Boney M. var þýsk diskóhljómsveit sem átti sitt blómaskeið á áttunda áratugnum og fyrri hluta þess níunda. Hljómsveitin var stofnuð af Frank Farian 1975/1976. Hann samdi einnig flest lög sveitarinnar og framleiddi allar plötur sveitarinnar.

Hljómsveitarmeðlimir frá 1976 voru Marcia Barrett, Liz Mitchell, Maizie Williams og Bobby Farrell. Árið 1982 var Bobby Farrell skipt út fyrir Reggie Tsiboe. Árið 1984 kom Bobby Farrell fram sem gestaflytjandi með sveitinni á smáskífunni Happy Song. Þegar smáskífan Young Free & Single var gefin út ásamt breiðskífunni Eye Dance árið 1985 var Bobby Farrell aftur genginn í sveitina, sem innihélt nú Marcia Barrett, Liz Mitchell, Maizie Williams, Reggie Tsiboe og Bobby Farrell. Þessi uppstilling hélst óbreytt til 1986 þegar hljómsveitin hætti formlega. Sveitin var endurreist árið 1988 vegna endurhljóðblöndunnar breiðskífunnar The Greatest Hits Of All Times – Remix '88, en án Reggie Tsiboe. Hún hætti aftur árið 1989 og hefur ekki komið saman síðan í sinni upprunalegu mynd. Meðlimir sveitarinnar, eins og Liz Mitchell, Maizie Williams og Bobby Farrell hafa komið fram sjálf undir hljómsveitarnafninu við ýmis tækifæri.

Boney M. sló í gegn árið 1976 með laginu "Daddy Cool". Í kjölfarið fylgdi röð af risasmellum eins og "Sunny" (1976), "Ma Baker" (1977) og "Belfast" (1977). Árið 1978 sló Boney M. öll met með smáskífunni Rivers Of Babylon. B-hliðin á Rivers Of Babylon innihélt smellinn "Brown Girl In The Ring". Á eftir fylgdu vinsælar smáskífur með lögum eins og "Rasputin" (1978) og jólalaginu "Mary's Boy Child – Oh My Lord" (1978), sem sló mörg sölumet, eins og Rivers Of Babylon. Undir lok áratugarins komu út Hooray! Hooray! It's A Holi- Holiday (1979), El Lute/Gotta Go Home (1979) og Bahama Mama/I'm Born Again (1979).

Liz Mitchell og Marcia Barrett sungu kvenraddirnar í hljóðverinu (á plötunum) og sungu bæði forsöng og bakraddir. Framleiðandinn, Frank Farian, söng djúpu karlröddina sem er kölluð "rödd Bobbys". Þegar Reggie Tsiboe gekk í sveitina varð hann líka hluti af stúdíóteyminu og söng forsöng og bakraddir á nokkrum upptökum hennar á tímabilinu 1982–1985.

Á tónleikum sveitarinnar sungu allir meðlimir hennar á sviðinu. Marcia Barrett og Liz Mitchell fluttu megnið af lögunum, en á sviði var karlröddin sungin af Bobby Farrell. Maizie Williams söng líka á tónleikum svo hljómsveitin virkaði fullkomlega á sviði á tónleikaferðalögum. Þegar Reggie Tsiboe kom í stað Bobby Farrell söng hann líka á tónleikum, þar sem hann var hluti af stúdíóteyminu.

Plötur
Hljómsveitin gaf út næstum 40 smáskífur á ferli sínum og yfir 10 hafa komið út eftir að hún leystist upp. Um 20 safnplötur hafa auk þess komið út. Breiðskífur sveitarinnar eru 8 talsins:
Take the Heat off Me (1976)
Love for Sale (1977)
Nightflight to Venus (1978)
Oceans of Fantasy (1979)
Boonoonoonoos (1981)
Christmas Album (1981)
Ten Thousand Lightyears (1984)
Eye Dance (1985)

Þýskar hljómsveitir
Diskóhljómsveitir

Boney M.


Cancrinia,  rod glavočika smješten u tribus Anthemideae. Nekoliko vrsta trajnica i polugrmova rasprostranjeno je od Kazahstana i Kirgistana na istok do Kine

Vrste
 Cancrinia chrysocephala Kar. & Kir.
 Cancrinia discoidea (Ledeb.) Poljakov ex Tzvelev
 Cancrinia krasnoborovii Khanm.
 Cancrinia lasiocarpa C.Winkl.
 Cancrinia maximowiczii C.Winkl.
 Cancrinia tianschanica (Krasch.) Tzvelev

Izvori

Anthemideae incertae sedis

Cancrinia


Souk El Had se poate referi la:
Souk El Had, localitate în provincia Boumerdès, Algeria
Souk El Had, localitate în provincia Relizane, Algeria

Souk El Had


Dumitru Tudose () a fost un general român care a luptat pe frontul antisovietic în cel de-al Doilea Război Mondial.

Cariera militară
A absolvit Școala de Ofițeri în 1911. A fost înaintat în 16 octombrie 1935 la gradul de colonel.

Colonelul Tudose a îndeplinit funcția de prim-subșef de Stat Major al Armatei, preocupându-se de satisfacerea nevoilor unităților militare care luptau pe front, și a fost numit apoi comandant militar al municipiului Chișinău. A fost decorat pe 23 decembrie 1941 cu Ordinul "Coroana României" cu spade în gradul de comandor și cu panglică de "Virtute Militară" "pentru zelul și priceperea de care a dat dovadă în calitate de prim-subșef de Stat Major al Armatei, asigurând organizarea spatelui și funcționarea serviciilor pentru satisfacerea cerințelor frontului, mergând la unități pe front spre a vedea nevoile la fata locului și lua măsuri imediate. La ocuparea Chișinăului a fost numit comandant militar al municipiului, împrejurarea în care s'a arătat bun organizator și militar hotărât".

Luându-se în considerare vechimea în grad și meritele militare dovedite pe câmpul de luptă, a fost înaintat în 24 ianuarie 1942 la gradul de general de brigadă.
În 1949, Dumitru Tudose a fost arestat și condamnat la 20 de ani de pușcărie, a fost eliberat în 1955 și reabilitat în 1966.

Decorații
  Ordinul "Coroana României" în gradul de Comandor (8 iunie 1940)
  Ordinul "Coroana României" cu spade în gradul de comandor și cu panglică de "Virtute Militară" (23 decembrie 1941)

Note

Nașteri în 1889
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Coroana României
Decese în secolul al XX-lea
Persoane reabilitate

Dumitru Tudose


Rocinante, ortografiat și Rosinante, () este calul lui Don Quijote din romanul Don Quijote de la Mancha de Miguel de Cervantes. În multe privințe, Rocinante poate fi considerat nu doar calul lui Don Quijote, ci și o dublură animalieră a acestuia: la fel ca Don Quijote, el este încăpățânat, a trecut de prima tinerețe și s-a angajat într-o sarcină peste capacitățile sale.

Etimologie
 înseamnă în spaniolă un cal de povară sau o gloabă, dar poate însemna, de asemenea, un om grosier sau ignorant. Există cuvinte similare în franceză (roussin; rosse), portugheză (rocim) și italiană (ronzino). Etimologia cuvântului este incertă.

Numele calului este un joc complex de cuvinte. În spaniolă, ante are mai multe sensuri și poate fi un cuvânt de sine stătător, dar și un sufix. Un sens este "înainte" sau "anterior". Un altul este "în față". Ca sufix, -ante este adverbial în limba spaniolă; rocinante se referă la aspectul său de rocín. "Rocinante" urmează modelul lui Cervantes de a folosi cuvinte polivalente, ambigue, care este un aspect comun pe tot parcursul romanului.

În capitolul 1, Cervantes descrie motivul schimbării numelui calului de către Don Quijote:

Petrecu patru zile gândindu-se ce nume ar putea să-i dea, pentru că (așa cum și-a spus) nu era drept ca un cal aparținând unui cavaler atât de vestit și cu atâtea merite să nu aibă un nume deosebit, și se strădui să-l adapteze astfel încât să arate ceea ce a fost înainte de a-i aparține unui cavaler rătăcitor și ceea ce a devenit apoi."

Modificarea numelui semnifică deci schimbarea statutului său din cel de "mârțoagă" în cel de armăsar "de neam mare". Cervantes descrie astfel alegerea de către Don Quijote a numelui calului: nombre, a su parecer, alto, sonoro y significativo de lo que había sido cuando fue rocín, antes de lo que ahora era, que era antes y primero de todos los rocines del mundo — "nume, în opinia lui, măreț, sonor și semnificativ pentru ceea ce a fost înainte de a deveni ceea ce era acum, primul dintre toate mârțoagele din lume".

Note

Cai
Don Quijote

Rocinante


Anđelika (kravujac, kravojac, kravačac, trava svetoga duha, lat. Angelica), biljni rod iz porodice štitarki. Postoji preko 100 vrsta uglavnom sa sjeverne polutke. U Hrvatsoj rastu vrste ljekovita anđelika i šumska anđelika.

To je dvogodišnje i trajno zeljasto bilje koje naraste preko dva metra visine. Listovi su veliki, rasperani na rubovima nazubljeni. Stabljike su okrugle, uspravne i šuplje, pri vrhu razgranate a pri dnu zadebljane. Žutobijeli cvjetovi su skupljeni u veliki štitac, a cvatu u srpnju i kolovozu. Plosnati plodovi imaju krila.

Ljekovita anđelika poznata je po ljekovitosti. Skupljaju se list, korijen i sjeme, a njezini ljekovi nesmiju se davati trudnicama, dijabetičarima i dojiljama.

Močvarna anđelika ne pripada ovom rodu, nego rodu Ostericum.

Vrste

 Angelica acutiloba (Siebold & Zucc.) Kitag.
 Angelica adzharica Pimenov
 Angelica ampla A.Nelson
 Angelica angelicastrum (Hoffmanns. & Link) Cout.
 Angelica anomala Avé-Lall.
 Angelica apaensis R.H.Shan & C.C.Yuan
 Angelica archangelica L.
 Angelica arguta Nutt.
 Angelica atropurpurea L.
 Angelica biserrata (R.H.Shan & C.Q.Yuan) C.Q.Yuan & R.H.Shan
 Angelica brevicaulis (Rupr.) B.Fedtsch.
 Angelica breweri A.Gray
 Angelica californica Jeps.
 Angelica callii Mathias & Constance
 Angelica canbyi J.M.Coult. & Rose
 Angelica capitellata (A.Gray) Spalik, Reduron & S.R.Downie
 Angelica cartilaginomarginata (Makino ex Y.Yabe) Nakai
 Angelica cincta H.Boissieu
 Angelica cryptotaeniifolia Kitag.
 Angelica cyclocarpa (C.Norman) M.Hiroe
 Angelica czernaevia (Fisch. & C.A.Mey.) Kitag.
 Angelica dabashanensis C.Y.Liao & X.J.He
 Angelica dahurica (Hoffm.) Benth. & Hook.f. ex Franch. & Sav.
 Angelica dailingensis Z.H.Pan & T.D.Zhuang
 Angelica dawsonii S.Watson
 Angelica decurrens (Ledeb.) B.Fedtsch.
 Angelica decursiva (Miq.) Franch. & Sav.
 Angelica dentata (Chapm.) J.M.Coult. & Rose
 Angelica duclouxii Fedde ex H.Wolff
 Angelica edulis Miyabe ex Y.Yabe
 Angelica furcijuga Kitag.
 Angelica genuflexa Nutt.
 Angelica gigas Nakai
 Angelica glauca Edgew.
 Angelica gmelinii (DC.) Pimenov
 Angelica grayi (J.M.Coult. & Rose) J.M.Coult. & Rose
 Angelica hakonensis Maxim.
 Angelica hendersonii J.M.Coult. & Rose
 Angelica heterocarpa M.J.Lloyd
 Angelica inaequalis Maxim.
 Angelica indica Pimenov & Kljuykov
 Angelica japonica A.Gray
 Angelica kaghanica Ishtiaq & Qureshi
 Angelica kangdingensis R.Shan & F.T.Pu
 Angelica keiskei (Miq.) Koidz.
 Angelica kingii (S.Watson) J.M.Coult. & Rose
 Angelica komarovii (Schischk.) V.N.Tikhom.
 Angelica laevis J.Gay ex Avé-Lall.
 Angelica laurentiana Fernald
 Angelica laxifoliata Diels
 Angelica lignescens Reduron & Danton
 Angelica likiangensis H.Wolff
 Angelica lineariloba A.Gray
 Angelica longicaudata C.Q.Yuan & R.H.Shan
 Angelica longipes H.Wolff
 Angelica lucida L.
 Angelica maowenensis C.Q.Yuan & R.H.Shan
 Angelica megaphylla Diels
 Angelica mexicana Vatke
 Angelica minamitanii T.Yamaz.
 Angelica × mixta Nyár. ex Todor
 Angelica morii Hayata
 Angelica morrisonicola Hayata
 Angelica muliensis C.Y.Liao & X.G.Ma
 Angelica multicaulis Pimenov
 Angelica multisecta Maxim.
 Angelica nakaiana (Kitag.) Pimenov
 Angelica nelsonii J.M.Coult. & Rose
 Angelica nitida H.Wolff
 Angelica nubigena (C.B.Clarke) P.K.Mukh.
 Angelica oreada (Diels) M.Hiroe
 Angelica pachycarpa Lange
 Angelica pachyptera Avé-Lall.
 Angelica paeoniifolia R.H.Shan & C.C.Yuan
 Angelica pinnata S.Watson
 Angelica pinnatiloba R.Shan & F.T.Pu
 Angelica polymorpha Maxim.
 Angelica pseudoselinum H.Boissieu
 Angelica pseudoshikokiana Kitag.
 Angelica pubescens Maxim.
 Angelica pyrenaea (L.) Spreng.
 Angelica razulii Gouan
 Angelica roseana L.F.Hend.
 Angelica sachokiana (Karjagin) Pimenov & V.N.Tikhom.
 Angelica saxatilis Ledeb.
 Angelica saxicola Makino ex Y.Yabe
 Angelica scabrida Clokey & Mathias
 Angelica seatonii J.M.Coult. & Rose
 Angelica setchuenensis Diels
 Angelica shikokiana Makino ex Y.Yabe
 Angelica sinanomontana Kitag.
 Angelica sinensis (Oliv.) Diels
 Angelica sylvestris L.
 Angelica taiwaniana S.S.Ying
 Angelica tarokoensis Hayata
 Angelica tenuisecta (Makino) Makino
 Angelica ternata Regel & Schmalh.
 Angelica tianmuensis Z.H.Pan & T.D.Zhuang
 Angelica tomentosa S.Watson
 Angelica triquinata Michx.
 Angelica turcica Hamzaoglu & Koç
 Angelica ubadakensis (Koidz.) Kitag.
 Angelica ursina (Rupr.) Maxim.
 Angelica valida Diels
 Angelica venenosa (Greenway) Fernald
 Angelica viridiflora (Turcz.) Benth. ex Maxim.
 Angelica wheeleri S.Watson
 Angelica yakusimensis H.Hara

Izvori

Vanjske poveznice

Selineae

Anđelika


Garçonne var en moderetning i det 20. århundrede fra de brølende 1920'ere: mellem 1919 og 1929; mellem den første verdenskrigs afslutning og den økonomiske krise.

Sammen med moderetningen opstod også fænomenet garçonne som et resultat af kvindefrigørelsen og et krav om ligestilling, og som udtrykte en kulturel forandring i den vestlige verdens kvindesyn og derved ligger til grund for vore dages kvindesyn og som betegner en "pige med drengeagtig skikkelse og frisure".

Oprindelse
Ordet "garçonne" , drengepige er afledt af "garçon" (det franske ord for dreng). Det ses allerede i det 13. århundrede i formen "garçone, i betydningen en forfløjen kvinde, men da optræder det som en hapax. Det genopstår i 1880 hos forfatteren Joris-Karl Huysmans om en ung halvvoksen kvinde, med former der stadig er barnlige, og blev populariseret i Victor Marguerittes roman La Garçonne fra 1922. En roman der i øvrigt affødte talrige diskussioner om den moderne kvinde.

Begrebet blev synonymt med den frigjorte kvinde, der var aktiv og autonom og fri i sit udtryk. Hun gik ud, dansede, røg, dyrkede sport, kørte bil og rejste. I sit oprør mod det bestående udfordrede hun normerne ved at have udenomsægtskabelige affærer eller udleve sin seksualitet - ofte homo- eller biseksualitet - i åbne forhold.

Moderetningen opstod i Paris; specielt under indflydelse fra Coco Chanel.

Udøverne chokerede verden, og som historikeren Françoise Thébaud påpeger, viste den også illusionerne og angsten i det franske samfund i 20'erne og 30'erne. Garçonnen var primært et forbillede for radikale feminister og lesbiske. Selvom den primært blev grebet af kunstnere og homoseksuelle, blev den også udbredt til arbejderklassen i byerne og i mindre grad på landet.

Karakteristika
Garçonnens udseende var udpræget androgynt og langlemmet, hvor hverken bryst eller talje var markeret og med en kort drengefrisure.

Tøjet
Kjolesnittet var rørformet, taljen blev sænket til hoften.

Første gang i beklædningshistorien dækkede tøjet kun benene til knæene. I 1924 gik kjolesømmen ca. 26 cm fra jorden, i 1925 30-35 cm fra jorden, i 1926 40 cm fra jorden - hvorefter nederdelene igen blev længere frem mod 1930, hvor længden stabiliseredes 30-32 cm fra jorden.

Grænserne mellem mandlig og kvindelig påklædning udviskedes: spadseredragten blev enklere eller forsvandt helt, den langærmede sweater og skjorten med krave og manchetter holdt sin indtog i damegarderoben: Coco Chanel introducerer blazeren i sin kollektion i 1926, kjolen bliver afløst af rummelige bukser. Visse kvinder begynder ovenikøbet at gå med habit med slips eller butterfly, manchetknapper, bowlerhat, spadserestok og monokel for at vise Garçonnen som omstyrtende, oprørsk, feministisk og nogle gange lesbisk, som Georgel karikerer i sin sang La Garçonne i 1923. Den blev i Danmark sunget af Liva Weel.

Som en følge af indførelsen af buksenederdelen til cykelbrug fremkom der også tøj, der var beregnet til sport, herunder badetøj. Sportswear lanceredes af modeskaberen Jean Patou til den berømte tennismester Suzanne Lenglen. Han skabte det første strikkede badetøj og åbnede to forretninger med det i 1924, året for de olympiske vinterlege i Chamonix og sommerlegene i Paris. I 1927 præsenterede Elsa Schiaparelli en kollektion Til sport; de strikkede sweatre afsluttedes med en falsk slipseknude og blev en øjeblikkelig succes.

Stoffet jersey blev i 1916 brugt af Chanel til hverdagstøj. Sonia Delaunay skilte sig ud ved at kreere stoffer med geometriske mønstre, stærke og kontrasterende farver inspireret af Art deco. Til aftenbrug blev brugt luksuøse materialer som lamé, strass , broderi samt strudsefjer til boaer og vifter.

Undertøjet
Frigørelsen af kroppen fører til lettere undertøj. Efter kritik af hygiejnikerne og Paul Poiret forsvandt korsettet. Det blev reduceret til en hofteholder eller en strømpeholder og en brystholder eller bare en enkel buksedragt i midten af 20'erne. Det slanke udseende er i høj kurs og et bånd gør brystet fladt.

Da tøjet blev kortere, forsvandt underskørter og de langbenede underbukser. Og tykke strømper bliver afløst af silkestrømper. I midten af 1920'erne blev strømpebånd populære igen.

Hårmoden
Moden med kort hår bredte sig til hele samfundet: i 1925 fulgte en af tre kvinder denne mode , og garçonnefrisuren blev hurtigt navnet på en frisure med kort hår klippet i pagehår og tætsiddende ved ørerne.

Tilbehøret

Et populært tilbehør var små tætsiddende hatte, båret lavt foran som en forlængelse af tøjet som klokkehat, kasket, kalot, baret eller hue.

En nøgen hals og nakke og kjoler, hvor ryggen er bar, gør øreringe interessante. Lange halskæder og lange løstsiddende tørklæder à la Isadora Duncan gør også sit til at fremstå højere og tyndere. De bare arme er gode steder at bære armbånd.

Cigaretetuiet og cigaretrøret blev nye accessoires i kvindemoden.

Kosmetik
Selv om udseendet var rent og androgynt, var der stor interesse for skønhedsprodukter og makeup. På en solbrændt hud, plukker man øjenbrynene, øjnene blev sminket med kohl og øjenvipperne med mascara, munden bliver fremhævet. Mærket Rouge baiser kom frem i 1927 på samme tid som læbestiften holder sit indtog.

Den første aftersun lanceres af Nivea i 1922, den første sololie, der beskytter huden, Huile de Chaldée, skabes i 1927 af Jean Patou. Han lancerer også den første unisex parfume, Le Sien, i 1929, hvor reklamen viser en kvindelig golfspiller og sloganet "".

Personer
I Frankrig er den bedst kendte repræsentant for denne stil Coco Chanel, dels på grund af hendes påklædning, dels på grund af hendes opførsel.

Colette, som allerede havde kort hår i 1902, bankkvinden Marthe Hanau, sportskvinden Violette Morris, Suzy Solidor Kiki de Montparnasse er også repræsentanter for stilen.

I maleriet er det blandt andet portrætter af Kees van Dongen, der viser garçonnen — et af hans billeder bærer fra 1912 hedder La Garçonne. Flere malerier af Tamara de Lempicka illustrerer garçonnerne: specielt St Maurice (fra 1929) og det berømte selvportræt Tamara à la Bugatti verte (1925).

Flere skuespillerinder i amerikansk film, bliver ikoner for moderetningen: Marlene Dietrich, Greta Garbo, Joan Crawford, Clara Bow, der åbenlyst lever i et åbent forhold, og specielt Louise Brooks med sin korthårsfrisure med spytkrøller.

Kilder

Bibliografi
 .
 .
 .
 .
 .

Se også
 Drengepige

Mode
1920'erne
Mellemkrigstiden

Garçonne


Wahlberg's eagle (Hieraaetus wahlbergi) is a bird of prey that is native to sub-Saharan Africa, where it is a seasonal migrant in the woodlands and savannas.
It is named after the Swedish naturalist Johan August Wahlberg. Like all eagles, it belongs to the family Accipitridae.

Description

Wahlberg's eagle is a medium-sized raptor, and the sexes are similar. It is about  in length with a wingspan of  and a body mass of  for males and  for females on average. The head has a small crest, and the legs are yellow. The plumage tone is variable but may be dark brown except for dark-streaked grey undersides to the flight feathers, and a barred grey undertail. Light and dark plumage phases occur. A pale variant may be much lighter brown with whitish, rather than grey undertail and flight feather undersides. The pale variant is much less common than the darker variant.

Distribution and habitat
Wahlberg's eagle is distributed from central Chad to the north-east coast of South Africa. Its western boundary is thought to be Cameroon, although it most commonly occurs further east across the continent.
Within this large range, it usually remains between sea-level and , but has also been documented at an altitude of  in Ethiopia.

Wahlberg's eagles cover large distances in short periods. In 1994, a female Wahlberg's eagle was tracked over a period of 9 months, during which it covered over  from northern Namibia to Chad and back; its range between breeding in the south and non-breeding areas in the north was , and it travelled over  due north in just five days after leaving its breeding grounds.

Behaviour and ecology
Wahlberg's eagle mainly hunts birds (including other raptors such as the Gabar goshawk and Barn owl), although it also feeds on reptiles (various lizards and snakes) and a few small mammals (Tree squirrels, Mongooses, Hares). It has also been recorded eating various Invertebrates such as termites, grasshoppers and beetles.

Wahlberg's eagle breeds mainly in southern Africa during the October to February period. It builds a stick nest in the fork of a tree or the crown of a palm tree. Wahlberg's eagles are monogamous and form long-term pair bonds. They are well known for complex and spectacular aerial courtship displays. They are very territorial and solitary nesters. The nest is often reused by the same pair through multiple years. Their breeding season occurs during the wet season of northern South Africa from October to February as food is more readily available. The female feeds the chicks with food provided by the male eagle.
Reductions in reproductive output were observed in the 1990s, which were thought to be related to increased population density in Wahlberg's eagles; breeding success was highly density dependant, and resource availability did not play a part in this phenomenon.

Taxonomy

Studies of marker gene sequences (published 2004–2005) found Wahlberg's eagle belonged to a clade containing Hieraaetus pennatus, H. morphnoides, H. ayeresii, and H. (m.) weiskei.
Since then, many taxonomic checklists changed from Aquila wahlbergi to Hieraaetus wahlbergi.  However, the African Bird Club (as of the 2012 checklist) and the Second Southern African Bird Atlas Project (as of 2014) continue to keep Aquila wahlbergi separate from the Hieraaetus species.

References

 Birds of The Gambia by Barlow, Wacher and Disley,

External links
 Wahlberg's eagle - Species text in The Atlas of Southern African Birds

Wahlberg's eagle
Wahlberg's eagle
Birds of prey of Sub-Saharan Africa
Wahlberg's eagle
Birds of East Africa

Wahlberg's eagle


d'Alexandrie est un  patriarche copte d'Alexandrie du  au .

Contexte
Selon L'Art de vérifier les dates il se nommait Abulmaged (Abu al-Majd) et était le fils d'un marchand syrien nommé Abulgared (Abu Ghaleb ibn Sawiris) d'abord moine au monastère Saint-Macaire de Scété. Il succèda à   le  ou selon Venance Grumel le .

Il fut le dernier patriarche copte à consacrer un évêque pour la Cyrénaïque avant que la région ne devînt totalement musulmane.  mourut le jour 12 de Tybi, 932 A.M. selon le calendrier copte. Soit le . Faute d'un accord sur son successeur le siège demeura vacant pendant 19 ans 5 mois et 10 jours.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche d'Alexandrie
Décès en 1216
Patriarche du XIIe siècle

Jean VI d'Alexandrie (Copte)


Joan Greenwood (Londres, 4 de marzo de 1921 – 27 de febrero de 1987) fue una actriz británica. Con su característica voz ronca y precisa elocución, fue quizás más conocida por su papel de Gwendolen en el filme The Importance of Being Earnest (1952).

Biografía
Nacida en Chelsea, Londres, estudió en la Royal Academy of Dramatic Art. Greenwood tuvo una importante y larga carrera como actriz teatral, actuando con la compañía de Donald Wolfit en los años posteriores a la Segunda Guerra Mundial.

Un papel destacado de Greenwood fue el de Olga, interpretado junto a Spike Milligan, en la producción dirigida por Frank Dunlop de la obra Oblómov, basada en la novela del escritor ruso Iván Goncharov. El estreno tuvo lugar en el Teatro Lyric de Londres el 6 de octubre de 1964.

Greenwood hizo también destacadas actuaciones cinematográficas, sobresaliendo de entre ellas las de Gwendolen en The Importance of Being Earnest (1952) y Sibella en la comedia negra Kind Hearts and Coronets (1949). También trabajó en otras dos comedias de los Estudios Ealing, Whisky Galore! y The Man in the White Suit.

Además, hizo primeros papeles en Stage Struck (1958), en el filme basado en la obra de Julio Verne La isla misteriosa (1961), y en Tom Jones (1963). Su última película fue Little Dorrit, rodada en el año de su fallecimiento. Greenwood es también recordada por encarnar a Lady Carlton en la sitcom británica Girls On Top.

En 1960 Greenwood hizo el papel del título en una producción de Hedda Gabler representada en el Teatro Oxford Playhouse. Trabajando con ella, en el papel del Juez Brack, estaba el actor André Morell. Ambos se enamoraron y volaron en secreto a Jamaica, donde se casaron. La pareja permaneció unida hasta el momento de la muerte de Morell, ocurrida en 1978. Tuvieron un hijo, Jason, actor cinematográfico en filmes como Su majestad Mrs. Brown (1997) y Wilde (1997).

Joan Greenwood falleció a causa de un infarto agudo de miocardio en Londres en 1987, unos días antes de cumplir los 66 años de edad.

Filmografía
My Wife's Family (1941)
He Found a Star (1941)
The Gentle Sex (1943)
Latin Quarter (1945)
They Knew Mr. Knight (1946)
A Girl in a Million (1946)
The Man Within (1947)
The October Man (1947)
The White Unicorn (1947)
Saraband for Dead Lovers (Matrimonio de estado) (1948)
 The Bad Lord Byron (1949)
Whisky Galore! (1949)
Kind Hearts and Coronets (Ocho sentencias de muerte) (1949)
Flesh & Blood (1951)
The Man in the White Suit (1951)
Young Wives' Tale (1951)
Le Passe-muraille (también titulada Mr Peek-a-boo) (1951)
The Importance of Being Earnest (1952)
Knave of Hearts (1954)
Father Brown (El detective) (1954)
Moonfleet (Los contrabandistas de Moonfleet) (1955)
Stage Struck (1958)
La isla misteriosa (1961)
 The Amorous Prawn (1962)
Tom Jones (1963)
The Moon-Spinners (1964)
Barbarella (1968) (voz)
 Girl Stroke Boy (1971)
 The Uncanny (1977)
The Water Babies (La leyenda del lago mágico) (1978) (film de animación)
The Hound of the Baskervilles (1978)
At Bertram's Hotel (1987)
Little Dorrit (1988)

Referencias

Enlaces externos

 Fotografías de Joan Greenwood
 Screen Legends Joan Greenwood

Alumnado de la Real Academia de Arte Dramático
Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra
Actores de televisión de Estados Unidos
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Actrices de Inglaterra
Fallecidos en Londres

Joan Greenwood


Fanári, en , est un village côtier du dème Komotiní dans le district régional de Rhodope en Macédoine-Orientale-et-Thrace en Grèce.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Village en Macédoine-Orientale-et-Thrace
Localité en Rhodope (district régional)

Fanári (Rhodope)


Malaya ayısı (Helarctos malayanus), ayıgiller (Ursidae) familyasından, esasen güneydoğu Asya'nın (Sumatra ve Borneo gibi) tropikal yağmur ormanlarında yaşayan bir ayı türüdür.

Malaya ayısı için "güneş ayısı" ya da "tropikal ayı" adları da kullanılır. Göğsünde nal veya gerdanlık biçiminde sarımsı-turuncu bir leke bulunur.

Açıklama
Var olan ayıların en küçüğüdür ve çok iyi tırmanıcıdır. Ortalama uzunlukları 120 cm, ağırlıkları 50 kg kadardır. Sık ve kısa tüyleri pırıl pırıl ve siyahtır. Hepçildir ve genel olarak meyvelerle beslenir.

Bilimsel adlandırma
Malaya ayısı için Wikipedia'da açılmış olan Sun Bear maddesinde yer alan bilimsel sınıflandırma tablosunda, cins için "Ursus (Helarctos)" ve tür için de "Ursus (Helarctos) malayanus" adlarına yer verilmektedir. Ancak:
 Wikispecies'deki "Ursus" maddesinde "Ursus malayanus" bulunmamaktadır ; Malaya ayısı, "Helarctos malayanus" olarak, "Helarctos" cinsi maddesinde görülmektedir .
 Bütünleştirilmiş Taksonomik Bilgi Sistemi'nin (Integrated Taxonomic Information System, ITIS) internet sitesinde de benzer bir durum söz konusudur:
 Helarctos, içinde tek bir tür olarak Helarctos malayanus`u (güneş ayısı) içeren bir cinstir.
 Ursus cinsinde yer alan türler içinde, "Ursus malayanus" olarak adlandırılmış bir tür yoktur.
 IUCN Helarctos malayanus olarak geçmektedir.

Kitap

Kaynakça

Durumu hassas hayvanlar
Ayıgiller
Doğu Asya faunası
Güneydoğu Asya memelileri
Bangladeş'teki memeliler
Borneo faunası
Endonezya'daki memeliler
Hindistan'daki memeliler
Malezya'daki memeliler
Sumatra
Tayland'daki memeliler
Asya etçilleri
1821'de bilim
Thomas Horsfield tarafından adlandırılmış taksonlar

Malaya ayısı


Lascăr Pană (n. 14 septembrie 1934, Constanța - d. 17 septembrie 2017, Baia Mare) a fost un mare antrenor de handbal român și președinte de onoare al clubului pe care l-a înființat în 1974, HC Minaur Baia Mare. Alături de Ioan Kunst-Ghermănescu și Niculae Nedeff, el a condus echipa națională a României care a obținut medalia de bronz la Jocurile Olimpice din 1980, de la Moscova.

Biografie
Născut la Constanța, Lascăr Pană a jucat mai întâi fotbal ca junior și a devenit campion de juniori cu Competrol București, în 1952. Mama sa, care nu aprecia fotbalul, i-a interzis să mai continue și i-a cerut să aleagă orice alt sport, așa că Lascăr Pană a optat pentru handbal. Primele meciuri le-a jucat în 1956, la Progresul Bacău, evoluând ca inter și uneori chiar pivot. După 4-5 ani în care a avut rezultate ca jucător la mai multe echipe din țară, el s-a întors la Bacău ca antrenor-jucător al echipei Dinamo Bacău și a pus bazele handbalului în orașul moldovean. S-a mutat apoi la Voința București, echipă cu care a promovat în divizia A, pe atunci principala divizei a campionatului republican.

În 1970, Lascăr Pană a ajuns la Baia Mare, unde a preluat echipa Minerul. În 1974, Pană a avut inițiativa înființării primului club exclusiv de handbal din România, Minaur Baia Mare. Cu Lascăr Pană la conducere, timp de 25 de ani, Minaur nu s-a clasat niciodată mai jos de locul patru în campionatul național. În acest timp, la Minaur au jucat handbaliști valoroși precum Iosif Boroș, Maricel Voinea, Gheorghe Covaciu sau Alexandru Stamate. Lascăr Pană a câștigat de două ori cu Minaur Cupa IHF, în 1985 și 1988, și a calificat de trei ori echipa în semifinalele Cupei Cupelor, în 1979, 1980 și 1986.

Antrenorul Pană a pregătit în câteva rânduri și echipele naționale ale României: cea universitară, România B și echipa de seniori. În 1980, alături de Ioan Kunst-Ghermănescu și Niculae Nedeff, el a obținut cu selecționata de seniori medalia de bronz la Jocurile Olimpice de la Moscova.

Între 1990 și 1995, Pană a condus loturile naționale masculine ale Greciei, cu care a obținut locul patru la Jocurile  Mediteraneene și s-a calificat de trei ori în finala Campionatului Mondial pentru tineret. În anii următori, Lascăr Pană a ocupat diverse funcții administrative în cadrul Federației Române de Handbal și a devenit consilier local al municipiului Baia Mare din partea PSD, îndeplinind timp de un an și funcția de președinte al Comisiei de Sport a Consiliului Local. În 2009, el a devenit președintele de onoare al clubului pe care el însuși l-a creat, HC Minaur Baia Mare. Între 2014 și 2015 a fost numit director tehnic al echipei feminine de handbal HCM Baia Mare.

Lascăr Pană a încetat din viață pe 17 septembrie 2017, într-o secție de terapie intensivă unde era internat de câteva săptămâni în urma serioaselor probleme medicale de care suferea.

Palmares

Club
Campionatul Național:
Medalie de argint: 1980, 1981, 1985, 1992
Medalie de bronz: 1968, 1974, 1975, 1976, 1978, 1982, 1983, 1984, 1987, 1988, 1989, 1990

Cupa României:
Câștigător: 1983, 1984, 1989

Cupa Cupelor EHF:
Semifinalist: 1979, 1981, 1986

Cupa IHF:
 Câștigător: 1985, 1988

Echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de bronz: 1980

Alte funcții

Note

Nașteri în 1934
Antrenori de handbal români
Antrenori emeriți români
Handbaliști români
Medaliați olimpici cu bronz români
Constănțeni
Băimăreni
Cetățeni de onoare ai Băii Mari

Lascăr Pană


Yukarıçiftlik, Karabük ilinin Safranbolu ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Karabük il merkezine 14 km, Safranbolu ilçe merkezine 6 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Safranbolu belde ve köyleri

Yukarıçiftlik, Safranbolu


Cimitirul evreiesc Giurgiului este cel mai mare din cele trei cimitire evreiești care mai există în prezent în București și al doilea ca mărime din România, după cel din Iași. Cimitirul a fost inaugurat în 1929-1930 (astăzi această parte aflându-se la șos. Giurgiului nr. 128), iar în 1945 a fost adăugată partea din șos. Giurgiului nr. 162. Pe o suprafață de 140.000 mp se găsesc 35.000-40.000 de morminte, dintre care unele aparțin victimelor din Holocaust și ostașilor evrei eroi ai poporului român.

Cimitirul Giurgiului este traversat de o linie de cale ferată, care îl împarte în două părți distincte. De o parte se află vechiul cimitir, cu monumente funerare artistice. De cealaltă parte, este situat cimitirul cel nou, mai aproape de Șosea. Pe toată lungimea gardului acestuia au fost așezate 2-3 rânduri de morminte pentru a se face imposibilă înstrăinarea vreunei porțiuni din cimitir.

La intrarea în partea veche a cimitirului se află o parte din pietrele tombale transferate din cel mai vechi cimitir evreiesc din București din strada Sevastopol (datând din secolul al XVII-lea), care a fost desființat în timpul Holocaustului sub regimul Antonescu. Tot aici se află și un monument în memoria victimelor de pe vasul Struma, monumentul victimelor de pe vasul Mefküre și un memorial al victimelor Pogromului din ianuarie 1941 de la București.

În anul 2008 cimitirul a fost vandalizat, fiind profanate și distruse 131 de monumente funerare, care au fost restaurate apoi în anul 2010 de Federația Comunităților Evreiești din România cu fonduri contribuite de membrii Comisiei Statelor Unite de conservare a moștenirii Americii în străinătate.

În noaptea dintre 23-24 aprilie 2017, la data când evreii comemorează ziua Holocaustului, zece monumente funerare din cimitir au fost sparte. Poliția a identificat trei adolescenți care au recunoscut faptele, iar agenții de pază a cimitirului au fost amendați.

Persoane înmormântate
 Sevilla Pastor (1906-1981), actriță română cu o carieră de 50 de ani în teatrul idiș
 Iancu Țucărman (1922-2021), inginer agronom, supraviețuitor al Pogromului de la Iași
 Olga Zaicik (1921-2013), traducătoare română de literatură poloneză

Vezi și
 Cimitirul evreiesc Filantropia din București
 Cimitirul evreiesc Sefard din București
 Fostul cimitir evreiesc Sevastopol din București

Referințe

Legături externe
 Memoria cimitirelor evreiești, Federația Comunităților Evreiești din România cu sprijinul Ministerului Culturii și Cultelor, 2007
 HISTORIC JEWISH SITES IN ROMANIA , și Attachment I: Pictures of Select Sites , United States Commission for the Preservation of America's Heritage Abroad, 2010
 Cimitirele evreiesti (sefard si ashkenaz), metropotam.ro
 Lista monumentelor profanate la Cimitirul Giurgiului

Giurgiului
Giurgiului, București
Fondări în 1929
Sector 4

Cimitirul evreiesc Giurgiului din București


Moskova Konferansı, 1943 yılı Ekim ayında Moskova'nın Dışişleri Bakanları düzeyinde toplanan Amerika Birleşik Devletleri, Birleşik Krallık, Sovyetler Birliği ve Çin'in katılımıyla gerçekleşen bir toplantıdır. Ayrıca, Tahran Konferansı müttefiklerin ilk buluşmalarıdır. Konferansa Birleşik Krallık'tan Sir Anthony Eden, ABD'den Cordell Hull, Sovyetler Birliği'nden Vyacheslav Molotov ile Çin Dışişleri Bakanı katılmıştır.

Görüşülen konular ve alınan kararlar
Sovyetler Birliği Almanya'ya karşı nihai zafere kadar savaşacağı konusunda güvence verdi. Daha önce böyle bir güvence yoktu ve Sovyetler Birliği'nin Almanya ile anlaşmasından korkulmaktaydı. Böylece, müttefikler arasında kuşkular silinmiş oldu.

Sovyetler Birliği, savaştan sonra kurulacak olan uluslararası kuruluşu destekleyeceğini söyledi. II. Dünya Savaşı sırasında, uzunca bir süre, Milletler Cemiyeti'nin savaştan sonra faaliyet göstereceği düşünülmüştü. Ancak, Milletler Cemiyeti uluslararası alandaki saygınlığını yitirmişti. ABD Milletler Cemiyeti'ne üye değildi ve üye olacağı yeni bir örgütün kurulmasını istiyordu. Sovyetler Birliği ise Finlandiya'ya saldırması yüzünden Milletler Cemiyeti'nden atılmıştı. Moskova'da yeni bir uluslararası örgütün kurulması konusunda anlaşmaya varıldı.

Konferansta, 1938 yılında Almanya tarafından işgal edilen Avusturya'nın durumu üzerinde de duruldu. Sorun Avusturya'nın düşman mı yoksa işgale uğramış dost bir devlet olarak mı kabul edileceği noktasında düğümleniyordu. Moskova'da bu devletin işgale uğramış dost bir ülke olduğu ve savaştan sonra kendisiyle bir barış antlaşması yapılmasının söz konusu olmadığı konusunda anlaşmaya varıldı.

Konferansta savaş suçlularının etkin şekilde cezalandırılması konusu da ele alındı. I. Dünya Savaşı'nın sonunda da böyle bir karar alınmış, ancak, Alman Kayzeri kaçmış öteki suçlularda da bu karar etkin şekilde uygulanamamıştı. Müttefikler Moskova Konferansı'nda II. Dünya Savaşı sonrasında bir mahkeme kurarak, (Nürnberg Mahkemesi) savaş suçlularını yargılamaya karar verdiler.

Konferans'ta bir "Kurtarılmış Avrupa Deklerasyonu" yayınlandı. Buna göre, Almanya'da Nazizmin İtalya'da Faşizmin tasfiyesi kararlaştırıldı.

Türkiye ve konferans
Moskova Konferansı'nda Türkiye de gündeme geldi. Ancak, müttefikler arasında Türkiye konusunda bir görüş birliği yoktu. Sovyet Hükûmetine göre Sovyet ilerlemesini kolaylaştırmak için Türkiye mutlaka savaşa girmeli ve Türkiye'nin savaşa girmesinin istenmesiyse "telkin" değil "emir" biçiminde olmalıydı. Türkiye'nin savaşa girmesiyle Almanya 15 tümenini Sovyet Cephesi'nden çekmek zorunda kalacaktı ve savaş sonrası barış konferansına katılabilmesi için Türkiye'nin savaşa girmesi gerekli olduğu belirtildi. Sovyet Hükûmeti, uyumlu davranmaması durumunda Türkiye'ye savaş malzemesi gönderilmesinin durdurulmasını da istedi.

Birleşik Krallık ve ABD bu önerileri kabul etmedi ve Türkiye'nin müttefiklere hava üsleri vermesinin ve ulaşım kolaylıkları sağlamasının daha yararlı olacağını öne sürdüler. Molotov, başlangıçta her ne kadar karşı çıksa da, sonunda kendisi de kabul edecektir. Konferansın sonunda her iki tarafın da görüşlerini kapsayan bir uzlaşmaya varıldı. Türkiye'den önce hava alanlarının kullananımı talep edilecek, 1943 yılının sonuna doğru da savaşa katılması konusunda girişimde bulunulacaktı. Moskova Konferansı'nda alınan en önemli kararlardan biri de Churchill, Roosevelt ve Josef Stalin'in Tahran Konferansı'nda bir araya gelmeleri olacaktı.

Eden – Menemencioğlu Görüşmesi
Birleşik Krallık Dışişleri Bakanı Anthony Eden, Moskova Konferansı'ndan dönerken Kahire'de Türk Dışişleri Bakanı Numan Menemencioğlu ile bir araya geldi. (5-6 Kasım 1943) Eden, Türkiye'den hava üslerini açmasını ve yıl sonuna kadar savaşa katılmasını istedi. Alman hava Kuvvetleri'nin Ege'deki üstünlüğünü kırmak için Britanya'nın Güneybatı Anadolu'daki hava alanlarına şiddetle ihtiyaç duyduğunu söyleyerek Türkiye'nin savaşa katılmasından kaynaklanacak avantajlardan bahsetti. Bu önerinin reddi halinde Britanya'nın Türkiye'ye göndermekte olduğu yardımı keseceği uyarısında da bulundu.

Bu istekler Türkiye tarafından kabul edilmedi ve Dışişleri Bakanı Numan Menemencioğlu tarafından reddedildi. Numan Menemencioğlu, Birleşik Krallık Dışişleri bakanı Eden'e Türkiye'nin savaşa girmeyeceğini ve teklifi reddettiğini şu sözlerle açıklamıştır: "Teklifiniz, Türkiye'yi harcamaktır. Hem de sırf Rusları memnun etmek için lüzumsuz ve faidesiz harcamaktır. Ordumuzun taarruz kabiliyeti olmadığı ve buna sebep de Adana vaatlerinin yapılmamış olduğu aşikar iken üzerimize Alman kuvveti celbetmek tedafüi gaye ile olamaz, ancak bize fiilen taarruz için olabilir. Çatalca hattımız dayanmaz da Almanlar İstanbul'u, Boğazları ve hinterlandı ele geçirirlerse bununla size ne faide temin olunabilir. Zafer-i nihaiyi mi bekleyeceğiz? Ruslar Almanları dövsün ve gelip İstanbul'u kurtarsın diye mi ümide düşeceğiz? O zaman Ruslar İstanbul'u benim için mi kurtarır? Alman hava taarruzuyla felce uğradıktan sonra size birgün müfit olabilecek bir müttefiki en müziç bir yük haline getirmiş olmaz mısınız? Bütün bunlar meydanda iken harbe girmezseniz size malzeme vermek güç, adeta imkansız olur sözleriyle bir daire-i feside içine girdiğinizi anlamıyor musunuz? Siz malzeme vermedikçe bizim harp kabiliyetimiz teessüs edemez ve binnetice harbe giremeyiz. Harbe girmedikçe de siz malzeme vermezsiniz. Ne akılane bir hareket, değil mi?"

Menemencioğlu'nun İngiliz elçiliğine bildirdiği gibi hava üsleri vermek, Rusya'yı memnun etmekten başka bir şey değildi. Ayrıca, Türkiye'nin hava üslerini Müttefiklere açması ya da savaşa girmesi arasında hiçbir fark yoktu. Hava üsleri verildiği takdirde Almanya Türkiye'nin büyük kentlerini bombalayabilir ve Türkiye savaşa sürüklenebilirdi. Türkiye ise savaşa katılmak için hazırlıklı değildi.

Kaynakça

II. Dünya Savaşı konferansları
1943 konferansları
1943'te Türkiye
Soğuk Savaş
II. Dünya Savaşı savaş suçları

Moskova Konferansı (1943)


Palatul Comisiei Europene a Dunării din Galați este un monument istoric situat pe Strada Mihai Bravu din municipiul Galați, România.

Clădirea este acum sediul Bibliotecii V. A. Urechia.

Istoric
În urma Congresului de pace de la Paris (1856), Marile Puteri au decis constituirea Comisiei Europene a Dunării, la început cu o durată de doi ani, având ca scop reglementarea regimului navigației pe Dunăre. Comisia Europeană a luat ființă, stabilindu-și sediul la Galați, odată cu ținerea primei ședințe de constituire, în ziua de 4 noiembrie 1856. La această întâlnire au luat parte reprezentanții Marilor Puteri: cavalerul Becke, din partea Austriei, Edouard Enghelhard, din partea Franței, John Stokes, din partea Angliei, Bitter, din partea Prusiei, baronul de Offenberg, din partea Imperiului Țarist, marchizul d'Aste, din partea Sardiniei, și Omer-Pașa, din partea Imperiului Otoman.
În toamna aceluiași an, sosesc delegații puterilor reprezentante: Anglia, Austria, Franța, Prusia, Rusia, Sardinia și Turcia, ce vor fi găzduiți la inițiativa Pârcălăbiei, care cerea Sfatului Orășenesc locuri de încartiruire.

După expirarea primilor doi ani, existența Comisiei a fost prelungită din an în an până la 1865, apoi până la 1871, 1883, 1904 mergând până la anul desființării acesteia 1948. În anul 1893 membrii C.E.D. au hotărât să achiziționeze un teren în strada Mihai Bravu, numărul 6, pentru a ridica un palat, cu rol de hotel administrativ pentru membrii Comisiei. Astfel, consulul și delegatul Germaniei, Artur Rafauf, lucrând în calitate de membru în Comitetul Executiv al C.E.D., achiziționează de la numitul N.V. Theodoru cu suma de 28.000 lei, la data de 22 martie 1893, terenul pe care se va construi viitorul palat.

O sursă franceză din anul 1895 menționează că palatul C.E.D. este o construcție recent efectuată de către "Societatea Română de Construcții și Lucrări Publice", având ca președinte pe prințul D. Ghika. Se presupune că doi ingineri, C.F. Robesco și R. Effingham Grant, primul fiind membru al Societății menționate mai sus, și cel de al doilea director, au întocmit planurile după care s-a construit palatul și au supravegheat lucrările. În data de 29 aprilie 1896 are loc recepția definitivă a clădirii, în prezența inginerului șef al C.E.D., Carl Kuhl. În palatul C.E.D. funcționau Secretariatul General, se păstra arhiva, biblioteca și se țineau ședințele plenare.

Palatul C.E.D. a fost bombardat în timpul Primului Război Mondial (10 octombrie 1917) de către armatele aliate bulgaro-germane, incendiul generat ducând la completat distrugere a acestuia. Din el nu au mai rămas decât patru pereți exteriori și câțiva pereți interiori puternic avariați. Toate rămășițele formau un morman de dărâmături.

Între 23 iunie 1922-mai 1923 a fost proiectat noul Palat C.E.D. De reconstrucția acestuia s-a ocupat Societatea Română de Întreprinderi din București, prin delegatul său la Galați, Teissier. Conform proiectului, Palatul Administrativ C.E.D. din Galați, strada Mihai Bravu, numărul 14, arăta astfel: o construcție cu două etaje, cu subsol și mansardă, solid construit din zidărie de cărămidă cu fundația de piatră. În zona centrală se află un hol pe mijloc, 9 camere unde sunt instalate birourile C.E.D. și două grupuri sanitare. Accesul la primul etaj se face printr-o scară de marmură. La primul etaj se află un hol central, o sală de conferințe, o sală de biliard, fumuar, 4 dormitoare, sală de baie, două grupuri sanitare și bucătărie, plus o terasă. Tâmplăria este bogată, podelele sunt din mozaic și, uneori, stejar. La etajul al doilea se aflau 4 camere.

La 13 noiembrie 1923 avea loc recepția provizorie a Palatului C.E.D., în prezența lui M. Manea, arhitect, reprezentant al C.E.D. și M. Vincent, director al Societății Române de Întreprinderi din București.

Comisia Europeană a Dunării a funcționat în acest spațiu până la desființarea sa, din 1948 sediul fiind apoi primit de Biblioteca "V.A. Urechia", în anul 1968.

Astăzi imobilul se regăsește pe lista monumentelor istorice din 2015 a județului Galați, la poziția 158, cod GL-II-m-B-03057, și adăpostește Biblioteca "V.A. Urechia", pe strada Mihai Bravu nr. 16, anul construcției inițiale fiind 1896 (notă: construcția Palatului C.E.D. a fost finalizată în anul 1895, iar recepția a avut loc un an mai târziu).

Note

Monumente istorice din județul Galați

Palatul Comisiei Europene a Dunării de la Galați


Der Gerichtsbezirk Zwettl ist einer von 24 Gerichtsbezirken in Niederösterreich und deckungsgleich mit dem gleichnamigen politischen Bezirk Zwettl. Der übergeordnete Gerichtshof ist das Landesgericht Krems an der Donau.

Gemeinden
Einwohner: Stand

Städte
 Allentsteig ()
 Groß Gerungs ()
 Zwettl-Niederösterreich ()

Marktgemeinden
 Altmelon ()
 Arbesbach ()
 Bad Traunstein ()
 Echsenbach ()
 Göpfritz an der Wild ()
 Grafenschlag ()
 Großgöttfritz ()
 Gutenbrunn ()
 Kirchschlag ()
 Kottes-Purk ()
 Langschlag ()
 Martinsberg ()
 Ottenschlag ()
 Pölla ()
 Rappottenstein ()
 Sallingberg ()
 Schönbach ()
 Schwarzenau ()
 Schweiggers ()
 Waldhausen ()

Gemeinden
 Bärnkopf ()

Geschichte
1854 wurde der Gerichtsbezirk Schönbach aufgelöst. Am 1. Jänner 1992 wurden die Gerichtsbezirke Allentsteig (Gemeinden Allentsteig, Echsenbach, Göpfritz an der Wild, Pölla und Schwarzenau), Groß Gerungs (Gemeinden Altmelon, Arbesbach, Groß Gerungs, Langschlag und Rappottenstein) und Ottenschlag (Gemeinden Bärnkopf, Grafenschlag, Gutenbrunn, Kirchschlag, Kottes-Purk, Martinsberg, Ottenschlag, Sallingberg, Schönbach und Bad Traunstein) aufgelöst und dem Gerichtsbezirk Zwettl zugeschlagen.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Weblinks

 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Einzelnachweise

Bezirk Zwettl
Zwettl

Gerichtsbezirk Zwettl


Leonid İlyiç Brejnev (Rusça: Леонид Ильич Брежнев; 19 Aralık 1906; Kamenskoye, Çarlık Rusyası (bugün Dnyeprodzerjinsk, Ukrayna) - 10 Kasım 1982; Moskova, SSCB), Ukraynalı Sovyet politikacıdır. 1964-1982 yılları arasında (18 yıl) Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreteri olarak SSCB'yi yönetmiştir.

Yaşamı

Gençliği ve Kariyeri
Leonid İliç Brejnev bir işçi olan İlya Brejnev (1874-1930) ile Natalya Brejneva (1886-1975)'nın oğlu olarak Ukrayna'nın Dnyeprodzerjinsk bölgesinde doğdu. Babası İlya Brejnev metalurji fabrikasında işçi olarak çalışmaktaydı.

Brejnev 1923'te Sovyetler Birliği Komünist Partisi'nin (SBKP) Genç Komünistler Birliği'ne (Komsomol) girdi. 1927'de Kursk Ziraat ve Teknik Enstitüsü'nü bitirdikten sonra bir süre tarım müfettişliği yaptı ve tarım üretimini örgütlemek üzere Urallar'a gönderildi (1927-30). 1927'de Viktorya Denisova ile evlendi.

1931-1935 yılları arasında Dnyepropetrovsk Metalurji Enstitüsü'nde eğitim gördü. Aynı kentte mühendis ve teknik okul müdürü olarak çalıştı. Bu arada 1931'de üye olduğu SBKP'nin yerel örgütünde çeşitli görevlerde bulundu. Stalin yönetimi altında yıldızı hızla parladı ve 1938'de partide sürekli kadroya alındı. 1939'da ise Komünist Parti Dnyepropetrovsk bölge sekreterliğine yükseldi.

Büyük Anayurt Savaşı (1941-45)

II. Dünya Savaşı sırasında Kızıl Ordu'da parti komiseri olarak görev aldı ve çeşitli cephelerde savaştı. 1941'de albaylığa, 1943'te tümgeneralliğe yükseltildi. 4. Ukrayna Cephesi'nin siyasal yönetimini üstlendi (1942-45). 1944'te Ukrayna Cephesi siyasi komiseri oldu ve Kafkasya, Karadeniz ve Ukrayna cephelerinde ordu siyasi komiseri olarak görev aldı.

Savaş Sonrası
Savaştan sonra Ukrayna'daki çeşitli bölge parti komitelerinin başkanlığını yürüttü. Ukrayna'nın Zaparojya ve Dinyeper bölgelerinde savaşta zarar görmüş işletmelerin onarılması ve yeniden üretime açılması çalışmalarından sorumlu oldu. Bu çalışmalarda gösterdiği başarılarından dolayı 7 Aralık 1947'de Lenin Nişanı ile ödüllendirildi.

Dinyeper Lenin Hidroelektrik Santralı ve Zaporoj'daki çelik tesislerinin kuruluşunda görev aldı. 1950'de Moldova Komünist Partisi Merkez Komitesi birinci sekreterliğine getirildi. 1952'de bizzat Stalin'in önerisiyle SBKP'nin XIX. Kongre'sinde Merkez Komitesi üyeliğine, Merkez Komitesi'nin ilk toplantısında da Merkez Komitesi sekreterliği ve Merkez Komitesi Prezidyumu'nun aday üyeliğine seçildi.

Stalin'in Mart 1953'te ölmesi üzerine, Merkez Komite'deki bütün görevlerinden çekilmek zorunda bırakıldı ve korgeneral rütbesiyle Savunma Bakanlığı siyaset dairesinin başkan yardımcılığına getirildi. Ama çok geçmeden Kazakistan Komünist Partisi ikinci genel sekreterliği görevine atanarak Kazakistan'a sürüldü (1954). Bu görevi sırasında parti içinde Kruşçev'i destekleyen kanatta yer aldı ve Nikita Kruşçev'in öncülük ettiği İşlenmemiş Toprakların Tarıma Açılması Kampanyasının başarılı bir uygulayıcısı oldu. Böylece tarımsal üretimin artmasında etkili oldu. Kısa bir süre sonra Kazakistan Komünist Partisi birinci sekreterliğine yükseldi (1955).

SBKP'nin 1956'daki XX. Kongresi'nde yeniden eski görevlerine döndü ve Merkez Komitesi'ne seçildi. Ertesi yıl Kruşçev'i görevden uzaklaştırmayı amaçlayan Moskova hizbine karşı mücadelede gösterdiği bağlılık nedeniyle, Prezidyum asil üyeliğine getirildi. Ağır sanayi ve özellikle uzay araştırmaları alanlarında üstlendiği görevleri başarıyla yerine getirdiği için "sosyalist emek kahramanı" nişanı aldı. 7 Mayıs 1960'ta, Kliment Voroşilov'un yerine SSCB'de devlet başkanlığına denk olan Yüksek Sovyet Prezidyumu başkanlığına getirildi. 15 Temmuz 1964'te bu görevinden istifa etti ve Merkez Komitesi ikinci sekreteri olarak Kruşçev'in yardımcılığını üstlendi. Ancak bir süre sonra SBKP Merkez Komitesi Başkanı Mikhail Suslov'un Kruşçev'e karşı başlattığı muhalefette yer aldı. Moskova hizbi olarak adlandırılan bu muhalefet Kruşçev'i istifaya zorladı.

SBKP Genel Sekreterliği
14 Ekim 1964'te Sovyetler Birliği Komünist Partisi Genel Sekreterliği'ne Leonid Brejnev, Yüksek Sovyet Prezidyumu Başkanlığı'na Nikolay Podgorni, hükûmet başkanlığına ise Aleksey Kosigin getirildi. Brejnev, demokratik merkeziyetçilik politikasını ısrarla savunan parti ideoloğu Mikhail Suslov'un önerdiği biçimde önceleri kolektif liderlikte görev aldı. Bu yönetimde Leninist ilkelerin yeniden uygulanışıydı. Böylece Sovyetler Birliği'nde troyka yönetimi başlamış oldu. Ancak başbakan Aleksey Kosigin ile "kolektif önderliği" kısa bir süre paylaştıktan sonra yönetimin en etkili kişisi olarak öne çıktı. Bununla birlikte, kolektif önderlik sistemi çerçevesinde, kapitalist ülkelerle diplomatik ilişkiler ve ekonomik kalkınma gibi birçok devlet işini Bakanlar Konseyi Başkanı Kosigin ile Yüksek Sovyet Prezidyum başkanı Nikolay Podgorni'ye bıraktı ve daha çok askeri işler ve dış politika sorunlarıyla ilgilendi.

Brejnev yönetimi Sovyet vatandaşlarının ekonomik refahının önemli ölçüde iyileştiği bir dönem olarak dikkat çekti. Kosigin'in ekonomik reformları toplumun temel ihtiyaçlarının karşılanmasında etkili oldu ve 1966-1970 yılları arasında uygulanan beş yıllık plan Sovyet tarihindeki en verimli sonuçların alınmasını sağladı. 1967 yılında tüm çalışanlar için haftalık tatil 2 güne çıkartıldı.

Eylül 1965'te, zafiyet gösteren Doğu Bloku'na bir çeki düzen vermek amacıyla Varşova Paktı'nın daha iyi işleyecek bir duruma getirilmesini  ve önemli işlerin ele alınması için "sürekli ve hazır bir mekanizma" kurulmasını istedi. 1966'da yapılan XXIII. Kongre'de Leninist ilkelere bağlılığını ilan etti. Bu arada ülkedeki ideolojik muhalefeti bastıracak önlemler aldı.

Daha önce 1961-64 arasında birçok yabancı ülkeye geziler yapan Brejnev, 1965'te de Arnavutluk dışındaki bütün Doğu Avrupa ülkelerini dolaşarak Doğu Bloku içindeki dayanışmayı güçlendirmeye çalıştı. 1968'de Alexander Dubček yönetimindeki Çekoslovakya, sosyalist yönetim sistemini ve parti denetimini liberalleştirme girişiminde bulununca, SSCB Varşova Paktı üyesi beş ülkeyle birlikte Çekoslovakya'ya müdahale etti. Brejnev, bir Doğu Avrupa ülkesinde SSCB ya da öteki Varşova Paktı üyelerinin çıkarlarına zarar verecek gelişmeler karşısında askeri müdahale hakkının doğacağını savunarak işgal hareketini meşrulaştırmaya çalıştı. Bu görüş Batı'da Brejnev Doktrini olarak adlandırıldı.

22 Ocak 1969'da suikast girişimine uğradı, ancak yara almadan kurtuldu.

Brejnev 1970'lerde, yeni bir "barış içinde birlikte yaşama" politikası çerçevesinde Batı ve özellikle de Amerika Birleşik Devletleri'yle (ABD) gerginlikleri azaltmaya çalıştı. Uluslararası alanda yumuşama politikasını (detant) savunarak, bu politikaya dünya uluslarının istedikleri sistemi özgür iradeleriyle seçebilmeleri ve devletlerin birbirlerinin içişlerine karışmamaları biçiminde tanımladı. ABD'nin Vietnam müdahalesinin iki büyük devlet arasında bir çatışmaya varmasını engelledi. Ancak gerek Vietnam'a gerekse emperyalizme karşı bağımsızlık mücadelesinde bulunan diğer Güneydoğu Asya ve Afrika ülkelerine maddi ve manevi destekte bulunmaktan çekinmedi. 1971 yılında hem Avrupa'da oluşmaya başlayan yumuşama hem de ABD ile stratejik silah dengesi kavramını kabul etti. Almanya Şansölyesi Willy Brandt ile, Alman Demokratik Cumhuriyeti ve  Almanya Federal Cumhuriyeti'yle Polonya'nın sınırlarını tanıyan bir antlaşma imzaladı (1970). ABD Başkanları Richard Nixon ile SALT 1 (1972) ve Jimmy Carter ile SALT 2 (1979) olarak bilinen Stratejik Silahların Sınırlandırılması Görüşmeleri'nin yürütülmesinde ve 1975'te Helsinki'de Avrupa Güvenlik ve İşbirliği Konferansı Nihai Senedi'nin imzalanmasında önemli rol oynadı.

Öte yandan dış tehditlere karşı Sovyet askerî gücünü çarpıcı bir biçimde artırıp modernleştirmeye çalıştı. Gelişmekte olan ülkelerdeki "ulusal kurtuluş Savaşları"nı destekleme politikası izledi. 1978'de Afganistan'da iktidara gelen sosyalist Babrak Karmal hükümetinin ABD tarafından silahlandırılan Taliban teröristlerince düşürülmeye çalışılması üzerine Afganistan'a askeri müdahalede (1979) bulundu. Ancak bu askeri müdahale Moskova'da Brejnev'e karşı ilk ciddi muhalefet hareketinin oluşmasına sebep oldu. Bu konuda Politbüro'da önemli tartışmalar yaşansa da Brejnev, merkez komitenin etkili ismi Mihail Suslov'un ve Savunma Bakanı Dmitri Ustinov'un desteğini almayı başardı.

İç politikada rejimi yıkmaya çalışanlara müsamaha göstermedi. Tarımsal alanda üretimin artmasını sağlamakla birlikte hızla artan nüfusun ihtiyaçlarını karşılamakta zorlandı. Ancak ağır sanayi üretimi ve genel olarak ekonomik kalkınma ile halkın gelir seviyesinin yükselmesinde gösterdiği başarı ile 18 yıllık iktidarı Sovyetler Birliği'nde bir istikrar dönemi olarak dikkat çekti.

Brejnev, 9 Nisan 1971'de SBKP genel sekreterliğine yeniden seçildi. 8 Mayıs 1976'da ise Sovyetler Birliği mareşalliğine getirildi. Böylece Stalin'den sonra en yüksek askeri rütbeye getirilen ikinci parti önderi oldu. Ekim Devrimi'nin 60. yılında kabul edilen ve SSCB'yi "bütün halkın devleti" olarak tanımlayan 1977 Anayasası ile toplumsal düzen ve parti yapısı yeniden düzenlendi. Podgorni'nin 24 Mayıs 1977'de Prezidyum başkanlığı görevinden alınmasıyla kolektif önderlik sistemi sona erdi. 16 Haziran'da oybirliğiyle Prezidyum başkanlığına seçilerek SSCB'de hem devlet başkanlığı, hem de parti genel sekreterliğini üstlenen ilk yönetici olan Brejnev, her iki görevini de ölümüne değin sürdürdü.

Kendini Sovyet Rusya'nın demokrasisinin en önemli savunucusu olarak göstermek isteyen Brejnev, 1977 yılında kabul edilen yeni SSCB anayasasının düzenlenmesinde öncü olmuş, ancak iktidara gelmesinden itibaren "muhalif" gördüğü kişilere karşı sert bir siyasi tutum takınmıştır. Üç defa sosyalist çalışma kahramanlığı madalyası kazanan, SSCB kahramanı unvanı ve Lenin edebiyat Ödülü alan L.İ. Brejnev, ülke içinde "yumuşama" siyasetinin öncüsü sayılmasına karşın, eski Çekoslovakya ve Afganistan'a askeri çıkartmada olmasına da önayak olmuştur. Genel ekonomik tarzında da, Doğu ve Batı işbirliğini ve milli ekonomide teknokratların etkin konumda olmasını desteklemiştir.

Ölümü
Daha önce birkaç kez kalp krizi geçiren ve 1982 kışından itibaren sağlık durumu daha da kötüye giden Brejnev, en son Ekim Devrimi'nin 65'inci yıldönümünde halkın karşısına çıktı. Brejnev, 10 Kasım 1982 tarihinde yerel saatle sabah 08:30'da geçirdiği bir kalp krizi nedeniyle yaşamını yitirdi. Brejnev'in ölüm haberi Komünist Parti Merkez Komitesi, Sovyet Yüksek Prezidyumu ve Sovyetler Birliği Bakanlar Kurulu'nun ortak bildirisi ile Sovyet halkına ve dünyaya 24 saat gecikmeli olarak Rusça ve İngilizce olarak duyuruldu. Cenazesi 100 ülkeden devlet, hükûmet başkanları veya dışişleri bakanının katıldığı devlet töreni ile Kızıl Meydan'daki Lenin'in Mozolesi'nin arkasındaki nekropole defnedildi.

Rusya'da 2013 yılında yapılan bir kamuoyu yoklamasına göre Brejnev dönemi Rusya'da 20. yüzyılın en istikrarlı ve müreffeh dönemi olarak kabul edilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Leonid Brejnev'in etkisi

Kaynakça

1906 doğumlular
1982 yılında ölenler
Kalp krizinden ölenler
Moskova'da ölenler
Sovyetler Birliği devlet başkanları
Sovyetler Birliği mareşalleri
Sovyetler Birliği Komünist Partisi üyeleri
20. yüzyıl Rus siyasetçileri
Rus komünistler
Komünist liderler
Sovyetler Birliği kahramanları
Lenin Nişanı sahipleri
Kızıl Bayrak Nişanı sahipleri
Küba Cumhuriyeti kahramanları
Domuzlar Körfezi Nişanı
Ekim Devrimi Nişanı sahipleri
Sosyalist İşçi kahramanları
Soğuk Savaş'ta liderler
Sovyetler Birliği'nin Afganistan'a müdahalesinde kişiler
Kremlin Duvarı Mezarlığı'na defnedilenler
SSCB Yüksek Sovyeti 4. dönem milletvekilleri
"SSCB Silahlı Kuvvetlerinin 50. yılı" Madalyası sahipleri
Rus ateistler
Ateist devlet başkanları

Leonid Brejnev


Viscount Boyd of Merton, of Merton-in-Penninghame in the County of Wigtown, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1960 for the Conservative politician and former Secretary of State for the Colonies, Alan Lennox-Boyd. The Hon. Sir Mark Lennox-Boyd, youngest son of the first Viscount, is also a Conservative politician.  the title is held by his eldest son, the second Viscount, who succeeded in 1983.

The family seat was formerly Ince Castle, near Saltash in Cornwall.

Viscounts Boyd of Merton (1960)
Alan Tindal Lennox-Boyd, 1st Viscount Boyd of Merton (1904–1983)
Simon Donald Rupert Neville Lennox-Boyd, 2nd Viscount Boyd of Merton (b. 1939)

The heir apparent is the present holder's son the Hon. Benjamin Alan Lennox-Boyd (b. 1964).
The heir apparent's heir apparent is his son Alan George Simon Lennox-Boyd (b. 1993). Arthur Rupert George Lennox-Boyd (b. 2021), son of Alan George Lennox-Boyd, is his father's heir.

Line of Succession

  Alan Tindal Lennox-Boyd, 1st Viscount Boyd of Merton (1904 – 1983)
  Simon Donald Rupert Neville Lennox-Boyd, 2nd Viscount Boyd of Merton (born 1939)
 (1) Hon. Benjamin Alan Lennox-Boyd (b. 1964)
 (2) Alan George Simon Lennox-Boyd (b. 1993)
 (3) Arthur Rupert George Lennox-Boyd (b. 2021)
 (4) Henry Simon Lennox-Boyd (b. 1997)

Arms

References

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

Viscountcies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1960
Noble titles created for UK MPs

Viscount Boyd of Merton


A aspérula-odorífera (Galium odoratum) é uma plantas com sementes da família das rubiáceas, nativa da grande parte da Europa (desde Espanha até ao Cáucaso), sudoeste da Ásia, Japão e Argélia.

O seu nome deriva do seu odor intenso, que se deve à presença de cumarina, em quantidades que variam entre 0,4% e 1,1%.

Galium

Aspérula-odorífera


Die Bibroci waren  eine wohl keltische antike Völkerschaft, die in Britannien ansässig war. Sie werden von dem römischen Feldherrn und Autor Gaius Iulius Caesar bei der Beschreibung seiner zweiten Invasion Britannien im Jahr 54 v. Chr. in seinem Werk De Bello Gallico genannt.  Er besiegte sie, als er gegen von dem britischen Häuptling Cassivellaunus zusammengeführte Stämme im Tal der Themse kämpfte, daher ist anzunehmen, dass auch die Bibroci in dieser Region siedelten.

Einzelnachweise

Keltischer Stamm
Geschichte der Britischen Inseln

Bibroci


Coruche  belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Lezíria do Tejo altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 8 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Biscainho
 Branca
 Coruche
 Couço
 Erra
 Fajarda
 Santana do Mato
 São José de Lamarosa

Dış bağlantılar

 Coruche fotoğrafları

Lezíria do Tejo'nun belediyeleri

Coruche


La localidad de Guadalupe Nopala está situada en el municipio de Hueypoxtla (Estado de México).Tiene 2.258 habitantes. El nombre de Nopala en lengua Náhuatl significa Noppalli "nopal" y La "lugar", por lo que se comprende que significa "lugar de los nopales".

Geografía
Guadalupe Nopala se localiza al norte de la ciudad de México y al suroeste de Pachuca, al pie del Cerro de Aranda, y está a 2.350 metros de altitud.

Historia
La localidad fue fundada en los años 1920 después de "finalizar la Revolución Mexicana" .

Economía
Unas de las principales fuentes de ingreso económico de los habitantes de Guadalupe Nopala es la mano de obra ya que la mayoría de las personas trabajan en parques industriales de Tizayuca Hgo. y Ciudad de México.

Otra forma de ingreso económico es la música; esto debido a que parte de la población de la comunidad tiene por profesión ser músicos. Habiendo así en la comunidad una variedad de agrupaciones musicales, que van desde orquestas sinfónicas infantiles, de adultos, agrupaciones de música de banda, Grupos de ska, cumbia y salsa.

Véase también
 Hueypoxtla

Referencias

Localidades del estado de México
Hueypoxtla
Toponimia náhuatl del estado de México

Guadalupe Nopala


මෙරි ආෂිකි තුම් සේ හි (සිංහල: මා ආදරේ ඔබට පමණයි) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 2014 ජූලි 24 දින විකාශය ඇරඹි ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරාවකි. මෙය සඳුදා සිට සිකුරාදා දක්වා සතියේ සෑම දිනකම ප.ව. 10:00ට කලර්ස් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ විකාශය කෙරිණි. මෙම කතාමාලාව නිෂ්පාදනය කරන ලද්දේ බාලාජි ටෙලිෆිල්ම්ස්හි ඒක්තා කපූර් විසිනි. ශක්ති අරෝරා සහ රාධිකා මදන් විසින් මෙහි ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරනු ලබයි. පොලිමර් ටීවී නාළිකාව ඔස්සේ මෙහි දෙමළ හඬකවන ලද සංසර්කණරය උරවේ උයිරේ ලෙස විකාශය වේ. එසේම ඕදියා බසින් මෝ මානා තෝරි පේන් නම්වූ මෙය කලර්ස් ඕදියා නාළිකාවෙන් විකාශය වේ. ශ්‍රී ලංකාව තුළ සිංහල බසින් හඬකැවුණු මෙම කතාමාලාව සදහටම ඔබ මගේ යන නාමයෙන් විකාශය ඇරඹියේ ටීවී දෙරණ නාළිකාව ඔස්සේ ය. මෙහි අවසන් කථාංගය 2016 පෙබරවාරි 19 දින විකාශය විය.

කථාපුවත

ඉෂානි ධනවත් ව්‍යාපාරිකයකුගේ සුළු දියණියයි. ඉෂානිගේ සුළුපියාගේ පවුලේ සේවකයකු වන රන්වීර්, ඉෂානිට ප්‍රේම කරයි. නමුත් ඔහු ඇගෙන් මිත්‍රත්වයකට වැඩි යමක් බලාපොරොත්තු නොවේ. මේ නිසා ඔහු ඇයව චිරාග් හා මිත්‍ර කරවයි. ඉෂානිගේ සොයුරිය වන දිශා රන්වීර්ව වරදට පොළඹවා ගැනීමට තැත් කළ ද, රන්වීර් ඇයව ප්‍රතික්ෂේප කරයි. මේ නිසා සිය මිත්තණියගේ උපදෙස් පරිදි ඇය රන්වීර් තමන්ට අතවර කළේ යැයි චෝදනා නගයි. ඉන් පසුව, හෙළිවන්නේ රන්වීර් ඉෂානිට පෙම් කරන බවයි. නමුත් ඔහු තමන්ට ආලය කරන්නේ තණ්හාව නිසා යැයි වරදවා වටහාගන්නා ඉෂානි ඔහුට වෛර කරයි. ඔහුව සිරභාරයට පත්වේ.

වර්ෂ දෙකකට පසු, රන්වීර් සිරෙන් නිදහස් වන අතර ඔහු සාර්ථක ධනවත් ව්‍යාපාරිකයකු වන RV බවට පත්වේ. මේ අතර ඉෂානිගේ සුළු පියාගේ මරණින් පසු ඇගේ පවුල මුදල් අතින් දුෂ්කර තත්ත්වයකට පත්ව සිටියි. ඔවුනට වෙන්දේසියට යොමුවී ඇති සිය බංගලාව බේරාගැනීමට ද සටනක නිරත වීමට සිදුවේ. විවාහ දිනයේ චිරාග් ඉෂානිව අත්හැරීමෙන් පසු ඇගේ පවුල නඩුව පරාද වන විට රන්වීර් එම මන්දිරය මිලයට ගනියි. රන්වීර් සමග විවාහ ගිවිසගත් රිතිකාගේ විවාහය ද එදිනටම යෙදී ඇත. රිතිකා තමන් වෙනුවට ඉෂානිව විවාහ කරගන්නා මෙන් රන්වීර්ට පවසයි. විවාහයෙන් පසු ඉෂානි රන්වීර් වෙත ළං වන අතර, රන්වීර් ඇයව සතුටින් තබන්නට උත්සාහ ගනියි. අවාසනාවට, චිරාග් යළි පැමිණ විවාහක යුවළ අතර වැරදි වැටහීම් ඇති කරවයි. නමුත් පසුව ඉෂානි රන්වීර්ගේ ප්‍රේමය නැවත දිනාගන්නට සමත් වෙයි. රිතිකා සහ ඉෂානිගේ මස්සිනා වන ෂාමන් අතර විවාහය තීන්දු වේ. නමුත් රිතිකාගේ පියාගේ මරණයත් සමග ෂාමන් විවාහය අවලංගු කරන්නේ රිතිකා ගැබිනියක වීම නිසාවෙනි. හුදකලා පෙදෙසක චිරාග් සහ රන්වීර් අතර සටනක් ඇතිවෙයි. ඉෂානි එතැනට පැමිණෙන විට චිරා‍ග්ගේ නිසල දේහය රන්වීර්ගේ දෙපාමුළ තිබෙනු ඉෂානි දකියි. මිනීමරුවා රන්වීර් යැයි සිතන ඉෂානි එහි වරද තමන් හට පවරා ගනියි. ඇයව සිරභාරයට ගැනෙන අතර, මරණ දඬුවම නියම වේ.

මාස හයකට පසු, ඉෂානි මියගොස් ඇති බවට සැවොම විශ්වාස කරති. නමුත් රිතිකා සහ රන්වීර්ගේ මිතුරා වන නීතිඥ ෂිඛර් මෙහ්රා ඉෂානිගේ දිවි බේරයි. රිතිකා රන්වීර්ගේ භාර්යාව ලෙස වඝේලා පවුලේ දිවිගෙවයි. ඉෂානි තමන්ට පෙම් කරන ෂිඛර් සමග ජීවත් වේ. මඳ කලෙකින්, ඉෂානි ජීවත්ව සිටින බව සැවොම දැනගනිති. රන්වීර් ෂිඛර්හට පවසන්නේ ඉෂානි සිය භාර්යාව බවයි. නමුත් ඉෂානි ෂිඛර්ට පවසන්නේ තමන් රන්වීර්ව හැර ආ බවයි. ඇය තවමත් රන්වීර්ට පෙම්කළත්, රිතිකාගේ දරුවාගේ පියා රන්වීර් යැයි විශ්වාස කරන හෙයින්, රන්වීර් තමන් වෙත පැමිණීම වැළැක්වීමට ඇය ෂිඛර් සමග විවාහ වීමට තීරණය කරයි. රන්වීර් ෂිඛර්හට ඉෂානි සමග විවාහ නොවන ලෙස පවසන්නේ ඇය වෛශ්‍යාවකැයි සිතමිනි. නමුත් ඉෂානි මෙම විවාහයට සැබෑ හේතුව ෂිඛර්ට සැලකරයි. මේ අතර ඉෂානිගේ මව වන ෆල්ගුනි මියයන අතර, එම නිසා ඇගේ පවුල ෂිඛර්ගේ නිවසට පැමිණෙයි. එහිදී හෙළිවන්නේ රිතිකාගේ දරුවාගේ පියා ෂාමන් නොව චිරාග් වන බවයි. රිතිකා විසින් චිරාග්ව මරාදමා ඇත්තේ ඔහු ඇයව විවාහ කරගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කොට දරුවාට ඔහුගේ නාමය ලබා දීමට අකමැති වූ හෙයිනි. මේ බව ඉෂානි දැනගනියි. රිතිකාගේ සත්‍යය හෙළිකිරීමේ අරමුණින් ඇය වඝේලා පවුල වෙතට පැමිණෙන්නේ ඇගේ මතකය නැතිව ගොස් ඇති බව අඟවමිනි. රිතිකා සහ රන්වීර්ගේ විවාහය අවලංගු කිරීමට සිදුවන්නේ ෂිඛර් විසින්, රන්වීර්ගේ සහ ඉෂානිගේ විවාහය තවමත් කටුගා නොමැති බව පැවසීම නිසායි. පොරොන්දු වූ පරිදි ෂිඛර් වෙත නොයන ඉෂානි සිය විවාහ දිවිය ගතකරයි. රිතිකා ඉෂානිව ඝාතනය කරවීමට ඝාතකයකු යොදවයි. නමුත් අනතුරකින් ඉෂානි වෙනුවට රිතිකාම ඝාතකයාගේ වෙඩිපහරට ලක්වීමෙන් ඇගේ දරුගැබ ගබ්සා වේ. ඇය තමන්ව මරාදැමීමට තැත් කළ බව පවසමින් ඉෂානිව හසු කරන්නට උත්සාහ දරයි. නමුත් ඉෂානිව ඝාතනයට තැත් කිරී‍ම වෙනුවෙන් ඉෂානිගේ ඥාති සොහොයුරා වන දේවාර්ශ් හසු වේ. රන්වීර් හැඟීම්බර අයුරින් ඉෂානිව දික්කසාද කරන්නේ රිතිකාව විවාහ කරගනු පිණිසයි. රන්වීර් රිතිකා සමග විවාහ වේ. නමුත් අවසානයේ, රිතිකාගේ සත්‍යය ඔහු විසින්ම අනාවරණය කරගැනීමත් සමග ඉෂානි පිළිබඳ විශ්වාසය යළි ගොඩනැගේ. රිතිකා ද්විත්ව ඝාතනයක් වෙනුවෙන් සිරභාරයට පත්වේ. චිරාග් මෙන්ම ෆල්ගුනිව ද ඝාතනය කර තිබුණේ ඇය විසිනි. රන්වීර් වෙත යාම පිණිස ඉෂානි ෂිඛර් හැර යයි. නමුත් ඔවුන්ගේ දික්කසාදය තවමත් පවතියි.

තවත් මාස හයකට පසු රන්වීර් සහ ඉෂානි විවාහ වේ. නමුත් වසර ගණනාවක සිට නොදැන සිටි තිබූ රන්වීර්ගේ නිවුන් සොයුරා වන මිලන් යළි පැමිණෙන්නේ සිය පවුලෙන් පලිගැනීමටයි. මිලන්ගේ දෙමව්පියන් ඔහුව කුඩාකල ධනවත් පවුලකට අලෙවි කොට තිබුණේ රන්වීර්ගේ රෝගය සුවකරගැනීමටයි. චිරාග්ගේ සොයුරිය වන නිමිෂා මිලන් පිළිබඳ හෙළිකරන්නට උත්සාහ ගනියි. නමුත් සියදිවි හානි කරගැනීමට පෙර මිලන්, නිමිෂා සහ ෂාමන්ව මරාදමන්නේ එම වරදට රන්වීර්ව හසු කරමිනි.

මාස හයකට පසු, ඉෂානි රිතිකාගේ මිතුරකු වන නිර්භයි සිං අහ්ලාවත් සමග ව්‍යාජ විවාහයක් අරඹයි. නිර්භයි හර්යානාහි සාර්ථක ව්‍යාපාරිකයෙකි. නිර්භයි රන්වීර්ට වෛර කරන්නේ ඔහුගේ පළමු භාර්යාව ඔහු විසින් මරාදැමූයේ යැයි සිතමිනි. ඔහු ඉෂානිට ද බැනවදියි. රන්වීර් නිර්භයිගේ සොයුරිය වන නෛනා සමග විවාහ ගිවිස ගනියි. නමුත් නිර්භායිගේ නිවසේ ප්‍රේමාලිගංනයේ යෙදෙමින් සිටිය දී ඉෂානි සහ රන්වීර් හසුවේ. අනතුරුව නිර්භයිගේ වැරදි වැටහීම නැතිව යන අතර, ඔහු ඉෂානි සහ රන්වීර්ව යළි එකතු කරයි.

චරිත නිරූපණය

 ශක්ති අරෝරා, රන්වීර් කෛලාශ් වඝේලා / RV, සහ මිලන් කෛලාශ් වඝේලා ලෙස
 රාධිකා මදන්, ඉෂානි හර්ෂද් පරේඛ් / ඉෂානි නිර්භයි සිං අහ්ලාවත් / ඉෂානි රන්වීර් වඝේලා ලෙස
 ස්මෘති ඛන්නා, රිතිකා සංජීව් සාවේරි / රිතිකා රන්වීර් වඝේලා ලෙස; ෂාමන්ගේ හිටපු විවාහ ගිවසගත් තැනැත්තියයි. චිරාග්ගේ හිටපු පෙම්වතියයි. රන්වීර්ගේ හිටපු භාර්යාවයි.
 අර්ජුන් බිජ්පානි, ෂිඛර් රාජ් නාරායන් මෙහ්රා ලෙස; ඉෂානිගේ හිටපු විවාහ ගිවිස ගත් තැනැත්තායි.
 මෝහිත් ඒබ්‍රල්, නිර්භයි සිං ආහ්ලාවත් ලෙස; ඉෂානිගේ හිටපු සැමියායි.
 රාව්ජීත් සිං, චිරාග් කේතන් මෙහ්තා ලෙස; ඉෂානිගේ හිටපු ආදරවන්තයායි. රිතිකාගේ හිටපු පෙම්වතායි.
 අකාන්ක්ෂා ජුනේජා, නෛනා ලෙස; රන්වීර්ගේ හිටපු විවාහ ගිවිසගත් තැනැත්තියයි.
 ෂහාබ් ඛාන්, කෛලාශ් වඝේලා ලෙස
 උත්කර්ෂා නායික්, අම්බා කෛලාශ් වඝේලා ලෙස
 හාර්දික් තක්කාර්, ප්‍රතීක් පරේඛ් ලෙස
 දීප් ජායිතේලි, උත්තම් ලෙස
 පරුල් චෞහාන්, ආර්ති ලෙස
 ඩොලී සෝහි, රාජේශ්වරී ලෙස
 ගෞරව් සරෝදේ, ශිවම් ලෙස
 [[ගෞතම් ගුප්තා]], ෂාමන් මිතේශ් පරේඛ් ලෙස; රිතිකාගේ හිටපු ආදරවන්තයායි. නිමිෂාගේ පෙම්වතායි.
 ගෞරි ප්‍රධාන් තේජ්වානි, ෆල්ගුනි හර්ෂද් පරේඛ් ලෙස
 පෘථිවි සංඛාලා, හර්ෂද් ගෝවර්ධන්දාස් පරේඛ් ලෙස
 හිතෙන් තේජ්වානි, නිතින් ජෝෂි ලෙස
 මලීකා ආර්. ඝායි, මාධවී පරේඛ් ලෙස
 අපර්ණා ඩික්සිත්, ගෞරි වඝේලා ලෙස
 සරිටා ජෝෂි, හංසා ගෝවර්ධන්දාස් පරේඛ් ලෙස
 අන්මොල් පර්නාමි, දේවාර්ශ් මිතේශ් පරේඛ් ලෙස
 පූනම් පාණ්ඩේ, ක්‍රිෂ්ණා දේවාර්ශ් පරේඛ් ලෙස
 නිතින් වඛාරියා, මිතේශ් ගෝවර්ධන්දාස් පරේඛ් ලෙස
 මනීෂා කනෝජියා/රෝමා නවානි, චෛතාලි මිතේශ් පරේඛ් ලෙස
 මිහිර් රායිදා, මනහර් පරේඛ් ලෙස
 අමිතා චොක්සි, විශාකා පරේඛ් ලෙස
 අනාස් ඛාන්, මනස් ෂා ලෙස
 ටිෂා කපූර්, දිශා මනාස් ෂා; රිෂිගේ හිටපු පෙම්වතියයි.
 ? කේතන් මෙහ්තා ලෙස
 හේතල් යාදව්, ශ්වේතා කේතන් මෙහ්තා ලෙස
 පල්ලවි රාඕ, ලක්ෂ්මි ලෙස
 උර්මිලා නිම්බල්කාර්/චාරු මෙහ්රා, පරුල් ලෙස
 දීපක් දත්තා, රාජ් නාරායන් මෙහ්රා ලෙස
 ස්වීට්ලි වාලියා, ෂිඛර්ගේ නැන්දණිය ලෙස
 දීපාලි කමත්, කාංචන් රාජ් නාරායන් මෙහ්රා ලෙස
 සුප්‍රියා ශෛලාජා, නිමිෂා කේතන් මෙහ්රා ලෙස
 මොහ්සින් ඛාන්, රෞමිල් ලෙස
 සාරා ඛාන්, රුචිකා ලෙස
 නොහඳුනන අයෙක්, ෂෙනෙලා ලෙස
 සංජේ ගාන්ධි, සංජීව් සාවේරි ලෙස
 ගිරිරාජ් කබ්රා, රිෂි ව්‍යාස් ලෙස; දිශාගේ හිටපු පෙම්වතායි.
 කුනාල් භාටියා, මිතාලි නාග් ලෙස
 අභේ භාර්ගව, අධිනීතීඥ එම්. එෆ්. පුරෝහිත් ලෙස
 ප්‍රිංකා සිදානා, ගරිමා ලෙස
 සාහිල් මිග්ලානි, භාවේශ් ලෙස
 රෝස් සර්දානා, ෂනායා ලෙස
 ඉම්රාන් හස්නී, රාවල් ලෙස
 නීල් මොත්වානි, ප්‍රාණව් ලෙස
 අමිත් ටන්ඩන්, රජත් ලෙස

ආරාධිත නිරූපණයන්
අදා ඛාන්, නාගින් ප්‍රවර්ධනය කරමින්
මෞනි රෝයි, නාගින් ප්‍රවර්ධනය කරමින්
අෆ්තබ් ශිවදාසනි, ක්‍යා කූල් හේන් හම් 3 ප්‍රවර්ධනය කරමින්
තුෂාර් කපූර්, ක්‍යා කූල් හේන් හම් 3 ප්‍රවර්ධනය කරමින්

සම්මාන සහ නිර්දේශ

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි

2014 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා ඇරඹීම්
නවකථා පාදක කරගත් රූපවාහිනී වැඩසහන්
2016 ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා අවසන් වීම්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී කතාමාලා
ඉන්දියානු රූපවාහිනී සෝප් ඔපෙරා
මාලා නාට්‍ය රූපවාහිනී කතාමාලා
මුම්බායි පසුබිමෙහි නිර්මාණය වූ රූපවාහිනී වැඩසටහන්
රූපවාහිනී කතාමාලා

මෙරි ආෂිකි තුම් සේ හි


RFA Brambleleaf (A81) was a  small tanker of the Royal Fleet Auxiliary.

RFA Brambleleaf was built by Furness Shipbuilding Company of Stockton-on-Tees. She was launched as the civilian London Loyalty for London & Overseas Freighters in 1953 and completed on 8 January 1954. She was a sister ship of  built by the same shipyard for LOF the following year.

She was bareboat chartered for the RFA in 1959 and renamed RFA Brambleleaf. She was returned to her owners in 1972, who transferred her to their Mayfair Tankers subsidiary and registered her in Liberia as the Mayfair Loyalty.

On 9 September 1974 she was laid up at La Spezia, Italy. On 27 February 1976 she was sold for scrap, and demolition began in La Spezia in July of that year.

References

Sources and further reading

External links

Tankers of the United Kingdom
Ships of London and Overseas Freighters
Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
Leaf-class tankers
1954 ships
Ships built on the River Tees

RFA Brambleleaf (1959)


Açık anahtarlı şifreleme, şifre ve deşifre işlemleri için farklı anahtarların kullanıldığı bir şifreleme sistemidir.  Haberleşen taraflardan her birinde birer çift anahtar bulunur. Bu anahtar çiftlerini oluşturan anahtarlardan biri gizli anahtar diğeri açık (gizli olmayan) anahtardır. Bu anahtarlardan bir tanesiyle şifreleme yapılırken diğeriyle de şifre çözme işlemi gerçekleştirilir. Bu iki anahtar çifti matematiksel olarak birbirleriyle bağlantılıdır.

Gizli anahtarın sadece bir sahibi vardır. Gizli anahtara sahip olan taraf gizli anahtar aracılığıyla, kendi açık anahtarıyla şifrelenmiş bilgilerin şifresini çözebilir, kendisine ait sayısal imzaları oluşturabilir ya da kendi kimliğini ispat edebilir (authentication).

Açık anahtar herkesin erişimine açıktır. Anahtarlar birbirlerinden farklı olsalar da, matematiksel olarak birbirleriyle ilişkilidirler. Açık anahtarla, bilgiler sadece gizli anahtarın sahibi tarafından çözülebilecek şekilde şifrelenebilir ya da gizli anahtar sahibinin dijital imzasının ve dolayısıyla kimliğinin doğruluğu kontrol edilebilir.

Açık anahtarlı şifrelemenin uygulanmasında asimetrik anahtar algoritmaları kullanıldığı için asimetrik şifreleme olarak da adlandırılır. Simetrik şifreleme algoritmalarının aksine, asimetrik şifreleme algoritmalarında güvenli bir "ilk anahtar değişimi" ihtiyacı bulunmamaktadır. Bu algoritmaların çalışma şekli anahtarların oluşturulmasını, açık anahtarla şifreleme ve gizli anahtarla deşifreleme yapılmasını kolayca gerçekleştirirken yalnızca açık anahtarı bilerek gizli anahtarın bulunmasını zor kılar. Bu zorluğu anahtarlar arasındaki matematiksel ilişki (öne çıkanları örnekleri çarpanlara ayırma ve ayrık logaritma) sağlar.

Açık anahtarlı şifreleme gayet temel ve yaygınca kullanılan bir teknolojidir. Açık anahtar altyapısı internet üzerinde güvenli haberleşmeyi sağlayan TLS (SSL'in takipçisi) protokolü, güvenli e-posta haberleşmesinde kullanılan PGP protokolü ve dosya şifreleme ve çözmeye yarayan GPG gibi protokollerde kullanılmaktadır.

Yapısı
Eğer bir anahtar mesajı şifrelemede kullanılmış ise, o takdirde şifreyi çözmek için sadece o çiftin diğer anahtarı kullanılabilir. Her ne kadar, açık ve gizli anahtar çiftleri matematiksel olarak birbirlerine bağlı olsalar da, bir anahtardan diğerinin elde edilmesi pratikte mümkün değildir. Bir başka deyişle, bir kişi açık anahtarı bilse de, gizli anahtar kopyalanmaktan ya da değiştirilmekten korunmuş durumdadır. Bu sebeple açık anahtarınızı rahatça herkesin kullanımına sunabilirsiniz, ancak gizli anahtarınızın gizli kalması çok önemlidir. Açık anahtar, gizli anahtar ile imzalanmış mesajın doğrulanmasında veya sadece gizli anahtarın şifresini çözebileceği şekilde mesajı şifrelemede kullanılır. Eğer birisi size şifreli mesaj yollamak istiyorsa, sizin açık anahtarınızı kullanarak şifreler ve siz, anahtar çiftinin gizli anahtara sahip olan tek kişisi olarak mesajı deşifre edersiniz.

Uygulama alanları

 Güvenli bir iletişim kanalına sahip olmayan iki tarafın kullanacakları bir anahtarı güvenli olarak belirlenmesi (Diffie-Hellman, ElGamal) ya da var olan bir simetrik anahtarın güvenli olarak değiş tokuş edilmesi
 Sayısal imzalar (RSA, DSA, Merkle) aracılığıyla kimlik doğrulama (authentication) ve bilgi bütünlüğünün korunması (integrity)
 Bilginin şifrelenmesi (örneğin bankacılık sistemlerinde)

Avantajları

Asimetrik şifreleme sistemlerinde her kullanıcının sadece kendi gizli anahtarını gizli tutması yeterlidir. Bunun aksine (n) tane kullanıcının bulunduğu bir simetrik şifreleme sisteminde gizli tutulması gereken anahtar sayısı her kullanıcı için (n-1) tanedir. Bu da sistem için büyük bir depolama yükü oluşturur.

Ayrıca simetrik sistemlerde anahtarların kesinlikle güvenli yollardan kullanıcılara ulaştırılması gerekmektedir. Örneğin değişik kıtalarda yaşayan kişilerin internet gibi herkese açık (güvensiz) bir ortam üzerinden güvenli bir şekilde haberleşmesi ya da alışveriş yapması için anahtarlarını değiş-tokuş etmeleri pratikte mümkün değildir. Açık anahtarlama altyapısı kullanan sistemlerdeyse anahtar değiş-tokuşu güvensiz bağlantılar üzerinde belli önlemleri almak şartıyla güvenli bir şekilde yapılabilir.

Dezavantajları

Simetrik şifreleme sistemleriyle karşılaştırıldığında, asimetrik sistemler çok daha yavaştır. Bu, şifrelemede kullanılan anahtarların uzunluğu ve yapılan işlemlerin karmaşıklığından kaynaklanmaktadır.

Asimetrik şifreleme yöntemiyle şifrelenmiş bir bilgiyi aynı anda değişik kullanıcılara gönderebilmek için aynı bilginin her alıcı için ayrı ayrı şifrelenmesi gerekmektedir. Bu da şifreleme için ayrı bir yük getirmektedir.

Bu amaçla asimetrik ve simetrik şifreleme sistemlerinin avantajlı yönlerini bir arada kullanan hibrid sistemler kullanılmaktadır. Hibrid sistemlerde şifreleme için simetrik anahtarlar kullanılırken, bu anahtarların iki taraf arasında taşınması için asimetrik yöntemler kullanılmaktadır.

Bir diğer sorun ise, asimetrik sistemlerin güvenliğinin henüz daha ispatlanmamış varsayımlara dayandırılmasıdır. Asimetrik sistemlerde güvenlik tek-yönlü-fonksiyonlara dayandırılmaktadır. Bu fonksiyonların kendisinin hesaplanması "kolay", tersinin hesaplanması "imkânsız"dır. İmkânsızdan kasıt, fonksiyonun tersinin hesaplanmasının polinomial süre içerisinde imkânsız olmasıdır. Ancak ters alma işlemini hızlandıracak yöntemlerin var olmadığı henüz ispatlanmış değildir.

Örnekler

 Diffie-Hellman
 ElGamal
 Paillier
 Blum–Goldwasser Kriptosistem
 Goldwasser-micali kriptosistemi
 Okamoto-Uchiyama Kriptosistemi

Ayrıca bakınız
Dijital imza
Dijital Kale

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bankacılık teknolojisi

Açık anahtarlı şifreleme


Heartstone  er en dansk-islandsk film fra 2016, filmen er instrueret af Guðmundur Arnar Guðmundsson og med Baldur Einarsson, Blær Hinriksson, Diljá Valsdóttir og Katla Njálsdóttir i hovedrollerne.

Medvirkende
Baldur Einarsson som Thor
Blær Hinriksson som Kristján
Diljá Valsdóttir som Beta
Katla Njálsdóttir som Hanna
Jónína Þórdís Karlsdóttir som Rakel
Rán Ragnarsdóttir som Hafdis
Nína Dögg Filippusdóttir som Thors mor
Sveinn Ólafur Gunnarsson som Kristjáns far
Nanna Kristín Magnúsdóttir som Kristjáns mor
Søren Malling som Sven
Gunnar Jónsson som Ásgeir
Daniel Hans Erlendsson som Haukur
Theodór Pálsson som Mangi
Sveinn Sigurbjörnsson som Guðjón
Árni Friðriksson som Beths far
Eyvindur Ágúst Runólfsson som Gingers ven
Magnús Þorri Jökulsson som Gingers ven
Viktor Ágústsson som Gingers ven
Gunnar Jónsson som Lille dreng ved havnen

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2016
Dramafilm fra Danmark
Dramafilm fra Island

Heartstone (film)


(: ) ist eine kleine private, als Resort genutzte Insel vor der nördlichen Küste der Nordinsel von Neuseeland.

Geographie
Die 2,77 km lange und bis zu 1,87 km breite Insel erstreckt sich 4 km östlich der Küste der  und gut 6 km südöstlich des Ortes . Administrativ gehört sie zur Region . 0,5 km und 1,37 km südwestlich der Insel liegen zwei kleinere vorgelagerte, bewaldete und unbewohnte Inseln,  und .

An der südwestlichen Bucht der Insel befindet sich eine kleine Schiffsanlegestelle und im nordwestlichen Teil wurde eine aus einer Graspiste bestehende Landebahn für einmotorige Kleinflugzeuge angelegt. Ein kleiner Leuchtturm, der von  betrieben wird, ist an der Ostseite der Insel zu finden.

Geschichte
Die Insel gehört zu den wenigen Inseln in Neuseeland, die sich im Privateigentum befindet. Bis zum Jahr 2015 lag die Insel im Besitz der -Familie, die die über 200 Hektar zur Verfügung stehende Fläche für gut zahlende Erholungssuchende zu einem Resort ausbaute und vermietete. Doch im April 2015 verkauften die Erben die über 45 Jahre im Besitz der Familie befindliche Insel für mehr als 7 Millionen NZ$ an einen in  wohnhaften chinesischen Investor namens . Zwischen den Erben herrschte seinerzeit Uneinigkeit über den Verkauf des Familienbesitzes, doch , eine der dreizehn Geschwister der Erbengemeinschaft setzte sich mit ihrem 61 % Anteil an dem Unternehmen , dem die Insel gehörte, mit dem Verkauf schließlich durch.

Nutzung
An der geschützten Westseite der Insel liegt an einer kleinen Bucht das Resort, das über die Firma  vermarktet wird.

Einzelnachweise

Insel (Region Waikato)
Insel (Australien und Ozeanien)
Insel (Pazifischer Ozean)
Privatinsel

Slipper Island


V er det femte album fra den danske rapgruppe Suspekt, som blev udgivet 8. september 2014 på Tabu Records og Universal Music. Det er produceret af Rune Rask og Jonas Vestergaard. Albummet opnåede en førsteplads på den danske hitliste og solgte guld.

Spor

Kilder

Suspekt-album
Album fra 2014

V (Suspekt-album)


Silves () is a city and municipality in the Portuguese region of Algarve, in southern Portugal. The population of the entire municipality of Silves in 2011 was 37,126, in an area of 680.06 km2. The urbanized area of the city proper has approximately 11,000 inhabitants. Silves is the former capital of the Kingdom of the Algarve (1249–1910), a nominal kingdom within the Kingdom of Portugal (1139-1910), and is of great historical importance.

History

The region of Silves has been inhabited since the Palaeolithic, as attested by archaeological remains, including several menhirs. The river Arade, which was navigable in historical times, linked the hinterland to the open ocean and allowed the   transport of produce and commerce. The town of Silves (Cilpes) was possibly founded during the times of Roman domination, when  the region was part of the Lusitania province.  It was probably a Lusitanian Castro in pre-Roman times; however the region was also settled by other Indo-European tribes, such as the Celtici and Cynetes (or Conii). Silves was once also part of the Visigothic Kingdom (418–c. 721).

After 713, when the Moors invaded Iberia, Silves became part of the Umayyad Emirate of Córdoba under the Arabic name of Shilb (شلب). In the 10th century it was one of the most important towns in western Al-Andalus. Silves became an independent taifa in 1027 under the rule of Ibn Mozaine and his son, who was dethroned in 1051 by al-Mu'tadid, the governor of Seville. al-Mu'tamid ibn 'Abbad, the son of al-Mu'tadid and a famous poet, ruled the taifa of Silves until 1091. After the Almoravid conquest the town became Almohad in 1156.

In 1189, King Sancho I of Portugal conquered the town with the aid of Northern European crusaders. Sancho ordered the fortification of the city and built a castle, which is today an important monument of Portuguese heritage. At the time he also styled himself "By the Grace of God, King of Portugal and Silves (Dei Gratiæ, Rex Portugalliæ et Silbis).
However, he soon lost the town again to the Almohads after sieges in 1190 and 1191. Periodic raiding expeditions were sent from Al-Andalus to ravage the Iberian Christian kingdoms, bringing back booty and slaves. The governor of Córdoba attacked Silves in 1191, and took 3,000 Christian slaves. Again under Muslim rule, the city would then prosper to the point of being called the Baghdad of the West.

The town was finally taken from the last Muslim king Ibn Afan by Paio Peres Correia, Grand-Master of the Order of Santiago in 1242, after the Alentejo and most of the coast had already fallen in 1238. The great mosque was changed into Silves Cathedral (Sé Catedral). Silves declined in importance thereafter and was eclipsed in the region by Faro during the colonial period. In 1491, the town of Silves was given to queen Eleanora by her husband, king John II of Portugal.

In the 19th century, Silves became an important centre for the Portuguese cork industry. The industry's decline began after cork factory workers, instigated by communist and anarcho-syndicalist organizations resorting to coercion at gunpoint, supported the failed Portuguese general strike of 1934, after which the authoritarian Estado Novo regime retaliated by effectively closing down the industry in the town.

In the 21st century, the municipality became host to The Iberian Lynx National Breeding Center (Silves' Center).

Sights

Parts of the Almohad town wall, constructed from poured concrete, have been preserved, as well as the Almedina-gate (Porta de Loulé). Other sights include the Santa Misericórdia Church with a fine door in Manueline style (the main body of the church was built in 1727–28); a museum for cork and the production of bottle corks in a defunct factory which is now also a centre for cultural events called "Fábrica do Inglês (The Englishman's Factory); and the municipal museum (Museu Municipal de Arqueologia) with findings from the palaeolithic onwards.

The town is situated on a hill above the Arade River. Silves Castle is located on the top of the hill. It occupies ca. 12,000 m2. Archaeological excavations have shown that the oldest buildings date back to the 8th century, the stratigraphy is almost 6 m deep and contains Iron Age remains as well. The walls are made of red sandstone (grés de Silves) with a pisé-core and were heavily restored in the 1940s. Protruding towers of the albarra-type protect the Northern slope. After the Christian conquest, the castle served as the seat of the alcaide-mor (provincial governor) until the middle of the 16th century; afterwards the towers were used as a prison.

Geography
The municipality is crossed by the Arade River, which was navigable in historical times and was key to the prosperity of the city of Silves. The waters of the river form the reservoirs of Arade and Funcho. The landscape of the municipality is generally hilly. To the south the municipality borders the Atlantic Ocean.

Silves is built on top of one of the largest aquifers in the south of Portugal, The Querença-Silves Aquifer , and has many orange groves, a fruit introduced by the Moors.

Silves is about 15 kilometers north of the nearest stretch of Algarve coast, 20 kilometers northeast of Portimão and 62 kilometers northwest of Faro International Airport by road.

Climate
Silves has a Mediterranean climate (Köppen: Csa) with hot, very dry summers and mild, wet winters. The climate in the municipality of Silves is slightly more continentalized than the Algarvian coast, leading temperatures to be higher during the day and lower during the night in every season of the year. Temperatures in the winter vary between  during the day and  at night. Temperatures in the summer vary between  during the day and  at night.

Human geography

Administratively, the municipality is divided into 6 civil parishes (freguesias):
 Alcantarilha e Pêra
 Algoz e Tunes
 Armação de Pêra
 São Bartolomeu de Messines
 São Marcos da Serra
 Silves

Economy
The activities linked to the secondary sector play a very important role in the municipality's economy. The cork and extractive industries are the main activities. The extractive industry emerged in the Metal Age and is linked to the beginning of an old tradition in metallurgy in the area, and the cork industry, implemented in the second half of the nineteenth century, triggered the economic and urban development of Silves. The agricultural area occupies about 10.3% of the municipality, being typical the cultivation of cereals for grain, nuts, citrus fruits including famed orange orchards, meadows, permanent pastures, fallow and olive groves. The municipality of Silves, where important part of the Algarve's citrus fruit production is concentrated, has created an Orange Route (Rota da Laranja), with different routes through the area. The Orange Route provides the visitor with several suggestions and agents that allow them to build a route that covers all stages of orange production, from the orchard to its packaging. This route has partnerships with some local producers who are available to welcome the public and provide several experiences in their orchards. There visitors can find gastronomic, cultural, landscape, accommodation, thematic itineraries, among other experiences. As for livestock, poultry, sheep and pigs stand out as the main species raised. Silves has a low forest density, little over 15% (15.1%) of the usable agricultural area, corresponding to 11,187 hectares. The city of Silves proper attracts many visitors due to its ancient castle and other urban attractions. The annual Medieval Fair in the historical neighborhoods of Silves near the castle is one of the biggest and most visited summer festivals in the Algarve. Near the coast, in Armação de Pêra and its beaches, tourism is very important during summertime in terms of number of visitors and revenue.

Education
The city has kindergartens and elementary schools. Besides the local state-run secondary school, Deutsche Schule Algarve, a German international school, is also in the municipality of Silves, as well as a branch of the Instituto Piaget, a higher education institution.

Notable people

 Muhammad ibn Ammar (1031–1086), Muwallad poet from Silves.
 Abu-l-Qasim Ahmad ibn al-Husayn ibn Qasi (died 1151), Sufi rebel leader and governor of Silves for the Almohads
 João de Deus (c.1190–1267), canon law jurist and priest
 João de Deus de Nogueira Ramos (1830–1896), poet and editor, wrote the didactic book Cartilha Maternal in 1876
 Corina Freire (1897–?1975?), Portuguese singer, actress and impresario.
 Bernardo Marques (1898-1962), painter, illustrator, graphic artist and caricaturist
 Maria Keil (1914–2012), artist and illustrator, known for her painting, drawing and tapestry
 José Vitoriano (1918-2006), politician and a major player in the 1974 overthrow of the Portuguese ruling regime
 Maria Cavaco Silva (born 1938), First Lady of Portugal from 2006 to 2016
 Amélia Veiga (born 1932), Portuguese-born Angolan poet and teacher
 Rui Bento (born 1972), football manager and former professional footballer with 321 club caps
 Aurea (born 1987), Portuguese soul singer originally from Santiago do Cacém, Alentejo, who grew up in Silves, Algarve

Gallery

References

External links

55 Photographs of Silves

Cities in Portugal
Populated places in Faro District
Municipalities of the Algarve
Towns of the Algarve
Municipalities of Faro District

Silves, Portugal