Johann Christoph Friedrich von Schiller (d. 10 Kasım 1759, Marbach am Neckar - ö. 9 Mayıs 1805, Weimar), 1802 yılında soyluluk unvanı almış bir şair, filozof, tarihçi ve en önemli Alman dram yazarıdır. Yazdığı çoğu tiyatro eseri Alman tiyatrosunda başyapıt niteliğindedir. Schiller doğa tasvirli şiirlerin şairi olarak da gayet başarılı olmuştur, ancak asıl alanı düşünsel/didaktik şiirdir, çoğu yazara ilham olmuştur ve dramatik şiirleri en sevilen Alman balatları arasındadır.

Schiller; Wieland, Herder ve Goethe ile Weimar Klasiğinin en önemli dört yazarından biridir.

Yaşamı

Ailesi ve okul yaşamı
Friedrich Schiller; memur ve cerrah olan Johann Caspar Schiller ve Elisabeth Dorothea Schiller'in ikinci çocuğu olarak Marbach am Neckar'da dünyaya geldi. Schiller 5 kız kardeşinin arasındaki tek erkek çocuktu. Babasının reklâm memuru olması dolayısıyla ailesi 1763'te Lorch'a taşınmak zorunda kaldı. Kısa bir süre sonra 1766'da kız kardeşi Luise'nin doğmasıyla ailesi Ludwigsburg'a taşındı. Aynı yıl Schiller orada Latin okuluna başladı. Daha o zamanlardan "Absalon" ve "Hıristiyanlar" adlı tiyatro oyunlarını kaleme almaya başlamıştı.

Ailesinin baskıları ve istekleri üzerine Schiller 1773 yılında Karlsschule askerî  akademisine gitmek zorunda kaldı. Sonraları hukuk eğitimi almaya başladı. Yatılı öğrenciler sıkı bir şekilde askerî  eğitim alıyorlardı ve Schiller 2 defa katı bir şekilde cezalandırıldı.

Tıp eğitimi
Akademi 1775 yılında Solidute şatosundan Stuttgart'ın içine taşındı. Schiller eğitim aldığı bölümü değiştirerek, tıp bölümüne geçiş yaptı. Bu süre zarfında coşkucu şairlerin eserleri ve Klopstock'un şiirleri Schiller'in ilgisini çekti. Aynı yıl içinde Schiller "Der Student von Nassau" dramını kaleme aldı. 1776 yılında ilk defa "Der Abend" şiiri basıldı. Schiller Plutarch'ın, Shakespeare'in, Voltaire'in, Rousseau'nun ve Goethe'nin eserlerini inceledi. Ayrıca 1776 yılında özgürlükçü tiyatro eseri "Haydutlar"ı yazmaya başladı. 1779 yılında ilk tıp sınavını verdi ve askeri tıptan istifasını istedi. Fakat bu ancak 1780 yılında yaptığı "İnsanın vahşi doğası ve ruhu ile ilişkisi üzerine deney" adlı doktora tezini bitirmesine kadar sürdü.

Haydutlar
1781 yılında Schiller tiyatro eseri Haydutlar(Die Räuber)'ı bitirdi ve isimsiz olarak yayımladı. "Die Räuber", Schiller'in kaleme aldığı en önemli drama eseridir. İlk olarak sahne eseri olarak tasarlanmamış olan eser, 5 perdede ve her perde 2 ya da 5 sahneye bölünerek sunuldu. "Sturm und Drang" döneminin ruhunu taşıyan eserin prömiyeri, 13 Ocak 1782 tarihinde, yayımcısının adıyla, Manheim Tiyatrosu'nda, Wolfgang Heribert von Dalbergs yönetiminde yapıldı. Özellikle bu eserden etkilenen genç kitlede coşku daha fazlaydı. Kraliyetin yasaklamasına rağmen Schiller arkadaşı Andreas Streicher ile prömiyerde yer aldı. Bu yüzden dük Karl Eugen itaatsiz şairi 14 günlüğüne cezaevine attı ve bu eserin devamını, komedileri ve buna benzer şeyleri yazmasını yasakladı. Özgür ruha sahip gençler ileriki zamanlarda çok sayıda "Haydutlar Çetesi" oluşturdu.

19. yüzyılın ilk çeyreğine kadar haydut çeteleri ve kanunsuzlar Almanya'da alışıldık bir durum değildi. Edebiyat tarihçilerine göre, bu eser en ünlü çete elebaşı Nikol List'in oluşmasında büyük rol oynamıştır.

Bu eserin asıl çıkma noktası Karl ve Franz Moor kardeşleri arasında var olan çatışmadır. Bir tarafta entelektüel, özgürlüğü seven ve babası tarafından çok sevilen Haydut Karl, öteki tarafta ise duygusuz, menfaatçi, sevgi yoksunluğundan acı çeken, Karl'ı kıskanan ve babasının mirasına konmak isteyen Franz.

Schiller'in bu eserinde sunduğu ana fikir kanun ve özgürlük arasındaki çatışmanın tasavvurudur. Ayrıca eserin konusu "Amaç araçları meşru kılar!" atasözünün de aksini iddia etmektedir.

Giuseppe Verdi'nin aynı isimli opera eseri, Schiller'in dramına dayanır.

Stuttgart'tan kaçış
22 Eylül'ü 23'e bağlayan gecede Schiller, arkadaşı Andreas Streicher ile Stuttgart'tan kaçtı ve yeniden Mannheim'a -yeni dramı "Fiesco'nun Genua'ya Yemini"ni yazacağı yere- gitti. Bunun ardından Frankfurt, Oggersheim ve Bauerbach (Türingiya) seyahatlerine çıktı. Schiller'in arkadaşı Streicher "1782'den 1785'e kadar Schiller'in Stuttgart'tan kaçışı ve Mannheim'a ikameti" adlı kitabında kaçışı anlattı. 1782 yılında çoğu Schiller'e ait olan "1782 yılı antolojisi" kitabı basıldı.

Belirsiz gezginlik yılları: 1783-1789
Schiller 1782 yılında okul arkadaşı Wilhelm von Wolzogen aracılığıyla aralık ayında arkadaşının annesi Henriette von Wolzogen'in yanına sığındı. Yakında bulunan başkent Meiningen'de düklerin evindeki saray kütüphanesine ziyaretlerinde Schiller, ileride kız kardeşiyle de evlenecek olan kütüphaneciyle tanıştı. Bauerbach'ta "Luise Millerin" eserini bitirdi ve Don Karlos'u yazmaya başladı. Tiyatro müdürü Dalberg'in davetiyle 1783 yılında Mannheim'a geri döndü ve temmuz ayında tiyatro yazarı olarak işe başladı. Fakat orada 1783 yılının eylül ayında, o zamanlar Ren Nehri civarında çok yaygın olan sıtma hastalığına yakalandı. Mannheim'da Charlotte von Kalb ile tanıştı. 1784 yılının ocak ayında "Fiesco", nisan ayında "Luise Millerin"in adları; August Wilhelm Iffland tarafından "Hile ve Aşk" olarak değiştirildi ve sahnelendi. Bir yıl sonra Dalberg, Schiller'in düşüş göstermesine neden oldu ve sözleşmesini uzatmadı, bu da Schiller'in borçlular hapishanesine düşmesinde büyük rol oynadı.

1785 yılında Schiller, para sıkıntısında ona yardım etmiş olan Christian Gottfried Körner'in yanına, Leipzig'e gitti. 1812'den 1816 yılına kadar, Schiller'in eserlerinin basılması için bütün masraflarını karşılayan Körner'le tanışmaları, 1784 yılında imzasız bir mektup yüzünden oldu. Körner ve onun arkadaşı Ludwig Ferdinand Huber, Leipzigli demir zanaatçısı Johann Michael Stock'un kız kardeşleri Minna ve Dora Stock ile etik olmayan bir ilişki içerisindeydiler, bu da burjuva sınıfı otoriteleri tarafından eleştirilmekteydi. Bu yüzden, Schiller onların bu durumlarını "Hile ve Aşk" dramında canlandırdı ve bu çift Schiller'e yazdıkları mektupta sonsuz saygılarını ifade ettiler. Schiller yaklaşık 6 ay sonra bu mektuba karşılık olarak: "Bu mektubu, kalbimin en derin üzüntülü hâliyle gönderiyorum." (7 Aralık 1784) diye bildirmiştir. 7 Ağustos 1785 yılında Christian Gottfried Körner küçük kız Minna ile evlendi.

Körner'e yazdığı bir mektupta Schiller, Johann Christoph Bode'nin onu farmason yapmak istediğini yazdı. Kendisi de farmason olan Körner, sadece masona güç kazandırmak istedikleri için Schiller'in farmason olmamasını istedi.
1785 yılının yaz ve sonbahar aylarında bugünkü Gohlis semtinin bulunduğu bir köyde, sonraki tarihte ise Körner'in Dresden-Löschwitz'teki bağ evinde Körner'in ricası üzerine ünlü Ode an die Freude (Beethoven'in 9. senfonisinin bestesi) adlı eseri ve aynı zamanda mason locasında yemekte okunmak üzere "Üç kılıca dair" (Zu den drei Schwertern) adlı eser yazılmıştır.

1786 yılında, Thalia dergisinin 2. baskısında "Verbrecher aus Infamie. Eine wahre Geschichte" öyküleri yayınlandı. Sonradan bu öyküler "Onursuz Suçlu" adı altında yeniden basıldı. Schiller 17 Nisan'dan 21 Mayıs'a kadar Dresden yakınlarında Tharandt'ta yaşadı ve Gasthof zum Hirsch'te (günümüzde: "Schillereck" olarak biliniyor) "Don Karlos" adlı eserini tamamladı. 21 Temmuz 1787 yılında Schiller Weimar'a gitti. Orada Herder, Wieland ve Kant felsefesini benimseyen ilk kişi olarak Carl Leonhard Reinhold ile tanıştı ve Schiller'i de Kant çalışmalarına, söz konusu düşünürün Berlin Aylık Dergisinde (Berliner Monatsschrift) çıkan yazıları ile başlaması konusunda ikna etmiştir. Rudolstadt'a yaptığı bir gezi sırasında tanıştığı Charlotte von Lengefeld ve onun kardeşi Caroline von Wolzogen Schiller'in dergisinde, Schiller'e ithafen Agnes von Lilien romanını yayınladı.

Aynı yıl, Don Karlos dramı yayınlandı ve hemen sahnelendi. 1788 yılında Goethe İtalya gezisinden döndükten sonra, bu iki yazar 7 Eylül'de Rudolstad'ta Lengefeld ailesinin bahçesinde ilk defa karşılaştılar ve o zamana kadar daha birbirlerini hiç etkilememişlerdi.

Schiller, "Birleşik Hollanda'nın, İspanya Hükümeti'nden Ayrılışının Tarihi" çalışmasının ilk ve tek cildini ve "Don Karlos'a" 12 mektubunu bitirdi.

Don Karlos'un onuncu mektubunda Schiller, ne mason ne de farmason olduğunu yazdı. Schiller'in torununun torunu ise, Schiller'i "Ayaktaki Aslan Günther" adlı mason locasına tanıtan kişinin Wilhelm Heinrich Karl von Gleichen-Rußwurm olduğunu belirtmiştir. 1794 yılında Johann Gottlieb Fichte de Schiller'e ortak oldu. 1829 yılında Rudolstadtlı iki farmason en sonunda Schiller'in de farmason olacağı süreçte onu locanın yıkılması adına şikâyet ettiler. Schiller'in ortaklık belgeleri oysaki hiç bulunmadı.

1789-1799 yıllarında ekonomik borçlanma durumu
İdeallerine aykırı olmasına rağmen 1789 yılında Schiller, Jena'da profesörlüğü kabul etti ve filozof olmasına rağmen tarih eğitimi vermeye başladı. Bu yeteneğini özellikle, "Birleşik Hollanda'nın çöküş tarihi" eserinde gösterdi. "Haydutlar" sayesinde çok sevilen yazar, Jena'daki yaşam koşulları haberleri heyecanının coşmasına neden oldu. "Dünya tarihi nedir ve ne amaçla okutulur?" adlı ilk dersi amfinin taşmasına neden oldu ve daha sonra daha büyük bir amfiye taşınmak zorunda kalındı. Bundan dolayı bütün şehir ayaklandı.

Aynı yıl Schiller'in "Ruhların Tanığı" romanı basıldı ve yazar Wilhelm von Humboldt ile dostluk kurmaya başladı. 22 Şubat 1790 yılında Charlotte von Lengefeld ile kendisi tarafından sonradan Jena Schillerkirche olarak adlandırılan kilisede evlendi. Nikâhı kıyan papaz, felsefe profesörü Carl Christian Erhard Schmid, Schiller'in meslektaşıydı. Kız kardeşleri Christophine ve Schwager Reinwald'i Meinigen'de ziyareti sırasında Dük 1. Georg, sarayın bir bölümünü Schiller'e kiraladı.
Schiller 1791 yılında ölümcül bir hastalığa yakalandı. 3 Ocak'ta çökmeye başladı, şiddetli öksürük ve zaman zaman baygınlık da baş gösterdi. İki ay sonra, hatta Mayıs ayında yeni hastalıklar takip etti. Schiller muhtemelen onu hayatı boyunca hiç bırakmayacak olan tüberküloza maruz kalmıştı. Aynı yılın Aralık ayında Schiller'in dostları Ernst Heinrich Graf von Schimmelmann ve Friedrich Christian von Augustenburg Schiller'i maddi yükten kurtarmak için yıllık 3000 marktan 5 yıl boyunca emeklilik ödemesi yaptılar. 1792 yılında Haydutlar sayesinde Friedrich Gottlieb Klopstock, Johann Heinrich Campe, Johann Heinrich Pestalozzi, George Washington ve Tadeusz Kościuszko Fransız Cumhuriyeti fahri vatandaşlığına kabul edildiler.

Fransız devrimine tamamen iyi bir niyetle karşı çıktı, özgürlüğün hızlı değişimini ve Jakobenlerin insanlığı hor gören terörlerini önceden tahmin etti. Fransız devrimcilerin teröründen ve idamlardan üzülerek nefret etti.

Aynı yıl 30 Yıl Savaşı, Neue Thalia ve Trajik Sanat Üzerine eserlerini tamamladı.

1793 yılında Güzellik ve Heybet Üzerine eserini bitirdi ve Ludwigsburg'daki ailesini ziyaret etti.
14 Eylül'de ilk çocuğu Karl Friedrich Ludwig dünyaya geldi. 1794 yılında yayımcı Friedrich Cotta ile tanıştı ve Horen ve Musenalmanach aylık dergilerinin basılması gerektiğini belirtti.

Goethe ile arkadaşlık ilişkileri
Goethe, Schiller'e Horen dergisine ortak olmasını önerdi ve bu olayın ardından aralarında arkadaşça bir mektup alışverişi başladı. 1794 yılının Eylül ayında Schiller, Goethe'nin evinde 2 hafta geçirdi. Bu da onun gündelik yaşamına kötü bir etki yaratmaya başladı, öğleden sonralarına kadar uyuyor, geceleri çalışıyordu. Schiller'in gelenekçi biri olmasından dolayı, Goethe ve onun hayat arkadaşı Christiane Vulpius, aralarındaki "nikâhsız evliliği" örtbas etmeye çalıştılar, fakat bu saklambaç oyunu Goethe'nin evinde alışılmadık emek israfına neden oldu. Christiane ve onun 5 yaşındaki oğlu August aynı evde görünmez olmuşlardı. Schiller, Goethe'nin ilişkisini Mademoiselle Vulpius, yani Goethe'nin "tek kusuru" olarak niteledi ve bir mektupta Goethe'ye "evcil huzur hakkında yanlış bir kavrayışa sahip" olduğu yönünde eleştiri getirdi.

Goethe de buna cevap olarak "Seramonisiz Evlilik" diye betimledi ilişkilerini. Öbür yandan Schiller'in iskambil oyunları ve tütüne olan düşkünlüğü Goethe'yi artık rahatsız etmeye başlamıştı.

1795 yılında aylık dergi Horen ilk sayısını çıkardı. Ayrıca Schiller, "Doğal ve Duygulu Şiir Üzerine" araştırmasını tamamladı. O zamanın en ünlü yazarları ve filozofları da bu dergiye katılmaya başladılar. Bunlardan bazıları şu yazarlardır: Herder, Fichte, August Wilhelm Schlegel, Wilhelm ve Alexander von Humboldt, Johann Heinrich Voß ve Friedrich Hölderlin.
1796 yılında babası ve kız kardeşi Nanette hayatlarını kaybettiler. Aynı yıl ikinci oğlu Ernst Friedrich Wilhelm doğdu. 1796 yılından 1800 yılına kadar, edebiyat dergisi Musenalmanach'ı yayımladı ve bu dergide de Goethe, Herder, Tieck, Hölderlin ve August Wilhelm Schlegel'le beraber çalıştı. 1797 yılında Mussenalmanach dergisinde Goethe ve Schiller "hiciv" bölümü düzenlediler ve orada birlikte edebiyattaki uygunsuzluklarla alay ettiler ("Xenien").

1797 yılı "Dramatik Masal" yılı olarak adlandırıldı ve Schiller aynı yıl "Dalgıç, Eldiven, Polikrates'in Yüzüğü, Eisenhammer'a Yolculuk, Ibikus'un Turnası" masallarını bitirdi.

1798 yılında ise "Şehir Halkı" ve "Ejderhalarla Savaş" masallarını bitirdi. Aynı yıl Fransa tarafından verilen Fahri Vatandaşlık belgeleri en sonunda Schiller'e teslim edildi.

Weimar'da 1799'a kadar geçen yıllar
Schiller'in 11 Ekim 1799 yılında kızı Caroline Henriette Luise doğdu. 3 Aralık'ta ailesiyle birlikte Weimar'a taşındı ve orada 16 Kasım 1802 yılında soyluluk unvanını alarak şimdiki adıyla Friedrich von Schiller olarak adlandırıldı. Aynı yıl annesi yaşamını yitirdi.

1799 yılında "Wallenstein"ı, ayrıca "Çanın Şarkısı"nı da bitirdi. 1800 yılında "Maria Stuart"ı tamamladı, 1801'de "Orléans Bakiresi"ni ve "Yeni Yüz Yılın Başlangıcı" adlı şiiri yazdı.
1803'te "Messinalı Gelin" çalışmasını bitirdi. 12 Şubat 1804'te "Wilhelm Tell"i tamamladı ve ardından, sonunda tamamlayamayacağı "Demetrius"u yazmaya başladı. 1804'te kızı Emilie Friederike Henriette doğdu. Bundan sonra hastalığı daha da ağırlaşmaya başladı.

1805 yılı ve ölüm
Bir gazete Schiller'in ölümünden birkaç ay önce, öldüğü yalan haberini yayımladı. 1805'in Şubat ayında hastalığı daha da ağırlaşmaya başladı ve 1 Mayıs'ta Goethe ile son defa tiyatro yolunda buluştular. Ölümünden kısa bir süre önce Schiller, Jean Racine'nin klasik trajedisi "Phédre""nin (1677) çevirisini tamamladı.

Schiller 9 Mayıs'ta tüberküloz teşhisiyle akciğer iltihaplanması yüzünden Weimar'da hayatını kaybetti. Otopsi raporuna göre Schiller'in sol akciğer kanadı tamamen tahrip olmuştu. Böbrekleri de iflas etmişti. Kalp kasları küçülmüştü ve dalak ve safra kesesi kötü bir biçimde büyümüştü.

Ardından Schiller Jacobsfriedhof Weimar'a gömüldü. Ancak gerçek mezarının yeri ile ilgili yoğun bir tartışma ile birlikte 1826 yılında mezarı açılıp kontrol edilmesiyle, orada gömülü olanın Schiller olmadığı yönünde karar verildi. Bu araştırmaların devamında bulunan mezarı, düşes Anna Amalia Kütüphanesinin bahçesine getirildi. 1826 yılının sonbaharında Goethe oradan, kafatasını ödünç aldı. Bunu sadece Wilhelm von Humboldt biliyordu. Goethe, Schiller'in kafatasına bakıp "Schiller'in Kafatasını İncelerken" şiirini yazmıştı. Kemikleri 16 Aralık 1827 yılında Weimar mezarlığına götürüldü, ardından Goethe öldükten sonra, o da aynı mezarlığa gömüldü.

Eserleri

Dramatik eserleri
 Haydutlar (1781)
 Hile ve Aşk (1783)
 Fiesco'nun Genua'ya Yemini (1784)
 Könners Vormittag (1787)
 Don Karlos (1787/1788,)
 Wallenstein Üçlemesi (1799)
 Maria Stuart (1800)
 Orleans Bakiresi (1801)
 Messinalı Gelin (1803)
 Wilhelm Tell (1803/1804)
 Sanatın Biatı (1804)
 Demetrius (Tamamlanmadı, 1805)

Düzyazıları
 Onursuz Suçlu (1786)
 Ruhların Tanığı (Fragman)
 Yüce bir davranış.

Lirik eserleri
 Johann Christian Weckherlin'in Genç Yaşta Ölümüne Ağıtlar (1781)
 Sevince Kasideler (1786)
 Boyun Eğme (1786)
 Yunan Tanrıçaları (ilk sürüm 1788, ikinci sürüm 1800)
 Hektor'ün Vedası (1790)
 Sais'e Sisli Resim (1795)
 Dünyanın İkiye Bölünmesi (1795)
 Dalgıç (1797)
 Ibikus'un Turnaları (1797)
 Ritter Toggenburg (1797)
 Eldiven (1797)
 Eisenhammer'a Yolculuk (1797)
 Polykrates'in Yüzüğü (1798)
 Uçurtma Savaşı (1798)
 Kefalet (1798)
 Çanın Şarkısı (1799)
 Naenie/ Nänie (1800)
 Yeni Yüzyıla Giriş (1800)
 Zafer Töreni (1803)

Felsefi yazıları
 Fizyolojinin Felsefesi (1779)
 İnsanın Vahşi Doğası ve Ruhu ile İlişkisi Üzerine (1780)
 Tiyatro Eserine Ahlâki bir Kurum Olarak Bakmak (1784)
 Trajik Olaylar Karşısında Duyulan Hazzın Nedenleri Üzerine (1792)
 Augustenburg Mektupları (1793)
 İncelik ve Onur Üzerine (1793)
 Kallias Mektupları (1793)
 İnsanın estetik terbiyesi üzerine (1795)
 Doğal ve Duygulu Şiir Üzerine (1795)
 Dilettantizm Üzerine / Amatörlük Üzerine (1799, Johann Wolfgang Goethe ile Birlikte)
 Yücelik Üzerine (1801)

Tarihi eserleri
 Birleşik Hollanda'nın, İspanya Hükûmeti'nden Ayrılışının Tarihi (1788)
 Dünya tarihi nedir ve ne amaçla okutulur? (26 Mayıs 1789-1790)
 Otuz Yıl Savaşının Tarihi (1790)

Çevirileri ve uyarlamaları
 Euripides: Iphigenie Auris'te
 Euripides sahneleri (Scenen aus den Phönizierinnen)
 William Shakespeare: Macbeth
 Turandot (Carlo Gozzi'den sonra 1801)
 Amca Rolünde Yeğen (Komedi/Louis-Benoît Picard'den sonra 1803)
 Der Parasit oder Die Kunst, sein Glück zu machen (Komedi, Picard'dan sonra 1803)
 Racine: Phèdre (1805)
 Denis Diderot: Jacques le fataliste et son maître (Bazı kısımları "Dişil İntikamın Tuhaf Bir Örneği" başlığı altında çevrildi. 1785)

Yayınlanan dergileri
 Wirtembergisches Repertorium
 Thalia
 Die Horen (1795)

Dil Kullanımı
Schiller; sarayın sinik, soğuk dünyasını betimlemek için muazzam, coşkulu ve abartılı bir üslup kullanır. Saray yaşamının boş konuşmalarını ve eğilimlerinin muazzam dış görünüşünün maskesini düşürmek için Fransızca paragraflara başvurmuştur yazar. Başkanın konuşması kusursuz, çıkarcı, buyurgan bir küstahlıktadır. "Senin alçaklığını, ince bir ayna galerisinden bakarcasına sürekli kontrol edeceğim." Sekreter Wurm, Başkanın bir benzeri gibi hareket eder. Mareşal Kalb'in ifade tarzı, Bayan Miller'inkine benzer bir şekilde algılanabilir. Kalb aptalca, doğal olmayan ve yapmacık bir tarzda konuşur ayrıca bazı kelimeleri yanlış kullanır: "…bütüncül bir maharetle ben eve - kıyafet değişimi- ve iade - ne buyurursunuz buna?"
Schiller sarayın doğal olmayan konuşmalarını doğrudan yazar, bazen de Miller çiftinin kaba konuşmasına yer verir. Miller basit bir kişiymiş gibi karakterize edilmiştir. Buna karşın aşıkların (Ferdinand, Luise, Milford) dili tam bir ara dildir, sadece insanlık dolu ifadelere, tüm yalınlığı ile içten bir söylem birliğine rastlanmaktadır.

Kant ve Schiller
1791 yılından itibaren Schiller'in düşünce dünyasında Kant'ın felsefesi önemli bir yer tutmaya başlamakta; yazar yoğun olarak büyük filozofun eserlerini irdelemeye başlamıştır. Bu okumalar Schiller'in kendi estetik ve ahlak anlayışının belirginleşmesine yol açan bir öğrenme ve olgunlaşma dönemi olarak da kabul edilebilir.

Yargılama gücünün eleştirisi adlı eserinde Kant güzelliği özneye etkisi bakımından açıklamaya çalışarak iki ayrı "beğeni" biçimini belirlemiştir. Beğeni öncelikle "menfaatsiz" idi, başka bir deyişle güzel nesnenin varlığına yönelik düşünceden kaynaklanmamaktaydı, ikinci tür olarak da beğeni, güzel nesnenin, herhangi yararcı -örneğin nesnenin kullanımı bakımından- bir kasıt içermeksizin içsel makuliyetine bağlıydı. Bu anlamda "özgür beğeni yargısı" Kant'a göre alımlayıcının bir emeği sonucu sayılmalıydı. Schiller de bu anlamda Kant'ın bu "kasıtsız güzellik" kavramından etkilenerek, ancak aynı zamanda onun "makuliyet"ine karşı bir itirazla kendi beğeni ve estetik anlayışını oluşturmuştur. Buna göre Schiller'de özneye etkisi bakımdan güzelliğin tanımı yetersiz kalmakta; "nesnel güzellik"ten de uzak durulması gerektiği fikri ön plana çıkmaktadır. Schiller'e göre insan (dolayısıyla özne) pekala "güzele yönelik eğilim" (Neigung) besleyebilir, bu durum güzelliği güzel olmaktan çıkarmamalıdır. En belirgin haliyle sanat güzelliği biçiminde ortaya çıktığı iddiası ile Schiller Kant'a karşı kendi estetik anlayışını ondan sonraki iki yıl boyunca belirginleştirmeye başlamıştır. Bu çalışmaların sonunda Schiller'in şu ünlü tanımı ortaya çıkmışıtr: güzellik, görünüre kavuşan özgürlüktür. Bu aynı zamanda, Kant'ın mutlak güzel tanımından bir uzaklaşma anlamını içeren bir düşüncedir, kısacası: Schiller Kant'a karşıt olarak platonik (ideal) güzelliği değil, görselleşen, cisimleşen ve böylelikle öznelerin üzerinde etkiye kavuşan güzelliği estetik anlayışının merkezine yerleştirmiştir.
Kant ile Schiller arasındaki ilişkiyi somutlaştırabilmek için, çoğu zaman yine sıkça alıntılanan şu düşünceye atıfta bulunulmuştur: "Severek dostlarıma yardımcı oluyorum; ancak bunu eğilimle yaptığımdan dolayı canım sıkılır." Buradaki düşüncede, Kant'ın felsefesindeki gibi öznel istenç veya eğilim olmaksızın bir insanın iyiliği ve güzelliği yeğlemesi gerektiği yönündeki temel gerekçelendirmeye karşı bir çıkış dile gelmektedir. Bütün bunlara rağmen Schiller, Kant'ı bir rakip veya karşıt olarak görmemiştir; daha ziyade "yanlış anlamalara" işaret ederek onunla bir tür bağlılık içinde olduğunu belirtmiştir. "İstenç" ve "görev" kavramları arasındaki Kant'a özgü ayrımı Schiller'de görmek olanaklı değildir, fakat, yukarıdaki alıntı da Kant'ın ahlak felsefesine karşı kesin ve ciddi bir eleştiri olarak da anlaşılmamalıdır.

Schiller'in alımlanışında azalma
Schiller'in eserleri sadece Almanya'da değil, ayrıca Avrupa'nın birçok ülkesinde coşkuyla karşılanmıştır. Örneğin; hala birleşmemiş ve zalim İtalya'da hatta Rusya Çarlığı'nda bile. Kimi Schiller'i özgürlüğün şairi olarak, kimileri de halkın medeniyetinin savunucusu olarak görmüştür. Dizelerinde ve tiyatro eserlerindeki diyalogların muazzam dil yapısındaki sadelik sayısız özdeyişin oluşmasına neden olmuştur. 1859 yılı Schiller'in doğumunun 100. yılı olarak tüm Avrupa ve Amerika'da kutlanır. Yayımcı Johann Friedrich Cotta 1867 yılına kadar toplamda 2.4 milyon nüsha kitap satar.

Alman burjuvazisinin Schiller'in eserleriyle 19. yüzyılda ve hatta 20. Yüzyılın başlarında gitgide daha da somutlaşan bir ilişkisi vardır. Eğitim reformcuları Schiller'i okul kitaplarına aldıkları ve "Kültürel Kapital"in ana maddesi olarak kullandıkları için hep ezberde kalmıştır. Alman işçi hareketinde ve işçi eğitim derneğinde çok değerli bir özgürlük şairi olmuştur.

Naziler iktidara gelişleriyle beraber hemen Schiller'i kendi görüşleri doğrultusunda "Alman Şair" olarak sömürüp kullanmaya kalkışmışlardır. 1941 yılında Wilhelm Tell'in gösterimi Hitler'in emriyle yasaklanır, ayrıca Don Karlos artık gösterilmez.

Almanya'da Schiller'in ideolojik bütünleşmesi için uğraşılır. O dönemlerde "ilerici halk hareketi" komünizme hazırlık olarak adlandırılır. 1959 yılında Schiller'in 200. doğum yılı dolayısıyla büyük gösteriler yapılır. Daha sonraları özgürlükçü tiyatro eseri Don Karlos bir daha gösterilmez.

Thomas Mann'nın ölümünden kısa bir süre önce 1955 yılında Almanya'nın bölünmüş iki tarafına yaptığı "Schiller üzerine deneme-Yazarın 150. Ölüm yıldönümü" konuşması Schiller'e yaptığı ilanı aşk ve aynı zamanda son iki savaşta görünürde hiçbir şey öğrenmemiş Almanlara yaptığı bir çağrı niteliğindedir. Ayrıca Almanya Kültür bakanı Johannes R. Becher yazarın 150. ölüm yıldönümü dolayısıyla bir konuşma yapmıştır.

2005 Schiller Yılında, Schiller'in eserlerinin tıpkı eskisi gibi kıymetinin bilindiği aşikârdır. Schiller'in yarattığı edebiyat bilimi yeni bir canlanmaya vesile oldu ve kitleler yıldönümünü en önemli gün olarak ilan edilmiştir. Resmî  törenlerde metinleri okunur ve halkta tamamen coşku uyandırmak istenir. Orijinalleri artık eskisi gibi yeterince ünlü değildir. Artık Schiller'i tiyatro eserlerinde ya da diğer eserlerinde ezbere okuyacak çok fazla kişi kalmaz.

Bu edebiyat sosyolojisi açısından ilginç bir durumdur. Eugen Rosenstock-Huessey, 130 yıllık bir süre içinde yeni bir neslin hafızasından geniş kültür birikimlerinin tamamen silinip kaybolabileceğine işaret etmiştir. Buna karşın bugün (2007) hala Alman öncü aydın kesimin bir bölümü için Schiller'in eserleri hala şaşırtıcı derecede aşinadır. En azından Schiller'in dönemindeki çağdaşların, o döneme aynı mesafede duran ve unutulmuş olan Barok edebiyatı ve otuz yıl savaşları öncesi edebiyata yakınlığından daha yakın ve aşinadır.

Schiller'in Aristotelesçi dram kurallarından, Sturm und Drang (Coşumculuk) dönemi karakteri olarak ayrılması
Sturm und Drang döneminin en önemli eserlerinden biri olan Haydutlar, Aristoteles'in Trajedi'nin Kuralları gibi edebiyat normlarına ve kurallarına karşı bir başkaldırıdır. Bu sadece Aristoteles'i kapsamamakta; ayrıca Fransız Klasiğinin yorumlarını da içermektedir. Paris'te de aynı Schiller'in Haydutlar eseri gibi bu yolda emek sarf edilmişti. Tiyatro eseri trajedinin kurallarına bağlılığı açısından incelendiğinde şunlar görülür:

Drama 18. yüzyılın ortalarında oynanırdı. Eserin gösterimde olması aşağı yukarı 2 sene sürdü. Bu Aristoteles'ten sonra Klasik Trajedi için ortaya konulan kuralların tam aksidir. Olay önce Moor Şato'sunda; ileriki aşamalarda ise Saksonya sınırında bir meyhanede ya da Tuna nehri boyunca Bohem ormanlarında geçmekte.

Aristoteles'in üç birlik kuralı dışında bir sıra daha kural vardır. İlk izlenimde Schiller, Aristoteles tarafından gözlemlenen olay koşullarına uymuş; bu kuralları hiçe saymamıştır. Çünkü eserin kahramanı Karl ve kardeşi Franz Kont Maximilian Moor'un çocuklarıdır ve bundan dolayı soyludurlar. Hatta Karl'ın sevgilisi de asildir. Schiller'in Hile ve Aşk eseri gibi bir sınıflar arası aşktan hiçbir zaman bahsedilemez. Ayrıca Karl Moor bir haydut çetesi kurma düşüncesiyle entrikacı kardeşinden, babasından ve böylece toplumsal statüsünden vazgeçer. Buna göre Schiller Klasik Trajedinin kurallarını yıkmıştır.

Fransız üslubunun 17. yüzyıldaki geleneğinde olduğu gibi kahramanların dili yüksek manzume dilinde yazılmamıştır; ayrıca tüm metnin nesir biçimi sınırları içinde tutulmuştur. Bu manzume diline göre daha "alt" bir düzeye işaret etmektedir. Çeşitli monolog veya diyalog yerlerindeki, iç çelişkilerle dolu birim ve bölümler de kahrmanların çatışkılı ruh hallerine bir işaret niteliğindedir. Sturm und Drang döneminde yazılmayan eserlerle kıyaslanınca cinayet ve ölüm sahnelerini doğrudan sahneye taşımaktadır, bu da Aristoteles'ci ve Fransız geleneğine aykırı bir durum olarak değerlendirilmelidir. Örneğin Karl Moor nişanlısını, onun isteği üzerine sahne üzerinde öldürür. Bu ve buna benzer birçok örnekten yola çıkarak denebilir ki, Schiller, dramların klasik (Aristotelesci) kuralcı normların çoğunu kırmıştır.

Haydutlar

Dil ve üslup
Dramatik tiyatro eseri "Haydutlar", Schubart'ın deyimi ile "İnsan yüreğinin hikâyesine katılacak bir hikâye" olarak 5 perdeden oluşur. Bu perdelerin her biri 2 ile 5 sahne arasında değişir. Schiller bu eseri bulunduğu çağın, yani Sturm und Drang'ın (coşumculuğun) duygusal diline göre dramatize etmiştir. Coşkulu anlatım ve kabalık arasında dalgalanan düzyazısı, sayısız biçemsel araçla (vurgu, yazılı-sözlü üslup, ünlem, anlam uyuşmazlığı, benzerlik, iki isimli ifade tarzı, retorik sorular, alay, eğretileme) eserin tutkulu gücünü oluşturur.

Özet
Maximilian von Moor, Franz ve Karl'ın babasıdır. Doğasında nefret olan Franz çocukluğunda çok ihmal edilir ve ikinci çocuk olmasından dolayı hep arka plana atılır. Bunun aksine Karl; babasının en sevdiği oğlu, Liebzig'te özensiz, savurgan bir öğrencilik yaşar ve babasına isteklerini ifade edeceği mektubu yazmadan önce suçlara bulaşır.

Burada trajedinin eylemi görülür. Kıskanç Franz kardeşinin mektubunu başka bir mektupla değiştirir. Babasına Leipzig'teki bir muhabirin sanki yazdığı ve Karl'ın tecavüzcü, katil ve haydut olduğu bir metni okur. Franz'ın, kendisini, yani kardeşi Karl'ı sürmek ve mirastan alıkoymaya çalışmak için kandırdığını düşünen babası korkmaya başlar.

Karl'ın lideri olduğu çetenin içinde zaman zaman gerginlikler oluşur; bunlar çoğu zaman tecavüzcü ve katil olan Moritz Spiegelberg yüzünden ortaya çıkar. Karl haksızlık ve iktidar yüzünden kendisini gitgide soylu yaşamdan daha da uzaklaştıracak bir çıkmaza girer ve çetesindeki diğer arkadaşlarına sonsuz sadakat yemini verir. Ne zaman ki suçsuz biri onun için yaşamını yitirir ve sevdiği Amalia'yı hatırlarsa, babasının evine tekrar dönmeyi kafasına koyar.

Bu arada Franz babasının yüreğini entrika bir yalanla yaralar ve Moor Şatosunun yeni sahibi olmayı başarır. Güç delisi ve azgın Franz, Amalia'yı kazanmak için defalarca uğraşır. Her şeye rağmen Amalia küstah arzulara karşı çıkar ve nişanlısına bağlı kalır. Karl kılık değiştirerek şatoya girer, çöküşünün nedenini anlar ve Amalia'nın onu hala çok sevdiğini de görür.

Franz kılık değiştirenin kim olduğunu tahmin edince, Karl şatodan kaçar ve kulede yerde sürünen en sevdiği oğlunu tanımayan, ölü sandığı babasıyla tesadüfen karşılaşır. Karl şatoya hücum etmek ve nefret ettiği kardeşini yakalamak için kızgın bir şekilde çete arkadaşlarına haber salar. Fakat son anda kendi kendini öldürmesi için onu bırakır. Haydutlar Amalia'yı alırlar ve Karl'a getirirler. Karl çetenin elebaşı olarak tanınmaktan dolayı ümitsizliğe düşer. Bu durum babasını hayal kırıklığına uğratır. Hatta Amalia da korkmuştur fakat aşkı bu durumu es geçmesine neden olur. Çete arkadaşlarına ettiği yemin yüzünden Karl'ın Amalia'ya geri dönmesi mümkün değildir. Ama Amalia onsuz yaşamak istemez ve Karl'dan kendisini öldürmesini ister. Karl onun son isteğini yerine getirir ve bıçakla onu öldürür, ardından adalete teslim olmaya karar verir.

Gala
Eserin ilk sergilenişi 13 Ocak 1782'de Mannheim Ulusal Tiyatrosu'nda gerçekleşmiştir. Halkın ilgisi çok büyük olur. Feodal sisteme açık bir şekilde yapılan eleştiri sebebiyle bir yıl önceki basım halkta büyük bir heyecan uyandırmıştı. Tiyatro müdürü ve yönetmen Wolfgang Heribert von Dilbert bu nedenle eserdeki müstehcen ve olay yaratacak kısımları 300 yıl önceki zamana aktarma yöntemini kullanarak törpüleyip silmek istemiştir. Ancak August Wilhelm Iffland Franz Moor karakterini çağdaş kıyafetlerle canlandırır. Gala büyük bir skandal yaratır. Schiller'in kendisi galayı gizli bir isim kullanarak eleştirir. Yazarı, kendisini ve hatta zayıflığını kınar.

Don Karlos
İspanya veliahtı Don Karlos, beş bölümden oluşan dramatik bir şiirdir. Friedrich Schiller bu dramı 1783 ile 1787 yılları arasında kaleme almıştır. Dram, sorunun özüne inmeden politik-toplumsal çatışmayı -17. yüzyılda Hollanda eyaletinin İspanya'yla bağımsızlıkları için savaşmaları- ve Kral II. Philipp'in umutlarına karşı yapılan samimi toplumsal entrikaları işlemektedir.

Eserin konusu
Aranjuez yazlık köşklerinde uzun zaman sonra Don Karlos ve onun gençlik arkadaşı Marquis von Posa yeniden karşılaşırlar. Posa Brüksel'den yeni gelmiştir ve bu arada Hollanda eyaletinde milletvekilliği yapmaktadır. Posa'nın tek amacı, Karlos'u kandırarak farklı mezheplerde olan Protestan yerli Hollandalıların ve Katolikliğe bağlanan İspanyolların yaşadığı huzursuz eyalete, Flandra'ya gitmektir. Prens, arkadaşına babası Kral Philipp'in şimdiki eşi olan, kendisinin eski nişanlısı Elisabeth de Valois'i sevdiğini ümitsizce anlatır. Posa bundan dolayı Karlos ve Kraliçe için bir buluşma tertip eder, devamında Karlos üvey annesine aşkını anlatır. Elisabeth yine de bu durumu reddeder ve kendisine olan sevgisi yerine vatana sevgiyle bağlı kalması için onu yüreklendirir.

Madrid'e geri döndüğünde Karlos Kral'dan valilik için ricada bulunur; fakat Kral Philipp veliahta sır vermez, yumuşak sesle konuşur ve eski kabadayı asker Dük Alba'yı yeğlediğini söyler. Karlos Prenses Eboli'den bir aşk mektubu alır, mektubun Kraliçe'den olduğunu düşünür. Büyük bir sevinçle sarayın uzak kabinesine gider, orada yine de Eboli'yi, bütün bu yanlış anlamanın odağındaki kişiyi bulur. Karlos Eboli'den aldığı bir mektupta Kral Philipp'in Eboli'yi metres yapacağını öğrenir. Bu görüşme esnasında Eboli, Karlos'un onu sevgili olarak değil de arkadaş olarak gördüğünü fark eder. Karlos kendisinin gelecekte Kral olacağına dair bir mektup alır. Bu arada Eboli'ye, çeşitli yönlerden akıl verenler, onu, krala gidip Karlos'un kraliçeye olan aşkını ifşa etmesi için ikna ederek, kraliçeyi zor durumda bırakacak belgeleri çalması için zorlarlar.

Karlos, Posa'ya kendi talihsizliğini ve Kral'ın vefasızlığını haber verir. Posa, Prensin Kralın Eboli'ye mektubunu Kraliçe'ye göstermesine engel olur, daha önceki idealleri ve siyasi hedefleri için onu uyarır.

Alba Kral'a, Kraliçe ve Karlos arasındaki buluşmayı ifşa ettikten ve Domingo Prenses Eboli'nin günah çıkarma sırasında açığa vurduğu gibi veliahdın, Kralın oğlu olmadığı söylentilerini haber verdikten sonra, karısı tarafından aldatıldığını öğrenen ve zaten güvensiz olan Philipp karısı ve oğlunu öldürtmek ister. İçindeki korkak duygular yüzünden, samimi arkadaşını hatırlar, ardından cesur Marquis von Posa'yı çağırma ve hizmetine alma düşüncesi aklına gelir. Sonra Posa, Kral'ın bu isteğini reddeder. Bariz bir şekilde insanlığı desteklediğini söyler ve Philipp'den İspanya cezaevini özgürlük korunağı haline getirmesini ister. Kral, Posa'nın cesareti ve samimiyetinden etkilenir, onu bakan ve en yakın danışmanı yapar. Her şeyden önce onu o anda güvenilir bir dost olarak görür. Ondan Karlos ve Kraliçe arasındaki ilişkiyi gözetlemesini ister. Posa yapmacık bir şekilde razı olur. Posa, Elisabeth'i ziyaret eder. Posa ve Elisabeth; Karlos'u Krala karşı isyana teşvik etmesini, gizlice Hollandalıların İspanyol boyunduruğundan kurtarması için Brüksel'e gitmesini kararlaştırırlar. Posa, Karlos'a Kraliçe tarafından yazılmış uygun bir mektup yollar ve mektup çantasını rica eder. Bu arada Kraliçe mektuplarının (Eboli tarafından) çalındığını ortaya çıkarır ve Kralla bunun üzerine kavga ederek onu suçlar. Marquis, Krala Karlos'un mektup çantasını teslim eder. Philipp, Prenses Eboli'nin mektubunu oğlunun mektupları arasında bulduğunda, kayıtsız şartsız yetkiyle donattığı Marquis'in isteklerini yerine getirir ve oğlu için tutuklama emri çıkartır. Graf Lerma bu durumu hemen Karlos'a bildirir. Karlos şaşkın bir şekilde hemen Prenses Eboli'nin, ona en son samimi olan kişinin yanına koşar. Posa orada onu tutuklar. Prenses, Kraliçe'ye o an mektupları neden çaldığını itiraf eder. Posa planının başarısızlığa uğradığını fark eder. Gizlice yeni bir plan hazırlar ve kraliçeyi davet eder, kralın oğluna eski "özgür bir ülke kurma" yeminini hatırlar.

Marquis, Karlos'u hapishanede ziyaret eder ve Posa'ya hayatlarını tehlikeye sokacak mektupları Krala vermiş olmasının hata olduğunu söyler. Dük Alba gelir ve Karlos'u özgür bırakır; fakat Karlos, Alba'yı kovar; çünkü sadece Kral tarafından özgürlük hakkı verilir ve alınır. Posa, Karlos'a Eboli'nin ihanetini haber verir ve kendini arkadaşı için feda edeceği yeni planını açıklar. Kısa bir süre sonra bir silah sesi gelir ve Marquis can havliyle yere düşer. Kral Posa'nın ihaneti yüzünden hayal kırıklığına uğrar, oğlunun serbest bırakılmasını ister. Fakat oğlunu bu ölümden ötürü suçlar ve ona Marquis ile olan arkadaşlık ilişkisini anlatır. Bir hassa alayı memuru Karlos'u özgür görmek isteyen halkın isyan haberini bildirir. Lerma, veliahdı Brüksel'e kaçması için ikna eder. Engizisyon mahkemesi başkanı Kral'ın insani zayıflığını bir hata olarak görür ve oğlunun idam edilmesini ister. Bu arada dedesinin ruhu kılığına bürünür ve Kraliçe'nin odasına sızar. Orada Philipp onu engizisyon başkanına teslim eder.

Wilhelm Tell
Wilhelm Tell, Schiller'in tamamladığı son dramdır. 1804 yılında tamamlanmıştır.

İçerik
Wilhelm Tell eseri 1803-1804 tarihlerinde Friedrich Schiller tarafından yazılmıştır ve 17 Mart 1804 tarihinde Weimar Saray Tiyatrosunda sahnelenmiştir.

Yazarın daha sonraları eşi olacak olan Charlotte von Lengefeld, daha 1789'da o zamanlarda Johannes von Müller'e "Geschichten schweizerischer Eidgenossenschaft" adlı kitabı iletmiş, böylece de Schiller'in Tell efsanesi ile karşılaşmasına vesile olmuştur. Goethe 1775-1797 yılları arasında İsviçre'nin iç kısımlarını 3 defa ziyaret eder ve 1797 yılının Ekim ayında "Küçük Kanton"u yeniden ziyaret edeceğini ve efsaneyle çok ilgilendiği bildirir (8 Ekim 1797 tarihli mektubunda).

(…)Vierwaldstätter gölü çevresi ve Wilhelm Tell'in ruhu onu büyüler. Goethe, Tschudi'den İsviçre Kroniğini alır; ardından İsviçre'nin kurtuluş marşını epik olarak yeniden düzenler; ama sonradan bu konunun üstüne gitmez. 1803'ten 1804'e kadar Williem Tell eserinin 5 perdesi yazılır. İlk 4 perdede Tschudi'nin kroniğinin ayrıntılarına sadık kalır Schiller. İsviçre'ye hayatında hiç gitmemesine rağmen, oranın görülmeye değer yerlerini tarih bilgisinden dolayı iyi bir biçimde yazmıştır.
Schiller bir canlandırmasında İsviçre'nin iç kısımlarındaki yerlilerin, Habsburglu valinin zalim ve zorba yönetimine karşı kişisel ve ortak özgürlük savaşını tasavvur eder. Bir sahnede doğal masum haliyle başrol oyuncusunun, zorbanın ölümünden sonra bir daha geri dönemeyişi gösterilir. Oyunun başında Tell sezgili bir biçimde ele alınırken ve suskun hareketlerde bulunurken, beşinci ve son perdede olayları bütünsel olarak algılayan bir kişilik psikolojisindeymiş gibi davranır; ancak 19. Yüzyılda Tell'in sergilediği bu psikolojik sahne ya gösterilmezdi ya da sıkı bir şekilde sansürlenip kısaltılırdı. Ludwig Börne döneminde çok fazla ilgi gören Schiller, özgürlüğün dışavurumunu sorunlu bir biçimde ifade eder. Başkahraman eserin kilit sahnesinde bu Börne yorumuna göre elma yerine okla doğrudan derebeyini hedef alarak bir şehitlik ölümü göze alabilirdi; bu görüş, tam da Napolyon sonrası Avrupa'nın ruh haline uygun düşmektedir.

Nazi Almanyası'nda bu oyun, sonraları Nazi propagandasında kullanılır. Propaganda Bakanı Goebbels ilk yıllarda bu esere "Liderin Draması" der ve sık sık oyun sahnelenir. Başrol Tell'i Werner Stauffacher ideal bir lider rolünde canlandırır. Tell ile ilgili birçok yazı kitaplarda bulunabilir. Naziler için çok değerli olan bu eserin 3 Haziran 1941'de Hitler'in talimatıyla yasaklanması da çok dramatik bir durum olmuştur. 1941 yılında İsviçre Konfederasyonunun 650. kuruluş yıldönümü kutlanır. O zamanlar Schiller'in "Wilhelm Tell" eserine çok fazla karşılaştırmalar yapılır. Böylece Altdorf'daki Tell oyunu taraftarları 1 Ağustos'ta Rütli'de diktatör olan derebeyine karşı yemin sahnesini sergilerler.

Hile ve Aşk
"Hile ve Aşk" Schiller'in yazdığı, 5 perdeden oluşan, ilk defa 13 Nisan 1784 yılında sahnelenen dramdır. Bu dram, soylu bir aileden gelen Ferdinand von Walter ve orta sınıftan bir müzisyenin kızı Luise Millerin'in samimi aşkının hain entrikalar sonucu sonlanmasını konu edinir.

İlk ismi "Luise Millerin" olan eser tiyatrocu August Wilhelm Iffland'ın önerisiyle sonradan "Hile ve Aşk" ismiyle ünlenir. Bu eser Alman Dramının en büyük klasiği niteliğindedir ve okullarda edebiyat derslerinde öğretilir. 1848 yılında Giuseppe Verdi tarafından "Luisa Miller" isminde bestelenir, opera haline ise Napolili Salvatore Cammarano tarafından getirilir.

Arka plan
1784 yılında Schiller "Tiyatro sahnesinin etik bir kurum olarak incelenmesi" teorisini yayımlar. Bu makalenin ana düşüncesi; trajediyi bir yazınsal tür olarak tanrıcılığın bir dışavurum aracı olarak tasvir etmektir. Tiyatronun göreviyse; dünyanın düzenini, büyük adaleti sahnede sanki tanrı yapmış gibi göstermeye çalışmaktır. Bu adalet "Hile ve Aşk"ta görülebilir. Bu eserin sonunda dünyevi adaletin yerine tanrının adaleti getirecek son merci olduğu gösterilir. Schiller tiyatronun bir diğer işlevinde ise bu eğitim misyonunda izleyicinin bütün hislerinde durulaşma etkisini (bkz. Aristoteles Poetica'sında Katarsis) uyandırmak, eğitimle onları bir kalıba sokmak ve "tiyatro sahnesi"ni "ahlâki bir kurum" haline getirmek olarak görür.
Fakat en anlamlı görevi özgürlük ve zorunluluk arasındaki ara roldür. Topluma karşı bireysel savaş, ahlâki ve dinî şiddet, sahnede fikir halini alır ve insanlar bunları içselleştirir.

Bu eser Fırtına ve Coşku (Sturm und Drang) döneminin bir parçası sayılır. Bireysel ilgi ve şiddete karşı özgürlük arayışı gibi öznel duygular figürler için kuvvetli güdülerdir ve en sonunda bir felakete sürüklenirler.

Charlotte von Wolzogen'e olan aşkı yüzünden, Schiller kendisini asalet ve burjuvazi arasındaki büyük uçurumda bulur.
"Hile ve Aşk" Schiller'in üçüncü dramıdır. 1782 yılının Eylül ayında Württembergli Dük Karl Eugen'in egemenliğinden Mannheim'a kaçar. Dük "Haydutlar" eserinin gösterimi için oradan kaçmış olan Schiller'i gözaltına almak ister ve bundan sonra da yazı yasmasının yasaklanması için uğraşır. Tanıklık ettiği ve bir nevi kurbanı olduğu adaletsizlik ve prenslerin yaşamını "Hile ve Aşk" eserinde ortaya koymuştur.

 Kraliyet sarayları uğruna boş uğraşlar: Würtemberg Schiller'in zamanında fakir bir yer olmasına rağmen, Karl Eugen kendi dük yaşamını Fransız Kralının yaşantısına benzer bir şekilde idame eder. Bu durumdan ötürü sıklıkla yapılan şölenler, baleler ve avlar gibi pahalı eğlenceler askerî  ödeneklerden ve halkın cebinden çıkıyordu.
 Askeri Ticaret: Schiller döneminde; her şeyden önce Amerika'daki sömürge savaşı için, ülkedeki çocukların yurtdışına satılması da Württemberg'de vuku bulmuştur ve para toplamaya yarıyordu.
 Metres: Karl Eugen yaşadığı zamanda olağan olan aşikâr bir metres yaşamı sürdürüyordu. Daha sonra 1780 yılında Dükün eşi olacak olan Franziska von Leutrum, Karl Eugen'in metreslerinden sadece biriydi. Franziska von Leutrum, Hile ve Aşk eserindeki Lady Milford rolünün tarihsel esin kaynağıdır.
 Entrika: Schiller döneminde Württemberg Sarayında görev alan Bakan Graf Samuel Monmartin kurmaca bir mektupla rakiplerini kandırır ve prensin güvendiği tek kişi olmayı başarır.

Konu

Alman Prenslik Sarayında Asil unvanı alan Binbaşı Ferdinand; müzisyen Miller'in kızı Luise ile sonu ölümle biten çatışmada bir aşk yaşar. Fakat Ferdinand'ın babası ve yaşlı Miller bu ilişkiyi reddederler.

Başkan von Walter bu ilişkinin yerine, Ferdinand'ı dükün metresi, Lady Milford'la evlendirmeye çalışır, böylelikle sarayın etkisini de daha da artırabilecektir; fakat Ferdinand bu plana karşı isyan eder, söz dinlemez ve Luise'le kaçmak için onu ikna etmeye çalışır. Amacına ulaşmak adına, Başkan ve sekreteri Wurm (solucan) haince bir entrikaya başvururlar. Luise'nin ailesi sebepsiz yere tutuklanır. Luise'ye, ancak saray mareşali von Kalb'e yazacağı bir aşk mektubuyla ailesinin ölümden kurtulabileceği söylenir. Üstelik tanrıya bir ant içmesi gerekir. Bu mektup Ferdindand'ın eline geçer ve kıskançlık gibi kindar duygular uyanmaya başlar. Luise Ferdinand'a olan aşkının saflığını göstermek ve yemini bozmak için intihar etmek ister. Babası ahlâki ve dinsel baskılarla bu düşüncesini uygulamaması için onu ikna eder. Böylece Ferdinand'ın suçlaması karşısında suskun kalır. Öfke ve ümitsizlikten körleşen Ferdinand kendini ve Luise'yi zehirler. Ölüm anında Luise suskunluk yemininden sıyrılmış olduğundan Ferdinand'a bütün hileli entrikayı açıklar, onu bağışlayarak kollarında ölür. Ferdinand ise son anında babasına elini uzatır, babası ise bu hamleyi, oğlu Ferdinand'ın kendisini bağışladığı yönünde yorumlar.

Bir bölümde, asalet ve burjuvazi arasında gidip gelen Lady Milford Luise'nin Ferdinand'a olan saf ve büyük aşkıyla karşı karşıya gelir. Ferdinand'a olan aşkına rağmen evlilik planlarından vazgeçer ve kendi dünyasına umutlu bir şekilde geri döner.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Felsefe.info: Johann Friedrich Von Schiller

1759 doğumlular
1805 yılında ölenler
18. yüzyılda Almanlar
19. yüzyılda Almanlar
18. yüzyıl yazarları
19. yüzyıl yazarları
Alman soylular
18. yüzyıl Alman tarihçileri
19. yüzyıl Alman tarihçileri
Alman oyun yazarları
18. yüzyıl Alman şairleri
19. yüzyıl Alman şairleri
Alman filozoflar
Aydınlanma filozofları
Romantizm
Veremden ölenler

Friedrich Schiller


José Sarney tomou posse como presidente do Brasil em 15 de março de 1985, após a morte do então presidente eleito, Tancredo Neves. A posse de Sarney marcou o fim do período militar no Brasil e o início de um novo governo democrático.

José Sarney
1985 na política do Brasil
Governo Sarney
José Sarney

Posse de José Sarney


Sabiaceae, manja biljna porodica u redu Proteales. Sastoji se od tri roda s oko 160 vrsta zimzelenog drveća i lijana Rod je raširen po toplim predjelima jugoistočne Azije i tropske Amerike.

Uglavnom drveće, stipule ili sporedni listići odsutni, listovi naizmjenični, zimzeleni, rijetko listopadni.

Opis
To je porodica biljaka (red Proteales) s 3 roda i oko 120 vrsta zimzelenog drveća ili liana porijeklom iz tropske Amerike i jugoistočne Azije. Pripadnici porodice Sabiaceae imaju male cvjetove sa prašnicima nasuprot laticama ili čašicama i donekle spljoštene i zakrivljene mesnate plodove. Listovi ili listići imaju karakterističnu petljastu žilavost. Meliosma, s oko 80 vrsta, ima dva prašnika koji se eksplozivno otvaraju nakon što ih dva ili tri složena staminoda (sterilni prašnici) drže pod napetošću. Mali rod Ophiocaryon uglavnom se nalazi u bazenu Amazone i Gvajanskom štitu u Južnoj Americi. Sabia, s nekih 30 vrsta.

Rodovi
 Genus Meliosma  Blume
 Genus Ophiocaryon Endl.
 Genus Sabia Colebr.

Izvori

Proteales

Sabiaceae


Yékoua ist eine Landgemeinde im Departement Magaria in Niger.

Geographie
Yékoua liegt in der Großlandschaft Sudan und grenzt im Süden an den Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Kwaya im Norden, Magaria im Osten und Sassoumbroum im Westen. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 27 Dörfer und 33 Weiler. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Yékoua.

In Yékoua gibt es mit rund 600 Millimetern eine für nigrische Verhältnisse vergleichsweise hohe jährliche Niederschlagsmenge, die etwa der von Wien entspricht. Allerdings bewirken die überwiegend sandigen Böden ein rasches Versickern des Regens und die Wasserversorgung für Menschen und Vieh ist unzureichend. Die Waldgebiete in der Landgemeinde sind von Abholzungen bedroht, da Holz die wichtigste Energieressource der Bevölkerung darstellt und als vorherrschendes Baumaterial genutzt wird.

Geschichte
Anfang des 19. Jahrhunderts schloss der Fulbe-Eroberer Usman dan Fodio den südlich von Yékoua gelegenen Hausa-Staat Daura seinem Kalifat von Sokoto an. Usman dan Fodio ernannte einen seiner Schüler zum Statthalter in Daura, der zunächst Abdou, den früheren Hausa-Herrscher, von dort vertrieb. Abdou floh in den Norden, nach Korgom, Kantché, Zinder und Mirriah, bis er sich schließlich in Yékoua niederließ. Von dort aus versuchte er Daura zurückzuerobern, starb jedoch um 1825 ohne die Fulbe vertrieben zu haben. Abdou folgte sein Bruder Loukoudi nach, der um 1845 vom Sultanat Zinder besiegt wurde, wodurch Yékoua unter dessen Oberherrschaft gelangte. Der Sultan von Zinder erbeutete im Zuge dessen die von Loukoudi gehüteten Insignien des früheren Hausa-Staats Daura. Loukoudis Sohn Nouhou versuchte erfolglos die Oberherrschaft Zinders abzuschütteln und Daura zurückzuerobern. Um 1850 folgte er seinem Vater als Herrscher nach, gab Yékoua als Herrschaftssitz auf und ließ sich in Zango nieder. Die kolonialen Grenzziehungen Anfang des 20. Jahrhunderts ergaben, dass der Ort Zango an Nigeria und damit an die Briten fiel, während der überwiegende Teil des von Zango aus und in der Hausa-Tradition Dauras beherrschten Gebiets – einschließlich Yékoua – an das französisch beherrschte Niger gelangte.

Die Landgemeinde Yékoua entstand als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus einem Teil des Kantons Magaria.

Bevölkerung

Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 57.611 Einwohner, die in 8073 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 32.570 in 5095 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 9493 Einwohner in 1255 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 6439 in 1006 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 3664 in 654 Haushalten.

In ethnischer Hinsicht ist die Gemeinde ein Siedlungsgebiet von Daurawa und Fulbe.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 17 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 6 PNDS-Tarayya, 5 CPR-Inganci, 3 PSD-Bassira, 2 RDR-Tchanji und 1 MPR-Jamhuriya.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze der 27 Dörfer in der Gemeinde.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die wichtigste wirtschaftliche Aktivität in Yékoua ist der Ackerbau, gefolgt von der Viehzucht. Angebaut werden Hirse, Sorghum, Augenbohnen, Erdnüsse, Mais und Sauerampfer. Fehlende Brachezeiten und veraltete Bewirtschaftungsmethoden führen zu fortschreitender Bodenverarmung. Die transhumante Viehwirtschaft wird von Fulbe und Tuareg betrieben. Die Viehzucht der sesshaften Bauern betrifft vor allem kleine Wiederkäuer und Geflügel und ist eine Domäne der Frauen. Daneben werden Schafe und Rinder als Mastvieh gehalten, das eine wichtige Einkommensquelle darstellt. Aufgrund der begrenzten landwirtschaftlich nutzbaren Flächen gibt es Konflikte zwischen Ackerbauern und Viehzüchtern.

Die 61,4 Kilometer lange Nationalstraße 12 zwischen Magaria und der Staatsgrenze zu Nigeria verläuft durch den Hauptort und das Dorf Tounfafi. Es handelt sich um eine moderne Erdstraße. Der schlechte Zustand der Straßen behindert einen Ausbau der Handelsbeziehungen der Landgemeinde. Aufgrund der Nähe zu Nigeria ist der Naira das wichtigste Zahlungsmittel. Die Handwerker von Yékoua, die einen niedrigen sozialen Status besitzen und mit unzureichenden Gerätschaften arbeiten, stellen unter anderem Metallwaren, Korbwaren, Keramik und verzierte Kalebassen her. Mangels Stromversorgung gibt es selbst im Hauptort keine öffentliche Straßenbeleuchtung.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort und in der Siedlung Karam vorhanden. Beide Gesundheitszentrum verfügen jeweils über ein eigenes Labor und eine Entbindungsstation. Der CEG Yékoua ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers de Yékoua (CFM Yékoua) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Einzelnachweise

Ort in Niger
Zinder (Region)
Ort in Afrika

Yékoua


Horus'un gözü, Antik Mısır tasvirlerinde ilâh Horus'un "Ay gözü" de denilen sol gözüne verilen addır.

Açıklamalar
Horus'un gözünün Antik Mısır geleneğinde başlıca iki anlamda kullanıldığı belirtilir:
 Horus'un gözü, manevi anlamıyla, vicdanın gözünden hiçbir şeyin kaçmayacağını, insanın iç âlemindeki her niyetini ve yaşamdaki her davranışını gözden kaçırmayan bu merhametsiz yargıcın keskin bakışını sembolize eder. Bu vicdanın 24 saat kapanmadan açık kalan gözüdür. Bu yüzden Güneş ve Ay, Horus'un gözleri olarak ifade edilir. Çünkü Güneş ve Ay'ın her ikisi nöbetleşe, gece ve gündüz insanın üzerinden eksik olmaz, Horus'un 24 saat açık kalan gözleri gibi. (Bu nedenle Horus'un gözü güneşle temsil edilen Ra'nın gözü olarak da ifade edilir.) Bu, vicdanın karşıtı olan nefsaniyetin hiç işine gelmez; nefsaniyeti ve kötülüğü temsil eden Seth de bu yüzden bu gözü çıkarmaya çalışmıştır. Antik Mısır mitolojisine göre, Horus sonunda bu gözünü babası Osiris'e vermiş ya da Osiris'in kullanımına bırakmıştır.
 Horus'un gözü, biçimsel anlamıyla, Tanrı'nın "bir"liğini (tekliğini) matematiksel olarak gösteren bir semboldür. Bu anlam şöyle açıklanır: Bir bütün ikiye bölündüğünde 1/2 elde edilir. Bu da ikiye bölündüğü takdirde 1/4 elde edilir. İşleme bu şekilde hep ikiye bölme ile devam edilirse sırasıyla, 1/8, 1/16, 1/32 ve 1/64 elde edilir. Bunların tümü toplandığında ise 63/64 bulunur. Buradan şu sonuç çıkar: Bir bütün, sürekli olarak ikiye bölünmeye devam edilirse, toplam değerde, sonsuzluk hariç, hiçbir zaman bire, birliğe ulaşılamaz; yalnızca Mutlak (Tanrı) bir'dir. Horus'un gözü "glifler" denilen parçalardan oluşur ki, bu altı parça, sırasıyla, 1/2, 1/4, 1/8, 1/16, 1/32, 1/64'ü ifade eder.
 Kötülüğü temsil eden Seth, Osiris'i öldürür. Osiris'in oğlu Horus, intikam almak üzere Seth ile savaşır. Seth, bu savaşta Horus'un gözünü parçalar. Bu parçaları Toth bir araya getirirse de eskisi gibi çalışmayacaktır, o bu eksikliği büyü gücü ile tamamlar ve böylece göz eskisi gibi olur. Horus'un gözleri her daim dünyanın üstünde olan ay ve güneşi temsil eder, manevi anlamda vicdanın hiç kapanmayan gözüdür yorumu yapılabilir. Horus'un gözü çeşitli parapsikolojik durumlarda, arınma ve koruyucu tılsım amacıyla da aksesuar olarak kullanılmaktadır.

Mitolojide Horus, Seth, Osiris ve Wedjat
Mısır'ı yönetmek konusunda hırsları olan Seth, bir gece kardeşi Osiris uyurken gizlice kralın gövdesini ölçtü ve işçilerine, ölçülere uygun tahta bir kutu yapmalarını, bir sanat şaheseri olarak süslemelerini emretti. Daha sonra güzel bir ziyafet düzenledi ve salonun ortasına bu güzel kutuyu getirtti. Ona sahip olmak isteyenin içine girmesi gerektiğini, içine tam uyan kişiye onu armağan edceğini söyledi. Seth'in planladığı gibi davetliler hevesli bir şekilde sıralarının gelmesini bekledi. Sıra Osiris'e geldiğinde, kutuya girdi ve içine uzandı. Tam olarak uymuştu. Osiris tam kutunun içine yerleşmişken suikastçiler kapağı kapattılar ve hiçbir şeyden kuşkulanmayan kralı hapsedecek şekilde kapağı çivilediler. Daha sonra kutuyu Nil'e taşıyıp suya attılar. Akıntı kutuyu, deltanın batısındaki papirüs bataklıklarına kadar sürükledi.

Kocasının öldüğünü duyan tanrıça İsis, Mısır'da her yerde kutuyu aramaya başladı. Sonunda Biblos yakınlarındaki papirüs bataklıklarına kadar gittiğini öğrendi. Oraya ulaşınca, mühürlü kutuyu aldı ve Mısır'a geri döndü. İsis Osiris'in oğlunu doğurdu zamanı gelince ve ona Horus adını verdi. Günün birinde Horus'un babasının intikamını alacağını umuyordu.

Günlerden bir gün Seth avlanırken tesadüfen İsis'in sakladığı kutuya rastladı. Kutuyu görür görmez tanıdı ve çılgın bir öfkeyle açıp Osiris'in vücudunu on dört parçaya ayırdı. Sonra da Mısır'ı dolaşarak Osiris'in parçalarını her yere dağıttı.
Seth'in bu son oyunu üzerine İsis Nil nehri boyunca papirüsten yapılmış bir kayıkla sehayat etti ve Osiris'in gövdesinin parçalarını bulana kadar dolaştı. Nerede bir parça görse onu aldı. Gövdenin on dört parçasını da tamamladığında hemen işe koyuldu. Osiris'in kafasını, bedenini, kollarını ve bacaklarını, kalbini tekrar bir araya getirdi. parçaları balmumu ile birleştirdi, tatlı kokular ve merhemler sürerek büyük keten bir kumaşla mumyaladı ve gömdü.

Osiris bu şekilde gömüldükten sonra, Horus babasını yaşama döndürmek için üzerine düşeni yapmaya hazırdı. Tanrıça İsis'in Osiris'e yeni bir hayat verecek sihirli sözleri söylemesinden sonra ölü tanrı hayata döndü, nefes almaya ve kıpırdamaya başladı. Sonra Horus Wedjat'ı çıkardı, babasının ağzına koydu ve ondan gözü yutmasını istedi. Bunu yapar yapmaz Osiris çok daha güçlü bir hale geldi; konuşma, görme ve yürüme yeteneklerini tekrar kazandı. Ra'nın yardımıyla Horus Öteki Dünya'dan yeryüzündeki tanrıların dünyasına kadar ulaşabilecek uzunlukta bir merdiven yaptı. Hepsi birlikte tanrılara katılabilmek için tırmanmaya başladılar. Osiris tanrıların arasına katıldığında Ra onu tanrıların ve Öteki Dünya'nın kralı yaptı. Horus da babasının yerine Yukarı ve Aşağı Mısır'ın kralı oldu. Böylece Horus da tanrılar arasındaki yerini almış oluyordu.

Kaynakça

Antik Mısır'ın sembolleri
Antik Mısır inanışları
İnanç totemleri

Horus'un gözü


A squat toilet  (or squatting toilet) is a toilet used by squatting, rather than sitting. This means that the posture for defecation and for female urination is to place one foot on each side of the toilet drain or hole and to squat over it. There are several types of squat toilets, but they all consist essentially of a toilet pan or bowl at floor level. Such a toilet pan is also called a "squatting pan".  A squat toilet may use a water seal and therefore be a flush toilet, or it can be without a water seal and therefore be a dry toilet. The term "squat" refers only to the expected defecation posture and not any other aspects of toilet technology, such as whether it is water flushed or not.

Squat toilets are used all over the world, but are particularly common in some Asian and African nations, as well as in some Muslim countries. In many of those countries, anal cleansing with water is also the cultural norm and easier to perform than with toilets used in a sitting position. They are also occasionally found in some European and South American countries.

Squat toilets are regarded as traditional by many. In 1976, squatting toilets were said to be used by the majority of the world's population. However, there is a general trend in many countries to move from squatting toilets to sitting toilets (particularly in urban areas) as the latter are often regarded as more modern.

Design

Squat toilets are arranged at floor level, which requires the individual to squat with bent knees. In contrast to a pedestal or a sitting toilet, the opening of the drain pipe is located at the ground level.

Squatting slabs can be made of porcelain (ceramic), stainless steel, fibreglass, or in the case of low-cost versions in developing countries, with concrete, ferrocement, plastic, or wood covered with linoleum. Slabs can also be made of wood (timber), but need to be treated with preservatives, such as paint or linoleum, to prevent rotting and to enable thorough cleaning of the squatting slab.

There are two design variations: one where the toilet is level with the ground, and the other where it is raised on a platform approximately 30 cm (1 ft). The latter is easier to use for people who urinate while standing, but both types can be used for this purpose. There is also no difference for defecation or squatting urination.

Use

The user stands over the squat toilet facing the hood and pulls down (up in the case of skirts or dress) their trousers and underwear to the knees. The user then squats over the hole, as close to the front as possible, as excrement tends to fall onto the rear edge of the in-floor receptacle if the user squats too far back.

Health, hygiene and maintenance

The standing surface of the squatting pan should be kept clean and dry in order to prevent disease transmission and to limit odors.

Squat toilets are usually easier to clean than sitting toilets (pedestals), except that one has to bend down further if the squatting pan needs manual scrubbing. They can be cleaned by using a mop and hose, together with the rest of the floor space in the toilet room or cubicle.

Health effects

The squatting defecation posture is more physiological, ideal and relaxed. This is because it allows for better relaxation of the puborectalis muscle and hence straightening of the anorectal angle, and for faster, easier and more complete evacuation of stool. The squatting position therefore prevents excessive straining, and hence protects against stretching of the nerves, such as the pudendal nerve. Damage of these nerves can lead to permanent problems with urinary, defecation and sexual function. The squatting position also increases intra-abdominal pressure. The squatting position is often recommended as part of a range of measures to manage constipation and its sub-types, including obstructed defecation syndrome and dyssynergic defecation. Chronic, excessive straining during defecation, which is more likely to be needed in the sitting position, may be associated with the development of inflamed hemorrhoids or any of the spectrum of pelvic organ prolapse disorders, such as rectocele, rectal prolapse, etc.

However, according to some sources, excessive straining in the squatting position while defecating may increase the risk of severe hemorrhoids, or increase the tendency of prolapse of hemorrhoids, because of increased perineal descent and intra-abdominal pressure. Prolonged and repeated straining on a sitting toilet has the same effect.

Society and culture

Perceptions and trends
There are two different attitudes towards squat toilets, largely dependent on what users are used to, or whether the toilet is at a public or private place:
Some people regard squat toilets as more hygienic compared to sitting toilets. They might be easier to clean and there is no skin contact with the surface of the toilet seat. For that reason, some people perceive them as more hygienic, particularly for public toilets.

Some people regard sitting toilets as "more modern" than squat toilets. Sitting toilets have a lower risk of soiling clothing or shoes, as urine is less likely to splash on bottom parts of trousers or shoes. Furthermore, sitting toilets are more convenient for people with disabilities and the elderly.

A trend towards more sitting toilets in countries that were traditionally using squat toilets can be observed in some urban and more affluent areas, in areas with new buildings (as well as hotels and airports) or in tourist regions.

Public toilets

Squat toilets are used in public toilets, rather than household toilets, because they are perceived by some as easier to clean and more hygienic, therefore potentially more appropriate for general public use. For instance, this is the case in parts of France, Italy, Greece, or the Balkans, where such toilets are somewhat common in public toilets (restrooms).

Preferences by country or region

The following general statements can be made:
 Squat toilets are common in many Asian countries, including China and India. They are also widespread in Nepal, Indonesia, Bangladesh, Pakistan, Sri Lanka, Malaysia, Myanmar, Iran and Iraq. They can be found in nations like Japan, South Korea, Taiwan, Thailand, and Singapore.
 People in sub-Saharan African countries, especially in rural areas, widely use squat toilets, for example in Kenya, Rwanda, Somalia, Tanzania, and Uganda.
Much of the world's population use squat toilets, especially in rural areas of developing countries.
 Countries in the Middle East and North Africa often have both types of toilets, i.e. sitting and squatting.
 In Hindu or Muslim cultures, the prevalence of squat toilets is generally quite high, as is the practice of anal cleansing with water.
 In Latin and South America, flush toilets are always of the sitting type, whereas dry toilets may be either of the sitting or a squatting type. The occurrence of squat toilets in urban areas of Latin America appears to be rather low.
Squat toilets are rare in Australia, New Zealand, United States, Canada, and countries in Northern and Western Europe (except public toilets in France). Where they do exist, they have usually been installed to accommodate visitors, tourists, students, or recent migrants from places that use squatting toilets traditionally.

Europe

In Southern and Eastern Europe including parts of France, in Greece, Albania, Balkans, and Russia they are common, especially in public toilets. But the trend in Russia is to move away from squat toilets. Squat pit latrine toilets are present in some rural areas of Eastern Europe.

Squat toilets are generally non-existent in Northern and Western Europe. France and Italy are an exception and have some squat toilets remaining in old buildings and public toilets because they used to be the norm there in the early 20th century. In BMW Welt in Munich, the public restrooms have some stalls with squat toilets.

China
Many areas in China have traditional squat toilets instead of sitting toilets, especially in public toilets. Nevertheless, sitting toilets have increasingly become the norm in major urban areas and cities. Sitting toilets are on the one hand associated with development and modernization, and on the other hand with reduced hygiene and possible transmission of diseases.

Japan

Although in Japan it is believed that the squat toilet is traditional, the trend in Japan is to move away from squat toilets: According to Toto, one of Japan's major toilet manufacturers, the production of Western-style toilets increased rapidly since 1976. In 2015, only 1% of all toilets produced by this company were squat toilets.

Since the 1960s, the trend has been to replace squat toilets at schools and public places with sitting toilets. This trend was thought to accelerate in the run-up to the 2020 Summer Olympics in Tokyo.

Since the 1980s, high-tech sitting toilets are emerging that replace traditional squat toilets, especially in urban areas. One of those toilets with the brand name "Washlet" includes a "posterior wash" before wiping, and features heated toilet seats. However, many rural people have no experience with such high-tech toilets and need detailed instructions. High-tech sitting toilets have also become commonplace in South Korea.

Gallery

See also
 Bidet
 Bidet shower
 Toilet paper
 Levator ani#Puborectalis muscle

References

External links

Squatting position
Toilet types

Squat toilet


Flavio Roberto Carraro OFMCap (Sandon di Fossò, província de Veneza, 3 de fevereiro de 1932 – Arezzo, 17 de junho de 2022) foi um religioso católico romano italiano, Ministro geral dos Capuchinhos e Bispo de Verona.

Flavio Carraro ingressou na ordem capuchinha na província de Veneza em 1948 e foi ordenado sacerdote em 16 de março de 1957. Ele obteve sua licenciatura em Sagrada Teologia e sua licenciatura em Estudos Bíblicos pelo Pontifício Instituto Bíblico de Roma. De 1982 a 1994 foi Ministro Geral dos Capuchinhos.

Em 8 de junho de 1996, o Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Arezzo-Cortona-Sansepolcro. O arcebispo de Florença, o cardeal Silvano Piovanelli, concedeu sua consagração episcopal em 7 de agosto do mesmo ano; Os co-consagradores foram o Arcebispo Curial Francesco Gioia OFMCap e Giovanni D'Ascenzi, Bispo Emérito de Arezzo-Cortona-Sansepolcro.

Em 25 de julho de 1998, João Paulo II o nomeou Bispo de Verona. Papa Bento XVI aceitou em 8 de maio de 2007 sua renúncia por motivos de idade.

Flavio Carraro viveu pela última vez no mosteiro capuchinho em Conegliano Veneto e morreu em 17 de junho de 2022 aos 90 anos.

Ver também

Bispos católicos da Itália

Flavio Roberto Carraro


Vila Cova Portekiz'de Vila Real belediyesine bağlı olan, 6,93 km2 yüzölçümüne sahip, 239 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Real'ın bucakları

Vila Cova (Vila Real)


කැමිලා රජ බිසව දෙවන එලිසබෙත් මහ රාජෝත්තමාවියගේ හා ෆිලිප් කුමරුගේ වැඩිමහල් පුත්‍රයා වන තෙවන චාල්ස් රජතුමාගේ දෙවන බිරිද සහ වත්මන් බිරිද වේ.

මුණුපුරු මිණිපිරියන් - ලෝලා පාකර් බොවුල්ස් මෙනවිය , ෆ්‍රෙඩී පාකර් බොවුල්ස් මහතා , එලීසා ලෝප්ස් මෙනවිය , ලුවී ලෝප්ස් මහතා , ගස් ලෝප්ස් මහතා

කැමිලා රජ බිසව


El batará murino (en Perú y Ecuador) (Thamnophilus murinus), también denominado batará ratón (en Colombia), pavita gris (en Venezuela) o choca gris, es una especie de ave paseriforme de la familia Thamnophilidae perteneciente al numeroso género Thamnophilus. Es nativa del escudo guayanés y de la región amazónica en América del Sur.

Distribución y hábitat

Se distribuye desde el centro este de Colombia, hacia el sur, por el este de Ecuador, este de Perú, occidente de la Amazonia brasileña, hasta el extremo norte de Bolivia, hacia el este por el sur de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana francesa y noreste de la Amazonia brasileña al norte del río Amazonas. Ver detalles en Subespecies.

Esta especie es considerada bastante común (especialmente hacia el oriente) en su hábitat natural: el estratos bajo y medio de selvas húmedas de terra firme, principalmente abajo de los 500 metros de altitud, llegando hasta los 1300 m en las laderas de los tepuyes.

Sistemática

Descripción original
La especie T. murinus fue descrita originalmente por los zoólogos británicos Philip Lutley Sclater y Osbert Salvin en 1868, bajo el mismo nombre científico; su localidad tipo es: «Manaus, Amazonas, Brasil.»

Etimología
El nombre genérico «Thamnophilus» se compone de las palabras del griego «θαμνος thamnos»: arbusto y «φιλος philos»: que ama, que adora; significando «que ama arbustos»; y el nombre de la especie «murinus», proviene del latín «murinus»: relativo a ratón, «color gris-ratón».

Taxonomía
La presente especie es hermana de Thamnophilus schistaceus, lo que fue corroborado por análisis genéticos. La subespecie cayennensis puede representar el extremo de un cline de variación de plumaje dentro de la subesepcie nominal; son necesarios más estudios.

Subespecies

Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) (Versión 7.2, 2017) y Clements Checklist v.2016, se reconocen tres subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Thamnophilus murinus murinus , 1868 – centro este de Colombia (este de Guainía, este de Vaupés), sur de Venezuela (Amazonas, Bolívar), Guyana, Surinam y Brasil al norte del río Amazonas (desde ambas márgenes del río Negro hacia el este hasta el noreste del estado de Amazonas).
 Thamnophilus murinus cayennensis , 1927 – Guayana francesa y noreste de la Amazonia brasileña al norte del río Amazonas (Amapá, norte de Pará).
 Thamnophilus murinus canipennis , 1927 – sureste de Colombia (Amazonas), este de Ecuador, este de Perú (al sur hasta Ucayali y a lo largo de la base de los Andes hasta el noroeste de Madre de Dios), oeste de Brasil (al este hasta el río Japurá y, al sur del río Amazonas, hasta el río Madeira) y extremo norte de Bolivia (este de Pando).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Thamnophilus murinus en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Thamnophilus murinus en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de Thamnophilus murinus en Wikiaves.

murinus
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1867
Taxones descritos por Philip Lutley Sclater
Taxones descritos por Osbert Salvin

Thamnophilus murinus


Klara - Livvagtens datter er en dansk børnefilm fra 2008 med instruktion og manuskript af Louise Detlefsen.

Handling
Klara på 12 år leger sammen med sin lillesøster Freja med tanken om at skaffe deres far et nyt job, så han kan være meget mere sammen med dem. Klaras mor og far er nemlig skilt, og når ens far så oven i købet arbejder som livvagt med fleksible og uforudsete arbejdstider, kan det være svært at regne med ham. Når arbejdet kommer på tværs, kan det let føles som om, man ikke selv er så vigtig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2008

Børnefilm fra Danmark

Klara - Livvagtens datter


Carlo Bronne (* 29. Mai 1901 in Lüttich, Provinz Lüttich; † 25. Juli 1987 ebenda) war ein belgischer Jurist, Journalist und Schriftsteller, der zuletzt Präsident des Appellationsgerichts in Lüttich war und vor allem durch seine zahlreichen Bücher und Essays zur Geschichte Belgiens und Persönlichkeiten der belgischen Geschichte bekannt wurde.

Leben

Laufbahn als Rechtsanwalt und Richter
Nach dem Besuch des Humanistischen Gymnasiums in Lüttich verzog Bronne mit seinen Eltern nach Paris, wo er 1919 sein Baccalauréat am Lycée Carnot ablegte. Ein anschließendes Studium der Rechtswissenschaften an der Universität Lüttich beendete er 1925 als Doktor der Rechte und war anschließend für ein Jahr als Rechtsanwalt in Paris tätig, ehe er 1926 seine anwaltliche Zulassung in Lüttich erhielt. Neben seiner anwaltlichen Tätigkeiten war er zeitweise als Gerichtsreporter für die Zeitschrift Journal de Liège tätig.

1930 wurde er Richter am Gericht der Ersten Instanz in Lüttich, anschließend 1931 am Gericht der Ersten Instanz in Verviers sowie 1933 erneut am Gericht der Ersten Instanz in Lüttich. Nachdem er 1944 Präsident des Militärgerichts in Namur war, wurde er 1946 Richter am Appellationsgericht in Lüttich und zugleich Präsident des Belgischen Militärgerichts. Zuletzt wurde er 1960 Präsident des Appellationsgerichts in Lüttich, das für die Provinzen Lüttich, Luxemburg und Namur zuständig ist, und bekleidete dieses Amt bis zu seinem Eintritt in den Ruhestand.

Schriftstellerische Laufbahn
Bronne verfasste zahlreiche Beiträge für zahlreiche französischsprachige Tageszeitungen und Zeitschriften wie Le Figaro, Mercure de France, L'Express, Le Soir, Revue des Deux Mondes, Les Nouvelles Littéraires oder Journal de Genève.

Erste Bekanntheit erreichte er durch seine frühen Gedichte, die vom Leben in der Provinz Lüttich geprägt waren und 1930 mit dem nach Émile Verhaeren benannten Prix Verhaeren ausgezeichnet wurden.

Weitaus bekannter wurde er durch seine historischen und chronistischen Werke wie durch die umfangreiche Abhandlung Léopold Ier et son temps (1942) über König Leopold I., das in zahlreichen Neuauflagen erschien. Weitere bekannte Werke dieser Art waren L'amalgame (1948) sowie Albert Ier, le roi sans terre (1983). Daneben verfasste er zahlreiche Essays wie Esquisses au crayon tendre (1942), Rilke, Gide et Verhaeren (1955) und Le promenoir des amis (1967).

1948 wurde er Mitglied der Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique, deren Direktor er 1962 wurde. Darüber hinaus war er korrespondierendes Mitglied des Institut de France, 1950 Mitgründer der Belgischen Gesellschaft für Forschungen über Napoleon Bonaparte sowie 1959 Mitglied des Literaturrates von Monaco.

Für seine literarischen und kulturellen Verdienste wurde er ferner 1951 mit dem Prix quinquennal de l'Essai für L'amalgame sowie 1975 mit dem Prix quinquennal de littérature für sein Gesamtwerk geehrt.

Veröffentlichungen

Hintergrundliteratur
 Jean Warmoes: Carlo Bronne. Un demi-siècle de chroniques, 1929-1979, 1979

Weblinks

 Literaturnachweis (Open Library)
 Biografie in Cent Wallons du siècle, Institut Jules Destrée, Charleroi, 1995

Autor
Biografie
Essay
Sachliteratur
Rechtsanwalt (Belgien)
Richter (Belgien)
Belgier
Geboren 1901
Gestorben 1987
Mann
Mitglied der Académie royale de langue et de littérature françaises de Belgique

Carlo Bronne


A31 or A-31 may refer to:
 A31 cefiro, a series of cars by Nissan
 A-31 Vengeance, an American dive bomber from the World War II era
 Archambault A31, a French sailboat design
 HLA-A31, a human serotype
 Samsung Galaxy A31, a mid-range Android smartphone
 IBM ThinkPad A31 laptop computer, produced circa 2002-2004

Roads
 Highway 31 aka Autoroute 31

 A31 motorway (Canada), a road in Quebec connecting Joliette and the A40
 A31 road (England), a road connecting Guildford, Surrey and Bere Regis, Dorset
 A31 motorway (France), a road connecting the Franco-Luxembourg border and Beaune
 A31 motorway (Germany), a road connecting the coast of the North Sea near Emden to the Ruhr area
 A31 road (Isle of Man), a road connecting Port St Mary with the Calf Sound
 A31 motorway (Italy), a road connecting Piovene Rocchette and Albettone - Barbarano Vicentino
 A31 motorway (Netherlands), a road connecting Harlingen and Leeuwarden
 A31 motorway (Spain), a road connecting Madrid and Alicante
 A31 highway (Sri Lanka), a road connecting Karaithivu and Ampara

See also
 A code for the English Opening in the Encyclopaedia of Chess Openings
 List of highways numbered 31

A31


En Orgelbøsse eller ribauldequin (også kendt som rabauld, ribault og ribaudkin) var middelalderligt artellerivåben, der havde en række jernløb i lav kaliber, der kunne affyres samtidig. Den var i brug i 1300- og 1400-tallet, og de blev især brugt i 1400-tallet, hvor de hovedsageligt blev anvendt som antipersonelvåben. Navnet orgelbøsse kommer fordi de mange løb minder om et orgel.

Den første kendte orgelbøsse blev brugt i Edvard 3. af Englands hær i 1339 i Frankrig under hundredårskrigen: Edvards orgelbøsser havde 12 løb, som affyrede salver med 12 kugler. Hertugdømmet Milano og flere andre i de italienske krige anvendte 9-løbede orgelbøsser.

Under rosekrigene blev orgelbøsser ligeledes anvendt. Under det andet slag ved St Albans brugte burdundiske tropper under Huset York våbnet mod Huset Lancasters hær, der blev ledet af dronning Margaret af Anjou. I Østeuropa brugte Stefan 3. af Moldavien en større version af orgelbøssen af i 1475, hvilket blev beskrevet af den polske kronikør Marcin Bielski.

Som en tidlig form for flerløbet skydevåben, blev orgelbøssen nogle gange betragtet som en forgænger for 1800-tallets mitrailleuse.

Se også
 Flerløbet skydvåben
 Hwacha

Referencer

Eksterne henvisninger
 Gunpowder Weapons of the Late Fifteenth Century

Skydevåben
Middelaldervåben

Orgelbøsse


An Paspalum candidum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Flüggé, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Sigismund Kunth. An Paspalum candidum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum candidum


70744 Maffucci este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
70744 Maffucci este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Giuseppe Forti. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,43 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 10,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 70001-71000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

70744 Maffucci


An Guadua incana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Ximena Londoño. An Guadua incana in nahilalakip ha genus nga Guadua, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guadua

Guadua incana


Eva Perón ist der Name folgender Personen:

* Eva Perón (María Eva Duarte de Perón; 1919–1952), argentinische Primera Dama

Eva Perón bezeichnet:

 Avenida Eva Perón (Buenos Aires), Straße in Buenos Aires, Argentinien
 Estadio Eva Perón, Fußballstadion in Junín, Argentinien
 Fundación Eva Perón, argentinische Stiftung
 Ciudad Eva Perón, früherer Name von La Plata (Stadt), Argentinien
 Provincia Eva Perón, früherer Name der Provinz La Pampa, Argentinien

Eva Perón (Begriffsklärung)


Kassbach - Ein Portrait est un film autrichien réalisé par Peter Patzak, sorti en 1979.

Synopsis
Un marchand de légumes viennois, Karl Kassbach, rejoint Initiative, un groupe d'extrême-droite préparant des attentats.

Fiche technique
 Titre : Kassbach - Ein Portrait
 Réalisation : Peter Patzak
 Scénario : Peter Patzak et Helmut Zenker d'après son roman Kassbach oder das allgemeine Interesse am Meerschweinchen
 Musique : Peter Zwetkoff
 Photographie : Dietrich Lohmann et Attila Szabó
 Montage : Traudl Gruber
 Production : Peter Patzak
 Société de production : Satel Film
 Pays :
 Genre : Drame
 Durée : 110 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Berlinale

Distribution
 Walter Kohut : Karl Kassbach
 Immy Schell : sa femme
 Maria Engelstorfer : sa mère
 Konrad Becker : son fils
 Franz Buchrieser : son ami
 Hanno Pöschl : son ami
 Hans Kraemmer : son ami
 Albert Hillinger : son ami
 Walter Davy : son camarade
 Ulrich Baumgartner : son camarade
 Heinrich Strobele : son camarade
 Heinz Petters : son camarade
 Otto Kaiser : son camarade
 Erni Mangold : une connaissance
 Monika Schöpfer : une connaissance
 Ann Milar : une connaissance
 Margit Gara : une connaissance
 Isabella Fritdum : une connaissance
 Luise Prasser : sa cliente
 Maria Martina : sa cliente
 Josefine Lakatha : sa cliente
 Herbert Kollmann : son client

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1979.

Notes et références

Liens externes

Film autrichien sorti en 1979
Film dramatique autrichien
Adaptation d'un roman autrichien au cinéma
Film réalisé par Peter Patzak

Kassbach - Ein Portrait


Elias (; em ), Op. 70, MWV A 25, é um oratório de Felix Mendelssohn que descreve eventos da vida do profeta Elias como contados nos livros de I Reis e II Reis do Antigo Testamento. Estreou em 26 de agosto de 1846.

Música e estilo
Esta obra musical foi composta no espírito dos predecessores barrocos de Mendelssohn, Bach e Händel, cuja música ele admirava muito. Em 1829, Mendelssohn organizou a primeira apresentação da Paixão segundo São Mateus, de Bach, que estava esquecida desde a morte do compositor (1750), e isso foi fundamental para trazer essa e outras obras de Bach a uma popularidade generalizada. Em contraste, os oratórios de Händel nunca saíram de moda na Inglaterra. Mendelssohn preparou uma edição acadêmica de alguns dos oratórios de Händel para publicação em Londres. Elias é modelado nos oratórios desses dois mestres barrocos; no entanto, em seu lirismo e uso de cor orquestral e coral, o estilo reflete claramente o próprio gênio de Mendelssohn como um dos primeiros compositores românticos.

A obra é composta para oito solistas vocais (2 sopranos, 2 contraltos, 2 tenores e 2 baixos), orquestra sinfônica completa, formada por 2 flautas, 2 oboés, 2 clarinetes, 2 fagotes, 4 trompas, 2 trompetes, 3 trombones, oficleide, tímpanos, órgão, cordas e um grande coro, geralmente cantando a quatro vozes, mas, ocasionalmente, a oito partes. O papel-título foi cantado, na estreia, pelo baixo austríaco Josef Staudigl.

Mendelssohn havia discutido um oratório baseado em Elias, no final da década de 1830, com seu amigo Karl Klingemann, que lhe fornecera o libreto de sua opereta cômica Die Heimkehr aus der Fremde, que resultou em um texto parcial que Klingemann não conseguiu terminar. Mendelssohn, então, se voltou para Julius Schubring, o libretista de seu oratório anterior, Paulus, que, rapidamente, abandonou o trabalho de Klingemann e produziu seu próprio texto, que combinava a história do Profeta Elias, como era narrada nos livros de I e II Reis, com o livro de Salmos. Em 1845, o Festival de Birmingham encomendou um oratório a Mendelssohn, que trabalhou com Schubring para colocar o texto em sua forma final e, em 1845 e 1846, compôs seu oratório em alemão e inglês, em paralelo, tendo o cuidado de mudar as frases musicais para se adequarem aos ritmos e à acentuação prosódica musical da tradução de William Bartholomew, um químico que também era um poeta e compositor amador experiente.

O oratório foi apresentado, pela primeira vez, em 26 de agosto de 1846, no Birmingham Town Hall, em sua versão em inglês, conduzido pelo próprio compositor, e foi, imediatamente, aclamado como um clássico do gênero. Como escreveu o crítico do The Times: "Nunca houve um triunfo mais completo – nunca, um reconhecimento mais completo e rápido de uma grande obra de arte'. Não obstante o triunfo da obra, Mendelssohn revisou seu oratório, por atacado, antes de executar outro grupo de performances em Londres, em abril de 1847– um deles (23 de abril), na presença da Rainha Vitória e do Príncipe Albert. A versão alemã foi apresentada pela primeira vez no aniversário do compositor, 3 de fevereiro de 1848, em Leipzig, alguns meses após a morte de Mendelssohn, sob a batuta do compositor Niels Wilhelm Gade .

Narrativa bíblica

Mendelssohn usa episódios bíblicos relativos ao profeta Elias, que no original,  e , são narrados de forma bastante lacônica, para produzir cenas intensamente dramáticas, ao mesmo tempo em que acrescentam vários textos bíblicos relacionados, a maioria retirados do Antigo Testamento. Estes eram, sem dúvida, bem ajustados ao gosto da época de Mendelssohn, e um sentimentalismo vitoriano também parece detectável em alguns lugares.

Entre os episódios da narrativa bíblica, está a ressurreição de um jovem que havia morrido naqueles dias. Um episódio dramático é a disputa dos deuses, em que Jeová, com uma coluna de fogo, consome não só o sacrifício oferecido por Elias, mas também as pedras do altar, enquanto uma sequência de orações feitas pelos profetas do deus Baal, cada vez mais frenéticas, falhou. A primeira parte do oratório é concluída com a chegada da chuva à terra de Israel, ressecada por meio das orações de Elias. A parte II retrata a acusação de Elias pela Rainha Jezabel, a retirada dele para o deserto, sua visão de Deus aparecendo em circunstâncias diversas, seu retorno ao trabalho e sua ascensão ao céu em uma carruagem de fogo. A obra termina com profecias e louvor.

Estrutura
A obra, constituída de duas partes, se inicia com uma declamação de Elias em forma de recitativo accompagnato, após a qual a abertura é tocada. As seções estão listadas na tabela a seguir, com o incipt do texto em alemão e inglês, a citação bíblica para a passagem correspondente e as vozes. O coro é principalmente SATB de quatro partes, mas, às vezes, de oito partes. Os solistas são: baixo (B) Elias; soprano (S), cantando a Viúva, o Moço (às vezes cantada por um menino de voz aguda) e o Anjo II; alto (A), cantando Anjo I e a Rainha; e tenor (T), cantando as partes de Obadias e Acabe (rei). Mendelssohn pede oito solistas, solicitando Soprano I e II no movimento 2, adicionalmente Alto I e II nos movimentos 7 e 35 e Tenor e Baixo I e II também no movimento 7; mas o trabalho é, frequentemente, realizado com quatro solistas.

Alguns movimentos são formas simples de oratório, como recitativo e ária, outros exploram combinações híbridas, como recitativo com coro, para efeito dramático. A abertura orquestral, em forma de fuga, conduz por um "attacca" ao primeiro movimento coral. O coro atua como o povo ("Das Volk"), mas também comenta, como o coro no drama grego.

Recepção

Elias foi popular em sua estréia e tem sido, frequentemente, apresentado principalmente em países de língua inglesa, desde então. É um favorito do gênero, principalmente em sociedades de corais amadores, tanto no mundo germânico quanto no anglo-saxão. Seu melodrama, apelo fácil e refrões emocionantes forneceram a base para inúmeras performances de sucesso. O príncipe Albert escreveu em um libreto para o oratório Elias em 1847: "Ao nobre artista, que, cercado pelo culto a Baal da falsa arte, conseguiu, como um segundo Elias, por meio de gênio e estudo, permanecer fiel ao serviço da verdadeira arte." Vários críticos trataram o trabalho com severidade, enfatizando sua perspectiva convencional e estilo musical ousado. Bernard Shaw escreveu:

Fiquei de fora da apresentação na quarta-feira até a última nota, um ato de devoção profissional que não fazia parte dos meus planos para a noite. . . Basta pensar em Parsifal, na Nona Sinfonia, em A Flauta Mágica, nos momentos inspirados de Bach e Händel, para ver o grande abismo que existe entre o verdadeiro sentimento religioso e o nosso deleite na beleza requintada do estilo de Mendelssohn.

Sua popularidade mudou ao longo dos anos. Depois que a Handel and Haydn Society de Boston apresentou o trabalho pela primeira vez, em fevereiro de 1848, seu sucesso resultou em mais oito apresentações naquela primavera. Em meados da década de 1920, no entanto, HT Parker, o principal crítico de música da cidade, descreveu como os membros da platéia olhavam para cima em uma apresentação recente: "Quantos daqueles olhos estavam lá em êxtase, ou estavam contando as quatro luzes queimadas no "sunburst" central do teto? . . . . Elias é desesperadamente, terrivelmente, irremediavelmente vitoriano.

Mendelssohn escreveu a parte de soprano do Elias para a "Swedish Nightingale", Jenny Lind, embora ela não estivesse disponível para cantar na estréia de Birmingham. Em seu lugar, o papel foi "representado" por Maria Caterina Rosalbina Caradori-Allan. Lind ficou arrasada com a morte prematura do compositor em 1847. Ela não se sentiu capaz de cantar a parte por um ano depois. Ela voltou a cantar a peça no Exeter Hall, em Londres, no final de 1848, levantando £ 1.000 para financiar uma bolsa de estudos em seu nome. Depois que Arthur Sullivan se tornou o primeiro destinatário da Mendelssohn Scholarship, ela o apoiou em sua carreira.

Charles Salaman adaptou o coro 32: "Aquele que perseverar até o fim" de Elias como cenário para o Salmo 93 (Adonai Malakh), cantado na maioria das noites de sexta-feira, no culto de véspera de sábado da comunidade judaica espanhola e portuguesa de Londres.

Ligações externas
 Partituras grátis desta obra em Choral Public Domain Library (ChoralWiki)

 Midis para ensaio em Cyberbass
 Elias / Elijah: MIDI/MP3-Version, mit Text und Übungsdateien für Choristen
 Full-text English-language libretto
 The History of Mendelssohn's Oratorio "Elijah" (1896)

Composições de Felix Mendelssohn
Oratórios (música)

Elias (oratório)


Le château de Crax, plus rarement appelé Wiebelsberg, est un château fort disparu qui se trouvait autrefois au lieu-dit Crax, sur ce qui est devenu le territoire de la commune d'Andlau, dans le Bas-Rhin.

Dénomination et situation
Le nom Crax, anciennement orthographié Krax, provient du moyen haut-allemand Krac, Krackes, qui signifie « fissure, crevasse, déchirure ». Ce nom n'apparaît toutefois qu'à partir de 1295, les documents antérieures le nommant Wubelsperg.

Le château est construit sur la colline dite du Crax, au nord d'Andlau et à l'ouest de Mittelbergheim. Il n'est toutefois pas établi au sommet de celle-ci, mais sur une crête s'étendant en contrebas au sud, le site étant dans l'ensemble peu adapté à la défense.

Histoire
La date de construction du château n'est pas connue, mais elle est antérieure à la mort, au plus tard en 1264, de Eberhard d'Andlau, dont un document de 1282 évoque le siège qu'il en a fait. Ce siège semble avoir été lié à un conflit d'héritage entre les Andlau et leur branche cadette des Bergheim. Le château est reconstruit après ce siège et est partagé entre les deux familles. Il semble toutefois que Cuno de Bergheim abuse cependant de ses droits, étant condamné en 1295 à indemniser les Andlau pour avoir accueilli des bannis au château. Il prend ensuite le parti d'Adolphe de Nassau contre Albrecht de Habsbourg dans le conflit pour la couronne du Saint-Empire. Cette décision scelle le sort du château : entre 1298 et 1299 l'évêque de Strasbourg Conrad de Lichtenberg, partisan d'Albrecht, prend d'assaut le Crax. Après s'en être emparé, il entreprend sa démolition totale, les pierres étant envoyées à Lichtenau pour fortifier la ville. Le château n'est pas reconstruit après cet épisode, Cuno de Bergheim s'engageant même à ne pas le rebâtir sans autorisation de l'évêque.

Dans les siècles qui suivent, le site est utilisé comme carrière par les habitants de Mittelbergheim. Les pierres extraites servent principalement à construire les murs de soutènement des terrasses du vignoble.

Bibliographie
 .
 .
 .

Références

Architecture militaire du Moyen Âge
Crax

Château de Crax


Herrernes 50 km i langrend under vinter-OL 2018 bliver afviklet på Alpensia Cross-Country Centre den 24. februar 2018. Løbet startes kl. 14:00 lokal tid.

Konkurrencen
Herrernes 50 km afvikles i klassisk stil. Skiløberne sendes af sted samlet og de tre der passerer målstregen først tildeles medaljerne.

Resultat

Medaljeoversigt

Referencer

Eksterne Henvisninger
 Langrend  på pyeongchang2018.com
 Det internationale skiforbund på fis-ski.com

50 km - Herrer

Langrend under vinter-OL 2018 – 50 km – Herrer