Este artigo aborda a história da política externa dos Estados Unidos como uma breve visão geral das principais tendências em relação à política externa dos Estados Unidos da América desde a Revolução Americana até o tempo presente. Os principais temas abordados são a formação de um "Império da Liberdade", a promoção dos valores de democracia, a expansão territorial pelo continente, o internacionalismo liberal, a postura diplomática estadunidense durante as Guerras Mundiais e a Guerra Fria, o combate ao terrorismo internacional, desenvolvimento do Terceiro Mundo e a construção de uma economia mundial forte com tarifas baixas (mas altas tarifas entre 1861 e 1933).

Uma nova nação: 1776-1801

Revolução e Confederação
A partir do estabelecimento dos Estados Unidos após o foco regional e não global, mas com o ideal de longo prazo de criar um "Império da Liberdade".

A aliança militar e financeira com a França em 1778, que trouxe a Espanha e a Holanda para combater os britânicos, transformou a Guerra Revolucionária Americana em uma guerra mundial na qual a supremacia naval e militar britânica foi neutralizada. Os diplomatas estadunidenses - especialmente Benjamin Franklin, John Adams e Thomas Jefferson - garantiram o reconhecimento da independência estadunidense e grandes empréstimos ao novo governo nacional. O Tratado de Paris em 1783 foi altamente favorável aos Estados Unidos, que agora poderiam se expandir para o oeste até o rio Mississippi.

O historiador Samuel Flagg Bemis foi um dos principais especialistas em história diplomática. De acordo com Jerold Combs:

Diplomacy of the American Revolution, de Bemis, publicado originalmente em 1935, ainda é o trabalho padrão sobre o assunto. Enfatizou o perigo do envolvimento norte-americano nas disputas europeias. A diplomacia europeia no século XVIII era "podre, corrupta e pérfida", advertiu Bemis. O sucesso diplomático dos Estados Unidos resultou de manter-se afastado da política europeia enquanto tirava vantagem dos conflitos europeus. Franklin, Jay e Adams fizeram exatamente isso durante a Revolução e, como consequência, obtiveram a maior vitória nos anais da diplomacia americana. Bemis admitiu que a aliança francesa foi necessária para vencer a guerra. No entanto, ele lamentou que isso trouxesse envolvimento com "o reino funesto da diplomacia europeia". Vergennes [o ministro das Relações Exteriores da França] estava bastante disposto a levar os Estados Unidos a um "matadouro" onde partes dos Estados Unidos poderiam ser desmembradas se isso promovesse os interesses da França.As relações internacionais norte-americanas desde a independência em 1776 até a nova Constituição em 1789 foram tratadas sob os Artigos da Confederação diretamente pelo Congresso até que o novo governo criou um Departamento de Relações Exteriores e o cargo de Secretário de Relações Exteriores em 10 de janeiro de 1781.

 Primeira era nacional: 1789-1801

O Departamento de Relações Exteriores em nível de gabinete foi criado em 1789 pelo Primeiro Congresso. Logo, foi renomeado para Departamento de Estado e mudou o título de Secretário de Relações Exteriores para Secretário de Estado; Thomas Jefferson voltou da França para assumir o cargo.

Quando a Revolução Francesa levou à guerra em 1793 entre a Grã-Bretanha (principal parceiro comercial da América) e a França (o antigo aliado, com um tratado ainda em vigor), George Washington e seu gabinete decidiram por uma política de neutralidade, conforme consagrado na Lei de Neutralidade de 1794. Em 1795, Washington apoiou o Tratado de Jay, elaborado pelo Secretário do Tesouro Alexander Hamilton para evitar um conflito com a Grã-Bretanha e incentivar o comércio entre os dois países. Os Jeffersonianos liderados por Jefferson e James Madison se opuseram veementemente ao tratado, mas o apoio de Washington se mostrou decisivo, e as duas nações mantiveram relações amistosas por uma década. No entanto, a disputa de política externa polarizou os partidos internos, levando ao Primeiro Sistema de Partidos.

Em uma "Mensagem de Despedida" datada de 1796 que se tornou a base da política estadunidense, George Washington aconselhou seus sucessores sobre envolvimentos em conflitos estrangeiros:

 "A Europa tem um conjunto de interesses primários, que para nós não têm, ou uma relação muito remota. Portanto, ela deve estar envolvida em frequentes controvérsias, cujas causas são essencialmente estranhas às nossas preocupações. Portanto, deve ser imprudente de nossa parte nos envolver, por laços artificiais, nas vicissitudes comuns de sua política, ou nas combinações e colisões comuns de suas amizades ou inimizades. Nossa situação de distanciamento e distanciamento nos convida e nos permite seguir um rumo diferente."

Em 1797, os franceses apreendiam abertamente os navios estadunidenses, levando a uma guerra não declarada conhecida como a Quase-Guerra de 1798. O presidente John Adams tentou uma solução diplomática, mas sem resultado. Em 1798, os franceses exigiram que diplomatas estadunidenses pagassem enormes taxas para uma reunião com Talleyrand, o Ministério dos Negócios Estrangeiros, o que os primeiros rejeitaram. Os republicanos, desconfiados de Adams, exigiram a documentação, que Adams divulgou usando X, Y e Z como códigos para os nomes dos diplomatas franceses. O Caso XYZ acendeu uma onda de sentimento nacionalista. Pressionado, o Congresso dos Estados Unidos aprovou o plano de Adams para organizar a Marinha. A opinião pública norte-americana voltou-se contra a França, encorajando os federalistas a tentar suprimir o Partido Republicano. Adams relutantemente assinou os "Atos de Sedição" destinados a enfraquecer os republicanos. No entanto, Adams rompeu com a ala hamiltoniana de seu Partido Federalista e estabeleceu uma trégua com a França em 1800. O Partido Federalista, agora dividido, não conseguiu reeleger Adams em 1800 e nunca recuperou o poder novamente em toda a história do país.

 Era Jeffersoniana: 1801–1829
Thomas Jefferson idealizou os Estados Unidos como a força por trás de um grande "Império da Liberdade", que promoveria o republicanismo e combateria o imperialismo da Grã-Bretanha. Em 1803, a compra da Louisiana arquitetada por por Jefferson em um acordo de 15 milhões de dólares com Napoleão Bonaparte, dobrou o tamanho da nação em território, adicionando uma enorme faixa de território a oeste do rio Mississippi, abrindo milhões de novos campos férteis idealizados pela Democracia Jeffersoniana.

O presidente Jefferson planejou a Lei de Embargo de 1807 para forçar a Europa a cumprir. Proibiu o comércio com a França e a Grã-Bretanha, mas eles não se curvaram. Além disso, os federalistas denunciaram sua política como partidarismo em favor de interesses agrários em vez de interesses comerciais. A medida foi altamente impopular na Nova Inglaterra, que iniciou operações de contrabando e provou ser ineficaz em parar o mau tratamento dos navios de guerra britânicos.

 Guerra de 1812

Os jeffersonianos desconfiaram profundamente dos britânicos, que fecharam a maior parte do comércio norte-americano com a França e trouxeram de volta à Marinha Real cerca de 6.000 marinheiros desertores em navios norte-americanos. Em 1807, a Marinha Real capturou e inspecionou o a fragata Chesapeake'', num episódio que ficou marcado como violação da jurisdição norte-americana.

No oeste, os indígenas apoiados e armados pela Grã-Bretanha usaram emboscadas e ataques para matar colonos, atrasando assim a expansão dos assentamentos de fronteira no Centro-Oeste (Ohio, Indiana e Michigan, especialmente).

Em 1812, a diplomacia apresentava falhas contínuas e os Estados Unidos declararam guerra à Grã-Bretanha. A Guerra de 1812 foi marcada por muito mau planejamento e fracassos militares de ambos os lados, sendo encerrada com o Tratado de Ghent em 1815. Militarmente foi um impasse, pois ambos os lados falharam em suas tentativas de invasão, mas a Marinha Real bloqueou o litoral e fechou o comércio americano (exceto o contrabando de suprimentos para o Canadá britânico). No entanto, os britânicos alcançaram seu objetivo principal de derrotar Napoleão, enquanto os exércitos norte-americanos derrotaram a aliança indígena que os britânicos haviam apoiado, encerrando o objetivo de guerra britânico de estabelecer uma nação fronteiriça pró-britânica no Centro-Oeste. O comércio com a França (agora um aliado da Grã-Bretanha) foi retomado e as causas da guerra foram eliminadas. Especialmente após a grande vitória norte-americana na Batalha de Nova Orleães, o sentimento de soberania e valor norte-americanos foram inflados. Os generais de guerra Andrew Jackson e William Henry Harrison também se tornaram heróis políticos. Após 1815, as tensões diminuíram ao longo da fronteira com o Canadá, com comércio pacífico e boas relações em geral e as disputas territoriais resolvidas pacificamente. Tanto os Estados Unidos quanto o Canadá viram uma onda de nacionalismo e orgulho nacional após 1815, com os Estados Unidos projetando uma maior democracia interna e os britânicos freando a onda democrática no Canadá.

Após 1780, os Estados Unidos abriram relações com os países do norte da África e com o Império Otomano.

América Latina

Em resposta à independência das colônias espanholas na América, os Estados Unidos e a Grã-Bretanha estabeleceram a Doutrina Monroe a partir de 1823. Essa política declarou oposição à interferência europeia nas Américas e deixou uma marca duradoura na postura dos líderes norte-americanos posteriores. O fracasso da Espanha em colonizar ou policiar a Flórida levou à compra do território em 1821. Durante este período se destaca a atuação mais agressiva e expansiva de John Quincy Adams como Secretário de Estado da Administração Monroe.

Era Jacksoniana: 1829–1861

Guerra Mexicano-Americana

Em 1846, após um intenso debate político no qual os democratas expansionistas prevaleceram sobre os Whigs, os Estados Unidos anexaram a República do Texas. O México nunca reconheceu que o Texas havia alcançado sua independência e prometeu guerra em caso de adesão aos Estados Unidos. O presidente James K. Polk resolveu pacificamente uma disputa de fronteira com a Grã-Bretanha em relação ao Oregon e depois enviou patrulhas do Exército para a área disputada do Texas. Isso desencadeou a Guerra Mexicano-Americana, vencida absolutamente pelos norte-americanos. Como resultado do Tratado de Guadalupe Hidalgo de 1848, os Estados Unidos adquiriram territórios que incluíam Califórnia, Arizona e Novo México, e os residentes hispânicos destas regiões receberam plena cidadania estadunidense.

Canal da Nicarágua

Os britânicos queriam um México estável para bloquear a expansão americana para o sudoeste, mas o México atacou o Texas e busca ser compensado pela derrota. O resultado foi uma vasta expansão norte-americana. A descoberta de ouro na Califórnia em 1848 trouxe uma grande demanda de passagem para os campos de ouro, com as principais rotas cruzando o Panamá para evitar uma viagem muito longa e lenta por toda a América do Sul. Foi construída uma ferrovia que transportou 600.000 mineiros, apesar do ambiente perigoso no Panamá. Um canal na Nicarágua era uma possibilidade muito mais saudável e atraente e o empresário americano Cornelius Vanderbilt obteve as permissões necessárias, juntamente com um tratado dos Estados Unidos com a Nicarágua. A Grã-Bretanha há muito dominava a América Central, mas a influência americana estava crescendo, e os pequenos países buscam nos Estados Unidos proteção contra o imperialismo britânico. No entanto, os britânicos estavam determinados a bloquear um canal americano e apreenderam locais importantes na Costa dos Mosquitos, no Atlântico, que o bloquearam. Os Whigs estavam no comando em Washington e, ao contrário dos democratas, queriam uma solução pacífica empresarial. Os Estados Unidos decidiram que um canal deveria ser aberto e neutro a todo o tráfego do mundo, e não militarizado. As tensões aumentaram localmente, com confrontos diretos em pequena escala no campo.

No Tratado Clayton-Bulwer de 1850, Washington e Londres encontraram uma solução diplomática. Para evitar um confronto crescente, concentrou-se em um canal da Nicarágua que ligaria o Pacífico e o Atlântico. As três principais disposições do tratado afirmavam que nenhuma nação construiria tal canal sem o consentimento e cooperação da outra; nem fortificaria ou fundaria novas colônias na região; se e quando um canal fosse construído, ambos os poderes garantiriam que ele estaria disponível de forma neutra para todos os navios. No entanto, surgiram divergências e nenhum canal da Nicarágua foi construído, mas o tratado permaneceu em vigor até 1901. Em 1857-1859, Londres abandonou sua oposição à expansão territorial americana.

A abertura da Primeira Ferrovia Transcontinental em 1869 tornou as viagens à Califórnia rápidas, baratas e seguras. Os norte-americanos perderam o interesse pelos canais e concentraram sua atenção na construção de ferrovias de longa distância. Os britânicos, por sua vez, voltaram sua atenção para a construção do Canal de Suez no Egito. Londres, porém, manteve um veto à construção do canal americano na Nicarágua. Na década de 1890, os franceses fizeram um grande esforço para construir um canal através do Panamá, mas ele se autodestruiu por má administração, corrupção severa e especialmente pelo ambiente de doenças mortais. No final da década de 1890, a Grã-Bretanha viu a necessidade de melhorar muito as relações com os Estados Unidos e concordou em permitir a construção de um canal através da Nicarágua ou do Panamá. A escolha foi o Panamá. O Tratado Hay-Pauncefote de 1901 substituiu o Tratado Clayton-Bulwer e adotou a regra de neutralidade para o Canal do Panamá, que foi inaugurado em 1914.

Guerra Civil e a Era Dourada: 1861-1897

Guerra Civil Americana

Todas as nações foram oficialmente neutras durante a Guerra Civil Americana, e nenhuma reconheceu os Estados Confederados da América. Isso marcou uma grande conquista diplomática para o Secretário de Estado William H. Seward e a Administração Lincoln. A França de Napoleão III invadiu o México e instalou um regime fantoche; esperava reduzir a influência norte-americana na região. A França, portanto, encorajou a Grã-Bretanha em uma política de mediação sugerindo que ambos reconheceriam a Confederação. Washington advertiu repetidamente que isso significava guerra. A indústria têxtil britânica dependia do algodão do Sul, mas tinha estoques para manter as fábricas funcionando por um ano e, de qualquer forma, os industriais e os trabalhadores tinham pouca influência na política britânica. Uma guerra cortaria remessas vitais de alimentos americanos, causaria estragos na frota mercante britânica e causaria a perda imediata do Canadá. A Grã-Bretanha, portanto, recusou-se a concordar com os esquemas franceses.

Bibliografia

História das relações exteriores dos Estados Unidos
Relações exteriores dos Estados Unidos
História dos Estados Unidos por tema

História das relações internacionais dos Estados Unidos


Bacillus anthracis (Şarbon bakterisi); Bacillaceae familyasına ait olup çubuk veya çomak (basil) şeklinde, gram-pozitif, kapsüllü, aerob ve fakültatif aerob, hareketsiz ve sporla çoğalan bir bakteri cinsidir. Kapsül yapısının poli-D-Glutamik asit olması bacillus antracis'i diğer kapsüllü bakterilerden ayırır.

Bakteri görece büyük (1-1,5 μm X 3-8 mm) boyutlu, birbirlerine paralel, düz, çomakçıklardır (basil). Mikrobiyolojik incelemede zaman zaman, uç uca ikişerli veya üçerli gruplar halinde oldukları, genişçe bir kapsülle sarıldıkları gözlemlenir.

Bu bakteri "şarbon" hastalığına yol açar. Dayanıklı sporları, deri, solunum yolları ve sindirim sistemine yerleşerek enfeksiyon yapar. İnsanlarda şarbon olgularının %95'i deri şarbonu, %5'i ise akciğer şarbonu olarak görülür. Sindirim sisteminde görülen şarbon ise çok nadirdir. Deri şarbonunda lokal lezyonlar ile karşılaşılır ve bu olguların %20'sinde sistemik enfeksiyon, sepsis ve ölüm meydana gelebilir. Akciğer şarbonu ise doğrudan mediastendeki hemorajik nekroz ve ölümle ilişkilidir.

Aşıyla koruma sağlanır. Antibiyotikle tedavisi mümkündür.

Kaynakça

anthracis
Genomu dizilenmiş bakteriler
Şarbon
1872'de tanımlanan bakteriler
Bakteriler
Firmicutes

Bacillus anthracis


Berkenkamp ist der Familienname folgender Personen:

 Alessa Berkenkamp (* 1982), deutsche Politikerin (Bündnis 90/Die Grünen), MdA
 Hubert Berkenkamp (1903–1940), deutscher politischer Funktionär und ehrenamtliches Mitglied des Volksgerichtshofs
 Lou Scheper-Berkenkamp (1901–1976), deutsche Malerin, Bauhausstudentin und Farbgestalterin
Weiteres:
 Berkenkamp & Schleuter, Spielzeughersteller

Berkenkamp


Alice Laura Embleton (1876-1960) a été l'une des premières femmes à étudier les sciences à l'University College of South Wales and Monmouthshire, et parmi le premier groupe de femmes à être nommée fellow de la Linnean Society of London en 1905. Biologiste et zoologiste, Alice Embleton a conduit des recherches sur les pesticides pour améliorer la production agricole. Elle fut une suffragette notoire.

Pendant de nombreuses années, elle a eu une relation avec la scientifique Celia Wray.

Biographie

Alice Embleton est née à Epsom, Surrey et a fréquenté la . Elle s'est inscrite à l'University College of South Wales and Monmouthshire, maintenant Cardiff University, en 1895, et a obtenu en 1899 un Bachelor of Science.

En 1900, elle a remporté la , qui attribue chaque année une bourse de recherche de trois ans à « de jeunes scientifiques ou ingénieurs exceptionnellement prometteurs ». Elle a utilisé la bourse de 150 £ pour travailler au Laboratoire biologique Balfour à Newnham College, Cambridge, suivi d'une nouvelle période d'études à la Sorbonne à Paris. Elle est considérée comme la deuxième femme à publier sur le sujet de la , après Edith Mary Pratt.

En 1903, elle a été nommée zoologiste honoraire au Board of Agriculture et a remporté la bourse Mackinnon de la Royal Society pour la recherche en sciences biologiques.

Elle a été l'une des premières femmes à prendre la parole à la Linnean Society, Burlington House, Londres. Son article, publié le 4 juin 1903, était intitulé : « Anatomy and Development of a Hymeropterous Parasite of a Scaly Insect (Lecanium Hemisphoericum) ». Parmi quinze autres femmes, elle a été nommée membre de la Linnean Society en 1905. Les archives de la Linnean Society contiennent la correspondance d'Embleton avec la Society, dont elle est restée membre jusqu'en 1917.

En 1906, elle a co-publié les articles, On the synapsis in amphibia et On the origin of the sertoli.

Plus tard, elle a mené des recherches sur le cancer au  de South Kensington.

Publications
 On the Economic Importance of the Parasires of Coccidae, Entomological Society of London, 1902

Bibliographie
 Emily Hamer, Britannia's Glory: A History of Twentieth Century Lesbians, Bloomsbury Publishing, 2016, p. 56-57
 Charles Griffin, Quarterly Journal of Experimental Physiology, vol. 2 à 3, 1909, p. 192
 Transactions of the Highland and Agricultural Society of Scotland, Royal Highland and Agricultural Society of Scotland, W. Blackwood & Sons, 1905, p. 213
 The Annals and Magazine of Natural History, vol. 1, Taylor & Francis, 1928, p. 199
 David Sharp, Fauna Hawaiiensis: Being the Land-fauna of the Hawaiian Islands, vol. 3, The University Press, 1913, p. 180
 Charles Griffin, Quarterly Journal of Experimental Physiology and Cognate Medical Sciences, 1909, p. 191-192

Références

Naissance en 1876
Décès en 1960
Suffragette britannique
Zoologiste britannique
Biologiste britannique
Femme zoologiste
Femme biologiste

Alice Laura Embleton


O Túnel 3/4, denominado Túnel Antônio de Queiroz Galvão, é um túnel rodoviário localizado na Serra do Mar, no município de Caraguatatuba, no estado de São Paulo, que juntamente com outros três túneis, compõe o novo trecho de serra da Rodovia dos Tamoios. Com 5.555 metros de extensão, é o túnel rodoviário mais extenso do Brasil, que permite uma ligação mais rápida entre o Litoral Norte do estado e o Vale do Paraíba.

Foi inaugurado em 26 de março de 2022, após quatro anos de escavações, com média de 1.250 m por ano, sendo construído pela Concessionária Tamoios, pertencente ao grupo Queiroz Galvão, que assumiu a rodovia em 18 de abril de 2015 e ficou responsável pela continuidade da duplicação da rodovia, iniciada pela DERSA no trecho de planalto.

O túnel foi designado como "3/4" devido à alteração do projeto inicial que previa a construção de dois túneis distintos: 3 e 4, que foram incorporados em um só túnel.

História
O projeto original elaborado pela DERSA previa a construção de cinco túneis no trecho de serra da Rodovia dos Tamoios e os túneis 3 e 4 possuiriam 3230 m e 2285 m de extensão, respectivamente, separados por um viaduto. No entanto, os emboques dos túneis estariam localizados em um vale de difícil acesso e geraria um grande impacto ambiental na região. O projeto foi alterado, rebaixando o nível da construção, integrando assim os túneis 3 e 4 em um único túnel.

Em 28 de abril de 2016, teve início a construção do primeiro túnel do novo complexo viário (Túnel 5), em um evento com o então governador Geraldo Alckmin, que realizou a detonação de rochas iniciando a abertura do túnel.

O Túnel 3/4 foi escavado pelo método NATM (New Austrian Tunnelling Method) e foi totalmente perfurado em 19 de julho de 2021.

Em março de 2023, o governador Tarcísio de Freitas sancionou a Lei nº 17.648, denominando  "Túnel Antônio de Queiroz Galvão", em homenagem ao engenheiro fundador do Grupo Queiroz Galvão S/A.

Características

O túnel possui um formato de ferradura e une dois importantes viadutos do novo trecho de serra, com entrada no km 75 + 768 m e saída no km 70 + 213 m, possuindo um desnível de aproximadamente 250 m entre os emboques.

Possui um túnel de serviço paralelo ao principal que é interligado por saídas de emergência localizadas a cada 200/250 metros, além de ponto de apoio a cada 60 metros, com mangueiras de incêndio, hidrante, telefone com botão de emergência para comunicação direta com o Centro de Controle Operacional (CCO) da rodovia e extintor de incêndio portátil (pó químico).

O comprimento do túnel obrigou a construção de um complexo e diferenciado sistema de ventilação composto por poderosos exaustores localizados em uma galeria que possui a mesma dimensão do túnel principal. O sistema é ativado de forma automática, através de sensores de que medem a concentração de dióxido de nitrogênio (NO2) e monóxido de carbono (CO). Os sensores também indicam uma eventual perda de visibilidade.

A iluminação no interior do túnel foi projetada para variar conforme a iluminação natural, possibilitando adaptação gradual para os olhos do motorista ao entrar e sair do túnel. Quanto maior for intensidade da luz no lado de fora dos túneis, maior será a iluminação na entrada. Da mesma forma, a iluminação na saída obedece ao mesmo critério.

O túnel é equipado com câmeras de detecção automática de incidentes, que identificam qualquer veículo que circula com velocidade baixa, além de pedestres, ciclistas e objetos na pista. A detecção gera um alerta automático de emergência para o Centro de Controle Operacional (CCO) da rodovia, possibilitando uma resposta rápida para esses eventos atípicos e inseguros.

A pista utilizada no túnel é composta por duas faixas de rolamento e acostamento, e serve como subida da serra (sentido São José dos Campos).

Ver também

 Lista de túneis do Brasil
 Rodovia dos Tamoios
 Concessionária Tamoios
 Caraguatatuba
 Serra do Mar

!Artigos novos
Túneis do Brasil
Rodovias do estado de São Paulo
Caraguatatuba

Túnel 3/4 (Rodovia dos Tamoios)


Fo Guang Shan Hsi Lai Temple () is a mountain monastery in the northern Puente Hills, Hacienda Heights, Los Angeles County, California. The name Hsi Lai means "coming west".

Hsi Lai Temple is a branch of Fo Guang Shan, a Buddhist organization from Taiwan. It is the order's first overseas branch temple and serves as the North American regional headquarters for Fo Guang Shan. Hsi Lai Temple was the site of the founding of Buddha's Light International Association, established in 1991. The temple, like its mother temple in Taiwan, practices Humanistic Buddhism.

History

In 1976, Master Hsing Yun, the founder of the order, represented a Buddhist group from Taiwan to participate in America's bicentennial celebration. Master Hsing Yun was asked by American friends to build a monastery in the United States. Therefore, Fo Guang Shan asked the Venerable Tzu Chuang (who, upon the inception of the temple, became the founding and first abbess of Hsi Lai Temple) and Yi Heng to plan and organize the construction of the temple in the Greater Los Angeles area. It was officially registered under the name of International Buddhist Progress Society. Until the temple was complete, Ven. Tzu Chuang bought an old church building, which was to be Hsi Lai's temporary headquarters. The original temple, located in the city of Maywood, was called the Bai Ta (White Pagoda) Temple.

The planning and construction of the temple in the 1980s was met with suspicion and resistance from local communities, many of whom knew little about Buddhism and had unfounded fears of Buddhist practices. Many residents felt that the project was too big for a neighborhood of single-family homes and that the traditional Chinese architectural style would not fit in. The main reasons for resistance to the building of the temple were the impact of weekly services, heavy traffic, noise, and concern about environmental damage.

Originally, the organization had planned to build the temple in Gardena, California but was blocked from acquiring land. They also tried to acquire the historical Pyrenees Castle in Alhambra, California, but also met opposition from the community. The building of the temple at its current location survived six public hearings and more than 100 community meetings. In 1985, the temple was finally granted a building permit. The groundbreaking ceremony was held the following year, and the temple was completed on November 26, 1988.

Negative feelings about the building of Hsi Lai have since diminished, as the general level of awareness has been raised and as the temple and its residents have proven to be good neighbors. In addition, most of the original complainants of the temple project moved out of Hacienda Heights.

Immediately after its opening, Hsi Lai Temple was the venue of many major events. The 16th General Conference of the World Fellowship of Buddhists and the 7th conference of the World Fellowship of Buddhist Youth were held from November 19 to 26, an international Triple Platform Full Ordination Ceremony for monastics was held for over a month, and a Land and Water Dharma Service was held prior to the temple's opening.

In 2008, in celebration of the twentieth anniversary of the opening of Hsi Lai Temple, another international Triple Platform Full Ordination Ceremony for monastics and a Land and Water Dharma Service were held.

In the summer of 2011, Hsi Lai Temple was the starting location for The Amazing Race 19.

On September 4, 2012, Hsi Lai Temple abbot Hui Chi was elected to the post of head abbot of the Fo Guang Shan order, succeeding Hsin Pei.

University of the West

In 1990, following the completion of Hsi Lai Temple, Master Hsing Yun founded Hsi Lai University, one of sixteen Buddhist colleges and universities operated by Fo Guang Shan. The university relocated to Rosemead, California, in 1996. It is one of the first Buddhist colleges in the United States.

Bachelor of Arts, Master of Arts, and Doctorate in Buddhist studies, comparative religious studies, and a Master of Business Administration are available at the university.

In 2004, the university changed its name to the University of the West and appointed Dr. Lewis Lancaster, a professor at the University of California, Berkeley and longtime member of Fo Guang Shan, as president. Dr. Roger Schmidt became Lancaster's successor in 2006, and was replaced by Dr. Allen M. Huang a year later.

Sites

The Bodhisattva Hall (五聖殿): The first shrine before entering the temple. It is a large hall that honors five Bodhisattvas: Samantabhadra,  Ksitigarbha, Maitreya, Avalokitesvara, and Manjusri. Outside the shrine on each side are the temple guardians, Skanda and Sangharama (portrayed as Guan Yu).
The Arhat Garden (十八羅漢): Located on the left of the temple, it depicts 18 of the best known disciples of the Buddha.
The Avalokitesvara Garden (慈航普度): Located on the right of the temple. It depicts the bodhisattva Avalokitesvara (Guan Yin), surrounded by her acolytes and the Four Heavenly Kings.
Main Shrine (大雄寶殿): The heart of the temple's activities. The main figures depicted in the hall are Sakyamuni Buddha, Amitabha Buddha, and Bhaisajyaguru Buddha. Thousands of niches containing an image of the Buddha can be seen on the walls. Outside, a large bell and drum can be seen on either side. The bell and drum are only used to mark special occasions.
An auditorium and conference hall (法堂/會堂) are located on either side of the central Main Shrine, used for large scale meetings or lectures.
Memorial Pagoda (懷恩堂): Located at the highest summit of Hsi Lai Temple, it functions as a private memorial hall to the deceased. It was formerly a mausoleum until the construction of a larger columbarium at Rose Hills Memorial Park in Whittier, California.
Meditation Hall (禪堂): Located on the back of the main shrine, meditation classes are held here.
Dining Hall (五觀堂): The main dining area for visitors to the temple. A vegetarian lunch buffet is served daily for visitors and sometimes dinner on special days.
Translation and Publishing Center (佛光山國際翻譯中心與佛光出版社): The Fo Guang Shan International Translation Center and Buddha's Light Publishing are located on site.  Buddha's Light Publishing was established to publish Buddhist books translated by the Fo Guang Shan International Translation Committee as well as other valuable Buddhist works.

Retreats and education
The temple offers a wide variety of retreats and classes in English and Chinese to promote Humanistic Buddhism and has started an extended retreat program for those who want to experience monastic life for a longer period of time. The retreats generally consist of classes, meditation, mindful eating through the traditional practice of formal Buddhist dining, and communal chores.

Recurring retreats
Eight Precepts Retreat (八關齋戒): A weekend retreat for participants to get a taste of monastic life.
One, Three, and Seven Day Meditation Retreat (一/三/七日禪修會): A retreat focusing on meditation for varying lengths of time.
Short-term Monastic Retreat (短期出家修道會): Offered annually for children and bi-annually for adults. It is roughly one week long and allows for laypeople to temporarily be a monastic, including taking on the vows of a novice monk or nun.
Five and Bodhisattva Precept Retreat (五戒菩薩戒戒會): Held bi-annually, this retreat confers the five precepts and Bodhisattva precepts to participants to observe for lifetime after lifetime.
Hsi Lai Buddhist Cultivation Program (西來佛教書苑): An extended retreat ranging from six weeks to three months for participants to have a fuller understanding of monastic life.

Dharma services
Dharma services are held in Mandarin, but the chanting books have English pinyin phonetics and translation. Each service is accompanied a Dharma talk by the presiding venerable. Monks and nuns who reside at the temple speak a variety of languages besides Mandarin, primarily English, Taiwanese, and Cantonese.

Annual ceremonies and services
Thousand Buddhas Dharma Service (禮千佛法會): A short ceremony paying homage to Buddhas and bodhisattvas; held on Lunar New Year's Day.
Grand Offering to the Triple Gem and Celestial Guardians (供佛齋天): A ceremony inviting heavenly guardians of Buddhism. Held during the Chinese New Year celebrations.
Annual Lamp Offering Inauguration/Completion Service (上燈法會/圓燈法會): A service held at the start and end of the lunar year to formally offer an annual lamp to the Buddha.
Bowing Pilgrimage (朝山): Held multiple times a year for Avalokitesvara's birthday, enlightenment, and renunciation, as well as the Mid-Autumn Moon Festival and Lunar New Year's Day.
Water Repentance Service (水懺法會): A one-day repentance service for filial piety. Held annually in the month of the Qingming Festival.
Buddha Day/Buddha Bathing Dharma Service (浴佛法會):  Celebration of the Buddha's Birthday held in and outside of Hsi Lai Temple, and is co-hosted by other temples in Southern California.
Sangha Day/Sangha Offering Dharma Service (供僧法會): Held around July 15 each year, following the summer retreat the temple continues the tradition of making offerings to the monastics following the rainy season with an alms round by monastics from all over the Americas.
Emperor Liang's Repentance Service (梁皇法會): A week-long repentance service held annually as part of the Ullamabana celebrations, which is also known as the Chong Yuan Festival in Chinese folk religion, observed in July or August.
Yoga Flaming Mouth Service (瑜伽焰口): An elaborate Tantric ceremony inviting and feeding sentient spirits. Held in the afternoon after Sangha Day, and at the end of the Emperor Liang Repentance service.
Medicine Buddha Dharma Service (藥師法會): A multiple-day service involving the recitation of the Medicine Buddha Sutra and the offering of lamps. A separate altar is prepared for this event and is used in addition to the Main Hall for the service.
Amitabha 7-day Retreat (彌陀佛七): Seven days of nianfo and mindful recitation of the Amitabha Sutra, held at the end of December around the time of Amitabha's birthday. It is concluded with a Triple Amitabha Contemplation Dharma Service (三時繫念佛事) lasting an entire afternoon.
Dharma Day (法寶節): A celebration of Sakyamuni Buddha's enlightenment. The temple holds performances and activities in both English and Chinese to spread the joy of learning the Dharma. Special porridge is cooked and offered to visitors in memory of Sujata's offering of milk rice to the Buddha shortly before his enlightenment.

Monthly ceremonies and services
Weekly Dharma Service (共修法會): Regular Dharma services are held on Sunday mornings, usually chanting various sutras such as the Eighty-eight Buddha Repentance, Diamond Sutra, Medicine Sutra, and Amitabha Sutra.
Great Compassion Repentance Service (大悲懺法會): Monthly service held in the evening on the second Friday of each month. A popular service at Hsi Lai, it involves the recitation of the Great Compassion Mantra, bowing, offering, and circumambulations.
New and Full Moon Dharma Service (光明燈法會): On the new and full moon, a service consisting of the Universal Gate Chapter of the Lotus Sutra is also held as a dedication for benefactors who made lamp offerings that year.
Land and Water Dharma Service (水陸法會): The most elaborate and largest service in Chinese Buddhism, which involves inviting beings from higher realms to help beings in the lower realms escape from their suffering. Held once every ten years.

Hsi Lai Temple offers community service to a variety of people in need of hours. Jobs range from cleaning and sweeping around the temple to serving lunch in the dining room.

1996 campaign finance controversy

A campaign finance controversy centered on Hsi Lai Temple erupted during the 1996 United States presidential election. Then-incumbent Vice President Al Gore attended a luncheon at the temple, becoming the highest known government  official to visit the temple. The United States Department of Justice alleged that Maria Hsia solicited $55,000 in donations for the Democratic National Committee the following day, which were later reimbursed with money donated by the temple. Non-profit groups such as Hsi Lai Temple are not allowed to make political contributions.  Hsia was eventually convicted by a jury in March 2000 of making five false statements to the Federal Elections Commission and sentenced to 90 days home detention, a fine, and community service.  The Democratic National Committee returned the money donated by the temple's monks and nuns.  Twelve nuns and employees of the temple, including then-abbess Venerable Yi Kung who would later resign from the abbotship because of the scandal, refused to answer questions by pleading the Fifth Amendment when they were subpoenaed to testify before Congress in 1997.

Following Hsia's conviction, Republican National Committee Chairman Jim Nicholson said, "it's time to get beyond the small fry and take on the major players (in the scandal) like Al Gore."  No other players in the controversy were ever convicted.

Past Abbots and Abbesses

1978–1989: Ven. Tzu Chuang (慈莊法師) (1st term)
1989–1993: Ven. Hsin Ting (心定和尚)
1993–1994: Ven. Tzu Chuang (慈莊法師) (2nd term)
1994–1995: Ven. Yi Kung (依空法師)
1995–2000: Ven. Tzu Jung (慈容法師)
2000–2003: Ven. Hui Chuan (慧傳法師) (1st term)
2003: Ven. Yi Heng (依恆法師) (acting abbess)
2003–2005: Ven. Hui Chuan (慧傳法師) (2nd term)
2005–2013: Ven. Hsin Bau (心保和尚)
2013–present: Ven. Hui Dong (慧東法師)

See also
Hsing Yun
Nan Tien Temple
Buddhism in the United States
Buddhism in the West
Religion in the United States
1996 United States campaign finance controversy

References

External links

 Official Hsi Lai Temple website
 University of the West website
 Fo Guang Shan International Translation Center and Buddha's Light Publishing website
 Fo Guang Shan website

1988 establishments in California
Buddhist temples in California
Chan temples
Chinese-American culture in California
Fo Guang Shan temples
Hacienda Heights, California
Religious buildings and structures in Los Angeles County, California
Puente Hills
Religious organizations established in 1988
Taiwanese-American culture in California
20th-century Buddhist temples

Hsi Lai Temple


Dan er en dansk børnefilm fra 1997 instrueret af Jonathan Nyman efter eget manuskript.

Handling
Dan er bare 10 år og har både en lille- og storesøster, som driller, irettesætter og manipulerer. Dan taber hele tiden spillet om de travle forældres gunst og bliver altid syndebukken, der ender med at tage opvasken alene som straf. Og når familien skal hygge, er der heller ikke rigtig plads til ham.

Medvirkende

 Andreas Danielsen, Dan
 Jo Iggens, Dans søster
 Laura Nørregaard, Dans søster
 Margrethe Manley, Mor
 Jens Zacho Böye, Far

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Dan (film)


HMAS Ovens (S 70) is an Oberon-class submarine, formerly of the Royal Australian Navy (RAN). She was one of six Oberons built for the Royal Australian Navy by the Scottish Scotts Shipbuilding and Engineering Company, and entered service in 1969. The vessel was named for Irishman and Australian explorer John Ovens (1788–1825) and for whom the Victorian river Ovens was named. During her career, Ovens was the first RAN submarine to deploy with the ANZUK force, and the first RAN submarine to fire an armed Mark 48 torpedo, sinking the target ship . The boat was decommissioned in 1995, and is preserved at the Western Australian Maritime Museum as a museum ship.

Design and construction

The Oberon class was based heavily on the preceding Porpoise class of submarines, with changes made to improve the vessels' hull integrity, sensor systems, and stealth capabilities. Eight submarines were ordered for the RAN, in two batches of four. The first batch (including Ovens) was approved in 1963, and the second batch was approved during the late 1960s, although two of these were cancelled before construction started in 1969, with the funding redirected to the Fleet Air Arm. This was the fourth time the RAN had attempted to establish a submarine branch.

The submarine was  long, with a beam of , and a draught of  when surfaced. At full load displacement, she displaced 2,030 tons when surfaced, and 2,410 tons when submerged. The two propeller shafts were each driven by an English Electric motor providing 3,500 brake horsepower and 4,500 shaft horsepower; the electricity for these was generated by two Admiralty Standard Range supercharged V16 diesel generators. The submarine could travel at up to  on the surface, and up to  when submerged, had a maximum range of  at , and a test depth of  below sea level. When launched, the boat had a company of 8 officers and 56 sailors, but by the time she decommissioned, the number of sailors had increased to 60. In addition, up to 16 trainees could be carried.

The main armament of the Oberons consisted of six  torpedo tubes. The British Mark 8 torpedo was initially carried by the submarine; this was later replaced by the wire-guided Mark 23. Between March 1980 and August 1982, the Australian Oberons were upgraded to carry United States Navy Mark 48 torpedoes and UGM-84 Sub Harpoon anti-ship missiles. As of 1996, the standard payload of an Australian Oberon was a mix of 20 Mark 48 Mod 4 torpedoes and Sub Harpoon missiles. Some or all of the torpedo payload could be replaced by Mark 5 Stonefish sea mines, which were deployed through the torpedo tubes. On entering service, two stern-mounted, short-length  torpedo tubes for Mark 20 anti-submarine torpedoes. However, the development of steerable wire-guided torpedoes made the less-capable aft-firing torpedoes redundant; they were closed off, and later removed during a refit.

Ovens was laid down by Scotts Shipbuilding and Engineering Company at Greenock, Scotland on 17 June 1966, launched on 4 December 1967, and commissioned into the RAN on 18 April 1969.

Operational history
In 1970, Ovens visited ports in New Zealand. The submarine visited New Zealand again during late August and early September 1971, and was used to train Royal New Zealand Navy vessels in anti-submarine warfare.

In January 1972, Ovens was deployed to South East Asia to serve with the ANZUK force: the first RAN submarine to do so. During the deployment, which lasted until June, the boat participated in SEATO Exercise Sea Hawk. On 3 August, the submarine encountered the launch Sea Witch, abandoned and adrift, about  off Newcastle, New South Wales.

In May 1976, the submarine was sent to the Far East on a five-and-a-half-month deployment. Before returning to home port, Ovens participated in the Kangaroo 2 multinational exercise, which simulated an attack on a coastal area. Assigned to the Orange (defending) force, Ovens was able to claim successful 'attacks' on 170,000 tonnes of shipping, including the aircraft carrier . Returning to  after the exercise, the submarine sailed into Sydney Harbour claiming a "clean sweep" by lashing a broom to the attack periscope.

Ovens became the first RAN submarine to fire an armed Mark 48 torpedo, when she sank the decommissioned   on 4 March 1987. On her return to port, Ovens flew a 'Jolly Roger' to indicate a successful mission: the first time a RAN submarine had done so.

The submarine made a port visit to Geelong, Victoria in June 1995.

Decommissioning and fate

Ovens paid off on 1 December 1995. The submarine was gifted to the Western Australian Museum in November 1998. She is preserved as a museum ship at the Western Australian Maritime Museum in Fremantle, Western Australia.

Citations

References

External links

 RAN webpage for HMAS Ovens
 HNSA Ship Page: HMAS Ovens

Oberon-class submarines of the Royal Australian Navy
Ships built on the River Clyde
1967 ships
Museum ships in Australia
Museums in Western Australia
Ships built by Scotts Shipbuilding and Engineering Company

HMAS Ovens


Nahija Ghandoura () je nahija u okrugu Jarabulus, u sirijskoj pokrajini Alep. Površina nahije je 290.95 km2. Po popisu iz 2004. (prije rata), nahija je imala 17.214 stanovnika. Administrativno sjedište je u naselju Ghandoura.

Izvori

Sirijske nahije
Pokrajina Alep

Ghandoura (nahija)


Ritchey ist ein Einschlagkrater auf der Mondvorderseite östlich des Mare Nubium, östlich des Kraters Albategnius und nordwestlich von Abulfeda.
Der Krater ist an sich mäßig erodiert mit flachem Boden, der nordwestliche Rand ist aber von weiteren Einschlägen überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem US-amerikanischen Teleskopkonstrukteur und Astronomen George Willis Ritchey offiziell benannt.

Weblinks

 Ritchey auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Ritchey (Mondkrater)


البولب  أو السليلة أو المديخ  هو طور مستطيل الشكل، يظهر في دورة الحياة كثير من الجوفمعويات، وفي كثير منها يتم تتابع الأجيال بينه وبين الشكل المدوزي، والبوليب هو الشكل السائد في المرجانيات والشقائق البحرية.

اقرأ أيضا
 قنديل أعماق البحار
 قنديل البحر
 جوفمعويات
 بوليب (توضيح)

مراجع

لاسعات

مديخ


بوتي  هو تطبيق محاكي طرفي يمكنه أن يعمل كعميل قشرة آمنة ، تيلي نت، دخول عن بعد أو بروتكول تي.سي.بي أولي. لا يوجد لاسم بوتي معني واضح ولكن جزء من الاسم  له علاقة بطرفيات يونكس التقليدية.

بوتي كتب لنظام مايكروسوفت ويندوز وبعد ذلك تم تحويله لأنظمة تشغيل أخرى منها بعض الإصدارات من أنظمة التشغيل شبيه يونكس. ويتم الآن عمليات تحويلة لنظام ماك أو إس ونظام ماك أو.إس عشرة.
و قد تمت المساهمة بشكل غير رسمي في تحويل بوتي إلي نظام تشغيل سيمبيان للعمل علي هاتف نقال.

يقوم السيد سيمون تاثام  بأغلبية أعمال كتابة وصيانة هذا البرنامج وحتي الآن يعد بوتي برنامج تحت الاختيار.

ترخيص بوتي يندرج تحت رخصة MIT وهو مجاني وذو كود مصدري متاح للجميع لدراسته، تعديله وتحسينه، أي يندرج تحت تصنيف مصدر مفتوح.

انظر أيضًا

 وين إس سي بي

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي للبرنامج
 مكتبات البرامج المرتبطة ببرنامج بوتي
 دبليو-بوتي-سي دي ، بروتكولات إتصال بوتي في مكتبة برامج خاصه بنظام ويندوز.
 إصدارات أخرى من بوتي (لنظام ويندوز):
 كيتي
 اكسترا بوتي
 برامج أخرى ترتبط ببرنامج بوتي
 منظم اتصالات بوتي

برمجيات 1998
برمجيات تستخدم رخصة إم أي تي
برمجيات تعمية
برمجيات حرة بلغة سي
برمجيات حرة متعددة المنصات
برمجيات سيمبيان
برمجيات محمولة
بروتوكول النقل الآمن
تل نت

بوتي


5535 Annefrank (), provisional designation , is a stony Florian asteroid and suspected contact binary from the inner asteroid belt, approximately 4.5 kilometers in diameter. It was used as a target to practice the flyby technique that the Stardust space probe would later use on the comet Wild 2.

The asteroid was discovered 23 March 1942, by German astronomer Karl Reinmuth at Heidelberg Observatory in southwest Germany.  It was named after Anne Frank, a victim of the Holocaust.

Orbit and classification

Annefrank is a member of the Flora family, one of the largest collisional populations of stony asteroids in the main-belt. It orbits the Sun in the inner main-belt at a distance of 2.1–2.4 AU once every 3 years and 3 months (1,202 days). Its orbit has an eccentricity of 0.06 and an inclination of 4° with respect to the ecliptic.

The body's observation arc begins at Crimea–Nauchnij in 1978, with its identification as , 36 years after its official discovery observation at Heidelberg.

Physical characteristics

Annefrank has been characterized as a common S-type asteroid.

Diameter, albedo and shape

On 2 November 2002, the Stardust space probe flew past Annefrank at a distance of 3079 km. Its images show the asteroid to be 6.6 × 5.0 × 3.4 km, twice as big as previously thought, and its main body shaped like a triangular prism with several visible impact craters. From the photographs, the albedo of Annefrank was computed to be between 0.18 and 0.24. Preliminary analysis of the Stardust imagery suggests that Annefrank may be a contact binary, although other possible explanations exist for its observed shape.

Rotation and poles

In October 2006, ground-based photometric observations were used in an attempt to measure Annefranks rotational period. Analysis of the ambiguous lightcurve gave a period of  hours and a brightness variation of 0.25 magnitude with two alternative period solutions of 12 and 22.8 hours, respectively ().

In January 2014, photometric observations at the Palomar Transient Factory gave a rotation period of  and  hours with an amplitude of 0.17 and 0.20 magnitude, respectively ().

The lightcurve data suggests that Annefrank is not Lambertian, meaning that surface features, such as shadows from boulders and craters, play a role in the object's perceived brightness and not just the asteroid's relative size when seen from that orientation.

The body's shortest axis is approximately aligned perpendicular to its orbital plane.

Naming

This minor planet was named after Anne Frank, the Dutch-Jewish diarist who died in a Nazi concentration camp (World War II). The official naming citation was published by the Minor Planet Center on 14 May 1995 ().

References

External links

 A page with images from the Stardust flyby
 Ted Stryk's Stardust page, including enhanced images of 5535 Annefrank
 Asteroid Lightcurve Database (LCDB), query form (info )
 Dictionary of Minor Planet Names, Google books
 Asteroids and comets rotation curves, CdR – Observatoire de Genève, Raoul Behrend
 Discovery Circumstances: Numbered Minor Planets (5001)-(10000) – Minor Planet Center

005535
Discoveries by Karl Wilhelm Reinmuth
Named minor planets
20021102
Anne Frank
005535
19420323

5535 Annefrank


Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı (UNDP), Birleşmiş Milletler'in küresel kalkınma ağı oluşturmak için kurduğu bir programdır. Özellikle gelişmekte olan ülkelere odaklanarak, insanların daha iyi yaşam standartlarına sahip olmaları için gerekli olan bilgi, deneyim ve kaynakları sağlar. UNDP, bu amaç doğrultusunda hükûmetler, sivil toplum kuruluşları, akademi ve iş çevreleri ile iş birliği yaparak kalkınma çalışmaları yapar.

UNDP'nin Misyonu
Merkezi New York'ta bulunan Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, üye ülkelerdeki gönüllü katılımcılardan oluşmuştur. Kurumun 166 ülkede, yerel hükûmetlerle birlikte çalışarak kalkınmaya destek olan ofisleri bulunur. UNDP aynı zamanda, uluslararası düzeyde yaptığı çalışmalar ile Binyıl Kalkınma Hedefleri'ne ulaşmaları yolunda ülkelere yardımcı olur. UNDP, uzman görüşleri, eğitimler ve destek fonları sunarak özellikle az gelişmiş ülkelere destek olur. UNDP, Binyıl Kalkınma Hedefleri'ne ulaşmak ve küresel kalkınmayı desteklemek için yoksulluğun azaltılması, demokratik yönetişim, enerji ve çevre, sosyal kalkınma, kriz önleme ve atlatma konuları üzerinde çalışır.  Aynı zamanda, insan haklarının korunmasını ve kadının güçlendirilmesini de destekler. Tüm bu çalışmaları ve projelerinin yanı sıra, Birleşmiş Milletler İnsani Gelişme Raporu ofisi de, her yıl kalkınma sürecini değerlendiren 'İnsani Gelişme Raporu'nu yayınlar. Bu küresel rapora ek olarak, bölgesel, ulusal ve bölgesel İnsani Gelişme Raporları da yayınlanır.

Kuruluşu
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, 22 Kasım 1965'te, EPTA(Teknik Yardım Genişletilmiş Programı) ve Birleşmiş Milletler Özel Fonu'nun ortaklığı ile kurulmuştur. 1971'e gelindiğinde, iki kurum da UNDP adı altında birleşmiştir. Özel Fon Birleşmiş Milletler'in teknik yardımının kapsama alanını genişletmek için çalışırken, EPTA da gelişmemiş ülkelerin ekonomik ve politik problemlerine yardımcı olmak için çalışır.

Yönetim
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı Başkanı, Genel Sekreterlik tarafından atanır ve Genel Kurul tarafından dört yıl süreyle onaylanır. Program Başkanı, Birleşmiş Milletler Genel Sekreter Yardımcısı seviyesindedir ve Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'ndaki sorumluluklarının yanı sıra, Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu'nun da başında yer alır. Yeni Zelanda'nın eski başbakanı Helen Clark, şu anda Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı başkanlığını yürütmektedir. Adaylığı hem kendi ülkesi hem de Avustralya, Pasifik, İngiltere ve Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı yönetim kurulunda yer alan, Haiti, İran, Sırbistan, Hollanda ve Tanzanya tarafından desteklenmiştir. 2009 yılında, Kemal Derviş'ten sonra, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı başkanı olarak atanmıştır.

Başkan Vekili
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, başkanın yönettiği Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu toplantılarında Başkan Vekili ile temsil edilir.

Başkan Yardımcısı
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı başkan yardımcılığını Afrika adına Tegegnework Gettu (Etiyopya), Arap Birliği adına Sima Sami Bahous (Ürdün), Asya ve Pasifik adına Ajay Chhibber (Hindistan), Bağımsız Devletler Topluluğu ve Avrupa adına Cihan Sultanoğlu (Türkiye), Latin Amerika ve Karayipler adına Heraldo Munoz (Şili) ve Danimarka adına Jens Wandel yürütmektedir.

Eski Başkanlar
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın ilk başkanı, Marshall Planı'nı uygulamaya koyan eski Ekonomik İşbirliği Yönetimi başkanı Paul G. Hoffman'dır. Onu takiben, Massachusetts eyaletinin eski cumhuriyetçi milletvekili Bradford Morse, William Draper, Dünya Bankası'nda Dış İlişkiler Başkan Yardımcılığı yapmış olan Marm Malloch Brown, Türkiye Cumhuriyeti Ekonomi Bakanlığı'nın eski başkanı Kemal Derviş, UNDP başkanlığını yürütmüştür.

Birleşmiş Milletler Koordinatörü
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, Birlemiş Milletler'in kalkınma alanındaki faaliyetlerinde, Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu'nun lideri ve mukim koordinatör olarak yer alır.

Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu
Bu grup, Birleşmiş Milletler'in ulusal düzeyde etkisini artırmak adına 1997 yılında Genel Sekreterlik tarafından kurulmuştur. Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu, işlevsel grupları bir araya getirerek kalkınma alanında çalışır. Grup, Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı Başkanı tarafından yetkilendirilir. Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu, kurumların beraber çalışarak ülke sorunlarını analiz etmesi, destek programlarını planlaması ve uygulaması, sonuçların değerlendirilmesi ve değişimin savunulmasına olanak tanıyan plan ve yöntemler geliştirir. Bu girişimler, Birleşmiş Milletler'in Binyıl Kalkınma Hedefleri'ne ulaşmada ülkelere yardımcı olmasını sağlar. Otuz iki Birleşmiş Milletler kurumu bu grubunun bir parçasıdır.  Birleşmiş Milletler Kalkınma Grubu'nun yönetim kurulu, UNICEF(Birleşmiş Milletler Çocuklara Yardım Fonu), UNFPA(Birleşmiş Milletler Nüfus Fonu), WFP(Dünya Gıda Programı) ve UNDP(Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı) olmak üzere dört kurucu üyeden oluşur.

Mukim Koordinatörlük Sistemi
Mukim koordinatörlük sistemi, Birleşmiş Milletler'in, sahadaki kalkınma faaliyetleri ile ilgilenen tüm kuruluşlarını koordine eder. Ulusal düzeydeki işlevsel faaliyetlerin etkinliğini ve verimliliğini artırmak için Birleşmiş Milletler'in farklı kuruluşlarını bir araya getirir. Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı tarafından kurulan, atanan ve yönetilen Mukim Koordinatörlükleri, 130 ülkede yer alan Birleşmiş Milletler ülke temsilciliklerine yol gösterir.  Aynı zamanda, kalkınma faaliyetlerinde de Genel Sekreterliği temsil eder. Mukim Koordinatörleri, yerel hükûmetlerle beraber çalışarak Birleşmiş Milletler'in ilgi ve yetkilerini, Birleşmiş Milletler ailesinin desteği ve rehberliğinde savunur.

İyi Niyet Elçileri
Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı, diğer Birleşmiş Milletler kuruluşları ile birlikte birçok gönüllü ile çalışmış ve göz önünde olan insanların İyi Niyet Elçisi veya gençlik temsilcisi olmasını destekleyerek bu elçiler aracılığıyla önemli noktalara dikkat çekilmesini sağlamıştır.

 Evrensel Elçiler: Antonio Banderas, Nadine Gordimer, Misako Konno, Cristiano Ronaldo, Zinedine Zidane, Maria Sharapova, Aisam-ul-Haq Qureshi
 Bölgesel İyi Niyet Elçileri: Arta Dobroshi, Muna Wassef, Hussein Fahmy, Adel Emam, Khaled Abol Naga, Didier Drogba
 İnsani Gelişim Onursal Elçisi: Ürdün Prensesi Basma bint Talal
 Spor ve Kalkınma  Onursal Danışmanı: Syndiely Wade
 Gençlik Temsilcileri: Dikembe Mutombo, Baaba Maal, Maria de Lurdes Mutola

UNDP Türkiye
UNDP, 177 ülkede, hükûmet ve toplumla beraber çalışarak, küresel ve ulusal kalkınmanın önünde duran sorunları çözmek için çalışır. Ulusal ve küresel desteği yanına alarak, ulusların öncelikli olan kalkınma problemlerine odaklanır. UNDP'nin özellikle üzerinde durduğu beş ana kalkınma hedefi vardır. Bunlar: demokratik yönetişim, çevre ve enerji, HIV/AIDS, kriz önleme ve atlatma, yoksulluğun azaltılmasıdır. UNDP, Türkiye'deki kalkınma önceliklerini hayata geçirebilmek adına, teknik yardım ve kapasite geliştirme stratejileri sağlayarak devlet, sivil toplum, akademisyenler ve uluslararası ortaklar ile beraber çalışır.  Ankara'da konumlanmış olan Merkez Ofisi'nin yanı sıra, 26 ilde daha ofisleri bulunmaktadır. Türkiye'nin tüm illerini kapsayan birçok kalkınma projesinde, uzmanlar, yerel yönetimler ve proje gönüllüleri ile beraber çalışır. Türkiye'de öncelikli olarak dikkat aldığı kalkınma alanları, çevre ve enerji, demokratik yönetişim ve yoksulluğun azaltılması olmak üzere üç tanedir.

1. Demokratik Yönetişim
UNDP Türkiye, özelikle 1997'den bu yana Türkiye'de demokratik yönetişimin gelişimi için, devletle ve sivil toplum örgütleri ile bir araya gelerek birçok alanda çalışmalarda bulunur. Bu çalışmalarda özellikle, sivil katılım, herkes için adalete erişim, yerinden yönetim ve ulusal bir insan hakları sisteminin desteklenmesinden oluşan dört temel başlığa odaklanıyor. UNDP Türkiye'nin bu alanda yaptığı en kapsamlı çalışmalar sivil katılımın gelişmesi alanında uygulanan projelerden oluşur.  Oluşturulan Yerel Yönetim Reformu ile, amacı karar alma süreçlerine sivil toplumun dahil edilmesi olan Yerel Gündem 21 Programı, bu alanda uluslararası övgüler aldı. Yerel Gündem 21 ile, ilgili ortak paydaşlar, yerel idareler, kamu kurumları ve sivil toplum örgütleri arasında bir bağ oluşturarak iş birliği oluşturdu. Bu program sayesinde, artık Türkiye'nin her şehrinde kurulması yasal bir zorunluluk olan,  toplumun her kesimini bir araya getiren şehir konseyleri oluşturuldu.

2. Yoksulluğun Azaltılması
1990'dan beri UNDP'nin Türkiye'deki öncelikleri arasında yoksulluğun azaltılması bulunuyor. UNDP, ekonomik kaynaklara erişim, yoksullukla mücadelenin ülke politikaları arasında olması ve yoksulların sesini duyurması için ülkelere yöntem geliştirmeleri konusunda destek oluyor. Türkiye'de, günlük olarak 1 ABD dolarının altında yaşayan insanları temsil eden aşırı yoksulluların oranı düşük olsa da nüfusun %18,5'i besin ve besin dışı alanda yoksullukla mücadele ediyor. UNDP Türkiye, kaynak idaresi, yardım programları ve bölgesel eşitsizliklerin azaltılması gibi alanlarda politika önerileri ve uzmanlık hizmeti sunarak Türkiye'de yoksulluğun azaltılmasına yardım ediyor.

3. Çevre ve Enerji
UNDP, su kıtlığı, iklim değişikliği,  temiz ve ucuz enerji kaynaklarının eksikliği gibi çevresel sorunların çözümünde ülkelere destek olur. UNDP Türkiye, Türkiye'nin bu konulardaki problemlerine çözüm bulması için sivil toplum kuruluşları, kamu ve özel sektör ortakları ile beraber çalışarak çözüm önerileri sunar ve projeler uygular. Yenilenebilir enerji, iklim değişikliği, toprak bozulması, su idaresi, koruma altına alınan alanlar ve sürdürülebilir kalkınma sorunlarına çözüm bulmak için Türkiye'nin uluslararası müzakerelerde yer almasına ve kendi politikalarını geliştirmesine yardımcı olur.

Faaliyetler

İnsani Gelişme Raporu
UNDP tarafından her yıl, insani gelişme alanında gerçekleştirilen kayda değer ilerlemelerin belgelendiği İnsani Gelişme Raporu yayınlanır. Bu raporda, önceki yıl dünya genelinde gerçekleştirilen sosyal ve çevresel kalkınmalar için yapılan değerlendirmeler ve gelecek dönem için analizler sunulur. UNDP Türkiye de, İnsani Gelişme Raporu'nun hazırlanmasında bölgesel veriler sağlayarak raporun kapsamına destek olur ve yayınlanmasından sonra bunu hem kurumlarla hem de toplumla paylaşır.

Yeni Ufuklar Dergisi
UNDP Türkiye, aylık olarak hazırladığı Yeni Ufuklar dergisini web sitesinde yayınlıyor. Yeni Ufuklar bülteninde, hayata geçirilen projeler, kalkınma çalışmaları, dünyadan haberler ve başarı öykülerine yer veriliyor.

Yeni Ufuklar Podcast Yayınları
UNDP Türkiye, websitesi  aracılığıyla dünyada ve Türkiye'de gerçekleştirilen kalkınma çalışmalarını duyurur. UNDP Türkiye ofisinin hazırladığı Podcast formatındaki radyo programlarında da UNDP projeleri hakkında bilgi verilir. UNDP Türkiye iletişim ofisi tarafından yapılan yayınlar Yeni Ufuklar programı,  Radyo Ilef ve Açık Radyo'nun yanı sıra birçok üniversite radyosunda da dinleyici ile buluşur. UNDP radyo programını yayınlayan üniversiteler Ankara Üniversitesi, İstanbul Bilgi Üniversitesi, İstanbul Teknik Üniversitesi, Marmara Üniversitesi, Eskişehir Anadolu Üniversitesi, Afyon Dumlupınar Üniversitesi, İzmir Ege Üniversitesi, Antalya Akdeniz Üniversitesi, Mersin Üniversitesi ve Karadeniz Teknik Üniversitesi'dir. Podcastlar iTunes  ve Youtube üzerinden de yayınlanır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 UNDP resmi web sitesi
 UNDP Türkiye Resmi web sitesi

Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı


Agrilus mourgliai é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, em 1997.

Referências

mourgliai

Agrilus mourgliai


Teorem, matematik ve mantıkta kanıtlanmış yani ispat edilmiş sav, önerme; kanıtsav. yükseklik

Dış bağlantılar
 Eric W.Weissteisn. Derin Teorem  Matematik Dünyası.
 Reic W.Weissteisn. Teorem  Matematik Dünyası

Önerme

Teorem


Kunihiro Yamashita (født 29. maj 1986) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kunihiro Yamashita


Lacul Strachina este o arie naturală de protecție avifaunistică specială (SPA) situată în Muntenia, România, pe teritoriul administrativ al județului Ialomița.

Localizare
Aria naturală se află în partea nord-estică a județului Ialomița, pe teritoriul nodr-vestic al orașului Țăndărei și cel sudic al  satului Valea Ciorii, în imediata apropierea a drumului național DN2A care leagă municipiul Slobozia de satul Lumina.

Descriere
Zona a fost declarată arie de protecție specială prin Hotărârea  de Guvern nr. 1284 din 24 octombrie 2007 (privind declararea ariilor de protecție specială avifaunistică ca parte integrantă a rețelei ecologice europene Natura 2000 în România). Aria naturală se întinde pe o suprafață de 2015,6 hectare și include rezervația naturală Lacul Strachina. Încadrat în bioregiunea geografică stepică a Sud-Munteniei, Lacul Strachina reprezintă o zonă umedă în sectorul estic al Câmpiei Române (mlaștini, luciu de apă, turbării și pajiști) în arealul căreia au fost identificate mai multe specii de păsări aflate în migrație pe culoarul european estic.

Avifaună
Printre păsările migratoare, de pasaj sau sedentare (dintre care unele foarte rare și protejate prin lege), se află specii de: barză albă (Ciconia ciconia), barză neagră (Cicinia nigra), stârc galben (Ardeola ralloides), stârc de noapte (Nycticorax nycticorax), egretă albă (Egretta alba), gaia neagră (Milvus migrans), stârc roșu (Ardea purpurea), acvilă țipătoare mică (Aquila pomarina), vultur pescar (Pandion haliaetus), cristei de câmp (Crex crex), sitarul de mal (Limosa limosa), chira mică (Sterna albifrons), pițigoi-pungar (Remiz pendulinus), privighetoare-de-baltă (Acrocephalus melanopogon), fâsă-de-câmp (Anthus campestris), erete sur (Circus pygargus), gârliță mare (Anser albifrons), gârliță mică (Anser erythropus), rață mare (Anas platyrhynchos) sau ciuf de câmp (Asio flammeus).

Atracții turistice
În vecinătatea sitului se află mai multe obiective de interes turistic (lăcașuri de cult, monumente istorice, arii protejate, zone naturale, situri arheologice), astfel:
 Biserica "Sf. Voievozi" din Țăndărei, construcție 1839, monument istoric
 Situl arheologic de la Țăndărei (descoperiri de așezări atribuite epocilor medieval-timpurii și bronzului)
 Situl de protecție specială avifaunistică Natura 2000 - Balta Tătaru

Note

Legături externe
 Arii de importanță avifaunistică în România - Lacul Strachina

Vezi și
 Natura 2000
 Lista siturilor Natura 2000 din România

Lacul Strachina (sit SPA)


Aşağıdaki kişiler ve nesneler Bernard ismini paylaşırlar.

 Malta'nın Bernard kontları.
 Dr Francis Edgar Paul Bernard, MB, CH.B.(1931- ) Kont 3. Bernard, varisi Paul Bernard, Contino Bernard.
 Aziz Bernard, 12. yüzyıl rahibi ve Sistersiyenlerin lideri.
 Clunyli Bernard, 12. yüzyıl Benediktin rahibi
 Anhaltlı Bernard, Anhalt kontu ve Saxony kontu
 Menthonlu Bernard, 10. yüzyıl rahibi, Büyük St. Bernard Geçidi ve St. Bernard köpeğinin isim babası
 Claude Bernard, Fransız fizyolog
 Emile Bernard, Fransız ressam
 Crystal Bernard, Amerikan aktris
 Bernard, Bir çizgi dizi.
 Bernard birası
 Bernard kamyonları, kamyon üreticisi
 Bernard Boursicot, M. Butterfly oyununun temel aldığı kiş
 Bernard (Lost), Lost dizisinden bir karakter
 Bernard Bernoulli, Maniac Mansion'dan bir karakter
Bernhard Bolzano,  İtalyan asıllı bir Çek filozof, matematikçi ve Katolik rahip
Bernard-Henry Lévy, Fransız yazar
Bernard Lewis, İngiliz asıllı Amerikalı tarihçidir
Bernard Montgomery, II. Dünya Savaşı'nda görev yapan Britanyalı mareşal.
Bernard Werber, Fransız bilimkurgu yazar

Kaynakça
 1) Said Vassallo, C.M., Yayımlanmamış araştırma kâğıtları.
 2) Said Vassallo, C.M., Charles Said-Vassallo'nun araştırma sitesi ve Malta soyluluk web sitesi.
 Metin asıl olarak Charles Said Vassallo'nun sahip olduğu siteden izinle alınmıştır.

Bernard


Soghomon Tehlirian (Սողոմոն Թեհլիրեան; 12. apríl 1896 – 23. maí, 1960) var armenskur byltingarmaður og hermaður sem myrti Talaat Pasja, fyrrum stórvesír Tyrkjaveldis, í Berlín 15. mars 1921. Honum var falið að fremja morðið eftir að hann hafði áður drepið Harutian Mgrditichian sem vann fyrir leynilögreglu Tyrkjaveldis og aðstoðaði við gerð lista yfir armenska menntamenn sem voru fluttir á brott 24. apríl 1915.

Morðið á Talaat var hluti af Nemesis-aðgerðinni, hefndaráætlun armenska byltingarráðsins sem beindist gegn þeim meðlimum stjórnar Tyrkjaveldis sem báru ábyrgð á þjóðarmorðinu á Armenum í fyrri heimsstyrjöld. Talaat hafði áður verið dæmdur til dauða in absentia af herrétti í Istanbúl og var álitinn helsti upphafsmaður þjóðarmorðsins. Eftir tveggja daga réttarhöld var Tehlirian dæmdur saklaus af þýskum dómstól og leystur úr haldi.

Tehlirian er álitinn þjóðhetja af Armenum.

Tilvísanir

Tenglar
 Final Justice – Soghomon Tehlirian - Armenian Hero, The Avenger of Armenian Genocide: The Assassination of Talaat Pasha

Armenskar þjóðhetjur
Armenskir hermenn

Soghomon Tehlirian


The proboscis monkey or long-nosed monkey (Nasalis larvatus) is an arboreal Old World monkey with an unusually large nose, a reddish-brown skin color and a long tail. It is endemic to the southeast Asian island of Borneo and is found mostly in mangrove forests and on the coastal areas of the island.

This species co-exists with the Bornean orangutan and monkeys such as the silvery lutung. It belongs in the monotypic genus Nasalis.

Taxonomy
The Proboscis monkey belongs to the subfamily Colobinae of the Old World monkeys. The two subspecies are:
N. l. larvatus (Wurmb, 1787), which occupies the whole range of the species from Cambodia to the Philippines
N. l. orientalis (Chasen, 1940), restricted to north-east Kalimantan
However, the difference between the subspecies is small, and not all authorities recognise N. l. orientalis.

The genus name Nasalis comes from the Latin word nasus meaning "nose".

This animal was made known to Westerners by Baron Friedrich von Wurmb in 1781, he later sent specimens of it to Stamford Raffles in Europe.

Description

The proboscis monkey is a large species, being one of the largest monkey species native to Asia. Only the Tibetan macaque and a few of the gray langurs can rival its size.

Sexual dimorphism is pronounced in the species. Males have a head-body length of  and typically weigh , with a maximum known weight of . Females measure  in head-and-body length and weigh , with a maximum known mass of . The male has a red penis with a black scrotum.

The proboscis monkey has a long coat; the fur on the back is bright orange, reddish brown, yellowish brown or brick-red. The underfur is light-grey, yellowish, or greyish to light-orange. Infants are born with a blue coloured face that at 2.5 months darkens to grey.  By 8.5 months of age, the face has become cream coloured like the adults. Both sexes have bulging stomachs that give the monkeys what resembles a pot belly. Many of the monkeys' toes are webbed.

Nose

Further adding to the dimorphism is the large nose or proboscis of the male, which can exceed  in length, and hangs lower than the mouth. Theories for the extensive length of their nose suggest it may be sexual selection by the females, who prefer louder vocalisations, with the size of the nose increasing the volume of the call.

The nose is smaller in the female and is upturned in the young. Nevertheless, the nose of the female is still fairly large for a primate. The skull of the proboscis monkey has specialized nasal cartilages that support the large nose.

Distribution and habitat

The proboscis monkey is endemic to the island of Borneo and can be found on all three nations that divide the island: Brunei, Indonesia and Malaysia. It is most common in coastal areas and along rivers. This species is restricted to lowland habitats that may experience tides. It favors dipterocarp, mangrove and riverine forests. It can also be found in swamp forests, stunted swamp forests, rubber forests, rubber plantations, limestone hill forests, nypa swamps, nibong swamps, and tall swamp forests, tropical heath forests and steep cliffs. This species usually stays within at least a kilometer from a water source. It is perhaps the most aquatic of the primates and is a fairly good swimmer, capable of swimming up to  underwater. It is known to swim across rivers. Aside from this, the proboscis monkey is largely arboreal and moves quadrupedally and by leaps. It is known to jump off branches and descend into water.

Behavior and ecology

Social behavior

Proboscis monkeys generally live in groups composed of one adult male, some adult females and their offspring. All-male groups may also exist. Some individuals are solitary, mostly males. Monkey groups live in overlapping home ranges, with little territoriality, in a fission-fusion society, with groups gathering at sleeping sites as night falls. There exist bands which arise when groups come together and slip apart yet sometimes groups may join to mate and groom. Groups gather during the day and travel together, but individuals only groom and play with those in their own group. One-male groups consist of 3 to 19 individuals, while bands can consist of as many as 60 individuals. Serious aggression is uncommon among the monkeys but minor aggression does occur. Overall, members of the same bands are fairly tolerant of each other. A linear dominance hierarchy exists between females. Males of one-male groups can stay in their groups for six to eight years. Replacements in the resident males appear to occur without serious aggression. Upon reaching adulthood, males leave their natal groups and join all-male groups.  Females also sometimes leave their natal groups, perhaps to avoid infanticide or inbreeding, reduce competition for food, or elevation of their social status.

In Sabah, Malaysia, proboscis monkeys have been observed in mixed-species groups with silvery lutungs, and interspecific mating and a possible hybrid has been observed.  Researchers believe this may be a result of the two species being confined to a small patch of riverine forest due to deforestation in order to plant oil palm trees.

Reproduction
Females become sexually mature at the age of five years. They experience sexual swelling, which involves the genitals becoming pink or reddened.  At one site, matings largely take place between February and November, while births occur between March and May. Copulations tend to last for half a minute.  The male will grab the female by the ankles or torso and mount her from behind. Both sexes will encourage mating, but they are not always successful.  When soliciting, both sexes will make pouted faces. In addition, males will sometimes vocalize and females will present their backsides and shake their head from side to side. Mating pairs are sometimes harassed by subadults. Proboscis monkeys may also engage in mounting with no reproductive purpose, such as playful and same-sex mounting, and females will attempt to initiate copulation even after they have conceived. Gestation usually last 166–200 days or slightly more. Females tend to give birth at night or in the early morning. The mothers then eat the placenta and lick their infants clean. The young begin to eat solid foods at six weeks and are weaned at seven months old. The nose of a young male grows slowly until reaching adulthood. The mother will allow other members of her group to hold her infant. When a resident male in a one-male group is replaced, the infants are at risk of infanticide.

Communication
Proboscis monkeys are known to make various vocalizations. When communicating the status of group, males will emit honks. They have a special honk emitted towards infants, which is also used for reassurance. Males will also produce alarm calls to signal danger. Both sexes give threat calls, but each are different. In addition, females and immature individuals will emit so-called "female calls" when angry. Honks, roars and snarls are made during low-intensity agonistic encounters. Nonvocal displays include leaping-branch shaking, bare-teeth open mouth threats and erection in males, made in the same situations.

Feeding and activities
As a seasonal folivore and frugivore, the proboscis monkey eats primarily fruit and leaves. It also eats flowers, seeds and insects to a lesser extent. At least 55 different plant species are consumed, "with a marked preference for Eugenia sp., Ganua motleyana and Lophopetalum javanicum". Young leaves are preferred over mature leaves and unripe fruits are preferred over ripe fruit. Being a seasonal eater, the proboscis monkey eats mostly fruit from January to May and mostly leaves from June to December. Groups usually sleep in adjacent trees. Monkeys tend to sleep near rivers, if they are nearby. Proboscis monkeys will start the day foraging and then rest further inland. Their daily activities consist of resting, traveling, feeding and keeping vigilant.  Occasionally, they chew their cud to allow more efficient digestion and food intake.  As night approaches, the monkeys move back near the river and forage again. Predators (potential or confirmed) of the proboscis monkey include crocodilians likely false gharials and saltwater crocodiles, Sunda clouded leopard, sun bears and reticulated pythons as well as, for probably young or sickly monkeys, eagles, possibly larger Nisaetus, Haliaeetus, crested serpent eagle or black eagles), large owls and monitor lizards. Monkeys will cross rivers at narrows or cross arboreally if possible. This may serve as predator avoidance.

Conservation status
The proboscis monkey is assessed as endangered in the IUCN Red List of Threatened Species and listed in Appendix I of CITES. Its total population has decreased by more than 50% in the past 36–40 years to 2008 due to ongoing habitat loss because of logging and oil palm plantations, and hunting in some areas due to the species being treated as a delicacy, as well as its use in traditional Chinese medicine. The population is fragmented: the largest remaining populations are found in Kalimantan; there are far fewer in Sarawak, Brunei and Sabah. The proboscis monkey is protected by law in all regions of Borneo. In Malaysia, it is protected by a number of laws including the Wildlife Protection Act (federal law), the Wildlife Protection Ordinance 1998 (Chapter 26) and Wildlife Conservation Enactment 1997 (Sabah state law).

The proboscis monkey can be found in 16 protected areas: Danau Sentarum National Park, Gunung Palung National Park, Kendawangan Nature Reserve, Kutai National Park, Lesan Protection Forest, Muara Kaman Nature Reserve, Mandor Reserve and Tanjung Puting National Park in Indonesia; Bako National Park, Gunung Pueh Forest Reserve, Kabili-Sepilok Forest Reserve, Klias National Park, Kulamba Wildlife Reserve, Lower Kinabatangan Wildlife Sanctuary, Sungei Samunsam Wildlife Sanctuary and Ulu Segama Reserve in Malaysia.

References

External links

 ARKive – images and movies of the Proboscis monkey (Nasalis larvatus)
 Primate Info Net Nasalis Factsheets
Save the Proboscis Monkeys Petition and weblog with info on the rare, endangered species.
 A Video about proboscis monkeys by National Geographic
 John C. M. Sha, Ikki Matsuda & Henry Bernard (2011) The Natural History of the Proboscis Monkey
 John C. M. Sha, Henry Bernard, and Senthival Nathan (2008) Status and Conservation of Proboscis Monkeys in Sabah, East Malaysia

Colobinae
Endemic fauna of Borneo
Mammals of Borneo
monkey
Mammals of Brunei
Mammals of Indonesia
Mammals of Malaysia
Endangered fauna of Asia
Mammals described in 1787
Taxa named by Friedrich von Wurmb
Sunda Shelf mangroves

Proboscis monkey


Cetorhinidae Lamniformes takımına bağlı bir familyadır.

Taksonomi
 Cetorhinus
  Hannovera
  Keasius
  Polyprosopus
  Pseudocetorhinus
  Selache
  Tetroras

Dış bağlantılar

Kaynakça

Lamniformes

Cetorhinidae


Anamaria Beligan (n. 15 noiembrie 1958, București) este o scriitoare și cineastă română. Ea este fiica actorului Radu Beligan. Informații despre activitatea profesională la http://anamariabeligan.com

Biografie
Anamaria Beligan a absolvit  Institutul de Artă Teatrală și Cinematografică din București în 1981. În 1982 a emigrat în Australia reușind să obțină masterul de lingvistică la Universitatea Monash, Melbourne dar și premiul editurii Cambridge University Press.

Anamaria Beligan este căsătorită cu Valeriu Câmpan, au două fiice, Katarina și Dana.

Activitate
A lucrat ca regizor și scenarist și a predat la Australian Film, Television and Radio School din Sydney. De asemenea, a înființat în 1988 o companie independentă de producție de film Athanor.

Diverse publicații australiene și românești au preluat articole scrise de ea. În țară a publicat proză scurtă (Încă un minut cu Monica Vitti, 1998) și un roman (Scrisori către Monalisa, 1999). A continuat cu volumul de nuvele Dragostea e un Trabant, 2003, apoi cu romanele mamabena.com, 2005 și Windermere: dragoste la a doua vedere, 2009, urmate de colecția de proză Un craniu remarcabil, 2011.

Referințe
6. Referințe critice

Bibliografie
 Ecaterina Țarălungă, Enciclopedia identității românești, Editura Litera, București, 2011

Nașteri în 1958
Nașteri pe 15 noiembrie
Scriitori români în viață
Cineaști români în viață
Români emigrați
Români expatriați în Australia

Anamaria Beligan


Feridun Düzağaç (d. 10 Ekim 1968, Adana) Türk şarkıcı-şarkı yazarıdır.

Yaşamı
İlkokulu Adana Hayriye Kemal Kusun İlkokulu'nda okudu. Ortaokulu ise Adana'da Seyhan Ortaokulu'nda bitirdi. Adana Borsa Lisesi'nde okurken okul korosunda ilk müzik deneyimlerini kazandı. Mezun olduktan sonra Çukurova Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi İşletme Bölümünü'nü tamamladı. Üniversite yıllarında okuldaki arkadaşları ile amatörce başladığı müzik hayatında ilk kez Mersin'de Tını grubunun solisti olarak insanların karşısında şarkı söylemeye başladı.

1988'de Adana'da Çukurova Üniversitesi'nde okurken dört arkadaşıyla kendi müziklerini üretmek ve kendi şarkılarını yazmak için kurdukları TINI grubuyla şarkı yazmaya başladı. İlk bestesi Özdemir Asaf'ın Lavinya'sı, özel radyoların ilk günlerinde Ferdi Tayfur'un "Emmoğlu"sunun ardından bir ulusal radyoda en çok istek alan ikinci şarkı oldu.

1990 yılında yine aynı üniversitedeki 13 amatör şair arkadaşıyla İlk Rüzgâr adını verdikleri antolojik formatlı şiir kitabında yazdıklarını yayımladı. 1992 yılında Çukurova Üniversitesi İktisat Fakültesi İngilizce İşletme bölümünden mezun oldu. 5 yıllık paylaşımının anısına kaydettikleri TINI demosu 1993 Kasım'ında "Öğrenci İndirimi" adıyla Ada Müzik tarafından yayımladı.

1994 Ocak ayında Sevgi Güryay'la hayatını birleştirdi. Aynı yılın Aralık ayında babası Salih Mete Düzağaç'ı trafik kazasında yitirdi. 2 Kasım 1999'da kızı Tuya Naz Düzağaç dünyaya geldi.

Sanatçı ayrıca 3 Aralık 2005'te gösterime giren "Gece 11.45" ve 2007 Nisan ayında vizyona giren "2 Süper Film Birden" isimli sinema filmlerinde rol aldı. 24 Ekim 2008'de gösterime giren Aşk Tutulması isimli sinema filminde konuk oyuncu olarak bir doktoru canlandırdı. Yine 2008 yılında başrolünü Şevval Sam ile paylaştığı Derman ve Ekim itibarı ile "Binbir Gece" adlı televizyon dizilerinde oynadı. Düzağaç son olarak 16 Şubat 2018 tarihinde vizyona giren, başrollerini Kıvanç Tatlıtuğ ile Büşra Develi'nin paylaştığı "Hadi Be Oğlum" isimli sinema filminde kendi adı ile rol almıştır.

2009 yılı Kral TV Video Müzik Ödülleri'nde "Beni Bırakma" şarkısının klibi "Yılın Klibi" ödülünü kazandı. 2014 yılında Radyo Boğaziçi "En İyi Rock Sanatçı" ödülünü aldı.

Birçok parçasını Bozcaada'da yazmıştır. Tarihin ve doğanın iç içe geçtiği bu ada, Feridun Düzağaç'a ilham kaynağı olmuştur.

Diskografi
 1993: Öğrenci İndirimi [Tını grubu]
 1996: Beni Rahatta Dinleyin
 1998: Köprüden Önce Son Çıkış
 2001: Tüm Hakları Yalnızlığıma Aittir
 2003: Orjinal - Alt Yazılı
 2005: Bir Devam Filmi / Siyah Beyaz Türkçe Dublaj
 2008: Uykusuza Masallar
 2010: FD7
 2013: Flu
 2015: Başka
 2019: 10'a Özel
 2021: Sakin [İsimsiz Orkestra ile]

Kaynakça

Dış bağlantılar

Yaşayan insanlar
1968 doğumlular
Adana doğumlu şarkıcılar

Türk rock şarkıcıları
1990'ların şarkıcıları
2000'lerin şarkıcıları
2010'ların şarkıcıları
2020'lerin şarkıcıları
Çukurova Üniversitesinde öğrenim görenler
DMC sanatçıları
Prestij Müzik sanatçıları
Universal Müzik sanatçıları
Bay Müzik sanatçıları
Pasaj Müzik sanatçıları
Esen Müzik sanatçıları
Sony Müzik sanatçıları
Türk erkek şarkıcı-şarkı yazarları
Radyo Boğaziçi Müzik Ödülü sahipleri
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri

Feridun Düzağaç


Teoma (from Scottish Gaelic teòma "expert") was an Internet search engine founded in April 2000 by Professor Apostolos Gerasoulis and his colleagues at Rutgers University in New Jersey. Professor Tao Yang from the University of California, Santa Barbara co-led technology R&D. Their research grew out of the 1998 DiscoWeb project. The original research was published in the paper, "DiscoWeb: Applying Link Analysis to Web Search".

History
The Teoma search engine was officially launched in April 2001.

Ask Jeeves, Inc acquired Teoma on September 18, 2001 for over $1.5 million. On January 9, 2002, Ask Jeeves announced that it had integrated Teoma's search technology into Ask Jeeves.

Teoma 2.0 was released on January 21, 2003, which boasted improvements to search result relevancy, additions to search tools and more advanced search functions.

On February 26, 2006, the Teoma search engine was rebranded and redirected to search.ask.com. In mid-April 2010, Teoma relaunched with similar search results to Ask.

As of December 2010, Ask.com referred to the Teoma algorithm as the ExpertRank algorithm.

Growth
In 2002, Nielsen//NetRatings reported that Teoma had grown by 175%, making it the third most popular search engine in the United States. Teoma's year-over-year growth in terms of number of searches from 2002 to 2003 was 51%.

See also
 List of search engines

References

Defunct internet search engines
Internet properties established in 2000

Teoma


Ravmuseet i Oksbøl var et museum i Oksbøl, der udstillede rav. Det var en del af Museet for Varde By og Omegn.

Ravmuseet i Oksbøl er nu flyttet til Tirpitz Museum ved Tirpitz-stillingen.

Museet har udstillet rav i forskelle former og størrelser, og med insekter fanget i. Der er også adskillige smykker, hvoraf nogle stammer fra stenalderen og genstande udført i rav. Ligeledes er der information om hvordan harpiks bliver til rav.
Desuden er der et meget stort maleri udført af Otto Frello, der viser kunstnerens fortolkning af skove på dinosaurernes tid.

Den 1. juli 2014 blev museet udsat for et indbrud, hvor der blev stjålet ravsmykker for over en million kroner. Mere end 100 genstande blev stjålet, heriblandt omkring 5 kg rav, der blev fundet af en enkelt person på én dag. Året efter fik museet 1,4 mill. i forsikringspræmie til at dække stjålne genstande.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ravmuseet i Oksbøl

Historiske museer i Danmark
Museer i Region Syddanmark
Vardemuseerne
Oksbøl

Ravmuseet i Oksbøl


Baltikaferðin var fræg skemmtisigling íslenskra ferðalanga um Miðjarðarhafið sumarið 1966 í tengslum við söngferð Karlakórs Reykjavíkur. Ferðin vakti mikla athygli almennings og var talsvert rifjuð upp, bæði vegna frásagna af óhóflegri áfengisneyslu en ekki síður vegna kostulegrar lýsingar rithöfundarins Þórbergs Þórðarssonar á henni.

Saga

Karlakór Reykjavíkur hugðist fara í mikið tónleikaferðalag haustið 1966. Var ferðin skipulögð í samvinnu við ferðaskrifstofuna Landsýn og ákveðið að taka á leigu sovéskt skemmtiferðaskip, Baltika. Var skipið fyllt af kórfélögum og öðrum ferðalöngum, 430 í allt.

Ferðalagið tók fimm vikur þar sem fyrst var siglt að ströndum Norður-Afríku, inn í botn Miðjarðarhafsins, um Svartahaf allt til Jalta. Margar kunnustu menningarborgir svæðisins voru heimsóttar og slegið upp tónleikum. Á heimleiðinni var meðal annars stoppað í Búlgaríu og Ítalíu áður en komið var aftur til Reykjavíkur þann 31. október.

Ferðin þótti nýstárleg og vakti þegar mikla athygli. Hörð samkeppni var í ferðaiðnaðinum og brugðust hefðbundu ferðaskrifstofunnar illa við þessum óvænta keppinaut. Kepptust þær við að auglýsa að ferðin væri ekki á þeirra vegum og var reynt að gera það tortryggilegt að um sovéskt farþegaskip væri að ræða. Var vissulega minna um lúxus en í fínustu vestrænu skemmtiferðaskipunum, þannig voru káetur flestar 4-6 manna og einungis sovéskar kvikmyndir sýndar um borð.

Snemma í ferðinni tóku að birtast ýkjukenndar frásagnir í íslenskum dagblöðum um drykkjuskapinn um borð í Baltíku, t.a.m. að vínbirgðir skipsins hefði þrotið þegar á öðrum degi. Í frægu viðtali Matthíasar Johannessen við Þórberg Þórðarson, sem var meðal farþega ásamt Margréti konu sinni, dró skáldið upp litríkar myndir af lífinu um borð. Má þar nefna lýsingar af sessum sem kaupglaðir ferðalangar höfðu keypt snemma í ferðinni sem reyndust mettaðar af pöddum og ýldulyktar sem stafaði af kæstum hákarli sem karlakórsfélagar höfðu í farteskinu. Tiltók Þórbergur jafnframt að lítið pláss hefði verið fyrir ástarfundi farþega nema þá helst í skúmaskotum og björgunarbátum. Vöktu lýsingarnar athygli og kátínu.

Heimildir og tilvísanir

1966

Baltikaferðin


A temporada de challengers da WTA de 2022 foi o circuito secundário das tenistas profissionais organizado pela Associação de Tênis Feminino (WTA) para o ano em questão. O análogo masculino é o ATP Challenger Tour, e define-se como transição ao tênis de elite.

Situa-se abaixo do calendário principal e acima do circuito feminino da ITF.

Por causa da invasão da Ucrânia pela Rússia, a Rússia e a Bielorrússia sofreram sanções das entidades tenísticas a partir de 28 de fevereiro. Uma delas, que afeta este circuito, é que os jogadores dessas nações podem competir, mas sob bandeira neutra.

Calendário

Países

Cidades

Mudanças
 Torneio(s):
 Debutantes: Andorra-a-Velha, Bari, Bucareste, Budapeste, Colina, Contrexéville, Gaiba, Iași, Makarska, Marbella, Paris, Parma (depois cancelado), Portorož (depois cancelado), Puerto Vallarta (depois cancelado), Rouen, Tampico, Valência e Vancouver;
 Cancelados: Parma, Portorož e Puerto Vallarta;
 Extintos: Bol, Belgrado, Charleston, Chicago, Columbus e Seul;

Semana a semana

Legenda
Os dados das competições tendem a ser intuitivas. Caso existam dúvidas, abaixo se disseca um exemplo, com a ajuda da função dica de contexto. Basta passar o cursor sobre cada linha pontilhada. Infelizmente, ela está disponível apenas para computadores de mesa, e não em dispositivos móveis.

Torneios

Distribuição de pontos
A distribuição de pontos para torneios 125 em 2022 foi definida:

Ver também
 Temporada da WTA de 2022

Ligações externas
 Página oficial da Associação de Tênis Feminino (WTA)

2022
W

Temporada de challengers da WTA de 2022


Orlando Jonathan Blanchard Bloom (pinanganak Enero 13, 1977), usa na English na aktor.

Mga kasarigan

Orlando Bloom


La ley de Hotelling es la observación, en economía, de que en multitud de mercados es racional para los productores hacer sus productos tan similares como sea posible. A este fenómeno también se le conoce como el principio de mínima diferenciación, e igualmente como el "modelo de ciudad lineal" de Hotelling. La observación fue hecha por Harold Hotelling (1895–1973) en su artículo "Estabilidad en la competencia" publicado en la revista científica Economic Journal en 1929.

El fenómeno opuesto es la diferenciación de producto, que suele considerarse como una ventaja en los negocios si se ejecuta adecuadamente.

Referencias
.

Enlaces externos

Leyes económicas
Hotelling
Ciencia de 1929
Estados Unidos en 1929
Ciencia y tecnología de Estados Unidos del siglo XX

Ley de Hotelling


Viktor Bregner Bromer er en dansk svømmer. Han vandt guld i 200 meter butterfly ved EM i svømning 2014 og har vundet sølv i samme distance ved EM i kortbanesvømning. Han er indehaver af den danske og nordiske rekord i 200 meter butterfly. Han har kvalificeret sig til OL 2016 i 200 meter butterfly.

Referencer

Eksterne henvisninger

Svømmere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 2016
Olympiske svømmere fra Danmark
Svømmere ved sommer-OL 2016

Viktor Bromer


Adambathia Larsen "Adam" Kwarasey (født 12. december 1987) er en norsk-ghanesisk professionel fodboldspiller der spiller for den norske Eliteserieklub Vålerenga som målmand. Selvom han er født i Norge, repræsenterer Kwarasey  på landsholdsniveau.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldlandsholdsspillere fra Ghana
Fodboldspillere fra Brøndby IF
Fodboldspillere fra Rosenborg BK
Fodboldspillere fra Portland Timbers
Fodboldspillere fra Strømsgodset IF
Fodboldspillere fra Vålerenga IF

Adam Kwarasey


Bahrains håndboldlandshold er det nationale håndboldlandshold i Bahrain, og kontrolleres af landets håndboldforbund, Bahrains håndboldforbund.

Resultater

VM
 2011: 23.-plads
 2015: Kvalificerede, men valgte senere at trække sig
 2017: 23.-plads
2019: 20.-plads
 2021: 21.-plads
2023: 16.-plads

Asienmesterskabet
 1977: 6.-plads
 1983: 4.-plads
 1987: 5.-plads
 1991: 5.-plads
 1993: 6.-plads
 1995:
 2002: 7.-plads
 2004: 4.-plads
 2006: 6.-plads
 2008: 10.-plads
 2010:
 2012: 6.-plads
 2014:
 2016:

Seneste Trup
Trup ved VM i håndbold 2021.

Cheftræner: Halldór Jóhann Sigfússon

Kilder

Eksterne henvisninger
 IHF profil

Håndboldlandshold (herrer)
Herrehåndboldlandshold
Håndboldlandshold (herrer)

Bahrains håndboldlandshold (herrer)


Cyanostegia, rod biljaka medićevki iz potporodice Prostantheroideae, kojemu pripada 5 endemskih vrsta u Australiji. Osim vrste C. microphylla, koja je hamefit, ostale su nanofanerofiti.

Vrste
 Cyanostegia angustifolia Turcz.
 Cyanostegia corifolia Munir
 Cyanostegia cyanocalyx (F.Muell.) C.A.Gardner
 Cyanostegia lanceolata Turcz.
 Cyanostegia microphylla S.Moore

Izvori

Prostantheroideae

Cyanostegia


قرقفتي إحدى قرى محافظة طرطوس، وهي قرية جبلية ساحلية. ترتفع 100 متر عن سطح البحر وتبتعد عن مدينة طرطوس حوالي 27 كيلومتر.

مراجع

أماكن مأهولة في منطقة بانياس
تجمعات علوية في سوريا
طرطوس
قرى محافظة طرطوس

قرقفتي


Tüylü yılan, Kolomb öncesi Mezoamerika uygarlıklarında önemli doğaüstü varlık ya da tanrı.

Bu inanışa ve yılan-tanrı tasvirlerine Meksika'dan Peru'ya kadar uzanan geniş bölgede pek çok tradisyonda rastlanır. Derisi pul yerine tüylerle kaplı olan bu tüylü yılan ya da kuş-yılan tanrının Kiçe Mayalarındaki adı Gucumatz'dır (Gukumatz). Eski uygarlıklardan Toltekler ve Aztekler'deki adı "sakallı yılan" anlamında Quetzalcoatl (Nahuatl dilinde "ketsalkoatl" okunur) idi. Bu ad Pueblo kızılderililerinin dilinde ise "sakallı yılan", Meksika kızılderililerinin dilinde ise "kuş-yılan" anlamına gelir. Yukatek Mayalarında bu tanrı "tüylerle kaplı yılanların Efendisi" anlamında Kukul-Kan adını almıştır. Maya dilinde "yılan" ile "gökyüzü" sözcükleri telaffuzları bakımından eşseslidir ve "kaan" olarak telaffuz edilirler. Bu tanrın Maya dillerindeki okunuşu aslında Kukuul kaan'dır. Proto-Türk kültürü araştırmacıları, tüylü yılan sembolünün Türk geleneklerinde de bulunduğunu bildirmektedir. Bu tezde birleşen bilim adamlarına göre de Türklerle Mayaların akraba olduklarını söylemek yanlış değildir.

Bu tanrıla ilgili inanış ve efsanelerin, kültürden kültüre (Miştek, Toltek, Aztek, Maya, İnka, Kızılderili kabileleri) farklılıklar gösterdiğinin görülmesinin yanı sıra, her kültürde de tarihsel süreç içinde farklı versiyonlarının oluştuğu görülmektedir.

Kimi tasvirlerde tüylü yılan olarak gösterilmekle birlikte, eski metinlerde onun aslında bir yılan olmadığı, beyaz insan ırkına mensup olduğu açıkça belirtilir. İlah kimi zaman tüylü bir yılan, kimi zaman insan, kimi zaman ise yılan-insan olarak temsil edilir. (Telleriano-Remensis elyazmasında ise insanı yiyen bir yılan biçiminde temsil edilmiştir.)

Maya metinlerine göre içinde bulunduğumuz beşinci çağın atalarını imal eden tanrıdır. Aynı zamanda insanlarla bir süre yaşamış veya insanlara kendisinin tezahür ettiği bir temsilci yollamıştır.

Aztek metinlerine göre, ölümün ve dirilişin, göksel suların ve rüzgarların tanrısıdır. Aynı zamanda bir yıldız tanrıtır, sabah yıldızı tanrıdır. Bu tezahür durumunda tanrı "tan vakti yıldızının efendisi" anlamında "Tlahuizcalpantecuhtli" adını alır. Yıldızın bir de ikiz kardeşi ve yoldaşı bulunmaktadır ki, bu köpek-tanrı Xolotl'dur. (Kimileri ikiz kardeşinin Venüs olduğunu sanmaktadırlar.) Takvimi ve kitapları insanlara indiren ya da icat eden odur. İçinde bulunduğumuz beşinci güneş çağının insanlığının atalarını penisinden akan kandan imal etmiştir. İnsanlarla yaşadıktan sonra, göklere dönüşünde kalbi sabah yıldızı haline gelmiştir. Aztekler bir gün geri döneceğine inandıklarından, kral Moctezuma (Montezuma) Cortés'i bekledikleri kişi sanarak, yanılgıyla tahtını ona sunmuştur.

Bazı Toltek, Aztek, Maya ve İnka metinlerine göre, insanlarla bir süre yaşamış, onlara doğru yolu gösterdikten ve uygarlığı öğrettikten sonra göklere geri dönmüştür. Kimi metinlerde ondan tek kişi olarak değil, bir ırk veya bir topluluk olarak söz edilir ve yeryüzündeki insan vücudunu onların imal ettiği belirtilir. Örneğin, ünlü Maya kutsal kitabı Popol-Vuh'ta şöyle denir:
"Onlardır vücut veren, onlardır yaratan. Onlar yeşil ve maviyle çevrilidirler. İsimleri Gucumatz'dır."
Görüldüğü gibi, metinde "onlar" zamiri kullanılmakta olup, bir topluluk söz konusudur. Bu durumda yılanın bu varlık topluluğunu yalnızca simgelemek üzere, bir sembol olarak kullanıldığı düşünülebilir. Amerika'nın eski uygarlıklarının göksel olguları simgelemede büyük ölçüde yılan sembolünü kullandıkları görülmektedir. Tüylü yılan sembolizminde, tüy yeryüzündeki birçok tradisyonda (örneğin eski Mısır tradisyonu) görüldüğü gibi, burada da hakikatin, doğruluğun, hafifliğin ve -göğe çıkmada kuşlara en büyük yardımcı unsur olduğundan- yükselmenin sembolü olarak kullanılmış olmalıdır.
 "O zamanlar, atalar tanrılarla aynı dili konuşuyorlar ve birbirleriyle mükemmel biçimde anlaşıyorlardı." (Popol-Vuh)
 "Atalarımız orada doğdu, Dünya'da yaşadılar." (Bir Aztek şiirinden)

Kaynakça

 Kadim Maya Uygarlığının Mısır Kültürüne Uzanan Olağanüstü İzleri, Augustus Plongeon,Ege Meta Yayınları
 Aztek Efsaneleri, Okyanus Yayınları
 İnka, Maya ve Aztekler'de Semboller, İlya İzmir Yayınevi

Mezoamerika mitolojisi ve dini
Aztek mitolojisi
Maya mitolojisi
Canavarlar
Efsanevi yılanlar
Maya tanrıları

Tüylü yılan


Făcătoarele de Îngeri din Nagyrév au fost un grup de femei care locuiau în satul Nagyrev, Ungaria, care între anii 1914 și 1929 a omorât aproximativ 300 de persoane prin otrăvire. Acest grup le-a furnizat oamenilor arsenic și i-a încurajat să-l folosească în acest scop de către o moașă sau o "femeie înțeleaptă" pe nume Susanna Fazekas, soția lui Julius Fazekas, născută Susi Oláh (Fazekas Gyuláné Oláh Zsuzsanna). Povestea lor este subiectul filmului documentar The Angelmakers și a filmului. Hukkle.

Crime
Doamna Fazekas a fost moașă de vârstă mijlocie, care a sosit în Nagyrév în 1911, cu soțul ei lipsind fără explicații. Între 1911 și 1921 ea a fost închisă de 10 ori pentru că a efectuat avorturi ilegale, însă a fost achitată în mod constant de judecători care sprijineau avortul.

În societatea maghiară de la acea vreme, viitorul soț al fetelor era ales de familie și ele erau obligate să accepte alegerea părinților ei. Divorțul nu era permis, chiar dacă soțul era alcoolic sau violent. În timpul Primului Război Mondial, când bărbații capabili au fost trimiși să lupte pentru Austria-Ungaria, satul Nagyrev a fost o locație ideală pentru a ține prizonieri de război ai Aliaților. Datorită libertăților limitate de care se bucurau prizonierii de război din sat, femeile care trăiau acolo aveau adesea unul sau mai mulți iubiți străini, în timp ce soții lor erau departe. Când bărbații s-au întors, mulți dintre ei nu au putut să creadă că soțiile lor i-au înșelat, însă dorința lor de a se întoarce la vechiul stil de viață a dus la multe situații tensionante. În acel moment, Fazekas a început să convingă în secret femeile care doreau să scape de această situație prin a-și otrăvi soții folosind arsenic obținut în urma fierberii hârtiilor de prins muște după îndepărtarea resturilor letale.

După ce inițial și-au ucis soții, unele dintre femei au continuat să-și otrăvească și părinții care deveniseră o povară pentru ei sau pentru a le moșteni averea. Altele și-au otrăvit amanții, unele chiar și pe fiii lor; moașa spunându-le femeilor: "De ce să-i suporți?"

Prima otrăvire din Nagyrev a avut loc în 1911; Fazekas nu a fost singura implicată în acest caz. În curând au urmat moartea altor soți, copii și membri ai familiei. Otrăvirile din oraș au devenit o legendă, iar la mijlocul anilor 1920, Nagyrev era poreclit drept "districtul crimelor". Au fost estimate aproximativ 45-50 de crime în cei 18 ani pe care doamna Fazekas i-a trăit în cartier. În lipsa unui medic al satului ea era singura persoană cu cunoștințe medicale pe care o avea satul, iar vărul ei era funcționarul care a completat toate certificatele de deces, permițând uciderile să continue nestingherit.

Urmări
Autoritățile au exhumat zeci de cadavre de la cimitirul local. 34 de femei și un bărbat au fost puși sub acuzare. Ulterior, 26 de făcătoare de îngeri au fost judecate, printre care și Susi Oláh. Opt au fost condamnate la moarte, dar numai două au fost executate. Alte 12 au primit sentințe cu închisoarea.

Referințe

Bibliografie

 Gregson, Jessica. Ingerii. PaperBooks Ltd. 2007.  ISBN   0-9551094-6-9.
 Newton, Michael. Enciclopedia criminalilor de serie. A doua ediție. Verificați cărțile. 2006.  ISBN   0-8160-6196-3. pp.   1-2.
 Bodó, Béla. Tiszazug: O istorie socială a unei epidemii de crimă. Columbia University Press Monografii est-europene, 2003.  ISBN   0-88033-487-8.

Legături externe

 Criminal Library
 CLEWS Istoricul crimei criminale BlogAngelmakers - Site de film
 BBC News: Dezvăluirea crimelor soților din Ungaria

Anii 1920 în Ungaria
Anii 1910 în Ungaria
Articole referitoare la grupuri de oameni

Făcătoarele de Îngeri din Nagyrév