Kalofilum (lat.  Calophyllum), rod korisnog, otrovnog, vazdazelenog drveća i grmlja koje izlučuje mliječnožuti ili bistri lateks. Pripada porodici kalofilumovki i dio je reda malpigijolike.

Postoji preko 180 vrsta iz suptropskih i tropskih krajeva Amerike, Afrike, Azije i Australije.

Vrste

 Calophyllum acidus Kosterm.
 Calophyllum acutiputamen P.F.Stevens
 Calophyllum aerarium P.F.Stevens
 Calophyllum africanum Cheek & Q.Luke
 Calophyllum alboramulum P.F.Stevens
 Calophyllum amblyphyllum A.C.Sm. & S.P.Darwin
 Calophyllum andersonii P.F.Stevens
 Calophyllum angulare A.C.Sm.
 Calophyllum apetalum Willd.
 Calophyllum archipelagi P.F.Stevens
 Calophyllum ardens P.F.Stevens
 Calophyllum articulatum P.F.Stevens
 Calophyllum aurantiacum P.F.Stevens
 Calophyllum aureobrunnescens M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum aureum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum austroindicum Kosterm. ex P.F.Stevens
 Calophyllum balansae Pit.
 Calophyllum banyengii P.F.Stevens
 Calophyllum bicolor P.F.Stevens
 Calophyllum biflorum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum bifurcatum P.F.Stevens
 Calophyllum blancoi Planch. & Triana
 Calophyllum brachyphyllum Merr.
 Calophyllum bracteatum Thwaites
 Calophyllum brasiliense Cambess.
 Calophyllum brassii A.C.Sm.
 Calophyllum calaba L.
 Calophyllum calcicola P.F.Stevens
 Calophyllum caledonicum Vieill. ex Planch. & Triana
 Calophyllum canum Hook.f. ex T.Anderson
 Calophyllum carrii P.F.Stevens
 Calophyllum castaneum P.F.Stevens
 Calophyllum caudatum Kaneh. & Hatus.
 Calophyllum celebicum P.F.Stevens
 Calophyllum cerasiferum Vesque
 Calophyllum ceriferum Gagnep. ex P.F.Stevens
 Calophyllum chapelieri Drake
 Calophyllum clemensiorum P.F.Stevens
 Calophyllum collinum P.F.Stevens
 Calophyllum comorense H.Perrier
 Calophyllum complanatum P.F.Stevens
 Calophyllum confertum P.F.Stevens
 Calophyllum confusum P.F.Stevens
 Calophyllum cordato-oblongum Thwaites
 Calophyllum coriaceum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum costatum F.M.Bailey
 Calophyllum costulatum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum cucullatum Merr.
 Calophyllum cuneifolium Thwaites
 Calophyllum dasypodium Miq.
 Calophyllum depressinervosum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum dioscurii P.F.Stevens
 Calophyllum dispar P.F.Stevens
 Calophyllum dongnaiense Pierre
 Calophyllum drouhardii H.Perrier
 Calophyllum dryobalanoides Pierre
 Calophyllum echinatum P.F.Stevens
 Calophyllum elegans Ridl.
 Calophyllum enervosum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum eputamen P.F.Stevens
 Calophyllum euryphyllum Lauterb.
 Calophyllum exiticostatum P.F.Stevens
 Calophyllum ferrugineum Ridl.
 Calophyllum fibrosum P.F.Stevens
 Calophyllum flavoramulum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum fraseri M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum garcinioides P.F.Stevens
 Calophyllum glaucescens Ridl.
 Calophyllum goniocarpum P.F.Stevens
 Calophyllum gracilipes Merr.
 Calophyllum gracillimum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum grandiflorum J.J.Sm.
 Calophyllum griseum P.F.Stevens
 Calophyllum havilandii P.F.Stevens
 Calophyllum heterophyllum P.F.Stevens
 Calophyllum hirasimum P.F.Stevens
 Calophyllum hosei Ridl.
 Calophyllum humbertii P.F.Stevens
 Calophyllum incumbens P.F.Stevens
 Calophyllum inophyllum L.
 Calophyllum insularum P.F.Stevens
 Calophyllum lanigerum Miq.
 Calophyllum lankaensis Kosterm.
 Calophyllum laticostatum P.F.Stevens
 Calophyllum laxiflorum Drake
 Calophyllum leleanii P.F.Stevens
 Calophyllum leptocladum A.C.Sm. & S.P.Darwin
 Calophyllum leucocarpum A.C.Sm.
 Calophyllum lineare Kosterm.
 Calophyllum lingulatum P.F.Stevens
 Calophyllum lonchophyllum O.Schwarz
 Calophyllum longifolium Willd.
 Calophyllum lowei Planch. & Triana
 Calophyllum macrocarpum Hook.f.
 Calophyllum macrophyllum Scheff.
 Calophyllum membranaceum Gardner & Champ.
 Calophyllum mesoamericanum Vela Díaz
 Calophyllum milvum P.F.Stevens
 Calophyllum molle King
 Calophyllum moonii Wight
 Calophyllum morobensis P.F.Stevens
 Calophyllum mukunense P.F.Stevens
 Calophyllum multitudinis P.F.Stevens
 Calophyllum neoebudicum Guillaumin
 Calophyllum nodosum Vesque
 Calophyllum novoguineense Kaneh. & Hatus.
 Calophyllum nubicola D'Arcy & R.C.Keating
 Calophyllum obliquinervium Merr.
 Calophyllum obscurum P.F.Stevens
 Calophyllum oliganthum Merr.
 Calophyllum pachyphyllum Planch. & Triana
 Calophyllum paniculatum P.F.Stevens
 Calophyllum papuanum Lauterb.
 Calophyllum parkeri C.E.C.Fisch.
 Calophyllum parviflorum Bojer ex Baker
 Calophyllum parvifolium Choisy
 Calophyllum pascalianum B.R.Ramesh, Ayyappan & De Franceschi
 Calophyllum pauciflorum A.C.Sm.
 Calophyllum peekelii Lauterb.
 Calophyllum pelewense P.F.Stevens
 Calophyllum pentapetalum (Blanco) Merr.
 Calophyllum persimile P.F.Stevens
 Calophyllum pervillei Drake
 Calophyllum piluliferum P.F.Stevens
 Calophyllum pinetorum Bisse
 Calophyllum pisiferum Planch. & Triana
 Calophyllum poilanei Gagnep. ex P.F.Stevens
 Calophyllum polyanthum Wall. ex Choisy
 Calophyllum praetermissum P.F.Stevens
 Calophyllum pubescens Vela Díaz
 Calophyllum pulcherrimum Wall. ex Choisy
 Calophyllum pyriforme P.F.Stevens
 Calophyllum recedens Jum. & H.Perrier
 Calophyllum recurvatum P.F.Stevens
 Calophyllum rigidulum P.F.Stevens
 Calophyllum rigidum Miq.
 Calophyllum rivulare Bisse
 Calophyllum robustum P.F.Stevens
 Calophyllum roseocostatum P.F.Stevens
 Calophyllum rotundifolium Ridl.
 Calophyllum rubiginosum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum rufigemmatum Hend. & Wyatt-Sm. ex P.F.Stevens
 Calophyllum rufinerve Kaneh. & Hatus.
 Calophyllum rugosum P.F.Stevens
 Calophyllum rupicola Ridl.
 Calophyllum sakarium P.F.Stevens
 Calophyllum savannarum A.C.Sm.
 Calophyllum sclerophyllum Vesque
 Calophyllum scriblitifolium M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum sil Lauterb.
 Calophyllum soulattri Burm.f.
 Calophyllum stipitatum P.F.Stevens
 Calophyllum streimannii P.F.Stevens
 Calophyllum suberosum P.F.Stevens
 Calophyllum subhorizontale M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum subsessile King
 Calophyllum sundaicum P.F.Stevens
 Calophyllum symingtonianum M.R.Hend. & Wyatt-Sm.
 Calophyllum tacamahaca Willd.
 Calophyllum tetrapterum Miq.
 Calophyllum teysmannii Miq.
 Calophyllum thorelii Pierre
 Calophyllum thuriferum Poepp.
 Calophyllum thwaitesii Planch. & Triana
 Calophyllum tomentosum Wight
 Calophyllum touranense Gagnep. ex P.F.Stevens
 Calophyllum tournanense Gagnep. ex P.F.Stevens
 Calophyllum trachycaule Lauterb.
 Calophyllum trapezifolium Thwaites
 Calophyllum undulatum P.F.Stevens
 Calophyllum utile Bisse
 Calophyllum vanoverberghii Merr.
 Calophyllum venulosum Zoll.
 Calophyllum vergens P.F.Stevens
 Calophyllum vernicosum P.F.Stevens
 Calophyllum verticillatum P.F.Stevens
 Calophyllum vexans P.F.Stevens
 Calophyllum vitiense Turrill
 Calophyllum waliense P.F.Stevens
 Calophyllum walkeri Wight
 Calophyllum wallichianum Planch. & Triana
 Calophyllum whitfordii Merr.
 Calophyllum woodii P.F.Stevens

Izvori

Kalofilumovke

Kalofilum


King Rat es una película de 1965 ambientada en la Segunda Guerra Mundial, adaptada de la novela de James Clavell (King Rat, 1962). La película fue dirigida por Bryan Forbes, y protagonizada por George Segal (como Cabo King, del ejército USA) y James Fox (Teniente Peter Marlowe, de la RAF), actuando como prisioneros en un campo de concentración japonés en las cercanías de Singapur. Otros actores son John Mills (como coronel Georges Smedley-Taylor) y Tom Courtenay (teniente Robin Grey, como jefe de policía interna).

Tanto la película como la novela podrán traducirse, por su doble sentido, como "El Rey de las ratas", tal como aparece en algunas bibliografías y filmografías.

Argumento
El cabo King es un ser extraño en el campo de prisioneros japonés. Siendo uno de los pocos soldados norteamericanos en el lugar (casi todos son británicos), tiene montado un negocio de mercado negro que le garantiza un elevado nivel de vida. Mientras tanto, el resto de los prisioneros luchan por sobrevivir en un lugar lleno de penurias y enfermedades.

En el desarrollo de sus actividades sumergidas, el Cabo King recluta los servicios de un británico de clase social alta (James Fox en el papel del teniente de la RAF, P. Marlowe) para actuar como traductor, pues domina la lengua indígena del lugar. A medida que trascurre la película, y ambos personajes se van conociendo, Marlowe siente aprecio y admiración por el norteamericano. Sin embargo, el cabo King, aún le respeta, actúa de forma ambigua. Cuando Marlowe sufre un accidente en el brazo, King le consigue los medicamentos necesarios para que no pierda el brazo por Gangrena,pero no está claro si lo hace por amistad o interés, pues el inglés conoce dónde el otro esconde su bien más preciado.

De otro lado, el cabo King tiene mala relación con el resto de británicos, supuestamente no de clase alta, como el jefe de policía u otros personajes, aspecto que influye en que muchos quieran la ruina personal del cabo King. No obstante, no lo consiguen.

Entre tramas y robos de comida, trascurre la película, hasta que la guerra termina. Más tarde, un paracaidista británico (Richard Dawson) aparece en el campo y desarma a los últimos guardias japoneses. Tras este hecho, que en un principio no se festeja por el impacto del momento, todos los presos celebran la liberación, excepto el cabo King. Se da cuenta de que ya no es imprescindible y, por tanto, ya sólo es un cabo sin poder sobre los oficiales y demás. Incluso algunos de los prisioneros intentan ajustar cuentas con él. Finalmente, el cabo King es recogido por el ejército de los EE.UU. y trasladado, sin despedirse previamente del teniente Marlowe.

Como anécdota indicar que el cabo King pertenece a la 34º División de Infantería de los EE.UU. Sin embargo, esa división sirvió en Europa durante la Segunda Guerra Mundial. Parece que los productores de la película debieron de confundirse con la 36º División, pues es cierto que la compañía 131 de artillería del 2º Batallón de esa división sí fue capturada por los japoneses en Java, allá por marzo de 1942.

Referencias

Enlaces externos

 King Rat en Rotten Tomatoes

Películas basadas en novelas
Películas sobre la Segunda Guerra Mundial
Películas dirigidas por Bryan Forbes
Películas de 1965
Películas de Estados Unidos
Películas en inglés
Películas con música de John Barry

King Rat


Events
January 1 – "At length the fleeting Year is o'er", a setting by William Boyce of an ode by William Whitehead, receives its first public performance, at St James's Palace in London, England.
January 2 – The funeral of Sigismund von Schrattenbach, Archbishop of Salzburg, is the occasion for the first performance of Michael Haydn's Missa pro defunctis Archespiscopo.
March 13 – Florian Leopold Gassmann replaces Georg Reutter II as Hofkapellmeister to the court of Emperor Joseph II in Vienna.
June 5 – Carl Ditters von Dittersdorf is ennobled by Empress Maria Theresa.
date unknown
Carl Stamitz is resident composer at Versailles.
Dr Charles Burney visits Johann Baptist Wanhal in Vienna.
Ignaz Pleyel becomes a pupil of Joseph Haydn.
 Opéra flamand is established in Brussels.

Classical music
Johann Christian Bach – Symphonie Concertante in G C32
Luigi Boccherini
6 String Quintets, G.277-282 (Op.13)
6 String Trios, G.95-100 (Op.14)
6 String Quartets G. 177-182 (Op. 15)
6 Cello Sonatas
Christian Cannabich – Symphony No. 50 in D minor
Giovanni Battista Cirri – 8 Duets for 2 Cellos, Op. 8
Maria Rosa Coccia – 6 Harpsichord Sonatas, Op.1
Giovanni Battista Costanzi – Cello Concerto in D major (originally attributed to J. Haydn as Hob.VIIb:4)
Johann Christian Fischer – Oboe Concerto No.1 in C major
Florian Leopold Gassmann
La Betulia Liberata (oratorio)
6 Quintets, Op. 2
 François Joseph Gossec – Symphony 'de Chasse', RH 41
Joseph Haydn
Baryton Trio No. 76 in C major, Hob.XI:76
Flötenuhr in C major, Hob.XIX:10
Flötenuhr in C major, Hob.XIX:16
Mass in G major, Hob.XXII:6
Symphony 44 "Trauer"
Symphony 45 "Farewell"
Symphony 46
Symphony 47 "Palindrome"
String Quartets, Op. 20
 Guillaume Lasceux – Magnificat in F major
 Gabriele Leone –  6 Duos pour deux violons qui peuvent se jouer sur la mandoline et sur le pardessus (6 Duets for two violins that can be played on the mandolin and on the descant viol)
 Andrea Luchesi – 6 Sonatas for harpsichord and violin Op. 1
Wolfgang Amadeus Mozart
Grabmusik, K.42/35a
Church Sonata in E-flat major, K.67/41h
Kyrie in G major, K.89/73k
20 Minuets, K.103/61d
Symphony No.15 in G major, K.124
Litaniae de venerabili altaris sacramento, K.125
Regina coeli in B-flat major, K.127
Symphonies 16-21, K. 128-130, 132-134
Divertimenti K. 136–138 "Salzburg Symphonies"
Wie unglücklich bin ich nit, K.147/125g
String Quartet No.2 in D major, K.155/134a
String Quartet No.4 in C major, K.157
6 Minuets, K.164/130a
Die Mailänder Quartette K. Anh 210–213
James Nares – 6 Fugues with Introductory Voluntary's for the Organ or Harpsichord
Giovanni Paisiello – Requiem for Gennara di Borbone
Stephen Paxton – 6 Solos for the cello, Op. 1
Franz Xaver RIchter – 6 String Quartets, Op. 5
Giovanni Battista Sammartini – Symphony in A major, J-C 60
Carl Stamitz – 6 Symphonies, Op. 9

Opera
Pasquale Anfossi –Alessandro nelle Indie
Johann Christian Bach
Endimione
Temistocle
 Domenico Cimarosa – Le stravaganze del conte
Wolfgang Amadeus Mozart
Il sogno di Scipione
Lucio Silla
 Giovanni Paisiello
 La Semiramide in villa, R.1.31
 La Dardané, R.1.33
 Gli amanti comici, R.1.34
 Tommaso Traetta – Antigona

Popular music
Rev. William Leeves & Lady Anne Barnard – "Auld Robin Gray"

Methods and theory writings

 Michel Corrette – Nouvelle méthode pour apprendre à jouer la Mandoline
 Louis-Joseph Francoeur – Diapason général de tous les instrumens à vent
 Raparlier – Principes de musique
 Johann Karl Gustav Wernich – Versuch einer richtigen Lehrart die Harfe zu spielen

Births
January 4 – Anton Friedrich Justus Thibaut, musician (died 1840)
February 26 – Kaspar Fürstenau, flautist (died 1819)
March 17 – Stephen Jenks, musician (died 1856)
March 30 – Johann Wilhelm Wilms, composer (died 1847)
April 1 – Ignaz Franz von Mosel, composer and conductor (died 1844)
April 25 – Louis Deland, actor, singer and dancer (died 1823)
May 1 – Jacques-Michel Hurel de Lamare, cellist (died 1823)
May 2 – Friedrich von Hardenberg, librettist and poet (died 1801)
June 10 – Greta Naterberg, folk singer (d. 1818)
June 12 – Franz Cramer, violinist (died 1848)
July 15 – Lucile Grétry, French composer (died 1790)
August 26 – Maria Frances Parke, composer (died 1822)
September 3 – Nicola Tacchinardi, cellist and operatic tenor (died 1859)
September 27 – Antonio Casimir Cartellieri, Polish-Austrian composer (died 1807)
October 4 – Francois-Louis Perne, composer (died 1832)
November 10– Johann Nepomuk Kaňka, composer (died 1865)
November 18 – Prince of Prussia Louis Ferdinand, composer and prince (died 1806)
December 8 – Prince Joseph Franz Maximilian Lobkowitz, patron of Beethoven (died 1816)
unknown date – Cyrill Demian, piano and organ maker (died 1847)

Deaths
February 13 – Pierre-Claude Foucquet, organist and harpsichordist (born 1694)
March – Francesco Carattoli, operatic bass (born )
March 11 – Georg Reutter II, composer (born 1708)
April 19 – Johann Peter Kellner, organist and composer (born 1705)
April 22 – Marie Favart, opera singer, actress and dancer (born 1727)
May 6 – Edmund Pascha, organist and composer (born 1714)
June 15 – Claude Daquin, composer and organist (born 1694)
August 21 – Alessandro Felici, Italian composer (born 1742)
October 8 – Jean-Joseph de Mondonville, violinist and composer (born 1711)
Panna Cinka, violinist (born 1711)

References

18th century in music
Music by year

1772 in music


Le swing criollo, ou swing créole, est un genre musical et une danse ayant émergé au Costa Rica.

Histoire
le swing criollo est un genre qui a commencé à prendre forme dans les années 1960, à la suite de la fusion du swing américain et de la cumbia colombienne. Dans les années 1970, il était déjà très populaire et les danseurs connus de la Vieja Guardia attiraient l'attention dans les salles de danse de San José ; cependant, il était considéré comme vulgaire et inhérent à la racaille, au point que dans certaines salles de danse, des panneaux avertissaient clairement : « La danse swing est interdite » (). Quarante ans plus tard, un décret exécutif considère, entre autres vertus, que « cette expression de danse s'est développée et adaptée au goût général, jusqu'à s'imposer dans presque toutes les couches de la société costaricienne ». Cette danse devient populaire dans toutes les classes sociales et constitue désormais une référence pour la danse populaire costaricienne. Le rythme lui-même est arrivé au Costa Rica par l'intermédiaire de camionneurs traversant l'Amérique centrale.

Shows et émissions
En 2003, un documentaire intitulé  est réalisé, prêté par Latica de Película pour être distribué par Televisión América Latina (TAL) et dirigé par Gabriela Hernández.

En 2010, La Cuna del Swing de Ligia Torijano présente au Teatro Nacional un spectacle exclusivement consacré au swing criollo. Avec la présentation de l'œuvre intitulée , les artistes ont voulu raconter au public la véritable histoire de cette danse populaire. En , l'émission  par La Cuna del Swing de Ligia Torijano, qui est présenté comme un hommage à la vieille école de danseurs sous la production générale de Ligia Torijano et écrit et réalisé par Mario Alberto Cañas.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .
 .

Swing criollo
Musique costaricienne

Swing criollo


الملابس اليومية المعتادة في اليابان هي مثل الملابس الغربية، كالسراويل والقمصان. لكن يشير مصطلح الملابس اليابانية بشكل كبير الملابس التقليدية التي نادرا ما تلاحظ في الحياة اليومية.

الملابس التقليدية اليابانية
أشهر الملابس اليابانية التقليدية هو الكيمونو بمختلف أنواعه.
فيما يلي قائمة للملابس اليابانية التقليدية.

ملابس للجسم
 إيروموجي : نوع من أنواع الكيمونو.
 تسوكيساغه : نوع من أنواع الكيمونو.
 فوريسوده : نوع من أنواع الكيمونو.
 هاكاما : لباس للنصف السفلي من الجسم.
 هاوري : لباس رسمي فوق الكيمونو طويل بأكمام قصيرة.
 هوومونغي : أحد أنواع الكيمونو المعروف بنقوشه ورسومه.
 يوكاتا : عادة ما تلبس في فصل الصيف.

جوارب
 تابي : جورب ياباني تقليدي بارتفاع إلى كاحل القدم وفاصل بين أصبع الإبهام والأصابع الأربعة الأخرى.

أحذية
 زوري : نوع من أنواع الصنادل اليابانية تصنع من قش الرز أو ألياف النباتات الأخرى.
 غيتا : نوع من أنواع ألبسة القدم اليابانية التي تشبه إلى حد كبير القبقاب.
 واراجي : نوع من الصنادل المصنوعة من حبال القش.

أخرى
 كانزاشي : هي حلية للشعر تستخدم في تصفيف الشعر التقليدي.

ملابس يابانية حديثة
 غاكوران : الزي المدرسي لطلاب المرحلة المتوسطة والعليا في المدارس اليابانية.
 سايلر فوكو :اللباس المدرسي التقليدي في اليابان والذي يرتديه طالبات المرحلتين المتوسطة والثانوية.

مراجع

ملابس يابانية


Qinghaichara, monotipski rod parožina nekada svrstavan u porodicu Aclistocharaceae. Nema živih predstavnika, a jedina fosilna vrsta je Qinghaichara longiconica G.D.Yang †.

Qinghaichara ovalis G.D.Yang, 1983 † sinonim je za Nitellopsis ovalis (G.D.Yang) M.Feist & N.Grambast-Fessard, 1991 .

Izvori

Charophyceae

Qinghaichara


Ngozi Onwurah, née en 1966, est une réalisatrice, productrice, mannequin et conférencière britanno-nigériane. Elle est surtout connue en tant que cinéaste, notamment pour son film autobiographique The Body Beautiful diffusé en 1991 et son premier long métrage, Welcome II the Terrordome, diffusé en 1994. Son œuvre est souvent entre réalité et fiction et reflète le racisme enduré par la diaspora africaine.

Biographie
Ngozi Onwurah est née en 1966 au Nigeria d'un père nigérian et d'une mère britannique blanche, Madge Onwurah. Elle a deux frères et sœurs, Simon Onwurah et Chi Onwurah, cette dernière étant devenue une députée travailliste britannique. Lorsqu'ils sont encore enfants, la mère d'Onwurah est contrainte de fuir le Nigeria avec ses enfants afin d'échapper à la guerre civile nigériane du Biafra. Le père reste sur place pour combattre. Ils se réfugient en Angleterre. La famille s'installe à Newcastle dans un quartier ouvrier assez pauvre, où, à l'époque, il n'y a pas d'autres Noirs, à part sa sœur et son frère. Ngozi Onwurah, comme sa fratrie, subissent des abus sociaux et des dicriminations ou injures racistes, découlant de leur identité biraciale et de l'absence de leur père. Pour autant, Ngozi Onwurah réussit à s'affirmer et entame des études de cinéma à la Saint Martin's School of Art de Londres. Puis elle suit un cursus de trois ans et obtient un diplôme de réalisatrice à la National Film and Television School de Beaconsfield. Elle est aussi remarqué pour son allure et travaille comme mannequin de mode dans les années 1980, durant ses études.

Elle se lance dans la réalisation de courts métrages (les premiers tournages étant effectués alors qu'elle étudie encore à la Saint Martin's School of Art), en particulier Coffee Colored Children, sorti en 1988. Ce court métrage explore certains de ses sentiments intérieurs liés à son enfance et est issue aussi de discussions avec son frère et sa sœur. Ce film montre des enfants métis victimes de harcèlement racial, de discrimination et d'isolement en raison de leur couleur de peau. Deux enfants, un garçon et une fille, sont présentés dans le film et on les voit par exemple se poudrer le visage avec une solution de nettoyage de peau et se frotter la peau à vif afin de se débarrasser de la haine de soi qu'ils ressentent à cause de leur couleur de peau foncée. Coffee Colored Children aborde l'idée d'une société prétendument devenue un « melting pot » et la remet en question. Un des courts métrages suivants, Fruits of Fear, sorti en 1990, est consacré à l'apartheid en Afrique du Sud. Il est réalisé pour encourager les consommateurs britanniques à boycotter les produits sud-africains, dans le cadre d'une campagne visant à renforcer ce boycott. And Still I Rise, sorti en 1991, nommé d'après un poème de Maya Angelou et inspiré par celui-ci, explore les représentations des femmes noires et de leur sexualité dans les médias, et des effets de ces représentations sur la vie de ces femmes.

Une autre de ses réalissations marquantes est The Body Beautiful, autre court métrage sorti cette même année 1991. Ce film est une œuvre autobiographique, bien qu'incluant des scènes fictionnelles. Il met en scène Ngozi elle-même et sa mère, Madge Onwurah. Puis elle réalise un des premiers longs métrages dirigés au Royaume-Uni par une femme noire, Welcome II the Terrordome sorti en 1994. Critiqué à l'époque par une bonne partie de la presse britannique ou américaine pour sa vision très dure des relations interraciales au sein des sociétés anglo-saxonnes, jugé excessif et «colérique», ce film est devenu incontournable et, avec le recul surprend par sa sincérité.

Dans les années 1990, plusieurs de ses courts métrages sont primés en festival, tel Coffee Colored Children qui reçoit le Golden Gate Award, au Festival international du film de San Francisco en 1990, ou The Body Beautiful, déclaré meilleur court métrage au Festival international du film de Melbourne  l'année suivante et primé au Festival du film de New York, toujours en 1991, ou encore Flight of the Swan récompensé d'un Gold Hugo au Festival international du film de Chicago en 1992.

Shoot The Messenger, sorti en 2006, traite sous un ton sarcastique de la façon dont le racisme se vit quelquefois, de façon assez paradoxale, au sein de la diaspora noire elle-même. Cette réalisation reçoit le Prix Italia 2006.

Principales réalisations cinématographiques

Références

Liens externes

Productrice nigériane de cinéma
Réalisatrice nigériane
Productrice de télévision
Naissance en 1966

Ngozi Onwurah


Theophil Eugen Anton von Podbielski (né le  à Cöpenick et mort le  à Berlin) est un général de cavalerie prussien, président du Comité général d'artillerie, membre de la Commission de défense de l'État et premier conservateur de l'École combinée d'artillerie et du génie de Berlin.

Biographie

Origine
Il est issu de la famille noble Podbielski. Ses parents sont le lieutenant-colonel prussien Anton von Podbielski (1780-1841) et sa femme Johanna Eleonore, née  (1787-1869).

Carrière militaire
Podbielski étudie au lycée de Sulechów et à l'académie de chevalerie de Liegnitz. Le 1er mai 1831, il entre au  d'uhlans de l'armée prussienne. Il est promu le 9 février 1833 sous-lieutenant après avoir réussi l'examen "avec la plus haute mention". Il a alors à peine 19 ans. De 1836 à 1839, Podbielski est diplômé de l'École générale de guerre. En 1841, il est nommé adjudant du  de cavalerie. En 1855 il est nommé major à l'état-major du  en tant que major et le 12 janvier 1858, il commande le  de hussards. En 1859, il est promu au grade de lieutenant-colonel et en 1861 au grade de colonel, Podbielski reçoit en mars 1863 une promotion simultanée au grade de général de division commandant de la  de cavalerie. En décembre 1863, il devient haut quartier-maître du maréchal Frédéric von Wrangel dans l'armée prussienne du Schleswig-Holstein, qui jouera plus tard un rôle dans la guerre des Duchés. Podbielski est resté dans les  en tant que chef d'état-major jusqu'en 1865, date à laquelle il devient général de division et en 1866 directeur du département général de la guerre au ministère de la Guerre.

Pendant la guerre austro-prussienne, Podbielski est quartier-maître général de l'armée et reçoit le 18 septembre 1866 l'Ordre Pour le Mérite. Après la conclusion de la paix, il retourne au département de la guerre, devient lieutenant général en 1867 et rend de grands services dans la réorganisation de l'armée dans la Confédération de l'Allemagne du Nord. Parallèlement, il participe aux travaux du Bundesrat et du Reichstag.

Pendant la guerre franco-prussienne, Podbielski est de nouveau nommé quartier-maître général de l'armée. Ses dépêches du théâtre de guerre ont une valeur historique. Pour ses services dans cette guerre, il reçoit une dotation de 100 000 thalers ainsi que les feuilles de chêne de l'ordre Pour le Mérite. En 1872, Podbielski est nommé  et en 1873 général de cavalerie. Sous la direction de Podbielski, l'artillerie enregistre la séparation de l'artillerie de campagne et de l' ainsi que le réarmement de l'artillerie de campagne.

En 1889, le  d'artillerie de campagne reçoit son nom.

Famille
Podbielski épouse le 28 avril 1843 au manoir de Dallmin () Agnes von Jagow (1823–1887). Le mariage donne naissance à :

 Victor (1844–1916) ministre d'État et lieutenant général marié avec Margarete von Twardowski (1869–1951)
 Agnes (1846–1896) mariée avec Hermann Ludwig von Wartensleben (1826–1921), général de cavalerie prussien
 Olga Elisabeth (1842–1880) mariée avec Hugo von Balluseck (1830–1892), général de division prussien
 Elisabeth (née en 1849) mariée avec Michael von Szymonski (1844–1922), général de division
 Claire (née en 1850)
 Walli Cecilia Thekla (née en 1860)

Bibliographie
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser. Alter Adel und Briefadel 1928, Verlag Justus Perthes, Gotha 1928, S. 452

 Acta Borussica, Protokolle des Preußischen Staatsministeriums. Band 6 II, S. 690. (Online).
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 7, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1939], DNB 367632829, S. 397–400, Nr. 2360.

Références

Liens externes

Général prussien de cavalerie
Personnalité prussienne de la guerre austro-prussienne
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Grand-croix de l'ordre de l'Aigle rouge
Chevalier de l'ordre Pour le Mérite avec feuilles de chêne
Naissance en octobre 1814
Naissance à Berlin
Décès en octobre 1879
Décès à Berlin
Décès à 65 ans

Theophil von Podbielski


Klemencija od Bigorre (francuski Clémence, katalonski Clemència; o. 1036. – ?) bila je francuska plemkinja koja je postala grofica Urgella udajom.

Bila je kći grofa Bernarda II. od Bigorre i njegove supruge Klemencije te polusestra grofice Beatrice. Rođena je oko 1036.

Udala se za grofa Urgella, Don Ermengola III., kao njegova druga (ili prva?) žena te je moguće da je bila majka grofa Ermengola IV. i kraljice Izabele. Isto tako, ona i njezin muž navodno su bili roditelji Ramona, Vilima, Berenguera i Sanče.

Izvori

Grofovi Urgella

Klemencija od Bigorre


A ponte de Blackfriars Railway é uma ponte ferroviária que atravessa o rio Tamisa em Londres, entre a Blackfriars Bridge e a Millennium Bridge.

Houve duas estruturas com este nome; o primeiro foi inaugurado em 1864 em um projeto de Joseph Cubitt para a London, Chatham and Dover Railway. Após o estabelecimento da Ferrovia do Sul em 1924, os trens intermunicipais e europeus terminaram na Estação Waterloo e a Estação de São Paulo tornou-se uma estação local, de modo que a ponte tornou-se cada vez menos usada. Como suas estruturas se enfraqueceram ao longo do tempo e já não aguentava mais o trânsito dos trens modernos, em 1985 a estrutura metálica foi retirada e os pilares de sustentação foram mantidos.

A segunda ponte, construída ao lado da demolida, foi originalmente chamada de St Paul's Railway Bridge e inaugurada em 1886. Ainda está em uso e foi feito de aço por John Aird & Co. Quando a estação de St Paul mudou seu nome para Blackfriars em 1937, a ponte também mudou de nome.

Blackfriars
Blackfriars
Transportes da Cidade de Londres
Southwark

Ponte ferroviária de Blackfriars


This is a list of places incorporated in the U.S. state of South Dakota as cities. Municipalities in South Dakota can also be incorporated as towns. South Dakota has one incorporated village, Wentworth, Lake County. There are 311 municipalities.

Cities

See also
 List of towns in South Dakota
 List of townships in South Dakota
 List of census-designated places in South Dakota

References

South Dakota, List of cities in
Cities

List of cities in South Dakota


Kamena  je naseljeno mjesto u gradu Mostaru, Federacija Bosne i Hercegovine, BiH.

Povijest

Nakon potpisivanja Daytonskog mirovnog sporazuma izdvojeno je istoimeno naseljeno mjesto koje je pripalo općini Istočni Mostar koja je ušla u sastav Republike Srpske.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 399

 Muslimani - 242
 Hrvati - 155
 ostali, nepoznati i neopredjeljeni  - 2

2013.

Prema popisu iz 2013. godine bilo je bez stanovnika.

Izvori

Naselja u Hercegovačko-neretvanskoj županiji
Mostar

Kamena (Mostar, BiH)


A processor register is a quickly accessible location available to a computer's processor. Registers usually consist of a small amount of fast storage, although some registers have specific hardware functions, and may be read-only or write-only. In computer architecture, registers are typically addressed by mechanisms other than main memory, but may in some cases be assigned a memory address e.g. DEC PDP-10, ICT 1900.

Almost all computers, whether load/store architecture or not, load items of data from a larger memory into registers where they are used for arithmetic operations, bitwise operations, and other operations, and are manipulated or tested by machine instructions. Manipulated items are then often stored back to main memory, either by the same instruction or by a subsequent one. Modern processors use either static or dynamic RAM as main memory, with the latter usually accessed via one or more cache levels.

Processor registers are normally at the top of the memory hierarchy, and provide the fastest way to access data. The term normally refers only to the group of registers that are directly encoded as part of an instruction, as defined by the instruction set. However, modern high-performance CPUs often have duplicates of these "architectural registers" in order to improve performance via register renaming, allowing parallel and speculative execution. Modern x86 design acquired these techniques around 1995 with the releases of Pentium Pro, Cyrix 6x86, Nx586, and AMD K5.

When a computer program accesses the same data repeatedly, this is called locality of reference.  Holding frequently used values in registers can be critical to a program's performance. Register allocation is performed either by a compiler in the code generation phase, or manually by an assembly language programmer.

Size
Registers are normally measured by the number of bits they can hold, for example, an "8-bit register", "32-bit register", "64-bit register", or even more. In some instruction sets, the registers can operate in various modes, breaking down their storage memory into smaller parts (32-bit into four 8-bit ones, for instance) to which multiple data (vector, or one-dimensional array of data) can be loaded and operated upon at the same time. Typically it is implemented by adding extra registers that map their memory into a larger register. Processors that have the ability to execute single instructions on multiple data are called vector processors.

Types

A processor often contains several kinds of registers, which can be classified according to the types of values they can store or the instructions that operate on them:

 User-accessible registers can be read or written by machine instructions. The most common division of user-accessible registers is a division into data registers and address registers.
 s can hold numeric data values such as integer and, in some architectures, floating-point values, as well as characters, small bit arrays and other data. In some older architectures, such as the IBM 704, the IBM 709 and successors, the PDP-1, the PDP-4/PDP-7/PDP-9/PDP-15, the PDP-5/PDP-8, and the HP 2100, a special data register known as the accumulator is used implicitly for many operations.
 s hold addresses and are used by instructions that indirectly access primary memory.
 Some processors contain registers that may only be used to hold an address or only to hold numeric values (in some cases used as an index register whose value is added as an offset from some address); others allow registers to hold either kind of quantity. A wide variety of possible addressing modes, used to specify the effective address of an operand, exist.
 The stack pointer is used to manage the run-time stack. Rarely, other data stacks are addressed by dedicated address registers (see stack machine).
 General-purpose registers (GPRs) can store both data and addresses, i.e., they are combined data/address registers; in some architectures, the register file is unified so that the GPRs can store floating-point numbers as well.
 Status registers hold truth values often used to determine whether some instruction should or should not be executed.
 s (FPRs) store floating-point numbers in many architectures.
 Constant registers hold read-only values such as zero, one, or pi.
  hold data for vector processing done by SIMD instructions (Single Instruction, Multiple Data).
 Special-purpose registers (SPRs) hold some elements of the program state; they usually include the program counter, also called the instruction pointer, and the status register; the program counter and status register might be combined in a program status word (PSW) register. The aforementioned stack pointer is sometimes also included in this group. Embedded microprocessors can also have registers corresponding to specialized hardware elements.
 In some architectures, model-specific registers (also called machine-specific registers) store data and settings related to the processor itself. Because their meanings are attached to the design of a specific processor, they cannot be expected to remain standard between processor generations.
 Memory type range registers (MTRRs)
 Internal registers are not accessible by instructions and are used internally for processor operations.
 The instruction register holds the instruction currently being executed.
 Registers related to fetching information from RAM, a collection of storage registers located on separate chips from the CPU:
 Memory buffer register (MBR), also known as memory data register (MDR)
 Memory address register (MAR)
 Architectural registers are the registers visible to software and are defined by an architecture. They may not correspond to the physical hardware if register renaming is being performed by the underlying hardware.

Hardware registers are similar, but occur outside CPUs.

In some architectures (such as SPARC and MIPS), the first or last register in the integer register file is a pseudo-register in that it is hardwired to always return zero when read (mostly to simplify indexing modes), and it cannot be overwritten. In Alpha, this is also done for the floating-point register file. As a result of this, register files are commonly quoted as having one register more than how many of them are actually usable; for example, 32 registers are quoted when only 31 of them fit within the above definition of a register.

Examples
The following table shows the number of registers in several mainstream CPU architectures. Note that in x86-compatible processors, the stack pointer (ESP) is counted as an integer register, even though there are a limited number of instructions that may be used to operate on its contents. Similar caveats apply to most architectures.

Although all of the below-listed architectures are different, almost all are in a basic arrangement known as the von Neumann architecture, first proposed by the Hungarian-American mathematician John von Neumann. It is also noteworthy that the number of registers on GPUs is much higher than that on CPUs.

Usage
The number of registers available on a processor and the operations that can be performed using those registers has a significant impact on the efficiency of code generated by optimizing compilers. The Strahler number of an expression tree gives the minimum number of registers required to evaluate that expression tree.

See also

 CPU cache
 Register allocation
 Register file
 Shift register

References

Computer architecture
Digital registers
Central processing unit

Processor register


Nurullah Kaya (* 20. Juli 1986 in Batman) ist ein türkischer Fußballspieler, der für Mersin İdman Yurdu spielt.

Karriere
Nurullah Kaya begann mit dem Vereinsfußball in der Jugend von Mersin İdman Yurdu. Im Sommer 2004 bekam er einen Profivertrag, spielte aber für die Reservemannschaft. In der neuen Saison wollte man ihm die Möglichkeit geben, in einer Profi-Liga Spielpraxis zu sammeln. So gab man ihn an den Viertligisten und Partnerverein Mezitlispor ab. Hier wurde er gleich Stammspieler und machte in zwei Spielzeiten 42 Partien. Zur Saison 2006/07 wollte man ihn wieder zu Mersin İdman Yurdu zurück. Mit seinem Verein stieg er in der Saison 2007/08 von der dritthöchsten türkischen Spielklasse in die zweithöchste Spielklasse auf. In der Saison 2010/11 wurde man Meister in der 1. Lig und stieg damit nach 28 Jahren wieder in die höchste türkische Spielklasse auf.

Für die Rückrunde der Spielzeit 2012/13 wurde er an den Zweitligisten Adana Demirspor ausgeliehen. Zum Saisonende kehrte er zu Mersin İY. Dieser Verein hatte in der Zwischenzeit den Klassenerhalt in der Süper Lig verpasste und war damit in die TFF 1. Lig abgestiegen.

Erfolg
 Mit Mersin İdman Yurdu
 Vizemeister der TFF 2. Lig und Aufstieg in die TFF 1. Lig: 2008/09
 Meister der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2010/11
 Playoff-Sieger der TFF 1. Lig und Aufstieg in die Süper Lig: 2013/14

Weblinks

Fußballspieler (Adana Demirspor)
Fußballspieler (Mersin İdman Yurdu)
Fußballspieler (Mezitlispor)
Person (Batman)
Türke
Geboren 1986
Mann

Nurullah Kaya


Pedro Tomás, en catalán Pere Tomàs, llamado doctor strenuus, proficuus et invincibilis (1280 - 1340), filósofo franciscano español del Escotismo, que no debe ser confundido con su homónimo contemporáneo, el carmelita y santo Petrus Thomae, arzobispo de Creta (1305-1366) y uno de los fundadores de la facultad de Teología de Bolonia.

Biografía
Según los críticos puede ser de origen gallego o catalán. Se graduó en teología en Cambridge y  en una fecha imprecisa hizo estudios en París, acaso en 1305. Enseñó Lógica y Filosofía natural entre 1316 y 1332 en el studium solemne del convento de San Nicolás de Barcelona y luego en Aviñón, donde ocupó un cargo apostólico. Entre otras obras, escribió De ente, De formalitatibus, De esse intelligibili, De unitate numeri y Tractatus brevis de modis distinctionum, atribuido erróneamente al aragonés Antoni Andreu, donde expone una teoría sobre los modos de identidad y de distinción en línea con el pensamiento de Duns Escoto. Esta obra ha sido editada por Celia López en 2011 en versión trilingüe (latín, catalán e inglés).

Aunque es considerado un escotista, su pensamiento se orientó progresivamente hacia un Realismo extremo, luego conocido como "formalismo". Junto con los franciscanos Gonzalo de Balboa (†1313), Antonio Andrés (llamado doctor dulcifluus, 1280 - 1320), Álvaro Pelayo (1280-1352) y Guillermo Rubio (†1334), Pedro Tomás fue uno de los más importantes escotistas españoles del .

Notas

Obras
De ente, o De conceptu entis et opus de trascendentibus, Venecia, 1517.
Quaestiones de unitate minori numerali, Salamanca, manuscrito núm. 1881
Quaestiones de ens intelligibile, Salamanca, íd.
Quaestiones super libros physicorum, manuscrito de la Biblioteca Vaticana
Commentaria super multos Aristotelis libros
De formalitatibus
Tractatus brevis de modis distinctionum

Bibliografía
VV. AA., Écrits et lectures médiévales, número 2, monográfico de la revista Atalaya, París: Presses Sorbonne Nouvelle, 1992.

Teólogos de España del siglo XIV
Filósofos de España del siglo XIV
Franciscanos de España del siglo XIV
Escritores en latín

Pedro Tomás


Araklı, Trabzon ilinin bir ilçesidir.

Etimoloji
Mevcut ismin kayıtlara geçmiş en eski formu 15. yüzyıla ait bir Trabzon İmparatorluğu belgesinde "Herakleia" şeklinde ve Sürmene bandonuna bağlı bir köyün adı olarak geçer.

Herakleia isminin 626 yılında Trabzon'da bulunduğu bilinen Doğu Roma İmparatoru Herakleios ile ilgili olduğu düşünülmektedir. Sasani Seferlerinden sonra Sourmaina (Sürmene) yakınlarında Herakleia (Ηρακλεια) adlı yerleşim yerinin kuruluşu gerçekleşmiştir. Bizantolog Anthony Bryer, Herakleios'un 626 yılında tarihi Sürmene yerleşiminde konaklarken eşi Martina'dan olan oğlu Heraklonas'ın burada doğduğunu ve Herakleia isminin de buradan geldiğini iddia etmiştir. 1830-1832 yılları arasında Fransa konsolosu olarak Trabzon'da görev yapan Victor Fontanier ise Araklı'dan Héraclée adıyla bahsetmiştir. Araklı adının Arakale kelimesinden bozularak üretildiği de iddia edilmektedir.

Gerçekte Araklı isimlendirmesi, Trabzon İmparatorluğu'nun son dönemine ait resmi kayıtlarda "Herakleia" olarak görünen köyün adının, Osmanlı döneminde, aynı bölgede yoğunlaşmış şarap ve rakı üretimine de atfen, halk etimolojisi yolu ile "Arak-lı" olarak yakıştırılması ile ortaya çıkmıştır. Dönüştürülen bu ismin kökü olan Arak genel olarak damıtılmış içkileri, özelde ise rakıyı ifade eden Osmanlıca bir terimdir.

Tarihçesi
Doğu Karadeniz'deki diğer yerlerde olduğu gibi Araklı'nın da tarih öncesi arkeolojik çalışmalarla aydınlatılmış değildir. Ancak binyıllar boyunca Doğu-Batı ticaretinin en canlı güzergâhı olan İpek Yolunun Karadeniz'e Ulaştığı toprakların üzerinde kurulmuş olması ticari değerinin yanında askeri ve jeostratejik değerlere sahip olması ilçedeki yerleşimin Trabzon'dan çok sonra olmadığını düşündürtmektedir. Doğu Karadeniz'i Güneyden kuşatan ve savunmasını kolaylaştıran, dağlar Anadolu'ya hükmeden yönetimlerin bölge üzerinde otorite kurmasını, ticari ve sair ilişkilerle bölge kültürünün değiştirilmesini uzun süre engellemiş kendi bildiğince kendine yeterek yaşamayı benimseyen bir insan tipinin oluşmasına neden olmuştur. Hititler döneminde bölgenin madenlerini işleyen halkı Haliblerden maden alındığı, Asurluların Batı İran'dan gelerek bölgeyle sınırlı ticari ilişkilerde bulundukları bilinmektedir.

Bölge ilk sömürgeci ziyaretini MÖ 750 yıllarında Miletliler vasıtasıyla yaşadı. Ancak bu yıllarda Kafkasya üzerinden başlayan Kimmer akınları sebebiyle sömürgeciler bölge yerleşmeye fırsat bulamadılar. Kimmerler'den sonra İskitler, Medler ve Persler kısa süreli hakimiyetleri olmuştur. Trabzon çevresindeki halklardan bunların özelliklerine yaşama biçimlerine yetiştirdikleri karakterlere dair bilgilerden söz eden Ksenefon MÖ 400 yılında Bayburt-Trabzon yolculuğunda bölgenin yerli halkları olan Kolhlar Makronlarla savaşlarını eseri Anabasiste yazar.

Araklı, Trabzon'un doğusunda olup, ilk yerleşim merkezi bugünkü ilçe merkezinin batısında bulunan 'Konakönü' mevkiidir. İlçe, 1916 yılında Rus işgaline uğramış ve 1918 yılında bu işgal sona ermiştir. 1953 yılında Sürmene'den ayrılarak ilçe olmuştur.

Kültür
Araklı'nın 70 km güneyinde bulunan çam ağaçlarıyla kaplı 'Pazarcık' Turizm Bakanlığı'nca turizm merkezi olarak ilan edilmiştir. Pazarcık'a girişte Pazarcık Mağarası bulunmaktadır.  Yeşilyurt Beldesi ve Yılantaş Yaylası'nda her yıl 25 Ağustos'ta şenlikler yapılmaktadır. Araklı Bayburt yolunun Çatak mevkisine 2,5 km mesafede bulunan Asmasu Şelalesi yüksekliği ve su debisi yönünden bölgenin doğal güzelliklerinden biridir. Yeşilyurt'ta, I. Dünya Savaşı'ndan kalma bir şehitlik bulunmaktadır. İlçe merkezine 10 km uzaklıkta Bereketli köyünde 'Acısu' olarak bilinen madensuyu vardır. Ayrıca 55 km uzaklıkta Çörmeler Pilitli'de ve 80 km uzaklıkta Balahor'da madensuyu şifalı olarak bilinmektedir.

Nüfus

Ekonomi

Araklı, 372 km'lik bir alana sahip olup Karatepe silsilesi ile Küçükdere dağ silsilesinin kıyıya kısmen dik olarak inmesinin belli oranda iç kısımlara kadar uzanmasını sağlamıştır. Arazi Yapısının çok engebeli ve dağlık olması tarıma olan ilgiyi azaltmıştır. Tarım sınırı kıyıdan yaklaşık 600 km'ye kadar çıkmaktadır. İlçede yoğun olarak mısır, fındık ve çay üretimi yapılabilmektedir. Bunun yanında önemli olmayan miktarlarda baklagil de yetiştirilmektedir.

İlçede hala geleneksel "Ahır" hayvancılığı devam etmektedir. Etinden, sütünden ve derisinden gereği gibi yararlanma beklentisi ve becerisi oluşamamıştır. Halk daha çok kendi ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik bir hayvan bakıcılığı yapmaktadır. İlçede ve köylerinde toplam 247 adet saf "Jersey" ineği bulunmaktadır, bu rakam, ihtiyaçları karşılamada yetersiz kalmaktadır. Ayrıca 9223 tane de yerli kara inek olduğu ilçe tarım müdürlüğünün verilerinde tespit edilmiştir.

Arıcılık, yavaş yavaş olsa da gelişmektedir. 1650 arıkovanı ile 181 belgeli arıcı yılda 4500 ton bal üretmektedir. Özellikle bölgede üretilen ve "Cifin" denilen çiçeğin özününde karıştığı için "Delibal" olarak adlandırılan bu balın besin değeri yüksek olduğu bilinmektedir.

Denizlerimizde çeşitli sebeplerden meydana gelen verimsizlik denize kıyısı olan ilçemiz içinde olumsuzluklar oluşturmuştur. Bunun yanında bilinçsiz avlanma neticesinde ilçe deniz kıyısında olmasına rağmen yeterli oranda balık tüketememektedir. Ancak son yıllarda Sahil Güvenlik teşkilatının kurulması, bu tür avlanmaları ve balık nesillerinin tükenmesini önleyici uygulamaları başlatmıştır

Turizm
İlçemiz sınırları içerisinde bulunan Pazarcık mevkiinin Turizm bakanlığınca birinci dereceden turizm bölgesi ilan edilmesinin ardından bölgeye olan ilgi daha da artmıştır. Her yıl gerek Trabzon'un yerli halkı gerek komşu illerden bölgeye yoğun olarak ziyaretçi gelmektedir.

Özellikle şehir dışında yaşayan Trabzon halkının en fazla rağbet ettiği alan Pazarcık olmaktadır. Gösterilen bu yoğun ilgiye paralel olarak bölgede konaklama ve benzeri temel ihtiyaçları karşılayacak yeni tesisler inşa edilmiştir. Böylece yeni istihdam alanları oluşturulmuştur. Yayla turizmi artık Araklı halkı için yeni bir ekonomik canlılık kaynağı olmaya başlamıştır. Geldiğimiz aşamada çok büyük etkisi olmamakla birlikte yayla turizmi hızla gelişmektedir.

Ayrıca Araklı'dan Trabzon istikametine doğru yaklaşık 3 km uzakta tarihi Kalecik Kalesi bulunmaktadır ki kale Canayer Kalesi'nin bir uzantısıdır.

Spor
Araklıspor, 3. lig 2. grupta oynayan bir futbol takımıdır. Araklıspor, Trabzon'un ilçelerinden Araklı'nın takımıdır. Renkleri yeşil-siyahtır. Daha önce 2000-2001 sezonunda eski 3. ligde de oynamıştır. 2001-2003 arasında yeniden Trabzon Amatör Ligi'nde oynadıktan sonra yeniden 3. lige (4. kademe) dönmüştür.

Kendi grubunda lider olan Araklıspor 2006-2007 sezonunda 15 Nisan 2007 Pazar günü kendi sahasında konuk ettiği Bulancakspor'la 1-1 berabere kalarak, 2. Lig B kategorisine çıkmayı garantilemiştir.

Ayrıca 2006-2007 sezonunda Türkiye'nin tek, Avrupa'nın ise 7 yenilgisiz takımından biri olmayı başarmıştır.

22 Aralık 2007 tarihinden itibaren teknik direktörlüğünü sona erdi Mesut Demiroviç yürütmektedir. Boşnak teknik adam Mesut Demiroviç, 20.05.2008 tarihinden itibaren Araklıspor teknik direktörlüğünü bırakmıştır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Araklı YerelNET sayfası
Araklı Kaymakamlığı Resmi İnternet Sitesi
Araklı Belediyesi Resmi İnternet Sitesi

Araklı


(abreviado como ChemPhysChem) es una revista científica revisada por pares que publica artículos sobre química física. La revista pertenece a la 'Editorial Union of Chemical Societies (EUChemSoc), una organización que agrupa a 14 sociedades europeas de química pertenecientes a diversos países.

De acuerdo con el , el factor de impacto de esta revista era 3,419 en 2014. Los directores de publicación son Frans C. De Schryve (Katholieke Universiteit Leuven, Bélgica) y James T. Hynes (Escuela Normal Superior de París, Francia).

La revista Single Molecules , publicada de forma independiente desde el año 2000 a 2002, se ha incorporado a ChemPhysChem en 2003.

Referencias

Revistas de química
Revistas publicadas por John Wiley & Sons
Revistas científicas en inglés
Revistas científicas de Alemania
Publicaciones fundadas en 2000
Fisicoquímica

ChemPhysChem


Carl Ludwig Kirmse (* 4. Mai 1888 in Frankfurt am Main; † 14. April 1982 in Ramsau bei Berchtesgaden) war ein deutscher Filmarchitekt mit vier Jahrzehnten Schaffensperiode.

Leben und Wirken
Kirmse hatte an der Universität seiner Heimatstadt Frankfurt Architektur und Kunstgeschichte studiert. An einer Frankfurter Kunstschule, in Darmstadt und am Polytechnikum Zürich ließ er sich fortbilden. In der Folgezeit arbeitete Kirmse zunächst als Architekt im Hochbau und als Innenarchitekt. In diesem Bereich sorgte er für die Ausgestaltung von Villen, Hotels und Überseeschiffen.

Nach seinem Kriegsdienst stieß Kirmse 1919 zur Produktionsfirma Decla, arbeitete anschließend unter anderem für die Terra und die UFA. Kirmse war bis Ausbruch des Zweiten Weltkriegs einer der bestbeschäftigten Filmarchitekten Deutschlands, er entwarf sowohl die Szenenbilder für Melodramen und Abenteuergeschichten als auch für musikalische Komödien und Kriminalstoffe. Dabei handelte es sich bis Mitte der 30er Jahre vorwiegend um wenig anspruchsvolle, zweitrangige Filmproduktionen. Mit Kurt Bernhardts Romanverfilmung Die Waise von Lowood und Asta Nielsens Dirnentragödie war Carl Kirmse in jenen Jahren auch an zwei ambitionierten Produktionen beteiligt. Ab 1934 stattete Kirmse auch regelmäßig Heimatfilme aus, ein Genre, auf das er sich in den 50er Jahren spezialisierte, als er die Kulissen von sämtlichen Werken dieser Gattung des Münchner Filmproduzenten und Ganghofer-Spezialisten Peter Ostermayr entwarf. 1959 zog sich Kirmse 71-jährig vom Film zurück.

Filmografie

Literatur
 Kay Weniger: Das große Personenlexikon des Films. Die Schauspieler, Regisseure, Kameraleute, Produzenten, Komponisten, Drehbuchautoren, Filmarchitekten, Ausstatter, Kostümbildner, Cutter, Tontechniker, Maskenbildner und Special Effects Designer des 20. Jahrhunderts. Band 4: H – L. Botho Höfer – Richard Lester. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2001, ISBN 3-89602-340-3, S. 396.

Weblinks

Szenenbildner
Person (Stummfilm)
Deutscher
Geboren 1888
Gestorben 1982
Mann

Carl L. Kirmse


Birr er valutaen i Etiopien. Birr har valutakoden ETB.

Birr
Møntenheder fra Afrika

Etiopiske birr


Arzu Özyiğit (d. 16 Ekim 1972; Tarsus, Mersin) Türkiye kadın millî basketbol takımı eski oyuncusudur. 1,88 metre boyundadır. Arzu Özyiğit, Fenerbahçe ,Galatasaray ve Beşiktaş olmak üzere 3 büyüklerde şampiyonluk yaşamış tek sporcudur. Bunun yanı sıra BOTAŞ forması altında da şampiyonluklar kazanmıştır.

Kulüp Kariyeri
Basketbola 1984 yılında Adana BOTAŞ'ta başlamıştır. İstanbul Üniversitesi, Fenerbahçe, Galatasaray ve en son da 2002 yılında Yunanistan ekibi Panserraikos BC'de oynadıktan sonra yurda geri dönerek; BOTAŞ'ta, 2004-05 sezonu için Beşiktaş'ta ve daha sonra Kocaeli BB Kağıtspor'da oynadı. Fenerbahçe'de oynadığı dönemde takımın kaptanlığını üstlendi. Takımlarıyla toplam 18 şampiyonluk kazandı. Son olarak 2005'te Mersin BB takımına transfer oldu.

Arzu Özyiğit, basketbolu bıraktıktan sonra bir süre ümit millî takımı menajerliği yaptı. Daha sonra Serap Yücesir'le birlikte Asistanbul'u kurarak basketbol altyapısıyla yeni basketbolcular yetiştirmeye başladı.

Takımlarıyla pek çok kez şampiyonluk yaşayan Arzu Özyiğit, 2002-03'te BOTAŞ ile Türkiye Kupası, Cumhurbaşkanlığı Kupası ve TKBL Şampiyonu olarak sezonu 3 kupayla noktaladı. Ancak kulübün maddi sıkıntılar yüzünden Avrupa Kupası'na katılmayışı üzerine kulüpten ayrıldı ve basketbol hayatına Danimarka'nın Kopenhavn takımında devam etti.

2004-05 sezonunda Beşiktaş ile anlaştı ve 2004-05 sezonunda Beşiktaş forması altında takım kaptanı olarak şampiyonluk ipini göğüsledi. Bu, Beşiktaş'ın 20 yıl sonra gelen ilk şampiyonluğu oldu.

2011-12 sezonunda Canik Belediyspor'la 1 sezon için anlaşarak basketbola geri döndü. Daha sonra Samsun forması giydi. En son olarak 2012-13 sezonu başında Asistanbul forması giymeye başladı.

2019-20 sezonu öncesinde Fenerbahçe kadın basketbol takımından ayrılan Didem Akın'ın yerine menajerlik görevine getirildi.

Millî takım
Arzu Özyiğit, 185 kere millî formayı giydi. 1997 yılında İtalya'nın Bari kentinde düzenlenen Akdeniz Oyunları'nda gümüş madalya kazanan takımda yer aldı.

Almería, İspanya'da yapılan 2005 Akdeniz Oyunları'nda kaptanı olduğu Millî takım ile Akdeniz Oyunları tarihinde ilk kez altın madalya kazandı. Hamileliği ve buna bağlu yaşadığı sıkıntılar nedeniyle ülkesine dönmek zorunda kalan Arzu final maçında forma giyemedi. Takım arkadaşları altın madalyayı Özyiğit'e armağan ettiler.

Kaynakça

1972 doğumlular
Türk kadın basketbolcular
Yaşayan insanlar
Fenerbahçe SK kadın basketbolcuları
Beşiktaş JK kadın basketbolcuları
Tarsus doğumlular
Mersin doğumlu sporcular
Pivot basketbolcular
Resim aranan sporcular
Mersin Büyükşehir Belediyespor kadın basketbolcuları
BOTAŞ SK basketbolcuları
Galatasaray SK kadın basketbolcuları
Türk Akdeniz Oyunları basketbolcuları
Altın Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
Gümüş Akdeniz Oyunları madalyalı Türk sporcular
1997 Akdeniz Oyunları basketbolcuları
2005 Akdeniz Oyunları basketbolcuları
Akdeniz Oyunları madalyalı basketbolcular

Arzu Özyiğit


ශ්‍රී ලංකාවේ නොයෙක් පළාත් වලින් ප්‍රාග් ඓතිහාසික සිතුවම් පිහිටි ගුහා 34 ක් ක් පමණ සොයාගෙන අැත. මේවාටයින් ඉතා පැරණි සිතුවමි පිහිටියේ අනුරාධපුරයේ පිහිටි තන්තිරිමලේ ලෙනක් තුළය. සෙනරත් පරණවිතාන මහතාගේ මතයට අනුව එම සිතුවම් වසර 4000 ක් තරම් පැරණිය. ආදි මානවයා තම සිතුවම් වලට යොදා ගත්තේ සත්ව දඩයමය. ඒ අනුව ලංකාවේ ප්‍රාග් එෙතිහාසික ලෙන් තුළ ඇද තිබෙන්නේ මිනිස් රූප - සත්ව රූප සහ දඩයම් අයුද වැනි රූප සටහන් හා සංකේතද මේවා අතර හදුනා නොගත් රූප සටහන් ද දැකිය හැකිය.

ප්‍රධාන වශයෙන් ආදි මිනිසා තම සිතුවම් කරණයේදී ක්‍රම දෙකක් භාවිතා කර ඇත.

 වර්ණයෙන් රූප ඇදීම.
 පිහිටි පර්වතය මත උල් සහිත ගල් පතුරකින් හෑරීමෙන් රූප මතු කිරීම ආදි වශයෙනි.තුල අදින ලද

ආදි මිනිසා තම චිත්‍ර ඇදීම සදහා සායමි තනා ගත්තේ ශාක යුෂ, සතුන්ගේ රුධිරය හෝ වර්ණවත් මැටි හෝ අඵ සත්ව තෙල් නැති නම් ශාක මැලියම් වර්ගයක් මිශ්‍ර කර ගැනීමෙනි. තවද විද්වතුන්ගේ මතයට අනුව ශ්‍රී ලංකාව පැලියොලිතික් යුගයේ සිටම ආදි මානවයා භාවිතා කළ ගල් ගුහා සිතුවම් අනුක්‍රමයෙන් සංයුක්ත චිත්‍ර අක්ෂර් බවටත්, පසුව එම රේඛා සිතුවම් ප්‍රාථමික අක්ෂර ක්‍රමයක් වශයෙනුත් වර්ධනය වන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

තන්තිරිමලේ ගුහා සිතුවම්
අනුරාදපුර දිස්ත්‍රික්කයේ මහවිලච්චිය පාරේ නිකවැව වයඹ දෙට මල්වතු ඔය අාසන්නයේ තන්තිරිමලේ පිහිටා අැත. ආදි කාලේ සිටම පුද බිමක් වූ මේ බිම විශාල සමතල පර්වත තලයකින් යුක්තය. එහි එක්  බෑවුමක කැලෑ මැදින් ටික දුරක් ගිය විට ආදි මානවයවන් (බලංගොඩ මානවයා) විසින් අදින ලද සිතුවම් පිහිටි ලෙන හමුවේ. සිය දෙනෙකුට වුවද සෙවන සලසන ගල් ලෙන, පිහිටි පර්වතයක් හේතු කොටගෙන සෑදී ඇත. එම ලෙනේ ඇතුළු පැත්තේ සහ පිටුපස ද සිතුවම් අැද අැත.

මෙෙ සිතුවම් ඇගිල්ලෙන් හෝ ලී කොටුවකින් අදින ලද රේඛා සිතුවම් විශේෂයකි. ඒවා පාටකර නැත. විශේෂකොට සංකේත ස්වභාවයෙන් ඇද ඇත. සිතුවම් අතර දඩයම පිළිබද තොරතුරු ද කියවේ. මිනිස් රූප, සත්ව රූප, හිරු ආදි තේරුම් ගත හැකි රූප මෙන්ම සංකේත වශයෙන් අදින ලද දුණු - ඊතල යන රූප ද හදුනාගත නොහැකි රූප ද මේහි වැදගත් රේඛා සිතුවම් වශයෙන් පෙන්න දිය හැකිය.
ආදි මිනිසා ලෙන් තුල සිතුවම් ඇදීම සදහා වර්ණවත් මැටි වර්ග, ශාක යුෂ වලින්, සත්ව තෙල් හෝ ලේ සහ අලු වැනි ද්‍රව්‍ය ප්‍රයෝජනයට ගන්නට ඇතැයි සාදක හමුවි තිබේ. එකල රත් පැහැයෙන් ඇද තිබූ තන්තිරිමලේ සිතුවම් වර්තමානය වන විට අළු පැහැ ගැන්වී ඇත. තන්තිරිමලේ ආදි මානව සිතුවම් අතර ප්‍රධාන සිතුවමක් වශයෙන් ''කණ්ඩායම් සම්පිණ්ඩනය'' සහ ''මිනිසා හා සත්ව රූ'' ආදි සිතුවම් පෙන්නා දිය හැකිය. කණ්ඩායම් සම්පිණ්ඩනය සිතුවමෙන් නිරූපණය කෙරෙන්නේ කොටුවක් රේඛා වෙන් අදින ලද මිනිස් රූ දෙකකි.

දොරවක කන්දේ සිතුවම් (දොරවක ලෙන)
කෑගලු දිස්ත්‍රික්කයට අයත් දොරවක ලෙන වරකාපොළ නගරයට සමීප මාදෙනිය වතුයායේ නිදහස් පරිසරයක පිහිටා ඇත. මෙහි කරණ ලද පුරාවිද්‍යාත්මක ගවේශනයන්ට අනුව එහි වසර 2000 කට පමණ පෙර ජීවත් වු නියෝතිලක මිනිසා පිළිබදව තොරතුරු සොයාගෙන ඇත.

දොරවක ලෙන ස්වාභාවික පිහිටීමකි. පළලින් අඩු උසින් අඩි 55 ක් පමණ වූ ගල් පර්වත දෙකක් ඉහලින් යාවෙන සේ ලෙනක හැඩයක් ගෙන ඇත. ඒ අනුව ලෙන ඇතුලත හිස් අවකාෂය ත්‍රිකෝණාකාර බවෙන් යුක්තය.

මෙහි පරවතය ඇතුලු පැත්තේ ''ඇත සහා පැටවා'' යන චිත්‍රය ඇද ඇත. ලෝහ ආයුද නොතිබි යුගයක චිත්‍රය ඇද තිබෙන්නේ ශක්තිමත් ගල් පතුරකින් බිත්ති තලය හෑරීමෙනි. මේ අනුව යමින් කෑගලු දිස්ත්‍රක්කයේ ඌරා කන්ද හා බුදු ගල සිතුවම් සදහා ද ඉහත කී ශිල්ප ක්‍රමයම භාවිතා කර අැත.

අඩි 6,1/2 ක් පමණ උසින් සටහන් කර ඇති ඇතා සහා පැටවා චිත්‍රයට අමතරව පිහිටි පර්වතය මතුපිට හෑරීමෙන් රූප උන්නත කරගත් අවස්ථා ද දොරවක ලෙනේ දැකිය හැකිය. එහි ඇද ඇති තලගොයා සහ හිරු - සදු ආදිය සහා හදුනා නොගත් රූප කිහිපයක් සදහාද මේම ශිලප ක්‍රමය භාවිතා කර ඇත.

බිල්ලෑව ගුහා සිතුවම් (බරතනාග ලෙන නමින්ද හදුන්වයි)
උතුරු මැද පලාතේ අනුරාදපුර දිස්ත්‍රික්කයේ තන්තිරිමලේ පුද බිමට 3.7km පමණ දුරින් පිහිටා ඇති බිල්ලෑව ගම්මානයේ මෙම ලෙන පිහිටා ඇත. මෙහි ගුහාවක අදින ලද ආදි මානව චිත්‍ර හේතුවෙන් බිල්ලෑව ප්‍රසිද්දය ප්‍රාග් එෙතිහාසික යුගයට අයත් එම ලෙන් සිතුවම් රේඛාවෙන් ඇද ඇත. මිනිස් රූ දෙකක්, සත්ව රූප හා හදුනාගත නොහැකි සංකේත සටහන්ද මේ අතර වැදගත් තැනක් ගනී.

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාග් ඓතිහාසික ගුහා සිතුවම්


An Trichosalpinx decorata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer ngan Rodrigo Escobar. An Trichosalpinx decorata in nahilalakip ha genus nga Trichosalpinx, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Trichosalpinx

Trichosalpinx decorata


A American Antiquarian Society (AAS), localizada em Worcester, Massachusetts, é uma sociedade erudita e uma biblioteca nacional de pesquisa da história e cultura americanas anteriores ao século XX. Fundada em 1812, é a sociedade histórica mais antiga dos Estados Unidos com foco nacional. Seu edifício principal, conhecido como Antiquarian Hall, é um marco histórico nacional dos EUA em reconhecimento a esse legado. A missão da AAS é coletar, preservar e disponibilizar para estudo todos os registros impressos do que hoje é conhecido como Estados Unidos da América. Isso inclui materiais do primeiro assentamento europeu até o ano de 1876.

A AAS oferece programas para acadêmicos profissionais, pré-universitários, estudantes de graduação e pós-graduação, educadores, artistas profissionais, escritores, genealogistas e o público em geral. A AAS tem muitas coleções digitais disponíveis, incluindo "A New Nation Votes: American Election Returns 1788–1824".

As coleções da AAS contêm mais de três milhões de livros, panfletos, jornais, periódicos, materiais de artes gráficas e manuscritos. Estima-se que a Sociedade detenha cópias de dois terços do total de livros que se sabe terem sido impressos no que hoje são os Estados Unidos desde o estabelecimento da primeira prensa em 1640 até o ano de 1820; muitos desses volumes são extremamente raros e alguns deles são únicos. Materiais históricos de todos os cinquenta estados dos EUA, a maior parte do Canadá e das Índias Ocidentais Britânicas estão incluídos no repositório AAS. Um dos volumes mais famosos mantidos pela Sociedade é uma cópia do primeiro livro impresso na América, o Bay Psalm Book. AAS tem uma das maiores coleções de jornais impressos na América até 1876, com mais de dois milhões de edições em sua coleção. Suas coleções contêm a primeira revista feminina americana editada por uma mulher, The Humming Bird, ou Herald of Taste.

Sociedades científicas

American Antiquarian Society


Hamad International Airport T1 () est une station sur la Ligne Rouge du Métro de Doha. Elle est ouverte en 2019.

Histoire
La station est mise en service le .

À proximité
 Aéroport international Hamad.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Doha

Liens externes
 Doha metro - Hamad International Airport T1 Tram - Qatar Rail
 Network map - metro tram Qatar Rail
 Qatar Rail Retail

Station du métro de Doha
Station de métro mise en service en 2019

Terminal 1 (métro de Doha)


Dorothy Ripley (født 1767 i Whitby, død 10. februar 1832) var en engelsk missionær (kristendom) i USA og forfatter.

Missionærer fra Storbritannien
Briter i 1700-tallet
Briter i 1800-tallet
Forfattere fra Storbritannien

Dorothy Ripley


Oliver Anker Christensen (født d. 16. januar 1997) er en dansk ishockeyspiller. Han spiller i øjeblikket for Aalborg Pirates.

Aalborg Pirates (2017-18)
Han spillede 64 kampe og scorede 3 mål.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ishockeyspillere fra Aalborg Pirates
Ishockeyspillere fra Danmark

Oliver Anker Christensen


MGK steht für:
 Machine Gun Kelly (Rapper), US-amerikanischer Rapper
 McLaughlin Gormley King, ein US-amerikanischer Hersteller von Insektiziden, insbesondere auf Basis von Pyrethrum
 MGK (Automarke), ehemalige brasilianische Automarke
 Millî Güvenlik Kurulu, Nationaler Sicherheitsrat der Türkei
 Mokestinių ginčų komisija, die litauische Kommission für Steuerstreitigkeiten

mgk steht für:
 Mawes (ISO-639-3-Code), Papuasprache des Kwerba-Zweigs der Tor-Kwerba-Sprachen in Indonesien

Abkürzung

MGK


Aníbal Zurdo Rodríguez (Villahermosa, Tabasco, México; 3 de diciembre de 1982), más conocido como Aníbal, es un exfutbolista español nacido en México.

Trayectoria

Nacido en México, es hijo de españoles y reside en España desde niño, por lo que tiene la doble nacionalidad. Formado en las categorías inferiores del Atlético de Madrid, en el año 2002 firma por el CD Guadalajara, club que por entonces militaba en Tercera División. Tras su paso por el cuadro alcarreño jugaría en el filial del Valencia CF, así como en distintos equipos de Segunda División B  y de Tercera División: CD Móstoles, Benidorm CF, UD Lanzarote y CD Leganés.
En el verano 2010 regresa al CD Guadalajara. Realiza una gran temporada, contribuyendo al ascenso del equipo a la Liga Adelante.  Días después de este ascenso, Aníbal renovaba su contrato con el equipo alcarreño. En los últimos meses han aparecido diversas informaciones en torno a un posible interés de la Federación Mexicana de Fútbol para que Aníbal juegue en la selección azteca. El propio Aníbal se ha mostrado dispuesto a ello.  El 3 de septiembre Aníbal pasaba a la historia del CD Guadalajara como el primer jugador en conseguir un gol en Segunda División. Tras una temporada donde se logra el objetivo de la permanencia y no renovar por el club alcarreño firma un contrato de dos temporadas con el CE Sabadell. En la temporada 2013-14 con el CE Sabadell hace una muy buena temporada, siendo el cuarto máximo goleador de la Liga, con 28 goles. Después de eso, se fue cedido al Cruz Azul (México), y volvió al Sabadell, solamente estuvo media temporada, pero sus goles que hizo no le alcanzaron al Sabadell para mantener la categoría, actualmente ha sido cedido al Tiburones Rojos de Veracruz. Al finalizar la cesion regresa a España de la mano de Club Gimnàstic de Tarragona. La temporada siguiente decide irse al Football Club of Pune City donde solo estaría hasta el mercado de inverno regresando después a España y fichando por el Club Atlético de Pinto. El 1 de julio de 2018 anuncia su retirada.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha oficial de Aníbal Zurdo en el  Cruz Azul

Nacidos en Villahermosa
Futbolistas de Tabasco
Futbolistas del Deportivo Guadalajara
Futbolistas del Club Deportivo Móstoles
Futbolistas del Valencia Club de Fútbol Mestalla
Futbolistas de la Unión Deportiva Lanzarote
Futbolistas del Club Deportivo Leganés en los años 2000
Futbolistas del Club Deportivo Leganés en los años 2010
Futbolistas del Benidorm Club de Fútbol
Futbolistas del Cruz Azul Fútbol Club
Futbolistas de los Tiburones Rojos de Veracruz
Futbolistas del Club Gimnàstic de Tarragona en los años 2010
Futbolistas del Football Club of Pune City

Aníbal Zurdo


Büyük Set Resifi, birbirinden ayrı 2,900 resif ve 900 adadan oluşan, 2,600 km genişliğe yayılmış 344,400 km² alanı ile
dünyanın en büyük resif sistemidir. Resif kuzeydoğu Avustralya'nın Queensland sahili açıklarında bulunan Mercan Denizi'ndedir.

Büyük Set Resifi dış uzay'dan görülebilen, canlı organizmaların oluşturduğu, en büyük yapıdır. Resifin yapısı mercan polip'i olarak bilinen milyarlarca küçük organizma tarafından oluşturulmuştur. Resif geniş canlı çeşitliğine ev sahipliği yapmaktadır ve 1981 yılında Dünya Mirasları arasına alınmıştır.

Keşfedilmesi
11 Haziran 1770 tarihinde Kaptan James Cook tarafından "Endeavour" adlı gemisinin resiflerde karaya oturmasıyla birlikte keşfedilmiştir. Hasar alan gemiyi batmaktan kurtarabilen Cook ve ekibi, günümüzde Cooktown, Queensland olarak bilinen bölgede gemilerini sahile taşımayı başararak kurtarmışlardır. Geminin onarımı yedi hafta sürmüştür ve daha sonra Cook ile mürettebatı yolculuklarına devam etmişlerdir.

Ekoloji
Büyük Set Resifi, kendine özgü yaşam çeşitliliğine sahiptir. Mink balinası, kambur balina ve mavi balina gibi birçok balina ve dugong gibi soyu tehlikedeki birçok deniz memelisi, 6 çeşit deniz kaplumbağası ve 1 milyondan fazla balık, mercan, köpekbalığı, vatoz, denizanası... v.s, çeşidi Büyük Set Resifi'nde kendiliğinden yetişmektedir.

Tehditler
Büyük Set Resifi, turizm açısından olduğu kadar, balıkçılık açısından da önemli bir yerdir. İzinsiz balıkçılık doğal yaşamı tehdit etmektedir. Mercanların toplanması da mercan resifini tehdit eder. Diken tacı denilen bir tür 20 kollu denizyıldızı da mercanları yiyerek resifi tahrip eder. En kötüsü bu hayvanların tek doğal düşmanlarının, Triton denilen nesli tehlikedeki bir tür denizminaresi olmasıdır.

Ayrıca bakınız
 Galapagos Adaları
 Komodo Ulusal Parkı
 Valdés Yarımadası

Dış bağlantılar

Kaynakça

Büyük Set Resifi

Büyük Set Resifi


Eduardo Guerrero (født 4. marts 1928 i Salto i provinsen Buenos Aires, død 17. august 2015) var en argentinsk roer, som blev olympisk mester under Sommer-OL 1952 i Helsinki. Sammen med Tranquilo Capozzo vandt han dobbeltsculler foran de sovjetiske roere Georgij Zjilin og Igor Jemtsjuk.

OL-medaljer
1952  Helsinki -  Guld i roning, dobbeltsculler

Eksterne henvisninger
 Eduardo Guerrero  – Profil og OL-resultater på sports-reference.com.

Roere fra Argentina
Olympiske mestre fra Argentina
Medaljevindere ved sommer-OL 1952
Deltagere ved sommer-OL 1952
Roere ved sommer-OL 1952

Eduardo Guerrero


William Coutts Keppel, 7. jarl af Albemarle KCMG PC (født 15. april 1832, død 28. august 1894), kendt som Viscount Bury mellem 1851 og 1891, var en britisk soldat, hofmand og politiker.

Forfædre
William Keppel var søn af George Keppel, 6. jarl af Albemarle, der igen var oldesøn af Anne van Keppel, grevinde af Albemarle. Anne van Keppel var sønnedatter af kong Karl 2. af England.

Vicekrigsminister
William Keppel var medlem af Underhuset i 1857–1865 og i 1868–1874. Han var medlem af Overhuset i 1876–1894.

William Keppel var oprindeligt liberal, men blev senere konservativ.

Under Lord Palmerstons og Lord Russells liberale regeringer i 1859–1866 var han tilknyttet hoffet som Treasurer of the Household. I 1881 blev han frivillig Aide-de-Camp for dronningen.

I 1878–1880 var han vicekrigsminister under Benjamin Disraeli, og i 1885–1886 var han vicekrigsminister under Robert Gascoyne-Cecil, 3. markis af Salisbury.

Efterkommere
William Keppel var gift med Sophia Mary MacNab. Deres tredje søn (George Keppel) var gift med Alice Keppel, der var Edward 7. af Storbritanniens elskerinde.

George og Alice Keppel fik to døtre. Deres yngste datter (Sonia Rosemary Keppel) blev mor til Rosalind Shand (1921–1994) og mormor til Camilla Shand (født 1947), der er gift med kong Charles 3. af Storbritannien (født 1948).

Officerer fra Storbritannien
Jarler fra Storbritannien
Ministre fra Storbritannien
Britiske politikere fra Liberal Party
Britiske konservative politikere
Personer fra London

William Keppel, 7. jarl af Albemarle


São Tomé og Príncipes fodboldlandshold repræsenterer São Tomé og Príncipe i fodboldturneringer og kontrolleres af São Tomé og Príncipes fodboldforbund. Landet har været medlem af FIFA og CAF siden 1986, men har aldrig deltaget ved en slutrunde.

Referencer

Fodboldlandshold i Afrika

São Tomé og Príncipes fodboldlandshold


Saint-Simon ist eine französische Gemeinde mit  Einwohnern (Stand ) im Département Aisne in der Region Hauts-de-France; sie gehört zum Arrondissement Saint-Quentin und zum Kanton Ribemont. Sie gehört zum Gemeindeverband Saint-Quentinois.

Geographie
Die Gemeinde, etwa 13 Kilometer südwestlich von Saint-Quentin gelegen, wird vom Canal de Saint-Quentin durchquert, von dem hier auch der Canal de la Somme abzweigt.

Bevölkerungsentwicklung

Sehenswürdigkeiten
 Kirche La Nativité-de-la-Sainte-Vierge

Persönlichkeiten
 Louis de Rouvroy, duc de Saint-Simon (1675–1755), Politiker und Schriftsteller
 Maximilien-Henri de Saint-Simon (1720–1799), Schriftsteller
 Claude Henri de Rouvroy de Saint-Simon (1760–1825), Journalist, Frühsozialist

Weblinks

Ort in Hauts-de-France
Zerstört im Ersten Weltkrieg
Träger des Croix de guerre 1914–1918 (Ort in Frankreich)
Ort an der Somme

Saint-Simon (Aisne)


Die Quinta do Conventinho ist ein ehemaliges Landgut () in der Freguesia Santo António dos Cavaleiros (Kreis Loures).

Geschichte
Das Gebäude wurde im 16. Jahrhundert als Franziskanerkloster errichtet. Nach Aufhebung aller religiöser Orden in Portugal in der ersten Hälfte des 19. Jahrhunderts stand das Gebäude leer. António Bernardo da Costa Cabral, 1º Conde von Tomar und Erster Minister der Königin erwarb das Anwesen. In den 1990er Jahren erwarb die Câmara Municipal von Loures das Gut und brachte dort ein Kreismuseum unter.

Weblinks

Museum in Portugal
Bauwerk in Loures
Franziskanerkloster
Ehemaliges Kloster in Portugal
Erbaut im 16. Jahrhundert
Wikipedia:PuB/Bautyp

Quinta do Conventinho


The Territory of Alaska or Alaska Territory was an organized incorporated territory of the United States from August 24, 1912, until Alaska was granted statehood on January 3, 1959. The territory was previously Russian America, 1784–1867; the Department of Alaska, 1867–1884; and the District of Alaska, 1884–1912.

Origin

Passage of the 1899 Criminal Code which, among other things, included a tax on liquor, led to increased calls for Alaskan representation in Congress, and the debate finally ended on August 24, 1912, when the Alaska District became an organized, incorporated territory of the United States.

The Second Organic Act of 1912 renamed the District to the Territory of Alaska. By 1916, its population was about 58,000. James Wickersham, a Delegate to Congress, introduced Alaska's first statehood bill, but it failed for lack of interest from Alaskans. Even President Warren G. Harding's unprecedented visit in 1923 (just days before his death) could not create widespread interest in statehood. Under the conditions of the Second Organic Act, Alaska had been split into four divisions. The most populous of the divisions, whose capital was Juneau, wondered if it could become a separate state from the other three. Government control was a primary concern, with the territory having 52 federal agencies governing it.

Middle 20th century
In 1920, the Jones Act required U.S.-flagged vessels to be built in the United States, owned by U.S. citizens and documented under the laws of the United States. All goods entering or leaving Alaska had to be transported by American carriers and shipped to Seattle prior to further shipment, making Alaska a de facto dependent of the commerce on the state of Washington. The U.S. Supreme Court ruled that the provision of the Constitution saying one state should not hold sway over another's commerce did not apply because Alaska was only a territory. The prices Seattle's shipping businesses charged began to rise to take advantage of the situation.

The Great Depression caused prices of fish and copper, which were vital to Alaska's economy at the time, to decline. Wages were dropped and the workforce decreased by more than half. In 1935, President Franklin D. Roosevelt thought Americans from agricultural areas could be transferred to Alaska's Matanuska-Susitna Valley for a fresh chance at agricultural self-sustainment. Colonists were largely from northern states in the Upper Midwest, such as Michigan, Wisconsin, and Minnesota under the belief that only those who grew up with climates similar to that of Alaska's could handle settler life there. The United Congo Improvement Association asked the president to settle 400 African-American farmers in Alaska, saying that the territory would offer full political rights, but racial prejudice and the belief that only those from northern states would make suitable colonists caused the proposal to fail.

The exploration and settlement of Alaska would not have been possible without the development of aircraft, which allowed for the influx of settlers into the state's interior, and rapid transportation of people and supplies throughout. However, owing to unfavorable weather conditions and the high ratio of pilots to population, over 1,700 aircraft wreck sites are scattered throughout Alaska. Numerous wrecks also trace their origins to the military build-up of the state during both World War II and the Cold War.

Alaska's strategic importance to the United States became more apparent during World War II. In April 1942, over 200 people of Japanese origin in the territory were forcibly removed and sent to internment camps inland as a result of Executive Order 9066, which authorized the government to evict and intern any person of Japanese descent from the Pacific Coast. From June 1942 until August 1943 the Japanese invaded the U.S. by way of the Aleutian Islands chain, in the Battle of the Aleutian Islands. This marked the first time since the War of 1812 that American soil was occupied by a foreign enemy. The Japanese were eventually repelled from the Aleutian Islands by a force of 34,000 American troops.

In the spring and summer of 1945, Cold Bay on the Alaska Peninsula was the site of the largest and most ambitious transfer program of World War II, Project Hula, in which the United States transferred 149 ships and craft to the Soviet Union and trained 12,000 Soviet personnel in their operation in anticipation of the Soviet Union entering the war against Japan. At any given time, about 1,500 American personnel were at Cold Bay and Fort Randall during Project Hula.

Statehood

On January 3, 1959, Alaska became the 49th state.  There was some delay because of concern by members of the national Republican Party that Alaska would elect Democratic Party members to Congress, in contrast to Hawaii, which was also a contender for statehood at the same time and thought to have Republican Party support. In recent years these predictions have turned out to be just the opposite for both states.

Government

Alaska's territorial capitol had been in Sitka until 1906, when it was moved north to Juneau. Construction of the Alaska Governor's Mansion began that same year.

Prior to the formation of a dedicated territorial law enforcement agency, law enforcement in Alaska was handled by a various federal agencies for decades including the U.S. Army, Navy, and the Revenue Cutter Service. With the establishment of a civilian government in 1884, the United States Marshals Service also deployed deputy U.S. marshals across the territory. Federal marshals, police departments chartered by cities, and other federal law enforcement officers would serve as the primary means of territorial law enforcement until 1941, when the territorial legislature created the Alaska Highway Patrol. Highway patrolmen only patrolled the main highways of Alaska, and did not visit remote areas or regions. They were commissioned to only enforce traffic laws. They were eventually deputized as special deputy U.S. marshals to fill this void in jurisdiction. The legislature refused to make them police officers until the agency name was changed to Alaska Territorial Police and additional personnel were hired from among the U.S. marshals' ranks. The agency became the Alaska Territorial Police in 1953, and again changed its title to Alaska State Troopers in 1967.

Prior to statehood, the Federal Bureau of Prisons had correctional jurisdiction over Alaska.

Governors of Territory of Alaska
 Walter E. Clark (1912–1913)
 J.F.A. Strong (1913–1918)
 Thomas Riggs Jr. (1918–1921)
 Scott C. Bone (1921–1925)
 George A. Parks (1925–1933)
 John W. Troy (1933–1939)
 Ernest Gruening (1939–1953)
 B. Frank Heintzleman (1953–1957)
 Waino Hendrickson (acting) (1957)
 Mike Stepovich (1957–1958)
 Waino Hendrickson (acting) (1958–1959)

Shadow senators
Under the Tennessee Plan, Alaska had unrecognized senators and an at-large representative, also being the only shadow congressmen elected by their state, after the passage of the 17th Amendment.

See also

 Alaska Territory's at-large congressional district
 Historic regions of the United States
 History of Alaska
 Territorial evolution of the United States

Footnotes

Further reading
 Catherine Holder Spude, Saloons, Prostitutes, and Temperance in Alaska Territory. Norman, OK: University of Oklahoma Press, 2015.

1912 establishments in Alaska
1959 disestablishments in Alaska
5

Territory of Alaska


Miha Šepec (* um 1955) ist ein slowenischer Badmintonspieler.

Karriere
Miha Šepec wurde 1971 Juniorenmeister in Slowenien. 1978 siegte er in seiner Heimat erstmals bei den Erwachsenen, wobei er sowohl im Herreneinzel als auch im Mixed erfolgreich war. Weitere elf Titelgewinne folgten bis 1994. 1995 nahm er an den Badminton-Weltmeisterschaften teil, 1999 gewann er Bronze bei den Senioren-Europameisterschaften.

Sportliche Erfolge

Weblinks
https://www.fsp.uni-lj.si/COBISS/Diplome/Diploma22050090KersnikMaja.pdf

Badmintonspieler (Slowenien)
Badmintonspieler (Jugoslawien)
Slowenischer Meister (Badminton)
Jugoslawe
Slowene
Geboren im 20. Jahrhundert
Mann

Miha Šepec


İhsaniye, Bursa ilinin İnegöl ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Eski adı Karatikenlikdir .1880'li yıllarda Bulgaristan Göçmenleri tarafından kurulmuştur. Daha önceleri ipek böcekçiliği ile geçimini sağlayan köy 93'lü yıllarda tekstil işine girmiştir. bu işte umduğunu bulamayan köy 2000'li yılların başında inegölde ki iş yerlerinde çalışmaya başlamıştır. şimdilerde ise mahallenin küçük bir kısmı tarım ve hayvancılıkla diğer ve büyük bir kısmı sanayide çalışarak geçimini sağlıyor.

Coğrafya
Bursa il merkezine 65 km, İnegöl ilçesine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

İnegöl'ün mahalleleri

İhsaniye, İnegöl


A nu se confunda cu Lista papilor și patriarhilor Bisericii Ortodoxe a Alexandriei
Papa Alexandriei și Patriarhul Scaunului Sfântului Marcu este capul Bisericii Ortodoxe Copte, succesor al Sfântului Apostol și Evanghelist Marcu.

Lista papilor și patriarhilor Bisericii Ortodoxe Copte este similară cu cea a Bisericii Ortodoxe a Alexandriei până în anul 451, când a avut loc Sinodul al IV-lea Ecumenic de la Calcedon, în urma căruia a avut loc schisma dintre cele două biserici.

Până la Conciliul de la Calcedon

După Conciliul de la Calcedon

Vezi și
 Biserica Ortodoxă Coptă


أحمد زكي عاكف هو كيميائي مصري، ومؤسس أكاديمية البحث العلمي والتكنولوجيا في مصر.(1894م،1975م) من أعلام النهضة الأدبية الحديثة في العالم العربي، كان رئيسا لجامعة القاهرة، ورئيس تحرير مجلة «العربي».
له أسلوب علمي جمع بين روعة الأسلوب الأدبي، وعذوبته، وبين وضوح الأسلوب العلمي ودقته.
من مؤلفاته: «مع الله في السماء»، «مع الله في الأرض»، و «في سبيل موسوعة علمية».

مولده
وُلد أحمد زكي محمد حسين عاكف المشهور باسم أحمد زكي ـ في 8 شوال 1312 هـ الموافق 5 أبريل 1894 بمحافظة السويس.

تعليمه
التحق بمدرسة السويس الابتدائية، وحينما انتقل والده وأسرته إلى القاهرة عام 1900 التحق بمدرسة أم عباس الابتدائية، وظل بها حتى أتم المرحلة الابتدائية عام 1325 هـ / 1907، والتحق بالمدرسة التوفيقية الثانوية، ومنها نال الشهادة الثانوية عام 1330 هـ / 1911، وكان ترتيبه الثالث عشر على القطر المصري. التحق أحمد زكي بمدرسة المعلمين العليا، وبعد التخرج عام 1333 هـ / 1914 م عمل مدرسا بالسعيدية الثانوية، ثم رشح للسفر في بعثة إلى إنجلترا لاستكمال تعليمه، لكن لم يتحقق ذلك بسبب رسوبه في الكشف الطبي. ثم عمل في ميدان التدريس، فاشتغل مدرسا بالمدرسة الإعدادية الثانوية، وهي مدرسة غير حكومية قامت في العقد الثاني من القرن العشرين بجهة الظاهر (حي بالقاهرة) عمل بها مجموعة من أعلام الأدب أمثال: عباس محمود العقاد وأحمد حسن الزيات ثم اختير ناظرا لمدرسة وادي النيل الثانوية بباب اللوق بالقاهرة.

السفر لإنجلترا
في عام 1338 هـ / 1919 استقال من وظيفته خلال ثورة سعد زغلول وتوجه إلى إنجلترا على نفقته الخاصة طلبا للتخصص في الكيمياء، وهناك التحق بجامعة وتنجهام حيث زامله فيها علي مصطفى مشرفة ثم تركها إلى جامعة ليفربول، ونجحت مساعيه في أن تلحقه الدولة ببعثتها الرسمية، ثم حصل على شهادة بكالوريوس العلوم من ليفربول عام 1923، ثم دكتوراه الفلسفة في الكيمياء 1343 هـ / 1924، ثم انتقل إلى جامعة مانشستر لمواصلة البحث العلمي، فأمضى بها عامين، ثم التحق بجامعة لندن وحصل على درجة الدكتوراة في العلوم عام 1347 هـ / 1928 وهي أرفع الدرجات العلمية التي تمنحها الجامعات، وكان ثالث مصري يحصل عليها بعد علي مصطفى مشرفة وعبد العزيز أحمد.

حياته المهنية
بعد عودته من إنجلترا عين أستاذا مساعدا للكيمياء العضوية في كلية العلوم بجامعة القاهرة، ثم أستاذ عام1349 هـ / 1930 ليكون أول أستاذ مصري في الكيمياء، ثم أنتخب عميداً لكلية العلوم، ثم نقل من العمادة لأسباب سياسية حيث شغل منصب مدير مصلحة الكيمياء عام 1355 هـ / 1936. وفي عام 1945 أختير مديراً لمؤسسة البحوث العلمية المصرية الجديدة التي سميت باسم مجلس فؤاد الأول للبحوث العلمية بدرجة وكيل وزارة، ومؤسسة البحوث العلمية المصرية سميت فيما بعد باسم المركز القومى للبحوث حيث أسسها عام 1947 قدم فيها خدمات علمية جليلة وبنى مختبرات أصبحت من مفاخر مصر العلمية، ثم اختير وزيرا للشئون الاجتماعية عام 1952.

رئاسة جامعة القاهرة
وبعد ثورة 23 يوليو عينته الحكومة رئيساً لجامعة القاهرة فبقي في هذا المنصب حتى بلوغه سن التقاعد القانونية.

رئاسة تحرير مجلة العربي الكويتية
بعد تقاعده بمدة قصيرة عرض عليه العمل في الكويت لتنفيذ مشروع مجلة ثقافية عربية رصينة فقبل العرض وسافر للكويت، وأنشأ مجلة العربي ووضع لها أسسا راسخة وترأس تحريرها، فحققت نجاحا كبيرا وأصبحت من أوسع المجلات العربية انتشاراوأقربها إلى قلوب القراء في جميع أرجاء البلاد العربية لغزارة مادتها وتنوع موضوعاتها وطرافتها، وكان الدكتور أحمد زكي إلى جانب رئاسته لتحرير مجلة العربي والاشراف علي أعدادها وإخراجها يكتب في كل عدد من أعدادها مقالتين أو ثلاثة في شتى الموضوعات العلمية والسياسية والمستقبلية. وكانت مقالاته من أمتع أبواب المجلة.

كتاباته
وقد مارس أحمد زكي الكتابة منذ سنة 1914 وهو أحد مؤسسي لجنة التأليف والترجمة والنشر ومن أبرز كتاب مجلة الرسالة منذ صدورها. وعلى الرغم من اختصاص أحمد زكي في الكيمياء فإن ثقافته العامة واطلاعه الشامل في التاريخ والسياسة والأدب واللغة أضفى على كتاباته طابعاً موسوعيا، وكانت له قدرة في تبسيط الموضوعات العلمية المعقدة لتناسب فهم غير المتخصصين والناشئة وتقديمها للقراء بأسلوب شيق، ولغة عربية سليمة.

ترأس أحمد زكي تحرير مجلة الهلال كعمل جانبي بين سنتي 1946-1950، وترأس الجمعية الكيماوية المصرية مدة ربع قرن، وكان يعد لنشر كتابه الجديد (مع الله في الأرض) الذي نشرت منه عشر حلقات في مجلة العربي بعنوان «وحدة الله تتراءى في وحدة خلقه» ولكنه توفي قبل إتمامه.

كان أحمد زكي من أوائل أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة، وعقب وفاته، انتُخب لعضوية المجمع خلفًا له الدكتور حسن علي إبراهيم، أستاذ الجراحة العامة بكلية طب قصر العيني.

أهم الأعمال
 تأسيس الجمعية الكيميائية المصرية 1938.
 تأسيس المجمع المصري للثقافة العلمية 1929.
 تأسيس المركز القومي للبحوث 1947.
 رئاسة مجلة العربي الثقافية الكويتية منذ عام 1958 ولمدة 17 عام إلى أن توفي وكان أول رئيس تحرير لها.
 عضواً في مجامع اللغة العربية بالقاهرة ودمشق وبغداد.

مؤلفاته
 من أشهر كتبه موسوعته الشهيرة (في سبيل موسوعة علمية) وهي موسوعة شاملة لجميع فروع العلم معروضة بأسلوب أدبي رائع،
 مع الله في السماء،
 مع الله في الأرض،
 بين المسموع والمقروء،
 سلطة علمية،

ترجم:
 قصة الميكروب
 في أعماق المحيطات،
 بواتق وأنابيب،
 قصة الكيمياء،
 غادة الكاميليا أو مارغريت (وهي رواية معربة عن الكساندر دوماس الابن).
 جان دارك (وهي مسرحية معربة عن برنارد شو.

وفاته
توفي الكيميائي أحمد زكي عاكف في القاهرة عام 1395 هـ / 13 أكتوبر عام 1975م وكان في الحادية والثمانين من عمره.

مراجع

محمد فطواكي

انظر أيضًا

 عبد الله الحكيم

أعضاء مجمع اللغة العربية بالقاهرة
خريجو جامعة لندن
خريجو جامعة ليفربول
رؤساء تحرير عرب
رؤساء جامعة القاهرة
كيميائيون مصريون
مترجمون مصريون
محررون عرب
مفكرون عرب
مواليد 1312 هـ
مواليد 1894
وزراء شؤون اجتماعية مصريون
وفيات 1395 هـ
وفيات 1975
كتاب بالعربية في القرن 20

أحمد زكي عاكف


Gag Concert (koreanisch: ) ist eine südkoreanische Comedy-Fernsehsendung, die seit dem Jahr 1999 auf dem Fernsehsender KBS2 gezeigt wird.
Die Show zeigt lustige Stand-up Comedy-Sketche, bei denen die verschiedenen Komiker das Publikum mit ihren Witzen begeistern. Gelegentlich sind auch andere besondere Gäste eingeladen, wie zum Beispiel Samuel Kim oder Hani von EXID.

Jede Folge dauert ca. 60 Minuten. Regisseure der Sendung sind Kim Seok-hyeon und Park Seong-jae.

Weblinks
 Offizielle Webpräsenz auf kbs.co.kr (koreanisch)
 Gag Concert bei english.kbs.co.kr (englisch)

Fernsehsendung (Südkorea)
Fernsehsendung (Korean Broadcasting System)

Gag Concert


Janovík este o comună slovacă, aflată în districtul Prešov din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 318 locuitori.

Istoric
Localitatea Janovík este atestată documentar din 1330.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Janovík


Priče o veteranskom uspjehu je hrvatski televizijski dokumentarni serijal. Posvećen je braniteljima koji su unatoč PTSP-u pronašli novi smisao u životu.

Autorica, redateljica i scenaristica: Biljana Čakić, scenarist i autor te glavni protagonist: Srećko Karić. Snimatelji: Radoslav Pažameta, Filip Tot, Ivan Karabelj, Dragica Posavec, Bruno Gracin Montažerke: Monika Drahotuski, Karla Folnović, Ana Šerić Producenti: Darija Kulenović Gudan, Marina Andree Škop, Petar Milić Urednik: Darko Dovranić Produkcija HOMMAGE za HRT 2016.

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu

Priče o veteranskom uspjehu


Planocrania es un género extinto de crocodiliano eusuquio. Planocrania es incluido en la familia Pristichampsidae junto con el género Pristichampsus. Ambos géneros fueron anteriormente asignados a la subfamilia Pristichampsinae dentro de la familia Crocodylidae antes de que fueran situados en su propia familia, Pristichampsidae. Actualmente se considera que hay dos especies en este género. La especie tipo, P. datangensis, fue nombrada en 1976 a partir de material hallado en Nanxiong en la provincia de Guangdong, China. Una segunda especie, P. hengdongensis, es conocido de la zona de Hengdong en la provincia de Hunan y fue descrito en 1984.

Referencias

Enlaces externos
 Planocrania en Paleobiology Database. (en inglés)

Crocodilia
Crocodilianos extintos
Crocodilomorfos del Paleoceno
Crocodilomorfos extintos de Asia

Planocrania


Héctor Moreno puede referirse a:

 Héctor José Moreno Moreno (1963-), atleta colombiano;
 Héctor Alfredo Moreno Herrera (1988-), futbolista mexicano.

Héctor Moreno (desambiguación)


El Fútbol Club Barcelona fue un equipo de béisbol español ubicado en Barcelona. Era una sección deportiva del Fútbol Club Barcelona.

Historia
Fue fundado en 1941 y se disolvió el 1 de junio de 2011 por decisión de la junta directiva presidida por Sandro Rosell, justo a continuación de haber ganado la cuarta liga española de su historia.

La mayoría de los jugadores que formaban el equipo en el momento de su disolución se incorporaron al Club Béisbol Barcelona.

Palmarés

Torneos nacionales
 4 Ligas españolas (1946, 1947, 1956 y 2011)
 3 Campeonatos de Cataluña (2006, 2007 y 2008)
 1 Supercopa de Cataluña (2006)

Torneos internacionales
 2 Copas de la CEB (2007 y 2008)

Barcelona
Béisbol
Deporte en España en 1941
Historia deportiva de España
Deporte en España en 2011
Historia de Barcelona
Organizaciones desaparecidas en 2011
Organizaciones fundadas en 1941

Fútbol Club Barcelona (béisbol)