İskoçya (İngilizce ve Scots: Scotland, İskoçça: Alba ), Birleşik Krallık'a bağlı dört ülkeden biri. İskoçya anakarası, Büyük Britanya adasının kuzeydeki üçte birlik kısmını kaplar. Güneydoğusunda İngiltere ile 154 km uzunluğunda bir sınırı vardır. Kuzeyi ve batısı Atlas Okyanusu ile, kuzeydoğusu Kuzey Denizi ile ve güneyi İrlanda Denizi ile çevrilidir.

İskoçya Krallığı, Erken Orta Çağ'da bağımsız, egemen bir devlet olarak ortaya çıkmış ve 1707 yılına kadar varlığını sürdürmüştür. 1603 yılında verasetle İskoçya Kralı VI. James, İngiltere ve İrlanda Kralı oldu ve böylece üç krallığın şahsi birliğini sağladı. İskoçya daha sonra 1 Mayıs 1707'de yeni Büyük Britanya Krallığı'nı oluşturmak için İngiltere Krallığı ile siyasal birliğe girdi. Birlik, aynı zamanda hem İskoçya Parlamentosu hem de İngiltere Parlamentosu'nu birleştiren yeni bir Büyük Britanya Parlamentosu oluşturdu. 1801 yılında Büyük Britanya; Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı'nı oluşturmak için İrlanda Krallığı ile siyasi bir birliğe girdi.

İskoçya'da, Birleşik Krallık Monarşisi dönemine geçilmesiyle, birlik öncesi İskoçya Krallığı'na özgü çeşitli stiller, başlıklar ve devletin diğer kraliyet sembolleri kullanılmaya devam edildi. İskoçya içindeki hukuk sistemi de İngiltere, Galler ve Kuzey İrlanda'dan ayrı kalmıştır; İskoçya hem kamu hem de özel hukukta ayrı bir yargı yetkisi oluşturmaktadır. İngiltere'nin geri kalanından farklı hukukî, eğitimsel, dinî ve diğer kurumların varlığının devam etmesi, İngiltere ile 1707 birliğinden bu yana İskoç kültürünün ve ulusal kimliğinin devamına katkıda bulunmuştur.

Tarihçe

Erken tarih

İskoçya'da Demir Çağı'na ait çok sayıda arkeolojik bölge ortaya çıkartılmış olsa da bu döneme dair bilinenler çok sınırlıdır. Kuzey ve batı bölgelerinde yaşayan insanların taştan inşa edilmiş yapılarda kaldığı bilinmektedir. MÖ 800 - MS 300 arasında taş yapılar meydana getirilmiştir. Kimisi tahkimat amaçlı kimisi de tüm toplumu korumak adına inşa edildiği sanılan korunaklı duvarlara sahip yapılar da mevcuttur. Ayrıca diğer Bronz Çağı uygarlıklarının aksine anıtsal mezar kültürü bulunmamaktadır.

İskoçya'ya dair yazılı tarih Antik Yunan ve Roma döneminde başlar. Aristoteles, Kosmos Üzerine adlı eserinde ve kendisinden önceki dönemde yazılmış olan eserlerde iki çok büyük İngiliz adasından bahsedilir. Bunlara Albion ve Ierne denir. Antik Yunan kâşif Piteas MÖ 322 - MÖ 285 arası dönemde Britanya'yı ziyaret etmiş ve adanın çevresini dolanmıştır. Ocean adlı eserinde adayı üçgen bir şekilde tarif eder, en kuzey noktasının Orcas olduğunu yazar.

Batlamyus, Forth-Clyde kıstağının kuzeyindeki kabileleri Cornovii, Caereni, Smertae, Carnonacae, Decantae, Lugi, Creone, Taexali, Epidii, Venicone ve Vacomagi olarak sayar. Bu kabilelerin birbirlerini anladıkları bir Kelt dili konuştukları sanılmaktadır. Daha güneydeki Damnonii, Novantae, sahildeki Selgovae ve doğudaki Votadini kabilelerinin ise bir tür Briton dili konuştuğu düşünülmektedir.

Albion adını verdikleri adayı tamamen almaya karar veren Gnaeus Julius Agricola ve Quintus Petillius Cerialis komutasındaki Romalılar MS 84 yılındaki Graupius Dağları Muharebesinde önemli bir zafer kazanmıştır. Hadrian Duvarı ve onun kuzeyindeki Antoninus Duvarı ile alınan topraklar sağlama alınmaya çalışılmış olsa da Roma egemenliği hiçbir zaman modern İskoçya topraklarının tamamında etkili olamamıştır. MS 221 yılından sonra ise bölgede önemsiz bir güç haline gelmiştir.

Orta Çağ

Erken Modern Dönem

İngiltere Kraliçesi I. Elizabeth'in varis bırakmadan ölmesi üzerine, kraliçenin en yakın akrabası olan İskoçya Kralı VI. James tahta geçti. I. James adıyla 1603 yılında taç giyen kral, İskoçya ile birlikte, İngiltere'yi, 12. yüzyıldan beri değişen derecelerde İngiliz tacı altında bulunan İrlanda'yı ve 1536'da İngiltere ile siyasi olarak birleşen Galler'i merkezden yönetmeye başladı. I. James'in, İngiltere ve İskoçya'yı hukuki ve siyasi olarak tam bir birlik haline getirme çabası sonuç vermedi ve "Taçların Birliği" olarak adlandırılan bu dönemde iki ülke bir tek kral altında ayrı ayrı varlıklarını sürdürmeye devam etti.

1707 yılında önce İskoç Parlamentosu tarafından, daha sonra da İngiliz Parlamentosu tarafından kabul edilen Birleşme Yasası ile iki krallık tek bir parlamento ile yönetilmeye başladı. Bu birleşme sonrasında
oluşan yeni krallık, Büyük Britanya olarak adlandırıldı. İskoçlar bu birleşmeden sonra tacı ele geçirmek üzere en önemlileri 1715 ve 1745 tarihlerinde olmak üzere birkaç kez ayaklansalar da başarılı olamadılar. 1800'de çıkarılan yeni bir Birleşme Yasası ile İrlanda Parlamentosu da dağıtıldı ve parlamentoya Birleşik Krallık Parlamentosu'nda temsil hakkı verildi. Bu gelişme ile oluşan yeni ülkenin adı ise Büyük Britanya ve İrlanda Birleşik Krallığı oldu.

20. yüzyıl ve sonrası

İskoçya'yı bağımsızlık referandumuna taşıyan ilk somut adım, 1978 yılında İskoçya ve Galler için ayrı ayrı çıkarılan ve yetki devri (devolution) öngören yasalar çerçevesinde 1 Mart 1979 tarihinde yapılan referandum oldu. Bahse konu referandumda söz konusu yasa hükümlerinin uygulamaya geçirilmesinin istenip istenmediği soruldu. Galler halkının %79,7'sinin "hayır" oyu kullandığı referandumda, İskoçlar %51,6'lık oran ile ile yetki devri öngören yasanın uygulamaya geçirilmesini desteklediler. Ancak, ilgili yasaya eklenmiş olan "evet oylarının toplam seçmen sayısının %45'ini aşması zorunluluğu" nedeniyle referandum sonuçlarına rağmen yetki devri gerçekleşemedi.

Bağımsızlık referandumu yolundaki ikinci önemli adım 1997 yılında gerçekleştirilen referandum ile atıldı. İskoçya ile birlikte Galler'e de yetki devrine yönelik olarak bu referandum yapıldı. Galler halkına sadece kendi parlamentolarını isteyip istemedikleri sorulurken, İskoç halkına bu soru ile birlikte, İskoç Parlamentosu'nun vergileri değiştirme yetkisine sahip olmasını isteyip istemedikleri yönündeki soru da yöneltildi. İskoç halkının %60,4'ü referandumda oy kullandı ve katılanların %74,3'ü İskoçya'nın kendi parlamentosuna sahip olması fikrini destekledi. Parlamentolarının vergileri değiştirme yetkisine sahip olmasını savunanların oranı ise %63,5 oldu. 1997 referandumu sonuçları çerçevesinde 1999 yılında 129 üyeli İskoçya Parlamentosu kuruldu. Sağlanan yetki devri uyarınca, egemen devletin sahip olduğu yasama ve yürütme yetkilerinin bir bölümü Birleşik Krallık Parlamentosu ve hükûmetinden bu parlamentoya ve parlamentonun seçtiği yürütme organlarına devredildi.

İskoçya'yı bağımsızlık referandumuna taşıyacak son önemli adım, İskoç ve Birleşik Krallık Hükûmetleri arasında yapılan müzakereler sonucunda 15 Ekim 2012 tarihinde İskoçya Birinci Bakanı Alex Salmond ile Birleşik Krallık başbakanı David Cameron tarafından imzalanan Edinburgh Antlaşması ile atıldı. Antlaşmayla referandumun 2014 yılı sonundan önce gerçekleştirilmesi ve referandumda bağımsızlık ile ilgili tek bir sorunun sorulması kararlaştırıldı. 18 Eylül 2014 tarihinde bağımsızlık referandumunda Birleşik Krallık'tan ayrılmama kararı çıktı. Nihai sonuçlara göre; Evet oyu 1 milyon 617 bin 989 (%45), hayır oyu ise 2 milyon bin 926 (%55) oldu. Katılım oranı ise %84,5 olarak belirlendi. 2016 Birleşik Krallık'ın Avrupa Birliği üyeliği referandumunda İskoçya'daki seçmenlerin %62'si AB'de kalma yönünde oy kullanmasına rağmen oylama sonucunda Birleşik Krallık'taki seçmenlerin %51,9'u AB'den ayrılma yönünde oy kullandı.

Coğrafya

İskoçya, 77.900 km²'lik yüzölçümü ile Birleşik Krallık'ın toplam yüzölçümünün yaklaşık %32,3'ünü kapladığı Büyük Britanya adasının en kuzeyinde yer alır. Güneyde İngiltere'ye komşu olan ülkenin doğusunda Kuzey Denizi, batısında ise Atlantik Okyanusu yer alır. Kaledonya Kanalı, İskoçya'nın doğu ve batı kıyılarını birleştirir.

Coğrafı olarak İskoçya, kuzeyden güneye 3 ana bölgeye ayrılmıştır. Bunlar dağlık bir bölge olan Highlands, deniz seviyesine yakın olan Central Belt ve tepelik bir araziden oluşan Southern Uplands'dir. İskoçya nüfusunun çoğu Edinburgh, Glasgow ve Stirling gibi en önemli şehirlerin içinde yer aldığı Central Belt bölgesinde yaşamaktadır. Bunun yanında İskoçya'ya bağlı 130'u yerleşim bölgesi olan 790 ada vardır. İskoçya, dağları, nehirleri ve gölleriyle zengin bir doğaya sahiptir. Bunlardan en ünlüsü şüphesiz yöre halkının Nessie adını verdiği efsanevi canavarla ünlü Loch Ness'tir.

İklim
Üç tarafı denizle çevrili olan İskoçya'nın iklimi ülkenin büyük çoğunluğunda ılıman ve okyanusaldır. İskoçya, Gulf Stream akıntısı nedeniyle aynı enlemde yer alan Labrador, Moskova ve Kamçatka gibi bölgelerle karşılaştırıldığında görece ılık kışlara ve serin, yağışlı yazlara sahiptir. En sıcak aylar olan Temmuz ve Ağustos'ta ortalama hava sıcaklığı 15-20 °C olarak seyreder. Ülke, Büyük Britanya içerisinde en soğuk bölgeyi oluşturur ve dağlık Braemar (1982) ile Altnaharra (1995) bölgelerinde kaydedilmiş -27,2 °C Birleşik Krallık'taki en düşük kaydedilmiş sıcaklık olma rekoruna sahiptir.

Yağış ülke içinde bölgeden bölgeye göre değişiklik gösterir. Batı Highlands bölgesi 4577 mm'ye varan yıllık yağış ortalaması ile Avrupa'nın en yağışlı bölgelerinden biridir. Buna karşın doğu bölgeleri batıda yer alan dağların yağışı engellemesi sebebiyle 870 mm'den az yağış alır. Firth of Forth ve Inchkeith bölgelerinin y. 550 mm yağış aldığı kaydedilmiş olup, bu Rabat ile Barselona'nın aldığı yağıştan daha düşüktür.

Demografi

Nüfus
İskoçya, 27 Mart 2011 tarihinde yapılan son nüfus sayımı verilerine göre 5.295.400 olarak kaydedilen nüfusu ile Birleşik Krallık'ın toplam nüfusunun yaklaşık %8,4'ünü oluşturmaktadır.

2011 nüfus sayımının 21 Mart 2013 tarihinde açıklanan verilerine göre, İskoçya'da 65 yaş ve üzeri nüfus ilk kez 15 yaşın altındaki nüfusu geçmiştir. Sayım sonuçlarına göre İskoçya nüfusunun %17'si 65 yaş ve üzeri kişilerden oluşurken, nüfusun %16'sı 15 yaşın altındadır.

Dil
İskoçya'da resmî dil yoktur, ancak İngilizce, bir Gal dili olan İskoçça ve Scots ismi verilen İngilizce ile yakından ilişkili İskoç Cermencesi olmak üzere üç adet tanınan dil vardır. Hemen hemen herkes İngilizce konuşurken halkın %30'u (veya bir başka çalışmaya göre %85'i) İskoç Cermencesi de bilir. Galce konuşan nüfus %1,1'dir ve bu dilin kullanımı önemli oranda Dış Hebridler'de gözlemlenmektedir. Halkın İskoççayı öğrenebilmesi için kurslar oluşturulmuştur.

Lehçe, Hindustânî, Pencapça ve Çince gibi diller ülkedeki göçmenlerce konuşulan dilleri oluşturur.

Siyaset ve yönetim

Birleşik Krallık'ın devlet başkanı (İngilizce: head of state) 2022'den beri Kral III. Charles'tır. Birleşik Krallık içerisinde İskoçya'nın kısıtlı kendini yönetebilme hakkı vardır ve aynı zamanda Birleşik Krallık Parlamentosu'nda temsil edilmektedir. 1999'dan beri İskoç Hükûmeti ve İskoç Parlamentosu'na yasama ve yürütme konusunda çeşitli haklar tanınmaktadır. Birleşik Krallık Parlamentosu, Scotland Act 1998 çerçevesinde belirlenmiş, vergilendirme, devlet yardımı, savunma, dış ilişkiler ve yayım gibi hususlarda İskoçya'da kontrole sahip olup, İskoç parlamentosu geriye kalan diğer yasama konularında otoriteye sahiptir. Scotland Act 2012 ve Scotland Act 2016 adlı yasalar ile İskoç Hükûmetine vergilendirme konusunda daha fazla hak tanınmaya başlanmıştır.

İskoç Parlamentosu tek meclislidir ve her seçimde 5 yıl görev alan 129 üyeden oluşur. Bu üyelerden partili veya partisiz olabilen 73 tanesi her biri farklı bir ili temsil edecek şekilde seçilir. Bu iller 8 farklı seçim bölgesine bölünmüş olup, İskoç seçiciler hem kendi illerindeki aday için, hem de kendi seçim bölgelerinde bir parti için seçimlerde iki oy kullanmaktadır. Geriye kalan 56 üye, bu seçim bölgelerine, kazanan parti tarafından belirlenmiş bir liste içerisinden atanmaktadır. Bu sistem, tek bir partinin tek başına parlamentoda salt çoğunluğuna sahip olmasının daha zor hale getirmekte ve koalisyon kurulma ihtimalini artırmaktadır. Parlamento üyeleri kendi içlerinden bir üyeyi seçerek Kraliçe'ye bildirir, Kraliçe ise bu üyeyi başbakan olarak atar ve başbakan daha sonra diğer bakanları seçer. 2016 seçimlerinde İskoç Ulusal Partisi 129 koltuktan 63'ünü kazanmış, parti lideri Nicola Sturgeon başbakan seçilmiştir. Muhafazakar Parti ise muhalefeti oluşturmuştur. Parlamentoda aynı zamanda İşçi Partisi, Liberal Demokratlar ve Yeşil Parti'de bulunmaktadır. Yeni seçimler 6 Mayıs 2021'de düzenlenecektir.

İskoç Parlamentosu'nun yanı sıra İskoçya Avam Kamarası'nda 59 milletvekili ile temsil edilmektedir. 2019 Birleşik Krallık genel seçimlerinde İUP 48 koltuk kazanarak İskoçya'da en çok oy almış parti olmuştur. Muhafazakar, İşçi ve Liberal Demokratlar da kamarada İskoçya'yı temsil etmektedir.

Yönetim birimleri
İskoçya, 1996'dan beri konsey bölgeleri (İngilizce: council areas) adı verilen 32 alt idari birime ayrılmıştır. Bu birimler ise kendi içlerinde (İngilizce: civil parish) daha küçük yapılara sahiptir.

Eğitim
Ülkenin en önde gelen eğitim kurumlarından biri Glasgow Üniversitesi'dir. 1451'de kurulan üniversite İskoçya'nın en eski üniversitelerinden biridir; ayrıca İngilizce konuşan ülkeler içinde dördüncü en eski üniversite olduğu ve Avrupa'da eğitim konusunda en büyük ve en prestijli kurumlar arasında bulunduğu için hak ettiği uluslararası itibar ile eğitim ve araştırma konusunda çok ünlü bir üniversitedir. Üniversitenin ana yerleşkesi Glasgow'un batı ucunda Gilmorehill'dedir. Üniversitenin şehrin farklı yerlerinde binaları vardır. Glasgow Üniversitesinde 9 tane fakülte bulunmaktadır.

Edinburgh Üniversitesi, İskoçya'nın başkenti Edinburgh'da bulunan bir üniversitedir. 14 Nisan 1582 tarihinde Kral VI. James tarafından yasalaştırılan Edinburgh Üniversitesi 1583 yılında kurulmuştur. Edinburgh Üniversitesi dünyanın en saygın üniversiteleri arasında yer almaktadır. 2010 yılında uluslararası üniversiteler arasında dünyanın en iyi 9. üniversitesi seçilmiştir. 9 Nobel Ödülü, 1 Abel Ödülü ve Olimpiyatlarda birçok altın madalya çıkaran Edinburgh Üniversitesi, Harvard, Oxford ve Cambridge gibi dünyaca ünlü ve prestijli üniversiteler arasında yer almaktadır. 2011-2012 eğitim yılında araştırma ve diğer faaliyetlerden elde ettiği £700 milyonluk gelir ve £1,58 milyarlık aktifleri ile Birleşik Krallık'ın ve dünyanın en varlıklı üniversiteleri arasındadır.

Üniversitenin kurulduğu zamanda (1583) Avrupa'daki bütün üniversiteler Papalık Makamı'nın emriyle kurulur ve desteklenirken, Edinburgh Üniversitesi'nin Kral VI. James'in emriyle kurulması ve yerel belediye tarafından finanse edilmesi, onu dünyanın ilk sivil üniversitesi yapar. Diğer "eskiden kalma" (Ancient) İskoç üniversiteleri (St. Andrews, Aberdeen ve Glasgow) ile beraber ayrı yasal statüye ve haklara sahiptir. Örneğin üniversite 3 başlı bir yönetime sahiptir. Rektörü öğrenciler seçer, Britanya kraliyet ailesi şansölyeyi belirler, akademik senato ise başkanı ve şansölye yardımcısını atar. Edinburgh Üniversitesi'nin günümüzdeki şansölyesi Prenses Anne, görevini 2011'de babası Edinburgh Dükü Prens Philip'in 47 yıl süren şansölyeliğinden ayrılmasından sonra almıştır.

Edinburgh Üniversitesi geleneklerine bağlı olmasının yanında, günümüzde yapay zekâ, nörobilim ve bilişsel bilimler gibi birçok alanda da ilklere imza atmaktadır. 1887 yılında üniversitenin o zamanki öğrencilerinden Arthur Conan Doyle, The Student gazetesini çıkarmaya başlar ve bu gazete İngiltere'nin ilk öğrenci gazetesi olur. Aynı zamanda okulun öğrenci birliğine (EUSA) ait, 1889 yılında inşa edilen Teviot Row House binası, dünyanın bu amaçla kurulan ilk binası olma özelliğini taşır. Avrupa'daki ilk yapay zekâ araştırma merkezi Edinburgh Üniversitesi'nde kurulmuştur. Dünyanın ilk klonlanmış memeli hayvanı Koyun Dolly de Edinburgh Üniversitesi'ne bağlı Roslin Enstitüsü'nde klonlanmıştır.

Mezunları arasında Hasan Ruhani, Charles Darwin, David Hume, Alexander Graham Bell gibi isimler bulunan Edinburgh Üniversitesi'nde, Adam Smith, Max Born, Peter Higgs de ders vermiştir.

Toplum ve kültür

Müzik
İskoç müziği, İskoç kültürünün önemli bir parçası olup, hem geleneksel hem de modern akımlardan etkilenmiştir. Üflemeli bir enstrüman olan Gayda, İskoçya'nın en çok tanınan geleneksel çalgılarından biridir. Arp, keman ve akordeon diğer geleneksel çalgıları oluşturmakla birlikte, keman ve akordeon özellikle, country dance olarak isimlendirilen bir çeşit İskoç halk dansı için üretilen parçalarda kullanılmaktadır.

Annie Lennox, Amy Macdonald, Runrig, Belle and Sebastian, Boards of Canada, Camera Obscura, Cocteau Twins, Deacon Blue, Franz Ferdinand, Susan Boyle, Emeli Sandé, Texas, The View, The Fratellis, Twin Atlantic, Biffy Clyro, Shirley Manson, Paolo Nutini, Andy Stewart ve Calvin Harris tanınan İskoç sanatçı ve gruplardan bazılarıdır.

Bilim
İskoçlar yüzyıllar boyunca başta matematik, teknoloji, kimya, fizik, astronomi olmak üzere birçok bilim dalına katkılarda bulunmuş ve birçok ünlü bilim insani yetiştirmiştir.

İskoçya'nın yetiştirdiği bazı bilim insanları arasında ünlü matematikçi John Napier, astronom ve matematikçi James Gregory, David Brewster, David Gregory, Colin Maclaurin, James Watt, James Clerk Maxwell, Joseph Black, Thomas Hope, Thomas Graham, Alexander Graham Bell, John Logie Baird, William John Macquorn Rankine, Peter Tait gibi dünyaca tanınmış bilim insanları vardır.

Spor
İskoçya kendi ulusal spor müsabakalarını düzenlemekte olup, FIFA Dünya Kupası, Ragbi Dünya Kupası, Rugby League World Cup Kriket Dünya Kupası, Netbol Dünya Kupası ve İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları gibi uluslararası çeşitli kuruluşlarda da bağımsız olarak temsil edilmektedir. Ulusal İskoçya Futbol Federasyonu ve İskoçya Rugby Birliği gibi kuruluşlar bu sporları ülkede regüle etmektedir.

Golf sporunun ilk modern formunun İskoçya'da 15. yüzyılda orta çıkmış olmasından ötürü ülke Golf'ün anavatanı olarak tanımlanmaktadır. En eski 2. futbol kulübünü barındıran ülkede futbol varyasyonlarının 15. yüzyıldan beri oynandığı da kaydedilmiştir.

Ayrıca bakınız
 Britanya Adaları (terminoloji)

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Scotland

 Rotadışı Gezginler

İskoç dili konuşulan ülkeler
Kelt ülke ve bölgeleri
İngilizce konuşan ülkeler
Özerk bölgeler
Büyük Britanya
Ada ülkeleri
Birleşik Krallık'ta NUTS 1 istatistiksel bölgeleri

İskoçya


Otto Freybe (* 25. September 1865 in Nordhausen; † 17. September 1923 in Berlin) war ein deutscher Meteorologe.

Leben
Der Sohn eines Buchbinders studierte in Halle an der Saale und Berlin Naturwissenschaften und trat in den Schuldienst. 1892 war er in Rudolstadt an einem Gymnasium tätig und wechselte 1896 an die Landwirtschaftsschule in Weilburg. Neben seiner Lehrtätigkeit gründete er im Jahr 1900 die Wetterdienststelle Weilburg mit dem Ziel, Wetterkarten und -Prognosen so zu erstellen, dass sie noch am gleichen Tag in die Hände der Abonnenten gelangten. Freybe erreichte dies durch die Beschränkung auf einen kleinen Zustellbezirk, auf die Erstellung der Wetterkarten durch ein einfaches Druckverfahren in kürzester Zeit und die rasche Versendung mit dem nächsten Zug. Damit schuf er wichtige Grundlagen für den 1906 gegründeten Norddeutschen Wetterdienst des Preußischen Landwirtschaftsministeriums.

Freybe erarbeitete Lehrbücher und hielt mit Richard Börnstein Kurse für praktische Wetterkunde an der Landwirtschaftlichen Hochschule Berlin. 1910 erhielt er den Professorentitel. Im Ersten Weltkrieg war Freybe im Marine-Wetterdienst in Libau eingesetzt, wo er mit dem Meteorologen Richard Hennig zusammenarbeitete

1921 wurde er an der Universität Marburg mit einer Dissertation über Marburgs Witterung im Vergleich mit den Witterungsverhältnissen der umliegenden Berglandschaft promoviert. 1923 wurde Freybe mit der Eingliederung des Berliner Wetterdienstes in das Preußische Meteorologische Institut dessen Leiter, starb aber noch im selben Jahr. Sein Nachfolger wurde Willi König.

Otto Freybes Grab befindet sich auf dem Südwestkirchhof Stahnsdorf.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 Kurze Anleitung zum Gebrauch von Wetterkarten, Berlin 1907
 Klima- und Witterungskunde, Hannover 1908
 Wetterkartenatlas, eine methodisch geordnete Sammlung von Wetterkarten mit erläuterndem Text, Berlin 1912
 Anweisung zum Gebrauch der Wetterkarten, Berlin 1913
 Methodik des wetterkundlichen Unterrichts, Berlin 1915 (2. Auflage 1922)
 Chemie für landwirtschaftl. Schulen, 3. Aufl., Berlin 1922
 Schulwetterkunde, Berlin 1922
 Praktische Wetterkunde: Eine gemeinverständliche Anleitung zur Benutzung von Wetterkarten in Verbindung mit örtlichen Wetterbeobachtungen, 2. Aufl., Berlin 1922
 Wie unsere Weilburger Heimat entstand, Weilburg 1922
 Marburgs Witterung im Vergleich mit den Witterungsverhältnissen der umliegenden Berglandschaft, auf Grund 50jähriger Beobachtungen (Diss.), Berlin 1922

Einzelnachweise

Weblinks

Meteorologe
Deutscher
Person (Nordhausen)
Geboren 1865
Gestorben 1923
Mann

Otto Freybe


Phlegopsis  es un género de aves paseriformes perteneciente a la familia Thamnophilidae que agrupa a tres especies nativas de América del Sur, donde se distribuyen por la cuenca amazónica,desde el sur de Venezuela y sureste de Colombia hasta el este de Perú y norte de Bolivia y en toda la Amazonia brasileña. A sus miembros se les conoce por el nombre común de hormigueros.

Etimología
El nombre genérico femenino «Phlegopsis» se compone de las palabras griegas «phlox, phlogos»: llama, y «opsis»: rostro, cara; significando «con la cara en llamas».

Características
Los hormigueros de este género son un trío de aves relativamente grandes, midiendo entre 16,5 y 18,5 cm de longitud, de patrón de plumaje muy atractivo que habitan en selvas húmedas amazónicas de baja altitud. Dos de ellas (nigromaculata y erythroptera) exhiben un exclusivo anillo periocular de piel desnuda de color rojo brillante. Son seguidoras persistentes de enjambres de hormigas guerreras.

Lista de especies
Según las clasificaciones del Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements Checklist v.2017, el género agrupa a las siguientes especies con el respectivo nombre popular de acuerdo con la Sociedad Española de Ornitología (SEO):

(*) Estado de conservación

Taxonomía
Con base en las diferencias de plumaje se propuso que Phlegopsis borbae pasase a integrar un nuevo género monotípico Skutchia y se designase como Skutchia borbae, pero los estudios genéticos han establecido que siga siendo considerado dentro del género Phlegopsis, y así lo ha aprobado el Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC) en la Propuesta N° 432 en 2010.

Con base en un espécimen recolectado del hormiguero de Argus, se propuso la especie  Phlegopsis barringeri, pero se le ha considerado hasta ahora como un híbrido de P. erythroptera y P. nigromaculata, Phlegopsis [erythroptera x nigromaculata].

Los estudios genéticos indican que los géneros Willisornis, Pithys, Phaenostictus, Phlegopsis, Gymnopithys y Rhegmatorhina forman un grupo monofilético de seguidores especializados de hormigas. Este grupo fue denominado «clado Pithys», dentro de una tribu Pithyini.

Referencias

Enlaces externos

Géneros de aves
Taxones descritos por Ludwig Reichenbach

Phlegopsis


Salem al-Meslet (Hasaca, 1969) é um político sírio, atual Presidente da Coalizão Nacional Síria da Oposição e das Forças Revolucionárias, força da Oposição Síria ao regime de Bashar al-Assad.

Em 12 de julho de 2021, Meslet foi eleito presidente da Coalizão Nacional de Oposição e Forças Revolucionárias da Síria, substituindo Naser al-Hariri.

Em 1978, viajou para os Estados Unidos, onde completou seus estudos em ciência política. Trabalhou como pesquisador no Centro de Pesquisa do Golfo em Dubai. Foi vice-diretor do Centro de Pesquisa do Golfo nos Emirados Árabes Unidos de 1998 a 2011. Chefe do Conselho Tribal Sírio. Sheikh da tribo Al-Jabour na Síria e Iraque. Membro do Conselho Executivo da Coalizão Nacional Síria. Co-fundador da Coalizão de Oposição Síria. Ex-membro e porta-voz oficial da Alta Comissão de Negociações. Membro do comitê político do SOC por mais de um mandato.

Políticos da Síria
Oposição Síria

Salem al-Meslet


Esmond Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Esmond Township (North Dakota)
 Esmond Township (South Dakota)

Esmond Township


House of Worth var et fransk modehus, der producerede luksusvarer. Det var specialiseret i haute couture, ready-to-wear og parfume. Historisk var modehuset grundlag ti 1858 af designeren Charles Frederick Worth. Det fortsatte med at fungere under arvinger frem til 1952 indtil det blev nedlagt i 1956. I 1999 blev House of Worth genoplivet.

Galleri

Referencer

Eksterne henvisninger

 Online exhibition of gowns by Worth from 1860 to 1952-3 at the Museum of the City of New York.
 Worth dress, ca. 1905, in the Staten Island Historical Society Online Collections Database
 - Mid-1920s advertising booklet promoting Worth's role in 19th and early 20th century fashion.

Beklædningsvirksomheder fra Frankrig
Tøjmærker
Etableret i 1858

House of Worth


Ádám Réz (numele real: Ádám Raffy) (n. 4 iunie 1926, Arad – d. 13 septembrie 1978, Budapesta) a fost un scriitor, critic literar și de artă, jurnalist și traducător maghiar originar din România.

Biografie
A obținut în 1951 licența în limbile franceză și engleză la Universitatea din Budapesta. A lucrat la Magyar Távirati Iroda (agenția de știri a Ungariei), la Institutul de Relații Culturale și la mai multe edituri din Ungaria.

A tradus în limba maghiară opere literare scrise în limbile engleză, cehă, franceză, germană și română. A publicat articole și studii în ziare și reviste. A tradus capitolele 1-11 ale romanului Stăpânul inelelor și a adaptat terminologia maghiară a raselor din acest roman.

Familia
A fost fiul lui Ádám Raffy (1898-1961), fratele lui Pál Réz (1930-), soțul Máriei Kutni (1919-1971) cu care a avut un fiu: Dániel Réz (1957-) și apoi din 1974 soțul Verăi Székács (1937 - 2018).

Traduceri
Jane Austen: A mansfieldi kastély
Honoré de Balzac: Az ismeretlen remekmű
Agatha Christie: Gyilkosság meghirdetve
James Fenimore Cooper: Vadölő; Az utolsó mohikán; A kém
E. M. Forster: Szellem a házban
Roger Martin du Gard: Boldogulni
Jaroslav Hašek: Švejk, a derék katona
Christopher Isherwood: Isten veled, Berlin
Jack London: A vadon szava
Bernard Malamud: A mesterember; A lakók
Prosper Mérimée: povestiri și romane
Robert Merle: Állati elmék
Jean-Jacques Rousseau: Egy magányos sétáló álmodozásai
Mihail Sadoveanu: Virágöböl
G. B. Shaw: Színművek
John Steinbeck: Rosszkedvünk tele
Harriet Beecher Stowe: Tamás bátya kunyhója
J. R. R. Tolkien: A Gyűrűk Ura
Mark Twain: Egy jenki Artúr király udvarában
John Updike: Nyúlcipő

Bibliografie
 Ki kicsoda a magyar irodalomban? Tárogató könyvek ISBN 963-8607-10-6
 Ki kicsoda a magyar irodalomban? Könyvkuckó Kiadó, Budapesta, 1999 ISBN 9-638157-91-7

Legături externe

Magyar életrajzi lexikon
Irodalmi Jelen
Réz Ádám fényképe
Kortárs magyar írók 1945-1997

Nașteri în 1926
Decese în 1978
Traducători maghiari
Arădeni
Maghiari din România

Ádám Réz


Santa Marta de Penaguião  belediyesi, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Douro altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 10 bucak (Portekizce: freguesia) yer almaktadır.

 Alvações do Corgo
 Cumieira, eski adıyla Cumeeira
 Fontes
 Fornelos
 Louredo
 Medrões
 Sanhoane
 São João Baptista de Lobrigos
 São Miguel de Lobrigos (Santa Marta de Penaguião)
 Sever

Santa Marta de Penaguião


O Doppio Borgato é um tipo particular de piano. É composto por dois pianos de cauda de concerto sobrepostos, um dos quais é operado por um teclado tradicional e o outro por um pedal com 37 pedais, semelhante ao do órgão.

Projetado e construído por Luigi Borgato, foi patenteado em 2000.

Composições para Doppio Borgato
Especialmente para o Double Borgato foram compostos os seguintes:

 Cristian Carrara
 "Magnificat, Meditation" piano com pedal e orquestra (2011)
 Giuseppe Lupis
 Gounod-Lupis "Marchas fúnebres de uma marionete" (2011)
 Nimrod Borenstein
 "Fireworks" Op. 57 para piano com pedal (2011)
 Grieg-Borenstein Arranjo "No salão do rei da montanha" para piano com pedal (2011)
 Michael Glenn Williams
 "Dica Tap" (2011)
 Ennio Morricone (1928-2020)
 "Quarto Studio Bis" (2011)
 Andrea Morricone (1964-)
 "Homenagem a JSB" (2011)
 Franco Oppo (1935-)
 "Freu dich sehr o meine Seele" (2000)
 Fabrizio Marchionni (1976-)
 "S'Indàssa" (2000)
 Carlos Magno Palestina (1945 ou 1947)
 Composições para piano de pedal(2005)
 Jean Guillou (1930-)
 "Epitases" (2001)

Bibliografia

 Jean Guillou, La Lettre de l'Argos, Paris, dezembro de 2001.
 Brian T. Majeski, The Music Trades, novembro de 2000, p.86.
 Pianist Magazine, abril-maio de 2006, Reino Unido.
 Honka Verdurmen, Piano Wereld, Holanda, agosto-setembro de 2005.
 Larry E. Ashley, Pierce Piano Atlas, 12ª edição, Larry E. Ashley Publisher, Albuquerque NM USA, 2008, p.58.
 Géreard Gefen, Piano, Editions du Chêne - Hachette Livre, 2002 p.59, 166, 170, 180.
 Atanasio Cecchini, Piano Dream. História do Piano, Mosè Edizioni, 2007, p.170-171.
 Dario Miozzi, na revista Música Música e cultura discográfica, Zecchini Editore, dezembro de 2010 - janeiro de 2011, p.54, 59-60.
 Luca Segalla, em Música, Revista de cultura e disco musical, Zecchini Editore, n ° 224, março de 2011, p.68
 Stuart Isacoff, no livro A Natural History of the Piano, The Instrument, the Music, the Musicians - from Mozart to Modern Jazz and Everything in Between, editado por Alfred A. Knopf, New York, 2011, p.48

Outros projetos

  Wikimedia Commons contêm imagens e arquivos sobre Doppio Borgato

Instrumentos musicais
Invenções e descobertas italianas

Doppio Borgato


Zbirke crkve i samostana franjevačke Provincije Presvetog Otkupitelja u gradiću Sinju.

Opis
Inventar se sastoji od 145 pokretnih predmeta i umjetnina a datiran je od XV.-XX. stoljeća. Sastoji se od slika na drvu, platnu i limu, nekoliko kasnobaroknih drvenih skulptura, kovinskih predmeta (srebrno posuđe XVII. i XVIII. stoljeća), reljefni ukrašeni kaleži, ciboriji, pokaznice, relikvijari, ophodni i oltarni križevi, tabernakuli. Naročito je vrijedan i rijedak ukrašeni gotički kalež s natpisom iz XV. stoljeća.

Izvori

Sinj

Zbirke crkve i samostana franjevačke Provincije Presvetog Otkupitelja u Sinju


Svage sjæle er en kortfilm instrueret af Dmitri Doubrovski efter manuskript af Dmitri Doubrovski.

Handling
Eva er en ung kvinde, der nyder livet til det fulde, og som ikke lader sig hæmme af moralske overvejelser. Hun finder støtte hos sin ven Michael, en mørk og mystisk skikkelse. Over for Eva står hendes veninde Maria og dennes kæreste Peter, et tilsyneladende perfekt par. Men uden de er klare over det, er Evas dage på denne jord talte, og Peter og Marias forhold bliver snart sat på en alvorlig prøve. Hvad vil de tre unge mennesker gøre, når deres verden ramler sammen, når Døden lurer lige om hjørnet, og når Djævelen frister svage sjæle?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2012

Kortfilm fra Danmark

Svage sjæle


ඇංග්‍රි බර්ඩ්ස් යනු ෆිනිශ් පරිගනක ක්රීඩා සංවර්ධක රොවියෝ එන්ටටේන්මන්ට් විසින් නිපැයූ වීඩියෝ ක්‍රීඩාවකි.

ඇංග්‍රි බර්ඩ්ස්


El término diagnóstico molecular se refiere a un conjunto de técnicas de biología molecular empleadas para la identificación y análisis de marcadores biológicos en el genoma y el proteoma (el material genético y cómo se expresan los genes como proteínas), a fin de diagnosticar y monitorizar enfermedades, detectar el riesgo y aplicar un tratamiento personalizado.

Introducción
El diagnóstico molecular, al igual que todo proceso de diagnóstico médico, pretende la determinación de la causa de una enfermedad pudiendo ser de origen genético o bien infeccioso (diagnóstico molecular de enfermedades infecciosas). Sin embargo, a diferencia de un diagnóstico clínico convencional, el diagnóstico molecular va más allá de la anamnesis y el estudio físico del paciente analizando, además, su ADN.

Dentro del diagnóstico molecular se engloban el diagnóstico genético y el diagnóstico de enfermedades infecciosas.

Existen diferentes estrategias para el diagnóstico genético, las cuales pueden ser clasificadas como directas o indirectas, dependiendo si se detecta o no el gen implicado.

En el primer caso, el diagnóstico se lleva a cabo mediante la identificación de las diferentes mutaciones del gen en cuestión en el paciente. Este método tiene el problema de que el número de enfermedades producidas por más de un tipo de mutación en un mismo o diferentes genes supera a aquellas que son consecuencia de una única mutación. Esto dificulta enormemente el diagnóstico.

La segunda estrategia se basa en el estudio de la herencia conjunta de marcadores anónimos y el locus de la enfermedad estudiada es independiente del conocimiento del gen implicado. Para que pueda llevarse a cabo, es necesario que el marcador utilizado esté íntimamente ligado con el locus de interés.

Detección de microorganismos infecciosos
Dentro del diagnóstico molecular de enfermedades infecciosas podemos encontrar diversas estrategias para la detección de patógenos en el organismo:
 Los métodos clásicos aún siguen siendo los más eficientes (además de económicos) a la hora de diagnosticar algunas infecciones patológicas importantes (infecciones urinarias, del tracto gastrointestinal, tuberculosis, malaria, babesiosis, etc.). Entre ellos encontramos la microscopía, los cultivos in vitro (hemocultivo, urocultivo, coprocultivo, cultivo de hongos, etc.), la tinción química (tinción de Gram, tinción de Giemsa y Wright, tinción argéntica, tinción ácido periódico de Schiff, ect.)  o las pruebas bioquímicas o inmunológicas (ensayo inmunoenzimático ELISA, inmunofluorescencia directa IFD, inmunofluorescencia indirecta IFI). Estos métodos son indirectos (no detectamos el ADN o ARN del patógeno) aunque son los más utilizados para la caracterización morfológica y fisiológica del agente infeccioso. Estos métodos requieren de una correcta respuesta inmune por parte del individuo.
 Los métodos moleculares están basados en la detección del genoma del patógeno en el organismo. Se recurre a estos métodos cuando los clásicos no dan muy buenos resultados, ya sea porque es muy difícil recrear unas condiciones viables para el microorganismo de forma artificial, porque sean muy peligrosos pudiendo haber alto riesgo de contagio o bien porque no sean muy fiables. También hay que tener en cuenta que los métodos moleculares encarecen mucho el diagnóstico, por lo que primeramente tienen que pasar una etapa de "automatización", de manera que alcancen precios razonables que puedan permitirse los laboratorios de microbiología. Para poder desarrollar un método molecular debe conocerse parte del genoma o el genoma completo del microorganismo que se pretende detectar, ya sea un virus, un hongo, una bacteria o un parásito. Los métodos moleculares más importantes que se utilizan hoy en día en el diagnóstico de enfermedades infecciosas son la reacción en cadena de la polimerasa (PCR), la secuenciación y la electroforesis de campo pulsante (CHEF). Estos métodos son directos y nos indican la presencia o ausencia del material genético del patógeno, y por ende, la presencia o ausencia del patógeno en el paciente.

Métodos de diagnóstico genético
Algunos métodos moleculares de diagnóstico genético son:

 Análisis cromosómico. Consiste en observar si el cariotipo del paciente es normal, es decir, si el número de cromosomas es el correcto y si su tamaño y orden es normal.
 Hibridación fluorescente in situ o FISH. Con esta técnica se pueden detectar anomalías cromosómicas, deleciones en un gen y otras alteraciones que pueden provocar una enfermedad genética.
 Reacción en cadena de la polimerasa o PCR. Este método basado en la amplificación y visualización del ADN, es muy útil para el diagnóstico genético. La realización varía dependiendo de la enfermedad a detectar, pero en general, consiste en propiciar la amplificación del fragmento de ADN que supuestamente posee la mutación que genera la enfermedad, y realizar sobre este fragmento una prueba accesoria, como el uso específico de alguna enzima de restricción, hibridación de microsatélites u otras pruebas.
 Secuenciación de ADN. La secuenciación directa del ADN es uno de los mejores métodos para el diagnóstico molecular, ya que consiste en la lectura del gen o genes implicados en una enfermedad y la comprobación directa de que existe o no alguna mutación. Actualmente, la secuenciación se usa muy poco ya que es una técnica muy cara, laboriosa y en la mayor parte de los casos sustituible por otra técnica molecular.

Aplicaciones

Prenatal
Las pruebas prenatales convencionales para las anomalías cromosómicas, como el síndrome de Down, se basan en el análisis de la cantidad y el aspecto de los cromosomas (el cariotipo). Las pruebas moleculares de diagnóstico, tales como la hibridación genómica comparativa en microarrays, examinan una muestra de ADN, y dado que existe ADN libre en el plasma, podría ser menos invasivo, pero desde 2013 es un complemento a las pruebas convencionales.

Tratamiento
Algunos de los polimorfismos de un único nucleótido detectados en los pacientes pueden ayudar a predecir la rapidez con la que se metabolizan fármacos concretos; esto se llama la farmacogenómica. Por ejemplo, la enzima CYP2C19 metaboliza varios medicamentos, tales como el agente anticoagulante Clopidogrel, en sus formas activas. Algunos pacientes poseen polimorfismos en regiones específicas del gen 2C19 que los convierten en lentos metabolizadores de esas drogas; los médicos pueden hacer tests para estos polimorfismos y averiguar si los medicamentos serán plenamente eficaces para tales pacientes. Los avances en biología molecular han ayudado a demostrar que algunos síndromes, que fueron clasificadas previamente como una sola enfermedad, son en realidad múltiples subtipos con totalmente diferentes causas y tratos. El diagnóstico molecular pueden ayudar a diagnosticar el subtipo (por ejemplo: cancer e infecciones) o el análisis genético de una enfermedad con un componente hereditario, como el síndrome de Silver-Russell.

Enfermedades infecciosas
El diagnóstico molecular se utiliza para identificar enfermedades infecciosas como la clamidia, el virus de la gripe y la tuberculosis, o cepas específicas tales como el virus H1N1. La identificación genética puede ser rápida: por ejemplo, una prueba de amplificación isotérmica mediada por un bucle diagnostica el parásito de la malaria y es lo suficientemente resistente para los países en desarrollo. Pero a pesar de estos avances en el análisis del genoma, en 2013 las infecciones se comienzan a  identificar por otros medios (su proteoma, bacteriófagos o perfil cromatográfico). El diagnóstico molecular también se utilizan para examinar la cepa específica del patógeno, por ejemplo para la detección de genes de resistencia a drogas que posee, y por lo tanto para saber que terapias evitar.

Cáncer
El cáncer es un cambio en los procesos celulares, causando un tumor que crece descontroladamente. Las células cancerosas a veces tienen mutaciones en oncogenes, como KRAS y CTNNB1 (β-catenina). El análisis molecular de las células cancerosas (el ADN y sus niveles de expresión a través de ARNm) permite a los médicos caracterizar el cáncer y elegir la mejor terapia para sus pacientes. A partir de 2010, los ensayos que incorporan una serie de anticuerpos contra marcadores proteicos específicos son una tecnología incipiente, por lo que hay esperanzas de que estos ensayos multiplex podrían analizar muchos marcadores a la vez. Otros futuros biomarcadores potenciales incluyen moléculas de microARN, que las células cancerosas expresan más que las sanas.

Enfermedades

Existe un diagnóstico molecular consensuado para muchas enfermedades genéticas, como por ejemplo:

 Enfermedad de Huntington
 Fibrosis quística
 Hemocromatosis
 Factor V Leiden
 Distrofia muscular de Duchenne
 Síndrome de Prader-Willi

Estos son varios ejemplos de la multitud de enfermedades genéticas que disponen de un diagnóstico molecular. Por lo general, todas las enfermedades descritas así como su método de análisis molecular, pueden encontrarse en las bases de datos del OMIM (o proyecto de Herencia Mendeliana en el Hombre) o en MEDLINE

Referencias

Enlaces externos
 Diagnóstico de las enfermedades infecciosas.

Genética

Diagnóstico molecular


Matacuni je rijeka u Venezueli. Pritoka je rijeke Padamo i pripada porječju rijeke Orinoco.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli
Porječje Orinoca

Matacuni


Giannis Gravanis (* 16. Januar 1958 in Domokos; † 30. April 2012 in Patras) war ein griechischer Fußballspieler und ‑trainer.

Werdegang
Gravanis begann mit dem Fußballspielen in seiner Heimat Domokos, bevor er im Juli 1977 einen Profivertrag bei Panionios Athen bekam. Am 10. Januar 1978 gab er sein Debüt in der Alpha Ethniki, der höchsten Spielklasse in Griechenland. Mit seiner Mannschaft gewann er 1978/79 den Griechischen Fußballpokal. 1982 stand er für drei Spiele im Kader der Griechischen Fußballnationalmannschaft. Nach 269 Spielen für Panionios Athen, in denen er 14 Tore schoss, wechselte er 1988 zu Panachaiki, wo er jedoch nur ein Jahr unter Vertrag stand und nur sechs Spiele bestritt. 1989 führte ihn sein Weg nach Patras, wo er später seine aktive Karriere beendete.

Nach seiner aktiven Karriere arbeitete er als Trainer bei APS Fostiras Ovryas, Astrapi Psarofai, Achilleas Kamares, DP Oleniakos und AE Perivola.

Am 30. April 2012 erlag er in Patras einem Krebsleiden.

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballnationalspieler (Griechenland)
Fußballspieler (Panachaiki)
Fußballspieler (Panionios Athen)
Grieche
Fußballtrainer (Griechenland)
Geboren 1958
Gestorben 2012
Mann

Giannis Gravanis


Hacıpaşa, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Hacıpaşa, Tomarza - Kayseri ili Tomarza ilçesine bağlı mahalle
 Hacıpaşa, Altınözü - Hatay ili Altınözü ilçesine bağlı mahalle

Hacıpaşa


Edgaras Jankauskas ()  un fotbalist lituanian retras din activitate, actual selecționer al Lituaniei.

A fost considerat un atacant puternic cu un fizic bine dezvoltat. A jucat la echipe din nouă țări și a reprezentat echipa națională de fotbal a Lituaniei timp de aproape 20 de ani.

În timp ce juca la Porto, Jankauskas a devenit primul fotbalist lituanian care a câștigat Liga Campionilor, în 2004.

Cariera la club

Primii ani / Brugge
Născut în Vilnius, Lituania, Uniunea Sovietică, Jankauskas a început fotbalul la echipa de tineret FK Panerysm, ajungând în cele din urmă la FK Žalgiris. În 1996 a fost transferat de ȚSKA Moscova, iar mai târziu a petrecut încă un an în capitala Rusiei, la FC Torpedo.

În 1997 Jankauskas s-a transferat la Club Brugge KV, ajutând clubul să câștige Prima Ligă Belgiană în primul său sezon. În ianuarie 2000, el a devenit cel mai scump jucător lituanian al tuturor timpurilor, atunci când Real Sociedad a plătit 2,3 milioane euro pentru serviciile sale.

Portugalia
După un an și jumătate în San Sebastián, Jankauskas a fost împrumutat la S. L. Benfica pentru sezonul 2001-02, iar în anul următor a semnat cu FC Porto, echipă antrenată de Jose Mourinho. Deși era rezervă, el a contribuit la succesul echipei, care a cucerit tot în Portugalia, câștigând Primeira Liga și Taça de Portugal în 2002-03 și campionatul național în următoarea campanie.

Jankauskas nu a fost în lot pentru Finala Cupei UEFA 2003, câștigată de Porto, însă a intrat pe teren din postura de rezervă atunci când Dragonii au câștigat Liga Campionilor UEFA împotriva lui AS Monaco în anul următor.

Hearts
După plecarea lui Mourinho, Jankauskas nu a mai fost folosit de Porto și a fost împrumutat la OGC Nice, dar el nu a reușit să se adapteze în Franța și în cele din urmă a semnat cu echipa Heart of Midlothian din Prima Ligă Scoțiană – prin FBK Kaunas – în 2005. Făcând parte dintr-o mutare complexă a fost împrumutat la Hearts la ordinul lui Vladimir Romanov, care era patronul ambelor cluburi, și și-a petrecut următoarele două sezoane în Edinburgh.

În sezonul 2005-06, experiența lui Jankauskas a ajutat echipa să câștige Cupa Scoției și obținerea locului secund care ducea în calificările pentru Liga Campionilor. După expirarea împrumutului în iunie 2007, el a semnat cu ciprioții de la AEK Larnaca FC.

Pe 30 septembrie 2010, New England Revolution i-a reziliat contractul. A ajuns la FC Fakel Voronezh în a Doua Ligă Rusă, retrăgându-se după două luni.

În iulie 2012, Jankauskas revenit la Hearts ca antrenor asistent, părăsind postul la sfârșitul sezonului.

Cariera la națională
Jankauskas a fost o parte importantă a naționalei lituaniane din anul 1991, când, la vârsta de doar 16 ani, el și-a ajutat țara să câștige Cupa Baltică din 1991, jucând ultimele 30 de minute în finala câștigată cu scorul de 4-1 împotriva Estoniei. El a marcat primul său gol la națională pe 5 octombrie 1996, într-un meci de calificare la Campionatul Mondial de Fotbal 1998
 împotriva Islandei (2-0), și a continuat să marcheze alte nouă în 56 de meciuri, în optsprezece ani de joc (nefiind convocat între 1992 și 1995).

Pe 12 ianuarie 2016, după o scurtă perioadă la FK Trakai, Jankauskas l-a înlocuit Igoris Pankratjevas la cârma Lituaniei.

Titluri

Club
 Žalgiris
 A Lyga: 1991, 1992
 Cupa Lituaniei: 1991, 1993, 1994
 Club Brugge
 Belgian Pro League: 1997-98
 Supercupa Belgiei: 1998
 Porto
 UEFA Champions League: 2003-04
 Cupa UEFA: 2002-03
 Primeira Liga: 2002-03, 2003-04
 Taça de Portugal: 2002-03
 Supertaça Cândido de Oliveira: 2002, 2003
 Hearts
 Cupa Scoției: 2005-06

Tara
 Cupa Baltică: 1991

Individual
 Jucătorul Anului în Lituania: 1997, 1998, 2000, 2001, 2004

Note

Legături externe

Nașteri în 1975
Atacanți
Fotbaliști ai FC Porto
Fotbaliști internaționali lituanieni
Antrenori lituanieni de fotbal
Fotbaliști lituanieni
Oameni în viață

Edgaras Jankauskas


Gülnar, Mersin ilinin bir ilçesi. Toros Dağlarının 950 m yüksekliğinde Taşeli Platosu'nda kurulmuş, Türkmen yayla kentidir. Akdeniz'e 32 km uzaklıktadır.

Tarihçe
Gülnar'ın geçmişi Hititler'e kadar dayanmaktadır. Sonraları bölgeye Asurlular'ın hakim olmuşlardır.  Kısa sürelerle de İran ve Mısırlılar'ın egemenliğinde kalan Gülnar, daha sonra Antik Romalılar'ın yönetimine girmiştir. Gülnar'ın bugünkü halkı, 1230 yılında Orta Asya Balkaş gölü kıyısındaki Gülnar'dan göç ederek bu çevreye yerleşen Türkmenlerdir. Anayurtlarından zorunlu olarak göç etmek zorunda kalan göçerlerin ataları, Gülnar Hatun önderliğinde büyük savaşlar ve uğraşlar vererek, Mersin (İçel) bölgesine gelerek yerleşirler. Göçerler, yerleştikleri bu yere, Orta Asya'dan geldikleri yörenin adı olan ve aynı zamanda kendilerine Orta Asya'dan gelmelerine önderlik ederek, ulusu için canını feda eden liderleri Gülnar Hatun'un ismini vererek şimdiki Gülnar kazasının yerleşimcileri ve kurucuları olmuşlardır.

1461 yılında Gülnar, Silifke ve Mut ile birlikte Fatih Sultan Mehmet'in komutanlarından Gedik Ahmet Paşa tarafından Osmanlı yönetimine katılmıştır. 1900'lü yıllarda Adana valilik, Silifke mutasarrıflık, Gilindire (Aydıncık) ilçe, Zeyne (Sütlüce) bucak merkezi iken Gülnar, Yörüklerin alım satım yaptıkları (bir adı da Anaypazarı olan) bir köydür. Gilindire'den (Aydıncık'tan) yaz aylarında Gülnar yaylasına çıkan ilçe yöneticileri, Gülnar'ın ilçe olmasını istediler. 3 Haziran 1916 tarihinde yapılan bir törenle Gülnar, resmen ilçe olmuştur.

Coğrafi yapı ve nüfus
Gülnar; doğuda Silifke, batıda Anamur ve Bozyazı, kuzeyde Mut, kuzeybatıda Karaman, güneyde Aydıncık ilçesi ile çevrilidir. Gülnar Akdeniz'e kıyısı olan bir ilçedir.Mersin'in güneybatısında Mersin merkeze 150 km uzaklıkta, Taşeli Platosu üzerinde yer alır.

Nüfus

Eğitim ve sağlık
Okuryazar oranı %97'dir. İlçe merkezinde Mersin Üniversitesi'ne bağlı meslek yüksek okulu, genel lise, Anadolu lisesi,  imam hatip lisesi, çok programlı lise ve ticaret lisesi, pratik kız sanat okulu; Sütlüce kasabasında 1 çok programlı lise, 3 ilköğretim okulu; diğer köy ve kasabalarda ise toplam 25 ilköğretim okulu bulunmaktadır. Bu okullarda toplam 1454 öğrenci ve 271 öğretmen ile eğitim ve öğretim hizmetleri verilmektedir.

İlçe merkezinde 1 devlet hastanesi, 1 sağlık ocağı ve ona bağlı 8 sağlık evi ile; köy ve kasabalarda, 8 sağlık ocağı ve 4 sağlık evi ile verilmektedir.

Ekonomi
Yüzölçümü 166.900 hektar olan ilçede, tarım alanı 35.110 hektardır. Orman ve fundalık alan 84.809 hektar, çayır ve mera alanı 130 hektar, tarım dışı arazi 46.851 hektardır. Tarıma elverişli olan arazide tarla tarımı, bağcılık, meyvecilik ve sebzecilik yapılmaktadır. Dağlık bölgelerde tahıllardan buğday ve nohut ekilir; bağcılık da önemli bir geçim kaynağıdır. Son yıllarda elma, armut ve şeftali de yetiştirilmektedir. Sulak alanlarda turfanda sebzecilik ve seracılık yapılmaktadır. Gülnar halkı geçimini çoğunlukla tarımdan sağlar. Köylerde "ıstar" ve "çulhalık" denilen dokuma tezgâhlarında, yöreye özgü halı, kilim, çul, çuval, heybe, bez gibi çeşitli dokumalar imal edilir (dokunur).

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Gülnar Belediyesi
 Gülnar Kaymakamlığı

Gülnar


Beverly Mills Vincent (* 28. März 1890 in Brownsville, Edmonson County, Kentucky; † 15. August 1980 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1937 und 1945 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Beverly Vincent besuchte die öffentlichen Schulen seiner Heimat und danach das Western Kentucky State Teachers College in Bowling Green. Nach einem anschließenden Jurastudium an der University of Kentucky in Lexington und seiner 1915 erfolgten Zulassung als Rechtsanwalt begann er in Brownsville in diesem Beruf zu arbeiten. Im Jahr 1916 wurde er Bezirksrichter im Edmonson County. Zwischen August 1918 und Januar 1919 war er während der Endphase des Ersten Weltkrieges Soldat der United States Army. Von 1919 bis 1920 amtierte Vincent als stellvertretender Attorney General von Kentucky. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei. Zwischen 1929 und 1933 saß er im Senat von Kentucky. 1932 war er einer der demokratischen Wahlmänner, die Franklin D. Roosevelt offiziell zum Präsidenten wählten. Von 1936 bis 1937 war er Attorney General von Kentucky.

Nach dem Tod des Abgeordneten Glover H. Cary wurde Vincent im zweiten Wahlbezirk seines Staates als dessen Nachfolger in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 2. März 1937 sein neues Mandat antrat. Da er bei den folgenden drei regulären Wahlen jeweils bestätigt wurde, konnte er bis zum 3. Januar 1945 im Kongress verbleiben. Dort wurden zunächst noch weitere New-Deal-Gesetze verabschiedet. Seit 1941 war auch die Arbeit des Kongresses von den Ereignissen des Zweiten Weltkrieges geprägt.

1944 verzichtete Vincent auf eine erneute Kandidatur. In den folgenden Jahren praktizierte er wieder als Anwalt und wurde in der Landwirtschaft tätig. Im Jahr 1960 war er Delegierter zur Democratic National Convention in Los Angeles, auf der John F. Kennedy als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Beverly Vincent starb am 15. August 1980 in seinem Geburtsort Brownsville im Alter von 90 Jahren.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Attorney General (Kentucky)
Mitglied des Senats von Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Richter (Kentucky)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1890
Gestorben 1980
Mann

Beverly M. Vincent


ATP Challenger Tour Split Open je turnir iz serije ATP Challenger Tour, koji se održava u Splitu na otvorenim zemljanim terenima.

Povijest
Prvo izdanje odigrano je od 28. rujna do 4. listopada 2020. godine, a kvalifikacijski dio počeo je još 26. rujna. Igralo se na terenima TK Split na Firulama. Turnirom iz 2020. profesionalni teniski turniri vratili su se u Split nakon ATP Tourovog turnira u Splitu 1998. godine. Također to je prvi turnir ATP Challenger Toura u Hrvatskoj nakon 2011. kada je ugašen ATP Challenger u Zagrebu nakon 16 godina neprekidna održavanja.

Turnir je trebao krenuti proljeća 2020. godine. ATP Challenger 80 nagradnog fonda od 46.600 eura gradio se, borilo se za nj punu godinu dana. Direktor turnira, Ismar Moralić iz Zagreba, inače splitski zet, kontaktirao je s odgovornima u ATP-u i također tražio sugovornike u splitskoj gradskoj upravi, što mu je uspjelo kod pročelnika za društvene djelatnosti te gradonačelnika Andre Krstulovića Opare. Iz grada su odobrili projekt, uz uvjet da termin bude u turističkoj predsezoni ili postsezoni. Asocijacija teniskih profesionalaca prvo je ponudila termin u drugom tjednu Wimbledona, što Gradu Splitu nije odgovaralo jer je to u vrhuncu turističke sezone i u vrijeme kad je u Splitu glazbeni festival Ultra. Naposljetku se koncem studenoga 2019. otvorio termin od 20. travnja 2020. godine. ATP-ova inspekcija dala je povoljnu prvu ocjenu teniskog centra na Firulama, i 9. siječnja službeno uvršten u kalendar Challengera za tekuću sezonu. Zbog pandemije koronavirusa poremetili su se rasporedi i paraliziralo održavanje teniskih turnira diljem svijeta. Ipak, 30. srpnja 2020. ATP objavio je osvježeni kalendar Challenger Toura. Splitski turnir bio je jedan od rijetkih koji je dobio nadoknadu termina. Ponuđen im je termin od 28. rujna do 4. listopada. Tako je ostalo i turnir na zemljanim terenima centra na Firulama se održao.

Pobjednik prvog izdanja je Argentinac Francisco Cerundolo koji je u završnici svladao prvog nositelja Portugalca Pedra Sousu u pripetavanju trećeg seta, ukupnim rezultatom 4:6, 6:3, 7:6 (4).

Rezultati

Pojedinačno

Parovi

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Split Draws ATP Tour Tennis
Split Tennis Europe

Međunarodna teniska natjecanja u Hrvatskoj
Međunarodna športska natjecanja u Splitu
Tenis u Splitu

Split Open


Munkebjergvej er en væsentlig indfaldsvej i Odense-bydelen Munkebjerg. Vejen forbinder Odenses sydlige centrum med Fynske Motorvej og Svendborgmotorvejen.

Den indre del af Munkebjergvej fra Reventlowsvej til ringvejen Munkerisvej er 2-sporet og udført med fartdæmpende foranstaltninger, mens den sydlige del fra Munkerisvej til Niels Bohrs Alle er 4-sporet. Langs hele Munkebjergvej er anlagt cykelstier.

Den indre del af vejen er villavej. Undervejs passeres Munkedammene. Nær ringvejen ligger Syddansk Erhvervsskole (tidligere Hjertegarn) og Kansas City (tidligere Kansas arbejdstøj). Nær Niels Bohrs Alle er indkørsel til Syddanske Forskerparker og Syddansk Universitets vestlige parkeringspladser.

Munkeringen
Hvor Munkebjergvej krydser ringvejen ved Munkerisvej lå tidligere en rundkørsel kaldet Munkeringen. Munkeringen blev nedlagt i juli 1954 ved anlæg af den sydlige ringvej. Dens tidligere udforming kan stadig ses i den omgivende bebyggelse, hvor et lejlighedskompleks er opført i en del af en cirkelform.

Forlængelse til Fynske Motorvej

Munkebjergvej blev i 2015 forlænget fra Niels Bohrs Alle til et nyetableret tilslutningsanlæg for den Fynske Motorvej. Denne del af vejen er anlagt som 4-sporet vej med en tilladt hastighed på 70 km/t. I forbindelse med etableringen blev tilslutningen til Landbrugsvej ulovligt nedlagt, men efterfølgende lovliggjort med en ny lokalplan.

Den forlængede del af Munkebjergvej åbnede den 21. oktober 2015. Samtidig åbnede en del af det nye tilslutningsanlæg, så der kunne køres mod øst på motorvejen fra Munkebjergvej.

Den 20. april 2016 åbnede den resterende del af tilslutningsanlægget til den Fynske Motorvej helt op, så også trafik mod vest skal bruge vejen for at komme på motorvejen. Samtidig lukkede motorvejsramperne på Svendborgvej og en ny forbindelsesvej, Drejebænken, blev etableret.

Fra den nye del af vejen er der etableret tilkørsler til det kommende Nyt OUH.

Opsætning af støjværn
På strækningen mellem Munkerisvej og Niels Bohrs Alle blev der i efteråret 2017 etableret støjskærme på en stor del af vejføringen.

Eksterne links
 Munkebjergvej  - Munkebjergvej på Odense Kommunes hjemmeside
 Landbrugsvej bliver ikke genåbnet - Artikel på Fyens Stiftstidense beskriver at et flertal i By- og Kulturudvalget har besluttet, at den ulovlige lukning af Landbrugsvej skal lovliggøres med en ny lokalplan
 Indre Munkebjergvej  - Den indre del af Munkebjergvej er blevet trafiksaneret, og der arbejdes nu med støjdæmpende foranstaltninger, artikel på Odense Kommunes hjemmeside

Gader i Odense
Indfaldsveje i Danmark

Munkebjergvej (Odense)


Rykynčice este o comună slovacă, aflată în districtul Krupina din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 278 de locuitori.

Istoric
Localitatea Rykynčice este atestată documentar din 1279.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rykynčice


«The City» puede referirse a:

 The City (Buckinghamshire), Inglaterra

Música
 The City (n/d), banda formada Charles Larkey, Danny Kortchmar y Carole King;
 The City (1990), álbum de Vangelis;

Televisión
 The City, programa de TV de MTV.

The City


The Problems of Philosophy - Bertrand Russell
රාණි සේනාරත්න රාජපක්ෂ විසින් පරිවර්ථිත මෙම ග්‍රන්ථය විජේසූරිය ග්‍රන්ථ කේන්ද්‍රයේ ප්‍රකාශනයකි. වර්ෂය 2008.
 පෙනීම හා තථ්‍යතාව Appearance and Reality;
 ද්‍රව්‍යයේ පැවැත්ම-The Existence of Matter;
 ද්‍රව්‍යයේ ස්වභාවය - The Nature of Matter;
 විඥානවාදය - Idealism;
 ආශ්‍රය ඥානය හා ශ්‍රැතමය ඥානය -  Knowledge by Acquaintance and Knowledge by Description;
 උද්ගමනය -  On Induction;
 සාමාන්‍ය මූලධර්‍ම පිළිබඳ අපේ ඥානය -  On Our Knowledge of General Principles;
 ප්‍රාගානුභූතික ඥානය තිබිය හැක්කේ කෙසේද? - How A Priori Knowledge is Possible;
 සාමාන්‍යයන්ගේ ලෝකය - The World of Universals;
 සාමාන්‍යයන් පිළිබඳ අපේ ඥානය - On Our Knowledge of Universals;
 ප්‍රතිභාඥානය -  On Intuitive Knowledge;
 සත්‍යය හා අසත්‍යය -  Truth and Falsehood;
 ඥානය, විභ්‍රමය හා භව්‍ය මතය -  Knowledge, Error, and Probable Opinion;
 දාර්ශනික ඥානයේ සීමා - The Limits of Philosophical Knowledge;
 දර්ශනයේ වටිනාකම -  The Value of Philosophy;
වචන කෝෂය - Index

උධෘත -

කිසිම තර්කානුකූල පුද්ගලයෙකුට සැක කළ නොහැකි තරමට නියතවූ ඥානයක් මේ ලෝකයෙහි ඇත්ද? බැලූ බැල්මට දුෂ්කර යයි නොපෙනෙතත් මෙය ඉතාම දුෂ්කර ප්‍රශ්න කීහිපයෙන් එකකි. මීට සෘජු ස්ථීර පිළිතුරක් දීමට ඇති බාධා වටහාගත් විට අපි දර්ශනවාදය හදාරන්නට පටන් ගනිමු.(පරි 1, පි. 1)

දර්ශනය හැදෑරිය යුත්තේ එහි ප්‍රශ්නවලට නිශ්චිත පිළිතුරු ලබාගැනීම උදෙසා නොවේ. මක්නිසාද යත්, කිසිම නිශ්චිත පිළිතුරක් සත්‍ය බව දැනගත නොහැකිය. එහෙයින් දර්ශනය හැදෑරිය යුත්තේ ඒ ප්‍රශ්න උදෙසාමය. මක්නිසාද යත්, සිදු විය හැක්කේ මොනවාද යන්න පිළිබද අපගේ විකල්පනය පුළුල් කිරීමටත් අපගේ බුද්ධිමය පරිකල්පනය සාරවත් කිරීමටත් විමර්ශනයට බාධා පමුණුවන අධානග්‍රාහී විශ්වාසයන් දුර්වල කිරීමටත් ඒ ප්‍රශ්න හේතු වන නිසාය. එහෙත් ඒ සියල්ලටම වඩා, දර්ශනය ඇසුරින් මෙනෙහි කරනු ලබන විශ්වය සතු ශ්‍රේෂ්ඨත්වය තුළින් මනසද උත්කෘෂ්ට භාවයට පත් වන නිසාය. ශ්‍රේෂ්ඨතම යහපත ගැබ්ව ඇති විශ්වය සමග ඒකීයත්වයට පත් වීමට මනසට හැකි වන නිසාය.(පරිච්ඡේදය 15, පි.153)

පෙනීම හා තථ්‍යතාව Appearance and Reality
අපි මේසයක් කෙරෙහි අවධානය යොමු කරමු.. .සිත්තරාට අවශ්‍යවන්නේ වස්තූන් පෙනෙන ආකාරයයි (Appearance). ප්‍රායෝගික මිනිසාට සහ දාර්ශනිකයාට අවශ්‍යවන්නේ වස්තූන් ඇති ආකාරයයි (Reality)....දැකීමෙන්, ස්පර්ශයෙන් හෝ ශ්‍රවණයෙන් එක් වරම අත්දකින්නේ සැබෑ මේසයක් ඇත්නම් ඒ සැබෑ මේසය නොවන බව පැහැදිලිය. සැබෑ මේසය (සැබෑ මේසයක් ඇත්නම්) අපට එය කිසිසේත්ම එක් වරම දැනගත නොහැකිය. එය අප එක්වරම දැනගන්නා දේ-ඉන්ද්‍රිය දත්ත- ඇසුරෙන් අනුමාන-සංවේදනය- කළ යුක්තක් පමණකි. මේ අනුව ඉතා දුෂ්කර ප්‍රශ්න දෙකක් එක් වරම හටගනී.
 සැබෑ මේසයක් කොහෙත්ම තිබේද?
 තිබේ නම් එය කුමන ආකාරයේ වස්තුවක්ද?
මේසය ට භෞතික වස්තුවක් යැයි කියන අතර සියලුම භෞතික වස්තු ද්‍රව්‍ය යනුවෙන් හැදින්වේ.

අපේ ඉන්ද්‍රියයන්ට එක් වරම ගෝචර වන වස්තු අපෙන් ස්වාධීනව පවතින්නේ නැතැයි සැලකීමට හේතු ප්‍රබල ලෙස ඉදිරිපත් කළ ප්‍රථම දාර්ශනිකයා බර්ක්ලේ (1685-1753) නැමැති බිෂොප්වරයාය. විඥානවාදීහු චිත්ත චෛතසික හැරෙන්නට තථ්‍ය වූ කිසිවක් නැතැයි යන මතය දරා ඇත.

..මේ අනුව අප දන්නා එකම දෙය නම් එය (මේසය) අපට විද්‍යාමාන වන ආකාරය නම් නොවන බවය.

මීට ඔබ්බෙන් ඇති නිදහස් අනුමාන රාශියක් ඇත. ලයිබිනිස් එය ආත්ම වල සංයුතියකියි අපට කියයි. බර්ක්ලේ එය දෙවියන් වහන්සේගේ මනසේ ඇති අදහසකියි අපට කියයි. විශ්මය ජනක භාවයෙන් ඊට වඩා අඩු නැති විද්‍යාව, එය ඉමහත් වේගයෙන් චලනය වන විද්‍යුත් බලයන් විශාල ගණනක එකතුවකියි අපට කියයි...සංශය පවසන්නේ සමහර විට මේසයක් කොහෙත්ම නැතුවා විය හැකි බවයි.

බාහිර සබැඳි
දර්ශනවිෂය පිළිබද මූලික හැදින්වීමක් සදහා බලන්න - දර්ශනය

සමුද්දේස:

දර්ශනය
දර්ශනවාදය

දර්ශනවාදයේ ගැටලු


Drew Blyth Barrymore (d. 22 Şubat 1975), Amerikalı sinema oyuncusudur.

İlk yılları
Drew Berrymore'un sinema oyuncusu olan anne ve babası kızlarının doğumundan kısa süre sonra ayrılmışlardı. Kariyerine 11 aylıkken bir köpek maması reklamına seçilerek başladı. İlk filmi 1980'de Altered States'ti. 1981'de E.T.'de oynadı ve tüm dünya çapında ünlü oldu.

Şöhret ve bağımlılıklar
1984'te çekilen Irreconcilable Differences filmindeki rolüyle Altın Küre'ye de aday olan Berrymore genç yaşta kazandığı şöhreti kaldıramadı. 9 yaşında sigara ve alkol kullanımına başladı. 10 yaşında marijuanaya başladı. 12'sinde ise artık kokain bağımlısıydı. Gençliğe girişte bu özellikleri yüzünden bir kötü kız imajına sahip oldu. Filmlerinden daha çok özel hayatıyla anılıyordu. 1995'te Playboy dergisine soyundu.

Yeniden yükseliş
Drew Barrymore 1995'te Çığlık filminde rol aldı ve bu film uzun zamandır sinemada başarıya hasret kalan Barrymore için bir yeniden başlangıç oldu. Bu film sonrası özellikle birçok romantik komedide oynadı. "The Wedding Singer", "Never Been Kissed", "50 First Dates", "Music and Lyrics" gibi filmler ona başarı kazandırdı. Charlie'nin Melekleri ve Donnie Darko filmlerinde sadece oynamakla kalmadı ve filmlerin prodüktörlüğünü de üstlendi. 2005'te "My Date with Drew" adlı amatör bir film yapımcısının kendisine ulaşmasını konu alan bir filmin esin kaynağı oldu.

İlginç bilgiler
 People Dergisi tarafından Dünyanın en güzel kadını seçildi. (2007)
 Charlie'nin Melekleri (Charlie's Angels) (2000) filminden sonra Cameron Diaz ve Lucy Liu ile sıkı dost oldu.
 People Dergisi tarafından Dünyanın en güzel 50 kişisinden biri seçildi (1997)
 Porsche Carerra araba kullanıyor.
 Saturday Night Live şovunu 7 yaşında sunan Barrymore, bu alanda şimdiye kadarki en genç kişi oldu.
 Fotoğrafçılık hobisi var.
 Vücudunda altı dövme bulunuyor.
 Liseyi bitiremeden bıraktı.
 Bir zamanlar uyuşturucu yuzunden sinemayı bırakma aşamasına geldi. Fakat tedavi oldu ve uyuşturucudan kurtularak sinemaya devam etti.
 1992 yılında Franches Bean Cobain'in vaftiz anneliğini yapmıştır.

Filmografi

Film

Tv dizileri

Ayrıca bakınız
 John Blyth Barrymore

Dış bağlantılar

1975 doğumlular
Drew
20. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı kadın oyuncular
Amerikalı çocuk oyuncular
Amerikalı kadın sinema oyuncuları
Amerikalı kadın seslendirme sanatçıları
Amerikalı LGBT hakları aktivistleri
Amerikalı LGBT oyuncular
GLAAD Medya Ödülü sahipleri
Young Artist Ödülü sahipleri
Ekran Oyuncuları Derneği Ödülü sahipleri
Biseksüel kadınlar
Yaşayan insanlar
En İyi Kadın Mini Dizi veya Televizyon Filmi Oyuncusu Altın Küre Ödülü sahipleri
Amerikalı kadın dizi oyuncuları
Amerikalı film yapımcıları
Altın Küre Ödülü sahipleri
En iyi Kadın Oyuncu Saturn Ödülü sahipleri

Drew Barrymore


Abdî, Osmanlı Devleti Türk divan şair'i 16. yüzyılda yaşamıştır. Yaşamı hakkında bilgi yoktur. Doğum ve ölüm tarihleri'de bilinmemektedir. Ancak 1545 yılında yazılmış 1071 beyitlik Niyazname-i Sa'd ü Hüma (Sad ve Hüma'nın yakarışları) adlı bir mesnevi'si vardır.Diğer bir yapıtı da Nüzhatname-i Abdi (Gül ü Nevruz) (Gülbahçesi veya Nevruz Gülü) 'dür. Her iki yapıtın konusu da iran edebiyatından alınmıştır. Bu iki yapıtında dil tarihi bakımından önemi vardır. Niyaznamede'ki bir kayıttan Nüzhatname-i Abdi (Gül ü Nevruz) (Gülbahçesi veya Nevruz Gülü) adlı yapıtın Manisa'da bulunan Şehzade Selim'e sunulduğu anlaşılır.

Eserleri
 Niyazname-i Sa'd ü Hüma (Sad ve Hüma'nın yakarışları)
 Nüzhatname-i Abdi (Gül ü Nevruz) (Gülbahçesi veya Nevruz Gülü)

Ayrıca bakınız
 Abdürrahman Eşref
 Abdullah Bosnevi
 Abdullah Vassaf Efendi
 Adem Dede
 Edirneli Nazmi
 Kami
 Saruca Kemal
 Tatavlalı Mahremi

Kaynakça

Dış bağlantılar

Divan edebiyatı şairleri

Abdî


Edward Stanley Gibbons (21 June 1840 – 17 February 1913)  was an English stamp dealer and founder of Stanley Gibbons Ltd, publishers of the famous Stanley Gibbons stamp catalogue and other stamp-related books and magazines.

Early life
Edward Stanley Gibbons was born at his father William Gibbons' chemist shop at 15 Treville Street, Plymouth on 21 June 1840,  in the same year that the United Kingdom issued the Penny Black, which was the world's first postage stamp.  Edward's interest in postage stamps began whilst at Halloran's Collegiate School. Gibbons, who was a member of The Plymouth Institution (now The Plymouth Athenaeum), owned a book containing stamps for exchange. Some of these stamps included the Western Australia 1d. black and a 1d. "Sydney View" of New South Wales.

Edward left school at the age of 15 and worked for a short while in the Naval Bank, Plymouth, before joining his father's business after the death of his elder brother. William Gibbons encouraged his son's hobby and allowed him to set up a stamp desk in the chemist.

Between 1861 and 1871 Gibbons was developing his own stamp business, although there is no evidence to suggest that he had advertised prices prior to 1864. In 1867, Edward's father died and Edward took over the business. However, by this time he was heavily involved in stamp dealing and the pharmaceutical business his father had left him was sold.

Stanley Gibbons & Co.
On 29 January 1872, Edward (also known as Stanley) married Matilda Woon. Two years later, Gibbons decided to move to London to develop his stamp business and relocated to 25 The Chase, Clapham Common (South London).  He employed women to tear up sheets of stamps in the evening from this address. Neighbours became curious of the number of women entering the premises and reported it to the local Watch Committee, however they investigated and concluded that nothing unusual was happening there.

Gibbons moved to Gower Street (London) in 1876.  Gibbon's first wife, Matilda, died on 11 August 1877 in Devon from a wasting disease, marasmus.  The Post Office Directory lists the main occupier of the Gower Street property as 'Stanley Gibbons & Co publishers' or 'Stanley Gibbons & Co postage stamp dealers'. In 1887, Gibbons married his assistant and housemaid, Margaret Casey and in 1890, sold his business to Charles Phillips of Birmingham for £25,000 and retired. (It had first been offered to Theodor Buhl for £20,000.) In 1891, Phillips opened a shop at 435 The Strand, as well as keeping the office at 8 Gower Street.

In 1892, two years after he had retired from business, Stanley bought the property "Cambridge Villa" in Cambridge Park, East Twickenham. It was an impressive residence in a fashionable area of suburban London, near the banks of the Thames, alongside Marble Hill House (built by George II for one of his mistresses). Gibbons lived there until 1911. The house was demolished in 1960.

Overseas trips
During Gibbons' retirement he made numerous trips overseas, mostly for pleasure, but also for business, buying stamps for his old company. A scrapbook was discovered belonging to either him or someone close to him; it contained photographs and memorabilia. It related mostly to his travels. The scrapbook became divided, half of it is kept in the Society of Genealogists archive and the other half is in private hands.

In 1894, Gibbons witnessed the crash of the Orient Express at Tirnove in Bulgaria. A pencil drawing of the crash appears in his scrap book. A newspaper cutting headed "Honolulu, January" was also found in the scrapbook, referring to a resolution to burn stocks of obsolete Hawaiian stamps. Gibbons was present at the fire and described the experience as "sad". During this time, he was on his second world tour and was en route to Japan.

Margaret died on 23 November 1899 of cirrhosis and a few years after her death, Gibbons was in Calcutta and Rangoon. The scrapbook contains a duplicate passport issued at Rangoon in December 1901 for a Mrs Gibbons, his third wife, Georgina. In 1903, Gibbons was in Ceylon. The Society of Genealogists archive contains a newspaper article titled Reminiscences of a Stamp Collector - Mr Stanley Gibbons (sic) in Colombo. The cutting is not dated, but is presumably from 1903 as it refers to the recent issue of stamps with King Edward VII's portrait.

When asked around this time if he still collected stamps, Gibbons replied that he had specialised collections in six countries, but rarely bought any stamps because they were too expensive. Further visits seem to have been made to Ceylon judging by the existence in the scrapbook of souvenirs for Colombo Empire Day Celebrations and Edward VII's Birthday Celebration Dinner in Colombo (November 1906).

Death

By 1905, Georgina Gibbons had died, and Stanley married again in October 1905. His fourth wife was Bertha Barth. In 1908, Gibbons was back in Ceylon and in the archives there is a newspaper cutting headed "Death of Lady Visitor to Ceylon: Wife of famous collector". This refers to Bertha, who had died in the General Hospital there from cancer of the liver at 35 years old.

Gibbons returned to England shortly after the death of his fourth wife. On 16 January 1909, he married Sophia Crofts. However, it is possible that he and Sophia separated before his death in 1913 as his will makes no mention of her. Made in July 1912, from his address, 'Selsey', 63 Stanthorpe Road, Streatham, his estate is left to 'a dear friend', Mabel Hedgecoe.

Gibbons' death was recorded on 17 February 1913 at his nephew's apartment at Portman Mansions, just off Baker Street, although it was rumoured he had died in the arms of a lover at the Savoy Hotel and was subsequently transported to his nephew's house. His death certificate gives his occupation as "A retired Stamp Collector" and the cause was stated as "Coma, Haemorrhage of the Brain, secondary to Extensive Valvular Disease of the Heart with Atheroma of Endocardium and the Blood Vessels accelerated by enlarged prostate". He is buried in Twickenham cemetery.

Gibbons' string of wives, all but one of whom died relatively young, his swift remarriages, and his background in pharmacy, have given rise to suspicions of ill-doing on his part, but there is no evidence for that.

See also
 Stamp collecting

References

External links

Biography at Filahome

1840 births
1913 deaths
British stamp dealers
Businesspeople from Plymouth, Devon
Stanley Gibbons
19th-century British businesspeople

Edward Stanley Gibbons


بنو مغراوة هي إحدى بطون قبيلة زناتة الأمازيغية من ولد مغراوة بن بصلتين بن مسر ابن زاكيا بن ورسيك بن ألديرت بن زناتة،  تولت الحكم من الأوراس حتى المحيط الأطلسي، بين 986 -1070 م. قبيلة مغراوة كانت من أول القبائل الأمازيغية اعتناقاً للإسلام وساندوا عقبة بن نافع في حملته للأطلسي في 683. وأصبحوا من الخوارج في القرن الثامن، وتحالفوا مع الأدارسة. وفي القرن العاشر تحالفوا مع أمويي الأندلس (قرطبة). نتيجة لهذا التحالف عَلَق المغراويون في النزاع الأموي الفاطمي في المغرب. وبالرغم من انتصارهم على حلفاء الفاطميين في 924، إلا أنهم أنفسهم انقلبوا حلفاء للفاطميين. وعندما عادوا للتحالف مع أمويي قرطبة (الأندلس)، طُردوا من وسط المغرب الأقصى على يد الزيريين، الذين حكموا نيابة عن الفاطميين. إلا أنهم سنة 980، تمكنوا من طرد المكناسة من سجلماسة.

الدولة المغراوية

تحت قيادة زيري بن عطية (ت. 1001)، تمكن المغراوة من بسط نفوذهم إلى فاس تحت السيادة الأموية، ووسعوا دولتهم على حساب بني يفرن. وحين قامت ثورة ضد الأمويين، تمكن المنصور الأموي من اخمادها، إلا أن المغراوة تمكنوا من استعادة السيطرة على فاس. وتحت الحكام المتعاقبين، المعز (1001 - 1026)، حمامة (1026 - 1039) ودوناس (1039)، تمكن المغراويون من ترسيخ حكمهم في شمال ووسط المغرب. إلا أن التناحر الداخلي بعد 1060 مكن المرابطين من هزيمتهم في 1070، ووضع نهاية لحكمهم.

انظر أيضًا
 زناتة (قبيلة)
 لمثونة
 مصمودة
 صنهاجة

المراجع

سلالات حاكمة أمازيغية
قبائل أمازيغية
ولاية الأغواط
تاريخ الجزائر
تاريخ المغرب

مغراوة (قبيلة)


Álex Renato Ibarra Mina (Ambuquí, Imbabura, Ecuador; 20 de enero de 1991) es un futbolista ecuatoriano. Juega como extremo y su equipo actual es Liga Deportiva Universitaria de la Serie A de Ecuador.

Trayectoria

El Nacional
Renato Ibarra inició su carrera en el fútbol en el Club Deportivo El Nacional, equipo con el que debutó profesionalmente el 17 de mayo de 2009 en un partido frente a Centro Deportivo Olmedo.

Vitesse

El 8 de julio de 2011 Renato fue contratado por el SBV Vitesse. El debut con el club de los Países Bajos fue el 27 de noviembre en un partido frente al FC Twente que terminó empatado a cero. Ibarra fue uno de los futbolistas más destacados en el club "aurinegro", consiguiendo el tercer lugar en la liga neerlandesa durante la temporada 2012-2013. Con su equipo participó en 95 partidos en los cuales marcó 9 goles. Fue tentado por el Swansea City  por sus destacadas participaciones con su equipo y selección.

Club América
El 10 de junio de 2016 se oficializó el fichaje de Renato por el Club América de la Primera División de México para el Apertura 2016. El jugador fue separado del club en marzo de 2020, tras la polémica por violencia de género.

Club Atlas
El 4 de julio de 2020 el Club Atlas informó la contratación del ecuatoriano en calidad de préstamo para el Torneo Apertura 2020. Su llegada al club fue polémica por el reciente proceso judicial en su contra por violencia familiar.

Retorno a Club América

El 18 de agosto de 2021 vuelve a Club América para disputar el Torneo Apertura 2021 después de estar cedido al Club Atlas. En su primer partido de la temporada con las águilas anota un gol después de haber entrado de cambio.

Club Tijuana
El 22 de diciembre de 2021 fue anunciada su llegada al Club Tijuana como refuerzo para el Clausura 2022.

Liga Deportiva Universitaria
El 31 de diciembre de 2022 se hizo oficial su regreso a Ecuador por parte de Liga Deportiva Universitaria, con un contrato por una temporada con opción a compra.

Selección nacional

El 13 de mayo de 2014 el técnico de la selección ecuatoriana, Reinaldo Rueda, incluyó a Ibarra en la lista preliminar de 30 jugadores que representarían a Ecuador en la Copa Mundial de Fútbol de 2014. Fue confirmado en la nómina definitiva de 23 jugadores el 2 de junio.

Participaciones en sudamericanos

Participaciones en Copas del Mundo Sub-17

Participaciones en Copas del Mundo

Eliminatorias mundialistas

Participaciones en Copa América

Partidos internacionales
 Actualizado al último partido disputado el .

Goles internacionales

Estadísticas

Clubes
 Actualizado al último partido disputado el .

Palmarés

Campeonatos nacionales

Campeonatos internacionales

Distinciones individuales

Vida privada

Violencia familiar

El 5 de marzo de 2020 Renato Ibarra fue detenido por las autoridades por haber atacado física y verbalmente a su pareja, quien lo denunció ante las autoridades. Inmediatamente el Club América lo desvinculó oficialmente. Luego de siete días detenido y tras una segunda audiencia, el futbolista ecuatoriano quedó en libertad gracias a una suspensión provisional del caso. Renato Ibarra no fue vinculado a proceso por la tentativa de feminicidio y tentativa de aborto, pero sí lo fue por violencia familiar por lo que debe realizar una reparación del daño, la cual se acordó sería de forma económica. Además, debe tomar un curso de perspectiva de género.

Referencias

Enlaces externos
 El Gen Latino: Renato Ibarra

Futbolistas de Ecuador en el extranjero
Futbolistas del Club Deportivo El Nacional
Futbolistas del SBV Vitesse en los años 2010
Futbolistas de Ecuador en la Copa Mundial de 2014
Futbolistas del Club Tijuana
Futbolistas de Ecuador en la Copa América 2015
Futbolistas de Ecuador en la Copa América 2019
Futbolistas del Club América en los años 2010
Futbolistas del Club América en los años 2020
Hermanos futbolistas
Futbolistas de la Liga Deportiva Universitaria de Quito

Renato Ibarra


ماتريكس  فيلم سينمائي تم إنتاجه في الولايات المتحدة المريكية في 5 نوفمبر 2003، من تأليف وإخراج الأخوين واكووسكي (أندي ولاري)، وبطولة: كيانو ريفز، لورنس فيشبورن، وكاري آن موس، الفيلم هو الجزء الثالث والأخير من سلسلة أفلام الخيال العلمي «الماتريكس».
يخرج العميل «سميث» من الماتريكس للعالم الحقيقي عندما ينسخ نفسه إلى ضابط من البشريين أثناء عودته من الماتريكس للعالم الحقيقي.

يتواجه سميث ونيو في العالم الحقيقي وتنتهي المواجهة بقتل نيو لنسخة سميث وفقدان نيو لبصره.

يؤمن نيو بأنه لا يمكن إنقاذ مدينة «زيون» إلا بالتوجه إلى مقر الماتريكس ومحاورة الآلات وجهاً لوجه.

يستحوذ نيو على ثقة الآلات ويتحدون لمواجهة أخيرة ضد المخرب «سميث» وتنتهي المواجهة بتحلل سميث ثم تأخذ الألات نيو معها في حالة سبات إلى مكان مجهول ليتركوا المشاهدين في حالة إثارة وانتظار للجزء الرابع.

مراجع

وصلات خارجية
 Official site for the series

 The Matrix Revolutions Explained - a comparative-literature-style exegesis of selected parts of Matrix Revolutions.
 Lyrics to Neodammerung, including translation
 The Matrix Revolution October 27, 2000 draft script by Andy & Larry Wachowski

أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 2000
أفلام آيماكس
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 2000
أفلام إنتاج 2003
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية 2003
أفلام تقع أحداثها في القرن 22
أفلام حول المكفوفين
أفلام خيال علمي إنتاج عقد 2000
أفلام خيال علمي في 2003
أفلام خيال علمي مغامرات
أفلام خيال علمي وحركة أمريكية
أفلام خيال علمي وحركة في 2003
أفلام سايبربانك
أفلام عن الطائرات بدون طيار
أفلام عن تمرد
أفلام عن حضور عن بعد
أفلام فنون القتال الخيالية
أفلام فنون عسكرية أمريكية
أفلام فنون قتال في 2003
أفلام فيلاج رود شو بيكتشرز
أفلام كتب نصها السينمائي الأخوات وتشاوسكي
أفلام كونغ فو
أفلام متممة أمريكية
أفلام متممة إنتاج عقد 2000
أفلام مصورة في سيدني
أفلام مصورة في كاليفورنيا
أفلام مغامرات أمريكية
أفلام مغامرة إنتاج عقد 2000
أفلام من إخراج الأخوات وتشاوسكي
أفلام من إنتاج جويل سيلفر
أفلام وارنر برذرز
ذا ماتريكس (امتياز)

ذا ماتريكس 3


Me First and the Gimme Gimmes (often shortened to MFGG or the Gimmes) are a punk rock supergroup and cover band that formed in San Francisco in 1995. The band's lineup consists of Spike Slawson, Fat Mike, Joey Cape, and Dave Raun. Chris Shiflett is a former member.

The Gimmes work exclusively as a cover band. They specialize in rapid-fire punk interpretations of a wide range of songs, often with a humorous edge.

The band is named after a children's book of the same name by Gerald G. Jampolsky and Diane V. Cirincione.

History
The band's first release came with 1995's Denver, a 7" single released on band member Fat Mike's record label Fat Wreck Chords, featuring two John Denver covers. The band released four more singles in 1996 and 1997, each on a different label and named after the artist covered on that particular release, as well as some compilation appearances. Their first full-length album, Have a Ball, was released July 29, 1997, and is still their best-selling record.

Each album by the band has a different theme: Have a Ball focuses on classic 1960s, 1970s, and early 1980s songs by singer/songwriters like Elton John, Neil Diamond, and John Denver; Are a Drag consists entirely of show tunes, Blow in the Wind of '60s classics, and Take a Break of contemporary R&B songs (by artists such as Boyz II Men, Lionel Richie, and Vanessa L. Williams). Their fifth album, Ruin Jonny's Bar Mitzvah (recorded live at a bar mitzvah), consists of pop music from the 1960s through the 1980s by artists such as REO Speedwagon, Styx and The Beatles, as well as traditional songs like "Hava Nagila". The compilation album Have Another Ball features '60s–'80s classics.

The band entered the studio on April 3, 2006, to work on their sixth album, Love Their Country, which was released on October 17, 2006. The theme of this album is country and western, and includes covers of tracks by Dixie Chicks, Garth Brooks, Hank Williams, Sr. and Johnny Cash. Prior to the release of the album, Fat Wreck Chords released a digital label sampler, iFloyd which included "(Ghost) Riders in the Sky" by the band.

In late 2006, Fat Wreck Chords released another digital label sampler, Christmas Bonus, containing a previously unreleased cover of Steve Goodman's "City of New Orleans". In August 2006 Me First and the Gimme Gimmes were scheduled to play three dates at PNC Park after Pirates games, but after they got booed on the first night, the next two nights were cancelled. They were to play along with fireworks during the post-game "Skyblast" shows.

On December 5, 2007, Fat Wreck Chords released a flash MP3 holiday bonus sampler called Hanuk-Comp containing "The Boxer", originally released on the 1997 Garf single. There is also a downloadable podcast that features commentary from Fat Mike and Floyd during breaks between songs in which the next album is revealed. The compilation Have Another Ball was released on July 8, 2008; it comprises all the B-sides from the Have a Ball singles, plus covers of "Sodomy" (from Hair) and Diana Ross's "Theme from Mahogany (Do You Know Where You're Going To)".

Fat Wreck Chords released Go Down Under on February 1, 2011, featuring covers of five songs by Australian artists. On September 13, 2011 (in anticipation of a tour of Japan) Fat Wreck Chords released a five-song EP, Sing in Japanese.

In a Reddit AMA on January 28, 2014, Fat Mike revealed the next album theme would be "Divas". Featuring covers of Barbra Streisand, Christina Aguilera and Lady Gaga, Are We Not Men? We Are Diva! was released on May 13, 2014, on Fat Wreck Chords.

On November 30, 2018, they released a cover of "Santa Baby".

On June 7, 2019, Chris Shiflett took part in a Reddit AMA. When asked about The Gimmes he revealed he is "No longer involved", although he did not specify exactly when he left the band. He noted that "When the Gimmes decided to start releasing songs that I didn't play on it was time for me to leave", adding in another comment that it was "on bad terms".

In May 2021, the band announced a livestream event called Saturday Night Special. The lineup for the show was Spike Slawson, Joey Cape, Scott Shiflett, CJ Ramone, and Pinch, with Fat Mike making a guest appearance.

In July 2023, the Gimmes "gave away" and performed at a quinceañera in Las Vegas. Few details have been shared but this is rumored to be for a new album, following up from their previous live album where they play a bar mitzvah. As of September 2023 it has been confirmed by Spike that this event was recorded by Fat Wreck Chords for an upcoming release, via an interview with him on 91X San Diego radio station.

Members

 Spike Slawson (of Swingin' Utters and Re-Volts) – lead vocals (1995–present)
 Fat Mike (of NOFX) – bass, backing vocals (1995–present)
 Joey Cape (of Lagwagon) – guitar, backing vocals (1995–present)
 Dave Raun (of Lagwagon and RKL) – drums (1995–present)

Past members
 Chris Shiflett (of Foo Fighters and No Use for a Name) – guitar, backing vocals (1995–2019)

"Fill-in" members for tours
 Brian Baker (of Minor Threat and Bad Religion) filled in for Shiflett in 2006.
 Chris Shiflett's brother, Scott Shiflett (of Face to Face and Viva Death), has been filling in for him on the band's most recent tours.
 NOFX guitarist Eric Melvin filled in for Fat Mike on bass during the 2007 European tour and 2008 and 2013 Australian tours.
 Adam Stern from Youth Brigade and Royal Crown Revue filled in for Fat Mike on bass; Mark Mortenson from Screw 32 filled in for Dave Raun on drums; Grant McIntire also from Screw 32 filled in for Joey Cape on guitar; and Barry d'live Ward from Rich Kids on LSD and Crosstops filled in for Chris Shiflett on guitar during the 1996 tour.
 Warren Fitzgerald of The Vandals and Lindsay McDougall of Frenzal Rhomb filled in on guitars during the band's participation in the 2003 Livid Festival in Australia.
 Since 2014, Jay Bentley of Bad Religion has been the usual "fill-in" member on bass for Fat Mike until CJ Ramone (see below) took over that role in the late 2010s.
 On the Spring 2017 tour, Chris Cheney of The Living End and Lindsay McDougall of Frenzal Rhomb filled in on guitar for Chris Shiflett.
 On their first South America tour in April 2018, Lindsay McDougall of Frenzal Rhomb filled in on guitar for Chris Shiflett.
 Christopher Ward,  CJ Ramone, joined for the 2018 Summer Tour, invited by Jay Bentley. CJ was back again on 9/8/21 in Columbus, Ohio to launch a tour opening for Violent Femmes and Flogging Molly. CJ was back for the 2023 Australian tour, and a crowd favourite.
 Stacey Dee of Bad Cop/Bad Cop filled in for Joey Cape on (at least some) dates on the European Tour 2019, while Lindsay McDougall of Frenzal Rhomb returned to cover for Scott Shiflett.
 John "The Swami" Reis of Rocket from the Crypt. On 9/8/21 he made his debut opening for Violent Femmes and Flogging Molly. Swami was also a member of their Australian tour in 2023.  Spike and Joey Cape were the only original Gimmes.
 Andrew "Pinch" Pinching, drummer for The Damned. On 9/8/21 he was a Gimme in Columbus, Ohio. On 10/22/22 he was a Gimme in Fort Lauderdale, Florida.
 Jonny "2 Bags" Wickersham of Social Distortion. On 9/8/21 he was a Gimme in Columbus, Ohio.

Costumes
The Gimmes have a gimmick of wearing quirky matching costumes during their live shows. Some of the themes match the albums, such as when they dress in cowboy outfits to accompany the album Love Their Country or in drag as various characters from musicals in Are a Drag. They have also worn pajamas, red suits, cheerleader outfits, shiny suits and fezzes, and, during one show in Camden, NJ on the Warped Tour, dressed as the band AFI (who in turn dressed as The Gimmes). Easily the most common and popular costume set are their matching Hawaiian shirts of varying styles and colors over the years.

Discography

Albums
 Have a Ball (1997)
 Are a Drag (1999)
 Blow in the Wind (2001)
 Take a Break (2003)
 Ruin Jonny's Bar Mitzvah (2004)
 Love Their Country (2006)
 Have Another Ball (2008)
 Sing in Japanese (2011)
 Go Down Under (2011)
 Are We Not Men? We Are Diva! (2014)
 Rake it In: The Greatestest Hits (2017)

References

External links

Fat Wreck Chords label official web site

Audio interview with Fat Mike and Joey Cape
Me First and the Gimme Gimmes Live Review

Cover bands
Fat Wreck Chords artists
Musical groups established in 1995
Pop punk groups from California
Punk rock groups from California
Rock music supergroups
American supergroups
Pizza of Death Records artists

Me First and the Gimme Gimmes


Firn je djelomično zbijen zrnati snijeg, vrsta snijega koji je preostao iz prošlih godišnjih doba, te koji se ponovno kristalizira. Nastaje kao rezultat više procesa: tlačenja, zbijanja, topljenja i ponovnoga smrzavanja te sublimacije i depozicije. To je led koji je u prijelaznoj fazi između snijega i glacijalnog leda. Firn ima izgled mokrog šećera, ali ima tvrdoću koja ga čini izuzetno otpornim. Gustoća mu se uglavnom kreće od 0,4 g/cm³ do 0,83 g/cm³, i često se može naći na prednjoj strani ledenjaka.

Pahulje se sabijaju pod težinom prekrivajućeg snježnog pokrivača. Pojedinačni kristali u blizini tališta su polutečni i glatki, što im omogućuje klizanje duž drugih kristalnih ravnina i ispunjavanje prostora između njih, povećavajući gustoću leda. Tamo gdje se kristali dodiruju, povezuju se, istiskujući zrak između sebe na površinu ili u mjehuriće.

U ljetnim mjesecima metamorfoza kristala može se dogoditi brže zbog prodiranja vode između kristala. Do kraja ljeta, rezultat je firn.

Minimalna nadmorska visina koja se akumulira na ledenjaku naziva se granica firna, crta ili linija snijega.

Izvori

Vanjske poveznice

Vidi također

 Paprat
Planinarstvo
Glaciologija

Firn


Tuncay Akça (d. 6 Temmuz 1963, Kastamonu), Türk oyuncudur.

Hayatı
Hababam Sınıfı'nda Bacaksız lakaplı öğrenci rolünü üstlenmiştir. Yol Filminde Yusuf karakterini oynamıştır. 1995-2002 yılları arasında Bizimkiler dizisinde Manav Adem rolünde oynamıştır.

2004 yerel seçimlerinde İstanbul Ümraniye Belediye Meclis Üyeliğine, Mart 2009 yerel seçimlerinde İstanbul Sancaktepe (Samandıra) Belediye Başkanlığına aday olmuştur.

En bilinen repliklerinden birisi "Abi siz neden her sabah tek ayak üzerinde duruyorsunuz?" sorusudur. 2004 yılında Hababam Sınıfı Merhaba'da oynamıştır.

5 Ağustos 2022 tarihinde İYİ Parti'ye katılmıştır.

Filmografisi

 1975: Bizim Aile
 1975: Hababam Sınıfı Sınıfta Kaldı
 1976: Hababam Sınıfı Uyanıyor
 1977: Gülen Gözler
 1979: Bebek
 1981: Yol
 1983: Güneşin Tutulduğu Gün
 1983: Şalvar Davası
 1983: Şaşkın Ördek
 1984: Bir Yudum Sevgi
 1984: O'na Çirkin Kral Derlerdi
 1985: Aşık Oldum
 1985: Çıplak Vatandaş
 1985: Mavi Mavi
 1985: Tapılacak Kadın
 1986: Adem İle Havva
 1986: Asiye Nasıl Kurtulur
 1986: Milyarder
 1987: Fikrimin İnce Gülü - Sarı Mercedes
 1987: Japon İşi
 1987: Selamsız Bandosu
 1987: Seyyar Kamil
 1987: Yer Demir Gök Bakır
 1987: Yılmaz Güney: His Life, His Films
 1988: Ada
 1989: Bizimkiler
 1989: Çingene
 1989: Zehir Hafiye
 1990: Duygu Çemberi
 1990: Gizli Yüz
 1990: Kuruntu Ailesi
 1991: Varyemez
 1992: Aşık Oldum
 1992: Seyyar Kamil
 1993: Yazlıkçılar
 1994: Kerizler İstanbul'da
 1994: Ölüm Ve Giz
 1994: Ölümüne Sevda
 1994: Talihsiz Bilo
 1995: Çatı
 1995: Çiçek Taksi
 1995: Gölge Çiçeği
 1995: Tek Ayaklı Kuşlar
 1997: Bizim Mesele
 1997: Düşman Oluruz
 1997: Hasret Yolu
 1997: Şaban ile Şirin
 1997: Şakir Tamkeriz
 1997: Yaban Otları
 1997: Yanlış Masal
 1998: Ayrı Dünyalar
 1998: Eyvah Babam
 1998: Hayat Bazen Tatlıdır
 1998: Sıcak Saatler
 1998: Yeşil Elma
 1999: Duruşma
 1999: Fanatik
 1999: Şampiyon
 2000: Kumar
 2000: Pötürgeli Hasan
 2000: Tersine Dünya
 2001: Derman Bey
 2001: Kimse Beni Sevmiyor
 2002: Kül Kedisi
 2002: Sırlar Dünyası / Sır Kapısı
 2003: Ah İpliler Vah İpsizler
 2003: Elveda
 2003: Gazoz Spor
 2003: Hababam Sınıfı Merhaba
 2003: Parmak İzi
 2003: Kasabanın İncisi
 2004: Bitirimler
 2004: Cennet Mahallesi
 2004: Falımda Bir Kız Var
 2004: Hababam Sınıfı Askerde
 2005: Hababam Sınıfı Üç Buçuk
 2005: Memleket Hikayeleri - Tabancanın Sapını Gülle Donatacağım
 2005: Profesyonel Çaylaklar
 2005: Tatlı Bela
 2006: Aloya
 2006: Babba
 2006: Yalancı Yarim
 2006: Tarık ve Diğerleri
 2007: Dudaktan Kalbe
 2007: Kan Damlaları
 2007: Şeker Kız Sena
 2008: Elif
 2008: Muhtarın Oğlu Şaban
 2008: Kayıp Prenses
 2010: Gesi Bağları
 2015: Kalıngiller
 2015: Avanak Dedektör
 2015: Öğrenci İşleri
 2017: Yüzüğün Sırrı
 2017: Yol Arkadaşım
 2018: Babamın Ceketi
 2018: Üç Vakte Kadar
 2019: Hababam Sınıfı Yeniden
 2019: Kral Midas'ın Hazinesi
 2019: Kızım
 2021: Menajerimi Ara
 2022: Sünnet Çocuğu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 imdb
 sinematurk

1963 doğumlular
Kastamonu doğumlular
Türk erkek sinema oyuncuları
Yaşayan insanlar
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk çocuk oyuncular

Tuncay Akça


Die ehemalige Hospitalkirche St. Barbara ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Attendorn, einer Stadt im Kreis Olpe (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die wohl ursprünglich als gotische Marienkapelle errichtete Hospitalkirche wurde zwischen 1306 und 1317 als Teil des damaligen Hospitalkomplexes errichtet. Ursprünglich gehörte sie zu einem Hospital außerhalb der Stadtmauern. In dieser Kapelle las der jeweilige Priester die Messe und bestattete die Toten auf dem zugehörigen Friedhof. Das Gebäude wurde zwischen 1697 und 1726 mehrfach umgebaut und erweitert, seit der Barockzeit wurde das Äußere nicht mehr verändert. Sie steht unter dem Patrozinium der hl. Barbara. 1813 wurde die Kirche von durchziehenden Russen als Pferdestall benutzt. Der langgestreckte Saal mit Spitzbogenfenstern schließt dreiseitig, die Sakristei befindet sich an der Ostseite. Dem Dach wurde ein Dachreiter aufgesetzt. Im Zweiten Weltkrieg wurde sie durch Artilleriebeschuss stark beschädigt, so dass in den 1950er Jahren der Abriss drohte. Bis 1962 wurde das Gebäude komplett restauriert und durch den Paderborner Weihbischof Nordhues geweiht. Die ursprüngliche Funktion ging durch die Einebnung des Friedhofes und die Neuerrichtung des Krankenhauses an anderer Stelle verloren.

Ausstattung
 Der Hochaltar mit marmorierter Fassung entstand in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts.
 Der pokalförmige Taufstein ist aus der Zeit um 1680.
 Die Wandverkleidung und weitere Holzverkleidungen wurden um 1800 eingebaut.
 Die zwölf Apostelstatuen sind bezeichnet mit 1697–1699.
 Ein barocker Orgelprospekt wurde 1721 von Johann Heinrich Kleine angefertigt.
 Ein Kreuzaltar
 Eine Pietà von 1686 aus der Sasse-Werkstatt wurde als persönliche Stiftung von Johann Sasse gefertigt.
 Ein Christus in der Rast von der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts
 Eine Orgel vom Collegium Bernardinum

Literatur
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 39.

Weblinks

 Geschichte, abgerufen am 09-02.2012 (PDF; 232 kB)
 Geschichte, abgerufen am 8. Februar. 2012

Einzelnachweise

Attendorn
Erbaut im 14. Jahrhundert
Kirchengebäude in Attendorn
Baudenkmal in Attendorn
Attendorn
Attendorn

Ehemalige Hospitalkirche St. Barbara (Attendorn)


Botanophila est un genre de mouches (Diptères) de la famille des Anthomyiidae. Ces mouches sont difficiles à déterminer, seule l'étude la morphologie des organes génitaux du mâle permet une détermination certaine. La plupart des larves sont phytophages. Une partie des espèces de ce genre entretient une relation particulière avec les champignons parasites de graminées du genre Epichloe dont ils permettent une fécondation croisée. Il s'agit du seul équivalent connu dans le règne fongique à la pollinisation entomophile chez les plantes à fleurs.

Taxonomie

Botanophila est un grand genre de la famille des Anthomyiidae créé par le naturaliste italien  en  sur la base d'une seule espèce B. varicolor, décrite par l'entomologiste allemand Johann Wilhelm Meigen en  sous le nom Anthomyia varicolor. En , le diptériste français Eugène Séguy classe l'espèce dans le sous-genre Chorlophila au sein du genre Hylemia. En , l'Américain Huckett est le premier auteur à inclure neuf autres espèces, toutes néarctiques, dans le groupe des Botanophila qu'il considère comme un sous-genre de Hylemyia. En , le taxonomiste allemand Willi Hennig, à la base de la taxonomie moderne et de celle des Diptères, érige Botanophila au rang de genre à part entière à partir d'un petit groupe d'espèces étroitement apparentées à varicolor et place un groupe d'espèces apparentées beaucoup plus important au sein du genre Pegohylemyia Schnabl, . En , le Danois Michelsen propose un concept élargi du genre Botanophila en considérant le genre Pegohylemyia comme synonyme junior. En ,  espèces sont décrites et acceptées dans le monde,  en Europe et  sur l'ensemble du territoire français.

Description

Comme ses congénères de la famille des Anthomyiidae, le genre Botanophila est représenté par des petites mouches robustes de couleur terne, jamais métalliques. Les yeux sont écartés chez la femelle et rapprochés chez le mâle. Cette famille se distingue essentiellement par la nervure alaire A1 prolongée jusqu'à la marge et la sous-costale presque rectiligne.

Dans le genre Botanophila, les adultes ont des habitus assez variés. Ils ont pour morphologie commune leurs pattes généralement fortement velues et les appareils génitaux du mâle, le genitalia, non sclérotisé par endroits. C'est également l'étude de l'édéage qui permet de les distinguer du genre Delia. L'étude de la répartition des soies sur les pattes, la chétotaxie, est un moyen de détermination moins intrusif mais moins certain. Ainsi, les femelles Botanophila se distinguent des Delia par un tibia orné de 2 ou 3 soies postéro-dorsales ainsi qu'un occiput et une costa (la nervure alaire principale), ornés de nombreuses soies. Les caractères apomorphiques des genitalia du mâle sont partagés avec un seul autre groupe de petits Anthomyiidae trapus, le genre Chiastocheta, intimement associés au Trolle d'Europe. Au sein du genre Botanophila, les femelles, les larves et les pupes ne sont pas déterminables, seuls les mâles le sont grâce à l'analyse de leur édéage et dans une moindre mesure de leur arista.

Cycle biologique

Les détails du cycle de vie de Botanophila ne sont connus que pour un petit pourcentage d'espèces et principalement pour les espèces issues d'Europe. Les larves sont en général phytophages, se nourrissant souvent d'organes spécifiques comme les jeunes-pousses, les rosettes, les parties florales en développement et les graines. L'infestation est généralement monospécifique, les plantes hôtes appartenant à un seul genre, voire à quelques genres apparentés.

Par exemple, la mouche de la laitue (Botanophila gnava) pond ses œufs individuellement sur un capitule de laitue de juillet à mi-septembre. La larve se nourrit des graines et passe l'hiver dans le sol sous forme de pupe. L'espèce est univoltine.

Relation avec les champignons parasites du genre Epichloë

Un groupe d'espèces de Botanophila a établi une association spécialisée avec les structures reproductives de champignons infectant les graminées du genre Epichloe. Les fructifications de ce champignon, nommées stroma, apparaissent au printemps sur les tiges et sont visitées par les mouches femelles qui s'y nourrissent et y pondent. Les larves de mouches se développent et se nourrissent d'abord des fructifications et des spores du champignon, et plus tard également des tissus herbacés incorporés dans le stroma. Tout en explorant les sites de ponte, les femelles agissent comme vecteur des gamètes fongiques nommées spermaties. Les spermaties sont ingérées intactes par les mouches femelles et sont déposées activement sur les stromas avec les excréments, ce qui entraîne une fécondation croisée du champignon. Les mouches Botanophila sont spécifiquement attirées par des composés volatils produits par les stromas, le plus important étant un alcool sesquiterpénique nommé chokol K, sans que cette attirance soit spécifique à une espèce de Botanophila en particulier.

Les espèces concernées par cette relation sont en Europe Botanophila phrenione, B. dissecta, B. laterella, B. latifrons, B. lobata et B. cuspidata. En Amérique du Nord, se trouve également B. lobata auquel s'ajoutent deux autres espèces.

L'aire de répartition géographique des Botanophila spp. associées à Epichloë semble suivre la distribution de leurs hôtes et a été documentée pour plus de 50 espèces de graminées de 18 pays d'Europe, d'Asie et d'Amérique du Nord. Jusqu'à quatre espèces différentes de Botanophila peuvent être présentes sur des sites.

Cette relation est considérée comme un mutualisme symbiotique similaire à l'interaction des prédateurs pollinisateurs comme les guêpes du figuier de la famille des Agaonidae avec leur hôte, ce qui est unique dans le règne fongique. Cette association semble plutôt stable. Cependant, le taux de mortalité larvaire a tendance à augmenter avec la densité d'œufs de Botanophila sur un stroma. De plus, la relation entre la mouche Botanophila et le champignon Epichloe est limitée par le parasite sexuel bactérien du genre Wolbachia qui diminue drastiquement la présence de mâles et par conséquent la fécondation des femelles. Une hypothèse voudrait que les Epichloe puissent moduler le développement de la bactérie entomopathogène par la production d'agents antimicrobiens, ce qui induirait une réponse à la surexploitation des larves et une stabilisation dans la relation Epichloe-Botanophila

Néanmoins, aucune spécificité des mouches pour des espèces d'hôtes d'Epichloë particulières n'est mise en évidence, ni aucune coévolution entre les champignons et les mouches. D'autre part, les champignons ont également la capacité de se reproduire de façon asexuée, et inversement, les larves de mouches se développent parfois sur des stromas non fertilisés ou même migrent dans la tige de la graminée comme c'est la cas chez B. laterella.

Les espèces présentes en France
Liste des espèces présentes sur l'ensemble du territoire français selon  :

Ensemble des espèces
Liste des espèces selon  :

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Anthomyiidae
Genre de Diptères (nom scientifique)

Botanophila