The Senate of Fiji was the upper chamber of Parliament. It was abolished by the 2013 Constitution of Fiji, after a series of military coups. It was the less powerful of the two chambers; it could not initiate legislation, but could amend or veto it.  The Senate's powers over financial bills were more restricted: it could veto them in their entirety, but could not amend them.  The House of Representatives could override a senatorial veto by passing the bill a second time in the parliamentary session immediately following the one in which it was rejected by the Senate, after a minimum period of six months.  Amendments to the Constitution were excepted: the veto of the Senate was absolute.  Following the passage of a bill by the House of Representatives, the Senate had 21 days (7 days in the case of a bill classified as "urgent") to approve, amend, or reject it; if at the expiry of that period the Senate had done nothing about it, it was deemed to have passed the bill.

Composition of the Senate

The Senate had 32 members.  Formally, they were appointed by the president for five-year terms coinciding with the term of the House of Representatives.  Constitutionally, however, the president was required to accept the nominees of specified institutions.  Fourteen senators were chosen by the Bose Levu Vakaturaga (Great Council of Chiefs), though in practice it had chosen to delegate this prerogative to Fiji's 14 provincial councils, each choosing one senator.  A further nine senators were chosen by the prime minister and eight by the leader of the opposition.  The one remaining senator was selected by the Council of Rotuma, a Fijian dependency.

From among their own members, the senators used to elect a president and vice-president, whose roles were similar to those of the speaker and deputy speaker of the House of Representatives, respectively.  As of September 2006, the president of the Senate was Ratu Kinijoji Maivalili; the vice-president was Hafiz Khan.  They were chosen in June 2006 to replace Taito Waqavakatoga and Kenneth Low, both of whom had retired from the Senate.

The built-in near-majority of Fijian chiefs in the Senate gave them an effective veto over contentious social legislation, as well as constitutional amendments, provided they voted as a block, as they would almost certainly be joined by enough other senators to muster a majority.  In addition, any changes to clauses of the constitution guaranteeing indigenous Fijian ownership and control of most of the land had to be approved by 9 of the 14 senators chosen by the Great Council of Chiefs, as well as by a majority in the Senate as a whole.

Senators, like their fellow-parliamentarians from the House of Representatives, could be appointed to the Cabinet – the executive arm of government.

History of the Senate
The Fijian Senate came into being in 1972, when the old unicameral Legislative Council was replaced by the bicameral Parliament.  The Senate was restructured twice after the original constitutional structures went into effect.

From 1972 to 1987, the Senate consisted of 22 members.  Appointed by the governor-general on the nomination of the Great Council of Chiefs (8), the prime minister (7), the leader of the opposition (6), and the council of Rotuma (1), senators served six-year terms, with half retiring every three years.  The first term of office for half of the nominees of the Great Council of Chiefs and of the leader of the opposition, three of the seven nominees of the prime minister, and the lone Rotuman senator, was for three years only, ending in 1975.  The Senate was a permanent body; it was never dissolved.

The Constitution was rewritten following two military coups in 1987.  The Senate was expanded to 34 members appointed by the president for four-year terms, with half retiring every two years.  The president appointed 24 senators on the nomination of the Great Council of Chiefs, 1 on the nomination of the Council of Rotuma, and a further 9 at his own discretion from the Indo-Fijian and minority communities.  This arrangement was in effect from 1992 to 1999.  The first term of 12 of the 24 senators nominated by the Great Council of Chiefs and 4 of the 9 appointed to represent other communities was for two years only, ending in 1994.  As previously, the Senate was never dissolved.

Constitutional arrangements came into effect in 1997–1998, and the first Senate so appointed took office in 1999.  For the first time, all senators served concurrent, five-year terms, coinciding with the term of the House of Representatives.

Senate membership

As of 28 September 2006, the Fijian Senate comprised the following persons:

Nominated by the Bose Levu Vakaturaga

Nominated by the prime minister

Nominated by the leader of the opposition

Nominated by the Council of Rotuma

See also
President of the Senate of Fiji

Notes

Source: Fiji Parliamentary website, supplemented from the Hansard records.

External links
 Official website of the Fijian Senate

1970 establishments in Fiji
2013 disestablishments in Fiji
Fiji
Government of Fiji
Fiji, Senate
Politics of Fiji
Political organisations based in Fiji

Senate of Fiji


În antichitate, teritoriul actual al Muntenegrului era locuit de triburi ilire. În sec. al-II-lea î.Hr., teritoriul actual al Muntenegrului este cucerit de romani și încorporat în provincia romană Illyricum. Între sec. VI-VIII, aici sosesc triburi slave, ce se vor stabili aici și se vor amesteca cu populația locală.

La sfârșitul sec. XII, regiunea a fost inclusă în Imperiul Sârb. În urma înfrângerii sârbilor de către turci în Bătălia de la Kosovo Polje (1389), regiunea a devenit independentă. A fost adesea în război cu albanezii și turcii, aceasta a format în 1711 o alianță cu Rusia. În timpul Primul Război Balcanic, a luptat împotriva Turciei. A fost aliată Serbiei în timpul Primului Război Mondial. După război, aceasta se va uni cu Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor(Iugoslavia după 1929).

În timpul Celui De-al Doilea Război Mondial, a fost ocupată de italieni. În 1946, devine una dintre cele 6 republici iugoslave. După 1992, Serbia și Muntenegru au format Republica Federală Iugoslavia. În 2003, parlamentele Muntenegrului, Serbiei și cel iugoslav, au ratificat o nouă constituție care a menținut federația sub Denumirea de Serbia și Muntenegru. În 2006, Serbia și Muntenegru s-au separat complet pe cale pașnică.

Istorie

Antichitate
Plinius, Appian și Ptolemeu menționau Docleatae ca o regiune maritimă, inhabitabilă, în care se situa și orașul Doclea (Podgorița veche).
Romanii au cucerit această regiune în anul 90 d.Hr. Slavii au cucerit această regiune mai târziu, între secolele V-VII, și au avut, până în secolul al X-lea, un principat semi-independent, numit Doclea, care era legat de Serbia Medievală, și într-o mai mică măsură de Imperiul Bizantin și Bulgaria.

Evul Mediu

Doclea și-a dobândit independența de Imperiul Bizantin în 1042. În următoarele decenii și-a extins teritoriile, anexând Rascia și Bosnia, după care de asemenea, a fost recunoscută ca regat. Puterea sa a început să intre în declin, la sfârșitul  secolului al XI-lea, iar ]n 1186, a fost cucerit de Stefan Nemanja și încorporată în teritoriile Sârbești. Noile pământuri alipite, numite Zeta pe atunci, au fost conduse de către dinastia sârbă Nemanjić. După ce Imperiul Sârb s-a prăbușit, în a doua jumătate a secolului al XIV-lea, o altă familie (Dinastia Balšić) au venit la putere.
În 1421, a fost anexată Despotatului Sârbesc, dar după 1445, o altă familie regală din Zeta, familia Crnojević, a condus Muntenegru până în 1499, făcându-l ultima monarhie  independentă a Balcanică, înainte ca Otomanii să o anexeze sangeacului Shkodër. Pentru un timp scurt, Muntenegru a existat ca un sangeac separat, autonom, în anii 1514-1528, o altă versiune spune că a existat sub acest statut în anii 1597-1614.

Dominația Otomană și Mitropolia

În secolul al XVI-lea, Muntenegrului i s-a atribuit o formă unică de autonomie în interiorul Imperiului Otoman, și anume, eliberarea familiilor și a clanurilor muntenegrene de anumite restricții. Totuși muntenegrenii au refuzat orice fel de conducere Otomană prin rebeliunile și numeroasele proteste, ale căror număr a crescut semnificativ în secolul al XVII-lea, ce au culminat cu înfrângerea Otomanilor în Marele Război Turcesc, la sfârșitul acelui secol.

Muntenegru a devenit o teocrație, condusă de Biserica Ortodoxă Sârbă și de Mitropolia Muntenegrului și a Litoralului. O perioadă înfloritoare, nemaiîntâlnită din timpurile lui Petrovici-Neagoș. Numele conducătorului teocrației era  "Vladika al Muntenegrului". Republica Veneția și-a introdus guvernatori care s-au amestecat în politicile statale a Muntenegrului; când republica a fost succedată de Imperiul Austriac în 1797, guvernatorii au fost retrași de către Petar II în 1832. Predecesorul său, Petar I a contribuit la unificarea Muntenegrului cu Ținuturile muntoase.

Principatul Muntenegrului

Sub conducerea lui Nikola I, suprafața principatului s-a mărit de multiple ori în războaiele Turco-Muntenegrene, care au culminat cu independența acestei regiuni în anul 1878. După acest eveniment, s-au stabilit relații diplomatice cu Imperiul Otoman. Chiar dacă au existat incidente privind amplasarea hotarelor, relațiile între cele 2 state au continuat în următorii 30 de ani, până când regele Abdul-Hamid al II-lea a fost detronat.

Abilitățile din domeniul politicului a celor 2 oficiali au jucat un rol major în relațiile de prietenie de pe viitor. Modernizarea Muntenegrului a continuat. Așadar, unele din cele mai mare evenimente ale timpurilor de atunci reprezenta adoptarea unei constituții, în 1905. Chiar și așa, disputele politice dintre partidul de guvernământ, Partidul Popular Muntenegrean care erau pentru procesul de modernizare și uniune cu Serbia și Adevăratul Partid al Poporului, care avea o politică monarhistă, contrară celei de guvernământ.

În timpul acestei perioade, unele dintre cele mai glorioase victorii asupra Otomanilor a avut loc la Grahovac. Ducele Mirko Petrović, fratele mai mare a lui Knjaz Danilo, conducea o armată de 7,500 de ostași și a învins-o pe cea Otomană, superioară cantitativ, cu 13,000 de soldați la Grahovac pe 1 mai 1858. Gloria acestei bătălii muntenegrene fusese imortalizată în unele poeme și ode sud-slavone ale timpului, în mare parte a muntenegrenilor din Voivodina, făcând parte în acele timpuri din Austro-Ungaria. Acest fapt a forțat Marile puteri să demarcheze în mod oficial, granițele dintre Muntenegru și Imperiul Otoman, acordându-i astfel statutul de facto, de țară independentă.

Prima Constituție muntenegreană a fost proclamată în 1855; cunoscută deasmenea sub numele de Codul lui Danilo.

Regatul Muntenegru (1910–1918)

În 1910, Muntenegru devenise regat iar apoi, ca rezultat a Războaielor Balcanice din 1912 și 1913 (războaie în care otomanii au pierdut toate cuceririle din Balcani), o frontieră comună cu Serbia și cu Shkodër (care s-a alăturat, mai târziu, Albaniei) a fost stabilită.
În Primul Război Mondial în 1914, Muntenegru s-a aliat Serbiei împotriva Puterilor Centrale, suferind o înfrângere la scară largă către Austro-Ungaria la începuturile anului 1916. În 1918, Aliații au eliberat Muntenegru, care mai apoi s-a unit cu Serbia.

Unificarea și răscoala de Crăciun
În timpul Primului Război Mondial (1914-1918), Muntenegru fusese aliat cu Puterile Aliate. Din 15 ianuarie 1916 până în Octombrie 1918, Muntenegru a fost ocupat de către Austro-Ungaria. Pe timpurile ocupației, regele Nikola I al Muntenegrului a sosit mai întâi în Italia iar mai apoi în Franța, mai târziu guvernul transferându-și sarcinile și operațiunile sale la Bordeaux. Când Aliații au eliberat Muntenegru, Adunarea din Podgorița (Podgorička skupština, Подгоричка скупштина Podgoricika Skupștina) a fost stabilită și a votat interzicerea întoarcerii regelui în țară și unirea țării cu Regatul Serbiei la 1 decembrie 1918. La Răscoala de Crăciun, o mare parte din populația din Muntenegru, cunoscuți ca Verzii (Zelenaši) s-a revoltat împotriva deciziei de unificare cu Serbia, iar apoi, conduși de către liderul lor militar Krsto Zrnov Popović, au luptat împotriva forțelor pro-unificatoare, Albii (Bjelaši). Familia regală a fost reabilitată în 2011, de către guvern, iar astăzi este condusă de Prințul Moștenitor Nikola II.

Regatul Iugoslaviei

În 1922, Muntenegru a devenit, formal "Oblastul Cettinje" a zonei Zeta în Regatul Sârbilor, Croaților și Slovenilor, anexând pentru prima oară zonele de coastă ce au aparținut Albaniei Venețiene. Datorită unor restructurări succesive, în 1929 a devenit parte a unei regiuni mai întinse Banatul Zeta a Regatului Iugoslaviei a căror granițe atingeau și râul Neretva.

Strănepotul lui Nikola, regele sârb Alexandru I al Iugoslaviei domina guvernul Iugoslav. Banatul Zetei fusese unul dintre 9 banate care formau regatul și i-a fost dată denumirea după numele său vechi a acestei regiuni, Zeta. Era formată din Muntenegrul de astăzi, Serbia Centrală, Croația și Bosnia.

Regatul Muntenegrului (1941–1944)

În 1941, Benito Mussolini a ocupat Muntenegru și l-a anexat Regatului Italian. Regina italiei, Elena a Muntenegrului și-a influențat soțul, Victor Emanuel al III-lea al Italiei ca să-i sugereze lui Mussolini să facă Muntenegrul independent de Iugoslavia. După primăvara anului 1942, majoritatea suprafeței regiunii Sangeac, care a fost inclusă în Muntenegru, nu era în realitate controlată de guvern. Zona Golfului Kotor (Cattaro) a fost anexată provinciei dalmate a Italiei până în Septembrie 1943. După ce au plecat italienii, Muntenegru a rămas sub controlul trupelor germane, cu un război de gherilă teribil care a făcut ravagii în această zonă. În decembrie 1944 trupele germane au îndepărtat Partizanii iugoslavi a lui Josip Broz Tito.

Muntenegru în componența Iugoslaviei Socialiste

Muntenegru, ca și restul Iugoslaviei a fost eliberat de Partizanii iugoslavi în 1944. Prima răscoală în Puterile Axei- a Europei ocupate a avut loc pe 13 iulie 1941 în Muntenegru, când populația din Muntenegru s-a ridicat împotriva fasciștilor și s-au alăturat comuniștilor. Unii din cei mai emeriți partizani sunt Arso Jovanović, Sava Kovačević, Svetozar Vukmanović-Tempo, Milovan Đilas, Peko Dapčević, Vlado Dapčević, Veljko Vlahović, Blažo Jovanović, Pavle Kapičić and Ivan Milutinović. Muntenegru a devenit una din 6 republici socialiste ce alcătuiau Republica Socialistă Federativă Iugoslavia (RSFI), capitala sa Podgorica schimbându-și numele în Titograd în onoarea lui Josip Broz Tito. După război, infrastructura Iugoslaviei a fost reconstruită, începuse industrializarea iar Universitatea Muntenegreană a fost fondată. Republicii Socialiste Muntenegru i s-a acordat o autonomie sporită după ratificarea unei noi constituții, în 1974.

Dizolvarea Iugoslaviei Socialiste

După dizolvarea RSFI, în 1992, Muntenegru a rămas parte din Republica Federativă Iugoslavia împreună cu Serbia.

După desfășurarea referendumului de a rămâne sau nu în Iugoslavia din 1992, prezența fusese de 66% din populație, cu 95,96% din respondenți ce au votat în favoarea unei federații cu Serbia. Referendumul a fost boicotat de către populația musulmană, albaneză și catolică, dar mai ales de cetățenii ce se declarau pentru independență. Opozanții au comunicat atunci că referendumul a fost organizat sub condiții anti-democratice cu propagandă răspândită de către instituțiile de presă controlate de guvern în favoarea votării pentru federație. Nu există rapoarte care ar comunica corectitudinea și justețea acestui referendum, întrucât nu a fost monitorizat, în contrast cu referendumul cu aceeași temă din 2006, unde au fost prezenți observatorii Uniunii Europene.

În anii 1991-1995, în care s-au desfășurat Războiul Bosniac și cel croat, poliția și forțele militare din Muntenegru s-au alăturat celor sârbești în perioada atacurilor din Dubrovnik, Croația. Aceste acte de agresiune, cu scopul de a dobândi mai mult teritoriu, au fost caracterizate de grave încălcări ale drepturilor omului.

Generalul muntenegrean Pavle Strugar a fost condamnat pentru participarea sa în bombardamentele din Dubrovnik. Refugiații bosniaci au fost arestați de către poliția muntenegreană și duși în lagărele sârbești în Foča, unde au fost supuși torturii și executați.

În 1996, guvernul lui Milo Đukanović a rupt relațiile dintre Muntenegru și regimul Sârbesc, care atunci, se afla sub controlul lui Slobodan Milošević. Muntenegru și-a format propria politică monetară și a adoptat Deutsche Mark (Marca Germană) ca monedă oficială, mai apoi adoptând Euro, deși nu a făcut și nici nu face încă parte din Zona Euro. Guvernele ce s-au succedat de-a lungul anilor au promovat politici pro-independente, iar relațiile politice cu Serbia au stagnat, în ciuda schimbărilor politice de la Belgrad. Unele ținte din Muntenegru au fost bombardate de către forțele NATO în timpul Operațiunii Forțelor Aliate în 1999, deși importanța acestor atacuri nu a fost semnificativă.

În 2002, Serbia și Muntenegru a ajuns la o nouă înțelegere despre cooperare și a intrat în negocieri cu privire la statutul viitor al Republicii Federale Iugoslavia. În 2003, federația Iugoslavă a fost înlocuită cu o uniune statală mai descentralizată, numită Serbia și Muntenegru.

Calea spre independență
Statutul uniunii dintre Serbia și Muntenegru a fost subiectul referendumului cu referire la independența Muntenegrului pe 21 mai 2006, cu 419.240 de voturi înregistrate, reprezentând 86.5% din electoratul total. 230,661 de voturi au fost pentru independență (55.5%), iar 185.002 votes (44.5%) au fost împotriva ei. Diferența de 45,659 de voturi de-abia a ajuns pentru 55% necesare pentru validarea referendumului, în acord cu regulile instituite de Uniunea Europeană. Potrivit comisiei electorale, pragul de 55% a fost întrecut de numai 2,300 de voturi. Serbia, statele-membre ale Uniunii Europene și membrii permanenți a Consiliului de Securitate al ONU respectiv, au recunoscut independența Muntenegrului.

Referendumul din 2006 a fost monitorizat de 5 comisii internaționale, conduși de o echipă OSCE/ODIHR, și cu aproximativ 3,000 de observatori în total (incluzând observatori locali de la CEMI, CEDEM și alte organizații). Organizația OSCE/BIDDO și-a unit eforturile cu membrii Adunării Parlamentare OSCE (OSCE PA), Adunarea Parlamentară a Consiliului Europeni (PACE,APCE), Congresul Autorităților Locale și Regionale din Europa (CLRAE) și Parlamentul European pentru a forma Misiunea Internațională de Monitorizare a Referendumului (IROM). Rapoartele IROM nu au semnalat încălcări menționând: "conformitatea referendumului a fost evaluată cu măsurile și legile OSCE, a angajamentelor Consiliului European, și a altor standarde internaționale privind desfășurarea procesului electoral în mod democratic și în conformitate cu legislația locală." Mai mult, raportul a menționat modul desfășurării campaniei electorale, menționând echidistanța și imparțialitatea spunând astfel că "nu s-au înregistrat rapoarte cu privire la lipsirea de drepturile și/sau politice civile."

Pe data de 3 iunie 2006, Parlamentul Muntenegrean a declarat independența Muntenegrului, confirmând, formal, independența Muntenegrului. Serbia nu a făcut nici o obiecție.

Relațiile dintre Serbia și Muntenegru s-au înrăutățit pe 6 septembrie 2007 după ce conducerea muntenegrului a interzis Mitropolitului Bisericii Sârbești, preotul Filaret să intre în țară.
Situația s-a agravat și mai tare când un ministru sârb a numit Muntenegru ca fiind un "semi-stat", determinând Podgorica să solicite scuze și să înainteze un protest către guvernul Serbiei. Prim-ministrul sârb, Božidar Đelić, a trimis o scrisoare de iertare Muntenegrului după cele spuse de către consilierul premierului sârb Aleksandar Simic.

Note

Legături externe
 O cronologie a celor mai importante momente din istoria Muntenegrului, BBC

Istoria Muntenegrului


Jun Sonoda (født 23. januar 1989) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Blaublitz Akita.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jun Sonoda


ඉන්ඩිපෙන්ඩන්ට් වුමන්ස් ෆෝරම් (සිංහල තේරුම:ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය) යනු කාන්තාවන් පිලිබඳවවූ ප්‍රතිපත්තිමය ගැටඑ ඉලක්ක කරගත් කන්සවෙටිව් දේශපාලන මතධාරී ලාභය අරමුණු කර නොගත් ඇමරිකානු සංවිධානයකි.  1992 දී ක්‍රියාවේදිනියක වන රොසාලි සිල්බමන් විසින්  "ස්ත්‍රි වාදය පිලිබඳ වූ මූලප්‍රඥප්තියෙහි මධ්‍යස්ථ විකල්පය"ට අනුබල දීමක් වශයෙන්,  ක්ලැරන්ස් තෝමස්ගේ ශ්‍රේෂ්ඨාධිකරණ නාමයෝජනාවට සමගාමීව මෙය ස්ථාපනය කරන ලදී.

මොවුන් පෙනී සිටිනු ලබනුයේ සම ස්ත්‍රි වාදය උදෙසා වන අතර, මෙම "සම ස්ත්‍රි වාදය" යන්න IWF හි කතුවරියක වන ක්‍රිස්ටිනා හෆ් සමර්ස් විසින්, මධ්‍යස්ථ ස්ත්‍රි වාදය, ලිංගික ස්ත්‍රි වාදයෙන් වෙන් කර හඳුන්වා දීමට භාවිතා කර ඇත. එනම් මෙහිදි ඇය, ලිංගික විචයනය හා පුරුෂාධිපත්‍යය එරෙහිව නැගී සිටියාය..
සමර්ස්ට අනුව ලිංගික ස්ත්‍රි වාදී දර්ශනය, "නූතන දාර්ශනිකයන් හා නායකයින් අතරෙහි බහුලව පැතිර පවත්නා මතවාදය" වන අතරම, එය   "ඇමරිකානු කාන්තාවන්   පීඩනයට පත්ව ඇති  අප්‍රධාන පිරිසක්" යන මිථ්‍යාව මත රඳා පවතී."එමෙන්ම සමර්ස්ගේ සම ස්ත්‍රි වාදය, ප්‍රති-ස්ත්‍රි වාදී සංකල්පයක් ලෙසද විචාරකයන් විසින් පෙන්නා දී ඇත.

2012 එක්සත් ජනපද ජනපති මැතිවරණයේදී, මෙම සංවිධානය ඔවුන් ගේ වෙබ් අඩවියෙන් සහ දේශපාලන දැන්වීම් පෙළක් ඔස්සේ බරාක් ඔබාමා ට එරෙහිව වාචික නැගී සීටිමක් සිදු කරනු ලැබුවේ , ජනපතිතුමන්  වංක ප්‍රේමවන්තයෙකු හට සම කරමින්ය. .

සම්භවය සහ ඉතිහාසය
1992 දී රොසාලි සිල්බමන්, බාබරා ඔල්සන් සහ අනීතා කේ. බ්ලෙයාර් විසින් ස්ථාපනය කරන ලද ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය, ක්ලැරන්ස් තෝමස්ට එල්ල වූ ලිංගික හිරිහැර කිරීම් සහ අනෙකුත් 	අකටයුතුකම් යන චෝදනාවන්ට එදිරිව  "විනිසුරු තෝමස් වෙනුවෙන් කාන්තාවන්" යන ඇඩ්-හොක් කණ්ඩායම ලෙස ආරම්භ විය. 1996 දී සංවිධානය සතුව  මධ්‍යාහ්න භෝජනයේදී නිරතුරුවම හමුවී අදහස් හුවමාරු කරගත්, අත්දැකීම් බහුල  සාමාජිකයෝ 700  ක් පමණ සිටියහ. සිල්බර්මන් කාන්තා සංවිධානයේ ප්‍රථම සභාපතිනිය විය. ඊට පසු එක්වූ නායකයන් අතරට නැන්සි ප්ෆොටෙන්හර් සහ අනිටා බ්ලෙයාර් ද ඇතුලත් වී ඇතුළත් වී ඇත. සබ්‍රිනා ස්ක්‍රැෆර් සංවිධානයේ වර්තමාන විධායක අධ්‍යක්ෂකවරිය වේ..  IWF, වොෂීන්ටන් සමූහ ආණ්ඩුවෙහි  කැපී පෙනෙන සංවිධානයක් ලෙසද හදුන්වා දිය හැකිය." 2006 දී සංවිධානයේ සාමාජිකයන් 20,337 ක් සහ ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 1.05 ක අය වැය වාර්තාවක්ද තිබුණි..

අනිකුත්  ස්ත්‍රිවාදී කණ්ඩායම් වලට එරෙහි වීම්
IWF , බොහොමයක් දැඩි ස්ත්‍රීවාදී ආකල්ප වලට විරෝධය  දක්වන අතරම, එවන් අදහස් "රැඩිකල් ස්ත්‍රීවාදය" ලෙසද හඳුන්වා දෙනු ලබයි.. IWF ට අනුබද්ධ  ලේඛකයින්ගේ තර්කයට අනුව,ලිංගික පරතරය මත ආදායම වෙනස් වනු ලබන්නේ, හුදෙක් ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය නිසා නොව, කාන්තාවන් සතුව දැඩි ඉල්ලුමක්, ඔවුන්ගේ රැකියාවන්හි නම්‍යශීලීභාවයට, අඩු පැය ගණනකට සහ අවම ගමනාගමනයට ඇති බැවින්ය.
නිදහස් කාන්තා සංසදයේ උප සභාපතිනිය වන කැරී ලූකස්,දලාස් උදෑසන ප්‍රවෘත්තිවලට ලියන ලද "ආදායමෙහි ස්ත්‍රී පුරුෂ අන්තරය සහ කාන්තාවන්ගේ සිය අභිමත"  යන ලිපියෙහි දක්වා ඇත්තේ, කාන්තාවන් තම රැකියාවන්හි, ඇති නම්‍යශීලීබව සහ ස්වකීය සාධනය කෙරෙහි හුදෙක් තම වැටුප  කෙන්ද්‍ර කරගත් පුරුෂයින්ට වඩා  ප්‍රමුඛතාවක් දෙනු ලබන බවයි. කාන්තාවෝ බොහෝ දුර ගමන් කිරීමට සහ නිරතුරුවම රැකියා ස්ථාන මාරු කිරීමට සිදුවන  රැකියා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට නැඔුරු වී ඇති අතරම පුරුෂයින් ට සාපේක්ෂව බොහෝ නිවාඩු ගැනීමට මෙන්ම අවම කාලයක් රැකියා ස්ථානයේ රැදී සිටීමටද තැත් කරති.නමුත්, පුරුෂ පාක්ෂිකයෝ විසමානුපාතිකව බොහොමයක් කිලිටි, භයානක සහ දොම්නස් සහගත රැකියා වල යෙදෙති.
."

කන්සවෙටිව් මතධාරීහු, ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදයට නන් අයුරින් ප්‍රශසා කලෝය.ලින්ඩා චාවේස්ද "වුමන්ස් ෆිගර්ස්" එනම් 1999 දී මුද්‍රනය කරන ලද ඇමරිකානු කාන්තාවන්ගේ ආර්ථික සංවර්ධනය පිළිබඳව නිදර්ශන සහිත මාර්ගෝපදේශය නමැති ග්‍රන්ථයේ , ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ  සංසදය මඟින් රචිත, ස්ත්‍රීවාදීන්ගේ වූඩූ ආර්ථික විද්‍යාව නම් බොරුව හෙළිදරව් කිරීම " යන ලිපිය මහත් සේ අගය කලාය." "කැපිටලිස්ට්" සඟරාවට අදහස් දැක්වූ, ජෝන් ස්ටොස්සෙල් විසින්, 2007 දී මයිකල් බර්ගාඩ් විසින් රචිත කාන්තා  ප්‍රගති සාක්ෂියෙන් උපුටා ගනිමින් සඳහන් කලේ, " ඇමෙරිකානු කාන්තාවන් මෙතරම් විකල්ප රාශීයක් හෝ  උසස් ජීවින තත්වයක්  කිසිදා හිමි කරගෙන නොමැති බවය."

සමහර ලේඛකයින් විසින් තරයේ ප්‍රකාශ කර සිටින්නේ, ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය මගින් ස්ත්‍රීවාදී අලංකාරෝක්තියන්, හුදෙක් ප්‍රති-ස්ත්‍රීවාදී   පරමාර්ථයන් මුදුන් පත් කර ගැනීමට භාවිතා කරනු ලබන බවයි. නිදහස් කාන්තා සංසදය වනාහී රාජ්‍ය ප්‍රතිපත්ති කණ්ඩායමේ හුරු අත බවත්, ව්‍යාජ ලෙස පුරුෂයින්ගේ නිදහස ස්ත්‍රීන්ටද තිබිය යුතුය යන්නට සහයෝගය ලබා දුන්නද, එම සිද්ධාන්තයේ කෙළවර කාන්තාවන් භයානක ඉරණමකට ලක් වීමට බොහෝ ඉඩකඩ ඇති බවට එක් නිව්යෝක් ටයිම්ස් සඟරාවක කතුවැකියකද සඳහන් කර ඇත."

දේශීය ප්‍රතිපත්ති සහ වැඩසටහන්

එක්සත් ජනපදයේ  සෞඛ්‍ය ආරක්ෂක ප්‍රතිපත්තිය
2009 දී මොවුන් විසින් "යූ ටියුබ්" වෙබ් අඩවියේ පළ කරන ලද "එක්සත් ජනපද රජය සෞඛ්‍ය ආරක්ෂාව සඳහා අරමුදල් සැපයූවේ නම්, පියයුරු පිළිකා වැළඳී ඇමරිකානු කාන්තාවන් 300,000 මිය යාමට ඉඩ තිබුන" යන්න තේමා කරගත් දේශපාලනමය දැන්වීමක්, ප්‍රාන්ත  8ක් තුල වාද විවාදයට ලක් විය.
නිදහස් තතු ගවේශකයින් විසින්, IWF දැන්වීම "පැරණි සංඛ්‍යා ලේඛනයන්, දෝෂ සහිත තර්කයන් සහ සාවද්‍ය වක්‍රෝක්තීන්" මත රදා පතින බවට සොයා ගැනීමෙන් අනතුරුව,මෙය කාන්තාවන් තමා තුල ඇති භයංකාර හැගීම් තුලට වැරදි සහගත ලෙස පොලඹවන සුලු බවට ලේබල් ගත කරන ලදී.

අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්තිය සහ විශ්වවිද්‍යාල වැඩ සටහන්
ප්‍රාථමික, ද්වීතික සහ  උසස් අධ්‍ය්‍යාපනයන්ට අදාල විවිධ ගැටළු කේන්ද්‍ර කර ගනිමින් පවත්වනු ලබන අධ්‍යාපන ප්‍රතිපත්ති පිළිබඳ සාකච්ඡාවන් සඳහා සංසදය ක්‍රියාකාරී වේ.

9 වන මාතෘකාව බලාත්මක කිරීම
සංවිධානය ආරම්භයෙන් මදකට අනතුරුව, මොවුහු ජාතික රෙස්ලින් පුහුණුකරුවන්ගේ සංගමය වැනි පිරිස් සමග එක් වී එක්සත් ජනපද අධ්‍යාපන දෙපාර්තමේන්තුවේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් පිලිබඳ කාර්‍යාලය මගින් බලාත්මක කරන ලද ලිංගික සමානතාව පිලිබඳව වූ ව්‍යවස්ථාව ඉදිරිපත් කර ඇති ආකාරයට එරෙහිව නැගී සිටියහ.මෙම 1972වන  නීතියෙන් ප්‍රකාශ වනුයේ,එක්සත් ජනපදයේ වෙසෙන කිසිදු පුද්ගලයෙකුව, ස්ත්‍රි පුරුෂ භාවය මත පදනම් ව, අධ්‍යාපන  වැඩසටහනකින් හෝ ෆෙඩරල් මූල්‍ය ආධාර ලැබෙන කිසිදු ක්‍රියාකාරකමකමකින් බැහැර කිරීම,ප්‍රතිලාභ ලබා නොදීම, අන් අයගෙන් වෙනස්කොට සැළකීම ආදිය සිදු කල නොහැකි බවය." IWF හි ජ්‍යෙෂ්ඨ සාමාජිකාවක වන ක්‍රිස්ටීන් ස්ටෝල්බා ට අනුව, මෙම නීතිය අපේක්ෂා නොකරන ලද  ඍණාත්මක 	ප්‍රතිවිපාක රාශියකට තුඩු දී ඇත. කණ්ඩායමෙහි මතය තහවුරු කිරීම උදෙසා,ස්ටෝල්බා,තරයේ ප්‍රකාශ කර සිටියේ,
අප සංවිධානය, 9වන වගන්තියට විරුද්ධ බවට නිරතුරුවම  දෝෂාරෝපනයට ලක්වේ. ඒත් අප 9වන මාතෘකාවට විරුද්ධ නැත..... අප විරුද්ධ වන්නේ සිවිල් අයිතිවාසිකම් පිළිබඳ කාර්යාලය මඟින් එය බලාත්මක කිරීමට යොදා ගත් ආකාරයට පමණය. ඔවුන්ගේ ව්‍යවස්ථාවට අනුකූලව පාසැල් මඟින්  මෙය බලාත්මක කරනු ලබන්නේ  සංඛ්‍යාංක වලට අනුකූලවය..... අපගේ සාමාන්‍ය බුද්ධිය හා සංගණන දත්තයන් මගින්ද, පිළිඔිඔු වන්නේ පිරිමින් ගැහැණුන්ට වඩා මළල ක්‍රීඩාවන්ට ඇල්මක් දක්වන බවය. ඒත් මෙහි පිරිමි ළමුන් ගණනට වඩා ගැහැණු ළමුන් ගණන වැඩිය. එම නිසා මෙය හුදෙක් සංඛ්‍යා හා කෙරෙන  ක්‍රීඩාවක් පමණක් වන අතර මළල ක්‍රීඩකයන් ගණන  එයට සමානුපාතික විය යුතුය. මෙය කිරීමට පහසුම ක්‍රමය නම් පිරිමි කණ්ඩායම් ගණන අඩුකිරීමයි.

පිරිමි ළමුන් බොහෝවිට පාසැල් මළල ක්‍රීඩා  වැඩසටහන් වලට  ගැහැණු ළමුන්ට වඩා සාභාගිවීමට ඇල්මක් දක්වයි යන සංගමයේ අදහස ගෙනහැර පෑම උදෙසා ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය විසින් කාන්තා පාසැල් වල සිසුවියන් මළල ක්‍රීඩා කටයුතු වල නියැලීමේ ප්‍රතිශතය,  එවැනිම මළල ක්‍රීඩා කටයුතු වලට උපාධි අපේක්ෂිත සිසුවියන් සහභාගි වීමේ ප්‍රතිශතය හා සසඳා බැලීම සඳහා සමීක්ෂණයක් පැවැත්විය. මෙහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙසට, මිශ්‍ර පාසැල් වල සිසුවියෝ  බොහෝ දුරට මළල ක්‍රීඩිකාවන් වීමට ඉඩ ප්‍රස්ථාව හිමි කර ගන්නා බව සොයා ගන්නා ලදි. ජෙරම් රූබ්කින්, 1992 දී ඇමරිකන් ස්පෙක්ටේටර් හි  ලිපියක  වූ සමීක්ෂණයක් උපුටා දක්වමින් පවසා සිටියේ ස්ත්‍රී පුරුෂ භාවය මත පුද්ගලයින් වෙනස් කොට සැලකීම, මිශ්‍ර පාසැල්  වලින් පැමිණෙන මළල ක්‍රීඩිකාවන් ප්‍රමාණය පහළ මට්ටමක තබා ගැනීමට හේතු වේ නම්, මුළු කාන්තා සහභාගි වීමේ ප්‍රතිශතය, ජාතික කාන්තාවන්ගේ සාමාන්‍යයෙන් හරි අඩකට, බ්‍රයන් මවුර්, මවුන්ට් හොල්යෝක්, වෙල්ලෙස්ලි සහ ස්මිත් හිදී සමාන වීමට හේතුව කිමෙක්ද යන්නය..

2012  ජනවාරි මාසයේදී 9 වන මාතෘකාවෙහි 40 වන සංවත්සරය සටහන් කරමින් ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංගමයේ විධායක අධ්‍යක්ෂකවරිය වන සබ්‍රිනා ස්කැෆර්(ආ) ප්‍රකාශ කර සිටියේ, "කෙතරම් සමාන තත්වයන් යටතේ වුවද  කාන්තාවන්ට හා පුරුෂයින්ට  වෙනස් හැකියාවන් සහ අභිමතයන් ඇත යන්න, ස්ත්‍රීවාදීන් විසින් පිළිගනු ඇති බවට ඇය බලාපොරොත්තු වන බවය. මෙයට හේතු වනුයේ,  නාමිකව ව්‍යවස්ථා සම්පාදනය වුවද එයින් කාන්තාවන් හා පිරිමින් කිසිදා සම තත්ත්වයන්ට පත් කල නොහැකි වීමය.

පාසැල් තේරීම වෙනුවෙන් පෙනී සිටීම
ඇමරිකානු රාජ්‍ය මූලික,මධ්‍යම සහ උසස් පාසැල් වල පිරිමි දරුවන්ගේ විභාග ලකුණු මට්ටම් පහළ වැටිමට පිළියමක් වශයෙන්, ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය මඟින් "පාසැල් තේරීම උදෙසා කාන්තාවන්" නැමති ව්‍යාපෘතිය ක්‍රියාත්මක කරන ලදි. මෙම ප්‍රයත්නය කාන්තා අධ්‍යාපන සමානතා පනතෙහි සෘනාත්මක ඵලයද අරමුණු කොට සිදු කරනු ලබයි.ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය මඟින් ප්‍රකාශීත  ක්‍රිස්ටා කේෆර් ගේ වාර්තාවකට අනුව,
කාන්තාවන්ගේ අධ්‍යාපන සමානතා පනත යනු නැති ප්‍රශ්නයකට දුන් පිළිතුරකි.මෙම  වැඩසටහන හුදෙක් මුල්‍යමය නාස්තියක් වන අතර එම මුදල්  වඩාත් උග්‍ර ගැටළු කෙරෙහි යෙදවීමට හැකියාව තිබිණි. උදාහරණයක් ලෙස පිරිමි දරුවන්ගේ සාක්ෂරතාව දියුණු කිරීමට හෝ එය නැවතත් බදු ගෙවන්නන් හට ලබාදීමට හෝ ඉඩ තිබුණි. පාසැලේදී  ගැහැණු දරුවන් බොහෝ කඩිසරව හා උද්යෝගයෙන් අධ්‍යාපන කටයුතු වල යෙදෙන මුත් පිරිමි දරුවෝ බොහෝ විට අධ්‍යාපනය හා හැසිරීම ආශ්‍රිත ගැටළු වලින් පෙලෙනු ලබති.

එමෙන්ම, මෙම ව්‍ය‍ාපෘතිය ජාතික කාන්තාවන්ගේ සංවිධානය විසින්,  බාලක හා බාලිකා පාසල්  වෙන් වෙන්ව පවත්වා ගැනීම අනුමත කල නොහැකි නූතන වෙන්කොට සැලකීම් වලට උදාහරණයක් යැයි පවසමින් එල්ල කරන ලද වාග් ප්‍රහාරයන්ට ප්‍රතිවිරෝධී ආකල්පයක්ද විය.

2006 දී ඩූක් සරසවියෙහිවූ ලක්‍රෝස් නඩුව

2006 මාර්තු මස ඩූක් සරසවියේ ලක්‍රෝස්  ක්‍රීඩකයන්හට ස්ත්‍රී දූෂණ චෝදනා එල්ලවීමෙන් අනතුරුව මෙම නඩුවට හවුල් වී ඇති පාර්ෂවයන් මාධ්‍ය මඟින් හෙළිදරව් කිරීම පිළිබඳව ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය විසින්ගේ ජනතාවගේ අවධානයට  යොමුකර සිටියේ නඩුවේ අවසන් නීතිමය ප්‍රතිඵලය කවර වුවද ඔවුන්ගේ ආත්ම ගෞරවය වෙත මෙයින් දැඩි පහරක් එල්ල වූ බැවින්ය.
.  2006 අප්‍රියල් මස දී, මෙම සංවිධානයෙහි කැරී ලූකස් ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙසේය,
ඩූක්හිදී එක් කාන්තාවක් පිරිමි තිදෙනෙකු හට තමන්ව දූෂණය කලා යැයි චෝදනා එල්ල කළාය. එයින් දෙදෙනෙකු හට නඩු පැවරිය හැකි විය. චෝදනා එල්ල වූ පුද්ගලයන්ගේ නම් අපි දන්නෙමු. අපි ඔවුන්ගේ ඡායාරූපද දැක ඇත්තෙමු. ඔවුන්ගේ ජීවිත නැවත වරක් තිබූ ආකාරයටම නැවත පත් නොවනු ඇත. සාක්ෂි මත ඔවුන් මෙම සාහසික අපරාධය කල බවට පෙන්නුම් කෙරෙනු ඇත. එහෙම වුවොත්, ඔවුන් ඉතා දැඩි ලෙස දඬුවමට ලක්විය යුතුවන අතර ලක්වනුද ඇත.එනමුත් මාධ්‍යය විසින් චූදිතයන්ගේ ගිණුමට මෙම අපරාධය බැර කොට හමාර අතර දැන් දැන් හෙළිවන කරුණු වලට අනුව චූදිතයා නිර්දෝෂී වීමටද  බොහෝ ඉඩක් පවතී.

තීරු ලපි කතුවරයකු වන මයිකල් ගෝන(ර්), ඇලන් කේයස්ගේ ඕගනයසේෂන් රීනිව් ඇමෙරිකා" හි පළකර ඇති ආකාරයට  IWF  මඟින් පාසැල් හා දිස්ත්‍රික් ඇටනි විසින් වැරදි  ලෙස හැසිරවූ නඩුව පිළිබඳ අදහස් දක්වමින් කියා සිටියේ "ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදයෙහි චාලට් ඇලන් කලින්ම පැහැදිලි කල ආකාරයට , ඇත්තෙන්ම මෙහිදී අපහරණයට ලක් වූයේ ක්‍රීඩකයන් වන අතර 2006 වසරේ අප්‍රියල් මස, IWF වෙබ් අඩවියේ පලවූ ඇයගේ ලිපියට අනුව හදිසියේ වැරදි සහගත කීරණයන්ට නොඑළඔී ඉදිරියට ගත යුතු ක්‍රියාමාර්ග සහ සාක්ෂි පිළිබඳව දැඩි අවධානයක් යොමු කල යුතු බව පෙන්වා දී ඇත."

සරසවි වැඩසටහන්
මෙම සංවිධානය අවධාරනය කර සිටින්නේ, සම්ප්‍රදායික පවුලේ භූමිකා සහ සංස්කෘතික මිමි සිවිල් සමාජය උදෙසා අත්‍යවශ්‍ය බවය. විශේෂයෙන්ම   ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය මඟින් තරුණ කාන්තාවන් හට පුරුෂයන් ආශ්‍රය කිරීම,විවාහ යෝජනා කිරීම්,  විවාහය වැනි සෞඛ්‍යමත් ආකල්පයන් වැළඳ ගැනීමටද දිරිමත් කරනු ලබයි.   මෙම අදහස පෙන්නුම් කිරීමට ජනප්‍රිය මෙන්ම විවාදයට තුඩු දුන් කාර්යන්හිදී මොවුන් නියැලී ඇති අතර විශ්ව විද්‍යාලයන්හි දැන්වීම් ව්‍යාපාර,  විස්තර පත්‍ර බෙදා හැරීම ආදීන්ට අනුග්‍රහය දැක්වීම මඟින් ඔවුන්ගේ  අදහස්  තව දුරටත් ව්‍යාප්ත කරනු ලබයි. එවන් එක් ප්‍රයත්නයක් නම් "පොදු ස්ත්‍රීවාදී මත 10ක්" යන උණුසුම් ශීර්ෂපාඨය ඇතුලත් දැන්වීම් බෙදාහැරිමය. එමෙන්ම  ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය මඟින් වොෆින්ටන් D.C හිදී, ආධුනික පුහුණු පාඨමාලාද පවත්වනු ලබන අතර කාන්තා උපාධි අපේක්ෂිකාවන් හට වාර්ෂික රචනා තරඟයක් උදෙසාද අනුග්‍රහය දක්වනු ලබයි.

විශ්ව විද්‍යාලවල වර්ධනය වෙමින් පවතින දුසිරිත් වලට එරෙහිව සහ ඊව් එන්සල(ර්)  විසින් ආරම්භ කරන ලද වැලන්ටයින් දින ව්‍යාපාරය වෙනුවෙන් IWF  "ටේක් බැක් ද ඩේට්" යන සරසවි වැඩසටහන ආරම්භ කරන ලද්දේ ආදරය හා ප්‍රේමය වෙනුවෙන් වූ දිනය  "ද වජයිනා මොනොලොග්" වැනි ක්‍රියාකාරකම් තුලින් අශීලාචාරකම් හා දුසිරිත් ප්‍රවර්ධනය කිරීම සඳහා යොදා ගත් රැඩිකල් ස්ත්‍රීවාදීන්ගෙන්, වැලන්ටයින් දිනය නැවතත් අත්පත්කරගැනීම සඳහාය." විශේෂයෙන් විවාදයට තුඩුදුන් ඓව්ට් හි "ටේක් බැක් ද ඩේට්" යන නාට්‍යය වෙනුවෙන් අදහස් දක්වම්න් කියා සිටියේ "නාට්‍යය මඟින් හොඳ කර්තව්‍යක් උදෙසා මුදල් ඉපැයූවද අධික ලිංගිකත්වය ඉස්මතු වූ මෙම නාටකය ස්ත්‍රීවාදී ව්‍යාපාරයන්හි ධනාත්මක දායකත්වය සහ කාන්තාවන් පහත හෙලීම යන කාරණා දෙකටම ප්‍රතිවිරෝධී ලෙස ක්‍රියාත්මක වූ බවය." මොවුන්ගේ වැඩසටහනින් වැලන්ටයින් දිනය වෙනු‍වෙන් දෙනු ලැබූ පණිවිඩය වූයේ:
 "පුරුෂයනි: ගැහැණුන්ව ඇවිදීමට කැටුව යන්න. දොරවල් විවෘත කර දෙන්න. මල් අරන් දෙන්න. කාන්තාවනි: පිරිමින්ට ඔබ කැටුව යාමට ඉඩදෙන්න. ඔබ  ඔහුට කැමති නම් ඔබද ඔහුව ඇවිදීමට කැටුව යන්න. ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදයෙහි දර්ශනය සරසවිය තුල පතුරුවා නැවතත් පෞරුෂත්වය සහ පෞද්ගලික වගකීම් යලිත් සිසුන් අතර ස්ථාපනය කරන්න" යන්නය.
ද ගාඩියන් සඟරාවේ පලවු ලිපියක විවේචකයකු  දක්වා තිබූණේ එම වැඩසටහන "හුදෙක් ස්ත්‍රීත්වය පිළිබඳ යල් පැන ගිය මතයන්ගෙන් සමන්විත වූ නිරර්ථක උත්සහයක්" පමණක් බවය.

ආයුධ දැරීමේ හා ළග තබා ගැනීමේ අයිතිය
IWF මහජනතාවගේ ආයුධ දැරීමේ හා ළග තබා ගැනිමේ අයිතියට පක්ෂව කතා කරනු ලබයි. සංසදයේ පාරිවේණික අධ්‍යයනයන් පිළිබඳ ගවුල් සිල්බන් මධ්‍යස්ථානයේ අධ්‍යක්ෂවරයෙකු වන ඇලිසන් කාසික් "ටවුන්හෝල්.කොම්" යන වෙබ් අඩවියට ලිපියක් ලියමින් පවසා සිටියේ පුද්ගලයින්ට අවි ආයුධ දැරීමට හ‍ා ළඟ තබා ගැනීමට අයිතියක් ඇති බවට එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව දෙවන වරටත් සංශෝධනයක් කිරීමට හේතු වූ,  අන්ටෝනීයන් ස්කැලියාගේ, කොළොම්බියා දිස්ත්‍රික්කයට එරෙහිව හෙලර් යන නඩුවෙහි විනිශ්චය ප්‍රශංසාවට ලක් කරමිනි. කාසික්, විස්තර කළ ආකාරයට, ඇය මෙම නඩුව පිළිබඳව උනන්දු වන්නේ හුදෙක් විනිශ්චකරු විසින් " ඇමෙරිකානු ජනතාව විසින් පිස්තෝලය වඩාත්ම ඵලදායි ආත්ම ආරක්ෂාව ගෙනදෙන  ආයුධයක් ලෙස" පෙන්වා දුන්  බැවින්ය.වොෂිංටනයේ සියළුම පුරවැසියන් ඔවුන්ට හිමි වු මේ නව නිදහස අනිවාර්යෙයන්ම භුක්ති විදිය යුතුය.විශේෂයෙන්ම කාන්තාවන්ට තුවක්කුව පරම ආරක්ෂාව ගෙන දෙන්නකි." 2012 ජනවාරියේදී,  IWF හි  ජ්‍යෙෂ්ඨ සාමාජිකාවක වන ඇනා රිටිගර්ස්,  අනවසර  පිස්තෝල අවසරපත් දරන්නන්හට අන්තර් රාජ්‍යය පරස්පරතාවයක් ලැබෙන ෆෙඩරල් ව්‍යවස්ථාවන්ට රුකුලක් වන ලෙස තරයේ ප්‍රකාශ කර සිටියේ මෙම ගැටළුව විශේෂයෙන් වැදගත්වන්නේ  කාන්තාවන්ට  බවය.

බොහොමයක් සිද්ධීන්වල කාන්තාවන්ට තමාට පහරදීමට පැමිණෙන පුද්ගලයින්ට එදිරිවීමට හෝ පලවා හැරිම‍ට කායික ශක්තියක් නොතිබිණ. ගමනාගමනයේදී විශේෂයෙන් සංචාරක කාන්තාන් සතු , තම වටපිටාව හා අපරාධ රටා පිළබඳ  ඇති  අවම දැනුම හේතුවෙන්, කාන්තාවන් දුර්වල කරන අස්පර්ශණීය සාධකවල ප්‍රබලතාවය ද වැඩි වේ. කාන්තාවන්ට තම ආත්ම ආරක්ෂාව සලසා ගතහැකි හොඳම ආක‍ාරය ද උදුරාගත් පසු, ඔවුන් වඩ වඩාත් අපරාධකරුවන් වෙත ඉලක්ක ගත වේ.

ජාත්‍යන්තර වැඩසටහන්

ආරම්භයේ පටන්ම, IWF මගින් විවිධ සම්මේලන, මණ්ඩල හා අනෙකුත් වැඩසටහන්වලට අනුග්‍රහය දක්වමින්, තම අන්තර්ජාතික  ප්‍රේක්ෂකයින් වෙත පණිවිඩයක් ලබාදීමට උත්සාහ දැරීය. එය මූලික වශයෙන්ම ඉරාකය, ඇෆ්ගනිස්ථානය  වැනි රටවල්වල ක්‍රියාකාරකම් හා උත්සව පවත්වමින්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය  වෙනුවෙන් කාන්තා දායකත්වය ප්‍රවර්ධනය කිරීම අරමුණු කොට ගෙන තිබිණ.

2004 ඔක්තෝබර් මාසයේදී, ස්ත්‍රීවාදී  බහුතර සංවිධානය එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය කටයුතු පිළිබඳ දෙපාර්තමේන්තුව මගින් ඉරාකයේ කාන්තාවන්ට "නායකත්ව පුහුණුව, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ඉගැන්වීම, සන්ධාන ගොඩනැංවීමට සහායදීම " ආදිය සඳහා ප්‍රතිපාදන වෙන් කිරීමට එරෙහි වූ අතර, ඔවුන් පවස‍ා  සිටියේ IWF යනු එක්සත් ජනපද  ෆෙඩරල ආණ්ඩුවට සම්බන්ධව, දේශපාලනික වංචාවන් කරමින් පවත්නා ඉතා කුඩා කණ්ඩායමක් පමණක් බවය" එමෙන්ම IWF මගින්  ඉරාකයේ විවිධ කර්තව්‍යයන් සිදු කරන්නේ ඇමෙරිකානු මුස්ලිම් සම්මේලනයත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ආරක්ෂා කර ගැනීමේ සංවිධානයත් සමඟ එක්ව "නව-කන්ස්වෙට්ව්" සංවිධානයක් උදෙසා යන්නය.

ආධාර ලැබීමේ  ප්‍රභවයන්
IWF පවත්වා ගෙන යනු ලබන්නේ අනිකුත් ධානපති සංවිධ‍ාන වලින් ලැබෙන ආධාරමතය. මොවුන් විශාලවශයෙන් [කන්සවටිව්]  ව්‍යාපාරය මගින් ලැබෙන අධාර මත යැපෙන බැවින් "සංනිවේදන විනිවිදභාවයේ  නුහුරු අත" ලෙසද හදුන්වනු ලබයි. මුදල් ලැබීමේ ප්‍රභවයන්ට "රිචඩ් මෙලන් ස්කයිෆේගේ, ස්කයිෆේ  සංවිධාන 4ක්ද ඇතුළත් වේ. පහළින් දැක්වෙනුයේ සියළුම ආධාර ලැබෙන ප්‍රභවයන් සහ ප්‍රමාණයන්ය.

* ස්කයිෆේ පදනම්

මණ්ඩල සාමාජිකයින්
.
මණ්ඩලය සමන්විත වන්නේ, අයෝජන අරමුදලේ විධායක නිලධාරියක වන හෙදර් හිගින්ස් සහ මේරී ආනෝල්ඩ්,කැරොල් ටී. ක්‍රෝෆෝල්ඩ්, ජෙනීෆර් ඇශ්වර්ත් ඩින්,රැන්ඩි පැරිස් කෙන්ඩ්‍රික්,ලෑරි කුඩ්ලෝ යන අයගෙන්ය. මෙම කාර්‍යය මණ්ඩලය විශ්‍රාමලත් අධ්‍යක්ෂකයින්ගේද ප්‍රශංසාවට ලක් විය. මොවුන් අතර එක්සත් ජනපදයේ දෙවන කාන්තාව වන ලින් වී. චෙනී, නව කන්ස්වෙටිව් රචකයෙකු වන මිඩ්ජ් ඩෙක්ටර්,කිම්බර්ලි ඕ. ඩෙනිස්,මර්කටස් මධ්‍යස්ථානයේ වෙන්ඩි ලී ග්‍රැම්, එලිසබෙත් ලූරී, වොෂින්ටන්හි "නැෂනල් රීවිව්"   කතුවරියක වන කේට් ඕ. බ්‍රයන්,සහ ලුවිස් වී. ඔලිවර් ද විය .

මේවාද බලන්න

Women in conservatism in the United States

සටහන්

වැඩිදුර කියවීමට

 බාහිර සබැඳි
 Official site
 The Women's Quarterly'', IWF සඟරා එකතුවෙන්  UNZ.org

ස්වාධීන කාන්තාවන්ගේ සංසදය


مطار أدولفو سواريز، مدريد-باراخاس   هو المطار الدولي الرئيسي للعاصمة الأسبانية مدريد ويقع في منطقة باراخاس ويعتبر الأزحم والأكبر في إسبانيا. وأحد أزحم المطارات في العالم حيث يحتل المرتبة العاشرة عالميا والرابعة على مستوى أوروبا من حيث الركاب. وافتتح في عام 1927 ليتصاعد أداؤه ويحتل موقعه كأحد المحطات الرئيسية والهامة في أوروبا. يعتبر المطار بوابة ما يعرف بشبه جزيرة أيبيريا إلى مدن أوروبا والعالم، ويعتبر أيضا محطة الانطلاق من أوروبا إلى أمريكا الجنوبية.

تتخذ الخطوط الجوية الأيبيرية (أيبيريا) مطار باراخاس مدريد قاعدة رئيسية لعملياتها

نبذة تاريخية

تم الانتهاء من إنشاء المطار في عام 1927، وافتتح للحركة الجوية المحلية والدولية في منتصف 1931، بدأ استقبال الرحلات الجوية التجارية المجدولة بعد ذلك التاريخ بعامين بصالة للركاب تتسع ل 30,000 مسافر سنويا بالإضافة لبعض حظائر الطائرات ومبان خاصة لنادي الطيران، في تلك الفترة لم يكن المدرج الموجود بالمطار مرصوفا أو مبلطا حتى عام 1944 حين دشن المدرج الجديد بطول 1400 متر وبعرض 40 متر.

في الخمسينات بدأ المطار بتسيير رحلات مجدولة نحو مدينة نيويورك، كما بدء في إنشاء مبنى صالة الركاب رقم 2 في عام 1954، تصاعدت وتيرة الحركة السياحية إلى أسبانيا حيث بلغ عدد الركاب المستخدمين لمطار مدريد في السبعينات 4 ملايين مسافر سنويا. ومع وصول الجيل الجديد من طائرات الركاب الضخمة تقرر البدء في إنشاء مبنى صالة الركاب الدولية (فيما يعرف حاليا بالصالة رقم 1). ومع تصاعد وتيرة الحركة السياحية واستضافة مدريد لعدد من المناسبات الرياضية والدولية كبطولة كأس العالم لكرة القدم عام 1982 شهد المطار تحسينات ومنشآت جديدة لصالات الركاب.

في عام 1994 تم افتتاح أول مبنى لاستقبال طائرات الشحن الجوي. وشهد عام 1997 افتتاح صالة الركاب رقم 3 (North Dock) والخاصة حصريا بالركاب المسافرين من وإلى دول الاتحاد الأوروبي، وإعادة تنظيم صالة الركاب الدولية (مبنى رقم 1) وصالة الركاب الداخلية (صالة رقم 2) بافتتاح مبنى (South Dock) في عام 1999 وإالحاقه بجزء من الصالة الدولية وأطلق عليها صالة رقم 1. بالإضافة إلى تعديل صالة الركاب الداخلية والجزء الآخر من الصالة الدولية لخدمة الرحلات الداخلية وأطلق عليها صالة رقم 2.

في عام 1998 تم تدشين مدرج الطيران الجديد بطول 4400 متر ليحل بديلا عن المدرج (36-18) ضمن خطة تطويرية للمطار أطلق عليها مسمى باراخاس العملاق (Major Barajas). وفي عام 2006 تم افتتاح مبنى صالة الركاب رقم 4 وتوابعها بالإضافة إلى مدرجي طيران جديدين.

في 24 مارس 2014 أعلنت وزارة التنمية، بناء على اقتراح من رئيس الوزراء، ماريانو راخوي، تغيير الاسم الرسمي لمطار مدريد باراخاس، إلى تسمية «مطار أدولفو سواريز، مدريد باراخاس،» تكريما للدور الذي لعبه الرئيس أدولفو سواريز في نجاح العملية الانتقالية نحو الديمقراطية.

شركات الطيران والوجهات

الركاب

تخدم شركات الطيران التالية رحلات من وإلى مدريد:

الشحن

الإحصائيات

عدد الركاب

الوجهات المزدحمة

انظر أيضا
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور
 مجلس المطارات الدولي

وصلات خارجية
 صالة الركاب رقم 4
 دليل مطار باراخاس مدريد

المصادر

تأسيسات سنة 1931 في إسبانيا
م
مطارات أسست في سنة 1931
مطارات في منطقة مدريد

مطار مدريد باراخاس الدولي


Ocupația militară este un control provizoriu efectiv a unei anumite puteri dominante asupra unui teritoriu care nu se găsește sub suveranitatea oficială a acelei entități, control exercitat în afara voinței puterii suverane de drept a respectivului teritoriu. Ocupația militară se distinge de anexare prin natura sa dorit temporară (i.e. nu se revendică suveranitate permanentă), prin natura sa militară și prin faptul că drepturile cetățenești ale puterii dominante nu sunt acordate populației subjugate.

Note

Ocupație militară


Friedrich Blühmel  (né en 1777 à Pless, Haute-Silésie ; décédé en 1845) était un corniste et un facteur d'instruments allemand.

Friedrich Blühmel invente en 1813, indépendamment et en même temps que le corniste Heinrich Stölzel, la technique des pistons pour instruments à vent de la famille des cuivres. Tous deux équipèrent le cor naturel de deux pistons pour en faire un cor chromatique. Cet instrument acquiert ainsi une plus grande vivacité et devient utilisable comme instrument mélodique dans les orchestres. En 1817, le compositeur Werner de Wroclaw écrit le premier concerto pour cor chromatique. En 1818, Friedrich Blühmel dépose avec Heinrich Stölzel un brevet commun d'une durée de 10 ans pour ce cor chromatique muni de deux pistons-cage () qui constituent une amélioration du premier modèle de piston supprimant les angles à 90 degrés perturbant le flux d'air. En 1819, le facteur d'instruments de Leipzig Christian Friedrich Sattler ajoute un troisième piston. À partir de 1820, cette technique des pistons a été appliquée à la trompette. Ces instruments dits à pistons s'imposèrent de plus en plus dans les orchestres et surtout dans le domaine de la musique militaire à partir de 1830.

Bibliographie

Liens externes

Notes et références

Corniste allemand
Facteur d'instruments à vent
Naissance en 1777
Naissance à Pless
Naissance en Silésie prussienne
Décès en 1845

Friedrich Blühmel


Georg Strnadt (* 18. März 1909 in Wien; † 4. Juli 1980 ebenda) war ein österreichischer Schriftsteller und Mundartdichter.

Leben
Georg Strnadt besuchte zunächst die Volksschule in Wien, aufgrund der Übersiedlung seiner Eltern nach Perchtoldsdorf jedoch die 4. Klasse sowie die Bürgerschule eben dort. Danach besuchte er die technisch-gewerbliche Bundeslehranstalt in Mödling.

Infolge der weltweiten Wirtschaftskrise verlor er in der Folge die meisten Anstellungen. Die Zeit der Arbeitslosigkeit nutzte Strnadt, um Reifeprüfungen als Externist am Realgymnasium in Mödling und an der Lehrerbildungsanstalt in Wien (Hegelgasse) abzulegen.

Nach zwei Jahren Tätigkeit als (unbezahlter) Probelehrer wurde er Vertreter bei der Wiener Städtischen Versicherung von wo er 1938 zu Zürich-Kosmos wechselte.

Strnadt wurde im Mai 1940 zur Wehrmacht eingezogen und kam erst 1945 wieder heim. Er begann ein Kunstgeschichte-Studium an der Wiener Universität, führte dies aber nicht zu Ende. Stattdessen eröffnete er einen Antiquitätenhandel, aus dem er sich krankheitsbedingt 1970 zurückzog.

Georg Strandt hatte zwei Kinder (Sohn Günther * 1938, Tochter Ilse * 1940).

Schaffen
Im Jahr 1975 wurde er mit der Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien in Silber ausgezeichnet.

Werke

 Georg Strnadt: Gschimpft, gredt und graunzt. Österreichischer Bundesverlag, 1967.
 Georg Strnadt: wossa und wein. Verlag Jugend & Volk, 1969.
 Georg Strnadt: Waunzn, Flee und Läus . Verlag Jugend & Volk, 1969.

Weblinks

 Biografie und Foto von Georg Strnadt. 1133.at

Autor
Heimatdichtung
Lyrik
Literatur (Deutsch)
Träger der Ehrenmedaille der Bundeshauptstadt Wien in Silber
Österreicher
Geboren 1909
Gestorben 1980
Mann

Georg Strnadt


Washington prelazi rijeku Delaware (engl. Washington Crossing the Delaware) je slika koju je naslikao Emanuel Leutze, američki je slikar njemačkoga podrijetla, 1851. godine. Slika prikazuje povijesni događaj iz Američkog rata za neovisnost, i jedna je od najprepoznatljivijih slika u povijesti američke umjetnosti uopće.

Povijest

Slika prikazuje povijesni događaj kada je general George Washington u noći s 25. na 26. prosinca 1776. prešao preko zaleđene rijeke Delaware kako bi izveo iznenadni napad na hessenske snage kod Trentona u New Jerseyju.

Ovu svoju najpoznatiju sliku, Leutze je naslikao u Düsseldorfu, gdje je obrazovao američke studente, ali i djelovao u duhu Revolucija 1848. – 1849., ohrabrujući europske liberalne reforme primjerima iz Američke revolucije. Slika sadrži impresije o krajoliku rijeke Rajne kod Kaiserwertha. Druga inačica ove slike u posjedu je Metropolitan muzeja u New Yorku, dok je prva izgorjela tijekom Drugog svjetskog rata u Kunsthallu u Bremenu. Leutze je naslikao i treću inačicu koja se nalazila u prijemnom dijelu Zapadnog krila Bijele kuće, no sada je Muzeju pomorske umjetnosti u Winoni, Minnesota. U travnju 2022. Christie's je objavio da će manja slika biti prodana na aukciji u svibnju, po pretprodajnoj procjeni od 15 do 20 milijuna dolara.

Odlike

General Washington je naglašen neprirodno svijetlim nebom, a njegovo lice gleda nadolazeće sunce. Od boja uglavnom prevladavaju tamni tonovi, kao što se može očekivati u zoru, ali ima i crvene svijetlosti koja se ponavljala tijekom slikanja. Skraćenje likova, perspektiva i udaljeni brodovi pridonose dubini prikazanog prostora i naglašavaju čamac na kojemu je Washington. Ljudi na čamcu predstavljaju presjek američkih kolonija, uključujući i muškarca sa škotskom kapom i čovjeku afričkog podrijetla okrenutih leđima na prednjem dijelu broda, zapadnjačkih pušaka na pramcu i krmi, dva seljaka s velikim šeširima leđima blizu jedan drugog (jedan sa zavojem oko glave), i androgenu osobu u crvenoj košulji, predstavljajući ženu u muškoj odjeći. Također, na stražnjem dijelu čamca nalazi se muškarac koji nosi odjeću američkih indijanaca kako bi predstavio ideju da su svi ljudi u novim Sjedinjenim Američkim Državama zajedno s Washingtonom na putu ka pobjedi i uspjehu. Prema izložbenom katalogu iz 1853. godine, čovjek koji stoji pokraj Washingtona i drži zastavu je poručnik James Monroe, budući predsjednik Sjedinjenih Država, a čovjek koji se naslanja na stranu je general Nathanael Greene. Također, general Edward Hand je prikazan kako sjedi i drži šešir u plovilu.

No, umjetnička sloboda je dovela do nekih odstupanja od povijesnih činjenica. Na primjer, čamac (pogrešnog modela) izgleda premalen da bi nosio sve putnike i ostane na površini, ali to naglašava borbu vojnika koji veslaju. Osim nadolazećeg sunca postoji i fantomski izvor svjetlosti, što se može vidjeti na licu prednjeg veslača i sjene na vodi, kako bi se dodala dubina. Zastava Sjedinjenih Američkih Država, koja je prikazana na slici, nije još postojala kada je Washington prelazio Delaware. Također, Delaware u onome što se sada naziva Washington Crossing daleko je uži od rijeke prikazane na slici.

Izvori

Literatura
 Anne Hawkes Hutton, Portrait of Patriotism: Washington Crossing the Delaware, Chilton Book Company, 1975.
 John K. Howat, Washington Crossing the Delaware (PDF), The Metropolitan Museum of Art Bulletin, 26 (7): 289–299 doi:10.2307/3258337

Vanjske poveznice

Romantičarske slike
Slike iz 1850-ih
Slike u muzeju Metropolitan

Washington prelazi rijeku Delaware


ශ්‍රී ලංකාවේ පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයෙහි රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව දැක්වීමේදී එය පොළොන්නරුව, හිඟුරක්ගොඩ හා දිඹුලාගල යන අධ්‍යාපන කලාප  වලට අදාල රජයේ පාසැල් ලැයිස්තු වශයෙන් වෙන් වෙන් වශයෙන් දැක්විය හැකිය.

පොළොන්නරුව අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය තමන්කඩුව හා ලංකාපුර යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 49 වෙයි.

තමන්කඩුව අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 32 කින් සමන්විත වන තමන්කඩුව  අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ලංකාපුර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 17 කින් සමන්විත වන ලංකාපුර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

හිඟුරක්ගොඩ අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය හිඟුරක්ගොඩ, මැදිරිගිරිය හා ඇලහැර යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 92 වෙයි.

හිඟුරක්ගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 32 කින් සමන්විත වන හිඟුරක්ගොඩ අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

මැදිරිගිරිය අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 32 කින් සමන්විත වන මැදිරිගිරිය අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

ඇලහැර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 28 කින් සමන්විත වන ඇලහැර අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

දිඹුලාගල අධ්‍යාපන කලාපය

මෙම කලාපය දිඹුලාගල , වැලිකන්ද හා අරලගංවිල යන අධ්‍යාපන කොට්ඨාශ වලින් සමන්විතවී ඇති අතර සමස්ත පාසැල් සංඛ්‍යාව 93 වෙයි.

දිඹුලාගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 29 කින් සමන්විත වන දිඹුලාගල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

වැලිකන්ද අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 37 කින් සමන්විත වන වැලිකන්ද අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න

අරලගංවිල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශය
පාසැල් 27 කින් සමන්විත වන අරලගංවිල අධ්‍යාපන කොට්ඨාශයෙහි සමස්ත රජයේ පාසැල් ලැයිස්තුව සඳහා මෙය බලන්න


Oxalis argentina er jurt af smæruættkvísl sem er upprunnin frá Suður-Afríku.

Tilvísanir

Súrsmæruætt

Oxalis luteola


Roncofreddo ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Forlì-Cesena in der Emilia-Romagna. Die Gemeinde liegt etwa 30 Kilometer südöstlich von Forlì und etwa 12 Kilometer südöstlich von Cesena.

Die Burg von Sorrivoli stand anfangs unter der Herrschaft der Erzbischöfe von Ravenna, die 971 den Grafen Rudolf von Rimini damit belehnten. 1001 fiel sie wieder an die Kirche, die sie als Stützpunkt nutzte, um die Unabhängigkeitsbestrebungen der Stadt Cesena einzuhegen. 1318 belagerten die Bürger von Cesena die Burg und nahmen den bischöflichen Vikar gefangen. 1357 unterwarf der Kirchenstaat Cesena. Von 1379 bis 1465 kam Cesena unter die Herrschaft der Familie Malatesta und fiel 1465 wieder an den Kirchenstaat. Der Erzbischof belehnte 1527 die Familie Sorrivoli mit der Herrschaft, die bis zu ihrem Aussterben 1858 im Besitz der Burg blieb. Die Burg mitsamt ihrer Kapelle wurde an die Familie Allocatelli-Fabbri verkauft, die sie 1944, nach der Bombardierung der örtlichen Kirche, der Kirchgemeinde schenkte.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Emilia-Romagna
Weinbauort in Italien

Roncofreddo


صوفيا لورين  (20 سبتمبر 1934 -)، ممثلة إيطالية حائزة على جائزة الأوسكار. كانت تعتبر على نطاق واسع الممثلة الإيطالية الأكثر شعبية في وقتها، كما عدت رمزاً من رموز الإغراء. في عام 2019 حصلت لورين على جائزة الثقافة الأوروبية في فيينا.

نشأتها
ولدت صوفيا لورين تحت اسم صوفيا كوستانزا بريجيدا فيلاني شيكولوني في عيادة ريجينا مارغريتا في روما في 20 سبتمبر 1934 لأبوين ايطاليين هما «روميلدا فيلاني وريكاردو شيكولوني» وهو مهندس بناء من أسرة نبيلة، والذي رفض أن يتزوج بأمها وهي معلمة بيانو وكانت تطمح في أن تصبح ممثلة، عاشت وأخواتها منذ الصغر دون دعم من الأب، في وقت من الأوقات عادت صوفيا وشقيقتها ماريا إلى بوتزوولي قرب نابولي، لتعيشا مع جدة صوفيا من أجل الإنفاق عليهما. والتقت لورين مع والدها ثلاث مرات، في سن الخامسة والسابعة عشرة وفي عام 1976 عند فراش موته، مشيرة إلى أنها سامحته لكنها لم تنس أبدًا تخليه عن والدتها.

خلال الحرب العالمية الثانية، كان الميناء ومصنع للذخائر في بوتزيولي هدفا لقصف متكرر من قبل الحلفاء. خلال إحدى تلك الغارات وفيما كانت صوفيا في طريقها للملجأ من القصف، أصيبت بشظايا في الذقن. بعد ذلك انتقلت الأسرة إلى نابولي حيث أقاموا عند أقرباء لهم.

بعد الحرب عادت صوفيا وأسرتها إلى بوتزيولي. قامت الجدة بافتتاح حانة ومطعم في المنزل، وببيع المشروبات الكحولية المصنوعة محليا من الكرز. في حين قامت روميلدا بالعزف على البيانو، وماريا بالغناء فان صوفيا قامت بخدمة الطاولات وغسل الأطباق.

حين بلغت صوفيا الرابعة عشرة من العمر، اشتركت في مسابقة للجمال في نابولي، ورغم كونها لم تحقق فوزا، إلا أنها اختيرت بين المتباريات النهائيات. لاحقا انخرطت في أحد فصول التمثيل واختيرت في دور صغير في فيلم "Quo Vadis" لميرفن ليروي. أطلق هذا الدور مهنتها كممثلة أفلام لتقوم لاحقا باتخاذ اسمها الفني صوفيا لورين.

الزواج
تعرفت لورين على كارلو بونتي منتج الأفلام حيث سبق أن التقيا أثناء كونه حكما في مسابقة الجمال التي اشتركت بها لورين في 1950. كارلو بونتي والذي ساهم في إطلاق نجومية جينا لولو برجيدا كما ساعد لورين في عدد من الأدوار الصغيرة. تزوجت لورين من كارلو بونتي في أتلانتا العام 1957 (زواجا بالوكالة). وكان بونتي قد رفع قضية طلاق من زوجته الأولى جوليانا في المكسيك كون إيطاليا وقتها لا تعترف بالطلاق، لتندد الكنيسة الكاثوليكية بالزواج. وفي العام 1962 تم الطلاق بين كارلو بونتي وجوليانا في فرنسا ليتزوج بونتي من لورين زواجا مدنيا في العام 1966 في فرنسا.

أنجبت صوفيا وكارلو كلا من كارلو بونتي الابن وإدواردو بونتي. الأخير تزوج من الممثلة ساشا ألكسندر في جنيف، سويسرا، وأنجبا ابنة تحمل اسم «لوسيا صوفيا» ولدت في 12 مايو 2006.

المهنة
وبحلول أواخر الخمسينيات، بدأ نجم لورين في التألق في هوليوود، مع أفلام سنة 1957 Boy on a Dolphin وThe Pride and the Passion الذي شاركت فيه البطولة مع كاري غرانت وفرانك سيناترا.

شهرة عالمية

أصبحت لورين نجمة سينمائية دولية بتوقيعها لخمسة عقود مع باراماونت. ومن بين أفلامها في تلك الفترة: Desire Under the Elms مع أنتوني بركنز، Heller in Pink Tights من إخراج جورج كوكر حيث ظهرت بشعر أشقر مستعار وأظهرت مهارات عالية في الأداء، وساهمت في جذب الاحترام إليها بوصفها ممثلة درامية وكوميدية في آن، كما اكتسبت وقتها مهارات جيدة في اللغة الإنكليزية.

في الستينيات، ظهرت في فيلم ل فيتوريو دي سيتشا "Two Women" لتحصل على العديد من الجوائز، بما في مهرجانات كان، فينيسيا وبرلين السينمائي كأفضل أداء. كما منحت جائزة أوسكار لأفضل ممثلة، وهي أول جائزة أوسكار تمنح لمثلة الإنكليزية ليست لغتها الأم.

وخلال تلك العشرية كانت لورين واحدة من أكثر الممثلات شعبية في العالم وواصلت تقديم الأفلام في كل من الولايات المتحدة وأوروبا، ممثلة مع كبار النجوم. في عام 1964، بلغ مشوارها ذروته عندما تلقت مليون دولار لقاء التمثيل في The Fall of the Roman Empire. بالرغم فشل عدد من أفلامها في شباك التذاكر، إلا أن لورين ظلت مثارا للإعجاب.

الموسيقى
سجلت لورين ما يزيد على عشرين أغنية طوال حياتها المهنية، بما فيها ألبوم عد من بين الأفضل مبيعا والذي يحوي أغاني كوميدية مع بيتر سلرز.

المهنة في وقت لاحق

مجرد ما أصبحت أما، قللت لورين من عملها الفني. وظهرت في عمرها الأربعيني والخمسيني في أدوار منها آخر فيلم لدي سيكا "The Voyage" مع ريتشارد بيرتون، وإيتوري سكولا "A Special Day" مع ماستورياني.

في العام 1980، مثلت لورين نفسها إضافة إلى والدتها، في فيلم السيرة الذاتية التلفزيوني "Sophia Loren: Her Own Story". كما احتلت عناوين الصحف عام 1982 عندما قضت 18 يوما عقوبة في السجن في إيطاليا بتهمة التهرب من دفع الضرائب، إلا أن هذا الأمر لم يؤثر في شعبيتها ونجوميتها.

في العام 1991 حازت لورين على جائزة الأكاديمية الفخرية تكريما لإسهاماتها في عالم السينما، وأعلنت كواحدة من كنوز السينما العالمية. وفي العام 1995 نالت جائزة «غولدن غلوب، سيسل بي ديمايل أوارد». في العام 1993 قدمت لورين جائزة الأوسكار الفخرية لفيديريكو فيليني. في عام 1998 قدمت جائزة الأوسكار لأفضل فيلم ناطق بلغة أجنبية لروبرتو بينيني Life Is Beautiful. في عام 2009 كانت من المشاركين في مهرجان توزيع جوائز الأوسكار الواحد والثمانين.

الأنشطة الحالية
لورين وفي سن 72، ظهرت في «تقويم بيريلي التأريخي» لعام 2007 بعنوان "A Bed and Five Stories" مع هيلاري سوانك، بينيلوبي كروز، ناعومي واتس ولو ديلون.

وتعتبر لورين من كبار مشجعي نادي نابولي لكرة القدم. وتكريما لها فهناك شارع في مدينة إيتوبي كوك قرب تورونتو، أونتاريو بكندا يحمل اسمها. كما تحمل لقب سفيرة نوايا حسنة من المفوضية العليا للأمم المتحدة لشؤون اللاجئين.

في استطلاع عالمي للرأي نشرت نتائجه وكالة أنسا الإيطاليا للأنباء، والذي شارك فيه 170 خبيراً من أهم خبراء الجمال في كل من الولايات المتحدة الأميركية وبريطانيا وفرنسا وألمانيا حول أجمل امرأة إيطالية حلت صوفيا لورن في المركز الأول تلتها الممثلة في فترة ما قبل الحرب العالمية الثانية فلوريا فلوريو، ثم الممثلة مونيكا بيلوتشي ثم راقصة الباليه كارلا فراتشي.

مصادر

وصلات خارجية

 موقع صوفيا لورين الرسمي
 صوفيا لورين في قاعدة بيانات تي سي إم

 Sophia Loren TV.COM

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أصول صقلية
أشخاص من بوتسوولي
إيطاليون أدينوا بالجرائم الضريبية
إيطاليون مغتربون في سويسرا
إيطاليون مهاجرون إلى فرنسا
حائزون على جائزة الأوسكار الفخرية
حائزون على جائزة سيزار
حائزون على جائزة غرامي
حائزون على ديفيد دي دوناتيلو
حائزون على ناسترو دي أرجينتو
رواة كتب صوتية
رومان كاثوليك إيطاليون
فرنسيون متجنسون
فنانو آر سي إيه فيكتور
كتاب سيرة ذاتية إيطاليون
مغنيات إيطاليات
ممثلات أداء صوتي إيطاليات
ممثلات أفلام إيطاليات
ممثلات إيطاليات في القرن 20
ممثلات إيطاليات في القرن 21
ممثلات حائزات على جائزة أوسكار لأفضل ممثلة
ممثلات فرنسيات في القرن 20
ممثلات فرنسيات في القرن 21
ممثلات من روما
ممثلات من نابولي
مواليد 1934
مواليد في روما
مؤلفات كتب طهي
نبلاء إيطاليون

صوفيا لورين


María Luisa Bartolomé Núñez (Vilarello da Igrexa, Cervantes, provincia de Lugo; 1956) es una política y sindicalista española. Trabajó como administrativa del Ayuntamiento de Elche; y, en 1978 se afilia al PSOE. También fue delegada sindical de la UGT, y miembro del Ejecutivo local del Bajo Vinalopó del PSPV-PSOE. Fue escogida diputada por la provincia de Alicante en las elecciones generales de España de 1996.

En las elecciones municipales en Elche, participó por el PSOE, en tercer lugar de 27 candidaturas.

Véase también
 Congreso de los Diputados de España

Referencias

Enlaces externos
 Biografía de la autora
 Ficha en el Congreso de los Diputados

Diputados por la provincia de Alicante
Políticos de la provincia de Alicante
Políticos de la provincia de Lugo
Políticos del Partido Socialista Obrero Español
Diputados de la VI Legislatura de España
Sindicalistas de Galicia
Nacidos en Cervantes

María Luisa Bartolomé Núñez


كريستيان تيرليزي  (مواليد 22 نوفمبر 1979 في روما - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى كاتانيا الإيطالي منذ 2007 في مركز قلب الدفاع .

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من روما
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الرابعة
لاعبو باليرمو
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو سامبدوريا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم من روما
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو نادي فاريزي
لاعبو نادي كاتانيا
مدافعو كرة قدم رجالية
مواليد 1979
مواليد في روما

كريستيان تيرليزي


Desechable es el primer álbum de estudio de la cantante chilenomexicana Mon Laferte usando ese nombre y el segundo de su carrera. Está compuesto principalmente por canciones pop rock románticas. El lanzamiento fue a fines de julio de 2011, bajo el sello Warner Chappell. La producción se realizó en México y contó con el apoyo de compositores latinos como Michelle Álvarez, César Ceja y Ángela Dávalos.

Antecedentes
El disco fue producido en México, inicialmente bajo la editora y productora Warner Chappell, Mon habla de su impresionante cambio de look y de estilo musical, ya que su paso por el programa de talentos Rojo fama contrafama solo cantaba baladas, pero en este disco tiene un estilo propio (pop rock). Además tuvo un cambio radical, porque abandonó su nombre Monserrat Bustamante por Mon Laferte, su nuevo nombre artístico y cuando volvió a Chile a promocionar su nuevo disco, muchos no la identificaron, pero tiempo después, cuando fue invitada a los programas de televisión la reconocieron y honraron su nuevo trabajo musical.

Fue grabado por «KB» (Víctor Velázquez) a fines del año 2010 en Testa Estudio, ubicado en León, Guanajuato. El productor del álbum fue César Ceja.

Portada
La portada del álbum muestra a la artista vestida con un vestido negro y zapatos rojos dentro de una bañera llena de basura.

Lista de canciones

Promoción

Mon comienza a promocionar su nuevo disco con el sencillo «Desechable» en varias radios de México y programas de televisión chilena. La primera fecha anunciada para el lanzamiento era a fines de junio, pero finalmente el disco fue lanzado a fines de julio, en formato iTunes, y días después fue lanzado en formato físico.

Sencillos

 «Soy»: El primer sencillo fue lanzado el 31 de mayo de 2011, a través de iTunes y en el sitio web de Mon, y además en Youtube es publicado el correspondiente videoclip donde se puede ver a Mon vestida al estilo Pin Up, Con maquillaje fuerte, cantando mientras aparece en una cama, en un sillón, una moto y luego en la calle.

 «Depresión»: El segundo sencillo fue lanzado el 22 de julio de 2011 a través de iTunes y en el sitio web de Mon, y además en Youtube es publicado el correspondiente videoclip donde se puede ver a Mon cantando mientras está en su hogar despechada por su novio que la abandonó. Además fue parte de la banda sonora de la película Loco cielo de Abril y tiene una segundo video musical, donde aparece Mon cantando en vivo y con imágenes relacionadas con la película.

 «Tóxico»: El tercer sencillo fue lanzado el 1 de noviembre de 2011 a través de iTunes y en el sitio web de Mon, y además en Youtube es publicado el correspondiente videoclip donde se puede ver a Mon cantando mientras va en un auto junto a su novio con una mujer, el video fue grabado en México y Perú.

 «Desechable»: El cuarto sencillo fue lanzado el 2012 a través de iTunes y en el sitio web de Mon, y además en Youtube es publicado el correspondiente videoclip el cual es el primer cortometraje de Mon, tiene una introducción hablada en francés hasta el minuto 7, el video fue grabado en Chile.

 «Un solo hombre no puedo tener»: El quinto sencillo fue lanzado el 2012 a través de iTunes y en el sitio web de Mon, y además en Youtube es publicado el correspondiente videoclip donde se puede ver la historia de una muñeca mientras se baña, luego se cambia ropa y va a un bar donde se encuentra con otra muñeca en su auto, esta la lleva a un club y se intercalan imágenes de ambas muñecas besándose o acariciando en la carrocería del auto, luego entra a un club donde se pelea con otra muñeca y es salvada luego por una muñeca que representa a Mon.

Mon comenzó a lanzar sus sencillos durante 2011, tanto como en México, Chile y Perú. Ha sido invitada a varios programas de televisión para promocionar su nuevo disco. En el 2012 fue parte del jurado del programa Factor X Chile de Televisión Nacional de Chile, donde además promocionó su disco durante el programa.

Enlaces externos

 Sitio oficial de Mon Laferte

Referencias

Álbumes de Mon Laferte
Álbumes de Chile de 2011

Desechable (álbum)


Røkland Station (Røkland stasjon) er en jernbanestation på Nordlandsbanen, der ligger ved bygden Røkland i Saltdal kommune i Norge. Stationen består af krydsningsspor med to sideliggende perroner med et læskur hver og en gangbro over sporene.

Stationen åbnede 1. december 1955, da banen blev forlænget dertil fra Lønsdal. Det næste stykke videre til Rognan åbnedes samtidig som et sidespor for godstrafik men blev taget i brug som en egentlig del af banen, da den blev forlænget til Fauske 1. december 1958. Oprindeligt hed stationen Saltdal, men den skiftede navn til Rokland 31. maj 1964 og til Røkland 1. januar 1965. Den blev nedgraderet til trinbræt 1. januar 1977. 10. februar 2010 blev stationen flyttet en halv kilometer sydpå fra 634,44 km til 633,88 km.

Stationsbygningen ved den oprindelige placering blev opført i 1953 efter tegninger af Arvid Sundby og J. Kristiansen fra NSB Arkitektkontor. Bygningen er opført i bindingsværk og består dels af en toetages del, der oprindeligt rummede ventesal og toilet, og dels en aflang enetages tilbygning, der oprindeligt rummede ekspedition og godsrum. I 1953 blev der desuden opført en tresporet remise i pudset beton efter tegninger af Arvid Sundby og G. Nordtvedt. Remisen blev solgt fra i 1982.

Ved flytningen i 2010 blev der anlagt nye perroner og læskure.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Nordlandsbanen
Jernbanestationer i Nordland
Etableret i 1955

Røkland Station


Anastassija Kalej (* 6. September 1992) ist eine weißrussische Biathletin.

Anastassija Kalej gab ihr internationales Debüt im Rahmen der Europameisterschaften 2012 in Osrblie. Dort kam Kalej zunächst im Sprint zum Einsatz und erreichte mit einem Fehler im Stehendschießen den 45. Platz. Im darauf basierenden Verfolgungsrennen wurde die Belarussin trotz zweier fehlerfreier Schießeinlagen als überrundete Läuferin aus dem Rennen genommen. Im Einzel belegte sie auch aufgrund einer eher schwächeren Schießeinlage mit fünf Fehlern bei 20 Schuss den 38. Platz. Für das Staffelrennen wurde Kalej nicht berufen. Ein Jahr später folgte die Teilnahme an den Biathlon-Juniorenweltmeisterschaften in Obertilliach, wo sie 39. des Sprints, 41. des Verfolgers und 58. des Einzels wurde.

Weblinks

Biathlet (Belarus)
Belarusse
Geboren 1992
Frau

Anastassija Kalej


Vreća ugljena ili Južna vreća ugljena (eng. Coalsack Dark Nebula, Southern Coalsack, Coalsack) je najprominentnija tamna maglica na nebu. Lako je vidljiva golim okom kao silueta tamne zakrpe nasuprot južnije Kumove slame. Udaljena je otprilike 600 svjetlosnih godina od Zemlje. Nalazi se u zviježđu Južnome križu.

Prekriva blizu 7° s 5° ponešto u susjedna zviježđa Centaur i Mušicu. Prvo promatranje bilo je ono u izvješću Vicentea Yáñeza Pinzóna godine 1499. Amerigo Vespucci nazvao je maglicu "il Canopo fosco" (crni Canopus. Također su ju nazivali "Macula Magellani" (Magellanova točka) i "Crni Magellanov oblak" nasuprot Magellanovim oblacima.

Godine 1970. Kalevi Mattila dokazao je da Vreća ugljena nije sasvim crna. Ima vrlo slabašan dašak svjetla (10% sjajnosti okolne Kumove slame), što dolazi od refleksije zvijezda koje zatamnjuje.

Vreća ugljena nije upisana u Novi opći katalog i zapravu nema identifikacijski broj, osim u Caldwellovom katalogu gdje je C99.

Vrlo je važna u astronomiji australskih Aboridžina, gdje je Vreća ugljena glava zviježđa imena Emu na nebu.

Izvori

Vanjske poveznice
 (eng.) Starry Night Photography: Coalsack Dark Nebula
 (eng.) Starry Night Photography: The Emu
 (eng.) SIMBAD: Coal Sack Nebula

Tamne maglice

Vreća ugljena (tamna maglica)


Belgien nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt 25. Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Vom Belgischen Olympischen und Interföderalen Komitee wurden 117 Athleten in 16 Sportarten nominiert.

Fahnenträgerin bei der Eröffnungsfeier war die Leichtathletin Tia Hellebaut.

Medaillen

Medaillenspiegel

Medaillengewinner

Silber

Bronze

Teilnehmer nach Sportarten

Badminton

Gewichtheben

Hockey

Judo

Kanu

Kanurennsport

Kanuslalom

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Springen und Werfen

Mehrkampf

Radsport

Bahn

Mehrkampf

Straße

Mountainbike

BMX

Reiten

Rudern

Schießen

Schwimmen

Segeln
Fleet Race

Tennis

Tischtennis

Triathlon

Turnen

Gerätturnen

Weblinks

Einzelnachweise

Belgien
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Belgien)


Katinka Band (tidligere Katinka) er et dansk rockpopband dannet i 2012 af sangskriver og sangerinde Katinka Bjerregaard og guitarist og producer Simon Ask. Bandet er siden blevet udvidet med korsanger Marie Hageltorn Christiansen og trommeslager Tobias Rye Adomat.

Stil og udgivelser
Katinka Bjerregaard synger egne personlige tekster og spiller ukulele. Simon Asks produktioner er halvelektroniske.

Gruppen udsendte i 2014 debut-EP'en I røntgen.

Bandet har blandt andet spillet på Vega, Heartland Festival, Smukfest, Haven og Roskilde Festival. Derudover har Katinka optrådt til den tv-transmitterede uddeling af kronprinsparrets priser samt i DR's Koncerthuset som en del af P6 Beat Rocker.

Hæder
I 2015 vandt Katinka DR's talentudviklingsprogram KarriereKanonen.

Ved prisuddelingen Årets Steppeulv 2017 vandt Katinka prisen som 'Årets Håb'. Prisen uddeles af Foreningen af Danske Musikkritikere.

I 2018 vandt Katinka Bjerregaard og Simon Ask Carl Prisen som 'Årets Komponist - pop' for albummet 'Vi er ikke kønne nok til at danse'. Prisen uddeles af musikforlæggerne.

I 2019 modtog Katinka Bjerregaard Spoken Word Prisen 2019. Prisen uddeles af Odense Spoken Word Festival.

Diskografi
Album

 Ekstremsport (2022)
 Vokseværk (2018)

 Vi er ikke kønne nok til at danse (2017)

Ep'er
 Lufthuller (2016)
 I røntgen (2014)

Singler

 "Lad dine hænder vandre" (2018)
 "De juleløse holder jul" (2017)

 "Du tænker ikke" (2016)
 "Du rejser" (2015)

Forsanger Katinka Bjerregaard figurerer desuden på nummeret "Sprog" af den danske rapgruppe Benal. Og på nummeret "Slipper Snoren" af rockgruppen Magtens Korridorer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Musikgrupper fra Danmark

Katinka (band)


السير أرشيبالد ماكندو Archibald McIndoe  جراح تعويضى عمل في سلاح الجو الملكى خلال الحرب العالمية الثانية، وقد طور بشكل كبير وساعد على علاج حروق رجال الطيران التي أصيبوا بها في الطائرات التي كانت تهوى محترقة أو التي كانت تصاب بنيران العدو.

حياته
ولد أرشيبالد ماكندو في 4 مايو عام 1900 م بمدينة ديوندين بنيوزيلندا، لأسرة مكونة من أربعة أفراد، والده جون ماكندو كان صاحب مطبعة وامه كانت فنانة، وقد تزوج ماكندو من أدونيا أتكين وقد أنجب منها أبنتين.

التحق أرشيبالد ماكندو بمدرسة الطب في أوتاجو Otao Medical School، ثم منح ميدالية لتفوقه في الجراحة، وفي عام 1924 ذهب في بعثة دراسية إلى مستشفى مايو كلينيك بالولايات المتحدة الأمريكية والتي حصل فيها على لقب الزمالة وعمل بها حتى رقى إلى مساعد كبير الجراحين حيث كان يقوم بعمليات جراحة البطن.

في عام 1929 زار ماكندو ابن عم له في بريطانيا هو السير هارولد ديلف جيلليس وهو من أوائل الجراحيين التعويضيين في بريطانيا، فبدأ بتعليم ماكندو كل ما يعرفه عن الجراحة التعويضية، وعمل الأثنان معا حتى عام 1939 وقد أصبح ماكندو محل تقدير في الجراحة التعويضية.

في عام 1939 عين ماكندو مستشارا في الجراحة التعويضية لسلاح لجو الملكى عند نشوب الحرب العالمية الثانية وعمل بمستشفى كوين فيكتوريا، قام ماكندو بعلاج أكثر من 2000 من رجال الطيران مصابين بحروق أصابت وجوههم إصابات بالغة فكانت تقتضى ما بين 15 إلى 50 عملية جراحية لكل مريض وفترة علاج تمتد إلى ثلاث سنوات.

في عام 1947 منح أرشيبالد ماكندو لقب سير تقديرا وعرفانا لعمله القيم خلال الحرب العالمية.

تدهور صحته
قام ماكندو بالعديد من الأنشطة والمجهودات التي أدت إلى تدهور صحته وضعف بصره حيث ساهم في جمع اكتتاب قيمته 36000 جنيه لإقامة عنبر خاص في مستشفى إيست جرينستيد، وأصبح نائبا للرئيس في جمعية لدراسة التنويم المغنطيسي، كما حث البرلمان على تغيير قانون التشريح لتمكين الأفراد من ترك عيونهم للمكفوفين.

وفي العام 1957 أنتخب نائب لرئيس كلية الجراحين الملكية، ثم سافر إلى أسبانيا لعمل عملية جراحية في عينه، وبعد عودته تدهورت صحته أكثر مع انغماسه في أنشطته حتى توفى في 12 أبريل عام 1960.

في 22 مارس عام 1961 قامت وزارة الصحة البريطانية بإطلاق اسم أرشيبالد ماكندو على أحد أقسام مستشفى كوين فيكتوريا تخليدا له، والذي تحول الآن إلى مؤسسة ماكندو للأبحاث.

انظر أيضا
 المؤسسة الطبية والبحثية الأفريقية

مراجع

أشخاص من دنيدن
أطباء بريطانيون في القرن 20
أطباء نيوزيلنديون في القرن 20
أكاديميو مدرسة لندن لحفظ الصحة وطب المناطق الحارة
جراحو تجميل نيوزيلنديون
جراحون في القرن 20
حاصلون على وسام جوقة الشرف من رتبة قائد
حائزون على وسام الإمبراطورية البريطانية من رتبة قائد
خريجو جامعة أوتاغو
مواليد 1900
نيوزيلنديون مغتربون في المملكة المتحدة
وفيات 1960

أرشيبالد ماكندو


Kiran Gandhi (nascida em 21 de fevereiro de 1989), também conhecida por seu nome artístico Madame Gandhi, é uma produtora, baterista, artista e ativista de música eletrônica americana.

A carreira musical de Kiran Gandhi inclui ser baterista em turnê para os artistas MIA, Thievery Corporation e Kehlani. Sua música e ativismo se concentram no empoderamento feminino e na quarta onda do feminismo. Em 2015, Kiran correu a Maratona de Londres sangrando livremente enquanto estava menstruada para combater o estigma menstrual que as pessoas enfrentam em todo o mundo, provocando uma conversa viral sobre como a menstruação é tratada em várias culturas. Ela já se apresentou em festivais de música como Pitchfork, Lightning in a Bottle, Roskilde e SXSW.

Infância e educação
Kiran Gandhi, nascida em 21 de fevereiro de 1989, é filha da filantropa Meera Gandhi e do empreendedor social Vikram Gandhi. Ao crescer, Gandhi passou um tempo na cidade de Nova York, nos Estados Unidos, e em Bombaim, na Índia.

Em 2011, Kiran Gandhi recebeu seu diploma de graduação em matemática, ciências políticas e estudos femininos, pela Universidade de Georgetown, nos Estados Unidos. Depois de se formar, ela começou um estágio como primeira analista digital na gravadora Interscope Records, com sede em Santa Monica, na Califórnia. Mais tarde, Esta posição passou a ser em tempo integral. Kiran Gandhi usou sua habilidade matemática para analisar padrões nos dados de streaming do Spotify e outras mídias digitais.

Em 2015, Kiran recebeu seu MBA pela Universidade de Harvard.

Carreira
Em 2012, Kiran Gandhi gravou bateria ao vivo acompanhando a faixa do MIA "Bad Girls". Em fevereiro de 2013, MIA escreveu para Kiran elogiando a gravação e pediu que ela tocasse bateria para a turnê de divulgação do álbum Matangi. Ao mesmo tempo, Kiran Gandhi aceitou uma oferta para estudar na Harvard Business School. Kiran deixou a Interscope Records em 2013.

2016-2017: Vozes
Em 2016, seu primeiro lançamento musical, Voices (EP), foi publicado.

Em 2017, Kiran Gandhi colaborou com produtores de identificação feminina para lançar Voices Remixed. Naquele ano, ela também correu a Maratona de Vancouver e foi a banda de abertura da Rise Up Tour de Ani DiFranco. Kiran Gandhi viajou pela Europa e Índia e também falou no Airbnb, Pandora Radio, Spotify, nas Nações Unidas e em campi universitários.

2019: Visões
Em 2019, foi lançado o segundo lançamento musical de Kiran Gandhi, Visions (EP), iniciando sua nova parceria com a Sony Music Masterworks.

Imagem pública
Em 2015, Kiran Gandhi correu a Maratona de Londres deixando sua menstruação escorrer livremente como um ato simbólico para combater o estigma menstrual que mulheres, meninas e pessoas trans enfrentam em todo o mundo.

Prêmios
Vencedora do prêmio de Melhor Vídeo Musical 2021 no SXSW.

Companheira Ted 2020.

Kiran Gandhi foi apontada pela BBC como uma das 100 mulheres mais inspiradoras do mundo.

Kiran Gandhi estava na classe Forbes 30 Under 30 de 2019.

Vencedora do prêmio Fitzie Foundation, da Universidade de Harvard, de 2015.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Norte-americanos de ascendência irlandesa
Feministas dos Estados Unidos
Norte-americanos de ascendência indiana
Cantoras dos Estados Unidos
Nascidos em 1989
Alunos da Harvard Business School
Pessoas vivas
Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020

Kiran Gandhi


Çalı kuşu veya çalıkuşu, çalı kuşugiller (Regulidae) familyasını oluşturan kuşların ortak adıdır.Familyanın bütün üyeleri, 9-15.5 santimetredir. Bu kuşların, superciliumunda bir göz-halkası veya çizgisi vardır. Erkekler, rengârenk bir taç yamasına sahiptir.

Çalı kuşları, 8 ila 11 cm (3 ila 4,5 inç) arasında değişen ve 6-8 g (0,21–0,28 oz) ağırlığındaki tüm tüneyen ve ötücü kuşların en küçükleri arasındadır; bütün cinsiyetler aynı boyuttadır. Kanatları ve kuyruklarının boyutlarıyla uzunlukları ortalamadır, ayrıca küçük bir iğneye benzeyen gagaları vardır. Tüyleri genel olarak gri-yeşildir, soluk kanat çubuklarıyla dengelenmiştir ve kuyruk ucu oyulmuştur. Beş türün burun deliklerini kaplayan tek bir sert tüyü vardır, ancak yakut taçlı krallıkta bunun yerini birkaç kısa, sert kıl alır. Çoğu kralın kendine özgü baş işaretleri vardır ve erkeklerin renkli bir taç yaması vardır. Dişilerde taç daha donuk ve sarıdır. Merkezi taç şeridini oluşturan uzun tüyler dikilebilir; çoğu zaman göze çarpmazlar, ancak yükseltilmiş tepe çok çarpıcı olduğunda kur ve bölgesel gösterilerde kullanılırlar.

Kuzey Amerika'da büyük ölçüdeki dağılımlara sahip iki farklı türü ve Avrasya'da da önemli bir ortak yayılımda olan iki tür bulunur. Her kıtada, bir tür (Avrasya'da altın tepeli ve Kuzey Amerika'da altın taçlı kralcık) bir kozalaklı ağaç uzmanıdır; bunların ayaklarında kozalaklı dallara konmak için derin oluklu pedler ve dikey olarak tutunmak için uzun bir arka parmak ve pençe vardır. İki generalist, yakut taçlı kral yavrusu ve alabalık, uçarken daha çok avlanır ve daha yumuşak tabanlara, daha kısa arka pençelere ve daha uzun bir kuyruğa sahiptir.

Taksonomi
Çalı kuşu yavruları, bazen Eski Dünya ötleğenlerine dahil olan ancak sıklıkla aile statüsü verilen küçük bir kuş grubudur . Özellikle son araştırmalar yüzeysel benzerliklere rağmen tepelerin filogenetik olarak ötleğenlerden uzak olduğunu göstermektedir . Ailenin adı, rex'in küçültülmüş hali olan "bir kral" olan Latince regulus'tan türemiştir ve yetişkin krallıkların karakteristik turuncu veya sarı armalarına atıfta bulunur.

Cinsi Regulus olan çoğu üyenin boyut ve renk düzeni benzerdir. Bunun istisnası, en büyük tür olan, güçlü,kırmızı tepeli ve siyah taç çizgileri olmayan yakut taçlı kralcıktır. Kendine özgü seslendirmeleri vardır ve Eski Dünya kralcıklarından ve diğer Amerikan türü olan altın taçlı kralcıktan, ayrı bir cins olan Corthylio'ya atanacak kadar farklıdır.

Türler
 Bayağı çalı kuşu (Regulus regulus) Türkiye.
 Yakut tepeli çalı kuşu (Regulus calendula)
 Tayvan çalı kuşu (Regulus goodfellowi)
 Sürmeli çalı kuşu (Regulus ignicapilla)
 Altın tepeli çalı kuşu (Regulus satrapa)
 Tenerife çalı kuşu (Regulus teneriffae)

Kaynakça

Çalı kuşugiller

Çalı kuşu


El Marquesado de Montana es un título nobiliario español creado el 4 de abril de 1775 por el rey Carlos III a favor de Antonio Cabezas de Aranda y Román, Capitán General de las Milicias urbanas de Tarifa, Fiscal Real de Justicia de Jerez de la Frontera. Su denominación hace referencia al cortijo de Montana, situado en Jerez de la Frontera, entre esta población y Sanlúcar de Barrameda. El I marqués de Montana mandó construir en Jerez de la Frontera un palacio barroco, originalmente denominado Palacio del Marqués de Montana y hoy reconocido como palacio Domecq, por haber sido adquirido por Juan Pedro Domecq Lembeye (1796-1869) en 1855.

Marqueses de Montana

Historia de los Marqueses de Montana

 Antonio Cabezas de Aranda y Román (.-1785), I marqués de Montana

Rehabilitado en 1912 por:

 Rafael Halcón y Gutiérrez de Acuña (.-1918), II marqués de Montana.
 Casó con María Halcón y Espinosa de los Monteros. Le sucedió, en 1919 su hijo:

 Rafael halcón y Halcón (n. en 1905), III marqués de Montana.
 Casó con María del Pilar García del Cid y de León. Le sucedió, en 1992, su hijo:

 Joaquín Halcón y García del Cid, IV marqués de Montana.
 Casó con María del Pilar Carvajal Raggio.

Referencias

Montana
Títulos nobiliarios referidos a lugares de Andalucía

Marquesado de Montana


الفصيلة القُطَيفية أو أمرنتة  هي فصيلة نباتية ضمن رتبة القرنفليات . من أهم نباتاتها السبانخ إضافة إلى نباتات رعوية مثل القطيفة والقطف والروثا وحشائش مثل السرمق والقلام.

مراجع

فصائل القرنفليات
فصائل نباتية

قطيفية


Friedrich Graf Szápáry von Muraszombath, Széchysziget und Szapár (* 5. November 1869 in Budapest, Österreich-Ungarn; † 18. März 1935 in Wien), war ein österreich-ungarischer Diplomat.

Leben

Friedrich Graf Szápáry war der Sohn des Generals der Kavallerie László Graf Szápáry (1831–1883) und der Marianne Gräfin von Grünne (1835–1906; Tochter von Karl Ludwig von Grünne). Mit dem Adelsaufhebungsgesetz in der Republik Österreich 1919 verlor Friedrich Szápáry das Recht auf seine adligen Titel in seinem Namen.

Er trat 1895 in den auswärtigen Dienst, wurde 1895 als Attaché in Rom, 1899 in Berlin und 1903 München beschäftigt. Vom 27. Oktober 1907 bis 1. Oktober 1913 er in Wien tätig. Vom 15. Dezember 1909 bis 20. April 1912 war Szápáry Bürovorsteher von Alois Lexa von Aehrenthal. Leopold Berchtold bescheinigte ihm Geschick und eine schnelle Auffassungsgabe. 20. April 1912 bis 1. Oktober 1913 leitete er die Abteilung Politik im Außenministerium. Er kritisierte die Außenpolitik des Deutschen Reichs entlang des Rückversicherungsvertrages und vertrat eine aggressive Politik gegenüber dem russischen Kaiserreich und dem Balkanbund in den Balkankriegen. Er sah in diesem Konflikt eine gemeinsame Feindschaft gegen den Balkanbund mit dem Osmanischen Reich, weshalb sich gegen die italienische Militärinterventionen gegen das Osmanische Reich aussprach.

Am 1. Oktober 1913 wurde Szapáry trotz seiner Einstellung zum Botschafter in Sankt Petersburg ernannt und am 14. Februar 1914 zur Vorlage seines Beglaubigungsschreiben von Nikolaus II. (Russland) empfangen. Nach 14 Tagen verließ er Sankt Petersburg in einer Familienangelegenheit. Von Mitte April bis Ende Mai und von 17. Juli bis Mitte August 1914 war er in Sankt Petersburg. In seiner Abwesenheit war Otto Czernin Geschäftsträger.
Am 21. Juli 1914 traf er bei einem Empfang auf Raymond Poincaré und führte in den folgenden Tagen mit Sergei Dmitrijewitsch Sasonow Gespräche, die mit dem Überbringen der Kriegserklärung am 6. August 1914 ihren Höhepunkt fanden.

1915 wurde er Mitglied im Wiener Herrenhaus.

HRH Princess Michael of Kent, geboren als Marie Christine Baronin von Reibnitz, ist seine Enkelin.

Weblinks
Friedrich Graf Szápáry von Muraszombat, Szechysziget, und Szápár auf Austrian Commanders

Botschafter (Österreich-Ungarn)
Österreichischer Botschafter in Russland
Österreicher
Geboren 1869
Gestorben 1935
Mann

Friedrich von Szápáry


Charles A. Huguenot van der Linden (* 24. März 1909 in Amsterdam; † 20. Juli 1987 in Jubbega, Heerenveen) war ein niederländischer Filmproduzent und -regisseur.

Leben
Huguenot van der Linden begann 1928 in der Abteilung für Öffentlichkeitsarbeit bei Paramount zu arbeiten. Später arbeitete er bei Paramount in Paris. Er übersetzte dort US-amerikanische Filme ins Französische. Nach einer Lehrzeit als Regieassistent drehte er 1936 mit Paramount-Kollege Heinz Josephson seinen ersten Film: Jonge harten. Ein Kassenerfolg wurde dieser nicht und wegen der Selbstfinanzierung verlor er sein eingesetztes Geld. Der Film bekam allerdings gute Kritiken, wodurch auch sein Name bekannter wurde und sich einprägte.

Während des Zweiten Weltkriegs arbeitete van der Linden als Regieassistent an dem in Amsterdam von Hans Steinhoff gedrehten deutschen Film Rembrandt mit. Ab 1956 war er Mitglied der Filmabteilung des niederländischen Beratungsgremiums Raad van de Kunst und war auch aktiv in der Nederlandse Beroepsvereniging van Filmers (NBF).

Huguenot van der Linden produzierte 50 Jahre lang Filme, meist zusammen mit seiner Ehefrau Martina Huguenot van der Linden: Spiel-, Dokumentar-, Werbe- und Informationsfilme. Er hat zahlreiche Auszeichnungen erhalten, darunter einen Oscar in der Kategorie "Bester Dokumentar-Kurzfilm" für den Film Deze kleine wereld.

Filmografie
 1936: Jonge harten
 1948: Nederlands in zeven lessen
 1950: De bajes is zo groot
 1956: Bloem der Natie
 1957: De morgenster
 1959: Tussenspel bij kaarslicht
 1962: Big City Blues
 1963: Bouwspelelement
 1973: Deze kleine wereld

Literatur
 Elja Looijestijn: Vergeten Nederlandse Oscarwinnaar, VPRO Gids 29, 2008, S. 22,

Weblinks

Filmproduzent
Filmregisseur
Niederländer
Geboren 1909
Gestorben 1987
Mann

Charles Huguenot van der Linden


الجديدة هي إحدى قرى ولاية قبلي بالجنوب التونسي وتبعد عن مركز الولاية ب4 كلم شمالا. وهي محاذية لقرية المنصورة.

تاريخ
يبدو أن قرية الجديدة ظهرت في القرن التاسع عشر ويعود الفضل في ذلك إلى البعض من أعيان قرية تلمين من آل البكري وآل الحبيب. وقد حملت في البداية تسمية تلمين الجديدة، وكانت في كل الإحصائيات التي تهم دافعي الضرائب أو ملكيات النخيل تظهر ضمن إحصائيات قرية تلمين.

إداريا
تتبع الجديدة معتمدية قبلي الشمالية وهي مقر لعمادة.

قرى ولاية قبلي

الجديدة (قبلي)


Kjenndalsbræen er en gletsjer som er en udløber af Jostedalsbræen nord for Høgste Breakulen, i Stryn kommune i Sogn og Fjordane fylke i Norge. Fra Loen går der bilvej gennem Lodalen og Kjenndalen næsten helt frem til gletsjeren.

Kilder og henvisninger

Gletsjere i Vestland
Stryn

Kjenndalsbræen


Tears Of My Own Shame es una canción de Steve Lukather, guitarrista de la banda de rock estadounidense Toto.

Canción
Figura como la tercera pista del disco Luke. Resulta ser una de las canciones más conocidas por los fanes de Lukather. La canción tiene una mezcla entre Rock progresivo, jazz fusion y hard rock.

La canción inicia con un solo de guitarra psicodélico, junto a un bajo al estilo de jazz. Además se caracteriza el solo central de la canción, que aparece a los 3:21 minutos, con un estilo de hard rock y rock progresivo.

Apariciones en vivo
Desde su lanzamiento, se ha tocado en casi todas las giras que ha hecho Lukather, contando el Luke World Tour y el All's Well That Ends Well Tour.

Músicos
Steve Lukather: Guitarra, voz.
Gregg Bissonette: Batería
Phil Soussan: Bajo.
Jim Cox: Teclado Hammond.
Maxie Anderson: Coros.
Alfie Silas Duno: Coros.

Canciones de Steve Lukather

Tears Of My Own Shame


Szárföld é um município da Hungria, situado no condado de Győr-Moson-Sopron. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 878 habitantes.

Localidades de Győr-Moson-Sopron

Szárföld


Müttefik Devletler, II. Dünya Savaşı sırasında Birleşik Krallık, Fransa, Sovyetler Birliği, ABD ve Çin Cumhuriyeti başta olmak üzere Mihver Devletler'e karşı oluşturulan blok. Günümüzde ise ABD ve ona destek verip müttefiki olan ülkelere verilen ad.

Özellikle Batı'da I. Dünya Savaşı'nın İtilaf Devletleri de "Müttefik Devletler" olarak adlandırılır.

Kuruluşu

1 Eylül 1939 tarihinde Nazi Almanyası'nın Polonya'yı işgal girişimiyle başlayan II. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, Müttefikler Fransa, Polonya ve Birleşik Krallık ile Fransız Batı Afrikası, Fransız Ekvatoral Afrikası ve İngiliz Hindistanı gibi bağımlı devletlerden oluşuyordu. Birkaç gün içinde İngiliz Milletler Topluluğu'na üye olan Avustralya, Kanada, Yeni Zelanda ve Güney Afrika gibi bağımsız devletler de savaşa katıldılar. Almanların Kuzey Avrupa'yı işgale başlaması ve Balkanlar Cephesi'nin açılmasından sonra ise, Hollanda, Belçika, Yunanistan ve Yugoslavya Müttefikler'e katıldı.

Sovyetler Birliği, Müttefik-Mihver çatışmasında önce tarafsız kalıp, Polonya'yı işgal etmek için ilk dönemde Almanya ile iş birliği yaptı. Fakat 1941 yılında Almanya tarafından savaş ilanı olmaksızın saldırıya uğradıktan sonra Müttefiklere katıldı.

Amerika Birleşik Devletleri, savaş malzemesi ve maddi desteği başından beri sağlamaktaydı, ancak savaşa resmen katılması ancak Japonya'nın 7 Aralık 1941 tarihinde Pearl Harbor'a saldırmasından sonra oldu.

Çin Cumhuriyeti, 1937'deki Marco Polo Köprüsü Olayı'ndan bu yana Japonya ile uzun süredir savaşmaktaydı, ancak Müttefiklere resmen katılması 1941 yılında oldu.

Polonya'nın işgalinden sonra
 : 1 Eylül 1939
 : 3 Eylül 1939
 : 3 Eylül 1939
 : 3 Eylül 1939
 : 3 Eylül 1939
 : 3 Eylül 1939
  Nepal Krallığı: 4 Eylül 1939
  Güney Afrika: 6 Eylül 1939
 : 10 Eylül 1939
 Nisan 1940

Tuhaf Savaş'tan sonra
 : 10 Mayıs 1940
 : 10 Mayıs 1940
 : 10 Mayıs 1940
 : 28 Ekim 1940
 : 6 Nisan 1941

Sovyetler Birliği'nin İşgali'nden sonra
 : 22 Haziran 1941
 : 22 Haziran 1941
 : 22 Haziran 1941

Pearl Harbor Saldırısı'ndan sonra
 : 7 Aralık 1941
  Filipinler Topluluğu: 8 Aralık 1941
 : 7 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
 : 8 Aralık 1941
  Çin: 9 Aralık 1941
 : 9 Aralık 1941
 : 9 Aralık 1941
 : Kore Geçici Hükümeti 10 Aralık 1941

Birleşmiş Milletler'in deklarasyonundan sonra
 : 22 Mayıs 1942
 : 22 Ağustos 1942
 : 14 Aralık 1942
 : 7 Nisan 1943
 : 26 Temmuz 1943
 : 9 Eylül 1943
 : 27 Ocak 1944
 : 12 Şubat 1944

Normandiya Çıkarması'ndan sonra
 : 23 Ağustos 1944
 : 8 Eylül 1944
 : 1944
 : 21 Eylül 1944
 : 20 Ocak 1945
 : 2 Şubat 1945
 : 7 Şubat 1945
 : 15 Şubat 1945
 : 15 Şubat 1945
 : 23 Şubat 1945
 : 24 Şubat 1945
 : 24 Şubat 1945
 : 27 Şubat 1945
 : 1 Mart 1945
 : 3 Mart 1945 (etkin biçimde 15 Eylül 1944)
  Arjantin: 27 Mart 1945
  Şili: 11 Nisan 1945

Ayrıca bakınız
 Mihver Devletleri
 II. Dünya Savaşı

Kaynakça

Diplomasi
20. yüzyılda askerî ittifaklar

Müttefik Devletler


Les Miracles de saint Remi sont une œuvre d'art sculptée sur une plaque d'ivoire qui ornait la reliure d'un manuscrit du . Elle est conservée au Musée de Picardie, à Amiens.

Historique

Cette plaque d'ivoire sculpté qui se rattache, par son style et son iconographie hagiographique, aux œuvres produites par les ateliers carolingiens de Reims, sous l'épiscopat d'Hincmar, conseiller de Charles le Chauve, roi des Francs, prélat qui rédigea vers 876-878 la Vie de saint Remi.

Cette œuvre d'art est entrée dans les collections du musée de Picardie grâce à un legs de Marcel Jérôme Rigollot, président de la Société des antiquaires de Picardie, en 1849.

Caractéristiques

Cette plaque d'ivoire retrace, sur trois registres, trois miracles de l'évêque Remi de Reims.

Dans la partie supérieure, Remi ressuscite une jeune fille de Toulouse dans la basilique Saint-Jean ; on distingue les quatre colonnes qui symbolisent la basilique.

Dans la partie centrale, Dieu, symbolisé par une main sortie d'un nuage, remplit de saint chrême deux flacons, posés sur un autel, afin que Remi puisse administrer le baptême à un mourant allongé sur un lit.

Dans la partie inférieure, est représenté le miracle le plus célèbre de Remi : pendant qu'il procède au baptême de Clovis, roi des Francs, une colombe céleste apporte au prélat la sainte Ampoule contenant le baume sacré qui servit, depuis lors, selon la tradition, au sacre des rois de France. Sur chacune des scènes, l'évêque Remi est entouré de membres du clergé.

Les scènes historiées sont encadrées par une bordure sculptée de feuilles d'acanthe marquant ainsi une filiation entre l'art carolingien et l'Antiquité romaine. Il s'agit de la plus ancienne représentation figurée du miracle de la sainte Ampoule connue.

Notes et références

Bibliographie

 Claude Bonne, « Les ornements de l'histoire (à propos de l'ivoire carolingien de saint Remi) » in Annales. Histoire, Sciences sociales, 1996  51-1   - Lire en ligne sur Persée.

Articles connexes

 Rémi de Reims
 Baptême de Clovis
 Musée de Picardie

Liens externes

 Plaque de reliure de saint Remi

Sculpture en ivoire
Art carolingien
Miracles
Empire carolingien

Miracles de saint Remi


Põlva, Estonya'nın güneydoğusunda bir ildir. Yüzölçümü 2.165 km2, nüfusu ise 32.000 civarındadır.

Belde Belediyeleri:
 Ahja
 Kanepi
 Kõlleste
 Laheda
 Mikitamäe
 Mooste
 Orava
 Põlva
 Räpina
 Valgjärve
 Vastse-Kuuste
 Veriora
 Värska

Põlva (il)


Lillehammer 1994 Kış Olimpiyat Oyunları, Uluslararası Olimpiyat Komitesi kış sporlarına olan ilginin biraz daha artmasını sağlamak düşüncesi ile Kış Olimpiyat Oyunları'nı iki yaz olimpiyat'ının arasındaki tarihte yapılmasına karar vermişti. Ve bunu ilk kez Lillehammer'de gerçekleştirmiştir.

Madalya durumu

Kaynakça

1994 Kış Olimpiyatları


Vasile Botezan (n. 1876 – d. 1942) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Botezan a fost un agricultor în Soporu de Câmpie.

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918 a reprezentat cercul electoral Cojocna și, de asemenea, a fost membru al Consiliului Național Român din Soporu de Câmpie.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese în 1876
Agricultori români
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Vasile Botezan