Altınözü, Hatay'ın güneydoğusunda yer alan, Suriye ile sınırı olan ilçelerindendir. Bağlı 48 mahallesi vardır.

Toprağı tarıma elverişli olup, en yoğunu zeytincilik olmak üzere, tütün, buğday, arpa, biber ve çeşitli sebze meyveler yetiştirilir. Hatay'da zeytin tarımının en yoğun olduğu ilçedir. İlçede, sulamada kullanılan yapay bir gölet olan Yarseli Barajı vardır.

Bunun yanında Türkiye ve Suriye ortaklığı ile Asi Nehri üzerinde yapımı devam eden Dostluk Barajı'nın tamamlanması ile kış aylarındaki taşkınların önlenmesi ve 10 bin hektar alanın sulanması sağlanabilecek. Ayrıca baraj sulamanın yanında balıkçılık, rekreasyon ve su sporlarının yapılabileceği şekilde tasarlanacak. Ayrıca ilçede daha önce bulunan Altınözü Karbeyaz (Yiğityolu) sınır kapısı, yaklaşık 1970 Yılına kadar aktif olarak faaliyet gösterdi. Türkiye ile Suriye arasında yaşanan bir takım gerginliklerden dolayı kapı kapatıldı ve açılması için girişimde bulunulmadı.

Tarih ve coğrafya
1945 yılında Fatikli Mahallesi'nde kurulan ilçe teşkilatı, 1950 yılında Yenişehir Mahallesi'ndeki yerine taşınmıştır. Kuseyr Yaylası'nın aşağı ve orta kesimini içine alan ve Hatay'ın güney bölümüne düşen 392 km² bir alanı kapsamaktadır.

Kuzeyi Antakya, batısı Yayladağı, güneyi ve doğusu Suriye ile çevrilidir. Sınır uzunluğu 50 km'dir. Altınözü ilçesi, Hatay ilinin güneydoğusunda yer almış olup güneyden kuzeye doğru uzanan bir plato durumundadır. Yayladağı İlçesinden başlayan bu durum Amik Ovası'nda son bulur. İlçenin güneybatısında Yayladağı, doğusunda Suriye Dağları ile Asi Nehri, batı ve kuzey batısında Habibi Neccar Dağı, kuzeyi ise Amik Ovası ile çevrilidir. Kozkalesi'nden çıkan Kuseyr Çayı, Altınözü'nden geçerek Antakya merkez köylerinden Bohşin (Madenboyu) Köyü yakınında Asi Nehri ile birleşir. İklim olarak Akdeniz iklimi ile karasal iklim arasında bir geçiş arz eder. İlçede ana ekonomik etkinlik tarım ve hayvancılıktır. Altınözü'nün toprakları hemen hemen her türlü tarıma elverişlidir. Altınözü adını, bu yörede yapılan kazı çalışmalarında çok miktarda altın bulunduğu için, özellikle Bizans dönemine ait kalıntılar içinde bulunan altınların etkisi olduğu söylenir. İlçenin kırmızı biberi dünyada ün salmıştır. Hatay ilinde zeytinciliğin en yoğun olduğu yer Altınözü'dür, ayrıca dünyanın en erken zeytin hasadı Altınözü'nde yapılmaktadır. Türkiye'nin en çok traktörüne sahip ilçesi Altınözüdür. İlçede zeytinciliğin yanında buğday, arpa, tütün, biber, domates basta olmak üzere patlıcan, salatalık, kabak, fasulye, börülce v.s. bitkilerin üretimi yapılmaktadır. İlçe arazilerinde her türlü meyvecilik üretimi az da olsa yapılmaktadır.

Altınözü adının Osmanlılar zamanında verildiği, o devirde Fatikli mahallesinde düzenlenen tapu kayıtlarından Altınözü isminin geçmesinden anlaşılmaktadır. Altınözü, Müslüman Araplarca alınmasından sonra kale tipi şato anlamına gelen Kasr denilmeye başlanmış ve zamanla bu kelime bozularak, halk arasında Kuseyr denilmeye başlanmıştır. Haçlı seferleri sırasında Frankların eline geçmiş ve durum 150 yıl devam etmiştir. Ancak Memluk Sultanı Baybars daha sonraları Kuseyr (Altınözü) mıntıkasını ele geçirmiş ve bu bölgede 1515 yılına kadar hakimiyetini sürdürmüştür.

Osmanlı Sultanı Yavuz Sultan Selim 1515 ve 1517 yılları Mısır seferi sırasında Kuseyr mıntıkasını Osmanlı'lara bağlamış ve buralarda fazla altın olduğu için Altınözü adı verilmiştir. II. Abdulhamit'in toprak reformu sırasında Altınözü Halep Vilayetine bağlanmıştır. 1918 ve 1921 yılları I. Dünya Savaşı sonrasında Altınözü'nde bir çete kurulmuş, bu çete Türkiye-Fransa arasında imzalanan 1921 Ankara anlaşmasına kadar Fransızları 3 yıl süreyle Altınözü'ne sokmamıştır. Ancak Ankara antlaşmasından sonra Altınözü'ne giren Fransızlar ta ki Hatay'ın Türkiye'ye katılışı olan 23 Temmuz 1939'a kadar çetelerle uğraşmıştır. Hatay'ın Türkiye'ye ilhakı ile bu durum son bulmuştur. Hatay il ilan edildikten sonra Altınözü de ilçe olarak 1945 yılında Hatay'a bağlanarak 9 ilçeden biri olmuştur.

Nüfus

Kardeş şehirler
 Kapaklı, Tekirdağ (2023)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 T.C. Altınözü Kaymakamlığı
 T.C. Altınözü Belediyesi

Altınözü


An Eleorchis japonica in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Asa Gray, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tokujirô Tokijiro Maekawa. An Eleorchis japonica in nahilalakip ha genus nga Eleorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Eleorchis

Eleorchis japonica


Die Nubierin (auch Die Wasserträgerin oder Schreitende Wasserträgerin) ist eine Bronzestatue des Bildhauers Bernhard Sopher. Die Figur stellt eine unbekleidete Nubierin in schreitender Haltung dar. Auf ihrem Kopf trägt sie eine Vase. Die Arme sind angewinkelt, die Außenseiten der Hände sind auf die Hüfte gelegt.

Die bereits 1925 geschaffene Skulptur wurde 1928 in dem Gartenparterre Rheingärtchen südlich der Düsseldorfer Rheinterrasse in einem ovalen Wasserbassin aufgestellt, nachdem das Gelände, das zuvor der Großen Ausstellung Düsseldorf 1926 für Gesundheitspflege, soziale Fürsorge und Leibesübungen (GeSoLei) gedient hatte, als dauerhafte Grünanlage nach Entwürfen der Gartenarchitekten Walter von Engelhardt und Johann Heinrich Küchler (1888–1984) hergerichtet worden war. Der auf einer Aussichtsterrasse am Rhein gelegene, kleinteilig gestaltete Blumengarten mit Wechselflor war von seinen Schöpfern als ein "Ort der Ruhe und Muße" gedacht und soll an einen "behaglichen Hausgarten" erinnern.

1938 wurde die Statue von offizieller Seite als "entartet" diffamiert. Sie wurde abgebaut und sollte eingeschmolzen werden, nachdem die Kunstsammlung Düsseldorf unter Leitung von Hans Wilhelm Hupp in einem Schreiben vom 5. Februar 1937 Sopher als einen mit Berufsverbot belegten "Nichtarier" und seine Werke am Kunstmuseum sowie im Garten an der Rheinterrasse deswegen als bedenklich angezeigt hatte. Sopher, der wegen seiner jüdischen Herkunft 1934 ein Berufsverbot erhalten hatte, war 1935 in die USA emigriert. Seine Frau konnte die Skulptur durch einen Rückkauf vor der Vernichtung bewahren. Sie stellte sie nach dem Zweiten Weltkrieg dem Kunstmuseum Düsseldorf zur Verfügung. 1954 gelangte die Nubierin wieder in das Gartenparterre am Rheinufer, ihren ursprünglichen Platz.

Ebenfalls im Rheingärtchen wurde die Knöchelspielerin aufgestellt. Diese Skulptur aus der Werkphase zu einer sitzenden weiblichen Figur ist eine 1961 von Hermann Isenmann in Sandstein gefasste Kopie eines Originals, das Bernhard Sopher 1926 aus Bronze angefertigt hatte und sich heute in der Sammlung des Folkwang-Museums in Essen befindet.

Weblinks

Einzelnachweise

Bauwerk in Pempelfort
Denkmal in Düsseldorf
Kunstwerk im öffentlichen Raum in Düsseldorf
Erbaut in den 1920er Jahren
Bronzeskulptur in Nordrhein-Westfalen
Weiblicher Akt
Skulptur (1925)
Frauenskulptur
Skulptur in Düsseldorf
Versetztes Bauwerk in Düsseldorf
Deutsch-afrikanische Kulturbeziehungen

Die Nubierin


Un système normalisé de numérotation des modèles automobiles a été utilisé en Union Soviétique et en Russie. Avec la version moderne du système, il est possible de déterminer le type et la cylindrée d'un véhicule. Cette version moderne de numérotation a été appliquée à partir du milieu des années 1970. Un système similaire est utilisé en République populaire de Chine.

Ancien système de numérotation
L'ancien système de numérotation a été utilisé à partir de 1945 jusqu'à ce que le nouveau système ne le remplace. Un seul modèle a maintenu sa numérotation selon l'ancien système, l'autobus LAZ-695 N qui est toujours fabriqué.

Selon l'ancien système, le code du véhicule se composait du nom du fabricant et de trois chiffres. Chaque fabricant dispose d'une plage de numéros qu'il utilise pour choisir les références de chaque modèle. Les plages sont les suivantes :

Système de numérotation actuel
Le système de numérotation actuel, décrit sous le nom de отраслевая нормаль (norme industrielle) ОН 025270-66, a été introduit en 1966 mais n'a pas été appliqué immédiatement. Beaucoup de véhicules mis en fabrication avant le milieu des années 1970 utilisaient toujours l'ancien système de numérotation. Le premier modèle qui a utilisé la nouvelle codification a été l'automobile VAZ-2101 Žiguli, la Fiat 124 fabriquée sous licence en URSS. Les autres constructeurs ont utilisé le nouveau système plus tard :
 Moskvitch en 1976 avec la Moskvitch 2138/2140,
 GAZ en 1982 avec la GAZ Volga 3102
 etc...

Cette codification est toujours en application en Russie, bien qu'elle ne soit pas strictement respectée par tous les constructeurs.

Selon ce système, la désignation complète du modèle est une combinaison du nom du fabricant (par exemple VAZ) et d'au moins un numéro à 4 chiffres (par exemple 2108) :

<Nom ou code de l'usine>—abcd,
dans lequel:

 а — classe du véhicule;
Pour les voitures particulières, la cylindrée du moteur et le poids à vide sont utilisés pour déterminer la classe, des sous-classes (groupes) sont également définies :

Pour les véhicules industriels (camions), le poids total est utilisé :

Pour les autobus, la longueur est utilisée :

 b — type de véhicule ;

 c & d — numéro de modèle d'usine
Le cinquième chiffre est facultatif et est utilisé pour spécifier les différentes versions ou les modifications apportées à un même modèle.

Le sixième chiffre est parfois utilisé pour spécifier les variantes d'exportation.

De plus, plusieurs chiffres séparés par un tiret peuvent être utilisés pour spécifier les packs d'options.

Le système présente de multiples inconvénients. Certains véhicules ne peuvent pas être codifiés correctement parce que leur cylindrée et leur poids à vide appartiennent à des catégories différentes. Ce problème est souvent apparu lors de modifications apportées à des modèles de faible ou de forte cylindrée. Habituellement, ceux-ci sont codifiés selon l'index du modèle de base. Par exemple, la Volga GAZ-31011 à moteur V8 de 5,5 litres a été codifiée ainsi parce que son modèle de base était la GAZ-3101 de 2,99 litres. La version actualisée aurait dû être codifiée avec "4" comme premier chiffre correspondant à la cylindrée. La Moskvitch-214145 Svyatogor (basée sur la Moskvitch 2141 Aleko) était équipée d'un moteur Renault F3R de 2,0 litres, elle est donc passée dans la classe "Moyenne" selon sa cylindrée (plus de 1.800 cm3), mais reste dans la classe "Citadine" en fonction de son poids à vide.

Cependant, le système fonctionnait très bien en majorité pour son époque, principalement parce que de nouveaux modèles étaient spécifiquement créés pour s'adapter aux classes et sous-classes, et les modifications avec des moteurs de faible ou forte puissance étaient très rares.

Ce système de codification n'était normalement pas utilisé pour les marchés d'exportation, où différents les dénominations des véhicules faisait généralement référence à la cylindrée du moteur, comme "Moskvitch 1500" pour la voiture connue sous le nom de Moskvitch 2140, ou des noms, comme "Moskvitch Aleko" pour Moskvitch 2141. Cependant, tous les modèles exportés conservaient les index de référence basés sur le système de numérotation soviétique, utilisés pour les pièces détachées et la documentation.

À la fin de la période soviétique, le nom des modèles a été utilisé au niveau national avec des index standardisés, tels que - Lada Spoutnik pour VAZ-2108, connue en Europe sous le nom de Lada Samara, VAZ-2109 et leurs modifications.

Exemples
VAZ-21063 : véhicule produit par AvtoVAZ, véhicule de tourisme (1), avec un moteur d'une cylindrée comprise entre 1.200 et 1.800 cm3 (2), sixième modèle de l'usine (06) et représente la troisième modification du modèle (3).

GAZ-31029-51 : véhicule de tourisme (1), de la classe moyenne (3) produit par GAZ, avec une cylindrée comprise entre 1.800 et 3.500 cm3, deuxième modèle (02), neuvième modification (9), avec le groupe d'options usine #51 installé (51).

Utilisation par AvtoVAZ
Chaque modèle AvtoVAZ (Lada) possède un index interne qui reflète le niveau de modifications, en fonction du moteur et des autres options installées. Par exemple, la variante VAZ-21103 a le moteur 1,5 litre 16V, tandis que la VAZ-21104 utilise le dernier moteur à injection de carburant 1,6 litre 16V. Depuis 2001, les niveaux de finition sont également indiqués en incluant un nombre selon l'index principal : « -00 » signifie niveau de finition de base, « -01 » signifie finition standard et « -02 » désigne la version de luxe. Par exemple, la VAZ-21121-02 (Lada Niva) signifie Lada 112 à hayon avec un moteur SOHC de 1,6 L et une finition de luxe.

Le nom de la voiture est formé à partir du nom de modèle de l'index VAZ. Les modèles classiques dérivés de la Fiat 124 étaient connus sur le marché intérieur soviétique sous le nom de Žiguli (Жигули) jusqu'à la fin des années 1990, lorsque le nom a été abandonné. La gamme VAZ 2104-2107, ainsi que la série 110, n'ont en fait pas de nom de modèle. La gamme "Sputnik" restylée a été renommée Samara, mais la Niva et l'Oka ont conservé leurs noms. Dans les années 2000, la marque VAZ a été remplacée au profit de Lada et les dénominations des modèles d'exportation ont été simplifiées. La VAZ-2104 est devenue Lada 2104, la VAZ-2110 est devenue Lada 110, la VAZ-2114 est devenue Lada Samara (à hayon) ou Lada 114.

Le nom des modèles a également changé d'un marché à l'autre en fonction de la consonance dans la langue du pays. Pour ne pas se tromper, il est conseillé de se référer uniquement au numéro code du modèle car il reste le même pour tous les marchés.

Avenir du système
L'avenir de la norme n'est pas assuré. Tous les constructeurs automobiles russes ne continuent pas à le suivre. AvtoVAZ suit toujours cette norme pour identifier en interne les plates-formes de modèles, mais ne respecte pas la norme sur ses nouveaux modèles comme la Lada Kalina, sortie en 2004, en supprimant le premier chiffre requis "2" et en numérotant les différentes versions de carrosserie :
 1117 pour la version break 5 portes,
 1118 pour la version berline 4 portes,
 1119 pour la berline 5 portes avec hayon, malgré un moteur de 1,6 litre de cylindrée.

Voir aussi
 L'industrie automobile en Union soviétique

Bibliographie
 Brève description du système (en russe)
  Site officiel d'AvtoVAZ consacré à l'histoire des Lada
  Le Russe AvtoVAZ renoue avec Fiat
  Cartographie de l'écosystème AvtoVAZ en Russie (mai 2013)

Marque russe
Industrie automobile en Russie

Système de numérotation des modèles automobiles en Union soviétique et en Russie


Grésimaginaire est un festival consacré aux littératures de l'imaginaire (science-fiction, fantasy, fantastique) en Isère. Il est créé en avril 2015, puis, depuis 2016, se déroule bisannuellement, courant avril des années paires, à Villard-Bonnot puis, depuis 2022, à Crolles, près de Grenoble.

Historique
Le festival Grésimaginaire, salon du livre imaginaire, a été lancé en 2015 par Pascale Languille, alors conseillère municipale de Villard-Bonnot, ville où se tiendront les premières éditions, son conjoint, l'écrivain Jean Vigne ainsi qu'une trentaine de bénévoles. Le nom du festival est une contraction des mots "Grésivaudan", la vallée iséroise dans laquelle se situe Villard-Bonnot, et "imaginaire".

Le festival se déroule sur un week-end en avril et mêle tous les genres de l'imaginaire (science-fiction, fantasy, fantastique), en mettant particulièrement en valeur la littérature avec la présence de nombreux auteurs, illustrateurs et maisons d'édition spécialisées. Des animations complètent ce salon du livre, notamment des initiations aux jeux de rôles et de plateau, des démonstrations de combats ou des conférences et, à partir de 2018, un concours photos. Dès la première édition, le festival a mis en place des partenariats avec les écoles, collèges et lycées des environs, pour proposer des rencontres entre les élèves et les auteurs invités.

À partir de 2016, le salon était censé devenir bisannuel. La pandémie de Covid-19 a contraint l'organisation à déplacer, puis finalement annuler l'édition 2020.

Editions

Références

Annexes

Articles connexes
 Les Hypermondes (Mérignac)
 Les Utopiales (Nantes)
 Les Imaginales (Épinal)
 Les Intergalactiques (Lyon)
 Rencontres de l'Imaginaire (Sèvres)
 Convention nationale française de science-fiction

Liens externes
 Site officiel

Festival littéraire en France
Convention française de science-fiction
2015 en science-fiction

Grésimaginaire


حُرفيش (بالعبريَّة: חֻרְפֵישׁ) هي بلدة عربية في منطقة الجليل، وتقع إداريًا في المنطقة الشمالية شمال إسرائيل على ارتفاع بين 650-814 متر فوق سطح البحر،

وهي سلطة محلية اعترف بها كسلطة محلية عام 1967. معظم سكانها من الدروز إلى جانب أقلية مسيحية.

التسمية
وفقاً للباحث مصطفى الدباغ حُرفيش هي تحريف لكلمة «حَربوشتا» السريانيَّة، والتي تعني الصرصور والخُنفسة. في حين يشير الباحث شكري عرّاف أنّ اسم البلدة يأتي من الخُرفيش، وهو نبات يكثر في المنطقة.

تاريخ
تقع المدينة في موقع قديم، حيث تم استكشاف فسيفساء والنقوش اليونانية في المنطقة.

في الحقبة الصليبية كانت القرية تعرف باسم «حُرفيس». في عام 1183 كان جزءًا من عقار تم بيعه من جيفري لو تور إلى جوسلين الثالث كونت الرها. في عام 1220 قامت ابنة جوسلين الثالث كونت الرها بياتريكس دي كورتيناي وزوجها أوتو فون بوتنلوبين، كونت أوف هينبرج، ببيع العقار لفرسان تيوتون. وتم إدراج القرية على أنها لا تزال من ممتلكات فرسان تيوتون في عام 1226.

الحقبة العثمانية
في عام 1596 ظهرت القرية تحت اسم حورفايش في سجلات الضرائب العثمانية كجزء من ناحية إدارية، وكجزء من سنجق صفد. وكان جميع السكان من المسلمين، وتألفوا من 41 أسرة وعشرة عزاب. دفعوا ضرائب على الماعز وخلايا النحل، بالإضافة إلى العائدات العرضية؛ ولكن كان أكبر مبلغ ضريبة ثابتة حوالي 6,000 آقجة. وبلغ مجموع الضرائب 6,930 آقجة، وذهبت جميع العائدات إلى الوقف.

تعود أصول والد مريم بواردي، جريس بواردي إلى قرية حُرفيش. وتُعد مريم بواردي قديسة بحسب المعتقدات الكاثوليكية. في عام 1875 لاحظ فيكتور جويرين كنيسة قديمة تدعى كنيسة القديس جوارجيوس ويستخدمها المسيحيون الروم الأرثوذكس البالغ عددهم 50 في القرية. بالإضافة إلى ذلك، في حُرفيش حوالي 300 شخص من الموحدون الدروز. في عام 1881 وصف صندوق استكشاف فلسطين قرية حرفيش بأنها «قرية مبنية من الحجر، تحتوي على حوالي 150 مسيحيًا، وتقع على سلسلة من التلال المنخفضة، مع وجود التين والزيتون والأراضي الصالحة للزراعة. يوجد عدد قليل من الآبار في القرية، وأربعة ينابيع جيدة على الجانب الجنوبي».

أظهرت قائمة السكان والتي تعود إلى حوالي عام 1887أن حرفيش ضمت على حوالي 645 نسمة، كان منهم حوالي 115 مسيحي وحوالي 530 مُسلم.

الإنتداب البريطاني
في تعداد فلسطين عام 1922، والذي أجرته سلطات الانتداب البريطاني، بلغ عدد سكان حُرفيش حوالي 412 نسمة؛ كان منهم حوالي 386 درزيًا وحوالي 26 مسيحيًا. وكان جميع المسيحيين من الطائفة الملكانية (كاثوليك ملكيين). وإزداد عدد السكان في تعداد 1931 إلى حوالي 527 نسمة؛ كان منهم 18 مسلمًا، وحوالي 35 مسيحيًا وحوالي 474 درزيًا، وكانوا يعيشون في 110 منازل.

في إحصاءات عام 1945، كان عدد سكان حُرفيش حوالي 830 نسمة؛ منهم 20 مسلمًا وحوالي 30 مسيحيًا وحوالي 780 شخص تم تصنيفهم على أنهم «آخرون» (أي موحدون دروز)، وضمت القرية على مع ما مجموعه 16,904 دونم من الأراضي. ومن هذا، كان هناك 1,039 مزرعة وأراضي قابلة للري، وحوالي 2,199 دونم تم تخصيصها للحبوب، في حين تم تصنيف 91 دونم على أنها أرض مبنية (حضرية).

دولة إسرائيل

استسلمت حُرفيش للجيش الإسرائيلي المتقدم أثناء عملية حيرام في أكتوبر عام 1948. وتم حجب خطة جيش الدفاع الإسرائيلي في ديسمبر عام 1949، لطرد السكان من قبل وزارة الخارجية.

أُعلن عن حُرفيش كمجلسًا محليًا في عام 1967. ووفقًا لمكتب الإحصاء المركزي الإسرائيلي بلغ عدد سكان البلدة حوالي 5,200 نسمة في عام 2006، مع معدل نمو بلغ 1.9%. كما في عام 2014، كان غالبية السكان من الموحدون الدروز (96.2%)، مع أقلية من المسيحيين (3.2%) والمُسلمين (0.3%). من العائلات الدرزية في البلدة كل من فارس، وبدر، وعامر، وشنّان، ومرعي وغيرها. ويتبع جلّ مسيحيي البلدة كنيسة الروم الملكيين الكاثوليك، والحمائل المسيحية في حُرفيش هي كل من: آل حداد وهي أسرة تعود أصولها إلى صفد وقد عرفوا باسم بلوط لاحقاً، وآل سعد وآل دهموش. ولدى الطائفة المسيحية محلية كنيسة وهي كنيسة القديس جوارجيوس للروم الكاثوليك. هناك نسبة كبيرة من السكان يعملون كضباط وفي الشرطة والجيش.

في عام 2017 قُتل شرطيين من المواطنين الدروز في إسرائيل وهما هائل ستاوي من المغار وكميل شنان من حُرفيش من قبل ثلاثة شبان من سكان مدينة أم الفحم خلال عملية إطلاق نار في ساحات المسجد الأقصى في مدينة القدس، أدى الحادث إلى خلافات ونزاعات بين المسلمين والدروز.

في عام 2017 نما عدد السكان بمعدل نمو سنوي بلغ 1.2%. وكانت في المرتبة الرابعة من أصل عشرة في المؤشر الاجتماعي-الاقتصادي في عام 2015. وبلغت نسبة المؤهلين للحصول على شهادة الثانوية العامة أو البجروت بين طلاب الصف الثاني عشر بين عام 2016 وعام 2017 حوالي 90.6%. وكان متوسط الراتب الشهري للسكان في نهاية عام 2016 هو 7,179 شيكل جديد بالمقارنة مع المتوسط الوطني حوالي 8,913 شيكل جديد.

أعلام
 تركي عامر، (29 ديسمبر 1954) شاعر.

معالم
يقع في البلدة مقام النبي سبلان وهو أحد الأماكن المقدسة الهامة لدى الدروز.

مراجع

انظر أيضاً

 قائمة المدن العربية في إسرائيل

التجمعات الدرزية في إسرائيل
بلدات عربية في إسرائيل
تجمعات مسيحية عربية في إسرائيل
قرى عربية في إسرائيل
مجالس محلية في المنطقة الشمالية (إسرائيل)

حرفيش (قرية)


Şahıslar

 Ayhan Karataş - Türk milli yüzücü
 Dursun Karataş - Zaza asıllı komünist
 Halis Karataş - Türk jokey
 Haydar Karataş - Türk roman yazarı ve aktivist
 Kahraman Karataş - Türk teknik direktör
 Mustafa Kahraman Karataş - Türk teknik direktör
 Mustafa Karataş - Türk hadis kürsüsü profesörü
 Ömer Niyazi Karataş - Eski Samsun milletvekili
 Şaban Karataş - Türk siyasetçi
 Temel Karataş - Türk yazar ve gazeteci
 Turan Karataş - Türk yazar ve akademisyen
 Yelda Karataş - Türk şair ve reklam yazarı
 Yiğit Karataş - Türk kemancı,

Yerleşim yerleri
 Karataş, Adana - Adana ili ilçesi
 Karataş, Kâhta - Adıyaman ili Kâhta ilçesine bağlı köy
 Karataş, Çankaya - Ankara ili Çankaya ilçesine bağlı mahalle
 Karataş, Bayramören - Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlı köy
 Karataş, Sarayköy - Denizli ili Sarayköy ilçesine bağlı mahalle
 Karataş, Oğuzeli - Gaziantep ili Oğuzeli ilçesine bağlı mahalle
 Karataş, Konak - İzmir ili Konak ilçesine bağlı semt

Diğer
 Karataş - Bazaltın diğer adlarından biri

Türkçe soyadları

Karataş


The Tennis Court Oath () was a pivotal event during the first days of the French Revolution. The Oath was a pledge signed by 576 out of the 577 members from the Third Estate during a meeting of the Estates-General on 20 June 1789 in a tennis court.

On 17 June 1789 this group, led by Honoré Gabriel Riqueti, began to call themselves the National Assembly. On the morning of 20 June the deputies were shocked to discover that the doors to their chamber were locked and guarded by soldiers. Immediately fearing the worst and anxious that a royal attack by King Louis XVI was imminent, the deputies congregated in a nearby indoor real tennis court where they took a solemn collective oath "not to separate, and to reassembly wherever circumstances require, until the constitution of the kingdom is established"

The deputies pledged to continue to meet until a constitution had been written, despite the royal prohibition. The oath was both a revolutionary act, and an assertion that political authority derived from the people and their representatives rather than from the monarch himself. Their solidarity forced Louis XVI to order the clergy and the nobility to join with the Third Estate in the National Assembly.

The only deputy recorded as not taking the oath was Joseph Martin-Dauch from Castelnaudary. He can be seen on the right of David's sketch, seated with his arms crossed and his head bowed.

Significance

The Oath signified the first time that French citizens formally stood in opposition to Louis XVI, and the National Assembly's refusal to back down forced the king to make concessions. The Oath also inspired a wide variety of revolutionary activity in the months afterwards, ranging from rioting across the French countryside to renewed calls for a written French constitution.

Moreover, the Oath communicated in unambiguous fashion the idea that the deputies of the National Assembly were declaring themselves the supreme state power. From this point forward, Louis XVI would find the Crown increasingly unable to rest upon monarchical traditions of divine right.

References

History of Paris
Oaths
ඉතිහාසය - ලෝකය

ටෙනිස් පිටියේ දිවුරුම


Glenea laudata é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por Francis Polkinghorne Pascoe em 1867.  É conhecida a sua existência em Bornéo.

Referências

Borneo catalog 2005

laudata
Coleópteros descritos em 1867

Glenea laudata


Die Badminton-Europameisterschaften 2012 fanden vom 16. bis zum 21. April 2012 in Karlskrona, Schweden, statt. Folgend die Ergebnisse im Damendoppel.

Sektion 1

Sektion 2

Sektion 3

Sektion 4

Finalrunde

Weblinks
 Badminton-Europameisterschaft 2012
 Ergebnisse

2012
Europameisterschaft 2012
Europameisterschaft 2012
Europameisterschaft 2012

Badminton-Europameisterschaft 2012/Damendoppel


An Alopecurus vaginatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ludwig von Willdenow, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Alopecurus vaginatus in nahilalakip ha genus nga Alopecurus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alopecurus

Alopecurus vaginatus


البنك التجاري الدولي قد يعني:
 البنك التجاري الدولي CIB، هو بنك قطاع خاص يعمل في مصر.
 بنك الاعتماد والتجارة الدولي

البنك التجاري الدولي (توضيح)


Schultens er et nederlandskt efternavn, der henviser til blandt andre:

 Albert Schultens (1686–1750) – nederlandsk orientalist
 Hendrik Albert Schultens (1749–1793) – nederlandsk orientalist
 Jan Jacob Schultens (1716–1788) – nederlandsk orientalist

Efternavne

Schultens


Bedwell Harbour est une localité située dans la province de la Colombie-Britannique, dans les Îles Pender.

Notes et références

Municipalité en Colombie-Britannique

Bedwell Harbour


Glazba u 1959. godini.

Svijet

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Koncertne turneje
Održane koncertne turneje.

Istaknuti koncerti
Povijesno važni koncerti, prvi povijesni koncert nekog glazbenog subjekta ili posljednji (oproštajni) koncert nekog glazbenog subjekta.

Europska natjecanja
Europska glazbena natjecanja.

 Pjesma Eurovizije:

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.
 Creedence Clearwater Revival

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.
 18. ožujka – Irene Cara
 19. ožujka – Terry Hall
 21. ožujka – Nobuo Uematsu
 14. svibnja – Steve Hogarth
 20. svibnja –  Israel Kamakawiwo'ole
 11. srpnja – Suzanne Vega
 11. srpnja – Richie Sambora
 31. srpnja – Stanley Jordan
 21. listopada – Rose McDowall
 5. studenoga –  Bryan Adams

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Hrvatska i u Hrvata

Kandidiranje za europska i svjetska natjecanja
Hrvatski kandidat za Pjesmu Eurovizije na Jugoviziji.

Festivali

Nagrade

Izdanja
Objavljeni studijski, koncertni i kompilacijski albumi, singlovi, maksi singlovi, EP-ovi.
Za poznate glazbenike koje su tad objavili djelo, ali nisu ga objavili nosaču zvuka kod izdavačke kuće, nego u vlastitom izdanju, to ulazi ovdje. Isto vrijedi i za one glazbenike koji (ni)su djelovali u doba kad nije bilo nosača zvuka, nego su djelo objavili u pisanom obliku.

Osnivanja
Osnivanja poznatih izdavačkih kuća, udruga, sastava, prvi glazbeni angažman, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, pokretanje glazbene manifestacije, izgradnja poznate koncertne dvorane ili otvaranje poznatog glazbenog kluba, pojava (nastanak ili dolakak) glazbenog pravca i sl.

Gašenja i raspuštanja
Gašenja ili preuzimanja poznatih izdavačkih kuća, sastava, glazbenih emisija na radiju, televiziji, glazbenih časopisa ili portala, glazbene manifestacije, raspuštanja glazbenih subjekata i sl.

Rođenja
Rođenja poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Smrti
Smrti poznatih glazbenika i osoba u svezi s glazbom.

Ostalo
Uvođenje novih nosača zvuka, medijskog servisa i distribucijskog kanala i sl.

Izvori

1959.
Godine 20. stoljeća

Glazba u 1959.


Clipa de răgaz este un film românesc din 1986 regizat de Șerban Creangă. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Ștefan Iordache, Ecaterina Nazare, Manuela Ciucur.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.484.949 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

Vezi și
 1986 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1986
Filme de comedie românești
Filme regizate de Șerban Creangă

Clipa de răgaz


Rossfjorden er en fjordarm af Malangen i Lenvik kommune i Troms og Finnmark fylke  i Norge. Fjorden er 4,5 kilometer lang og går mod syd, fra indløbet mellem Kråknes og Rossfjordneset, til Straumsnes i fjordbunden.

Det ligger gårde langs hele fjorden på begge sider, men de eneste bygder er Straumsnes og Straumen i fjordbunden. Rossfjordvatnet, som går over 11 kilometer videre mod syd, er en del af det samme fjord/dal-system som Rossfjorden. Den inderste, smalle del af fjorden bliver kaldt Rossfjordstraumen.

Fylkesvej 265 (Troms) går langs vestsiden af fjorden, mens Fylkesvej 261 (Troms) går langs østsiden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Lenvik

Rossfjorden


Séraphine Mukantabana est une femme politique rwandaise. Elle est ministre de la Gestion des catastrophes et des Réfugiés de 2013 à 2017 dans le gouvernement de Paul Kagamé.

Biographie
Séraphine Mukantabana est une ancienne membre des Forces démocratiques de libération du Rwanda. Elle rentre au Rwanda et devient la présidente de la commission de démobilisation.
Elle est limogée en 2019 pour avoir omis de dénoncer Angéline Mukandutiye, une inspectrice d'académie qui était impliquée dans le génocide des Tutsis au Rwanda.

Bibliographie

Articles connexes

 Beatrice Munyenyezi

 Valérie Bemeriki
 Angéline Mukandutiye
 Agathe Habyarimana
 Pauline Nyiramasuhuko
 Yvonne Ntacyobatabara Basebya

Références

Voir aussi

Ministre rwandais de la Gestion des catastrophes et des Réfugiés
Femme politique rwandaise

Séraphine Mukantabana


O BRM P15 foi o chassi com o qual a BRM disputou a temporada de 1951 da Fórmula 1.

Teve como pilotos Reg Parnell,Ken Richardson,Hans Stuck e Peter Walker.

Carros de Fórmula 1 da BRM

BRM P15


Millowitsch may refer to:

 Willy Millowitsch (1909–1999), German actor and playwright
 Peter Millowitsch (born 1949), German actor and current director of Volkstheater Millowitsch
 Mariele Millowitsch (born 1955), German actress
 Volkstheater Millowitsch, a traditional Cologne theatre

Millowitsch


Bengi su, âb-ı hayat, hayat suyu, dirilik suyu, aynü'l-hayat, nehrü'l-hayât, âb-ı câvidânî, âb-ı zindegî, hayat kaynağı, hayat çeşmesi, bazen de Hızır ve İskender'e atfen âb-ı Hızır veya âb-ı İskender vb. çeşitli isimlerle anılan, birçok söylencede adı geçen, içen kişiye ölümsüzlük kazandırdığına inanılan efsanevî su. Farklı Türk dillerinde mengüsuv, bengüsub olarak da söylenir. Bengü/Bengi/Mengü/Mengi sözcüklerinin tamamı Türkçede sonsuz (veya sonsuzluk) demektir. Âb-ı hayat, bütün dünya mitolojilerinde mevcut bir kavramdır. Efsanelerin dışında, âb-ı hayâta İslam kitabı Kur'ân'da Musa ve Hızır kıssası anlatılırken (el-Kehf 18/60-82) dolaylı olarak temas edilmiştir.

Anlam ve içerik
Aslında ayrı ayrı mitolojik dizgelerde karşılaşılan bir anlayıştır. Bengi su'ya, söylenceler ve mitolojik metinlerden başka dini kitaplarda, Hızır'ın adıyla bağlı ve Musa'nın öyküsü anlatılırken karşılaşılır. Anlatılara göre bu suyu ilk içenler Hızır ve İlyas -peygamberler- olmuştur. Bengi su ve sonsuz yaşam aktarışıyla bağlı çok sayıda anlatı olsa da bu anlatılar, eski yeryüzü uygarlıklarında, Gılgamış, Oğuz Han ve İskender Zülkarneyn gibi, yalnız birkaç kişinin adıyla bağlantılı düşünülmüştür. Bu anlatılar arasındaki bağlılık araştırıldığında, Bengi su ile ilgili anlatıların kökeninin Sümerler olduğu anlaşılmıştır. Sonraki dönemlerin araştırmaları ise Bengi su ile bağlı anlatıların daha eski geleneklerde aranması gerektiği görüşünü doğrulamıştır.

Adına bazen 'Dirilik Suyu' denilen Bengi su, Zulmet diye tanımlanan karanlık ve bilinmeyen bir dünyada gizlidir. İskender'de Bengi suyunun peşinden Zulmet'e kadar gider, ancak onu elde etmeyi başaramaz. Onun adıyla ilgili Bengi su, yaratıcı başlangıç sayılan ilk karmandan (kaos - sudan), dirilik verme, sonsuz yaşatma, ölümsüzleştirme imlerini alıp, kendinde saklamıştır. Bu anlamda Bengi su simgesinde, yaratılış mitinde olan başlangıç gibi, ilk suyun izlerini bulmak mümkündür. Suyun varlığa yaşam veren gücü, çeşitli inanç dizgelerinde onun, sonsuzluğa kavuşturan ve ölümsüzlük kazandıran güç olduğuna dair görüşlerin ortaya çıkmasına yol açmıştır.

Bengi suyunun yaşam verme gücü üstüne ilk düşüncelere anlatılarda rastlanır. Örneğin ölen kahramanın üstüne su serpilmesiyle, hapşırıp ayağa kalkması, karşılaşılan konulardan biridir. Söylence ve anlatılarda, bazı kahramanların Bengi su içerek ölümsüzlük kazanmaları da sık görünür. Aşk masallarında buta alarak, inanılmaz güzelleşen kahramanın içtiği Işık kadehi'nin de Bengi su ile dolu olduğu söylenir. İnanışlarda Bengi suyunun eskiden gelen, karışık bir anlamı vardır. Aşığın Buta (Bade) alması esnasında içtiği ışığın da aslında bu su olduğu öne sürülür. Çünkü ozanın söylediği türküler kendisinin ölümünden sonra da yaşamaya devam edecektir. Yani o da bir semboldür. Tasavvuf şairleri, onunla ilgili şöyle demişlerdir: "Toprağı düşen adi tohuma can veren su, dirilik suyu değilse, nedir o zaman?"

Birçok efsaneye göre ab-ı hayat sadece zulmet ülkesinde bulunur. Bazı kaynaklar ise onun kızıl denizinin derinliklerinden çıkarılan bir bitki (galsam otu) ya da (şahı galsam) olduğunu söyler.

İran mitolojisinde dört kutsal varlığın bir araya getirilerek kanlarından oluşturulan karanlık bir iksir olduğuna inanılmaktadır. Bunlar; şah-ı galsam, şahmeran, imperan, zümrüd-ü anka'dır.

Bengi su içenlere ölümsüzlük ve gençlik sağlar. Yaşam ağacının köklerinden çıkar. Bir ırmak veya dere şeklinde akar. Bazen köpük şeklinde gelir. Örneğin, Köroğlu destanında bir ırmaktan üç köpük şeklinde gelir. Mecazen bilgeliği, kalıcı eserler bırakmayı, iyiliği simgeler. Ölüleri bile diriltebilir. Uluğ Kayın'ın dibindeki bir çukurdan kaynaklanır. Başında bir bekçi ruh bulunur. İçenlere güç ve kuvvet verir. Hastaları iyileştirir. Ayrıca Bengi adlı bir halk oyunu da mevcuttur. Maniheizm dininin kurucusu olan Mani adı da Mengü ile bağlantılandırılmıştır. Pek çok uygarlıkta böyle bir yaşam suyuna dair, çoğu zaman birbirinden bağımsız olarak ortaya çıkıp gelişen ortak bir inancın bulunması ise ilgi çekicidir.

Kaynakça
 Pertev Naili Boratav, Türk Mitolojisi, Oğuz-Anadolu-Azeri-Türkmen, Bilgesu Yayınları, 2012, Çeviri: Recep Özbay
 Türk Söylence Sözlüğü, Deniz Karakurt, Türkiye, 2011 (OTRS: CC BY-SA 3.0)

Ayrıca bakınız

 Kevser

Mitolojik semboller
Mitolojik kavramlar
Mitolojik yerler
Kurgusal içecekler
Pınarlar
Ölümsüzlük
Türk mitolojisi

Bengi su


Marnerdeich er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Marne-Nordsee i den sydvestlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Marnerdeich er en vejby, langs den øst-vestgående Landesstraße 142 og en nord-sydgående kommunevej.

Nabokommuner
Nabokommuner er (med uret fra nordøst) kommunen Helse, byen Marne samt kommunerne Neufeld og Kronprinzenkoog (alle i Kreis Dithmarschen).

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Marnerdeich


Le camp romain de Dampierre-sur-Boutonne est bâti à Dampierre-sur-Boutonne, dans le département français de la Charente-Maritime en région Nouvelle-Aquitaine.

Historique

Le camp est inscrit au titre des monuments historiques par arrêté du .

Architecture

Références

Voir aussi

Bibliographie

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Charente-Maritime
 Liste de monuments romains

Liens externes

Monument historique en Charente-Maritime
Monument historique inscrit en 1945
Monument romain en Charente-Maritime

Camp romain de Dampierre-sur-Boutonne


Local Authority Accommodation is the name given to a form of Public housing provided in Ireland by various County Councils and City Corporations along with Urban District Councils. In Dublin, the most notable and visible example of local authority accommodation is the Ballymun Flats near Dublin Airport.

Estates of houses have been built around the country at various stages, typically to strict standards.

In 2006, the Irish Government budgeted just over €1 billion for social housing needs.

Housing in the Republic of Ireland
Public housing

Local Authority Accommodation


Dacrydium cupressinum er sígrænt tré (að 55m hátt) frá Nýja-Sjálandi.

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Dacrydium cupressinum


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Jelšovce enthält die drei nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Jelšovce im Okres Nitra.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Jelsovce


Anne de Pisseleu d'Heilly (), Duchess of Étampes, (15081580) was chief mistress of Francis I of France. She became Francis' mistress following his return from captivity in 1526. Anne enriched her family and friends through her courtly influence and after Francis' death was banished from court and temporarily imprisoned in her husband's castle. She would spend her later years ensuring the fortune of her family. Anne died in 1580.

King's mistress
Born in 1508, Anne was the daughter of Guillaume de Pisseleu, seigneur d'Heilly, a nobleman of Picardy, and Anne Sanguin. She came to court before 1522  and was one of the maids-of-honour of Marie of Luxembourg and later Louise of Savoy, Duchess of Angoulême, the mother of Francis I. Francis made Anne his mistress, probably upon his return from his captivity at Madrid (1526), and soon gave up his long-term mistress, Françoise de Foix, for her.

Anne was described as being sprightly, pretty, witty and cultured, "the most beautiful among the learned and the most learned among the beautiful". The liaison received some official recognition when Francis started wearing Anne's colors. Anne was appointed lady-in-waiting to the new queen, Eleanor of Austria, and later became governess to Francis' two daughters. She used her influence with Francis to elevate and enrich her family; her brother, Adrien sieur d'Heilly, was made captain of the Picard legion, her uncle, Antoine Sanguin, being made Bishop of Orléans in 1533 and a cardinal in 1539; her three other brothers were made bishops. In 1534, Francis gave her in marriage to Jean IV de Brosse, whom he created Duke of Étampes.

Court influence
With the political fall of the Duke of Montmorency in 1540, Anne became all-powerful at court. Surrounded by those seeking royal favor, she dominated court functions. Foreign diplomats quickly learned they had to gain Anne's favor for their plans to have any chance in succeeding. In doing so, she usurped Queen Eleanor's position at court. Anne later illustrated her political influence by having Admiral Chabot released and returned to court, marrying her sister Louise to Chabot's nephew in the process.

Despite her capabilities, Anne was of a fickle nature. In 1545, she tried to discredit Admiral d'Annebault, despite him owing his advancement to her. When her intrigues were discouraged by Archbishop Tournon, Anne attempted to bring about his fall on a charge of dishonesty.

The influence of Anne, especially in the last years of Francis' reign, continued to grow. A staunch Protestant, she counseled Francis on toleration for Huguenots. By October 1546, Anne, along with Cardinal du Bellay, was pressuring Francis to break with Rome. Due to her influence Francis was attending more council meetings, and according to an imperial envoy, Anne was "the real president of the king's most private and intimate council".

Basking in her success at bringing peace between Francis and Charles at Crepy in 1544, Anne convinced Francis that his son the Dauphin Henry and Diane de Poitiers were working to reinstate Montmorency at court. Francis, so instructed, banished Diane from court. In response, Henry and his supporters retreated to the chateau of Anet; father and son would not reconcile until 1545.

Loss of position
Despite having influence at Francis' court, Anne had made many enemies: Henry, his mistress, Diane de Poitiers, and Anne de Montmorency were among them. Following Francis' death in March 1547, Henry, now king, had Anne dismissed from the court and confiscated her possessions. By 1548, Anne was facing the threat of trial for heresy. Henry chose not to pursue this possibly out of respect for his father. Her husband accused her of theft of his governorship salary and disgracing his family, and had Anne confined temporarily to the castle of La Hardoinaye.

Anne was still a wealthy woman, having properties in Paris and a capital of 47,615 livres in rentes. By 1554-55 she was maintaining her niece Jossine de Pisseleu's rights to the Lenoncourt succession from the Guise family. In March 1560, she gave 114,000 livres for the marriage of her niece Diane de Barbancon to her husband Jean de Rohan, baron de Frontenay. Anne gave 30,000 livres for her nephew Jean d'Heilly's first marriage, and acted as the intermediary for Jean's second marriage, writing to the lady's ward. She continued to be involved in the lives of her nieces and nephews into her later years.

Anne died in 1580.

References

Sources

External links

Portrait of the duchesse d'Étampes, attributed to Corneille de Lyon (Metropolitan Museum of Art)

French duchesses
Anne
1508 births
1580 deaths
Dukes of Étampes
Mistresses of Francis I of France
French ladies-in-waiting
French maids of honour
16th-century French people
16th-century French women

Anne de Pisseleu d'Heilly


أوريون (Orion) هي مركبة فضاء مصممة لنقل رواد الفضاء إلى محطة الفضاء الدولية وإعادتهم، ويعول عليها في التخطيط لسفر رواد فضاء إلى القمر أو المريخ مستقبلا. من المقرر ان تستخدمها ناسا ابتداء من العام 2020 . وعلى عكس مكوكات الفضاء التي تطلق بمحركات صاروخية ذاتية في مدارات حول الأرض أو لتوصيل وأعادة رواد فضاء إلى محطة الفضاء الدولية ثم تهبط مثل الطائرات، فإن أوريون هي كبسولة ستكون مأهولة توضع على متن صاروخ حامل لإيصالها للفضاء، وعند العودة توجه للأرض وتخفض من سرعتها عن طريق احتكاكها الشديد بالغلاف الجوي للأرض، ثم تنفتح مظلات لتهدئة ارتطامها بسطح الأرض. تلك الطريقة هي التي تتبعها روسيا لإرسال رواد فضاء إلى المحطة الفضاء الدولية وإعادتهم.

وتستخدم ناسا حاليا منظومة مركبات سويز المحمولة على الصاروخ سويز. ويتمثل الهدف الرئيس لأوريون في إرسال الأميركيين مجدداً إلى القمر بحلول عام 2020، وذلك كخطوة أولى نحو بناء قاعدة دائمة على القمر.

أعلنت ناسا عن بدء هذا المشروع في عام 2005 . ومن المخطط له أن تقوم ناسا باختبار المركبة الفضائية أوريون فيما يسمى «اختبار استكشاف الطيران 1» (EFT-1) في بداية عام 2015 . سوف تقلع مركبة الفضاء على صاروخ حامل من نوع دلتا 4 ثقيل. ومن المتوقع أن تكون أول بعثة مأهولة بالمركبة أوريون بعد عام 2020 .
.

وقد أعلنت ناسا وإيسا في يناير 2013 أن شركة الفضاء الأوروبية «أستريوم» سوف تقوم بتصنيع «وحدة الخدمة أوريون» لوكالة الفضاء الأوروبية.

في السادس من ديسمبر 2014 الساعة 7:05 صباحا بتوقيت الساحل الشرقي للولايات المتحدة ومن قاعدة كيب كنافيرال للقوات الجوية بولاية فلوريدا. تم إجراء اختبار تجريبي غير مأهول للمركبة في الفضاء الخارجي حيث تم اطلاق صاروخها الحامل من نوع دلتا 4 من قاعدة كيب كانافيرال في فلوريدا وعلى ارتفاع 5800 كلم من سطح الأرض تم اسقاطها وتوجيهها للهبوط لاختبار تحملها للحرارة الكبيرة المتولدة عن احتكاكها بالغلاف الجوي للأرض في طبقات الجو العليا حتى تقل سرعتها وتصبح مستعدة لفتح مظلات الهبوط. سقطت الكبسولة في المحيط الهادئ قبالة الساحل الغربي للمكسيك وتكلف الاختبار 375 مليون دولار.

وصفها

مركبة الفضاء أوريون شكلها مخروطي، ومصممة لركوب 6 من رواد الفضاء.
 ارتفاعها:~ 3,3 متر
 القطر: ~ 5 متر
 حجمها: 19,55 متر³ (وهي أكبر من مركبة أبولو 3 مرات)
 الأوزان:
 وزن مركبة الرواد (CM): (8.913 كيلوجرام)
 وحدة الخدمة (SM) (أسطوانية الشكل): 12.336 كيلوجرام (للذهاب إلى القمر) أو 8.807 كيلوجرام (للذهاب إلى محطة الفضاء الدولية)
 نظام الإنقاذ (LAS): 7.062 كيلوجرام
 جهاز ربطها بالصاروخ الحامل: 1.639 kg
 وزنها الكلي: 29.950 kg (للذهاب إلى القمر) أو 27.214 كيلوجرام (للذهاب لمحطة الفضاء الدولية)
 قوة الدفع لمحرك وحدة الخدمة: 27 كيلو نيوتن، ويعمل بوقود مونوميثيل هيدرازين.

بالإضافة إلى 8 محركات صغيرة للتوجيه؛ قوة دفع كل منها 0,4 كيلو نيوتن.

البعثة
مركبة الفضاء أوريون خاصة بحمل رواد الفضاء إلى القمر، أو لأحد الكويكبات وإلى المريخ. كما سوف تستخدم في نقل رواد الفضاء وأمتعتهم إلى محطة الفضاء الدولية.

مراجع

اقرأ أيضا
الطير (مركبة هبوط على القمر)
 مركبة فضاء
 مركبة القيادة ووحدة الخدمة
آريس 1
آريس 5

اختراعات أمريكية
برنامج أرتيمس
برنامج أوريون
البوابة القمرية
مركبات ظهرت في 2014
مركبات فضائية تابعة لوكالة ناسا
مركبات فضائية مأهولة
مركبات فضائية مقترحة
مكوكات فضاء مدارية

أوريون (مركبة فضاء)


කෝපි ඇට () යනු Coffea ශාකයේ ඇට වන අතර කෝපි නම් වන පානයේ ප්‍රභවය වේ.

ඉතිහාසය

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

කෝපි
කෑමට සුදුසු ගෙඩි සහ ඇට
බෝග

කෝපි ඇට


Laksevåg, Norveç'in Bergen şehrinin bir kasabasıdır. 1972'ye kadar Laksevåg ayrı bir şehir idi. Ardından Bergen ile birleşti ve bu eski şehir ikiye ayrıldı: Laksevåg ve Loddefjord. Loddefjord, 2000 yılında Laksevåg ile birleşti.

2. Dünya Savaşı'nda Laksevåg
II. Dünya Savaşı sırasında Alman işgalciler Laksevåg'da arasında denizaltı yakıt deposu "Bruno'nun" da bulunduğu birçok yer kurdu. Bu sağlam yakıt deposu, Nazi denizaltılarının onarımı için çok önemliydi ve 1944 yılında Müttefikler'in bombalı saldırısına uğradı. Bu saldırı önemli bir sivil ve maddi kayıp ile 61 ilkokul öğrencisinin ölümüne neden oldu.

Resimler

Bergen

Laksevåg


Rodney Gould  (né le 10 mars 1943 à Banbury) est un ancien pilote britannique de Grand Prix moto, spécialiste des « short-circuits » anglais.

Biographie
Gould a commencé à courir en 1961 et a fait sa première apparition en 1967 au Tourist Trophy (TT). Il a piloté une grande variété de machines, y compris des Norton Manx et des Bultaco à moteur deux temps dans les petites catégories.

Il a d'abord été soutenu par le concessionnaire britannique Aermacchi Syd Lawton à partir de 1966, avant de se tourner vers Yamaha sur des  et TR2.

Il a remporté le championnat du monde  1970 sur une Yamaha devant l'australien Kel Carruthers et le suédois Kent Andersson. Il termine à la  place de ce même championnat en 1971 derrière son compatriote Phil Read.

Après avoir terminé troisième de la catégorie 250 devant on trouve Jarno Saarinen et sa Yamaha puis Renzo Pasolini et sa Aermacchi et quatrième de la catégorie 500 en 1972, Gould prend sa retraite de la compétition et accepte le poste de directeur de l'écurie européenne de Yamaha.

Au total il courre 62 Grand Prix, monte 34 fois sur un podium, marque 498 points et remporte 8 meilleurs tours en course. Il Participe à son  Grand Prix en 500 en Allemagne de l'Est en 1967 et remporte sa  victoire en  à celui de France en 1970. Sa dernière victoire a eu lieu en Suède en 1972 en 250 et il participe à sa dernière course en Finlande sur une  en 1972.

En 1979, Gould crée une concession de motos à Birmingham (Royaume-Uni) nommée « Hailwood and Gould », en partenariat avec le célèbre coureur moto et Formule 1 Mike Hailwood, qui se tue dans un accident de la route en 1981.

En 1984, Gould a été brièvement directeur des ventes pour la deuxième incarnation de l'entreprise Hesketh Motorcycles basée dans la demeure seigneuriale d'Easton Neston de Lord Hesketh.

Résultats en Grands Prix motos
Système de points de 1950 à 1968 :

Système de points après 1969 :

 1967 - Débuts difficiles  : En  sur une AJS, il participe au TT mais n'est pas classé, de même en . Il finit tout de même  en RDA en  et marque donc 2 points.
 1968 - Bon début en 250 : Une saison complète en  sur Yamaha avec à la clé trois  places (Belgique sur une Kawasaki, Finlande et Ulster), trois  places (RFA, RDA, Tchécoslovaquie) et deux  (TT et Pays-Bas). Ses 21 points le classent  du classement final de la catégorie. En  sur une Norton il termine  en RFA (1 point) et abandonne au TT.
 1969 - Une bonne saison : Il participe aux championnats 250 et  sur des Yamaha et dans les 2 catégories il se place 3 fois  en France, Belgique et Tchécoslovaquie en  (plus une  place aux Pays-Bas) et RDA, Tchécoslovaquie, Finlande en . Il est donc  avec 44 points en 250 et  avec 36 points en 350, mais abandonne au TT dans les 2 catégories.
1970 - Le titre : Avec 6 victoires (France, Pays-Bas, Belgique, RDA, Finlande, Italie), 2 seconde places (TT, Ulster) et une troisième (Yougoslavie), il est pendant toute la saison sur le podium et en conséquence, avec 102 points marqués il s'assure le titre en . C'est moins bien en  avec tout de même une  place en Espagne, une  en Finlande et une  en Yougoslavie. Nouvel échec au TT. Finalement c'est une  place avec 28 points.
1971 - Vice-champion : Trois catégories au programme de l'année, avec une unique  place et 4 points (Belgique) en . En  2 victoires (Suède et Finlande), une  place en RDA, deux  (TT et Italie) et deux  places (Belgique et Ulster), lui rapporte 68 points et la place de vice-champion du monde derrière Phil Read (73 points). En , c'est un abandon au TT et deux  places (Pays-Bas et Suède) et finalement seulement 16 points.
1972 - Derniers podiums : Encore 3 catégories au programme de l'année, toutes aux guidons de Yamaha. En , 2 victoires (Pays-Bas et Suède) quatre  places (Italie, TT, Yougoslavie et Belgique), une  (RDA) et une  (Tchécoslovaquie) lui valent de totaliser 88 points et de monter sur la  place du podium de la catégorie derrière Jarno Saarinen et Renzo Pasolini. En , c'est encore un abandon au TT et une  place au Grand Prix de Nations, et finalement seulement 6 points. En , deux  places (RDA et Suède), deux  (Belgique et Finlande) et une  (Tchécoslovaquie) le placent  du championnat avec 52 points engrangés.

Références

Pilote de moto britannique
Naissance en mars 1943
Naissance à Banbury
Champion du monde de vitesse moto

Rodney Gould


Giuseppe Carpani, né le  ou le  à Rome et mort dans cette même ville le , est un jésuite, théologien et poète latin italien.

Biographie
Giuseppe Carpani nait à Rome, le 2 mai 1683, et entre chez les jésuites le 5 juillet 1704. Il passe la plus grande partie de sa vie à Rome, dans le Collège romain, où il enseigne la rhétorique, la philosophie et la théologie ; il y remplit pendant un grand nombre d'années l'emploi de préfet des études, et meurt octogénaire, le . Son nom dans l'Académie d'Arcadie est Tirro Creopolita.

Œuvres
Giuseppe Carpani a laissé :

 Deux pièces de vers latins intitulées : De Jesu infante, Rome, 1747, qui ont été traduites en italien ;
 Sept tragédies latines, imprimées à Vienne, en 1746, par les soins de Ch. Griffet, puis à Rome, en 1750, sous ce titre : Josephi Carpani Societatis Jesu inter Arcades Tyrrhi Creopolitæ tragediæ, editio quarta, auctior et accuratior. Elles ont été représentées au Collège Allemand et Hongrois à Rome où il était professeur, et y ont obtenu le plus brillant succès ;
 Plusieurs poésies insérées dans la première partie de l'Arcadum Carmina, Rome, 1757 ;
 On a encore de lui quelques ouvrages de théologie, où il passe pour avoir mis beaucoup de clarté, de précision et de force de raisonnement.

Bibliographie

Liens externes

Naissance en mai 1683
Naissance à Rome
Décès en novembre 1762
Décès à Rome
Jésuite italien
Poète italien
Théologien italien
Personnalité italienne du XVIIIe siècle
Décès à 79 ans

Giuseppe Carpani (jésuite)


Molinio-Arrhenatheretea (populært: engsamfund) er en klasse af plantesamfund med fire ordener og talrige forbund. Det er en større gruppe med urtesamfund, der er nøje fordelt efter deres voksested. Samtidig er de ofte påvirket eller ligefrem præget af menneskelig udnyttelse. Hvis man ser bort fra et par grupper, som er knyttet til bredderne langs mindre vandløb (Filipendulion og Agropyro-Rumicion crispi), så er sammensætningen af engsamfundene på den ene side præget af voksestedernes jordbund (vandindhold og pH-tilstand) og topografi (højde over havet) og på den anden side af menneskers dyrkningsmetoder.

Det er altså landbrugsmæssigt udnyttede urtesamfund, der er domineret af græsser og græsagtige planter, og som findes på fugtige til våde eller skiftevis våde og fugtige jorde. Samfundene hørte oprindeligt hjemme i lysninger på skovbevoksede flader i floddale og på større, flade områder i bjerg- eller bakkelandskaberne. Hvis man opgiver at bruge engsamfundene til ensilage- eller høindvinding, eller hvis man opgiver at holde dem græssede, vil de undergå en successiv udvikling hen mod højstaudesamfund og senere skovsamfund.

Karakterarter
Almindelig brunelle, almindelig Hjertegræs, almindelig knopurt, almindelig mælkebøtte, almindelig rapgræs, almindelig syre, bidende ranunkel, engkarse, engrapgræs, engrævehale, engsvingel, europæisk engblomme, firehannet hønsetarm, fløjlsgræs, græsbladet fladstjerne, gul fladbælg, hvidkløver, krybende læbeløs, lancetvejbred, lav ranunkel, musevikke, rødkløver, rød svingel og vellugtende gulaks med flere.

Klassifikation
Klasse: Molinio-Arrhenatheretea
  Orden: Molinietalia caeruleae
  Forbund: Filipendulion ulmariae
  Gruppe: Filipendulo-Geranietum palustris
  Gruppe: Valeriano-Filipenduletum
  Gruppe: Lysimachio vulgaris-Filipenduletum
  Gruppe: Filipendulo ulmariae-Menthetum longifoliae
  Gruppe: Veronico longifoliae-Euphorbietum palustris
  Forbund: Molinion caeruleae
  Gruppe: Molinietum caeruleae
  Gruppe: Junco-Molinietum
  Forbund: Calthion palustris
  Gruppe: Angelico-Cirsietum oleracei
  Gruppe: Cirsietum rivularis
  Gruppe: Polygono bistortae-Trollietum europaei
  Gruppe: Sanguisorbo-Silaetum
  Gruppe: Poo-Lathyretum palustris
  Gruppe: Scirpetum silvatici
  Gruppe: Caricetum cespitosae
  Gruppe: Juncetum acutiflori
  Gruppe: Juncetum subnodulosi
  Gruppe: Epilobio-Juncetum effusi
  Gruppe: Junco-Cynosuretum
  Forbund: Cnidion dubii
  Gruppe: Violo-Cnidietum dubii
  Forbund: Alopecurion pratensis
  Gruppe: Alopecuretum pratensis
  Orden: Arrhenatheretalia elatioris
  Forbund: Arrhenatherion elatioris
  Gruppe: Arrhenatheretum elatioris
  Gruppe: Gladiolo-Agrostietum capillaris
  Gruppe: Anthyllidi-Trifolietum montani
  Forbund: Polygono-Trisetion
  Gruppe: Meo-Festucetum
  Gruppe: Phyteumo (orbicularis)-Trifolietum pratensis
  Forbund: Cynosurion
  Gruppe: Cynosuro-Lolietum (eller: Lolio-Cynosuretum)
  Gruppe: Festuco pratensis-Plantaginetum
  Orden: Plantaginetalia majoris
  Forbund: Polygonion avicularis
  Gruppe: Lolio-Polygonetum arenastri
  Gruppe: Festuco pratensis-Plantaginetum
  Gruppe: Bryo-Saginetum procumbentis
  Gruppe: Prunello-Plantaginetum
  Gruppe: Juncetum tenuis
  Gruppe: Poetum annuae
  Gruppe: Eragrostio-Polygonetum avicularis
  Gruppe: Polygonetum calcati
  Gruppe: Rumici-Spergularietum rubrae
  Gruppe: Herniarietum glabrae
  Gruppe: Polygono-Coronopetum squamati
  Orden: Trifolio fragiferae-Agrostietalia stoloniferae
  Forbund:  Agropyro-Rumicion crispi
  Gruppe: Ranunculo-Alopecuretum geniculati
  Gruppe: Rorippo-Agrostietum
  Gruppe: Potentillo-Festucetum arundinaceae
  Gruppe: Blysmo-Juncetum compressi
  Gruppe: Mentho longifoliae-Juncetum inflexi

Noter

Se også
 Plantesociologisk klassificering
 Plantesamfund
 Eng
 Landbrug

Eksterne links
 Bundesamt für Naturschutz: FloraWeb
 Hartmut Dierschke: Molinio-Arrhenatheretea  i Tuxenia, 1997, Hefte 3

Plantesamfund
Biotoper

Molinio-Arrhenatheretea


سد المسيرة هو ثاني أكبر سد بالمغرب ويوجد في إقليم سطات، أُنشئ السد في سبعينات القرن العشرين بالضبط عام 1975 م، بني مباشرة بعد  المسيرة الخضراء بأيادي المشاركين.
 لذا أُطلق عليه سد المسيرة.

مراجع

بنية تحتية للطاقة اكتملت في 1980
جهة الشاوية ورديغة
سدود اكتملت في 1979
مسيرة
مبان ومنشآت في جهة الدار البيضاء سطات
محطات طاقة كهرمائية في المغرب
مواقع رامسار في المغرب
عمارة القرن 20 في المغرب

سد المسيرة


Guillaume Desprez, né vers  et mort le  à Paris, est un imprimeur et un libraire français. Figurant parmi les principaux éditeurs jansénistes, il a notamment publié les Pensées de Blaise Pascal.

Biographie

Apprentissage
Les origines familiales du futur libraire-imprimeur demeurent mal connues. En revanche, sa formation se retrace facilement à l'aide des registres de la communauté parisienne des libraires-imprimeurs : apprentissage entre 1643 et 1648 chez Denis de La Nouë et Robert Bertault, réception comme libraire au sein de la communauté le 30 mars 1651, première installation rue Saint-Jacques en 1654.

Imprimeur-libraire
De Blaise Pascal à Louis-Isaac Lemaistre de Sacy, Guillaume Desprez propose tous les « classiques » de la théologie et de la spiritualité jansénistes dans ses deux librairies : l'une rue Saint-Jacques, face aux Mathurins, à l'enseigne de Saint-Prosper, et l'autre au pied de la tour de Notre-Dame, du côté de l'archevêché, à l'enseigne des Trois vertus. Il publie notamment à partir de 1669 les Pensées de Blaise Pascal, dont il avait déjà édité en 1665, vraisemblablement sans l'accord de sa famille, le Traité du triangle arithmétique. Son catalogue s'étoffe à partir de 1673 du fonds de Charles Savreux, que Desprez rachète à la veuve de celui-ci, Marie du Flo.

Bien qu'il eût obtenu l'autorisation d'exercer l'activité d'imprimeur dès 1686, Desprez ne fut formellement « reçu » qu'en 1706. Auparavant, il ne disposait donc pas de presses et faisait imprimer les écrits jansénistes par ses collègues Denis Langlois, installé sur la Montagne Sainte-Geneviève à Paris, et Dumesnil, installé à Rouen, et en assurait la diffusion, le tout sous la protection de Nicolas Fouquet et de Robert III Ballard, syndic des libraires. En 1656-1657, Guillaume Desprez est l'un des diffuseurs officieux des Provinciales, dont le succès controversé ne fait qu'augmenter à la fois l'impatience du public et l'agacement des autorités. Le chancelier de France Pierre Séguier, excédé par ces menées, se décida à sévir. Le 8 juin 1657, un agent du commissaire Camuset se présenta à la boutique de Desprez et lui demande toute une liste de pièces nouvelles, que le libraire s'engagea à fournir dès le soir même. À onze heures du soir, la police arrêtait Desprez, perquisitionnait chez lui et saisissait ses papiers. Le curé de Saint-Eustache, Pierre Marlin, et d'autres amis réussissent à convaincre le lieutenant civil de ne pas condamner Desprez au fouet, mais de lui infliger seulement, par sentence du 12 octobre 1657, un bannissement de cinq ans hors du royaume. Sur sa promesse de ne pas faire appel, semble-t-il, Desprez est libéré. Aussitôt, il fait appel au Parlement, dont Fouquet est le procureur général et où Port-Royal compte, entre autres amis, le premier président Pomponne II de Bellièvre. Le Parlement annule la sentence du Châtelet contre Desprez.

Quelques années plus tard encore, Guillaume Desprez continuant à imprimer des libelles, il est envoyé en prison à la Bastille (15 juillet 1662), où il passe une année. Sa libération advient le 20 juin 1663 et il reprend boutique aussitôt.

Guillaume Desprez publie à partir de 1700 la traduction en français de la Bible la plus répandue au , œuvre de Louis-Isaac Lemaistre de Sacy, dite « Bible de Sacy » ou « Bible de Port-Royal ».

Famille et descendance
Guillaume Desprez épouse en 1673 Catherine Mangeant, avec qui il aura au moins six enfants. Son fils Guillaume II Desprez, reçu libraire le 23 novembre 1706 et imprimeur le 5 juillet 1708, prendra sa suite, avant de se démettre en 1743 en faveur de son propre fils Guillaume-Nicolas Desprez.

Notes et références

Voir aussi

Sources et bibliographie
Henri-Jean Martin, Guillaume Desprez : libraire de Pascal et de Port-Royal, Extrait de Paris et Île-de-France. Mémoires (tome 2), 1950.
Juliette Guilbaud, « À Paris, chez Guillaume Desprez... » : le livre janséniste et ses réseaux aux , thèse de doctorat en Histoire du livre en Europe, 2005.

Éditeur français

Guillaume Desprez (imprimeur)


Giulio Cesare Sacchetti (Roma, 17 de dezembro de 1587 - Roma, 28 de junho de 1663) foi um cardeal do século XVII.

Nascimento
Nasceu em Roma em 17 de dezembro de 1587 em Roma. Filho de Giovanni Battista Sacchetti e Francesca Altoviti, patrícios florentinos. Ele foi batizado em 28 de dezembro de 1587 na Igreja de San Giovanni de Fiorentini, em Roma. Tio do Cardeal Urbano Sacchetti (1681).

Educação
Frequentou a Universidade de Perúgia; e a Universidade de Pisa, onde obteve o doutorado em direito.

Início da vida
Prelado doméstico do Papa Paulo V (1605-1621). Referendário dos Tribunais da Assinatura Apostólica de Justiça e da Graça, 1622. Secretário da SC do Concílio Tridentino no pontificado do Papa Paulo V. Vice-legado em Bolonha, de 23 de maio de 1623 até 24 de outubro de 1623.

Sacerdócio
Foi ordenado sacerdote em 18 de novembro de 1623, na capela do palácio do cardeal Ottavio Bandini, por Pietro Dini, arcebispo de Fermo.

Episcopado
Eleito bispo de Gravina, com dispensa por não ter recebido o presbitério seis meses antes da promoção ao episcopado, em 4 de dezembro de 1623. Consagrado, domingo, 10 de dezembro de 1623, igreja de S. Giacomo degli Spagnoli, Roma, pelo cardeal Agustín Spínola, bispo de Tortosa, auxiliado por Ottavio Accoramboni, arcebispo de Urbino, e por Diego Merino, bispo de Montepeloso. Núncio na Espanha, de 27 de janeiro de 1624 a 1626.

Cardinalado
Criado cardeal presbítero no consistório de 19 de janeiro de 1626. Transferido para a sé de Fano em 16 de março ( al. 17) de 1626. Recebeu o barrete vermelho e o título de S. Susanna em 2 de dezembro de 1626. Legado em Ferrara, 8 de março de 1627 até maio de 1630. Renunciou ao governo da diocese antes de 16 de setembro de 1635. Legado em Bolonha, de 20 de abril de 1637 até 30 de maio de 1640. Prefeito da SC da Imunidade Religiosa. Prefeito do Tribunal da Assinatura Apostólica de Justiça, 22 de junho de 1640. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 7 de janeiro de 1641 até 13 de janeiro de 1642 (2 ). Participou do conclave de 1644, que elegeu o Papa Inocêncio X; O cardeal Gil Carrillo de Albornoz apresentou o veto espanhol contra sua eleição para o pontificado. Optou pelo título de S. Maria em Trastevere, em 29 de abril de 1652. Optou pela ordem dos bispos e pela sé suburbicária de Frascati, em 23 de setembro de 1652. Participou do conclave de 1655, que elegeu o Papa Alexandre VII; A Espanha apresentou um veto contra sua eleição para o pontificado. Prefeito da SC de Ritos e Cerimônias de 1º de junho de 1655 até sua morte. Optou pela sede suburbicária de Sabina, 11 de outubro de 1655. Legado em Ferrara, 1655 (3). Chefe da congregação sanitária especial para combater a peste que afetava os Estados Pontifícios, 1656. Prefeito da SC do Conselho Tridentino, 28 de julho de 1661 até sua morte.

Morte
Morreu em Roma em 28 de junho de 1663. Enterrado na igreja de S. Giovanni dei Fiorentini, Roma.

Cardeais nomeados pelo papa Urbano VIII

Giulio Cesare Sacchetti


Pobačaj u Rumunjskoj bio je većinom ilegalan tijekom povijesti, a za razliku od drugih europskih zemalja, strožije se kažnjavao, još u 19. stoljeću. Zabrana pobačaja uvedena je 1948. godine nakon uvođenja komunističkoga sustava. Legaliziran je pobačaj na zahtjev 1957. godine, što je dovelo do povećanja broja pobačaja.

Godine 1966. novi vladajući tim, na čelu s Nicolae Ceauşescuom, ograničio je dopuštenost pobačaja na samo sljedeće okolnosti:

 Trudnoća predstavlja prijetnju majčinom životu, što se ne može ukloniti drugim sredstvima.
 Dijete je nastalo incestom.
 Trudnica je fizički ili mentalno hendikepirana i trudnoća je nastala kao rezultat zločina.
 Trudnica je starija od 45 godina (1972. godine smanjeno je na 40 godina, a ponovno se povećalo u 1984. godini na 42 godine)
 Trudnica je rodila četiri ili više djece pod njezinom skrbi.

Ovaj zakon poznat kao Dekret 770 suprotno općim mišljenjima, nije doveo do pada pobačaja, o čemu svjedoči i činjenica da je broj legalnih pobačaja u odnosu na broj živorođene djece bio veći nego na primjer u Poljskoj ili u zapadnoeuropskim zemljama koje su se odlučili za legalizaciju pobačaja.

Godine 1989., ubrzo nakon svrgavanja Ceausescua, nova vlada u Rumunjskoj ukinula je ograničenja na pristup pobačaju i legaliziran je pobačaj na zahtjev u prvih četrnaest tjedana trudnoće. Od 1991. godine broj pobačaja stalno se smanjuje, što je povezano s povećanjem edukacije.

Izvori

Politika Rumunjske
Rumunjska

Pobačaj u Rumunjskoj


İnebolu Türk Ocağı
Atatürk'ün İnebolu'da şapka devrimi konuşmasını yaptığı binadır. 2006 yılında restore edilmiştir.

Türk Ocağı
Kastamonu ilindeki yapılar
Atatürk Devrimleri
Bilgi kutusu bulunmayan yapılar

İnebolu Türk Ocağı


Aspartam, kimyasal formülü aspartil-fenilalanin-1-metil ester olan bir tatlandırıcıdır. Kimyasal olarak aspartat ve fenil alanin aminoasitlerinden oluşmuş bir dipeptidin metil esteridir. Çay şekerinden 180 kat daha tatlıdır. İlk kez James M. Schlatter tarafından 1965 yılında keşfedilmiş, ABD'de 1974'te kullanımının onaylanmasından sonra uzun süre güvenilirliği tartışma konusu olmuştur. Aspartam kullanım güvenliği açısından ciddi tartışmalara neden olmuş, yapılan araştırmalarda bir zararı olduğuna dair bir kanıt bulunamamıştır. Avrupa Birliği'nde gıda katkı maddesi olarak E951 kod adını almıştır.

Fenilketonüri hastaları fenilalanini metabolize edemedikleri için bu amino asitten fazla almamaları gerekir. Aspartam vücutta fenilalanine dönüştüğü için fenilketonüri hastalarının günlük fenilalanin tüketimleri ile aspartam türketimlerini birlikte değerlendirmeleri gerekir. Bu yüzden aspartam içeren gıdaların üzerinde fenilketonuri hastalarına yönelik bir uyarı yazısı olur.

Güvenlik
Dünyanın 90'dan fazla ülkesinde gıda ve sağlık alanındaki yetkili kurumlar aspartam kullanımını onaylamıştır. Amerika Birleşik Devletleri'nde, son 8 yıllık dönemde yapılan geniş kapsamlı tüketim değerlendirmeleri ve diğer ülkelerde yapılan çalışmalar, günlük aspartam tüketiminin ABD Yiyecek ve İlaç Dairesi (FDA) ve diğer yetkililer tarafından belirlenen kabul edilebilir günlük miktarların çok altında olduğunu göstermiştir. Ayrıca Dünya Sağlık Örgütü'nün Gıda Katkı Maddeleri Uzman Komitesi, Avrupa Birliği Yiyecek Bilimsel Komitesi ve FDA tarafından uzun yıllar boyunca incelenmiş ve güvenli olduğu tespit edilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Aspartam siteleri
 f4st-ec.org/bulten/2007/01/tr/urban_legends.html Aspartamla ilgili şehir efsaneleri
  -- FDA web sitesi
 European Food Safety Authority Avrupa Gıda Güvenlik
 European Food Safety Authority Avrupa Gıda Güvenlik
 Aspartame Bilgi Merkezi
 Aspartame Bilgi Merkezi
 Aspartam Arşivi
 Aspartam -- Amerikan , Bilim ve Sağlık konseyi
 Şeker ürünleri(Amerikan FDA web sitesi)
 Aspartam ve internet
 Aspartam güvenliği hakkında güncelleme; Avrupa Birliği Gıda bilimsel kurulu  (263 KB PDF)
  -- American cancer Society (Amerikan Kanser Derneği)
  -- International Food Information council (Uluslararası Gıda Bilgi Konseyi)
  -- Multiple Sclerosis Foundation (MS Vakfı)
  -- American Diabetes Association (Amerikan Diyabet Derneği)

Aspartam aleyhtarı siteler
 Aspartam Toksisite Bilgi merkezi
 Aspartam -- Dorwaydan keşfe
 Aspartam -- Mission possible haberler/makaleler
 Aspartam Tüketici Güvenliği Networkü
 Aspartam Güvenliği güncellemesi

MS Hastalığında'ki Etkisi
Aspartam Maddesi 86 °F ulaşınca aspartam içindeki metil alkol eformaldehite, sonra da formik aside dönüşür, bu da metabolik asidosise yol açar. MS Ölümcül değil fakat Metanol zehirlenmesi öldürüyor. MS Hastaları üzerinde veya Etiketinde Aspartam (Suni tatlandırıcı) yazan bütün gıdalardan uzak durmalılardır.

Karboksilat esterler
Tatlandırıcılar

Aspartam


1949 Nisan-Kasım arasında çıkan haftalık sanat edebiyat dergisi. Behçet Kemal Çağlar sahibi ve yönetmenidir.

Çıkış gayesini hiçbir sabit fikre saplanmadan Türk sanatına bir şeyler katmak, Türk halkına sanatı sevdirmek olarak açıklayan derginin ilk sayısında Remzi Oğuz Arık, Agah Sırrı Levend, Hilmi Ziya Ülken, Adnan Saygun, Samet Ağaoğlu, Ahmet Muhip Dranas, Ahmet Hamdi Tanpınar, Bekir Sıtkı Erdoğan, Munis Faik Ozansoy yazı ve şiirleriyle yer aldılar.

Behçet Kemal Çağlar CHP'den istifa etti ve milletvekilliğini bırakarak bu dergiyi çıkardı. Halkçı, Türk kültür ve sanatını geçmiş ve geleceğiyle kavramak isteyen Şadırvan, politikadan uzak durdu. Başyazıları Behçet Kemal yazdı. Plastik sanatlardaki yayınıyla ve Türk şairlerine yer vermesiyle tanındı.

Türk edebiyat dergileri
Türkiye dergileri
Türkçe dergiler
Türkiye'de yayımlanan haftalık dergiler
1949'da kurulan dergiler

Şadırvan (dergi)


Mehmet Fikret Kuşkan (d. 22 Nisan 1965, İstanbul), Türk oyuncudur.

Kariyeri
Lise eğitimi sırasında oyunculuk konusunda edebiyat öğretmeninin desteğini alan Kuşkan, fotoğrafçılık yaparken tiyatro için sınavlara girmiştir. 1986'da İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümünde eğitimini tamamlamıştır. İlk filmi Zülfü Livaneli'nin yönetmenliğini yaptığı Sistir.

Özel hayatı
Bahar Kerimoğlu ile olan evliliğinden Gün Kuzgun isminde bir oğlu olan Fikret Kuşkan, ikinci evliliğini 2014 yılında Arsevi Özkara ile yapmıştır. Bu evliliğinden de Gece Asaf ve İda Sitare adında bir oğlu ve bir kızı olmuştur.

Filmografisi

Kazandığı ve aday gösterildiği ödüller

|-
| 1991
| 28. Antalya Altın Portakal Film Festivali
| "En İyi Erkek Oyuncu", (Gizli Yüz)
|
|-
| 2002
| 14. Ankara Uluslararası Film Festivali
| "En İyi Erkek Oyuncu", (9)
|
|-
| 2006
| 25. Uluslararası İstanbul Film Festivali
| "En İyi Erkek Oyuncu", (Babam ve Oğlum)
|
|-
|}

Kaynakça

Dış bağlantılar

|-
! colspan="3" style="background: #DAA520;" | Altın Portakal
|-

1965 doğumlular
İstanbul Üniversitesi Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Yaşayan insanlar
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Arnavut asıllı Türkler
Bulgaristan Türkleri

Fikret Kuşkan


Balıkesirspor, 6 Haziran 1966 tarihinde Balıkesir'de kurulmuş spor kulübü. Renkleri kırmızı-beyazdır. Maçlarını Balıkesir Atatürk Stadyumu'nda oynayan futbol takımı, 3. Lig'de mücadele etmektedir.

Tarihçe

Kuruluş ve ilk yıllar

Balıkesir'de ilk spor faaliyetleri, 1918 yılında Çalışma Derneği'nin kurulması ile başlamıştır. 1920 yılında Çalışma Derneği bünyesinde İdmanyurdu kulübü kurulmuş, arkasından İdmanbirliği ve 1925 yılında ileride adı İdmangücü olarak değişecek olan Sanatkaran kulüpleri kurulmuştur. Daha sonrasında bu üç kulüp, Türkiye İdman Cemiyetleri İttifakı'na katılmıştır.

1938 yılında, İdmanbirliği, İdmangücü ve İdmanyurdu birleşerek Tekspor kulübünü kurmuştur. Yeni kulüp, bir süre sonra dörde bölünmüştür.

1965 yılında, her ilden bir takımın profesyonel liglerde mücadele etmesi kararı verilmiş ve Balıkesir Beden Terbiyesi Bölge Müdürlüğü'ne de bir yazı gönderilmiş ve daha sonrasında, dönemin Balıkesir Milletvekili Fenni İslimyeli aracılığıyla Bandırma'da Balıkesir Bandırmaspor adıyla bir takım kurulmuş ve 1965-66 sezonunda, o zamanki adıyla 2. Lig'e katılmıştır.

Bir yıl sonra, Balıkesir'de "Balıkesirspor"un kurulmasına karar verilmiş ve Futbol Federasyonu'na başvurulmuştur. Fakat federasyon, aynı ilde iki takım olamayacağına karar vererek başvuruyu reddetmiştir. 1965-1966 yıllarında dönemin Balıkesir Belediye Başkanı Hüseyin Baştuz başkanlığında birçok toplantı yapılmış ve Ankara'ya bir heyet gönderilmesi kararlaştırılmıştır.

6 Haziran 1966 tarihinde Balıkesirspor, kırmızı-beyaz renklerle kurulmuş ve ilk başkanı, aynı zamanda belediye başkanı da olan Hüseyin Baştuz olmuştur. Federasyon ile yapılan uzun görüşmeler sonucunda, takımın profesyonel liglere alınması kararı verilmiştir. Bu karar verildikten sonra, şehirde para toplama kampanyası düzenlenmiş ve dönemin parasıyla 1 milyon TL'nin üzerinde para toplanmıştır. Bunun sonucunda Balıkesirspor, özellikle İstanbul takımlarından birçok futbolcu transfer ederek kadrosunu kurmuş, takımın başına da Şükrü Ersoy'u getirmiştir. 13 Ağustos 1967 tarihinde Balıkesirspor ile Beşiktaş, Balıkesir'de bir hazırlık maçı yapmış ve 1-1 berabere kalmışlardır.

Balıkesirspor, 1967-68 sezonunda ilk sezonunu yaşamış, 20 Ağustos 1967 tarihinde oynanan ilk resmî maçında da Malatyaspor'u deplasmanda 3-1 yenmiştir. Balıkesirspor'un tarihindeki resmî maçlarda atılan ilk golünü ise, bu maçta Kadir Gürsoy kaydetmiştir. Kırmızı-beyazlılar, üst sıralarda mücadele ettiği sezonu 3. sırada bitirmiştir. Balıkesirsporlu futbolcu Nevzat Kırceylan da sezonu 17 golle tamamlayarak 2. Lig Beyaz Grup Gol Kralı unvanını elde etmiştir.

Takım, ertesi sezona Abdullah Matay teknik direktörlüğünde başlamış ve 1968-69 sezonunu 36 puanla 8. sırada tamamlamıştır. 1969-70 sezonunda Balıkesirspor, ligde 49 puan toplayarak lider Boluspor ile aynı puana sahip olmuş, averaj farkıyla ligi 2. bitirmiştir. Bu sezonda, son hafta Tarsus İdman Yurdu ile oynayan Boluspor'un bu maçta şike yaptığı iddia edilmiş ve Mersin Bölge Müdürü Edip Burhan da iddiaları doğrulamıştır.

1970-71 sezonuna "Baba Recep" lakaplı Recep Adanır'ın teknik direktörlüğünde başlayan Balıkesirspor, sezonu Giresunspor'un ardından 2. sırada tamamlamıştır. Ertesi sezona teknik direktör değişikliğiyle başlayan takım, sezon sürerken Arif Dökel'in ayrılmasıyla beraber Necdet Oran yönetimine girmiştir. Bu sezonu 30 puanla tamamlayan Balıkesirspor, Beyaz Grup'ta 8. sırayı almıştır. Kırmızı-beyazlılar, 1972-73 sezonuna daha önce de bu takımda teknik direktörlük yapmış olan Suat Mamat ile başlamıştır. Bu sezonda takım, iç sahada hiç kaybetmemesine rağmen deplasmanda da hiç galibiyet alamamış ve grubunu 5. sırada tamamlamıştır. Sonraki sezonda Balıkesirspor, Tamer Güney yönetiminde ligi, küme düşecek olan son 2 takıma yakın bir pozisyonda, 12. sırada bitirmiştir.

1. Lig'e çıkış
Balıkesirspor, 1974-75 sezonuna Rıdvan Kösemihal teknik direktörlüğünde başlamıştır. Kırmızı-beyazlılar, ligin bitimine bir hafta kala Konya İdman Yurdu'nu 3-0 yenerek şampiyonluğu garantilemiştir. Balıkesirsporlu futbolcu Özer Umdu, sezonu 2. Lig Beyaz Grup Gol Kralı olarak bitirmiştir. Sezon boyunca kendi sahasında hiç kaybetmeyen takım, Türkiye'nin en üst seviye futbol ligi olan 1. Futbol Ligi'ne yükselmiştir.

Kırmızı-beyazlılar, şimdiki adıyla Süper Lig olan Türkiye 1. Futbol Ligi'ndeki ilk sezonuna Candemir Berkman teknik direktörlüğünde başlamıştır. Takım, ligin ilk yarısında özellikle kendi sahasında aldığı sonuçlarla, ilk yarıyı 4. sırada tamamlamıştır. Teknik direktör Berkman, ilk yarı sonrasında hedeflerinin ilk 10 sıra içerisinde yer almak olduğunu açıklamıştır. Fakat Balıkesirspor, ikinci yarıda art arda aldığı kötü sonuçlardan sonra küme düşmeme mücadelesi vermeye başlamıştır. Ligde Galatasaray'ı mağlup eden, Beşiktaş, Fenerbahçe ve Trabzonspor ile berabere kalan takım, kendi sahasında da 15 maçta sadece 1 yenilgi almasına rağmen; içinde Beşiktaş'ın da olduğu küme düşme mücadelesini Ankaragücü ile birlikte kaybetmiştir.

2. Lig ve 3. Lig dönemleri
1. Lig'den düştükten sonra Bal-Kes, teknik direktörlüğe Selahattin Torkal'ı getirmiştir. Bu sezonu 8. sırada tamamlayan takım, ertesi sezonu başarısız bir şekilde, küme düşme hattının sadece 1 sıra üzerinde bitirmiştir. 1978-79 ve 1979-80 sezonlarında da orta sıralarda yer alan Balıkesirspor, 1980-81 sezonunda da sondan üçüncü sırada yer almıştır. 1981-82 sezonunda, takımın başına üçüncü kez gelen Rıdvan Kösemihal yönetiminde kırmızı-beyazlılar, 2. Lig B grubunu 4. sırada bitirmiştir. 1982-83 sezonunda son haftaya kadar küme düşmeme mücadelesi veren takım, son hafta Altınordu'yu yenerek kümede kalmıştır. Balıkesirspor, 1983-84 sezonunu da küme düşme hattının yakınlarında bitirmiştir. Ertesi sezona 4-1'lik Göztepe galibiyetiyle başlayan kırmızı-beyazlılar, ilk 7 haftada namağlup bir şekilde ilk sırada yer almış, fakat daha sonrasında alınan kötü sonuçlarla 3. Lig'e düşmüştür.

1980'li ve 90'lı yıllar
Balıkesirspor, 1985-86 sezonu sonunda 3. Lig'e düşmüştür. 6 sezon boyunca 3. Lig'de mücadele ettikten sonra, 1991-92 sezonu sonunda 3. Lig 7. Grup şampiyonu olmuş ve 2. Lig'e yükselmiştir. 1995-96 sezonunda Yükselme Grubu'na kalmış, ekstra Play-Off maçlarında Kardemir Karabükspor'a 2-1 yenilerek 1. Lig'e (şimdiki Süper Lig) yükselme şansını kaybetmiştir.

Düşüş dönemi ve geri dönüş

Kulüp, 1996-97 sezonunda yeniden 3. Lig'e, 2000-01 sezonunda ise amatör lige düştü. Amatör ligde 5 sezon oynadıktan sonra 2005-06 sezonunda tekrar 3. Lig'e döndü. 2009-10 sezonunda 2. Lig'e çıkan takım; 2011-12 sezonunda play-off oynamış, 2012-13 sezonunda da 2. Lig Beyaz Grup şampiyonu olarak yeniden 1. Lig'e yükselmiştir. 2013-14 sezonunu 2. olarak tamamlayarak 38 yıl aradan sonra Süper Lig'e çıkmış, böylece 9 sezonda 4 lig yükselme başarısı göstermiştir. 2014-15 sezonunda Süper Lig'i son sırada tamamlayan kırmızı-beyazlılar, yeniden 1. Lig'e düşmüştür. 2015-16 sezonunda ligi 6. bitirerek play-off hakkı elde etmiş, ancak yarı finalde elenmiştir. Süper Lig'den düştükten sonra ekonomik sıkıntılar yaşayan kulübe FIFA ve TFF tarafından transfer yasağı ve puan silme cezası gibi yaptırımlar uygulanmıştır. Balıkesir Büyükşehir Belediyesi'nin toplu konut şirketi BALTOK bu dönemde kulübe sponsor olmuş, 2017-18 ve 2018-19 sezonlarında futbol takımı liglerde "Balıkesirspor Baltok" adıyla boy göstermiştir. 2019-20 sezonunda "Ekol Hastanesi Balıkesirspor", 2020-21 sezonunda "Aydeniz Et Balıkesirspor" adıyla ligi alt sıralarda bitiren takım, 2021-22 sezonunda ligin bitimine 7 hafta kala 2. Lig'e düşmüştür. 2022-23 sezonu itibarıyla TFF 2. Lig Kırmızı Grup'ta "Baynet İnşaat Balıkesirspor" ismiyle mücadele etti. Kulübün 2022 yılındaki olağan kongresinde Nedim Ömer başkan olarak seçilmiştir. 2022-23 sezonunda 2. Lig Kırmızı Grupta yer alan Balıkesirspor, sezonu 17. sırada tamamladı ve 3. Lig'e düştü.

Kadro

Başarılar
 1. Lig (eski adıyla Türkiye 2. Futbol Ligi)
Şampiyon: 1 (1974-75)
 İkinci: 1 (2013-14)
 2. Lig
Şampiyon: 1 (2012-13)
 3. Lig
Şampiyon: 2 (1991-1992, 2009-10)
 Amatör Lig
 3. Lig'e yükselme: 1 (2005-06)

Lig mücadeleleri
 Süper Lig: 2 sezon
1975-1976, 2014-2015

 1. Lig: 31 sezon
1967-1975, 1976-1986, 1992-1997, 2013-2014, 2015-2022

 2. Lig: 4 sezon
2010-2013, 2022-2023

 3. Lig: 15 sezon
1986-1992, 1997-2001, 2006-2010, 2023-

 Amatör Lig: 5 sezon
2001-2006

Oyuncu İstatistikleri

Geçmiş yılların puan durumu

Tesisler

Atatürk Stadyumu

Balıkesirspor, kurulduğu tarihten beri Atatürk Stadyumu'nu kullanmaktadır. Atatürk Stadyumu, 1950 yılında inşa edilmiş, 1973 ve 2010 yıllarında yenilenerek kapasitesi yükseltilmiştir. Ayrıca, Temmuz 2013'te stadyumda ışıklandırma çalışmalarına başlanmış ve Ocak 2014'te çalışmalar bitirilmiştir. Stadyumun kapasitesi 13.732 kişidir.

Ali Hikmet Paşa Tesisleri

Balıkesirspor, antrenmanlar için Ali Hikmet Paşa Spor Tesisleri'ni kullanmaktadır. 1978 yılında inşa edilen tesiste, 3 sentetik çim ve 1 çim saha 1 toprak saha bulunmaktadır.

Balıkesirspor Tesisleri
Balıkesirspor'un kulüp binası, Ali Hikmet Paşa Spor Tesisleri'nin yanında yer alan Balıkesirspor Tesisleri'nde bulunmaktadır.

Diğer tesisler
Balıkesirspor takımı, Ali Hikmet Paşa Spor Tesisleri uygun olmadığında, antrenmanlar için Kurtdereli Spor Salonu, İsmail Akçay Atletizm Pisti ve şehirdeki halı saha tesislerini kullanmaktadır.

Taraftarlar

Grup ve dernekler

Balıkesirspor taraftarları, ilk olarak 1980'li yıllarda bir isim altında organize olmuştur. İlk olarak "Özbalkesler" taraftar grubu kurulmuş ve kısa bir süre aktif olmuştur. Özbalkesler grubunun faaliyetleri bitince, bir dönem taraftar grubu konusunda boşluk doğmuştur. Bu durum üzerine, "66 Gençlik" yapılanması kurulmuş ve faaliyetlerine başlamıştır. Daha sonrasında, bu grup da aktif etkinliği bırakmıştır. 66 Gençlik, etkinliği bıraktıktan sonra, uzun bir süre tribünlerde yapılanma bulunmamıştır. 2003 yılında, "10KolikleR" grubu kurulmuştur. 10Kolikler grubu, faaliyetlerine devam etmektedir. Ayrıca, 2014 yılında "1966 Balıkesirspor Taraftarlar Derneği" kurulmuştur.

Özbalkesler
Balıkesirspor taraftarının ilk yapılanması olan Özbalkesler grubu, 1984-85 sezonunda kurulmuştur. Özbalkesler, kurulduğu sezon Balıkesir'de oynanan Kayserispor maçında, kırmızı-beyaz kartonlar ile sırasıyla "Canımız, Kanımız, Bal Kes" yazılı bir mozaik hazırlayarak, Türkiye'deki ilk tribün koreografilerinden birini sergilemiştir. Ayrıca grup, Balıkesirspor için birçok marş bestelemiştir.

Özbalkesler grubu, adı nedeniyle bir kısım taraftar ve kulüp başkanı tarafından tepki görmüştür. Ayrıca grup, transferler konusunda dönemin yönetimiyle bir anlaşmazlık yaşamıştır. Balıkesirspor'un 3. Lig'e düşmesinin ardından, 1986 yılında Özbalkesler faaliyetini sonlandırmıştır.

66 Gençlik
Özbalkesler grubunun faaliyetleri sonlanınca, bir dönem Balıkesirspor tribünlerinde yapılanma olmamıştır. Bu durum üzerine, 1989 yılında 66 Gençlik grubunun kurulması kararlaştırılmıştır. Grup, 1988-89 sezonu ikinci yarısında faaliyete başlamıştır. Balıkesir'den birçok deplasmana giden 66 Gençlik grubu, 1992-93 sezonunda Balıkesirspor taraftarlarının kurduğu derneğe katılmış, faaliyetlerine dernek bünyesinde devam etmiştir.

10KolikleR
66 Gençlik faaliyeti bıraktıktan sonra, uzun bir süre tribünde herhangi bir oluşum bulunmamıştır. 2003 yılında, Balıkesirspor amatör ligdeyken, 10KolikleR taraftar grubu kurulmuştur. Tribünlerde hâlen faaliyetlerine devam eden grubun üniversite, lise, il ve ilçe yapılanmaları vardır.

1966 Balıkesirspor Taraftarlar Derneği
Balıkesirspor taraftarları, 2013 yılında dernek yapılanması için çalışmalara başlamış ve 2014 yılında 1966 Balıkesirspor Taraftarlar Derneği'ni kurmuştur.

Rekabetler

Balıkesirspor'un ezelî rakibi Bandırmaspor'dur. İki takımın taraftarları arasında gerginlik bulunmaktadır. Bandırmaspor dışında, aynı ligde mücadele ettiği takımlar ile de rekabetler yaşamıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Balıkesirspor resmî sitesi
 TFF.org'da Balıkesirspor profili

Türkiye'deki futbol kulüpleri
1966'da kurulan futbol kulüpleri

Balıkesirspor


Dominik Wydra (* 21. März 1994 in Wien) ist ein österreichischer Fußballspieler auf der Position eines Mittelfeldspielers.

Karriere

Verein
Wydras Eltern stammen aus Polen; er selbst wurde in Wien geboren. Er begann seine Karriere beim SC Wiener Viktoria, von dem aus er nach zwei Jahren zum österreichischen Rekordmeister SK Rapid Wien wechselte. Bis 2011 durchlief der defensive Mittelfeldspieler die Jugendabteilungen von Rapid. In der Saison 2010/11 wurde er zur Amateurmannschaft des SK Rapid in die Regionalliga Ost hochgezogen. Sein Debüt gab er am 25. April 2011 im Spiel gegen den SV Schwechat, als er in der 63. Minute für den Belarussen Andrej Lebedseu eingewechselt wurde. Bei seinem Debüt erhielt er eine gelbe Karte; das Spiel wurde mit 1:2 verloren. Wydra kam in dieser Saison auf fünf weitere Einsätze. In seiner zweiten Saison bei den Amateuren des SK Rapid wurde er Stammspieler; er spielte 23-mal und erzielte dabei fünf Tore. Sein erstes Tor erzielte er im Spiel gegen den FC Sollenau am 12. August 2011.

Vom Coach der Kampfmannschaft Peter Schöttel wurde er gemeinsam mit Lukas Grozurek im Alter von 17 Jahren in der Winterpause der Saison 2011/12 in den Kader der ersten Mannschaft berufen. Wydra kam am 21. März 2012 im Spiel gegen den Kapfenberger SV zu seinem Debüt in der höchsten österreichischen Spielklasse, als er in der Schlussminute für Kapitän Steffen Hofmann eingewechselt wurde. Das Spiel im Gerhard-Hanappi-Stadion wurde gegen den späteren Absteiger 3:0 gewonnen. Wydra kam in dieser Bundesligasaison auf einen weiteren Einsatz, Rapid wurde Vizemeister. In der Herbstsaison der Saison 2012/13 debütierte er am 8. November 2012 auch in der Europa League. Bei der 0:3-Auswärtsniederlage gegen Bayer 04 Leverkusen stand er über die gesamte Spielzeit auf dem Platz. Einsätze gegen Rosenborg Trondheim und Metalist Charkiw folgten. Neben Einsätzen in der Kampfmannschaft spielte Wydra auch weiterhin für die Amateure.

In der Sommerpause 2015 wechselte Wydra zum deutschen Zweitligisten SC Paderborn 07. Er unterschrieb einen Dreijahresvertrag. Nach dem Zweitligaabstieg des SC Paderborn wechselte Wydra zur Spielzeit 2016/17 zum VfL Bochum, wo er 13 Zweitligaspiele bestritt.

Am 5. Juli 2017 wechselte Wydra zum Ligakonkurrenten FC Erzgebirge Aue, wo er einen Zweijahresvertrag unterschrieb. Nach 56 Zweitligaeinsätzen für Aue verließ er den Verein nach der Saison 2019/20. Daraufhin wechselte er im Juli 2020 zum Zweitligaaufsteiger Eintracht Braunschweig, bei dem er einen bis Juni 2022 laufenden Vertrag erhielt. Für die Eintracht kam er bis Saisonende zu 28 Einsätzen in der 2. Bundesliga, aus der Braunschweig allerdings zu Saisonende abstieg. Daraufhin verließ er den Verein nach einem Jahr wieder.

Daraufhin wechselte er im Juli 2021 nach Polen zum Erstligisten Raków Częstochowa. Nach einer Spielzeit verließ er Raków nach der Saison 2021/22 wieder.

Nach einem halben Jahr ohne Klub kehrte er im Jänner 2023 nach Österreich zurück und wechselte zum Regionalligisten ASV Siegendorf.

Nationalmannschaft
Für den ÖFB lief Wydra in der U-16, U-17, U-18 und U-19 auf. Er war Mannschaftskapitän der österreichischen U-21-Auswahl.

Im Oktober 2017 wurde er erstmals in den Kader der A-Nationalmannschaft berufen.

Persönliches
Sein Bruder Philipp (* 2003) ist ebenfalls Fußballspieler.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (SK Rapid Wien)
Fußballspieler (SC Paderborn 07)
Fußballspieler (VfL Bochum)
Fußballspieler (FC Erzgebirge Aue)
Fußballspieler (Eintracht Braunschweig)
Fußballspieler (Raków Częstochowa)
Fußballspieler (ASV Siegendorf)
Österreicher
Geboren 1994
Mann

Dominik Wydra


Die Sparrige Zwergmispel oder Sparrig-Steinmispel (Cotoneaster divaricatus) ist eine Pflanzenart aus der Gattung Zwergmispeln (Cotoneaster) in der Subtribus der Kernobstgewächse (Pyrinae). Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in China, in Europa ist sie ein Neophyt. Sie wird häufig als Zierpflanze verwendet.

Beschreibung

Vegetative Merkmale
Die Sparrige Zwergmispel ist ein aufrechter, sommergrüner Strauch, der Wuchshöhen von bis zu 2 Metern erreicht. Die Rinde der weit bogig abstehenden, stielrunden, dünnen Zweige ist dunkel rötlich-braun oder dunkel grau-braun, anfangs striegelig behaart und später verkahlend.

Die wechselständig an den Zweigen angeordneten Laubblätter sind in Blattstiel und Blattspreite gegliedert. Der Blattstiel ist 1 bis 2 selten bis 3 Millimeter lang und flaumig behaart. Die Blattspreite ist einfach, oval oder breit oval, selten verkehrt-eiförmig, 0,7 bis 2 Zentimeter lang und 0,5 bis 1 Zentimeter breit, mit spitzer oder selten mehr oder weniger stumpfer und manchmal stachelspitziger Blattspitze und breit keilförmiger Basis. Die Blattoberseite ist glänzend dunkelgrün, anfangs flaumig behaart, später beinahe kahl mit mehr oder weniger eingesenkten Blattadern; die Blattunterseite ist heller, anfangs ebenfalls flaumig behaart mit hervortretenden Blattadern. Die Herbstfärbung der Laubblätter ist braunrot. Die Nebenblätter sind linealisch-lanzettlich, leicht behaart und fallen früh ab.

Generative Merkmale
Zwei bis vier Blüten stehen in einem 5 bis 6 Millimeter durchmessenden Blütenstand zusammen. Die Tragblätter sind linealisch-lanzettlich und leicht behaart. Die Blütenstiel ist leicht behaart und 1 bis 2 Millimeter lang.

Die zwittrigen Blüten sind bei einem Durchmesser von 3 bis 4 Millimetern radiärsymmetrisch und fünfzählig mit doppelter Blütenhülle. Der Blütenbecher ist außen leicht behaart. Die Kelchblätter sind dreieckig, spitz und 1 bis 2 Millimeter lang. Die fünf Kronblätter sind aufgerichtet, rosafarben, eiförmig oder länglich, 3 bis 4 Millimeter lang und 2 bis 3 Millimeter breit, mit stumpfer Spitze und kurz genagelter Basis. Die 10 bis 15 Staubblätter sind kürzer als die Kronblätter. Die Spitze des Fruchtknotens ist flaumig behaart. Die zwei freistehenden Griffel sind kürzer als die Staubblätter.

Die bei Reife roten Früchte sind bei einem Durchmesser von 5 bis 7 Millimetern ellipsoid und leicht flaumig behaart. Jede Frucht enthält meist zwei, selten einen oder drei Kerne.

Die Sparrige Zwergmispel blüht von April bis Juni, die Früchte reifen von September bis Oktober.

Vorkommen
Das natürliche Verbreitungsgebiet von Cotoneaster divaricatus liegt in den chinesischen Provinzen Anhui, Gansu, Guizhou, Hubei, Hunan, Jiangxi, Shaanxi, Sichuan, Yunnan, Zhejiang und in Xinjiang sowie in Tibet. In Österreich, Deutschland und Großbritannien ist die Sparrige Zwergmispel ein Neophyt.

Die Sparrige Zwergmispel wächst in Bergwäldern und Strauchflächen in Höhenlagen von 1600 bis 3400 Metern an sonnigen bis lichtschattigen Standorten. Sie gedeiht am besten auf mäßig trockenen bis frischen, schwach sauren bis stark alkalischen, sandig-kiesigen, sandig-lehmigen, felsigen und flachgründigen Böden. Die Sparrige Zwergmispel ist frosthart.

Systematik
Die Art Sparrige Zwergmispel (Cotoneaster divaricatus) gehört zur Gattung der Zwergmispeln (Cotoneaster) aus der Untertribus der Kernobstgewächse (Pyrinae) der Tribus Pyreae in der der Unterfamilie Spiraeoideae innerhalb der Familie der Rosengewächse (Rosaceae).

Die Erstbeschreibung von Cotoneaster divaricatus erfolgte im Jahr 1912 durch Alfred Rehder und Ernest Henry Wilson. Der Gattungsname Cotoneaster leitet sich vom lateinischen cotoneum (malum) für die Quitte (Cydonia oblonga) ab und die Endung "aster" ist eine Vergröberungsform für Pflanzengruppen, die im Vergleich zu ähnlichen Gruppen als minderwertig betrachtet werden. Das Artepitheton divaricatus stammt ebenfalls aus dem Lateinischen und bedeutet "auseinander gespreizt" oder "sperrig".

Verwendung
Die Sparrige Zwergmispel wird sehr häufig aufgrund ihrer bemerkenswerten Früchte und der auffallenden Herbstfärbung als Ziergehölz verwendet.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 229–230.

 Manfred A. Fischer, Karl Oswald, Wolfgang Adler: Exkursionsflora für Österreich, Liechtenstein und Südtirol. 3., verbesserte Auflage. Land Oberösterreich, Biologiezentrum der Oberösterreichischen Landesmuseen, Linz 2008, ISBN 978-3-85474-187-9, S. 543.
 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

 Thomas Meyer:  Datenblatt mit Bestimmungsschlüssel und Fotos bei Flora-de: Flora von Deutschland (alter Name der Webseite: Blumen in Schwaben)
 Datenblatt mit Fotos.
 Datenblatt mit Fotos.

Zwergmispeln

Sparrige Zwergmispel


Dage med oldefar er en dansk portrætfilm fra 1988, der er instrueret af Helle Melander efter eget manuskript.

Handling
En lille pige er på ferie på landet. Hun tror, hun skal kede sig hos oldefar, men det viser sig, at hun får masser af oplevelser, ikke mindst, da et barn fødes på nabogården.

Referencer

Eksterne henvisninger

Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1988

Dage med oldefar


Roger D. Kornberg (24 Nisan 1947), Amerikalı bilim insanıdır.

Roger D. Kornberg, hücrelerin genlerden protein üretme süreçleri üzerine araştırmasıyla, 2006 Nobel Kimya Ödülü'nü kazandı. Kornberg, hücrelerin protein üretimindeki aksaklıkların kanser, kalp hastalıkları ve diğer birçok ateşli hastalığın temeli olduğunu ortaya çıkarmıştı. Protein üretimindeki aksaklık aynı zamanda kök hücre araştırmalarına da temel teşkil ediyor. 60 yaşında bu ödülü kazanan Kornberg'in bir özelliği, babasının da (Arthur Kornberg) 1959'da Nobel Tıp Ödülü'nü kazanmış olmasıdır.

1947 doğumlular
St. Louis, Missouri doğumlular
Amerikalı kimyagerler
Yahudi asıllı Amerikalılar
Nobel Kimya Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar

Roger Kornberg


قصر البرلمان الروماني  هو مبنى البرلمان الروماني يقع في العاصمة بوخارست و هو أكبر مبنى أداري في العالم بارتفاع 84 متر ومساحة 365,000 متر مربع -حيث يحتوي على مليون طن من الرخام-،واغلى مبنى إداري مدني في العالم حيث قدروا تكلفتة بملياري جنيه استرليني بني في عهد الديكتاتور تشاوتشيسكو ولكن لم يرة قط بعد اكتماله.

ودمر جزء كبير من مدينة بوخارست من أجل بناء هذا المشروع. بني هذا القصر ليعبر عن قوة وسطوة الديكتاتور تشاوتشيسكو ولكن بعد انهيار الحكم الشيوعي أصبح رمزا للديموقراطية في رومانيا.
طول المبنى ٢٧٠ متر وعرض المبنى ٢٤٠ متر مما يؤدي إلى حساب مساحة المبنى ٦٤٨٠٠ متر مربع.

صور

المصادر

البرلمان الروماني
عمارة ستالينية
قصور في بوخارست
مبان تشريعية في أوروبا
مبان حكومية اكتملت في 1997
مبان حكومية في رومانيا
متاحف في بوخارست
معالم رومانيا
مقاعد مجالس تشريعية وطنية
عمارة كلاسيكية جديدة في رومانيا
تأسيسات سنة 1997 في رومانيا

قصر البرلمان (رومانيا)


HMS Kent was a batch-1  destroyer of the Royal Navy. She and her sisters were equipped with the Sea Slug Mk-1 medium-range surface-to-air missile SAM system, along with the short-range Sea Cat SAM, two twin 4.5-inch gun turrets, two single 20mm cannon, ASW torpedo tubes, and a platform and hangar that allowed her to operate one Wessex helicopter. The County class were large ships, with good seakeeping abilities and long range, and were ideal blue-water ships for their time.

Construction and design
Kent was one of two County-class destroyers ordered under the British Admiralty's 1956–57 shipbuilding programme. She was laid down at Harland & Wolff's Belfast shipyard on 1 March 1960 and launched by Princess Marina, Duchess of Kent on 27 September 1961. The ship was completed on 15 August 1963.

Kent was  long overall and  between perpendiculars, with a beam of  and a draught of . Displacement was  normal and  deep load. The ship was propelled by a combination of steam turbines and gas turbines in a Combined steam and gas (COSAG) arrangement, driving two propeller shafts. Each shaft could by driven by a single  steam turbine (fed with steam at  and ) from Babcock & Wilcox boilers) and two Metrovick G6 gas turbines (each rated at ), with the gas turbines being used for high speeds and to allow a quick departure from ports without waiting for steam to be raised. Maximum speed was  and the ship had a range of  at .

A twin launcher for the Seaslug anti-aircraft missile was fitted aft. The Seaslug GWS1 was a beam riding missile which had an effective range of about . Up to 39 Seaslugs could be carried horizontally in a magazine that ran much of the length of the ship. Close-in anti-aircraft protection was provided by a pair of Seacat missile launchers, while two twin QF 4.5 inch Mark V gun mounts were fitted forward. A helicopter deck and hangar allowed a single Westland Wessex helicopter to be operated.

A Type 965 long-range air-search radar and a Type 278 height-finding radar was fitted on the ship's mainmast, with a Type 992 surface/low level air search and target indication radar and an array of ESM aerials were mounted on the ship's foremast. Type 901 fire control radar for the Seaslug missile was mounted aft. Type 184 sonar was fitted.

Operational service
After her commissioning and work-up, Kent spent the balance of her career as an escort to the Royal Navy's aircraft carrier fleet. She deployed at various times with , , and  in the Atlantic, Indian, and Pacific Oceans. She was hard worked throughout the 1960s, along with her batch-1 County sister ships, as they were the only guided missile-armed destroyers in the fleet until the latter half of the 1960s.

One role was as host ship for the Withdrawal from Empire negotiations in Gibraltar (citation needed). She suffered a fire during refitting in 1976 but was soon repaired and was present for the Silver Jubilee fleet review of 1977.

In the late 1960s all four of the batch-1 County-class vessels were planned to be upgraded with the superior Sea Slug Mk-2 system, but the upgrades were cancelled in 1967–68 because the amount of time the ships would be out of the operational fleet while being refitted. However, some batch-2 improvements were made during mid life refits, including upgrading the Seacat system from GWS21 to GWS22 and fitting Type 992Q target indicator radar instead of Type 992. Kent was refitted from June 1969 to December 1972.

Decommissioning and harbour service
Kent was decommissioned in the summer of 1980, after only 17 years of active service and became the replacement for  and Fleet Training Ship (FTS), moored to the lower end of Whale Island outboard of the defunct support ship  opposite Fountain Lake, Portsmouth Naval Base. At the beginning of the Falklands War, she was surveyed for possible recommissioning (her large size, helicopter deck and four 4.5-inch guns would have made her a good command and shore bombardment ship), but her two years of unmaintained status meant a substantial amount of refit would be required to make her seaworthy, and no work was begun.

She spent 1982 through to 1984 as a live asset for artificer and mechanic training supporting  and , her machinery largely in serviceable condition.

In 1984 she also became a harbour training ship for the Sea Cadet Corps. She was paid off from this in 1987 and became a training hulk at Portsmouth until stricken in 1993, though she lingered on, tied up to the same pier at Portsmouth Naval Base until 1996.

Kent was sold for scrap, and in 1998 she was towed to India to be broken up.

Commanding officers
Notable commanding officers include Iwan Raikes in 1968, Richard P Clayton between 1968 and 1969 and Jock Slater in 1976–1977.

References

Bibliography

External links

County-class destroyers of the Royal Navy
1961 ships
Cold War destroyers of the United Kingdom
Ships built in Belfast

HMS Kent (D12)


ශාක වර්ග නොයෙකුත් පැලෑටි වර්ග බවට ඔවුන් බිහිවන ප්‍රදේශය, කාලසීමාව, විශේෂ පරිසරය හෝ දේශ ගුණය අනුව වර්ගි කරණයට ලක්කොට ඇත. ඒව‍ා ඇති වන ප්‍රදේශ භූගෝල විද්‍යාත්මකව පැහැදිලි වාසස්ථාන බවට හදුනා ගෙන ඇති අතර ඒවා කඳු ප්‍රදේශ හෝ තැනිතලා භූමියක් විය හැකිය. පැලෑටි වර්ග ඓතිහාසික යුගවලදී පැවති පොසිල ශාක වර්ගද විය හැකිය. පැලෑටි වර්ග ඒවා ඇති වන විශේෂ පරිසරය අනුව නවතත් වර්ගීකරණය කල හැකිය.

•	ආවෙනික පැලෑටි - යම්කිසි ප්‍රදේශයකට ආවේනික දේශිය ශාක වර්ග
•	කෘෂි කර්මික සහ උද්‍යාන පැලෑටි - මිනිසා විසින් සිතා මතා වගා කරනු ලබන ශාක වර්ග
•	වල් පැලෑටි - සාම්ප්‍රදායික වශයෙන් මෙම වර්ගිකරණය වලංගු වන්නේ වගා කරනු ලබන බෝගයට අනවශ්‍ය ලෙස වර්ධනය වන විනාශයට පත් කර දැමිය යුතු පැලෑටි වර්ගයි. නූතනයේදී මෙම යෙදුම ශාක වර්ගිකරණය කිරීම සඳහා ඉතා අවම වශයෙන් භාවිතා කරනු ලබන්නේ ඒ සඳහා විවිධ වර්ග තුනක ශාක වර්ග අන්තර්ගත වන බැවිනි. ඒවා නම් වල් විශේෂ හා ආක්‍රමණ ශීලි විශේෂයි. (මේවා වල් පැලෑටි විය හැකි හෝ නොවිය හැකිය) අනෙක නම් ආවේනික සහ හදුන්වාදෙනු ලැබු වල් විශේෂ නොවන කෘෂිකාර්මික වශයෙන් වැදගත් කමක් නොමැති විශේෂයි. පෙර අවස්ථා වලදී වල් පැලෑටි ලෙස හඳුන්වනු ලැබු බොහෝ ආවේනික ශාක පැලෑටි විවිධ පරිසර පද්ධති සඳහා අවශ්‍ය සහ වාසි දායක බවට හඳුනාගෙන ඇත.

බැක්ටිරියා විශේෂද ඇතැම් අවස්ථාවන්හි දී ශාක ගණයට අන්තර්ගත කොට ඇත. ඇතැම් අවස්ථා වලදී බැක්ටීරියා වර්ග සහ ශාක වර්ග වෙන්වෙන්ව භාවිතයට ගැනේ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Flora#Flora_classifications

පැලෑටි වර්ගී කරණය