarak yürürlüğe girdi.
 Euro, Euro bölgesi ülkelerinde resmi olarak tanıtıldı. Euro kullanan tüm ülkelerin eski para birimleri, 28 Şubat'ta tedavülden kaldırıldı.
 Türk aile hukukunda önemli değişiklikler öngören Türk Medeni Kanunu ile, Türk Medeni Kanunun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun yürürlüğe girdi. Koca, "evin reisliğini" kaybetti, evlilik birliğinin yönetiminde kadın ve erkeğe eşit söz hakkı tanındı.
 18 Ocak - Sierra Leone İç Savaşı, Devrimci Birleşik Cephe'nin hükûmet güçleri tarafından yenilmesiyle sona erdi.

Şubat

 3 Şubat - Afyonkarahisar'da 6 büyüklüğünde deprem meydana geldi. Merkez üssü Sultandağı ilçesi olan depremde 43 kişi öldü, 318 kişi yaralandı.
 6 Şubat - İngiliz Milletler Topluluğu Kraliçesi II. Elizabeth, Birleşik Krallık, Kanada, Avustralya ve Yeni Zelanda tahtlarına katılımından bu yana 50. yılında Altın Jübile'yi kutladı.
 8-24 Şubat - 2002 Kış Olimpiyatları Utah, Salt Lake City'de düzenlendi.
 12 Şubat - Yugoslavya'nın eski cumhurbaşkanı Slobodan Milošević'in davası, Lahey'deki Eski Yugoslavya Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde başladı.
 19 Şubat - NASA'nın 2001 Mars Odyssey uzay aracı, termal emisyon görüntüleme sistemini kullanarak Mars yüzeyinin haritasını çıkarmaya başladı.
 22 Şubat - UNITA gerilla lideri Jonas Savimbi, Angola'nın Moxico Bölgesinde Angola devlet başkanı José Eduardo dos Santos liderliğindeki hükûmet askerlerine karşı çıkan çatışmalarda öldürüldü. Ölümü, 4 Nisan'da Angola İç Savaşı'nın sona ermesine yol açtı.

Mart

 1 Mart - Envisat çevre uydusu, çevresel değişimle ilgili bilgilerin kaydedilmesi amacıyla fırlatıldı.
 27 Mart - Filistinli bir intihar bombacısı İsrail'in Netanya kentindeki bir otelde 30 kişiyi öldürdü ve 140 kişiyi yaraladı, iki gün sonra Batı Şeria'da büyük ölçekli bir terörle mücadele operasyonu olan Savunma Kalkanı Operasyonu'nu tetikledi.

Nisan

 2 Nisan - İsrail güçleri, militanların sığındığı Beytüllahim'deki Doğuş Kilisesi'ni kuşattı. Kuşatma 38 gün sürdü.
 9 Nisan - Ana Kraliçe Elizabeth Bowes-Lyon'in Cenazesi Londra'daki Westminster Abbey'de gerçekleşti.
 15 Nisan - Air China'nın 129 sefer sayılı uçuşu, Güney Kore, Busan yakınlarında şiddetli yağmur ve sisten dolayı bir yamaca çarptı. Kazada 129 kişi öldü.
 25 Nisan - Güney Afrikalı Mark Shuttleworth, Soyuz TM-34'teki Baykonur Uzay Üssü'nden fırlatılarak ilk Afrikalı uzay turisti oldu.

Mayıs

 12 Mayıs - Uzay Mekiğinin Rus eşdeğeri Buran, Baykonur Uzay Üssü'da bir fırtınada parçalandı.
 20 Mayıs - Doğu Timor, 2 buçuk yıllık Birleşmiş Milletler yönetimi ve 1975'ten beri Endonezya'nın 26 yıllık işgalinden sonra bağımsızlığını yeniden kazandı.
 24 Mayıs - ABD başkanı George W. Bush ve Rusya devlet başkanı Vladimir Putin Moskova'da, 1972 Anti-Balistik Füze Antlaşması ve 1993 START II Antlaşması'nın yerini alacak Stratejik Saldırı Azaltma Antlaşması'nı imzaladılar.
 25 Mayıs - China Airlines'ın 611 sefer sayılı uçuşunda çalışan bir Boeing 747, parçalanıp Tayvan Boğazı'na düştü. Tüm 225 yolcu ve mürettebat öldü.
 26 Mayıs - Doğu Asya, Avustralya, Pasifik ve Batı Amerika'da penumbral ay tutulması görüldü. Penumbral ay tutulması, 0.68933'lük bir penumbral büyüklüğe sahipti, umbral büyüklüğü -0.28877 idi ve Lunar Saros 111'in (alçalan düğüm) 66. ay tutulmasıydı.
 31 Mayıs - 30 Haziran - 2002 FIFA Dünya Kupası, Güney Kore ve Japonya'da gerçekleşti. Türkiye'nin üçüncü olduğu turnuvada kazanan Brezilya oldu.

Haziran

 4 Haziran - 2002 FIFA Dünya Kupası: Güney Koreliler ilk FIFA Dünya Kupası maçı zaferini elde ettiler (turnuvanın tamamı değil). Güney Kore daha önce hiç Dünya Kupası maçı kazanmamıştı.
 6 Haziran - Tahmini çapı 10 metre olan bir cisim, Akdeniz üzerinde Dünya ile çarpıştı ve havada patladı.
 10 Haziran
 Güneş'in %99'undan fazlasını kaplayan büyük bir halka şeklindeki güneş tutulması gerçekleşti, en fazla 13 km genişliğindeki dar bir yolda gözlemciler için dramatik bir manzara yarattı; maksimum tutulma noktasında sadece 23 saniye sürdü. Avustralasya, Pasifik ve Meksika kıyılarında görüldü ve Solar Saros 137'nin 35. güneş tutulmasıydı.
 İki insanın sinir sistemleri arasındaki ilk doğrudan elektronik iletişim deneyi, Birleşik Krallık'ta Kevin Warwick tarafından gerçekleştirildi.
 13 Haziran - Afganistan, resmi uzun biçim adını Afganistan Geçici İslam Devleti olarak değiştirdi.
 20 Haziran - Türkiye, Afganistan'da görev yapan Uluslararası Güvenlik Destek Gücü (ISAF)'ın komutasını Kâbil'de düzenlenen devir teslim töreniyle Birleşik Krallık'tan devraldı.
 24 Haziran - Tanzanya'nın Dodoma Bölgesi'nde bir yolcu treni ile bir yük treni çarpıştı ve 281 kişi öldü.
 29 Haziran
 17. FIFA Dünya Kupası'nın üçüncülük maçında Şenol Güneş yönetimindeki Türkiye millî futbol takımı Güney Kore'yi 3-2 yenerek üçüncülükle bitirdi.
 İkinci Yeonpyeong Savaşı: Güney Kore ve Japonya'daki 2002 FIFA Dünya Kupası sırasında, iki Kuzey Kore devriye botu iki Kore arasındaki çekişmeli bir sınırı geçerek İki Güney Koreli Chamsuri sınıfı devriye botuna saldırdı.
 30 Haziran - 2002 FIFA Dünya Kupası: , 2002 FIFA Dünya Kupası Finalinde 'yı 2-0 yendi. Ronaldo iki gol attı; Art arda üç Dünya Kupası finaline çıkan ilk oyuncu olan Brezilya'nın kaptanı Cafu, takım adına kupayı kabul etti.

Temmuz

 1 Temmuz
 Roma Statüsü yürürlüğe girdi ve Uluslararası Ceza Mahkemesi kuruldu.
 Almanya'nın Überlingen kasabasında bir Rus yolcu jeti ve kargo uçağı çarpıştı, 71 kişi öldü.
 9 Temmuz - Afrika Birliği Örgütü dağıldı, yerine Afrika Birliği kuruldu.
 23-28 Temmuz - 2002 Dünya Gençlik Günü
 27 Temmuz - Sknyliv hava gösterisi felaketi: Ukrayna'nın Lviv kenti yakınlarındaki Sknyliv havalimanında düzenlenen akrobasi gösterisi sırasında, bir savaş uçağının seyircilere çarpması sonucu 77 kişi hayatını kaybetti ve 543 kişi yaralandı. Tarihteki en ölümcül hava gösterisi kazası olarak kayıtlara geçti.

Ağustos
 11 Ağustos - Münih'te düzenlenen 2002 Avrupa Atletizm Şampiyonası'nda, 11 Ağustos 2002'de koşulan kadınlar 1500 metre finalinde, Türkiye'ye atletizmde ilk altın madalyayı kazandırarak tarihe geçti.
 26 Ağustos - 2002 Dünya Zirvesi, Birleşmiş Milletler tarafından sürdürülebilir kalkınmayı tartışmayı amaçlayan Güney Afrika Cumhuriyeti'nin Johannesburg kentinde başladı.

Eylül

 10 Eylül - İsviçre, 1986'da katılmayı reddettikten sonra Birleşmiş Milletler'e 190. üye devlet olarak katıldı.
 19 Eylül - General Robert Guéï, Fildişi Sahili devlet başkanı Laurent Gbagbo'yu devirmek için bir ordu isyanına liderlik etti. İsyan iç savaşla sonuçlandı.
 25 Eylül - Olası bir bolit etkisi olan Vitim olayı Rusya'nın İrkutsk Oblastı'nda meydana geldi.
 26 Eylül - Senegal menşeili yolcu feribotu MV Le Joola, Gambiya kıyılarında bir fırtınada alabora oldu, kazada 1.863 kişi öldü.
 27 Eylül - Doğu Timor, Birleşmiş Milletler'e 191. üye devlet olarak kabul edildi.

Ekim

 Endonezya'nın Kuta kentindeki iki gece kulübünde çok sayıda bomba patlatan Jemaah Islamiyah militanları, Endonezya tarihindeki en kötü terör eyleminde 202 kişiyi öldürdü ve 300'den fazla kişiyi yaraladı.
 23-25 Ekim - Moskova tiyatro rehine krizi: Çeçen ayrılıkçılar Moskova'daki Nord-Ost tiyatrosunun kontrolünü ele geçirdi ve seyirciyi rehin aldı. Rusların ayrılıkçıları bastırma girişiminin ardından en az 170 kişi öldürüldü.

Kasım

 Çin'in Guangdong Eyaletinde Şiddetli akut solunum yolu sendromu (SARS) salgını başladı.
 7 Kasım - Cebelitarık'ta egemenlik referandumu yapıldı. Halk İspanyol egemenliğini reddetti.
 8 Kasım - Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi, Irak'ı silahsızlandırmaya veya "ciddi sonuçlarla" yüzleşmeye zorlayan 1441 sayılı kararı oybirliğiyle kabul etti. Irak, 13 Kasım'daki kararın şartlarını kabul etti.
 19 Kasım - Prestige petrol sızıntısı: Yunan petrol tankeri MV Prestige, İber Yarımadası tarihindeki en kötü çevre felaketinde tahmini 17.8 milyon ABD galonu (420.000 varil) döktükten sonra Galiçya kıyılarının yarısına bölündü.
 25 Kasım - ABD başkanı George W. Bush, Savunma Bakanlığı'nın 1947'de kurulmasından bu yana en büyük ABD hükûmetinin yeniden yapılanmasında İç Güvenlik Bakanlığı'nı kuran İç Güvenlik Yasasını imzaladı.

Aralık

 7 Aralık - Londra'da 51'incisi yapılan Dünya Güzellik Yarışması'nda, Türkiye güzeli Azra Akın Dünya Güzeli seçildi.
 23 Aralık - Bir ABD MQ-1 Predator, bir drone ile geleneksel uçak arasındaki ilk savaşta bir Irak MiG-25 tarafından vuruldu.

Doğumlar

Ocak-Nisan

 5 Şubat - Davis Cleveland, Amerikalı oyuncu
 16 Nisan - Sadie Sink, Amerikalı oyuncu
 19 Nisan - Loren Gray, Amerikalı şarkı-söz yazarı ve internet fenomeni

Mayıs-Ağustos

 18 Mayıs - Alina Zagitova, Rus artistik patenci
 19 Mayıs - Başar Oktar, Türk artistik buz patenci
 21 Mayıs - Elena Huelva, İspanyol kanserle mücadele aktivisti (ö. 2023)
 22 Temmuz - Felix (Danimarka prensi)

Eylül-Aralık

 8 Eylül - Gaten Matarazzo, Amerikalı aktör ve rapçi
 17 Eylül - Zinaida Kupriyanoviç, Beyaz Rusyalı şarkıcı
 27 Eylül - Jenna Ortega, Amerikalı oyuncu ve internet ünlüsü
 30 Eylül - Maddie Ziegler, Amerikalı oyuncu ve model
 6 Ekim - Cleopatra Stratan, Moldovalı şarkıcı
 23 Ekim - Ningning, Çinli şarkıcı
 31 Ekim - Ansu Fati, İspanyol futbolcu
 17 Aralık - Stefania Liberakakis, Yunan-Hollandalı şarkıcı ve oyuncu
 23 Aralık - Finn Wolfhard, Kanadalı oyuncu ve müzisyen

Ölümler

Ocak-Şubat

 8 Ocak - Aleksandr Prohorov, Sovyet-Rus Nobel ödüllü fizikçi (d. 1916)
 12 Ocak - Cyrus Vance, Amerikalı politikacı, 59. Amerika Birleşik Devletleri Dışişleri Bakanı (d. 1917)
 13 Ocak - Ted Demme, Amerikalı yönetmen ve yapımcı (d. 1963)
 17 Ocak - Camilo José Cela, İspanyol yazar (d. 1916)
 19 Ocak
 Martti Miettunen, 2. Finlandiya Başbakanı (d. 1907)
 Vavá, Brezilyalı futbolcu (d. 1934)
 23 Ocak
 Pierre Bourdieu, Fransız sosyolog, antropolog ve yazar (d. 1930)
 Robert Nozick, Amerikalı filozof (d. 1938)
 28 Ocak - Astrid Lindgren, İsveçli çocuk kitabı yazarı (d. 1907)
 30 Ocak - Inge Morath, Avusturyalı fotoğrafçı (d. 1923)
 31 Ocak - Evelyn Scott, Amerikalı oyuncu (d. 1915)
 1 Şubat
 Hildegard Knef, Alman oyuncu (d. 1925)
 Daniel Pearl, Amerikalı gazeteci (d. 1963)
 4 Şubat
 Agatha Barbara, 3. Malta Devlet Başkanı (d. 1923)
 Sigvard Bernadotte, İsveçli prens ve endüstriyel tasarımcı (d. 1907)
 6 Şubat -
Max Perutz, Avusturya doğumlu Nobel ödüllü moleküler biyolog (d. 1914)
Sırrı Erinç, Türk Coğrafyacı (d. 1918)
 8 Şubat - Zizinho, Brezilyalı futbolcu (d. 1921)
 9 Şubat - Margaret (Snowdon kontesi) (d. 1930)
 10 Şubat - Traudl Junge, Alman Adolf Hitler'in özel sekreteri (d. 1920)
 12 Şubat - John Eriksen, Danimarkalı futbolcu (d. 1957)
 13 Şubat - Waylon Jennings, Amerikalı şarkıcı (d. 1937)
 14 Şubat - Nándor Hidegkuti, Macar futbolcu (d. 1922)
 19 Şubat - Sylvia Rivera, Amerikalı transseksüel aktivist (d. 1951)
 22 Şubat - Chuck Jones, Amerikalı animatör (d. 1912)
 26 Şubat - Lawrence Tierney, Amerikalı aktör (d. 1919)
 27 Şubat - Spike Milligan, İrlanda asıllı İngiliz komedyen (d. 1918)

Mart-Nisan

 11 Mart - James Tobin, Nobel ödüllü Amerikan ekonomist (d. 1918)
 12 Mart - Spiros Kiprianu, 2. Kıbrıs Devlet Başkanı (d. 1932)
 13 Mart - Hans-Georg Gadamer, Alman filozof (d. 1900)
 20 Mart - İbnü'l-Hattâb, Arap savaşçı (d. 1969)
 24 Mart - César Milstein, Arjantinli Nobel ödüllü biyokimyacı (d. 1927)
 27 Mart - Billy Wilder, Polonya asıllı Amerikan yönetmen ve senaryo yazarı (d. 1906)
 30 Mart - Elizabeth Bowes-Lyon, (d. 1900)
 1 Nisan - Simo Häyhä, Fin keskin nişancı (d. 1905)
 5 Nisan - Layne Staley, Ameriikalı şarkıcı (d. 1967)
 7 Nisan - Atıf Özbilen, Türk yazar (d. 2002)
 18 Nisan - Thor Heyerdahl, Norveçli kaşif (d. 1914)
 22 Nisan - Linda Lovelace, Amerikalı pornografik film oyuncusu (d. 1949)
 25 Nisan - Lisa Lopes, Amerikalı rap sanatçısı (d. 1971)
 28 Nisan - Ruth Handler, Amerikalı iş insanı (d. 1916)

Mayıs-Haziran

 5 Mayıs - Hugo Banzer, Bolivyalı asker, 62. ve 75. Bolivya Devlet Başkanı (d. 1926)
 13 Mayıs - Valeri Lobanovski, Ukraynalı futbol menajeri (d. 1939)
 17 Mayıs - László Kubala, Macar futbolcu (d. 1927)
 18 Mayıs - Davey Boy Smith, İngiliz güreşçi (d. 1962)
 20 Mayıs - Stephen Jay Gould, Amerikalı evrimsel biyolog (d. 1941)
 21 Mayıs - Niki de Saint Phalle, Fransız sanatçı (d. 1930)
 23 Mayıs - Sam Snead, Amerikalı golfçü (d. 1912)
 10 Haziran - John Gotti, Amerikalı gangester (d. 1940)
 24 Haziran - Pierre Werner, Lüksemburglu siyasetçi, 19. ve 21. Lüksemburg Başbakanı (d. 1913)

Temmuz-Ağustos

 5 Temmuz - Katy Jurado, Meksikalı oyuncu (d. 1924)
 6 Temmuz - John Frankenheimer, Amerikalı film yapımcısı ve yönetmen (d. 1930)
 9 Temmuz - Rod Steiger, Amerikalı oyuncu (d. 1925)
 13 Temmuz - Yusuf Karş, Türkiye doğumlu fotoğrafçı (d. 1908)
 16 Temmuz - John Cocke, Amerikalı bilgisayar bilimci (d. 1925)
 17 Temmuz - Joseph Luns, Hollandalı politikacı, diplomat ve 5. NATO Genel Sekreteri (d. 1911)
 28 Temmuz - Archer Martin, İngiliz Nobel ödüllü kimyacı (d. 1910)
 6 Ağustos - Edsger Dijkstra, Hollandalı matematikçi ve bilgisayar bilimci (d. 1930)
 10 Ağustos - Kristen Nygaard, Norveçli bilgisayar bilimci (d. 1926)
 14 Ağustos - Dave Williams, Amerikalı müzisyen (d. 1972)
 16 Ağustos - Ebu Nidal, Filistinli asker (d. 1937)
 19 Ağustos - Eduardo Chillida, İspanyol heykeltıraş (d. 1924)
 31 Ağustos - George Porter, İngiliz Nobel ödüllü kimyacı (d. 1920)

Eylül-Ekim

 11 Eylül - Kim Hunter, Amerikalı oyuncu (d. 1922)
 19 Eylül - Robert Guéï, Fildişi Sahilli asker ve siyasetçi (d. 1941)
 20 Eylül - Sergey Sergeyeviç Bodrov, Rus aktör (d. 1971)
 6 Ekim - Claus von Amsberg, Hollanda prensi (d. 1926)
 9 Ekim - Aileen Wuornos, Amerikalı seri katil (d. 1956)
 12 Ekim - Audrey Mestre, Fransız serbest dalışçı (d. 1974)
 19 Ekim - Manuel Alvarez Bravo, Meksikalı fotoğrafçı (d. 1902)
 23 Ekim - Richard Helms, Amerikalı akademisyen ve yazar (d. 1913)
 24 Ekim - Harry Hay, Amerikalı gey hakları savuncusu, komünist ve işçi avukatı (d. 1912)
 25 Ekim - Richard Harris, İrlandalı aktör (d. 1930)
 31 Ekim - Mihail Stasinopulos, Yunan politikacı ve 1. Yunanistan Devlet Başkanı (d. 1903)

Kasım-Aralık

13 Kasım - Juan Alberto Schiaffino, İtalya asıllı Uruguaylı futbolcu (d. 1925)
17 Kasım - Abba Eban, İsrailli politikacı, diplomat ve 3. İsrail Dışişleri Bakanı (d. 1915)
18 Kasım - James Coburn, Amerikalı oyuncu (d. 1928)
23 Kasım - Roberto Matta, Şilili sanatçı (d. 1911)
24 Kasım - John Rawls, Amerikalı siyaset teorisyeni (d. 1921)
25 Kasım - Karel Reisz, Çekya doğumlu İngiliz film yapımcısı (d. 1926)
2 Aralık - Ivan Illich, Avusturyalı filozof ve Katolik rahip (d. 1926)
3 Aralık - Glenn Quinn, İrlandalı oyuncu (d. 1970)
5 Aralık - Ne Win, Birmanyalı komutan ve 4. Birmanya Devlet Başkanı (d. 1910)
12 Aralık - Dee Brown, Amerikalı romancı ve yazar (d. 1908)
 18 Aralık - Necip Hablemitoğlu, Türk tarihçi (d. 1954)
22 Aralık
Hugh Desmond Hoyte, Guyanalı siyasetçi, 3. Guyana Başbakanı ve 4. Guyana Devlet Başkanı (d. 1929)
Joe Strummer, İngiliz müzisyen (d. 1952)
26 Aralık - Herb Ritts, Amerikalı fotoğrafçı (d. 1952)
27 Aralık - George Roy Hill, Amerikalı film yönetmeni (d. 1921)

Nobel ödülleri

 Kimya - John Fenn, Koichi Tanaka ve Kurt Wüthrich
 Ekonomi - Daniel Kahneman ve Vernon L. Smith
 Edebiyat - Imre Kertész
 Barış - Jimmy Carter
 Fizik - Raymond Davis, Masatoshi Koshiba ve Riccardo Giacconi
 Fizyoloji veya Tıp - Sydney Brenner, H. Robert Horvitz ve John E. Sulston

Ayrıca bakınız
 2002'de Türkiye

Kaynakça

Dış bağlantılar
 2002 Yıl Sonu Google Zeitgeist  - Google'ın 2002 için Yıllık Büyük Olaylar ve En Çok Arananlar Listesi

2002


Anna Maria Annette von Menz (* 30. Jänner 1796 in Bozen; † 1. Juli 1869 in Oberbozen) war 1811 die reichste Erbin Bozens. Sie hat als die "Franzosenbraut" Eingang in die Tiroler Geschichtsschreibung gefunden. Um ihre Beziehung zum Flügeladjutanten des italienischen Vizekönigs ranken sich zahlreiche Erzählungen.

Leben
Annette von Menz war die einzige Tochter des Anton Melchior von Menz und der Maria Anna von Gumer. Die Menz und Gumer zählten zu den angesehensten und reichsten Häusern Bozens. 1811 wurde Annette von Menz im Alter von fünfzehn Jahren zur Vollwaise. Das Menz-Gumer'sche Vermögen umfasste unter anderem das heutige Palais Toggenburg, Schloss Sigmundskron, die Haselburg, den Ansitz Gerstburg, Schloss Rafenstein, ein Sommerfrischhaus in Maria Himmelfahrt (heute Toggenburg), das Palais Menz in der Mustergasse und ein anderes herrschaftliches Haus am Obstplatz, einige Geschäftshäuser in der Stadt, viele Meierhöfe und Anteile an vielen Handelsgesellschaften.

In den Jahren 1810–1814 gehörte Bozen vorübergehend zum napoleonischen Königreich Italien. Im Jahre 1811 erregte die Nachricht von der bevorstehenden Vermählung der reichsten Erbin der Stadt mit einem französischen Offizier die Gemüter der Bozner Bürger. Der Bräutigam war Flügeladjutant des italienischen Vizekönigs Eugène de Beauharnais, des Stiefsohns Kaiser Napoleons.

Seine geplante Heirat mit der erst fünfzehnjährigen Annette von Menz war im Sinne der napoleonischen Politik, dass Angehörige und Anhänger des Kaiserhauses in möglichst hochgestellte Familien des jeweils besetzten Landes einheiraten sollten, um so aus den Besatzern Verbündete und Verwandte zu machen.

Doch dem Familienrat, der neben dem eigentlichen Vormund die Verantwortung für das Mädchen und das Millionenerbe trug, gelang es, die Eheschließung zu verhindern. Aus Zorn darüber ließ der Vizekönig den Anwalt des Familienrates, Franz von Plattner, arretieren sowie drei weitere Mitglieder des Familienrates ihrer öffentlichen Ämter entheben. Erst im März 1812 wurden die Angeklagten freigesprochen.

Am 6. Mai 1816 heiratete Annette von Menz den aus Rovereto gebürtigen Carlo Ritter de Panzoldi, Edler de Monte-Olivo (Karl von Panzoldi; 1786–1816). Carlo de Panzoldis Vater war 1790 vom pfalz-bayerischen Kurfürsten Karl Theodor im Reichsvikariat mit dem Prädikat Edler de Monte-Olivo in den Reichsritterstand erhoben worden. 1816 war Carlo 30 Jahre alt und in Bozen als Tax- und Hypothekenamtsverwalter tätig. Vermutlich war er durch Vermittlung des Cousins seines Vaters Girolamo Gaetano in diese Position gekommen, der während der italienischen Regierung als Lottobeamter in Bozen tätig war und ein kleines Gut in Bozen besaß. Später war dieser Onkel Kommerzialrat in Trient.

Nachdem ihr Mann nach nur dreimonatiger Ehe verstorben war, heiratete Annette von Menz am 18. April 1819 den Grafen Ludwig von Sarnthein. Aus dieser Ehe, die 48 Jahre, bis zu dessen Tod im Jahr 1867, währte, stammten sieben Kinder.

Der Bozner Schriftsteller Hubert Hager von Strobele (Pseudonym: Walter Plangger) verarbeitete die Affäre um Annette von Menz in seinem 1939 erschienenen Roman Die Franzosenbraut.

Literatur
 Josef Hirn: Aus Bozens Franzosenzeit. In: Beiträge zur neueren Geschichte Österreichs, V.  Heft. Innsbruck 1910.
 Anton von Lutterotti: Annette von Menz, die "Franzosenbraut". In: Bozen zur Franzosenzeit 1797–1814. Katalog. Museumsverein Bozen, Bozen 1984, S. 27–33.
 Valentine Kaufmann: Anna von Menz aus Bozen (1796–1869). Geschichte eine Frau – Geschichte einer Stadt. Diplomarbeit. Universität Innsbruck, 2007.
 Handelskammer Bozen: Die Familie Menz und die Stadt Bozen. Katalog. Bozen 2009, .
 Siglinde Clementi (Hrsg.): Zwischen Teilnahme und Ausgrenzung. Tirol um 1800: Vier Frauenbiographien. Wagner, Innsbruck 2010.

Einzelnachweise

Person (Bozen)
Geschichte Bozens
Historische Person (Südliches Tirol)
Geboren 1796
Gestorben 1869
Frau

Annette von Menz


Anna Comet i Pascua, née le  à Vic, est une traileuse et skieuse alpiniste espagnole. Elle a remporté deux titres de championne d'Espagne dans ces deux disciplines et a notamment remporté le marathon des Sables en 2022.

Biographie
Anna fait ses débuts en compétition en ski alpin. À 13 ans, elle rejoint la sélection nationale et décroche les titres de championne d'Espagne junior de géant en 2000 et de slalom en 2001. Elle est victime d'une lourde chute à 18 ans et est opérée des deux genoux. Elle cesse toute compétition durant quatre ans. Lors de sa rééducation, elle doit pratiquer la course à pied. Enthousiasmée par cette expérience, elle s'essaie à la compétition de duathlon cross mais abandonne ce sport pour se concentrer sur la course à pied, n'étant pas suffisamment compétitive à vélo.

Le , elle remporte son premier grand succès en dominant le Marató de Muntanya de Berga du début à la fin.

En 2014, elle démontre une bonne polyvalence en s'illustrant également lors d'épreuves de ski-alpinisme. Le , elle s'élance au départ des premiers championnats d'Espagne de sprint à Port Ainé. Elle fait parler sa vitesse et s'impose avec 24 secondes d'avance sur Claudia Galicia Cotrina. Dix semaines plus tard, elle fait équipe avec cette dernière pour participer à l'épreuve longue distance La Molina-Vallter Skimarathon. Le duo s'impose au terme d'un duel serré avec Marta Riba et Marta García avec sept minutes à l'avantage des premières. Elle fait ses débuts sur la scène internationale du skyrunning en prenant part à la Skyrunner World Series. En fin de saison, elle découvre les épreuves de trail par étapes en prenant part à l'Everest Trail Race. Elle s'y impose en remportant toutes les étapes.

L'entraînement pour le ski-alpinisme étant trop contraignant, elle se concentre principalement sur le trail et le skyrunning. En 2015, elle se concentre sur les épreuves Ultra de la Skyrunner World Series. Le , elle effectue une solide course à la Transvulcania. Prenant un départ prudent, elle rattrape peu à peu ses adversaires pour s'installer confortablement à la deuxième place qu'elle conserve jusqu'à la ligne d'arrivée derrière l'intouchable Emelie Forsberg. Le , elle se retrouve à la lutte en tête avec la Népalaise Mira Rai aux 80 km du Mont-Blanc. Elle doit finalement laisser filer cette dernière et termine à nouveau deuxième. Elle conclut sa saison avec une cinquième place à l'Ultra Pirineu et termine à la troisième place du classement Ultra de la Skyrunner World Series.

En 2017, elle est sélectionnée pour les championnats du monde de trail à Badia Prataglia. Elle s'y classe quatorzième et permet à son équipe de remporter la médaille de bronze au classement par équipes.

Elle tombe enceinte en 2018 mais continue à pratiquer la course à pied jusqu'à sa dernière semaine de grossesse. Elle fait sa reprise en compétition sur des distances plus courtes et des trails par étapes car elle n'apprécie pas de courir des ultra-trails.

Le , elle domine le Desafío Urbión qui accueille les championnats d'Espagne de trail RFEA et s'impose avec huit minutes d'avance sur Júlia Font pour remporter le titre.

Le , elle s'élance pour la première fois sur le marathon des Sables. Prenant d'emblée les commandes de la course dès la première étape, elle maintient son rythme élevé pour creuser l'écart sur ses rivales et remporte les cinq épreuves pour s'imposer en  avec plus d'une heure d'avance sur la Française Sylvaine Cussot qui participe également à son premier marathon des Sables.

Palmarès en trail

Palmarès en ski-alpinisme
 2010
  de la course par équipes aux championnats d'Espagne (avec Tina Bes)

 2011
  de l'Altitoy (avec Naila Jornet)

 2013
  de la course par équipes aux championnats d'Espagne

 2014
  du sprint aux championnats d'Espagne
  de la course par équipes aux championnats d'Espagne (avec Maria Fargues)
  de La Molina-Vallter Skimarathon (avec Claudia Galicia)
  de la Patrouille des glaciers (avec Marta García et Marta Riba)

 2015
  de La Molina-Vallter Skimarathon (avec Claudia Galicia)

Notes et références

Liens externes

Naissance en février 1983
Naissance à Vic
Coureuse de fond espagnole
Traileuse
Skieuse alpiniste espagnole
Sportive catalane
Étudiant de l'université de Vic

Anna Comet


Mithat Bayrak (3 Mart 1929, Adapazarı - 20 Nisan 2014, Almanya), Türk güreşçi. 1956 ve 1960 Yaz Olimpiyatları'nda altın madalya kazanmıştır.

Kariyeri
Mithat Bayrak gençlik yıllarını Sakarya'da geçirdi. Gençliğinde yağlı güreşe ilgi duydu, ancak 1949 yılında minder güreşine geçti. Sakarya Güreş kulübüne katıldı. Gösterdiği başarılı performansla dikkat çektikten sonra Türk milli güreş takımına alındı ve yıllar içinde Gazanfer Bilge, Mehmet Oktav, Hüseyin Erkmen ve Celal Atik gibi önemli antrenörlerle çalıştı. Sadece grekoromen stilde güreşti.

Büyük bir uluslararası turnuvada ilk kez 1955 yılında düzenlenen Akdeniz Oyunları'nda mücadele etti ve burada velter sıklette beşincilikle yetinmek zorunda kaldı. Avustralya'nın Melbourne kentinde düzenlenen 1956 Yaz Olimpiyatları'nda grekoromen stil 73 kiloda ilk turda Macar Miklós Szilvásy'ı 2-1 hakem kararıyla, ikinci turda Bulgar Mitko Petkov'u tuşla, üçüncü turda Amerikalı Jay Holt'u 3-0 hakem kararıyla ve final turunda da İsveçli Per Berlin ve Sovyet Vladimir Maneyev'i de 3-0 hakem kararıyla yenerek altın madalya kazandı.

Roma'daki 1960 Olimpiyat Oyunları için Türkye'de yapılan elemelerde velter sıklette Kazım Ayvaz'ı yenerek takıma seçildi. 1960 Olimpiyatlarında ilk turda Yugoslav Stevan Horvat'ı hakem kararıyla, ikinci turda Avusturyalı Franz Berger'i tuşla, üçüncü turda İsveçli Bertil Nyström'u hakem kararıyla, dördüncü turu bay geçerek beşinci turda Macar Antal Rizmayer hakem kararıyla, altıncı turda Sovyet Hryhoriy Hamarnik ile berabere, yedinci turda Birleşik Almanya Takımı'ndan Günther Maritschnigg'i tuşla yenerek ikinci Olimpiyatlarda altın madalya kazandı.

Japonya'nın Tokyo kentinde düzenlenen 1964 Yaz Olimpiyatları'nda ilk turda İsveçli Bertil Nyström ile berabere kaldı, ikinci turda Fin Matti Laakso'yu hakem kararıyla yendi, üçüncü turda Birleşik Almanya Takımı'ndan Rudolf Vesper'e hakem kararıyla kaybetti. Üçüncü turun sonunda altı ceza puanına ulaşarak Olimpiyatları on birinci tamamladı.

Bayrak daha sonra güreşçi olarak uluslararası kariyerine son verdi ve 1961 yılında Almanya Federal Cumhuriyeti'ne göç etti. Yaklaşık 20 yıl boyunca KSV Witten 07 için güreşmeye devam etti, aynı zamanda bu kulüpte antrenör olarak çalıştı. Witten'de eşiyle birlikte birkaç restoran işletti. Herdecke'de yaşayan Bayrak, KSV Witten 07'de altyapı antrenörü olarak çalışıyordu ve bir erkek çocuk babasıydı. Bayrak, güreş sporuna yaptığı hizmetlerden ötürü Eylül 2011'de FILA Uluslararası Güreş Onur Listesi'ne dahil edildi.

20 Nisan 2014 tarihinde Türkiye Güreş Federasyonu'ndan yapılan açıklamaya göre, Almanya'da ikamet eden Bayrak, geçirdiği rahatsızlık nedeniyle 85 yaşında öldü. Mithat Bayrak, Ankara Karşıyaka Camii'nde kılınan öğle namazının ardından Güreş Vakfı mezarlığına defnedildi.

Başarıları
 1955 yılı Barselona İspanya'da Greko-Romen stil 73 Kg da Akdeniz Oyunları 4.
 1956 yılı Melbourne Olimpiyatlarında Greko-Romen stil 73 Kg da 1.
 1959 yılı Beyrut Lübnan'da Greko-Romen stil 73 Kg da Akdeniz Oyunları 2.
 1959 yılı İstanbul'da Greko-Romen stil 79 Kg da Balkan 2.
 1960 yılı Roma Olimpiyatlarında Greko-Romen stil 73 Kg da 1.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 IAT veritabanındaki sporcu bilgisi Mithat Bayrak
 Olympedia internet sitesinde Mithat Bayrak

1929 doğumlular
2014 yılında ölenler
Sakarya doğumlu sporcular
Türk erkek güreşçiler
Altın Olimpiyat madalyalı Türk sporcular
Karşıyaka Mezarlığı'na defnedilenler
Resim aranan sporcular
Adapazarı doğumlular
1956 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1960 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
1964 Yaz Olimpiyatları güreşçileri
Altın Olimpiyat madalyalı güreşçiler
1956 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
1960 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Akdeniz Oyunları madalyalı güreşçiler
1959 Akdeniz Oyunları güreşçileri

Mithat Bayrak


Ælfric of Eynsham (; ; ) was an English abbot and a student of Æthelwold of Winchester, and a consummate, prolific writer in Old English of hagiography, homilies, biblical commentaries, and other genres. He is also known variously as Ælfric the Grammarian (Alfricus Grammaticus), Ælfric of Cerne, and Ælfric the Homilist. In the view of Peter Hunter Blair, he was "a man comparable both in the quantity of his writings and in the quality of his mind even with Bede himself." According to Claudio Leonardi, he "represented the highest pinnacle of Benedictine reform and Anglo-Saxon literature".

Life and works

Ælfric was educated in the Benedictine Old Minster at Winchester under Saint Æthelwold, who was bishop there from 963 to 984. Æthelwold had carried on the tradition of Dunstan in his government of the abbey of Abingdon, then in Berkshire, and at Winchester he continued his strenuous support for the English Benedictine Reform. He seems to have actually taken part in the teaching activities of the abbey.

Ælfric no doubt gained some reputation as a scholar at Winchester, for when, in 987, the abbey of Cerne (at Cerne Abbas in Dorset) was finished, he was sent by Bishop Ælfheah (Alphege), Æthelwold's successor, at the request of the chief benefactor of the abbey, the ealdorman Æthelmær the Stout, to teach the Benedictine monks there. This date (987) is one of only two certain dates we have for Ælfric, who was then in priest's orders. Æthelmaer and his father Æthelweard were both enlightened patrons of learning, and became Ælfric's faithful friends.

It was at Cerne, and partly at the desire, it appears, of Æthelweard, that he planned the two series of his English homilies, compiled from the Christian fathers, and dedicated to Sigeric, Archbishop of Canterbury from 990 to 994. (The series were edited by Benjamin Thorpe and published in 1844–1846 for the Ælfric Society and edited more recently by Malcolm Godden and Peter Clemoes for the Early English Text Society.) The Latin preface to the first series enumerates some of Ælfric's authorities, the chief of whom was Gregory the Great, but the short list by no means exhausts the authors whom he consulted. In the preface to the first volume he regrets that, except for Alfred's translations, Englishmen had no means of learning the true doctrine as expounded by the Latin fathers. John Earle (Anglo-Saxon Literature, 1884) thinks he aimed at correcting the apocryphal, and to modern ideas superstitious, teaching of the earlier Blickling Homilies. He may also have translated the Pseudo-Basilian Admonition to a Spiritual Son.

The first series of forty homilies is devoted to plain and direct exposition of the chief events of the Christian year; the second deals more fully with church doctrine and history. Ælfric's teaching on the Eucharist in the Canons and in the  (ibid. ii.262 seq.) was appealed to by the Protestant Reformation writers as a proof that the early English church did not hold the Roman doctrine of transubstantiation. Ælfric of Eynsham also denied the Immaculate Conception of the Virgin Mary.

After the two series of homilies, around 995 he wrote three works to help students learn Latin – the Grammar, the Glossary and the Colloquy. First compiling, or overseeing the compilation of a Latin grammar, known as the Excerptiones de Prisciano, from Priscian's Institutiones grammaticae and Donatus's Ars maior, Ælfric then adapted this Latin grammar into English, creating what is considered the first vernacular Latin grammar in medieval Europe. In his glossary the words are not in alphabetical order, but grouped by topics. Finally, his Colloquy was intended to help students to learn how to speak Latin through a conversation manual. It is safe to assume that the original draft of this, afterwards maybe enlarged by his pupil and copyist, Ælfric Bata, was by Ælfric, and represents what his own scholar days were like.

A third series of homilies, the Lives of the Saints (hagiography), dates from 996 to 997. Some of the sermons in the second series had been written in a kind of rhythmical, alliterative prose, and in the Lives of the Saints the practice is so regular that most of them are arranged as verse by their editor W. W. Skeat. Appended to the Lives of the Saints there are two homilies, On False Gods and The Twelve Abuses. The first one shows how the Church was still fighting against the ancient religion of Britain, but also against the religion of the Danish invaders.

Ælfric was asked by Æthelweard to translate the Book of Genesis up to the story of Abraham and Isaac, along with selections from other books of the Hexateuch. Against his better judgment, Ælfric agreed because he knew it would be done regardless of whether he helped or not. This, the Old English Hexateuch, was revolutionary, for it was the first time that the Old Testament was translated from Latin into Old English. To his translation of Genesis, he wrote a preface. This preface was to ensure that readers understand they ought not believe that the practices of the ancient Israelites were still acceptable for Christians. In his preface, Ælfric employs the same writing techniques that King Alfred used in his preface to a translation of the Cura Pastoralis by Pope Gregory I. Also notable is that in his translation of Genesis Ælfric did not just translate it word for word from the Latin, which was common due to the belief that the word order of sacred Scripture was itself sacred. Rather, he translated much of it by its meaning.

There is no certain proof that he remained at Cerne. It has been suggested that this part of his life was chiefly spent at Winchester; but his writings for the patrons of Cerne, and the fact that he wrote in 998 his Canons as a pastoral letter for Wulfsige, the bishop of Sherborne, the diocese in which the abbey was situated, afford presumption of continued residence there.

1005 is the other certain date we have for Ælfric, when he left Cerne for nobleman Æthelmær's new monastery in Eynsham in Oxfordshire, a long eighty-five-mile journey inland. Here he lived out his life as Eynsham's first abbot, from 1005 until his death. After his elevation, he wrote his Letter to the Monks of Eynsham, an abridgment for his own monks of Æthelwold's De consuetudine monachorum, adapted to their rudimentary ideas of monastic life; a letter to Wulfgeat of Ylmandun; an introduction to the study of the Old and New Testaments (about 1008, edited by William L'Isle in 1623); a Latin life of his master Æthelwold; two pastoral letters for Wulfstan, archbishop of York and bishop of Worcester, in Latin and English; and an English version of Bede's De Temporibus.

The last mention of Ælfric Abbot, probably the grammarian, is in a will dating from about 1010.

Ælfric left careful instructions to future scribes to copy his works carefully because he did not want his works' words marred by the introduction of unorthodox passages and scribal errors. Through the centuries, however, Ælfric's sermons were threatened by Viking axes and human neglect when – some seven hundred years after their composition – they nearly perished in London's Cotton Library fire that scorched or destroyed close to 1,000 invaluable ancient works.

Ælfric was the most prolific writer in Old English. His main theme is God's mercy. He writes, for example: "The love that loves God is not idle. Instead, it is strong and works great things always. And if love isn't willing to work, then it isn't love. God's love must be seen in the actions of our mouths and minds and bodies. A person must fulfil God's word with goodness." ("For Pentecost Sunday")

He also observes in "For the Sixth Day (Friday) in the Third Week of Lent" and in "For the First Sunday After Pentecost": "And we ought to worship with true humility if we want our heavenly God to hear us because God is the one who lives in a high place and yet has regard for the deep down humble, and God is always near to those who sincerely call to him in their trouble. . . . Without humility no person can thrive in the Lord."

And in the "Fifth Sunday After Pentecost" he wrote: "Bosses who cannot permit those working under them to know kindness during this life of labour should never themselves enjoy lives of luxury because they could easily be kind to their workers every day. And then they would have some kindness in their souls. God loves kindness".

Contrast this leitmotif of God's mercy with Archbishop Wulfstan's trenchant pulpiteering and thundering sermons. Ælfric by no means expressed the popular opinion of the time. His forward-thinking views toward women (though they were not 'modern' views, by any stretch of the imagination) and his strong stance on 'clǽnnes', or purity, were more extreme than others during that time (see for instance his homily on Judith). This was, no doubt, related to his service under the monastic reformer Saint Æthelwold in the monastery at Winchester.

A Blue Plaque was unveiled in Eynsham, in recognition of Ælfric's work, in 2022.

Identification
Until the end of the nineteenth century, the true identification of Ælfric had been problematic, primarily because Ælfric had often been confused with Ælfric of Abingdon, who served as Archbishop of Canterbury. Though Ælfric had formerly been identified with the archbishop, thanks to the work of Lingard and Dietrich, most modern scholars now identify Ælfric as holding no higher office than abbot of Eynsham. However, in the past, there have been attempts to identify him with three different people:

(1) As above, Ælfric was identified with Ælfric of Abingdon (995–1005), Archbishop of Canterbury. This view was upheld by John Bale; by Humfrey Wanley; by Elizabeth Elstob; and by Edward Rowe Mores, Ælfrico, Dorobernensi, archiepiscopo, Commentarius (ed. G. J. Thorkelin, 1789), in which the conclusions of earlier writers on Ælfric are reviewed. Mores made him abbot of St Augustine's at Dover, and finally archbishop of Canterbury.

(2) Sir Henry Spelman, in his Concina … printed the Canones ad Wulsinum episcopum and suggested Ælfric Putta or Putto, Archbishop of York, as the author, adding some note of others bearing the name. The identity of Ælfric the grammarian with Ælfric archbishop of York was also discussed by Henry Wharton, in Anglia Sacra.

(3) William of Malmesbury suggested that he was Abbot of Malmesbury and Bishop of Crediton.

The main facts of his career were finally elucidated by Eduard Dietrich in a series of articles in the Zeitschrift für historische Theologie, which formed the basis of subsequent writings on the subject.

Notes

References

Selected bibliography: editions of works by Ælfric

Homilies
 Pope, John C., ed. Homilies of Ælfric: a Supplementary Collection. Being twenty-one full homilies of his middle and later career for the most part not previously edited, with some shorter pieces, mainly passages added to the second and third Series. 2 volumes. EETS 259, 260. London: Oxford University Press, 1967, 1968.
 Clemoes, Peter, ed. Ælfric's Catholic Homilies: the First Series Text. EETS. Oxford: Oxford University Press, 1997.
 Eliason, Norman and Peter Clemoes, eds. Ælfric's First Series of Catholic Homilies. British Museum Royal 7 C. XII fols. 4-218. EETS. Early English Manuscripts in Facsimile 13. Copenhagen: Rosenkilde and Bagger, 1966.
 Elstob, Elizabeth. An English-Saxon Homily on the Birth-day of St. Gregory: anciently used in the English-Saxon Church. Giving an account of the conversion of the English from paganism to Christianity, Translated into Modern English, with notes, etc.. London: W. Bowyer, 1709.
 idem. An English-Saxon Homily on the Birth-day of St. Gregory: anciently used in the English-Saxon Church. Giving an account of the conversion of the English from paganism to Christianity, Translated into Modern English, with notes, etc.. London: W. Bowyer, 1709. Created by Timothy Graham and designed by John Chandler. Kalamazoo, MI: The Board of the Medieval Institute, 2002. [cited 11 October 2004].  .
 Fausbøll, Else, ed. Fifty-Six Ælfric Fragments: the Newly-Found Copenhagen Fragments of Ælfric's Catholic Homilies with Facsimiles. Copenhagen: University of Copenhagen, 1986.
 Godden, Malcolm, ed. Ælfric's Catholic Homilies: Introduction, Commentary, and Glossary. EETS. Oxford: Oxford University Press, 2001.
 idem. Ælfric's Catholic Homilies: the Second Series Text. EETS. London: Oxford University Press, 1979.
 Temple, Winifred M. "An Edition of the Old English Homilies in the British Museum MS. Cotton Vitellius C.v". 3 volumes. Diss. Edinburgh University, 1952.
 Thorpe, Benjamin, ed. and trans. The Homilies of the Anglo-Saxon Church. The First Part, Containing The Sermones Catholici, or Homilies of Ælfric. In the original Anglo-Saxon, with an English version. 2 volumes. Ælfrices Bocgild. London: Richard and John E. Taylor, 1844, 1846.

Hagiography
 Corona, Gabriella, ed. Ælfric's Life of Saint Basil the Great: Background and Content. Anglo-Saxon Texts 5. Cambridge: D. S. Brewer, 2006.
 Griffiths, Bill, ed. and trans. St Cuthbert: Ælfric's Life of the Saint in Old English with Modern English Parallel. Seaham: Anglo-Saxon Books, 1992.
 Needham, G. I., ed. Ælfric: Lives of Three English Saints. Gen. ed. M. J. Swanton. Exeter Medieval English Texts. 2nd ed. Exeter: University of Exeter, 1984.
 Skeat, Walter W. (ed. and tr.). Ælfric's Lives of Saints. Being a set of sermons on saints' days formerly observed by the English Church. 2 volumes. EETS OS 76, 82 and 94, 114. London: N. Trübner & Co., 1881–85, 1890–1900.  Reprinted as 2 volumes, 1966.
 Smith, Alexandra. "Ælfric's Life of St. Cuthbert, Catholic Homily II.X: an edition with introduction, notes, translation, and glossary". Diss. Queen's University at Kingston, 1972.
 Upchurch, Robert, ed. Ælfric's Lives of the Virgin Spouses with Modern English Parallel-Text Translations. Exeter Medieval Texts and Studies. University of Exeter Press, 2007.

Old English Hexateuch
 Crawford, Samuel J., ed. The Old English Version of the Heptateuch, Ælfric's Treatise on the Old and New Testament and His Preface to Genesis. EETS OS 160. London: Oxford University Press, 1969.
 Hawk, Brandon, W., Ælfric's Preface to Genesis: A Translation. brandonwhawk.net 30 July 2014.
Correspondence
 Fehr, Bernhard, ed. Die Hirtenbriefe Ælfrics: in Altenglischer und Lateinischer Fassung. 1914. With a supplement to the Introduction by Peter Clemoes. Darmstadt: Wissenschaftliche Buchgesellschaft, 1966.
 Jones, Christopher A. Ælfric's Letter to the Monks of Eynsham. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
 Swain, Larry, ed. and trans. Ælfric of Eynsham's Letter to Sigeweard: An Edition, Commentary, and Translation. Witan Publishing, 2017. .

Other
 Crawford, Samuel J., ed. Exameron Anglice or The Old English Hexameron. Hamburg: Verlag von Henri Grand, 1921.
 Henel, Heinrich, ed. Ælfric's De Temporibus Anni. EETS OS 213. 1942. Woodbridge: Boydell and Brewer, 1970.
 Zupitza, Julius. Ælfrics Grammatik und Glossar. Berlin: Weidmannsche Buchhandlung, 1880. scans available online
 Throop, Priscilla, trans. Aelfric's Grammar and Glossary, Charlotte, VT: MedievalMS, 2008.
 Garmonsway, G. N., ed. Colloquy. Ælfric. 2nd ed. 1939. Exeter: University of Exeter, 1999.
 Tessmann, Alfred, ed. Ælfrics ae Bearbeitung der Interrogationes Sigewulfi Presbyteri in Genesim des Alcuin (Berlin 1891).
 Clayton, Mary, ed. and trans. Two Ælfric Texts: The Twelve Abuses and The Vices and Virtues: An Edition and Translation of De duodecimo abusiuis and De octo uitiis et de duodecimo abusiuis. Anglo-Saxon Texts 11. 2013. Brewer, 2013.

Links to original texts

 The homilies, in Anglo-Saxon, with an English version by B.Thorpe.
 The life of Oswald (in Latin), p. 399 ff.

Further reading
 Davis, Graeme.The Word Order of Ælfric. Edwin Mellen Press, 1997.
 Frantzen, Allen J. The Literature of Penance in Anglo-Saxon England. New Brunswick: Rutgers University Press, 1983.
 Gatch, Milton McC. Preaching and Theology in Anglo-Saxon England: Ælfric and Wulfstan. Toronto: University of Toronto Press, 1977.

 Godfrey, John. The Church in Anglo-Saxon England. Cambridge: Cambridge University Press, 1962.
 Grundy, Lynne. Books and Grace: Ælfric's Theology. King's College London Medieval Studies VI. London: King's College, 1991.
 Gulley, Alison. The Displacement of the Body in Ælfric's Lives of the Roman Virgins. Farnham, UK: Ashgate, 2014.
 Hurt, James. Ælfric. New York: Twayne Publishers, Inc., 1972.
 Lutz, Cora E. Schoolmasters of the Tenth Century. Archon Books (1977).
 Magennis, Hugh and Mary Swan (eds.). A Companion to Ælfric (Leiden, Brill, 2009) (Brill's Companions to the Christian Tradition, 18).

 White, Caroline L.  Ælfric: A New Study of His Life and Writings: With a Supplementary Classified Bibliography Prepared by Malcolm R. Godden, Yale Studies in English II. 1898. Ed. Albert S. Cook. Hamden: Archon Books, 1974.
 Whitelock, Dorothy. "Two Notes on Ælfric and Wulfstan". 1943. In History, Law and Literature in 10th-11th Century England, 122-26. London: Variorum Reprints, 1981.
 Wilcox, Jonathan, ed. Ælfric's Prefaces. Durham Medieval Texts, Number 9. Durham: Durham Medieval Texts, 1994.
 Withers B. The Illustrated Old English Hexateuch Cotton Claudius Biv. The British Library & University of Toronto Press 2007

External links

950s births
1010 deaths
Abbots of Eynsham
Anglo-Saxon writers
Christian hagiographers
English abbots
English religious writers
English sermon writers
Grammarians of Latin
Medieval linguists
10th-century writers in Latin
10th-century English writers
11th-century English writers
11th-century writers in Latin

Ælfric of Eynsham


El Manguito peut désigner :

Toponymes

El Manguito : localité de la paroisse civile d'El Pao de la municipalité de Francisco de Miranda dans l'État d'Anzoátegui ;
 El Manguito : localité de la paroisse civile de Guachara de la municipalité d'Achaguas dans l'État d'Apure ;
 El Manguito : localité de la paroisse civile de Santa Lucía de la municipalité de Paz Castillo dans l'État de Miranda.

Homonymie de toponyme

El Manguito


Palazzo a Mare (talijanski: "Morska palača"; alternativno Palatium) je dobro očuvano starorimsko arheološko nalazište na sjevernoj strani otoka Capri, koje se sastoji od carske palače koju je sagradio August i modificirao Tiberije. Bila je to jedna od navodnih dvanaest Tiberijevih vila na otoku kako ih je opisao Tacit, zajedno s Vilom Jovis, Villa di Gradola i Villa Damecuta. Prostire se na vrlo velikoj površini na nekoliko terasa s pogledom na more.

Palača je bila opremljena polukružnim nimfejem. Iskapanja je provodio Amedeo Maiuri počevši od 1932.

Godine 1903. Kraljevsko geografsko društvo opisalo ga je kao:
 Daleko najopsežniji rimski ostaci na obali Capri su oni poznati kao Palazzo a Mare, jedna od najvećih od dvanaest Tiberijevih vila, i stoga potječu iz razdoblja od oko 27. do 37. godine. Građevine ne samo da su pokrivale znatnu površinu na vrhu nego litica, koje su bile poduprte jakim zidovima, ali su se protezale i do obale, gdje je sjeverno krilo bilo izbačeno prema moru, i zacijelo je ljeti činilo dražesno prebivalište. Kao što se vidi s mora, polukružna eksedra opus reticulatum na pola puta uz lice litice jedno je od najuočljivijih obilježja ruševina. Građena je tako da pokriva srednju trećinu visine litice okrenute prema Vezuvu. Mnogi ulomci zidova leže u vodi dolje, budući da ih je more potkopalo; ali budući da su pali s nesigurnih razina, ne daju nam podatke tako pouzdane kao oni koji bi se mogli izvesti iz zapadnih dijelova zgrade koji su još uvijek na licu mjesta.

Izvori

Rimske građevine u Italiji
Građevine u Capriju

Palazzo a Mare


Gambat (en ourdou : گمبٹ) est une ville pakistanaise située dans le district de Khairpur, dans le nord de la province du Sind. C'est la deuxième plus grande ville du district et capitale du tehsil portant le même nom. Elle est située à près de quarante kilomètres au sud-est de Larkana et à soixante kilomètres au sud-ouest de Sukkur.

La population de la ville a été multipliée par presque quatre entre 1972 et 2017, passant de  habitants à . Entre 1998 et 2017, la croissance annuelle moyenne s'affiche à 3,3 %, supérieure à la moyenne nationale de 2,4 %.

Références

Articles connexes
 Liste de villes du Pakistan

Ville dans la province du Sind

Gambat


Rivacindela es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Especies
Contiene las siguientes especies:

 Rivacindela aurifodina Sumlin, 1997
 Rivacindela avita Sumlin, 1997
 Rivacindela blackburni Sloane, 1906
 Rivacindela browni Sloane, 1913
 Rivacindela cardinalba Sumlin, 1987
 Rivacindela cibdela Sumlin, 1997
 Rivacindela collita Sumlin, 1987
 Rivacindela eburneola Sumlin, 1997
 Rivacindela gagei Sumlin, 1997
 Rivacindela gairdneri Freitag, 1979
 Rivacindela gillesensis Hudson, 1994
 Rivacindela hudsoni Sumlin, 1997
 Rivacindela igneicollis Bates, 1874
 Rivacindela igneicolloides Sumlin, 1992
 Rivacindela jungi Blackburn, 1901
 Rivacindela labyrintha Sumlin, 1997
 Rivacindela leucothrix Sumlin, 1997
 Rivacindela necopinata Sumlin, 1997
 Rivacindela nudohumeralis Sumlin, 1997
 Rivacindela ozellae Sumlin, 1987
 Rivacindela praecipua Sumlin, 1997
 Rivacindela pseudotrepida Sumlin, 1997
 Rivacindela saetigera Horn, 1893
 Rivacindela salicursoria Sumlin, 1987
 Rivacindela shetterlyi Sumlin, 1997
 Rivacindela trepida Sumlin, 1997
 Rivacindela trichogena Sumlin, 1997
 Rivacindela vannidekiana Sumlin, 1988
 Rivacindela velox Sumlin, 1987
 Rivacindela webbae Sumlin, 1997

Referencias

  1973: A new genus and a new species from the Australian region. (Cicindelidae; Coleoptera). Entomologische Blaetter fuer Biologie und Systematik der Kaefer, 69(1): 61-63. [not seen]
  1994: Cicindela (Rivacindela) gillesensis, a new tiger beetle (Coleoptera: Carabidae) from South Australia. Journal of the Australian Entomological Society, 33(2): 187-189.
  1987: Studies on the Australian Cicindelidae VI: a review of the subgenus Rivacindela of the genus Cicindela (Coleoptera). Entomological news, 98(3): 117-134. BHL
  1988: Cicindela (Rivacindela) vannidekiana, a new name for Cicindela (Rivacindela) vannideki Sumlin (Coleoptera: Cicindelidae). Coleopterists bulletin, 42(4): 333. JSTOR

Enlaces externos
 ION
 Nomenclator Zoologicus

Cicindelina

Rivacindela


A sexual inhibition is a conscious or subconscious constraint or curtailment by a person of behavior relating to specific sexual matters or practices, a discussion of sexual matters or viewing certain sexual material. To some extent such inhibitions may arise from cultural and social influences and conditioning, as well as from personal factors, including sexual orientation. In most partner relationships, the level of inhibition tends to decrease the higher the level of trust that develops between the partners. Such inhibitions also tend to decrease with improvements in a person's confidence in their sexuality. A person may take a drug, such as alcohol, to reduce their level of inhibition.

Though a person can be regarded as being sexually inhibited if they irrationally fear or are excessively averse to any sexual practice or discourse, the term is normally not applied to a person who refrains from certain sexual activities on moral and rational grounds (such as desire to avoid pregnancy or contracting a disease) or due to a psychological disorder. A person may also refrain from sexual activity with a particular person by choice or because of a simple disliking of that particular activity or person, for whatever reason. The person whose advances are rejected may dismiss the rejection as being due to sexual inhibition.

On the other hand, a person may be regarded as having low sexual inhibitions when they welcome a variety of non-conventional erotic practices. Hypersexuality is typically associated with lowered sexual inhibitions, and alcohol and some drugs can affect a person's social and sexual inhibitions.

Examples
Some inhibitions are expressed in terms of preferences for specific sexual practices and may be based on cultural attitudes. For example, cultural attitudes toward oral sex range from aversion to high regard. It has been considered taboo, or at least discouraged, in many cultures and parts of the world, especially with regard to fellatio. People give various reasons for their dislike of oral sex. Some state that since it does not result in reproduction, it is therefore unnatural. Others find it less intimate because it is not a face-to-face practice, or believe that it is a humiliating or unclean practice; that it is humiliating or unclean are opinions that are, in some cases, connected with the symbolism attached to different parts of the body.

Sexual inhibitions among female same-sex sexual relationships have also been studied. The belief that all women who have sex with women engage in oral sex (i.e., cunnilingus) is a misconception; some lesbian or bisexual women dislike cunnilingus due to not liking the experience or due to psychological or social factors, such as finding it unclean. Other lesbian or bisexual women believe that it is a necessity or largely defines lesbian sexual activity. Lesbian couples are more likely to consider a woman's dislike of cunnilingus as a problem than heterosexual couples are, and it is common for them to seek therapy to overcome inhibitions regarding it.

A female who cannot conceive by normal means and requires assistance to conceive may be constrained by social and sexual inhibitions and taboos from accepting a sperm donor or a friend to perform an intravaginal insemination, and the friend may be similarly inhibited; the friend may opt instead for the more expensive and arduous artificial insemination.

A fear of being nude in front of others can be regarded as a sexual inhibition. Some people feel uncomfortable being nude in front of another person, even in private with their sex partner. For example, a person may feel comfortable being nude only during a sexual activity, and then only with subdued lighting, or covered by a sheet or blanket. Some people decline medical examinations that involve disrobing. In an interview in March 2007, Halle Berry said that her toplessness in Swordfish (2001) was "gratuitous" to the movie, but that she needed to do the scene to get over her fear of nudity, and that it was the best thing she did for her career. Having overcome her inhibitions, she went on to a role in Monster's Ball, which included a nude scene. In 2002, Eva Green in her first film role needed director Bernardo Bertolucci's guidance during the filming of the nude and sex scenes in The Dreamers (2003), but was embarrassed when her family saw the film. Some actresses prefer not to expose their bodies to others and use a body double even for exposure of breasts.

See also

Asexuality
Erotophobia
Hypoactive sexual desire disorder or inhibited sexual desire
Religion and sexuality
Nature and nurture
Social inhibition

Notes

References

Non-sexuality

Sexual inhibition


Kačića dvori  su stambeno-gospodarski sklop u mjestu Bratušu, u općini Baška Voda.

Opis
Utvrđeni stambeno-gospodarski sklop Kačića dvori izgrađen je u središtu naselja Bratuš, na samoj obali. Deset stambeno-gospodarskih kuća koje čine sklop kvadratičnog tlocrta, a kuće su organizirane oko zajedničkog dvorišta u koje se pristupa kroz tri svođena ulaza s južne, zapadne i istočne strane. Kuće sklopa su jednokatnice i dvokatnice građene poluobrađenim kamenom, u koje se pristupa preko vanjskog stubišta - "balature" iz unutrašnjeg dvorišta. Kuće su zakrovljene dvostrešnim drvenim krovovima, izvorno s pokrovom od kamene ploče. Iako danas znatno devastiran, Kačića dvori su lijep primjer utvrđenog stambeno-gospodarskog sklopa izgrađenog u razdoblju obrane od Turaka.

Zaštita
Pod oznakom RST-742-1973. zaveden je pod vrstom "nepokretna kulturna baština - pojedinačna", pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "stambene građevine".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Baškoj Vodi

Kačića dvori u Bratušu


Bláir draumar er plata eftir íslensku tónlistarmenninna Bubba Morthens og Magnús Þór Jónsson (Megas) sem kom út þann 10. október 1988. Bubbi hafði verið tíður gestur í hljóðverinu þar sem að Megas tók upp plötu sína frá sama ári, Höfuðslausnir, og þar sem að hugmyndin um að gera plötu saman og þar sem að þeir voru báðir hjá plötufyrirtækinu Gramminu var ákveðið að henda í plötu. Brian Pugsley, breskur upptökustjóri sem vann plötunna Loftmynd með Megasi árið áður, var fenginn til að taka upp plötunna. Hljóðfæraleikarar á plötunni voru Jón Páll Bjarnarson á gítar, Tómas R. Einarsson á bassa, Kenneth Knudsen á hljómborð, Birgir Baldursson á trommum, Sigurður Flosason á óbó og Össur Geirsson á básúnu. Platan, sem tekin var upp í september og október 1988, var gefin út 1. desember 1988. Titillag plötunnar, sem fékk nafnið Filterslaus kamel blús, átti upprunalega að birtast á smáskífu Bubba, 56, sem kom út 16. júlí sama ár. 23. desember 1988, eða á Þorláksmessu, fengu Bubbi og Megas afhendna platínuplötu, en þá hefðu 7.500 eintök verið seld. Platan var að mestu leyti umdeild þegar hún kom út. En hún var mest umdeild fyrir texta Megasar við lagið Litlir sætir strákarÉg dirfist ekki um stelpur meir, við stelpurnar að þrátta

Þær eru töfrandi á aldrinum frá tólf, og nið'r í átta

En ef þú ert að pæla í hvað það er sem er koma skal

Litlir sætir strákar er langtum betra val

Lagalisti
Plata eitt: A-hlið

Filterslaus kamel blús (Bubbi)

Einum of heví (Bubbi og Megas)

Seinasti dagurinn (Bubbi)

Flæðarmál (Megas)

Ég bið að heilsa (Bubbi og Megas)

Tvær stjörnur (Megas)

Ég dansa tangó (Bubbi)

Tíminn (Megas)

Aðeins smekksatriði (Megas)

Plata eitt: B-hlið

Menn að hnýta snörur (Bubbi)

Vatnsrennibrautin (Megas)

Eitt til fimmtán glös (Bubbi og Megas)

Litlir sætir strákar (Megas)

Hann er svo blár (Bubbi)

Bubbi Morthens
Megas
Hljómplötur gefnar út árið 1988

Bláir draumar


The Brotherhood dvanaesti je studijski album njemačkog heavy metal-sastava Running Wild. Diskografska kuća GUN Records objavila ga je 25. veljače 2002.

Pjesme

Pjesma "The Ghost" govori o Thomasu Edwardu Lawrenceu, britanskom časniku poznatom po svojoj ulozi u Arapskom ustanku od 1916. do 1918.

Popis pjesama

Osoblje

 Running Wild

 Rolf Kasparek – vokal, gitara, produkcija, inženjer zvuka, miks
 Peter Pichl – bas-gitara, prateći vokal (na pjesmama "Pirate Song" i "Unation")
 Angelo Sasso – bubnjevi

 Ostalo osoblje

 Ralf Nowy – prateći vokal (na pjesmama "Pirate Song" i "Unation"), inženjer zvuka
 Gerhard Wölfle – inženjer zvuka (vokali), miks (vokali)
 Rainer Holst – mastering
 Katharina Nowy – dodatna produkcija, inženjer zvuka, miks
 Ralf Steiner – fotografije
 Gabi Steiner – fotografije

Izvori

Albumi iz 2002.
Albumi sastava Running Wild

The Brotherhood


Hubble aşağıdaki anlamlara gelebilir:

 Edwin Hubble (1889–1953), Amerikalı astronom.
 Hubble Uzay Teleskobu
 Hubble kanunu
 Hubble düzeni
 2069 Hubble asteroidi
 Hubble (krater), Ay'daki bir krater.

Hubble


كلمةمشمش يعود اصلها الى السريانية وتعني بالعربية مشمس وقد سميت بهذا الإسم نظرا لما تتمتع به من تضاريس مناخية جميلة وهيي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. يبدأ ارتفاعها من 950 متر وتنتهي في جرودها بما يقارب 1800 متر وهيي تتمتع بمناظر طبيعية رهيبة للغاية ان كان في فصل الشتاء حيث تكتسي بثوبها الأبيض ام في الصيف حيث تكون الحراة معتدلة معظم الناس يقصد القرية بهدف الراحة النفسية والمشي في الدروب الجبلية تتمتع باكثر من درب (حقل الايس حرف التنوب شير كزبر حقل الخربه القطر بالإضافة الى الاودية ) تحتوي المنطقة على بعض المغاور الجيولوجية وبعضا منها أثرية لكنها لا تتمتع بحماية من قبل المسؤولين وتعتبر هذه المغاور خاصة مما جعلها عرضة احيانا للخراب والبعض الاخر لم يكتشف عنه شيء او تدون عنه معلومات كزاروب بحمدون ويقال ان عميق في باطن الأرض كذلك مغارة الحمره وقلعة السناسل هذه المغاور لا يوجد حولها الاستكشاف الدقيق بعد وكتابة مدونات حولها تتمتع القرية بالغنى الوافر من الجمال الطبيعي حيث يتزين جردها بغابات اللزاب والتنوب والشوح تقع في تجمع للقرى يسمى جرد عكار ، ويحدها شرقاً قضاء الهرمل وغرباً بلدات القرنة وبيت أيوب وحرار وقبعيت و شمالاً بلدة فنيدق وجنوباً قضاء الضنية وبلدة قبعيت ، وتبعد 125 كلم عن العاصمة بيروت ، كما يقطع أعالي البلدة درب الجبل اللبناني .

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة عكار
القيطع
تجمعات سنية في لبنان
مدن لبنان

مشمش (عكار)


Byrd Buzulu, Antarktika'da 136 km uzunluğunda ve 24 km genişliğinde bir buzul. Kutup Platosu'nun geniş bir alanına akarak, Britannia Sıradağları ve Churchill Dağları arasından doğuya doğru ilerler. Barne Inlet'de Ross Buz Sahanlığı'na tahliye olur.

Buzul adını, Amerika Birleşik Devletleri Deniz Kuvvetleri'nin amirali, Antarktika araştırmacısı Richard E. Byrd'den alır.

Antarktika'daki buzullar

Byrd Buzulu


Gutamålsgillet (også: Gutamålsgilde) er en forening på øen Gotland, hvis formål er at bevare og udbrede det gutniske sprog (gutamål). Foreningen afholder arrangementer og udgiver bøger på gutamål. Foreningens medlemmer har også i flere år medvirket i Sveriges Radio P4 Gotlands radioprogram om gutamål. De har også udgivet læremidler for gutnisk-undervisning på øens skoler.

Gutamålsgillet blev stiftet i 1945 og har nu omtrent 600 medlemmer.

Eksterne henvisninger
 Gutamålsgillets hjemmeside

Noter

Gotland
Gutnisk sprog

Gutamålsgillet


Fabian Raymond Picardo (Gibraltar, 18 de febrero de 1972) es un abogado, político, líder del Partido Socialista Laborista de Gibraltar (GSLP) y ministro principal del Peñón desde el 9 de diciembre de 2011, tras la victoria de la alianza entre el GSLP y el Partido Liberal de Gibraltar en las elecciones legislativas celebradas un día antes.

Biografía

Picardo, nacido en el seno de una familia de clase trabajadora, cursó sus estudios primarios y secundarios en Gibraltar, de modo que se benefició de la política de becas universitarias instaurada por el Gobierno de Gibraltar en 1988 para permitir a cualquier joven gibraltareño cursar sus estudios universitarios en el Reino Unido. Estudió Derecho en el Oriel College de la Universidad de Oxford, graduándose en 1993. Tras ello, estudió para habilitarse como abogado, consiguiendo la colegiación en 1994, con licencia para ejercer como abogado en Gibraltar y en las Islas Vírgenes Británicas. Tras concluir sus estudios universitarios volvió al Peñón, siendo contratado inmediatamente por el bufete de Joshua Hassan, una de las firmas de abogados más importantes del territorio británico. Inicialmente, participó en diversos casos relacionados con el desarrollo político del territorio, como la demanda para obtener el derecho de los gibraltareños al voto en las elecciones al Parlamento Europeo ante el Tribunal Europeo de Derechos Humanos. Posteriormente se dedicó a la abogacía comercial, llegando a ser socio del bufete de Hassan.

Políticamente, Picardo fue uno de los fundadores del Partido Nacional de Gibraltar, en 1991. Permaneció en el partido (que posteriormente se transformó en el Partido Liberal de Gibraltar) hasta 2003, cuando pasó al Partido Socialista Laborista de Gibraltar (GSLP), liderado por el histórico dirigente gibraltareño y exministro principal Joe Bossano. En las elecciones de ese año fue elegido diputado, siendo el tercer miembro de su candidatura en votos (tras Bossano y el líder liberal Joe Garcia). En 2007 revalidó su escaño, siendo el segundo candidato de su lista en votos, y uno de los dos únicos candidatos del GSLP que quedó por delante de candidatos del ganador GSD. Durante la legislatura 2007-2011 fue ministro en la sombra de Medio Ambiente, Empleo y Servicios Financieros.

En abril de 2011 se anunció la retirada de Joe Bossano como líder del GSLP. Bossano eligió como sucesor a Picardo, el cual fue elegido sin oposición líder del GSLP. Como tal, fue líder de la oposición y candidato a ministro principal de la alianza GSLP/Liberales en las elecciones legislativas de diciembre de 2011. La victoria de la alianza sobre el ministro principal saliente Peter Caruana llevó a Picardo al puesto de ministro principal, tomando posesión el 9 de diciembre. Picardo ha revalidado su mandato al frente de la alianza GSLP-Liberales en 2015 y de nuevo en 2019,

Una de sus abuelas era española, exiliada republicana llegada a Gibraltar tras el fin de la guerra civil española y casada con un gibraltareño.

Referencias

Ministros principales de Gibraltar
Abogados de Gibraltar
Alumnado de la Universidad de Oxford
Nacidos en Gibraltar

Fabian Picardo


Die Stettiner Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft war die Vorgängerin der heutigen Straßenbahn Stettin.

Bereits im Jahre 1878 hatten die Stadt Stettin, damals Sitz des Oberpräsidenten für die preußische Provinz Pommern, und der Landkreis Randow dem Ingenieur Johannes Büsing das Recht zum Bau und Betrieb von Straßeneisenbahnen in der Stadt und dem Umland eingeräumt. Diese Rechte übertrug er auf die am 25. März 1879 als Aktiengesellschaft gegründete Stettiner Straßen-Eisenbahn-Gesellschaft.

Pferdebahn

Schon am 23. August 1879 konnte die 5,03 Kilometer lange erste Pferdebahnlinie Westend – Berliner Tor – Rossmarkt – Königstor – Pölitzer Straße – Elysium (Grünhof) eröffnet werden, der am 16. Oktober 1879 die zweite folgte: Odertor – Berliner Tor – Luisenstraße – Königstor – Grabow – Frauendorf mit 6,33 Kilometern Länge. Die Betriebshöfe entstanden im Westend an der Falkenwalder Straße und in Züllchow.

Der Betrieb auf dem eingleisigen Netz entwickelte sich zufriedenstellend, so dass schon nach wenigen Monaten zeitweise alle 12 Minuten gefahren wurde, seit 1880 ganztägig. Nachdem Stettin im Jahr 1885 mit 100.000 Einwohnern zur Großstadt angewachsen war, umfasste das Streckennetz 1887 die folgenden drei Linien
 Elysium – Luisenstraße – Oberwiek/Bahnhof – Cap Chérie
 Bellevue – Berliner Tor – Grabow – Frauendorf
 Falkenwalder Straße – Breite Straße –(Sommer)– Dampfschiffbollwerk

Die Statistik für 1891 nennt ein Netz von bereits 16,8 Kilometern, auf dem 195 Pferde mit 39 Wagen zur Verfügung standen. Einige Jahre später erwog man die Elektrifizierung der Pferdebahn, zumal es an einigen Stellen im Stadtgebiet erhebliche Steigungen gab, die teure Vorspannleistungen erforderlich machten. Man beauftragte die Allgemeine Elektricitäts-Gesellschaft (AEG) in Berlin mit der Planung einer elektrischen Bahn; die Bauausführung begann im Sommer 1896.

Elektrische Straßenbahn

Die erste elektrisch betriebene Straßenbahn verkehrte ab 4. Juli 1897 vom Westend zur Breiten Straße; diese 2,6 Kilometer lange Bahn wuchs bis zum Ende des Jahres 1897 auf 18,6 Kilometer Länge meist zweigleisiger Strecken an, so dass im Mai 1898 die letzte Pferdebahn ihren Betrieb einstellen konnte.

Mit dem ständigen Anwachsen der Einwohnerzahl (im Jahr 1900 waren es bereits 200.000) wuchs auch das Straßenbahnnetz ziemlich schnell.

Am 1. Oktober 1903 gab es fünf Linien auf 25,9 Kilometern Strecken:
 Westend, Molkerei Eckerberg – Breite Straße
 Tiergarten – Friedhof Nemitz
 Bellevue – Bredow – Frauendorf
 Ringbahn
 Hauptbahnhof – Lange Straße

Im Jahr 1912 besaßen die acht Linien bereits Liniennummern und farbige Signalscheiben:
 1  (Gelb) Neu Westend – Berliner Tor – Lastadi e – Altdammer Straße
 2  (Grau) Berliner Tor – Schinkelplatz – Hauptfriedhof
 3  (Orange) Hbf – Paradeplatz – Eckerberger Wald
 4  (Grün) Tiergarten – Bollwerk – Kohlmarkt – Arndtplatz/Grünstraße
 5  (Blau) Alleestraße – Königsplatz – Dunzig-Fähre
 6  (Weiß) Hbf – Bollwerk – Grenzstraße/Pölitzer Straße
 7  (Rot) Bellevuestraße – Königstor – Grabow – Frauendorf
 8  (Schwarz) Schinkelplatz – K-Wilhelm-Straße – Birkenstraße/Grabower Straße

Der Erste Weltkrieg und seine Folgen brachten ab 1914 zahlreiche Einschränkungen des Betriebes; immerhin wurde 1919 die Paketbeförderung zwischen einigen Postämtern im Stadtgebiet aufgenommen.

Im Jahr 1924 übernahm die Stadt Stettin die Mehrheit des Aktienkapitals an der Straßenbahngesellschaft, die ihr Angebot nun weiter ausdehnte, so dass am Ende des Jahres 1930 eine Betriebslänge von 49,96 Kilometern vorlag:
 1  Rennbahn – Flughafen (11,6 km)
 2  Berliner Tor – Wendorf (3,5 km)
 3  Pommerensdorf – Eckenberger Wald (8,1 km)
 4  Hauptbahnhof – Krankenhaus (5,8 km)
 5  Braunsfelde – Dunzig (5,8 km)
 6  Hauptbahnhof – Zabelsdorf (5,7 km)
 7  Bellevue – Gotzlow (9,6 km) (1927/28 ab Frauendorf verlängert)

Bereits am 7. Dezember 1928 war zusätzlich ein Kraftverkehrsbetrieb eingerichtet worden, der bei Beginn des Zweiten Weltkrieges neun Buslinien (63,9 km), davon zwei Stadtlinien (8,1 km) und sechs Überlandlinien von Stettin nach – Altdamm (6,5 km); – Rosengarten (7,7 km); – Hökendorf (4,7 km); – Podejuch (6,5 km); – Falkenwalde (9,8 km); – Neuenkirchen (10 km) sowie eine von Gotzlow nach Pölitz (10,6 km) umfasste.

Eingliederung in die Stettiner Stadtwerke
Die Hauptversammlung der Straßenbahngesellschaft vom 7. Juni 1937 übertrug den gesamten Verkehrsbetrieb auf die Hauptgesellschafterin, die nun 77 % der Anteile hielt. Sie firmierte nun als Stettiner Stadtwerke GmbH – Abt. Straßenbahn und Kraftverkehr.

Nach dem Handbuch der öffentlichen Verkehrsbetriebe von 1940 betrug die Streckenlänge: 47,8 Kilometer (44,2 km zweigleisig, 3,6 km eingleisig). An Fahrzeugen waren 120 Triebwagen, 140 Beiwagen und 13 Arbeitswagen sowie 24 Omnibusse vorhanden.

Bis zum Beginn des Zweiten Weltkriegs war die Einwohnerzahl auf rund 350.000 Personen gewachsen. Nach dem ersten schweren Luftangriff vom 20./21. April 1943 begann ein stetiger Rückgang der Verkehrsleistungen, bis im ersten Quartal 1945 mit dem Näherrücken der Ostfront der Verkehr zum Erliegen kam; dem folgte ab 25. April 1945 die Räumung der Stadt.

Ein Teil der Belegschaft kehrte bald nach Kriegsende nach Stettin zurück und begann zusammen mit polnischem Personal, die Elektrizitätsversorgung und die Straßenbahn wieder betriebsfähig zu machen. Die Stadtwerke Stettin wurden am 7. Juli 1945 aufgelöst. An ihre Stelle trat der neue Verkehrsbetrieb Tramwaje i Autobusy miasta Szczecina. Der Straßenbahnverkehr konnte auf den beiden Teilstrecken vom Bahnhof Nemitz zum Berliner Tor und vom Kaiser-Wilhelm-Denkmal zur Schmiedestraße am 12. August 1945 wieder in Gang gesetzt werden.

Literatur
 Karl-Heinz Drewelow und Wolfgang Krüger: Straßenbahnen in Pommern, Egglham 1989
 K. H. Gewandt: Die Straßenbahn in Stettin, Teil 1 im Straßenbahn-Magazin Heft 58, November 1985
 Handbuch der öffentlichen Verkehrsbetriebe 1940

Weblinks

Ehemaliger Straßenbahnbetrieb (Deutschland)
Ehemaliges Unternehmen (Stettin)
Straßenbahn Stettin
Verkehr (Provinz Pommern)


Carlo Ossola (Turín, el 11 de marzo 1946) es un filólogo y crítico literario italiano. En 2000 fue nombrado profesor de la institución docente francés el Colegio de Francia para una cátedra de Littératures modernes de l'Europe néolatine.

Biografía
…

Premios y distinciones
Carlo Ossola es miembro de
 la Accademia Nazionale dei Lincei (Roma)
 la Accademia letteraria italiana Arcadia (Roma)
 la Accademia delle Scienze (Turín)
 la British Academy for the Humanities and Social Sciences.

Ha recibido varios premios
 en 1975, premio Bonavera por las Bellas Letras, Accademia delle Scienze, Turín
 en 1979, premio Vallombrosa por la crítica y la poesía, Florencia
 en 1991, premio Roncaglia por las Bellas Letras, Accademia Nazionale dei Lincei, Roma
 en 1997, premio Antonio Feltrinelli por la crítica literaria, Accademia Nazionale dei Lincei, Roma
 en 2010, premio Cesare Pavese por Il continente interiore (Marsilio, 2010)
 en 2012, premio de la Fondazione del Centenario de la BSI (Banca della Svizzera Italiana).
 en 2012, premio De Sanctis por Introduzione alla Divina Commedia

Bibliografía
…

Notas

Enlaces externos
 (en francés) Cátedra de Littératures modernes de l'Europe néolatine (Collège de France).
 Obras de Carlo Ossola (catálogo de la Biblioteca Nacional de España)

Críticos literarios de Italia
Filólogos de Italia del siglo XX
Filólogos de Italia del siglo XXI
Miembros del Colegio de Francia
Nacidos en Turín

Carlo Ossola


El primer concilio de Barcelona reunió a los obispos de la provincia eclesiástica Tarraconense hacia el año 540 durante el reinado de Teudis, que autorizó el concilio a pesar de profesar el arrianismo.

Recopilado solamente en el Códice emilianense, fue publicado por vez primera en 1593 en la Collectio Conciliorum Hispaniae elaborada por García de Loaysa. Asistieron el metropolitano de Tarragona Sergio, Nibridio de Barcelona, Casonci de Ampurias, Andrés de Lérida, Estafilio de Gerona, Juan de Zaragoza y Aselo de Tortosa, que acordaron diez cánones relativos a disciplina eclesiástica, liturgia y protocolo.

Referencias

Barcelona
540
España en el siglo VI
Eventos celebrados en Barcelona

Concilio de Barcelona (540)


Frakfurtski sajam knjiga (njem. Frankfurter Buchmesse) najveći je i najpoznatiji međunarodni sajam knjiga i nakladništva koji se svake godine održava u Frankfurtu sredinom listopada, najčešće tijekom pet dana.

Mjesto je susreta izdavača iz cijelog svijeta na kojem se razmjenjuju iskustva, dogovaraju poslovi i suradnje te kao niti jedan drugi sajam pruža autorima i izdavačima platformu za plasman knjiga na svjetska tržišta. Paviljoni i štandovi mjesta su na kojima se pokazuje moć društva, odnosno moć kojom neka zemlja predstavlja svoju nacionalnu književnost.

Svake godine sajam predvodi zemlja gost, na čiju se književnost tijekom sajma stavlja dodatni naglasak, osim 1982. kad je bio posvećen svjetskim religijama i 1984. kada je naglasak stavljen na djela Georgea Orwella. Redovito se, u okviru otvorenja sajma u Crkvi sv. Pavla, dodjeljuje Nagrada za mir, koju obično uručuje Predsjednik Njemačke ili neki visoki državni dužnosnik i Nagrada za najotkačeniji naslov godine, koja se dodjeljuje izdavačima i autorima knjiga s neobičnim naslovom.

Sajam prosječno posjeti oko 280.000 posjetitelja.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice sajma

Sajmovi
Gospodarstvo Frankfurta na Majni
Manifestacije u Njemačkoj
Gospodarstvo Njemačke

Frankfurtski sajam knjiga


29561 Iatteri este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29561 Iatteri este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la observatorul astronomic Santa Lucia din Stroncone. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,10 ua, o excentricitate de 0,12 și o înclinație de 8,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1998
Centura de asteroizi

29561 Iatteri


එක්සත් රාජධානියේ යටත් විජිතයක් වූ බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව තුල ක්‍රි.ව. 20 වන සියවසේ මුල් සහ මැද කාලය තුල පැවති ප්‍රභූ පවුල් වල පන්තිය, බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ ප්‍රභූ පන්තිය ලෙස හැඳින්වේ.

බහුතර ප්‍රභූ පවුල්වල වූ පොදු ලක්‍ෂණ
 ව්‍යාපාර මගින් ධනවත්වීම
 අධික දේපොල
 බ්‍රිතාන්‍යයන්ට පක්‍ෂපාතී වීම
 ජේත්තුව
 ඉංග්‍රීසි නමකට මාරුවීම හෝ දරුවන්ට ඉංග්‍රීසි නම් තැබීම (මුස්ලිම් ප්‍රභූන් හැර)
 දරුවන්ට බටහිර අධ්‍යාපනය ලබාදීම

බහුතරයක් නිරතවූ ව්‍යාපාර
 අරක්කු පෙරීම
 අරක්කු රේන්දය
 මිනිරන් කර්මාන්තය
 පාරවල් සෑදීමේ කොන්ත්‍රාත්
 කුරුඳු වගාව

සිංහල ප්‍රභූන්
 ජෙරොන්යස් ද සොයිසා පවුල
 ඩී.සී.ජී. ආටිගල පවුල
 දොන් සොලමන් ඩයස් බණ්ඩාරනායක පවුල
 දොන් ස්ටේපර් සේනානායක පවුල
 තෝමස් ද සිල්වා අමරසූරිය පවුල
 ජයවර්ධන පවුල

දෙමළ ප්‍රභූන්
සියළු දෙනා වෙල්ලාල කුලයට අයත්ය
 කදිරවේලු නවසිවායම් පවුල

මරක්කල ප්‍රභූන්
 මොහෙමෙඩ් මාකන් මාකර් පවුල

වෙනත් ජාතියක හෝ ජාතිය අපහැදිලි ප්‍රභූන්

 ජේ.ඩී. ක්‍රෑස් පවුල

ආශ්‍රිත

බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාව

බ්‍රිතාන්‍ය ලංකාවේ ප්‍රභූ පන්තිය


Olaylar
 Şaolin Manastırı kuruldu.

Doğumlar
 Abdül Muttalib bin Haşim (ö. 578)

Ölümler
 Haşim bin Abdümenaf (d. y. 464)

497


Aabenraa (; , ; South Jutlandic: Affenråe) is a town in Southern Denmark, at the head of the Aabenraa Fjord, an arm of the Little Belt,  north of the Denmark–Germany border and  north of German town of Flensburg. It was the seat of Sønderjyllands Amt (South Jutland County) until 1 January 2007, when the Region of Southern Denmark was created as part of the 2007 Danish Municipal Reform. With a population of 16,685 (1 January 2023), Aabenraa is the largest town and the seat of the Aabenraa Municipality.

The name Aabenraa originally meant "open beach" ().

History
Aabenraa was first mentioned in historic accounts in the 12th century, when it was attacked by the Wends.

Aabenraa started growing in the early Middle Ages around Opnør Hus, the bishop's castle, and received status as a merchant town in 1240, and in 1335 it received a charter. During the Middle Ages the town was known for its fishing industry and for its production of hops.

Between 1560 and 1721 the town was under the rule of the Dukes of Holstein-Gottorp.

The town's glory days were during the period of the 1750s to c. 1864, when ship traffic was at a high growth rate with trade to the Mediterranean Sea, China, South America, and Australia.  It possessed a good harbour, which afforded shelter for a large carrying trade, Aabenraa having the Danish monarchy's third-largest trade fleet, after Copenhagen and Flensborg.  The city had a number of shipbuilding yards, which were known for their fine ships.  The best known being the clipper Cimber, which in 1857 sailed from Liverpool to San Francisco in 106 days.  Fishing and various small factories also provided occupations for the population.

From 1864 as a result of the Second War of Schleswig it was part of Prussia, and as such part of the North German Confederation, and from 1871 onwards, part of the German Empire. In the 1920 Schleswig Plebiscite that brought Northern Schleswig to Denmark, 55.1% of Aabenraa's inhabitants voted for remaining part of Germany and 44.9% voted for the cession to Denmark. However, since a plurality of votes in the surrounding Aabenraa municipality voted to join Denmark, the town was thus ceded to the Danish crown.

After the 1948 Danish spelling reform, which abolished the digraph Aa in favor of Å, there was fervent resistance in Aabenraa. The town feared, among other things, to lose its status as first in alphabetical listings (and reputedly the first town alphabetically anywhere in the world), because the letter Å is the last letter in the Dano-Norwegian alphabet. A later revision of the spelling rules allowed for retaining the Aa spelling as an option. While the municipality of Aabenraa and most local citizens use the Aa spelling, Åbenrå remains the option recommended by the Danish Language Board.

On June 14, 2019, a low-end IF2/F2/T4 tornado touched down in Aabenraa. Two vehicles were flipped on the local hospital's parking lot. Another primarily rated High-end IF1/F1/T3 tornado struck åbenrå on July 13, 2023, causing moderate damage. Some trees were downed & some buildings were damaged, including one commercial building that had its roof severely blown away. 6 cars were damaged with one being moved 50 Centimetres.

Today
The town has a  harbour, with a significant shipping trade.  There is various industry in the city, including Marcussen's Organ Building (Marcussens Orgelbyggeri) and Callesens Machineworks (Callesens Maskinfabrik).  The city is the administrative center for the county. Danmarks Radio has an office in the city. A German minority live in Aabenraa and they publish Der Nordschleswiger newspaper in German.

Some noteworthy buildings in the town are  (Sankt Nicolai Kirke) from the time of King Valdemar with construction beginning ca. 1250, and restored from 1949 to 1956.  (Brundlund Slot), erected by Queen Margaret I 1411, and rebuilt in 1807, today is home to the Brundlund Slot Art Museum (Kunstmuseet Brundlund Slot). The town is a bathing resort, as is Elisenlund close by.

The city has several preserved neighborhoods from the 1800s including Slotsgade, Store Pottergade, Lille Pottergade, Nygade, Nybro, Skibbrogade and Gildegade.

Education
A branch of University College South () can be found in Aabenraa.

Notable people

The arts
 Christoffer Wilhelm Eckersberg (1783 in Blåkrog – 1853) Danish painter, laid the foundations for the Golden Age of Danish Painting
 Anna Christiane Ludvigsen (1794 – 1864), poet who gained popularity in Southern Jutland
 Magda von Dolcke (1838 in Åbenrå – 1926), Danish stage actress, known for her relationship with King Oscar II of Sweden
 Emil Nolde (1867 in Burkal – 1956), German-Danish painter and printmaker, one of the first Expressionists
 Karl Clausen (1904 in Åbenrå – 1972), Danish pianist, conductor, composer, and musicologist
 Lisbeth Balslev (born 1945 in Åbenrå), operatic soprano, especially in Wagnerian operas

Public thinking and public service

 Andreas du Plessis de Richelieu (1852 in Åbenrå – 1932), Danish naval officer and businessman, became a Siamese admiral and minister
 Ernst Reuter (1889 in Apenrade – 1953), the German Mayor of West Berlin from 1948 to 1953
 Frits Clausen (1893 in Åbenrå – 1947), leader of the National Socialist Workers' Party of Denmark (DNSAP)
 Camma Larsen-Ledet (1915 – 1991 in Åbenrå), politician, Mayor of Aabenraa 1970–1986
 Bertel Haarder (born 1944 in Rønshoved), politician, longest serving Danish minister since 2001
 Jens-Peter Bonde (1948 – 2021 in Åbenrå), former politician and MEP
 Poul Mathias Thomsen (born 1955 in Aabenraa), Danish economist working for the IMF
 Eva Kjer Hansen (born 1964 in Hellevad), Danish politician - Venstre

Science and business
 Christian Friedrich Ecklon (1795 – 1868), botanical collector and apothecary, came from Åbenrå
 Michael Jebsen (1835 in Apenrade – 1899) ship's captain and ship owner, progenitor of the Jebsen Group in HongKong
 Niels Jacobsen (1865 in Åbenrå - 1935), architect and politician, Chairman of The Lego Group

 Jes Peter Asmussen (1928 in Åbenrå – 2002), Danish Iranologist
 Birte Melsen (born 1939 in Åbenrå), orthodontist

Sport
 Morten Bruun (born 1965 in Åbenrå), retired footballer, played 464 games for Silkeborg IF
 Curt Hansen (born 1964 in Bov), Danish chess Grandmaster
 Sidsel Bodholt Nielsen (born 1989 in Åbenrå), Danish handball player

Gallery

References

External links

 Aabenraa Kommune (Danish)
 Aabenraa Ugeavis (Danish)
 Aabenraa Port
 Aabenraa Tourism (English)
 Jydske Vestkysten Aabenraa Newspaper (Danish)
 Der Nordschleswiger Newspaper (German)

Municipal seats of the Region of Southern Denmark
Municipal seats of Denmark
Cities and towns in the Region of Southern Denmark
Port cities and towns of the Baltic Sea
Aabenraa Municipality
Port cities and towns in Denmark

Aabenraa


(212991) Garcíalorca, denumire internațională (212991) Garcialorca, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
212991 Garcíalorca este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Calar Alto de Felix Hormuth. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,25 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 6,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 212001-213000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2009
Centura de asteroizi

212991 Garcíalorca


Santos Nabor y Félix fueron mártires durante el reinado del emperador Diocleciano en 303. La creencia establece que sus reliquias se encuentran en una tumba en Milán.

Veneración
En los escritos apócrifos "Actos de los Santos Nabor y Félix" (que fueron imitados por escritos de otros santos como San Firme y San Rústico), eran soldados romanos de Mauretania Caesariensis sirviendo en tiempos del emperador Maximiano. Fueron condenados en Milán y ejecutados a la decapitación en Laus Pompeia.

San Ambrosio trasladó las reliquias desde el lugar donde fueron ejecutados hasta el interior de los muros de Milán. Una iglesia fue construido sobre la nueva tumba de los santos, con recuerda Paulino de Milán en la biografía de San Ambrosio. La tradición establece que Sabina de Milán murió mientras rezaba ante la tumba de Nabor y Félix.

Cuando el emperador Federico Barbarroja capturó Milán en 1158, dio las reqliuias de los santos al arzobispo de Colonia Reinaldo de Dassel, que los llevó a su sede episcopal. Las reliquias fueron situadas juntas en una capilla de la Catedral de Colonia. Nabor y Félix fueron representados en 1181 "Relicario de los Tres Reyes Magos" de Nicolás de Verdún en la catedral de Colonia.

Festividad
El calendario católico reconoce a Nabor y Félix en la lista del martirologio cristiano en la fecha del 12 de julio. Se encuentran incluidos en el santoral desde el . Su festividad se le dio el rango de "Simple". Fue reducido a una conmemoración sin el gentío de San Juan Gualberto, cuando su festividad se le añadió en 1595. En 1969 su fiesta fue retirado de este calendario, pero de acuerdo con las nuevas reglas dadas en el Misal Romano del mismo año, ahora se puede celebrar en todas partes con su propia misa en su día de fiesta, a menos que en alguna localidad una celebración obligatoria se asigna a ese día.

Las Islas Desventuradas
Las Islas Desventuradas, San Félix y San Ambrosio, fueron vistos por Juan Fernández en 1574. Pedro Sarmiento de Gamboa escribió en 1579 que "se les llama ahora después de San Félix y San Ambor (es decir, San Félix y San Nabor)." Sin embargo, debido a la corrupción lingüística, el nombre del mártir Ambor (Nabor) se confundió con el del más famoso obispo de Milán San Ambrosio (San Ambrosio).

Véase también
 Basílides, Cirino, Nabor y Nazario

Referencias

Enlaces externos
 Catholic Encyclopedia: Sts. Felix and Nabor
 Catholic Culture: Felix and Nabor
 Saint Patrick Catholic Church - Saint of the Day: July 12 - Felix and Nabor
 San Nabore

Nacidos en año desconocido
Fallecidos en 303
Mártires cristianos de la Antigua Roma del siglo IV
Santos católicos
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo IV
Nacidos en Argelia
Fallecidos en la provincia de Lodi

Nabor y Félix


575 (DLXXV) Jülyen takviminde salı günü başlayan bir yıldır.

Olaylar
 II. Childebert Avustralya kralı oldu.
 Liuvigild komutasındaki Vizigotlar İspanya'nın kuzeyindeki Suevi Krallığı'nı işgal etti.

Doğumlar
 El-Hansa, Arap şair (ö. 645)
 Herakleios, Bizans imparatoru (ö. 641)
 Severus Seboht, piskopos (ö. 667)
 Wen Yanbo, Tang Hanedanı şansölyesi (ö. 637)
 Zeyd bin Harise, sahabe (ö. 629)

Ölümler
 I. Sigebert, Avustralya kralı
 Áed mac Echach, Connacht kralı

575


Min irske dagbog er en dansk børnefilm fra 1996 med instruktion og manuskript af Jon Bang Carlsen. Filmen er udgivet på dvd sammen med Min afrikanske dagbog og En gammel bamses fortælling.

Handling
Hjalmar er 6 år og er med sin lillebror, Simon, rejst til Irland, hvor de skal bo i et år. I en lille landsby på kanten af Atlanterhavet skal Hjalmar og hans familie skabe et nyt liv. Hjalmar skal gå i den lokale skole og lære nye kammerater at kende. Filmen følger i fragmenteret, poetisk form Hjalmars kamp med at erobre et nyt sprog og dermed en ny verden.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Irland
Børnefilm fra Danmark
Film instrueret af Jon Bang Carlsen

Min irske dagbog


An Stenotaphrum unilaterale in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Stenotaphrum unilaterale in nahilalakip ha genus nga Stenotaphrum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stenotaphrum

Stenotaphrum unilaterale


Gümrü (Ermenice: Գյումրի, eskiden Александрополь Aleksandropol), Şirak ilinin en büyük şehridir. Başkent Erivan'nın 120 km kuzeybatısında yer alır, Ermenistan'nın ikinci büyük şehridir. (nüfusu (2001): 150.917)

Tarihi boyunca ismi pek çok kere değişmiştir. Bilinen ilk ismi Kumayri veya Gyumri'dir, (1840-1924) yılları arasında Alexandropol, Rus Komünist Devrimi'nden sonra Leninakan (1924-1990), Sovyetler Birliği dağıldıktan sonra Gyumri ismini tekrar aldı.

Tarih
Bugün Modern Gümrü'nün yerinde bulunduğu yerdeki en eski yerleşim biriminin Yunan Kolonistler tarafından MÖ 5. yüzyılda kurulmuş olduğu düşünülüyor. Bir başka görüşse şehrin Kimmerler tarafından MÖ 6. yüzyılda kurulduğudur. Sonra sırasıyla Persler, Makedonyalılar, Romalılar ve Bizanslılar tarafından yönetilen şehir MS 11. yüzyılda Selçuklu Hanedanı'larla birlikte Türk egemenliği altına girdi. 24 Aralık 1638'de imzalanan Kasr-ı Şirin Antlaşması'yla Safevi Devleti yönetimine girdi.

1837-1924 arasında Aleksandropol olan kentin adı, önce Leninakan, bağımsızlığın kazanılmasından sonra (1991) Kumayri'ye (Gümrü) dönüştürüldü. Türk Kurtuluş Savaşı sırasında Türkiye ile Sovyet Ermenistan arasındaki savaş ve onu izleyen barış antlaşması bu kentte imzalandı (3 Aralık 1920).

Kardeş şehirler

Gümrü

Gümrü


Elena Avdekova (în ; ) este o handbalistă din Rusia care joacă pentru CS Minaur Baia Mare și echipa națională a Rusiei.

Palmares
Superliga Rusă de Handbal:
 Câștigătoare: 2009, 2010, 2011, 2012, 2013, 2014, 2015
 Medalie de argint: 2016

Liga Campionilor:
Sfertfinalistă: 2016

Cupa Cupelor:
Semifinalistă: 2012
Sfertfinalistă: 2013

Cupa EHF:
 Câștigătoare: 2008
 Finalistă: 2015
Semifinalistă: 2009
Sfertfinalistă: 2014

Trofeul Campionilor:
Semifinalistă: 2008

Note

Nașteri în 1989
Jucătoare de handbal din Rusia
Sportivi ruși în viață
Oameni din Novokuznețk

Elena Avdekova


El trescientos veinte es el número natural que sigue al trescientos diecinueve  y precede al trescientos veintiuno.

Propiedades matemáticas
 Es un número compuesto, que tiene los siguientes factores propios: 1, 2, 4, 5, 8, 10, 16, 20, 32, 40, 64, 80 y 160. Como la suma de sus factores es 442 > 320, se trata de un número abundante.
 Es un Número de Leyland ya que 28 + 82 = 320.
 Es un Número de Harshad ya que es divisible entre la suma de sus dígitos.

Véase también
 Anexo:Números

Números enteros

Trescientos veinte


Raúl Modesto Castro Ruz (; d. 3 Haziran 1931) Kübalı asker ve siyasetçi. Eski Küba Devlet Başkanı ve Küba Komünist Partisi Birinci Sekreteriydi.

Eski Küba Devlet Başkanı ve Küba Komünist Partisi Eski Birinci Sekreteri Fidel Castro'nun kardeşidir. Che Guevara ile Fidel Castro'yu tanıştıran kişidir. Küba direnişinde büyük rol almıştır. Küba Devrimi sürecinde Che Guevara ve ağabeyi Fidel Castro'yla beraber "comandante" yani binbaşı unvanına sahip 3 kişiden biridir. Küba'daki 5 kahramandan biridir.

Ağabeyi Fidel Castro, 31 Temmuz 2006 tarihinde mide ve bağırsak yolundan ameliyat olduğunda yetkilerini geçici olarak kardeşine devretti. 24 Şubat 2008 tarihine kadar bu görevini vekâleten sürdürdü. Bu tarihten itibaren de asaleten Küba Devlet Başkanı ve Küba Komünist Partisi Birinci Sekreteri oldu.

Dış bağlantılar
 Küba'nın Yeni Devlet Başkanı Raul Castro - soL
 Raul Castro biyografisi- soL
 Raul Castro: "Küba ordusu yenilmezdir"- Prensa Latina Türkçe

Kaynakça

1931 doğumlular
20. yüzyıl liderleri
21. yüzyıl liderleri
Küba Komünist Partisi Birinci sekreteri
Küba devlet başkanları
Kübalı bakanlar
Kübalı devrimciler
Kübalı komünistler
İspanyol asıllı Kübalılar
Bağlantısızlar Hareketi Genel Sekreterleri
Küba Devrimi'nde kişiler
Yaşayan insanlar
Kübalı ateistler
Savunma bakanları
Che Guevara
Komünist liderler
Castro ailesi
Eski Roma Katolikleri
Lenin Nişanı sahipleri
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Apartheid karşıtı aktivistler
Küba devlet başkan yardımcıları
Ateist siyasetçiler
Ateist devlet başkanları

Raúl Castro