ආහාර ද්‍රව්‍ය වල ඇති ප්‍රෝටීන කෙරෙහි ඇතිවන අහිතකර ප්‍රතිශක්ති ක්‍රියාවලියක් නිසා ආහාර අසාත්මිකතාව ඇතිවේ. ආහාර අසාත්මිකතාවය ආහාර පරිභෝජනය නිසා ඇතිවන අජීර්ණය, වෙනත් ඹෞෂධ වැනි හා ආහාර ද්‍රව්‍ය ඇති කරන ප්‍රතික්‍රියා හ විෂ වර්ග මගින් ඇතිවන ප්‍රතික්‍රියාවලින් වෙනස් වේ.

ආහාර අසාත්මිකතාව	- ආහාර ප්‍රෝටීන සදහා ඇතිවන අහිතකර ප්‍රතිශක්ති ක්‍රියාවලියකි

 ෙඖෂධවේදය - කැෆේන් වෙවිලීම, චීස් , වයින් (ටයිරමීන්) ඉරුවා රදය, ස්කොම්බ්‍රොයිඩ්(හිස්ටැමීන්), මත්ස්‍ය විෂවීම

විෂ වර්ග - බැක්ටීරියාවක් මගින් ඇතිකරන	ආහාර විෂවීම ස්ටැෆයිලො විෂ

අජීර්ණය - ලැක්ටෝස්වල අජීර්ණය (ලැක්ටේස් නම් එන්සයිමයේ ඌණතාවය)

අසාත්මික ප්‍රතික්‍රියාවක් ඇති කරන ආහාර ප්‍රෝ‍ටීනයක් අසාත්මික කාරකයක් නම්වේ. ගණන් බලා ඇති අන්දමට මිලියන 12 ක් පමණ වු ඇමරිකානුවන් පිරිසකට ආහාර අසාත්මිකතාව ඇති අතර එහි ප්‍රතිශතය ඉහල යමින් පවතී. වයස අවුරුදු තුනට පහල ළමුන්ගෙන් 6% - 8%  අතර ප්‍රතිශතයකට ආහාර අසාත්මිකතාව ඇති අතර වැඩිහියන්ගෙන් 4%කට ආසන්න ප්‍රමාණයක එය දක්නට ඇත. ඇමරිකා එකසත් ජනපදය තුල ආහාර අසාත්මිකතාවයන් නිසා ආසන්න වශයෙන් 30,000ක් පමණ හදිසි රෝග අවස්ථා සඳහා ප්‍රතිකාර ලබන අතර 100ත් - 200ත් අතර මරණ සංඛ්‍යාවක් වසරකට වාර්තා වේ. වැඩිහිටියන් අතර බෙල්ලන් , රටකජු , මාළු , බිත්තර සඳහාද කුඩා ළමුන් අතර කිරි , බිත්තර , රටකජු හා අනෙකුත් ඇට වර්ග සඳහාද අසාත්මිකතා බහුලව දක්නට ඇත.

මේ සඳහා සිදුකරන ප්‍රතිකාර ක්‍රමවලදී තමාට අසාත්මික වන සියළුම ආහාර ද්‍රව්‍ය වලින් වැලකී සිටීම නිර්දේශ කෙරේ. අතිශයින්ම අසාත්මික කාරකයන් සඳහා සංවේදී පුද්ගලයින්හට සම්පුර්ණයෙන් අදාල ආහාර ද්‍රව්‍ය වෙත නිරාවරණය වීමෙන් වලකින ලෙසට අවවාද කෙරේ. එම ආහාර වර්ග ඇල්ලීමෙන් , ආඝ්‍රාණය කිරීමෙන් හ එවන් ආහාර තබන ලද මතුපිටක් සමග පවා ස්පර්ශ නොවන අන්දමට සිටීමට ඔවුනට උපදෙස් දෙයි.  IgE ප්‍රතිදේහ (ඔමලිසුමැබි හො සෝලයර්) සහ ආහාර සඳහා ඇති අසාත්මිකතාව දරාගැනීමේ හැකියාව වැඩිදියුණු කරනු ලබන විශේෂිතවු ඹෞෂධ වර්ග නිෂ්පාදනය කිරීම පිළිබඳව පර්යේෂණ ගොඩනැංවී ඇත. ආහාර අසාත්මිකතාව ඇති පුද්ගලයින්  සඳහා ඉබේ එන්නත් කෙරෙන Epipen හෝ Twinject  නම් එපිනෙප්රින් නම් හෝර්මෝන එන්නත් කරනයක් හා ඔවුන්ට ඇති රෝගී තත්වය ගැන විස්තර කෙරෙන අවධානය ලබාදෙන අත්පළදනාවක් යන එන තැන්හි රැගෙන යාමට උපදෙස් දේ. මෙමගින් හදිසි අවස්ථාවන්හිදී වෛද්‍ය උපදෙස් අනුව නිසි ප්‍රතිකාර ලබාදීමට පුළුවන.

රෝග ලක්ෂණ

IgE ප්‍රතිදේහ මගින් ඇතිකර ආහාර අසාත්මිකතා පළමු වර්ගයේ සංවේදී ප්‍රතික්‍රියාවක් නම්වේ. මෙහිදී රෝග ලක්ෂණ ඇතිවීම ක්ෂණිකව තත්පර ගණනකින් හෝ පැයක් ඇතුළත සිදුවන අතර ඒවා පහත ආකාර වේ.

 ඇන්ජියෝ ඉඩීමා	-	සිරුරේ මෘදු පටක වල ඉදිමීම , සාමාන්‍යයෙන් ඇසිපියන්වල ,  මුහුණේ , තොල්වල හා දිවේ ඇතිවේ. දිවෙහි , ස්වරාලයෙහි හා ශ්වාසනාලයෙහි වන ඉදිමීම් මගින් ඉහල ශ්වසන මාර්ගය අවහිර වීමෙන් හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතාවයන් ඇතිවේ.

 කුෂ්ට රෝග

ඇස් , සම , උගුර හා මුඛයෙහි ඇතිවන කැසීම

වමනය , ඔක්කාරය , පාචනය , බඩ කොරවීම හා බඩේ කැක්කුම. මෙම වර්ගයේ ලක්ෂණ ආන්ත්‍රික අසාත්මික  ලක්ෂණ නම්වේ.

නාසය අවහිරවීම හා සොටු දියර ගැලීම

හති ගතිය , උගුර කැසීම , හුස්ම ගැනීමේ අපහසුතාව , ගිලීමේ අපහසුතාවය

මරණය පවා ඇති කළ හැකි ඉතා දරුණු   අසාත්මික   ප්‍රතික්‍රියාවන්

මෙලෙස ඉතා දරුණු අසාත්මික අවස්ථාවන් මගින් කම්පන තත්වයන් (shock)  වුවද ඇතිවිය හැකිය. අවරුධිර   පීඩනය ඇතිවීම , සිහි නැතිවීම සහ මරණය පවා ඇතිවිය හැකිය. මෙවන් අකාරයක ප්‍රතික්‍රියා ඇති කළ හැකි ආහාර ද්‍රව්‍ය වන්නේ රටකජු , වෙනත් ඇට වර්ග , කිරි, බිත්තර , සහ මුහුදු ආහාර ද්‍රව්‍යයන්ය.

නාසයෙන් සොටු දියර ගැලීම , ඇස්වල අසාත්මිකතාව ඇතිවීම , සමේ කැසීමකට ලක්වීම සහ හතිය ඇති කරන්නාවු අසාත්මික සින්ඩ්‍රෝමය සහිත පුද්ගලයින්ට මෙලෙස ආහාර අසාත්මිකතාවන් ඉතා පහසුවෙන් ඇතිවිය හැකිය. අසාත්මික රෝග ඇති තම පවුලේ හා ඥාතීන් සිටී නම් එවන් අයට රෝගය ඇතිවීමේ අවධානම වැඩිවන අතර මෙය පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට උරුම වන රෝගයක් බවටද සාක්ෂි දේ.ආසාත්මිකතාව ඇතිවන ආකාරය අනුව එය වර්ග 3 ක් යටතේ බෙදයි.

IgE නම් ප්‍ර‍තිදේහ මගින් පාලනය වන අසාත්මික රෝග.

	ඉහතින් විස්තර කරන ලද පළමු වර්ගයේ සංවේදී ප්‍රතික්‍රියාවන්.

	මුඛ අසාත්මික සින්ඩ්‍රෝමය

IgE ප්‍රතිදේහ මගින් පාලනය වන සහ IgE නොවන ප්‍රතිදේහ මගින් පාලනය වන ප්‍රතික්‍රියා

	ඉයසිනොෆිල මගින් පාලනය වන අන්නසෝත්‍රයේ අසාත්මිකතා
	ඉයසිනොෆිල මගින් පාලනය වන ආමාශයේ අසාත්මිකතා
	ඉයසිනොෆිල මගින් පාලනය වන ආන්ත්‍රික අසාත්මිකතා

IgE මගින් පාලනය නොවන  ප්‍රතික්‍රියා

	ආහාර ප්‍රෝටීන මගින්  ඇති කරන අන්ත්‍රික රෝග සින්ඩ්‍රෝමය
	ආහාර ප්‍රෝටීන මගින් ඇතිවන ගුද මාර්ගයේ අසාත්මිකතා
 *	ආහාර ප්‍රෝටීන මගින් ඇතිවන බඩවැල්වල අසාත්මිකතා. සිලියැක් රෝගය යනු ගුලුටන් නම් ආහාර ප්‍රෝටීනය නිසා ඇතිවන අහිතකර ප්‍රතිශක්ති ප්‍රතික්‍රියාවක් නිසා ඇතිවන රෝගී තත්වයකි.
	සෝයා කිරිවල ඇති ප්‍රෝටීන සදහා IgE ප්‍රතිදේහ මගින් පාලනය නොවන අසාත්මික ප්‍රතික්‍රියාවක් වන සෝයා කිරි ප්‍රෝටීන අජීර්ණ තත්වය ළදරු , හා ළමා අවස්ථාවලදී ඇතිවේ.

මෙහි රෝග ලක්ෂණ ආහාර ප්‍රෝටීන මගින් ගුද මාර්ගයේ සහ අන්ත්‍රිකව ඇතිවන අසාත්මිකතාවයන් නිසා  ඇතිවේ.

	හයිනර් සින්ඩ්‍රෝමය -	ආහාර ප්‍රෝටීන ආන්ත්‍රයෙන් අවශෝෂණය වු පසුව සෑදෙන IgE ප්‍රතිදේහහා ප්‍රතිදේහ ජනක හා ප්‍රතික්‍රියාවෙන් පෙනහළු වල ඇතිවන රෝගී තත්වය මේ නම්වේ. මෙහිදී පෙනහළුවලින් රුධිර වහනයක් සිදුවන අතර එමගින් එහි රුධිර යේ ඇති යකඩ තැන්පත් වීමෙන් හිමොසිඩරෝසිස් නම් තත්වය ඇතිවේ.

මූලාශ්‍ර

ආහාර විද්‍යාව
ප්‍රතිශක්තිකරණවේදය

ආහාර අසාත්මිකතාවය


Queer Nation is an LGBTQ activist organization founded in March 1990 in New York City, by HIV/AIDS activists from ACT UP. The four founders were outraged at the escalation of anti-gay violence on the streets and prejudice in the arts and media. The group is known for its confrontational tactics, its slogans, and the practice of outing.

History
On March 20, 1990, sixty LGBTQ people gathered at the Lesbian, Gay, Bisexual and Transgender Community Services Center in New York's Greenwich Village to create a direct action organization. The goal of the unnamed organization was the elimination of homophobia, and the increase of gay, lesbian and bisexual visibility through a variety of tactics. The organization of Queer Nation, being non-hierarchical and decentralized, allowed anyone to become a member and have a voice.

The direct-action group's inaugural action took place at Flutie's Bar, a straight hangout at the South Street Sea Port on April 13, 1990.  The goals included a desire to make it clear to (straight) patrons that queer people would not be restricted to gay bars for socializing and for public displays of affection, and to highlight their belief that most "public" space was in fact heterosexual space. Through parodying straight behavior (such as "spin the bottle") at these events, queer people refused to be invisible while publicly questioning the naturalized status of heterosexual coupling activity.  Visibility actions like this one became known as "Queer Nights Out."

Another method for Queer Nation to grab attention was the use of banners at protests and rallies. One banner used read "Dykes and Fags Bash Back," another "Queer Nation…Get Used To It!" which referenced the organization's famous chant "We're here! We're Queer! Get used to it!"

Although the name Queer Nation had been used casually since the group's inception, it was officially approved at the group's general meeting on May 17, 1990.

The militant protest style of the group contrasted with more assimilationist gay rights organizations such as the Human Rights Campaign, Log Cabin Republicans, or National Gay and Lesbian Task Force.  Queer Nation was most effective and powerful in the early 1990s in the US, and used direct action to fight for gay rights. They also worked with AIDS organization ACT UP as well as WHAM!  Even though never officially disbanded, many of the local groups did so in the mid-to-late 1990s.

The group's use of the word "queer" in its name and slogan was at first considered shocking, though the reclamation has been called a success, used in relatively mainstream television programs such as Queer Eye and Queer as Folk. The use of the word "queer" disarmed homophobes by reversing its derogatory nature.

Other slogans used by Queer Nation include "Two, Four, Six, Eight!  How Do You Know Your Kids Are Straight?" and "Out of the Closets and Into the Streets," and the widely imitated "We're Here! We're Queer! Get used to it!"'

Queer Nation Chicago was inducted into the Chicago Gay and Lesbian Hall of Fame in 1995.

Activism

At the time of Russia's recently approved anti-gay laws, Queer Nation protested the 2014 Winter Olympics in Sochi, Russia.

Early actions

Here are some of Queer Nation's first actions:
 April 20, 1990
Queer Nation members show up en masse at Macy's department store where Olympic gold medallist Greg Louganis is promoting a new swimsuit line. Queers arrive with WHEATIES cereal boxes with swimmer's picture pasted on front, to recall the time the cereal maker rejected Louganis as a spokesperson, ostensibly because he is gay.
 April 26, 1990
Responding to the 120% increase in violence against queers, Queer Nationals climb the billboard on the roof of Badlands, a Greenwich Village bar and hangs a 40-foot banner that reads: "Dykes and Fags Bash Back!"
 April 28, 1990
A pipe bomb explodes in Uncle Charlie's, a Greenwich Village gay bar, injuring three.  In protest, Queer Nation mobilizes 1000 queers in a matter of hours.  Angry marchers fill the streets, carrying the banner "Dykes and Fags Bash Back."
 May 12, 1990
The inauguration of  "Queer Shopping Network."  Members of Queer Nation travel from New York City to the Newport Mall in Jersey City with leaflets offering information about queers, safe sex tips, and a list of famous queers throughout history.  The leaflets are titled "We're here, we're queer and we'd like to say hello!"
 June 1990

Members of Queer Nation circulate the pamphlet "Queers Read This" at the New York Gay Pride Parade.
 August, 1990
A boycott of the music group Snap! was arranged by members of Queer Nation after the lead singer, Turbo Harris was accused of assaulting Boston club owner, Dennis Moreau.

Queer Nation in other locales

San Francisco
Queer Nation/San Francisco was founded in June 1990 by Mark Duran, Steve Mehall and Daniel Paíz; they organized a meeting at the San Francisco Women's Building the following month where the group was launched publicly. In the fall of 1990 the group helped organize a protest against a visiting televangelist who vowed to "exorcise the demons" from San Francisco on Halloween. In another campaign, they distributed their trademark neon stickers that read "Trans Power/BI Power/Queer Nation". The organization was active through 1991; an attempt to revive the group in 1992 was unsuccessful. An offshoot, the San Francisco Street Patrol, was a neighborhood safety patrol in the Castro District; it outlived QN/SF itself by a year.

In 1992, Transgender Nation was founded by members of Queer Nation as the "first explicitly queer transgender social change group in the United States."

Los Angeles
Queer Nation LA was active in the early 90s staging protests against Hollywood's perceived homophobia and disrupted the 64th Academy Awards by staging a "kiss-in", obstructing entrants from the event while members of the group kissed on the red carpet.  Other more radical actions include a blockade of Ventura Blvd, confrontations with various church groups in the area, and the taking over of a political science class at Los Angeles City College.

Nebraska
According to the Woman's Journal-Advocate, Queer Nation Nebraska was founded in December 1990. To encourage détente between Nebraska's lesbian and gay groups, Queer Nation Nebraska meetings were co-facilitated by one woman and one man. Queer Nation Nebraska demonstrated in front of churches, and protested a show by comedian Sam Kinison. The organization demonstrated in front of the ROTC building at the University of Nebraska–Lincoln in April 1991 to protest the military's policy of excluding LGBT people. One ROTC cadet spit on queer protestors, then punched and kicked a protestor until the cadet was removed by police. Later in 1991, Queer Nation Nebraska produced a TV show consisting of two men kissing in a bathtub and pouring milk onto each other. The activists broadcast this show on Lincoln's public access television. Angry citizens asked the Lincoln city council to shut down the public access channel.

Houston
Queer Nation in Houston was active from the beginning of 1991 through late 1994.  On July 13, 1991, the group held a major demonstration to protest police response to the July 4 gay-bashing murder of Paul Broussard; that demonstration involved between 1200 and 2000 individuals who seized the intersection of Montrose Boulevard and Westheimer Street at the heart of Houston's gay neighborhood.  Other actions by the group included a march in the suburban town that was the home of Broussard's killers, seizing the rotunda of Houston City Hall after another murder, protesting the Houston Posts firing of columnist Juan Palomo after he came out, and protesting discrimination against HIV-positive nurse Brian Bradley.  The group also took the lead in organizing LGBT and HIV/AIDS protests at the 1992 Republican National Convention in Houston.

Denver
Queer Nation/Denver began in November 2012 by Todd Alan Haley II, using the original Pink Panthers Patrol insignia of the pink triangle with the "clawed" panther's paw in the center. Going by the name: The Pink Panthers Movement /PPM, Haley wanted to ensure that the original message the Pink Panthers Patrol created was never lost, either by apathy or legal pressure brought on by MGM Pictures/Studios. What began with just 3 party members in June 2010, now their growth exceeds over 1200 active and supporting party members. Teaming up with various feminist groups along the US, The Pink Panthers Movement vows to remain a non-profit group dedicated to helping other LGBT non-profits and the Women's Liberation Front. The PPM's slogan: "Our Rights, Our Community!" and "Curb your homophobia, we bite back!"

Utah
Queer Nation Utah was founded in January 1991 by Curtis Jensen, Melanie Bailey, and Connell O'Donovan. O'Donovan went to San Francisco in December 1990 to attend Queer Nation meetings there in order to learn about the organization and gather materials and ideas to share back in Utah. The group consisted of about 100 people with a core group of about a dozen people, about half women, half men, mostly white (with some Latino, Polynesian, and Jewish) people, and several University of Utah students and one professor. Weekly planning meetings were held as well as regular focus group sessions. One of the focus groups produced four issues of the 'zine Queer Fuckers Magazine (QFM). Two major protests against the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints were held at their semi-annual General Conferences. Kiss-ins were held at two predominantly heterosexual venues (a Denny's diner and a Gay-owned dance club) where homophobic incidents had occurred. They were physically attacked by a large crowd outside of an Andrew Dice Clay comedy concert that Queer Nation Utah was protesting.

Southeast
The Queer Nation chapters in Atlanta, Georgia; Columbia, South Carolina; Berea and Lexington, Kentucky; and Nashville, Tennessee founded by Kelvin Lynn Cothren and Cheryl Lynn Summerville were active in protesting alleged homophobic policies of the Cracker Barrel restaurant chain in 1992.

See also
 Transgender Flag (Dawn Holland/Transgender Nation)
 Civil rights
 Gay rights
 Heterosexism
 Queer nationalism

References

Further reading

External links
 Queer Nation - website
 Queer Nation New York - Official website
 Queer Nation Manifestos
 Alan Klein Papers at The Fales Library & Special Collections. The collection includes correspondence, flyers, periodicals, press clippings, T-shirts and other materials which focus on the activities of ACT UP (AIDS Coalition to Unleash Power), and Queer Nation, among others.
 GLBT Historical Society (San Francisco). Houses the records of Queer Nation/San Francisco and the San Francisco Street Patrol; also holds papers from several Queer Nation/San Francisco activists, including Fernando Aguayo-Garcia, Brian Bringardner, Gerard Koskovich and Marco Place. In addition, Queer Nation materials appear in other collections at the Historical Society, including the San Francisco Groups LGBT Ephemera Collection and the papers of Jenni Olson.
 Some articles

History of LGBT civil rights in the United States
Organizations established in 1990
Defunct LGBT organizations based in New York City
Community organizing
Queer organizations
1990 establishments in New York City
LGBT political advocacy groups in New York (state)
1990 in LGBT history
Inductees of the Chicago LGBT Hall of Fame

Queer Nation


ميتسوبيشي موتورز (باليابانية:三菱自動車工業株式会社) هي سادس أكبر شركة سيارات في اليابان والسابعة على العالم من حيثُ عدد الوحدات المباعة. وهي إحدى أقسام مجموعة ميتسوبيشي أكبر مجموعة صناعية في اليابان، وتشكّلت في عام 1970 من قسم سيارات ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة.

التاريخ

بعود أصل ميتسوبيشي إلى عام 1917 عندما قدمت شركة ميتسوبيشي لبناء السفن المحدودة طراز ميتسوبيشي A،  وهي سيارة سيدان ذات سبعة مقاعد مصنوعة يدويًا، وكانت باهضة الثمن مقارنة بالسيَّارات الأمريكيَّة والأوروبيّة وتوقَّفت في عام 1921 بعدَ إنتاج 22 مركبة فقط.

في عام 1934 دمجت شركة ميتسوبيشي لبناء السفن معَ شركة ميتسوبيشي للطائرات التي تأسَّست في 1920 لتصنيع محركات الطائرات، وعُرفت الشركة الموحدة باسمِ ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة (MHI)، وكانت أكبر شركة خاصَّة في اليابان. وركزت على تصنيع الطائرات والسفن وعربات السكك الحديدية والآلات، وفي عام 1937 طورت نموذج أولي لسيارة سيدان مخصصة للاستخدام العسكري. وكانت أول سيارة ركاب يابانية الصنع تعمل بنظام الدفع الرباعي.

ما بعدَ الحرب

عادت الشركة لتصنيع السيَّارات بعدَ انتهاء الحرب العالمية الثانية، وأستأنفت إنتاج حافلات فوسو، وطورت عربة شحن صغيرة بثلاث عجلات تُسمى «ميزوشيما»  ودراجة صغيرة تُسمى «سيلفر بيجن»، ولكنَّ قوى الحلفاء أمرت بتفكيك تكتلات «زايباتسو» الصناعيّة التي تسيطر عليها الأسرة اليابانيّة في عام 1950، وتمَّ تقسيم ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة إلى ثلاث شركات إقليمية، كلّ منها يشارك في تطوير السيارات: غرب اليابان للصناعات الثقيلة، وسط اليابان للصناعات الثقيلة، وشرق اليابان للصناعات الثقيلة.

اتصال كرايسلر

دايموند ستار موتورز

أتفقت ميتسوبيشي مع «كرايسلر» على توحيد عملية تصنيع السيَّارات في نورمال، إلينوي، على الرغم من التوترات المستمرّة بينهما، وأسسوا مشروع مشترك لتصنيع السيَّارات في أكتوبر 1985 باسمِ  (DSM) أُخذ اسمها من شعارات الشركتين: شعار ميتسوبيشي («دايموند») وشعار كرايسلر («ستار»)، وفي أبريل 1986 بدأت في إنشاء منشأة لإنتاج السيَّارات في نورمال، إلينوي بمساحة ، وفي 1987 كانت الشركة تبيع 67 ألف سيارة سنويًا في الولايات المتحدة، وعندما افتتحت المصنع الجديد في مارس 1988، أرتفعت قدرة الإنتاج السنويَّة إلى 240,000 سيارة سنوياً، وفي البداية أطلقت الشركة ثلاث سيارات كوبيه مدمجة 2+2، وهي ميتسوبيشي إكلبس  وإيقل تالون  وبليموث ليزر ، وطرحت طرز أُخرى في السنوات اللاحقة.

الاكتتاب العام 1988
طُرحت شركة ميتسوبيشي موتورز للاكتتاب العام في 1988 منهية بذلك مكانتها باعْتِبارها الشركة الوحيدة بملكية خاصَّة من بين شركات صناعة السيَّارات اليابانيّة الإحدى عشر، ووافقتميتسوبيشي للصناعات الثقيلة على خفض حصَّتها إلى 25 بالمائة، معَ الاحتفاظ بمكانتها كأكبر مساهم منفرد، وزادت شركة كرايسلر من حصَّتها إلى أكثر من 20 في المائة، وتمكّنت ميتسوبيشي من سداد جزء من ديونها، وتوسيع استثماراتها في جميع أنحاءِ جنوب شرق آسيا حيثُ تعمل في الفلبين وماليزيا وتايلاند.

التسعينات
أصبح «هيروكازو ناكامورا» رئيسًا لشركة ميتسوبيشي في 1989 وقاد الشركة في بعض الاتِّجَاهَاتِ الواعدة، معَ ظهور فقاعة أسعار الأصول اليابانية، نتيجةً لاتفاق بلازا الموقعة في عام 1985 لخفض قيمة الدولار الأمريكيّ أمام الين الياباني، كانت مبيعات ميتسوبيشي باجيرو الجديدة للشركة مخالفة للحكمة التقليديّة التي أصبحت شعبية حتَّى في شوارع اليابان المزدحمة.

ترددت شائعات كثيرة في وسائل الإعلام اليابانيّة في عاميّ 1992 و1993 تفيد بأنَ ميتسوبيشي موتورز تعتزم الاستحواذ العدائي على هوندا، بينما كانت ميتسوبيشي تتألق عالياً من مبيعات السيَّارات المربحة مثل ديامانتي و«باجيرو»، كانت هوندا مشغولة في ازدهار سيارات الدفع الرباعي والشاحنات وفقدت التركيز بعدَ مرض ووفاة مؤسسها سويتشيرو هوندا لاحقًا، ومع ذلك اتخذ الرئيس التنفيذيّ لشركة هوندا «نوبوهيكو كاواموتو» خطوات جذرية مثل الخروج من «الفورمولا 1» ووقف صناعة المركّبات غير المربحة لتجنب استحواذ ميتسوبيشي.

على الرغم من ازدهار مبيعات سيارات الدفع الرباعي والشاحنات الخفيفة في الولايات المتحدة، إلَّا أنَ مصنعي السيَّارات في اليابان رفضوا فكرة أنَ يحدث ذلك في بلدهم، غير أنَ «نوبوهيكو كاواموتو» زاد من ميزانية تطوير المُنتجات الرياضية، وتصدرت مجموعة مركبات الدفع الرباعي الكبيرة في موجة شراء سيارات الدفع الرباعي في اليابان في أوائل إلى منتصف التسعينات، وأرتفعت حصّة ميتسوبيشي المحليَّة الإجماليّة إلى 11.6 في المائة في عام 1995.

شاركت ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة (MHI) في عملية إنقاذ طارئة بقيمة 540 مليار ين لشركة ميتسوبيشي موتورز في يناير 2005، بالشراكة معَ شركة ميتسوبيشي ومجموعة بنك إم يو أف جي. وحينها أستحوذت «ميتسوبيشي للصناعات الثقيلة» على 50 مليار ين من أسهم ميتسوبيشي موتورز، وزادت حصَّتها في الملكيّة إلى 15 بالمائة، وجعلت شركة صناعة السيَّارات شركة تابعة لها مرَّة أخرى.

تحالفات

1999– شاحنات فولفو
عند بيع قسم سيارات فولفو إلى شركة فورد في يناير 1999، اشترت مجموعة فولفو حصّة 5٪ في ميتسوبيشي موتورز في نوفمبر من نفس العام، لكنّها باعت حصَّتها إلى المساهم دايملر كرايسلر في مارس 2001.

فولكس فاجن
في أوروبا استخدمت ميتسوبيشي موتورز محركات الديزل التي قدمتها الشركة المصنعة الألمانيَّة فولكس فاجن لبعض سياراتها متوسطة الحجم،  مثل لانسر  وجرانديس  وأوتلاندر.

هندوستان
كانَ للشركة الهنديَّة هندوستان موتورز مشروع مشترك معَ ميتسوبيشي بدأَ عام 1998، لإنتاج السيَّارات من مصنع في تيروفالور، تاميل نادو، وقد أنتج المصنع نماذج منها ميتسوبيشي تشالنجر (الجيل الثالث) حتّى عام 2016.

سامكور
كانت شركة جنوب افريقيا للسيّارات  (Samcor) مشروعًا مشتركًا تمَّ إنشاؤه في عام 1985 بين شركة فورد ومازدا وميتسوبيشي في سوق جنوب إفريقيا المحلي، معَ إعادة تسمية ميتسوبيشي ديليكا باسمِ فورد هوسكاي وميتسوبيشي كانتر باسمِ فورد تريتون.

المشاريع المُشتركة الصينيَّة

إبتدائاً من 2006 تمتلك ميتسوبيشي أربعة مشاريع مشتركة معَ شركاء صينيين، وهي:

 مشروع ساوث إيست (فوجيان) موتور كو المحدودة
 شنيانغ ايروسبيس شركة ميتسوبيشي موتورز للتصنيع المحدودة.
 شركة هاربين دونغ لتصنيع محركات السيَّارات المحدودة - إحدى الشركات التابعة لمجموعة هافي.
 شركة هونان تشانغفنغ للسيّارات المحدودة - شركة تابعة لشركة تشانغ فنغ المحدودة.

2010– نيسان
أتفقت ميتسوبيشي معَ نيسان على تشكيل مشروع مشترك لتطوير سيارات كي للسوق اليابانيّة في ديسمبر 2010.

الإدارة
في عام 2014 عُين  رئيساً للشركة، بعدَ أنَ قضى أكثر من عقد من حياته المهنيَّة الشركة، وَالتي قضاها في تطوير المُنتجات ومشاركته في التصنيع والمبيعات المحليَّة في اليابان مؤخرًا. وكان الرئيس السابق «أوسامو ماسوكو» أنضم إلى الشركة من شركة ميتسوبيشي كروب في عام 2004.

المركّبات الكهربائيّة
بدأت شركة ميتسوبيشي موتورز بيع سيارتها ميتسوبيشي i-MiEV الصغيرة الكهربائية المزودة بحزمة بطارية ليثيوم أيون لعملاء التجزئة في صيف 2009، أي قبل عامٍ من الموعد المحدد،  كما أعلنت الشركة عن خططها لتقديم خمس سيارات أُخرى للدفع الإلكتروني. وتهدف الشركة لخفض سعر سياراتها الكهربائيّة إلى مليوني ين (21,890 دولار أمريكي) بحلول السنة الماليَّة 2012.

رياضة السيَّارات
لدى ميتسوبيشي خبرة دولية تقارب نصف قرن في رياضة السيارات، بدءًا من سباقات الشوارع في أوائل الستينيات، حيثُ سيطرت على سباقات التحمل في السبعينات، ورالي داكار في الثمانينات، وفئتي «المجمُوعة الأولى» و«المجمُوعة إن» في بطولة العالم للراليات حتَّى التسعينات. وكانت شركة «رالي آرت» شركة تابعة لميتسوبيشي كانت مسؤولة عن تطوير وإعداد سيارات السباق على الطرق الوعرة وسباقات الرالي.

شراكة معَ جاكي شان
ترتبط شركة ميتسوبيشي منذُ 30 عامًا بالممثل جاكي شان، حيثُ يستخدم سياراتهم في جميع أفلامه،  وقدأقيم «كأس جاكي شان» لأول مرَّة في عام 1984،  هو سباق سيارات سنويٌّ للمشاهير يشارك فيهِ صحفيون دوليون في مجال السيَّارات ونجوم من جميع أنحاءِ آسيا بسيارات ميتسوبيشي معَ سائقي سيارات محترفين، وقد أُقيمَ قبل سباق الجائزة الكبرى في ماكاو حتّى عام 2004 عندما انتقل إلى شنغهاي. في سبتمبر 2005 أنتج راليارت وهو ذراع ميتسوبيشي لرياضة السيَّارات 50 إصدارًا خاصًا لجاكي شان من لانسر إيفو 9؛ تشان هو المدير الفخري لفريق «راليات الصين».

المواقع

تمتلك الشركة مرافق لتصنيع المركّبات في اليابان والفلبين وتايلاند وإندونيسيا، واثني عشر مصنعًا مملوكًا بشكلٍ مشترك معَ آخرين. وفي البرازيل لديها اتفاقية إنتاج معَ مجموعة محليّة بدون استثمار مباشر من ميتسوبيشي. كما أنَّها تملك ثلاثة مصانع أُخرى لتصنيع المحرّكات وناقلات الحركة، وخمسة مراكز للبحث والتطوير و75 شركة تابعة وشريكة.

يتم تصنيع سياراتها أو تجميعها أو بيعها في أكثر من 160 دولة حول العالم.

الأبحاث والتطوير
اليابان
 ميناتو، طوكيو: المكتب الرئيسيّ واستوديو طوكيو ديزاين.
 أوكازاكي، أيشي: مركز أبحاث وتطوير السيارات.
 أوزوماسا، أوكيو، كيوتو: مركز أبحاث وتطوير السيارات.
 هوكايدو: مركز أبحاث وتطوير السيارات.
 معرض سيارات ميتسوبيشي، ناكاشينكيري، أوكازاكي.

«في جميع أنحاءِ العالم»
 هسن، ألمانيا: شركة ميتسوبيشي للبحث والتطوير في أوروبا (MRDE)
 آن أربور، ميشيغان، الولايات المتحدة: المكتب الرئيسيّ لشركة ميتسوبيشي موتورز للبحث والتطوير في أمريكا.
 سيبريس، كاليفورنيا، الولايات المتحدة: مركز البحث والتطوير لشركة ميتسوبيشي موتورز للبحث والتطوير في أمريكا.

مرافق الإنتاج
«اليابان»

 أوكازاكي، أيتشي: مصنع أوكازاكي (مصنع ناغويا سابقًا)
 كوراشيكي، أوكاياما: مصنع ميزوشيما للمركّبات ومجموعة نقل الحركة
 ساكاهو، جيفو: شركة باجيرو للتصنيع المحدودة.
 أوزوماسا، أوكيو، كيوتو: محطّة توليد القوة
 كوكا، شيغا: مصنع توليد القوة

«في جميع أنحاءِ العالم»
 سانتا روزا، لاجونا، الفلبين: شركة ميتسوبيشي موتورز الفلبين. (MMPC)
 كلونج لوانج، باثوم ثاني، تايلاند: شركة ميتسوبيشي موتورز (تايلاند) المحدودة (MMTh)، أكبر المرافق خارج اليابان.
 سيكارانج، جاوة الغربية، إندونيسيا: بي تي ميتسوبيشي موتورز كراما يودها إندونيسيا (MMKI)
 الصين: شركة تشانغفنع موتور المحدودة
 الصين: شركة جنوب شرق فوجيان للسيارات، المحدودة. (SEM)
 كالوغا، روسيا: مجموعة بي أس إيه (PCMA Rus)، مشروع مشترك معَ مجموعة بي أس إيه
 كاتالو، البرازيل: اوتو موتورز دو براسيل

«مرافق الإنتاج السابقة»

 تونسلي، جنوب أستراليا، أُستراليا (1981-2008)
 مولود، هولندا: هولندا للسيّارات بي في (NedCar)، بِيعَت الأسهم في عام 2012.
 نورمال، إلينوي، الولايات المتحدة: شركة ميتسوبيشي موتورز أمريكا الشماليَّة (MMNA). افتتحت في عام 1988، وأغلقت في عام 2015.
 برشلونة، أنزواتيجي، فنزويلا: (إم إم سي أوتوموتريز إس إيه)  افتتحت في عام 1990، وبيعت للحكومة الفنزويليَّة في عام 2015.

القيادة
 يوجي ساتو (1970-1973)
 توميو كوبو (1973-1979)
 يوشيتوشي سون (1979-1981)
 ماساو سوزوكي (1981-1983)
 تويو تيت (1983-1989)
 هيروكازو ناكامورا (1989-1995)
 نوبوهيزا تسوكامورا (1995-1996)
 تاكيمون كيمورا (1996-1997)
 كاتسوهيكو كاواسو (1997-2000)
 تاكاشي سونوبي (2000-2002)
 رولف إكروت (2002-2004)
 يويتشيرو أوكازاكي (2004)
 هيدياسو تاجايا (2004-2005)
 أوسامو ماسوكو (2005-2020)
 تاكاو كاتو (2020 إلى الوقت الحاضر)

انظر أيضًا
 أوراوا رد دايموندز

وصلات خارجية

مراجع

العروض العامة الأولية في عقد 1980
تأسيسات سنة 1970 في اليابان
تحالف رينو-نيسان
سيارات ميتسوبيشي
شركات تصنيع مركبات أسست في 1970
شركات دفاع في اليابان
شركات مدرجة في بورصة طوكيو
شركات مصنعة لسيارات فارهة
شركات مقرها طوكيو
شركات يابانية أسست في 1970
عمليات الدمج والاستحواذ 2016
فروع ميتسوبيشي
ماركات سيارات
نيسان

ميتسوبيشي موتورز


Gouden Zoen ist ein niederländischer Literaturpreis, der von 1997 bis 2009 jährlich von der Stiftung Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek CPNB für das beste auf niederländische Jugendbuch verliehen wurde. Von 2010 bis 2018 wurde der Nachfolger, de Gouden Lijst, verliehen.

Preisträger
 2008 – Jan Simoen für Slecht
 2007 – Edward van de Vendel für Ons derde lichaam (dt. Die langen Nächte der Stille)
 2006 – Floortje Zwigtman für Schijnbewegingen (dt. Ich, Adrian Mayfield)
 2005 – Benny Lindelauf für Negen Open Armen
 2004 – Els Beerten für Lopen voor je leven (dt. Lauf um dein Leben)
 2003 – Isabel Hoving für De gevleugelde kat
 2002 – Anne Provoost für De arkvaarders (dt. Flutzeit)
 2001 – Marita de Sterck für Wild vlees
 2000 – Edward van de Vendel für De dagen van de bluegrassliefde (dt. Spring, wenn du dich traust und Die Tage der Bluegrass-Liebe)
 1999 – Edward van de Vendel für Gijsbrecht
 1998 – Anne Provoost für De roos en het zwijn (dt. Rosalenas Spiegel)
 1997 – Karlijn Stoffels für Mosje en reizele

Siehe auch
 Liste von Literaturpreisen
 Literaturpreis
 Niederländische Literatur

Weblinks
 Stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek
 Kinderboekenweek.nl

Literaturpreis (Niederlande)
Literatur (Niederländisch)
Erstverleihung 1997
Ehemalige Auszeichnung

Gouden Zoen


Armin Baumert (* 20. April 1943 in Grünberg in Schlesien; † 22. Januar 2022 in Poing) war ein deutscher Sportfunktionär.

Leben
Baumert war als Weitspringer aktiv. Er wurde 1963 Internationaler Britischer Hallenmeister, 1966 Deutscher Hallenmeister im Weitsprung. Im gleichen Jahr errang er bei den 1. Europäischen Hallenspielen mit dem neuen deutschen Rekord von 7,79 Metern die Silbermedaille. Er startete in seiner aktiven Zeit für den TSV Bayer 04 Leverkusen und wurde von Bert Sumser trainiert.

1971 schloss er sein Studium an der Deutschen Sporthochschule mit Diplom ab und unterrichtete in den folgenden Jahren als Sportlehrer. Von 1976 bis 1979 war er leitender Landestrainer im Berliner Leichtathletik-Verband, danach Honorartrainer im Deutschen Leichtathletik-Verband.

1987 übernahm er die Leitung des Olympiastützpunktes Berlin und von 1995 bis 2004 war er Leistungssportdirektor des Deutschen Sportbundes sowie des Bundesausschusses Leistungssport. Von Anfang 2007 bis März 2011 stand er als Vorsitzender der Nationalen Anti-Doping Agentur (NADA) vor.

Ehrungen
 2012: Verdienstkreuz am Bande der Bundesrepublik Deutschland "für seine Verdienste um einen humanen Leistungssport".

Literatur
 Internationales Sportarchiv 38/2007, 22. September 2007.

Einzelnachweise

Weitspringer (Deutschland)
Leichtathletiktrainer (Deutschland)
Deutscher Meister (Leichtathletik)
Sportfunktionär (Deutschland)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Deutscher
Geboren 1943
Gestorben 2022
Mann

Armin Baumert


Gușterul (Lacerta viridis) este o șopârlă lungă răspândită în zona latitudinală medie a Europei din Slovenia și estul Austriei până pe coastele estice ale Mării Negre ce aparțin Ucrainei și Turciei. El este văzut de multe ori lenevind la soare pe stânci sau pe pajiști sau adăpostindu-se în tufișuri.

Taxonomie
Există o discuție în curs de desfășurare pentru a stabili dacă Lacerta viridis și Lacerta bilineata sunt specii separate. Datele genetice sprijină slab separarea lor în două specii, dar mai trebuie efectuate cercetări.

Descriere
Șopârla ajunge să aibă o lungime de maxim 15 cm de la vârful botului la cloacă. Are o coadă ce poate crește până ajunge să aibă de aproape două ori lungimea corpului, făcând ca lungimea totală a reptilei să fie de 40 cm. Această șopârlă își leapădă uneori coada (autotomie) pentru a scăpa de apucătura unui prădător, crescându-i din nou mai târziu.

Masculul are un cap mai mare și o piele verde uniformă punctata cu pete mici, care sunt mai pronunțate la spate. Gâtul este albăstrui la adulții de sex masculin și într-o mai mică măsură la adulții de sex feminin. Femela este mai suplă decât masculul și are o colorație uniformă, prezentând adesea între două și patru dungi deschise la culoare mărginite de pete negre.

Răspândire și habitat
Gușterul este o șopârlă specifică Europei de sud-est. Această specie este răspândită din sudul Germaniei, Austria, estul Italiei, Croația, Bosnia și Herțegovina, Serbia, Muntenegru, Albania și Grecia până în sudul Ucrainei, România, Bulgaria și vestul Turciei. A fost aclimatizată, de asemenea, în statul Kansas din Statele Unite ale Americii. S-au făcut diverse încercări de a aclimatiza gușterul în Marea Britanie încă de la sfârșitul secolului al XIX-lea și o colonie identificată ca L. bilineata a supraviețuit la Bournemouth începând de la sfârșitul anilor 1990. Apare până la altitudini de maxim 2.200 m deasupra nivelului mării, iar habitatul tipic este reprezentat de vegetația stufoasă din păduri, gardurile vii, marginile câmpurilor, diguri și desișuri mărăcinoase. În partea de nord a arealului său poate fi întâlnită în tufișuri, în timp ce în partea de sud preferă zonele umede.

Comportament
Gușterul trăiește pe sol și în vegetația joasă și densă și îi place să stea la soare, la începutul și la sfârșitul zilei. Se hrănește în principal cu insecte și cu alte nevertebrate mici, dar consumă uneori, de asemenea, fructe, ouă de păsări, pui de păsări, șopârle mici și chiar și șoareci. Primăvara femela depune șase până la douăzeci de ouă care sunt clocite într-un interval cuprins de la două până la patru luni. Puii recent eclozați au culoarea maro și o lungime de la bot la cloacă de 3-4 cm. Ei devin maturi în anul următor, timp în care își dublează dimensiunile.

Starea de conservare
IUCN consideră gușterul ca fiind o specie cu risc scăzut de dispariție. Acest lucru se datorează faptului că are o gamă largă, că este o specie adaptabilă și că nu au fost identificate amenințări substanțiale la adresa ei. Cu toate acestea, gușterul este afectat în Turcia de utilizarea pesticidelor.

Note

Legături externe

Specii cu risc scăzut
Lacerta
Reptile din România
Reptile din Republica Moldova

Gușter


Seua Bai (thaï : เสือใบ /Seua Bai signifie aussi bisexuel en thaïlandais / vrai nom ใบ สะอาดดี) était un célèbre voleur thaïlandais dont la vie inspira plusieurs livres et films.

Biographie
Pendant l'occupation de la Thaïlande par le Japon, il rejoignit les Forces thaïlandaises libres.

Il séjourna en prison de 1953 à 1963.

Seua Bai dans la culture

Littérature
Por Intharapalit a écrit un livre sur Seua Bai

Cinéma
 1971 : สุภาพบุรุษเสือใบ. Avec
 1984 : Seua Bai. Avec Sombat Metanee et
 1998 : Seua jone phan seua (ou ). De Tanit Jitnukul. Avec Amphol Lumpoon

Articles connexes
 Les Larmes du tigre noir

Références

Naissance en 1921
Naissance dans la province de Suphanburi
Personnalité condamnée pour vol
Prisonnier thaïlandais
Décès en mai 2015

Seua Bai


The Battle of the Indus was fought on the banks of the Indus River, on 24 November 1221, by two armies commanded by Shah Jalal al-Din Mingburnu of the Khwarazmian Empire, and Genghis Khan of the Mongol Empire. The battle, which resulted in an overwhelming Mongol victory, was the concluding engagement in the Mongol conquest of the Khwarazmian Empire.

After his father Muhammad II had died on an island in the Caspian Sea, Jalal al-Din assumed the title of Khwarazmshah and travelled eastwards. Escaping the Mongols several times, he reached Ghazni and started assembling a large force; he then defeated the Mongol commander Shigi Qutuqu at the Battle of Parwan. This upset victory drew the attention and ire of Genghis Khan, who gathered a force of at least 50,000 and moved towards the Shah, who had lost a large proportion of his force because of a dispute over plunder. Now unable to effectively combat the Khan, he retreated eastwards towards the Indus river; the Mongols caught up on the morning the Khwarazmians were due to cross.

The Shah's army, now numbering around 30,000, assumed a strong defensive position on the banks of the river. They acquitted themselves well in the early fighting, managing to drive back the Mongol forces despite being heavily outnumbered. However, after an elite Mongol detachment managed to outflank the Khwarazmians, the Shah realized the battle was lost; in full armour, he rode his horse off a cliff into the Indus. As a mark of respect for his enemy's bravery, the Khan ordered his archers not to fire, and so the Shah managed to gain the opposite bank; however, his family and nearly all his army were slaughtered.

Background

Genghis Khan had invaded Khwarazm with an army of between 75,000 and 200,000 soldiers in late 1219. Shah Muhammad II, wary of Mongol skill in battle and doubtful of his commanders' loyalties, adopted a defence in depth strategy based on garrisoning his cities, especially Otrar, Samarkand and Gurganj. However, the Khan demonstrated superior strategic ability, splitting the Shah's forces to take Bukhara in February 1220 and Samarkand in March; the border town of Otrar held out for six months until it fell in April. Genghis sent a 30,000 to 40,000 strong Mongol army led by Jebe and Subutai to hunt down the Shah, who had begun to flee west with his eldest son Jalal al-Din. The Mongol army sacked numerous cities during their long pursuit, including Tus, Qazvin and Ardabil; however, the Shah found refuge on an island in the Caspian Sea, where he died in December 1220.

Jalal al-Din reached the city of Gurganj, the former capital of the empire, after his father's death, but found that the nobility was hostile to him, preferring his half-brother Uzlaq-Shah. Discovering a plot against his life, Jalal al-Din left the city and set out southwards across the Karakum Desert, emerging near Nisa where he defeated a Mongol detachment. Meanwhile, two large Mongol forces, led by the Khan's two eldest sons Jochi and Chagatai, converged on Gurganj from the northeast and southeast respectively; the capture of the city would take another six months and additional Mongol forces, led by Ögedei, to be accomplished. At the same time, Genghis had sent his youngest son Tolui to conquer the region of Khorasan, which Tolui completed speedily and with extreme devastation — the cities of Merv, Nishapur were destroyed and their populations massacred, while Herat was betrayed to the Mongols and escaped destruction. Jalal al-Din narrowly escaped being caught at Nishapur, where he had hoped to raise an army; he evaded his pursuers and managed to reach Bost, where his maternal uncle Amin Malik joined him with a reasonable force. The Shah then moved to Ghazni, where many Khwarazmian loyalists, including Qurlaq, Khalaj and Turkmens, joined him and within a few weeks he had amassed a well-equipped, if not firmly united, army of around 65,000 soldiers.

Battle of Parwan and prelude

After Jalal al-Din moved against some Mongol forces in the area, Genghis Khan sent Shigi Qutuqu with force of between thirty and fifty thousand to defeat the Shah; however, Qutuqu was unexpectedly defeated at the Battle of Parwan in the autumn of 1221. News of this defeat led to large rebellions in several cities, including Merv and Herat. Unfortunately for Jalal al-Din, a large proportion of his force, mostly Afghans under Saif al-Din Ighrak, deserted after the battle because of a dispute over spoils. The Shah knew that the sudden loss of nearly half his army would probably prove fatal, so he decided to seek refuge in India. He returned to Ghazni and then marched east, making for the Indus River to cross into India. However, his pace was slow because a large number of refugees was accompanying his army.

The Mongols had conducted two month-long sieges at Rang Castle and Bamyan, but Genghis Khan marched towards Ghazni after receiving news of the defeat at Parwan. The Mongols sent detachments ahead to seize several passes that led from Ghazni to Peshawar, so when the deserters under Ighrak finally decided to rejoin Jalal al-Din, he found the way barred. One Mongol detachment was defeated by Jalal al-Din at Gadriz, but the Mongols, travelling at the fastest possible pace, managed to catch up on the banks of the Indus, defeating his rearguard.

Battle deployment
Both armies formed up for battle at dawn. Jalal al-Din took command of the center with 5,000 troops, including 700 bodyguards in reserve. Amin Malik took command of the Turks on the right wing, while the Afghans manned the left wing, probably commanded by Temur Malik. The Shah anchored his left wing on a ridge that ran straight into the river, while the flank on the right wing was protected by the riverbank. With this placement, the Shah had taken away the Mongol advantage of fighting a mobile battle of outflanking manoeuvres, and by fighting in a confined space, their advantage of having superior numbers were reduced.

Genghis deployed his forces in a crescent-shape, pinning the Khwarazmians against the river; he personally commanded the reserve to make sure the Shah wouldn't be able to break through the Mongol lines and escape. The Mongol right was commanded by Chagatai and the left by his brother Ögedei. The Mongol army outnumbered Jalal al-Din's forces by a large margin, but they probably were exhausted from their forced march across the mountains and Genghis Khan may have engaged the enemy before his full force had gathered.

Battle

At dawn on 24 November, the battle began with the wings engaging each other; the Khwarazmian left held their strong defensive position despite the Khan consistently feeding in new troops, while Ögedei was driven back on the Mongol left. Realizing the strength of the ridge, Genghis sent a general named Bela Noyan with an elite bahadur tumen to climb it and outflank the Khwarazmians. Jalal al-Din attacked the Mongol center; although his personal biographer al-Nasawi has him reach Genghis Khan and put him to flight. Even though the Mongols could not use their arrows effectively in the crowded conditions, they managed to stop the Khwarazmian advance, killing Temur Malik in the mêlée.

Although many men were lost during Bela Noyan's climb, the Mongol detachment successfully scaled the ridge and attacked the Shah's left wing from the flank and rear. The Khwarazmian right was also retreating, and eventually broke; Amin Malik was intercepted and killed as he tried to flee to Peshawar. Even though it was evident that the battle was now lost, Jalal al-Din continued to fight until noon. After his maternal cousin Akhash Malik implored him to flee, he charged the now Mongol-controlled ridge, breaking through the lines. He then rode his horse off the edge of the 30-foot cliff, but managed to reach the opposite shore. Witnessing the feat and calling his sons to witness, Genghis forbade his archers to shoot the Shah and stated "Fortunate should be the father of such a son".

Although the Shah's life was spared, the lives of his men, most of whom had followed their leader's example, were not. In total, only around four thousand reached the other bank, with many being shot in the water by Mongol archers. The Shah's camp, harem and treasures were captured, and all male members of his family, including his seven year old and infant sons, were killed.

Aftermath
Jalal al-Din managed to collect the survivors of his army; displaying his military acumen, he defeated local rulers and started establishing a small state in India. Genghis did not make any great effort to pursue his defeated foe, only sending troops when Jalal al-Din recrossed the Indus to bury his dead. The Khan was mostly occupied with subjugating the Afghans near Jalalabad, and the Mongol army then wintered in the Swat valley. Genghis Khan next sent his son Ögedei to sack Ghazni and subdue some of the Afghan mountain forts, a task which took fifteen months to fully accomplish. With that done, the Khan returned to Mongolia leisurely, reaching it in 1224–25.

A small force commanded by Dorbei Doqshin failed to make contact with Jalal al-Din; when he rejoined the Khan at Samarkand, he was immediately sent out once again on the same mission, with orders not to fail. They besieged the Shah for forty days in spring 1224, before the summer heat forced them to retreat. Jalal al-Din later received news from his brother Ghiyath al-Din, who had established dominion over the Khwarazmian territories in Western Iran and Iraq, inviting him to return and re-establish Khwarazmian power. Leaving his lands in the Punjab in the hands of a lieutenant, the Shah then marched across Makran, leaving India after a stay of three years, to set up his rule in parts of Persia and Anatolia. Before the Battle of Garni in 1225, Jalal al-Din sent a letter to Queen Rusudan demanding Georgian submission; Rusudan responded with an insulting letter, mocking how badly the Khwarazmshah had been beaten by Genghis Khan at the Indus.

Notes

References

Citations

Sources

1221 in the Mongol Empire
History of Pakistan
Indus
Indus
Conflicts in 1221
History of Sindh
Mongol invasion of the Khwarazmian Empire

Battle of the Indus


Aderus varipennis é uma espécie de besouro da família Aderidae. A espécie foi descrita cientificamente por Manuel Martínez de la Escalera em 1922.

Distribuição geográfica
Habita em Bioko (Fernando Póo) (Guiné Equatorial).

Referências

varipennis
Fauna da Guiné Equatorial
Coleópteros descritos em 1922

Aderus varipennis


Amiens Sporting Club (; cunoscut ca Amiens SC sau  Amiens) este un club de fotbal francez fondat în orașul Amiens din Regiunea Hauts-de-France, nordul Franței. Clubul a fost fondat în anul 1901 și joacă în Ligue 2. Ecihpa își dispută meciurile de pe teren propriu pe Stade de la Licorne care se află în orașul Amiens.

Foști jucători notabili
Mai jos este o listă cu jucători notabili care au evoluat pentru Amiens în competițiile interne cât și internaționale de la fondarea clubului în 1901. Pentru a apărea în listă un jucator trebuie să fi evoluat de cel puțin 80 de ori în meciuri oficiale pentru club.

 Fabrice Abriel
 Stéphane Adam
 Joël Beaujouan
 Thierry Bonalair
 Antoine Buron
 David De Freitas
 Jean-Louis Delecroix
 Emmanuel Duchemin
 Thibault Giresse
 Stéphane Hernandez
 Sébastien Heitzmann
 Julien Lachuer
 Arnaud Lebrun
 Eric Luc Leclerc

 Jean Mankowski
 Pierre Mankowski
 Cyrille Merville
 Olivier Pickeu
 David Vairelles
 Lakhdar Adjali
 Titi Buengo
 Fernando Casartelli
 Joël Sami
 Oscar Ewolo
 Jean-Paul Abalo
 Fahid Ben Khalfallah

Internaționali importanți
Célestin Delmer
Ernest Libérati
Moussa Konate

Antrenori

Legături externe

Cluburi franceze de fotbal

Amiens SC


Anthospermum est un genre de plantes à fleurs de la famille des Rubiaceae, comprenant une quarantaine d'espèces réparties en Afrique et sur la péninsule arabique.

Répartition
Ce genre est représenté dans une grande partie de l'Afrique, du Cameroun à l'ouest jusqu'à Madagascar à l'est, du Soudan au nord jusqu'à l'Afrique du Sud, ainsi que sur la péninsule arabique.

Systématique

Ce genre est décrit en 1753 par le naturaliste suédois Carl von Linné, dans son ouvrage Species Plantarum, fondateur de la nomenclature botanique moderne. L'espèce type est Anthospermum aethiopicum.

Le genre Ambraria Heist. ex Fabr. est synonyme de Anthospermum.

Liste des espèces

Selon  :

Notes et références

Liens externes

Rubiaceae
Genre de Dicotylédones (nom scientifique)

Anthospermum


El jejenero carinegro o toco toco de mejillas negras (Conopophaga melanops), es una especie de ave paseriforme perteneciente al género Conopophaga de la familia Conopophagidae. Es endémica de Brasil. El macho se distingue por tener el píleo anaranjado, la cara negra y la garganta blanca; en cambio la hembra es de tonos pardos.

Distribución y hábitat
Se distribuye por la mata atlántica de la costa oriental de Brasil, desde el extremo sur de Río Grande do Norte hasta Santa Catarina. Su área de distribución se encuentra fragmentada por la acción humana.

Su hábitat natural es el suelo y el sotobosque del interior de selvas húmedas tropicales, hasta los 1000  de altitud.

Descripción

El jejenero carinegro es un pájaro pequeño y rechoncho y con cola corta que mide unos 11,5 cm de largo. Presenta dimorfismo sexual, los machos tienen un plumaje llamativo mientras que las hembras son principalmente de tonos pardos. Los machos tienen la cara negra que contrasta con su píleo naranja y su garganta blanca. Sus partes superiores son parduzcas y las inferiores de color gris claro, con las plumas del vientre más claras y los flancos tirando a crema. Las hembras son pardas en las partes superiores con una lista superciliar blanquecina y con las partes inferiores pardo rojizas, asemejándose al jejenero rojizo.

Comportamiento
Los jejeneros carinegros son monógamos y territoriales, con territorios con tamaños de unas 2,94 hectáreas de media. Crían a lo largo de tres meses y construyen nidos planos sobre las ramas de los arbustos o las palmas cerca del suelo. Suelen poner dos huevos por puesta.  A pesar de su llamativo plumaje esta especie, como los demás jejeneros, es discreta y difícil de ver.

Sistemática

Descripción original
La especie C. melanops fue descrita por primera vez por el naturalista francés Louis Jean Pierre Vieillot en 1818 bajo el nombre científico Platyrhynchos melanops; localidad tipo «Sudamérica, cerca de Río de Janeiro, Brasil». Le dio el nombre específico de melanops que procede de los términos griegos melas «negro» y ops «cara».

Taxonomía
Las subespecies no están claramente definidas, ni morfológica ni geográficamente, y la taxonomía es confusa. Al contrario de algunas publicaciones, la banda negra frontal del macho está presente en todas las poblaciones; esta banda tal vez tienda a ser más ancha en el norte que en el sur, pero es muy variable inclusive en una única localidad, y, de esta forma, no sirve para cualquier diagnóstico taxonómico. También, las variaciones de otras características del plumaje, por ejemplo, la presencia de puntos en las cobertoras, o la extensión de gris o blanco en las partes inferiores, no parecen seguir un patrón geográfico. La subespecie perspicillata posiblemente no se sostenga como tal. Se precisan más estudios, especialmente con grandes series de especímenes, para aclarar las situación.

Subespecies
Según la clasificación del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 6.3, 2016) y Clements Checklist v.2015,  se reconocen 3 subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Conopophaga melanops nigrifrons , 1954 – costa del noreste de Brasil desde Paraíba al sur hasta Alagoas.
 Conopophaga melanops perspicillata (, 1823) – costa de Bahia; registros recientes en el adyacente Sergipe, al norte, presumiblemente de esta subespecie.
 Conopophaga melanops melanops (, 1818) – sureste de Brasil desde Espírito Santo al sur hasta Santa Catarina.

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Conopophaga melanops en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Conopophaga melanops en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Conopophaga melanops en Wikiaves.
 Galería de fotos en VIREO

Aves endémicas de Brasil
melanops
Taxones descritos por Louis Pierre Vieillot
Animales descritos en 1818

Conopophaga melanops


F.I.G.H.T. ist eine Mixtape-Reihe der US-amerikanischen Alternative-Hip-Hop-Band Flipsyde. Sie startete am 20. Dezember 2011 und enthält insgesamt vier Mixtapes, die alle von ihrem ehemaligen Mitglied DJ D-Sharp produziert werden, ursprünglich waren fünf geplant. Sie sind als kostenloser Download erhältlich.

Die Mixtape-Serie soll ihre Evolution im Laufe der letzten Jahre widerspiegeln: "We want our fans to know where we've been and what we've been through. It's been a fight." (deutsch: "Wir wollen, dass unsere Fans wissen, wo wir standen und was wir durchgemacht haben: Es war ein Kampf"), meint Rapper Piper. Der Titel setzt sich aus den Anfangsbuchstaben der einzelnen Mixtapes zusammen. Bis zum April sollte ursprünglich pro Monat ein Mixtape erscheinen: Focus, Ignite, dann Gift, Higher – welches gestrichen wurde – und Transform. Jedoch erschien das letzte Mixtape erst im Juni. Zeitlich lassen sich die Songs überwiegend zwischen We the People und State of Survival einordnen, aber auch neuere Songs wurden verwendet und bearbeitet. Die Cover aller Mixtapes stellen ein abgewandeltes Yin und Yang mit den Buchstaben F und S dar – die Buchstaben repräsentieren den Namen Flipsyde – und den jeweiligen Mixtapes wird eine Farbe zugeordnet. Das erste Mixtape ist rot, das zweite orange, das folgende grün, das vierte blau und das letzte grau.

Focus

Intro
Das Intro auf Focus ist ein Ausschnitt aus einem Interview, in dem sie DJ D-Sharp vorstellen. Das Interview wurde 2009 während ihrer Tour in Deutschland von dem Radiosender DASDINGTV durchgeführt.

Pocket Full of Money
Mit dem Song, auf dem auch Akon zu hören ist, bewegten sie sich mehr in Richtung Reggae und R&B.

Roll On & Ride
Der Titel war der erste Song, den sie 2008 im Zuge von State of Survival mit Akon geschrieben hatten. Der Song wurde bereits 2008 noch zusammen mit Chantelle Paige aufgenommen. Die Version ist neu bearbeitet und Paige ist nicht mehr darauf zu finden.

March of Death
In March of Death kritisieren sie die Labelpolitik und erklären wie wichtig es ist, seine eigene Musik zu machen, auf die man stolz ist. "March of Death was us saying fuck you to the label", berichtet Steve Knight. Der Song wurde produziert von DJ Quik.

Patricia
Für den Song verwendeten sie den Gitarrenteil von Freedom, einem Titel von The Phoenix, der in Brasilien aufgenommen wurde und starke Latineinflüsse aufweist. Patricia erzählt von dem schweren Leben einer Prostituierten in Brasilien.

Toss It Up
Der Titel befand sich bereits auf ihrem zweiten Studioalbum State of Survival, dort jedoch noch mit Chantelle Paige. Auf Focus befindet sich die ursprüngliche Version mit Akon.

Ignite

Die Aufnahmen von Ignite fanden bis auf My People laut der Band in dem Studio von Timbaland und zusammen mit Akon während dessen Tour mit Gwen Stefani statt. Es erschien zunächst auf der Internetseite DJ Booth, eine häufige Plattform für kostenlose Mixtapes, und erst später auf ihrer eigenen Homepage.

Dear Lord
Bei dem Lied hat Nicole Scherzinger einen Gastauftritt, die zum Zeitpunkt der Aufnahmen noch Frontfrau der Pussycat Dolls war. Produziert wurde der Song von Amp Live.

Welcome to Hollywood
Auf Ignite befindet sich die Originalversion des Titels, der auch schon auf State of Survival zu finden war. Statt der zweiten Strophe von Paige ist hier die ursprünglich dritte Strophe von Piper zu hören und die Bridge, die auf State of Survival nach dem zweiten Refrain kommt wird ebenfalls verschoben.

Champion
Der Song war 2008 die Promo-Single zu dem Album State of Survival und der Titelsong zu den Olympischen Sommerspielen in Peking. Das Lied wurde zusammen mit Akon geschrieben. Die dritte Strophe, die von Paige gesungen wurde, wird durch eine neue von Piper ersetzt.

My People
My People ist der erste Titel der EP The Phoenix. Er wurde hier von D-Sharp neu gemischt und ist eine Minute kürzer als die ursprüngliche Version, da der letzte Refrain weggelassen wurde.

It's Goin' Down
Bereits einen Tag vor Erscheinen des gesamten Mixtapes stellten sie den Song It's Goin' Down daraus vor, der auf dem gleichnamigen Titel von Yung Joc basiert. Den Song hatten sie mit Kardinal Offishall produziert. It's Goin' Down handelt von einem Mann, der sich von seiner Heroinabhängigkeit lösen kann.

Gift

Mitte Februar stellten sie dann das dritte Mixtape Gift fertig. Das grüne Mixtape enthält fünf Songs – vier davon bis dahin unveröffentlicht – deren Namen sie einen Tag vor dem Erscheinen bekanntgaben. Am 28. Februar veröffentlichten sie das Mixtape schließlich. Steve Knight spielt darauf eine eher kleine Rolle, Piper und auch D-Sharp übernehmen größtenteils die Gesangs- oder Rapteile. Somit basiert Gift auch mehr auf Hip-Hop als auf Rock.
Es ist dem toten Bruder Pipers gewidmet.

African Song
Piper und D-Sharp rappen hier alleine, Steve Knight singt ausnahmsweise nicht.

Soldier
Soldier ist ein Song über zwei getötete Soldaten, die Freunde von Pipers Bruder waren.

Iraq
Der Song befand sich als Letter from Iraq bereits auf The Pen and the Sword. In Iraq wird ein Schriftwechsel von Piper und seinem Bruder Elijah Warren, einem ehemaligen Sergeant der US Army, über den Irakkrieg dargestellt. Warren liest dabei seine eigenen Mails vor und Piper rappt seine Antworten. Begleitet wird das Ganze von traditionellen Gesängen. Warren beging 2008 Selbstmord.

Act Like
Den Text zu der Single Act Like a Cop Did It schrieb Rapper Piper, der von Beruf selber Polizist ist. Er bezieht sich darauf, sich der Gewalt und Brutalität in der Gesellschaft bewusst zu werden: "Es ist Zeit, die Dinge selber in die Hand zu nehmen und die eigene Gegenwart und Zukunft zu formen", berichtete Gitarrist Lopez.
Die auf Gift leicht veränderte Single von The Phoenix ist mit harten Gitarrenriffs ungewöhnlich stark von Metal beeinflusst.

Oh God
Der Song entstand bereits kurz nach ihrem Debütalbum We the People. Damals hatten sie sogar ein Musikvideo dazu gedreht.

Transform

Das letzte Mixtape erschien mit einigen Monaten Verspätung, da die Band mit der Produktion ihrer neuen EP beschäftigt war. So fassten sie auch Higher und Transform zu letzterem zusammen, dafür aber mit 15 Titeln. Viele Songs entstanden zu We the People und befanden sich schon auf der Bonus Track Version des Albums. Andere Songs wurden während der Zusammenarbeit mit Akon aufgenommen.

Quellen

Albenreihe
Mixtape

F.I.G.H.T.


La NWSL Challenge Cup 2022 est la troisième édition de la NWSL Challenge Cup, un tournoi de pré-saison de la NWSL. La compétition est remportée par Courage de la Caroline du Nord face au Spirit de Washington.

Ashley Hatch (Spirit de Washington) finit meilleure buteuse du tournoi avec 6 réalisations.

Format

Les douze franchises sont réparties en trois poules de quatre, dans lesquelles elles s'affrontent en matches aller-retour. À l'issue de cette phase de poules débutent les play-offs.

Compétition

Phase de groupes
 Légende des classements

Division Est

|}

Division Centrale

|}

Division Ouest

|}

Meilleurs troisièmes

Demi-finales
Les trois vainqueurs de groupe sont rejoint par le meilleur deuxième pour disputer les demi-finales.

Finale

Statistiques
Mise à jour le .

Meilleures buteuses

Meilleures passeuses

Meilleures gardiennes

Notes et références

2022
Soccer aux États-Unis en 2022
Sport aux États-Unis en mars 2022
Sport aux États-Unis en avril 2022
Sport aux États-Unis en mai 2022
Football en mars 2022
Football en avril 2022
Football en mai 2022

NWSL Challenge Cup 2022


Chariton Arnold "Arnie" Ferrin jr. (Salt Lake City, Utah; 29 de julio de 1925-27 de diciembre de 2022) fue un jugador de baloncesto estadounidense que disputó tres temporadas entre la BAA y la NBA. Con 1,88 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante 4 temporadas con los Utes de la Universidad de Utah, siendo elegido All-American en todas ellas. En 1944 fue el verdadero artífice de la victoria en el Torneo de la NCAA ante Dartmouth por 42-40, consiguiendo 22 puntos, más de la mitad de todo el equipo. Fue elegido Mejor Jugador del Torneo, uno de los únicos tres jugadores de primer año en lograr el galardón a lo largo de su historia. Su equipo fue además el único en ganar la NCAA con un quinteto titular con todo jugadores novatos. Tres años más tarde ganarían también el NIT ante Kentucky Wildcats. Ferrin se convertiría en uno de los dos únicos jugadores de la historia en lograr los campeonatos del NIT, NCAA y la NBA.

En 2008 sería elegido para el National Collegiate Basketball Hall of Fame.

Profesional
En  fichó por los Minneapolis Lakers de la BAA, donde en su primera temporada se proclamó campeón de liga, tras batir en las Finales a los Washington Capitols. Ferrin promedió 7,3 puntos y 1,6 asistencias por partido.

Al año siguiente, ya con la liga reconvertida en la NBA, volvió a repetir título, derrotando en esta ocasión a los Syracuse Nationals en las Finales, promediando en esa ocasión 5,4 puntos y 1,5 asistencias.

Jugó una temporada más con los Lakers, antes de retirarse definitivamente en .

Ejecutivo
Tras dejar el baloncesto, en 1969 regresó a la Universidad de Utah para convertirse en el Director de Programas Regionales de la Asociación de Alumnos de la Universidad, cargo que tuvo hasta 1971, cuando se convirtió en general manager de los Utah Stars de la American Basketball Association, puesto que ocupó durante dos años.

Regresó a la universidad en 1974 para convertirse en el asistente al vicepresidente de Relaciones de la Universidad. Dos años más tarde, aceptó el puesto de director deportivo, cargo que mantuvo hasta su retirada en 1985.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Playoffs

Referencias

Enlaces externos

Nacidos en Salt Lake City
Baloncestistas de Utah
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Utah Utes
Baloncestistas de los Minneapolis Lakers
alumnado de la Universidad de Utah

Arnie Ferrin


الفقرات القَطَنِيَّة  هي إحدى أقسام العمود الفقري وعددها خمس فقرات، وتقع بين الفقرات الصدرية والفقرات العجزية. تمتاز بكبر حجمها عن باقي الفقرات التي تعلوها (العنقية الصدرية) وتحمل جميع صفات الفقرة النموذجية فلا توجد فتحة بالنتوء المستعرض كالفقرات العنقية ولا توجد اوجه مفصلية على جوانب الجسم أو على القسم الامامي للنتوء المستعرض كما في الفقرات الصدرية والنتوء الشوكي رباعي الشكل موازي لسطح الأرض وتتباعد النتوءات الشوكية عن بعضها اما النتوء المستعرض فقصير. والفتحة الفقرية مثلثه الشكل بسبب قصر السويقة وتكون أكبر من الفتحة الفقرية في الفقرات الصدرية ولكنها اصغر من الفتحة الفقرية في الفقرات العنقية.

التشريح الآدمي

الصفات العامة
يصف الشكل المقابل الخصائص العامة للفقرات القطنية من الأولى إلى الرابعة. تمتلك الفقرة الخامسة خواص معينة، وهي مفصلة أدناه.
كما هو الحال مع الفقرات الأخرى، تتكون كل فقرة قطنية من جسم فقري وقوس فقري. القوس الفقري المكون من زوج من العنيقات وزوج من الصفائح، يحيط بالثقب الفقري (فتحة) ويدعم سبع نتوءات.

الجسم
الجسم الفقري لكل الفقرات القطنية كبير، وهو أوسع من جانب إلى آخر أكثر منه من الأمام إلى الخلف، وأسمك قليلاً في الأمام منه في الخلف. وهو مسطح أو مقعر قليلا أعلى وأسفل، ومقعر من الخلف، وضيق بشدة في الأمام وعلى الجانبين.

القوس
العنيقات تكون قوية جدا، ومتجهة إلى الوراء من الجزء العلوي في الجسم الفقري. وبالتالي فإن الشقوق الفقرية السفلية يكون لها عمق كبير. تختلف العنيقات في الشكل من القطنية العلوية إلى القطنية السفلية. وهي تزداد في العرض السهمي من 9 ملم إلى 18 ملم في القطنية الخامسة. وتزداد في التزوية في المستوى المحوري من 10إلى 20 درجة بحلول الفقرة القطنية الخامسة. تستخدم العنيقة أحيانًا كبداية المدخل إلى الجسم الفقري للتثبيت بمسامير عنيقية أو لوضع إسمنت عظمي كما هو الحال في تقويم رأب الفقرة أو رأب العمود الفقري.

الصفائح تكون عريضة وقصيرة وقوية.  إنها تشكل الجزء الخلفي من القوس الفقري. في المنطقة القطنية العلوية تكون الصفيحة أطول من كونها عريضة ولكن في الجزء القطني السفلي تكون الصفيحة أعرض من كونها طويلة. تربط الصفيحة بين النتوء الشوكي والعنيقات.
الثقب الفقري داخل القوس يكون مثلث، وأكبر منه في الفقرات الصدرية، ولكنه أصغر منه في الفقرات العنقية.

النتوءات
النتوء الشوكي سميك، وواسع، ورباعي الأضلاع إلى حد ما؛ إنه يتجه إلى الوراء وينتهي بحدود خشنة غير متكافئة، وأسمك من الأسفل حيث يكون مشقوق في بعض الأحيان.

النتوءات المفصلية العلوية والسفلية محددة جيدًا، حيث تتجه على التوالي لأعلى ولأسفل من مفارق العنيقات والصفائح. وجوه النتوءات العلوية تكون مقعرة، وناظرة إلى الوراء وإنسية، بينما تلك الموجودة على المستوى السفلي تكون محدبة، ومتجهة إلى الأمام ووحشية. الأولى تكون أعرض باستثناء الثانية حيث أنها في العمود المفصلي، النتوءات المفصلية السفلية تكون محاطة بواسطة النتوءات العلوية للفقرة أسفل منها.

النتوءات العرضية طويلة ونحيلة. فهي أفقية في الفقرات القطنية الثلاثة العلوية وتنحدر قليلاً إلى الأعلى في الفقرتين السفليتين. في الفقرات الثلاث العليا تخرج من مفارق العنيقات والصفائح، ولكن في الفقرتين السفليتين فهى تقع إلى الأمام أكثر وتنبع من العنيقات والأجزاء الخلفية من أجسام الفقرات. تقع أمام النتوءات المفصلية بدلاً من خلفها كما هو الحال في الفقرات الصدرية، وهي متجانسة مع الضلوع.

يمكن ملاحظة ثلاثة أجزاء أو درنات في النتوء العرضي للفقرات القطنية السفلية: النتوء الجانبي أو الضلعي الشكل، والنتوء الحلمي، والنتوء الملحق.  النتوء ضلعي الشكل يكون جانبيًا، والنتوء الحلمي يكون في الأعلى(جمجمي)، ويكون النتوء الملحق بالأسفل (ذيلي).يتصل النتوء الحلمي في منطقة أسفل الظهر مع الجزء الخلفي من النتوء المفصلي العلوي. يقع النتوء الملحق في الجزء الخلفي من قاعدة النتوء المستعرض. النتوء الجانبي الأطول والأسمك عادة ما يكون نتوء الفقرة القطنية الخامسة.

الفقرتين القطنيتين الأولى والخامسة

الفقرة القطنية الأولى على مستوى مع النهاية الأمامية للضلع التاسع. يسمى أيضا هذا المستوى الهام المستوى القاطع للبواب، حيث أن بوابة المعدة تقع في هذا المستوى. كما تقع مكونات هامة أخرى على هذا المستوى، وتشمل: قاع المرارة، والجذع البطني، والشريان المساريقي العلوي، ونهاية الحبل الشوكي، وبداية الخيط الانتهائي، والأوعية الكلوية، والشرايين المتوسطة فوق الكلوية، و نقير الكلى.

تتميز الفقرة القطنية الخامسة بكون جسمها أعمق من الأمام منه في الخلف، وهو ما يتفق مع بروز التمفصل العجزي الفقرى. كما تتميز بحجم أصغر للنتوء الشوكي. وبالفاصل العريض بين النتوءات المفصلية السفلية، وبسماكة نتوءاتها العرضية، التي تنبع من الجسم وكذلك من العنيقات.  الفقرة القطنية الخامسة هي أكثر المواقع شيوعًا للانزلاق الفقاري والانحلال الفقاري.

معظم الناس لديهم خمس فقرات قطنية، في حين أن البعض لديهم أربعة أو ستة. الاضطرابات القطنية التي تؤثر عادة على الفقرة القطنية الخامسة سوف تؤثر على القطنية الرابعة أو السادسة في هؤلاء الأفراد المتأخر ذكرهم.

الحركات القطاعية
من الصعب قياس نطاق الحركات القاطعية في قطاع واحد سريريًا، ليس فقط بسبب الاختلافات بين الأفراد، ولكن أيضًا لأنه يعتمد على العمر والجنس. علاوة على ذلك، فإن الانثناء والإطالة في الفقرة القطنية هو نتاج مزيج من الدوران والترجمة في المستوى السهمي بين كل فقرة.

نطاقات الحركات القطعية في الفقرات القطنية (الأبيض والبنجابي، 1990) (بالدرجات):

التشوهات الخلقية
يمكن أن تسبب التشوهات الفقارية الخلقية ضغطا على الحبل الشوكي عن طريق تشويه القناة الفقرية أو التسبب في عدم الاتزان.

في الحيوانات الأخرى
القرود الإفريقية لديها ثلاثة وأربعة فقرات قطنية، (البونوبو لديها أحبال شوكية أطول وذات فقرة إضافية) ولدى الإنسان الطبيعي خمسة. هذا الاختلاف، ولأن العمود الفقري القطني للناتشولابيثيكوس المنقرض (وهوالإنسان القديم من العصر الميوسيني ذو ست فقرات قطنية ولا ذيل له) شبيه بذلك الذي في أسترالوبيثيكوس المبكر وبداية الإنسان، فمن المدّعى أن الجد الأخير المشترك للشمبانزي والإنسان كان له أيضًا عمودا فقريا طويلا مع منطقة قطنية طويلة وأن النقص في عدد الفقرات القطنية تطور بشكل مستقل في كل فرع من القرود. العدد المحدود للفقرات القطنية في الشمبانزي والغوريلا يؤدي إلى عدم القدرة على انحناء العمود الفقري القطني، على النقيض من الأعمدة الشوكية لقرود العالم القديم و الناتشولابيثيكوس و "كبير القرود"، مما يقترح أن السلف المشترك الأخير لم يكن قصير الدعامة كما كان يعتقد سابقا.

انظر أيضا
 انزلاق غضروفي.
 عمود فقري.

صور إضافية

مراجع

تشريح الإنسان
جراحة العظام
عظام
عظام الصدر
عظام العمود الفقري
مقالات تتضمن نصوصا من الطبعة العشرين لكتاب تشريح جرايز (1918)

فقرة قطنية


Friedrich Wyneken ist der Name folgender Personen:

* Friedrich Wyneken (General) (1782–1871), deutscher Generalleutnant
 Friedrich Wyneken (Missionar) (1810–1876), deutsch-amerikanischer Missionar

Friedrich Wyneken


Karl-Werner Dönges (* 24. September 1958 in Völklingen) ist ein ehemaliger deutscher Hürdenläufer, der sich auf die 110-Meter-Distanz spezialisiert hatte.

1982 gewann er bei den Leichtathletik-Halleneuropameisterschaften in Mailand Bronze über 60 m Hürden und wurde Siebter bei den Leichtathletik-Europameisterschaften in Athen.

1979, 1981 und 1982 wurde er Deutscher Meister. In der Halle wurde er 1981 und 1982 Deutscher Vizemeister.

Karl-Werner Dönges startete für den VfL Sindelfingen.

Persönliche Bestzeiten
 60 m Hürden: 7,71 s, 7. März 1982, Mailand
 110 m Hürden: 13,54 s, 24. September 1982, Tokio
 400 m Hürden: 50,33 s, 29. August 1982, Stuttgart

110-Meter-Hürdenläufer (Deutschland)
400-Meter-Hürdenläufer (Deutschland)
Deutscher
Mann
Geboren 1958

Karl-Werner Dönges


Questa est un village du comté de Taos, au Nouveau-Mexique, aux États-Unis. La population s'élève à 1 770 habitants selon le recensement de 2010. Le village dispose de sentiers dans les gorges du Rio Grande, lieu de la pêche à la truite et des lacs de montagne avec des sentiers accédant aux montagnes Sangre de Cristo, qui surplombent la région. Au niveau de la "Porte du monument du Rio Grande del Norte", ses visiteurs peuvent conduire jusqu'à un point de vue sur la rivière Rouge rencontrant le Rio Grande dans la profondeur de la gorge. La forêt nationale Carson est parallèle à Questa à l'est. Le Columbine Hondo Wilderness et le Latir Peak Wildness se trouvent dans la forêt nationale de Carson, près de Questa.

Avec une importante population hispanique, l'économie du village était historiquement largement dépendante de l'agriculture et des revenus d'une mine de molybdène Chevron désormais fermée. De nombreux résidents se rendent également à Taos, Red River et Angel Fire pour y travailler dans l'industrie hôtelière.

Notes et références

Liens externes

 Questa profile at City Data
 Questa profile at Carson National Forest

Village au Nouveau-Mexique

Questa (Nouveau-Mexique)


Otto Lehmann-Brockhaus (* 2. März 1909 in Unna; † 14. März 1999 in Rom) war ein deutscher Kunsthistoriker.

Leben
Lehmann-Brockhaus war von 1938 bis 1945 Stipendiat der Bibliotheca Hertziana. 1948 wurde er erster Bibliothekar im 1946 neugegründeten Zentralinstitut für Kunstgeschichte, bis er 1961 die gleiche Position an der römischen Bibliotheca Hertziana übernahm. 1967 wurde er ebendort Direktor neben Wolfgang Lotz. 1977 wurde Lehmann-Brockhaus emeritiert.

Werke
 Schriftquellen zur Kunstgeschichte des 11. und 12. Jhs. für Deutschland, Lothringen und Italien. 2 Bände, Berlin 1938.

Literatur
 Valentino Pace, Julian Kliemann: Otto Lehmann-Brockhaus 2.3.1909 – 14.3.1999. In: Jahrbuch der Max-Planck-Gesellschaft 2000, S. 920–922 (Nachruf auf Lehmann-Brockhaus).
 Valentino Pace: Otto Lehmann-Brockhaus. Kunstgeschichte zwischen Wanderungen und Bibliotheken. In: 100 Jahre Bibliotheca Hertziana. Band 1: Die Geschichte des Instituts 1913–2013, hg.v. Sybille Ebert-Schifferer. München 2013, ISBN 978-3-7774-9051-9, S. 182–187.

Weblinks

 Veröffentlichungen von Otto Lehmann-Brockhaus im Opac der Regesta Imperii
 Ludwig Kasper: Portrait-Büste Otto Lehmann-Brockhaus (1940)

Einzelnachweise

Kunsthistoriker
Wissenschaftliches Mitglied der Max-Planck-Gesellschaft
Wissenschaftlicher Mitarbeiter der Bibliotheca Hertziana
Person (deutsche Besetzung Italiens 1943–1945)
Deutscher
Geboren 1909
Gestorben 1999
Mann

Otto Lehmann-Brockhaus


Hersbøl (også Heresbøl, på tysk Hersbüll) var en landsby på den nordfrisiske ø Strand i det vestlige Sønderjylland/Slesvig. Landsbyen gik under ved den anden store manddrukning i oktober 1634. Den var beliggende i øens sydøstlige del nord for Heveren i Edoms Herred. I 2008 blev resterne af den tabte by fundet i vadehavet syd for den nuværende halvø Nordstrand. En del af landet kunne 1693 genvindes, da den Nye Kog på Nordstrand blev inddiget.

Byen blev første gang nævnt i 1198 og var sogneby for det sydøstlige Strand. Det ca. 340 hektar store sogn skal i løbet af 1500-tallet tre gange have lagt sine diger tilbage. I 1600-tallet bestod byen af 49 bygninger samt kirken.

Noter

Strand (ø)
Landsbyer

Hersbøl


( « Pouvoir » ou « Force » en afrikaans ou zoulou) est un film canado-sud-africain écrit, coproduit et réalisé par Nerina De Jager, sorti en 2022 sur Netflix.

Synopsis
En 1987, non loin  de la ferme où ses parents travaillent, les deux frères Impi et Nkosana sont en pleine chasse des oiseaux. Le grand frère, Impi, lui explique qu'il vaut mieux tuer sa proie pour ne pas éterniser sa douleur. Ils retournent à la propriété de M. Jakob, qui a offert un emploi à ses parents . C'est le jour de l'anniversaire d'Impi, et son père lui offre un sachet en cuir pour mettre son argent afin de réaliser son rêve : aller au KwaZulu. Sa mère rappelle aux garçons de ne mentionner l'anniversaire à personne à la ferme, car cette journée  marque également la victoire de l'Homme blanc face à la nation zouloue indépendante (16 décembre). Vu que la famille est originaire du même clan, ils craignent d'être punis si les Blancs apprennent l'anniversaire d'Impi.

Le soir, des personnes blanches rejoignent à la ferme pour célébrer la journée sous les yeux de M. Jakob, qui prie aux enfants de rester à l'écart d'eux pour les protéger de toute haine. Quelques heures plus tard, les frères au bout de la ferme, mais trois hommes blancs racistes les ont trouvés et ont commencé par jeter de la bouse de vache sur leur visage. Bien que les deux frères soient une cible facile, les Blancs tentent d'établir leur suprématie. Elle est vite interrompue grâce à Elizabeth, la fille des propriétaires, s'apprêtant à alerter son père.

Le lendemain, après cet incident haineux, Elizabeth lui demande pardon et lui passe une enveloppe dans laquelle est glissé l'argent. Amoureux, Elizabeth et Impi s'embrassent sous les yeux curieux du petit frère, Nkosana, qui rit. Sans le savoir, derrière lui, les trois frères blancs sont revenus et lui demande pourquoi il rigole. Nkosana avoué que son frère a embrassé Elizabeth. Haineux, ils décident de ne pas attaquer en plein jour…

Fiche technique

 Titre :
 Réalisation et scénario : Nerina De Jager
 Musique : Mauritz Lotz
 Décors : Vicky Sawkins
 Costumes : Anél Kleynhans
 Photographie : Justus de Jager
 Montage : Daniëlle Nel
 Production : Greig Buckle, Jarrod de Jong et Riaan Van Der Wart
 Production déléguée : Riaan Van Der Wart
 Sociétés de production : Firegrass Films et M4gic-J Entertainment
 Société de distribution : Netflix
 Pays de production :  /
 Langue originale : anglais, afrikaans, zoulou
 Format : couleur
 Genre : drame, policier
 Durée :
 Date de sortie : Monde :  (Netflix)

Distribution

 Lemogang Tsipa : Impi Khumalo
 Thabiso Masote : Impi, jeune
 Thabo Rametsi : Nkosana Khumalo
 Bahle Mashinini : Nkosana, jeune
 Israel Matseke-Zulu : Shaka
 Liza Van Deventer : Elizabeth Muller
 Jeanique Fourie : Elizabeth, jeune
 Nqobile Sipamla : Namusa Khumalo
 Ncibijana Madlala : Bangizwe Khumalo
 Natania Van Heerden : Gertrude Muller
 Marnitz van Deventer : Pieter Muller
 Paballo Koza : Pakiso
 Charlie Bouguenon : le sergent instructeur
 Jacques Pepler : un débutant
 Jaco Muller : Klein
 Rowlen Ethelbert von Gericke : Simon
 Lucky Koza : l'agent Lekgalagadi

Production

Développement
En fin , on apprend que la réalisatrice Nerina De Jager a écrit le scénario en 2011 et qu'elle est en train de réaliser son premier long métrage en Afrique du Sud :  (). Le film est coproduit par Riaan van der Wart de la société Firegrass Films (Canada) et par Jarrod de Jong de M4gic-J Entertainment (Afrique du Sud).

Tournage
Le tournage commence le . Il a lieu à Johannesbourg dans la province de Gauteng, ainsi qu'à Mokopane dans le Limpopo où se trouve la ferme familiale.

Musique
En fin , on révèle Mauritz Lotz comme compositeur du film.

Accueil
En fin , on annonce déjà que sa sortie est prévue en  dans le monde grâce à la distribution Lions Gate Entertainment Corporation. En , on change de date : il est prévu pour . Il sort le  sur Netflix.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Apartheid
 Guerre anglo-zouloue

Liens externes

Film sud-africain sorti en 2022
Film canadien sorti en 2022
Film dramatique sud-africain
Film dramatique canadien
Film policier sud-africain
Film policier canadien
Film en anglais
Film en afrikaans
Film en zoulou
Film tourné en Afrique du Sud
Film se déroulant dans les années 1980
Film se déroulant dans les années 1990

Amandla (film)


Le Jardin botanique du Val d'Yser est un jardin botanique situé 1, rue du Perroquet Vert, à Bambecque, dans le département du Nord, en France.

Le jardin a ouvert en 2000 sur un champ agricole, et fut organisé selon quatre sections asymétriques. En 2006, on comptait plus de 830 taxons de plantes identifiées, et plus de 900 en 2007.

Voir aussi
 Yser, fleuve côtier traversant le village de Bambecque
 Réserve naturelle régionale du vallon de la Petite Becque, autre espace naturel sur la commune de Bambecque

Références
 Quatre bonnes raisons de découvrir le jardin botanique du val d'Yser sur le site de La Voix du Nord (article paru le 25 septembre 2018, site visité le 11 mai 2022).

Liens externes
 Jardin botanique du Val d'Yser sur le site jardinez.com (site visité le 11 mai 2022).
 Jardin botanique du Val d'Yser sur le site parcsetjardins.fr (site visité le 11 mai 2022).
 Jardin botanique du Val d'Yser sur free.fr (site visité le 11 mai 2022).

Jardin remarquable dans les Hauts-de-France
Bambecque

Jardin botanique du Val d'Yser


بروس كاتون  (9 أكتوبر 1899 في بيتوسكي، ميشيغان - 28 أغسطس 1978 في فرانكفورت، ميشيغان) كان صحفي أمريكي ومؤلف ومؤرخ الحرب الأهلية الأمريكية. فاز عام 1954 بجائزة بوليتزر عن كتابه سكون في أبوماتوكس. درس في كلية أوبرلين لكنه تركها دون الحصول على درجة بسبب الحرب العالمية الأولى أين عمل لدى البحرية الأمريكية. اشتغل بعد الحرب كصحفي ومراسل حر لأخبار كليفلاند، بعدها عمل بين عامي 1920 وحتى عام 1924 لدى بوسطن الأمريكية. اشتغل خلال الحرب العالمية الثانية كموظف حكومي.

تحصل بروس على أكثر من 26 دكتوراه فخرية من جامعات أمريكا بما فيها أيضا كلية أوبرلين، كما منحه الرئيس الأمريكي هاري ترومان جائزة لعمله على الحرب الأهلية الأمريكية، ووسام الحرية عام 1976.

بعض من أعماله
 جيش لنكولن 1951.
 طريق المجد 1952.
 سكون في أبوماتوكس 1954.
 الغضب القادم 1961.

روابط خارجية

مراجع

أبرشانيون أمريكيون
أشخاص من بيتوسكي
أشخاص من مقاطعة بينزي (ميتشيغان)
أعضاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والآداب
أفراد البحرية الأمريكية في الحرب العالمية الأولى
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
خريجو كلية أوبرلين
صحفيو صحف أمريكيون
صحفيون أمريكيون
صحفيون أمريكيون في القرن 20
صحفيون وصحفيات أمريكيون
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
كتاب من ميشيغان
مواليد 1899
مواليد في بيتوسكي
مؤرخو الحرب الأهلية الأمريكية
مؤرخون أمريكيون في القرن 20
مؤرخون عسكريون
مؤرخون من ميشيغان
وفيات 1978
وفيات في فرانكفورت (ميشيغان)

بروس كاتون


KvartArt, hrvatska umjetnička manifestacija iz Zadra. To je urbani zadarski festival koji okuplja mlade kreativce i njihove projekte te kroz njih ima za cilj revitalizati zapuštene javne prostore, potaknuti novo promišljanje funkcije javnih gradskih prostora i sadržaja gradskih kvartova te promovirati urbanu kulturu i popularizirati mladenačku umjetnost. Prvi KvartArt održan je u lipnju 2017. godine na prostoru napuštene vojarne u ulici Stjepana Radića, u neposrednoj blizini Gradske knjižnice Zadar.

Nakana osnivača bila je stvoriti kreativnu atmosferu unutar koje će nastajati nove ideje, nova poznanstva, novi projekti, nova stvarnost. KvartArt promovira urbani način življenja i to kroz sve vrste umjetnosti (glazbenu, dramsku, filmsku, likovnu, književnost i dr.) te ih predstavlja u neformalnom obliku, kako kroz ulične performanse tako kroz koncerte, edukativne radionice, projekcije, igru, zabavu, edukativne radionice i slično. Aktivnosti usmjerene prema mladima unutar KvartArta oplemenjene su gostovanjima brojnih edukatora, voditelja, umjetnika i aktivista.

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica Festivala
Facebook

Kultura u Zadru
Festivali urbane i prostorne kulture

KvartArt Zadar


Madona puede referirse a:
 Virgen con el Niño, tema artístico (en italiano Madonna).
 Municipio de Madona, municipalidad de Letonia.
 Madona, villa capital de dicho municipio.
 Distrito de Madona, antiguo distrito de Letonia.

Madona


Domaća patka, se uzgaja radi mesa, jaja i perja. Mnoge patke također se drže radi izložbi, kao kućni ljubimci ili radi njihove ukrasne vrijednosti. Gotovo sve sorte domaćih patki, osim mošusne patke (lat. Cairina moschata), potječu od divlje patke (Anas platyrhynchos).

Domaća patka prvi se put udomaćila u jugoistočnoj Aziji prije najmanje 4000 godina, tijekom neolitika, a uzgajali su je i Rimljani u Europi i Malajci u Aziji. U drevnom Egiptu patke su hvatane u mreže, a zatim uzgajane u zatočeništvu. Tijekom dinastije Ming popularna je pekinška patka, koju se silom hranili žitaricama, da bi bila veća te je imala dobre genetske osobine.

Gotovo sve sorte domaće patke, osim mošusne, potječu od divlje patke.  Pripitomljavanje je uvelike izmijenilo njihove karakteristike. Domaće patke su uglavnom poligamne, dok su divlje patke monogamne. Domaće patke izgubile su teritorijalno ponašanje i manje su agresivne.  Unatoč tim razlikama, domaće se patke često pare s divljom patkom, dajući potpuno plodno hibridno potomstvo.

Patke se uzgajaju tisućama godina. Godišnje se zbog mesa uzgoji približno 3 milijarde pataka. U zapadnom svijetu nisu toliko popularne kao pilići, jer pilići imaju mnogo više bijelog nemasnog mesa i lakše ih je držati zatvorenima, što čini ukupnu cijenu pilećega mesa mnogo nižom, dok je patka relativno skupa. Iako je popularna u visokoj kuhinji, patka se rjeđe pojavljuje u masovnoj prehrambenoj industriji i restoranima nižeg cjenovnog razreda. Međutim, patke su popularnije u Kini i tamo se intenzivno uzgajaju.

Patke se uzgajaju zbog mesa, jaja i perja, a u manjoj mjeri za proizvodnju pačje jetre (fra. foie gras). Njihova jaja su plavozelena do bijela, ovisno o pasmini.

Izvori

Patke
Domaće životinje

Domaća patka


Fransk Nordafrika (fransk: L'Afrique française du Nord) var en række territorer i Nordafrika, som blev styret af Frankrig med centrum i Fransk Algeriet. På sit højdepunkt udgjorde det hovedparten af Maghreb.

Fransk Nordafrika omfattede:
 Fransk Algeriet (fransk: Algérie française)
 Protektoratet Fransk Tunesien (fransk: Protectorat français de Tunisie)
 Protektoratet Fransk Marokko (fransk: Protectorat français au Maroc).
Fransk Nordafrika blev, i modsætning til Fransk Vestafrika og Fransk Ækvatorialafrika, aldrig administreret som en helhed. Dette hænger sammen med, at både Tunesien og Marokko opretholdt status som protektorater, det vil sige formelt selvstændige stater.

Historie

Oprindelsen til Fransk Nordafrika lå i Det Osmanniske Riges nedgang. I 1830 erobrede franskmændene Algier og fra 1848 indtil uafhængigheden i 1962, blev Algeriet behandlet som en integreret del af Frankrig.

I forsøget på at forøge deres indflydelse udenfor Algeriet etablerede franskmændene protektorater øst og vest for det. Det franske protektorat Tunesien blev etableret i 1881 efter en militær invasion, protektoratet Fransk Marokko i 1912. Disse eksisterede indtil 1955 for Marokkos vedkommende og 1956 hvor Tunesien opnåede fuld uafhængighed.

Indtil dets uafhængighed havde Fransk Algeriet været en del af det egentlige Frankrig, ikke et oversøisk område, siden før 1. Verdenskrig.

Fransk Nordafrika ophørte med at eksistere kort efter Évian aftalen fra marts 1962, som førte til folkeafstemningen om algiersk uafhængighed i juli 1962.

Noter

Litteratur
 Albert Edwards: Sketches of French North Africa (2009)
 Jean Gottmann: Economic problems of French North Africa (1943)
 Herbert J. Liebesny: The Government of French North Africa (1943)
 Martin Thomas: French Empire Between the Wars (2005)
 Immanuel M. Wallerstein: Africa: The Politics of Independence and Unity (1961)

Nordafrikas historie
Nordafrika

Fransk Nordafrika


Datuk (ou sa variante Dato ou Datu) est un titre malais couramment utilisé au Brunei et en Malaisie, ainsi qu'un titre traditionnel du peuple Minangkabau en Indonésie.

Le titre de l'épouse du Datuk est Datin.

Origine
Les plus anciens documents historiques mentionnant le titre de datuk sont les inscriptions Srivijayan du 7ème siècle telles que Telaga Batu pour décrire les rois mineurs ou les rois vassalisés. Il était appelé dātu dans la langue malaise ancienne pour décrire un chef régional ou un aîné, une sorte de chef qui dirige un ensemble de kampungs (villages) appelés Kedatuan. L'empire de Srivijaya était décrit comme un réseau ou mandala composé de colonies, de villages et de ports, chacun dirigé par un datu qui avait juré fidélité (persumpahan) à l'administration centrale du Maharaja Srivijayan. Contrairement aux titres indianisés de raja et de maharaja, le terme datuk se retrouve également aux Philippines sous la forme de datu, ce qui suggère son origine commune austronésienne. Les termes kadatwan ou kedaton font référence à la résidence du datuk, équivalents à keraton et istana. Plus tard, dans la culture javanaise de Mataram, le terme kedaton a évolué pour désigner l'enceinte privée intérieure du keraton, le complexe résidentiel du roi et de la famille royale.

Usage

Titre des distinctions honorifiques
Au Brunei et en Malaisie, Datuk ou Dato est lié aux ordres de chaque pays (darjah kebesaran). En général, il s'agit d'un titre ou du préfixe d'un titre donné à une personne lorsqu'on lui confère certains ordres d'honneur. Le pouvoir de conférer l'ordre, et donc le titre, appartient au souverain du pays (le sultan au Brunei et le Yang Di-Pertuan Agong en Malaisie pour les ordres fédéraux) ainsi qu'aux chefs cérémoniels des États de Malaisie pour les ordres des États.

L'usage des variantes orthographiques "Datuk" et "Dato" est différencié de la manière suivante : "Datuk" est conféré par le Yang di-Pertuan Agong et Yang di-Pertua Negeri, le chef non héréditaire de l'État malaisien, qui est nommé par la législature de l'État. Quant au "Dato", il est conféré par un sultan, chef royal du Brunei et de certains États malaisiens, ainsi que par le Yamtuan Besar, chef royal de l'État malaisien de Negeri Sembilan.

Une femme qui se voit conférer l'ordre en son nom propre peut recevoir le titre dans lequel le mot "Datuk" ou "Dato" est remplacé par "Datin". Néanmoins, une femme peut toujours recevoir la forme masculine du titre.

L'épouse du mari qui s'est vu conférer le titre de Datuk ou de Dato reçoit le titre de "Datin". Toutefois, le mari de l'épouse qui se voit attribuer ce titre ne reçoit aucun titre lié à Datuk.

Certaines sources officielles suggèrent que le titre de Datuk ou de Dato peut être considéré comme l'équivalent du titre "Sir", qui est utilisé par les citoyens masculins du Commonwealth qui ont reçu un titre de chevalier britannique.

En 1808, un conseiller principal du sultan Tajuddin de Songkhla, dans l'actuelle Thaïlande, avait un conseiller/chancelier du nom de Datuk Maharaja. Cela montre l'utilisation précoce du titre.

La tradition Minangkabau
En Indonésie, datuk désigne le titre honorifique de la communauté traditionnelle, en particulier chez les Malais et les Minangkabau. Il s'agit d'un titre réservé au chef de la communauté qui s'occupe des traditions et des affaires communautaires.

Dans la tradition Minangkabau, Datuk (ou Datuak) est un titre traditionnel et honorifique accordé à une personne par l'accord d'un peuple ou d'une tribu dans la langue Minangkabau, parlée par le peuple Minangkabau. Le titre de Datuk a été convenu par les chefs traditionnels locaux (Kerapatan Adat Nagari). Le titre engendre un grand respect et n'est utilisé que pour les hommes Minangkabau qui sont devenus des acteurs des chefs traditionnels ou penghulu (nobles) d'une tribu particulière. Lorsque le titre est décerné, il est célébré par une cérémonie traditionnelle (Malewa Gala) et un banquet.

Contrairement à d'autres traditions malaises, le titre de datuk au Minangkabau est hérité selon le système matrilinéaire. Lorsqu'un datuk meurt, son titre peut être transmis à son frère ou à son neveu, selon la personne la plus proche dans la lignée maternelle. S'il n'y a pas de parent maternel, il peut être donné à un autre membre de la tribu avec l'accord de la tribu.

Dans la tradition du peuple Toba Batak, un datu est un magicien-prêtre qui enseigne la divination et la magie via son livre, le pustaha.

Notes et références

Titre

Datuk


An Aniselytron treutleri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Ernst Otto Kuntze, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Jiří Soják. An Aniselytron treutleri in nahilalakip ha genus nga Aniselytron, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aniselytron

Aniselytron treutleri


Casa memorială Mór Jókai (în ) este un muzeu memorial inaugurat în 1954 la Balatonfüred, în fosta vilă a lui Mór Jókai, unde scriitorul maghiar a locuit vara în perioada 1870-1890. Clădirea a fost vândută în 1890, după moartea soției scriitorului.

Mór Jókai la Balatonfüred
Mór Jókai a călătorit vara timp de 25 de ani la Balatonfüred. El a descris prima sa călătorie în zona lacului Balaton (1857) în seria de articole "A magyar Tempevölgy" publicată în primăvara anului următor în ziarul săptămânal Vasárnapi Ujság. În anii următori a călătorit aici de mai multe ori și a locuit în clădirea din curtea Klotild a spitalului Szívkórházhoz. În 1867, la sfatul cumnatului său, medicul balneolog István Huray, a cumpărat un teren în spatele Bisericii Rotunde din Balatonfüred, pe care a construit o vilă, unde s-a mutat definitiv în 1871 împreună cu soția lui, actrița Róza Laborfalvi (1817-1886).

Clădirea a fost construită în stil eclectic timpuriu, cu un hol spațios, șase camere, bucătărie și pivniță și oferea o panoramă frumoasă a lacului Balaton. În grădina din față au fost cultivate soiuri rare de trandafiri, iar în spatele clădirii se afla o livadă pe care o îngrijea Jókai. Scriitorul părăsea vara destul de rar orașul Füred, dar toamna se muta iarăși la Pesta. El a prezentat viața cotidiană a stațiunii balneare în mai multe articole publicate în revista Az Üstökös, inclusiv în romanul Asszonyt kísér, Istent kísért. În 1876 a început să publice seria de articole "Balatonfüredi levelek" în ziarul Életképek.

Mediul a avut o influență benefică asupra sănătății sale și el a reușit să-și revină de pe urma bronșitei severe de care suferea de mai multă vreme. Aici a scris unul dintre cele mai populare romane ale sale, Omul de aur (1872), pe care el însuși l-a numit "romanul favorit". După moartea Rózei Laborfalvi în noiembrie 1886, vila din Füred a devenit prea goală pentru el, iar Jókai a vândut-o în 1890.

Casa memorială Mór Jókai
În 1954, cu prilejul comemorării a 50 de ani de la moartea scriitorului, a fost deschis un muzeu memorial în această clădire. În anul 2010 clădirea a fost restaurată potrivit planului original.

Note

Bibliografie
 Magyar Irodalmi Emlékházak Egyesülete
 Jókai Mór Emlékház Balatonfüred

Muzee din Ungaria
Mór Jókai

Casa memorială Mór Jókai din Balatonfüred


Serrasalmus geryi ist eine Sägesalmlerart aus dem tropischen Südamerika. Der Artzusatz geryi ehrt den französischen Mediziner, Ichthyologen und Wissenschaftler Jacques Géry für seine Arbeiten zu den Serrasalmidae und insbesondere zur Gattung Serrasalmus.

Verbreitung
Die Art kommt im Unterlauf des brasilianischen Rio Araguaia und Rio Tocantins, beides Nebenflüsse des Amazonas, vor.

Beschreibung
Serrasalmus geryi ist ein länglicher (Verhältnis Standardlänge zu Körperhöhe 1,7 bis 2,1) und seitlich abgeflachter Piranha der eine maximale Standardlänge von 18,1 Zentimeter erreicht. Sein Kopf ist besonders schmal, die Schnauze kurz und spitz. Die Maulspalte ist lang, das hintere Ende des Oberkiefers reicht bis zur Augenmitte. Die Zähne im Kiefer sind groß und so breit wie hoch. Das Ectopterygoid ist bei kleineren Exemplaren bezahnt, bei adulten Tieren ab einer Standardlänge von 140 mm sind die Ectopterygoidzähne vollständig verschwunden. Der hintere Rand der Schwanzflosse ist kaum gegabelt.

Der Rücken ist etwas dunkler als der Bauch. Auf den Seiten, im oberen Teil der Flanken, befinden sich rundliche dunkle Flecken, die stets kleiner als das Auge sind. Der Humeralfleck (Schulterfleck) ist nicht sehr ausgeprägt, seine Konturen undeutlich. Ein deutlich abgegrenztes dunkles Band verläuft auf der Dorsallinie (Rückenmitte) von der Schnauze bis zur Rückenflosse (Dorsale) und unter dem Kinn bis zum Isthmus ("Kehle"). An der Basis der Schwanzflosse (Caudale) befindet sich ein schwarzer Fleck, die schwarze Färbung erstreckt sich bis über die ersten äußeren Flossenstrahlen der Schwanzflosse. Der distale Rand der Schwanzflosse ist schmal schwarz gefärbt, der Rest und die anderen Flossen sind durchsichtig (hyalin).

Die Rückenflosse hat 2 Stachelstrahlen und 14 bis 15 Weichstrahlen, die Afterflosse (Anale) 3 Stachel- und 29 bis 30 Weichstrahlen und die Brustflosse (Pectorale) 1 Stachelstrahl und 12 bis 13 Weichstrahlen. Die Anzahl der Schuppen auf der Seitenlinie beträgt 76 bis 84, um den Schwanzstiel liegen 29 bis 36 Schuppenreihen. Holotypus und Paratypus haben 34 Wirbel. Die Gesamtzahl der Serrae variiert zwischen 30 und 34. Ein Stachel vor der Anale ist vorhanden.

Serrasalmus geryi ist Serrasalmus altuvei sehr ähnlich.

Lebensweise
Über die Lebensweise von S. geryi ist wenig bekannt. Er ernährt sich von Flossen und Schuppen anderer Fischarten. Aquarianer berichten von der großen intraspezifischen Aggressivität dieser Spezies. Die Fische sind an die speziellen Lebensbedingungen der Flüsse Araguaia und Tocatins angepasst. Ihr Lebenszyklus wird bestimmt von Hochwasserperiode (Dezember bis Mai) und Niedrigwasserperiode (August bis Oktober). Beide Flüsse sind infolge ihrer Sedimentfracht stark getrübt und bilden im Ober- und Mittellauf keine Überschwemmungswälder. Organische Stoffe sammeln sich überwiegend in den Altwässern und Nebenarmen. Hier befinden sich auch die Laichzonen von S. geryi. S. geryi hält sich überwiegend im tiefen Wasser auf und sucht zum Laichen die Uferregionen auf.

Literatur
 Michel Jégu und Geraldo M. dos Santos: Le genre «Serrasalmus» (Pisces, Serrasalmidae) dans le bas Tocantins (Brésil, Pará), avec la description d'une espèce nouvelle, «S. geryi», du bassin Araguaia-Tocantins. In: Revue d'hydrobiologie tropicale, 1988, Nr. 21(3), S. 239–274. (Online)

Anmerkungen und Einzelnachweise

Sägesalmler
Serrasalmidae

Serrasalmus geryi


Domenico Sorrentino (* 16. Mai 1948 in Boscoreale, Metropolitanstadt Neapel, Italien) ist ein italienischer Geistlicher und römisch-katholischer Bischof von Assisi-Nocera Umbra-Gualdo Tadino und Foligno.

Leben
Domenico Sorrentino studierte unter anderem am Almo Collegio Capranica in Rom und empfing am 24. Juni 1972 die Priesterweihe für das Bistum Nola. Er war in den ersten Jahren danach Assistent der Arbeiterbewegung der lokalen Katholischen Aktion und war von 1975 bis 1985 Religionslehrer am bischöflichen Gymnasium von Nola. Ebenfalls 1975 gründete Sorrentino im Priesterseminar die Bibliothek San Paolino, deren Leitung er bis 2001 innehatte. 1992 trat er in den Dienst der Römischen Kurie und arbeitete bis zu seiner Ernennung zum Bischof in der Ersten Sektion des Staatssekretariats des Heiligen Stuhls.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 17. Februar 2001 zum Prälaten von Pompei mit dem persönlichen Titel eines Erzbischofs. Als Wahlspruch wählte er Abba Pater. Der Papst persönlich spendete ihm am 19. März desselben Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Kardinalstaatssekretär Angelo Sodano und Giovanni Battista Re, Substitut des Staatssekretariates.

Am 2. August 2003 wurde er von Johannes Paul II. zum Sekretär der Kongregation für den Gottesdienst und die Sakramentenordnung ernannt und somit an die Kurie zurückgeholt. Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 19. November 2005 zum Bischof von Assisi-Nocera Umbra-Gualdo Tadino unter Beibehaltung des persönlichen Titels eines Erzbischofs. In Assisi konnte Bischof Sorrentino Benedikt XVI. zwei Mal als Gastgeber empfangen, unter anderem beim Papstbesuch anlässlich des 25-jährigen Jubiläums des ersten Weltgebetstreffens im Oktober 2011.

Am 28. Oktober 2016 ernannte ihn Papst Franziskus zum Mitglied der Kongregation für den Gottesdienst und die Sakramentenordnung. In der Italienischen Bischofskonferenz ist Sorrentino Mitglied der Kommission für Liturgie.

Am 26. Juni 2021 ernannte ihn Papst Franziskus zusätzlich zum Bischof von Foligno unter gleichzeitiger Vereinigung der Bistümer Foligno und Assisi-Nocera Umbra-Gualdo Tadino in persona episcopi. Die Amtseinführung im Bistum Foligno fand am 28. August desselben Jahres statt.

Weblinks

 Biografie auf der Seite des Bistums Assisi (italienisch)

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Erzbischof ad personam
Territorialprälatur Pompei
Bistum Assisi-Nocera Umbra-Gualdo Tadino
Mitglied der Päpstlichen Akademie für Theologie
Italiener
Geboren 1948
Mann

Domenico Sorrentino


Der Stückgutfrachter Monte Penedo war das erste in Deutschland gebaute seegehende Dieselmotorschiff.

1917 wurde das in Rio Grande do Sul seit 1914 aufliegende Schiff von Brasilien beschlagnahmt und als Sabara wieder in Fahrt gebracht. 1948 in Ascanio Coelho umbenannt wurde das Motorschiff erst 1969 abgebrochen.

Geschichte
Im Februar 1912, zur selben Zeit als das weltweit erste seegehende Motorschiff, die Selandia ihre Jungfernreise antrat, lief die Monte Penedo bei den Kieler Howaldtswerken für die Hamburger Reederei Hamburg-Süd vom Stapel. Am 12. August 1912 wurde der Neubau in Dienst gestellt.
Der Antrieb bestand aus zwei Vierzylinder-Kreuzkopf-Zweitaktmotoren des Typs 4S47 (oder 4SNo.9a) der Gebrüder Sulzer aus dem schweizerischen Winterthur. Die Maschinen waren die ersten auf einem Seeschiff eingesetzten Kreuzkopf-Zweitaktmotoren von Sulzer. Jede besaß eine Leistung von 850 PS bei einer Drehzahl von 160 Umdrehungen pro Minute. Daneben waren zwei Viertaktdiesel mit jeweils 100 PS als Hilfsmaschinen verbaut.

Die Monte Penedo kam als erstes in Deutschland gebautes Hochsee-Motorschiff in Dienst. Allerdings hatte die HAPAG im Juni 1912 ihr erstes seegehendes Motorschiff mit der Christian X. in Dienst gestellt und auf der Kieler Woche dem Kaiser vorgeführt. Am 23. Juli 1912 trat das Hapag-Schiff als erstes Motorschiff unter deutscher Flagge seine Jungfernreise über den Atlantik nach Westindien, Mexiko und New Orleansan. Das Kombischiff war bei Burmeister & Wain in Dänemark als Fiona gebaut worden und war das zweite seegehende Motorschiff weltweit nach ihrem Schwesterschiff Selandia.

Im Dienst der Hamburg - Süd
Am 31. August 1912 trat die Monte Penedo ihre Jungfernfahrt von Hamburg über Lissabon nach Rio Grande do Sul an.  Sie lief weiter nach Buenos Aires, wo die Laufbuchsen vorsichtshalber durch verbesserte Exemplare ersetzt wurden, da Risse in den ersten Laufbuchsen festgestellt worden waren. Dann lief das Schiff zur Rückladungsaufnahme nach Rosario. Am 1. März 1914 traf die Monte Penedo wieder in Hamburg ein und hatte die letzte Etappe in 30 Tagen ohne Probleme zurückgelegt.
Der Gesamtverbrauch lag bei durchschnittlich 7200 kg Treibstoff je Seetag. Gegenüber einem Dampfer benötigte sie zehn Mann weniger Maschinenpersonal. Zu einer zweiten Reise lief das Schiff am 24. März 1914 aus.

Zu Beginn des Ersten Weltkriegs noch in Südamerika lief die Monte Penedo den brasilianischen Hafen Rio Grande do Sul an, um einer Wegnahme auf See durch die Alliierten zu entgehen und lag dort von 1914 bis 1917 auf.

Unter brasilianischer Flagge
Im August 1917 wurde das Schiff schließlich durch die Brasilianische Regierung  konfisziert und in Sabará umbenannt. 1919 wurde sie an die französische Regierung verchartert, wo sie bis August 1922 in Dienst blieb. Nach der Rückkehr 1922 bereederte die Companhia de Navegacao Lloyd Brasileiro das Schiff und erwarb es 1927 ganz. Im Zweiten Weltkrieg ist das Schiff innerhalb von Konvois nicht feststellbar.

Im Zweiten Weltkrieg wurden 1942 die Motoren durch neue leistungsstärkere Sulzer-Motoren ersetzt oder erst 1949. Im Jahr 1948 taufte man das Schiff auf Ascanio Coelho um und es blieb unter dem neuen Namen nochmals zwei weitere Jahrzehnte in Fahrt, bevor sie schließlich ab Dezember 1969 in Rio de Janeiro verschrottet wurde.

Literatur

 Arnold Kludas: Die Schiffe der Hamburg-Süd 1871 bis 1951. Gerhard Stalling Verlag, Oldenburg 1976, ISBN 3-7979-1875-5.

Weblinks
 Twin screw motor-ship Monte Penedo (PDF; 3,5 MB) aus The marine engineer and naval architect. October 1912
 Land and marine Diesel engines (1915) viele Bilder und Detailzeichnungen
 Die Monte Penedo bei derbysulzers (englisch)

Einzelnachweise

Motorschiff
Schiff (Hamburg-Süd)
Howaldtswerke
Schiff (Brasilien)

Monte Penedo