සිදුවීම්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 474 – සෙනෝ (Zeno), බයිසැන්තියානු අධිරාජ්‍යයේ සම-අධිරාජයා ලෙස කිරුළු පළඳයි.
 1003 - පෝලන්තයේ නිර්භීත බොලෙස්ලාව් I ගේ සන්නද්ධ සහාය ඇතිව බොලෙස්ලාව් III නැවත අධිකාරියට පත් කරන ලදී.
 1098 - ටැරන්ටෝහි බොහෙමන්ඩ්ගේ නායකත්වය යටතේ පළමු කුරුස යුද්ධයේ හමුදාව අන්තියෝකිය වටලෑමේදී ඇලෙප්පෝහි සෙල්ජුක් එමීර් රිඩ්වාන්ට එරෙහිව සටනක් ජයග්‍රහණය කළේය.
 1539 – පළමු වාර්තාගත තරඟය රූඩී ලෙස හඳුන්වන චෙස්ටර් තුරඟ තරඟ පිටියේ පවත්වන ලදී.
 1555 – ග්ලූස්ටර් හි බිෂොප් ජෝන් හූපර්ව කණුවක පුළුස්සා දමනු ලැබීය.

ක්‍රි.ව. 1601 - 1900

 1621 - XV වන ග්‍රෙගරි, පාප් වහන්සේ තනතුරට පත් විය.
 1654 - ඇන්ග්ලෝ-ස්පාඤ්ඤ යුද්ධයේදී ෆෝට් රොචර් (Fort Rocher) අල්ලා ගැනීම සිදු විය.
 1775 - ඇමරිකානු විප්ලවවාදී යුද්ධය: බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුව මැසචුසෙට්ස් කැරැල්ලක් ප්‍රකාශ කළේය.
 1778 - රෝඩ් අයිලන්ඩ්, සම්මේලන වගන්ති අනුමත කළ සිව්වන එක්සත් ජනපද ප්‍රාන්තය බවට පත් විය.
 1788 - හැබ්ස්බර්ග් අධිරාජ්‍යය රුසියානු කඳවුරේ රුසෝ-තුර්කි යුද්ධයට සම්බන්ධ විය.
 1822 - හයිටිය හිස්පැනියෝලා දූපතේ අනෙක් පැත්තේ අලුතින් පිහිටුවන ලද ඩොමිනිකන් ජනරජයට පහර දුන්නේය.
 1825 - 1824 එක්සත් ජනපද ජනාධිපතිවරනයේදී කිසිදු අපේක්ෂකයෙකුට බහුතර මැතිවරණ ඡන්ද ප්‍රමාණයක් නොලැබීමෙන් පසුව, එක්සත් ජනපද නියෝජිත මන්ත්‍රී මණ්ඩලය හදිසි මැතිවරණයකදී එක්සත් ජනපදයේ හයවන ජනාධිපතිවරයා ලෙස ජෝන් ක්වින්සි ඇඩම්ස් තෝරා පත් කර ගත්තේය.
 1849 - නව රෝම ජනරජය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.
 1861 - ඇමරිකානු සිවිල් යුද්ධය: ජෙෆර්සන් ඩේවිස් ඇලබාමා හි මොන්ට්ගොමරි හිදි ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ කොන්ෆෙඩරේට් ප්‍රාන්තවල තාවකාලික සභාපති ලෙස තේරී පත් විය.
 1870 - එක්සත් ජනපද කාලගුණ කාර්යාංශය පිහිටුවීමේ කොන්ග්‍රසයේ ඒකාබද්ධ යෝජනාවකට එක්සත් ජනපද ජනාධිපති යුලිසෙස් එස්. ග්‍රාන්ට් අත්සන් කළේය.
 1889 - එක්සත් ජනපද ජනාධිපති ග්‍රෝවර් ක්ලීව්ලන්ඩ් එක්සත් ජනපද කෘෂිකර්ම දෙපාර්තමේන්තුව කැබිනට් මට්ටමේ නියෝජිතායතනයක් දක්වා උසස් කිරීමේ පනතකට අත්සන් කළේය.
 1893 - වර්ඩිගේ අවසාන ඔපෙරාව, එය ෆෝල්ස්ටාෆ් මිලාන්හි ලා ස්කලා හි මංගල දර්ශනය විය.
 1895 - විලියම් ජී. මෝගන් විසින් මින්ටොනෙට් නමින් ක්‍රීඩාවක් නිර්මාණය කරන ලද අතර එය ඉක්මනින්ම වොලිබෝල් ලෙස හැඳින්වේ.
 1900 - ඩේවිස් කුසලාන තරඟය ස්ථාපිත කරන ලදී.

ක්‍රි.ව. 1901 සිට

 1904 - රුසෝ-ජපන් යුද්ධය: පෝර්ට් ආතර් සටන අවසන් විය.
 1907 - මඩ මාර්තු යනු ජාතික කාන්තා ඡන්ද අයිතිය සමිති (NUWSS) විසින් සංවිධානය කරන ලද පළමු විශාල පෙරහැරයි.
 1913 - ඇමරිකාවේ නැඟෙනහිර මුහුදු තීරයේ බොහෝ ප්‍රදේශ හරහා උල්කාපාත සමූහයක් දෘශ්‍යමාන වන අතර, ප්‍රභවය පෘථිවියේ කුඩා, කෙටිකාලීන ස්වභාවික චන්ද්‍රිකාවක් බව තාරකා විද්‍යාඥයින් නිගමනය කළේය.
 1920 - ස්වල්බාඩ් ගිවිසුමේ නියමයන් යටතේ, ජාත්‍යන්තර රාජ්‍ය තාන්ත්‍රිකත්වය ආක්ටික් දූපත් සමූහය මත නෝර්වීජියානු ස්වෛරීභාවය පිළිගෙන එය හමුදාකරණය නොකළ ලෙස නම් කරයි.
 1922 - බ්‍රසීලය, බර්න් සම්මුති ප්‍රකාශන හිමිකම් ගිවිසුමේ සාමාජිකයෙකු බවට පත් විය.
 1929 - වියට්නාම් ජාතිකවාදී පක්ෂය හි සාමාජිකයින් ප්‍රංශ යටත් විජිත බලධාරීන් විසින් මර්දනයක් ඇති කරමින් ඝාතනය කළහ.
 1932 - ජාතික ජනමත විචාරණයකින් පසු ෆින්ලන්තයේ තහනම් නීතිය අහෝසි කරන ලද අතර එහිදී 70% ක් නීතිය අවලංගු කිරීමට ඡන්දය දුන්හ.
 1934 - ග්‍රීසිය, රුමේනියාව, යුගෝස්ලාවියාව සහ තුර්කිය අතර බෝල්කන් එන්ටෙන්ටේ පිහිටුවන ලදී.
 1941 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: ජෙනෝවා වෙත බෝම්බ හෙලීම: ඉතාලියේ ජෙනෝවා හි සැන් ලොරෙන්සෝ ආසන දෙව්මැදුර පුපුරුවා හැරීමට අපොහොසත් වූ බෝම්බයකට ගොදුරු විය.
 1942 - බලශක්ති සම්පත් සංරක්ෂණය කිරීම සඳහා යුධ කාලීන පියවරක් ලෙස එක්සත් ජනපදයේ වසර පුරා දිවා ආලෝකය ඉතිරි කිරීමේ කාලය (යුද කාලය) නැවත ස්ථාපිත කරන ලදී.
 1943 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: පැසිෆික් යුද්ධය: ග්වාඩල්කැනල් සටන අවසන් කරමින් ඉම්පීරියල් ජපානය සිය ඉතිරි හමුදා දිවයිනෙන් ඉවත් කිරීමෙන් පසු මිත්‍ර බලධාරීන් ග්වාඩල්කැනල් ආරක්ෂිත යැයි ප්‍රකාශ කළේය.
 1945 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: අත්ලාන්තික් සාගරයේ සටන: HMS Venturer U-864 නෝර්වේහි ෆෙඩ්ජේ වෙරළට ඔබ්බෙන්, සබ්මැරීනයෙන් සබ්මැරීනයට සටන් කිරීමේ දුර්ලභ අවස්ථාවකින් ගිල්වා දමන ලදී.
 1945 - දෙවන ලෝක සංග්‍රාමය: මිත්‍ර පාක්ෂික ගුවන් යානා බලකායක් නෝර්වේ හි ෆෝර්ඩෙෆ්ජෝර්ඩන් හි ජර්මානු විනාශකාරී නෞකාවකට අසාර්ථක ප්‍රහාරයක් එල්ල කළේය.
 1950 - දෙවන රතු බිය: එක්සත් ජනපද සෙනෙට් සභික ජෝසප් මැකාති එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය දෙපාර්තමේන්තුව කොමියුනිස්ට්වාදීන්ගෙන් පිරී ඇති බවට චෝදනා කළේය.
 1951 - කොරියානු යුද්ධය: දකුණු කොරියානු හමුදාවේ 11 වන සේනාංකයේ බලඇණියක් ලෙස දෙදින භූචැං සංහාරය ආරම්භ වූයේ දකුණු කොරියාවේ දකුණු ග්යොංසාං දිස්ත්‍රික්කයේ භූචැං හි නිරායුධ පුරවැසියන් 719 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීමෙනි.
 1959 - පළමු අන්තර් මහද්වීපික බැලස්ටික් මිසයිලය වන R-7 Semyorka, සෝවියට් රුසියාවේ ප්ලෙසෙට්ස්ක් හි ක්‍රියාත්මක විය.
 1964 - බීට්ල්ස් ඔවුන්ගේ ප්‍රථම දර්ශනය එඩ් සුලිවන් සංදර්ශනය, එක්සත් ජනපදය පුරා මිලියන 73ක ප්‍රේක්ෂක සංඛ්‍යාවක වාර්තාගත ප්‍රේක්ෂක පිරිසක් ඉදිරියේ රඟ දැක්වීය.
 1965 - වියට්නාම් යුද්ධය: එක්සත් ජනපද මැරීන් බළකාය MIM-23 Hawk මිසයිල බලඇණියක් දකුණු වියට්නාමයට යවන ලදී, නිල උපදේශන හෝ පුහුණු මෙහෙයුමකින් තොරව රට තුළ සිටින පළමු ඇමරිකානු හමුදා බලඇණිය විය.
 1971 - සිල්මාර් භූමිකම්පාව රික්ටර් මාපාංක 6.5-6.7 උපරිම තීව්‍රතාවයකින් ග්‍රේටර් ලොස් ඇන්ජලීස් ප්‍රදේශයේ සිදුවූ අතර 64 ක් මිය ගොස් 2,000 කට තුවාල සිදුවිය.
 1971 - සැචෙල් පේජ් ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ බේස්බෝල් හෝල් ඔෆ් ෆේම් වෙත ඡන්දය දුන් පළමු නීග්‍රෝ ලීග් ක්‍රීඩකයා බවට පත්විය.
 1971 - ඇපලෝ වැඩසටහන: තුන්වන මිනිසුන් සහිත සඳ ගොඩබෑමෙන් පසු ඇපලෝ 14 නැවත පෘථිවියට පැමිණේ.
 1975 - සෝයූස් 17 සෝවියට් අභ්‍යවකාශ යානය නැවත පෘථිවියට පැමිණීම.
 1976 - Aeroflot Flight 3739, ටුපොලෙව් Tu-104, ඉර්කුට්ස්ක් ගුවන් තොටුපලෙන් ගුවන්ගත වීමේදී කඩා වැටී 24 දෙනෙකු මිය ගියේය.
 1978 - බඩ් සමාගම පෙන්සිල්වේනියාවේ ෆිලඩෙල්ෆියා හි ප්‍රථම SPV-2000 ස්වයංක්‍රීය දුම්රිය රථය එළිදක්වන ලදී.
 1982 - ජපන් එයාර් ලයින්ස් ගුවන් යානය 350 හි ගුවන් නියමුවා සමූහ මිනීමැරුම්-සියදිවි නසා ගැනීමට තැත් කිරීමේදී හනේඩා ගුවන් තොටුපළ අසලදී කඩා වැටීමෙන් යානයේ සිටි 174 දෙනාගෙන් 24 දෙනෙකු මිය ගියේය.
 1986 - හැලීගේ වල්ගා තරුව අවසන් වරට අභ්‍යන්තර සෞරග්‍රහ මණ්ඩලයේ දර්ශනය විය.
 1991 - සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැරීම: ලිතුවේනියාවේ ඡන්දදායකයින් සෝවියට් සංගමයෙන් නිදහස සඳහා ඡන්දය දෙයි.
 1996 - තාවකාලික අයර්ලන්ත රිපබ්ලිකන් හමුදාව එහි මාස 18ක සටන් විරාමය අවසන් බව ප්‍රකාශ කළ අතර ලන්ඩනයේ කැනරි වෝෆ් හි විශාල බෝම්බයක් පුපුරුවා හැරීමෙන් පුද්ගලයින් දෙදෙනෙකු මිය ගියේය.
 1996 - සිගර්ඩ් හොෆ්මන්, වික්ටර් නිනොව් සහ වෙනත් අය විසින් කොපර්නිසියම් සොයා ගන්නා ලදී.
 2001 - එහිමි මරු සහ යූඑස්එස් ග්‍රීන්විල් පර්ල් වරායේදී ගැටුනු අතර, ජපාන ධීවර උසස් පාසල් පුහුණු නෞකාවක් වන හිමි මරු හි සිටි තිස්පස් දෙනාගෙන් නව දෙනෙක් මිය ගියේය.
 2016 - බැවේරියා ප්‍රාන්තයේ ජර්මානු නගරයක් වන බෑඩ් එයිබ්ලිං (Bad Aibling) හි මගී දුම්රිය දෙකක් එකිනෙක ගැටීම. පුද්ගලයන් 12 දෙනෙකු මිය ගොස් තවත් 85 දෙනෙකු තුවාල ලබා ඇත.
 2018 - ශීත ඍතු ඔලිම්පික්: සමාරම්භක උත්සවය දකුණු කොරියාවේ පියොංචැං ප්‍රාන්තයේ සිදු කෙරේ.
 2020 - කෙටි දේශපාලන අර්බුදයක් ඇති කරමින් වඩා හොඳ රජයේ ආරක්ෂක සැලැස්මක් සඳහා අනුමැතිය සඳහා තල්ලු කිරීමට සහාය වීම සඳහා සැල්වදෝර් ජනාධිපති නයිබ් බුකෙලේ හමුදා සොල්දාදුවන් ව්‍යවස්ථාදායක සභාවට ඇතුළු කර ඇත.
 2021 - ඩොනල්ඩ් ට්‍රම්ප්ගේ දෙවන දෝෂාභියෝග නඩු විභාගය ආරම්භ විය.

උපත්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 1060 – II වන හොනොරියස්, කතෝලික පල්ලියේ පාප් (වි. 1130)
 1274 - ටූලූස් හි ලුවී, ප්‍රංශ බිෂොප් (වි. 1297)
 1313 - පෘතුගාලයේ මාරියා, කැස්ටිලයේ රැජින (වි. 1357)
 1344 - III වන මීන්හාර්ඩ්, count of Tyrol (වි. 1363)
 1441 - අලි-ෂිර් නවායි, තුර්කි කවියෙක්, වාග් විද්‍යාඥයෙක් සහ චිත්‍ර ශිල්පියෙක් (වි. 1501)
 1533 - ෂිමාසු යොෂිහිසා, ජපන් ඩයිමියෝ (වි. 1611)
 1579 - ජොහැන්නස් මුර්සියස්, ලන්දේසි සම්භාව්‍ය විශාරද (වි. 1639)

ක්‍රි.ව. 1601 - 1900

 1651 – ප්‍රොකොපියෝ කට්ටෝ, ප්‍රංශ ව්‍යවසායකයා (වි. 1727)
 1666 - ජෝර්ජ් හැමිල්ටන්, ඕක්නි හි 1වන අර්ල්, ස්කොට්ලන්ත ෆීල්ඩ් මාෂල් (වි. 1737)
 1711 - Luis Vicente de Velasco e Isla, ස්පාඤ්ඤ නාවිකයා සහ අණ දෙන නිලධාරියා (වි. 1762)
 1737 - තෝමස් පේන්, ඉංග්‍රීසි-ඇමරිකානු දාර්ශනිකයෙක්, කතුවරයෙක් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙක් (වි. 1809)
 1741 - හෙන්රි-ජෝසෆ් රිගල්, ජර්මානු-ප්‍රංශ නිර්මාපකයෙකු (වි. 1799)
 1748 - ශ්‍රීමත් ජෝන් ඩක්වර්ත්, 1 වන බැරොනෙට්, ඉංග්‍රීසි අද්මිරාල් සහ දේශපාලනඥයා, නිව්ෆවුන්ඩ්ලන්ඩ් හි කොමදෝරු ආණ්ඩුකාර (වි. 1817)
 1763 - I වන ලුවී, බේඩන්හි මහා ආදිපාදවරයා (වි. 1830)
 1769 - ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. කැම්බල්, ස්කොට්ලන්ත-ඇමරිකානු නීතිඥ සහ දේශපාලනඥයා, 5 වැනි එක්සත් ජනපද භාණ්ඩාගාරයේ ලේකම් (වි. 1848)
 1773 - විලියම් හෙන්රි හැරිසන්, ඇමරිකානු ජෙනරාල් සහ දේශපාලනඥයා, එක්සත් ජනපදයේ 9 වැනි ජනාධිපති (වි. 1841)
 1775 - ෆර්කාස් බොල්යායි, හංගේරියානු ගණිතඥයා සහ ශාස්ත්‍රීය (වි. 1856)
 1781 - ජොහාන් බැප්ටිස්ට් වොන් ස්පික්ස්, ජර්මානු ජීව විද්‍යාඥ සහ ගවේෂක (වි. 1826)
 1783 - වාසිලි ෂුකොව්ස්කි, රුසියානු කවියෙකු සහ පරිවර්තක (වි. 1852)
 1789 - ෆ්‍රාන්ස් සේවර් ගේබල්ස්බර්ගර්, ජර්මානු ඉංජිනේරු (වි. 1849)
 1800 - හයිරම් ස්මිත්, ඇමරිකානු ආගමික නායක (වි. 1844)
 1814 - සැමුවෙල් ජේ. ටිල්ඩන්, ඇමරිකානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා, නිව් යෝර්ක්හි 28 වැනි ආණ්ඩුකාර (වි. 1886)
 1815 - ෆෙඩරිකෝ ද මැඩ්‍රාසෝ, ස්පාඤ්ඤ චිත්‍ර ශිල්පියා (වි.1894)
 1834 - ෆීලික්ස් ඩාන්, ජර්මානු නීතීඥ, ඉතිහාසඥ සහ කර්තෘ (වි. 1912)
 1826 - කීලිකොලනි, හවායි රාජකීය සහ ආණ්ඩුකාර (වි. 1883)
 1837 - හොසේ බර්ගෝස්, පිලිපීන පූජක සහ විප්ලවවාදි (වි. 1872)
 1839 - සිලස් ඇඩම්ස්, ඇමරිකානු කර්නල්, නීතිඥ සහ දේශපාලනඥයා (වි. 1896)
 1846 - විල්හෙල්ම් මේබැක්, ජර්මානු ඉංජිනේරු සහ ව්‍යාපාරික (වි. 1929)
 1846 - විටේකර් රයිට්, ඉංග්‍රීසි ව්‍යාපාරික සහ මූල්‍යකරු (වි. 1904)
 1847 - හියු ප්‍රයිස් හියුස්, වේල්ස්-ඉංග්‍රීසි පූජකයා සහ දේවධර්මාචාර්ය (වි. 1902)
 1854 - ඇලේටා ජේකොබ්ස්, ලන්දේසි වෛද්‍යවරිය සහ ඡන්ද ක්‍රියාකාරිනිය (වි. 1929)
 1856 - හාරා ටකාෂි, ජපන් දේශපාලනඥයා, ජපානයේ 10 වැනි අගමැති (වි. 1921)
 1859 - අකියාමා යොෂිෆුරු, ජපන් ජෙනරාල් (වි. 1930)
 1863 - ඇන්තනි හෝප්, ඉංග්‍රීසි කර්තෘ සහ නාට්‍ය රචක (වි. 1933)
 1864 - මියිනා හර්මා, එස්තෝනියානු ඕර්ගනයිස්ට්, නිර්මාපකයෙකු සහ කොන්දොස්තර (වි. 1941)
 1865 - පැට්‍රික් කැම්බල් මහත්මිය, ඉංග්‍රීසි-ප්‍රංශ නිළිය (වි. 1940)
 1865 - එරික් වොන් ඩ්‍රිගල්ස්කි, ජර්මානු භූගෝල විද්‍යාඥ සහ භූ භෞතික විද්‍යාඥ (වි. 1949)
 1867 - නට්සුමේ සොසෙකි, ජපන් කතුවරයා සහ කවියා (වි. 1916)
 1871 - හොවාර්ඩ් ටේලර් රිකට්ස්, ඇමරිකානු රෝග විද්‍යාඥ සහ වෛද්‍ය (වි. 1910)
 1874 - ඇමී ලොවෙල්, ඇමරිකානු කවියෙක්, විචාරකයෙක් සහ අධ්‍යාපනඥයෙක් (වි. 1925)
 1876 - ආතර් එඩ්වඩ් මුවර්, නවසීලන්ත-ඕස්ට්‍රේලියානු දේශපාලනඥයා, ක්වීන්ස්ලන්තයේ 23 වැනි අගමැති (වි. 1963)
 1878 - ජැක් කිර්වාන්, අයර්ලන්ත ජාත්‍යන්තර පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (වි. 1959)
 1880 – ලිපොට් ෆෙජර්, හංගේරියානු ගණිතඥයෙක් සහ ශාස්ත්‍රීය (වි. 1959)
 1883 - ජූල්ස් බෙරී, ප්‍රංශ නළුවා සහ අධ්‍යක්ෂ (වි. 1951)
 1885 - ඇල්බන් බර්ග්, ඔස්ට්‍රියානු නිර්මාපකයෙකු සහ අධ්‍යාපනඥයා (වි. 1935)
 1885 - ක්ලැරන්ස් එච් හැරින්, ඇමරිකානු ඉතිහාසඥයා සහ කතුවරයා (වි. 1960)
 1889 - ලැරී සෙමන්, ඇමරිකානු නළුවා, නිෂ්පාදක, අධ්‍යක්ෂක සහ තිර රචක (වි. 1928)
 1891 - රොනල්ඩ් කොල්මන්, ඉංග්‍රීසි-ඇමරිකානු නළුවා (වි. 1958)
 1892 - පෙගී වුඩ්, ඇමරිකානු නිළිය (වි. 1978)
 1893 - ජෝර්ජියෝස් අතනාසියාඩිස්-නෝවාස්, ග්‍රීක නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා, ග්‍රීසියේ 163 වැනි අගමැති (වි. 1987)
 1895 - හර්මන් බ්‍රිල්, ජර්මානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා, 8 වැනි ඇමති-තුරිංගියාවේ ජනාධිපති (වි. 1959)
 1896 - ඇල්බර්ටෝ වර්ගාස්, පේරු-ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියා සහ චිත්‍ර ශිල්පියා (වි. 1982)
 1897 - චාල්ස් කිංස්ෆර්ඩ් ස්මිත්, ඕස්ට්‍රේලියානු නායකයා සහ ගුවන් නියමුවා (වි. 1935)
 1898 - ජුකිචි යාගි, ජපන් කවියෙකු සහ අධ්‍යාපනඥයා (වි. 1927)

ක්‍රි.ව. 1901 සිට

 1901 - බ්‍රයන් ඩොන්ලෙවි, ඇමරිකානු නළුවා (වි. 1972)
 1901 - ජේම්ස් මරේ, ඇමරිකානු නළුවා (වි. 1936)
 1905 - ඩේවිඩ් සිසිල්, එක්සෙටර් හි 6 වැනි මාර්ක්වෙස්, ඉංග්‍රීසි කඩුළු පැනීමේ ක්‍රීඩකයා සහ දේශපාලනඥයා (වි. 1981)
 1906 - ඇන්ඩ්‍රේ කොස්ටොලානි, හංගේරියානු-ප්‍රංශ ආර්ථික විද්‍යාඥ සහ මාධ්‍යවේදියෙකු (වි. 1999)
 1907 – Trường Chinh, වියට්නාම දේශපාලනඥයා, වියට්නාමයේ 4 වැනි ජනාධිපතිවරයා (වි. 1988)
 1907 - හැරල්ඩ් ස්කොට් මැක්ඩොනල්ඩ් කොක්සෙටර්, ඉංග්‍රීසි-කැනේඩියානු ගණිතඥ සහ ශාස්ත්‍රාලික (වි. 2003)
 1909 - මාජෝරි ඔගිල්වි ඇන්ඩර්සන්, ස්කොට්ලන්ත ඉතිහාසඥ (වි. 2002)
 1909 - හෙදර් ඒන්ජල්, ඉංග්‍රීසි-ඇමරිකානු නිළිය (වි. 1986)
 1909 - කාමන් මිරැන්ඩා, පෘතුගීසි-බ්‍රසීලියානු නිළිය, ගායිකාව සහ නර්තන ශිල්පිනිය (වි. 1955)
 1909 - ඩීන් රස්ක්, ඇමරිකානු කර්නල් සහ දේශපාලනඥයා, 54 වැනි එක්සත් ජනපද රාජ්‍ය ලේකම් (වි. 1994)
 1910 - ජැක් මොනොඩ්, ප්‍රංශ ජෛව රසායන විද්‍යාඥ සහ ජාන විද්‍යාඥ, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී (වි. 1976)
 1911 - විලියම් ඔර්ලන්ඩෝ ඩාර්බි, ඇමරිකානු ජෙනරාල් (වි. 1945)
 1911 - එසා පකරිනෙන්, ෆින්ලන්ත නළුවා සහ සංගීතඥ (වි. 1989)
 1912 – Futabayama Sadaji, ජපන් සුමෝ මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා (වි. 1968)
 1912 - ජිනෙට් ලෙක්ලර්ක්, ප්‍රංශ නිළිය (වි. 1992)
 1914 - අර්නස්ට් ටබ්, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක සහ ගිටාර් වාදක (වි. 1984)
 1916 - ටෙක්ස් හග්සන්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා (වි. 1993)
 1918 - ලොයිඩ් නොයෙල් ෆර්ගසන්, ඇමරිකානු රසායන විද්‍යාඥ (වි. 2011)
 1920 - ෆ්‍රෙඩ් ඇලන්, නවසීලන්ත රග්බි ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 2012)
 1920 - එන්රිකෝ ෂියාවෙට්ටි, ඉතාලි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා (වි. 1993)
 1922 - කැත්‍රින් ග්‍රේසන්, ඇමරිකානු නිළිය සහ සොප්‍රානෝ (වි. 2010)
 1922 - ජිම් ලේකර්, ඉංග්‍රීසි ජාත්‍යන්තර ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක; තරගයකදී වැඩිම කඩුලු දවා ගැනීමේ ලෝක වාර්තාවට හිමිකම් කීවේ (වි. 1986)
 1922 - C. P. ක්‍රිෂ්ණන් නායර්, ඉන්දියානු ව්‍යාපාරික, ලීලා මාලිගා, හෝටල් සහ නිවාඩු නිකේතන ආරම්භ කළේය (වි. 2014)
 1922 - රොබට් ඊ. ඔග්‍රන්, ඇමරිකානු සත්ව විද්‍යාඥ (වි. 2005)
 1923 - බ්‍රෙන්ඩන් බෙහාන්, අයර්ලන්ත කැරලිකරු, කවියෙක් සහ නාට්‍ය රචකයෙක් (වි. 1964)
 1923 - ටෝනි නේතන්, ඇමරිකානු ගුවන් විදුලි සත්කාරක, නිෂ්පාදක සහ දේශපාලනඥයා (වි. 2014)
 1925 - ජෝන් බී. කෝබ්, ඇමරිකානු දාර්ශනිකයා සහ දේවධර්මාචාර්ය
 1925 - බර්කාර්ඩ් හේම්, ජර්මානු භෞතික විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රීය (වි. 2001)
 1926 - ගැරට් ෆිට්ස් ජෙරල්ඩ්, අයර්ලන්ත නීතිඥ සහ දේශපාලනඥයා, අයර්ලන්තයේ 7 වැනි තාඕසීච් (වි. 2011)
 1927 - රිචඩ් ඒ ලෝන්ග්, ඇමරිකානු ඉතිහාසඥයා සහ කතුවරයා (වි. 2013)
 1928 - ෆ්‍රෑන්ක් ෆ්‍රැසෙටා, ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියෙක් සහ චිත්‍ර ශිල්පියෙක් (වි. 2010)
 1928 - රිනස් මයිකල්, ලන්දේසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 2005)
 1928 - රොජර් මඩ්, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියා (වි. 2021)
 1929 - ඒ ආර් අන්තුලයි, ඉන්දියානු සමාජ සේවක සහ දේශපාලනඥයා, මහාරාෂ්ට්‍ර ප්‍රාන්තයේ 8 වැනි මහ ඇමති (වි. 2014)
 1929 - ක්ලෙමන්ට් මීඩ්මෝර්, ඕස්ට්‍රේලියානු-ඇමරිකානු මූර්ති ශිල්පියා (වි. 2005)
 1930 - ගාර්නර් ටෙඩ් ආම්ස්ට්‍රෝං, ඇමරිකානු එවැන්ජලිස්ත සහ කර්තෘ (වි. 2003)
 1931 - තෝමස් බර්න්හාර්ඩ්, ඔස්ට්‍රියානු කතුවරයා, කවියෙකු සහ නාට්‍ය රචකයෙකු (වි. 1989)
 1931 - ජොසෙෆ් මැසොපුස්ට්, චෙක් පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (වි. 2015)
 1931 - රොබට් මොරිස්, ඇමරිකානු මූර්ති ශිල්පියා සහ චිත්‍ර ශිල්පියා (වි. 2018)
 1932 - Tatsuro Hirooka, ජපන් බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1932 - ගර්හාර්ඩ් රිච්ටර්, ජර්මානු චිත්‍ර ශිල්පියෙක් සහ ඡායාරූප ශිල්පියෙක්
 1935 - ලයනල් ෆැන්තෝර්ප්, ඉංග්‍රීසි-වේල්ස් පූජක, මාධ්‍යවේදියා සහ කතුවරයා
 1936 - කැලිස්ටස් එන්ඩ්ලෝව්, සිම්බාබ්වේ ශාස්ත්‍රීය සහ දේශපාලනඥයා (වි. 2019)
 1936 - ක්ලයිව් ස්විෆ්ට්, ඉංග්‍රීසි නළුවා සහ ගායක-ගීත රචක (වි. 2019)
 1937 - ක්ලීට් බෝයර්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩිකාව සහ කළමනාකරු (වි. 2007)
 1938 - රොන් ලෝගන්, ඩිස්නි නාට්‍ය නිෂ්පාදක සහ මහාචාර්ය
 1939 - මහාලා ඇන්ඩෲස්, බ්‍රිතාන්‍ය කශේරුකා පාෂාණ විද්‍යාඥ (වි. 1997)
 1939 - බැරී මෑන්, ඇමරිකානු පියානෝ වාදකයෙක්, ගීත රචකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක්
 1939 - ජැනට් සුස්මන්, දකුණු අප්‍රිකානු-බ්‍රිතාන්‍ය නිළිය සහ අධ්‍යක්ෂක
 1940 - බ්‍රයන් බෙනට්, ඉංග්‍රීසි බෙර වාදකයෙක් සහ ගීත රචකයෙක්
 1940 - ජේ. එම්. කොයිට්සි, දකුණු අප්‍රිකානු-ඕස්ට්‍රේලියානු නවකතාකරුවෙකු, රචනාකරුවෙකු සහ වාග් විද්‍යාඥයෙක්, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී
 1941 - කර්මිට් ගොස්නෙල්, ඇමරිකානු දාම ඝාතකයා
 1941 - ෂීලා කුහුල්, ඇමරිකානු නිළිය, නීතිඥ, සමලිංගික අයිතිවාසිකම් ක්‍රියාකාරික සහ දේශපාලනඥයා
 1942 - කැරොල් කිං, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක සහ පියානෝ වාදකයෙක්
 1943 - බාබරා ලුවිස්, ඇමරිකානු ආත්මය / R&B ගායිකාවක්-ගීත රචකයෙක්
 1943 - ජෝ පෙස්චි, ඇමරිකානු නළුවා
 1943 - ජෝසප් ස්ටිග්ලිට්ස්, ඇමරිකානු ආර්ථික විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රීය, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී
 1944 - ඩෙරින් හින්ච්, නවසීලන්ත-ඕස්ට්‍රේලියානු ගුවන් විදුලි සහ රූපවාහිනී සත්කාරක සහ දේශපාලනඥයා
 1944 - ඇලිස් වෝකර්, ඇමරිකානු නවකතාකරුවෙක්, කෙටිකතා රචකයෙක් සහ කවියෙක්
 1945 - මියා ෆාරෝ, ඇමරිකානු නිළියක්, ක්‍රියාකාරිකයෙක් සහ හිටපු විලාසිතා නිරූපිකාවක්
 1945 - යොෂිනෝරි ඔසුමි, ජපන් සෛල ජීව විද්‍යාඥ, 2016 කායික විද්‍යාව හෝ වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳ නොබෙල් ත්‍යාගලාභී
 1945 - කැරොල් වුඩ්, ඇමරිකානු ගණිතඥයෙක් සහ ශාස්ත්‍රාලිකයෙක්
 1946 - බොබ් ඊස්ට්වුඩ්, ඇමරිකානු ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1946 - වින්ස් පැප්පේ, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ ක්‍රීඩා නළුවා
 1946 - ජිම් වෙබ්, ඇමරිකානු කපිතාන් සහ දේශපාලනඥයා, නාවික හමුදාවේ 18 වැනි එක්සත් ජනපද ලේකම්
 1947 - කාර්ලා ඩෙල් පොන්ටේ, ස්විට්සර්ලන්ත නීතීඥ සහ රාජ්‍ය තාන්ත්‍රික නිලධාරිනිය
 1947 - ජෝ එලි, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචකයෙක් සහ ගිටාර් වාදකයෙක්
 1947 - මේජර් හැරිස්, ඇමරිකානු R&B ගායකයා (වි. 2012)
 1947 - ඇලෙක්සිස් ස්මිර්නොෆ්, කැනේඩියානු-ඇමරිකානු මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා සහ නළුවා (වි. 2019)
 1948 - ගයි ස්ටැන්ඩින්, ඉංග්‍රීසි ආර්ථික විද්‍යාඥයෙක් සහ ශාස්ත්‍රාලිකයෙක්
 1949 - බර්නාඩ් ගැලචර්, ස්කොට්ලන්ත ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා සහ මාධ්‍යවේදියා
 1949 - ජුඩිත් ලයිට්, ඇමරිකානු නිළිය
 1950 - රිචඩ් එෆ්. කොල්බර්න්, ඇමරිකානු සැරයන් සහ දේශපාලනඥයා
 1951 - ඩේවිඩ් පොමරන්ස්, ඇමරිකානු ගායකයෙක්, සංගීතඥයෙක් සහ නිර්මාපකයෙක්
 1952 - ඩැනී වයිට්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ ක්‍රීඩා ලෝලීයා
 1953 - සියරාන් හින්ඩ්ස්, අයර්ලන්ත නළුවා
 1953 - එසෙචිලේ රමින්, ඉතාලි මිෂනාරි පූජක (වි. 1985)
 1953 - ගේබ්‍රියෙල් රොටෙලෝ, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියා සහ කතුවරයා, OutWeek ආරම්භ කළේය
 1954 - ජෝ ඩෆි, ඇමරිකානු කතුවරයා
 1954 - ක්‍රිස් ගාඩ්නර්, ඇමරිකානු ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ දානපතියෙක්
 1954 - කෙවින් වෝර්වික්, ඉංග්‍රීසි සයිබර්නෙටික් විද්‍යාඥයෙක්
 1955 - ජෙරී බෙක්, ඇමරිකානු ඉතිහාසඥ සහ කතුවරයා
 1955 - ජිමී පර්සි, ඉංග්‍රීසි ගායක-ගීත රචක සහ නිෂ්පාදක
 1955 - චාල්ස් ෂෝනසි, ඉංග්‍රීසි නළුවා
 1956 - මූකී විල්සන්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩිකාව සහ පුහුණුකරු
 1957 - ටෙරී මැක් ඔලිෆ්, ඇමරිකානු ව්‍යාපාරික සහ දේශපාලනඥයා, වර්ජිනියාවේ 72 වන ආණ්ඩුකාර
 1957 - ගෝර්ඩන් ස්ට්‍රැචන්, ස්කොට්ලන්ත පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1958 - සැන්ඩි ලයිල්, ස්කොට්ලන්ත ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1958 - ක්‍රිස් නිලාන්, ඇමරිකානු අයිස් හොකී ක්‍රීඩකයා, පුහුණුකරු සහ ගුවන් විදුලි සත්කාරක
 1960 - හොලි ජොන්සන්, ඉංග්‍රීසි ගායිකාවක්-ගීත රචකයෙක් සහ බාස් වාදකයෙක්
 1960 - ඩේවිඩ් සයිමන්, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියෙක්, කතුවරයෙක්, තිර රචකයෙක් සහ රූපවාහිනී නිෂ්පාදකයෙක්
 1960 - පෙගී විට්සන්, ඇමරිකානු ජෛව රසායනඥයෙක් සහ ගගනගාමියෙක්
 1961 - ජෝන් කෘක්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයෙක් සහ ක්‍රීඩා විකාශකයෙක්
 1962 - අනික් බිසොනෙට්, කැනේඩියානු නර්තන ශිල්පිනිය
 1963 - බ්‍රයන් ග්‍රීන්, ඇමරිකානු භෞතික විද්‍යාඥයා
 1963 - පීටර් රෝස්ටෝන්, ඕස්ට්‍රේලියානු විකට නළුවා සහ නළුවා
 1963 - ට්‍රැවිස් ට්‍රිට්, ඇමරිකානු ගායකයෙක්-ගීත රචකයෙක්, ගිටාර් වාදකයෙක් සහ නළුවෙක්
 1964 - ඩෙබ්රා මිසෙලි, ඉතාලි-ඇමරිකානු මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1964 - ඩිවි මොරිස්, ඉංග්‍රීසි රග්බි ක්‍රීඩකයා
 1964 - Alejandro Ávila, මෙක්සිකානු ටෙලිනාට්‍ය නළුවා
 1964 - අර්නස්ටෝ වැල්වර්ඩ්, ස්පාඤ්ඤ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1965 - ඩයටර් බෝමන්, ජර්මානු ධාවකයා
 1966 - හැරල්ඩ් ඊයා, නෝර්වීජියානු විකට නළුවෙක්, නළුවෙක් සහ තිර රචකයෙක්
 1967 - ටොඩ් ප්‍රැට්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු
 1967 - ඩෑන් ෂුල්මන්, කැනේඩියානු ක්‍රීඩා නළුවා
 1967 - ගැස්ටන් බ්‍රවුන්, ඇන්ටිගුවාන් සහ බාබුඩාන් අගමැති
 1968 - Alejandra Guzmán, මෙක්සිකානු ගායිකා-ගීත රචක සහ නිළිය
 1968 - ඩෙරෙක් ස්ට්‍රෝං, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ රේස් කාර් රියදුරු
 1968 - ග්ලෝරියා ට්‍රේවි, මෙක්සිකානු ගායිකාව සහ නිළිය
 1969 - ජිමී ස්මිත්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1970 - ග්ලෙන් මැක්ග්‍රාත්, ඕස්ට්‍රේලියානු ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක සහ ක්‍රීඩා නළුවා
 1971 - මැට් ගොගල්, ඇමරිකානු ගොල්ෆ් ක්‍රීඩකයා
 1971 - ජොහාන් එම්ජල්බි, ස්වීඩන් පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1972 - ඩැරන් ෆර්ගසන්, ස්කොට්ලන්ත පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1973 - ස්වෙට්ලානා බොගින්ස්කායා, බෙලාරුසියානු ජිම්නාස්ටික් ක්‍රීඩිකාව
 1973 - කොලින් එග්ල්ස්ෆීල්ඩ්, ඇමරිකානු නළුවා
 1973 - Makoto Shinkai, ජපන් සජීවිකරණ, අධ්‍යක්ෂක සහ තිර රචක
 1974 - ජෝර්ඩි කෲෆ්, ලන්දේසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1974 - බ්‍රැඩ් මේනාඩ්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1974 - ඇම්බර් වැලෙටා, ඇමරිකානු නිරූපිකාව
 1974 - ජෝන් වොලස්, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු
 1975 - කර්ට් ඇස්ලේ ආර්වේසන්, නෝර්වීජියානු පාපැදි ධාවකයා සහ පුහුණුකරු
 1975 - ක්ලින්ටන් ග්‍රිබාස්, ඕස්ට්‍රේලියානු මාධ්‍යවේදියා සහ ක්‍රීඩා විකාශක (වි. 2008)
 1975 - ව්ලැඩිමීර් ගුරේරෝ, ඩොමිනිකන්-ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා
 1976 - චාලි ඩේ, ඇමරිකානු නළුවෙක්, නිෂ්පාදකයෙක් සහ තිර රචකයෙක්
 1978 - A. J. බක්ලි, අයර්ලන්ත-කැනේඩියානු නළුවා, අධ්‍යක්ෂක සහ තිර රචක
 1979 - අකිනෝරි ඉවාමුරා, ජපන් බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා
 1979 - ඉරීනා ස්ලට්ස්කායා, රුසියානු ෆිගර් ස්කේටර්
 1979 - Zhang Ziyi, චීන නිළිය සහ නිරූපිකාව
 1980 - ඇන්ජලෝස් චරිස්ටේස්, ග්‍රීක පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1980 - මාගරිටා ලෙවීවා, රුසියානු-ඇමරිකානු නිළිය
 1980 - මනු රාජු, ඇමරිකානු මාධ්‍යවේදියා
 1981 - ටොම් හිඩ්ල්ස්ටන්, ඉංග්‍රීසි නළුවෙක්, නිෂ්පාදකයෙක් සහ සංගීත වාදකයෙක්
 1981 - ඩේසුකේ සෙකිමොටෝ, ජපන් මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා
 1982 - ඩොමින්ගෝ ස්කිසම්, ස්පාඤ්ඤ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1982 - ජමීර් නෙල්සන්, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1982 - අමි සුසුකි, ජපන් ගායිකා-ගීත රචක සහ නිළිය
 1982 - ක්‍රිස් වේල්, ඉංග්‍රීසි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු
 1983 - මයිකල් අරුබාරේනා, ස්පාඤ්ඤ පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1984 - මොරිස් ඒජර්, ඇමරිකානු පැසිපන්දු ක්‍රීඩකයෙක්, ගායකයෙක් සහ නිෂ්පාදකයෙක්
 1984 - ෂෝසාන් යූයා, ජපන් සුමෝ මල්ලවපොර ක්‍රීඩකයා
 1985 - ඩේවිඩ් ගැලගර්, ඇමරිකානු නළුවා
 1985 - සචිත්‍ර සේනානායක, ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් ක්‍රීඩක
 1987 – මයිකල් බී ජෝර්ඩන්, ඇමරිකානු නළුවා
 1987 - ඩේවිඩ් ලැන්සාෆේම්, ඉතාලි පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1987 - මැග්ඩලේනා නියුනර්, ජර්මානු බයත්ලෙට්
 1989 - මැක්සිම් ඩුෆෝර්-ලැපොයින්ට්, කැනේඩියානු ස්කී ක්‍රීඩකයා
 1990 - තාරික් සිම්ස්, ඕස්ට්‍රේලියානු-ෆීජි රග්බි ලීග් ක්‍රීඩකයා
 1992 - කයිල් ෆෙල්ඩ්, ඕස්ට්‍රේලියානු රග්බි ලීග් ක්‍රීඩකයා
 1992 - අවන් ජෝගියා, කැනේඩියානු නළුවා
 1993 - ඩෙස්පිනා පැපමිචයිල්, ග්‍රීක ටෙනිස් ක්‍රීඩිකාව
 1995 - ඇන්ඩ්රේ බුරකොව්ස්කි, ස්වීඩන් අයිස් හොකී ක්‍රීඩකයා
 1995 - මාරියෝ පැසාලික්, ක්‍රොඒෂියානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1996 - චුන්ගා, දකුණු කොරියානු ගායකයා
 1997 - සැකුන් බාර්ක්ලි, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා
 1997 - වැලන්ටිනි ග්‍රැමටිකොපොලූ, ග්‍රීක ටෙනිස් ක්‍රීඩිකාව
 1998 - Cem Bölükbaşı, තුර්කි ධාවන රියදුරු සහ හිටපු සිම් ධාවකය
 1999 - ෂොන්ටේ සීල්, බාබඩියානු දැල්පන්දු ක්‍රීඩකයා

විපත්

ක්‍රි.ව. 1600 ට පෙර

 966 – Ono no Michikaze, ජපන් අක්ෂර වින්‍යාසකරු (උ. 894)
 967 - සෙයිෆ් අල්-ඩව්ලා, ඇලෙප්පෝ එමීර් (උ. 916)
 978 - ලුයිට්ගාඩ්, නොර්මන්ඩි හි ආදිපාදවරිය
 1011 - I වන බර්නාඩ්, සැක්සොනි ආදිපාදවරයා
 1014 - Yang Yanzhao, චීන ජෙනරාල්
 1135 - තායි සොං, චීන අධිරාජ්‍යයා (උ. 1075)
 1199 – Minamoto no Yoritomo, Japanese shōgun (උ. 1147)
 1251 - දෙවන මතියස්, ලොරේන් ආදිපාදවරයා
 1407 - I වන විලියම්, මාග්රේව් ඔෆ් මීසන් (උ. 1343)
 1450 - ඇග්නෙස් සෝරල්, ප්‍රංශයේ VII වන චාල්ස්ගේ අනියම් බිරිඳ (උ. 1421)
 1555 - ජෝන් හූපර්, ඉංග්‍රීසි බිෂොප් සහ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගික (උ. 1495)
 1555 - රෝලන්ඩ් ටේලර්, ඉංග්‍රීසි පූජක සහ ප්‍රාණ පරිත්‍යාගිකයා (උ. 1510)
 1588 - ඇල්වරෝ ද බසාන්, සැන්ටා කෲස්හි 1 වන මාර්ක්විස්, ස්පාඤ්ඤ අද්මිරාල් (උ. 1526)
 1600 - ජෝන් ෆ්‍රෙඩ්රික්, පොමරේනියා ආදිපාද (උ. 1542)

ක්‍රි.ව. 1601 - 1900

 1619 - ලුසිලියෝ වැනිනි, ඉතාලි වෛද්‍ය සහ දාර්ශනික (උ. 1585)
 1670 – ඩෙන්මාර්කයේ III වන ෆෙඩ්රික් (උ. 1609)
 1675 - ගෙරිට් ඩූ, ලන්දේසි චිත්‍ර ශිල්පියා (උ. 1613)
 1709 - ප්‍රංශුවා ලුවී, කොන්ටි කුමරු (උ. 1664)
 1777 - සෙත් පොමරෝයි, ඇමරිකානු ජෙනරාල් සහ තුවක්කුකරු (උ. 1706)
 1803 - ජීන් ෆ්‍රැන්සුවා ද සෙන්ට්-ලැම්බට්, ප්‍රංශ සොල්දාදුවෙකු, කවියෙකු සහ දාර්ශනිකයෙකු (උ. 1716)
 1857 - ඩයොනිසියෝස් සොලමොස්, ග්‍රීක කවියෙක් සහ පරිවර්තකයෙක් (උ. 1798)
 1874 - ජූල්ස් මිෂෙල්, ප්‍රංශ ඉතිහාසඥයා, දාර්ශනිකයා සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1798)
 1881 - ෆෙඩෝර් දොස්තයෙව්ස්කි, රුසියානු නවකතාකරුවෙකු, කෙටිකතා රචකයෙක්, රචකයෙක් සහ දාර්ශනිකයෙක් (උ. 1821)
 1891 - ජොහාන් ජොන්කින්ඩ්, ලන්දේසි චිත්‍ර ශිල්පියා (උ. 1819)

ක්‍රි.ව. 1901 සිට

 1903 - චාල්ස් ගවන් ඩෆි, අයර්ලන්ත-ඕස්ට්‍රේලියානු දේශපාලනඥයා, වික්ටෝරියා ප්‍රාන්තයේ 8 වැනි අගමැති (උ. 1816)
 1906 - පෝල් ලෝරන්ස් ඩන්බාර්, ඇමරිකානු කතුවරයා, කවියෙකු සහ නාට්‍ය රචකයෙකු (උ. 1872)
 1928 - විලියම් ගිලීස්, ඕස්ට්‍රේලියානු දේශපාලනඥයා, ක්වීන්ස්ලන්තයේ 21 වැනි අගමැති (උ. 1868)
 1930 - රිචඩ් විත්, නෝර්වීජියානු කපිතාන් සහ ව්‍යාපාරික, හර්ටිග්‍රුටන් ආරම්භ කළේය (උ. 1846)
 1932 - ජුන්නොසුකේ ඉනෝ, ජපන් ව්‍යාපාරික සහ බැංකුකරු (උ. 1869)
 1932 - ඒ.කේ. ගොලම් ජිලානි, බංග්ලාදේශ සොල්දාදුවෙක් සහ ක්‍රියාකාරිකයෙක් (උ. 1904)
 1942 - ලෝරි ක්‍රිස්ටියන් රිලන්ඩර්, ෆින්ලන්ත දේශපාලනඥයා, ෆින්ලන්තයේ 2 වැනි ජනාධිපති (උ. 1883)
 1945 – එලා ඩී. බැරියර්, ඇමරිකානු අධ්‍යාපනඥයා (උ. 1852)
 1950 - ටෙඩ් තියඩෝර්, ඕස්ට්‍රේලියානු දේශපාලනඥයා, ක්වීන්ස්ලන්තයේ 20 වැනි අගමැති (උ. 1884)
 1951 - එඩී ඩුචින්, ඇමරිකානු පියානෝ වාදකයෙක්, සංගීත කණ්ඩායමේ නායකයා සහ නළුවා (උ. 1910)
 1957 - මික්ලෝස් හෝර්ති, හංගේරියානු අද්මිරාල් සහ දේශපාලනඥයා, හංගේරියාවේ රීජන්ට් (උ. 1868)
 1960 - ඇලෙක්සැන්ඩර් බෙනොයිස්, රුසියානු චිත්‍ර ශිල්පියා සහ විචාරක (උ. 1870)
 1960 - අර්නෝ ඩොනානි, හංගේරියානු පියානෝ වාදකයෙක්, නිර්මාපකයෙකු සහ කොන්දොස්තර (උ. 1877)
 1965 - ඛාන් බහදූර් අහසනුල්ලා, බංග්ලාදේශ දේවධර්මාචාර්ය සහ අධ්‍යාපනඥ (උ. 1874)
 1966 - සොෆී ටකර්, රුසියානු-උපත ඇමරිකානු ගායිකාව (උ. 1884)
 1969 - ජෝර්ජ් "ගැබී" හේස්, ඇමරිකානු නළුවා සහ ගායකයා (උ. 1885)
 1976 - පර්සි ෆේත්, කැනේඩියානු නිර්මාපකයෙකු සහ කොන්දොස්තර (උ. 1908)
 1977 - සර්ජි ඉලියුෂින්, රුසියානු ඉංජිනේරු සහ ව්‍යාපාරික, ඉලියුෂින් නිර්මාණ සමාගම ආරම්භ කරන ලදී (උ. 1894)
 1978 - කොස්ටන්ටේ ගිරාර්ඩෙන්ගෝ, ඉතාලි පාපැදි කරුවෙකු සහ පුහුණුකරු (උ. 1893)
 1979 - ඇලන් ටේට්, ඇමරිකානු කවියෙකු සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1899)
 1980 – ටොම් මැක්ඩොනල්ඩ්, වේල්ස් මාධ්‍යවේදියා සහ කර්තෘ (උ. 1900)
 1981 - එම්.සී.චාග්ලා, ඉන්දීය නීතිවේදියෙකු සහ දේශපාලනඥයා, ඉන්දීය විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය (උ. 1900)
 1981 - බිල් හේලි, ඇමරිකානු ගායක-ගීත රචක සහ ගිටාර් වාදක (උ. 1925)
 1984 - යූරි ඇන්ඩ්‍රොපොව්, රුසියානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1914)
 1989 - Osamu Tezuka, ජපන් නිදර්ශක, සජීවිකරණ සහ නිෂ්පාදක (උ. 1928)
 1994 - හොවාර්ඩ් මාටින් ටෙමින්, ඇමරිකානු ජාන විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රාලික, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී (උ. 1934)
 1995 - ජේ. විලියම් ෆුල්බ්‍රයිට්, ඇමරිකානු නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1905)
 1995 – Kalevi Keihänen, ෆින්ලන්ත ව්‍යවසායකයා (උ. 1924)
 1995 - ඩේවිඩ් වේන්, ඇමරිකානු නළුවා (උ. 1914)
 1998 - මොරිස් ෂූමාන්, ප්‍රංශ මාධ්‍යවේදියා සහ දේශපාලනඥයා, ප්‍රංශ විදේශ කටයුතු අමාත්‍ය (උ. 1911)
 2001 - හර්බට් ඒ. සයිමන්, ඇමරිකානු දේශපාලන විද්‍යාඥ, ආර්ථික විද්‍යාඥ සහ ශාස්ත්‍රීය, නොබෙල් ත්‍යාගලාභී (උ. 1916)
 2002 - ඉසබෙල් හොලන්ඩ්, ස්විස්-ඇමරිකානු කතුවරිය (උ. 1920)
 2002 - මාග්‍රට් කුමරිය, ස්නෝඩන්හි ගණිකාව (උ. 1930)
 2003 – Masatoshi Gündüz Ikeda, ජපන්-තුර්කි ගණිතඥ සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1926)
 2004 - ක්ලෝඩ් රයන්, කැනේඩියානු මාධ්‍යවේදියා සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1925)
 2005 - රොබට් කර්න්ස්, ඇමරිකානු ඉංජිනේරු, වින්ඩ්ස්ක්‍රීන් වයිපර් නිර්මාණය කළේය (උ. 1927)
 2006 - ෆ්‍රෙඩී ලේකර්, ඉංග්‍රීසි ගුවන් නියමු සහ ව්‍යාපාරික, ලේකර් එයාර්වේස් ආරම්භ කරන ලදී (උ. 1922)
 2007 - හැන්ක් බවර්, ඇමරිකානු බේස්බෝල් ක්‍රීඩකයා සහ කළමනාකරු (උ. 1922)
 2007 - ඉයන් රිචඩ්සන්, ස්කොට්ලන්ත නළුවා (උ. 1934)
 2008 - ක්‍රිස්ටෝපර් හයට්, ඇමරිකානු ගුප්ත විද්‍යාඥ සහ කර්තෘ (උ. 1943)
 2008 - කාර්ම් ලිනෝ ස්පීටරි, මෝල්ටා ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පියා සහ දේශපාලනඥයා (උ. 1932)
 2008 - ජාසේ ටබටාබායි, ඉරාන චිත්‍ර ශිල්පියෙක්, කවියෙක් සහ මූර්ති ශිල්පියෙක් (උ. 1931)
 2009 - ඔර්ලන්ඩෝ "කැචයිටෝ" ලෝපෙස්, කියුබානු බාසිස්ට් සහ නිර්මාපකයෙකු (උ. 1933)
 2010 - වෝල්ටර් ෆ්‍රෙඩ්රික් මොරිසන්, ඇමරිකානු ව්‍යාපාරිකයා, ෆ්‍රිස්බී සොයා ගන්නා ලදී (උ. 1920)
 2011 - මිල්ටියාඩිස් එවර්ට්, ග්‍රීක නීතීඥ සහ දේශපාලනඥයා, ඇතන්ස්හි 69 වැනි නගරාධිපති (උ. 1939)
 2012 – O. P. දත්තා, ඉන්දියානු අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක සහ තිර රචක (උ. 1922)
 2012 - ජෝන් හික්, ඉංග්‍රීසි දාර්ශනිකයා සහ ශාස්ත්‍රීය (උ. 1922)
 2012 - ජෝ මොරෙට්ටි, ස්කොට්ලන්ත-දකුණු අප්‍රිකානු ගිටාර් වාදක සහ ගීත රචක (උ. 1938)
 2013 – රිචඩ් ආර්ට්ස්වාගර්, ඇමරිකානු චිත්‍ර ශිල්පියෙක්, චිත්‍ර ශිල්පියෙක් සහ මූර්ති ශිල්පියෙක් (උ. 1923)
 2013 - Keiko Fukuda, ජපන්-ඇමරිකානු සටන් කලාකරු සහ පුහුණුකරු (උ. 1913)
 2013 - ජිමී ස්මිත්, අයර්ලන්ත හර්ලර් (උ. 1931)
 2014 - ගේබ්‍රියෙල් ඇක්සෙල්, ඩෙන්මාර්ක නළුවා, අධ්‍යක්ෂක සහ නිෂ්පාදක (උ. 1918)
 2014 - හාල් හෙරින්ග්, ඇමරිකානු පාපන්දු ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (උ. 1924)
 2014 - ලෝගන් ස්කොට්-බෝඩන්, ඉංග්‍රීසි ජෙනරාල් (උ. 1920)
 2015 - ලියු හන්, චීන ව්‍යාපාරිකයෙක් සහ දානපතියෙක් (උ. 1965)
 2015 - එඩ් සබෝල්, ඇමරිකානු චිත්‍රපට නිෂ්පාදක, සම-ආරම්භක එන්එෆ්එල් ෆිල්ම්ස් (උ. 1916)
 2016 - සුෂිල් කොයිරාල, නේපාල දේශපාලනඥයා, නේපාලයේ 37 වැනි අගමැති (උ. 1939)
 2016 - Zdravko Tolimir, බොස්නියානු සර්බියානු හමුදාපති (උ. 1948)
 2017 – ඇන්ඩ්රේ සැල්වාට්, ප්‍රංශ හමුදා කර්නල් (උ. 1920)
 2018 - රෙජි ඊ කැතී, වේදිකා, චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනියේ ඇමරිකානු නළුවා (උ. 1958)
 2018 - ජොහාන් ජොහාන්සන්, අයිස්ලන්ත නිර්මාපකයෙකු (උ. 1969)
 2018 - ජෝන් ගැවින්, ඇමරිකානු නළුවා සහ මෙක්සිකෝවේ එක්සත් ජනපද තානාපති (උ. 1931)
 2021 - චික් කොරියා, ඇමරිකානු ජෑස් නිර්මාපකයෙකු (උ. 1941)
 2022 - ජොනී රේපර්, ඕස්ට්‍රේලියානු රග්බි ලීග් ක්‍රීඩකයා සහ පුහුණුකරු (උ. 1939)

නිවාඩු සහ සැමරුම්

 ටෙයිලෝ (වේල්ස්)
 පෙබරවාරි 9 යනු පිරිසිදු සඳුදා වැටිය හැකි මුල්ම දිනය වන අතර මාර්තු 15 නවතම දිනය වේ. මහා ලෙන්ට් හි පළමු සඳුදා සමරනු ලැබීය. (නැගෙනහිර ක්‍රිස්තියානි ධර්මය)
 පෙබරවාරි 9 මහජන ඉරිදා යෙදිය හැකි මුල්ම දිනය වන අතර මාර්තු 15 අලුත්ම දිනය වේ. ලෙන්ට් හි පළමු ඉරිදා සමරනු ලැබීය. (මෝල්ටාව)
 ශාන්ත මැරවුන්ගේ දිනය (ලෙබනනයේ රජයේ නිවාඩු දිනය)

යොමු කිරීම්
පෙබරවාරි
ග්‍රෙගරි දිනදසුනේ දින
අවුරුද්දේ දින

පෙබරවාරි 9


Algimantas Vakarinas (* 13. März 1959 in Šakiai, Rajongemeinde Vilkaviškis) ist ein litauischer Politiker von Vilnius, ehemaliger Vizeminister.

Leben
1982 absolvierte er das Diplomstudium am Kauno politechnikos institutas in Kaunas und wurde Maschinenbauingenieur und Mechaniker.
1994 leitete er als Direktor das Hotel "Taffotel" und 1995 das Unternehmen UAB "Pasekmė". 1999 war erster stellvertretender Bürgermeister der Stadtgemeinde Vilnius, von 2003 bis 2007 stellvertretender Bürgermeister von Vilnius. Von 2008 bis 2010 war er stellv. Innenminister Litauens.

Von 2000 bis 2015  war er Mitglied im Stadtrat Vilnius (mit Artūro Zuoko ir Vilniaus koalicija).

Einzelnachweise

Stellvertretender Innenminister (Litauen)
Stellvertretender Bürgermeister (Vilnius)
Person (Rajongemeinde Vilkaviškis)
Litauer
Mann
Geboren 1959

Algimantas Vakarinas


Debriyaj, motorla vites kutusu arasındaki irtibatı keserek vites değiştirme olanağı sağlayan güç aktarma organlarından biridir.

Ayrıca aracın kalkışı ve vitesteyken basılınca durmasını sağlar.

Araç kalkerken debriyajdan yavaşça ayak çekilerek belli bir devirde araç kalkmalıdır.

Döner haldeki bir parçanın hareketini aynı eksen üzerinde bulunan diğer bir parçaya iletmek veya iletilmekte olan bu hareketi istendiği zaman durdurmak amacıyla kullanılan tertibata kavrama adı verilir. Konumuz olan ve motorlu taşıtlarda kullanılan kavramalar krank mili ekseninde olmak üzere motorla vites kutusu arasına bağlanmış olup, motordan vites kutusuna hareket iletimini sağlar ve istendiği zaman, motor çalışmasına devam ettiği halde, bu hareket iletimini durdurur.

Debriyajın görevi şu şekilde özetlenebilir:
İlk hareket sırasında motorun hareketini tekerleklere tedricen ileterek taşıtın sarsıntısız olarak harekete geçişini sağlamak.
Taşıt hareket halinde iken vites durumlarını değiştirmek için motordan vites kutusuna hareket iletimini geçici olarak kesmek.
Gerekli hallerde motorla güç aktarma organlarının bağlantısını kesmek.

Debriyaj kavrama ve bırakma ile güç iletim yürüten mekanik bir aygıttır, özellikle tahrik milinden sürüş miline kadar güç iletimini sağlar.

Debriyajlar güç iletiminin ya da hareketin miktar ya da süreyle kontrol edilmesini sağlayan cihazlardır. (Örneğin, elektrikli tornavidalar debriyajla birlikte ne kadar tork uygulayacaklarını ayarlar yahut arabalardaki debriyajlar motordan gelen gücün tekerleklere verilip verilmeyeceğine karar verir.).

En basit uygulamada, kavramalar iki dönen mili birbirine bağlar ya da ayırır (şaftları veya çizgi milleri). Bu tarz cihazlarda genellikle bir mil motor ya da diğer güç sağlayıcıya bağlıdır, diğer mil ise bu motordan gelen gücün iş yaptığı kısımdır. Genellikle bu hareketler dönmesel olmasına karşılık doğrusal debriyajlarda vardır.

Örneğin, güç kontrolü olan bir matkapta, bir mil motora bağlıyken diğeri ise matkabın başına bağlıdır. Debriyaj ise bu iki mili birbirine bağlayabilir ve aynı hızda gitmelerini sağlayabilir ya da kilitliyken farklı hızlarda dönmelerine sebep olabilir.

Sürtünme Debriyajları

Debriyajların çoğunun çalışma prensibi sürtünme kuvveti üzerinedir.Bu tarzdaki debriyajların asıl amacı farklı hızlarda dönen iki parçanın hızlarını eşitlemek ya da buradaki güç kontrolünü sağlamaktır. Genellikle hızlar arasında en düşük fark istenendir.

Malzemeler

Çeşitli malzemeler debriyaj disklerinin yapımında kullanılabilir. Geçmişte asbest kullanılmış şimdiler de ise organik bileşenli bir reçine ile bakır telli diskler ya da seramik materyaller kullanılmakta.
Seramik materyaller daha ziyade ağır işlerde kullanılır örneğin yarış arabaları yahut ağır yük taşıyan kamyonlar. Seramiğin sertliği arttıkça debriyaj özellikleri değişir.

İtme/Çekme

Sürtünmeli diskler genellikle itme ve çekme tipler olarak sınıflandırılır. Bu sınıflandırma diskin basınç levhasına göre konumuna göre yapılır. Çekme sınıfına giren bir debriyajda pedal basma eylemi yayı çeker ve aracın sürüşünü bırakır. İtme tipinde olan debriyajda ise pedal basma eylemi yayı iter ve yine aracın sürüşünü bırakır.

Amortisörler

Amortisörler debriyajın hareketini yumuşatmaya çalışan araçlardır ve debriyajdan kaynaklanan tutma ve bırakmanın en az şekilde hissedilmesini sağlar. Otomobil endüstrisinde kullanımı genellikle debriyaj dişlisindeki bir mekanizmayla sağlanır.  Sönümlü disklerin sürüşteki titreşimi azaltmasına ek olarak ön sönümlü diskler durağan haldeki titreşimi azaltır.

Yük

Mercedes kamyon örnekleri: 33 kN kelepçe yükü tek bir 430 tabaka için normal. 400 çift uygulaması ise sadece 23 kN kelepçe yükü uygular. Yanma hızları ise en zayıf noktalar için genel olarak dakikada beş bin devirdir.

Üretim

Modern debriyaj geliştirme yöntemleri genel olarak üretim tekniğine ve montajın olabildiğince basitleştirilmesine odaklanır. Örneğin sürüş milleri günümüzde sadece torku taşımakta değil aynı zaman da basınç tabakasını taşımaktadır. Diyafram yaylarının üretiminde ise ısı çok önemlidir. Lazerle birleştirme şu anda en sık kullanılan yöntemlerden biridir çünkü lazerli birleştirmede lazer 2-3 kilowatt güce sahiptir ve birleştirme hızı dakikada bir metredir.

Birden fazla plaka kavrama

Bu tür debriyajlar da birkaç sürüş levhası aralanmış ya da birden çok sürüş elemanı dizilmiştir. Formula 1, IndyCar ve World Rally  gibi yarış arabalarında kullanılır.

Çoklu levha debriyajı en iyi hızlanmanın gerektiği hızlanma yarışı gibi yarışlarda çok fazla kullanılır. Bu tür debriyajların kullanılmasının nedeni çoklu levha sistemi sayesinde kötü kullanımlara dahi dayanıklıdır. Bu tip debriyajlar ayrıca motosiklet, otomatik şanzıman ve dizel lokomotiflerde de sıkça kullanılır. Ayrıca elektrikle kontrol edilen sürüş sistemlerinde de kullanılır.

Tanklar ve AFV'ler gibi ağır araçlarda da kullanılması çok yaygındır. Motor yarışlarında kullanılmasının en büyük sebebi gerekli olan sürtünme kuvvetini daha küçük yarıçaplı bir diskten elde edebilir.

Motor sporlarında yüksek hızlarda küçük yarıçaplı disklerin kullanılması dönmesel etkiyi azaltır, sürüş parçalarının daha hızlı hızlanmasını sağlar ayrıca açısal hızı da azaltarak aracın yüksek kuvvet binen bu parçasının kırılmasını ya da kullanılmaz hale gelmesini engeller. Formula 1 gibi sporlarda bu kuvvet çok büyüktür dolayısıyla çoklu paralel levhalara sahip debriyajların kullanımı çok yaygındır.

Ağır ekipmanlar ise sıklıkla çok yüksek tork güçleri üretir ve çok fazla güç yükler, bir tek plaka debriyaj gerekli gücü sağlamakta çok zorlanır dolayısıyla çok plakalı debriyajların kullanılması çok önemlidir.

Bir başka önemli örnek ise hızlanma yarışlarında kullanılan debriyajlar bunlar özel olarak en üst seviye üretilir ve özel olarak üretilir mesela az benzim tüketimi isteyen bir araç için farklı komik bir araç için farklı olmalıdır. Bu araçlar o kadar güçlü olmalıdır ki eğer tek yüzeyli debriyaj kullansalardı başlangıçta aracın kontrolünü tamamen kaybederlerdi.

Normal arabalarda ise debriyaj sistemini parçalara ayırarak gerekli hıza ulaşana kadar güç limitlenir. Enerji tasarrufu yüksek araçlarda ise vites geçişleri yerine çok fazla vites oluşturularak benzin tasarrufu sağlanır. Bu araçlardaki bu çoklu vitesler arasındaki geçişler sabit tutulur ve bu sayede vitesler her defasında bir bir tutulur sonuç olarak ise daha az yakıt tüketimi sağlanır.

Bu debriyaj plakaları tek tek tasarlanmış olarak sürücüsü sadece ilk kavrama ile başlar, böylece motor gücünden daha fazla kısmını tutunur.

Bu debriyaj güç motorunun, izin verdiği bir kısmını jantlara aktarır daha yavaş bir araba, ama daha fazla benzin gerektirmeyen bir debriyajdır. Hız büyüdükçe, sürücü, ikinci kavramayı devreye bir kol yardımıyla sokar, tekerlekleri için motor gücünü biraz daha fazla gönderir. Bu işlem böyle devam ederek hızlanmayı sağlar.

Bu araba en son debriyajı devreye sokabileceği bir hıza varıncaya kadar birçok kavrama ile devam eder. Bütün debriyajlar devreye girdiğinde, motor arka tekerleklere tüm gücünü gönderir.

Bu sürücünün el ile debriyajı kullanmasından çok daha verimlidir ve daha çok hıza ulaştırır. Başka bir yararı ise geçişler sürekli olduğu için vites geçişlerinde vakit kaybetmesine gerek yoktur bu sayede bir salisenin bile önemli olduğu hız yarışlarında çok büyük avantaj sağlar.

Normal şekildeki çok debriyajlı sistemlerde tüm vitesler kullanılana kadar tüm dişliler ısınacağından ve sürtünmeye maruz kalacaklarından problemler çıkabilir bunu engellemek için yarış araçlarında son birkaç vites sistemden ayrı tutulur ve tüm viteslerin devreye girebileceği zamana kadar soğuk kalır.

Debriyajın son kısımlarını yapmak göreceli olarak daha kolay ve daha güçlüler çünkü onlar ilk dişlilere bir şey olsa dahi motordan tüm gücü alabilecek şekilde yapılıyorlar. Bu sayede gereken çok yüksek sürtünmeye dayanabiliyorlar.

Islak vs. kuru sistemler

Islak debriyaj yüzeyleri temiz tutar ve daha yumuşak bir performans ve uzun ömür, soğutma ve yağlama sağlayan bir sıvıya batırılır. Islak kavramalar, ancak sıvıdan ötürü biraz enerji kaybederler. Yüzeyler ıslak kavrama kaygan olabilir (Motosiklet gibi bir debriyaj motor yağı), çoklu istifleme debriyaj diskleri kaymayı telafi etmek için daha düşük sürtünme katsayısı olan ve böylece kaymasını ortadan kaldırmak için güç tam olarak devreye girer.

Shaw debriyaj tamamen viskoz etkilerine dayanan ıslak debriyajdır sürtünmeden hiç faydalanmaz.

Kuru debriyaj adından da anlaşılacağı gibi, sıvı içinde kalmamış ve sürtünmeyi kavrama etmek için kullanır.

Santrifüj kavrama

Bir santrifüj debriyaj örneğin testere motor hızını kavrama durumu tanımlar diğer uygulamaları ise bazı araçlarda (örneğin, Moped) kullanılır.

Bu debriyaj sistemi merkezkaç kuvvetini kullanır, motor devri bir eşik seviyesinin üzerine çıktığında otomatik olarak debriyajı arttırmaya ve otomatik olarak motor devri yeterince düştüğünde debriyajı ayırmak için kullanır.

Sistem debriyaj ayağı ve tahrik miline bağlı debriyajdır çıkış miline bağlı içinde dönen bir sistem içerir. Ayaklar merkezkaç kuvvetinin gerilimi belli bir seviyeye gelene kadar içeriye dönüktür sonrasında  ise yaya temas eder ve sürüş yapılır.

Bu testerenin zinciri gibi motor boştayken hareketi engeller.

Konik debriyaj

Adından da anlaşılacağı gibi, bir koni debriyajın konik sürtünme yüzeyleri vardır. Koni konik tahrik ünitesinin hareketiyle belirli bir miktar daha yavaş bir disk yaklaşım ya da çekilme yapar anlamına gelir.

Bunun yanı sıra, hareket kuvvet yüzeyleri üzerinde daha fazla baskı oluşturur. Koni debriyajın bilinen en iyi örneği, manuel iletim eşitleyici halka. Eşitleyici halka için kayma hızı ve vites değiştirmek için  tekerlek  sorumludur.

Tork Limitleyicisi

Aynı zamanda güvenlik debriyajı olarak bilinen bu debriyaj aracın beklenenden daha çok direnç gösterdiği zamanlarda milin dönmesine izin verir bu sayede hareket başlar. Bunun örneği ise çim biçme makinalarında olan debriyajdır. Eğer alet kayaya ya da parçalayamayacağı bir maddeye denk gelirse bu debriyaj devreye girer ve aracın güç transferinin zarara uğramasını engeller.

Motorla çalışan mekanik hesap makinalarında da bu alet vites kısmıyla sürücü motor arasında bir kazayı engellemek için bulunur. Dikkatle hazırlanan debriyaj sistemleri maksimum torku bu tipte bir tehlikede bile sağlar örneğin tork kontrollü vidalamalar.

Dış bağlantılar
 HowStuffWorks

Debriyaj
Taşıtlarda güç aktarımı

Debriyaj


Atahualpa Severino (nacido el 6 de noviembre de 1984 en Cotuí) es un lanzador de relevo dominicano que milita para los Diablos Rojos del México en la Liga Mexicana de Béisbol.

Carrera
Severino comenzó su carrera profesional en 2006 lanzando para los Dominican Summer Nationals. Apareció en 13 partidos, ocho como abridor, terminando con récord de 2-0 con una efectividad de 0.99 en 45 entradas y un tercio, ponchando a 69 bateadores.

En 2007 lanzó para los Dominican Summer Nationals (3-0, 0.48 de efectividad en tres juegos iniciados) y Gulf Coast League Nationals (1-0, 2.94 de efectividad en 13 juegos, cinco como abridor), terminando con un combinado de 4-0 con una efectividad de 2.06 en 16 partidos (ocho como abridor). Ponchó a 59 en 52 entradas y un tercio.

Dividió la temporada 2008 entre los Potomac Nationals (0-4, 3.96 de efectividad en 26 apariciones como relevista) y los Hagerstown Suns (4-2, 4.05 de efectividad en 15 apariciones como relevista), terminando con un total combinado de 4-6 con una efectividad de 4.00 en 41 salidas en relevo.

Mejoró en 2009, mientras dividió la temporada entre Potomac (4-0, 2.54 de efectividad en 29 juegos) y los Harrisburg Senators (6-0, 2.78 de efectividad en 15 juegos), terminando con un total combinado de 10-0 con una efectividad de 2.62 en 44 apariciones como relevista.

Apareció en el roster de Grandes Ligas durante tres días en el año 2010, pero no lanzó.

Severino hizo su debut en Grandes Ligas el 6 de septiembre de 2011. Apareció en 6 partidos como relevista en el 2011, terminando con récord de 1-0 con una efectividad de 3.86 en 4 entradas y dos tercios, ponchando a siete y dando un boleto.

Referencias

Enlaces externos
MLB
Baseball-Reference

Beisbolistas de República Dominicana
Beisbolistas de República Dominicana en el Clásico Mundial de Béisbol
Beisbolistas de República Dominicana en el Clásico Mundial de Béisbol 2013
Lanzadores de República Dominicana
Beisbolistas de Washington Nationals
Beisbolistas de los Tigres del Licey
Beisbolistas de Sultanes de Monterrey
Beisbolistas de Diablos Rojos del México
Beisbolistas de Tigres de Quintana Roo
Beisbolistas de Navegantes del Magallanes
Nacidos en la provincia Sánchez Ramírez

Atahualpa Severino


තම මවගේ සහෝදරයගෙ දියනිය විවාහ විය හැකිද මුස්ලිමි වරයෙකුට
          විවාහ ජීවතය පිලිබදව
කථා කරන විට ලිංගිකත්වය ගැන කථා  කළ යුතුම වන්නේය. විවාහ දිවිිය අසාර්ථක වීමට බලපාන මූලික
කාරණය වන්නේ ලිංගික හැසීරීමයි.
පොරොන්දම් බැලීමෙන් පමණක් විවා
හ ජීවතය  සාර්ථක  නොවනු ඇත.
ස්ත්‍රී සහ පුරැෂයන් අතරින් සියයට
හතරක,පහක,පමණ කොටසක් 😕
විකෘති කාමශාවන් ඇති අය සිටිනු
ඇත.එි අයගෙන් කාමශාවන් විවිධා
කාර වන්නේය.ඔවුන් තම විවාහක
ස්වාමිපුරුෂයා හෝ ස්වාමිබිරිද සමග
ලිංගිකව එක්වීමට කැමැත්ත දක්වන්
නේ නැත.මව් පියන්ගේ කැමැත්තට
මෙන්ම අපගේ සංස්කෘතික සිරිත්😁
විරිත් අනුව විවාහය සිදුකර ගත්තද
ලිංගික එක්වීමට ලිංගික අවයවයන්
ක්‍රියාත්මක නොවන්නේය.එසේ වනු
යේ ඔවුන්  විකෘති කාමශාවන් ඇති අය බැවිනි.
                  පුරැෂ පක්ෂය  පුරැෂයන් සමග  ලිංගික  ඇසුරෙහි
යෙදෙන්නන් සිටිනු ඇත.ස්ත්‍රීන්ද,ස්ත්‍රී
න් සමග  ලිංගික ඇසුරෙහි යෙදෙන
අය සිටිනු ඇත.මෙම අයගේ විවාහ
දිවිය සාර්ථක වන්නේ නැත.

පවුල් නීති


تقه جامعة تايزوا  في مدينة تايزوا بي Zhejiang province في الصين
أنشئت في لينهاي Linhai ، محافظة تايتشو بمقاطعة تشجيانغ في عام 1907 وشهدت العديد من عمليات إعادة الهيكلة التنظيمية.

المساحة

مساحة الجامعة أكثر من 230000 متر مربع. وهي جامعتين ( أي مبنيين ).
 الحرم الرئيسي في لينهاي Linhai و
 الثاني في حرم الجامعة Jiaojiang في منطقة تغطي مساحة تزيد على 800000 متر مربع .

الكليات

تحتوي على 12 كلية وهي :
 كلية العلوم الإنسانية والاجتماعية

الموقع الرسمي
 موقع الجامعة www.tzc.edu.cn
باللغة الإنجليزية

انظر أيضًا
 لينهاي

مراجع

وصلات خارجية
 موقع الجامعة
 موقع الجامعة باللغة الإنجليزية

جامعات وكليات أسست في 1907
تأسيسات سنة 1907 في الصين
جامعات وكليات في تشيجيانغ
هيئات تعليمية أسست في 1907

جامعة تايزوا


Rubtsovsk (, ) er en by i Altaj kraj i Sibiriske føderale distrikt i Den Russiske Føderation. Rubtsovsk har  indbyggere og var tidligere et vigtigt center for maskinbygning i det vestlige Sibirien. Byen er opkaldt efter grundlæggeren, Mikhail Aleksejevitj Rubtsov, der udvandrede fra Samara og bosatte sig i området. Rubtsovsk blev grundlagt i .

Geografi

Rubtsovsk ligger i Obs afvandingsområde, på venstre bred af Obs biflod Alej, 300 km sydvest for Barnaul. Byen ligger 40 km fra grænsen til Kasakhstan.

Terrænet er fladt, på højre side af floden er der lavtliggende og flodsletter. Flodsletten består af græsarealer, bevokset med halvgræsser, padderokker, ranunkel og græs. Inden for bygrænsen forekommer harer, jordegern, mus, råger, måger og lærker. Undergrunden består af sand, grus, knust sten og malm. I nærheden af Rubtsovsk er flodsletten oppløjet og der dyrkes korn, meloner og industriafgrøder. Markerne adskilles af mindre plantager.

Klima

Rubtsovsk har tempereret fastlandsklima. Den koldeste måned er januar med en gennemsnitstemperatur på -16,3 °C. Den varmeste måned er juli med en gennemsnitstemperatur på 20,9 °C. Den gennemsnitlige temperatur på års basis er 2,7 °C. Den gennemsnitlige årlige nedbør er 347 mm.

Historie

Rubtsovsk blev grundlagt i  som landsbyen Rubtsovo (Рубцово), senere Rubtsovka, opkaldt efter den første bosætter Mikhail Aleksejevitj Rubtsov, der kom fra Samara guvernement. I 1892 fik indbyggerne ret til at anvende jorden, og året betragtes som tidspunktet for grundlæggelse af byen.

I 1915 åbnede jernbanen Novosibirsk - Barnaul - Semipalatinsk (nu i Kasakhstan). Jernbanen blev senere en del af Turkestano-Sibírskaja jernbane, også kendt som Turksib. Ved anlæggelsen fik Rubtsovsk en jernbanestation, der medførte en hurtig økonomisk vækst.

I 1927 fik Rubsovsk bystatus.

Under den store fædrelandskrig krig flyttedes en landbrugsmaskinfabrik fra Odessa og en traktorfabrik fra Kharkov til Rubtsovsk. Som følge heraf voksede Altajskij traktornyj zavod og befolkningen i byen flere gange.

Befolkningsudvikling

Note: Data fra folketællinger

Økonomi

De største industrielle virksomheder i byen er træforarbejdningsvirksomheden "Rubtsovskij LDK", der er en del Altajles, Rubtsovsk filialen af Uralvagonzavod, der er en stor producent af militært udstyr, Rubtsovsk filialen af Altajvagon, der producerer godsvogne og traktorfabrikken Zavod Altaj traktor og andre landbrugs-, køretøjs- og ingeniørvirksomheder. Derudover findes letindustri, fødevareindustrien og produktion af byggematerialer i Rubtsovsk.

Transport

Byen er et vigtigt transportcenter, der forbinder Sibirien og Centralasien. Gennem Rubtsovsk går hovedvejen  og Barnaul - Semipalatinsk (Kasakhstan) jernbanen. Et par kilometer nordvest for byen er en forladt lufthavn, hvis genopbygningsplaner er under drøftelse.

Offentlig transport i byen består af trolleybusser, busser og minibusser. Udover offentlig transport er der flere taxitjenester i byen.

Kultur

Uddannelse

I Rubtsovsk er der en filial af Altaj tekniske universitet (Barnaul) og "Åbent regionalt universitet". Byen havde i 2002 27 mellemskoler.

Personer fra Rubtsovsk

 Raisa Gorbatjova (1932-1999), Mikhail Gorbatjovs hustru
 Vladimir Rysjkov, politiker
 Jelena Tjalykh, cykelrytter
 Olga Kuziukova, langrendsløber

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i Altaj kraj

Rubtsovsk


Mansjúríuhlynur (fræðiheiti Acer caudatum) er hlyntegund sem upprunnin er í austurhluta Himalajafjalla (Nepal, norður og norðaustur Indland, Myanmar og Kína) austur til Japan, Kóreuskaga og austast í Rússlandi.

Mansjúríuhlynur er lítið lauftré og verður um 10 metra hár. Laufin eru 12 sm á breidd.

Undirtegundir
 Acer caudatum subsp. caudatum
 Acer caudatum subsp. multiserratum (Maxim.) A.E.Murray
 Acer caudatum subsp. ukurundense (Trautv. & C.A.Mey.) E.Murray

Tilvísanir

Hlynir

Mansjúríuhlynur


Autograf (grč. αὐτόγραφος: vlastoručan) može biti:
 autograf, u pomoćnim povijesnim znanostima, je potpis u ispravama na temelju kojega se saznaje po čijoj je naredbi neka povelja sastavljena. U nepotpisanim vladarskim ispravama obično se nalazi formula iz koje se vidi da je njezino zapisivanje uslijedilo po vladarovoj zapovijedi (lat. rege ordinante, zapovidih kraljevstva mi zapovidju).
 stereoautograf, u geodeziji, je mehaničko-optički aparat za kartiranje terena na osnovi dviju fotografija promatranoga područja.
 higrograf je vrsta autografa koji neprestano bilježi relativnu vlagu.
 termograf, u meteorologiji, je vrsta autografa za neprekidno bilježenje temperature zraka ili tla.
 barograf je autograf za stalno bilježenje tlaka zraka.
 seizmograf je vrsta autografa kojim se mjere i bilježe pomaci tla tijekom potresa.
 anemograf je autograf koji trajno bilježi brzinu i smjer vjetra na papirnatoj vrpci ili elektronički medij.

Izvori

Autograf


La rue de Saint-Cloud est une voie publique de la commune de Suresnes, dans le département français des Hauts-de-Seine.

Situation et accès

Orientée du nord au sud, elle commence son parcours boulevard Henri-Sellier et se termine place Eugène-Sue, anciennement carrefour de la Croix-du-Coin, renommé pour rendre hommage au fils du chirurgien Jean-Joseph Sue, qui y vécut.

La rue de Saint-Cloud est accessible par la gare de Suresnes-Longchamp (ligne 2 du tramway d'Île-de-France) et par la gare de Suresnes-Mont-Valérien (ligne L et ligne U du Transilien).

Origine du nom
Cette rue tient son nom de la commune de Saint-Cloud, vers laquelle elle se dirige.

Historique

Il s'agit historiquement de la limite sud du village de Suresnes. Avec l'actuelle rue de la République, elle formait la « sente qui conduit de Saint-Cloud à Suresnes ». Le cardinal Pierre de Gondi, dans un acte de donation en date du dimanche  juillet 1607, affirme que les chemins qui vont de la source des Vaux-d'Or à la tourelle de la porte de Saint-Cloud appartiennent à la seigneurie de Saint-Cloud. Il avait par ailleurs autorisé Albin Ducarnoy, orfèvre et valet de chambre d'Henri IV, et Aubéry, conseiller du roi, à acheter deux propriétés mitoyennes longeant la rue de Saint-Cloud, respectivement le château de la Source et le château de Suresnes (pour la distinction entre ces deux sites, voir infra). Chacun fait aménager une arrivée d'eau depuis la source des Vaux-d'Or, située sur les coteaux du mont Valérien, à la frontière avec la commune de Saint-Cloud.

Aux , autour du petit village de Suresnes, de riches propriétaires parisiens s'étaient en effet fait construire des villégiatures dotées de vastes jardins. Elles disparaissent au XIX siècle, absorbées lors de la révolution industrielle et de l'urbanisation qui s'ensuit. Le parc du Château, accessible depuis la rue de Saint-Cloud, est un rare témoin de cette époque. À la fin du XVIII siècle, le parfumeur Jean-Louis Fargeon, qui fournit la reine Marie-Antoinette, installe son atelier dans un hangar de la rue de Saint-Cloud, près du château de la Source.

En 1793, durant la Terreur, afin de supprimer toute référence à la féodalité, de même que certaines communes changèrent de noms, des rues de Suresnes sont rebaptisées : la rue de Saint-Cloud devient ainsi brièvement la rue Brutus.

Depuis la fortification de Suresnes en 1569-1570, dans le contexte des guerres de religion, la rue est l'une des six portes d'entrée et de sortie du village, une tourelle étant aussi aménagée. Cette petite tour marque aussi la limite du terrain du château de la Source et du château de Suresnes, côté Seine. Après un usage défensif, elle fut aussi utilisée comme réservoir d'eau potable, alimenté par la source des Vaux-d'Or. Elle est démolie en 1907 car la municipalité considérait qu'elle obstruait la circulation dans la rue. Une réplique est toutefois construite aux frais de la mairie dans la propriété du château de Suresnes. Sa disparition permet alors à l'eau de la source de s'écouler jusqu'au parc du domaine, reconverti en maison de santé sous la direction du docteur Valentin Magnan depuis 1875. C'est l'actuel parc du Château. Lors de la crue de la Seine de 1910, la source est rendue accessible aux Suresnois en manque d'eau potable ; elle disparaît en 1975.

En 1823-1824, alors que les rues de Suresnes sont dans un état lamentable, notamment à cause des eaux stagnantes, le pavage de la rue de Saint-Cloud est décidé. La princesse de Vaudemont et M. Lebat, propriétaires riverains, participent aux frais à hauteur de 600 francs. Cela n'est cependant pas suffisant et la communauté villageoise doit supporter de nouvelles charges.

Avant le réaménagement de l'entrée du pont de Suresnes à l'entrée du boulevard de Versailles (actuellement Henri-Sellier), le tracé de la rue de Saint-Cloud continuait jusqu'au croisement avec l'ancienne rue du Pont et la rue Étienne-Dolet, où elle était prolongée par la rue des Bourets.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, le 4 avril 1943, l'aviation alliée vise des DCA installés sur l'hippodrome de Longchamp voisin ; deux bombes tombent entre la maison de santé et la rue de Saint-Cloud.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Au 7 se trouvait autrefois une fabrique de distributeurs d'essence.
 21 : maison familiale du général Gustave Paul Cluseret (1823-1900), natif de Suresnes, qui y passe sa jeunesse et y revient en 1868, s'expatriant l'année suivante à cause de ses activités révolutionnaires. En 1869 en effet, la Sûreté générale tente de l'expulser manu militari de son domicile, prétextant son obtention, des années plus tôt, de la nationalité américaine. La maison familiale est détruite en 2017.

Les deux châteaux
 Le château de la Source et le château de Suresnes étaient deux propriétés mitoyennes construites sous l'Ancien Régime, entre la rue de Saint-Cloud et les quais de Seine. En descendant la voie à partir de l'actuel boulevard Henri-Sellier, le premier se trouvait immédiatement sur la gauche, et le second plus loin, au niveau de l'actuel parc du Château.

Château de la Source puis usine Coty

L'ancienne usine du parfumeur François Coty est érigée sur la parcelle la plus septentrionale comprise entre le quai Léon-Blum et la rue de Saint-Cloud. Sur le site s'élevait à l'origine le château de la Source, propriété aristocratique qui prendra ce nom par la suite. Au départ, explique l'historien de Suresnes René Sordes, elle ne présente . Rattachée à la commune en 1659, elle est acquise par Albin Ducarnoy, orfèvre et valet de chambre du roi Henri IV. Bien qu'il n'existe aucune certitude sur le lieu exact, c'est probablement là que se déroulèrent en 1593 les conférences de négociation dites de Suresnes entre catholiques et protestants qui participèrent à mettre fin aux guerres de religion. Elle passe ensuite entre les mains du secrétaire du roi Louis XIV Toussaint-Rose. Les propriétaires suivants sont le marchand Charles Hurton et le procureur à la Cour des comptes Gille de Ganeau, le maréchal de camp Charles Skelton, le procureur à la Cour Horri puis Marie-Anne de Turmenys, qui le donne en 1756 au comte de Somery. L'année suivante, celui-ci fait de même pour Marie-Anne de Montmorency, qui y réside vingt-trois années. Sa sœur lui succède en 1780 puis le capitaine aux gardes françaises Claude-Palamède-Antoine de Thelis, contre 40 000 livres. Outre la bâtisse, il y a alors un jardin et une glacière. Au milieu des années 1790, le château est loué par  Villars-Branca, qui a ses entrées dans le monde politique. Après 1803, la princesse de Vaudémont rattache un temps ce domaine à son château de Suresnes mitoyen. En 1832, M. Delagoutte y crée une institution pour accueillir les enfants en sevrage. Durant la guerre franco-prussienne de 1870, le château est occupé par l'armée française. À partir de 1873, le propriétaire du château de la Source est le magistrat Henri Baillière, par ailleurs auteur de l'ouvrage Autour d'une source (1900), au sujet de l'histoire de la source des Vaux-d'Or et de la tourelle. Au début de la première décennie du XX siècle, il vend son château à Coty.

Créée dans la première partie des années 1900, l'usine Coty accueille la « Cité des parfums » d'où sortiront de nombreuses fragrances de la marque. C'était l'une des premières à employer massivement des femmes (jusqu'à 4000 ouvrières) et à leur offrir des avantages novateurs, notamment des services de garde d'enfants. L'usine est plus tard reconstruite, dotée d'immeubles en brique rouge, depuis inscrits au titre des monuments historiques. Ils sont réhabilités en 2001-2003, augmentés d'édifices en verre. Les bas-reliefs de deux fontaines de l'ancienne usine Coty (elles, disparues), figurant des femmes autour d'un brûle-parfum, sont restaurées en 2016 puis installées dans le parc du Château, un peu plus au sud ; elles sont l'œuvre du sculpteur André Augustin Sallé, reproduisant un motif de René Lalique. Après Coty, le site a accueilli une usine Agfa-Gevaert, le siège du groupe de conseil en communication Havas puis celui du groupe agroalimentaire Bel.

Château de Suresnes puis parc du Château

Ce parc dépendait de l'ancien château de Suresnes, appelé aussi « château de Bel-Air », détruit en 1986. Ouvert en 1988, le parc borde à l'est le quai Léon-Blum, le long de la Seine, mais aucun accès ne s'y trouve ; son entrée se fait depuis la rue de Saint-Cloud et la place Eugène-Sue. Partant de cette place, la rue des Meuniers (anciennement chemin des Meuniers) longe le parc sur son pourtour sud ; cette voie allait autrefois jusqu'au fleuve. Elle est de nos jours poursuivie par la rue du Docteur-Magnan.

Ses origines remontent au début du . Il s'agit au départ d'une maison de vigneron, qui compte un pressoir, une étable et un colombier. Le site est acheté en 1638 par André Bourret, trésorier des gardes françaises, qui transforme et agrandit le domaine jusqu'à la Seine. Suivent Louis Verloyer et l'écuyer Henry de Rosnel, le marquis de Jumillac durant trente ans, jusqu'en 1782, après avoir embelli le château, puis le marquis de Chatenay, contre 60 000 livres. L'historien de Suresnes René Sordes décrit à quoi il ressemblait alors, se basant sur le dernier acte de vente de l'époque : . Acquis en 1788 par l'homme politique Étienne Clavière, devenu propriété de l'État après son suicide, il appartient à partir de 1796 à Paul Barras, qui y reçoit notamment Napoléon Bonaparte et son épouse Joséphine sous le Directoire. Il le revend dès 1797 aux frères Chevalier. La princesse de Vaudémont l'achète en 1803 à un nommé Michel, « ancien avoué à Paris ». Très riche, elle agrandit le site et fait aménager un parc à l'anglaise, doté d'une volière. Le château change de propriétaire en 1834. En 1844, il échoit à l'entrepreneur en éclairage Louis-Marc Chabrier, propriétaire du théâtre des Variétés (Paris) ; sa fille épouse Gustave Gallimard, grand-père de Gaston Gallimard.

En 1875, le docteur Valentin Magnan, aidé de confrères, y crée une « maison de santé, de repos et de régimes ». C'est dans cet établissement qu'Adèle Hugo, seconde fille de l'écrivain Victor Hugo, est internée en 1885. Elle loge dans un chalet situé au sud du château. Elle y meurt en 1915. Outre ce chalet, plusieurs pavillons sont érigés autour de la bâtisse principale jusqu'en 1935, pour les hommes, les femmes, les , etc. , frère du président américain, y fait aussi un séjour de quelques mois. Le château est désaffecté en 1960 et la fondation Magnan disparaît en 1975.

Le château et ses pavillons sont vendus à un groupe immobilier, tandis que le parc est acquis gratuitement par la municipalité de Suresnes en 1986. Les bâtiments sont détruits, remplacés par un lotissement immobilier (quadrilatère compris entre le quai, l'allée de Longchamp et la rue de Saint-Cloud). Le parc est pour sa part réaménagé façon XIX siècle et officiellement ouvert au public en 1988 par le maire Christian Dupuy sous le nom de « parc du Château ». Plusieurs aménagements sont par la suite réalisés : installation d'une volière en 2004, d'un espace de jeux de ballon en 2005 et d'un potager médiéval en 2006.

Notes et références

Bibliographie
 Octave Seron, Suresnes d'autrefois et d'aujourd'hui, Le Livre d'histoire (rééd. 2000), 1926.
 René Sordes, Histoire de Suresnes : Des origines à 1945, Société historique de Suresnes, 1965.
 Suresnes, ses lieux dits et ses rues vous parlent, Société historique de Suresnes, 1968.
 Francis Prévost, Histoires de Suresnes, Suresnes Information, 1989.
 .
 .

Article connexe
 Histoire de Suresnes

Saint Cloud

Rue de Saint-Cloud


{{Knattspyrnumaður
|nafn= Thomas Müller
|mynd=
|fullt nafn= Thomas Müller
|fæðingardagur=
|fæðingarbær= 	Weilheim in Oberbayern, Bæjaralandi
|fæðingarland= Þýskalandi
|hæð= 1,86 m
|staða= Sóknarmaður
|núverandi lið= Bayern München
|númer=
|ár í yngri flokkum= 2000–2008
|yngriflokkalið= FC Bayern München
|ár1=2008–
|lið1=FC Bayern München
|lið2=Alls
|leikir (mörk)1=446 (144)
|leikir (mörk)2=|landsliðsár= 2010-
|landslið= Þýskaland
|landsliðsleikir (mörk)= 123 (45)
|mfuppfært= sep 2023
|lluppfært= sep 2023
}}Thomas Müller (fæddur 13. september 1989 í Weilheim í Efra-Bæjaralandi) er þýskur knattspyrnumaður sem  spilar með FC Bayern München. Hann hefur margoft orðið bæði þýskur meistari og bikarmeistari og unnið þrefaldan meistaratitil, bikarsigur og meistaradeildina á árunum 2013 og 2020. Müller er stoðsendingahæstur í Bundesligunni frá upphafi og með flestar stoðsendingar á einu tímabili.
Árið 2021 varð hann 8. leikmaðurinn til að skora meira en 50 mörk í Meistaradeild Evrópu.

Árið 2014 varð hann heimsmeistari með þýska landsliðinu.
Líf utan vallar
Thomas Müller var altarisstrákur í heimabæ sínum í Pähl im Pfaffenwinkel, sem ungur drengur. Müller gekk í menntaskóla í Weilheim, sem hann lauk stúdentsprófi árið 2008. Hann hefur verið giftur síðan 2009 og er eiginkona hans Lisa Müller er mikil hestakona. Hjónin rækta hesta í frístundum.

 Titlar Bayern München Þýska úrvalsdeildin: 2009/2010, 2012/2013, 2013/2014, 2014/2015, 2015/2016, 2016/2017, 2017/18, 2018/19, 2019/20, 2020/21, 2021/22, 2022/23
 Meistaradeild Evrópu: 2012/2013, 2019/20
 Þýska bikarkeppnin: 2009/2010, 2012/2013, 2013/2014, 2015/2016, 2018/19, 2019/20
 Þýski deildarbikarinn: 2010, 2012, 2016, 2017, 2018, 2020
 Uefa Super Cup: 2013, 2020
 HM félagsliða: 2013Þýskaland'''
 HM 2010(brons)
 HM 2014 (gull)

Tilvísanir
Þýskir knattspyrnumenn

Thomas Müller


Benedikt Schack (nombre real en checo, Benedikt Žák; nacido el 7 de febrero de 1758 en Mirotice, Bohemia - fallecido el 11 de diciembre de 1826 en Múnich, Baviera) fue un tenor y compositor de la época clásica, un buen amigo de Mozart y el primer intérprete (1791) del papel de Tamino en la ópera La flauta mágica de Mozart.

Schack gozó de una voz excelente de tenor, cantó con mucho éxito en Praga, Salzburgo, Viena, Graz y Múnich, y el 1780 fue nombrado maestro de capilla del príncipe Cardath.

De sus óperas la que consiguió mayor éxito fue Die beiden Oentone, también compuso una misa y diversas composiciones vocales. También fue amigo de Haydn. Mozart escribió especialmente para él La flauta mágica, en la que Schack interpretó el rol de Tamino.

Referencias
 Enciclopedia Espasa Volumen núm. 54, pág. 907 (ISBN 84-239-4554-5)

Enlaces externos

Compositores del Clasicismo de la República Checa
Compositores de la República Checa del siglo XIX
Tenores de la República Checa
Compositores de ópera de la República Checa
Cantantes de Wolfgang Amadeus Mozart
Músicos de la República Checa del siglo XVIII
Músicos de la República Checa del siglo XIX
Nacidos en la República Checa
Fallecidos en Múnich

Benedikt Schack


Ahmet Yıldırım Öcek (16 Haziran 1952, İstanbul - 3 Ekim 2018, İstanbul), Türk oyuncudur. Lise mezunudur. Televizyona ilk kez Atilla Arcan ve Yalçın Menteş'in programı ile adım attı. İlk oynadığı tiyatro oyunu Necati Cumalı'nın eseri "Nalınlar" adlı oyun olmuştur. Profesyonel anlamda ilk oyununu Nejat Uygur'un tiyatrosunda yaptı.

Feridun Öcek ve Eser Seçkin Öcek adlarında iki oğlu vardır. Çoklu organ yetmezliği nedeniyle öldü.
Cenazesi Söğütlüçeşme Camii'nden kaldırılarak Yedikule Mezarlığı'nda defnedilmiştir.

Filmografisi
 Payitaht Abdülhamid (2019)
 Yalan Dolan - Beton (2019)
 Çocuklar Duymasın - Kemal (2018)
 Tatlı Bela - Hakan (2018)
 Seksenler - Harun (2017)
 Zengin Kız Fakir Oğlan - Timuçin (2014-2015)
 Canım Benim - Atıf (2012)
 Nekrüt (2008)
 Ateşle Barut (2008)
 Semum - Cengiz (2008)
 Emret Komutanım (2008)
 Baba Oluyorum (2007)
 Küçük Hanımefendinin Şoförü (2006)
 Küçük Hanımefendi (2006)
 AB nin Yolları Taştan - Münihli (2005)
 Alanya Almanya - Avukat Şeref (2005)
 Acı Hayat - Emlakçı (2005)
 Beyza'nın Kadınları (2005)
 Avrupa Yakası - Saadettin (2004-2009)
 Neredesin Firuze - Dükkân sahibi (2003)
 Sayın Bakanım - 97 Oktan Necati
 Patron Kim (2003)
 Hürrem Sultan (2003)
 Rus Gelin (2002)
 Ekmek Teknesi (2002)
 Berivan (2002)
 Aslı ile Kerem - Sendikacı Muzaffer (2002)
 Altın Yumruk İstanbul'da (2001)
 Tatlı Hayat (2001)
 Ayrılsak da Beraberiz (1999)
 Deli Yürek (1999)
Babamın Günahı - Baba (1998)
 Ruhsar (1998) - Sadettin
 Böyle mi Olacaktı (1997)
 Gurbetçiler - Relax Cihat (1996)

Kaynakça

Yedikule Mezarlığı'na defnedilenler
1952 doğumlular
İstanbul doğumlu erkek oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
2018 yılında ölenler
Organ yetmezliğinden ölenler

Yıldırım Öcek


Stephan Kronthaler (* 2. Mai 1993 in Landshut) ist ein ehemaliger deutscher Eishockeyspieler, der über viele Jahre beim EV Landshut aktiv war.

Karriere
Stephan Kronthaler begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt beim EV Landshut. Mit Beginn der Saison 2006/07 lief der Linksschütze in der Schüler-Mannschaft auf. Zur Spielzeit 2008/09 bestritt der Verteidiger sein erstes Spiel im Landshuter Junioren-Team, das in der Deutschen Nachwuchsliga antrat, hier kam er in 36 Spielen auf immerhin 16 Punkte. In der Folgesaison 2009/10 war seine gesamte Punkteausbeute bei einem Spiel weniger fast doppelt so hoch, Kronthaler feierte in diesem Jahr auch sein Debüt in der Profimannschaft, den Landshut Cannibals, für die er vier Spiele absolvierte.

Während der gebürtige Landshuter in der Saison 2010/11 noch ungefähr die Hälfte der Spiele in der Nachwuchsliga (26 Spiele, 20 Punkte) und die andere Hälfte in der Profimannschaft (21 Spiele, 2 Punkte) bestritt, gehörte er ab der Saison 2011/12 zum Stammpersonal in der Abwehr der Landshuter Profimannschaft. 2012 gewann er mit den Cannibals die Meisterschaft der 2. Bundesliga.

Zwischen 2014 und 2016 stand er beim ERC Ingolstadt aus der DEL unter Vertrag und absolvierte für diesen 69 Partien in der DEL, in denen er vier Scorerpunkte erzielte. Darüber hinaus lief er für den Club in der Champions Hockey League auf sowie für die Kooperationspartner EV Landshut respektive ESV Kaufbeuren in der DEL2. In der Saison 2016/17 spielte Kronthaler für die Starbulls Rosenheim, anschließend ein Jahr für die Heilbronner Falken, jeweils in der DEL2. 2018 kehrte er zu seinem Heimatverein zurück und schaffte mit diesem den Gewinn der Oberliga und den damit verbundenen sportlichen (Wieder-)Aufstieg in die DEL2.

Im März 2022 beendete er seine Karriere, um sich beruflich neu zu orientieren.

International
Stephan Kronthaler wurde bereits mehrmals in das Aufgebot der deutschen Nationalmannschaft im Nachwuchsbereich (U17 bis U20) berufen. In seinem ersten Auftritt im Deutschland-Trikot bei der World U-17 Hockey Challenge 2009 gelang ihm in fünf Spielen noch kein Scorerpunkt, bei der Eishockey-Weltmeisterschaft der U18-Junioren der Division I 2010 zeichnete er in fünf Spielen für vier Assists und ein Tor verantwortlich und schaffte mit der Mannschaft den Aufstieg in die Top-Division. Bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2011 - es konnte der Klassenerhalt gesichert werden - war der Landshuter Kapitän der Nationalmannschaft. Im Zuge der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division IA 2012, an der Kronthaler ebenfalls teilnahm, glückte der Mannschaft der Aufstieg in die oberste Division. Beim Turnier der Top-Division ein Jahr später belegte Kronthaler mit der U20-Nationalmannschaft den neunten Platz.

Erfolge und Auszeichnungen
 2011 Deutscher Nachwuchsmeister mit dem EV Landshut
 2012 Meister der 2. Bundesliga mit dem EV Landshut
 2019 Meister der Oberliga und Aufstieg in die DEL2

International
 2010 Aufstieg in die Top-Division bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I
 2012 Aufstieg in die Top-Division bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division IA

Karrierestatistik

International
Vertrat Deutschland bei:
 World U-17 Hockey Challenge 2009
 U18-Junioren-Weltmeisterschaft der Division I 2010
 U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2011
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft der Division IA 2012
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2013

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (EV Landshut)
Eishockeyspieler (ERC Ingolstadt)
Eishockeyspieler (Starbulls Rosenheim)
Eishockeyspieler (ESV Kaufbeuren)
Deutscher
Geboren 1993
Mann

Stephan Kronthaler


Montana Rail Link (sigle de l'AAR : MRL) est un chemin de fer privé de classe II opérant dans le nord-ouest des États-Unis, dans l'état du Montana, avec de courts passages dans l'Idaho et l"état de Washington.

Le MRL opère sur des voies construites à l'origine par la Northern Pacific Railway, louant ces voies appartenant à la compagnie BNSF.

Le MRL est une unité de The Washington Group et a son siège social à Missoula, Montana.

Le 10 janvier 2022, le Montana Rail Link annonce par voie de presse souhaiter mettre fin à la location de ses lignes auprès du BNSF.

Tracé et installations
Le chemin de fer est présent principalement dans le Montana. La ligne principale relie relie Huntley, Montana et Spokane, Washington en traversant d'est en ouest les villes de  Billings, Bozeman, Missoula, Helena, ainsi que Sandpoint dans le panhandle de l'Idaho. Plusieurs branches desservent le Montana.

Le Montana Rail Link se connecte avec le BNSF aux deux extrémités de la ligne, et également à Garrison, Montana.

Le MRL exploite plus de  de voies, dessert 100 gares et emploie environ 1 000 personnes. Sa gare de triage principale se trouve à Laurel, Montana ; ses installations de réparation et de maintenance (incluant une rotonde) sont à Livingston, Montana, avec des chantiers plus petits situés à Missoula, Billings, Bozeman et Helena.

Les trains circulant entre Billings et Spokane utilisent des droits de passage (trackage rights) sur les voies du successeur du Burlington Nothern, le BNSF. Les voies du MRL sont propriété du BNSF et louées par un contrat à long terme.

Histoire
L'historique du Montana Rail Link remonte à 1987, lorsque Dennis Washington, un homme d'affaires originaire de Missoula, accepte de louer la ligne principale du sud du Montana propriété du Burlington Northern, entre Sandpoint, Idaho et Huntley, Montana, près de Billings. Cet arrangement a été controversé car il s'est produit lors des négociations contractuelles entre le Burlington Northern et le United Transportation Union. Les travailleurs de MRL sont représentés par divers syndicats.
Le Montana Rail Link utilise toujours des caboose, qui sont utilisés pour transporter des équipements de commutation télécommandés pour les moteurs de d'aiguille Laurel. Un nombre important de mouvements de MRL sont en fait des trains complets du BNSF, locomotives incluses. Le MRL reçoit ces trains à une extrémité de la ligne et les remet au BNSF à l'autre extrémité. Le MRL exploite également ses propres trains, destinés à la desserte locale fret le long de ses lignes. Les produits forestiers et les céréales sont les principaux produits transportés. Le MRL exploite également un train spécial, appelé Gas Local, entre Missoula et Thompson Falls, Montana, pour combler une lacune dans un pipeline d'essence longue distance.

Le 8 septembre 2005, le Montana Rail Link a pris livraison de la locomotive numéro 4300, la première des 16 nouvelles locomotives EMD SD70ACe. Il s'agit de la première locomotive que le chemin de fer a commandée neuve à un fabricant. Cette commande est destinée à remplacer les locomotives vieillissantes SD40 et SD45 sur les trains traversant les montagnes Rocheuses sur la ligne de partage des eaux, à Mullan Pass près d'Helena, Montana puis via le col Bozeman près de Bozeman, Montana.

En septembre 2019, le président du MRL démissionne brusquement, laissant sa place au président du Southern Railway of British Columbia, la compagnie-cousine du groupe Washington située au Canada.

Le 10 janvier 2022, le MRL annonce mettre fin au contrat de location des lignes. Le BNSF en reprendra la gestion des lignes, sou sle nom de MRL division. Les employés de l'entreprise doivent être embauchés par BNSF avec les mêmes avantages. Le processus de fusion du MRL avec le BNSF devrait prendre des mois, car l'accord doit être approuvé par le Surface Transportation Board avant d'entrer en vigueur.

Accident
Le 2 février 1989, 48 wagons découplés mais non freinés sont entrés dans Helena, ont heurté un train de travail stationné là, ont pris feu et ont explosé. Bien que les dégâts matériels aient été importants, il n'y a pas eu de victimes.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Southern Railway of British Columbia

Liens externes

Entreprise de transport ferroviaire ayant son siège aux États-Unis
Entreprise fondée en 1987
Entreprise ayant son siège dans le Montana

Montana Rail Link


Jóhannes Karl Guðjónsson er íslenskur fyrrum knattspyrnumaður og núverandi aðstoðarþjálfari Íslenska karlalandsliðsins í knattspyrnu. Hann er uppalinn hjá ÍA og er faðir hans Guðjón Þórðarson. Jóhannes spilaði í efstu deildum í 5 löndum Evrópu á ferli sínum. Ísak Bergmann Jóhannesson sonur Jóhannesar spilar fyrir IFK Norrköping í Svíþjóð. Jóhannes skoraði eitt mark fyrir Íslenska karlalandsliðið í knattspyrnu. 2018-2022 var hann knattspyrnuþjálfari ÍA. Hann var ráðinn aðstoðarþjálfari Íslenska karlalandsliðsins í knattspyrnu í janúar 2022.

Bræður Jóhannesar hafa einnig spilað knattspyrnu: Þórður Guðjónsson, Bjarni Guðjónsson og Björn Bergmann Sigurðarson.

Heimildir

Íslenskir knattspyrnumenn
Fólk fætt árið 1980

Jóhannes Karl Guðjónsson


نظام الألوان الطرحية  يشرح مزج الطلاء والأصبغة والأحبار والألوان الطبيعية لإيجاد طيف من الألوان، حيث ينتج كل لون منها من امتصاص انتقائي لبعض أطوال موجات الضوء، وانعكاس بعضها الآخر.

يبدأ نظام الألوان الطرحية باللون الأبيض. الأحبار والطلاء والأفلام الملونة الموضوعة بين الناظر والمصدر الضوئي أو السطح العاكس (مثل ورقة بيضاء) تطرح أطوال الموجات من هذا اللون الأبيض، ويظهر اللون.

نظام الألوان الجمعية تبدأ بدون ضوء (لون أسود). تضيف المصادر الضوئية أطول الموجات لإظهار اللون. في كلا النظامين الجمعي والطرحي، نحتاج إلى ثلاثة ألوان أولية لكي نطابق الرؤية البشرية ثلاثية اللون (وهذا يرجع إلى وجود ثلاثة أنواع من الخلايا المخروطية في العين).

اقرأ أيضا

 النموذج اللوني س ق ص د
 لون جمعي
 لون أولي

المصادر

فضاء لوني
لون

لون طرحي


Haus Berghofen war ein Rittergut im Emschertal. Es stand im heutigen Dortmunder Ortsteil Berghofen.

Geschichte
Schon für das 13. Jahrhundert ist der Name Berghofen überliefert, denn bereits 1229 findet ein Theodericus von Berichoven Erwähnung. Mitte des 13. Jahrhunderts war Haus Berghofen ein Lehen des Arnsberger Grafen Gottfried II. von Arnsberg, das er dem Adalbert von Berghofen zu Eigen gab. Im 14. Jahrhundert wechselte die Lehnshoheit zu den Grafen von der Mark.

Während der Großen Dortmunder Fehde kämpften die Herren von Berghofen auf Seiten ihres Lehnsherrn, des Grafen Engelbert III. von der Mark. Im Verlauf der Kampfhandlungen wurde Engelbert von Berghofen am 27. Mai 1388 von den Dortmundern gefangen genommen, jedoch bald wieder freigelassen.

Der Neubau des Hauses Berghofen erfolgte 1684, nachdem das Haus im Dreißigjährigen Krieg beschädigt worden war. Der Neubau wurde vermutlich auf demselben Baugrund errichtet, jedoch wurde bis heute der Boden noch nicht archäologisch untersucht.

Nach dem 15. Jahrhundert wurde das Geschlecht der Berghofer nicht mehr erwähnt. 1486 war Gadert van Eyll Herr von Haus Berghofen. In den folgenden Jahren wurde der Besitz sehr häufig in der weiblichen Linie vererbt, sodass die Namen der Besitzer oft wechselten. Die Berghofer Linie starb 1711 mit Wilhelm Heinrich von Eickel schließlich aus. Das Haus wurde von nun an nur noch von Pächtern bewohnt. Von Eickels Witwe Catharina von Ossenbrock heiratete in zweiter Ehe Wilhelm Dietrich zu Elverfeldt. Das Haus blieb bis 1889 im Besitz seiner Familie.

Als Freiherr Ludwig von Elverfeldt im Juni 1889 ohne Erben starb, kam Haus Berghofen – gemeinsam mit vielen anderen Besitzungen wie zum Beispiel Haus Herbede und Haus Kotten – als Erbe an Ludwigs Cousin Viktor Hugo Freiherr von Rheinbaben. Da dieser ohne männliche Nachkommen starb, kam Berghofen durch Heirat an die Familien von Gemmingen bzw. von Wedel. Noch 1800 gehörten etwa 500 Morgen Land zum Besitz des Hauses Berghofen. 1905 erwarben die Dortmunder Stadtwerke 260 Morgen Wiese und Wald im Berghofer Wald für den Bau einer Wasserversorgungsanlage. Der Berghofer Wald wurde später zum Naherholungsgebiet umgewandelt. Etwa 100 Morgen Land erwarb nach dem Zweiten Weltkrieg der Ruhrsiedlungsverband, um das Land zu bebauen. 1966 schließlich kaufte der Bauunternehmer Hermann Sommerey Haus Berghofen. 1969 wurde es abgerissen. Erhalten geblieben ist bis heute nur die Scheune und ein Teil der alten Mauer an der Ecke Fasanenweg/Selzerstrasse.

Literatur

 Hans Georg Kirchhoff und Siegfried Liesenberg (Hrsg.): 1100 Jahre Aplerbeck: Festschrift im Auftr. des Vereins für Heimatpflege. Klartext Verlag, Essen 1998, ISBN 3-88474-735-5.

Einzelnachweise

Berghofen
Abgegangenes Bauwerk in Dortmund
Zerstört in den 1960er Jahren
!

Haus Berghofen


U sezoni 2015./16. drugi rang nogometnog prvestva Bosne i Hercegovine su činile Prva liga Federacije BiH i Prva liga Republike Srpske. Prvaci ovih liga ostvaruju plasman u Premijer ligu BiH.

Prva liga Federacije BiH

Prva liga Republike Srpske
Prvo igrana dvokružna liga, potom po šest momčadi je igralo Ligu za prvaka i Ligu za ostanak.

U tablicu uključeni svi rezultati

Poveznice

Izvori
 rsssf.com, Bosna i Hercegovina 2015./16., Prva liga F BiH i Prva liga RS
 sportsport.ba, Prva liga F BiH 2015./16., ljestvica, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 sportsport.ba, Prva liga F BiH 2015./16., rezultati po kolima , pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga F BiH 2015./16., pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga F BiH 2015./16., verzija za ispis, preuzeto 16. ožujka 2017.
 futbol24.com, Prva liga F BiH 2015./16.,  pristupljeno 16. ožujka 2017.
 sportsport.ba, Prva liga RS 2015./16., ljestvica, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 sportsport.ba, Prva liga RS 2015./16., rezultati po kolima, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – prvi dio, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – prvi dio, verzija za ispis, preuzeto 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – Liga za prvaka, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – Liga za prvaka, verzija za ispis, preuzeto 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – Liga za ostanak, pristupljeno 16. ožujka 2017.
 posavinasport.com, Prva liga RS 2015./16. – Liga za ostanak, verzija za ispis, preuzeto 16. ožujka 2017.
 futbol24.com, Prva liga RS 2015./16., pristupljeno 16. ožujka 2017.

2015-16
 2

Nogometno prvenstvo Bosne i Hercegovine – 2. ligaški rang 2015./16.


An Vriesea patzeltii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Vriesea patzeltii in nahilalakip ha genus nga Vriesea, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Vriesea

Vriesea patzeltii


Milstead es una parroquia civil y un pueblo del distrito de Swale, en el condado de Kent (Inglaterra).

Demografía
Según el censo de 2001, Milstead tenía 182 habitantes (49,45% varones, 50,55% mujeres). El 19,78% eran menores de 16 años, el 75,82% tenían entre 16 y 74 y el 4,4% eran mayores de 74. La media de edad era de 40,36 años. Del total de habitantes con 16 o más años, el 21,92% estaban solteros, el 61,64% casados y el 16,44% divorciados o viudos. 85 eran económicamente activos, de los que 78 (91,76%) estaban empleados y 7 (8,24%) desempleados. Había 73 hogares con residentes y 4 vacíos.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Kent
Parroquias civiles de Kent

Milstead


Dimas Hugo Fernández Barrantes (25 de marzo de 1943) es un educador y fue rector de la Universidad Peruana Los Andes hasta el año 2011.

Biografía
Es un docente universitario adscrito a la Facultad de Educación y Ciencias Humanas de la Universidad Peruana Los Andes desde agosto de 1986, así como en otras universidades peruanas. Tiene el grado de Doctor en educación otorgado por la Universidad Nacional de Trujillo en 1972 y es investigador con aportes en la pedagogía moderna.

Dimas Fernández Barrantes desde muy joven tuvo afición a la poesía, en 1975 publicó su poemario Las manos en el fuego. Dimas Fernández Barrantes fundó el grupo de artes y letras "Xauxal" con el maestro Hugo Orellana Bonilla ya fallecido.

Premios y distinciones
1972: Obtuvo la distinción Madre Teresa de Calcuta por sus aportes en el campo de la axiología y los valores reconocido por los doctorados desarrollados en la Universidad Nacional de Trujillo y en la Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle - La Cantuta.
2007: La Universidad Nacional de Tumbes (UNT), otorga el grado de Doctor Honoris Causa.
2007: Academia Diplomática del Perú, la Organización de Estados Iberoamericanos, la Sociedad Civil Sembrando Valores galardona como Mejor Rector de la Zona Centro del Perú.
2008: la Universidad Nacional Hermilio Valdizán de Huánuco (UNHEVAL), también le confirió el grado de Doctor Honoris Causa

Notas y referencias

Educadores de Perú
Rectores de la Universidad Peruana Los Andes
Doctores honoris causa de la Universidad Nacional Hermilio Valdizán
Doctores honoris causa de la Universidad Nacional de Tumbes

Dimas Fernández Barrantes


O Coliseo Iván de Bedout é uma arena esportiva coberta localizada em Medellín, na Colômbia.

A arena é usada principalmente para sediar jogos de basquete e futsal.

A capacidade da arena para jogos dessas modalidades é de 6.000 pessoas. É a "casa" do clube de basquete local "Academia de la Montaña". A arena faz parte do Coliseu Esportivo de Medellín desde 2009.

Foi uma das sedes da Copa do Mundo de Futsal da FIFA 2016.

Ver também
 Ginásio Poliesportivo Pedro Morilla Fuentes
 Ginásio Poliesportivo Milton Feijão
 Arena Poliesportiva Amadeu Teixeira
 Ginásio Poliesportivo Divino Ferreira Braga
 Ginásio Milton Olaio Filho
 Ginásio Rio Vermelho

Parques olímpicos
Construções de Medellín
Arquitetura de 2010

Coliseo Iván de Bedout


Ercilla, manji biljni rod zimzelenih penjačica iz prodice kermesovki. Postoje dvije priznate vrste, obje su endemi iz Čilea.

Vrste
 Ercilla spicata (Bertero) Moq.
 Ercilla syncarpellata Nowicke

Sinonimi
 Apodostachys Turcz.
 Bridgesia Hook. & Arn.

Izvori

Kermesovke

Ercilla


Uzun oba est un site archéologique en Azerbaïdjan. Il est situé sur la rive droite du Nakhchivançay près du village d'Aşağı Uzunoba dans le district de Babək.

Recherche
Le site a été examiné lors des fouilles de l'expédition archéologique internationale Azerbaïdjan-France en 2015. Vali Baxşəliyev et Catherine Marro étaient les chefs de l'expédition. Au cours de l'enquête, il a été déterminé que la couche de découverte du site était recouverte d'une couche de sédiments d'environ  d'épaisseur.

Le site près du village d'Uzun oba dans la région de Babək a été étudié uniquement par des fouilles de reconnaissance. L'incision stratigraphique de 2 à  de profondeur a été obtenue lors du creusement sur le versant est du site à  d'élévation. Au cours de la fouille, des pièces de céramique peinte du premier millénaire av. J.-C. ont été mises au jour. De telles découvertes anciennes sont très rares pour la région.

Références

Liens externes

Site archéologique en Azerbaïdjan
Tell

Uzun oba


An Paradisanthus in uska genus han Liliopsida. An Paradisanthus in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paradisanthus

Paradisanthus


An Encyclia trautmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Karlheinz Senghas. An Encyclia trautmannii in nahilalakip ha genus nga Encyclia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Encyclia

Encyclia trautmannii


Jadranka Rebeka Anić (1960.), redovnica franjevka Provincije Presvetog Srca Isusova u Splitu, doktorica katoličke teologije i znanstvena savjetnica u Institutu društvenih znanosti Ivo Pilar - Područni centar Split.

Životopis
Rođena 1960. godine, Jadranka Rebeka Anić već 1979. godine ulazi u samostan unatoč snažnom otporu roditelja. Prvotna želja i ljubav je bilo slikarstvo te je htjela krenuti na likovnu akademiju u Zagrebu, ali se ipak posvetila studiju teologije. Tu želju osjetila je još u osnovnoj školi. U 2001. godini promovirala je na Katoličkom teološkom fakultetu u Beču kod uglednog pastoralnog teologa Paul Zulehnera. Tema doktorske disertacije je uloga žene u Katoličkoj Crkvi u Hrvatskoj tijekom 20. stoljeća.

Više godina predavala je na Sveučilištu u Sarajevu u sklopu predmeta Religija i rod magistarskog programa Religijskih studija i na Rodnim studijima. Kao vanjska suradnica radila je na Odjelu za sociologiju Sveučilišta u Zadru, predavala na teološkom fakultetu Matija Vlačić Ilirik u Zagrebu te na Katoličkom bogoslovnom fakultetu Sveučilišta u Splitu.  Sudjelovala je na nekoliko međunarodnih i domaćih projekata te vodila dva projekta Franjevačkog instituta za kulturu mira. Članica je triju međunarodnih i dviju domaćih udruga, te članica upravnog odbora Europskog društva žena u teološkom istraživanju (ESWTR) i dopredsjednica Hrvatske sekcije ESWTR-a.

Jadranka Rebeka Anić se bavi rodnim teorijama, biblijskom i teološkom antropologijom pod rodnim vidom te položajem žene u Crkvi i društvu. Buru je izazvala i kao jedna od autorica i inicijatorica zbornika "Nasilje nad ženama" istraživši, među ostalim, "koliko žene žrtve nasilja u obitelji često od župnika dobivaju savjete da izdrže još malo, čime se nepravedno religiozno opravdava patnja koja nema smisla". Zbog feminističkih teza kao i knjige Kako razumjeti rod?, jedan od profesora na teološkom fakultetu u Splitu zatražio je zabranu dociranja. Znanstveno povjerenstvo Sveučilišta u Splitu zaključilo je kako njezin rad ne sadrži nikakve dogmatske i moralne zablude.

Trenutno radi kao znanstvena savjetnica u Institutu društvenih znanosti Ivo Pilar - Područni centar Split.

Krajem 2018. godine objavila je knjigu Marija Magdalena: Od Isusove učenice do filmske bludnice zajedno s Irenom Sever Globan. U knjizi zastupa stav kako "Marija Magdalena nije bludnica nego Isusova najbolja učenica i apostolica".

Bibliografija

Više od zadanoga. Žene u Crkvi u Hrvatskoj u 20. stoljeću (2003.)
Žene u Crkvi i društvu (2010.)
Kako razumjeti rod? Povijest rasprave i različita razumijevanja u Crkvi (2011.)
Marija Magdalena: Od Isusove učenice do filmske bludnice (2018.)

Izvori

Životopisi, Split
Hrvatski franjevci

Hrvatski rimokatolički teolozi

Rebeka Anić


Naruto: Shippuden – Sezonul 17: Al Patrulea Război Mondial Ninja - Întoarcerea Echipei Șapte (2014)

Episoadele din sezonul șaptesprezece al seriei anime Naruto: Shippuden se bazează pe partea a doua a seriei manga Naruto de Masashi Kishimoto. Sezonul șaptesprezece din Naruto: Shippuden, serie de anime, este regizat de Hayato Date și produs de Studioul Pierrot și TV Tokyo și a început să fie difuzat pe data de 15 mai 2014 la TV Tokyo și s-a încheiat la data de 14 august 2014.

Episoadele din sezonul șaptesprezece al seriei anime Naruto: Shippuden fac referire la intrarea în luptă a lui Sasuke Uchiha și Naruto Uzumaki în Forțele Aliate Ninja și continând lupta împotriva lui Madara Uchiha și Obito Uchiha.

Lista episoadelor

Referințe

Naruto
Liste cu episoade anime
Sezoane de televiziune din 2014

Naruto: Shippuden (sezonul 17)


John Gloag () a fost un scriitor englez în domeniul designului și arhitecturii mobilierului. Gloag a scris și romane științifico-fantastice și fantastice istorice. Gloag a servit împreună cu Gărzile galeze în timpul Primului Război Mondial și a fost trimis acasă după ce a fost intoxicat grav cu gaz.

Scrieri inginerești
Artifex, sau Viitorul meșteșugurilor (1926), parte a seriei To-day and To-morrow, a fost un pamflet al lui Gloag care a discutat despre relația dintre meșteșugul artistic și producția de masă.

A Short Dictionary of Furniture (1969) a fost o carte de referință care cuprinde istoria și tipurile de mobilier din secolul al X-lea până în anii 1960.

Romane
Primul roman science-fiction al lui Gloag, Tomorrow's Yesterday (1932), a fost inspirat de opera lui H.G. Wells și a prietenului lui Gloag, Olaf Stapledon. Tomorrow's Yesterday este o satiră care înfățișează o rasă de oameni-pisici din viitorul îndepărtat care observă societatea umană. În The New Pleasure (1933) o pudră care crește mult simțul mirosului provoacă o tulburare socială. Winter's Youth (1934) se învârte în jurul unei tehnologii de longevitate, care cade în mâinile unui politician corupt, cu consecințe sociale dezastruoase. În Manna (1940) un jurnalist descoperă un plan de a dezvolta o ciupercă care ar putea pune capăt foametei mondiale. 99% (1944) se referă la un experiment care intenționează să ofere oamenilor acces la memoria rasei lor.

Mai târziu, în cariera sa, Gloag a scris romane fantastice istorice: Caesar of the Narrow Seas (1969), The Eagles Depart (1973) și Artorius Rex (1977). Artorius Rex se concentrează asupra Regelui Arthur și a lui Sir Kay.

Lucrări de ficțiune

Romane
 Tomorrow's Yesterday (1932)
 The New Pleasure (1933)
 Winter's Youth (1934)
 Sweet Racket (1936)
 Ripe for Development (1936)
 Sacred Edifice (1937, ediție revăzută, 1954)
 Documents Marked Secret (1938)
 Unwilling Adventurer (1940)
 Manna (1940)
 I Want An Audience (1941)
 Mr. Buckby is Not at Home (1942)
 99% (1944)
 In Camera (1945)
 Kind Uncle Buckby (1946)
 All England At Home (1949)
 Not in the Newspapers (1953)
 Slow (1954)
 Unlawful Justice (1962)
 Rising Suns (1964)
 Caesar of the Narrow Seas (1969)
 The Eagles Depart (1973)
 Artorius Rex (1977)

Povestiri
 It Makes a Nice Change (1938)
 First One and Twenty (1946)
 Take One a Week: An Omnibus of Volume of 52 Short Stories (1950)

Referințe

Nașteri în 1896
Decese în 1981
Scriitori englezi de literatură fantastică
Scriitori englezi de literatură științifico-fantastică

John Gloag


Andorinha es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población estimada en 2004 era de 15.058 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Andorinha


Urugvajski atletski savez (španjolski: Confederación Atlética del Uruguay, pokrata CAU) krovna je športska organizacija atletike u Urugvaju.

Osnovan je 1. ožujka 1918. pod nazivom Urugvajska atletska federacija u Montevideu, gdje se i danas nalazi sjedište Saveza.

Urugvajski atletski savez bio je jedan od tri člana osnivača CONSUDATLE-a, južnoameričkog ogranka Međunarodne atletske federacije (IAAF-a), dana 24. ožujka 1918. u Buenos Airesu.

Naziv Urugvajski atletski savez dobio je na izvanrednoj sjednici 23. svibnja 1938., prilagođen pravilima o nazivlju atletskih saveza IAAF-a.

U svakom urugvajskom departmanu nalazi se po jedan ogranak Saveza, najčešće u gradu sjedištu departmana, koji provodi državne športske programe na lokalnoj razini.

Savez je punopravni član Urugvajskog olimpijskog odbora, Međunarodne atletske federacije i Panamerićke atletske federacije.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena mrežna mjesta CAU-a
 Službena Facebook stranica

Šport u Urugvaju
Atletika

Urugvajski atletski savez


: مصطلح
الأمة الإسلامية

 أَمَة  : امرأة مملوكة، انظر عبودية
 أمة الإسلام، منظمة في الولايات المتحدة.
صفحات توضيح أسماء أماكن
قوائم صحف

أمة (توضيح)


Dereköy, Sakarya ilinin Geyve ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Dereköy adı, mahallenin içinde geçmekte olan dereden gelmektedir. Köy önceden dağda olup toprak kayması nedeniyle şu anki yerine yerleşmiştir fakat eski köy yerinde şu an tarım faaliyetleri devem etmektedir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 21 km, Geyve ilçesine 8 km Alifuatpaşa kazasına 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

 YerelNET

Geyve'nin mahalleleri

Dereköy, Geyve


Maidan () é um documentário ucraniano-neerlandês de 2014, dirigido por Serguéi Loznitsa. Ele se concentra no movimento Euromaidan de 2013 e 2014 em Maidan Nezalejnosti (Praça da Independência) na capital da Ucrânia, Quieve. Foi filmado durante os protestos e retrata diferentes aspectos da revolução, desde os comícios pacíficos até os confrontos sangrentos entre policiais e civis.

O filme estreou em 21 de maio de 2014 no Festival de cinema de Cannes de 2014. Teve um lançamento nos cinemas nos Estados Unidos da América em 12 de dezembro de 2014.

Sinopse
O filme explora e acompanha os protestos e a violência na Maidan Nezalejnosti (Praça da Independência) de Quieve, que levaram à derrubada do presidente Víktor Ianukóvitch.

Lançamentos
Após sua estreia em Cannes, o filme estreou nos cinemas na França em 23 de maio de 2014. O filme foi lançado na Ucrânia em 24 de julho de 2014. Teve um lançamento limitado nos Estados Unidos em 12 de dezembro de 2014 antes de se expandir mundialmente em 20 de fevereiro de 2015, que coincidiu com a data da revolução na Ucrânia. Em abril de 2018, o filme ainda não havia sido exibido na Rússia.

Recepção
O filme teve uma recepção positiva da crítica. O agregador de críticas Rotten Tomatoes relata, que 100% dos 24 críticos de cinema deram ao filme uma crítica positiva, com uma média de classificação de 7,91 em 10. No Metacritic, que atribui uma classificação média ponderada de 100 resenhas de críticos de cinema, o filme tem uma pontuação média de 86, com base em 9 resenhas, indicando uma resposta de "aclamação universal".

Leslie Felperin, do The Hollywood Reporter, deu uma crítica positiva ao filme e disse, que "este filme impressionante em escala épica remonta às raízes heróicas e jornalísticas da produção de documentários e ainda parece inefavelmente moderno e formalmente ousado". Em sua crítica para a Variety Jay Weissberg escreveu, que "em contraste com a maioria dos documentários feitos após um evento histórico, 'Maidan' durará além da atual revolta ucraniana para se tornar uma testemunha convincente e uma resposta modelo a um momento seminal muito novo para ser totalmente processado". Lee Marshal, revisando o filme para a Screen International, disse, que "mesmo em meio aos coquetéis molotov, o documento sincero e memorável de Loznitsa mantém seu fascínio pelos pequenos detalhes, que nos tornam humanos e fazem valer a pena lutar pela democracia". Michael Atkinson, do The Village Voice, chamou-o de "facilmente o filme mais rigoroso, vital e poderoso de 2014, Maidan de Serguei Loznitsa pode ser uma máquina de cinema Baziniana perfeita — a realidade é capturada, cristalizada, honrada por sua complexidade orgânica e entregue sem envenenamento por exposição ou ênfase". Andrew Pulver, em uma crítica para o The Guardian, afirmou: "em alguns aspectos é perfeito, em sua recusa ao estilo de Eisenstein em comprometer a ideia da multidão como participante principal. Em outros aspectos, porém, sua severidade o atrapalha".

Howard Feinstein, da Filmmaker Magazine, escreveu, que "Maidan é lindo, embora rígido. Nunca cruza a linha para estetizar a revolução, o sofrimento e a brutalidade, que a acompanham. Sua astúcia decorre de uma precisão obsessiva. Você registra Maidan assim como faz com as conhecidas pinturas de horror de, digamos, a Guerra Civil Espanhola e a Revolução Francesa: não uma interpretação, mas uma obra de arte, que captura a verdade de um momento histórico". Daniel Walber, da Nonfics, chamou o filme de "um retrato de um povo, um lugar e um momento, em vez de uma dissertação sobre seu contexto ou implicações. É um cinema cru e inabalável para uma nação problemática em um grande e terrível momento". Oleg Ivanov, da Slant Magazine, deu ao filme três de quatro estrelas, escrevendo que "coloca o espectador dentro de Maidan, permitindo que tirem suas próprias conclusões sobre as ideias e agendas defendidas pelos líderes e participantes do movimento".

Reconhecimento

Literatura
 Lilya Kaganovsky Review of Maidan // Slavic Review. — 2015. — Vol. 74, iss. 4. — P. 894–895. — DOI:10.5612/slavicreview.74.4.894.

Ligações externas

Filmes da Ucrânia de 2014
Filmes dos Países Baixos de 2014
Documentários de 2014
Euromaidan
Documentários da Ucrânia

Maidan (filme de 2014)


Honos, Roma mitolojisinde onur, askeri adalet ve şövalyelik tanrısıydı. Sanatta bir mızrak ve kornukopiya ile tasvir edilmiştir.

Roma tanrıları
Adalet tanrıları
Savaş tanrıları

Honos


Snage za specijalne operacije (rus.: Силы специальных операций; ССО, Sily spetsial'nykh operatsii, SSO) je naziv za postrojbe za specijalne operacije Zapovjedništva snaga za specijalne operacije (rus.:командование сил специальных операций, KCCO, Komandovanie sil spetsial'nalnykh operatsii, KSSO) Glavnog stožera Oružanih snaga Ruske Federacije.

Prve postrojbe onoga što će postati snage za specijalne operacije formirane su 2009. godine u sklopu nastavka ruske vojne reforme iz 2008. godine nakon rata u Gruziji. Zapovjedništvo snaga za specijalne operacije osnovano je 2012. godine, a najavio ga je u ožujku 2013. načelnik Glavnog stožera Valerij Gerasimov. Prema riječima Gerasimova, Snage za specijalne operacije su zamišljene snage na strateškoj razini, čije bi primarne misije bile inozemne intervencije, uključujući sabotaže i protuterorističke operacije.

SSO ne pripada nijednoj grani Ruskih oružanih snaga i razlikuje se od Specijalnih snaga ili Specnaza Glavne obavještajne uprave Glavnog stožera Oružanih snaga Ruske Federacije i ostalih postrojbi Spetsnaza. Spetsnaz je naziv za ruske specijalne postrojbe, skraćenica od Vojska za specijalne namjene, termin označava sve specijalne snage, a prvi Spetsnaz po kojemu su ostali dobili ime je bio Spetsnaz GRU, ruske vojno obavještajne službe osnovan 1949. godine.

Povijest

Svrha

Ustroj

 Centar za posebne namjene "Senež"
 Centar za posebne namjene "Kubinka-2"
 Centar za planinsko ratovanje "Terskolj"
 Specijalna zrakoplovna brigada
 561. eskadrila za hitno spašavanje

Zapovjednici

Poveznice
 Spetsnaz
 Zapovjedništvo za specijalne operacije (SAD)
 Zapovjedništvo specijalnih snaga OSRH

Izvori

Vanjske poveznice
 YouTube: Spetsnaz u Siriji
 YouTube: Spetsnaz: Oslobađanje Palmire

Oružane snage Rusije
Specijalne snage

Snage za specijalne operacije (Rusija)