Pitoma mrkva (lat. Daucus carota subsp. sativus) je dvogodišnja povrtlarska biljka iz porodice Apiaceae, čiji se korijen koristi u prehrani.

Korijen pitome mrkve je vretenast, obično narančaste boje. Stabiljka domaćih vrsta obično raste do 20-40 cm. Cvijetovi su joj bijeli i skupljeni u štitaste cvatove. Sije se u rano proljeće, te tijekom ljeta i jeseni dostiže svoju punu visinu, a cvjeta tek sljedeće godine. Divlji oblici imaju bijel i žilav korijen iz kojeg izbija do 1 metar visoka i razgranata stabljika. Pripadnici roda imaju pretežno dvopolne cvjetove.

Rod kojem pripada obuhvaća oko 60 vrsta, a najpoznatija je upravo pitoma mrkva (Daucus carota), koja u prirodi i kulturi ima veliki broj podvrsta. Pitoma mrkva je od svih vrsta iz svog roda i globalno najrasprostranjenija. Mrkve koje nisu narančaste, nego purpurne, žute ili bijele boje, obično nastaju uzgajanjem u cilju prodaje.

Mrkva se koristi u svježem stanju, kuhana, konzervirana (ukiseljena), sjeckana suha (kao začin) itd. Karakterističnu narančastu boju mrkve uzrokuje beta-karoten, koji se u organizmu ljudi metabolizira u vitamin A, ali samo kad su u crijevima prisutne žučne kiseline. Pored toga, mrkva sadrži i vitamine B i C, alkaloide, eterična i masna ulja i organske kiseline. Također je bogata vlaknima, antioksidansima i mineralima.

Izvori

Mrkva

Pitoma mrkva


علم الأحياء الرياضي Mathematical Biology هو دراسة من جزأين في علم الأحياء الرياضي نُشر لأول مرة في عام 1989 بواسطة عالم الرياضيات التطبيقي جيمس دي موراي . يعتبر كلاسيكيًا في المجال  وشاسع النطاق. يبحث في حركية التفاعل و التفاعلات المتذبذبة و ديناميكا السكان.

الجزء الأول: مقدمة
يغطي الجزء الأول من كتاب علم الأحياء الرياضي الديناميكيات الجماعية ، وحركية التفاعل ، والتفاعلات المتذبذبة ، ومعادلات انتشار التفاعل .

 الفصل 1: نماذج العشائر المستمرة لنوع واحد من الكائنات
 الفصل 2: نماذج المجموعات المنفصلة لنوع واحد من الكائنات
 الفصل 3: نماذج للتفاعل بين الجماعات
 الفصل 4: تحديد الجنس حسب درجة الحرارة (TSD)
 الفصل الخامس: نمذجة ديناميكيات التفاعل الزوجي: التنبؤ بالطلاق ومصالحة الزواج
 الفصل 6: حركية التفاعل
 الفصل السابع: المذبذبات والمفاتيح البيولوجية
 الفصل الثامن: تفاعلات BZ المتذبذبة
 الفصل التاسع: المذبذبات المضطربة والمزدوجة والثقوب السوداء
 الفصل العاشر: ديناميات الأمراض المعدية
 الفصل الحادي عشر: انتشار التفاعل ، الانجذاب الكيميائي ، والآليات غير المحلية
 الفصل 12: ظاهرة الموجات المولدة بالمذبذب
 الفصل 13: الموجات البيولوجية: نماذج أحادية النوع
 الفصل 14: استخدام وإساءة استخدام النمطي الهندسي المتكرر Fractals

الجزء الثاني: النماذج المكانية والتطبيقات الطبية الحيوية
يركز الجزء الثاني من كتاب علم الأحياء الرياضي على تكوين الأنماط pattern وتطبيقات معادلات التفاعل والانتشار. تشمل الموضوعات: التفاعلات بين المفترس والفريسة ، والانجذاب الكيميائي ، والتئام الجروح ، ونماذج الأوبئة ، والتشكل الحيوي .

 الفصل 1: موجات متعددة الأنواع (للفصائل) وتطبيقات عملية
 الفصل 2: تشكل النمط المكاني مع أنظمة انتشار التفاعل
 الفصل 3: أنماط معطف الحيوان والتطبيقات العملية الأخرى لآليات انتشار التفاعل
 الفصل 4: تكوين الأنماط في المجالات المتنامية: التماسيح والثعابين
 الفصل الخامس: الأنماط البكتيرية والانجذاب الكيميائي
 الفصل 6: النظرية الميكانيكية لتوليد النمط والشكل في التنمية
 الفصل السابع: التطور والقوانين المورفوجينية والقيود التنموية والأشكال المسخية
 الفصل الثامن: نظرية ميكانيكية لتكوين شبكة الأوعية الدموية
 الفصل 9: التئام جروح البشرة
 الفصل العاشر: التئام الجروح الجلدية
 الفصل 11: النمو والتحكم في أورام الدماغ
 الفصل 12: النماذج العصبية لتشكيل الأنماط
 الفصل الثالث عشر: الانتشار الجغرافي والسيطرة على الأوبئة
 الفصل الرابع عشر: إقليم الذئب ، والتعامل بين الذئب والغزال ، والبقاء على قيد الحياة

تأثيره
منذ نشر الكتاب أول مرة أصبح يُنظر إلى الدراسة على أنها عمل مؤثر للغاية في مجال علم الأحياء الرياضي. إنه بمثابة النص الأساسي لمعظم دورات علم الأحياء الرياضية عالية المستوى حول العالم ، ويُنسب إليه الفضل في تحويل المجال من موضوع متخصص إلى مجال بحث قياسي للرياضيات التطبيقية .

اقرأ أيضا
علم الأحياء الرياضي والنظري

المراجع

روابط خارجية

 علم الأحياء الرياضي 1: مقدمة
 علم الأحياء الرياضي الثاني: النماذج المكانية والتطبيقات الطبية الحيوية

علم أحياء رياضياتي
كتب أحيائية

البيولوجيا الرياضياتية (كتاب)


Johann Wilhelm Graf von der Goltz (* 11. Februar 1737 in Plauen; † 13. August 1793 in Tournai) war ein preußischer Generalmajor, Chef des Husaren-Regiments "von der Goltz" und Ritter des Ordens Pour le Mérite.

Leben

Herkunft
Seine Eltern waren der preußische Leutnant Wilhelm Ludwig von der Goltz (* 20. Januar 1703; † 2. Oktober 1752) und dessen Frau Idea Catharina von der Goltz (* 16. Januar 1710; † 15. April 1773).

Militärkarriere
1752 wurde er Fahnenjunker im Dragonerregiment "von Schorlemmer" und 1756 Fähnrich. Nach der Schlacht bei Groß-Jägersdorf war er Leutnant und kurz danach Adjutant des Husarenoberst Kleist. 1761 wurde er als Rittmeister zum Husarenregiment "von Szekely" versetzt und erhielt eine eigene Eskadron.

Nach dem Siebenjährigen Krieg wurde er 1773 Major, 1780 Oberstleutnant und Kommandeur im Dragonerregiment "von Kalckreuth". 1787 wurde er zum Oberst befördert und erhielt kurz darauf das ehemalige Husarenregiment "von der Schulenburg", die "Roten Husaren". Am 18. September 1787 erfolgte die Ernennung zum Generalmajor.

Er war mit seinem Regiment bei der Blockade von Stralsund und beim Gefecht von Stehlen. In dem Gefecht wurde ihm die rechte Hand abgeschlagen. Trotzdem kämpfte er in den Schlachten von Groß-Jägersdorf, Zorndorf, Kay, Kunersdorf, Torgau und Freiberg. Den Orden Pour le Mérite erhielt Goltz 1762, als er beim Übergang der Armee unter Prinz Heinrich über die Mulde die Spitze bildete.

Im Bayerischen Erbfolgekrieg gehörte er wieder zur Armee des Prinzen Heinrich.

Als es 1787 in Holland zu Unruhen kam, führte er ein Bataillon seines Regiments dorthin. Nachdem die Ruhe wieder hergestellt worden war, kehrte er im Jahr darauf zurück. Am 19. September 1789 erhob ihn König Friedrich Wilhelm II. mit anderen seines Geschlechts in den Grafenstand.

Er wurde am 4. Juli 1793 bei einem Erkundungsritt bei Bouvines durch einen Schuss in den Oberschenkel schwer verwundet.

Blücher übernahm daraufhin das Kommando des 1. Bataillons. Der General wurde nach Tournai gebracht, wo er am 13. August 1793 in der Abtei St. Martin verstarb und auf dem dortigen Friedhof beigesetzt wurde.
Noch kurz vor seinem Tod erhielt er den Roten Adlerorden.

Familie
Goltz war seit 1765 mit Sophia von Böhmer (* 16. Mai 1744; † 28. Dezember 1778) verheiratete. Sie war die Tochter des preußischen Oberamts-Regierungspräsidenten von Glogau Karl August von Böhmer. Das Paar hatte folgende Kinder:

 Heinrich (* 3. Juni 1766; † 2. März 1848), Generallandschaftsrepräsentant ⚭ Charlotte Wilhelmine Henriette von Schlippenbach (* 28. Januar 1787; † 1850)
 Wilhelm Friedrich (1767–1775)
 Idea Sophie Constanze Beate (* 22. September 1768; † 22. Oktober 1816) ⚭ Peter Corvisart de Montmarin (1759–1827), Oberforstmeister

Nach dem Tod seiner ersten Frau heiratete er 1780 die Sophie Beate Gräfin von Burghaus (* 22. September 1753; † 28. März 1806). Die Ehe blieb ohne Kinder.

Literatur

 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 2, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1937], , S. 267–268, Nr. 759.

Einzelnachweise

General der Frühen Neuzeit (Brandenburg-Preußen)
Regimentsinhaber der Frühen Neuzeit
Träger des Pour le Mérite (Militärorden)
Person im Siebenjährigen Krieg (Preußen)
Träger des Roten Adlerordens 1. Klasse
Johann Wilhelm
Johann Wilhelm
Geboren 1737
Gestorben 1793
Mann

Johann Wilhelm von der Goltz


Events from the year 1770 in Canada.

Incumbents
Monarch: George III

Governors
Governor of the Province of Quebec: Guy Carleton
Governor of Nova Scotia: Lord William Campbell
Commodore-Governor of Newfoundland: John Byron
Governor of St. John's Island: Walter Patterson

Events
 December – Samuel Hearne departs on his third voyage of discovery
 The city of Saint-Eustache, Quebec is established

Births

April 7 – William Wordsworth, in Cockermouth, England (d.1850)
April 30 – David Thompson, fur trader, surveyor and map-maker (d.1857)
June 4 (baptised) – William Carson, in Kirkcudbright, Scotland (d.1843)
October 23 – George Ramsay, 9th Earl of Dalhousie (d.1838)

Full date unknown
William Allan, near Huntly, Scotland (d.1853)

Deaths
February 12 – Christopher Middleton, Hudson's Bay Company captain

Historical documents
Hard winters and scarcity of farm staples and manufactures useful in Britain make northern colonies dependent on West Indies, not mother country

Warships will form line from Cape Race, Newfoundland to latitude of Cape Cod to prevent smuggling to St. Lawrence, Nova Scotia coast and Massachusetts

British in Quebec request general assembly to encourage agriculture and trade and attach increasingly poor Canadians to economy and British law

Canadians request return of their laws, which are basis of their property and family rule, and public office from which they are humiliatingly excluded

Reward of $200 offered for information on "the Malefactors and abominable people that have, and attempt yet every Day, to set Fire to this Town"

Since surveyor appointed, small number of chimney fires shows benefit of chimney law, and minding fireplaces may save "us from that dreadful Calamity"

Lightning coming down chimney to fireplace she was kneeling at kills woman in Charlebourg, her last words being "My God, I am dying: Help"

After saying he would kill his wife to priest (and requesting he "assist him at the Gallows"), Quebec man attempts murder and then kills himself

Coroner's inquest finds Catharine Alexander's stillborn baby was given for burial to "ignorant Woman [who] indecently" put coffin in snow behind prison

Advertisement for shipping on Lakes Ontario, Erie and Huron - "infinitely less liable to hazard" than going "defenceless[...]to be seized by the Savages"

Illinois Country whites (pop. ca. 2,000) have connections with Canada and local Indigenous people, and tend to trade and hunt more than farm

Dinner given at Northwest Arm near Halifax in celebration of Festival of St. Aspinquid, with toasts to Hendrick, Uncas, Massasoit and other sachems

Nova Scotia townships must support only resident poor people and orphans, excepting poor and disabled people who can be supported by family

Needy "dissenting Ministers" of Nova Scotia will benefit from interest earned on charitable fund "warmly recommended" by 28 such clergymen in London

Interest on loans in Nova Scotia to be no higher than 6% (with grandfather clause) and lenders charging higher rate are to pay triple value of loan made

St. John's Island looking for fishers to settle, where they will pay no duty on rum, molasses "or any other Commodity necessary for Fishermen"

George Cartwright's sighting of Beothuk evokes long description of them and Newfoundlanders' murderous attitude toward them (Note: "wild" used)

St. John's merchants tell Gov. Byron Newfoundland trade suffers from previous governor, worker neglect, loss of settlers, drinking, and customs delays

Church of the Brethren missionaries establish selves among "Esquimaux" in Labrador with view to settlement (Note: stereotypes of Indigenous people)

Moravian missionary purchases land from head Inuk in each tent because "you are all Lords + Masters[...], each of you says He is Master of the Land"

After Inuit men of "Esquimaux Bay" acknowledge violence of past, missionary consults with them on where Moravians should build their house

Inuit acknowledge that they are Brethren's children and must attend their meetings and do what they are told to do

George Cartwright describes construction of Inuit sled made of spruce planks, whale jaw bone runners and walrus hide thongs

Samuel Hearne on expedition is irked but not dismayed by ways of his Indigenous guide ("Con-ne-e-quese"; Note: "niggard" means ungenerous person)

Hearne quotes Indigenous leader Matonabbee as saying women are made for labour, such as carrying, hauling, making and mending clothing etc.

Hearne describes moose hide tent and its use as woodland tipi early on his expedition northwest from Prince of Wales Fort, Churchill

References

1770 in North America
1770 in the British Empire
1770s in Canada
Canada
70

1770 in Canada


En náutica, cuartel es la plancha de madera o metálica con que se cierra la boca de una escotilla.

Los hay de varias clases y toman diferentes nombres según la abertura que han de cubrir. En general el nombre se aplica a las planchas que cierran las escotillas que dan acceso a las bodegas.

Son de tamaño variable y se adaptan a la brazola de las escotillas, bien sea en toda la extensión de estas, o cuando la abertura es demasiado grande formando dos series que descansan por un extremo en la galeota. Llevan asideros en sus extremos para facilitar la maniobra de su colocación y separación.

Tipos
Cuartel de caja
Es el cuartel que encaja en la brazola por sus cantos exteriores, es decir, a manera de tapa de caja.

Cuartel del fondo
En los barcos de vela modernos el fondo generalmente se compone de cuarteles de quita y pon, sustituyendo a las planchas fijas, con el objeto de poder examinar los fondos en caso necesario.

Cuartel de enjaretado

Enrejado de madera o metálico que se emplea en vez de un cuartel macizo para cubrir la abertura de una escotilla.

Conceptos relacionados
El nombre de cuartel también puede referirse a:

El repliegue o bolso que forman en el puño de la escota, las velas mal acondicionadas o de mal corte.
Una sección arbitraria, tomada en el sentido de cuarta parte, suponiendo el buque dividido en cuatro  de popa a proa.
Cuartelada (náutica)
Cuadra (náutica), en su tercera acepción.

Véase también
Apéndice términos marineros

Referencias

Cubierta de un barco

Cuartel (náutica)


Catasetum purum é uma espécie de  planta do gênero Catasetum e da família Orchidaceae.

Taxonomia
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Catasetum semiapertum  Hook.

Forma de vida
É uma espécie epífita e herbácea.

Descrição
Erva epífita com pseudobulbos de 8–12 × 2,5–4 cm, oblongo-cônicos, agregados, sulcados e transversalmente anelados, base atenuada, ápice aguçado. As folhas tem 30–40 × 4–6 cm, membranáceas, oblongo-lanceolares, atenuadas em pseudo-pecíolo canaliculado, ápice aguçado, bordas onduladas.

Possui uma inflorescência de 20–50 × 5–7 cm, cm, basal, racemosa, ereta e rija, frequentemente recurvada com o peso das flores, florífera na parte terminal ou desde o meio para cima, multiflora. Tem pedicelo de 25–35 mm, patente até reflexo, sinuoso. Suas brácteas têm 8–12 × 4 mm, apressas, triangular, ápice aguçado. As flores são não ressupinadas, patentes verde-claras, um tanto tombadas, odoríferas, muito raramente com alguma mancha ou pinta, de regra são unicolores. As sépalas, de 25–27 × 6–7 mm, são levemente côncavas, atenuadas, reflexas, lingular-oblongadas, aguçadas. As pétalas, de 20–45 × 8–10 mm, reflexas, raramente encurvadas ou apenas patentes, oblongadas, menos côncavas, atenuadas, levemente oblíquas. Possui labelo de 15–18 × 12–15 mm, carnoso, rijo, ovoide, saquiforme esférico (15–18 mm prof.), trilobado, óstio de âmbito oblongo-pandurado; lobos laterais encurvados, arredondados, margens denticuladas até ciliadas; o lobo terminal curto, arredondado e voltado para traz, inteiro. Coluna 10–13 mm, quase semi-obovoide, no ápice longamente rostrada e com o rostro um pouco encurvado, triangularmente acuminado. Antenas 12–15 mm, estendidas paralelamente para frente e arcadas, para cima. Antera esverdeada, políneas, amarelada.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada nos estados brasileiros de Alagoas, Bahia,Espírito Santo, Pernambuco, Sergipe e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de mata ciliar e restinga.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Petini-Benelli, A. 2020. Catasetum  in Flora do Brasil 2020.

Ligações externas
 Catasetum purum no projeto Flora e Funga do Brasil

Catasetum
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Catasetum purum


Ibrahim-paša Novošeherlija  (Novi Šeher, Žepče, 1560-ih – Beograd, 10. srpnja 1621.), osmanski veliki vezir i vojskovođa. Pogrešno ga je brkati s Ibrahim-pašom Paržaninom i istoimenim pašom iz Nevşehira.

Rođen je u selu Domislici. Rodna čaršija Novi Šeher onda se zvala Nova Palanka (Palankai džedide, Yeni Palanka), dok je ime Novi Šeher došlo sredinom 19. stoljeća. Prema Josephu von Hammeru, Ibrahim-paša je Hrvat iz Slavonije.

Turski izvori ga smatraju Hrvatom iz Bosne ili Hrvatske. Odveden je putem danka u krvi i postupno došao do visokih funkcija.  U Carigradu se školovao u atmejdanskoj školi, a na dvor je primljen kao silahdar. Janjičarski aga 1579. godine. Već dvje godine poslije beglerbegom je Rumelije.

Njegovom usponu mnogo je pomogao njegov zemljak Mehmed-paša Sokolović. Ibrahim-paša je napredovao baš u vrijeme kad je pravi autoritet na dvoru i najveći utjecaj imao baš on.
Nosio je Ibrahim-paša naslov damata, jer je bio zet osmanskog sultana, oženivši njegovu kćer Ajšu 1581. godine, malo poslije smrti Mehmed-paše Sokolovića. Ženidbom za Ajšu postao je upravitelj Egipta. Obnašao dužnost beglerbega Rumelija 1581. godine. Sljedeće godine u Egiptu je bio namjesnik. Druzi su pružali otpor u Siriji, Ibrahim-paša ga je skršio 1585. godine. Odsutnost iz glavnog grada, smrt Mehmed-paše Sokolovića i uskoro Ibrahim-pašin utjecaj blijedi sve do kraja smrti Murata III.

Na visoke grane vratio se pod sultanom Mehmedom III., kad je postao veliki vezir. Vraćanje na visoki položaj bilo je i zbog osmanskih teritorijalnih gubitaka na granici s Habsburškom Monarhijom, u Ugarskoj. Dužnost velikog vezira obnašao u tri navrata od 1595. godine. Prvi mandat bio je od 4. travnja do 27. listopada 1596., drugi od 5. prosinca 1596. do 3. studenoga 1597., a treći od 6. siječnja 1599. do 10. srpnja 1601.

Povjesničari ga smatraju izvrsnim vojskovođom i državnikom. Boljitak države spriječile su dvorske spletke. Ibrahim Pečevija, Čelebi i Faizi iz zgoda izvlače zaključak da je Ibrahim-paša bio "velikodušan, darežljiv, plemenit, dobroćudan i milosrdan čovjek ne samo prema svojima već i prema neprijateljima".

Sudionik borbi u Ugarskoj. Dobro je pripremio pohod protiv Habsburške Monarhije i uskoro je stekao naslov "osvajača Egera" 1596. godine. Ibrahim-paša više se volio fokusirati na sređivanje upravnog sustava i učvršćivanja državne strukture, nego u osvajačkim potjerama prema Habsburškoj Monarhiji, pa je sišao s mjesta velikog vezira. Zbog državnih potreba treći je put postao veliki vezir. Iz tog vremana poznat kao osvajač Velike Kaniže (tur. Kanije). Unatoč osmanskim uspjesima, rat se odužio. Mukotrpni rat zamorio je vojsku i izazvao zasićenje. Novošeherlija je za to optužio Kodžu Sinan-pašu, rodom Albanca.
Pohod je počeo tako što je napad usmjerio izravno ka Ostrogonu, gradu koji je Sulejman Veličanstveni osvojio 1543., a Osmanlije su ga izgubile 1595.). Kampanju je prezimio u Beogradu. Novi pritisak na Habsburge bio je južnijom trasom, podsjevši tvrđavu u Velikoj Kaniži. Osmanski robovi u tvrđavi izazvali su eksploziju u skladištima baruta u tvrđavi i teško oštetili zidine. Tvrđava se ipak nije predala. Opsjednutoj Velikoj Kaniži u pomoć je stigla vojska od 20.000 vojnika pod zapovjedništvom Filipa Emanuela Lotarinškog. Osmanska je vojska pobijedila obje vojske i utvrda se predala. Za upravitelja osvojenog grada postavljen je Hasan-paša Tiro. Velika Kaniža je uskoro postala polazište osmanskih napada u Srednjoj Europi.

Nakon susreta s Hasanom Ćafijom Prušćakom, Ćafija je po Ibrahim-pašinom savjetu preveo Uredbu svijeta s arapskog i protumačio na turskom jeziku, te obogatio brojnim stihovima-citatima i na perzijskom. Po Ibrahim-pašinom savjetu tako uređeno djelo je predao sultanu "da bi se njime mogli koristiti i činovnici carskog divana".

U rodnome Novom Šeheru Ibrahim-paša podignuo je džamiju, a u Osijeku bezistan. Džamiju je sagradio i u Velikoj Kaniži.

Umro je od kuge u Beogradu. Tijelo mu je preneseno u Carigrad i pokopan je u džamiji Šehzadi, u čijem je dvorištu supruga mu Ajša podigla česmu za dušu svog muža. Ibrahim-pašin turbe nalazi se iza turbeta kraljevića Mehmeda i Mehmedove kćeri Humusah Sultan i brata Džihangira, a pored njega je turbe velikog vezira Rustem-paše Hrvata. Turbe je djelo Ahmeda Čavuša iz 1601. godine.

Izvori

Hrvati u Bosni i Hercegovini
Vojni zapovjednici Osmanskog Carstva

Ibrahim-paša Novošeherlija


The Iraqi Revolutionary Command Council was established after the military coup in 1968, and was the ultimate decision-making body in Iraq before the American-led invasion in 2003. It exercised both executive and legislative authority in the country, with the Chairman and Vice Chairman chosen by a two-thirds majority of the council. The Chairman was also then declared the President of Iraq and he was then allowed to select a Vice President. After Saddam Hussein became President of Iraq in 1979 the council was led by deputy chairman Izzat Ibrahim ad-Douri, deputy Prime Minister Tariq Aziz, and Taha Yassin Ramadan, who had known Saddam since the 1960s.

The legislature was composed of the RCC, the National Assembly and a 50-member Kurdish Legislative Council which governed the country. During his presidency,  Saddam was Chairman of the RCC and President of the Republic. Other members of the RCC included Salah Omar Al-Ali who held the position between 1968 and 1970, one of  Saddam's half-brothers, Barzan Ibrahim al-Tikriti, Taha Yasin Ramadan, Adnan Khairallah, Sa'adoun Shaker Mahmoud, Tariq Aziz Isa, Hasan Ali Nassar al-Namiri, Naim Hamid Haddad and Taha Mohieddin Maruf. It was officially dissolved in 2003 by Paul Bremer per Order Number 2 of the Coalition Provisional Authority.

History

Origins
The Iraqi Revolutionary Command Council (RCC) was established as the de facto ruling power in Iraq after the military coup of 1968. However, its foundation materialized much earlier. The Revolution of 1958 mobilized a small group of young military officers known as the Free Officers. The Free Officers, headed by 'Abd al-Karim Qasim, agreed that Iraq should become a republic and that army officers should occupy all senior posts in the administration in hopes of keeping civilians subordinate to the officers. As Charles R. H. Tripp explains "the officers' power would be institutionalized in a Revolutionary Command Council, formed from the membership of the Supreme Committee [an organization of eleven ranking officers who helped plan the coup], and this body would wield supreme executive power in the wake of the overthrow of the monarchy." The capture of power by the military in 1958 greatly altered the political landscape in Iraq's government as military officers gained massive control over civilian and governmental affairs. 'Abd al-Karim Qasim formed a popular government that consolidated its power and redirected oil revenues. However, Qasim was overthrown in 1963 as the Ba'ath Party attempted to gain control. The Ba'thist contingent formed the National Council of the Revolutionary Command which exercised supreme power replacing the RCC. This regimes power was short-lived as new Ba'thists regained the upper hand and brothers Abd al-Salam 'Arif and 'Abd al-Rahman ruled Iraq for the next five years.

The coup in 1968 led to the rise of the Ba'ath Party as it regained control. The coup in 1968 led to the establishment of the Iraqi Revolutionary Command Council which became the ultimate decision-making body in Iraq during the Ba'ath's rule from 1968 to 2003. Accordingly "under a provisional constitution adopted by the party in 1970, Iraq was confirmed as a republic, with legislative power theoretically vested in an elected legislature but also in the party-run RCC, without whose approval no law could be promulgated." Furthermore, "second to the council in political importance was the Regional Command of the Baath, the party executive, and third was the Council of Ministers." The legislature also included the National Assembly and a 50-member Kurdish Legislative Council.

The RCC was composed of a selective group of legislative leaders. The Ba'ath Party supported the RCC but it was not completely Ba'ath led. Under the Provisional Constitution, "article 43 assigns to the RCC, by a vote of two-thirds of its members, authority to promulgate laws and regulations, to deal with national security, to declare war and conclude peace, and to approve the government's budget. Article 38 stipulates that all newly elected members of the RCC must be members of the Baath Party Regional Command. The Constitution also provides for an appointed Council of Ministers that has responsibility for carrying out the executive decisions of the RCC.

"The chief executive of the RCC is the president, who serves as the commander in chief of the armed forces and as the head of both the government and the state." Ahmed Hassan al-Bakr became president, prime minister, chairman of the RCC and secretary-general of the Ba'ath Party, all these positions gave Bakr immense powers of patronage at his disposal. Al-Bakr maintained power until 1979 and then Saddam became the president of Iraq.

Leaders
Ahmed Hassan al-Bakr, President and Prime Minister of Iraq from 1968 to 1979, also held the position of Chairman of the Revolutionary Command Council. Al-Bakr's role as Chairman of the RCC strengthened and maintained his power and control of the decision-making process. Hassan al-Bakr's involvement in the RCC led to legislation that greatly reinforced the power of the Ba'ath party as he created a strong Ba'ath base within the government.

Charles Tripp makes the point that "in 1969, Saddam was appointed Vice-Chairman of the RCC, arguably the second most powerful office in the state." Al-Bakr and  Saddam's political positions helped them consolidate their power and control. The RCC was mostly composed of Ba'ath leaders and their control limited the input from other groups. However, Shi'i Iraqis were later accepted into the RCC to help appease the unrest among the Shi'a in the 1970s. Many scholars argue that the powerful positions held by al-Bakr and  Saddam in the RCC reinforced their supreme control of the Iraqi government.  Saddam promoted an agenda of modernization as vice chairman of the RCC that included literacy and education.

In 1979, Saddam became President of Iraq and Chairman of RCC, with deputy chairman Izzat Ibrahim ad-Douri, and deputy Prime Ministers Tariq Aziz and Taha Yassin Ramadan. Izzat Ibrahim ad-Douri played an important role in leading the RCC during  Saddam's administration. The council was led by the deputy chairman, ad-Douri. Through their leadership positions in the council, the deputy chairman and deputy prime minister worked on behalf of Saddam in the RCC to advance the Ba'ath Party's interests. The RCC was the supreme policy making force in Iraq until the American-led invasion in 2003 dissolved the council and replaced it with Coalition Provisional Authority. The power of the Coalition Provisional Authority (CPA) was transferred to newly appointed Iraqi Interim Government in 2004 and the CPA was dissolved in 2008.

Power and controversies
There is a debate among scholars regarding the true power of Hassan al-Bakr and  Saddam in their relation to the Revolutionary Command Council. Some scholars argue that early on the RCC "functioned as a genuine collective decision-making body, and was often the arena for heated debates." Many argue it was  Saddam who greatly changed and controlled the RCC by eliminating any manifestations of pluralism. The government under  Saddam was often seen as a brutal dictatorship. In 1979, Saddam "accused dozens of party officers and party officials, including five of the RCC's twenty-two members, of taking part in a Syrian plot against the regime. The accused were put on trial and sent to death.  Saddam's actions at the beginning of his presidency greatly limited the plurality in the RCC with his accusations against the Syrian plot "conspirators." This action consolidated his power in the RCC.

The Revolutionary Command Council passed a multitude of controversial legislation that advanced only the interests of the Ba'ath Party in Iraq. For example, "Article 200, and the Penal Code of 1969 and its various amendments, provide the death penalty for anyone joining the Ba'ath Party while concealing any previous political affiliation, or who resigns from it to join another party."

During the Iraq-Iran War, Saddam used the Revolutionary Command Council as his personal headquarters;  Saddam maintained tight control of war operations.  Saddam's tight control limited the power of field commanders and this resulted in an intense conflict between the highest command and the commanders fighting the war. The military showed signs of discontent in 1982, and  Saddam responded by executing some three hundred high-ranking officers.

Subsequently, in the 1990s, "reports in the BMJ drew attention to a series of decrees of the RCC introducing amputation of the right hand as judicial punishment for theft, with amputation of the left foot for a second offence, amputation of one ear for evasion of the draft, military desertion, or harbouring deserters." Amnesty International received reports that confirmed the governmental judicial acts of amputation. After the Gulf War, the United Nations Special Commission (UNSCOM) was created to ensure Iraq's compliance with policies regarding the production of WMDs. The commission conducted weapons inspections in Iraq. The U.S. used Iraq's failure to comply with weapons inspections to prompt the American-led invasion of Iraq in 2003. In the end, Saddam's regime as the U.S. invaded and captured him.

Many scholars such as Charles Tripp argue that  Saddam's complete control of both the executive and legislative components of the government led to the rise of a brutal dictatorship that crushed any forms of opposition.  Saddam used his vast powers to strengthen the Ba'ath Party and his control. Groups in opposition to the Ba'ath Party increasingly became disconnected from the political process and victimized for their differences.

References

1968 establishments in Iraq
2003 disestablishments in Iraq
Ba'athist organizations
Government of Iraq
Historical legislatures
History of Iraq (1958–present)
History of the Ba'ath Party
Military dictatorships
Military history of Iraq
Organizations disestablished in 2003
Organizations established in 1968
Political history of Iraq
Saddam Hussein

Revolutionary Command Council (Iraq)


Calo o San Juan de Calo (llamada oficialmente San Xoán de Calo) es una parroquia española del municipio de Teo, en la provincia de La Coruña, Galicia.

Entidades de población

Entidades de población que forman parte de la parroquia:

Demografía

Lugares de interés

La parroquia cuenta con diversos lugares de interés. El más conocido es Rúa de Francos, donde se encuentra un puente romano, conocido como Puente de Os Mouros. Por otra parte, en esa misma entidad de población se encuentra un crucero, llamado Crucero de Francos (o de Calo), el cual es admirado por los peregrinos a su paso debido a su emplazamiento en el Camino de Santiago. Es también en este lugar donde se celebra una concurrida feria de caballos cada 11 de noviembre, conocida como San Martiño, cuyos orígenes datan de 1557.

Otros lugares de interés en la parroquia son los petroglifos de Cornide y de Mouromorto, menos conocido. También se sitúan en la parroquia varias iglesias, destacando la parroquial, de estilo barroco, y varios molinos de agua en estado de abandono.

Referencias

Enlaces externos

Parroquias de Teo

Calo (Teo)


În matematică, un grup simplu este un grup netrivial ale cărui  sunt grupul trivial și grupul însuși. Un grup care nu este simplu poate fi împărțit în două grupuri mai mici, și anume un subgrup normal netrivial și grupul factor corespunzător. Acest proces poate fi repetat, iar pentru grupurile finite se ajunge în cele din urmă la grupuri simple unic determinate, conform .

Clasificarea completă a grupurilor simple finite, definitivată în 2004, reprezintă o piatră de hotar majoră în istoria matematicii.

Exemple

Grupuri simple finite
Grupul  G = Z / 3 Z al  modulo 3 (a se vedea  ) este simplu. Dacă H este un subgrup al acestui grup, ordinul său (numărul de elemente) trebuie să fie un divizor al ordinului lui G care este 3. Din moment ce 3 este prim, singurii săi divizori sunt 1 și 3, deci fie H este G, fie H este grupul trivial. Pe de altă parte, grupul G = Z / 12 Z nu este simplu. Mulțimea H a claselor de congruență 0, 4 și 8 modulo 12 este un subgrup de ordinul 3 și este un subgrup normal deoarece orice subgrup al unui grup abelian este normal. Similar, grupul aditiv Z al numerelor întregi nu este simplu; mulțimea numerelor întregi pari este un subgrup normal netrivial propriu.

Se poate folosi același tip de raționament pentru orice grup abelian, pentru a deduce că singurele grupuri simple abeliene sunt grupurile ciclice de ordin prim. Clasificarea grupurilor simple neabeliene este mult mai puțin banală. Cel mai mic grup simplu neabelian este grupul altern A5 de ordin 60, și orice grup simplu de ordin 60 este  cu A5. Al doilea cel mai mic grup simplu neabelian este grupul de proiecție special liniar  de ordin 168 și se poate demonstra că orice grup simplu de ordin 168 este izomorf cu .

Grupuri simple infinite
Grupul altern infinit, adică grupul permutărilor pare cu suport finit al numerelor întregi, este simplu. Acest grup poate fi scris ca reuniunea crescătoare a grupurilor simple finite  în raport cu încorporările standard . O altă familie de exemple de grupuri simple infinite este dată de , unde  este un corp infinit și .

Este mult mai dificilă construirea de grupuri infinite simple, finit generate. Primul rezultat de existență este neexplicit; i se datorează lui  și constă din factori simpli ai . Printre exemplele explicite, care se dovedesc a fi finit prezentate, se numără  infinite T și V. Grupuri simple infinite finit prezentate fără torsiune au fost construite de Burger-Mozes.

Clasificare
Nu există încă nicio clasificare cunoscută pentru grupurile simple generale și nu există nici așteptări că s-ar putea realiza o astfel de clasificare.

Grupuri simple finite
 sunt importante deoarece într-un anumit sens ele sunt "elementele constitutive" ale tuturor grupurilor finite, într-un fel similar cu modul în care numerele prime reprezintă elementele constitutive ale numerelor întregi. Acest lucru este exprimat prin  care afirmă că orice două  dintr-un anumit grup au aceeași lungime și aceiași factori, până la permutare și izomorfism. Într-un efort enorm de colaborare, clasificarea grupurilor simple finite a fost declarată realizată în 1983 de , deși au apărut unele probleme (în special în clasificarea , care au fost introduse în 2004).

Pe scurt, grupurile simple finite sunt clasificate ca fiind situate într-una din cele 18 familii sau ca fiind unul dintre cele 26 de excepții:

 Zp -  de ordin prim
 An - grup altern pentru
 Grupurile alterne pot fi considerate grupuri de tip Lie peste , care unește această familie cu următoarea și astfel toate familiile de grupuri simple finite neabeliene pot fi considerate a fi de tip Lie.
 Una din cele 16 familii de
  este considerat în general de această formă, deși în mod strict nu este de tip Lie, ci mai degrabă indexul 2 într-un grup de tip Lie.
 Una dintre cele 26 de excepții, , dintre care 20 sunt subgrupuri sau  ai  și sunt denumite "familia fericită", în timp ce restul de 6 sunt numite .

Structura grupurilor simple finite
Faimoasa  a lui  și Thompson afirmă că orice grup de ordin impar este . Prin urmare, orice grup simplu finit are ordin par dacă nu este ciclic de ordin prim.

 afirmă că grupul  ale oricărui grup simplu finit este rezolvabil. Acest lucru poate fi demonstrat folosind teorema de clasificare.

Istoria grupurilor simple finite
Există două fire de evoluție în istoria grupurilor simple finite descoperirea și construirea unor grupuri și familii simple specifice, care au avut loc de la activitatea lui Galois din anii 1820 până la construirea Monsterului în 1981; și demonstrația că această listă este completă, care a început în secolul al XIX-lea, și s-a desfășurat foarte intens în perioada 1955–1983 (când s-a declarat inițial victoria), dar în general se acceptă că a luat sfârșit în 2004. În 2010, continuau încă activitățile de îmbunătățire a demonstrațiilor și înțelegerii; vezi  pentru istoria grupurilor simple în secolul al XIX-lea.

Construcția
Grupurile simple au fost studiate cel puțin de la începutul teoriei Galois, în care Évariste Galois a realizat că faptul că grupurile alterne de cinci sau mai multe puncte sunt simple (și prin urmare nu sunt rezolvabile), ceea ce a demonstrat în 1831, este motivul pentru care nu se pot rezolva ecuațiile de gradul 5 în radicali. Galois a construit, de asemenea,  al unui plan pe un corp finit prim, PSL(2, p), și a remarcat că acestea erau simple pentru p diferit de 2 sau 3. Aceasta apare în ultima lui scrisoare către Chevalier și este următorul exemplu de grupuri simple finite.

Următoarele descoperiri au fost făcute de Camille Jordan în 1870. Jordan a găsit 4 familii de grupuri simple de matrice peste corpuri finite de ordin prim, care sunt acum cunoscute drept .

Aproximativ în același timp, s-a arătat că o familie de cinci grupuri, numită  și descrisă pentru prima oară de către  în 1861 și 1873, sunt și ele simple. Din moment ce aceste cinci grupuri au fost construite prin metode care nu ofereau infinit de multe posibilități, ele au fost numite "" de William Burnside în manualul său din 1897.

Mai târziu, rezultatele lui Jordan despre grupurile clasice au fost generalizate la corpuri finite arbitrare de către Leonard Dickson, în urma clasificării algebrelor simple complexe Lie de către . Dickson a construit și grupurile-excepție de tip G2 și , dar nu și de tip F4, E7 sau E8 . În anii 1950, activitatea în domeniul grupurilor de tip Lie a fost continuată, Claude Chevalley oferind o construcție uniformă a grupurilor clasice și a grupurilor-excepție într-o lucrare din 1955. Aici erau omise anumite grupuri cunoscute (grupurile proiective unitare), care au fost obținute prin "răsucirea" construcției Chevalley. Restul grupurilor de tip Lie au fost produse de Steinberg, Tits și Herzig (care au produs 3D4(q) și 2E6(q)), precum și de către Suzuki și Ree ( ).

Aceste grupuri (grupurile de tip Lie, împreună cu grupurile ciclice, grupurile alternative și cele cinci grupuri-excepție Mathieu) au fost considerate listă completă, dar după o perioadă de liniște de aproape un secol de la lucrarea lui Mathieu, în 1964 a fost descoperit primul , iar restul de 20 de grupuri sporadice au fost descoperite sau enunțate în 1965-1975, culminând în 1981, când  a anunțat că a construit "" al lui . Monsterul este cel mai mare grup simplu sporadic, având ordinul . Monsterul are o reprezentare fidelă 196.883-dimensională în  196.884-dimensională, ceea ce înseamnă că orice element al Monsterului poate fi exprimat ca o matrice de 196.883 pe 196.883.

Clasificare
Clasificarea completă este acceptată, în general, ca începând cu  din 1962/63, care a durat în mare parte până în 1983, dar a fost terminată abia în 2004.

La scurt timp după construirea Monsterului în 1981, a fost furnizată o demonstrație de peste 10.000 de pagini, prin care teoreticienii grupurilor au , victoria fiind proclamată în 1983 de Daniel Gorenstein. Anunțul a fost prematur unele lipsuri au fost acoperite mai târziu, în special în clasificarea , care au fost înlocuite în cele dun urmă în 2004, printr-o clasificare a grupurilor quasithin pe 1.300 de pagini, care este acum acceptată ca fiind completă.

Teste de nesimplitate
: Fie n un număr întreg pozitiv, care nu este prim, și p un divizor prim al lui n. Dacă 1 este singurul divizor al lui n care este congruent cu 1 modulo p, atunci nu există un grup simplu de ordin n.

Demonstrație: Dacă n este putere de număr prim, atunci grupul de ordin n are un  netrivial și, prin urmare, nu este simplu. Dacă n nu este o putere de număr prim, atunci fiecare subgrup Sylow este propriu și, conform , se știe că numărul de p-subgrupuri ale unui grup de ordin n este congruent cu 1 modulo p și divide n. Întrucât 1 este singurul astfel de număr, atunci p-subgrupul Sylow este unic și, prin urmare, este normal. Întrucât este un subgrup propriu, fără element neutru, grupul nu este simplu.

Burnside: Un grup neabelian simplu finit are ordinul divizibil cu cel puțin trei numere prime distincte. Aceasta rezultă din .

Bibliografie

Note

Cărți

Articole

Legături externe

Teoria grupurilor
Pages with unreviewed translations

Grup simplu


Cupaniopsis newmanii,  es una especie de árbol perteneciente a la familia de las sapindáceas. Es originaria de Australia.

Descripción
Es un pequeño arbusto o árbol pequeño, por lo general no ramificado; con ramitas marrón aterciopeladas, la hoja de raquis finamente pilosas o glabras. Las hojas de 35-45 cm de largo, folíolos 16-24, oblongo-elípticos a oblanceolados, de 6-13 cm de largo y 2.5-5 cm de ancho, ápice acuminado, los márgenes dentados irregularmente, coriáceas, glabras en ambas superficies o menor superficie finamente peludas; pecíolo 8-15 cm de largo, peciólulos 8.30 mm de largo. Las inflorescencias en panículas de 10-20 cm de largo, pedicelos de 1-3 mm de largo. Cáliz 5-7 mm de largo. Pétalos de c. 2,5 mm de largo, de color rosado. El fruto es una cápsula ± sésil, obovoide, de 18-24 mm de largo, y 16-27 mm de ancho; arilo cupular  amarillo.

Distribución y hábitat
Crece en los márgenes y en la selva cálida, al norte de Mullumbimby en Nueva Gales del Sur.

Taxonomía
Cupaniopsis newmanii fue descrita por S.T.Reynolds y publicado en Austrobaileya 2: 49, en el año 1984.

Referencias

Enlaces externos

newmanii

Cupaniopsis newmanii


María del Carmen Aquino Rotundo (* 30. März 1942 in Paysandú, Uruguay) ist eine uruguayische Schriftstellerin und Journalistin.

Die in Paysandú lebende Buchhalterin Aquino ist zweifache Mutter und Großmutter eines Enkelkindes. Sie gründete S.O.S. Paysandú, eine Organisation, die sich mit häuslicher Gewalt gegen Frauen und Kinder befasst. Zudem ist sie Mitbegründerin des Mesa Intersectorial de Cooperativa de Paysandú (MIC). Aquino, die zeitweise als Journalistin für den Hörfunk arbeitete, wirkte an diversen Buchveröffentlichungen mit. Ihr erster eigener Gedichtband erschien im Jahr 2000 unter dem Titel Canción lejena.

Veröffentlichungen (Auszug)
 1994: Taller Literario de Paysandú, als Co-Autor
 1995: La chimenea roja, als Co-Autor
 1997: A las siete P.M., als Co-Autor
 1998: Versos con sueño, als Co-Autor
 2000: Canción lejena

Auszeichnungen
 1986: Gewinnerin des Poesie-Wettbewerbs der Tageszeitung El Telégrafo

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 27

Weblinks
  (spanisch), abgerufen am 6. Mai 2015
 Biographie (spanisch), abgerufen am 27. April 2012

Autor
Journalist (Uruguay)
Uruguayer
Geboren 1942
Frau
Person (Paysandú)

María del Carmen Aquino


Kabardeyce, Kabardey Çerkesçesi veya Doğu Çerkesçesi (Kabardeyce: Къэбэрдей Адыгэбзэ, Qabardey Adığebze; Adigece: Къэбэртай Адыгабзэ, Qabartay Adığabze), çoğunluğu Kabartay-Balkarya'da yaşayan Kabardeylerin ve Besleneylerin konuştuğu Çerkes dilleri grubundan bir dildir. Adigece ile karşılıklı anlaşılabilirlik düzeyi yüksektir. Kabardeyce, Rusya'ya bağlı Kabardey-Balkar ve Karaçay-Çerkes cumhuriyetlerinde kullanılan resmî diller arasındadır. Bunun dışında Suriye, Ürdün, Türkiye ve Rusya'daki Krasnodar ve Stavropol Kraylarında konuşulmaktadır. Kabardeyceyi 1 milyon civarında insanın konuştuğu tahmin edilmektedir. Kabardeyce 1924 öncesinde Arap alfabesini, 1924-1936 arası Latin alfabesini kullanmıştır. 1936'dan beri Kiril alfabesini kullanmaktadır. Kaberdeyce, diğer tüm Kuzeybatı Kafkas dilleri gibi karışık bir dilbilgisi sistemine sahiptir. Kabardeycenin dört ana lehçesi vardır.

Lehçeleri
Kabardey-Balkar Cumhuriyeti ve Karaçay-Çerkesya Cumhuriyeti'nde konuşulan asıl "Kabardeyce", Kuzey Osetya-Alaniya Cumhuriyeti ile Stavropol Kray'da konuşulan Mozdok, Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'ndeki iki köyle Krasnodar Kray'daki iki köy ve Adigey'deki bir köyde (Vılap köyü) konuşulan Besleney ya da Besnıy ve Adigey'deki üç köyde (Koşhabl, Bleşepsın, Fedz ya da Hodz)konuşulan Kuban (Kabardeyce: Hajret Qeberdeyıbze) lehçelerine ayrılır. Edebiyat dili Baksan lehçesine dayanır.

Kabardeycenin, yazı dili olan Baksan lehçesi dışında üç lehçesi daha vardır: "Terek ağzı" (Terek Irmağı boyunda konuşulur), "Malka ağzı" (Malka Irmağı boyunda konuşulur) ve "Kuban-Zelençuk ağzı" (Karaçay-Çerkes Cumhuriyeti'nde konuşulur).

 Kabardeyce
 Batı Kabardey grubu
 Kuban
 Kuban-Zelençuk
 Orta Kabardey grubu
 Baksan (standart değişke)
 Malka
 Doğu Kabardey grubu
 Terek
 Mozdok
 Besleney

Ortografi

Türkçeden Kabardeyceye geçen alıntılar
Türkçeden Kabardeyceye geçen Türkçe kökenli sözler ile Türkçenin aracılığıyla Arapça ve Farsçadan geçen sözlerden bir kısmı şöyledir:

Yurt dışında Kabardeyce
Kabardeyce,bugün, 1864 Adıge sürgünü sonucu, bir göçmen dil olarak Türkiye, Suriye, Ürdün, ABD ve AB ülkelerinde de konuşulur. Türkiye'de en çok Kayseri (Uzunyayla yöresi), Sivas, Tokat, Amasya, Çorum, Kahramanmaraş, Adana, İçel, Ankara, Eskişehir, Balıkesir (Bandırma'nın Yeni Sığırcı mahallesi) ve daha başka yerlerde de konuşulur.

Kabardeyce, Rusya dışında Ürdün'deki "Emir Hamza Okulu" adlı özel bir okulda seçmeli bir ders olarak da okutulmaktadır.

Kabardeyce, diasporadaki birçok internet radyo-tv yayını dışında, Türkiye'de yasak dil kapsamından çıkartılmış olarak 2004'ten beri her hafta Perşembe günleri radyo ve tv'den yayınlanmaktadır (Radyo 1, sabah 6.30; TRT-3, sabah 07.30). Kafkasya'daki Kabardeyce radyo-tv yayınları 2003'te kaldırılmış; ancak yeni devlet başkanı Arsen Kanoko'nun çabasıyla, 2006 yılı ile birlikte Kabardeyce ve Balkarca yayınlar yeniden başlatılmıştır.

Kabardeyce 1924 yılına değin Arap, ardından 1936 yılına değin Latin, 1936'dan beri de Kiril alfabesini kullanmıştır.

Rusya Federasyonunda Kabardeyce eğitimi
Kabardeyce Nalçik ve Çerkessk'teki devlet üniversitelerinin ilgili bölümleriyle, buralardaki bilimsel araştırma enstitülerinde incelenmekte ve öğretilmektedir. Kafkasya'da Kabardeyce eğitim, giderek zayıflamış olmakla birlikte yine de 1960 yılına değin sürmüş; 1960 yılında, küçük dil ve kültürleri büyük dil olan Rusça içinde eritme politikası olan "Büyük Ülkü" uygulaması gereği, öteki küçük Sovyet dilleri gibi Kabardeyce ve Balkarca eğitim de kaldırılıp Rusça eğitime geçilmiş; 1985'te Mihail Gorbaçov'un başa geçmesinin ardından getirilen demokratikleştirme programı gereğince, Ruslaştırma anlamındaki "Büyük Ülkü" politikasına son verilerek, 1990-1991 ve 1991-1992 eğitim-öğretim yıllarında, bütün temel dersleri kapsar bir biçimde, Kabardeyce ve Balkarca eğitim başlatılmış; ancak RF Devlet Başkanı Boris Yeltsin yönetimi döneminde, yani 1992-1993 eğitim-öğretim yılı ile birlikte Kabardeyce ve Balkarca eğitimde kısıtlamaya gidilmiş, Kabardeyce ve Balkarca dillerinde eğitim iki seçmeli ders ile (Adıgece, Adıge edebiyatı) sınırlanmıştır. Şimdi,Kabartay-Balkar ve Karaçay-Çerkes cumhuriyetlerinde, Kabardeycenin konuşulduğu yerlerdeki ilk (1-4.sınıflarda Adıgece) ve orta dereceli (5.sınıf ve üstü sınıflarda Adıge edebiyatı) okullarda seçmeli ders olarak (okul ve sınıfına göre haftada 2 ile 3-4 ders saati tutarında) okutulmaktadır.

Ancak 2007-2008 eğitim-öğretim yılından başlanmak üzere, Kabartay-Balkar Cumhuriyeti'nde Devlet Başkanı Arsen Kanoko'nun verdiği destekle, Rusça'nın yanında birer resmi dil olan Kabardeyce ve Balkarcanın da, bir "pilot uygulama" olarak 20 kadar okulun ilk sınıflarında okutulmasına karar verilmiş ve bilgisayar olanaklarıyla üç aylık ilk eğitim dönemi ders kitapları da hazırlanmış ve uygulamaya konmuştur. Dört yıl sürecek bir kademeli geçiş programı sonunda, bütün okullarda Kabardeyce ve Balkarca eğitime geçiş süreci tamamlanmış olacaktır.

Kabardeyce olarak aylık "Oşhamaho" (1уащхьэмахуэ) edebiyat dergisi ile pazar günleri dışında "Adıge psatle" (Адыгэ псалъэ/Adyghepsale;internetten de) gazetesi (Nalçik) yayınlanmaktadır.

Kaynakça

Çerkesçe
Kabardeyce
Kabardeyler
Eklemeli diller
Kuzeybatı Kafkas dilleri
Rusya'daki diller
Türkiye'deki diller
Irak'taki diller
Kabardino-Balkarya
Karaçay-Çerkesya
Doğal diller
Kafkas dilleri
Kuzey Kafkas dilleri
Çerkes dilleri

Kabardeyce


Five ships of the United States Navy have been named Ariel, after the sprite Ariel in William Shakespeare's play The Tempest.

 , a 16-gun sloop-of-war, originally the Royal Navy's HMS Ariel captured by the French in 1779, lent to the Americans in 1780, and returned to the French the next year.
 , a schooner launched on Lake Erie in 1813 and active in operations that year.
 , was a schooner built in Baltimore as Fourth of July. The US Navy commissioned her as USS Fourth of July in May 1831. She was renamed Ariel on 9 June. She was decommissioned on 31 December 1832 and sold on 3 January 1833.
 , schooner captured in the American Civil War and used by the Navy until 1865.
 , a passenger and refrigerated cargo liner leased from the United Fruit Company and used from 1942 to 1946.

Sources

United States Navy ship names

USS Ariel


Guðjón Baldvinsson (fæddur 1. júlí árið 1883 á Böggvisstöðum í Svarfaðardal, látinn 10. júní 1911) var íslenskur sósíalisti. Hann hóf nám í Lærða skólanum í Reykjavík 1901 og síðar í Kaupmannahafnarháskóla 1906 þar sem hann nam norræna málfræði og heimspeki. Guðjón flutti aftur til Íslands 1908 án þess að hafa lokið prófi, en hann var hjartveikur og heilsulaus. Hann stofnaði fyrsta unglingaskólann í Svarfaðardal og málfundafélag. Guðjón starfaði sem barnakennari á Ísafirði um skeið og lést þar árið 1911.

Guðjón var einn fyrstur Íslendinga til að boða sósíalisma hér á landi og hafði mótandi áhrif á íslenska stjórnmálamenn, þ.á.m. Ólaf Friðriksson og Jónas frá Hriflu sem voru báðir meðal stofnenda Alþýðusambands Íslands og Alþýðuflokksins. Jónas sagði að Guðjón hefði verið andlegur töframaður sem hefði falið sér ævistarf og lífsstefnu, en að félagar Guðjóns í háskólanum hefðu haft óbeit á honum vegna hugmynda hans um að lyfta alþýðunni. Guðjón hafði beitt sér fyrir því að Jónas frá Hriflu fengi námsstyrk er hann var að hverfa frá námi við Oxford árið 1908 vegna fátætkar. Ólafur Friðriksson sagði Guðjón minnistæðasta mann sem hann hefði kynnst í Danmörku og að hann hefði kynnt fyrir sér jafnaðarstefnuna.

Rit Pjotr Kropotkin höfðu mikil áhrif á stjórnmálaviðhorf Guðjóns.

Sigurður Nordal skrifaði grein um Guðjón í Rétt árið 1915, en þeir voru skólabræður og sambýlismenn á námsárum þeirra í Reykjavík og Kaupmannahöfn. Sigurður sagði að líklega hefði enginn haft eins mikil áhrif á sig og Guðjón.

Vinir Guðjóns reistu honum minnisvarða eftir Ríkharð Jónsson myndhöggvara í Eyrarkirkjugarði á Ísafirði.

Heimildir

Íslenskir sósíalistar

Guðjón Baldvinsson


90 دقيقة  هو فيلم مصري من إنتاج 2006، من تأليف وليد التابعى، وإخراج إسماعيل فاروق.

قصة الفيلم
يدور الفيلم في إطار رومانسي حول عادل(سامو زين) والفتاة البسيطة نسمة (زينة) يحلمان بعش هادئ يجمعههما إلا أن والدته (نهال عنبر) وجده (عادل هاشم) وقفا أمام تحقيق هذا الحلم رافضان ارتباطه بنسمة لتباين المستوى الاجتماعي بينهما في الوقت الذي حاولت فيه شيرين (غادة عبد الرازق) التودد لقلب عادل حيث وقعت في غرامه هي الأخرى إلا أن عادل يصر على الارتباط بفتاة أحلامه ويترك المنزل محاولا تحقيق حلمهما ولكن تأتي الرياح بما لا تشتهي السفن فيتعرض عادل وزينة لحادث سيارة تتمكن من خلاله الأم (نهال عنبر) من الكذب على ابنها واقناعه بوفاة حبيبته نسمة بالحادث فيصاب عادل بأزمة نفسية فتستغل شيرين تلك اللحظات وتتقرب إليه ويتم إعلان خطبتهما في الوقت الذي تعاني فيه نسمة من فراق حبيبها وتتعرف على جراح التجميل (أحمد هارون) الذي يقع في حبها إلا أن القدر يكتب نهاية لقصة حبهما عندما تكتشف نسمة أن عادل مازال على قيد الحياة ليعلنا سويا رفضهما للتقاليد وقرارات والدته وجده اللذان يرضخان لارتباط نسمة وعادل.

الممثلون
 سامو زين
 غادة عبد الرازق
 زينة
 نهال عنبر
 حجاج عبد العظيم
 أحمد هارون
 عادل هاشم
 عبد الله مشرف
 مجدي السباعي
 أمير العشري

روابط خارجية

المصادر

 صفحة الفيلم في قاعدة بيانات الأفلام العربية

أفلام زينة
أفلام غادة عبد الرازق
أفلام مصرية إنتاج 2006
أفلام نهال عنبر
أفلام حجاج عبد العظيم

90 دقيقة (فيلم)


Camille Kouchner (nascida em 17 de junho de 1975 em Paris ) é uma advogada, acadêmica fe professora de direito privado francesa. Com seu livro La familia grande, ela iniciou o escândalo Duhamel .

Biografia
Camille Kouchner nasceu em 17 de junho de 1975, filha do médico e político Bernard Kouchner e da escritora e cientista política Évelyne Pisier . Ela é sobrinha do matemático Gilles Pisier e da atriz e romancista Marie-France Pisier .

Após o divórcio de seus pais em 1984, ela foi parcialmente criada pelo segundo marido de sua mãe, o cientista político Olivier Duhamel . Ela tem dois irmãos, incluindo um gêmeo, além de uma meia-irmã e um meio-irmão adotado por sua mãe e Olivier Duhamel. Em 2015, ela teve uma reação forte ao ver o filme Mon roi, de Maïwenn, que havia dado o papel de mãe à tia Marie-France Pisier em Pardonnez-moi, que narrou a relação incestuosa entre a diretora e seu padrasto.

No início de janeiro de 2021, em seu livro La Familia grande, Camille Kouchner acusa seu padrasto, Olivier Duhamel, de incesto, estupro e agressão sexual "repetidos por anos". Ela nos conta que, de 1988 a 1989, seu padrasto abusou regularmente de seu irmão gêmeo (rebatizado de Victor no livro) durante a adolescência.

Pessoas vivas
Nascidos em 1975

Camille Kouchner


Stratiomyini é uma tribo de moscas da família Stratiomyidae.

Gêneros
Estes 26 gêneros pertencem à tribo Stratiomyini:

 Afrodontomyia James, 1940 i c g
 Alliocera Saunders, 1845 i c g
 Anopisthocrania Lindner, 1935 i c g
 Anoplodonta James, 1936 i c g b
 Catatasis Kertesz, 1912 i c g
 Chloromelas Enderlein, 1914 i c g
 Crocutasis Lindner, 1935 i c g
 Cyrtopus Bigot, 1883 i g
 Dischizocera Lindner, 1952 i c g
 Gongroneurina Enderlein, 1933 i c g
 Hedriodiscus Enderlein, 1914 i c g b
 Hoplitimyia James, 1934 i c g b
 Metabasis Walker, 1851 i c g
 Nyassamyia Lindner, 1980 i c g
 Odontomyia Meigen, 1803 i c g b
 Oplodontha Rondani, 1863 i c g
 Pinaleus Bezzi, 1928 i c g
 Promeranisa Walker, 1854 i c g
 Psellidotus Rondani, 1864 i c g b
 Rhingiopsis Roder, 1886 i c g
 Scapanocnema Enderlein, 1914 i
 Stratiomyella James, 1953 i c g
 Stratiomys Geoffroy, 1762 i c g b
 Systegnum Enderlein, 1917 i g
 Zuerchermyia Woodley, 2001 i c g
 Zulumyia Lindner, 1952 i c g

Fontes de dados: i = ITIS, c = Catalogue of Life, g = GBIF, b = Bugguide.net

Referência

Dípteros
Stratiomyidae

Stratiomyini


O Virtuix Omni One é um simulador de esteira omnidirecional (locomoção em qualquer direção) e um acessório de captura de movimento para jogos de realidade virtual e treinamento militar, que através de uma plataforma simula a locomoção com uso de sapatos especiais, que funciona em conjunto com o óculos HTC Vive, permitindo o usuário controlar o personagem e caminhar dentro de um número limitado de jogos. Foi apresentado na Electronic Entertainment Expo 2013 e lançado em 2017 pela empresa Virtuix.

Em 2013, o Omni One tornou-se uma das dez maiores campanhas tecnológicas no Kickstarter, arrecadando US$ 1,1 milhão através do financiamento coletivo. Desde então, levantou outros US$ 35 milhões de investidores privados e institucionais. Sua produção iniciou em novembro de 2015. Os apoiadores do Kickstarter receberam seus pedidos em janeiro de 2017.

A partir de 2017, a Virtuix passou a fornecer apenas para uso comercial, já vendeu mais de 3 500 sistemas Omni Pro para mais de 500 locais comerciais. Uma versão do dispositivo para o consumidor, chamada "Omni One", foi planejada para ser lançada até o final de 2021.

História
A Virtuix foi fundada por Jan Goetgeluk, que largou seu emprego no banco de investimentos para desenvolver o projeto, investindo todo seu tempo com um investimento pessoal de 200 mil dólares para desenvolver um protótipo. O protótipo do Omni usava sapatos fictícios e o software Kinect para detectar movimento, em vez do sistema de sensores que se tornou parte do produto final. Assim solicitou uma patente nos EUA em outubro de 2013 para seu aparelho de locomoção. A Virtuix apresentou o protótipo do Omni na Electronic Entertainment Expo 2013 em Los Angeles (Califórnia), onde foi relatado pelo Engadget, The Verge e, outras publicações eletrônicas.

A Virtuix lançou uma campanha Kickstarter em junho de 2013 para arrecadar dinheiro para a fabricação. A campanha foi endossada pelo fundador da Oculus Rift, Palmer Luckey, e ultrapassou sua meta de financiamento de 150 mil dólares em três horas e meia após iniciada. A campanha arrecadou um total de 1,1 milhão de dólares, tornando-se uma das 10 maiores campanhas de crowdfunding de tecnologia da época. Goetgeluk apresentou o Virtuix Omni em um episódio do programa de TV Shark Tank em 2013, após vender aproximadamente três mil unidades na campanha Kickstarter. Ele não conseguiu obter financiamento dos Sharks depois de pedir US $ 2 milhões por 10% da empresa. No entanto, o investidor Shark Tank Mark Cuban investiu no Omni após a exibição do programa. Em 2016, a empresa testou oregulamento para uma possível oferta de ações ao público.

O Omni foi apresentado no SXSW em 2014, onde Jan Goetgeluk, também falou sobre o tema da realidade virtual. A versão final do Omni foi apresentada no Consumer Electronics Show 2015 em Las Vegas (Nevada). Foi descrito como "elegante" em comparação com suas versões anteriores. Também esteve presente na E3 em 2015, onde ganhou o prêmio de Melhor Tecnologia.

Em janeiro de 2016, a primeira produção da Omni começou a ser enviada aos consumidores. Em dezembro de 2016, a Virtuix anunciou que não seria capaz de atender às pré-encomendas internacionais, citando as dificuldades logísticas e financeiras de enviar um item tão grande internacionalmente. Como desculpa, a Virtuix reembolsou esses clientes com juros adicionais de 3%, capitalizados anualmente. Os apoiadores do Kickstarter começaram a receber seus pedidos durante a terceira semana de janeiro de 2017.

Em setembro de 2017, a Virtuix anunciou o Omniverse™, sua plataforma proprietária de entrega de conteúdo e gerenciamento de fliperama para locais de entretenimento comercial. O Omniverse permite que os clientes testem jogos a partir de uma interface VR, e permite que os operadores gerenciem vários Omnis a partir de um único dispositivo, como um tablet, e acompanhem as análises de um Centro de Controle baseado na web.

Atualmente, o Omniverse apresenta 24 jogos de realidade virtual otimizados para uso em fliperama. Entre os primeiros jogos lançados estaria "Affected The Manor" da Fallen Planet Studios. O co-fundador dos estúdios, Mark Paul, comunicou que: "O Omniverse representa uma oportunidade para lançarmos nosso jogo em mais de mil sistemas de entretenimento comercial de uma só vez, sem o incômodo de acordos de licenciamento individuais. Estamos empolgados em lançar Affected na plataforma Omniverse e alcançar uma audiência mundial em lugares que não conseguimos capturar antes."

O jogo mais recente adicionado ao Omniverse é "Dead Zone".

Em março de 2018, uma esteira omnidirecional baseada no design do Omni, fornecido pela Virtuix ao estúdio durante a produção, desempenhou presença proeminente na adaptação cinematográfica de Steven Spielberg do romance de Ernest Cline, Ready Player One.

Em novembro de 2018, a Virtuix revelou sua tão esperada atração de e-sports Omni Arena na IAAPA Attractions Expo em Orlando, junto com o parceiro Funovation. Mais de 350 participantes se inscreveram para uma demonstração VIP antes do início do show, com uma cobertura da imprensa muito positiva - a Forbes nomeou a Omni Arena como uma das principais histórias d

a IAAPA 2018.

Omni Arena apresenta quatro plataformas de movimento Omni 2.0 e traz esports fora de casa, dando a qualquer um que jogue uma chance de ganhar em concursos semanais e mensais, prêmio anual de mais de 100 mil dólares. Seus principais recursos incluem uma área de preparação automatizada para configuração rápida do jogador, minijogos para facilitar as interações sociais entre os jogadores durante a configuração, estações de compartilhamento social para compartilhar imagens do jogo, um aplicativo para eliminar filas de espera e aumentar o uso. A atração também é capaz de transmitir competições pela plataforma de transmissão ao vivo Twitch. As primeiras instalações desta nova atração foram concluídas em março de 2019.

Em outubro de 2020, a Virtuix revelou publicamente o mais recente design de sua esteira omnidirecional, chamada "Omni One", com lançamento programado para o segundo semestre de 2021 e, marca um retorno à visão original de fornecer uma esteira VR para uso nas casas. As mudanças incluem a remoção do anel de suporte que envolve a cintura do usuário, permitindo maior liberdade de movimento para os braços do usuário, também permite ajoelhar e pular. Ele será oferecido como um "dev-kit" separado e também como um pacote com um óculos VR autônomo (sem necessidade de PC). O vídeo promocional exibe o Pico Neo 2.

Visão geral
O Omni é um simulador de locomoção projetado para funcionar como um controlador de jogo e permite que os jogadores caminhem dentro do ambiente do jogo em que estão jogando. É usado em conjunto com o HTC Vive para uma configuração de jogo de realidade virtual completa. A superfície é em forma de tigela e requer sapatas especiais de baixa fricção ou coberturas de sapatas. Ele usa sensores inerciais para rastrear a posição de uma pessoa, o comprimento de sua passada e a velocidade com que ela se move. A informação é então enviada para um computador que transforma os dados em movimentos do jogo.

O design atual do Omni Harness mantém o jogador estável no ringue, sem a necessidade de faixas nas pernas. Como ele repousa sobre o anel de suporte, o jogador é capaz de girar rapidamente ao caminhar ou correr, sem que o usuário precise girar o suporte vertical junto com ele. Desde seu primeiro lançamento, o rastreamento de movimento também melhorou, permitindo uma gama mais ampla de velocidade do jogador. O Omni One usa um colete, em vez de arnês, para maior conforto e liberdade de movimento.

Veja também

 Traje háptico
 Virtualizador Cyberith
 Wizdish ROVR
 Lista de tecnologias emergentes

Ligações externos

Controladores de jogos
Tecnologias emergentes
Produtos introduzidos em 2017
2017 na informática
Acessórios para realidade virtual
Captura de movimentos

Virtuix Omni One


Sweden has for political and dynastic reasons been in union with other kingdoms and princely states, ostensibly personal unions.

Norway (I)
In 1319 the infant Magnus Eriksson was crowned as king of both Sweden and Norway (which included Iceland and Greenland). In 1332 when the King of Denmark Christopher II died as a "king without a country" after he had pawned Denmark piece by piece, King Magnus took advantage of his neighbour's distress, redeeming the pawn for the eastern Danish provinces for a huge amount of silver. Magnus Eriksson would later on buy Skåneland from Denmark twice first time in 1332 and second time in 1341.The union of these two countries lasted until 1343 when Magnus preemptively let his son Haakon, succeed him to the Norwegian throne, though he would still rule as regent during his son's minority, which ended in 1355, when Haakon came of age. In 1360 the Danish king Valdemar Atterdag reconquered Skåneland.

Mecklenburg-Schwerin
In 1384 Albrekt of Mecklenburg (ca 1338-1412) was king of Sweden 1363-1389 and Duke of Mecklenburg-Schwerin 1384-1412. Briefly forming a personal union in 1384 to 1389.

Kalmar Union

In 1397 the three Scandinavian kingdoms of Sweden, Norway and Denmark were united in the Kalmar Union, a personal union agreed upon in the Swedish city of Kalmar. After only a few decades the relationship between Sweden and the leading power Denmark had deteriorated into open conflict. The period until the dissolution in 1521 was marked by the constant strife between Sweden and Denmark. The union was sometimes made defunct by Sweden electing a monarch separate from the union king, and on one occasion Sweden and Norway were even de facto united in a personal union in opposition to the union monarch.

Poland-Lithuania

In 1592 Sigismund succeeded his father John III of Sweden to the Swedish throne, but after the Polish election in 1587 and confirmation of GDL Natural and legal rights in 1588 he had also been elected king of Poland–Lithuania making him the monarch of both nations. Sigismund, who was a Roman Catholic failed however to gain support in Lutheran Sweden, and was eventually deposed and succeeded by his uncle Charles IX in Sweden 1599.

Palatine Zweibrücken
In 1654, Christina abdicated and was succeeded by her cousin Charles X, Duke of Palatine Zweibrücken. Sweden and Zweibrücken were also united under Charles XI and Charles XII, until the death of the latter in 1718, at which point he was succeeded by his sister Ulrike Eleonora on the Swedish throne, but not in his German Duchy.

Grand Duchy of Lithuania

In 1655, Lithuania and Sweden signed the Treaty and Union of Kėdainiai. This personal union de facto established Lithuania as Sweden's protectorate with Charles X Gustav serving as its Grand Duke of Lithuania. Following Sweden's defeat in the Second Northern War, the protectorate was terminated in 1657.

Hesse-Kassel
Frederick I of Sweden had acceded to the Swedish throne when his wife, Ulrike Eleonora, abdicated in his favour in 1721. In 1730 he was also in line of succession to the duchy of Hesse-Kassel, which resulted in a personal union that lasted until his death in 1751.

Norway (III)

By the Treaty of Kiel in 1814 the king of Denmark-Norway ceded Norway to the king of Sweden, an event which likely would have resulted in a full political union between Sweden and Norway. The treaty however never came into force, as Norway adopted a constitution and declared independence. Sweden, which would not accept this outcome, went to war and forced Norway into accepting a personal union with Sweden. The two kingdoms had full inner autonomy and separate institutions, sharing only the monarch and the foreign policy, which was conducted by the Swedish foreign office. The new Bernadotte dynasty could just as well be termed Norwegian until the dissolution of the union in 1905.

European Union

In 1995 Sweden joined the European Union after holding a referendum on the matter. The European Union at present constitutes 27 European states. The organisation is a political union where each state is technically allowed to conduct their own foreign policy (though a loose joint policy is in place).

Table

See also
Sweden
List of Swedish monarchs

External links
History of Sweden - Maps depicting the territorial evolution of Sweden

Political history of Sweden

Political unions involving Sweden


IPO ආකෘතිය
විකිපීඩියා, නිදහස් විශ්වකෝෂය වෙතින්
සංචාලනයට යන්නසෙවීමට පනින්න

ආදාන-ක්‍රියාවලිය-ප්‍රතිදාන ආකෘතිය
මෙම ආදාන-ක්රියාවලිය-ප්රතිදාන (කොටස් නිකුතුව) ආදර්ශ , හෝ ආදාන-ක්රියාවලිය-ප්රතිදාන රටාව, දී බහුලව භාවිතා ප්රවේශයක් පද්ධති විශ්ලේෂණය හා මෘදුකාංග ඉංජිනේරු විද්යාව තොරතුරු සැකසුම් වැඩසටහනක් හෝ වෙනත් ක්රියාවලිය ව්යුහය විස්තර සඳහා. බොහෝ හඳුන්වාදීමේ ක්‍රමලේඛන සහ පද්ධති විශ්ලේෂණ පා xts යන් මෙය ක්‍රියාවලියක් විස්තර කිරීමේ මූලික ව්‍යුහය ලෙස හඳුන්වා දෙයි.

අන්තර්ගතය

 1දළ විශ්ලේෂණය
 2වැඩ කරන පද්ධති
 3පද්ධති වර්ග
 3.1ස්වාභාවික පද්ධති
 3.2නිර්මාණය කරන ලද භෞතික පද්ධති
 3.3නිර්මාණය කරන ලද වියුක්ත පද්ධති
 3.4සමාජ පද්ධති
 3.5මානව ක්‍රියාකාරකම් පද්ධති
 4පද්ධති ලක්ෂණ
 5සැබෑ ජීවිත යෙදුම්
 5.1ආයතනික ව්‍යාපාර
 5.2වැඩසටහන්කරණය
 5.3විද්‍යාත්මක
 6මෙයද බලන්න
 7යොමුව

දළ විශ්ලේෂණය
ඒ පරිගණක වැඩසටහනක් ආදාන-ක්රියාවලිය-ප්රතිදාන ආකෘතිය, පරිශීලක හෝ වෙනත් මූලාශ්රයකින් යෙදවුම් ලැබෙන සමහර කරන්නේ භාවිතා ක්රියාවලිය තවත් ආකාරයක සඳහා ප්රයෝජනවත් වේ ගණනය යෙදවුම් මත, සහ ගණනය ප්රතිඵල පැමිණේ.  සාරාංශයක් ලෙස පද්ධතිය පරිසරයෙන් වෙන්ව යන අතර එමඟින් යෙදවුම් සහ ප්‍රතිදානයන් එකමුතු යාන්ත්‍රණයක් ලෙස අර්ථ දක්වයි.  පද්ධතිය මඟින් වැඩ කොටස් තුනකට බෙදා ඇත:

 පරිසරයෙන් අවශ්‍යතාවයක් ( ආදානය )
 අවශ්‍යතාවය ( ක්‍රියාවලිය ) මත පදනම් වූ ගණනය කිරීමකි
 පරිසරය සඳහා ප්‍රතිපාදන ( ප්‍රතිදානය )

වෙනත් වචන වලින් කිවහොත්, එවැනි යෙදවුම් ද්‍රව්‍ය, මානව සම්පත්, මුදල් හෝ තොරතුරු, පරිභෝජන, සේවා, නව තොරතුරු හෝ මුදල් වැනි ප්‍රතිදානයන් බවට පරිවර්තනය වේ.

ප්‍රති consequ ලයක් ලෙස, ආදාන-ක්‍රියාවලි-ප්‍රතිදාන පද්ධතියක් වැරදි අර්ථකථනයකට ගොදුරු වේ. මෙයට හේතුව, න්‍යායාත්මකව, පද්ධතියෙන් පිටත පරිසරය සම්බන්ධයෙන් සියලු දත්ත එහි අඩංගු වීමයි. එහෙත්, ප්‍රායෝගිකව, පරිසරය තුළ පද්ධතියේ පාලනයෙන් බැහැරව පවතින බැවින් පද්ධතියකට තේරුම් ගත නොහැකි සැලකිය යුතු විවිධාකාර වස්තු අඩංගු වේ. එහි ප්‍රති As ලයක් ලෙස පද්ධතිය සහ පරිසරය අතර සීමාව පවතින්නේ කොතැනද යන්න තේරුම් ගැනීම ඉතා වැදගත් වේ. විවිධ විශ්ලේෂකයින් බොහෝ විට තමන්ගේ සීමාවන් සකසා ගනිමින් ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටිකෝණයට අනුග්‍රහය දක්වන අතර එමඟින් බොහෝ ව්‍යාකූලතා ඇති වේ.

වැඩ කරන පද්ධති
පද්ධති චින්තනය සම්බන්ධයෙන් අදහස් වෙනස් වේ.  එවැනි එක් අර්ථ දැක්වීමක් මඟින් ව්‍යුහයක් ලෙස ආදාන-ක්‍රියාවලි-ප්‍රතිදාන පද්ධතිය දැක්වේ:

"පද්ධති චින්තනය යනු යටින් පවතින ව්‍යුහය පිළිබඳ අවබෝධය පිළිබඳ වඩ වඩාත් ගැඹුරු අවබෝධයක් වර්ධනය කර ගැනීමෙන් හැසිරීම පිළිබඳ විශ්වාසදායක නිගමනයන් කිරීමේ කලාව හා විද්‍යාවයි"

විකල්පයක් ලෙස, දුරස්ථ වස්තූන් සමඟ බන්ධනය වීමේ අර්ථයෙන් පද්ධති 'පරිපූර්ණ' නොවන බව ද යෝජනා විය (නිදසුනක් ලෙස: කකුළුවන්, ඕසෝන් ස්ථරයක් සහ ප්‍රාග්ධන ජීවන චක්‍රය එකට සම්බන්ධ කිරීමට උත්සාහ කිරීම).

පද්ධති වර්ග
තොරතුරු පද්ධති සාහිත්‍යයේ වැඩිපුරම සඳහන් කර ඇති ප්‍රධාන කාණ්ඩ පහක් ඇත:

ස්වාභාවික පද්ධති
මානව මැදිහත්වීමක ප්‍රති created ලයක් ලෙස නිර්මාණය නොවූ පද්ධතියක්. මෙයට නිදසුන් වනුයේ සෞරග්‍රහ මණ්ඩලය මෙන්ම මිනිස් සිරුර ද වර්තමාන ස්වරූපයට පරිණාමය වීමයි

නිර්මාණය කරන ලද භෞතික පද්ධති
මානව මැදිහත්වීමක ප්‍රති created ලයක් ලෙස නිර්මාණය වී ඇති අතර භෞතිකව හඳුනාගත හැකි පද්ධතියකි. එවැනි උදාහරණ වනුයේ කිසියම් නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා මිනිස් මනස විසින් නිර්මාණය කරන ලද විවිධ පරිගණක යන්ත්‍ර ය.

නිර්මාණය කරන ලද වියුක්ත පද්ධති
මිනිස් මැදිහත්වීමක ප්‍රති created ලයක් ලෙස නිර්මාණය වී ඇති අතර භෞතිකව හඳුනාගත නොහැකි පද්ධතියකි. මෙයට නිදසුන් වනුයේ කිසියම් නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා මිනිස් මනස විසින් නිර්මාණය කරන ලද ගණිත හා දාර්ශනික පද්ධති ය.

සාමූහිකව නිශ්චිත අරමුණක් සාක්ෂාත් කර ගැනීමට මිනිසුන්ට ඉඩ සලසන සමහර සමාජ පද්ධති ද ඇත.

සමාජ පද්ධති
මිනිසුන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද සහ අස්පෘශ්‍ය අරමුණු වලින් උපුටා ගත් පද්ධතියකි. උදාහරණයක් ලෙස: පවුලක්, එය මානව සම්බන්ධතාවල ධූරාවලියක් වන අතර එය සාරාංශයක් ලෙස ස්වාභාවික හා මානව පද්ධති අතර මායිම නිර්මාණය කරයි.

මානව ක්‍රියාකාරකම් පද්ධති
ධූරාවලිය සහිත සංවිධානයක්, නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා මිනිසුන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද්දකි. උදාහරණයක් ලෙස: නිශ්චිත අරමුණක් සඳහා සහයෝගයෙන් හා සාක්ෂාත් කර ගැනීම සඳහා මිනිසුන් එකට සංවිධානය කරන සමාගමක්. මෙම ක්‍රමයේ ප්‍රති result ලය භෞතිකව හඳුනාගත හැකිය.  කෙසේ වෙතත්, පෙර වර්ග සමඟ සැලකිය යුතු සම්බන්ධතා කිහිපයක් තිබේ. මානව ක්‍රියාකාරකම් පද්ධතිය (HAS) පිළිබඳ අදහස විවිධාකාර වූ කුඩා සමාජ පද්ධතියකින් සමන්විත වන අතර එහි සුවිශේෂී සංවර්ධනය හා සංවිධානය ඇත. එපමණක් නොව, HAS වලට සැලසුම් කළ පද්ධති ඇතුළත් කළ හැකිය - පරිගණක සහ යන්ත්‍රෝපකරණ. පෙර පද්ධති වලින් බහුතරයක් අතිච්ඡාදනය වේ.

පද්ධති ලක්ෂණ
ඕනෑම පද්ධතියක මූලික හැසිරීම සම්බන්ධයෙන් ප්‍රධාන ලක්ෂණ කිහිපයක් තිබේ.

 පද්ධති විවෘත හෝ සංවෘත ලෙස වර්ග කළ හැකිය :
 මුදල්, දත්ත, බලශක්තිය හෝ හුවමාරු ද්‍රව්‍ය ලෙස ඔවුන්ගේ පරිසරය සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරන අය සාමාන්‍යයෙන් විවෘත යැයි වටහා ගනු ලැබේ. පද්ධතියේ විවෘතභාවය සැලකිය යුතු ලෙස වෙනස් විය හැකිය. මෙයට හේතුව, පද්ධතියක් පරිසරයෙන් එක් ආදානයක් පවා ලැබෙන්නේ නම් එය විවෘත යැයි වර්ගීකරණය කරනු ඇත, නමුත් හුදෙක් පරිසරය සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරන පද්ධතියක් විවෘත ලෙස වර්ගීකරණය කරනු ඇත. පද්ධතිය වඩාත් විවෘත වන විට, එහි සංරචකවල පුරෝකථනය කිරීමේ හැකියාව අඩු නිසා එය වඩාත් සංකීර්ණ වනු ඇත.
 පරිසරය සමඟ කිසිසේත් අන්තර්ක්‍රියා නොකරන ඒවා වසා ඇත. කෙසේ වෙතත්, ප්‍රායෝගිකව, නිමැවුමේ ප්‍රායෝගික භාවිතය නැතිවීම හේතුවෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම සංවෘත පද්ධතියක් හුදෙක් සජීවී වේ. එහි ප්‍රති As ලයක් ලෙස බොහෝ පද්ධති විවෘතව හෝ යම් ප්‍රමාණයකට විවෘතව පවතී.
 පද්ධති නිර්ණායක හෝ ස්ථිතික ලෙස වර්ග කළ හැකිය :
 චර්යා රටාවන් අනුව මනාව නිර්වචනය කර ඇති සහ පැහැදිලිව ව්‍යුහගත පද්ධතිය පුරෝකථනය කළ හැකි වන අතර එමඟින් නිර්ණායක බවට පත්වේ. වෙනත් වචන වලින් කිවහොත් එය භාවිතා කරන්නේ ආනුභවික දත්ත පමණි. උදාහරණයක් ලෙස: ගණිතය හෝ භෞතික විද්‍යාව නිශ්චිත නීති වටා සකසා ඇති අතර එමඟින් ගණනය කිරීමේ ප්‍රති results ල පුරෝකථනය කළ හැකිය. නිර්ණායක පද්ධතිවලට අභ්‍යන්තර සංරචක අතර සරල අන්තර්ක්‍රියා ඇත.
 පැහැදිලිව ව්‍යුහාත්මක චර්යා රටා නොමැති වීම නිසා වඩාත් සංකීර්ණ හා බොහෝ විට විවෘත පද්ධතිවලට සාපේක්ෂව අඩු පුරෝකථන හැකියාවක් ඇත. එබැවින් එවැනි ක්රමයක් විශ්ලේෂණය කිරීම වඩා දුෂ්කර ය. [ උපුටා දැක්වීම අවශ්‍යයි ] එවැනි පද්ධති විවිධාකාර ක්‍රියාකාරකම් සිදුකරන අතරම මිනිසාගේ ස්ථිතික ස්වභාවය නිසාය. බව පවසා තිබෙන අතර, නිර්මාණය කර ඇති පද්ධති තවමත් අයනික ලෙස සලකනු ලැබේ, [ තහවුරු කරන්න ] නිසා නිර්මාණය ඇතුළත් නීති දෘඩ ව්යුහය.
 පද්ධති ස්ථිතික හෝ ගතික ලෙස වර්ග කළ හැකිය
 පරිගණක බලයේ නිරන්තර පරිණාමය නිසා බොහෝ පද්ධති ගතික ලෙස හැඳින්වුවද, සමහර පද්ධති නිර්මාණය කිරීම හා පැවතීම අතර සමතුලිතතාවය ඇති කර ගැනීමට අපහසු විය. සංවර්ධකයින් නිරන්තරයෙන් යාවත්කාලීන කිරීමෙන් සපයන ගතික සිතියමකට වෙනස්ව, පරිණාමය නොවන මුද්‍රිත සිතියමක් එවැනි උදාහරණයකි.
 පද්ධති ස්වයං-නියාමනය හෝ ස්වයං-නියාමනය නොවන ලෙස වර්ග කළ හැකිය
 පද්ධති ක්‍රියාකාරිත්වයේ ස්වයං පාලනයේ තරම වැඩි වන තරමට අවසාන පද්ධතියේ ජීවත්වීමේ හැකියාව වැඩි වේ. ඕනෑම පද්ධතියකට ස්ථායීව සිටීම සඳහා එහි ක්‍රියාකාරකම් පාලනය කිරීමට හැකිවීම අත්‍යවශ්‍ය වේ. [ උපුටා දැක්වීම අවශ්‍යයි ]

 සැබෑ ජීවිත යෙදුම්

 ආයතනික ව්‍යාපාර

 ඒ නිෂ්පාදන ක්රියාවලිය යෙදවුම් ලෙස අමුද්රව්ය ගත බව, නිෂ්පාදන ක්රියාවලිය අදාළ වන අතර, ප්රතිදාන නිෂ්පාදිත භාණ්ඩ නිෂ්පාදනය කරයි. එවැනි පද්ධති භාවිතය මඟින් සමාගමේ සෑම දෙපාර්තමේන්තුවක් තුළම සමාගම්වල ක්‍රියාකාරිත්වය අනුව, ප්‍රමාණය කුමක් වුවත්, ශක්තිමත් මානව සංවිධාන නිර්මාණය කිරීමට උපකාරී වේ. IPOs හට පවත්නා ස්ථිතික හා ස්වයං-නියාමන පද්ධති ප්‍රතිව්‍යුහගත කළ හැකි අතර, වර්තමාන ඉටුකිරීමේ අකාර්යක්ෂමතාවය හේතුවෙන් සැබෑ ලෝකයේ නිෂ්පාදන ඉටුකිරීම් බාහිරින් ලබා ගැනීමේදී භාවිතා කරනු ඇත.

 ක්‍රමලේඛනය

 කේතීකරණය සඳහා දැනට පවතින වැඩසටහන් වලින් බහුතරයක් වන ජාවා , පයිතන් , සී ++ , නිශ්චිත IPO ආකෘතියක් මත පදනම් වනු ඇත, කේතයෙන් පැහැදිලි යෙදවුම් පැමිණ, යෙදුම් වැනි ප්‍රතිදානයන් බවට පරිවර්තනය වේ.
 ඒ සැකසුම් කණ්ඩායම ගනුදෙනුව සමජාතීය ගනුදෙනු විශාල වෙළුම් පිළිගත්තේය පද්ධතිය, එය හසුරුවා (විය හැකි දත්ත සමුදාය යථාවත් කිරීම), සහ එවැනි වාර්තා හෝ ගණනය ලෙස ප්රතිදානය නිපදවයි.
 අන්තර්ක්‍රියාකාරී පරිගණක වැඩසටහනක් , එය පරිශීලකයෙකුගේ සරල ඉල්ලීම් පිළිගන්නා අතර සමහර සැකසුම් සහ / හෝ දත්ත සමුදායන් ප්‍රවේශ වීමෙන් පසුව ඒවාට ප්‍රතිචාර දක්වයි.

 විද්‍යාත්මක

 ක්‍රියාකරු විසින් සපයනු ලබන යෙදවුම් භාවිතා කරන කැල්කියුලේටරයක් සහ ඒවා ක්‍රියාකරු විසින් භාවිතා කළ යුතු ප්‍රතිදානයන් බවට සකසයි.
 ඒ thermostat උෂ්ණත්වය දැෙනන අතර, (ආදානය), ක්රියාවක් (සක්රිය / අක්රිය තාපය) තීරණය, සහ ක්රියාදාම (ප්රතිදාන) ඉටු කරන.

 මෙයද බලන්න

 කියවන්න-එවාල්-මුද්‍රණ ලූපය
 නිස්සාරණය, පරිවර්තනය, පැටවීම
 CIPO- ආකෘතිය

 යොමුව

 ^ දක්වා ඉහළට:a b c ග්‍රේඩි, JO, "පද්ධති ඉංජිනේරු සැලසුම් සහ ව්‍යවසාය අනන්‍යතාවය," ටේලර් සහ ෆ්‍රැන්සිස්, 1995.
 ^ ගොයෙල්, ඒ., "පරිගණක මූලධර්ම," පියර්සන් අධ්‍යාපන ඉන්දියාව, 2010.
 ^ දක්වා ඉහළට:a b Zelle, J., "Python Programming: An Introduction to Computer Science, 2 වන සංස්කරණය," Franklin, Beedle, & Associates, 2010.
 ^ දක්වා ඉහළට:a b c d e f g h කරි, ඒ. සහ ෆ්ලෙට්, පී. සහ හොලිංස්වර්ත්, අයි., "තොරතුරු හා පද්ධති කළමනාකරණය: ව්‍යාපාර ඉදිරිදර්ශනය," රූට්ලෙජ්, 2006.
 ^ වේරින්ග් ඒ. ප්‍රැක්ටිකල් සිස්ටම්ස් චින්කින්, ඉන්ටර්නැෂනල් තොම්සන් බිස්නස් ප්‍රෙස්: ලන්ඩන්. (1996)
 Arch
 ^ බී. රිච්මන්ඩ්: පද්ධති චින්තනයට හැඳින්වීම, ස්ටෙලා © 1992-1997
 ^ එම්. බෝලේ: පද්ධති චින්තනය සමඟ කළමනාකරණය: ව්‍යාපාර තීරණ ගැනීමේදී ගතිකය ඔබ වෙනුවෙන් වැඩ කිරීම 1996
 ^ දක්වා ඉහළට:a b c d e f P. B. චෙක්ලන්ඩ්: පද්ධති සිතීම, පද්ධති පුහුණුව. 1981.
 ^ දක්වා ඉහළට:එය ආ බී විල්සන් පද්ධති: සංකල්ප, හා ක්රමවේදයන් අයදුම්පත් (1984)
 Atch පැච්ච් ඩී. (1990) ප්‍රායෝගික මෘදු පද්ධති විශ්ලේෂණය
 ^ ෆ්ලින් ඩීජේ (1992) තොරතුරු පද්ධති අවශ්‍යතා: නිර්ණය හා විශ්ලේෂණය
 ^ දක්වා ඉහළට:එය ආ මාටින් සී පවල් පී (1992) සරළ පද්ධති. කළමනාකරණ ඉදිරිදර්ශනය
 ^' http://smallbusiness.chron.com/use-ipo-model-37493.html

ප්රවර්ග

IPO model


Kırahmetler, Antalya ilinin Gazipaşa ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Kır Ahmet adlı Yörük beyinden gelmekte olup Kırahmetler, Gazipaşa'ya en son yerleşen yörük taifesidir. Geçmişte kışlak olarak kullandıkları toprakları satın alarak Kırahmetler'i kurmuşlardır.

Kırahmetler aşireti, kendisini "Abdil Uşağı" olarak adlandırmaktadır ve üyeleri "Hasan Uşağı" ve "Kara Yusuf Uşağı" olmak üzere üç gruba ayrılmıştır. Bu üç grup, Bağşı Aşireti'nin üç farklı kolunu oluşturmaktadır. Temel olarak, Kırgızların Bağış Aşireti ile ilişkilidirler ve ad benzerliği nedeniyle Oğuz soyundan gelen "Bahşiş" aşiretiyle karıştırılmaktadırlar. Abdil Bey, Kırahmetler aşiretinin atası olarak kabul edilmektedir ve bazı çalışmalarda Karamanoğlu derebeyleriyle ilişkilendirilmektedir.Ancak, kaynaklara göre Abdil Bey Deşt-i Kıpçak bölgesinden Erzurum yöresine gelmiştir. Bir süre Karakoyunlu hakimiyeti altında yaşayan aşiret, daha sonra Çukurova-Taşkale bölgesine yerleşmiştir. Zaman içinde bu bölgeden Anamur'a ve ardından Gazipaşa çevresine göç etmişlerdir. Abdil Bey'in; Abdil, Hasan ve Yusuf adlarında 3 oğlu olup Abdil Bey'in oğlu Kırahmet Bey bugün bu mahallenin isim ve nesep babası olarak kabul edilmektedir. Bununla birlikte Kırahmetler'e mensup tayfalar; Gazipaşa'ya başlı Muzkent, Tosalak, Alanya Sugözü ve Antalya Kaş'ta ikamet etmektedirler.

Coğrafya
Antalya iline 194 km, Gazipaşa ilçesine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Gazipaşa'nın mahalleleri

Kırahmetler, Gazipaşa


Jan Verkade () a fost un pictor și călugăr benedictin neerlandez, reprezentant al Școlii de la Beuron.

A fost prieten cu publicistul Hermann Bahr, cu care a avut o corespondență intensă.

Scrieri
 Die Unruhe zu Gott. Erinnerungen eines Maler-Mönches. Herder, Freiburg, 1920.
 Jan van Ruysbroek: Die Zierde der geistlichen Hochzeit. Traducere din limba flamandă. Matthias Grünewald-Verlag, Mainz, 1922.
 Der Antrieb ins Vollkommene: Erinnerungen eines Malermönches. Herder, Freiburg, 1931.
 Spuren des Daseins: Erkenntnisse des Malermönchs Willibrord Verkade O.S.B. Grünewald, Mainz, 1938.

Note

Nașteri în 1868
Decese în 1946
Romano-catolici neerlandezi
Benedictini
Pictori neerlandezi

Jan Verkade


Vauxhall, Opel'in Birleşik Krallık ve onun eski sömürgelerindeki markasıdır. Opel ile birlikte General Motors bünyesindeydi. 1957 yılına kadar Opel ile donanım ve motor güçleri arasında fark varken 1957 yılından sonra amblem ve direksiyonunun sağdan olması haricinde fark kalmamıştır. Opel'in Britanya'da farklı marka kullanma sebebi, II. Dünya Savaşı sırasında Alman ordusuna üretim yapması yüzünden oluşan olumsuz imajından kurtulmaktır. Opel'de olmayan modeller Monaro ve VXR8'dir. 2017'de artık General Motors'dan Groupe PSA bünyesine geçmiştir.

Dış bağlantılar

İngiltere merkezli otomotiv şirketleri
Peugeot
Otomobil markaları
Opel iştirakleri

Vauxhall


حادثة باتريا Patria Disaster عابرة محيط فرنسية فجرت وغرقت في ميناء حيفا عام 1940 مما تسبب بمقتل 260 شخصًا وإصابة 172 آخرين. كانت تحمل 1800 مهاجر يهودي غير قانوني طردوا من فلسطين التي كانت تحت الانتداب البريطاني إلى موريشيوس وترينيداد. عارضت المنظمات الصهيونية الطرد وقامت المنظمة السرية هاجاناه بوضع قنبلة لمنع السفينة من مغادرة الميناء لكن السفينة غرقت في أقل من 15 دقيقةً مما تسبب بالحادثة.

انظر أيضًا
 عليا بت
 إكسودس 1947
 ستروما

مراجع

سفن المهاجرين اليهود
وفيات المهاجرين
الانتداب البريطاني على فلسطين في 1940
الإمبراطورية البريطانية في الحرب العالمية الثانية
الصراع العربي الإسرائيلي
حوادث بحرية
حوادث بحرية في إسرائيل
فلسطين الانتدابية في الحرب العالمية الثانية
هاجاناه
حوادث بحرية في نوفمبر 1940
انفجارات في 1940

باتريا


ماكس باين  هي لعبة فيديو أكشن تم أنتاجها في عام 2001 وتم نشرها من قبل روك ستار وتطويرها من قبل ريميدي إنترتيمنت مع تطوير إضافي من قبل روكستار تورونتو.

قصة اللعبة
ماكس بين شرطي طموح عمل لأكثر من اثنتي عشرة سنة قضاها في مكافحة المجرمين وحماية الشوارع من المتسكعين وتطبيق القانون على كل من تسول له نفسه بالعصيان، ففي يوم من الايام عاد ماكس إلى بيته، وفي طريقه قال، كانت الحياة جيدة. غروب الشمس في يوم صيفي حلو، ورائحة العشب الطازج، وأصوات الأطفال يلعبون - منزل عبر النهر، على جانب القميص. زوجة جميلة وفتاة صغيرة.
أصبح الحلم الأمريكي حقيقة. ثم فتح الباب ودخل للمنزل قائلا، عزيزتي أنا في المنزل، ليجدهما مقتولتين على يد مدمنين المخدرات، لقد كان ماكس بين من أشد رجال القانون الذين قاوموها، لقد انتهى كل شيء بالنسبة إلى ماكس، انتهى كل شيء تماماً، فقد حياته وفقد كل آماله بالحياة ولم تعد الدنيا تساوي شيئاً لديه، لقد رحل أحب الاشخاص إلى قلبه فقدهم بعد أن وجدهم مقتولتين بطريقة بشعة جداً لا يقوم بها حتى السفاحين، لقد قتلوا بالرصاص وتناثرت دماؤهم على جدران المنزل، منظر بشع لا يوصف...بل إنه أشبه بالمجزرة، لم يعرف أحد من هو سبب كل هذا، استقال ماكس من عمله كشرطي لانه يعتقد أن عمله كان السبب في قتل عائلته، وأدمن الخمر وحاول الإنتحار مرات عديدة، بعد سنوات قليلة قرر ماكس الانتقام حيث أخبره صديقه الوحيد أليكس بلدر أنهم عثروا على خيوط تدل على العصابة السرية، لذا فأن ماكس سيعمل شرطياً سرياً لن يهمه شيء ولن يكون لديه ذرة من الرحمة، سيقتل، ويبحث ليعثر على دليل، لن يهاب الموت، وسيكون كالثلج في عاصفة من نار، فلم يعد امامه شيئاً ليخسره سينتقم لا محالة.....

أسلوب اللعب ومميزاته
هذه اللعبة مليئة بالمميزات التي تجعل منها لعبة مستقلة ومميزة عن غيرها من الألعاب وأحداث لعبة قصة تشبه الكومكس أي قصص مصورة . أحد الميز الأساسية للعبة هي الحركة المبطئة لتجنب طلقات الرصاص وهذا يشبه الفلم المشهور ماتريكس.تمتاز اللعبة أيضا بتنوع الأسلحة والتحكم السلس. كما أن اللعبة مليئة بالأحداث المشوقة والمثيرة للاهتمام.

مراجع

وصلات خارجية

 Max Payne archives at 3D Realms

ألعاب 3دي ريلمس
ألعاب آي أو إس
ألعاب أندرويد
ألعاب إكس بوكس
ألعاب إكس بوكس الأصلية
ألعاب بلاي ستيشن 2
ألعاب بلاي ستيشن نتورك
ألعاب تصويب منظور الشخص الثالث
ألعاب تيك-تو إنتراكتيف
ألعاب دريم كاست ملغاة
ألعاب روكستار
ألعاب غيم بوي أدفانس
ألعاب فيديو 2001
ألعاب فيديو الجريمة المنظمة
ألعاب فيديو تضم خصوم إناث
ألعاب فيديو تقع أحداثها في سنة 1998
ألعاب فيديو تقع أحداثها في سنة 2001
ألعاب فيديو تقع أحداثها في نيويورك
ألعاب فيديو تقع أحداثها في ولاية نيو جيرسي
ألعاب فيديو حولت إلى أفلام
ألعاب فيديو عن الانتقام
ألعاب فيديو عن التحقيق
ألعاب فيديو عن ضباط شرطة
ألعاب فيديو فردية
ألعاب فيديو مأخوذة من أساطير إسكندنافية
ألعاب فيديو مطورة في فنلندا
ألعاب فيديو نيو-نوار
ألعاب ماك أو إس
ألعاب ويندوز
تأثيرات هجمات 11 سبتمبر في صناعة ألعاب الفيديو
روكستار جيمز
ماك سوفت جيمز

ماكس باين


Mako may refer to:

Biology
 Mako shark, the genus Isurus, consisting of two living and several fossil species:
 Shortfin mako shark, Isurus oxyrinchus, the more common mako
 Longfin mako shark, Isurus paucus, the rarer mako
 Aristotelia serrata, a New Zealand tree also known as mako or makomako

Places
 Makó District, Hungary
 Makó, a town and district seat
 Magong or Mako, a Taiwanese city

People
 Mako (actor), stage name of Japanese-American actor Makoto Iwamatsu (1933–2006)
 , Japanese actress
 , Japanese media artist
 , Japanese singer and actress
 , Japanese actress
 , Japanese singer and vocalist
 Mako Kamitsuna, American Film director
 , Japanese volleyball player
 , Japanese author
 , formerly Princess Mako of the Japanese imperial family
 , Japanese fashion producer
 , Japanese professional footballer
 , Japanese kickboxer
 , Japanese figure skater
 , Japanese badminton player
 , American novelist
 Mako Vunipola (born 1991), New Zealand-born English rugby player
 Mako Tabuni (1979-2012), was an activist for Papuan interests
 Mako Oliveras (born 1946), is a former Minor League Baseball player
 Mako (DJ), American DJs and electronic dance music producers
 Mako (voice actress) (born 1986), member of Japanese popular music group Bon-Bon Blanco
 Laura Mako (1916–2019), American interior designer
 Zach Mako (born 1988), American politician
 Maku people or Mako people, an indigenous people of South America

Organisations
 MAKO Surgical Corp., a medical device company
 mako (website), an Israeli news and entertainment portal owned by Keshet Media Group

Military
 AgustaWestland AW109 "Mako", the service name for the light utility helicopter of the Royal New Zealand Airforce
 Fighting Makos, the 93rd Fighter Squadron based at Homestead ARB, Florida
 UTAP-22 Mako, a jet UAV, a variant of the

Products
 Diamond Mako, a re-branded version of the Psion Revo PDA
 EADS Mako/HEAT, a jet aircraft
 Lancair Mako, an American kit aircraft
 Mako, a boat brand of White River Marine Group
 Nexus 4 (codenamed "Mako"), a smartphone by Google and LG Electronics

Fiction
 Mako, a magical substance from the Final Fantasy VII metaseries
 Mako Ballistics, a fictional weapons manufacturer in the video game Deus Ex: Invisible War
 Mako, a companion character from Star Wars: The Old Republic
 Mako Spince, a minor character introduced in Star Wars: Dark Empire
 Mako, a villain from the Savage Dragon comic book
 Mako Hooker, the main character from Something's Down There by Mickey Spillane
 M35 Mako, an infantry fighting vehicle in the game Mass Effect
 Mako Island, a fictional island in the television programme H2O: Just Add Water and in:
 Mako: Island of Secrets, a television programme
 Mako Tsunami, in the list of Yu-Gi-Oh! anime and manga characters
 Mako: The Jaws of Death, 1976 film
 Myron Mako, the main protagonist of the 2008 strategy game Robocalypse
 Mako (The Legend of Korra), a major character in The Legend of Korra
 Task Force Mako, an elite American task force in the video game Medal of Honor: Warfighter
 Mako Mori, a major character in the motion picture Pacific Rim
 USS Mako, a fictitious United States Navy Cold War submarine which appears in the 1986 novel To Kill the Potemkin by Mark Joseph
 Mako Mankanshoku, a major character in Kill la Kill
 Mako Rutledge, or Roadhog, a hero in Overwatch (video game)
 Mako Shiraishi, one of the protagonists in the Samurai Sentai Shinkenger
 Mako, a fictional scribe in the Samurai Jack comic series

Other uses
 Mako (dance), an action dance from Tonga
 Mako (SeaWorld Orlando), a roller coaster at SeaWorld Orlando, opened in 2016

See also

 Maco (disambiguation)
 MAACO
 Mahko, grandfather of Geronimo

Japanese unisex given names

Mako


VEISHEA (pronounced "VEE-sha") was an annual week-long celebration held each spring on the campus of Iowa State University in Ames, Iowa. The celebration featured a parade and many open-house demonstrations of the university facilities and departments. Campus organizations exhibited products and technologies and held fund raisers for various charity groups. In addition, VEISHEA brought speakers, lecturers, and entertainers to Iowa State. Throughout its over eight-decade history it hosted such guests as Bob Hope, John Wayne, Presidents Harry Truman, Ronald Reagan, and Lyndon Johnson, and performers Diana Ross, Mike Jones (rapper), Billy Joel, Sonny and Cher, the Goo Goo Dolls, The Tony Bruno Band, and The Black Eyed Peas. VEISHEA was the largest student run festival in the nation, bringing in tens of thousands of visitors to the campus each year.

A 2014 disturbance led ISU President Steven Leath to suspend VEISHEA, and in August 2014 Leath announced that VEISHEA was being permanently discontinued with the VEISHEA name being retired.

The name of the festival was an acronym for the colleges of the university that existed when the festival was founded in 1922:
 Veterinary Medicine
 Engineering
 Industrial Science
 Home Economics
 Agriculture.

The Iowa State Daily, the university's student newspaper, has spelled VEISHEA as an acronym and as a word, with only the first letter capitalized. Official university paraphernalia regarding the event still put it in full caps, per the trademark owned by VEISHEA and maintained by Iowa State University Trademark Licensing.

Beginning and history
In the early 1900s, the campus of what was then known as Iowa State College was host to multiple events in the spring, as each college celebrated its history and recruited prospective students by holding an individual celebration—such as the Ag Carnival, the Home Economists' "HEC Day," and the Engineers' St. Patrick's Day Parade. In 1922 it was decided that by combining the separate celebrations, it would be possible to preserve tradition without students taking time off from several consecutive weeks of class. Additionally, a large celebration would be a more effective advertisement for the university than several small celebrations. Professor Frank "Shorty" Paine conceptualized the name "VEISHEA" in order to allow the combined celebration to pay homage to each of the colleges and celebrations from which it was born.

VEISHEA was since its inception, a wholly student run event. The first VEISHEA Central Committee, led by Wallace McKee of the class of 1922 met in Beardshear Hall, since the Memorial Union (where student organization offices are currently housed) was not yet built. After months of planning, the first VEISHEA was held May 11–13, 1922. The event managed to combine highlights of each college celebration into one showcase of the entire Iowa State College. Longstanding traditions which became part of VEISHEA included the May Queen pageant, the knighting of senior Engineering students into the Knights of the Order of St. Patrick, and the traditional vaudeville show of the Ag Carnival. Other events included 33 department open houses, a mock battle hosted by the ROTC, a parade themed "History of Iowa State as it is Today," and the student written and performed "Nite Show," titled "Scandals of 1922."

Traditions
 VEISHEA encompassed many of the same traditions and ideals embodied in the original 1922 celebration, as well as newer traditions focused on celebrating the Iowa State community. Some of these traditions included:
 VEISHEA Village – VEISHEA Saturday was host to open houses, a cultural festival, an international food fair, and carnival games for children all grouped under the banner of VEISHEA Village. Booths on campus included demonstrations of science and agriculture, refreshments, and entertainment. All together, over 80 departments, clubs, and student groups participated in VEISHEA .
 Stars Over VEISHEA – Originally a yearly student-written musical called the Nite Show, in 1930 the directors decided to transition to instead perform Broadway classics. The show was then moved outside to Clyde Willams field in 1939 and renamed Stars Over VEISHEA (or SOV). In later years SOV became a joint production of VEISHEA and Iowa State Theatre, so the show was no longer produced and directed by students, but students still participated in all aspects of the show's planning and performance.
 Parade – What began in 1922 as a parade of floats built by departmental clubs. blossomed into one of the highlights of the VEISHEA celebration, with attendance estimates sometimes reaching as high as 75,000 people. The later manifestation of the parade includes balloons, student groups, marching bands, and dancers, as well as the traditional floats. The parade was led by the Grand Marshal, who is traditionally a distinguished guest.
 Swans – In 1935, the VEISHEA Central Committee donated a pair of swans to Lake LaVerne, the lake at the base of the Memorial Union. After a naming contest, they were christened Lancelot and Elaine. More than 70 years later, Lancelot and Elaine (albeit different swans) continue to be a fixture on campus. For this reason, the swan was one of VEISHEA's symbols, and was represented in the current VEISHEA logo.
 Cherry pies – A tradition older than VEISHEA itself, the Division of Home Economics began selling cherry pies as a fundraiser in 1919. Now sponsored by the Department of Apparel, Events, & Hospitality Management, approximately 12,000 cherry pies were made and sold each year, with the money going to support departmental scholarships.

Problems

In later years, rioting and disturbances tarnished the VEISHEA celebration. Riots marred the event in 1988, 1992 and 1994. During the 1997 VEISHEA festival, Harold "Uri" Sellers, a VEISHEA visitor was murdered in a stabbing on the front lawn at Adelante Fraternity by another VEISHEA visitor, Michael Runyan.

In 2004 a riot occurred during the early morning hours of April 18 after Ames Police dispersed about 400 people at a nuisance party. This crowd grew, intensified, and eventually became violent, ultimately causing over $250,000 in damage to public and private property.

Following the disturbance, some students made claims that police used excessive force in controlling rioters. However, a nine-month investigation by the Iowa Attorney General's office found no wrongdoing on the part of police.

The 2004 riots marred what had been a very successful celebration. On April 27, ISU president Gregory L. Geoffroy announced that VEISHEA would not be held in 2005. This was met with disappointment both on and off campus. One man who had his business damaged had taken out a full-page ad asking the school not to cancel the event. Geoffroy also announced the formation of a task force to study the causes of the riots.

2005 marked the first time in 82 years that VEISHEA was not held.

VEISHEA's return in 2006, as well as celebrations in 2007 and 2008, were incident-free. Much of the credit was given to the implementation of new policies recommended by the riot task force, including:
 On Campus Events Events were moved onto campus and away from the flashpoint that was created by the mix of bars and student housing in Campustown.
 Police-Student Relations Police have implemented yearly campaigns to build relationships between students and the police, including running ads and giving out free T-shirts.

In 2014 a riot occurred in the early morning of April 9, with one reported injury. In response, Iowa State president Steven Leath suspended the remainder of the 2014 VEISHEA celebrations and created a task force to discuss the future of VEISHEA.

In early June the task force voted unanimously to recommend ending VEISHEA in its current form.  On June 13, 2014, the task force voted to recommend that the school continue to have a "overarching, university-wide event."  However the task force also recommended it not be called VEISHEA.

On August 7, 2014, President Leath announced that VEISHEA would no longer be held, and that the VEISHEA name was being retired.  He said that some of the events that had been associated with VEISHEA would likely continue, but the time frame and the content would need to be evaluated.

References

Further reading

 Quiet VEISHEA seen as a good sign – Omaha.com
 Astronaut in VEISHEA parade after spending time in space
 Headline: VEISHEA work groups report some findings
 No major trouble at VEISHEA – Omaha.com
 VEISHEA budget balloons with more late-night events
 ISU rule at VEISHEA increases riot risk, some say
 VEISHEA hopes to vanquish history of violence, vandalism
 Headline: VEISHEA group ready to make 15 suggestions
 VEISHEA security goes up – Iowa State Daily: News

External links
 Archived copy of the Official website
 Iowa State University Library special exhibits information on VEISHEA
 VEISHEA 2004 Task Force Report

Festivals in Iowa
Iowa State University
Recurring events established in 1922
1922 establishments in Iowa
2014 disestablishments in Iowa
Recurring events disestablished in 2014
Festivals established in 1922

VEISHEA


Academy of Athens may refer to:
 Platonic Academy, founded by Plato in c. 387 BC
 Academy of Athens (modern), Greece's national academy, established in 1926

See also
 Athens Academy (school), a college preparatory school in Athens, Georgia, United States
 Athenian school (disambiguation)

Academy of Athens