Padria (sardinski: Pàdria) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 304 metra i ima 633 stanovnika. Prostire se na 48,39 km². Gustoća naseljenosti je 13 st/km².Susjedne općine su: Bosa, Cossoine, Mara, Monteleone Rocca Doria, Montresta, Pozzomaggiore, Romana i Villanova Monteleone.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Padria


Mine Söğüt (1968, İstanbul), Türk gazeteci, yazar.

Kariyeri
Babası bir deniz subayı olan Mine Söğüt, ortaöğrenimini Kadıköy Kız Lisesi'nde tamamladığı 1985 yılında babasını kaybetti. Aynı yıl İstanbul Üniversitesi Latin Dili ve Edebiyatı bölümüne girdi. 1989 yılında okulu bitirerek aynı bölümde yüksek lisansa başladı. Gazeteciliğe 1990 yılında Güneş Gazetesi'nde başladı, İnsan Hakları Servisi'nde muhabirlik yaptı. Güneş Gazetesi'nin kapanmasından sonra Tempo Dergisi ve Yeni Yüzyıl gazetesinde çalıştı. 1993 yılında Türkiye Gazeteciler Cemiyeti'nin düzenlediği yarışmada, Haber dalında mansiyon aldı. 1996 ile 2000 yılları arasında "Haberci" adlı televizyon belgeselinin metin yazarlığını yaptı. 1999 ile 2001 yıllarında Öküz dergisinde yazdığı yazılarla tanındı. Profesyonel gazeteciliği bırakan Söğüt, 2001-2005 yılları arasında Cihangir Postası adlı yerel bir gazetenin gönüllü editörlüğünü yaptı.

Mine Söğüt'ün ilk kitabı, Adalet Cimcoz: Bir Yaşam Öyküsü Denemesi isimli biyografidir. İlk romanı Beş Sevim Apartmanı - Rüya Tabirli Cin Peri Yalanlarından sonra Kırmızı Zaman adlı ikinci romanı ve Doğan Kardeş adlı kitabı yayımlandı. 2006 yılında Pınar Kür'le yaptığı "Aşkın Sonu Cinayettir" adlı söyleşi kitabı Everest yayınlarından çıktı. 2007 yılında üçüncü romanı "Şahbaz'ın Harikulade Yılı 1979" yayınlandı. 2010 yılında ''Madam Arthur Bey ve Hayatındaki Her Şey'' adlı romanı okuyucusuyla buluştu. Aynı yıl ''Dolapdere: Kürt Kediler, Çingene Kelebekler'' isimli monografi türündeki kitabı raflardaki yerini aldı. ''Deli Kadın Hikayeleri'' isimli öykü kitabı 2011 yılında Yapı Kredi Yayınları'nda basıldı. Kitabındaki ''Sinekler Sevişirken'' adlı öyküsünü tiyatroya uyarladı. Tasarımını ve yönetmenliğini kendisinin üstlendiği bu tek kişilik oyunda Merve Engin rol aldı.

Karikatürist Bahadır Baruter ile evlidir. 7 Mayıs 2013'ten beri Cumhuriyet Gazetesinde köşe yazısı yazmaktadır.

Kaynakça

20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
1968 doğumlular
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri

Mine Söğüt


La estación de Vitry-en-Artois es una estación ferroviaria francesa, de la línea férrea París-Lille, situada en la comuna de Vitry-en-Artois, en el departamento de Paso de Calais. Por ella transitan únicamente trenes regionales.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 207,406 de la línea férrea París-Lille.

Historia
Fue inaugurada en 1846 por parte de la Compañía de ferrocarriles del Norte. En 1937 pasó a ser explotada por la SNCF.

La estación
La estación se configura como un simple apeadero. Posee dos vías y dos andenes laterales. El cambio de vía se realiza gracias a un paso a nivel cercano. No dispone de atención comercial aunque sí tiene máquinas expendedoras de billetes y un aparcamiento habilitado cerca del antiguo edificio para viajeros.

Servicios ferroviarios

Regionales
Los siguientes trenes regionales transitan por la estación:

 Línea Achiet - Douai.
 Línea Arras - Douai / Lille.

Enlaces externos

Estaciones de ferrocarril de Francia inauguradas en 1846
Estaciones de la línea París-Norte a Lille
Estaciones de ferrocarril del departamento de Paso de Calais

Estación de Vitry-en-Artois


ප්‍රාදේශීය රෝහල් - වර්ගය B යනු ශ්‍රී ලංකා රජයේ රෝහල් වර්ගයකි.

මූලාශ්‍ර

ප්‍රාදේශීය රෝහල් - වර්ගය B


فيلم الطوفان فيلم مصري إنتاج عام 1985م من قصة وإخراج بشير الديك ومن بطولة محمود عبدالعزيز.

قصة الفيلم
يتفق زكى مع أبو الفتوح زوج فوزية ومع أخوتها إبراهيم ويوسف على شراء قطعة أرض التي تمتلكها لإقامة أحد المشروعات عليها، يتم البيع مقابل مليون جنيه يدفع نصفها مقدما والباقى عند التسجيل. يظهر عمهم عبد المنعم عقدا أبتدائيا يفيد أنه اشترى الأرض من أبيهم قبل وفاته، تقر الأم صحة هذا العقد، فيحاول الأبناء إقناع والدتهم بالشهادة الزور للطعن في صحة العقد فترفض باصرار، تؤجل القضية عدة مرات وتحت إغراء المادة والحلم بحياة أفضل يتفق الأبناء على قتل الأم باعطائها جرعة كبيرة من الدواء دون علم الابن الأصغر يوسف، يذهب يوسف إلى المحكمة ويدلى بالحقيقة ويشعر الأخوة بتأنيب الضمير وهم يعترفون بصحة العقد الابتدائى، يطلب يوسف تشريح جثة والدته لمعرفة سبب الوفاة

طاقم التمثيل

 محمود عبد العزيز:أبو الفتوح
 فاروق الفيشاوي: إبراهيم
 سمية الألفي:نوال
 محمود الجندي: يوسف
 أمينة رزق: الحاجة فاطمة
 إبراهيم الشامي:عبد المنعم
 حسين الشربيني:زكي به
 هالة صدقي: سوسن
 ثناء يونس: جمالات زوجة إبراهيم
 ليلى يسري:فوزيه زوجة أبو الفتوح
 شريف منير
 آمال عبد الله
 عبلة كامل:آمال: زوجة أحمد
 كمال أبو رية:أحمد
 محمد متولي: د.عبد الخالق زوج سوسن
 عثمان عبد المنعم
 شعبان حسين: القاضي
 عزت عبد الجواد:الشيخ عمر
 محمد أبو حشيش
 محمود العراقي
 عبد الحي عزب
 أحمد حجازي
 عادل أبو الغيط:عمران خادم الجامع
الطفلتان: هند محمد حسن - رحاب صبحي
 فايزة عبد الجواد

روابط خارجية

مصادر

أفلام فاروق الفيشاوي
أفلام مصرية إنتاج 1985
أفلام محمود عبد العزيز
أفلام سمية الألفي
أفلام محمود الجندي
أفلام أمينة رزق
أفلام حسين الشربيني
أفلام هالة صدقي
أفلام عبلة كامل

الطوفان (فيلم)


Filme sovietice din: 1976 — 1977 — 1978
Aceasta este o listă de filme produse în Uniunea Sovietică în 1977.

 Nesovershennoletniye

Referințe și note

Legături externe
 Filme sovietice din 1977 la Internet Movie Database

1977
Sovietică, Uniunea
Filme

Listă de filme sovietice din 1977


Urânia Vanério de Argollo Ferrão (Salvador, 14 de dezembro de 1811 – 3 de dezembro de 1849) foi uma professora, escritora e tradutora brasileira que em sua infância testemunhou o conflito entre as tropas Brasileiras e Portuguesas no começo de 1822, no contexto do processo da Independência da Bahia, que a levou a escrever o poema "Lamentos de uma Baiana...".

Vida

Infância
Urânia Vanério nasceu em Salvador, no dia 14 de dezembro de 1811, sendo filha dos educadores portugueses Euzébio Vanério e Samoa Angélica Vanério, uma família sem posses. Desde criança ela foi estimulada aos estudos, vindo a dominar os idiomas Francês, Inglês e Italiano, além de outras habilidades como o bordado, desenho e música, que junto de sua beleza física, deixou as damas da região impressionadas.

Lamentos de uma Baiana

"Lamentos de uma Baiana..." foi um panfleto escrito entre os dias 19 e 21 de fevereiro de 1822, quando Urânia tinha apenas 10 anos, apresentando sua revolta contra o governo de Inácio Luís Madeira de Melo, fiel à Portugal e comandante da Tropa Auxiliadora de Portugal. A obra foi publicada no Rio de Janeiro, apresentando da idade errada de Urânia, por Ângelo da Costa Ferreira e teve sua publicação anunciada no dia 21 de outubro de 1822 pelo Diário do Rio de Janeiro com o preço de 80 réis. A autoria da obra ficou esquecida por dois séculos; a historiadora Patrícia Valim diz que isto foi devido ao apagamento das lutas femininas da história oficial.

No texto ela revela sua preocupação com o desfecho da guerra e o destino de sua família, e faz referência ao assassinato da freira Joana Angélica, que foi morta a golpes de baioneta quando tropas portuguesas tentavam invadir o Convento da Lapa. Ela também buscou reforçar sua adesão pela Independência do Brasil, além de repudiar os conflitos causados pela "Carta Régia de 8 de julho de 1820", que emancipou Sergipe. Ao escrever, ela se encontrava tomada por emoção pela situação de violência na qual seu país encontrava-se e se preocupava com a segurança de seu pai, português, que para acalmá-la falou: "Teu pai sempre será brasileiro".

Juventude
Meses após a escrita do panfleto, a família de Urânia mudou-se para o Recôncavo Baiano devido ao fato de seu pai ter passado a integrar o Conselho Interino do governo da cidade de Cachoeira.

Em 1823 mudaram-se para Sergipe, onde o grupo que seu pai participava entrou em conflito com o de Antônio Pereira Rebouças por divergências políticas, disputa esta que ocorria no periódico "O Grito da Razão", teve como desfecho a prisão de seu pai no Forte de São Pedro por alegada desordem política. Com isto, ela retornou para Salvador com sua mãe e no ano seguinte sua mãe retornou os trabalhos no Colégio "Desejo da Ciência para a educação da mocidade baianense", que ela havia fundado com seu marido, e onde Urânia já trabalhava quando criança. Ao sair da prisão, Euzébio Vanério voltou a trabalhar no jornal "O Grito da Razão", onde passou a mostrar sua dedicação à província da Bahia e seu povo.

No dia 21 de abril de 1825 Urânia solicitou ao Imperador Dom Pedro I uma licença para a criação de uma Escola de Ensino mutuo para meninas, autorização esta que ela recebeu e foi anunciada pelo Diário Fluminense no dia 28 de abril de 1825. Com isso, Urânia voltou a trabalhar com seus pais.

Vida adulta

Em 1 de março de 1827, aos 15 anos, Urânia casou-se com o capitão Felisberto Gomes de Argollo Ferrão (1802-1876), filho de uma das famílias mais ricas da província.

No dia 11 de dezembro de 1827, o Diário do Rio de Janeiro anunciou a publicação da obra "Triumpho do Patriotismo, Novela Americana", por 200 réis. A obra, originalmente escrita por M. de Florian, já havia sido anunciada pelo Diário Fluminense em 1826, explicitando tratar-se de uma tradução produzida por Urânia Vanério, o que pode torná-la na primeira tradutora do Brasil, antecedendo Nísia Floresta por uma década.

Urânia Vanério e seu marido continuaram vivendo em Salvador, no bairro Barris, enquanto ela continuou dando aulas no colégio fundado por seus pais. Em vinte e dois anos de casada, Urânia teve treze filhos, com dois tendo falecido na primeira infância.

Morte
No dia 3 de dezembro de 1849 Urânia Vanério veio a falecer devido a uma infecção decorrente do parto de seu último filho, sendo enterrada na Igreja da Santa Casa da Misericórdia, onde se enterravam membros de famílias distintas. Suas filhas tornaram-se professoras no mesmo colégio em que trabalhava e seus filhos tornaram-se negociantes e políticos com alguma relevância local e nacional.

Legado
Os autores da coletânea "Guerra Literária" (2014) descrevem o panfleto "Lamentos de uma Baiana" como sendo o mais "...revoltado e dolorido protesto contra a ação das tropas do General Madeira de Melo, vazado em linguagem simples e direta...", porém o nome da autora não foi indicado.

A historiadora Patrícia Valim descreve que a trajetória de Urânia Vanério tem grande importância por demonstrar as estratégias que as mulheres da época utilizavam em favor de seu engajamento político, pela luta contra a opressão, em favor da justiça e igualdade e que seu panfleto, que pode ter sido originalmente feito para defender seus pais contra possíveis ataques, "...ganhou corpo e transformou-se em uma das mais potentes críticas contra os arbítrios do absolutismo português na Bahia, da exploração colonial e da violência das tropas imperiais contra a população de Salvador".

Resgate histórico
A história de Urânia Vanério e a autoria de seu panfleto foi resgatado no século 21 através da pesquisa da historiadora Patrícia Valim, que levou ao podcast descrito abaixo e que resultou em um capítulo escrito pela historiadora no livro "As mulheres que estavam lá" (2022).

Cultura popular
No contexto do Bicentenário da Independência do Brasil a história de Urânia Vanério foi narrada pela roteirista Antonia Pellegrino dentro do podcast "Mulheres na Independência" e também teve sua história apresentada no primeiro episódio da série "1822 - Uma Conquista dos Brasileiros", produzida pelo Fantástico.

Obras
"Lamentos de huma bahiana na triste crise, em que vio sua patria oppressa pelo despotismo constitucional da tropa auxiliadora de Portugal, para empossar no governo das armas a I. L. Madeira de Mello, por virtude da carta regia, que deo causa á guerra da carta regia, ou carnaval desastroso". Rio de Janeiro, na Typographia Nacional, 1822, in- 4º de 8 pp. num.

Notas

Bibliografia

(Organizado por ordem cronológica)

Ligação externa

Escritoras do Brasil
Escritoras do século XIX
Independência da Bahia
Brasileiros de ascendência portuguesa
Professores da Bahia
Tradutores para a língua portuguesa
Tradutores do Brasil

Urânia Vanério


Les élections législatives de 1914 ont eu lieu les 26 avril et 10 mai 1914.

Élus

Résultats à l'échelle du département

Résultats par Arrondissement

Arrondissement de Dax

1ère circonscription

2ème circonscription

Arrondissement de Mont-de-Marsan

1ère circonscription

2ème circonscription

Arrondissement de Saint-Sever

Notes et références

Landes
Législatives, 1914

Élections législatives de 1914 dans les Landes


Frederica of Baden (Frederica Dorothea Wilhelmina; 12 March 1781 – 25 September 1826) was Queen of Sweden from 1797 to 1809 as the consort of King Gustav IV Adolf.

Life

Early life
Frederica of Baden was born in Karlsruhe in the Grand Duchy of Baden on 12 March 1781, as the daughter of Karl Ludwig of Baden and Amalie of Hesse-Darmstadt.

Frederica, in her family known as Frick (Frique), was given a conventional and shallow education by a French-Swiss governess in Karlsruhe, and has been described as intellectually shallow. Already as a child, she was described as a beauty, but she was also reported to have a weak constitution, having had rheumatism from the age of two.

Because her maternal aunt Natalia Alexeievna (Wilhelmina Louisa of Hesse-Darmstadt) had been the first spouse of Grand Duke Paul of Russia, Frederica and her sisters were early considered by empress Catherine the Great as future brides of her grandsons, Grand Duke Alexander of Russia and Grand Duke Constantine of Russia. In 1792, she and her sister Louise of Baden visited the empress in Russia. The purpose was, unofficially, to be inspected as future brides. Her sister was chosen to marry Alexander, and Frederica returned to Baden in the autumn of 1793.

In October 1797, Frederica of Baden married King Gustav IV Adolf of Sweden. The marriage had been arranged by Gustav IV Adolf himself, after he had refused to marry first Duchess Louise Charlotte of Mecklenburg-Schwerin, since his desired marriage to Ebba Modée had been refused him, and second the Russian Grand Duchess Alexandra Pavlovna, because her proposed marriage contract would have allowed Alexandra to keep her Orthodox faith. Frederica of Baden was seen as a suitable choice: Russia could not officially disapprove a new bride after the Russian Grand Duchess had been refused if the bride was the sister-in-law of Grand Duke Alexander, which indirectly preserved an alliance between Sweden and Russia, and additionally, Gustaf IV Adolf wanted a beautiful spouse and expected her to be so after having had a good impression of her sister during his visit to Russia the year prior. The king visited Erfurt to see her and her family himself in August 1797, the engagement was declared immediately after, and the first marriage ceremony conducted in October.

Queen
On 6 October 1797, Frederica of Baden was married per procura to king Gustav IV Adolf of Sweden in Stralsund in Swedish Pomerania, with the Swedish negotiator baron Evert Taube as proxy for the monarch. She left her mother and her sister Maria, who had accompanied her to Swedish Pomerania, and was escorted by baron Taube by sea to Karlskrona in Sweden, where she was welcomed by the king. The entourage continued to Drottningholm Palace, where she was introduced to the members of the royal house and court. Finally, she made her official entrance in the capital, and the second wedding ceremony was conducted in the royal chapel on 31 October 1797.  She was sixteen years old.

Queen Frederica was admired for her beauty but made a bad impression because of her shyness, which caused her to isolate herself and refrain from fulfilling her ceremonial duties, and she disliked society life and representation. Her chief lady in waiting, countess Hedda Piper, reportedly contributed to her isolation by claiming that etiquette banned the queen from engaging in conversation unless introduced by her chief lady in waiting: this was in fact incorrect, but it made the queen dependent on Piper. Frederica found it difficult to adapt to court etiquette and protocol and isolated herself with her courtiers. With the exception of her chief lady in waiting, countess Piper, the king had appointed girls of about the same age as herself to be her courtiers, such as Aurora Wilhelmina Koskull, Fredrika von Kaulbars and Emilie De Geer, with whom she reportedly played children's games.

She was treated with kindness by her mother-in-law, Sophia Magdalena of Denmark, who remembered how ill she herself had been treated by her own mother-in-law.

The relationship between Frederica and Gustav IV Adolf was initially not good. Both being inexperienced, they reportedly had difficulty in connecting sexually, which frustrated the king and caused him to behave with impatient displeasure and suspicion toward her, which worsened the problems because of the shyness of the introverted Frederica. This attracted attention when the king had the queen's favorite maid of honor, Anna Charlotta von Friesendorff, exiled from court for impertinence. The problems were eventually solved through the mediation of duchess Charlotte, and for the rest of her marriage, Frederica was almost constantly pregnant. This did not benefit the marriage from her point of view, as they were not sexually compatible: the king, who had a strong sexual drive but disliked extramarital sex, was sometimes delayed for hours after "having entered the queen's bed chamber" in the morning, so much that the members of the royal council saw themselves obliged to interrupt and ask the king to "spare the queen's health", while Frederica complained in letters to her mother how it tired and exhausted her without giving fulfillment. Frederica was shocked and intrigued by the sexually liberal Swedish court, and wrote to her mother that she was likely the only woman there who did not have at least three or four lovers, and that the royal duchess Charlotte was said to have both male and female lovers.

The relationship between the king and the queen improved after the birth of their first child in 1799, after which they lived an intimate and harmonious family life in which they grew close through their mutual interest in their children. The king was reportedly protective toward her and guarded her sexual innocence. In 1800, he had all her young maids of honor relieved from their positions because of their frivolous behavior and replaced with older married ladies-in-waiting, such as Hedvig Amalia Charlotta Klinckowström and Charlotta Aurora De Geer, and six years later, when a frivolous play was performed by a French theater company at the Royal Swedish Opera in the presence of the queen, the king had the French theater company exiled and the Opera closed down.

Queen Frederica was crowned with her spouse in Norrköping 3 April 1800. The royal couple did not participate much in representation and preferred an intimate family life in the small Haga Palace, where they isolated themselves from court life with a small entourage. Frederica amused the king by her skillful clavichord playing, was reportedly joyful in the company of her small circle of friends, especially in the absence of the monarch, and devoted herself to the upbringing of her children. She kept in close correspondence with her family, and in 1801 welcomed her parents, who visited Sweden after having been in Russia to see her sister. During this visit she was reportedly reproached by her mother for her stiff and distant behavior in public and not being able to make herself popular. The visit ended in tragedy when her father died due to an accident.
In 1802, Frederica accompanied her spouse to the province of Finland, during which a meeting was arranged between her and her sisters, the Russian empress Elizabeth and Amalie, in Abborrfors on the border. Gustav IV Adolf promised to visit her family in Baden, and in the summer of 1803, they traveled to Karlsruhe. They did not return until February 1805, which created some friction in Sweden, and Frederica was somewhat blamed for the long absence of the monarch.

She was not allowed to accompany the king when he left for Germany to participate in the War of the Fourth Coalition in November 1805, nor was she appointed to serve in the regency during his absence. During his absence, however, she came to be regarded as a symbol of moral support, and duchess Charlotte describes the dramatic scene when the queen returned to the royal palace in Stockholm after having said goodbye to the king: "The members of government and the court of their majesties met her in the palace hall. Crying of bitterness she walked upstairs directly to the apartments of the children, were the members of the royal house was gathered. Close to faint, she could hardly breath and fell down upon a couch. There she lay with the handkerchief to her eyes, exposed to the deepest pain, surrounded by the children, who rushed to her, and the rest of us who, very concerned, tried to show her sympathy. She truly gave the impression of already being a widow, especially since she was dressed in black. I can not describe the touching scene! Add her youth and beauty, a beauty highlighted by the sorrow, and nothing was lacking to arouse the most fervent compassion for the poor queen." During the rest of the king's absence, she attracted public sympathy for isolating herself completely as a display of sorrow and longing after the king.

In the winter of 1806–1807, she joined the king in Malmö, where she hosted her sister Princess Marie of Baden, who was a refugee after having fled Napoleon's conquest of the Duchy of Brunswick.

Frederica had no direct influence on the affairs of state, and does not seem to have been interested in them except when they affected her small circle of family and friends. She was, however, indirectly involved in politics through her family and especially through her mother, who reportedly influenced her spouse against emperor Napoleon.

In 1807, during the War of the Fourth Coalition, Frederica intervened politically. Her sister, the Russian Empress, sent her a letter through their mother, writing that she should use her influence to advise the king to make peace with France, and that anything else would be a mistake. Frederica did make an attempt to accomplish this, but the king viewed it as an attempt to influence him in favor of Napoleon, and her interference in the matter caused a conflict between the two. In one political issue, Frederica took an interest during her marriage and successfully enforced her will, though her reason was not political. Even during the first years of their marriage, the king often spoke of his wish to abdicate in favor of a simple life as a private person abroad. To this, Frederica always objected and did not hesitate to press her opinion, even when it led to arguments. Her main reason for this was reportedly that if her spouse abdicated, it would result in them having to leave their son, who would succeed his father, behind.

Coup
On 12 March 1809, King Gustav IV Adolf left her and the children at Haga Palace to deal with the rebellion of Georg Adlersparre. The day after he was captured at the royal palace in Stockholm in the Coup of 1809, imprisoned at Gripsholm Castle and deposed 10 May in favor of his uncle, who succeeded him as Charles XIII of Sweden on 6 June. According to the terms deposition made on 10 May 1809, she was allowed to keep the title of queen even after the deposition of her spouse.

Frederica and her children were kept under guard at Haga Palace. The royal couple was initially kept separated because the coup leaders suspected her of planning a coup. During her house arrest, her dignified behavior reportedly earned her more sympathy than she had been given her entire tenure as queen. Her successor, Queen Charlotte, who felt sympathy for her and often visited her, belonged to the Gustavians and wished to preserve the right to the throne for Frederica's son, Gustav. Frederica told her that she was willing to separate from her son for the sake of succession, and requested to be reunited with her spouse. Her second request was granted her after intervention from queen Charlotte, and Frederica and her children joined Gustav Adolf at Gripsholm Castle after the coronation of the new monarch on 6 June. The relationship between the former king and queen was reportedly well during their house arrest at Gripsholm.

During her house arrest at Gripsholm Castle, the question of her son crown prince Gustav's right to the throne was not yet settled and a matter of debate.

There was a plan by a Gustavian military fraction led by General Eberhard von Vegesack to free Frederica and her children from the arrest, have her son declared monarch and Frederica as regent of Sweden during his minority. These plans were in fact presented to her, but she declined: "The Queen displayed a nobility in her feelings, which makes her worthy of a crown of honor and placed her above the pitiful earthly royalty. She did not listen to the secret proposals, made to her by a party, who wished to preserve the succession of the crown prince and wished, that she would remain in Sweden to become the regent during the minority of her son... she explained with firmness, that her duty as a wife and mother told her to share the exile with her husband and children." The removal of her son from the succession order, however, she nevertheless regarded as a legally wrongful.

The family left Sweden on 6 December 1809, via three separate carriages. Gustav Adolf and Frederica traveled in one carriage, escorted by general Skjöldebrand; their son Gustav traveled in the second with colonel baron Posse; and their daughters and their governess von Panhuys traveled in the last carriage escorted by colonel von Otter. Frederica was offered to be escorted with all honors due to a member of the house of Baden if she traveled alone, but declined and brought no courtier with her, only her German chamber maid Elisabeth Freidlein. The family left for Germany by ship from Karlskrona on 6 December.

Exile

After having been denied to travel to Great Britain, the former king and queen settled in the duchy of Baden, where they arrived 10 February 1810. After having become private persons, the incompatibility between Frederica and Gustav Adolf immediately became known in their different view in how to live their life. Gustav Adolf wished to live a simple family life in a congregation of the Moravian church in Christiansfeld in Slesvig or Switzerland, while Frederica wished to settle in the palace Meersburg at Bodensee, which was granted her by her family. Their sexual differences was also brought to the surface, as Frederica refused sexual intercourse because she did not wish to give birth to exiled royalty. These differences caused Gustav Adolf to leave alone for Basel in Switzerland in April 1810, from which he expressed complaints about their sexual incompatibility and demanded a divorce.

The couple made two attempts to reconcile in person: once in Switzerland in July, and a second time in Altenburg in Thüringen in September. The attempts of reconciliation was unsuccessful and in 1811, Gustav Adolf issued divorce negotiations with her mother, stating that he wished to be able to marry again. Frederica was not willing to divorce, and her mother suggested that Gustav Adolf entered some kind of secret morganatic marriage on the side to avoid the scandal of divorce. Gustav Adolf did agree to this suggestion, but as they could not figure out how such a thing should be arranged, a proper divorce was finally issued in February 1812. In the divorce settlement, Gustav Adolf renounced all his assets in both Sweden and abroad, as well as his future assets in the form of his inheritance rights after his mother, to his children; he also renounced the custody and guardianship of his children. Two years later, Fredrica placed her children under the guardianship of her brother-in-law, the Russian Tsar Alexander. Frederica kept in contact through correspondence with queen Charlotte of Sweden, whom she entrusted her economic interests in Sweden, as well as with her former mother-in-law, and while she did not contact Gustav Adolf directly, she kept informed about his life and often contributed financially to his economy without his knowledge.

Frederica settled in the castle Bruchsal in Baden, but also acquired several other residences in Baden as well as a country villa, Villamont, outside Lausanne in Switzerland. In practice, she spent most of her time in the court of Karlsruhe from 1814 onward, and also traveled a lot around Germany, Switzerland and Italy, using the name Countess Itterburg after a ruin in Hesse, which she had acquired.

In accordance with the abdication terms, she kept her title of queen and had her own court, headed by the Swedish baron O. M. Munck af Fulkila, and kept in close contact with her many relatives and family in Germany. According to her ladies-in-waiting, she turned down proposals from her former brother-in-law Frederick William of Braunschweig-Oels, and Frederick William III of Prussia. She was rumoured to have secretly married her son's tutor, the French-Swiss J.N.G. de Polier-Vernland, possibly in 1823.

In 1819, her daughter Sophia married the heir to the throne of Baden, Frederica's paternal half-uncle, the future Grand Duke Leopold I of Baden.

Her last years were plagued by weakened health.  She died in Lausanne of a heart disease. She was buried in Schloss and Stiftskirche in Pforzheim, Germany.

Legacy
The communities of Fredrika (1799), Dorotea (1799) and Vilhelmina (1804) located in Swedish Lapland were named in her honor. The square Drottningtorget (Queen's square) in Malmö is also named after her.

Issue
Crown Prince Gustaf, after 1809 known as Gustaf Gustafsson of Vasa (9 November 1799 – 4/5 August 1877); married Princess Louise Amelie of Baden.
Princess Sofia Wilhelmina of Sweden (21 May 1801 – 6 July 1865); married Grand Duke Leopold I of Baden. Their grand-daughter Victoria of Baden became Queen of Sweden
Prince Carl Gustaf, Grand Duke of Finland (Drottningholm, 2 December 1802 – Haga Palace, 10 September 1805).
Princess Amalia of Sweden (Stockholm, 22 February 1805 – Vienna, 31 August 1853); unmarried.
Princess Cecilia of Sweden (22 June 1807 – 27 January 1844); married Augustus, Grand Duke of Oldenburg.

Arms and monogram

Ancestors

Notes

References

  (search for all versions on WorldCat)

Further reading

External links

1781 births
1826 deaths
Nobility from Karlsruhe
Swedish queens
House of Zähringen

Frederica of Baden


Meryemdere, Samsun ilinin Havza ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Meryemdere Köyü; Kuzey Kafkasya'dan Osmanlı topraklarına "21 Mayıs 1864 Büyük Çerkes Sürgünü" ile gelen Çerkesler tarafından oluşturulmuş bir mahalledir. Mahallenin orijinal ismi mahallenin kurucularının "Tuğ" sülalesine mensup olmaları nedeniyle "Tuğhable" dir. Meryemdere ismi ise, mahallesi aşağı ve yukarı Meryemdere olarak ikiye bölen dereden gelmektedir. Bu bölge eski Hristiyan yerleşimi olduğundan, bu derede yeni doğmuş Hristiyan çocuklarının vaftiz törenlerinin yapıldığını, bu nedenle derenin isminin İsa'nın annesi olan Maria'dan (Meryem) geldiğini ve daha sonraki dönemde de mahallenin isminin Meryemderesi olarak kaldığını söylemek mümkündür.

Coğrafya
Samsun iline 104 km, Havza ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Havza'nın mahalleleri

Meryemdere, Havza


Hemiphylacus,  biljni trod u porodici šparogovki (Asparagaceae) i redu šparogolike (Asparagales). Pet je priznatih vrsta koje rastu po Meksiku.

Vrste
 Hemiphylacus alatostylus L.Hern.
 Hemiphylacus hintoniorum L.Hern.
 Hemiphylacus latifolius S.Watson
 Hemiphylacus mahindae L.Hern.
 Hemiphylacus novogalicianus L.Hern.

Izvori

Asparagoideae

Hemiphylacus


En un mercedes blanco es una canción del cantante y compositor español Kiko Veneno. Apareció en su álbum de 1992 Échate un cantecito. Como el resto de las canciones del disco, Kiko Veneno es el responsable de letra y música, en tanto que Joe Dworniak se encargó de la producción.

Las letras de la canción hacen alusión a los estragos que la heroína causó entre la comunidad gitana española:

El texto es un romance, con versos octosílabos y rima asonante en los pares. La canción es una rumba.

El programa de televisión Cachitos de hierro y cromo (2013) recibe su nombre de un fragmento de la canción.

Grabación
Como el resto de temas de Échate un cantecito, «En un mercedes blanco» fue grabado y mezclado en los estudios Moody de Londres entre el 18 de mayo y el 29 de junio de 1992. El disco fue una producción de Animal Tour, la productora de Santiago Auserón, para BMG Ariola. La producción estuvo a cargo de Jo Dworniak.

Además de Kiko Veneno como cantante, intervinieron en la grabación Lolo Ortega a la guitarra eléctrica y Andrés Herrera "El Pájaro" a la guitarra flamenca.

Relevancia
«En un mercedes blanco» es considerado uno de los mejores temas de Kiko Veneno. En noviembre de 2006, la edición española de la revista Rolling Stone publicó los resultados de una votación efectuada entre 156 músicos de todas las épocas y estilos que eligieron las 200 mejores canciones de la historia del pop-rock español. «En un mercedes blanco» quedó en el puesto 58 (era la segunda canción colocada por Kiko Veneno, tras «Echo de menos», en el puesto 34).

Versiones
En 2007, el grupo español Marea incluyó una versión de «En un mercedes blanco» en su trabajo recopilatorio Coces al aire (1997-2007). Era el segundo corte del segundo CD, Jauría de perros verdes.

Referencias

Enlaces externos
 Videoclip de la canción

España en 1992

En un mercedes blanco


Strukdorf er en by og en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Trave-Land under Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Strukdorf ligger omkring 14 km øst for Bad Segeberg ved motorvejen A 20 (tidligere Bundesstraße B 206). Fra 1916 til 1967 havde Strukdorf station på jernbane mellem Lübeck og Bad Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Segeberg

Strukdorf


Ceea ce urmează este o listă ilustrativă a unei selecții a picturilor făcute de Gustav Klimt și reprezintă o viziune cronologică a tablourilor sale importante.

Galeria picturilor realizate de Gustav Klimt

Lista cronologică a picturilor importante ale lui Gustav Klimt


Eksperimentet er en dansk kortfilm fra 1992 instrueret af Flemming Jetmar efter eget manuskript. Historien er baseret på virkelige hændelser.

Handling
En kort historie, der handler om en gal professor. Han er sin egen forsøgsperson i et eksperiment, hvor han vil bevise, at der kan skabes et forhold mellem det naturlige og det overnaturlige; nemlig at få sig selv til at gå op i flammer uden påvirkning udefra.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Eksperimentet (film fra 1992)


Šok granata ili zvučna bomba je nesmrtonosna eksplozivna naprava koja se koristi za izazivanje privremene dezorijentacije neprijatelja. Prilikom detonacije granata proizvodi zasljepljujući bljesak svjetlosti i izuzetno glasan prasak. Često se koristi u borbama u gradskim područjima, protuterorističkome djelovanju, policijskim provalama i suzbijanju uličnih nereda i prosvjeda. Obično se koristi za omamljivanje neprijatelja ili njegovo odvraćanje.

Šok granate prvi je put koristilo protuterorističko krilo Specijalne zračne službe Britanske vojske u kasnim sedamdesetima i od tada ih koriste policijske i vojne snage diljem svijeta.

Unatoč svojoj nesmrtonosnoj prirodi, šok granate ipak mogu uzrokovati ozljede i raniti ili ubiti detonacijom u neposrednoj blizini, a mogu izazvati požar, posebice ako se detoniraju u zatvorenim prostorima.

Učinci

Šok granate dizajnirane su za proizvodnju zasljepljujućega bljeska svjetlosti od oko 7 megakandela (Mcd) i jako glasan »prasak« intenziteta višeg od 170 decibela (dB).

Bljesak privremeno aktivira sve fotoreceptore u oku, zasljepljujući žrtvu na približno pet sekundi. Nakon toga, žrtve imaju poremećenu sliku okoline koja im narušava vid. Jačina detonacije također uzrokuje privremenu gluhoću kod žrtve i remeti raspodjelu tekućine u unutarnjem uhu uzrokujući tako gubitak ravnoteže.

Sastav
Za razliku od fragmentirajuće granate, šok granate su konstruirane tako da kućište ostane cijelo tijekom detonacije i da se izbjegnu ozljede od gelera. Kučište ima velike kružne otvore koji propuštaju svjetlo i zvuk eksplozije. Naboj se sastoji od pirotehničke mješavine metala magnezija ili aluminija i oksidansa kao što je kalijev perklorat ili kalijev nitrat.

Opasnosti
Iako su šok granate dizajnirane kako bi ograničile ozljede tijekom detonacije, zabilježeni su slučajevi trajnoga gubitka sluha. Teže ozljede i smrtni slučajevi zabilježeni su vrlo rijetko, obično kada je granata eksplodirala u neposrednoj blizini žrtve ili zbog požara u prostoriji izazvana detonacijom.

Požare koji su se dogodili tijekom opsade iranskoga veleposlanstva u Londonu 1980. izazvale su šok granate koje su došle u doticaj sa zapaljivim materijalima.

Izvori

Vanjske poveznice
FM 3-23.30 Granate i pirotehnička sredstva . GlobalSecurity.org, 1. rujna 2000. CH. 1, Sec. 10. "Ručne šok granate". Preuzeto 26. svibnja 2011.

Eksplozivna oružja

Šok granata


Brute or The Brute may refer to:

People

 Brute, a pseudonym of English commercial artist Aidan Hughes (born 1956)
 "Brute", nickname of US Marine Corps Lieutenant General Victor H. Krulak (1913–2008)
 Brute Bernard, ring name of Canadian wrestler Jim Bernard (1921–1984)
 Simon Bruté (1779–1839), missionary and first bishop of the Diocese of Vincennes, Indiana
 Brutus, the cognomen of an Ancient Roman family whose vocative form is "Brute"
 Bill "The Brute" Sanger, a member of the Cherry Hill Gang, a late nineteenth century New York City street gang
 The Brute (wrestler), ring name of professional wrestler John Czawlytko in the early 1990s
 "The Brute", nickname of American jazz tenor saxophonist Ben Webster (1909–1973)
 Marcus Junius Brutus the Younger, a Roman politician and one of Julius Caesar's assassins

Arts, entertainment, and media

 BRUTE!, a magazine published by English artist Aidan Hughes who also occasionally uses "Brute" as pseudonym
 Et tu, Brute?, famous statement by Julius Caesar to Marcus Junius Brutus the Younger, in Shakespeare's play Julius Caesar
 "The Brute", a short story by Joseph Conrad

Fictional or mythological entities
 Brute (comics), various characters
 Brute or Brutus of Troy, a legendary descendant of the Trojan hero Æneas, in mediæval British legend the founder and first king of Britain
 Brutes (Halo), an alien race in the Halo video game franchise

Films
 The Brute (1914 film), a lost early silent feature film
 The Brute (1920 film), an American film produced for African-American audiences by director Oscar Micheaux
 The Brute (1927 film), a lost silent American Western film
 La Brute (1921), a French film directed by Daniel Bompard
 El Bruto (1953), a Mexican drama film directed by Luis Buñuel
 The Brute (1961 film), a Hungarian production directed by Zoltán Fábri
 The Brute (1977), a British film directed by Gerry O'Hara

Music

 Brute (band), a side project band of guitarist Vic Chesnutt and members of blues-rock band Widespread Panic
 Brute (album), a 2016 protest album by Kuwait musician Fatima Al Qadiri
 "Brute" (song), a single from 1995 album, Nihil, by Hamburg-based, German industrial rock/metal group KMFDM

Transportation

AEV Brute, a compact pickup truck in production since 2011
 British Rail Universal Trolley Equipment (BRUTE), trolleys used from 1964 until 1999

See also

 Brute force (disambiguation)
 Bruting

Nicknames

Brute


İmralı adası, Marmara Denizi'nde ada.Tümüyle askerî alandır ve uçuşa yasak olmakla birlikte sivil girişe kapalıdır.

Tarihçe
Tarihçi Theophanes'in bizzat öncüsü olduğu bilinen ilk toplu yerleşme VII. yüzyılda gerçekleşmişti. Bu tarihten sonra adanın adı "Kalolimnos" (Limanköy) olarak metinlerde yer almaya başlar. Dönemin bazı kaynaklarında "Galios/Galyos" olarak da anılır. Ancak çeşitli metinlerde adanın adı en çok "Kalolimni" şeklinde geçer.

Orhan Bey'in komutanlarından Emir Ali'nin Bizanslılardan aldığı adanın Kalolimnos olan adı Emir Ali olarak değiştirildikten sonra, zamanla İmralı'ya dönüştü. Ada, Osmanlı döneminde Mudanya kazasına bağlı bir nahiyeydi. 20. yüzyıl başlarına değin varlığını koruyan üç Rum köyü vardı. 1913 yılında adada 250 hane, bir okul, üç manastır vardı ve tamamı Rumlardan oluşan 1.200 kişi yaşıyordu. Adanın başlıca uğraşları soğan tarımı ve balıkçılıktı. Yetiştirilen soğanlar İstanbul'a satılıyordu. Sebze yetiştirilmediği için adalıların başlıca gıdasını balık oluşturuyordu. Lozan Antlaşmasından (1923) sonra Nüfus Mübadelesi (1924) ile adanın halkının Yunanistan'a gitmesi üzerine, İmralı Adası bir süre boş kaldı.

Türkiye'nin ilk yarı açık cezaevi burada kuruldu. 1935'te inşaat ustası hükümlü Fahri Usta tarafından harabe halindeki bir kilisenin duvarları tamamlanarak koğuşa çevrilmesiyle faaliyete geçen İmralı Cezaevi'nin ilk konukları, cinayet suçundan ceza almış 50 hükümlüydü. 1937 tarihli Cumhuriyet Almanağı'nda, İmralı Cezaevi'nin ilk yıllarından kısa bir yazı ve yukarıdaki fotoğraflar yer alır:
"Hapse mahkûm olan mücrimlerin, salah bulmuş birer vatandaş olarak yeniden hayata karışmalarını temine çalışan Cumhuriyet Hükümeti, asrî hapishaneler tesisine gayret ederken, İmralı Adası'nı bir numune hapishanesi haline getirmiştir. Buradaki mahpuslar tamamen serbest bulunmakta, ziraat işleriyle uğraşarak mahsullerinin kazancı ile kendilerini geçindirmektedirler."

Yassıada Yargılamaları (1960-61) sonunda ölüm cezasına çarptırılan Demokrat Parti dönemi başbakanı Adnan Menderes, dışişleri bakanı Fatin Rüştü Zorlu ve maliye bakanı Hasan Polatkan'ın cezaları burada infaz edildi. Naaşları 29 sene İmralı Adasında kaldıktan sonra, 17 Eylül 1990 tarihinde buradan İstanbul'daki anıtmezara nakledildi.

1999'da, PKK lideri Abdullah Öcalan buraya nakledilene ve burada yargılanana kadar adadaki mahkûmların çalıştığı tarımsal işletmelerin ürünleri İstanbul ve diğer şehirlerde satılmaktaydı, mahkûmlar sabun ve konserve fabrikası gibi fabrikalarda çalışıyorlardı ve belli bir ücret alıyorlardı. Öcalan'ın gelmesiyle adadaki diğer mahkûmlar boşaltıldı ve ada Abdullah Öcalan'a tahsis edildi. Ömür boyu hapis cezasına çarptırılan PKK lideri Abdullah Öcalan'ın yanına 2009'da benzer suçlardan hüküm giymiş 8 mahkûm daha gönderildi.

İmralı Cezaevi

Günümüzüde tümüyle askeri yasak bölge statüsünde olan İmralı Adası'ndaki F Tipi Kapalı Cezaevi'nin iç güvenliği Adalet Bakanlığı, dış güvenliği Jandarma Genel Komutanlığı, deniz güvenliği de Sahil Güvenlik Komutanlığı tarafından sağlamaktadır. 2018 yılında ada üzerindeki uçuş yasağının sınırları daraltılarak, İmralı ikinci derece hava askeri yasak bölgesinin 8 bin 534 m (28 bin feet) olan dikey yükseklik sınırı, 2 bin 438 metreye (8 bin feet) indirilmiştir.

Coğrafi özellikler
Armutlu Yarımadasının batı ucundaki Bozburun'a yaklaşık 10,8 deniz mili (20 km), Bursa, Karacabey kıyısındaki Susurluk Çayı ağzına 6,5 deniz mili (12 km) uzaklıktadır. Bursa ili sınırları içinde kalır, günümüzde üzerinde yerleşim birimi bulunmaz. Yüzölçümü bakımından Marmara, Paşalimanı ve Avşa'dan sonra Marmara Denizi'ndeki dördüncü büyük adadır. Yüzölçümü 9,99 km²'dir, kıyılarının uzunluğu ise 19,4 km'dir.

Kabaca kum saati veya 8 rakamını andıran bir biçimi vardır. Kuzey-güney doğrultusunu izleyen ana ekseni 6,5 km'yi bulur. Kuzeyde 3 km'ye varan genişliği orta kesimlerde daralarak 620 m'ye kadar iner; güneye doğru yeniden genişler. Daha yüksek olan kuzey kesimi Bahritepe'de 217 m'ye ulaşır. Güney kesimi alçalarak Sığburun'da sona erer.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İmralı'dan kimler 'geçti' kimler

Marmara Denizi'ndeki adalar
Bursa iline bağlı adalar

İmralı


يونايتد برس (United Press International) هي وكالة أنباء أمريكية، تعد واحدة من أكبر وكالات الأنباء المملوكة للقطاع الخاص في العالم. تقوم الوكالة بتوزيع الأنباء والصور وأفلام الأنباء المتلفزة والأنباء الإذاعية وبرامج الأنباء، لعدد كبير من المشتركين في خدماتها التلفازية. ومن بين المتعاملين معها: الصحف، ومحطات الإذاعة والتلفاز، والمجلات الإخبارية ومحطات التلفاز في أكثر من مائة دولة. ولهذه الوكالة نحو 230 مكتباً خارج الولايات المتحدة، إضافة إلى 180 مكتباً داخل الولايات المتحدة

تاريخ
أسس إدوارد ويليس اسكربس اليونايتدبرس عام 1907. وفي ثلاثينات القرن الماضي قامت هذه الوكالة بتأسيس شبكة من مكاتب الأخبار على امتداد العالم. وفي عام 1958 اندمجت اليونايتدبرس مع خدمة الأنباء الدولية ليكونا اليونايتدبرس لكن شركة أ.و. إسكربس باعتها عام 1982 لشركة ميديا نيوز

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

تأسيسات سنة 1907 في ولاية نيويورك
تأسيسات سنة 1958 في الولايات المتحدة
منظمات أسست في 1907
منظمات جوائز كرة القدم الأمريكية الجامعية
منظمات صحافة أمريكية
وكالات أنباء
وكالات أنباء مقرها الولايات المتحدة

يونايتد برس إنترناشيونال


Le  est une marque déposée de fromage à base de lait de chèvre et de brebis produit par Queso Payoyo SL à Villaluenga del Rosario dans la Sierra de Grazalema, en Andalousie, Espagne.

Histoire
En 1995, l'entreprise Queso Payoyo S.L. est créée à Villaluenga del Rosario. Sa marque, Payoyo, est déposée et brevetée en 1996, et commence sa vie réelle en  avec la première production de fromage. Le fromage a contribué à développer une petite industrie écologique et durable dans la Sierra de Cadix.

Caractéristiques
Les fromages sont fabriqués à partir de lait de chèvre, de lait de brebis ou d'un mélange des deux. Ainsi, à l'intérieur de chaque type, on peut trouver différentes variétés : frais, semi-séché, séché, lardé, romarin, son ou paprika.

Distribution
Ils sont distribués dans toute l'Espagne et exportés vers des pays tels que le Royaume-Uni, les États-Unis, le Japon, l'Italie, la Suède et la Belgique et ont remporté de nombreux prix nationaux et internationaux prestigieux.

Notes et références

Liens externes

  Los quesos de Payoyo ganan 17 premios en Noruega
  Referencia de los quesos de la marca Payoyo

Cuisine de la province de Cadix
Fromage espagnol

Queso payoyo


Proba feminină de 20 de km marș de la Jocurile Olimpice de vară din 2016 a avut loc la data de 19 august pe o stradă de-a lungul plajei Pontal.

Recorduri
Înaintea acestei competiții, recordurile mondiale și olimpice erau următoarele:

Rezultate

Note

Legături externe
 Rezultate la IAAF

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016

Atletism la Jocurile Olimpice de vară din 2016 - 20 km marș (feminin)


Bartın ilinin ilçeleri,
 Bartın (il merkezi)
 Amasra
 Kurucaşile
 Ulus

.

.

.

.

.

Kaymakamlar
Hâlen görevde olan Vali ve ilçe kaymakamları aşağıdaki tabloda gösterilmiştir.

Belediyeler

Belediye Başkanları
2019 Yerel seçimleri sonucu  seçilerek göreve başlayan ilçe belediye başkanlıklarının bilgileri aşağıdadır.

Belediye Meclisleri
Bartın İl Genel Meclisi üye sayısı 12'dir. Bartın Belediyesi meclisi üye sayısı ise 25'tir. İlçe belediyelerinin toplam üye sayısı 88'dir.

Belediye Meclis üyelerinin sayıları ilçenin son nüfus sayımına göre 9 ile 55 üye, İl genel meclisi üye sayılara 100.000 nüfusa kadar 2 ile 5 üye olarak belirlenir.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

Nüfus

Güncel Nüfus Değerleri(TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Bartın ili nüfusu: 203.351. Bu nüfusun %54,32'i şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 2.330 km2'dir. İlde km2'ye 87 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkez ilçede 148'dir.) İlde yıllık nüfus artış oranı % 0,81 olmuştur. Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe(% 1,26)- Amasra (-% 1,68)

06 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 4 İlçe, 8 belediye, bu belediyelerde 50 mahalle ve ayrıca 263 köy vardır.

Yıllara göre ilçe nüfusları

Konum

Ayrıca bakınız
 Bartın (il)
 Bartın ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kaynakça

Bartın listeleri
Türkiye'nin ilçeleri listeleri

Bartın'ın ilçeleri


Clayton Edward Kershaw (* 19. März 1988 in Dallas, Texas) ist ein US-amerikanischer Baseballspieler auf der Position des Pitchers bei den Los Angeles Dodgers in der Major League Baseball (MLB). Er spielte zum ersten Mal in der MLB im Alter von 20 Jahren und war 2008 der jüngste Pitcher der MLB.

Karriere

High School und College

Kershaw besuchte die Highland Park High School und spielte dort Baseball. Dort erzielte er eine Bilanz von 13-0 und warf dabei beinahe ein perfektes Spiel. In USA Today wurde er zum High-School-Spieler des Jahres ernannt. Im MLB Draft 2006 wurde Kershaw an siebter Stelle von den LA Dodgers ausgewählt und erhielt dafür eine Bonuszahlung von 2,3 Millionen Dollar.

Als Profi

Im Jahr 2008 unterzeichnete Kershaw einen Vertrag mit den Los Angeles Dodgers. Mit 20 Jahren war er der jüngste Spieler in der MLB. Er gewann sein erstes Spiel gegen die Washington Nationals. Am 17. Mai 2009 warf er gegen die Miami Marlins einen No-Hitter durch sieben innings. Im Jahr 2011 wurde er zum 2011 MLB-"All-Star"-Spiel gewählt. Zwischen 2009 und 2013 gewann er etliche Preise (siehe Info-Box), unter anderem auch zweimal (2011, 2013) den Warren Spahn Award für den besten Linkshänder-Pitcher der MLB.

2012 wurde der zwischen Kershaw und den Dodgers bestehende Vertrag um zwei Jahre verlängert und mit 19 Millionen US$ ausgestattet, im Januar 2014 wurde er um weitere sieben Jahre verlängert und mit 215 Millionen US$ (158 Millionen €) dotiert. Das durchschnittliche Jahresgehalt (30,7 Millionen) des Siebenjahresvertrags ist das höchste der MLB-Geschichte. Mit dem Vertrag wurde auch die bisherige Höchstsumme von 180 Millionen US$ für Justin Verlander über sieben Jahre aus dem Jahr 2013 überboten. Das Jahresgehalt ist ferner höher als die bisherigen Spitzenwerte für Roger Clemens (20 Mio$, 2007) und Alex Rodríguez (275 Mio$ für 10 Jahre, 2007). Ende 2022 unterschrieb bei den Dodgers einen 1-Jahres-Vertrag für seine sechzehnte Saison über 20 Millionen US$.

Wurfstil

Sein Wurf-Repertoire beinhaltet einen four-seam Fastball, den er ungefähr 94 mph (151 km/h) wirft, einen two-seam Fastball mit 92 mph (148 km/h), einen Slider mit 84 mph (135 km/h), einen 12-6 Curveball mit 74 mph (119 km/h), und einen Circle Change mit 83 mph (134 km/h). Seine Wurfauswahl besteht dabei zu 66 % aus dem Fastball und zu 25 % aus dem Slider. Die anderen Würfe benutzt er nur in besonderen Spielsituationen.

Auszeichnungen
Während seines letzten Schuljahrs erregte Clayton bereits die Aufmerksamkeit der Presse. Er war ein Gatorade-Nationalspieler des Jahres 2006 und USA Today ernannte ihn zum High-School-Spieler des Jahres.

2011 hatte Kershaw eine hervorragende Saison. Mit den meisten Siegen (21), der niedrigsten ERA (2.28) und den meisten Strikeouts (248) der MLB hat er die Pitching Triple Crown errungen. Die Baseballpresse der USA hat ihm den Cy Young Award verliehen und die Clubmanager & Trainer zeichnete ihn für sein Pitching mit dem Golden Glove aus.

Persönliches
Clayton wuchs unter anderem mit dem Quarterback der Los Angeles Rams Matthew Stafford und dem Closer der Anaheim Angels Jordan Walden in Dallas auf.
Er ist gläubiger Christ und Mitglied der Methodistenkirche. Am 4. Dezember 2010 heiratete er seine langjährige Freundin Ellen Melson.

Clyde Tombaugh (1906–1997), der Entdecker des Zwergplaneten Pluto, war ein Verwandter von Clayton Kershaw.

Weblinks

Einzelnachweise

Baseballspieler (Los Angeles Dodgers)
US-Amerikaner
Geboren 1988
Mann

Clayton Kershaw


Palača Breydel poslovna je zgrada u Europskoj četvrti Bruxellesa (Belgija) koja je bila privremeno sjedište Europske komisije između 1991. i 2004. godine.

Ime je dobila po legendarnom flamanskom vođi Janu Breydelu poznatom iz bitke zlatnih ostruga.

Sjedište Komisije, ikonična zgrada Berlaymonta, zahtijevala je prijeko potrebnu obnovu nakon otkrića azbesta u njenoj građevinskoj strukturi. To je stvorilo potrebu za brzi smještaj predsjednika Europske komisije i njegovog kolegija povjerenika, pošto se već raspravljalo na političkom nivou o pitanju lokacije institucija Europske unije i svako kašnjenje ili odgađanje pronalaženja optimalnog riješenja za Europsku komisiju moglo bi dovesti do preseljenja Komisije u drugi grad.

Francusko-belgijska financijska grupa BACOB već je pripremala planove za izgradnju objekta kao odgovor na brzo rastuće potrebe Europske komisije za uredskim prostorom, te je pokrenula financiranje izgradnje poslovne zgrade za smještaj 1300 državnih službenika i pomoćnih službi. Glavna zgrada bila je spremna krajem 1991. godine na vrijeme za transfer osoblja Komisije, a proširenje se nastavilo tijekom 1990-ih.

Predsjednik i većina Komisije vratili su se u palaču Berlaymont kada je njena obnova završena 2004. godine, međutim Europska komisija kupila palaču Breydel u trenutku useljenja, što je jedan od prvih slučajeva da je Komisja kupila zgradu, a ne unajmila. Palača Breydel je još uvijek u vlasništvu Komisije i u njoj su smješteni Glavna uprava za unutarnje tržište, industriju, poduzetništvo i mala i srednja poduzeća i Glavna uprava za proračun.

Palaču Breydel su dizajnirali arhitekti André i Jean Polak, isti autori palače Berlaymont, zajedno s Marcom Vandenom Bosscheom i Johanom Van Desselom. Izgradnja je je dovršena u rekordnom roku od samo 23 mjeseca.

Vidi još

 Europska komisija
 Palača Berlaymont
 Palača Charlemagne
 Samostan Van Maerlant
 Madou Plaza
 Bruxelles i Europska unija
 Institucionalna sjedišta Europske unije

Literatura
 2-9600414-2-9
 Popis i mape zgrada Komisije u Bruxellesu, Ured za infrastrukturu i logistiku - Bruxelles (Europska komisija). Pristupljeno 26.08.2008.
Građevine u Bruxellesu
Zgrade i građevine Europske unije

Palača Breydel


Onthophagus tenax é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Balthasar em 1964.

Referências

Ligações externas

tenax
Coleópteros descritos em 1964

Onthophagus tenax


Nointel ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Val-d'Oise der Region Île-de-France; sie gehört zum Arrondissement Pontoise und zum Kanton L'Isle-Adam. Die Einwohner werden Nointellois genannt.

Geschichte
Die Herrschaft Nointel existierte ab dem 11. Jahrhundert. Sie unterstand als Unterlehen der Grafen von Beaumont dem niederen Ortsadel. Als diese Familie ausstarb, übernahm die Familie Turmenyes die Grundherrschaft bis zur Französischen Revolution.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
Siehe auch: Liste der Monuments historiques in Nointel (Val-d'Oise)
 Schloss Nointel (1680, die gesamte Domaine ist seit 1992 Monument historique)
 Kirche Saint-Denis (ursprünglich 12./13. Jahrhundert)
 Waschhaus

Literatur
 Le Patrimoine des Communes du Val-d'Oise, Flohic éditions, Band 1, Paris 1999, ISBN 2-84234-056-6, S. 100–104.

Weblinks

Ort in der Île-de-France
Ersterwähnung im 11. Jahrhundert

Nointel (Val-d’Oise)


Box este un film românesc din 2015 regizat de Florin Șerban. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Rafael Florea, Hilda Péter și Nicolae Motrogan. Filmul a avut premiera la Festivalul Internațional de Film de la Karlovy Vary, unde a câștigat Premiul FIPRESCI. Filmul a fost prezentat și la festivalul de film de la Toronto din 2015, dar și în cadrul altor 10 festivaluri naționale și internaționale.

Prezentare

Filmul prezintă un adolescent rrom care face box de performanță. Acesta face o pasiune pentru o femeie necunoscută pe care o urmărește prin tot orașul.

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Producție
Filmările au avut loc în perioada 15 august - 25 septembrie 2014 la Sf. Gheorghe, Sibiu și București.

Premii și nominalizări

 Karlovy Vary International Film Festival – Fipresci Award/Critic Award (2015)

 Trieste Film Festival – Special Focus out of Competition  (2016)
 Toronto International Film Festival – Selecția Oficială (2015)
 Thessaloniki International Film Festival – Competiția Internațională (2015)
 BFI London Film Festival – secțiunea "Love" (2015)
 Mostra Internacional de Cinema/Sao Paulo International Film Festival – International Perspective (2015)
 Habana Film Festival (2015)
 Let's CEE Film Festival – Feature Film Competition (2015)
 Festival du Nouveau Cinéma – Panorama (2015)
 International Film Festival of the World, GOA  – Cinema of the World (2015)
 Tbilisi International Film Festival  – Forum of European Cinema (2015)

Note

Legături externe

Box - official movie site
Box - Karlovy Vary Review - Hollywood Reporter
Film Review - Box - Variety

Vezi și
 2015 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2015
Filme regizate de Florin Șerban
Filme de comedie românești
Filme de dragoste românești
Filme sportive

Box (film din 2015)


عائشة الفيلالي، ولدت عام 1956، فنانة تشكيلية تونسية تمارس عدة اختصاصات: منها الخزف والتصميم والنحت والقماش.

مسيرة
تعمل عائشة الفيلالي أستاذة بمعهد الفنون الجميلة بتونس، ثم أسندت إليها إدارته فيما بين 1996 إلى 1999، كما أنها تدير مركز الفنون الحية برادس. وقد أقامت معارض بانتظام منذ 1984.

كاتبة
نشرت عائشة الفيلالي كتبا حول البعض من تجاربها الفنّية، وحول فنانين تشكيليين تونسيين:
 ذاكرة من تراب ( 1995 )
 قطع عطرة (2000)
 يحيى التركي، أبو الرسم التونسي (2003)
 صفية فرحات، سيرة ذاتية (2005).

جوائز
 1987 : جائزة وكالة التعاون الثقافي والفنّي الفرنسية
 1988 : الجائزة الأولى لصالون تصميم الملابس المستوحاة من التراث
 1990، 1991 : الجائزة الأولى لصالون الابتكار في الصناعات التقليدية.
 1994 : الجائزة الأولى لمنظمة اليونسكو للابتكار في الصناعات التقليدية
 2003 : الجائزة الوطنية للحرف الفنّية

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
أكاديميون تونسيون
خريجو جامعة تونس
رسامون تونسيون
فنانون تونسيون
مواليد 1375 هـ
مواليد 1956
مواليد في مدينة تونس
نحاتون تونسيون
نساء تونسيات

عائشة الفيلالي


Un contract de cesiune a drepturilor de autor este un document legal care conține dispoziții pentru transmiterea integrală sau parțială a drepturilor de autor de la proprietar la o altă parte. Acesta este similar, în multe privințe, cu contractul semnat între autori și editori, însă nu implică, în mod normal, plata unei remunerații sau redevențe. Astfel de acorduri constituie elementele cheie ale publicațiilor academice care funcționează în baza unor abonamente, facilitând gestionarea publicării articolelor în funcție de permisiunile acordate pentru tipărire prin drepturile de autor. În epoca comunicațiilor electronice, beneficiile drepturilor de autor au fost puse la îndoială și chiar dacă acestea formează standardul, s-a stabilit ca alternativă utilizarea licențelor cu Acces Deschis de publicare.

Istorie
Contractele de cesiune a drepturilor de autor au devenit comune în publicistică după adoptarea Legii Drepturilor de autor în 1976, în Statele Unite ale Americii, precum și ulterior elaborării unor acte normative similare de către alte state. Prin acestea s-a stabilit că drepturile de autor îi revin autorului din momentul creării operei (și nu de la publicare). Acest fapt a impus editorilor condiția de a obține de la autori drepturile necesare pentru a putea vinde sau pentru a accesa operele autorilor. Astfel, declarațiile scrise și semnate de către deținătorul drepturilor de autor au devenit necesare pentru ca transferul drepturilor să fie considerat valid.

Scop

Acordarea editorilor permisiunea pentru a putea imprima, afișa și distribui opera necesită un contract valid de cesiune a drepturilor de autor. Întinderea acestor contracte de cesiune a drepturilor de autor poate să difere, întrucât "unii editori solicită ca, în măsura în care este posibil, să le fie cedate, drepturile de autor". Acest lucru înseamnă că nimeni, nici autorii, nu pot reutiliza textele, tabelele sau figurile în alte publicații, fără a obține, mai întâi, permisiunea de la noul deținător al drepturilor de autor.

Contractele de cesiune a drepturilor de autor necesită, de asemenea, consimțământul autorilor cu privire la materialele care urmează a fi publicate, mai precis, confirmarea faptului că materialul pentru care s-a realizat cesiunea drepturilor de autor nu a fost deja publicat sau oferit spre publicare altor edituri, pentru a evita duplicarea publicațiilor și plagiatul.

Critici
Criticii afirmau că acordul asupra cesiunii drepturilor  de autor în publicațiile științifice reprezintă "în aceeași măsură asigurarea pe termen lung a gestionării activelor, precum și a furnizării serviciilor pentru comunitatea academică", deoarece această practică pare să favorizeze editorii și nu autorii în sine. Cesiunea drepturilor de autor poate intra, de multe ori, în conflict cu practicile de auto-arhivare sau pare a fi conflictuală din cauza limbajului ambiguu.

În 2017, a 9-a sesiune a Curții de Apel a admis, în cazul Johnson vs. Storix, cesiunea drepturilor de autor fără o dovadă scrisă. În acest caz, autorul, Anthony Johnson a vândut software-ul ca unic proprietar și l-a încorporat în compania sa, Storix, Inc., în anul 2003. Opt ani mai târziu, el a oferit 60 % din cota de profit salariaților, care l-au înlăturat, ulterior, de la conducere și au revendicat drepturilor de autor în totalitate. Curtea a confirmat decizia juriului conform căreia Johnson a încheiat un acord verbal pentru transferarea drepturilor de autor, la întocmirea raportului, un an mai târziu, acesta declarând că a transferat "toate bunurile". Juriul a respins pretenția lui Johnson motivând că acesta intenționează doar să transfere licența de a vinde software-ul, și a decis că Johnson a devenit o lucrare de închiriat în urma deschiderii companiei prin urmare, de asemenea, pierde toate drepturile lucrărilor sale derivate. Acesta este primul caz în care un document, în sine, nu un contract sau acord și care nu conțin nicio referire la drepturile de autor, a fost considerat un "act sau memorandum" de transfer a drepturilor de autor, și prima dată când un proprietar unic al unei companii a fost desemnat un angajat de proprietate din motive legate de dreptului de autor. Aceasta servește ca o lecție pe care o "scriere" cerută de legea drepturilor de autor nu trebuie neapărat să fie "clară", dar poate conține clauze vagi care pot fi interpretate de curs de soluționare de către părțile terțe să presupusa tranzacție.

Tipuri de contracte de licență
În domeniul proprietății industriale:
 Licență pentru invenție.
 Licență pentru model de utilitate.
 Licență pentru design industrial.
 Licență pentru marca înregistrată.
 Licență de transfer de know-how.
 Alte tipuri.
În domeniul drepturilor de autor și al drepturilor conexe:
 Drepturi de autor și contracte de licență.
 Comanda privind contractul de autorizare.
 Acord privind utilizarea software și a bazelor de date.
 Cu privire la utilizarea fonogramelor.
 Cu privire la utilizarea transmisiilor terestre și prin cablu.
 Alte tipuri.

Alte modele
Contractele de cesiune a drepturilor de autor reprezintă un mod de a administra drepturile de autor. De la apariția modalității de publicare digitale, diverși analiști au subliniat beneficiile păstrării drepturilor de autor. Pe baza acestora, editorii au început să implementeze acorduri de licență, potrivit cărora autorul lucrării își păstrează dreptul de autor și oferă editorului permisiunea (exclusivă sau nu) de a-i reproduce și de a-i distribui opera. Un al treilea model este așa-numitul "browse-wrap" sau "click-wrap", modelul de licență din ce în ce mai utilizat și popular, cuoscut sub forma licențelor Creative Commons. Acestea permit oricui (inclusiv editorului) să reproducă și să distribuie opera autorului, cu câteva posibile restricții. Licențele Creative Commons sunt folosite de mai multe reviste cu acces deschis.

Acte adiționale - addendum
Acordurile privind transferul drepturilor de autor sunt, de obicei, pregătite de către editor, iar unele publicații includ la tipărirea fiecărei ediții o copie a declarației prin care autorul își dă consimțământul pentru publicare. Dacă autorii doresc să se abată de la frazarea inițială – spre exemplu, dacă își doresc să păstreze drepturile de autor sau refuză să acorde editorului dreptul exclusiv de a publica – modificările dorite pot fi specificate, prin editarea documentului sau prin atașarea unui act adițional (addendum) la copia versiunii implicite. Cu toate acestea, politicile editoriale privind acceptarea unor astfel de acte adiționale variază.Unele instituții oferă instrucțiuni și ajutor angajaților în vederea elaborării unor astfel de acte adiționale.

Vezi și
 Convenția de la Berna pentru Protecția Operelor Literare și Artistice
 Comisia de Etica Publicațiilor
 ETBLAST
 Utilizare cinstită
 Înșelăciune
 Proprietate intelectuală
 Abaterile de la conduita științifică

Referințe

Drept comercial
Drepturi de autor
Acte juridice
Publicare

Contract de cesiune a drepturilor de autor


الآينو   سكان اليابان الأصليين قبل وفود أسلاف اليابانيين من البر الصيني. وقد تراجع وجودهم في مختلف الجزر اليابانية باستثناء جزيرة هوكايدو حيث لا يزال تأثيرهم باقٍ فيها حتى الآن يتميز الآينو بملامح ولغة وثقافة تختلف بشكل واضح عن مثيلتها اليابانية، ويتبدَّى ذلك الاختلاف بشكل جلي في الملامح الشكلية حيث يتميز الآينو بأجساد أكثر طولا وضخامة من اليابانيين كما يتميزون بكثرة الشعر بأجسادهم مقارنة بالعرق الياباني. وللآينو معتقدات خاصة بهم تتمثل بتقديسهم لحيوان الدب بشكل خاص، حيث يُضحَّى به إرضاء لآلهتهم. يبلغ عدد الآينو الموجودين حاليا حوالي 150 ألف نسمة، الأغلبية منهم في اليابان مع مجموعات أقل موجودة في روسيا.

تاريخ

تشير الأبحاث الحديثة إلى أن ثقافة الآينو نشأت من دمج ثقافتي أوخوتسك وساتسومون  في 1264، نقل سكان نيفخ إلى أسرة يوان الحاكمة آنذاك في الصين أن الآينو غزو أرضهم، مما أدى إلى معارك بين الآينو وأسرة يوان. بدأ اتصال نشط بين الواجين (اليابانيين عرقيا) والآينو من إيزوتش (التي تعرف الآن باسم هوكايدو) في القرن 13. وكان الآينو مجتمع من الصيادين، الذين كان أسلوب عيشهم مبنيا أساسا على الصيد وصيد الأسماك، أما ديانتهم فكانت عبارة عن دين يقوم على ظواهر الطبيعة.
في عام 1868 كان هناك حوالي 15000 من الآينو في هوكايدو، 2000 في ساخالين، وحوالي 100 في جزر كوريل.
كان الآينو مهمشين على نحو متزايد على الأراضي التي كانوا يقطنونها، لكن، وعلى مدى فترة من 36 سنة فقط، انتقل الآينو من كونهم مجموعة معزولة نسبيا من الناس إلى أناس يملكون أراضيهم الخاصة، بالإضافة إلى اللغة والدين والعادات التي بدأت بالاندماج مع عادات وديانات اليابانيين.
بالإضافة إلى هذا، أرض التي عاش عليها الآينو وُزعت على الواجين الذين قرروا الانتقال إلى هوكايدو، وكان ذلك بتشجيع من الحكومة اليابانية في عصر ميجي للاستفادة من وفرة الجزيرة للموارد الطبيعية، وخلق والحفاظ على المزارع في نموذج الزراعة الصناعية الغربية.

الاعتراف الرسمي
في 6 يونيو 2008، تمت الموافقة على القرار من الحزبين غير ملزم من قبل البرلمان الياباني يدعو الحكومة إلى الاعتراف بشعب الآينو كسكان أصليين لليابان، ويحث القرار أيضا على إنهاء التمييز ضد الجماعة، وكان كذلك إذ تم الاعتراف بأن شعب الآينو هم «سكان أصليون مع لغة ودين وثقافة خاصة بهم»، وبموجب هذا القرار تم إلغاء قانون 1899 العنصري الإقصائي.
على الرغم من أن القرار تاريخي هام، علق هيدياكي إيمورا، أستاذ في جامعة كايسن في طوكيو والمتخصص في حقوق السكان الأصليين، أن القرار «ضعيف من حيث معنى الاعتراف بالحقائق التاريخية»، إذ يذكر أن شعب الآينو تم إجباره «قسريا» كي يصبح شعبا يابانيا من الأساس.

الأصل
ينحدر شعب الآينو من شعب جومون جين، الذي عاش في اليابان في فترة جومون. واحدة من أهم أساطير اليابان آنذاك، ويُقال أنهم «عاشوا في هذا المكان قبل مائة ألف سنة قبل مجيء أطفال الشمس».
تشير الأبحاث الحديثة إلى أن ثقافة الآينو التاريخية نشأت من دمج ثقافتي أوخوتسك مع ساتسومون، واحدة من الثقافات الأثرية القديمة المستمدة من ثقافات فترة جومون من الأرخبيل الياباني. استند اقتصادهم على الزراعة، فضلا عن صيد الحيوانات والأسماك.

تشير الدراسات القحفية إلى التقارب المورفولوجي والوراثي للقوقازيين. هذه تاريخ العلاقات إلى العصر الحجري. وخلصت الدراسة إلى أن عينو يمكن أن يوصف بأنه «الأوراسي».

إيشيدا وآخرون، في عام 2009، يشبه معظم جومون العصر البرونزي في جنوب سيبيريا. هناك دليل على أن جومون يحتفظ بخصائص الشعوب القديمة في النصف الغربي من أوراسيا (أوروبا) أو آسيا الوسطى أو جنوب سيبيريا.

خلصت العديد من الدراسات والباحثين (بما في ذلك نوريكو سيجوتشي) إلى أن شعب جومون وأينو ينتميان إلى مجموعة من العصر الحجري القديم تقع في جنوب سيبيريا. كان الشعب القديم في جنوب سيبيريا مرتبطًا أيضًا بالشرق أوروبي والشرق الأوسط.

تربط التحاليل الجينية لجينات HLA I و HLA II وكذلك ترددات الجينات HLA-A و -B و -RB1 بين عينو وبعض الشعوب الأصلية للأمريكتين، خاصةً إلى السكان على ساحل المحيط الهادئ الشمالي الغربي مثل Tlingit. يقترح العلماء أنه يمكن إرجاع السلف الرئيسي لعينو وبعض المجموعات الأمريكية الأصلية إلى مجموعات من العصر الحجري القديم في جنوب سيبيريا.

اللغة الأم
اليوم، تشير التقديرات إلى أنه تبقى أقل من 100 شخص متحدث باللغة،  في حين تشير بحوث أخرى إلى أن الرقم أقل من 15 متحدث باللغة. تم تصنيف اللغة بأنها «مهددة بالانقراض». ونتيجة لهذه الدراسة فإن لغة الأينو محدودة جدا وتستعمل إلى حد كبير في البحوث التاريخية.
وإن كانت هناك محاولات لإظهار أن اللغة الآينو واللغة اليابانية لديهما أوجه اتصال وترابط، لكن قوبلت هذه المحاولات برفض العلماء الحديث عن وجود مثل هذه العلاقة، مثل الاقتراض المتبادل بين الكلمات اليابانية ولغة الآينو. في الواقع، لم تفلح أي محاولة لإثبات وجود علاقة بين لغة الآينو مع أي لغة أخرى كما أن هذه المحاولات لم تلق قبولا واسعا، وتُعتبر هذه اللغة حاليا لغة معزولة.

الثقافة

كانت ثقافة الآينو التقليدية مختلفة تمامًا عن الثقافة اليابانية. إذ وفقًا لتاناكا ساكوراكو من جامعة كولومبيا البريطانية، يمكن تضمين ثقافة الآينو في «منطقة المحيطات الشمالية» الأوسع، وذلك في إشارة إلى الثقافات الأصلية المختلفة في شمال شرق آسيا و«ما وراء مضيق بيرينغ» في أمريكا الشمالية.

من عادات رجال الآينو ألَّا يحلقوا لحاهم وشواربهم عقب سنٍّ معينة، فتراهم بلحًا وشواربٍ كاملة. وإنَّ الرجال والنساء يقومون، على حد سواء، بقص الشعر لغاية الكتف على شكل نصف دائري من الخلف. ومن عادة النساء أن يَشِمنَ أفواههنَّ وأحيانًا سواعدهنَّ. يبدأ، عادةً، وشم الفمَ في سنٍّ مُبكرةٍ حيث تُوشم الشفة العليا بنقطة صغيرة والتي ستكبر فتبرز تدريجيَّا كلما تقدم العمر بالفتاة. ولاتمام هذه العملية فهم يستخدمون السخام المُترسب في قعر وعاءٍ معلق فوق النار يأتون به من لحاء شجرة البتولا وهو للتلوين أيضًا. أمَّا ملابسهم التقليدية فهو الرداء المُحاك من اللحاء الداخلي لشجرة الدردار، ويُسمونه - أي اللباس - أتوسي أو أتوش. وقد صنعوا عدة أشكال مختلفة من الملابس، تتكون بشكل عام من رداء قصير بسيط مع أكمام منبسطة، يُلفُّ حول الجسم ويُربط بشريط حول الخصر. حيث تكون نهاية الأكمام عند الرسغ أو الساعد ويكون طول الثوب عمومًا قصيرًا إذ يصل إلى ما بعد الركبتين. كما وإنَّ النساء ترتدي ملابسًا داخلية مصنوعة من القماش الياباني.

تعمل الحرفيات الحديثات من نساء الآينو على نسج وتطريز الملابس التقليدية ذات الأسعار الباهظة. في الشتاء كانت تُلبس جلود الحيوانات، مع طماق منسوج من جلد الأيل، وفي جزيرة سخالين، كانت الأحذية تُصنع من جلد الكلاب أو السلمون. تعتبر ثقافة الآينو الأقراط المصنوعة تقليديًا من الكروم محايدة بين الجنسين إذ يرتديها النساء والرجال. كما من عادة النساء أيضًا أن يرتدين عقدًا مطرزًا بالخرز يسمى .

المطبخ التقليدي للآينو يزخر بأنواع متعددة من اللحوم، ففيه نجد لحم الدب، أو الثعلب، أو الذئب، أو الغرير، أو الثور، أو الحصان، بالإضافة إلى الأسماك والطيور والدخن والخضروات والأعشاب والجذور. ومن عاداتهم ألَّا يأكلوا أي لحم نيء بل يجب أن يكون مسلوقًا أو مشويًا.

كانت منازلهم التقليدية عبارة عن أكواخ مصنوعة من القش، بحجم يتخطى الـ20 قدمًا (6 م) مربعة، وهو بلا قواطع وفيه مدفأة في وسطه ولا توجد مدخنة فيه بل فقط فتحة في زاوية السقف. ويوجد فيه نافذة واحدة على الجانب الشرقي مع وجود بابين له. كما يُستخدم منزل رئيس القرية كمكان اجتماع عام عند الحاجة إليه. ولدى الآينو نوع آخر من المنازل التقليدية يسمى شيز chise.

الآينو مقلين جدًا من ناحية الأثاث، إذ هم يجلسون على الأرض المُغطاة بطبقتين من الحصير، إحداهما مصنوعة من الأسلِ، والأخرى من نبات مائي له أوراق طويلة على شكل هلال وهو نبات السوسن الأصفر. وأمَّا بالنسبة للأسرَّةِ، فهم يبنونها من ألواح خشبية لها عدة أعمدة تُعلق عليها حصيرة خفيفة تُحيط بالسرير، ويستخدمون جلود الحيوانات كبطانيات. وبالنسبة لأدوات تناول الطعام، فرجال الآينو يتناولون الطعام بأعوادٍ، وأما النساء فيمتلكن ملاعق خشبية. لا يحظى  بشعبية كبيرة خارج مجتمعاتهم، ومع ذلك، فهُناك عدد قليل من المطاعم في اليابان تقدم أطباق الآينو التقليدية، خاصة في العاصمة طوكيو وهوكايدو.

في مجتمع الآينو لا يُعهد بمهام القضاة إلى الرؤساء بل يجلس عدد غير مُعين من أعضاء المجتمع ليقوموا بمهمة الحكم على الجُناة. كما لا توجد عندهم عقوبة الإعدام، ولا يلجأون إلى سَجنِ الجُناة. ويكتفون بالضرب كعقوبة نهائية ومُجزية. وأمَّا في حالة القتل، فقد عمد الآينو إلى قطع أنف الجاني أو قطع أوتار قدميه جزاءً على ما اقترفت يداه.

الدين

يُعتبر الآينو تقليديون لأنَّهم يعدون من الأرواحيين، إذ إنَّهم يؤمنون بأنَّ لكل شيء في الطبيعة له  أي (روحًا أو إلهًا) في داخله. والتي كانت ترمز إلى قوى الطبيعة ولكنها كانت ممثلة في شكل مجسم. ومن أهمِّ هذه الأرواح أو الآلهة ، إلهة الموقد، و، إله الدببة والجبال، و، إله البحر، وصيد الأسماك، والحيوانات البحرية. ويعتبر  هو خالق العالم في . وأيضاً، أهم الكومونات: «تشوب» هو إله الشمس، وزوجته «تمبي» هي إلهة القمر، و«كوندا كورا» هو إله السماء، و«كانا» هو إله الرعد، و«فوتشي» هي إلهة النار، و«اكا-أوش» هي سيدة المياه السطحية، و«خاشينوف-أوك» هي إلهة الصيد، و«شيرامبا» هي إله النباتات. وفقًا للأساطير، كان «كومي آييناكاموي» و«آينوراكورو أكيكورمي» أيضًا أبطالًا ثقافيين مهمين.

ليس للآينو كهنة يحترفون هذه المهنة؛ وبدلاً من ذلك، يؤدي رئيس القرية أي احتفالات دينية ضرورية. وتنحصر الاحتفالات في عمل إراقة الساكي وتلاوة الصلوات وتقديم عصي الصفصاف مع ظفائر خشبية متصلة بها. تسمى هذه العصي  (للمفرد) ونوسا (للجمع). يتم وضعها على مذبح يستخدم «لإعادة» أرواح الحيوانات المقتولة. إنَّ احتفالات الآينو لإعادة الدببة تسمى . يشكر شعب الآينو الآلهة قبل الأكل والصلاة لإله النار في وقت المرض. إنهم يعتقدون أن أرواحهم خالدة، وأن أرواحهم ستكافأ فيما بعد بالصعود إلى كاموي موسير (أرض الآلهة).

يعتبر الآينو جزءً من مجموعة أكبر من السكان الأصليين الذين يمارسون عبادة الدببة. يعتقد الآينو أن الدب مميز جدًا لأنهم يعتقدون أنَّ الدب هو طريق كيم أون كاموي في إيصال هدية جلد الدب ولحمه إلى البشر. أفاد جون باتشلور أن الآينو ينظرون إلى العالم على أنه محيط كروي تطفو عليه العديد من الجزر، وهو منظر يعتمد على حقيقة أن الشمس تشرق من الشرق وتغرب في الغرب. كتب أنهم يعتقدون أن العالم يستند على ظهر سمكة كبيرة، والتي عندما تتحرك تسبب الزلازل.

تم استيعاب الآينو في المجتمع الياباني السائد وقد تبنى البوذية والشنتو، بينما تم إلحاق بعض الآينو الشماليين كأعضاء في الكنيسة الأرثوذكسية الروسية. وفيما يتعلق بمجتمعات الآينو في شيكوتانتو  ومناطق أخرى تقع ضمن نطاق التأثير الثقافي الروسي، كانت هناك حالات لبناء الكنائس بالإضافة إلى تقارير تفيد بأن بعض الآينو قرروا اعتناق العقيدة المسيحية. كانت هناك أيضًا تقارير تفيد بأن الكنيسة الأرثوذكسية الروسية قامت ببعض المشاريع التبشيرية في مجتمع سخالين آينو. ومع ذلك، لم يتغير الكثير من الناس وهناك تقارير عن العديد من الأشخاص الذين بدلوا عقيدتهم. وقد تم ازدراء المتحولين إلى الإسلام بوصفهم «نوتسا آينو» (الآينو الروسي) من قبل أعضاء آخرين في مجتمع الآينو. ومع ذلك، تشير التقارير إلى أن العديد من الآينو حافظوا على إيمانهم بآلهة العصور القديمة.

وفقًا لمسح أجرته جامعة هوكايدو عام 2012، فإن نسبة عالية من الآينو هم أعضاء في ديانة أسرتهم وهي البوذية (خاصة ). ومع ذلك، يُشار إلى أنه على غرار الوعي الديني الياباني، لا يوجد شعور قوي بالتماهي مع دين معين.

الجغرافيا
توزع الآينو في الجزر الشمالية والوسطى من اليابان، من جزيرة ساحلين في الشمال إلى جزر الكوريل وجزيرة هوكايدو وهونشو الشمالية، على الرغم من أن بعض المحققين ذكروا أن الحدود تمتد إلى جميع أنحاء هونشو شمالا حتى الطرف الجنوبي من شبه جزيرة كامتشاتكا التي تُعرف الآن كايب لوباتكا. كانت تُعرف جزيرة هوكايدو بالنسبة للآينو بموشير الآينو، ضمها اليابانيين رسميا في وقت متأخر من عام 1868، من جهة، كوسيلة لمنع التسلل من الروس، ومن جهة أخرى لأسباب إمبريالية.

نظرية الارتباط بالقارة الأمريكية
في أواخر القرن العشرين، نشأت تكهنات بأن مجموعة متصلة بالجومون ربما كانت أولى المجموعات التي وطأت أرض أمريكا الشمالية. وتستند هذه النظرية إلى حد كبير من الأدلة المسستخرجة (الهياكل العظمية) والثقافية تعود لقبائل كانت تعيش في الجزء الغربي من أمريكا الشمالية وأجزاء أخرى معينة [تحتاج إلى توضيح] من أمريكا الجنوبية.
وقد أظهرت الدراسات ورسم الخرائط الجينية بواسطة البروفيسور الإيطالي كافالي سفورزا الانحدار الحاد في ترددات الجين تتركز في المنطقة الواقعة حول بحر اليابان، وخاصة في الأرخبيل الياباني، وهو ما يميز هؤلاء السكان من الآخرين في بقية شرق آسيا ومعظم القارة الأمريكية.

الحزب السياسي للآينو
تأسس حزب الآينو في 21 يناير 2012،  بعد أن قامت مجموعة من ناشطين الآينو في هوكايدو بتشكيل حزب سياسي في 30 أكتوبر 2011. ذكرت وكالة آينو هوكايدو أن كايانو شيرو، نجل الزعيم السابق آينو كايانو شيجيرو، سيرأس الحزب. هدفهم هو المساهمة في تحقيق مجتمع متعدد الثقافات والأعراق في اليابان، جنبا إلى جنب مع حقوق الآينو.

انظر أيضاً

 مطبخ آينو

معرض صور

مصادر

الآينوية
تاريخ سخالين
تاريخ شمال شرق آسيا
تاريخ هوكايدو
روس من أصل ياباني
شعوب أصلية في شرق آسيا
مجموعات عرقية في اليابان
مجموعات عرقية في روسيا

آينو


Alice Sebold (Madison, 6 de setembro de 1963) é uma autora americana, conhecida por seus romances The Lovely Bones e The Almost Moon, e por um livro de memórias, Lucky . Ela é mais conhecida por The Lovely Bones, um best-seller do New York Times que foi adaptado para um filme com o mesmo nome em 2010. Ela também é conhecida por suas memórias, Lucky, que vendeu mais de um milhão de cópias e descreve sua experiência em seu primeiro ano na Syracuse University, quando foi estuprada. Anthony Broadwater, que foi incorretamente identificado como o perpetrador por Sebold, acabou cumprindo 16 anos de prisão. Ele foi exonerado em 2021, depois que um juiz encontrou sérios problemas com a condenação original.

Estupro e escrita de Lucky
Nas primeiras horas de 8 de maio de 1981, quando Sebold era calouro na Syracuse University, ela foi agredida e estuprada enquanto caminhava para casa através de um túnel para um anfiteatro perto do campus. Cinco meses depois, enquanto caminhava por uma rua perto do campus de Syracuse, ela encontrou um homem que ela acreditava ser o estuprador. O homem, Anthony Broadwater, acabou cumprindo 16 anos de prisão, mantendo sua inocência o tempo todo. Por não admitir o ataque, ele teve sua liberdade condicional negada cinco vezes. Broadwater foi lançado em 1999 e permaneceu no registro de criminosos sexuais de Nova York.

Anulação da condenação de Broadwater
Broadwater tentou cinco vezes que a condenação fosse anulada, com pelo menos o mesmo número de grupos de advogados. Quando Timothy Mucciante começou a trabalhar como produtor executivo em um projeto para adaptar Lucky ao cinema, ele notou discrepâncias na parte de seu livro que descreve o julgamento. Ele acabou deixando o projeto por causa de suas preocupações com a história e contratou um investigador particular para revisar as evidências contra Broadwater.

Em novembro de 2021, Broadwater teve a condenação revertida por um juiz da Suprema Corte de Nova York, que determinou que havia sérios problemas com a condenação original. A condenação se baseou fortemente em duas evidências: o testemunho de Sebold e a análise microscópica do cabelo, uma técnica forense que o Departamento de Justiça dos Estados Unidos posteriormente considerou não confiável.

Sebold identificou uma pessoa diferente como seu estuprador. Quando a polícia disse que ela havia escolhido a "pessoa errada", ela disse que os dois homens pareciam "quase idênticos". Sebold escreveu em Lucky que ela pensava que a equipe de defesa tentaria alegar que "Uma garota branca em pânico viu um homem negro na rua. Ele falou familiarmente com ela e em sua mente ela conectou isso ao seu estupro. Ela estava acusando o homem errado."

Sebold escreveu em Lucky que o promotor a havia instruído a mudar sua identificação.

Em relação a Sebold, Broadwater passaria a dizer "Eu simpatizo com ela, o que aconteceu com ela. Só espero que haja um sincero pedido de desculpas. Eu aceitaria. Não sou amargo nem tenho malícia em relação a ela." Uma semana depois que Broadwater foi exonerado, Sebold se desculpou publicamente por sua parte em sua condenação, dizendo que ela estava lutando "com o papel que eu involuntariamente desempenhei dentro de um sistema que mandou um homem inocente para a prisão" e que Broadwater "se tornou outro jovem negro brutalizado por nosso sistema legal falho. Sempre sentirei pena pelo que foi feito a ele."

Scribner, o editor de Lucky, divulgou uma declaração após a exoneração de Broadwater de que a distribuição de todos os formatos do livro cessaria enquanto Sebold e o editor determinavam como revisar o trabalho.

Alunos da Universidade de Houston
Alunos da Universidade de Syracuse
Pessoas vivas
Nascidos em 1963

Alice Sebold


Der  Botanische Garten Frankenburg ist ein Arboretum in Hintersteining, einem Ortsteil der Marktgemeinde Frankenburg am Hausruck in Oberösterreich.
Die Anlage am Waldkamm des Hausruck-Bergzugs ist keiner Hochschule oder Universität angeschlossen, sondern versteht sich eher als Parkanlage und Erholungsgebiet.

Lage
Die Anlage befindet sich am Talende der Redl an der Südseite des Hausruckwaldes in einer Höhe von ca. 550 m. Das Tal ist nach Süden ausgerichtet und wird im Osten und Westen von Hügeln – teils mit Felsabbrüchen – bis zu einer Höhe von 800 m begrenzt. Nach Süden ist die Sicht frei auf die Alpen, mit dem Traunstein, dem Dachsteinmassiv und den Hohen Tauern.

Geschichte
In den Jahren 1950 bis 1956 wurde von Felix Bentz, einem jungen Forstwirt und lokalen Förster, in Eigeninitiative mit den ersten Pflanzungen auf einem Grundstück des Forstgutes Limbeck-Lilienau begonnen. Bentz besorgte sich Pflanzen und Samen aus allen Teilen der Welt, um ihr Wuchsverhalten unter den örtlichen klimatischen und Bodenbedingungen zu untersuchen. Die Erstbepflanzungen dürften etwa 800–1000 Bäume und Sträucher umfasst haben.

Ab 1965/70 geriet der Garten wieder in Vergessenheit.

Im Jahre 1992 wurde das Grundstück der Marktgemeinde Frankenburg angeboten und von dieser gekauft. Nach Gründung eines Arbeitskreises unter der Leitung von Josef Pachinger wurde in Zusammenarbeit mit der Marktgemeinde Frankenburg und einer großen Anzahl freiwilliger Helfer mit der Revitalisierung der Anlage begonnen. Die Versuchsbestände waren inzwischen weitgehend von der Fichte, dem Forstbaum des Hausrucks, überwuchert worden und wurden wieder freigestellt.
Es wurden Wege und Teiche angelegt und neu angepflanzt, womit der Bestand wieder auf 1000 Exemplare angewachsen ist. Diese Pflanzen stammen zum großen Teil aus einer privaten Gartenanlage aus Pfarrkirchen in Bayern. Auch ein Imkerlehrpfad wurde angelegt.
Der Garten wurde in der Zwischenzeit um ein Drittel auf ungefähr 2,4 ha erweitert.

Die Bäume und Gehölze sind in Gruppen nach Kontinenten zusammengepflanzt, sodass sich ein geschlossener Eindruck eines Florenraums bildet. Alle Exemplare sind beschriftet.

Der Garten kann ganzjährig kostenlos besichtigt werden. Gegen Voranmeldung beim Marktgemeindeamt werden auch Führungen angeboten.
Betreut wird das Arboretum durch ehrenamtliche Helfer und vom Bauhof der Marktgemeinde Frankenburg.

Auszug aus der Artenliste

Botanischer Wanderweg
Im Jahre 1998 wurde auch der Botanische Wanderweg eingerichtet. Entlang dieses 10 km langen Weges geben Schautafeln den Wanderern einen Einblick in die örtliche Natur. Der Wanderweg ist als Rundwanderweg angelegt und beginnt bzw. endet am Frankenburger Marktplatz. Er führt durch die Pflanzenwelt im Naturschutzgebiet am Grünberg zum Botanischen Garten und durch Hochmoorgebiet.

Literatur
 Umwelt- und Gesundheitsausschuss der Marktgemeinde Frankenburg: Naturraum Frankenburg – Eine Momentaufnahme. Moserbauer Druck & Verlag, Ried 1999
 Josef Wadl: Botanischer Garten und Wanderweg in Frankenburg am Hausruck. In: Der Bundschuh. Schriftenreihe Museum Innviertler Volkskundehaus, 2001.

Weblinks

 Botanischer Garten, frankenburg.ooe.gv.at > Freizeit, Kultur und Tourismus
 Wanderkarte der Gemeinde
 Botanischer Garten auf DORIS intermap → Fachkarte Naturschutz (Grundlagendaten → Landschaftserhebung)

Einzelnachweise

Arboretum in Österreich
Frankenburg am Hausruck
Hausruck und Kobernaußerwald

Botanischer Garten Frankenburg am Hausruck