Carter the Unstoppable Sex Machine (also known as Carter USM or simply Carter) were an English indie rock band formed in 1987 by singer Jim "Jim Bob" Morrison and guitarist Les "Fruitbat" Carter. They made their name with a distinctive style of power pop, fusing samples, sequenced basses and drum machines with rock 'n' roll guitars and off-beat wordplay-loaded lyrics.  They reached the height of their fame in 1992. Over the following years the band took on new members, reaching a six-piece, but struggled to regain their earlier popularity. They initially split up in 1998 after releasing seven albums.

History

Starting out: 1987–1990
Based in Lambeth in South London, England, Carter and Morrison originally played in an indie band called Jamie Wednesday, which released two singles – "Vote For Love" and "We Three Kings of Orient Aren't". Carter the Unstoppable Sex Machine was formed on Thursday 6 August 1987, when Carter and Morrison were the only band members to turn up for a charity gig at the London Astoria, and went on stage to perform as a duo with backing tapes. The debut single "A Sheltered Life" was released later in 1988 on the Big Cat label, but it was not until the second single "Sheriff Fatman" was released in 1989 that the band began to receive recognition. The song was followed by the album 101 Damnations – a critical account of life south of the River Thames, full of black humour, cynicism, wordplay and puns. The album reached number 29 on the UK Albums Chart.

The band's gigs became well known for a wall of white stage lights that threw off enormous heat and contributed to the sweaty, stage-diving crowd scenes that became part of the band's image. Such scenes are depicted in the video In Bed With Carter, filmed at the Brixton Academy.

Rough Trade: 1991
In 1991 – having signed to Rough Trade Records – Carter USM released the album 30 Something which, thanks to non-stop touring, entered the UK Albums Chart at number eight. One of the singles released from the album, "Bloodsport for All", an attack on racism and bullying in the army, was released at the start of the Gulf War and consequently banned by the BBC. Spurred on by infamy, Jim Bob and Fruitbat toured Japan, Yugoslavia and the United States (with EMF) and made a second-on-the-bill appearance at the Reading Festival. The band also made its first Top of the Pops appearance with the single "After the Watershed (Early Learning The Hard Way)", a song about child abuse that would become more famous for its subsequent legal battle with The Rolling Stones' publisher over the use of the lyrics "Goodbye Ruby Tuesday" in the chorus. The band also hit the headlines when Fruitbat rugby tackled the children's TV presenter Phillip Schofield in front of millions of television viewers at the Smash Hits Poll Winners Party in 1991.

Chrysalis Records: 1992–1995
The demise of Rough Trade records necessitated a change of label, and Carter made the switch to Chrysalis Records to work on their third album. That album, 1992 – The Love Album, went straight to number one in the UK Albums Chart, propelling the band to pop stardom. Also, in 1992, the band headlined the Glastonbury Festival where Fruitbat, annoyed at the shortening of their headline set due to other bands overrunning insulted Michael Eavis and was subsequently banned from the festival forever. The band was unhappy, however, and this came across in the anger and cynicism of their next record, Post Historic Monsters.

In 1994, Carter's friend Wez, from former support band Resque, joined the band on drums and the newly inspired trio played America, Japan and Europe, including a major concert in Croatia which was recorded and later released on video. The recording was also given away as a free live album with Carter's fifth studio LP, Worry Bomb – a punk-pop album with upbeat material such as "Let's Get Tattoos" and slow acoustic songs such as "My Defeatist Attitude".

Cooking Vinyl: 1996–1998
In 1996, Carter left Chrysalis Records and joined Cooking Vinyl. With Salv from the band S*M*A*S*H on bass, Wez's brother Steve on guitar, and teenager Ben Lambert on keyboards, Carter became a six-piece band.

After signing to Cooking Vinyl they released a mini-album, A World Without Dave, and started their longest ever UK tour. The band then went back to Canada and the U.S. They decided to split shortly after their 10th anniversary, and their final studio album, I Blame The Government, was released in January 1998. Two further albums, Live! and BBC Sessions, were released in the same year, in June and October respectively.

Post-USM projects: 1999–present
Les Carter currently lives in Folkestone and plays with the band Abdoujaparov and was announced on 27 November 2014 as the new guitarist for Ferocious Dog.  He plays bass with Keith TOTP.  He is also a former presenter on the Brentwood radio station Phoenix FM, having presented a regular weekly show between 2001 and 2011.   James Morrison's projects included the band Jim's Super Stereoworld before moving on to solo albums including Angelstrike! He has also written four books: Goodnight, Jim Bob, detailing his experiences on the road with Carter USM; and three novels – Storage Stories, Driving Jarvis Ham, The Extra Ordinary Life of Frank Derrick, Age 81, and Frank Derrick's Holiday of a Lifetime. He also appeared in Gutted – A Revengers Musical that debuted at the 2010 Edinburgh Fringe Festival.

EMI released Anytime Anyplace Anywhere, a "best of" record featuring tracks from the band's birth until their switch to Cooking Vinyl. This reportedly annoyed the band as they were not consulted or even made aware of the release of the record. In 2004 two new Carter CDs were released: a live album of BBC concerts from the early 1990s, and Brixton Mortars, a compilation album of tracks from their final two studio albums. In 2006, Carter released a new compilation of unreleased tracks and rarities called The Good, The Bad, The Average And Unique. Echoing the earlier Starry Eyed And Bollock Naked, the sleeve features a Volkswagen Beetle – this time a bright green new model convertible.  Autumn 2007 saw the release of a band-authorised best of compilation album spanning their entire career on EMI, under the title, You Fat Bastard.  The title came from a chant performed by the crowd at gigs.  It originated from MC (and lighting man) Jon "Fat" Beast's topless on-stage band introductions. Jon "Fat" Beast died on 27 July 2014.

Reunions

In 2001 and 2002, Jim Bob and Fruitbat toured as Who's The Daddy Now? The pair's two bands, Jim's Super Stereoworld and Abdoujaparov, would play a set each, after which the pair combined to perform a number of Carter USM songs. On 4 March 2007, almost ten years after the band last performed, Carter USM's original two-man line-up played a set of four songs as part of a gig to celebrate the life of Darren 'Wiz' Brown, former frontman of the Mega City Four, who had died in December 2006. The band had been booked to play acoustically but surprised the audience by playing a traditional electric set at the last moment.

Due to the success of this performance, Carter reunited for two 'farewell' gigs later that year. The first show took place on 2 November 2007 at London's Brixton Academy with support from The Sultans of Ping. Another concert was later arranged, which took place at Glasgow Barrowlands on 20 October 2007. This was recorded for the "Back in Bed With Carter" DVD that contained the whole concert, along with an interview and rehearsal footage. Support at The Barrowlands came from The Frank and Walters and Chris T-T. The reunion celebrated twenty years since the band's foundation and ten years since their split. The gigs were performed as the original two-piece of Fruitbat and Jim Bob.

To coincide with the reunion EMI released a two-CD anthology, You Fat Bastard, compiled by Jim Bob and Fruitbat. The songs were digitally remastered at Abbey Road studios. This was released in conjunction with the majority of their back catalogue (albums and promo videos) being made available digitally for the first time by EMI.

On 6 February 2008, Jim Bob and Fruitbat hinted at the possibility of further Carter USM gigs when they sent an email to members of the band's mailing list. Two dates were then announced for Birmingham Academy and Brixton Academy for 21 and 22 November 2008. Support came from EMF at both gigs. Two further sell out gigs followed in London in November 2009, titled "The Drum Machine Years". Further concerts followed in November 2011, with the band playing Manchester Academy on Friday 18 November and London O2 Academy Brixton on Saturday 19 November.

In February 2012, more reunion concerts were announced, in Leeds O2 Academy on 9 November and London O2 Academy Brixton on Saturday 10 November. EMI also announced re-mastered versions of the albums 30 Something and 1992 – The Love Album to coincide with these concerts. Carter announced in February 2014 that they would play another one-off gig at the Brixton Academy on 22 November that year, billed as the final ever Carter the Unstoppable Sex Machine live show – The Last Tango in Brixton. Due to popular demand, a further date was added at Shepherd's Bush Empire on 21 November.

Members
Jim Bob - vocals, guitar (1987–1998, 2007–2014)

Fruitbat - guitar, vocals, keyboards (1987–1998, 2007–2014)

Wez - drums (1994–1998)

Steve - guitar (1996–1998)

Ben Lambert - keyboards (1996–1998)

Salv - bass (1996–1998)

Timeline

Discography

Studio albums

Compilation albums

Live albums

EPs

Singles

References

External links
 Official Carter USM website – Maintained by Fruitbat
 [ Carter USM's AMG entry]
 An essay on Carter from Freakytrigger
 An interview with Fruitbat about the 2008 shows from Culturedeluxe

English alternative rock groups
English indie rock groups
Alternative dance musical groups
English punk rock groups
Chrysalis Records artists
Rough Trade Records artists
Musical groups established in 1987
Musical groups disestablished in 1998
Musical groups from the Royal Borough of Greenwich

Carter the Unstoppable Sex Machine


Red Dragon este romanul lui Thomas Harris, ecranizat in 2002. In film joaca Anthony Hopkins, Edward Norton, Ralph Fiennes si Harvey Keitel. Este povestea unui agent FBI retras din activitate, care are insusiri psihologice si este angajat in misiunea de a urmari si prinde un misterios asasin in serie supranumit "The Tooth Fairy" (Zana Maseluta). Acest criminal actioneaza copiind stilul geniului criminal Hannibal "The Cannibal" Lecter.

Romane din 2002
Romane americane

Dragonul roșu (roman)


Das Krähenhäule ist ein mit Verordnung des Regierungspräsidiums Stuttgart vom 10. Dezember 1993 ausgewiesenes Naturschutzgebiet (NSG-Nummer 1.197) im Gebiet der Stadt Esslingen im baden-württembergischen Landkreis Esslingen in Deutschland.

Lage und Schutzzweck
Das 5,3 Hektar große Naturschutzgebiet liegt zwischen 480 und 495 m über NN nördlich der Stadt Esslingen, oberhalb (nördlich) der Stadtteile Wiflingshausen und Wäldenbronn im Naturraum Schurwald und Welzheimer Wald. Das Gebiet wird auf drei Seiten von Wald und auf einer Seite von einem Segelflugplatz begrenzt. Das von Anfang an eingezäunte Gelände wurde in den 1930er Jahren als Schießplatz angelegt. Nach dem Zweiten Weltkrieg diente er der US-Armee als Übungsgelände. Im Jahr 1991 zog die US-Armee ab. Die ehemalige Schießbahn wurde zum Teil ins Gelände eingegraben und zum Teil aufgefüllt. Dadurch findet man hier drei verschiedene geologische Schichten. Im oberen Teil Jura, gefolgt von Rätsandstein und im unteren Bereich Knollenmergel. Auf engem Raum der kleinstrukturierten Sukzessionsfläche bestehen trockene, feuchte und nasse Biotope.

Eine bundesweit gefährdete Tagfalterart, das Klee-Widderchen (Zygaena trifolii) kommt genauso vor wie verschiedene Libellenarten, z. B. die Hufeisen-Azurjungfer (Coenagrion puella), die Blaugrüne Mosaikjungfer (Aeshna cyanea) und die Gemeine Heidelibelle (Sympetrum vulgatum). Das Krähenhäule ist auch als Amphibienlebensraum und Laichbiotop von potentiell gefährdeten Arten wie Gelbbauchunke, Erdkröte und Grasfrosch wichtig. Der 110 Jahre alte Buchen-Eichenmischbestand am südlichen Rand der ehemaligen Schießbahn wird nicht mehr bewirtschaftet, sein Unterwuchs und Totholz stellt eine weitere Bereicherung des Naturschutzgebietes und einen wertvollen Lebensraum für viele Tierarten, darunter auch Reptilien (Blindschleiche, Zauneidechse, Waldeidechse und eine Schlangenart) dar. Auch mehrere Vogelarten (z. B. Neuntöter, Dorngrasmücke, Sumpfrohrsänger und Baumpieper) leben hier. Die Steinhaufen und der Sandfang der Schießbahn sind Trockenbiotope mit Vorkommen von Ameisenlöwen, Wild- und Sandbienen. Weiter erwähnenswert sind Laufkäfer und zahlreiche Heuschreckenarten, darunter auch die Gemeine Sichelschrecke.

Siehe auch
 Liste der Naturschutzgebiete in Baden-Württemberg
 Liste der Naturschutzgebiete im Landkreis Esslingen

Literatur
 Reinhard Wolf, Ulrike Kreh (Hrsg.): Die Naturschutzgebiete im Regierungsbezirk Stuttgart. Thorbecke, Ostfildern 2007, ISBN 978-3-7995-5176-2, S. 461–462

Einzelnachweise

Weblinks

Schutzgebiet der IUCN-Kategorie IV
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Naturschutzgebiet im Landkreis Esslingen
Geographie (Esslingen am Neckar)

Krähenhäule


Vila União, est une station de la ligne 15 du métro de São Paulo. Elle est située sur l'avenue Professor Luís Inácio de Anhaia Mello dans le district de Sapopemba, à São Paulo au Brésil.

Situation sur le réseau

Établie en aérien, la station Vila União, de la ligne de monorail dite ligne 15 du métro de São Paulo (argent), est située entre la station Vila Tolstói, en direction du terminus provisoire ouest Vila Prudente, et la station Jardim Planalto, en direction du terminus provisoire est Jardim Colonial.

Histoire
La station Vila União est mise en service le , lors de l'ouverture à l'exploitation du premier prolongement de la ligne depuis Oratório, elle est alors un terminus provisoire de la ligne. Elle devient une simple station de passage lors de la mise en service du prolongement suivant le .

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

Projets
Les prolongements, sans dates prévisionnelles d'ouverture, de la ligne vers le terminus Ipirenga prévu à l'ouest, en correspondance avec la gare d'Ipiranga, et le terminus Hospital Cidade Tiradentes prévu à l'est avec cinq stations intermédiaires.

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de São Paulo
 Ligne 15 du métro de São Paulo

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne 15 du métro de São Paulo
Station de métro mise en service en 2018

Vila União (métro de São Paulo)


شواط إحدى مدن الجمهورية التونسية، تقع في ولاية منوبة، على بعد 27 كم غربي مدينة تونس على الطريق الوطنية رقم 7. ترقيمها البريدي هو 1134. كان اسمها في العهد الروماني تُورَارِيَا .
من أعلام المدينة الكاتب التونسي المثير للجدل محمد بن رجب الجندوبي.
استقر بها عدد من المعمرين الفرنسسين و الإيطاليين إبان حقبة الإستمعمار و قاموا بإنشاء عدد من المزارع و معاصر الزيتون و النبيذ ، بنيت بها كنيسة تعتبر من أهم المعالم المسيحية في تونس.
من أهم أعلامها الكاتب التونسي محمد بن رجب الجندوبي والكاتب المنصف الهمامي.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية منوبة.

المراجع

مدن تونس

شواط


Kamil Grosicki (; n. 8 iunie 1988 în Szczecin) este un fotbalist  polonez care joacă pe postul de extremă pentru echipa engleză Hull City în Championship.

Joacă pentru Polonia, fiind convocat pentru prima dată în 2008, strângând de atunci peste 25 de selecții. A reprezentat țara la Euro 2012 și a fost inclus în lotul pentru Euro 2016.

Cariera la club
Grosicki și-a început cariera la Pogoń Szczecin. În 2007 a ajuns la Legia, cerând după câteva luni să fie împrumutat datorită unor probleme personale. Pe 13 februarie 2008 s-a anunțat că el va fi împrumutat la echipa elvețiană FC Sion până la data de 31 decembrie 2008. El a jucat în opt meciuri, marcând două goluri, în a doua jumătate a sezonului 2007-08. La începutul următorului sezon, el a fost trimis la echipa U-21 de noul antrenor. A plecat de la club câteva luni mai târziu.

Jagiellonia Białystok
În februarie 2009, Jagiellonia Białystok l-a împrumutat pe Grosicki până la sfârșitul sezonului 2008-09, clubul primind și prima opțiune de cumpărare pentru 500.000 de zloți. Grosicki a semnat un contract pe trei ani cu Jagiellonia, care a început în iunie 2009.

Sivasspor
În ianuarie 2011 ajunge la echipa turcă din Süper Lig Sivasspor pentru aproximativ 900.000 euro. A semnat un contract pe 3 ani și jumătate.

Stade Rennais
Pe 24 ianuarie 2014 s-a transferat la Stade Rennais. El a marcat primul gol al lor în victoria cu 2–0 cu Lille de pe 27 martie, care a calificat-o pe Rennes în semi-finala Coupei Franței. În semifinala de pe 15 aprilie, el a marcat din nou în victoria cu Angers, scor 3-2. Grosicki a jucat 52 de minute în finală, fiind înlocuit de Paul-Georges Ntep. Rennes a pierdut meciul cu Guingamp, scor 2-0.

Carieră la națională
Grosicki a jucat pentru naționala Poloniei sub 21 de ani. Pe 2 februarie 2008, el a debutat pentru echipa mare a Poloniei, într-un amical împotriva Finlandei.

El a fost convocat în lotul care a participat la UEFA Euro 2012, găzduit și de Polonia; singura lui apariție în turneul a fost pe 16 iunie în cel de-al doilea meci din grupe în Wrocław, înlocuindu-l Eugen Polanski pentru ultimele 34 de minute din înfrângerea cu 1–0 cu Republica Cehă.

Pe 7 septembrie 2014, Grosicki a marcat primele sale două goluri pentru Polonia, într-o victorie cu 7–0 în deplasare la Gibraltar la începutul campaniei de calificare la UEFA Euro 2016.
A fost convocat de selecționerul Poloniei, Adam Nawałka, la Campionatul European de Fotbal din 2016.

Titluri
 Legia Varșovia
 Cupa Poloniei: 2008
 Jagiellonia Białystok
 Cupa Poloniei: 2010
 Supercupa Poloniei: 2010

Note

Legături externe
 Statistici la 90minut.pl (poloneză)
 Kamil Grosicki pe site-ul Asociației poloneze de Fotbal (poloneză)

Nașteri în 1988
Fotbaliști ai Hull City AFC
Fotbaliști ai Jagiellonia Białystok
Fotbaliști ai Legia Varșovia
Fotbaliști ai Pogoń Szczecin
Fotbaliști ai Stade Rennais FC
Fotbaliști internaționali polonezi
Sportivi polonezi în viață

Kamil Grosicki


An Elymus stewartii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Aleksandre Melderis, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Arthur Cope. An Elymus stewartii in nahilalakip ha genus nga Elymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Elymus

Elymus stewartii


Histiosit insan bağışıklık sisteminin bir bölümünü oluşturan hücre. Histiositler kök hücrelerin çoğalması ile kemik iliğinden türer. Kemik iliğinde oluşan hücreler kana monosit olarak geçerler. Kan ile vücudu dolaşır ve çeşitli organlarda farklılaşarak histiositlere dönüşürler. Histiositler fagositik özellik gösterirler

Kan hücreleri

Histiosit


USS Sargo (SSN-583), a  nuclear-powered submarine, was the second ship of the United States Navy to be named for the sargo, a food and game fish of the porgy family, inhabiting coastal waters of the southern United States.

Construction and commissioning
The contract to build Sargo was awarded to Mare Island Naval Shipyard in Vallejo, California, on 29 September 1955 and her keel was laid down on 21 February 1956. She was launched on 10 October 1957, sponsored by the wife of Rear Admiral Frank T. Watkins, and commissioned on 1 October 1958 with Commander Daniel P. Brooks in command.

Operational history

Prior to completion, Sargo was designated for an Arctic cruise. She received alterations to strengthen her sail before she left the building yard. Further modifications followed her 19,000-mile (35,200 km) Pacific shakedown cruise. After her arrival at her home port, Pearl Harbor, on 1 October 1959, scientific instruments were installed to assist her in navigating under the shifting polar ice with its potentially hazardous submerged pressure ridges; in locating open leads and thin ice through which to surface, and in gathering oceanographic and hydrographic data.  November and December 1959 brought intensive training programs and the embarkation of scientific specialists; and, on 18 January 1960, Sargo, under the command of Lieutenant Commander J.H. Nicholson, cleared Pearl Harbor and headed north to make a submerged exploration of the Arctic Ocean.

By 25 January, Sargo had reached the vicinity of St. Matthews Island where she found ice, block and brash and where, after rendezvousing with the United States Navy icebreaker USS Staten Island (AGB-5) she made her first stationary dive while surrounded by ice. On 29 January, she passed the Diomede Islands and crossed the Arctic Circle; and, on 9 February, she arrived under the North Pole.

Making her first pass under the pole at 0934, the submarine began a clover-leaf search for thin ice and at 1049 she surfaced, according to her log, 25 feet (8 m) from the pole. Later the same day, the Hawaiian flag was raised at the pole, and, on the morning of 10 February, Sargo submerged and set a course for the Canadian Arctic Archipelago and a rendezvous with ice island T-3.

Collecting hydrographic data as she progressed, she reached T-3 on 17 February. Thence, after conducting tests in cooperation with scientists on the ice island, she got underway for the Bering Strait, the Aleutian Islands, and Hawaii.  On 3 March 1960, Sargo, having covered over 11,000 miles (20,000 km), 6,003 miles (11,118 km) under ice, returned to Pearl Harbor with new data on Arctic ice, Arctic waters, and the physiography of the Arctic Basin. The latter included information on Alpha Ridge and on the presence of deep water areas at the western end of the northwest passage.  For this cruise the Sargo earned the Navy Unit Commendation, the second highest award possible for a ship of the United States Navy.

Repairs took Sargo into April. At the end of that month, she resumed operations in the Hawaiian area with a demonstration cruise for the King of Nepal.

On 14 June, the submarine was docked in Pearl Harbor, preparing to take Bhumibol Adulyadej and his wife Mom Rajawongse Sirikit Kitiyakara, the King and Queen of Thailand on a cruise the next day.  Sargo was charging her oxygen tanks when the oxygen line, which entered the submarine through the stern torpedo room hatch, developed a leak and a fire ignited. Two Mark 37 torpedo warheads detonated "low-order", and the fire spread dramatically, killing the crewman tending the oxygen line, machinist's mate third class James E. Smallwood. The fire, fed by the pressurized oxygen, shot flames over 100 feet (30 m) in the air through the hatch.  When the combined forces of the shipyard and the boat's crew were unable to control the fire, Sargo'''s officers took the submarine a short distance from the dock and dove with the stern room hatch open.  The fire was extinguished, and Sargo bottomed in the channel.  A floating crane raised the Sargo, and repairs took three months in drydock.

James E. Smallwood MM3(SS), lost his life in the fire while taking action to save the ship. He was awarded, posthumously, the Navy and Marine Corps Medal for his heroic actions and other crew members were also awarded medals and letters of commendation for outstanding courage over and above the call of duty. On 15 April 1987, Submarine Base Pearl Harbor opened a new 17-story Bachelor Enlisted Quarters, which was dedicated on 26 February 1988 in the memory of Smallwood and the sacrifice of his life while performing in the service of his country.

From October through December 1960, Sargo again conducted type training exercises.

In 1961 Sargo assumed a more regular schedule. On 19 January, she sailed for the Philippines on her first deployment with the Seventh Fleet. In the western Pacific into May, she participated in exercises to enhance the antisubmarine warfare readiness of hunter-killer groups and visited Sydney, for the 19th Annual Coral Sea Celebration. On 25 May, she returned to Pearl Harbor.  Upkeep and local operations took her into late July, when she began a two-month training cruise. In November, she moved east, to California, to participate in a demonstration for the Chief of Naval Operations and foreign attaches. She then returned to Pearl Harbor for holiday leave and upkeep.  During the late winter and early spring of 1962, Sargo made another extended cruise in the western Pacific, again earning a Navy Unit Commendation for her effort.

Local operations and upkeep followed her return to Pearl Harbor; and, in July, she entered the naval shipyard there for an overhaul which lasted through the winter of 1962 and 1963. During the work, she became the first nuclear ship to be refueled at that shipyard. In mid-summer 1963, she commenced an extended cruise to the western Pacific, and, in October she returned to Hawaii for six months of local operations.

From April to October 1964, Sargo once again deployed to the western Pacific; and, during August, she was called on to support operations resulting from the Gulf of Tonkin Incident. After her return to Hawaii, local operations and upkeep took her into the next year. In April 1965, she commenced another cruise in the western Pacific, and, in June, she resumed operations in the eastern Pacific. Five months later, she again moved westward across the Pacific; and, in February 1966, she returned to Hawaii to enter the naval shipyard at Pearl Harbor where she remained for the next two years, undergoing overhaul and refueling.  Between 1963 and 1965 Sargo earned three more Navy Unit Commendations.

On 5 April 1968, Sargo left the shipyard. She had been overhauled and her third reactor core had been installed.  Refresher training followed and, in June she resumed her previous schedule with an extended cruise in the western Pacific. Since that time, into 1974, she has maintained a schedule of eastern and western Pacific cruises and training operations, including joint British, Australian, and American exercises in the South China Sea in January 1969.[1969–1988]Decommissioning and disposal
Decommissioned and stricken from the Naval Vessel Register on 21 April 1988, ex-Sargo entered the Navy's Nuclear-Powered Ship and Submarine Recycling Program on 14 April 1994; recycling was completed on 5 April 1995.

 References
Footnotes

Bibliography
 Sherry Sontag, Christopher Drew, and Annette Lawrence Drew,  Blind Man's Bluff: The Untold Story of American Submarine Espionage'', (PublicAffairs, 1998)

External links
Detailed History of the USS Sargo (SSN-583) on www.ssn583.com
Historic photos of USS Sargo (SSN-583) on Navsource.org
Historic photos of diesel-powered USS Sargo (SS-188) on Navsource.org, includes photo of SSN-583 during construction viewed by SS-188 crewman

Skate-class submarines
Cold War submarines of the United States
Nuclear submarines of the United States Navy
Ships built in Vallejo, California
Exploration of the Arctic
Arctic exploration vessels
1957 ships
20th century in the Arctic

USS Sargo (SSN-583)


Ljós og skuggar er plata með íslenska tónlistarmanninum Bubba Morthens. Platan er 38. breiðskífa Bubba og inniheldur ellefu lög. Platan kom út 12. október 2023.

Lagalisti.

 Drepa þunglyndið.
 Beðurinn.
 Vökvar ekki blóm með bensíni.
 Leigjendur taka höggið.
 Æðri máttur.
 Ekki í fyrsta sinn.
 Það er myrkur úti.
 Íslenskt haust (ásamt GDRN).
 Blóðugt búr.
 Ástin þín er farin (ásamt GDRN).
 Holan.

Bubbi Morthens
Hljómplötur gefnar út árið 2023

Ljós og skuggar


Das Vorland der mittleren Schwäbischen Alb, auch als Mittleres Albvorland bezeichnet, ist ein Naturraum (Haupteinheit 101) des Schwäbischen Keuper-Lias-Lands im Südwestdeutschen Stufenland.

Geographie
Das Mittlere Albvorland umfasst ungefähr 702 km², es erstreckt sich rund 65 Kilometer entlang des Albtraufs von unmittelbar nördlich von Hechingen bis Göppingen. Nördlich bilden die Flüsse Neckar und Fils die Grenzlinie zu den Naturräumen Schönbuch und Glemswald, Filder und Schurwald und Welzheimer Wald. Südlich grenzt das Gebiet an den Naturraum Schwäbische Alb. Es untergliedert sich wie folgt:

101.1 Westflügel des Mittleren Albvorlands
101.10 Die Steinlach
101.11 Die Steinlach-Albvorberge
101.2 Mittleres Vorland der mittleren Schwäbischen Alb (Blatt Göppingen: "Mittlerer Teil des Mittleren Albvorlandes")
101.20 Echaz-Albvorland
101.21 Echaz-Randbucht
101.22 Erms-Steinach-Albvorland
101.23 Neuffen-Vorberge
101.3 Ostteil des Mittleren Albvorlands
101.30 Kirchheimer Becken
101.31 Lauter-Lindach-Randbucht
101.32 Notzinger Platte
101.33 Schlierbacher Platte
101.34 Filsalbvorberge

Das Mittlere Albvorland ist mit rund 504.000 Einwohnern (719 EW/km²) dicht besiedelt. Die wichtigsten Städte in West-Ost-Richtung sind Mössingen, Reutlingen, Metzingen, Nürtingen, Kirchheim unter Teck, Uhingen, Göppingen und Eislingen.

Geologie
Bestimmt wird das Gebiet hauptsächlich durch den Wechsel von Braunjura- und Schwarzjuraschichten. Keupergesteine mit ihren typischen Fliesen treten nur noch in den Taleinschnitten unter den lößlehmbedeckten, weiten Ackerplatten der unteren Liasfläche auf. Es sind auch verbreitet lössüberdeckte Liasschichten vorhanden. Die Landschaft besteht aus einer Folge von Liasplatten von etwa 350 bis 400 Meter über NN, die von mehreren größeren Gewässern und ihren Zuläufen durchzogen werden, die teilweise deutlich eingeschnitten sind. Auch über die untere Filderfläche steigt in den mittleren Liastonen eine zweite Stufe auf, gekrönt vom Ölschiefer, der die Stufenfläche bildet. Trotz der hier geringeren Bodenqualität ist auch die Ölschieferplatte in weiten Teilen Ackerland. Außer von den eingeschnittenen Tälern wird die Landschaft auch von einzelnen Kuppen (Braunjurahügelland) gegliedert. Zwischen diesen Hügel- und Hochflächen liegt die breite Senkenzone des Kirchheimer Beckens auf 290 bis 350 Meter über NN, die auf eiszeitliche und gewässerbedingte Ausräumarbeit zurückgeht. Hier befinden sich auch als Sonderformen einige vulkanische Kuppen, die auf die vulkanische Tätigkeit vor 17 Mio. bis 16 Mio. Jahren hinweisen. Größere Waldflächen sind in dieser Landschaft selten, es dominieren die zahlreichen kleinen Siedlungsgebiete und die dazwischen liegenden landwirtschaftlichen Flächen. Vorherrschende Bodennutzung der Landschaft ist der Ackerbau und um die Siedlungen herum ausgedehnte Streuobstbestände. Grünland beschränkt sich auf die ausgeprägten Talauen und die Hangflächen unterhalb des Albtraufs. Die Wälder bestehen zum größten Teil aus Mischwaldbeständen.

Schutzgebiete
Innerhalb des Mittleren Albvorlands sind zahlreiche Natur- und Landschaftsschutzgebiete ausgewiesen. Größtes Schutzgebiet der Landschaft ist das Europäische Vogelschutzgebiet Vorland der mittleren Schwäbischen Alb mit rund 17.003 ha in den Landkreisen Esslingen und Göppingen. Weitere Flächen sind Bestandteile verschiedener, jedoch kleinerer FFH-Gebiete. Von europaweit herausragender Bedeutung ist das größte zusammenhängende deutsche Streuobstgebiet am Albtrauf sowie die dort existierenden Hang- und Schluchtwälder. Die Landschaft zeichnet sich weiter durch einen hohen Anteil von Wildbach- und Bachbiotopen aus. Ein Schwerpunkt zusammenhängender Fließgewässerbiotope befindet sich im östlichen Teil des "Mittleren Albvorlands".

Quelle: Bundesamt für Naturschutz, Stand: 2010

Einzelnachweise

Literatur
 Hansjörg Dongus: Die naturräumlichen Einheiten auf Blatt 171 (Göppingen) der Geographischen Landesaufnahme 1: 200000 der naturräumlichen Gliederung Deutschlands, Institut für Landeskunde, Bad Godesberg, 1962

Weblinks

 Landschaftssteckbrief des Bundesamts für Naturschutz (deutlich weniger ausführlich)

!Vorland der mittleren Schwabischen Alb
Landschaft in Baden-Württemberg
Geographie (Landkreis Tübingen)
Geographie (Landkreis Reutlingen)
Geographie (Landkreis Esslingen)
Geographie (Landkreis Göppingen)

Vorland der mittleren Schwäbischen Alb


Alexandre Finazzi (født 20. august 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Noter

Fodboldspillere fra Brasilien

Alexandre Finazzi


Across to Singapore  é um filme mudo estadunidense de 1928, dos gêneros drama romântico e aventura, dirigido por William Nigh, estrelado por Ramón Novarro, e co-estrelado por Joan Crawford e Ernest Torrence. O roteiro de Ted Shane e Richard Schayer retrata um triângulo amoroso entre uma mulher e dois irmãos a bordo de um navio em Singapura, e foi baseado no romance "All the Brothers Were Valiant" (1919), de Ben Ames Williams.

Este foi o segundo filme baseado no romance de 1919. O primeiro, "All the Brothers Were Valiant" (agora perdido), foi lançado em 1923; e o terceiro, que possui o mesmo nome do primeiro, foi lançado em 1953.

Sinopse
Em 1857, Joel Shore (Ramón Novarro), o despreocupado filho mais novo de uma família de marinheiros, possui uma amizade tentadora com Priscilla Crowninshield (Joan Crawford), e acaba se apaixonando por ela. No entanto, sem o conhecimento do rapaz, Priscilla estava noiva do irmão muito mais velho de Joel, Mark (Ernest Torrence). O casamento é anunciado na igreja como uma surpresa, e todos – inclusive Priscilla – ficam chocados com a repentina revelação.

Mark, capitão de um navio, navega para Singapura, acompanhado por Joel e seus outros irmãos. Priscilla diz a Joel que não tinha ideia do casamento e tenta beijá-lo, mas o rapaz fica magoado e rejeita os avanços de Priscilla antes de ir embora. Ao mesmo tempo, Mark, bravo por Priscilla estar o desprezando, bebe mais do que devia durante a viagem e começa a ter alucinações. Ele sente que Priscilla ama outra pessoa e ameaça ferir quem quer que seja esse outro alguém, mas Joel assegura a ele que a moça não ama ninguém além dele. Mark continua a beber quando chegam a Singapura, mas uma equipe conspiratória liderada por Finch (Jim Mason) deixa o país sem ele, com Mark se envolvendo numa briga de bar. Joel é algemado por supostamente não ter ajudado seu irmão durante a tal briga.

Chegando em casa, Joel é libertado; ele encontra Priscilla e, levando-a com ele, retorna para Singapura com a intenção de descobrir o que havia acontecido com seu irmão. Seis meses depois, os dois chegam até o país de destino e começam a procurar pelo homem.

Elenco
 Ramon Novarro como Joel Shore
 Joan Crawford como Priscilla Crowninshield
 Ernest Torrence como Capitão Mark Shore
 Frank Currier como Jeremiah Shore
 Dan Wolheim como Noah Shore
 Duke Martin como Matthew Shore
 Edward Connelly como Joshua Crowninshield
 James Mason como Companheiro de Navio
 Anna May Wong como Mulher de Singapura (não-creditada)

Recepção

Bilheteria
De acordo com os registros da Metro-Goldwyn-Mayer, o filme arrecadou US$ 548.000 nacionalmente e US$ 333.000 no exterior, totalizando US$ 881.000 mundialmente. O retorno lucrativo da produção foi de US$ 591.000.

Ligações externas
 Across to Singapore no Malayablackandwhite

Filmes dos Estados Unidos de 1928
Filmes dirigidos por William Nigh
Filmes de drama romântico dos Estados Unidos
Filmes de drama romântico da década de 1920
Filmes de aventura dos Estados Unidos
Filmes de aventura da década de 1920
Filmes mudos dos Estados Unidos
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes ambientados na década de 1850
Filmes ambientados em Singapura
Filmes mudos
Filmes baseados em romances
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

Across to Singapore


Munkefjorden (nordsamisk: Uvduvuonna) er en fjordarm af Kjøfjorden og Varangerfjorden i Sør-Varanger kommune i Troms og Finnmark  fylke i Norge. Fjorden går 5,5 km mod sydvest til bygden Munkefjord i enden af fjorden. Fjorden har indløb mellem Steinnes i vest og Sandneset i øst og er en fortsættelse af Neidenfjorden. Neidenelva munder ud på vestsiden ved indløbet til fjorden.

Europavej E6 går langs bunden og østsiden af fjorden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Sør-Varanger
Varangerfjorden

Munkefjorden


VidaLinux, Gentoo tabanlı GNU/Linux dağıtımı.

Dış bağlantılar
 Ana sayfası

Üretilmeyen Linux dağıtımları
Linux dağıtımları

VidaLinux


Mbara (Ambara, Bargal, Kumbulmara, Midjamba, Mitjamba, mvl), izumrli jezik plemena Mbara iz australske države Queensland. Govorio se uz rijeke Woolgar i Stawell. Klasificiran je porodici Pama-Nyunga.

Posljedni govornik umro je 1960-tih godina.

Izvori

Pama-Nyunga jezici
Jezici po abecedi:M

Mbara (australski jezik)


The Great Pretender es la versión estadounidense del álbum recopilatorio póstumo a la muerte de Freddie Mercury, para conmemorar el aniversario de su deceso, en 1992.

Hubo numerosos productores que tenían el permiso de Jim Beach para usar las cintas maestras originales. Reinhold Mack, que no se acredita como involucrado, fue contratado para supervisar el proyecto. El álbum fue lanzado por Hollywood Records, el 24 de noviembre de 1992.

El disco se diferencia de su homólogo del resto del mundo (aparte de un orden ligeramente diferente en ejecución) por la sustitución de las versiones originales de "The Great Pretender" y "Love Kills", con remixes, con un final ligeramente alterado del remix de "Mr. Bad Guy", y la sustitución de "Barcelona" con un remix de "My Love Is Dangerous".

Lista de canciones

 "The Great Pretender (Brian Malouf Mix)" (Buck Ram) - 3:39
 "Foolin' Around (Steve Brown Mix)" (Mercury) - 3:36
 "Time (Nile Rodgers 1992 Remix)" (Dave Clark/Christie) - 3:50
 "Your Kind of Lover (Steve Brown Mix)" (Mercury) - 3:59
 "Exercises in Free Love" (Mercury/Moran) - 3:58
 "In My Defence (Ron Nevison Mix)" (Clark/Daniels/Soames) - 3:52
 "Mr. Bad Guy (Brian Malouf Mix)" (Mercury) - 4:01
 "Let's Turn It On (Jeff Lord-Alge Mix)" (Mercury) - 3:46
 "Living on My Own (Julian Raymond Mix)" (Mercury) - 3:39
 "My Love Is Dangerous (Jeff Lord-Alge Mix)" (Mercury) 3:43
 "Love Kills (Richard Wolf Mix)"  (Mercury/Moroder) 3:25
 "Living on My Own (Techno Remix)" (Mercury) 5:14

La pista 12 sólo disponible en Estados Unidos y México.

Álbumes de Freddie Mercury
Álbumes de 1992

nl:The Great Pretender (album)

The Great Pretender (álbum de Freddie Mercury)


O antigo quartel de São Fernando em Pontevedra, é um grande edifício neoclássico do início do século XX localizado no centro de Pontevedra (Espanha), em frente aos Jardins do Doutor Marescot e muito perto da Alameda de Pontevedra.

História
A Casa Real da Maestranza (antecessora do actual quartel de São Fernando) foi construída por Íñigo Melchor Fernández de Velasco, Condestável de Castela e Leão e Capitão-General da Galiza entre 1665 e 1668. Foi construída com pedra proveniente da demolição de casas no bairro de A Moureira, que tinha sido abandonado no final do século anterior. Era um edifício de um andar com quatro alas e um grande pátio central, cuja função inicial era albergar soldados em trânsito durante a guerra com Portugal (1640-1668).

Durante a Guerra da Quádrupla Aliança, após o apoio da Coroa aos Jacobitas, a invasão inglesa de 1719 liderada pelo General Homobod arruinou o edifício, que nessa altura era utilizado como armazém de armas antigas, granadas, bombas, pólvora e alguma artilharia fundida. Após a invasão e capitulação de Pontevedra a 25 de Outubro de 1719, foram realizadas pequenas obras de consolidação, tais como a reparação dos telhados. O edifício ficou tão danificado que os soldados tiveram de ser alojados em diferentes quartéis da cidade.

O município de Pontevedra pediu à casa de Bourbon que reconstruísse a Real Maestranza. Os procedimentos para a reconstrução do quartel começaram com a ordem do Intendente Francisco Salvador de Pineda, para acomodar um esquadrão de cavalaria do Regimento de Montesa. O Ministro da Guerra, o Duque de Montemar, ordenou ao engenheiro militar Antonio Flobert a elaboração dos planos para o novo edifício (conservado no Arquivo Geral de Simancas, na província de Valladolid).

A Real Maestranza começou a ser reconstruída no ano de 1738. A construção desenhada por Antonio Flobert aproveitou as paredes do quartel anterior e da heráldica. O quartel recebeu o nome de São Domingos  e foi posteriormente renovado e ampliado. Em 1790, o quartel serviu de hospital para inválidos no exército. A partir do final do século XVIII, o Regimento de Infantaria da Princesa estava sediado neste quartel. Em 1807, foi dirigido pelo Conde de San Román.

O quartel era também conhecido como Quartel da Cavalaria e Quartel da Cidade de Pontevedra até à segunda metade do século XIX, quando recebeu o seu nome actual de Quartel de São Fernando. Em 1831, a Câmara Municipal de Pontevedra cedeu a propriedade do quartel ao Tesouro Militar, que reconstruiu a sua fachada e o converteu em quartel de Infantaria.

No último terço do século XIX, o quartel estava num estado bastante dilapidado e foi decidido demoli-lo para construir um novo edifício para albergar uma guarnição maior. Em 1889, a Câmara Municipal solicitou um subsídio estatal de 200.000 pesetas para a construção de um terceiro quartel, mas só no final do século XIX é que o governo concordou através do Marquês de Riestra (que adiantou 15.000 pesetas). O edifício foi projectado pelo engenheiro militar Bonifacio Menéndez Conde, que manteve uma estrutura semelhante ao quartel anterior, embora a altura tenha sido aumentada e o perímetro tenha sido alargado.

Em Setembro de 1903, foi anunciada a construção do novo quartel e a obra foi leiloada por 800.000 pesetas graças aos esforços do Ministro das Finanças Augusto González Besada. O antigo quartel foi desocupado em Abril de 1904. A 1 de Julho de 1905, o Ministério da Guerra publicou na Gazeta de Madrid o apelo a um leilão público para a demolição, nivelamento do terreno e construção do novo quartel de São Fernando em Pontevedra, que estava previsto para 10 de Agosto. No início de Setembro de 1905, a obra foi confiada ao empreiteiro da cidade Manuel Vázquez Gil. A 14 de Dezembro do mesmo ano, os engenheiros militares encarregados das obras vieram à cidade para elaborar a planta do quartel.

Em Fevereiro de 1906, começaram os trabalhos de alvenaria no novo quartel. Em Outubro de 1908, o engenheiro Bonifacio Menéndez-Conde Riego foi encarregado de inspeccionar as obras, e em Novembro foram supervisionadas no local por Menéndez Conde e pelo seu superior Félix Casuso Solano.

O trabalho no quartel de São Fernando demorou 3 anos e foi concluído em Março de 1909. O quartel custou mais de 600.000 pesetas e foi entregue às autoridades militares numa cerimónia a 14 de Agosto de 1909. A 21 de Agosto, teve início a mudança dos escritórios para o novo quartel. Em Setembro foi aprovado o projecto de abastecimento de água, cuja instalação foi inspeccionada por Daniel de la Sota, e em Outubro de 1909 o orçamento foi atribuído para o efeito.

Em frente à fachada do novo quartel, o Campo do Conde de la Peña del Moro foi redesenhado, acrescentando árvores e jardins e uma rua à entrada do quartel. A rua transversal da Maestranza foi também redesenhada em 1911, com o nome de Rua General Martitegui, após a demolição de algumas casas. No século XX, entre as suas funções militares, o quartel albergava a Companhia n.º 83 da Polícia Militar e a Unidade de Parques e Garagens.

O abandono definitivo do quartel pelos membros das forças armadas teve lugar a 15 de Dezembro de 1992,  numa cerimónia de protocolo militar realizada no grande pátio interior do edifício, na presença de todas as autoridades locais. A propriedade foi entregue ao município de Pontevedra, que a transferiu para a Faculdade Galega de Belas Artes. O projecto de renovação foi confiado ao arquitecto César Portela. A remodelação foi complexa, uma vez que transformou um quartel fechado num espaço aberto e luminoso para o ensino artístico. Durante o processo de remodelação, a Rua Maestranza foi incorporada como uma plataforma de acesso pedonal ao edifício.

Entre Dezembro de 1994 e Janeiro de 1995, foi concluída a reforma do edifício destinado a albergar a Faculdade de Belas Artes. Em 1994, a Faculdade de Belas Artes de Pontevedra, criada em 1990, começou a instalar-se no local.

Descrição
É um grande edifício rectangular de estilo neoclássico. Tem um rés-do-chão e dois andares superiores, com janelas rectangulares, parapeitos de varanda e lintéis formando aurículas, típicas do século XIX em Pontevedra.

A parte central da fachada, que determina o carácter institucional do edifício e onde se encontra a porta de entrada, a base, os parapeitos da varanda, os lintéis das janelas e portas, as pilastras e as cornijas são feitos de granito e o resto da parede de alvenaria. A fachada é coroada no topo por um frontão circular encimado por uma forma vegetal (que originalmente serviu de suporte à bandeira), sobre o qual se encontra o brasão de armas de Espanha, também em granito. A simetria total e a continuidade das múltiplas janelas ao longo das fachadas são notáveis, criando um interior luminoso. Na fachada oriental e no grande pátio central, as molduras das janelas de pedra são simples e não decoradas.

Durante a renovação exterior da fachada em 1994, o reboco das paredes onde a alvenaria era visível foi recuperado e a cor goiabada foi-lhe aplicada. No decurso desta remodelação, o arquitecto César Portela optou também por utilizar o verde para as janelas e portas.

No interior do edifício, o grande pátio central, originalmente com 84 metros de comprimento e 40 metros de largura, é notável. Após a remodelação de 1995, o pátio foi transformado num claustro e jardim com choupos, tamarindeiros e vegetação rasteira, preservando o seu carácter de espaço central. Foi-lhe dado um corpo perimetral para circulação sob a forma de galeria de vidro, e um pavilhão cúbico, também de vidro, foi introduzido no interior, contendo os grandes e flexíveis ateliers de escultura, desenho e pintura. Foi também criado um novo piso sob o telhado do edifício existente para albergar a biblioteca, um centro de documentação e informação e outras oficinas, tudo isto com iluminação zenital.

Galeria

Referências

Ver também

Bibliografia

Artigos relacionados
 Alameda de Pontevedra
 Faculdade de Belas Artes de Pontevedra
 Escola Superior para a Conservação e Restauração de Bens Culturais da Galiza
 Escola secundária Valle-Inclán

Ligações externas
 Orígenes y desarrollo de la política de enajenación de infraestructuras militares en España. La reconversión de espacios militares para uso universitario (Tese de doutorado UNED, 2018)
 Quartel de São Fernando
 Quartel de São Fernando em Pontevedra

Edifícios e estruturas terminadas em 1909
Arquitetura neoclássica na Espanha
Forças armadas da Espanha
Monumentos da Galiza
Arquitetura civil de Pontevedra
Quartéis na Espanha

Quartel de São Fernando (Pontevedra)


La  est l'une des deux circonscriptions législatives que compte la préfecture de Yamanashi au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

Depuis la réforme électorale de 2013, la deuxième circonscription de la préfecture de Yamanashi regroupe les villes de Fujiyoshida, Tsuru, Yamanashi, Ōtsuki, Fuefuki, Uenohara et Kōshū ainsi que les districts de Minamitsuru et Kitatsuru.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Deuxième circonscription de la préfecture de Yamanashi


Das Beispiel von Lewy ist ein Beispiel einer partiellen Differentialgleichung ohne glatte Lösungen, obwohl alle Daten der Gleichung glatt sind.

Lange hatte man geglaubt, zumindest für lineare partielle Differentialgleichungen eine zur Theorie der gewöhnlichen Differentialgleichungen analoge Existenz- und Eindeutigkeitstheorie aufbauen zu können. Der Satz von Cauchy-Kowalewskaja (1875) schien den Weg zu weisen: Jedes korrekt gestellte Cauchy-Problem mit analytischen Daten besitzt eine analytische Lösung. Seit Beginn des 20. Jahrhunderts konnten viele partielle Differentialgleichungen gelöst werden und die Erfahrung zeigte, dass Differenzierbarkeiteigenschaften der Daten der Gleichung zu eventuell durch den Gleichungsgrad beeinflusste Differenzierbarkeitseigenschaften der Lösungen führen. Es lag daher nahe zu vermuten, dass eine zum Satz von Cauchy-Kowalewskaja analoge Aussage gilt, wenn man von analytischen Funktionen zu glatten Funktionen übergeht.
Das überraschend einfache Beispiel von Lewy widerlegt diese Vermutung und Hans Lewy selbst schreibt dazu:

It was therefore a matter of considerable surprise to this author, to discover that this inference is in general erroneous.
deutsch: Die Entdeckung, dass dieser Schluss im Allgemeinen falsch ist, war daher eine sehr große Überraschung für den Autor.

Das Beispiel von Lewy ist eine lineare, partielle Differentialgleichung erster Ordnung für komplexwertige Funktionen in drei Unbestimmten :

.

In einem ersten Schritt zeigte Lewy, dass wenn die rechte Seite gleich  mit einer nur von  abhängigen und einmal stetig differenzierbaren Funktion ist und wenn es in einer Umgebung von  eine einmal stetig differenzierbare Lösung gibt, dann  bei  analytisch sein muss.
Lewy verwendete dies, um unter Verwendung von Banachraum-Argumenten auf nicht-konstruktive Weise eine glatte Funktion  zu finden, so dass obige Gleichung keine Lösung in  hat, wobei letzteres der Raum aller Funktionen auf  ist, deren erste partielle Ableitungen existieren und einer Hölder-Bedingung für alle Punktepaare mit Abstand  genügen. Insbesondere hat die lineare partielle Differentialgleichung mit diesem  als rechter Seite keine glatte Lösung.

Dieses Beispiel ist von erster Ordnung und  nur der Koeffizient vor der Ableitung nach  ist nicht-konstant, aber als Polynom (sogar ersten Grades) denkbar einfach. Daher belegt das Beispiel von Lewy auch, dass sich der Satz von Malgrange-Ehrenpreis nicht auf einfache Weise verallgemeinern lässt.

Einzelnachweise

Partielle Differentialgleichung

Beispiel von Lewy


Trekking doğada, genelde gruplar halinde yapılan, bir noktadan diğer bir noktaya varmak amaçlı yapılan, hafif tempolu sportif yürüyüşlerdir. Yürüyüş için uygun ekipman, su ve yeterli gıda alınarak, belirli saatlerde mola verilir ve güzergaha göre toplamda oldukça zorlu iniş, tırmanış ve yürüyüşler gerçekleştirilir.

Trekking, İngilizce trek kelimesi ve -ing ekinden üretilmiş bir kelimedir. Türkçede kullanımı yaygın olmakla beraber, bu kelime yerine doğa yürüyüşü kavramı da kullanılır.

Trekkingin planlaması
Trekking her mevsimde yapılabilir ancak hava ve ortam şartlarına, uzunluğuna ve zorluk derecesine göre gerekli hazırlıklar yapılmalıdır. Trekking parkurları birkaç saat sürebileceği gibi birkaç hafta hatta ay da sürebilir. Teknik bir nüans olarak doğa yürüyüşünün günübirlik şekline hiking denir.

Başlangıçta doğasever insanların, doğal güzellikleri yaşamak ve doğada bulunmak amaçlı gerçekleştirdikleri kişisel veya arkadaş çevresi etkinlikleri olarak başlayan trekking, günümüzde alternatif turizm çatısı altında giderek ekonomik boyut kazanmış ve büyümüştür. Bugün trekking, genelde şehrin stresinden kurtulmak isteyenlerin, hafta sonu günübirlik şehre yakın parkurlarda ya da yabancı ülkelerde haftalık turlar şeklinde, profesyonel bir rehber eşliğinde gerçekleştirdikleri bir spor durumundadır.

Doğa yürüyüşlerinin insanın vücut ve ruh sağlığı üzerinde çok olumlu etkileri olduğu uzmanlarca kabul edilmektedir. Yüksek kondisyon veya teknik istemiyor oluşu, sakatlanma vb. risklerinin çok düşük seviyelerde seyretmesi, maliyetinin az olması gibi nedenlerle kitlelerin yoğun ilgi gösterdiği doğa sporlarındandır. Ayrıca doğa yürüyüşlerinin yaşam doyumu üzerinde olumlu etkileri olduğuna dair iddialar vardır.

Dış bağlantılar
  Doğa Yürüyüşünün Sağlığa Faydaları
  Doğa Yürüyüşü Kulüpleri ve Doğa Yürüyüşünün Kuralları

Kaynakça

Trekking


is an arcade game that was developed by WOW Entertainment and published by Sega for the NAOMI hardware. The game was released in Japanese arcades in 1999 and was ported to the Sega Dreamcast in 2001 by Smilebit. A Microsoft Windows version was released in 2000 and a PlayStation 2 port followed in 2004.

The Typing of the Dead is a modification of Sega's 1998 light gun arcade game The House of the Dead 2 in which the gun is replaced by a computer keyboard. The player takes the role of a secret agent in a zombie-infested Venice and must quickly type letters, words and phrases in order to kill fast-advancing enemies.

Despite falling under the criteria of "edutainment", the game was lauded by mainstream game critics for its humor, difficulty and originality. The PC version of The Typing of the Dead sold 120,000 units in 2003.

A PlayStation 2 port was called The Typing of the Dead: Zombie Panic. This version was released in Japan in late December 2004 and was packaged with a USB keyboard. The game was mostly unchanged, although the Dreamcast backpacks were replaced with PlayStation 2 backpacks and new minigames were incorporated into the main story. A sequel, The Typing of the Dead 2, was released in Japan in 2007. English of the Dead, another revision of House of the Dead 2, was released as a language-learning game for the Nintendo DS in Japan in 2008. In 2012, an iOS remake was released entitled Flick of the Dead. Typing of the Dead: Overkill, based on The House of the Dead: Overkill, was released on Windows in October 2013.

Gameplay

The Typing of the Dead has been described variously as a remake or as a mod of the original The House of the Dead 2. It retains the original's first-person rail shooter style, but instead of shooting zombies and other enemies the player must type out words or phrases to kill them. The required word, sentence or phrase is displayed in a box that appears with the enemy. The phrases' length and complexity increase as the game progresses. Other features retained include the rescue challenges that alter the path the game takes to its final destination and the secrets and bonus items hidden throughout the game.

All levels contain specific challenge areas in which the player is required to kill a certain number of zombies in a limited time. These end with a boss battle that uses some altered form of usual gameplay, such as a long phrase or a question whose answer must be correctly typed. The console ports have "Original" and "Arcade" modes for the main storyline and "Tutorial," "Drill," and "Boss" modes for additional typing training. Most other changes are superficial, such as replacement of the weapons wielded by zombies with harmless items and equipping the AMS agents with keyboards attached to backpack Sega Dreamcasts with oversized batteries.

Plot

The plot of the game closely follows that of House of the Dead 2. The story begins on February 26, 2000, when several AMS agents have been dispatched to investigate a zombie outbreak in Venice, Italy. The player can control two characters, James and Gary, who are sent to find the original game's "G" and then tasked with restoring order. Responsibility for the outbreaks is soon traced to "Goldman," a banking tycoon and scientist who attempts to end human control of the earth. Much of the game revolves around destroying Goldman's creations, concluding with the final boss of "the Emperor." One of three possible humorous ending sequences occurs, depending on the answers given to the questions asked to defeat the Emperor.

Endings

There are three possible endings:
 Explosion ending: The character defeats the Emperor, then sees Goldman committing suicide by falling off the building. An explosion is seen as Goldman hits the ground. This ending is achieved by typing honest answers to questions asked in the boss fight.
 Bungee ending: This is similar to the first, but a bungee cord can be seen attached to Goldman's leg. Goldman returns to where he was and belches. This ending is achieved by typing a combination of honest and untruthful or strange answers to questions asked in the boss fight.
 Superman ending: This is similar to the first, but as Goldman bids farewell to the narrator, he raises his hands and rises into the sky. This ending is achieved by typing untruthful answers to questions asked in the boss fight.

Releases

The Typing of the Dead was originally released for arcades in Japan in 1999 with a special cabinet equipped with dual QWERTY keyboards. The game was one of the first developments by Smilebit, a team of Sega developers that had recently spun off as a new company.

The first home console release was for the Japanese Sega Dreamcast market on March 30, 2000. The North American release took place the following January. A PC port was produced by Empire Interactive and released in September 2001. A second PC release, Typing of the Dead 2003, featuring support for higher resolution and a "Kid's mode" featuring a new character with Japanese voice acting, was released in Japan only; several other Japanese-exclusive PC versions followed. The original PC version was made available on GameTap in October 2007.

Reception

In Japan, Game Machine listed The Typing of the Dead on their March 15, 2000 issue as being the fourth most-successful dedicated arcade game of the month.

The Typing of the Dead was regarded overall by critics as an enjoyable game, receiving "favorable" reviews on both platforms according to the review aggregation website Metacritic. It was nominated for GameSpots annual "Most Innovative" prize among console games, which went to Grand Theft Auto III.

In Japan, Famitsu gave the Dreamcast version a score of 35 out of 40. Reviewers appreciated the absurdist humor of the game's format, especially in the unusual phrases the game generates during later levels. The sub-par voice acting of the original House of the Dead 2 was considered to enhance this aspect of the game.

The quality of the graphics was criticized to varying degrees, as they had not been updated from the original House of the Dead 2 arcade version. PC World was so unimpressed with the game's premise that they listed it as a runner up on a "Top Ten Worst Games" list.

Game Informer has named the game the weirdest of all time.

Notes

References

External links

1999 video games
Arcade video games
Dreamcast games
IOS games
PlayStation 2 games
Sega video games
Sega arcade games
Smilebit games
The House of the Dead
Language learning video games
Typing video games
Video game remakes
Video games set in 2000
Alternate history video games
Video games set in Venice
Windows games
Video game spin-offs
Empire Interactive games
Video games developed in Japan

The Typing of the Dead


Nöggerath ist ein Einschlagkrater im Süden der Mondvorderseite, südöstlich der großen Wallebene des Schickard, nordöstlich von Schiller.
Der mäßig erodierte Krater liegt eingetieft in einem Plateau, das Kraterinnere ist eben.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem deutschen Geologen Johann Jacob Nöggerath offiziell benannt.

Weblinks

 Nöggerath auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Nöggerath (Mondkrater)


Hughes Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Hughes Township (Missouri)
 Hughes Township (North Carolina)
 Hughes Township (North Dakota)

Hughes Township


පළමුවන පරාක්‍රමබාහු  ( මහා පරාක්‍රමබාහු; 1123–1186) 1153 සිට 1186 දක්වා ශ්‍රී ලංකාවේ රජතුමා විය. එතුමාගේ අග නගරය වූ  පොළොන්නරුව හි සිට  එතුමාගේ රාජ්‍යත්වය තුලදී, දිවයිනෙහි උප රාජධානි තුන,  එතුමා විසින් එක්සත් කරන ලදී. තම අග නගරය පුළුල් කෙරුමට හා විචිත්‍රවත් කෙරුමට යුහුසුළු වූ  හේ,  විසල් වාරිමාර්ග පද්ධතීන් ගොඩනැංවීම, රටෙහි යුද්ධ හමුදාව ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම, බෞද්ධ පිළිවෙත් ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම, කලා කටයුතු වලට රුකුල් දීම ආදියෙහි නියැළුනු අතර, දකුණු  ඉන්දියාව සහ  මියන්මාරය හි හමුදා ක්‍රියාන්විතයන් හිද නිරත විය.  "අහසින් වැ‍ටෙන එක් දිය බිඳුවක්වත්  මහජනයාගේ ප්‍රයෝජනයට නොගෙන නිකරුණේ මුහුදට ගලා යාමට ඉඩ දීම  නුසුදුසු ය " යන ආදර්ශ පාඨය ඔහුගේ ජනප්‍රිය කියමන් අතුරින් එකකි.ඔහු හෙළයේ විසූ අභිමානවත් ශ්‍රේෂ්ඨ රජතුමෙකි.

පරාක්‍රමබාහුගේ තුරුණු වියෙන්  වැඩි කොටසක් ගෙවුනේ,  පිළිවෙලින් දක්කිණදේශ සහ  රුහුණ  යන රාජ්‍යයන්හි රජවරුන් වූ,  කීර්ති ශ්‍රී මේඝවර්ණ සහ  ශ්‍රී වල්ලභ යන්නාවූ  එතුමාගේ මාමාවරුන්ගේ රජ මාලිගා වල හා, රජ රට රජු වූ, දෙවන ගජබාහු ගේ රජ මාලිගාවෙහිය. 1140 දී පමණ හේ, තම මාමා වූ කිත්තිගේ අනුප්‍රාප්තිකයා ලෙසින් දක්කිණදේශයේ රජු බවට පත්ව ඊලඟ දශකය තුලදී දක්කිණදේශයෙහි යටිතල ව්‍යුහය මෙන්ම එහි යුද්ධ හමුදාවද වැඩි දියුණු කළේය. බොහෝ කල් පැවැති සිවිල් යුද්ධයකින් අනතුරුව, 1153 දී පමණ එතුමාණන්, මුළු දිවයින පුරා තම අණසක පතුරවා  1186 දී  එතුමාගේ මරණය දක්වාම එම ස්ථාපිතයෙහි පිහිටියේය. පරාක්‍රමබාහුගේ රාජ්‍ය කාලයෙහිදී,  එතුමා විසින්,  මියන්මාරයෙහි රජවරුන්ට දණ්ඩන පමුණුවන රිසියෙන් යුද්‍ධ ක්‍රියාන්විතයක් දියත් කල අතර, දකුණු  ඉන්දියාවෙහි  චෝල අධිරාජ්‍යය ට එරෙහිව පාණ්ඩ්‍යයන් හට උපකාර  කරන අතරතුර චීනය හා මැද පෙරදිග රටවල් සමග පුළුල් වෙළෙඳ සබඳතා පවත්වාගෙන ගියේය. දිවයින තුල, ඔහු විසින් ආගමික  සිද්ධස්ථාන ස්ථාපිත කිරීම, රෝහල්, සමාජ සුභසාධන ඒකකයන්, ඇළ සහ පරාක්‍රම සමුද්‍රය වැනි විසල් ජලාශ ගොඩනැගීම,  ආදිය සිදු කෙරිණි.තව ද ඉන් කිහිපයකි.

පසුබිම

12වන සියවසෙහි මුල් අවදිය
993 හිදී සිදුවූ  පළමුවන රාජ රාජ චෝල ගේ ශ්‍රී ලංකා ආක්‍රමණයට අනතුරුව,  ශ්‍රී ලංකා දිවයින, දකුණු ඉන්දියාවේ බලවත්  චෝල රාජ ආණ්ඩුවෙහි අණසකට අඩ වශයෙන් යටත්ව පැවතිණි.  Iවන විජයබාහු රජ (1055–1100) රජතුමා රාජ්‍යත්වයට පත්වන තුරු මෙම ප්‍රදේශයන් චෝල පාලනය යටතේ පැවතිණි.  තම රාජ්‍යත්වයෙහි ඇරඹුමත් සමගම, පළමුවන විජයබාහු විසින් සාර්ථක ලෙස චෝල ආක්‍රමණිකයන් පලවා හැර, රජ රට අගනගරය, අනුරාධපුරයෙහි සිට, නව  සැලසුම් කල නුවරක් වූ, පොළොන්නරුව (පුලත්තිනගර) වෙත ගෙන එන ලදි. පළමුවන වික්‍රමබාහු රජතුමාගේ රාජ්‍ය සමය (1111–1132) වන විට,දිවයින, රාජධානි තුනකට — රජ රට, දක්කිණ දේශ, සහ රුහුණ වෙන් කොට තිබුණි. එනමුදු, වික්‍රමබාහු ඉමහත් ගරුත්වයෙන් සැලකුණේ, ඓතිහාසික හා ආගමික වැදගත් කමින් හෙබි අඩවි පිරි රජ රට අයත්ව සිටි බැවිනි. එනමුදු, දක්කිණදේශයේ ("දකුණු රට") රජවූ මානාභරණ හා, ඔහුගේ සොහොයුරන්වූ හා රුහුණෙහි සම-රජුන් වූ, ශ්‍රී වල්ලභ හා කිත්ති ශ්‍රී මේඝ, කිරුළ සඳහා  ඇස යොමා සිටි පිළිමළුන් වූහ. තවදුරට සැලකූ කල, මෙම තිදෙන ම, විජයබාහුගේ සොහොයුරියගේ පැවතෙන්නන් වූ අතර, එම නිසාම සිහසුනට ප්‍රබල හිමිකමක් දැරූහ; චූල වංශයෙහි ඔවුන් හඳුන්වනුයේ රාජ වංශයෙහි ආර්ය ශාඛාව ලෙස වන අතර, පළමුවන වික්‍රමබාහු කාලිංග ශාඛාවට අයත් විය.මෙම ආකාරයට රට බේරා ගන්නා ලදී .

උපත

පුරාතන වංශකතාවක් වන චූල වංශයෙහි එන පරිදි, පරාක්‍රමබාහුගේ උපත පිලිබඳව,  එතුමාගේ පියාණන් වූ දක්කිණ දේශයෙහි මාණාභරණ රජු විසින් දුටු සිහිනයක පෙනී සිටි දෙවියෙකු වැනි රුවක් විසින් පෙරනිමිති පල කෙරිණි. මානාභරණගේ බිරිය රත්නාවලීට එපරිද්දෙන්ම පුතකු උපන් අතර, ඔහු පරාක්‍රමබාහු ලෙසින් නම් ලැබුවේ,  ඔහුගේ "රුපුන්-මඩින බාහු"  නිසාවෙනි. ඔහු උපන් වසර නිශ්චය වශයෙන් සහතික කර නොදැනුතත්, සාමාන්‍යයෙන් එය  1123 පමණ විය යැයි විශ්වාසය කෙරේ. ස්ථානය කලක් දක්කිණද්ශයෙහි අග නගරය වූ දැදිගම (පුන්ඛගම) යයි විශ්වාස කෙරේ.<ref name=CodIV>කොඩ්රින්ටන්, අ ෂෝර්ට් හිස්ට්‍රි, පරිච්. IV</ref> මෙම ස්තානය සිහිවීම පිනිස ඉදිකල ස්මාරකය කොටවෙහෙර නම් වේ.

දරුවාගේ උපත පිලිබඳ දැනුවත් වූ පොළොන්නරුවෙහි පළමුවන වික්‍රමබාහු අණකලේ, පිරිමි දරුවා ඔහුගේ සිහසුනට උරුමකරු ලෙස ඇති දැඩි විය යුතු බවයි. තම මරණය තෙක් සිහසුන දරා, ඉක්බිතිව පරාක්‍රමබාහු වෙතට එය පැවරීමට අදහස් කල වික්‍රමබාහු විසින්,  මෙවැනි දාරක ග්‍රහණයක් යෝජනා කලේ,  සමාදානයේ ලකුණ ක් ලෙසින් විය යුතුයි. කෙසේවෙතත් මානාභරණ විසින් මෙම යෝජනාව ප්‍රතික්ෂේප කලේ, "මෙවැනි පුත් රුවනක් පිටත් කොට යැවුම  ... (ඥානාන්විත) සුදුස්සක් නොවේ" යැයි පවසමිනි. ඔහු තවදුරටත් අනුමාන කලේ "...පිරිමි දරුවා එහි රැගෙන ගියහොත්, වික්‍රමබාහුගේ පාර්ශවය... බලයෙන් දිදුලනු ඇත, රෑස් විහිදුවනු ඇත, එනමුදු අපගේ අභාග්‍යය, දැනටමත් ඉමහත්, තවදුරටත් උග්‍ර වනු ඇත!" ශ්‍රී ලංකාවෙහි රාජකීය වංශ අතර පැවැති භේදය කෙතරම් උග්‍රවීදයත් මෙවැනි කරුණකදී පවා එකඟතාවයකට එළඹීමට නොහැකි විය.

දරුවාගේ උපත සිදුවී ඉතා කෙටි කලකින්, මානාභරණ රෝගාතූරවී මිය ගියේය. රුහුණෙහි සම-රජූ වූ, ඔහුගේ බාල සෙහොයුරු කිත්ති ශ්‍රී මේඝ, දක්කිණදේශයෙහි සිංහාසනාරූඪ වූ අතර, රුහුණෙහි එකම රජු ලෙසින් ශ්‍රී වල්ලභ ප්‍රකාශයට පත්කෙරිණි. පරාක්‍රමබාහු, ඔහුගේ මව රත්නාවලී හා ඔහුගේ සොහොයුරියන් දෙදෙන මිත්තා සහ ප්‍රභාවතී, රුහුණෙහි අග නගරය වූ මහානාගහුල වෙත යවන ලදුව, ශ්‍රී වල්ලභ ගේ ආරක්ෂාව යටතේ දිවි ගෙවීමට සලස්වන ලදි.

 තුරුණු විය
 රුහුණෙහි හා දක්ඛිණදේශයෙහි
පරාක්‍රමබාහුගේ ඇතිදැඩි කිරීම වෙත ශ්‍රී ලංකාවෙහි දේශපාලනය විසින් නිතැතින් ම සිදුකළ බලපෑම සැලකිය යුතු තරම් එකක් විය. ඔහු කුඩා දරුවෙකුව සිටියදීම,   ඔහුගේ වැඩිමහළු සොහොයුරියවූ මිත්තා; රුහුණේ ශ්‍රී වල්ලභගේ පුතු හා ඔවුන්ගේ ඥාති සෙහොයුරු වූ මානාභරණ වෙත බලහත්කාරයෙන් සරණපාවා දෙන ලද්දේ රත්නාවලී රැජිණගේ අභිප්‍රායට එරෙහිවය. රජ පවුලෙහි කාලිංග වශයෙහි කුමාරිකාවක් වූ රත්නාවලී, ඇය රජ පවුලෙහි ආර්ය ශාඛාවෙහි රජ කෙනෙකුගේ වැන්දඹුවක් වුවද, වඩාත් කැමැත්තක් දැක්වූයේ ඇයගේ දූ වරුන් කාලිංග වංශයෙහි රජෙකුට සරණ පාවා දීමටය. ශ්‍රී වල්ලභගේ රජ මාලිගාවෙහි කල් ගත කල සමයෙහිදී, තම අනාගත මහේශිකාව (රජ මෙහෙසිය) බවට පත් වූ,  ශ්‍රී වල්ලභ ගේ දියණිය,   ලීලාවතී හමුවීමට පරාක්‍රමබාහුට අවස්ථාව ලැබුණු අතර, පරාක්‍රමබාහුගේ මරණයෙන් පසුව ඇයගේ අභිමතය පරිදි රට පාලනය කිරීමට වරම ඇය වෙත ලැබිණි.

1132 දී, වික්‍රමබාහුගේ මරණයෙන් අනතුරුව,  දෙවන ගජබාහු රජරට සිංහාසනාරූඨ විය. නව රජුගේ මානවක බවින් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගැනුමට රිසි වූ රජ පවුලේ ආර්ය ශාඛාවෙහි රාජකීයයන් දෙදෙනා වන ශ්‍රී වල්ලභ හා කිත්ති ශ්‍රී මේඝ, රජ රට බලෙන් අල්ලා ගැනුමට අසාර්ථක ප්‍රයත්නයක නිරත වූහ. ගජබාහු පාලකයා ලෙසින් ස්ථීර ලෙසින් ස්ථාවරත්වයකට එළැඹි අතර ඒ අනුව ආර්ය රජුන් දෙදෙනාට වඩා නාමික ලෙසින් ජ්‍යෙෂ්ඨයා බවට පත් වූ අතර  ශ්‍රී වල්ලභ හා කිත්ති ශ්‍රී මේඝ දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකුවත් ඔවුන්ගේ ජීවිත කාලය තුලදී රජ රට රජු හට සිංහාසනය අහිමි වනවා දැකීමට වරම් නොලැබූහ.

ආර්ය-කාලිංග යුද්ධයෙන් අනතුරුව, රුහුණේ ශ්‍රී වල්ලභගේ මාලිගයෙන් නික්මුණු පරාක්‍රමබාහු, දක්කිණදේශයෙහි නව අගනුවර බවට පත්ව තිබූ සංඛතාලි වෙත නැවත පැමිණ,  ඔහුගේ මාමා සමග විසීම ඇරඹීය. චූල වංශය පවසන පරිදී මෙම නික්මයාමට හේතු යුක්ත වූයේ ඔහු තුලවූ අසහනය හා රුහුණෙහි උත්ත්ජජනක දෑ නොතිබීමය. රජ රට සිංහාසනයට රුහුණෙහි මානාභරණ නැංවීමට ශ්‍රී වල්ලභ වෙත තිබූ සැලසුම් හේතුවෙන්,  රාජසභාවෙහි පරාක්‍රමබාහුගේ තරාතිරම ඇඩි ලෙස අවප්‍රමාණ වීම මෙයට පාදක වන්නට ඇත. අනෙක් අතට, ඔහුගේම පුතුන් නොමැති වූ කිත්ති ශ්‍රී මේඝ විසින් දක්කිණදේශයෙහිදී ඔහු සාදරයෙන් පිළිගන්නාලදුව පුත් තනතුරෙහි අනිවාර්යයෙන්ම හදා වඩා ගැණිනි; මෙයින් පසුව චූල වංශය විසින් පරක්‍රමබාහුගේ පියා ලෙසින් කිත්ති දක්වයි. දක්කිණදේශයෙහි ගතකල මේ කාලය තුලදී, හේ,  කෞටිල්‍යගේ වැදගත් කෘතීන් හා ව්‍යාකරණ ශාස්ත්‍රය, සාහිත්‍යය, ඇතුන්-පිට-යෑම, සටන් කලාවන්, ගැයුම් හා නැටුම් ආදී විෂයයන්  අධ්‍යයනය කලේය.

 රජරටෙහි
වැඩිහිටි වියට පත්ව ටික කලකින්, තරුණ කුමරා රහසේ දක්‍ඛිණදේශයෙන් පිටත්ව රජ රට දෙවන ගජබාහුගේ අඩවිය කරා පිටත්ව ගියේය. බඩලත්ත (වත්මන් බතලගොඩ) හිදී තම මිත්‍ර-පාක්ෂිකයන් හමුව, රජ රට හා දක්‍ඛිණදේශයෙහි මායිමෙහිදී හේ සේනාපති(අණ දෙන නිලධාරි) සංක බැහැදුටුවේය. කුමරුගේ ගමන පිළිබඳව කිත්ති ශ්‍රී මේඝ වෙත දැනුම් දීමට සංක උත්සාහ දැරූ විට, ඔහු මරා දැමීමට පරාක්‍රමබාහු කටයුතු යෙදවීය. තමාගේ රැකවලාව සිටි සංක පිළිබඳ කිත්ති ශ්‍රී මේඝ හැඳින්වූයේ  'මාගේ රාජධානියෙහි බලවත්ම නිලකාරයා' ලෙසට වූ අතර, මේ නිසා ඝාතනය ඉතාමත් බරපතළ ලෙසින් සැලකිල්ලට ගැනිණි. ඉන්පසුව පරාක්‍රමබාහු විසින් බුද්ධගම (වත්මන් මැණික්දෙන නුවර) හා සංකගේ සියළු වස්තුව අත්පත්කොට ගත්තේය. පොළොන්නරු මාලිගය සමග සංකුලතාවයක් ඇති කර ගනී යැයි බියවූ කිත්ති ශ්‍රී මේඝ විසින් තමාට විරුද්ධව එවන ලද බල සේනාවක් ද පැරදවූ හේ, මලය ප්‍රදේශය හරහා ගජබාහුගේ මාලිගය වෙත ගමන් කලේය.

පරාක්‍රමබාහුගේ හැසිරීම ට හේතූන් අපැහැදිලි නමුත්, චූල වංශය පවසන පරිදී, ඔහුගේ ගමන අනිවාර්යයෙන්ම පෙරික්සුම් සඳහා සිදුවූවකි. පළාත් තුනෙහි රාජකීයයන් තුන් දෙන එක්සත්ව සිටියද, ඔවුන් සියළු දෙකගේ සිත් තුල නලියමින් තුබූ ආශාව වූයේ රජ රට රාජධානිය පාලනය කිරීමයි. කෙසේවුවත්, මේ කාලය වන විට, ඔවුන්ගේ කුඩා පළාත්වල තිබූ සීමාසහිත සම්පත් ප්‍රමාණය හේතුවෙන්, මෙයින් අතුරින් කිසිවෙකු හෝ රජ රට පාලනය සිදුකිරීමට අසමත්වූ බවක් ඇඟවිනි. මෙය විශ්වාස කිරීමට පරාක්‍රමබාහු අකමැති වූ අතර, එම නිසාම රජ රජ සංචාරය කොට එම පළාතේ තිබූ තත්ත්වය තමන් විසින් අධ්‍යයනය කිරීමට රිසි විය.

කුමරු නැවතත් දක්‍ඛිණදේශය වෙත ගෙන ඒමට කිත්ති ශ්‍රී මේඝ දැරූ තැත පැහැදිලි කෙරුණේ තම බෑණනුවන් ගේ සුභසිද්ධිය පිළිබඳ ඔහු තුල වූ සාංකාව හා එලෙසම පරාක්‍රමබාහු විසින් ආර්ය හා  කාලිංග දෙපාර්ශවය අතර විරුද්ධතා නැවත අවුළුවායිය යන සැකය හැර වෙන කිසිවක් නොවන ලෙසිනි. කෙසේවෙතත්, දක්‍ඛිණදේශයේ රජු හා ඔහුගේ බෑණා අතර "සෙනෙහෙවන්ත බැඳීමක් " තිබූ බව යන්න නම් "ප්‍රබන්ධයක්" ලෙසින් පිළිගැනෙන අතර, ගෙන හැර දැක්වෙන්නේ "මෙම අරගලයෙහි සිදුවීම් මාලාව එළිදැක්වුනු විලාශය හා,  මාමා හා බෑණා අතර ප්‍රශ්න-විරහිත සබැඳියාවක් තිබූ බව පැවසෙන අදහස, පරස්පරවිරෝධි බවය."

ගජබාහු‍ගේ  රාජ සභාවෙහි ගතකල කාලය තුලදී, පරාක්‍රමබාහු විසින් වැදගත් කර්තව්‍යයන් දෙකක් කරන ලදි. මෙයින් පළමුවැන්න වූයේ, ගජබාහුගේ රාජසභාව සම්පූර්ණයෙන් ආවරණය වන පරිදී  චරපුරුෂ ජාලයක් ඇති කිරීම වන අතර දෙවැන්න වූයේ තම සෙහොයුරියන් අතුරින් එක් අයෙකු වූ භද්දාවතී කුමරිය ගජබාහු රජ වෙත සරණ පාවා දීමයි. මෙම විවාහය හා බොහෝ අනෙකුත් ක්‍රියාවන් ඔස්සේ, පාලකයා (Iවන ගජබාහු) විසින් හා රජ පවුල විසින් ඔහු වෙත පැවරුනු කාර්යයන් සතුටුදායක ලෙසින් සම්පූර්ණ කිරීමට පරාක්‍රමබාහු සමත්විය. කෙසේවෙතත්, භද්දාවතීගේ මුළු දෑවැද්ද තම භාරයෙහි තබා ගැනුමට ඔහු ක්‍රියාකල අතර, ගජබාහුගේ සේනාධිපති ගෝකණ්ණ හා සමග රහස් ගිවිසුමකට එළඹීමට හේ ක්‍රියා කලේය. අවසානයෙහිදී පරක්‍රමබාහුගේ ක්‍රියාකලාපය පිළිබඳව ගජබාහු තුල සැක පහල වූ අතර, රාත්‍රියෙහි හොර රහසේ රජ රට හැර දමා දක්‍ඛිණදේශය වෙත ගමන් ඇරඹීමට පරක්‍රමබාහු ක්‍රියා කලේය.

 දක්ඛිණදේශය වෙත ප්‍රත්‍යාගමනය
එසේ කරන ලෙසින් තම මව රත්නාවලී ගේ බලවත් පෙරැත්තය නොවන්නට, දක්කිණදේශයෙහි අග නුවර  වූ සංඛතාලි යට ඇතුළු වී, තම මාමා වූ කිත්ති ශ්‍රී මේඝ රජු බැහැ දැකුමට පරක්‍රමබාහු අකමැති විය.  කෙසේ වුවද, පරක්‍රමබාහුගේ පෙරළා පැමිණීමට  කෙටි කලකින් පසුව මරණයට පත්වූ අතර චූල වංශය ගෙනහැර දක්වන්නේ, කුමරු "තම පියාගේ මරණය නිසා ජනිත විය යුතු වූ ශෝකයෙන් විපරිත වූ බවක් නොපෙණිනි" යනුවෙනි—මෙය සමහරවිට දෙදෙනා අතර වූ නොහොඳ නෝක්කඩුව ගෙන හැර පාන්නක් විය හැක. පරාක්‍රමබාහු දැන් දක්කිණදේශයෙහි රජු බවට පත් විය.

 දක්කිණ දේශයෙහි රජු
 රාජ්‍ය තන්ත්‍රය

දක්ඛිණදේශය විෂයයෙහි, පරාක්‍රමබාහුගේ අභිප්‍රාය වූයේ, ඉතා කෙටි කලකින්, අනෙකුත් සියළු රාජධානි අභිබවා යන පරිදී, එය පුළුල් කිරීමයි. ගොඩනැගීමේ හා  පිළිසකර කිරීමේ යෝධ ව්‍යාපාරයක් එතුමා විසින් දියත් කල අතර, එහි අවශිෂ්ට වර්තමානයෙහිදීත්,  මධ්‍යම ශ්‍රී ලංකාවෙහි දක්නට ලැබේ. වර්තමාන කුරුණෑගල අසබඩ, දැදුරු  ඔය මත්තෙන්,  කොටබද්ද නම්වූ පුරාතන පැන්නුම් පාලමක්, ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කල පුවතක් ඔහු පිළිබඳව තුඩ තුඩ කියැවේ. නව රජුගේ පෞරුෂත්වය නිරූපනය වූයේ, ව්‍යාපෘතිය කිසිසේත් කල නොහැක්කක් බවට එය නිම කිරීමේ කටයුත්ත පවරාතිබූ වාස්තුවිද්‍යාඥයින් පැමිණ ඔහුට වාර්තා කල විට, පරාක්‍රමබාහු ලබා දී තිබූ, "ජන බලය යොදවා නිම කල නොහැකි කිසියම් ව්‍යාපෘතියක් මෙලොව කොහි තිබේද?" යන පිලිතුරෙනි. ඇළ හා බැමි ඉදි කල යුතු බවට නියෝග කල හේ, ඒ අවට විසල් කැලෑ ප්‍රදේශයන් එළි පෙහෙළි කොට, නව  කුඹුරු සඳහා ඉඩකඩ සැලසීය. විශාල කුඹුරු යායක් විසින් ජලය ලබා ගැනුම සඳහා භාවිත කල යෝධ ජලාශයක් වූ,  පරාක්‍රම සමුද්‍රය ගොඩනැගීම, ඔහු විසින් සිදුකෙරුණු කැපී පෙනෙන කර්තව්‍යයකි. ජලාශයෙහි මධ්‍යයෙහි වූ දිවයින් මත, හේ මාලිගයක් හා දාගැබක් ගොඩනැංවීය. රාජ සභාවෙහි පිළිවෙල වෙනස් කළ ඔහු, එය සංස්කෘතික ක්‍රියාවන්ගේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් බවට පත් කොට, ඇතුන් හෝ අසුන් පිට යෑම, කඩු හරඹය, විදේශීය භාෂා භාවිතය හා නැටුම් හා ගැයුම් හි දක්ෂ තරුණ කුලීනයන් එය වෙතට ආකර්ෂණය කර ගති. දක්කිණදේශයෙහි රජය ප්‍රතිසංස්කරණය කළ ඔහු හමුදා කටයුතු හා අභ්‍යන්තර පරිපාලනය  පිහිටවූ අමාත්‍යාංශ දෙකට පසුව තුන්වැනි දෙපාර්තමේන්තුවක්ද එක් කළේ ආකර පරිපාලනය අධීක්ෂණය කෙරුමටය. චීන සේද සැලකිය යුතු ලෙසින් සුවිශේෂි ආනයන භාණ්ඩයක් වූ අතර පිළිම හා සිද්ධස්ථාන සංස්කාරය සඳහා භාවිතා කෙරිණි. මුතු හා මැණික් (මෙය වෙත රජු විශේෂ උනන්දුවක් දැක්වීය) දිවයිනෙහි අපනයන අතර වැදගත් ස්ථානයක් ඉසිලු අතර, කුරුඳු (මෙය 19වන සියවස වන තෙක් ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රධාන අපනයන භාණ්ඩය විය), සහ  යුද්ධ ඇතුන් ද එසේම වැදගත් වූහ.  වෙළෙඳාමෙන් බොහෝ කොටසක් රාජ්‍යයේ ප්‍රධාන නැව් තොටු වූ  කල්පිටිය, හලාවත සහ කොළඹ වෙතින් සිදුවිය.

 යුඬයට සැරැසීම
පරාක්‍රබාහුගේ හමුදාව ප්‍රකීර්ණක ජනවාර්ගික සැදුමක් සහිත විය. ඔහුගේ සමහරක් නිලධරයන්, අනුරාධපුරයේ සිට පාලන තන්ත්‍රය මෙහෙයවමින් රජරට බලය සමසේ බෙදා ගත් මහා පුරාණ ගෝත්‍රයන් දෙක වන මෞර්ය සහ ලම්භකර්ණ  යන්නට අයත් වූහ. මලය රට (නූතන දුම්බර) රජු යැයි කියා ගත් අයෙකු යටතේ හා කුරුණෑගල අවටින් වූ දෙමළ ජාතික සොල්දාදුවන් සමූහයක්ද ඔහු වටා රොක්වූහ. දක්කිණදේශය සහ රජරට අතර සටන් ඇවිලුනු කාලය වන විට මෙම පෙර කී පුද්ගලයාගේ සේනාවට වැද්දන්ද, චේරාවරුන්ද, සාම්ප්‍රදායිකව රණ කෙලියෙහි නොයෙදෙන පහත් කුලයන්ට අයත් වූවන්ද එක්ව සිටියහ. චූලවංශය පවසන පරිදී සොල්දාදුවන් සංඛ්‍යාව 100,000 පමණ වුවත්, සත්‍ය ප්‍රමාණය ඊට අඩු විය හැක.  සටන් ඇතුන්, අශ්වාරෝහකයන් සහ  වැටලීම් යන්ත්‍ර උපයෝගී කර ගැනුමට පරාක්‍රමබාහුට හැකි වන්නට ඇති අතර උතුරේ ගජබාහුගේ බලයට මොහුගේ සේනාව තර්ජනාත්මක වන්නට ඇත.

 රජ රට යටත් කර ගැනුම
 ගජබාහු සමග යුද්ධය

 මානාභරණ සහ ගජබාහු සමග යුද්ධය
පරාක්‍රමබාහු රජු පොළොන්නරුවේ සාමය ඇති කිරීම සඳහා ඔහුගේ සෙන්පති දේව යැවූ නමුත්, ඔහුගේ හමුදාව ප්‍රතිසංවිධානය කර ගැනීමට පළමුව ඔහුට මානාභරණ සමග සටනක පැටලීමට සිදු විය. රුහුණේ රජු පොරොන්දු වූ ආකාරයටම පරාක්‍රමබාහුගේ හමුදාවට දැඩි ප්‍රහාරයක් එල්ල කර පොළොන්නරුවෙන් පලා යාමට සැළැස්වීය. කාලිංග වංශිකයිනට මානාභරණ සමග තිබූ එකඟතාවය ඔවුනටම පාරාවළල්ලක් විය. මන්ද කියතොත් නගරය ඔහුගේ භාරයේම තබා ගැනීමට මානාභරණ අදහස් කරගෙන තිබුණු බව ඉක්මණටම පැහැදිලි වූ හෙයිනි. ඔහු ගජබාහුගේ ජ්‍යේෂ්ඨ නිලධාරීන් බොහෝ දෙනෙකු මරණයට පත්කොට ගජබාහු පොළව යට තැනූ සිරගෙයක සිර කළේය. මේ අතර මානාභරණගේ (විජයබාහුගේ ලේලිය) මව වූ සුගලා  දේවියට සහ බිරින්දෑවරුනට දකුණේ සිට රජරටට පැමිණෙන ලෙස දන්වා යවන ලදී. දකුණේ බොහෝ කාලයක් තිබුණු දන්ත ධාතුව හා පාත්‍රා ධාතුව ඔහුගේ ආරක්ෂාව යටතේ රජරටට ගෙන එන ලදී.

මෙම අවස්ථාවේදී ගජබාහු, පරාක්‍රමබාහුගෙන් උදව් ඉල්ලා ආයාචනය කළේය. පරාක්‍රමබාහු පොළොන්නරුවට ධාන්‍ය ලැබෙන මාර්ග වසා දමන ලෙස සහ රුහුණ සහ රජරට අතර මාර්ගයේ යන සංචාරකයින්ට හිරිහැර කරන ලෙස තම හමුදාවට දන්වා සිටියේය. මෙහි ප්‍රථිඵලයක් වශයෙන් පොළොන්නරුවේ මානාභරණ සමග සිටි ජනතාව "කූඩුවක දැමූ කුරුල්ලන් සේ" දුර්වල වූහ. උතුරේ ඔහුගේ බලය මැඩ පැවැත්වීමේ අරමුණෙන් දක්ඛිණදේශ හමුදාවන්ගෙන් විටින්විට එල්ල වන ප්‍රහාරයන් අතරේ මානාභරණ රක්ඛ සෙනෙවියාට පහර දීමට පොළොන්නරුවෙන් පිටත් විය. රක්ඛ සෙනෙවියා ඒ වන විට බටහිර රජරට මහත් විනාශයක් කරමින් සිටියේය. ඔහු නැති අතර වාරයේ පරාක්‍රමබාහුගේ හමුදාව පොළොන්නරුව අල්ලා ගෙන දෙවැනි ගජබාහු මුදා ගත්තේය. ඒ සමගම මානාභරණගේ භාණ්ඩාගාරය ද තමනට අයිතිකර ගත්තේය. අධෛර්යයට පත් වූ රුහුණේ රජු බුදුන්ගේ ධාතු ද තම පවුලේ අයද සමග දකුණ බලා ආපසු පැමිණියේය.

නිදහස් කරනු ලැබූ ගජබාහු පරාක්‍රමබාහු පැමිණීමට පෙර පොළොන්නරුව අතහැර නැව් නැග රටින් පිට වී යාමට තීරණය කළේය. එහෙත් ගජබාහුගේ අනුගාමිකයින් පිරිසක් පරාක්‍රමබාහුගේ හමුදාවට පහර දීම නිසා දෙපාර්ශවය අතර නැවතත් සටනක් ඇවිලුණේය. පරාක්‍රමබාහු ඔහුගේ හමුදාව ගජබාහු අල්ලා ගැනීම සඳහා පිටත් කළේය. තමා ඉතා ඉක්මණින් අල්ලා ගන්නා බව අවබෝධ වුණු ගජබාහු, මැදිහත් වන ලෙස ඉල්ලා සංඝට ආයාචනා කළේය. රෝගීව සිටින රජුගෙන් ඉදිරියට තර්ජනයක් ඇති නොවන බවත් ඔහුට ඉදිරි කාලය සැනසිල්ලේ ඉන්නට හරින ලෙසත් යනාදී කරුණු පරාක්‍රමබාහුට ඒත්තු ගන්වන ලදී. පරාක්‍රමබාහුට එරෙහිව නැවත යුද්ධ කිරීමට ගජබාහු එකඟ කරවා ගැනීමට මානාභරණ තැත් කළ නමුත් ගජබාහු එම අදහස ප්‍රතික්ෂේප කළේය. "මම රජරට පරාක්‍රමබාහුට පවරා දුනිමි" යනුවෙන් ඔහු ගල් පුවරුවක ඒ බව සටහන් කර ඔහුගේ නිලය පරාක්‍රමබාහු උදෙසා අත්හළ බව තහවුරු කළේය. ගජබාහු කන්තලේට ගියේය. රජරට රජු ලෙස ඔහුගේ රාජ්‍ය ප්‍රාප්තිය සිදු වී 22 වෙනි අවුරුද්දේ ඔහු කන්තලේදී මිය ගියේය.

 රාජාභිෂේකය සහ මානාභරණ පැරැදවීම
{| style="margin:0.5em auto; clear: both; width: 100%; text-align: center;" class="toccolours"
|-
|colspan=48|පරාක්‍රමබාහු සිංහාසනාරූඪ වීම දක්වා කාලානුරූප සිදුවීම් මාලාව
|- bgcolor=#E0E0E0
|rowspan=2|රාජධානිය|colspan=48 |රාජකීයයා|- bgcolor=#E0E0E0 align=left
|colspan=5 width=8%| 1090
|colspan=5 width=8%| 1100
|colspan=5 width=8%| 1110
|colspan=5 width=8%| 1120
|colspan=5 width=8%| 1130
|colspan=5 width=8%| 1140
|colspan=5 width=8%| 1150
|colspan=5 width=8%| 1160
|colspan=5 width=8%| 1170
|colspan=3 width=5%| 1180
|-
|bgcolor=#F0F0F0| රජරට|colspan=10 bgcolor=#E6CDB4|
|colspan=11 bgcolor=#B8CCE4|පළමුවන වික්‍රමබාහු
|colspan=10 bgcolor=#FCCF8B|දෙවන ගජබාහු
|colspan=17 bgcolor=#CCC0DA|
|-
|bgcolor=#F0F0F0| දක්කිණදේශ (මායාරට)|colspan=10 bgcolor=#E6CDB4|පළමුවන විජයබාහු
|colspan=8 bgcolor=#D0D0AA|මානාභරණ
|colspan=8 bgcolor=#B6DDE8|කිත්ති ශ්‍රී මේඝ
|colspan=22 bgcolor=#CCC0DA|පළමුවන පරාක්‍රමබාහු
|-
|bgcolor=#F0F0F0| රුහුණ'''
|colspan=10 bgcolor=#E6CDB4|
|colspan=8 bgcolor=#FEC6FB|ශ්‍රී වල්ලභ හා කිත්ති ශ්‍රී මේඝ
|colspan=7 bgcolor=#FAFEC6|ශ්‍රී වල්ලභ
|colspan=7 bgcolor=#D7E4BC|මානාභරණ
|colspan=16 bgcolor=#CCC0DA|
|-
|}

 රාජ්‍ය පාලනය
1153 හි සිට පොළොන්නරුව (චූල වංශයෙහි සඳහන් පරිදි පුලත්තිනගර) තුල ස්ථාවර වූ පරාක්‍රමබාහු, ඊළඟ වසර 33 තුලදී  ශ්‍රී ලංකාව සාකල්‍ය ලෙසින් පාලනය කලේය. ඔහු පිළිබඳ අප මතකයන්හි ගැඹුරින් රැඳි බොහෝ කර්තව්‍යයන් සිදු කෙරුණේ මෙම කාලය තුලදී වන අතර, මේ අතර වැදගත් තැනක් ගත්තේ ආගමික ප්‍රතිසංස්කරණ, ඉදිකිරීම්, හා යුද්ධ වේ.

 ආගමික ප්‍රතිසංස්කරණ
වට්ටගාමිණි අභය රජතුමාගේ කාලයේ (ක්‍රි.පූ 104-88-76) ලංකාවේ බෞද්ධ භික්ෂූන් වහන්සේලා  එකිනෙකාට විරුද්ධ නිකායන් 3 කට බෙදී සිටියහ. ඒ මහාවිහාරික ථෙරවාදී, අභයගිරි පාර්ශවය සහ දක්ඛිණ විහාර පාර්ශවය වශයෙනි. පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ එකම අරමුණ වූයේ දුටුගැමුණු රජතුමාගේ කාලයේ පැවතියාක් මෙන් මෙම නිකායන් තුනම ඒකාබද්ධ කිරීමයි. ඒ වන විට භික්ෂු සමාජය බොහෝ සෙයින් දූෂිත වී තිබුණේය. ඇතැම් භික්ෂූහු විවාහ වී දරුවන්ද ලැබ සිටියහ. බොහෝ ක්‍රියාකාරකම්වලදී ලෞකික සැප සම්පත් සොයමින්  ඔවුන් කටයුතු කළේ ගිහියන් මෙනි.

1165 දී පමණ භික්ෂු සමාජය ප්‍රතිසංවිධානය කිරීම සඳහා සාකච්ඡා කිරීමට පොළොන්නරුවේදී සමුළුවක් කැඳවන ලදී. මෙයට පරාක්‍රමබාහු රජතුමාගේ ප්‍රධාන නියෝජිතයා ලෙස පලපුරුදු මහාතෙර කාශ්‍යප හිමියන් සහභාගී වූහ. ඒ හිමියෝ අති දක්ෂ වූද ත්‍රිපිටකය ගැනද විශේෂයෙන් විනය පිටකය පිළිබඳව ද මනා දැනීමක් ඇතිව සිටියහ. පරාක්‍රම රජුගේ මෙම උත්සාහයට බාධාවන් එල්ල වූයේ අභයගිරි පාර්ශවයෙනි. අභයගිරි පාර්ශවය ඒ වන විට වෛතුල්‍යවාදය නම් ධර්ම විරෝධී ව්‍යාපාරයක් කෙරේ බැඳී සිටියහ. පරාක්‍රමබාහු එම පාර්ශවය වඩාත් දූෂිතව සිටි බැව් තේරුම් ගෙන සිටියේය. මෙම සමුළුවට සහභාගී වනවාට වඩා වෙනත් රටකට යාම මැනවැයි කල්පනා කළ ඇතැම් භික්ෂූහු එසේ කළහ. ඇතැමෙක් සිවුරු හැර ගිහි  බවට පත් වූහ. මෙසේ කිරීමට පරාක්‍රමබාහු රජු ඔවුන් උනන්දු කරන්නට ඇතැයි සිතිය හැක. දූෂිතයන්ට තහනම් නියෝග පැනවීම හෝ ශාසනයෙන් නෙරපීමද සැබෑ ධර්මානුකූලව ගත කරන්නන්ට තෑගි දීමෙන් හා ධෛර්ය දීමෙන්ද යනාදී කරුණු මත ශාසනය පිරිසිදු කිරීම රඳා පවතින්නේ යයි ඔහු සිතු බව පෙනේ. අවසානයේ නිකායන්වල නායක හිමිවරුන් වර්ෂයකට වරක් කැඳවා මහවැලි නදී ඉවුරේ මධ්‍යස්ථානයක හිඳුවා ප්‍රගතිය සහ ප්‍රමිතිය විමසා බැලුවේ ප්‍රායෝගික තත්වය පරීක්ෂා කිරීම පිණිසයි.

1157 දී සුගලා දේවිය පරාජය කිරීමෙන් පසු පරාක්‍රමබාහුට දන්ත ධාතුව සහ පාත්‍ර ධාතුව හිමි විය. ඔහු දන්ත ධාතුව මැණිකක් තුළ ඔබ්බවා පොළොන්නරුවේ දළදා මන්දිරයේ වැඩ හිඳුවේය. මෙවැනි ගොඩනැගිලි පරාක්‍රමබාහු යුගයේ අගනා සිහිවටන විය. ඔහු සංඝයා වහන්සේ උදෙසා කළ ගොඩනැගිලි ගැන බොහෝ විස්තර ද ගල් විහාරය වැනි තැන්වල ඔහුගේ අභිප්‍රායයන් සහ වෙනත් සිද්ධීන් පිළිබඳ තොරතුරු ද බොහෝ විට අඩංගු කරමින් චූලවංශය විස්තර දක්වා ඇත.

 ඉදිකිරීම්
මහා පරාක්‍රමබාහු රජතුමා  පරාක්‍රමබාහුගේ ඉදිකිරීම් ශ්‍රී ලංකා ඉතිහාසයේ ඉතා වැදගත් ස්මාරකයන්ය. පොළොන්නරුවේ මෙන්ම බටහිර සහ ගිනිකොණ දිග ලංකාවේද ඔහුගේ ඉදිකිරීම්වල ඉතිරි වු කොටස් අද දක්වාම පවතී. පරාක්‍රමබාහුගේ ප්‍රධාන කාර්යයක් වුයේ පුරාණ රජවරුන්ගේ අගනගරය වී පැවති, චෝල ආක්‍රමණිකයන්ගෙන් විනාශයට පත් වූද අනුරාධපුරය සහ ඒ වන විට කැලෑවට යටවී තිබුණු ථුපාරාමය මිහින්තලේ සහ රුවන් වැලි සෑය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමයි. ඉන්පසු පරාක්‍රම පුර නම් පාලන මධ්‍යස්ථානයක් පිහිට වු ඔහු අනතුරුව පොළොන්නරුව දෙසට අවධානය යොමු කළේය. හදිසියේම ආක්‍රමණික පිරිස් විසින් අවුරුද්දකට ආසන්න කාලයක් නගරය වැටලීම හේතුවෙන් නගරවාසින්ට බොහෝ පිඩා ඇතිවුණු අතර නගරයේ පැවැත්ම නමට පමණක් සිමාවිය. 12 වැනි සියවසට පෙර පොළොන්නරුවෙන් සුළු නටබුන් ප්‍රමාණයක් පමණක් ඉතිරිව තිබීමේ හේතුව සමහර විට එය විය හැකියි.

රජු ආරම්භයේදීම නගරය දිස්ත්‍රික් හතරකට නැතහොත් උපනගර හතරකට බෙදුවේය. ඒ හැම එකකටම එයට විශේෂ වු (භික්ෂුන් උදෙසා) දාන ශාලාවක් විය. ඒවා තඹ භාජන, කොට්ට, මෙට්ට, පැදුරු, බුමුතුරුණු සහ සයනයන්ගෙන්ද යුක්ත විය. ඔහු ආරෝග්‍ය ශාලා තැනීමටද නියම කළේය. ඒවා බැලීමට කීප වතාවක්ම ගියේය. ඔහු පොළොන්නරුව වටා අලංකාර පවුරු තුනක සංකිර්ණයක් තැනු අතර, අටලු, ආරුක්කුද යොදමින් එය විශාල කළේය. මේවායි නටබුන් අද දක්නට නැත. නගර සීමාවට එපිටින් පරාක්‍රම පුර , රාජවේසි බුජංග, රාජ කුලන්තක (සිංහ පුර) සහ විජිත පුර නමැති සුළු නගර වලට අමතරව තවත් සුළු නගර තුනක් පැනවු බව විශ්වාස කෙරේ. පොකුණු, ස්නානය සදහා ජලාශ වලින්ද යුක්තව පොළොන්නරුව වටා උද්‍යාන නිර්මාණය කළේය. එයින් එකක් වු කුට්ටම් පොකුණ අදද දක්නට ඇත. 'දූපත් උයන' නමින් හැදින්වෙන එක් උද්‍යානයක් තෝපා වැව මධ්‍යයේ උස් දූපතක පිහිටියේය.

පොළොන්නරුව අසල ඇති ගල් විහාරය තවමත් සුරැකිව තිබේ. චුල වංශයේ සදහන් වන අන්දමට මෙම විහාරය ඉදිකිරීමේ ගෞරවය පරාක්‍රමබාහු රජුට හිමි වේ. එහෙත් සත්‍ය නම් ඔහු විසින් කරන්නට ඇත්තේ එය අලංකාර ලෙස පිළිසකර කිරීම පමණි. 1157 දී වටදා ගෙය ඉදි කරන ලද්දේ සුගලා රැජින විසින් දියත් කරන ලද  රුහුණේ කැරැල්ල මැඩ පැවැත්වීමෙන් පසුවයි. ඊට ආසන්න කාලයේදී සොයාගත් දන්ත ධාතුව සහ පාත්‍රා ධාතුව තැන්පත් කිරීම පිණිස මෙම වටදා ගෙය සාදවන ලදී. ලංකා තිලක විහාරය, ආලාහන පිරිවෙන, ජේතවනාරාමය, සහ දෙමළ මහා සෑය ද ගොඩ නංවන ලද්දේ ඔහුගේ පාලන කාලයේ දීය. පොළොන්නරුවේ නගර මධ්‍යයේ පරාක්‍රම බාහු රජමාළිගය ඉදිකළේය. එහි කොටසක් පමණක් අදටත් ඉතිරිව තිබේ. එහි ඉහළට එසවුණු බිත්ති කොටස්වලින් අපට පෙන්වා දෙන්නේ රජුගේ පුළුල් දර්ශනය පිළිබඳව ඉඟියකි.

පරාක්‍රමබාහු රජතුමා විසින් දක්ෂිණ දේශයේ ආරම්භ කරන ලද ජල ව්‍යාපෘතීන් තවදුරටත් කරගෙන ගියේය. මෙයට චෝල පාලන සමයේදී විනාශයට පත් වු ජලාශ සහ ඇළ මාර්ග ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම්ද ඇතුළත් විය. මෙම කාර්යයන් ගැන විස්තර කෙරෙන සෙල්ලිපි ඌරුවෙල අසල මහවැවේද, වයඹ පළාතේ පදවිය වැව් පතුලේ තිබී 19 වැනි ශතවර්ෂයේදී සොයාගත් ගල් ටැඹකද මෙසේ සටහන් කර ඇත.

"ලෝක වාසි සියලු දෙනා වෙනුවෙන් සිහපුර උපන් සමෘද්ධිමත් පරාක්‍රමබාහු නරේන්ද්‍රයා විසින් කළ යුතු සුදුසු දේ කුමක්දැයි සිතා සාදවන ලදී."

මෙම ජලාශයන් බොහෝමයක් කරවන ලද්දේ පරාක්‍රමබාහු විසිනැයි චුලවංශයේ සඳහන් කර ඇතත් පරාක්‍රම බාහුගේ කාර්යයන් බොහෝමයක් කර ඇත්තේ ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තික නිශ්ශංකමල්ල රජු විසිනැයි අනුමාන කෙරේ. සම්පුර්ණයෙන් ගත් කළ පරාක්‍රමබාහු රජතුමා විසින් කරවන ලද  මහ වැව් සංඛ්‍යාව 163 කි.

ඒවායේ විශිෂ්ටත්වය හැරුණු විට පරාක්‍රම බාහුගේ කාර්යයන් මහජනතාවට සහ භාණ්ඩාගාරයට අධික බරක් විය . අනුරාධපුරයේදී කරන ලද වැඩ බොහෝමයකම පඬු රට සමග කළ යුද්ධයේදී අල්ලාගත් දෙමළ සිරකරුවන් යොදවන ලදී. එසේම බදු සහ රාජකාරී ක්‍රමය ද මෙම ව්‍යාපෘතිවලට විශාල දායකත්වයක් සැපයීය.

 හමුදා ක්‍රියාන්විතයන්

 කැරැලි
සිහසුන සඳහා පරාක්‍රමබාහු සමග උග්‍ර සටනක යෙදුනු රුහුණේ මානාභරණගේ මව වූ සුගලා දේවිය 1156දී, පරාක්‍රමබාහුට එරෙහි කැරැල්ලක් හා එක් විය. තත්ත්වය දරුණු අතට හැරුණේ, පරාක්‍රමබාහුගේ හමුදාව හා ඔහුගේ  වඩාත්ම රූක්ෂ සෙන්පතිවූ රාක්කගේ ප්‍රවාසයෙහි වාසිය අත්පත් කර ගරනුමට රිසි වූ  කුලීහේවායින් සමූහයක් විසින් 1157දී කැරලි ගැසුමට ඉඩප්‍රස්තා සලසා ගැනුම හා සමගමය.

උතුරේ කැරැල්ල දිගටම පැවතියදී, රුහුණේ ගැටුම තුල නිමග්නව සිටි රුක්ක හට උපකාර වනු වස් භූත නම් තවද සෙන්පතියෙකු පිටත් කර එවුමට  පරාක්‍රමබාහු යුහුසුළු විය. චූලවංශය විස්තර කරනුයේ භූතගේ හමුදාවේ සොල්දාදුවෝ ඊතල වලින් ආරක්ෂා වීම සඳහා "මි හරක්  හමින් තැනුනු  අංගරකාවන්" පැලඳ සිටි බවයි. ආධාර පිණිස අමතර බලකායක් පැමිණි නමුදු රක්ඛ සහ භූතා ක්ෂය වන යුද්ධයකට ඇලී සිටින බව පෙනී ගියේය. එය පරාක්‍රමබාහු සිහසුන ලබා ගැනීමට කළ යුද්ධය මෙන් නොවීය. ස්ථිර වශයෙන් සිදු වූ දෙයක් නම් සමකාලීන කැරැල්ලක් උතුරේ ඇති වීමයි.  තුන් මසක් පැවති ඒ සටන අන්තිමට දික් වැව ආසන්න ස්ථානයකදී කෙරුණු සටනකින් පසු අවසාන විය. රුහුණේ පැවති කැරැල්ලේ මුල් අවධියේදීත් එකම ප්‍රධාන ජයග්‍රහණ වූයේ 1157 දී බුදුන්ගේ ධාතු අත් පත් කර ගැනීමයි.

අවසානයේ තත්වය වෙනස් තත්වයකට පත් වූයේ රුහුණට අමතර භට කණ්ඩායම් පැමිණි විටදීය. ඒ 1158 දී විය හැකිය. එම භට හමුදා පැමිණියේ සබරගමුව හරහා සහ බටහිර වෙරළ පැත්තෙනි. මහගම යටත් කර ගත් අතර සුගලා දේවිය අත්අඩංගුවට ගනු ලැබුවාය. ඉන් පසු පරාක්‍රමබාහුගේ හමුදාව ප්‍රභූවරුන් සහ රුහුණු වැසියන් මරා දැම්මේය. මෙයට පරාක්‍රමබාහුගේ අනුමැතිය ලැබෙන්නට ඇත. "දඬුවම් ලැබිය යුතු සතුරන්ට දැඩි දඬුවම් දෙනු ලැබීය. ගම්වල, වෙළඳපල නගරවල, පුවරු සිටුවා ඒ මත සියගණනක් මිනිසුන් උල තබන ලදහ. තවත් බොහෝ සතුරන් එල්ලා මරන ලදහ" කරුණු මෙසේ වූ නිසා නිරන්තරව පැවතුණු වෛරය හා  ද්වේශය හේතුවෙන් රජු වෙහෙසට පත් විය. කැරුල්ල අති දරුණු ලෙස මැඩ පැවැත්වීම නිසා (1160 හට ගත් සුළු කැරුල්ලක් හැරුණු විට) රජුගේ පාලන කාලය මුළුල්ලේම රුහුණ සාමකාමීව පැවතුනේය. සුගලා දේවියගේ ඉරණම කුමක් වී දැයි යන්න වාර්තා නොවේ. පරාක්‍රමබාහුගේ කාලයේ පැනනැගුණු අනිත් එකම කැරැල්ල හටගත්තේ වර්තමාන මාන්තොට ප්‍රදේශයේදීය එය 1168-1164 කාලයේ පැවතුණේය.

 බාගන්සමග යුද්ධය, 1164–1165

බගන් රාජ්‍යය නැතහොත් වර්තමාන මියන්මාර් රාජ්‍යයත් ශ්‍රී ලංකාවත් අතර වෙළඳ කටයුතු සහ දෙරටටම පොදු ආගම වූ ථෙරවාද බුදු දහම හේතු කො‍ටගෙන ඉතා මිත්‍රශීලී සම්බන්ධතාවයක් දිගු කලක් පුරා පැවැත්තේය. 9 වෙනි ශත වර්ෂයේදී බගන් රාජ්‍යය බලවත් රාජ්‍යයක් ලෙස මතු වුණු අතර 11 වැනි ශත වර්ෂය වන විට එහි අගනුවර වූ අරිමද්ධනපුර බෞද්ධ ධර්මය ඉගැන්වීමේ මධ්‍යස්ථානයක් විය.	එහෙත් අලෝංග් සිථු ගේ මුණුබුරු නරතු (1160 - 1165) බලයට පත් වූ විගස තත්වය පුදුමාකාර ලෙස වෙනස් විය. මුලින්ම ඔහු පෙර පටන් ශ්‍රී ලංකාවේ රජු සමග පවත්වාගෙන පැමිණි දූත මෙහෙවර නවතා දැමුවේය. එපමණක් නොව ඔහු පිටරටවලට අලි ඇතුන් විකිණීම ද තහනම් කරමින් නියෝග පැනවීය. එමෙන්ම ඔහුට තෑගි ගෙන ආ විදේශ නැව්වලට අලියෙකු තෑගි කිරීමේ බොහෝ පැරණි සිරිත ද අහෝසි කළේය.පසු කාලයක ඔහු  ශ්‍රී ලංකාවේ දූතයන් සිරගතකර වදහිංසා පමුණුවා තිබුණේය. එපමණක් නොව ඔවුන් සතු මිළ මුදල්, දේපළ, ඔවුන්ගේ අලි ඇතුන්ද පැහැර ගෙන නාවික යාත්‍රා රාජ සන්තක කර තිබුණේය. පසුව ඔවුනට නිවේදනයක් නිකුත් කරමින් දන්වා සිටියේ:

මෙය විශේෂයෙන් ශ්‍රී ලාංකික වෙළඳුන්ට පමණක් එරෙහිව ගත් පියවරක් ද නැතහොත් බර්ගන් දේශ සිමා වැනසීමේදී ගත් පොදු තීරණයක්දැයි යන්න ගැන කීමට පැහැදිළි සාක්ෂි නැත. හේතුව කුමක් වුවද එයින් පරාක්‍රමබාහු රජු අතිශයින් කෝප විය. පල්ලවවන්ක නම් ස්ථානයේදී  එක් රැස් කොට ඔහු බගන් කරා අති දරුණු හමුදාවක් පිටත් කර හැ‍රියේය. මෙම හමුදාවේ ප්‍රමාණය හරිහැටි නොදනී. එහෙත් වාර්තා වන අන්දමට එම හමුදාවට වර්ෂයකට සෑහෙන ධාන්‍ය, විශේෂයෙන් නවීකරණය කරන ලද ඊතල, සහ ශ්‍රී ලංකාවේ අති දරුණු යුධ ඇතුන් ඇතුළත් වී තිබුණි. මෙම යුධ චාරිකාවේදී එක් යාත්‍රාවක් ගිලී යාම, තවත් යාත්‍රා කීපයක් විනාශ වීම වැනි පසු බෑම් කීපයක් සිදු වුවද එම හමුදාව බැගෝ නදී ඉවුරේ පිහිටි කුසුමිය නගරයට (වර්තමාන පැතේන්) ළඟා වී එය අත්පත් කර ගත්හ. ඉන් පසුව අරිමද්ධනපුර ඇතුළු තවත් නගර කීපයක්ද අල්ලා ගෙන නරතු මරා දමා නැවතත් දෙරට අතර සබඳතා යහපත් තත්වයකට ගෙනාවේය.

මෙම බගන් ආක්‍රමණය පිළිබඳ විස්තරය සමහර විට අතිශයෝක්තියක් වන්න‍ට පුළුවන. විශේෂයෙන් බුරුම වංශකථාවල මෙබඳු මහා ආක්‍රමණයක් ගැන විස්තර සඳහන් නොවේ. එසේ වුවත් කිසියම් ආකාරයක ආක්‍රමණයක් තිබුණු බවත් එය සාර්ථක වූ බවටත් තොරතුරු තිබේ. ශ්‍රී ලංකා ආක්‍රමණයත්, නරතු රජු සිහසුනෙන් පහ කිරිමත් පිළිබඳ කථාව මියන්මාරයේ ද ප්‍රචලිතය. තවත් තොරතුරු අනුව සමකාලීන ලේඛණයක් වූ දෙවනගල සෙල් ලිපියේ කිත්තිනගරගිරි නම් සෙනෙවියාට ගම්වර පවරා දුන් බවක් කියැවේ. එම සෙනෙවියා  යුද්ධයේදී නායකත්වය දැරීම උදෙසා එම ගම්වර තෑගි කළ බව සඳහන් වන අතර, රාමඤ්ඤ දේශය ගැනත් භූවන දත්ත නම් රජෙකු ගැනත් සඳහන් වේ. මේ භූවන දත්ත යන නම 'නරතු' යන්නෙහි සිංහල ස්වරූපය විය හැකිය.

 පාණ්ඩ්‍ය යුද්ධය, 1167–1183

 මරණය හා දායාදය

චූලවංශය පවසන්නේ, පරාක්‍රමබාහු රජතුමා  " වසර තිස්තුනක් පුරා රාජ්‍යය කලේය", සහ එතුමා පොළොන්නරුවෙහිදී මිය ගි‍ය බව පමණි. එතුමා විසින් කාලිංගයෙහි අගනගරය වූ සිංහපුර වෙතින් මෙරටට ගෙන්වා ගෙන ඇති හා ඔහුගේ "සොහොයුරියගේ පුත්‍රයා" ලෙසින් හැඳින්වුනු විජයබාහු, ඔහුගේ අනුප්‍රාප්තිකයා විය. රුහුණෙහි මානාභරණ හට සරණපාවා දී තිබුණු පරාක්‍රමබාහුගේ සොහොයුරියන් වන ප්‍රභාවතීගේ හෝ මිත්තාගේ හෝ පුත්‍රයා වීමට විජයබාහු හට කිසිසේත් ඉඩක් නොමැත්තේ,  එවිට කාලිංගයෙන් ඔහු කැඳවා ගැනුම පැහැදිලි කල නොහැකි වීම නිසාය. ගජබාහු සහ රජුගේ අනෙකුත් නම් කරන ලද සෙහොයුරිය වන භද්දාවතී  ගේ ප්‍රත්‍රයා වීමටද ඔහුට ඉඩක් නොමැත්තේ, ඔහුට වඩා ආයුෂ සහිතවූ පුතුන් ගජබාහු හට නොසිටිය බව චූල වංශය විසින් පැහැදිලි ලෙසින් දක්වා ඇති බැවිනි. මේ අනුව උපග්‍රහණය කල යුතුව ඇත්තේ විජයබාහු යනු කාලිංග රජෙකුට සරණ පාවා දී තිබුනු රජුගේ අඥාත සතරවැනි සෙහොයුරියක ගේ පුත්‍රයා බවය. රජුගේ භූමදාන ස්ථානය නොදනී.අ0ගම් සටන් මධ්‍යස්ථාන පවා පවත්වාගෙන යාම මෙතුමා අතින් සිදුවූ වැදගත් මෙහෙයකි.

 මෙයද බලන්න
 මහාවංශය
 සිංහලේ රාජාවලිය
 ශ්‍රී ලංකාවෙහි ඉතිහාසය
 පුරාතන ශ්‍රී ලංකාවෙහි වාස්තු විද්‍යාව

 සටහන්
මෙම ලිපියෙහි අඩංගු බොහෝ කරුණු උකහා ගන්නා ලද්දේ විල්හෙල්ම් ගෙයිගර් ගේ  චූල වංශය පරිවර්තනයට ඔහු විසින් සපයා තිබූ මහත්වූ අධෝ සටහන් ඇසුරෙනි.

 ආශ්‍රිත
 Bell, H.C.P., Report on the Kagella District in the Province of Sabaraganuwa, Colombo 1892, in Archeological Survey of Ceylon XIX Codrington, H.W., A Short History of Ceylon, Macmillan & Co., London 1926. Retrieved 7 December 2006.
 Geiger, W., The Culavamsa: Being the More Recent Part of the Mahavamsa, trans. C. Mabel Rickmers, Pali Text Society, London 1929

 Muller, E.B., Ancient Inscriptions in Ceylon, Trubner & Co., London 1883
 Parker, H., Ancient Ceylon: An Account of the Aborigines and of Part of the Early Civilisation , Luzac, London 1909. Retrieved 7 December 2006.

 තවදුරටත් කියවීමට
 මිටන්, ජී.ඊ., ද ලොස්ට් සිටීස් ඔෆ් සිලෝන්, ජේ.මරේ, ලන්ඩනය1916
 පෙරේරා, එල්.එච්.එච්., ඇඩිෂනල් චැප්ටර්ස් ටු එච්.ඩබ්. කොරිංටන්ස්  අ ෂෝර්ට් හිස්ට්‍රි ඔෆ් සිලෝන්'', මැක්මිලන්, ලන්ඩනය1952.

බාහිර සබැඳි
 An extensive online resource on Sri Lankan history, containing the Mahavamsa, Culavamsa, and numerous historical works.
 A site on the now-lost cities of Ruhuna.
 A site about the Bagan Kingdom.
 The Culavamsa: Being the More Recent Part of the Mahavamsa, W. Geiger

චරිත කතා
ශ්‍රී ලංකාවේ ඉතිහාසය
ශ්‍රී ලාංකික ජනයා
පොළොන්නරුව රාජධානිය
1123 උපත්
1186 මරණ
ශ්‍රී ලංකාවේ රජවරු

පළමුවන පරාක්‍රමබාහු රජ


Kabaceviz, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Köy 2006 yılında Samsunun Çarşamba ilçesine bağlanmıştır.

Coğrafya
Samsun iline 39 km, Tekkeköy ilçesine 25 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Kabaceviz Dernek

Çarşamba'nın mahalleleri

Kabaceviz, Çarşamba


Ras al-Khaimah er eitt af þeim sjö furstadæmum sem mynda Sameinuðu arabísku furstadæmin.

Furstadæmið ber sama nafn og höfuðstaðurinn, bærinn Ras al-Khaimah. Landsvæði furstadæmisins er ósamfellt og samanstendur af tveimur svæðum, annarsvegar norður-hluta þar sem höfuðstaðurinn er og raunar flestir bæjir dæmisins, og hinsvegar af strandlausum syðri hluta með minni bæjum.

Furstadæminu er stýrt sem einveldi af emírnum sheik Saud bin Saqr al-Qasimi.

Til ársins 1971 var Ras al Khaimah breskt verndarsvæði. Árið 1972 gekk Ras al-Khaimah í SAF.

Sameinuðu arabísku furstadæmin

Ras al-Kaíma


Ralph Duren "Ralphie" May (17. februar 1972 – 6. oktober 2017) var en amerikansk standupkomiker og filmskuespiller.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra USA

Ralphie May


Çıtak, Balıkesir ilinin Bigadiç ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı yolların ilçemizin Bozbük mahallesi ile Meyvalı köyleri yollarının ve su yataklarının yani derelerin köy sınırları içerisinde birleşmesiyle önce Çatal ismi konmak istenmiştir.Daha sonra Çatak denilmiş hala dilde dolaşan ismi olup geçmiş yıllarda nüfus dairesinde yapılan bir yanlışlık sonucu resmi kayıtlarda Çıtak olarak değişmiş ve öyle devam etmektedir.

Coğrafya
Balıkesir il merkezine 95 km, Bigadiç ilçesine 57 km uzaklıktadır.

Nüfus

Bigadiç'in mahalleleri

Çıtak, Bigadiç


The Hexateuch ("six scrolls") is the first six books of the Hebrew Bible:  the Torah (Pentateuch) and the book of Joshua.

Overview
The term Hexateuch came into scholarly use from the 1870s onwards mainly as the result of work carried out by Abraham Kuenen and Julius Wellhausen. Following the work of Eichhorn, de Wette, Graf, Kuenen, Nöldeke, Colenso and others, in his Prolegomena zur Geschichte Israels Wellhausen proposed that Joshua represented part of the northern Yahwist source (c 950 BC), detached from  JE document by the Deuteronomist (c 650–621) and incorporated into the Deuteronomic history, with the books of Judges, Kings, and Samuel.

Reasons for this unity, in addition to the presumed presence of the other documentary traditions, are taken from comparisons of the thematic concerns that underlie the narrative surface of the texts. For instance, the Book of Joshua stresses the continuity of leadership from Moses to Joshua. Furthermore the theme of Joshua, the fulfillment of God's promise to lead the Israelites to the Promised Land, complements the thematic material of the Pentateuch, which had ended with the Israelites on the border of the Promised Land ready to enter.

The thesis that Joshua completes the Torah in a Hexateuch may be contrasted with the view of scholars following the older rabbinic tradition, as expressed by the compilers of the Jewish Encyclopedia (compiled between 1901 and 1906), that the Pentateuch is a complete work in itself. The thesis may also be contrasted with the view put forward by Eduard Meyer (1855–1930) that there never was any Hexateuch per se, but that the Law, Joshua, Judges, Samuel, and Kings once formed one great historic work.

See also
Pentateuch
Heptateuch: the Hexateuch, plus the Book of Judges
Octateuch: including the Book of Ruth
Documentary hypothesis
Martin Noth
Old English Hexateuch
Sixth and Seventh Books of Moses

References

External links
Prolegomena zur Geschichte Israels (1878; 1882) Prolegomena to the History Of Israel. With a reprint of the article Israel from the Encyclopædia Britannica. By Julius Wellhausen, Professor of Oriental Languages in the University of Marburg.  Translated from the German, under the author's supervision, by J Sutherland Black, MA, and Allan Menzies, BD (1885). With a preface By Prof. W Robertson Smith. At Project Gutenberg.

1870s neologisms
Biblical criticism
Hebrew Bible studies

Hexateuch


An Schizostachyum jaculans in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Eric Holttum. An Schizostachyum jaculans in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schizostachyum

Schizostachyum jaculans