La Ley 4.161, también llamada de representación uninominal por circunscripciones, fue una ley electoral de Argentina sancionada el 29 de diciembre de 1902 y promulgada el 7 de enero del año siguiente por el presidente Julio A. Roca. Consistió en la subdivisión del territorio nacional en 120 circunscripciones uninominales para  las elecciones a la Cámara de Diputados.

Estuvo vigente hasta el 24 de julio de 1905, cuando a iniciativa del presidente Manuel Quintana quien consideraba inconstitucional el esquema de representación uninominal por circunscripciones, fue abrogada por las disposiciones de la Ley 4.578.

Contexto histórico

La inmigración a la  República Argentina desde 1880 y el creciente atractivo de sus oportunidades de progreso para las numerosas corrientes inmigratorias provenientes de Europa, con el devenir de los tiempos se tradujo en una creciente conflictividad social en torno a la demanda de participación en el sistema del poder de los hijos de esos inmigrantes.

Así las cosas, luego de dos fallidos intentos revolucionarios de la Unión Cívica Radical en 1890 y 1893, en 1898 se produce el retorno a la presidencia del general Julio A. Roca. El roquismo intentó tomar cartas en el asunto con el objetivo de calmar los ánimos, y asegurarse mediante la modificación de las reglas de juego electorales para mantener el poder y asegurarse el apoyo de las incipientes clases sociales y prolongar a su vez, la permanencia pacífica e ininterrumpida en el poder de la clase dirigente, reunidos políticamente en el Partido Autonomista Nacional.

El General Julio Argentino Roca había expresado en sus mensajes al Congreso en 1899, 1901 y 1902, la necesidad de modificaciones en la ley de comicios, asumiendo la responsabilidad de esa labor el ministro del Interior Joaquín V. González, designado en esa cartera en 1901. Para González, la ley electoral debía garantizar una mayor transparencia para atraer a las urnas al mayor número de electores a los comicios. La clave de esta conversión, desde la óptica del exdiputado por La Rioja, se encontraba en un nuevo sistema de elección de autoridades, denominado "uninominal por circunscripción".

Hacia 1902, cada una de las catorce provincias argentinas constituía un distrito electoral único, y cada elector tenía derecho a votar tantos candidatos como bancas en disputa existieran. El resultado más habitual de este sistema de lista completa era que el partido que obtenía la mayoría ganaba la totalidad de los cargos, y las minorías quedaban sin representación. González propuso dividir cada distrito -provincia o ciudad Capital- en tantas circunscripciones como cargos se elegían, para que en cada una de ellas se eligiera por mayoría un único representante. Con este sistema, González pensaba que el escrutinio de lista, sea completa o incompleta, era la negación del gobierno representativo y federal; la interposición del comité entre el electorado y el pueblo. Por el contrario, el representante surgido del distrito reunía la representación de intereses de los votantes y de calidades, en tanto es el personaje destacado, el "notable local".

El 22 de octubre de 1902, el ministro Joaquín V. González introduce el proyecto al Congreso diciendo:

Contemporáneamente al debate de la ley, el movimiento obrero organizaba huelgas en los grandes centros urbanos, contabilizándose un total de 27 en 1902. Fue por esa razón que el 23 de noviembre de ese año se sancionó la denominada Ley de Residencia de los extranjeros y, al día siguiente, se declaró el estado de sitio hasta el 10 de enero de 1903. El Ministro González concebía a la reforma electoral como una realización práctica del principio del orden republicano opuesto a los dos extremos que lo amenazaban, la anarquía y el obrerismo.

El proyecto oficial del ministro González

El proyecto original enviado por el Poder Ejecutivo para su tratamiento legislativo era ambicioso y contenía las siguientes reformas:

 Las circunscripciones uninominales, en cada una de las cuales los ciudadanos elegirían un Diputado nacional, dos electores de Presidente y, en el caso de la Capital, dos electores de Senador nacional. Además, cada votante sufragaba por cuatro electores de Presidente y Vicepresidente por el distrito electoral, así como de Senadores en la Capital Federal. Se mantenía la cláusula de conversión de votos en escaños, por simple mayoría, pero la votación se realizaba por candidatura individual, y no por lista partidaria.

 El voto para los extranjeros. El artículo 4 del proyecto original posibilitaba que los extranjeros de 22 años de edad, que supiesen leer y escribir, con más de dos años de residencia, propietarios o que ejerzan profesión liberal, acreditada por diploma nacional o revalidado, podían presentarse a las juntas de distrito, oficinas de registro civil o comisiones inscriptoras de la sección y manifestar verbalmente que deseaban ser inscriptos en el padrón cívico, justificando aquella circunstancia.

 Agravamiento de las sanciones.

 Creación del Registro Cívico Nacional. Con carácter permanente.

 La Libreta Cívica. Como instrumento de identificación del votante.

 Sufragio voluntario y secreto. Había que garantizar la independencia del sufragante. No preveía en cambio, el carácter obligatorio del voto. Argumentando que la accesibilidad para realizar el voto no estaba garantizada, donde en el interior del país se presentaban a los electores demasiados obstáculos para acceder al centro de votación, que generalmente estaban ubicados en los centros urbanos, muchas veces muy alejados de las comunidades.

Los diputados Alejandro Carbó y Emilio Gouchon impugnaron la constitucionalidad de las circunscripciones, a la par que impulsaron la representación proporcional de los partidos políticos. Se afirmó que la circunscripción tiene los mismos defectos que el sistema de lista completa, pero reducidos al ámbito local. En su reemplazo, se propuso el sistema de voto acumulativo con lista fraccionaria. Se planteó como una solución intermedia, el sistema de lista incompleta.

Sin embargo, el punto más cuestionado en la cámara baja fue el voto de los extranjeros. El dictamen de la Comisión de Negocios Constitucionales, presentado por el diputado roquista Mariano de Vedia, objetó el Artículo 4 y sus normas concordantes ya que no era "la oportunidad para que a un extranjero se le ocurriera adoptar la nacionalidad". Una legislación de esa naturaleza hubiera supuesto entregar el poder a los inmigrantes.

Al ser remitido el proyecto al Senado, las comisiones de legislación y Negocios Constitucionales introdujeron una enmienda que terminó desvirtuando los propósitos de la apertura que tuvo originalmente. A propuesta del senador Carlos Pellegrini y con acuerdo del ministro del interior, y luego, el asentimiento de los legisladores, se eliminó la cláusula del voto secreto; por considerarlo poco prudente en un país cuya población tenía altos índices de analfabetismo. El voto será público y cada elector votará por un solo Diputado, o en su caso por dos electores por la circunscripción.

En su discurso parlamentario, dice el expresidente Carlos Pellegrini:

El 29 de diciembre de 1902 se sancionó la Ley 4.161 que estableció el sistema minoritario uninominal por circunscripciones derogando las leyes electorales anteriores. Restableció la edad de dieciocho años para adquirir la condición de elector nacional. Sobre la base que "el derecho de sufragio es individual, y ninguna autoridad, ni persona, ni corporación, ni partido o agrupación política, puede obligar al elector a votar en grupos de cualquier denominación que fuesen". Se establecían precauciones y garantías legales a la persona del elector y a la emisión del voto. No podía ser detenido, durante las horas del acto comicial, salvo caso de flagrante delito, ni ser estorbado en su tránsito de su domicilio al lugar de la elección, ni obligado a dar su voto por otro candidato que el de su preferencia, pudiendo reclamar ante el juez competente de todo acto contra su libertad, seguridad e inmunidad individual. La calidad de elector se justificaba mediante una partida o libreta cívica.

La Nación, a los efectos de la elección de Diputados al Congreso, electores de Senadores Nacionales por la Capital y electores de Presidente y VIce Presidente de la Nación, se dividía en distritos electorales. A la vez, la Capital y cada una de las provincias eran divididas en un número de circunscripciones igual al número de Diputados que elegían. Cada circunscripción elegía un Diputado nacional, dos electores de Presidente y Vicepresidente de la Nación y, en conjunto con las circunscripciones del distrito, cuatro electores por el duplo del número de Senadores.

La ley fue promulgada el 7 de enero de 1903 y el presidente Roca dictó el Decreto de división de la República en 120 circunscripciones electorales.

Efectos políticos

La Ley 4.161 solo tuvo aplicación en 1904 durante la presidencia del General Roca, en el caso de la renovación parcial de la Cámara de Diputados el 13 de marzo, de electores a Senador por Capital Federal el 6 de marzo y de Presidente y Vicepresidente de la Nación el 10 de abril, además de comicios complementarios para escaños vacantes en 1904 y 1905.

Las pruebas electorales que se realizaron en el período no modificaron sustancialmente las relaciones de poder. El Partido Autonomista Nacional conservó su mayoría legislativa y el dominio del Poder Ejecutivo, a pesar de algunos logros importantes, como la elección de Alfredo L. Palacios, quien se constituyó como el primer Diputado representante del Partido Socialista.

La reforma implantada por la Ley 4.161, fue truncada y por ello no tuvo continuidad, ya que el Presidente Manuel Quintana impulsó el retorno al sistema de lista completa en 1905. Así el 24 de julio de 1905 se dictó la Ley 4.578 y el 26 de septiembre de 1905, la Ley 4.719 restableciendo el sistema de completa. Se dejó sin efecto las circunscripciones uninominales, el elector volvió a votar por un número igual de Diputados o electores calificados al que correspondía al distrito, es decir, en forma plurinominal y se estableció que el elector al votar debía presentar su partida cívica y una lista o boleta en papel blanco, impresa o manuscrita doblada en cuatro, conteniendo el nombre de las personas por quienes votaba.

La posterior reforma electoral de Roque Sáenz Peña e Indalecio Gómez en 1912 con la Ley 8.871, tomó varios elementos que se esbozaron en la discusión parlamentaria de 1902: el sufragio obligatorio y secreto; el padrón permanente basado en el padrón militar; y el sistema de lista incompleta, dando representación a la primera minoría.

Véase también

Derecho a votar
Sufragio universal
Ley 140
Sistema electoral

Referencias

4161
4161
Argentina en 1903

Ley 4161 de Argentina


Ante Martin Sorić (Preko, 9. veljače 1929. – Zagreb, 15. listopada 2014.), hrvatski galerist, saborski zastupnik, dugogodišnji voditelj negdašnjega Muzejskog prostora, današnjih Klovićevih dvora, jedan od najpoduzetnijih hrvatskih kulturnih djelatnika. Pionir shvaćanja marketinga.

Životopis
Rodio se je na otoku Ugljanu kao deveto u obitelji od trinaestero djece. Osnovnu školu pohađao je u šibenskom sjemeništu, gimnaziju je također završio u Šibeniku, a u Zagrebu je diplomirao pravo na Pravnom fakultetu. U Drugome svjetskom ratu prišao hrvatskom pokretu otpora. Poslije rata radio kao turistički predstavnik Jugoslavije u Londonu od 1961. do 1967. godine. Nakon toga bio je zaposlenikom Gospodarske komore. Bio je saborski zastupnik od 1971. u dva saborska mandata, ali nije poznato da je ušao u sabornicu jer je stalno bio na terenu. Obnašao dužnost direktora Doma sportova. Za nastup je doveo Matu Parlova, Rolling Stonese i dr. Godine 1978. smijenjen je jer u radni odnos nije htio primiti dokazano nesposobnu osobu koja je bila u bliskom srodstvu jednog moćnika. Od 1979., s uglednim životopisom, premda je za ondašnje prilike trebao biti zaštićen kao partizan, dvije je godine bio bez posla. Popularnom metodom diskvalifikacije Hrvata u Jugoslaviji, proglašen je hrvatskim nacionalistom čime je i uz besprijekorni životopis ostao bez posla. Tada ga je Stipe Šuvar povezao spojio s Antom Topićem Mimarom da bi s njime radio na smještaju Mimarine donatorske zbirke, prvo najprije na Jezuitskom, pa na Rooseveltovu trgu 1987. godine.

Pohađanje sjemenišne škole pomoglo mu je poslije organizirati velebnu izložbu Riznica zagrebačke katedrale, nevjerojatnu za ondašnje socijalističko vrijeme. Otvorio ju je 1983. u Muzejskom prostoru. Poslije su pod Sorićevim vodstvom održane još mnoge poznate izložbe.
Organizirao je više od 40 izložaba, a velika izložba kineske umjetnosti u Klovićevim dvorima i danas drži rekorde gledanosti. Ističu se izložbe "Ivan Meštrović", "Sto godina Strossmayerove galerije", "Drevna kineska kultura", "Pisana riječ u Hrvatskoj", "Kyoto – cvijet kulture Japana", "Zlatno doba Dubrovnika", "2000 godina nigerijske umjetnosti", "Vučedol", "Tisuću godina hrvatske skulpture", "Oči istine" i dr. Shvatio je važnost marketinga pa je za te potrebe uposlio Startova urednika Seada Saračevića. Zbog izvrsna marketinškog vođenja izložbe su imale dotad nevjerojatno velik broj gledatelja.

Sorić je pozornost posvećivao i svom rodnom mjestu. U brojnim je kulturnim i društvenim projektima sudjelovao, pored ostalih i pri osnivanju Pučkog otvorenog učilišta "Dom na žalu". Sorić je bio v.d. ravnatelja tog učilišta.

Izvori

Vanjske poveznice
 Jutarnji.hr – Miljenko Jergović: »Preminuo Ante Sorić, čovjek kojem su vjerovali i biskupi i komunisti« (2014., arhivirano 17. siječnja 2023.)

Ugljan
Životopisi, Zagreb
Hrvatska umjetnost

Ante Sorić


O USS Quincy foi um cruzador pesado operado pela Marinha dos Estados Unidos e a quarta embarcação da Classe Baltimore. Sua construção começou em outubro de 1941 nos estaleiros da Bethlehem Shipbuilding e foi lançado ao mar em junho de 1943, sendo comissionado na frota em dezembro do mesmo ano. Era armado com uma bateria principal composta por nove canhões de 203 milímetros montados em três torres de artilharia triplas, tinha um deslocamento carregado de mais de dezessete mil toneladas e conseguia alcançar uma velocidade máxima de 33 nós.

O Quincy entrou em serviço no meio da Segunda Guerra Mundial e sua primeira operação foi dar suporte de artilharia para os Desembarques da Normandia em julho de 1944, continuando nesses deveres pelo mês seguinte durante a Batalha da Normandia. Em agosto deu suporte de artilharia para a invasão do sul da França. O cruzador embarcou o presidente Franklin D. Roosevelt em janeiro de 1945 e o transportou para a Conferência de Ialta. Foi transferido para a Guerra do Pacífico, envolvendo-se em ações na Batalha de Okinawa e em bombardeios do arquipélago japonês.

A guerra terminou em agosto e o navio participou de operações iniciais da ocupação do Japão, voltando para casa em dezembro e sendo descomissionado em outubro de 1946. O Quincy permaneceu na reserva até ser recomissionado em janeiro de 1952 para ser usado na Guerra da Coreia. Ele atuou como escolta para grupos de porta-aviões no decorrer de 1953 até o final do conflito, sendo novamente descomissionado em julho de 1954. O cruzador permaneceu inativo na reserva até ser removido do registro naval em 1973 e enviado para desmontagem no ano seguinte.

Ligações externas

Classe Baltimore
Navios de 1943
Navios construídos em Massachusetts
Navios construídos pela Bethlehem Shipbuilding
Cruzadores da Marinha dos Estados Unidos
Cruzadores dos Estados Unidos na Segunda Guerra Mundial

USS Quincy (CA-71)


Antoine Le Grand (Douai, Países Bajos Españoles, 1629-Londres, 7 de agosto de 1699) filósofo cartesiano francés.

Entró en la orden de los Hermanos menores recoletos y estuvo relacionado con el Colegio inglés de Douai.

Se doctoró en teología en la Universidad de Douai ciudad donde fue canonizado. Estuvo de misiones en Oxfordshire. Tuvo una vida de estudioso retirado y es conocido por ser el primero en simplificar a método escolástico la filosofía de Descartes.

Obra
Le Sage des Stoiques, ou l'Homme sans Passions. Selon les sentimens de Sénèque, La Haya, 1662
Physica, Ámsterdam, 1664.
L'Épicure Spirituel, ou l'Empire de la Volupté sur les Vertus, París,1669.
Philosophia Veterum e mente Renati Descartes, more scholastico breviter digesta, Londres, 1671
Historia Naturae, variis experimentis et ratiociniis elucidata, Londres, 1673
Dissertatio de Carentia Senaûs et Cognitionis in Brutis,' Londres, 1675 Apologia pro Renato Des-Cartes contra Samuelem Parkerum, Londres, 1679Curiosus Rerum Abditarum Naturaeq: Arcanorum Perscrutator, Frankfort y Nuremberg, 1681 Historia Sacra a mundi exordio ad Constantini Magni imperium deducta, Londres, 1685.Missae Sacrificium neomystis succincte expositum, London, 1695. Dissertatio de ratione cognoscendi et appendix de mutatione formali, contra J. S. [John Sergeant] methodum sciendi, London, n.d. Historia Hieresiarcharum a Christo nato a usque tempora'', Douay, 1729.

Notas y enlaces externos

Religiosos de Francia del siglo XVII
Filósofos de Francia del siglo XVII

Escritores cristianos
Escritores de Francia del siglo XVII
Escritores en latín
Escritores en francés
Index Librorum Prohibitorum
Fallecidos en Londres
Nacidos en Douai

Antoine Le Grand


عكس السير موقع إخباري، من أوائل المؤسسات الإعلامية الخاصة في سوريا، تم تأسيسه في عام 2006، وأبصر النور على الشبكة العالمية مطلع العام 2007، وهو موقع يعنى بأخبار سوريا عموماً (السياسية – الاقتصادية – الاجتماعية – الرياضية – الفنية)، بالإضافة إلى تغطية معظم الأحداث العربية والعالمية.

بدأ " عكس السير " مسيرته بالتركيز على ملفات الفساد الكثيرة في سوريا، وبنى قاعدة شعبية كبيرة  بعد تعاطيه الجريء مع القضايا التي تلامس هموم المواطن السوري عبر شبكة من المراسلين الشباب، في توجه مغاير للصورة المهترئة التي عرف بها الإعلام الرسمي، ما وضعه على قمة المواقع الإخبارية الأكثر متابعة في سوريا، بحسب الإحصاءات العالمية.

في ظل غياب قانون واضح يضمن حرية وحقوق وسائل الإعلام والصحافيين، تعرض موقع " عكس السير " للعديد من التهديدات الأمنية والملاحقات من قبل مافيات السلطة في سوريا، ومع بدء الثورة السورية انحاز الموقع إلى الشعب السوري وناصر قضيته المحقة، وعمل وفق سياسة تحريرية شعارها : " قليل من الحيادية .. كثير من المصداقية".

موقع " عكس السير "، مؤسسة إعلامية مستقلة لا تتبع لأي تيار سياسي، وتعتمد في تمويلها على الإعلانات التجارية فقط.

بدأ " عكس السير " مسيرته بالتركيز على ملفات الفساد الكثيرة في سوريا، وبنى قاعدة شعبية كبي[1]رة بعد تعاطيه الجريء مع القضايا التي تلامس هموم المواطن السوري عبر شبكة من المراسلين الشباب، في توجه مغاير للصورة المهترئة التي عرف بها الإعلام الرسمي، ما وضعه على قمة المواقع الإخبارية الأكثر متابعة في سوريا، بحسب الإحصاءات العالمية.

مراجع

وصلات خارجية

 موقع عكس السير

مواقع ويب أسست في 2006
مواقع ويب سورية

عكس السير


القلابات  هو السطح المفصلي المثبت في حافة جناح طائرة ثابتة الجناح. كلما تمتد القلابات تقل سرعة الانهيار. القلابات تستخدم أيضًا في مقدمة بعض أجنحة الطائرات عالية السرعة وهنا تسمي قلابات كروجر.

القلابات تزيد من إحديداب الجناح، ليرتفع بذلك معامل الرفع. الارتفاع في معامل الرفع يسمح للطائرة لتوليد كمية معطاه من الرفع مع السرعات الأبطء. لذلك تمدد القلابات يقلل سرعة انهيار الطائرة. أيضًا هي تزيد من مقاومة الهواء التي تقلل سرعة الطائرة. ميزة أخرى للقلابات هي أنها تقلل زاوية انتكاس الطائرة نتيجة لزيادة زاوية المواجهة بالنسبة لبطن الطائرة. هذا يسمح للطيار بالانخفاض بمقدمة الطائرة لرؤية الأرض بصورة أفضل.

بعض أنظمة القلابات المرتبة على الحافة تزيد من مساحة المنظور العلوي (Plan، Top view) الخاصة بالجناح بالإضافة إلى تغيير الإحديداب. في المقابل سطح الرفع الأكبر سيسمح للطائرة بتوليد مقدار معين من الرفع مع السرعات البطيئة. ذلك سوف يقلل أكثر من سرعة الانهيار. قلاب فاولر هو مثال على القلابات التي تزيد من مساحة منظور الجناح العلوي، وزيادة الإحديداب.

التفسير الفزيائي
المعادلة العامة لرفع طائرة توضح 3 علاقات:

حيث أن:
 L هي الرفع
  هي كثاقة الهواء
 V هي السرعة الحقيقية للطائرة
 S هو مساحة المنظور العلوي للجناح
  هو معامل رفع طائرة

هنا يمكن رؤية أن الزيادة في المساحة (S) ومعامل الرفع () سوف تسمح بتوليد كمية مشابه من الرفع عند سرعة الهواء البطيئة (V).

يزيد تمدد القلابات معامل جر طائرة بسبب الجر المستحث الأعلى المتكون من توزيع الرفع بطريقة منحرف على الجناح بالقلابات الممتدة. لذلك لأي وزن معطى وسرعة هواء فإن القلابات تزيد من قوة السحب أو الجر. بعض القلابات تزيد من مساحة المنظور العلوى لجناح الطائرة عند أي سرعة معطاه، هذا يزيد من قيمة مكونة الجر الطفبلي في مجموع الجر الكلى.

الاستخدام

عند الإقلاع
بعض القلابات تتمدد جزئيًا عند الإقلاع في بعض الطائرات اعتمادًا على نوعها. استخدام القلابات عند الإقلاع ربما يكون اختياري خصوصًا مع طائرات الطيران العادية. وهذا يعتمد على خطوات كتيب رحلات الطائرة لطريقة معينة للإقلاع (حقل قصير، حقل طري، عادي، إلخ). تمدد القلابات جزئيًا عن الإقلاع يزيد من مقدار الرفع المتولد عند سرعة هواء معطاه بالإضافة إلى تقليل سرعة انهيار الطائرة. التأثيران الاثنان معًا سيساعدان الطائرة على الإقلاع في المدارج القصيرة مع جر أقل، وهذا ما لا يكن سيحدث مع تمدد كامل للقلابات.

عند الهبوط
القلابات عادةً تمدد كليًا عن الهبوط لإعطاء الطائرة سرعة انهيار أبطأ، ورفع وجر أعلى ويسمح للطائرة بالاقتراب من موقع الهبوط بسرعة أبطأ وأكثر حدة.عندها يكون من السهل هبوط الطائرات على المدارج القصير. هذا يوضح المنافع المشتركة من معاملات الرفع والجر الأعلى للقلابات الممتدة كليًا.

في الطيران الشراعي
بعض الطائرات الشراعية لا تستخدم فقط القلابات عند الهبوط ولكنها تستخدمها أيضًا خلال الرحلة لتعديل إحتيداب الجناح بطريقة مثلي عند سرعات مختارة. عند عملية الرفع الحراري يمكن مد القلابات جزئيًا لتقليل سرعة الانهيار. هذا يسمح للطائرة الشراعية بالطيران بسرعة أقل بالتالي الدوران في دوائر أصغر لاستخدام أمثل لقلب العامود الحراري. عند السرعات العالية تستخدم إعدادات القلاب السلبي لتقليل عزم التدفق. هذا يقلل من حمل التوازن المطلوب على الموازن الأفقي والذي بالتالي يقلل حالة الجر المرتبطة بإبقاء الطائرة الشراعية في حالة طولية. القلاب السلبي يمكن استخدامه أيضًا خلال أول مرحلة من عملية إقلاع الطائرة الشراعية بواسطة طائرة قاطرة وفي نهاية الهبوط لتحكم أفضل بواسطة الجنيحات.

الأنواع

أنواع نظم القلابات تتضمن التالي:
 قلاب كروجر Krueger Flap: هو قلاب مثبت بمفصله على الحافة الأمامية للجناح. وغالبًا يقال عليه «دروب» (Droop).
 قلاب عادي Plain Flap: يدور حول مفصلة بسيطة.
 قلاب مفلوق Spilt Flap: السطحان العلوي والسفلي منفصلان، السفلي يعمل كقلاب عادي، والعلوي ثابت لا يتحرك أو يتحرك حركة بسيطة جدًا.
 قلاب فاولر Fowler Flap: يتحرك للخلف قبل تثبيته في مفصلة في هناك، لذلك هو يزيد كل من الإحديداب، والوتر، ليكون سطح جناح أكبر يتناغم بشكل أفضل مع السرعات البطيئة. أخترع قلاب فاولر بواسطة هارلان دي. فاولر.
 قلاب فاري-يانجمان Fairey-Youngman Flap.
 قلاب مشقوق Slotted Flap: يسمح شق أو فراغ بين القلاب والجانح لضغط الهواء العالي من أسفل الجناح بإعادة تنشيط الطبقة الحدودية أعلي القلاب. هذا يساعد على بقاء سريان الهواء وتدفقه على القلاب وتأخير الانهيار.
 قلاب عصف Blown Flap: يعصف بهواء المحرك أعلى السطح العلوي للقلاب بزاوية معينة لتحسن خصائص الرفع.

هناك محاولات تكنولوجيه عديدة لإضافة مميزات القلابات إلى الجناح. بذلك يتحقق هدف ديناميكا الهواء من القلابات بدون تعقيدات وزن وميكانيكية نظمها. قامت وكالة ناسا بمحاولة لهذا في الطائرة إكس-53 أكتف إيرو إيلستك وينج (X-53 Active Aeroelastic Wing)، وقامت شركة فليكس سايس المحدودة (FlexSys Inc) بمحاولة تجارية لها في مشروع الجناح المتوافق التكيف (Adaptive Compliant Wing).

السدفة المتحركة (Slats) والمعروفة أيضًا بقلابات الحافة الأمامية لها هدف مشابه لقالابات الحافة الخلفية، ماعدا أنها تقع فقط في الحافة الأمامية للجناح. مع ملاحظة أن قلاب كروجر والسدفة المتحركة يختلفان في طريقة تمددهما وانكماشهما، ولكنهما يؤدوا نفس غرض ديناميكا الهواء.

انظر أيضًا
 حافة خلفية

مصادر

تصميم جناح الطائرة
مكونات الجناح
مكونات طائرات

قلاب (طائرة)


طباش أو الطباش هي قرية عربية تقع على تلة مرتفعة في مرج ابن عامر في الجليل الأسفل في شمال فلسطين المحتلة.

الموقع
تقع في شمال فلسطين وتحدها يحدها من الشمال مدينة شفاعمرو ومن جهة الجنوب بلدة بسمة طبعون ومن الغرب قرية حلف أم راشد ومن الشرق قرية الكعبية. بنيت القرية على تله أسمها «العاصي».

جميع سكان القرية من أصول بدوية من عائلتي من عائلتي طباش وسويطات، وقد بدؤوا ببناء مساكن ثابتة في المكان في فترة الانتداب البريطاني، وبعد عام 1948 أدرجت إسرائيل القرية إداريا في مجلس محلي «كعبية-طباش-حجاجرة»، وقد بلغ عددهم عام 2012 الـ 700 نسمة.

في القرية مسجد، ومركز تربوي، وملعب لكرة القدم، وروضتان للأطفال. يدرس طلاب القرية في المدارس الابتدائية في القرى المجاورة. يعمل معظم رجال القرية في المدن القريبة مثل حيفا، ويوكنعام، والناصرة، ومازال عدد قليل يعتمد على الزراعة.

المراجع

قرى فلسطين

طباش


Marele Premiu al Principatului Monaco din 2019 (cunoscut oficial ca Formula 1 Grand Prix de Monaco 2019) a fost o cursă de Formula 1 care s-a desfășurat între 23 și 26 mai 2019 la Monte Carlo, Monaco. Cursa a fost cea de-a șasea etapă a Campionatului Mondial de Formula 1 din 2019, fiind pentru a șaizeci și șasea oară când s-a desfășurat o etapă de Formula 1 în Monaco.

Clasament

Calificări

Note
  – Pierre Gasly a primit o penalizare de 3 locuri pe grila de start pentru că a împedicat alți piloți în timpul calificărilor.
  – Antonio Giovinazzi a primit o penalizare de 3 locuri pe grila de start pentru că a împedicat alți piloți în timpul calificărilor.

Cursa

Note
  – Max Verstappen a primit o penalizare de 5 secunde pentru plecare nesigură de la boxe.
  - Romain Grosjean a primit o penalizare de 5 secunde pentru călcarea liniei de la boxe.
   - Kevin Magnussen și Lance Stroll au primit câte o penalizare de 5 secunde pentru părăsirea pistei și câștigarea unui avantaj.

Clasament campionat după cursă

Clasament piloți

Clasament constructori

 Notă: În ambele clasamente sunt prezentate doar primele cinci locuri.

Referințe

Monaco
Marele Premiu al Principatului Monaco


Probele sportive de judo la Jocurile Olimpice de vară din 2004 s-au desfășurat în perioada 14–20 august 2004 pe Centrul Olimpic din Ano Liosia în jurul orașului Atena. Concurenții s-au împărțit în 14 categorii de greutate: șapte pentru bărbați și șapte pentru femei.

Medaliați

Masculin

Feminin

Clasament pe medalii

Legendă
 Țara-gazdă

Legături externe
  Judo la Jocurile Olimpice de vară din 2004  pe Sports Reference

Sporturi la Jocurile Olimpice de vară din 2004
2004


Mosteiro Ortodoxo Sírio de Mor Jacó de Salah (aramaico: ܕܝܪܐ ܕܡܪܝ ܝܥܩܘܒ ܕܨܠܚ, turco: Mor Yakup Manastırı) é um dos mais antigos mosteiros cristãos do mundo. Localizado na região de Tur Abdin, no sudeste da Turquia, no vilarejo de Salah (em turco: Barıştepe), é um dos mosteiros da Igreja Siríaca Ortodoxa de Antioquia. Não deve ser confundido com os mosteiros de Mor Jacó Burd'ono (Atschane, Líbano) (convento), Mor Jacó de Sarug (d'Qarno) (Montanha Izlo, Tur Abdin) ou Mor Jacó de Sarug (Warburg, Alemanha). Devido à sua semelhança com o Mosteiro de Mor Gabriel o mesmo tempo de origem é assumido como 600 dC. Supõe-se também que o complexo de blocos de pedra ao norte do mosteiro abriga os restos de um edifício de culto pagão. Diz-se que é um antigo complexo de templos de Heráclio e outras divindades. Dois arcos deste complexo ainda são reconhecíveis hoje.

O mosteiro dedicado a São Jacó Hbischoyo (o Recluso) é um dos tesouros arquitetônicos de Tur Abdin.

História
De acordo com diferentes fontes, o mosteiro foi construído entre 400 e 600 dC em uma planície fértil abaixo da Vila de Salah. O monge Mor Jacó, que veio de Alexandria (Egito) e colocou a pedra fundamental, deu o nome ao mosteiro e fundou o mosteiro no local do martírio de Mor Barschabo e seus alunos.

Após a morte de Mor Jacó em 421, o mosteiro floresceu e foi sé de um bispo por muito tempo nos séc. VII e VIII. De 1364 a 1839 foi a sé dos Patriarcas de Tur Abdin, que estavam em cisma com os Patriarcas de Deyrulzafaran. Para o monasticismo, essa relação resultou em uma reforma importante. O último patriarca cismático Mas'ud II de Zaz foi considerado o último grande místico sírio ocidental e inovador do monaquismo.

De 1916 a 1965, após o genocídio dos cristãos sírios, o mosteiro foi abandonado e deixado em decadência. Após a sua reabertura, toda a instalação foi completamente restaurada. Apenas parte do edifício original permanece.

Ver também

 Igreja Siríaca Ortodoxa de Antioquia
 Patriarcas de Tur Abdin
 Genocídio assírio

Referências
Edifícios religiosos
Edifícios religiosos da Turquia
Arameus
Cristianismo siríaco
Igreja Ortodoxa Síria
Cristianismo na Turquia

Edifícios monásticos da Igreja Ortodoxa Síria

Mosteiro de Mor Jacó, o Recluso (Salah)


Homer est une ville située dans le comté de Cortland, dans l'État de New York, aux États-Unis. En 2010, elle comptait une population de , estimée au  à .

Histoire

Homer a été fondée en 1798. Elle comptait en 1878,  habitants.

Démographie
Lors du recensement de 2010, la ville comptait une population de . Elle est estimée, en 2016, à .

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 État de New York

Liens externes

Localité dans le comté de Cortland
Town dans l'État de New York

Homer (New York)


علاقات مصر الخارجية تعتمد تطبيق مبدأ عدم الانحياز. العديد من العوامل، كالأحداث التاريخية، الموقع الجغرافي وعدد السكان، والقدرة العسكرية، وغيرها، أعطت مصر نفوذا سياسيا واسعا في منطقة الشرق الأوسط، وأفريقيا، وداخل حركة عدم الانحياز ككل. وقد كانت القاهرة وما زالت مركزا للثقافة العربية والتجارة، ومعاهدها ومؤسساتها الدينية والفكرية جعلتاها مركزا للتطور الثقافي والاجتماعي في المنطقة العربية والعالم الإسلامي ككل.

الشرق الأوسط وشمال أفريقيا

إيران

يعود تاريخ العلاقات المصرية الإيرانية في العصر الحديث إلى القرن التاسع عشر حيث وقعت اتفاقية «أرضروم» بين الدولة القاجارية الإيرانية والدولة العثمانية والتي جاء فيها أن الدولة الإيرانية تستطيع تأسيس قنصليات لها في الولايات العثمانية فتم افتتاح قنصلية لرعاية المصالح الإيرانية في القاهرة، وكان أول سفير إيراني في مصر هو حاجي محمد صادق خان. وقد أعقب ذلك توقيع اتفاقات صداقة بين البلدين في العام 1928. وكان تطورا جديدا في العلاقات بزواج يقرب بين العائلتين الملكيتين في الدولتين، حيث تزوجت الأميرة فوزية - شقيقة الملك فاروق الأول - من ابن الشاه الإيراني محمد رضا بهلوي.

المملكة المغربية

الإمارات العربية المتحدة

العلاقات الإماراتية المصرية هي علاقات ثنائية بين مصر والإمارات العربية المتحدة بدأت العلاقات في عام 1971. للإمارات العربية سفارة في القاهرة، ولمصر سفارة في أبوظبي وقنصلية عامة في دبي.

إسرائيل

بدأت العلاقات المصرية الإسرائيلية بحالة الحرب بين الدولتين منذ حرب 1948 وانتهت في حرب 1973 مع توقيع معاهدة السلام المصرية الإسرائيلية بعد اتفاقية كامب ديفيد، وتم إقامة علاقات دبلوماسية وأصبحت لمصر سفارة في تل أبيب وقنصلية في إيلات، ولإسرائيل سفارة في القاهرة وقنصلية في الإسكندرية.

الجزائر

العلاقات الجزائرية المصرية هي العلاقات الدبلوماسية بين الجزائر ومصر. وهناك خلفية تاريخية بين البلدين في حدثين هامين وهما ثورة الجزائر ضد الاحتلال الفرنسي وحرب أكتوبر 73 ضد العدو الصهيوني.
 ساندت حكومة ثورة يوليو بقيادة عبد الناصر ثورة الجزائر ضد الاحتلال الفرنسي.. وأعلنت الثورة الجزائرية من القاهرة عام 1954 وقدمت مصر دعماً كبيراً لها سياسيا واعلاميا وعسكريا.
 قامت مصر في فترة الخمسينات والستينات بتبني قضية الجزائر في المؤتمرات الدولية والتأكيد على شرعية وعدالة المطالب الجزائرية.
 تعرضت مصر بسبب مواقفها المساندة للثورة الجزائرية لعدة أخطار أهمها العدوان الثلاثي عام 1956 الذي شاركت فيه فرنسا - بجانب بريطانيا وإسرائيل - انتقاما من مصر لدعمها جبهة التحرير الوطني الجزائري، كما قامت فرنسا ببناء القوة الجوية لإسرائيل وتزويدها بالقدرات النووية انتقاما من مصر.
 توقع الجميع أن مصر بعد حرب 1956 سترفع يدها عن دعم الجزائر.. لكن مصر ظلت ماضية في دعمها لثورة الجزائر حتي تم إعلان استقلال الجزائر في أول يوليو 1962.
 نجحت مصر في استصدار قرار من الأمم المتحدة عام 1960 يعترف بحق الجزائر في الاستقلال عن فرنسا.
وفي حرب أكتوبر 1973
 طلب الرئيس الجزائري السابق هواري بومدين من الاتحاد السوفيتي شراء طائرات وأسلحة لإرسالها إلى المصريين عقب وصول معلومات من جاسوس جزائري في أوروبا قبل حرب أكتوبر بأن إسرائيل تنوي الهجوم على مصر، وباشر الرئيس الجزائري اتصالاته مع السوفيت لكنهم طلبوا مبالغ ضخمة فما كان من الرئيس الجزائري إلا أن أعطاهم شيكا فارغا وقال لهم أكتبوا المبلغ الذي تريدونه، وهكذا تم شراء الطائرات والعتاد اللازم ومن ثم إرساله إلى مصر.
 شاركت جميع الدول العربية تقريبا في حرب 1973 طبقاً لاتفاقية الدفاع العربي المشترك، لكنها كانت مشاركة رمزية عدا سوريا والعراق والجزائر التي كان جنودها يشاركون بالفعل مع المصريين في الحرب بحماس وقوة على جبهة القتال.
 كانت الجزائر ثاني دولة من حيث الدعم خلال حرب 1973 فشاركت على الجبهة المصرية بفيلقها المدرع الثامن للمشاة الميكانيكية بمشاركة 2115 جندي و812 صف ضباط و192 ضابط جزائري.
 امدت الجزائر مصر بـ 96 دبابة و32 آلية مجنزرة و12 مدفع ميدان و16 مدفع مضاد للطيران وما يزيد عن 50 طائرة حديثة من طراز ميج 21 وميج 17 وسوخوي 7، (تصريحات للمستشار علي محمود محمد رئيس المكتب الاعلامي المصري بالجزائر في الاحتفال الذي أقيم في السفارة المصرية بالجزائر احتفالا بنصر أكتوبر).
 قال الرئيس الراحل أنور السادات إن جزء كبير من الفضل في الانتصار الذي حققته مصر في حرب أكتوبر - بعد الله عز وجل - يعود لرجلين اثنين هما الملك فيصل بن عبد العزيز عاهل السعودية والرئيس الجزائري هواري بومدين، (تصريحات للسيدة كاميليا ابنة الرئيس السادات، في قناة الحياة الفضائية المصرية بمناسبة ذكرى حرب 6 أكتوبر 1973).

تركيا

العلاقات التركية المصرية تشير إلى العلاقات الثنائية بين تركيا ومصر. وفي أعقاب ثورة 25 يناير قام الرئيس التركي عبد الله جول بزيارة لمصر بعد قيام الثورة المصرية 2011 وتنحي حسني مبارك، وناقش فيها سبل دعم التعاون السياسى والاقتصادى والعسكري بين البلدين في ظل الظروف الراهنة التي تشهدها مصر والتداعيات والأحداث المتلاحقة لعدد من دول المنطقة وتعزيز الشراكة المصرية التركية في العديد من المجالات. وأكد أيضا حرص بلاده على تقديم الدعم القوى لمصر خلال المرحلة الانتقالية وزيادة آفاق التعاون معها في ظل الصداقة المتميزة التي تجمع الشعبين الشقيقين. حضر اللقاء الفريق سامي عنان رئيس أركان حرب القوات المسلحة وعدد من أعضاء المجلس الأعلى للقوات المسلحة والسفير التركي بالقاهرة.
وبعدها حضر رئيس الوزراء التركي رجب طيب أردوجان إلى القاهرة لبحث ومناقشة سبل دعم التعاون السياسي والاقتصادي المشترك بين مصر وتركيا.

تدهورت العلاقات المصرية التركية بعد تدخل الجيش المصري لتنحية محمد مرسي، وكانت تركيا متعاطفة مع الإخوان المسلمين ومحمد مرسي، ورأت ما قام به الجيش انقلابًا على الشرعية والعملية الديمقراطية، وتنديد تركيا بانقلاب الجيش المصري أدى إلى قطع العلاقات المصرية التركية.

السعودية

على مستوى العلاقات الاقتصادية بين البلدين أعلن وزارة الكهرباء والطاقة (مصر)|وزير الكهرباء والطاقة المصري حسن يونس في 4 أبريل 2011 أنه ستطرح مناقصة في نهاية شهر أبريل 2011 لتنفيذ تنفيد مشروع الربط الكهربائي المصري السعودي لتبادل الطاقة بين البلدين في إطار منظومة الربط بين شبكات الدول العربية باستثمار يبلغ قيمته 1.5 مليار دولار.
ويستهدف المشروع تبادل الطاقة بين البلدين على خط الربط بينهما خلال فترات الذروة بطاقة تقدر بنحو ثلاثة آلاف ميگاوات خلال فصل الصيف. وحسب المخطط فإن بدء تنفيذ المشروع سيكون في مطلع العام 2012. ويتوقع أن تتم إجراءات اختبارات التشغيل بداية 2015. ويشمل المشروع خطا هوائيا بطول 1300 كلم، وكابلا بحريا وثلاث محطات تحويل كهربائي.

في 22 مايو 2011 قدمت السعودية حزمة مساعدات تبلغ أربعة مليارات دولار تعهدت السعودية بتقديمها إلى مصر تتضمن وديعة في البنك المركزي المصري بمليار دولار وشراء سندات بقيمة 500 مليون دولار. وهذه الحزمة خصصتها الحكومة المصرية لعدم الاقتصاد. وكانت مصر قد طلبت من جهات مانحة وصندوق النقد الدولي مساعدات تقدر بعشرة مليارات إلى 12 مليار دولار لتمويل العجز في السنة المالية التي تبدأ في أول يوليو 2011.

قطر

بدأت علاقات مصر مع قطر مع استقلال دولة قطر عن بريطانيا في العام 1971.

دول أخرى

إثيوبيا

العلاقات الإثيوبية المصرية تشير إلى علاقات ثنائية بين إثيوبيا ومصر.
أكثر من 70% من فيضان نيل مصر يأتي من النيل الأزرق الذي ينبع من هضبة الحبشة. ومشاريع إثيوبيا لإقامة سدود على النيل الأزرق التي قوبلت بقلق بالغ من المصريين.

اليونان

العلاقات بين مصر واليونان هي من أقدم العلاقات بين بلدين في العالم إذ يعود تاريخها إلي ما قبل الميلاد بنحو 300 عام، حيث تعود منذ نشأة الإسكندرية من قبل الأسكندر الأكبر، كما أنه توجد في مصر جالية يونانية كبيرة العدد، وبالمثل نوجد في اليونان جالية مصرية كذلك، وفي العصر الحديث فإن العلاقات الديبلوماسية الرسمية بين مصر واليونان تعود إلي العام 1833.

الأرجنتين

العلاقات الأرجنتينية المصرية تشير إلى العلاقات الثنائية بين الأرجنتين ومصر. ومن أهم ثمار التعاون بين البلدين مشروع بدر-2000 وهو مشروع مشترك بين مصر والأرجنتين بتمويل عراقي في 1987-1988، تحت إشراف المشير عبد الحليم أبو غزالة. وقد تم اغتيال ستة مهندسين أرجنتينيين في ضاحية المعادي بالقاهرة في عام 1988. وقد أدت تهمة محاولة تهريب تكنولوجيا كربون - كربون من الولايات المتحدة إلى إقالة عبد الحليم أبو غزالة وإنهاء المشروع.إذ كشفت تقارير صحفية صدرت عام 1987 أغضبت الدول الغربية عن برنامج لتطوير صواريخ طويلة المدى بين الأرجنتين والعراق ومصر باسم كوندور-2.

روسيا

أقيمت العلاقات الدبلوماسية بين الاتحاد السوفيتي ومصر في 26 أغسطس 1943. وشهدت العلاقات بين البلدين تغيرات جدية، كما تغيرت أولوياتها على الصعيدين الخارجي والداخلي. أصبحت روسيا ومصر اليوم شريكتين على الصعيدين الثنائي والدولي.

وتمت الخطوة الأولى للتعاون المصري الروسي في أغسطس عام 1948 حين وقعت أول اتفاقية اقتصادية حول مقايضة القطن المصري بحبوب وأخشاب من الاتحاد السوفيتي. وشهدت العلاقة تطورات متلاحقة كان أبرزها بعد ثورة يوليو عام 1952 حين قدم الاتحاد السوفيتي لمصر المساعدة في تحديث قواتها المسلحة وتشييد السد العالي.

وبلغت العلاقات الثنائية ذروتها في فترة الخمسينات – الستينات من القرن العشرين حين ساعد آلاف الخبراء السوفيت مصر في إنشاء المؤسسات الإنتاجية، وبينها السد العالي في أسوان ومصنع الحديد والصلب في حلوان ومجمع الألومنيوم بنجع حمادي ومد الخطوط الكهربائية أسوان – الإسكندرية. وتم في مصر إنجاز 97 مشروعا صناعيا بمساهمة الاتحاد السوفيتي. وزودت القوات المسلحة المصرية منذ الخمسينات بأسلحة سوفيتية. وتلقت العلم أجيال من اولئك الذين يشكلون حاليا النخبة السياسية والعلمية والثقافية في بلاد الاهرام، ومن بينهم الرئيس المصري السابق حسني مبارك الذي تخرج من أحد المعاهد العسكرية السوفيتية.

البرازيل

السودان

في 29 مارس 2011 أثناء زيارة رئيس الوزراء المصري عصام شرف للسودان، وقعت مصر في اجتماعات اللجنة العليا المصرية السودانية عدة اتفاقيات، شملت الإعداد لمشروعات مشتركة في مجال الأمن الغذائي وتشجيع الاستثمارات بين البلدين في مختلف المجالات. وشملت الاتفاقات عودة بعثة جامعة القاهرة فرع الخرطوم، بالإضافة إلى بحث مشكلة مياه النيل والسعي لحل الخلافات بالحوار والتفاهم بين دول الحوض.

وكشف وزير الزراعة الدكتور أيمن أبو حديد أن هناك مفاوضات مع الجانب السوداني لاستكمال مشروع الشوكة المصرية السودانية للتكامل الزراعي بالنيل الأزرق، لزراعة 160 ألف فدان. ومن المقرر أن تتم زراعة محاصيل القطن، وزهرة الشمس، والذرة الرفيعة، والسمسم، على أن يقسم الإنتاج بين الدولتين.

وأضاف أن مركز البحوث الزراعية يقوم حاليا بإجراء الدراسات المتعلقة بجدوى تنفيذ مشروع أرقين على المنطقة الحدودية بين البلدين، بهدف استصلاح وزراعة مليوني فدان، وأكد أن الإنتاج الحيواني سيكون له نصيب كبير من التعاون المشترك وأن خمسة مستثمرين مصريين يدرسون إقامة مشروع لتربية الأبقار بمنطقة الجزيرة بالسودان، بما يجعل سعر الكيلو للمستهلكين لا تزيد على 28 جنيها (4.7 دولارات).

اقرأ أيضا
 قائمة البعثات الديبلوماسية في مصر
 وزارة الخارجية المصرية
 قائمة رحلات عبد الفتاح السيسي الخارجية في الفترة الرئاسية الأولى
 قائمة رحلات عبد الفتاح السيسي الخارجية في الفترة الرئاسية الثانية
 قائمة رحلات عدلي منصور الرئاسية الخارجية
 مركز القاهرة الدولي لتسوية النزاعات وحفظ وبناء السلام

مراجع

وصلات خارجية
 موقع وزارة الخارجية المصرية

علاقات مصر الخارجية


الشاي المثلج  هو نوع من الشاي البارد، يحفظ عادة في الزجاج فوق الثلج. قد تكون أو قد لا تكون مُحلاة.

النكهات المختلفة
الشاي المثلج منتشر أيضا على شكل مشروب معلب وقد يكون بنكهة الليمون أو الدراق أو التوت أو الكرز خليطًا منهم.

انظر أيضا
 شاي ليبتون المثلج

مراجع

أصناف الشاي
مرطبات
منبهات

شاي مثلج


Baron Stanley of Alderley, in the County of Chester, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1839 for the politician and landowner Sir John Stanley, 7th Baronet. Upon his death in 1850, he was succeeded as 2nd Baron Stanley of Alderley and 8th Baronet of Alderley Hall by his son Edward, who was a prominent Liberal politician and notably served as President of the Board of Trade, Postmaster General and had in 1848 been created Baron Eddisbury, of Winnington in the County Palatine of Chester, in his own right. His wife Henrietta was a prominent campaigner for women's education. After his death, the Stanley of Alderley and Eddisbury baronies remained united; most holders have since chosen to be known as Lord Stanley of Alderley. The 3rd Baron Stanley of Alderley had a career in the Diplomatic Service; as he was childless he was succeeded by his younger brother, the 4th Baron. He was liberal member of parliament for Oldham. In 1909, the 4th Baron Stanley of Alderley acquired a further title when he succeeded his first cousin once removed, the Earl of Sheffield, according to a special remainder and thus inherited the title of 4th Baron Sheffield. After his death the titles passed to his son, the 5th Baron Stanley of Alderley. He was Liberal Member of Parliament for Eddisbury and also served as Governor of Victoria. His eldest son, the 6th Baron Stanley of Alderley, sold the family seat of Alderley Hall in 1938. He was married four times, the second time to Sylvia Ashley. On his death the titles passed to his younger brother, who preferred to be known as Lord Sheffield. He only held the titles for three months.  the titles are held by the latter's cousin, the 9th Baron Stanley of Alderley, who succeeded his father in that year. He is the grandson of Oliver Hugh Stanley, youngest son of the 4th Baron.

The Stanley baronetcy, of Alderley Hall in the County of Chester, was created in the Baronetage of England in 1660 for the barrister Thomas Stanley. He was a descendant of Sir John Stanley, third son of Thomas Stanley, 1st Baron Stanley (whose eldest son was created Earl of Derby in 1485). He was succeeded by his son, the second Baronet. He was High Sheriff of Cheshire in 1678. His great-grandson, the sixth Baronet, was a Gentleman of the Privy Chamber. His eldest son was the seventh Baronet, who was elevated to the peerage in 1839. See above for further succession.

The Right Reverend Edward Stanley, second son of the sixth Baronet, was Bishop of Norwich. Venetia Stanley was the youngest daughter of the fourth Baron.

The traditional burial place of the Lords Stanley of Alderley was the Stanley Mausoleum in the churchyard of St Mary, Nether Alderley, Cheshire, built in 1909. The building now belongs to the parish council. The London house of the Stanley family at 40 Dover Street was purchased by The Arts Club, a club for gentlemen interested in the arts, in 1896. It remains there to this day.

The family seat now is Rectory Farm, near Stanton St. John, Oxfordshire.

Stanley baronets, of Alderley Hall (1660)
Sir Thomas Stanley, 1st Baronet (1597–1672)
Sir Peter Stanley, 2nd Baronet (1626–1683)
Sir Thomas Stanley, 3rd Baronet (1652–1721)
Sir James Stanley, 4th Baronet (died 1747)
Sir Edward Stanley, 5th Baronet (died 1755)
Sir John Thomas Stanley, 6th Baronet (1735–1807)
Sir John Thomas Stanley, 7th Baronet (1766–1850) (created Baron Stanley of Alderley in 1839)

Baron Stanley of Alderley (1839)
 John Thomas Stanley, 1st Baron Stanley of Alderley (1766–1850)
 Edward John Stanley, 2nd Baron Stanley of Alderley (1802–1869) (created Baron Eddisbury in 1848)
 Henry Edward John Stanley, 3rd Baron Stanley of Alderley and 2nd Baron Eddisbury (1827–1903)
 Edward Lyulph Stanley, 4th Baron Sheffield, 4th Baron Stanley of Alderley and 3rd Baron Eddisbury (1839–1925) (known as Lord Stanley of Alderley)
 Arthur Lyulph Stanley, 5th Baron Sheffield, 5th Baron Stanley of Alderley and 4th Baron Eddisbury (1875–1931) (known as Lord Stanley of Alderley)
 Edward John Stanley, 6th Baron Sheffield, 6th Baron Stanley of Alderley and 5th Baron Eddisbury (1907–1971) (known as Lord Stanley of Alderley)
 Lyulph Henry Victor Owen Stanley, 7th Baron Sheffield, 7th Baron Stanley of Alderley and 6th Baron Eddisbury (1915–1971) (known as Lord Sheffield)
 Thomas Henry Oliver Stanley, 8th Baron Sheffield, 8th Baron Stanley of Alderley and 7th Baron Eddisbury (1927–2013) (known as Lord Stanley of Alderley)
 Richard Oliver Stanley 9th Baron Stanley of Alderley, 8th Baron Eddisbury and 9th Baron Sheffield (born 1956)

The heir presumptive is the present holder's brother Hon. Charles Ernest Stanley (born 1960), who has three daughters. The next in line to the peerages is his brother Hon. Harry John Stanley (born 1963), whose heir is his only son Bertram Thomas Zulfikar Stanley (born 2007).

Family tree

See also
 Audley-Stanley family
 Earl of Derby
 Baron Sheffield
 Baron Eddisbury

References

External links
Narrative of the Portuguese embassy to Abyssinia during the years 1520-1527, London, 1881, at the National Library of Portugal

1839 establishments in the United Kingdom
Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1839
Stanley family

Baron Stanley of Alderley


La saison 2022 du Championnat du Cambodge de football est la trente-huitième édition du championnat national de première division au Cambodge. Les huit meilleurs clubs du pays sont regroupés au sein d'une poule unique et s'affrontent trois fois au cours de la compétition.

Phnom Penh Crown, le tenant du titre défend son titre et remporte son huitième championnat.

Les clubs participants

Compétition
Huit clubs sont engagés en championnat et se rencontrent trois fois, cinq clubs n'ont pas obtenu de licence et sont relégués en deuxième division : Electricité du Cambodge FC, National Police Commissary, Asia Euro United, Prey Veng FC et Soltilo Angkor FC.

Après la saison régulière, les quatre premiers jouent pour le titre en emportant les points acquis lors de la première phase.

Saison régulière
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0). Pour départager les égalités, on tient d'abord compte de la différence de buts générale, puis du nombre de buts marqués, puis des confrontations directes.

|valign=top align=left width=50%|

|}

Poule championnat
Les quatre premiers de la saison régulière jouent pour le titre en emportant les points acquis.

|valign=top align=left width=50%|

|}

Bilan de la saison

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Championnat du Cambodge de football

Lien externe
  Résultats complets sur le site de RSSSF

Championnat du Cambodge de football
Cambodge
2022 au Cambodge

Championnat du Cambodge de football 2022


Manjinski jezici u Hrvatskoj su tradicionalni ili materinski jezici nacionalnih i etničkih manjina u Hrvatskoj. Uz osobnu i uporabu unutar zajednice, manjinski jezici se na različite načine i u različitom obujmu koriste i u službenom i u javnom prostoru.

Pravni okvir

Ustav Republike Hrvatske u svom uvodu definira Hrvatsku kao nacionalnu državu hrvatskog naroda, zemlju svih njezinih državljana i zemlju tradicionalnih autohtonih zajednica koje ustav naziva nacionalnim manjinama. Nacionalne manjine izričito nabrojane u ustavu redom su Srbi, Česi, Slovaci, Talijani, Mađari, Židovi, Nijemci, Austrijanci, Ukrajinci, Rusini, Bošnjaci, Slovenci, Crnogorci, Makedonci, Rusi, Bugari, Poljaci, Romi, Rumunji, Turci, Vlasi i Albanci. Član 12. Ustava navodi da je službeni jezik u Hrvatskoj hrvatski jezik, dok se u pojedinim jedinicama lokalne samouprave (gradovi i općine) neki drugi jezik i ćirilično ili neko drugo pismo mogu uvesti u službenu usporednu uporabu.

Službena uporaba manjinskih jezika regulirana je na osnovu nadležnih zakona u Republici Hrvatskoj i međunarodnih konvencija i sporazuma kojima je zemlja pristupila i/ili potpisala ih. Najvažniji zakoni na nacionalnoj razini su Ustavni zakon o pravima nacionalnih manjina, Zakon o uporabi jezika i pisma nacionalnih manjina i Zakon o obrazovanju na jeziku i pismu nacionalnih manjina. Najvažniji međunarodni sporazumi koji se odnose na manjinske jezike su Europska povelja o regionalnim ili manjinskim jezicima i Okvirna konvencija o zaštiti nacionalnih manjina koje je usvojilo Vijeće Europe. Određena prava pripadnici nacionalnih manjina stekli su i kroz međudržavne i međunarodne ugovore i sporazume kao što su Rapalski ugovor i Erdutski sporazum.

Preduvjet od 33,3 % pripadnika nacionalnih manjina u lokalnoj populaciji za obvezno uvođenje ravnopravne uporabe manjinskog jezika smatra se srazmjerno visokim, budući da Savjetodavni odbor Okvirne konvencije o zaštiti nacionalnih manjina Vijeća Europe smatra udio od 10 do 20 % primjerenim. Hrvatska javnost i vlasti ne pokazuju uvijek pozitivan stav prema pitanjima manjinskih prava ali je pristupanje Hrvatske Europskoj uniji imalo pozitivan utjecaj na afirmaciju službene uporabe manjinskih jezika.

Manjinski jezici

Srpski

Obrazovanje

Obrazovanje na srpskom jeziku omogućeno je na prostoru nekadašnje samoproglašene Istočne Slavonije, Baranje i zapadnog Srijema na osnovu Erdutskog sporazuma koji je stvorio preduvjete za mirnu reintegraciju hrvatskog Podunavlja. U ovoj regiji nastava se izvodi po Modelu A manjinskog obrazovanja u kojem se cjelokupna nastava odvija na jeziku i pismu nacionalnih manjina. Škole u Podunavlju organiziraju nastavu na hratskom ili na manjinskom jeziku ako postoji minimalan broj učenika za upis razreda po određenom modelu. Kritičari u modelu podijeljenih razreda vide nastavak hrvatsko-srpskog sukoba u Podunavlju dok službeni predstavnici srpske manjine negativan odnos prema srpskim odjelima vide kao pritisak u smjeru odnarođivanja. U praksi je podjela izraženija u multietničkim urbanim sredinama (posebice Vukovaru) dok su seoska naselja u Podunavlju pretežito jednonacionalna (hrvatska, srpska, mađarska ili rusinska). Podjela razreda po jeziku izvođenja nastave dovela je do toga da su 2011. godine 86 % učenika u hrvatskim razredima u Vukovaru bili Hrvati, a 95 % učenika u srpskim razredima bili Srbi. Iste godine 75 % roditelja srpske nacionallnosti i 68 % učenika podržavalo je postojeći model obrazovanja dok je 78 % učenika i 92 % roditelja hrvatske nacionalnosti podržavalo integrirani model u kojem bi postojali dodatni izborni sati srpskog jezika i kulture blizak Modelu C manjinskog obrazovanja. Integrirani model bio je prihvatjiv i za 65 % srpskih roditelja i 49 % učenika u Vukovaru.

Zajedničko vijeće općina aktivno se zalaže za prijenos osnivačkih prava na određene osnovne škole u Podunavlju s Vukovarsko-srijemske i Osječko baranjske županije na općine sa srpskom većinom u kojima se škole nalaze. Ruralne škole za koje ZVO lobira u praksi već i provode nastavu isključivo u razredima na srpskom jeziku dok bi prijenos osnivačkih prava omogućio da ih se i formalno registrira kao javne srpske škole koje nude obrazovanje samo po Modelu A. Sličan model postoji u Istri s javnim talijanskim školama.

Uz osnovne i srednje škole u Podunavlju, u Zagrebu je od 2005. godine s radom započela i Srpska pravoslavna opća gimnazija "Kantakuzina Katarina Branković" koja također nastavu provodi po Modelu A. U ostatku zemlje u različitom je opsegu dostupna nastava po Modelu B (dvojezična nastava), Modelu C (njegovanje jezika i kulture) ili vanškolski. Odsjek za južnoslavenske jezike Filozofskog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu ima Katedru za srpsku i crnogorsku književnost. Između ostalih, predavači srpske književnosti na sveučilištu bili su i Antun Barac, Đuro Šurmin i Armin Pavić.

Mediji i institucije

Od prosinca 1999. godine Srpsko narodno vijeće objavljuje tjednik Novosti. Od 4. prosinca 2009. godine tjednik se prodaje na kioscima diljem zemlje. Uz tjednik Novosti, na srpskom se jeziku objavljuju i Identitet, Izvor, Bijela pčela, Prosvjeta i Forum koji se distribuiraju unutar zajednice. U istočnoj Hrvatskoj postoje i tri lokalne radio postaje koje emitiraju program na srpskom jeziku (Radio Banska Kosa (Beli Manastir), Radio Borovo (Borovo) i Radio Dunav (Vukovar)). Radio-televizija Vojvodine u suradnji sa Zajedničkim vijećem općina svakih 15 dana snima i prikazuje polusatnu emisiju "Hronika Slavonije, Baranje i zapadnog Srema".

Od 1996. godine Središnja knjižnica kulturog društva Prosvjeta u Zagrebu djeluje i kao službena Središnja knjižnica Srba u Hrvatskoj. Knjižnica je osnovana 4. siječnja 1948. godine i tada je imala 40 000 svezaka uglavnom tematski vezane uz nacionalnu književnost, uključujući i znatan broj knjiga iz XVIII. i XIX. stoljeća. Vlasti su 1953. godine donijele odluku o zatvaranju knjižnice i pohranjivanju knjiga u Muzeju Srba Hrvatske, Nacionalnoj i sveučilišnoj knjižnici u Zagrebu te u Jugoslavenskoj akademiji znanosti i umjetnosti. Knjižnica je ponovno osnovana u siječnju 1995. godine i do 2016. godine u svoju je zbirku skupila više od 25 000 svezaka.

Kontroverze

U prvim godinama nakon uvođenja Ustavnog zakona o pravima nacionalnih manjina pojedine jedinice lokalne samouprave pružale su otpor provođenju svojih zakonskih obveza. U pravobraniteljevom izvještaju iz 2005. godine navode se općine Vojnić, Krnjak, Gvozd, Donji Kukuruzari, Dvor i Korenica kao one u kojima se odredbe zakona ne provode iako su ga te jedinice lokalne samouprave obvezne provoditi. Izvještaj ističe i slučaj Vukovara u kojemu je manjini onemogućeno konzumiranje zakonskih prava iako je njezin udio prema popisu iz 2001. godine manje nego 1 %  niži od zakonom propisanog udjela.

Nakon popisa stanovništva u Hrvatskoj 2011. Srbi u Vukovaru su ispunili zakonski preduvjet za obvezno uvođenje ćirilice što je međutim ovoga puta dovelo do prosvjeda protiv ćirilice u Hrvatskoj. U travnju 2015. godine Odbor Ujedinjenih naroda za ljudska prava pozvao je Hrvatsku da osigura manjinama pravo na uporabu njihova jezika i pisama. Izvještaj Odbora ističe da se poziv prvenstveno odnosi na uporabu ćirilice u Vukovaru i općinama na koje se zakoni odnose.

Pitanje ćirilice u Vukovaru izišlo je izvan okvira odnosa srpske i većinske zajednice i postalo pitanjem političkih sporova i unutar većinske zajednice. Inicijalno kritika oporbenog HDZ-a prema dvanaestoj Vladi Republike Hrvatske koju je predvodio Zoran Milanović da bi naknadno utjecalo na formiranje Domovinskog pokreta i njegove kritike četrnaestoj i petnaestoj vladi koju predvodi Andrej Plenković. U kontekstu ovih sukoba gradonačelnik Vukovara Ivan Penava je nakon neuspjeha na unutarstranačkim izborima izišao iz HDZ-a i pridružio se Domovinskom pokretu. Time su i najviši lokalni predstavnik iz hrvatske zajednice kao i zamjenik gradonačelnika iz reda srpske manjine u Vukovaru došli iz desno orijentiranih oporbenih stranaka koje nisu na vlasti na državnoj razini. Naime, ranije je i za zamjenika gradonačelnika iz reda srpske zajednice izabran član Demokratskog saveza Srba (osnovan 2016. od bivših članova SDSS-a) Srđan Milaković, stranke koja oštro kritizira politike SDSS-a.

Ustavni sud Republike Hrvatske je 2014. godine kao protuustavan zabranio referendum na kojem se trebalo odlučivati o zabrani službene uporabe ćirilice u Vukovaru. Godine 2019. Ustavni sud ukinuo je nekoliko odredbi gradskog Statuta Vukovara kao diskriminatorne prema pripadnicima srpske manjine, te je pozvao lokalne vlasti u Vukovaru na razmatranje vraćanja dvojezičnih ploča.

U prosincu 2020. godine u tužbi Mile Novakovića protiv Republike Hrvatske Europski sud za ljudska prava presudio je kako su ovom srednjoškolskom profesoru pri otkazu u srednjoj školi u Dardi 1999. godine (zbog uporabe srpskog jezika u svakodnevnom radu) povrijeđena prava te mu je posmrtno (odnosno obitelji) dodijelio 5000 eura odštete i 800 eura troškova. Godine 1999., po okončanju mirne reintegracije, proveden je prosvjetni nadzor samo nad učiteljima srpske nacionalnosti koji su radili u razredima na hrvatskom jeziku. Europski sud odlučio je da je odluka hrvatskih sudova o otkazu bila zakonita, ali da nije bila razmjerna i da je nadzor proveden samo nad srpskim profesorima mjesec dana nakon usmene preporuke za predavanje isključivo na hrvatskom jeziku u toj školi.

Talijanski

Talijanska manjina ostvarila je znatno šire pravo na uporabu vlastitog jezika od svih drugih manjinskih zajednica u Hrvatskoj. La Voce del Popolo su dnevne novine na talijanskom jeziku koje se objavljuju u Rijeci. Na inicijativu Liste za Rijeku, a u kontekstu priprema za 2020. godinu u kojoj je Rijeka bila Europska prijestolnica kulture, Gradsko vijeće razmatralo je mogućnost ponovnog uvođenja natpisa na talijanskom jeziku ukinutih u vrhuncu Tršćanske krize.

Povijest

Kraljevina Italija nametala je isključivu uporabu talijanskog jezika na istočnoj obali Jadrana koji je kontrolirala nakon raspada Austro-Ugarske. U prvim godinama nakon oslobođenja u Istri i Rijeci je provođena politika dvojezičnosti čiji je obim vremenom u Rijeci znatno sužen. U jesen 1953. godine u Jugoslaviji je došlo do antitalijanskih prosvjeda u kojima su lomljene dvojezične ploče uključujući i onu Talijanskog kulturnog kluba. Dio političkog vodstva smatrao je da zbog smanjenog broja deklariranih Talijana u Rijeci vidljivu dvojezičnost u gradu treba ograničiti na kulturne aktivnosti talijanske manjine kao što su kazalište, škole, novine i druge publikacije. Londonski memorandum između vlada Italije, Ujedinjenoga Kraljevstva, Sjedinjenih Američkih Država i Jugoslavije o Slobodnom Teritoriju Trsta iz 1954. godine predviđao je obvezno uvođenje vizualne dvojezičnosti u one gradove u kojima je manjinska zajednica činila najmanje 25 % ukupnog stanovništva.

Mađarski

Predstavnici mađarske nacionalne manjine 2004. godine pozvali su na uvođenje mađarskog jezika u službenu uporabu u gradu Belom Manastiru pozivajući se na prava stečena prije 1991. godine. Godine 2004. ta je manjina činila 8,5 % stanovništva u gradu. Mađarski jezik u visokom obrazovanju se u Hrvatskoj može studirati na Sveučilištu u Zagrebu, Sveučilištu Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku, a od akademske godine 2021/2022. i na Sveučilištu u Rijeci.

Povijest
U prošlosti je mađarski jezik bio šire prisutan u današnjoj Hrvatskoj jer je Kraljevina Ugarska nastojala provoditi politiku mađarizacije Slovaka, Hrvata, Srba, Rumunja i Ukrajinaca u Panonskoj nizini. Domaći zagovornici bliske političke, gospodarske i kulturne (jezične) integracije Kraljevine Slavonije i Banske Hrvatske (koje su se 1868. godine ujedinile u Kraljevinu Hrvatsku i Slavoniju) s Ugarskom pogrdno su nazivani mađaronima. Otpor mađarizaciji doveo je do brojnih reakcija od kojih je u hrvatskoj historiografiji kao posebno značajno zapamćeno spaljivanje mađarske zastave u Zagrebu 16. listopada 1895. godine.

Češki

6,287 osoba u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji izjasnilo se da su pripadnici češke nacionalne manjine. 70 % njih istaklo je češki kao materinski jezik. Godine 2013. veleposlanik Češke Republike u Hrvatskoj Martin Košatka istakao je kako će namjera da se ograniči uporaba ćirilice, ako bude provedena, negativno utjecati i na češku i druge manjine u Hrvatskoj. Godine 2011. saborska zastupnica Zdenka Čuhnil istakla je kako na temelju stečenih prava češka manjina ima pravo na ravnopravnu uporabu jezika u 9 jedinica lokalne samouprave dok je to pravo u praksi moguće koristiti u jednoj i djelomično u još jednoj jedinici lokalne samouprave.

Slovački

U suradnji sa Slovačkim kulturnim centrom u Našicama, Unija Slovaka u Hrvatskoj izdaje časopis Prameň na slovačkom jeziku. 2011. godine 536 učenika u Iloku, Osijeku, Soljanima, Josipovcu Punitovačkom, Markovcu Našičkom, Jelisavcu, Miljevcima, Zdencu, Lipovljanima i Međuriću dvaput tjedno učilo je slovački jezik od prvog razreda osnovne škole.

Rusinski

Rusinski dijalekt u Vojvodini i Hrvatskoj standardiziran je već u prvoj polovici 20. stoljeća, a od 1920-ih objavljuju se i rusinske publikacije. Bio je to ujedno i jedan od prvih pokušaja standardizacije rusinskog jezika uopće. Dok u Ukrajini rusinska zajednica nije priznata kao zaseban narod, manjinski status i jezična prava izvan Vojvodine i Hrvatske priznati su i počeli su se razvijati tek u razdoblju poslije Hladnog rata. Kako na području bivše Jugoslavije suprotno od drugih istočno i srednjoevropskih država nije bilo pritisaka da se Rusini asimiliraju u ukrajinsku zajednicu, ova je zajednica zadržala etnički identitet koji su ponijeli prilikom emigracije iz današnje Slovačke. Rusini na području istočne Slavonije kulturno i jezično ne razlikuju se od znatno brojnije i aktivnije zajednice Rusina u Vojvodini, te su znatnim dijelom obitelji koje su se preselile iz Ruskog Krstura. Rusinski jezik na ovom području razlikuje se od govora drugih rusinskih zajednica, a obilježava ga i znatan broj posuđenica iz hrvatskog i srpskog jezika. Korištenje rusinskog jezika izvan Petrovaca i Mikluševaca, među manjim i asimiliranim zajednicama u Gunji, Rajevom Selu, Piškorevcima i u gradovima počelo je opadati nakon Drugoga svjetskog rata, a proces se dodatno ubrzao nakon posljednjeg rata.

Njemački

Njemački jezik u suvremenoj Hrvatskoj prvenstveno je prvi ili drugi strani jezik, a priznat je i kao manjinski jezik Nijemaca i Austrijanaca u Hrvatskoj. Njemačka zajednica – Zemaljska udruga Podunavskih Švaba kao najveća udruga manjine zalaže se za emancipaciju uporabe njemačkog jezika u istočnoj Hrvatskoj kao povijesne tradicije Slavonije, a posebno grada Osijeka.

Jidiš i hebrejski

U Zagrebu djeluje knjižnica Židovske općine Zagreb koja nema status jedne od središnjih manjinskih knjižnica u Republici Hrvatskoj. Uz knjižnicu u Zagrebu nalazi se i privatna Osnovna škola Hugo Kon osnovana 2003. godine. Festival tolerancije-Židovski filmski festival 2007. godine osnovao je Branko Lustig s ciljem očuvanja sjećanja na Holokaust i promidžbe tolerancije.

Ukrajinski

Ukrajinska zajednica u Hrvatskoj objavljuje sljedeće publikacije na ukrajinskom jeziku - časopise Vjesnik, Naša Gazeta, Nova Dumka, dječji časopis Vjenčić i almanah Misli s Dunava. Od 2001. godine na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu djeluje katedra za ukrajinski jezik i književnost.

Romski

Središnja knjižnica Roma u Hrvatskoj, otvorena 8. lipnja 2020. godine, jedina je romska knjižnica u Europi. Hrvatski sabor formalno je priznao Dan romskog jezika 25. svibnja 2012. godine. Zastupnik romske nacionalne manjine Veljko Kajtazi istakao je namjeru da se u razdoblju svog mandata zalaže za formalno priznanje romskog jezika kao jednoga od priznatih manjinskih jezika u Hrvatskoj.

Ostali jezici
Istrorumunjski jezik Ćiribiraca govori se u nekoliko sela u Istri.

Općine s manjinskim jezicima u službenoj uporabi

Povijest
U prosincu 1991. godine Hrvatski sabor usvojio je Ustavni zakon o ljudskim pravima i slobodama i pravima etničkih i nacionalnih zajednica ili manjina koji je prethodio današnjem Ustavnom zakonu o pravima nacionalnih manjina iz 2002. godine. Ustavni zakon iz 1991. godine je usvojen kao preduvjet koji je međunarodna zajednica postavila za međunarodno priznanje nezavisnosti Hrvatske.

Europska povelja o regionalnim i manjinskim jezicima stupila je na snagu u Hrvatskoj 1997. godine.

Lisabonski ugovor uveo je u primarno zakonodavstvo Europske unije pojam "pripadnika manjina", što je prva izričita upotreba tog izraza u povijesti prava EU-a. Potaknut činjenicom da 8 % građana EU pripada nacionalnim manjinama, a 10 % govori manjinske jezike, Europski parlament je 13. studenog 2018. godine usvojio Rezoluciju o minimalnim standardima za manjine u EU-u koja se odnosi na sve zemlje članice uključujući i Hrvatsku. U dijelu koji se odnosi na manjinske jezike rezolucija poziva Europsku komisiju, države članice i njihove općine da promiču uporabu manjinskih jezika (uključujući i među građanima koji nisu pripadnici manjine), uvedu administrativne mjere protiv članica koje ugrožavaju opstanak jezika unutar svojih granica, promiču vizualnu prisutnost regionalnih i manjinskih jezika na cestovnim znakovima, administraciji i kulturi i uklone administrativne i finansijske prepreke.

Izvori

Literatura
 Babić, Eugenija. (2007). Rusinski jezik u procjepu prošlosti i sadašnjosti. Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje. Zagreb. (ISBN: 978-953-6637-34-8)

Vanjske poveznice

Stručni članci
 Kordić, Ljubica. (2012). Manjinski jezici i jezična politika u ruralnom području Baranje (Hrvatska) – analiza slučaja. Jezikoslovlje. Vol. 13 No. 2. str. 533-563.
 Bajičić, Martina & Martinović, Adrijana. (2017). Građanstvo Europske unije, sloboda kretanja i pravo na uporabu manjinskog jezika u sudskom postupku. Zbornik Pravnog fakulteta u Zagrebu. Vol. 67 No. 1. str. 107-129.
 Ghilardi, Marta. (2019). Stvaranje usporedivih govornih podataka za manjinske jezike: prvi rezultati iz korpusa Kontatti. Suvremena lingvistika. Vol. 45 No. 88. str. 231-246.

Mediji
 Koliko se u hrvatskim školama uče manjinski jezici? Kurikulum za romski donijet tek ove godine
 Promovirana knjiga "Mađarski jezik u Hrvatskoj"
 (Dvo)jezičnost
 Zašto srpski jezik i ćirilica nisu ravnopravni u Hrvatskoj?
 Srpski učenici najbolji u hrvatskom jeziku: 'Nismo se pripremali, a nešto smo i pogađali
 Pravo na dvojezičnost: Od primjene do negiranja
 Prva srednja škola u Hrvatskoj u kojoj će se učiti slovački jezik
 Prva smo generacija židovske škole
 Sve više Rusina u školi uči svoj jezik i kulturu
 Vijeće Europe: Hrvatska bi trebala bolje promicati jezike manjina

Organizacije i institucije
 Društvo za srpski jezik i književnost u Hrvatskoj
 Katedra za srpsku i crnogorsku književnost: Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu
 Katedra za hungarologiju: Filozofski fakultet Sveučilišta u Zagrebu
 Katedra za mađarski jezik i književnost: Filozofski fakultet Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku
 Odsjek za talijanistiku: Sveučilište Jurja Dobrile u Puli
 Odsjek za talijanistiku: Sveučilište u Rijeci
 Talijanski jezik i književnost: Sveučilište u Splitu

Jezici Hrvatske
Demografija Hrvatske

Manjinski jezici u Hrvatskoj


Lotte Rod (nascida a 10 de junho de 1985, em Aarhus) é uma política dinamarquesa, membro do Folketing pelo Partido Social-Liberal. Ela foi eleita para o parlamento nas eleições legislativas dinamarquesas de 2011.

Carreira política
Rod foi eleita pela primeira vez para o parlamento nas eleições de 2011 e foi reeleita em 2015 e 2019. Em 2020, foi revelado que o líder do Partido Social-Liberal, Morten Østergaard, havia assediado Rod sexualmente. Este caso acabou por levar Østergaard a renunciar ao cargo de líder do partido e, mais tarde, também a renunciar ao seu assento no parlamento.

Naturais de Aarhus
Pessoas vivas
Nascidos em 1985
Políticos da Dinamarca

Lotte Rod


Humanin este un peptid codificat în genomul mitocondrial de către gena ARN ribozomic 16s, MT-RNR2. Structura sa conține un triplu α-Helix și nici o simetrie.

În modelele "in vitro" și animale, se pare că au efecte citoprotective.

Note

Peptide

Humanin


Um vertugado (espanhol; verdugado, francês; vertugadin, inglês; farthingale) é um tipo de armação de saia, que foi bastante usado nas roupas femininas da Europa Ocidental nos séculos XVI e XVII. Originou-se na Espanha no século XV. Os vertugados serviram importantes funções sociais e culturais para as mulheres na Europa renascentista, pois eram usados, principalmente pelas mulheres da corte, para mostrar sua alta posição social e riqueza. Essa vestimenta deu origem a outros tipos de saiote que vieram surgir posteriormente, como guardainfantes, crinolinas e anquinhas. Os primeiros registros de vertugados datam por volta de 1468.

Origem
O vertugado espanhol era uma espécie de saia com aros originalmente enrijecida com esparto; vertugados feitos em climas temperados eram reforçados com vime, corda ou osso de baleia. E geralmente eram usados debaixo dos vestidos.

O nome vertugado vem do espanhol vertugo (que significa algo como "madeira verde"). Passou a ser chamado de farthingale nos países anglófonos pela semelhança de pronúncia.

As primeiras fontes indicam que Joana de Portugal começou a usar vertugados na Espanha. Joana havia provocado muitas críticas por supostamente usar vestidos que exibiam muito decote, e seu comportamento desenfreado foi considerado escandaloso. Quando ela começou a usar vertugados, a corte acabou adotando a moda. Como Joana teve dois filhos ilegítimos com Pedro de Castilla y Fonseca, correram rumores de que ela usou o vertugado para encobrir a gravidez.

Ver também
 Moda entre os anos de 1500 e 1550
 Saiote
 Crinolina

Moda no século XVII
Moda no século XVIII
História da moda
Lingerie

Vertugado


الرواسب هي الجسيمات التي يمكن نقلها عن طريق تدفق مادة سائلة، إلى أن تترسب في نهاية المطاف. واسطة نقل الرواسب عادة تكون المياه أو الرياح أو الأنهار الجليدية. الرمال على الشاطئ ورواسب قنوات الأنهار هي أمثلة على عملية الترسب بالمياه في حين ان الغبار والكثبان الرملية هي أمثلة على عملية الترسيب نتيجة حركة الرياح. الركام الجليدي هو مثال على الرواسب التي تنتقل بفعل الأنهار الجليدية وحركة الجليد.

اقرأ أيضا
 تحجر الرواسب
 أحفورة
 دراسة الطبقات الصخرية

مراجع

علم التربة البيئي
علم الرواسب
علم الصخور

راسب


Carlos Augusto Schwarz da Silva (Bissau, 01 de dezembro de 1949 – 18 de fevereiro de 2014), conhecido popularmente por Pepito, foi um agrónomo e um ativista de causas antifascistas e do desenvolvimento sustentável, conhecido pelo seu espírito crítico, coragem cívica e pela sua visão, dinamismo e humanismo, era apelidado de "o fazedor de sonhos".

Biografia
Carlos Augusto Schwarz da Silva, conhecido habitualmente por Pepito, nasceu em Bissau a 01 de dezembro de 1949, filho de Artur Augusto da Silva, advogado e Clara Schwarz, professora.

Pepito viveu com os pais em Bissau, onde estudou no Liceu Honório Barreto, hoje Liceu Kwame N'Krumah  e aos 16 anos, em 1966, após a prisão do pai, Artur Augusto da Silva, pela PIDE, é obrigado a viajar para Portugal e lá finalizar os seus estudos secundários.

Formou-se em 1975 como Engenheiro Agrónomo no Instituto Superior de Agronomia de Lisboa, onde conheceu a sua companheira, Isabel Levy, com quem se casou e teve três filhos.

Enquanto estudante universitário foi um ativista das lutas estudantis e dos movimentos de contestação à ditadura, e militante da juventude Amílcar Cabral que na clandestinidade, defendia a independência da Guiné-Bissau.

Acabaria por se fixar definitivamente na Guiné-Bissau em 1975, desempenhando funções técnicas no domínio da agricultura no Ministério da Agricultura. Criou nos anos 80 o Departamento de Experimentação e Pesquisa Agrícola e introduziu práticas agrícolas inovadoras na rizicultura, que viriam depois a generalizar-se.

Dando sequência ao trabalho desenvolvido anteriormente, foi na década de 90 cofundador da Organização Não Governamental (ONG) Acção para o Desenvolvimento, de que viria a ser Diretor Executivo até ao final da sua vida.

Dedicou-se de modo efémero à atividade política, como militante do Partido Africano da Independência da Guiné e Cabo Verde (PAIGC) , mais tarde foi deputado pelo Partido Unido Social Democrático (PUSD)  e Ministro do Equipamento Social, de 1999 a 2000, num Governo de Transição.

Distinguiu-se no domínio da comunicação social como impulsionador das rádios e televisão comunitárias ao serviço do meio rural. De destacar a criação do Museu de Guiledge e o papel de criação do projeto Caminho dos Escravos, centrado no património de Cacheu e da sua região. É autor de ensaios relativos à museologia e ao património da Guiné-Bissau e de um texto de carácter biográfico intitulado "A sombra do pau torto", dado a conhecer em 2008.

O percurso profissional de Carlos Augusto Schwarz da Silva foi marcado pelo pensamento de Amílcar Cabral, por quem nutria uma grande admiração.

Departamento de Experimentação e Pesquisa Agrícola (DEPA)
Em 1975 começa a trabalhar no Ministério do Desenvolvimento Rural, no âmbito do qual fundou e dirigiu o DEPA - Departamento de Produção e Experimentação do Arroz, designado mais tarde por Departamento de Experimentação e Pesquisa Agrícola. Criou três centros de pesquisa agrícola, em Contuboel, Caboxanque e Quebo. Defendia a pesquisa adaptativa, com segmentos de vulgarização e uma forte implicação dos camponeses. Paralelamente à pesquisa em estação, o Pepito foi um grande impulsionador da pesquisa no meio camponês, onde técnicos do DEPA e camponeses aprendiam uns com os outros e faziam avançar o conhecimento sobre a agricultura e o mundo rural.

Pepito apostou na formação de uma série de quadros nacionais no estrangeiro, em pesquisa agrícola e outros domínios afins, para que estes mais tarde, integrassem o DEPA, e colocassem a sua capacidade técnica e de inovação ao serviço do desenvolvimento da agricultura no país. No DEPA, organizou vários seminários e os célebres "Encontros Nacionais de Técnicos Agrícolas", que favoreciam reflexões, debates técnicos de alto nível e aprendizagem mútua.

Para além de incrementar a produção agrícola (orizicultura, fruticultura e horticultura em especial), o DEPA, sob a direção do Pepito, investiu na transformação e comercialização de produtos agrícolas, apostou na inovação e nas pequenas tecnologias, introduzindo descascadoras de arroz em inúmeras aldeias (tabancas), com o intuito de aumentar a produtividade e diminuir a dureza do trabalho das mulheres. Investiu na organização camponesa, tendo contribuído para o desenvolvimento do associativismo rural nas zonas de intervenção do DEPA e não só, do qual é expoente máximo a Associação de Fruticultores de Cubucaré, criada no âmbito do Programa Integrado de Caboxanque (PIC), uma iniciativa de desenvolvimento rural integrado levada a cabo pelo DEPA nos finais da década de 80. Por divergências de fundo com a nova direção do Ministério do Desenvolvimento Rural, Pepito deixa o DEPA em 1992.

Acção para o Desenvolvimento
Dando continuidade ao seu compromisso com o mundo rural e com as comunidades mais desfavorecidas, Pepito cria a ONG Acção para o Desenvolvimento (AD) a 9 de novembro de 1991, juntamente com um grupo de ex funcionários do Ministério da Agricultura, entre outros, Albino Tcherno Embaló, Alexandre Silva, Amadú Bailó Camará, António Alcalá Barbosa, Artur Silva, Celestino Costa, Isabel Pereira, José Filipe Fonseca, Maria Isabel Miranda, Nelson Gomes Dias, Roberto Quessangue, Rui Miranda e Vicente Blute. A AD foi a terceira Organização Não Governamental (ONG) criada a nível nacional, a seguir à ONG Alternag, fundada por Francisco Vera Cruz e à ONG Tiniguena, fundada por Augusta Henriques, todas em 1991.

A AD ofereceu ao Pepito, grande liberdade, sem as amarras da tutela e um largo espetro de oportunidades que ele soube aproveitar para abrir novos horizontes, inovar e marcar de forma inequívoca o processo de desenvolvimento participativo e durável na Guiné-Bissau. Com a AD, ele investiu em quase todos os setores: agricultura, microfinanciamento, educação, formação profissionalizante, saúde, ambiente, informação e comunicação, cultura, desporto, lazer.

Amante de grandes desafios, desenvolveu iniciativas e projetos arrojados e inovadores que marcaram o seu tempo. São citados alguns, entre muitos, que Pepito implementou nas zonas de intervenção prioritárias da AD, no Norte e Sul do país e no Bairro de Quelélé, onde se encontra a Sede da Organização Não Governamental, Acção para o Desenvolvimento:

Desenvolvimento Comunitário no Bairro de Quelelé
Como resultado da relação que foi sendo criada entre os moradores do Bairro de Quelelé e a ONG AD, Pepito e a sua equipa foram construindo gradualmente respostas às necessidades dos moradores, incluindo a projeção e criação de infraestruturas de dinamização juvenil e cultural, infraestruturas estas, que acabaram sendo geridas pela própria comunidade, de acordo com os princípios de trabalho comunitário defendidos por Pepito:
 Em 1994, Pepito encorajou a criação da primeira associação de moradores de bairro do país, liderada por Mussá Candé um parceiro único no percurso associativo e na dinamização de iniciativas de melhoramento das condições de saúde, com a construção do primeiro Centro de Saúde do Bairro de Quelelé, habitação, saneamento e água, tendo a AD e a Associação de Moradores de Quelelé, desempenhado um papel preponderante no desenvolvimento do Bairro também após o conflito militar de 1998. A construção deste Centro de Saúde permitiu o surgimento da dinâmica de desenvolvimento comunitário e urbano na Guiné-Bissau e permitiu igualmente, reduzir os riscos e perigos de parto, considerando as dificuldades de acesso ao hospital nacional.
 O Campo Polivalente para que os jovens pudessem praticar desporto (futebol, basquete e ténis) no próprio bairro.
 O Centro Juvenil Multimédia, um espaço onde os jovens podiam consultar jornais, livros e internet, assim como estudar.
 O Estúdio Bisson para a promoção de jovens artistas, formação de músicos, resgate da música tradicional e étnica, produção de álbuns de música e de DVDs, etc.
 O Centro de Animação Infantil que começou por ser um espaço de apoio às escolas do bairro em termos de material didático e que se transformou num centro de apoio ao curso de Auxiliares de Ação Educativa da Escola de Artes e Ofícios, funcionando como uma creche onde os alunos do curso realizam as aulas práticas e estágios curriculares.
 O Centro Cultural Juvenil criado para acolher manifestações artísticas diversas, incluindo peças de teatro, exposições de arte e de alfaiataria, feiras gastronómicas para a divulgação de pratos tradicionais, Carnaval do bairro, entre outras iniciativas.
 A Rádio Voz de Quelelé, a primeira rádio privada do país, dinamizada por jovens do bairro e com uma ampla cobertura ao nível da capital.
 A TV Klelé, também dinamizada por jovens do bairro e que atualmente é uma referência ao nível de produção de conteúdos audiovisuais, para além do seu caráter informativo.
 A Escola de Artes e Ofícios (EAO) que começou por permitir o acesso fácil e rápido a cursos profissionalizantes a moradores do bairro e que atualmente constitui uma referência nacional na área da formação profissional com cursos que garantem a inserção no mercado de trabalho formal/informal.

Comunicação Comunitária
Antecipando o impacto para o desenvolvimento, da criação de rádios e televisões comunitárias no país , num contexto de transição para o regime democrático, Pepito investe nos seguintes desafios que foram sendo gradualmente assumidos e geridos pelos jovens nas suas comunidades:

 A criação, em 1994, da primeira rádio privada da Guiné-Bissau e dos PALOP, a Rádio Voz de Quelelé, no bairro onde se encontra a Sede da ONG AD, contando com a colaboração de José Henriques, ICAO, promotor de tecnologias modernas de comunicação. Esta rádio desempenhou um papel significativo no combate à epidemia de cólera ocorrida em 1994, tendo contribuído para uma baixa incidência de casos, e mais tarde durante as eleições legislativas de 2004, ao fazer a cobertura sistemática do processo eleitoral. Em 2002, já existiam mais 11 rádios comunitárias novas a cobrir todo o território nacional, muitas em zonas recônditas, à exceção da região de Biombo. A AD, criou ao todo, seis rádios comunitárias que funcionam como um importante instrumento de comunicação, de representação das preocupações e interesses das comunidades locais, de resgate de valores culturais, da prática da cidadania e de informação, uma voz independente e apoiou a criação de outras três.
 A criação, em 2001, da primeira Televisão Comunitária, a TV Klelé como outro meio de comunicação e animação comunitária. Constituída à volta de uma dezena de jovens do bairro de Quelélé, esta TV começou por gravar emissões de cerca de 45 minutos, contendo noticiários, informações úteis e programas temáticos (lixo, cólera, centro de próteses, etc.) que eram passados duas vezes por mês no interior do bairro de Quelélé, através de um monitor de televisão alimentado por um pequeno gerador portátil. Posteriormente, foram criadas outras duas televisões comunitários no interior do país, a TV Massar em Cantanhez e a TV Bagunda de São Domingos.
 O apoio à criação, em 2002, da Rede Nacional das Rádios Comunitárias da Guiné-Bissau (RENARC), que passou a coordenar e a dinamizar as atividades de formação, concertação e reflexão entre rádios e a incentivar a troca de experiências no domínio das inovações, circulação de produções radiofónicas.

Formação profissionalizante e profissional
A questão da formação foi sempre uma questão central para Pepito que sempre procurou criar oportunidades de formação de quadros no estrangeiro ou no país como forma de motivá-los, mas sobretudo como forma de investir em conhecimentos técnicos ao serviço do desenvolvimento do país. Já na ONG AD, Pepito cria:
 A Escola de Artes e Ofícios (EAO) em 2002, com vista a lutar contra a pobreza e a exclusão social, através da formação profissional, reforçando e inovando as competências técnico-profissionais de jovens, permitindo-lhes ter maior capacidade de inserção no mercado de trabalho e um rendimento económico. A EAO começou por realizar cursos profissionalizantes como serralharia, eletricidade, informática, produção de batique, tinturaria, serigrafia, transformação de fruta, corte e costura destinados aos moradores do Bairro de Quelelé e nas últimas duas décadas, sob a direção de Jorge Handem, tem sido uma referência nacional na área da formação profissional com cursos, como Eletricidade, Eletrónica, Painéis Solares e Eletrobombas Solares, Artes Domésticas e Culinária, Pastelaria/panificação, Jornalismo, que garantem a inserção no mercado de trabalho, incluindo o curso de Ação Educativa que constitui um caso de sucesso com uma taxa de 100% de saída profissional.
 O Centro de Formação Rural de São Domingos (CENFOR) em 2003, nas instalações da antiga Escola de Poceiros de São Domingos, entregue pelo Governo da Guiné-Bissau à AD, para a formação de jovens em atividades profissionais, programas de desenvolvimento rural e de gestão ambiental, procurando também, reduzir a probabilidade de emigração de jovens para Bissau ou países vizinhos. Especializado em cursos profissionalizantes como o de Transformação de Frutas e Legumes e o de Tinturaria de Panos, o CENFOR começou por promover sobretudo as mulheres e jovens raparigas. O espaço também foi concebido como um local privilegiado de debate nacional das questões do mundo rural.

Ambiente e Inovação
O ambiente foi uma das preocupações sempre presente na vida profissional de Pepito, desde as desmatações, queimadas, o uso indevido de terrenos e dos recursos naturais, aos efeitos nefastos provocados por estas ocorrências. Neste setor, como em muitos outros, Pepito dedicou-se ao ativismo político, tendo apostado noutras iniciativas com uma visão estratégica:
 A primeira Escola de Verificação Ambiental (EVA), é criada em 1995, em Suzana, no Norte da Guiné-Bissau, tendo sido criadas ao todo, cerca de 30 EVA em Cacheu, Tombali e Quelelé. "Uma escola ao serviço da comunidade", é o lema das EVA, que investem desde sempre na formação de cidadãos com valores e comportamentos favoráveis à proteção e restauração do ambiente e à gestão útil de recursos e que vão introduzindo tecnologias amigas do ambiente para responder às necessidades da comunidade. A produção de sal solar (diminuição da carga horária e física para as mulheres), a construção de fogões melhorados (redução do consumo de carvão) e o repovoamento dos mangais (proteção da biodiversidade), são alguns dos exemplos de iniciativas desenvolvidas nas EVA, com efeito multiplicador nas comunidades.
 A Gestão Comunitária da Floresta de Cantanhez tinha o objetivo de promover a criação de territórios de desenvolvimento, com o envolvimento de diferentes atores em dinâmicas de valorização e preservação dos recursos locais, incluindo a criação de Comités de Gestão de Territórios de Regulado, constituídos pelos régulos, seus conselheiros, líderes das principais associações de agricultores, mulheres e jovens e técnicos da AD, para a discussão de programas de desenvolvimento, as suas implicações ambientais, os problemas de preservação dos corredores de animais selvagens criados entre as 14 Matas, as alternativas técnicas menos penalizadoras dos recursos naturais, a identificação de guardas comunitários e as medidas de conservação da biodiversidade.
 O ecoturismo desenvolvido no Sul do país, EcoCantanhez, que visava a proteção da biodiversidade e da cultura da zona, e a dinamização do turismo ecológico, histórico, cultural e científico, foi um projeto financiado pela União Europeia e AIN e que englobava uma série de ações que promoviam a comunidade e os seus recursos, como por exemplo, a formação de guias ecoturísticos para visitas às 14 matas que compõem a Floresta de Cantanhez, definição de percursos fluviais no rio Cacine e afluentes, visitas ao Ilhéu de Melo, à Ilha de Nuno Tristão ou ao Parque Natural Marinho de João Vieira e Poilão e de itinerários pedestres para a observação da fauna selvagem.

História e Cultura
Pepito acreditava na força que a história e a cultura representam enquanto fator de coesão, mobilização nacional e de desenvolvimento. Será nesta perspetiva que Pepito começa a desenvolver no âmbito da AD, projetos específicos de resgate da cultura e da história da Guiné-Bissau, entre outros, os de maior destaque:
 Realizando o impactante Simpósio de Guiledge  em 2008, que contou com a participação ativa dos protagonistas desta guerra guineenses, ministérios, organizações internacionais como a Fundação Mário Soares e o Instituto Marquês Vale de Flor, quadros técnicos nacionais, investigadores e outros colaboradores nacionais e estrangeiros.
 Construindo na Floresta de Cantanhez, o Museu Memória de Guiledge em 2009, localizado no antigo quartel militar português de Guiledje, o único espaço museológico na Guiné-Bissau, sobre a luta de libertação nacional para a independência, associa a memória dos cinco povos envolvidos nesse momento histórico: bissau-guineense, cabo-verdiano, português, guineense e cubano. Este Museu pretende promover o resgate da memória coletiva e individual dos que combateram na luta de libertação da Guiné-Bissau.
 Realizando o Festival Quilombola "Caminho dos Escravos" em 2010, em que descendentes de antigos escravos saídos de Cacheu para o Maranhão, no Brasil, "regressaram" à sua terra de origem. Esta iniciativa contou com o apoio da população de Cacheu e de todas as aldeias/tabancas envolvidas: Bolol, Caió, Calequisse, Canchungo e Cobiana.
 Construindo, também em Cantanhez, o Museu do Ambiente e Cultura de Guiledge  em 2013, com o intuito de dar a conhecer o ecossistema da zona e a cultura dos diferentes grupos étnicos que habitam o sul do país.
 Iniciado em 2013, o processo de construção do Memorial da Escravatura e Tráfico Negreiro de Cacheu, num local dos mais ricos da história da Guiné-Bissau, que procura trazer à luz uma parte marcante da história quase desconhecida das novas gerações e contribuir para a dinamização do turismo e redescoberta das riquezas da cidade de Cacheu. Este foi o derradeiro projeto de Pepito, que foi edificado e aberto ao público em 2016, com o financiamento da União Europeia e os esforços da ONG Acção para o Desenvolvimento (AD), da Associação Italiana Interpreti Naturalistici (AIN), da Cooperativa Agropecuária de Jovens Quadros Guineenses (COAJOQ) e da Fundação Mário Soares, Portugal.

Atividade Política
Enquanto estudante universitário foi um ativista das lutas estudantis tendo sido Presidente da Associação de Estudantes do Instituto Superior de Agronomia, em 1972, onde defendeu a corrente "por um ensino popular", juntamente com Alberto Matos, entre outros.

Participou em movimentos de contestação à ditadura, e foi militante da juventude Amílcar Cabral que na clandestinidade, defendia a independência da Guiné-Bissau.

Pepito envolveu-se ainda com o processo de construção da paz e da democracia na Guiné-Bissau, muito em especial por ocasião do conflito político-militar desencadeado a 7 de junho de 1998, através da Rede de Solidariedade com o Povo da Guiné-Bissau tendo sido um dos mentores e dinamizadores desta Rede, criada nesse período, em Lisboa.

Enquanto Ministro do Equipamento Social no Governo de Transição de 1999 a 2000, colocou em ação projetos guardados em gavetas como o acordo com a empresa de telecomunicações Orange, a transição para o novo aeroporto internacional de Bissau e a melhoria das condições salariais dos estivadores.

Mais tarde na sétima legislatura, em 2004, representou o círculo 28 na Assembleia Nacional Popular da Guiné-Bissau, como Deputado da Nação.

Participou na criação de várias plataformas e redes de ONGs, visando o reforço e ampliação das vozes das ONGs membro no debate político em prol de causas de interesse comum.

Ver também
 Guerra Civil na Guiné-Bissau
 Fundação Mário Soares

Ligações externas
 Museu de Guiledge
 Rádio Voz de Quelelé
 Simpósio de Guiledge - Luís Graça & Camaradas
 Associazione Italiana Naturalisti (ain-it.com)
 COAJOQ
 Instituto Superior de Agronomia de Lisboa
 A sombra do Pau Torto (texto autobiográfico de 2008)
 Um agrónomo antes do seu tempo Amílcar Cabral, um agrónomo antes do seu tempo | BUALA

Agrónomos
Membros de parlamentos unicamerais
Desenvolvimento sustentável
Cidadania
Cultura

Carlos Augusto Schwarz da Silva


هذه قائمة ببعض الآلهة الهندوسية المزعومة،  حيث أن هناك عدد كبير لا يمكن سرده من الآلهة المحلية والإقليمية.

آلهة مذكرة
 إندرا.
 براهما.
 ديڤا.
 شيڤا.
 غانيشا.
 كريشنا.
 سوريا.
 ناندي.
 فيشنو.

آلهة مؤنثة
 نانو.
 داكشايني.
 دورجا.
 ديڤي.
 ساراسواتي.
 شاكتي.
 لاكشمي.
 پارڤاتي.

مراجع

آلهة هندوسية
قوائم آلهة
قوائم متعلقة بالهندوسية

قائمة الآلهة الهندوسية


Cereza puede hacer referencia a:

 Cereza, fruto de varias especies del género Prunus;
 Cereza, color rojo oscuro;
 Cereza, varietal originario de Argentina;
 Cereza de Barbados, más conocida como acerola, planta de la familia Malpighiaceae;
 Cereza de Brasil, árbol de la familia de las mirtáceas originario de Brasil;
 Cereza de Cayena, árbol pequeño o arbusto neotropical de la familia de las mirtáceas;
 Cereza de Jerusalén, pequeño arbusto de la familia de las solanáceas;
 Cereza de Río Grande, arbusto perennifolio nativo de Brasil;
 Ojo cereza, defecto ocular congénito en varias razas de perros.

Cereza (desambiguación)


Jernigan :

 Kenton Jernigan (né en 1964), joueur professionnel de squash
 Tamara Jernigan (née en 1959), dite Tammy Jernigan, astronaute américaine
 Timmy Jernigan (né en 1992), joueur américain de football américain
 Joseph Paul Jernigan (1954-1993) un condamné à mort Texan

Jernigan


نهر كوبينام أحد أنهار سورينام ( أمريكا الجنوبية) في مقاطعة سيباليويني، و الذي يشكل جزء من الحدود بين مقاطعة كوروني و مقاطعة ساراماكا.

مراجع

أنهار سورينام
جغرافيا سورينام

نهر كوبينام


Ny Banegårdsgade i Aarhus er en gade beliggende i området ved Aarhus Hovedbanegård og Aarhus Rutebilstation. Gaden strækker sig fra Banegårdspladsen til Sønder Allé og munder ud lige overfor politistationen. På nordsiden af Ny Banegårdsgade er der boligkarréer i 4-6 etager, mens sydsiden er præget af mindre jernbanepakhuse samt en parkeringsplads. Efter "knækket" ved Fredensgade falder gaden i ét med Rutebilstationen.

Historie
Oprindeligt var Banegårdsgade og Ny Banegårdsgade én lang gade, men i slutningen af 1930'erne blev gaden delt således, at gaden fra Frederiks Allé til Banegårdspladsen bevarede navnet Banegårdsgade, mens stykket fra Banegårdspladsen til Fredensgade og videre syd om rutebilstationen til Sønder Allé fik navnet Ny Banegårdsgade i 1939. Gadestykket fra Fredensgade til Sønder Allé, der tidligere hed Diagonalgaden, blev anlagt i 1930 i området der hed Amtmandstoften.

Kilder og henvisninger

Gader i Aarhus

Ny Banegårdsgade


Israel Getzler (* 14. Mai 1920 in Berlin; † 8. Januar 2012) war ein deutsch-israelischer Historiker polnisch-jüdischer Abstammung und Fachmann für die Geschichte Russlands und der Sowjetunion.

Leben
Getzler, der als Sohn einer aus Polen nach Berlin eingewanderten jüdischen Familie geboren wurde, wuchs in der Zeit des wachsenden Nationalsozialismus auf, und trat der zionistischen sozialistischen Jugendbewegung Hashomer Hatzair bei. Im Zuge der Novemberpogrome 1938 wurde er zusammen mit seiner Familie nach Polen deportiert. Nach dem Ausbruch des Zweiten Weltkrieges wurde er von den sowjetischen Behörden in eine Goldabbausiedlung nach Sibirien umgesiedelt. Als die Familie schließlich in die Wolgadeutsche Republik verzog, begann er mit seinen ersten Studien und lernte mit Hilfe eines Wörterbuches die englische Sprache. Nach dem Untergang des Dritten Reiches 1945 beantragte die Familie erfolgreich die Ausreise aus der Sowjetunion und wanderte schließlich nach Australien aus.

Nachdem er ein Studium der Geschichte abgeschlossen hatte, erhielt er eine Anstellung an der University of Adelaide. Daneben führten ihn Forschungsaufträge nach Großbritannien, um dort seine Ideen über die Oktoberrevolution bedeutenden Gelehrten wie Edward Hallett Carr, Leonard Schapiro und Isaiah Berlin vorzustellen. Obwohl er E. H. Carr als den führenden Fachmann auf dem Gebiet des Stalinismus respektierte, lehnte er dessen von ihm als philosophischen Determinismus betrachteten Standpunkt ab, und bedauerte, dass er Carr nicht verdeutlichen konnte, warum er politische Verlierer ernst nahm. Zum anderen nutzte er für seine Forschungen die umfangreiche Dokumentensammlung der Archive der Hoover Institution an der Stanford University.

1967 erschien mit Martov. A Political Biography of a Russian Social Democrat eine Biografie über Julius Martow, der als Marxist und demokratischer Sozialist den Kampf gegen die von Lenin getragene Oktoberrevolution verlor. Getzler, der Martow tief verehrte, zeigte zahlreiche strategische und taktische Fehler auf, die dieser beging. Er lehnte es ab, Geschichte lediglich als Zwischenspiel unpersönlicher Kräfte zu betrachten, und bestand darauf, dass die Auswahl von Individuen und Gruppen zählten.

1971 führte ihn sein Engagement für den Zionismus schließlich nach Israel, wo er eine Professur für Geschichte an der Hebräischen Universität Jerusalem übernahm. Obwohl er sich zeitlebens auf sein neues Heimatland freute, war er enttäuscht darüber, wie dieses die Palästinenser während der Besetzung des Westjordanlandes dominierten und diskriminierten. Dies führte dazu, dass er die israelische Siedlungspolitik sowohl der Avoda als auch des Likud von Menachem Begin verurteilte. Weiterhin nahm er an zahlreichen Demonstrationen gegen die Siedlungspolitik teil und gehörte zu den Unterstützern der Frieden Jetzt-Bewegung (Schalom Achschaw).

In seinen späteren Büchern Kronstadt 1917-21: The Fate of a Soviet Democracy (1983) über den Kronstädter Matrosenaufstand im März 1921, sowie Nikolai Sukhanov. Chronicler of the Russian revolution (2002) über Nikolai Suchanow (eigentlich Nikolai Nikolajewitsch Himmer) stellte er dar, dass der nicht eingenommene Weg der Demokratie seiner Ansicht nach eine echte, realistische Alternative war.

Als einer der bekanntesten Historiker der Geschichte der Sowjetunion begrüßte er die in den späten 1980er Jahren von Michail Sergejewitsch Gorbatschow eingeleitete Politik von Glasnost und Perestroika, und untersuchte auf seinen regelmäßigen Forschungsfahrten nach Großbritannien die Ausgaben der Regierungszeitung Iswestija nach Anzeichen für den demokratischen Wandel in der Sowjetunion.

Veröffentlichungen
 Martov. A Political Biography of a Russian Social Democrat, 1967, ISBN 978-0-521-05073-9
 Neither toleration nor favour. The Australian chapter of Jewish emancipation, 1970, ISBN 0-522-83961-4
 Kronstadt 1917-21: The Fate of a Soviet Democracy, 1983, ISBN 0-521-24479-X
 Nikolai Sukhanov. Chronicler of the Russian revolution, 2002, ISBN 0-333-97035-7

Hintergrundliteratur
 Revolution in Russia: Reassessments of 1917. Tribute to Israel Getzler, Herausgeber Edith Rogovin Frankel, Jonathan Frankel, Baruch Knei-Paz, 1992, ISBN 0-521-40585-8

Weblinks
 Literaturnachweis in der Open Library
 Israel Getzler obituary. Leading historian of Russia who argued that the country could have taken a democratic road in 1917 rather than follow Lenin. In: The Guardian vom 13. Februar 2012

Neuzeithistoriker
Osteuropahistoriker
Hochschullehrer (University of Adelaide)
Hochschullehrer (Hebräische Universität Jerusalem)
Autor
Sachliteratur
Pole
Deutscher
Israeli
Geboren 1920
Gestorben 2012
Mann

Israel Getzler


La gare de Noucelles est une halte ferroviaire belge fermée de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rognon, située à Noucelles, sur la commune de Braine-le-Château, dans la province du Brabant wallon en Région wallonne.

Elle est mise en service en 1887 par les Chemins de fer de l'État belge et ferme en 1961.

Situation ferroviaire
La gare de Noucelles se trouvait au point kilométrique (PK) 3,9 de la ligne 115, de Braine-l'Alleud à Rebecq-Rognon via Clabecq entre les gares de Wauthier-Braine et de Sart-Moulin.

Histoire
Le point d'arrêt de Noucelles, réservé aux voyageurs, entre en service le  ; il est alors administré depuis la gare de Wauthier-Braine. Elle devient une halte le .

Le , les trains de voyageurs sont supprimés sur la ligne 115. Après l'abandon des carrières de sable, le seul client à Noucelles est une entreprise de marbres et de carrelages livré en matériaux par wagons venant d'Italie. Cette desserte occasionnelle est supprimée en 1978. En 1982, la section de Clabecq (laminoir) à Sart-Moulin est fermée aux marchandises et les rails sont retirés deux ans plus tard.

Patrimoine ferroviaire
Reconverti en habitation, le  appartient au plan type 1893 et possède des points communs avec celui de la gare de Sart-Moulin. Sa façade en briques témoigne d'une construction en deux étapes (comme à Sart-Moulin) mais l'aile basse est plus longue (dix travées dont quatre décorées de blocs de pierre au niveau des portes et fenêtres). Le corps de logis en briques rouges s'orne de bandeaux de briques jaunes et blanches, d'une frise en briques et d'encadrements de baies parsemés de pierre de taille. L'aile dévolue à l'accueil des voyageurs et petites marchandises se trouve à droite côté rue (elle est à gauche à Sart-Moulin). Après sa réaffectation, la façade de l'aile droite a été repeinte en beige.

La maison de garde-barrière est également conservée comme habitation.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste de gares en Belgique
 Ligne 115 (Infrabel)

Liens externes

Transport à Braine-le-Château
Gare fermée dans la province du Brabant wallon
Ligne 115 (Infrabel)
Gare mise en service en 1887

Gare de Noucelles


La Jubilada , es una película chilena dirigida por Jairo Boisier y protagonizada por los actores Paola Lattus, Catalina Saavedra y José Soza.

Sinopsis
"Fabiola Neira" (Paola Lattus) regresa a su tierra natal, la provinciana ciudad de Los Andes, para recuperar el afecto de su familia, luego de 7 años de estar alejado. Para ella lo más importante es poder lograr que su padre, "Rogelio", (José Soza) un exminero, pueda de nuevo mirarla a los ojos sin vergüenza o desdén. Tampoco es fácil su reencuentro con su hermana "Georgina" (Catalina Saavedra), quien tras la muerte de su madre se ha hecho cargo de cuidar al padre y de los quehaceres de la casa.

En este devenir Fabiola se involucra en una pura y desinteresada amistad con "El Tarántula", (Hernando Lattus) un adolescente que fascinado con su pasado de porno star, acaba enamorándose de ella. Sin embargo, esta relación terminará costándole muy caro a Fabiola.

Elenco
 Paola Lattus - Fabiola
 José Soza - Rogelio
 Catalina Saavedra - Georgina
 Hernando Lattus – El Tarántula
 Daniel Antivilo – Moisés
 Franco Valdés - Julio

Referencias

Enlaces externos

 La Jubilada en Cine Chile

Películas de Chile

La jubilada