O feminismo na Rússia surgiu no século XVIII, influenciado pelo Iluminismo da Europa Ocidental e principalmente confinado à aristocracia. Ao longo do século XIX, a ideia do feminismo permaneceu intimamente ligada à política revolucionária e à reforma social. No século XX as feministas russas, inspiradas pela doutrina socialista, mudaram o seu foco de obras filantrópicas para a organização entre camponeses e operários. Após a Revolução de Fevereiro de 1917, o lobby feminista ganhou o sufrágio e igualdade geral para as mulheres na sociedade. Durante esse período, a preocupação com o feminismo variou dependendo da demografia e da situação económica.

Após a queda da União Soviética em 1991, círculos feministas surgiram entre a intelligentsia, embora o termo continue a ter conotações negativas entre os russos contemporâneos. No século XXI, algumas feministas russas, como a banda de punk-rock Pussy Riot, voltaram a alinhar-se com movimentos antigovernamentais, como nas manifestações de 2012 contra o presidente Vladimir Putin, que levaram a uma advogada a representr a Igreja Ortodoxa Russaa chamar o feminismo de "pecado mortal".

Origens

Século XVIII
O feminismo russo surgiu no século XVIII, influenciado pelo Iluminismo da Europa Ocidental e o papel proeminente da mulher como símbolo da democracia e da liberdade na Revolução Francesa. Notáveis figuras intelectuais russas do século XIX, como Alexander Pushkin e Alexander Herzen, escreveram positivamente sobre o aumento do poder e independência das mulheres na sua sociedade e apoiaram a crescente preocupação com a igualdade de género. No seu influente romance O que fazer?, o escritor Nikolai Chernyshevski incorporou as novas ideias feministas na heroína do romance, Vera Pavlovna, que sonha com uma futura sociedade utópica com perfeita igualdade entre os sexos.

Na sociedade aristocrática russa, as maiores liberdades permitidas às mulheres levaram ao surgimento da mulher poderosa e socialmente conectada, incluindo figuras icónicas como Catarina, a Grande, Maria Naryshkina e a condessa Maria Razumovskaya. As mulheres também começaram a competir com os homens na esfera literária, com as escritoras, poetas e memorialistas russas a aumentarem em popularidade.

Século XIX
O afrouxamento das restrições à educação das mulheres e à liberdade pessoal que foram decretadas por Pedro, o Grande, no século XVIII criou uma nova classe de mulheres educadas, como a princesa Natalia Sheremeteva, cuja Notas de 1767 foi a primeira autobiografia de uma mulher na Rússia. No século XIX, Sheremeteva era uma das "mulheres dezembristas", as parentes femininas dos dezembristas. Os dezembristas masculinos foram um grupo de revolucionários aristocráticos que em 1825 foram condenados por conspirar para derrubar o imperador Nicolau I, e muitos dos quais foram condenados a servir em campos de trabalho na Sibéria. Embora as esposas, irmãs e mães dos dezembristas compartilhassem as mesmas visões políticas democráticas liberais que os seus parentes do sexo masculino, elas não foram acusadas de traição porque eram mulheres; no entanto, 11 delas, incluindo Sheremeteva e a princesa Mariya Volkonskaya, ainda escolheram acompanhar seus maridos, irmãos e filhos aos campos de trabalho. Embora fossem retratadas como heroínas na cultura popular, as dezembristas insistiam que estavam simplesmente cumprindo o seu dever para com a família. Enquanto na Sibéria, algumas delas cuidaram não apenas dos seus próprios familiares, mas também dos outros prisioneiros. Elas também criaram instituições importantes como bibliotecas e clínicas, além de organizarem palestras e concertos.

Na escrita histórica da época, a devoção humilde das mulheres dezembristas foi contrastada com as intrigas e o hedonismo das aristocratas femininas do século XVIII, como Catarina, a Grande, cujos excessos eram vistos como o perigo de uma libertação para as mulheres repentina demais. Embora não defendessem explicitamente uma agenda feminista, as mulheres dezembristas foram usadas como exemplo por gerações posteriores de feministas russas, cuja preocupação com a igualdade de género também estava ligada a agendas políticas revolucionárias.

No final do século XIX, outras mulheres aristocratas começaram a afastar-se da vida social refinada e concentraram-se na reforma feminista. Entre elas estava Anna Pavlovna Filosofova, uma mulher de uma família aristocrática de Moscovo casada com um burocrata de alto escalão, que dedicou a sua energia a várias sociedades e projetos para beneficiar os pobres e desprivilegiados da sociedade russa, incluindo as mulheres. Juntamente com Maria Trubnikova, Nadezhda Stasova e Evgenia Konradi, ela pressionou o imperador para criar e financiar cursos de ensino superior para mulheres. Ela também foi membro fundadora da Sociedade Filantrópica Mútua das Mulheres Russas e responsável por ajudar a organizar o Congresso Feminino de 1908.

No final do século, algumas das figuras literárias russas mais lidas focaram-se em motivos feministas nas suas obras. Nos seus últimos anos, Leo Tolstoy argumentou contra a instituição tradicional do casamento, comparando-a à prostituição forçada e à escravidão, um tema que ele também tocou no seu romance Anna Karenina. Nas suas peças e contos, Anton Chekhov retratou uma variedade de protagonistas femininas trabalhadoras, de atrizes a governantas, que sacrificaram a estima social e a riqueza em prol da independência financeira e pessoal; apesar desse sacrifício, essas mulheres estão entre as poucas personagens chekhovianas que estão realmente satisfeitas com as suas vidas.

A Revolução e a era soviética

Pré-Revolução
No final do século XIX e início do século XX, o foco do feminismo russo mudou da aristocracia para os camponeses e a classe trabalhadora. Imbuídas da ideologia socialista, as mulheres jovens começaram a organizar sindicatos femininos entre operárias fabris, que tendiam a ser ignoradas ou marginalizadas pelos socialistas masculinos.

Entre 1907 e 1917, a Liga pelos Direitos Iguais das Mulheres foi a organização feminista mais importante da Rússia. Como a Sociedade Filantrópica Mútua das Mulheres Russas, ela concentrava-se na educação e no bem-estar social, mas também defendia direitos iguais para as mulheres, incluindo sufrágio, herança igual e o fim das restrições de passaporte. A Revolução de 1917, catalisada em parte por manifestações de mulheres trabalhadoras, gerou uma onda de adesão à organização. No mesmo ano, por causa do lobby contínuo da sociedade, a Rússia tornou-se a primeira grande potência mundial a conceder às mulheres o direito de votar.

Feminismo na sociedade soviética
Vladimir Lenin, que liderou os bolcheviques ao poder na Revolução de Outubro, reconheceu a importância da igualdade das mulheres na União Soviética (URSS) que eles estabeleceram. "Para efetivar a emancipação [da mulher] e torná-la igual ao homem", escreveu ele em 1919, dois anos depois da Revolução, seguindo as teorias marxistas que fundamentavam o comunismo soviético, "é necessário ser socializado e que as mulheres participem nas atividades comuns de trabalho produtivo. Então a mulher será igual ao homem."

Na prática, as mulheres russas viram ganhos massivos nos seus direitos sob o comunismo. O sufrágio feminino foi concedido. O aborto foi legalizado em 1920, tornando a União Soviética o primeiro país a fazê-lo; no entanto, foi proibido novamente entre 1936 e 1955. Em 1922, a violação conjugal tornou-se ilegal na União Soviética. Uma generosa licença de maternidade era legalmente exigida e uma rede nacional de creches foi estabelecida. A primeira constituição do país reconheceu a igualdade de direitos das mulheres.

Embora a ideologia soviética predominante enfatizasse a igualdade total de género, e muitas mulheres soviéticas tivessem empregos e diplomas avançados, elas não participavam em papéis e instituições políticas centrais. Acima dos níveis médios, os líderes políticos e económicos eram predominantemente do sexo masculino. Enquanto que a propaganda afirmava, com precisão, que havia mais mulheres no Soviete Supremo do que nos corpos legislativos da maioria dos países democráticos juntos, apenas duas mulheres, Yekaterina Furtseva e (no seu último ano de existência) Galina Semyonova, foram membros do Politburo do partido, indiscutivelmente o componente mais importante do governo do país.

Na década de 1970, enquanto que a libertação das mulheres era um termo dominante no discurso público americano, nenhum movimento comparável existia na União Soviética, apesar da desigualdade de rendimento baseada no género e uma taxa de trabalho adicional no lar maior do que a experimentada pelas mulheres americanas. Havia também padrões duplos em normas e expectativas sociais. "Um homem pode brincar com outras mulheres, beber, até ser indiferente em relação ao seu trabalho, e isso geralmente é perdoado", escreveu Hedrick Smith, ex-correspondente russo do The New York Times, mas "se uma mulher faz as mesmas coisas, ela é criticada por ter uma abordagem despreocupada em relação ao seu casamento e ao seu trabalho". Numa carta aberta à liderança do país pouco antes de ser expulso em 1974, o escritor dissidente Alexander Solzhenitsyn falou sobre um suposto fardo pesado colocado sobre as mulheres para fazer o trabalho braçal na sociedade soviética: "Como alguém pode deixar de sentir vergonha e compaixão ao ver as nossas mulheres carregando pesados carrinhos de mão de pedras para pavimentar a rua?"

Glasnost e Rússia pós-soviética
Em meados da década de 1980, Mikhail Gorbatchov instituiu a glasnost, permitindo maior liberdade de expressão e organização do que nunca na URSS. Essa abertura gerou uma explosão na ação política das mulheres, na pesquisa académica e nos empreendimentos artísticos e comerciais. Além disso, as mulheres estavam cientes de que o novo governo ofereceria pouca assistência nas suas lutas económicas e sociais. Os cidadãos da União Soviética podiam apresentar queixas e receber reparação através do Partido Comunista, mas o governo pós-soviético não tinha desenvolvido sistemas de recurso estatal. As mulheres começaram a formar as suas próprias redes de partilha de recursos e apoio emocional, que às vezes se desenvolveram em organizações de base.

Durante a glasnost e após a queda da União Soviética, círculos feministas começaram a surgir entre as mulheres da intelligentsia em grandes centros culturais como Moscovo e São Petersburgo. Na década de 1990, as mulheres russas hesitavam em usar o termo "feminista" para se descrever, porque acreditavam que ele tinha conotações negativas ao longo da história russa, e especialmente após a Revolução, quando foi equiparado à mulher "proletariado". que só se preocupa com a sua carreira, não com a sua família. O ativismo das mulheres russas na década de 1990 não era explicitamente feminista; as mulheres tentaram melhorar as suas condições financeiras e sociais por qualquer meio prático. Dessa luta surgiram comunidades femininas que capacitaram muitas mulheres a afirmarem-se na busca por trabalho, tratamento equitativo e voz política.

A transformação política e económica na Rússia pós-soviética causou um profundo declínio económico na década de 1990 e dificuldades financeiras específicas para as mulheres. Embora muitas tivessem empregos, também era esperado das mulheres serem donas de casa. As mulheres trabalhadoras soviéticas muitas vezes recebiam amplos benefícios de emprego, como longas licenças para cuidar dos filhos, que empurravam as mulheres para o papel de donas de casa. Na década de 1990, o trabalho doméstico tornou-se cada vez mais exigente à medida que a aquisição de bens tornou-se mais demorada na economia reestruturada. Os benefícios das mulheres também as tornaram funcionárias menos atraentes e, durante a privatização, muitas empresas demitiram mulheres. Enquanto que 90% das mulheres estavam no mercado de trabalho na década de 1980, em 1991 as mulheres representavam 70 a 80% dos russos desempregados. Os empregos disponíveis para as mulheres na década de 1990 eram frequentemente em setores de baixos salários, e muitas descrições de cargos especificavam que apenas mulheres jovens e atraentes precisavam de se candidatar. As mulheres empregadas geralmente recebiam salários significativamente menores do que os homens a fazer o mesmo trabalho.

Século XXI

Em 2003, 43 por cento dos administradores locais em São Petersburgo eram mulheres.

Em 2012, a banda feminista de punk rock Pussy Riot realizou habilidades publicitárias para mostrar a sua oposição a Vladimir Putin e enfrentou críticas da Igreja Ortodoxa Russa e do governo Putin. Três membros do grupo foram presas em março de 2012 depois de realizarem uma "oração punk" contra Putin na Catedral de Cristo Salvador em Moscovo. Durante o julgamento por hooligalismo, elas falaram sobre serem feministas e afirmaram que isso não era incompatível com a ortodoxia russa. No entanto, Larisa Pavlova, a advogada que representa a Igreja, insistiu que essa visão "não corresponde à realidade" e chamou o feminismo de "pecado mortal".

Em 2022, a Resistência Feminista Anti-Guerra lançou-se com um manifesto contra a invasão russa da Ucrânia e organizando uma deposição simbólica de flores em memoriais de guerra soviéticos no Dia Internacional da Mulher.

Bibliografia

Feminismo por país
Sociedade da Rússia
Feminismo na União Soviética

Feminismo na Rússia


La Ruta Nacional 19 es una ruta colombiana de tipo troncal que inicia en la ciudad de Cali , departamento del Valle del Cauca y finaliza en el sitio de Loboguerrero (municipio de Dagua), departamento del Valle del Cauca donde cruza con el tramo 4001 de la Ruta Nacional 40. Una ruta que permite un fácil acceso entre Cali y la región sur de Colombia con el puerto de Buenaventura.

Antecedentes
La ruta fue establecida en la Resolución 3700 de 1995 y ratificada por la resolución Resolución 339 de 1999.

Descripción de la ruta
La ruta posee una longitud total de 51,95 km. aproximadamente dividida de la siguiente manera:

Ruta actual

 Total kilómetros a cargo de INVIAS: 51,95 km.
 Total Kilómetros en concesión por la ANI: 0 km.
 Total Kilómetros en concesión departamental: 0 km.
 Total tramos (incluido tramos alternos): 1
 Total pasos o variantes: 0
 Total ramales: 0
 Total subramales: 0
 Porcentaje de vía en Doble Calzada: 0%
 Porcentaje de Vía sin pavimentar: 0%

Municipios
Las ciudades y municipios por los que recorre la ruta son los siguientes (fondo azul: recorrido actual; Fondo gris: recorrido anterior o propuesto; texto en negrita: recorre por el casco urbano; texto azul: Ríos):

Concesiones y proyectos
Actualmente la ruta no posee kilómetros entregados en Concesión para su construcción, mejoramiento y operación.

Referencias

Carreteras de Colombia

Ruta Nacional 19 (Colombia)


هولوبي (Голоби) هي بلدة من النمط المدني في محافظة فولين في أوكرانيا.

مراجع

مدن أوكرانيا

هولوبي (محافظة فولين)


وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى (الحزب الجمهوري) ولد هنري دروري هاتفيلد في 15 سبتمبر من سنة 1875 في مقاطعة لوغان في ولاية فرجينيا الغربية هاتفيلد حصل على شهادته الجامعية الأولى من كلية فرانكلين في نيو أثينا في ولاية أوهايو الأمريكية أصبح هنري دروري هاتفيلد حاكما على ولاية فرجينيا الغربية في سنة 1913 وقد اتسمت فترة ولايته بتاييده القوي للنقابات العمالية وحقوق العمال وقد استمر هنري دروري هاتفيلد في منصبه كحاكم على ولاية فرجينيا الغربية إلى سنة 1917 كان هاتفيلد عضوا في مجلس الشيوخ الأمريكي ما بين الأعوام 1929 إلى عام 1935 توفي هنري دروري هاتفيلد في 23 أكتوبر من سنة 1962 في ولاية فرجينيا الغربية.

مراجع

أشخاص من مقاطعة مينغو (فيرجينيا الغربية)
أشخاص من ولش
أطباء من فرجينيا الغربية
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الجمهوري
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من فرجينيا الغربية
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب العالمية الأولى
أفراد عسكريون من فيرجينيا الغربية
جراحون أمريكيون
جمهوريون من ولاية فيرجينيا الغربية
حكام ولايات أمريكية من الحزب الجمهوري
حكام ولاية فرجينيا الغربية
خريجو مدرسة طب جامعة لويفيل
خريجو مدرسة طب جامعة نيويورك
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون من هنغتينغتون (فيرجينيا الغربية)
ضباط الهيئة الطبية في الجيش الأمريكي
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الأولى
مواليد 1875
مواليد في مقاطعة لوغان (فرجينيا الغربية)
ميثوديون أمريكيون
ميثوديون من فيرجينيا الغربية
وفيات 1962
وفيات في هنغتينغتون (فيرجينيا الغربية)
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الجمهوري من فيرجينيا الغربية

هنري دروري هاتفيلد


L'édition 2022 du tournoi de tennis de Dallas se déroule du 7 au , sur dur en intérieur. Elle appartient à la catégorie ATP 250.

Faits marquants

Forfaits
On note les forfaits de l'Américain Tommy Paul, de l'Australien James Duckworth, du Bulgare Grigor Dimitrov et du Japonais Kei Nishikori. Ils sont respectivement remplacés par Kevin Anderson, Yoshihito Nishioka, Feliciano López et Oscar Otte.

Pendant le tournoi
En demi-finale, l'Américain Reilly Opelka écarte son compatriote John Isner en s'imposant 24 à 22 dans le tie break de la deuxième manche et en sauvant 10 balles de set contre lui. Il s'agit du tie-break le plus long de l'histoire de l'ATP depuis 1990 (à noter qu'en 2013, un match de qualification dans un tournoi Future opposant Benjamin Balleret à Guillaume Couillard avait été clôturé au tie-break sur le score de 36-34). Au cours de ce match, Reilly Opelka a également marqué 39 aces, ce qui constitue un record pour un match en 2 sets. En tout, les deux joueurs ont marqué 60 aces, également un record sur le circuit principal.

Lauréats
L'Américain Reilly Opelka remporte le tournoi en battant en finale Jenson Brooksby. Il s'agit du  titre ATP de sa carrière en simple.

En double, Marcelo Arévalo et Jean-Julien Rojer décrochent leur  titre ensemble en s'imposant en finale face à Lloyd Glasspool et Harri Heliövaara. Il s'agit de leur  et  titre respectif dans la discipline.

Primes et points

NB : Pour les têtes de série exemptées de , une élimination au  ne rapporte aucun point ATP.

Résultats en simple

Parcours

Tableau

Résultats en double

Parcours

Tableau

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Tournoi de tennis de Dallas
 Saison 2022 de l'ATP

Liens externes
  Site officiel

Dallas
Sport aux États-Unis en 2022
Tennis en février 2022

Tournoi de tennis de Dallas (ATP 2022)


Biogen er en medicinalvirksomhed der blev grundlagt i 1978 i Genève af bl.a. Kenneth Murray fra University of Edinburgh, Phillip Allen Sharp fra Massachusetts Institute of Technology, Walter Gilbert fra Harvard University og Charles Weissmann, Universität Zürich. Walter Gilbert blev i 1980 hædret med en Nobelpris i kemi for deres metoder til DNA-sekventering, mens Phillip Allen Sharp modtog en Nobelprisen i medicin i 1993 for sin opdagelse af split gener.

I 2001 blev den danske afdeling af virksomheden grundlagt.

I 2017 blev virksomheden kritiseret for den pris, de tog for en ny medicin til behandling af en arvelig muskelsvindsygdom.

Referencer

Eksterne henvisninger

Lægemiddelvirksomheder i Danmark
Hillerød
Etableret i 2001
Bioteknologivirksomheder i Danmark

Biogen


වාර්ෂිකව සැප්තැම්බර් 10 දිනදී සැමරෙන ජිබ්‍රෝල්ටාවේ ජාතික දිනය යනු, ජිබ්‍රෝල්ටා  බ්‍රිතාන්‍ය පාරසමුද්‍රික බල ප්‍රදේශයේ නිල ජාතික දිනය වෙයි.

ජිබ්‍රෝල්ටාවේ ජාතික දිනය


O realismo é uma tendência na literatura e na arte que visa reproduzir fielmente a realidade em suas características típicas. O domínio do realismo seguiu a era do romantismo e precedeu o simbolismo. O realismo como direção foi uma resposta não apenas ao Iluminismo (classicismo), com suas esperanças na Razão humana, mas também à indignação romântica do homem e da sociedade. O mundo acabou não sendo do jeito que foi retratado pelos classicistas e românticos.

Era necessário não apenas iluminar o mundo, não apenas mostrar seus elevados ideais, mas também compreender a realidade. A resposta a este pedido foi a tendência realista que surgiu na literatura da Europa e da Rússia na década de 30 do século XIX. O realismo é entendido como uma atitude verdadeira em relação à realidade em uma obra de arte de um determinado período histórico. Nesse sentido, suas características podem ser encontradas nos textos artísticos do Renascimento ou do Iluminismo. Mas como tendência literária, o realismo russo tornou-se o principal precisamente no segundo terço do século XIX.

Aspectos gerais
Em qualquer obra de belas-artes distinguimos dois elementos necessários: o elemento objetivo, a reprodução dos fenômenos dados pelo artista, e o elemento subjetivo, algo que o próprio artista colocou na obra. Parando em uma avaliação comparativa desses dois elementos, a teoria em diferentes épocas atribui maior importância a um ou outro deles (em conexão com o curso do desenvolvimento da arte e com outras circunstâncias).

Daí as duas direções opostas na teoria; uma coisa - o realismo - coloca diante da arte a tarefa de reproduzir fielmente a realidade; o outro - o idealismo - vê o propósito da arte em "repor a realidade", em criar novas formas. Além disso, o ponto de partida não são tanto os fatos reais quanto as representações ideais. Essa terminologia, emprestada da filosofia, às vezes introduz momentos não estéticos na avaliação de uma obra de arte: o realismo é criticado de forma bastante equivocada pela ausência de idealismo moral. No uso comum, o termo "realismo" significa a cópia exata de detalhes, principalmente os externos. A insustentabilidade desse ponto de vista, do qual a conclusão natural é que o registro de realidades - o romance e a fotografia são preferíveis à imagem do artista - é bastante óbvia; uma refutação suficiente disso é nossa estéticaum sentimento que não hesita um minuto entre uma figura de cera, reproduzindo os mais finos tons de cores vivas, e uma estátua de mármore branco mortal. Seria inútil e inútil criar outro mundo, completamente idêntico ao existente.

Copiar as características do mundo exterior nunca foi em si o objetivo da arte. Se possível, a verdadeira reprodução da realidade é complementada pela originalidade criativa do artista. Em teoria, o idealismo se opõe ao realismo, mas na prática se opõe à rotina, à tradição, ao cânone acadêmico, à imitação obrigatória dos clássicos - em outras palavras, à morte da criatividade independente. A arte começa com a reprodução real da natureza; mas quando são conhecidos exemplos populares de pensamento artístico, ocorre a criatividade imitativa, o trabalho de acordo com um modelo. Essas são as características usuais de uma escola estabelecida, seja ela qual for. Quase todas as escolas reivindicam uma palavra nova precisamente no campo da reprodução verídica da vida - e cada uma por direito próprio, e cada uma é negada e substituída pela seguinte em nome do mesmo princípio de verdade. Isso é especialmente característico na história do desenvolvimento da literatura francesa, que reflete uma série de conquistas do verdadeiro realismo.

O desejo de verdade artística estava no centro dos mesmos movimentos que, petrificados na tradição e no cânone, mais tarde se tornaram símbolos de arte irreal. Basta lembrar que as famosas três unidades foram adotadas não por imitação servil de Aristóteles, mas apenas porque possibilitaram a ilusão do palco. Como escreveu Lanson "O estabelecimento das unidades foi o triunfo do Realismo. Essas regras, que se tornaram causa de tantas incoerências durante o declínio do teatro clássico, foram inicialmente uma condição necessária para a plausibilidade cênica. Nas regras aristotélicas, o racionalismo medieval encontrou um meio de retirar de cena os últimos resquícios da ingênua fantasia medieval. O profundo realismo interior da tragédia clássica dos franceses degenerou nos argumentos dos teóricos e nas obras dos imitadores em esquemas mortos, cuja opressão foi eliminada pela literatura apenas no início do século XIX. Há um ponto de vista de que qualquer movimento verdadeiramente progressista no campo da arte é um movimento em direção ao realismo.

A este respeito, não há exceções e essas novas tendências que parecem ser uma reação do realismo. Na verdade, eles representam apenas oposição à rotina, dogma artístico - uma reação contra o realismo de nome, que deixou de ser uma busca e recriação artística da verdade da vida. Quando o simbolismo lírico tenta por novos meios transmitir o humor do poeta ao leitor, quando os neoidealistas, ressuscitando os antigos métodos convencionais de representação artística, desenham estilizados, ou seja, como se desviassem deliberadamente da realidade, das imagens, lutam pelo mesmo que é o objetivo de qualquer arte, mesmo que seja arquinaturalista, a arte: a reprodução criativa da vida. Não há obra verdadeiramente artística - da sinfonia ao arabesco, da " Ilíada " ao "Sussurro, sopro tímido" - que, com um olhar mais profundo, não se tornaria uma verdadeira imagem da alma do criador, "um canto da vida pelo prisma do temperamento".

Dificilmente é possível, portanto, falar de uma história do realismo: ela coincide com a história da arte. Só se pode caracterizar momentos individuais da vida histórica da arte, quando eles insistiram especialmente em uma representação verídica da vida, vendo-a principalmente na emancipação das convenções escolares, na capacidade de perceber e na coragem de retratar detalhes que passaram despercebidos pelos artistas dos dias anteriores ou os assustava pela inconsistência com os dogmas. Tal era o romantismo, tal é a forma última do realismo, o naturalismo. Na Rússia, o primeiro a introduzir amplamente o termo "realismo" no jornalismo e na crítica foi Dmitry Pisarev, até então o termo "realismo" era usado por Herzen no sentido filosófico, como sinônimo do conceito de " materialismo" (1846).

Escritores realistas russos
O falecido A. S. Pushkin é o fundador do realismo na literatura russa. São, também, escritores realistas da Rússia: M. Yu. Lermontov, I. A. Goncharov, A. I. Herzen, N. G. Chernyshevsky, F. M. Dostoiévski, L. N. Tolstoy, I. S. Turgenev, A.P. Chekhov, V. G. Korolenko, A. I. Kuprin, A. T. Tvardovsky, V. M. Shukshin, B. L. Pasternak. M. A. Sholokhov.

História do realismo
Há uma opinião de que o realismo se originou nos tempos antigos. Existem vários períodos de realismo: (a) Realismo Antigo; (b) Realismo renascentista; (c) Realismo dos séculos XVIII e XIX, sendo a fase mais aguda, ocorrida em meados do século XIX, chamado de "a era do realismo"); (d) "Neorealismo (realismo do século XX)".

A literatura russa refere-se à literatura da Rússia e seus emigrantes e à literatura de língua russa. As raízes da literatura russa podem ser rastreadas até a Idade Média, quando os épicos e as crônicas do Velho Oriente eslavo foram compostos. Na Idade do Iluminismo, a literatura havia crescido em importância e, desde o início da década de 1830, a literatura russa passou por uma incrível idade de ouro na poesia, prosa e drama. O romantismo permitiu o florescimento do talento poético: Vasily Zhukovsky e mais tarde seu protegido Alexander Pushkin vieram à tona. A prosa também estava florescendo. Mikhail Lermontov foi um dos mais importantes poetas e romancistas. O primeiro grande romancista russo foi Nikolai Gogol. Então veio Ivan Turgenev, que domina tanto contos quanto romances. Fiódor Dostoiévski e Liev Tolstói logo se tornaram conhecidos internacionalmente. Outras figuras importantes do realismo russo foram Ivan Goncharov, Mikhail Saltykov-Shchedrin e Nikolai Leskov. Na segunda metade do século, Anton Chekhov destacou-se em contos e tornou-se um dramaturgo de destaque. O início do século XX classifica como a Idade de Prata da poesia russa. Os poetas mais frequentemente associados à "Idade de Prata" são Konstantin Balmont, Valery Bryusov, Alexander Blok, Anna Akhmatova, Nikolay Gumilyov, Sergei Yesenin, Vladimir Mayakovsky e Marina Tsvetaeva. Essa época produziu alguns romancistas e contistas de primeira linha, como Aleksandr Kuprin, o ganhador do Prêmio Nobel Ivan Bunin, Leonid Andreyev, Fyodor Sologub, Yevgeny Zamyatin, Alexander Belyaev, Andrei Bely e Maxim Gorky.

Após a Revolução de 1917, a literatura russa se dividiu em partes de emigrantes soviéticos e brancos. Enquanto a União Soviética assegurava a alfabetização universal e uma indústria de impressão de livros altamente desenvolvida, também impunha a censura ideológica. Na década de 1930, o realismo socialista tornou-se a tendência predominante na Rússia. Suas principais figuras foram Nikolay Ostrovsky, Alexander Fadeyev e outros escritores, que lançaram as bases desse estilo. O romance de Ostrovsky, How the Steel Was Tempered (Como o aço é temperado), está entre as obras mais populares da literatura sociorealista russa. Alguns escritores, como Mikhail Bulgakov, Andrei Platonov e Daniil Kharmsforam criticados e escreveram com pouca ou nenhuma esperança de serem publicados. Vários escritores emigrados, como os poetas Vladislav Khodasevich, Georgy Ivanov e Vyacheslav Ivanov; romancistas como Gaito Gazdanov, Vladimir Nabokov e Bunin continuaram a escrever no exílio. Alguns escritores ousaram se opor à ideologia soviética, como o romancista vencedor do Prêmio Nobel Aleksandr Solzhenitsyn e Varlam Shalamov, que escreveu sobre a vida nos campos de gulag. O período de desestalinização de Khrushchev trouxe um novo fôlego à literatura e a poesia tornou-se um fenômeno cultural de massa. Esse "degelo" não durou muito; na década de 1970, alguns dos autores mais proeminentes foram proibidos de publicar e processados por seus sentimentos anti-soviéticos.

O final do século XX foi um período difícil para a literatura russa, com poucas vozes distintas. Entre os autores mais discutidos desse período estavam Victor Pelevin, que ganhou popularidade com contos e romances, o romancista e dramaturgo Vladimir Sorokin e o poeta Dmitri Prigov. No século XXI, surgiu uma nova geração de autores russos, muito diferentes da prosa pós-moderna russa do final do século XX, o que levou os críticos a falar em "novo realismo". Os autores russos contribuíram significativamente para vários gêneros literários. A Rússia tem cinco ganhadores do Prêmio Nobel de Literatura. A partir de 2011, a Rússia foi o quarto maior produtor de livros do mundo em termos de títulos publicados. Um ditado popular afirma que os russos são "a nação mais leitora do mundo".

Século XIX: Era de Ouro da Literatura Russa
O século XIX é tradicionalmente referido como a "Era de Ouro" da literatura russa. O romantismo permitiu o florescimento de um talento especialmente poético: os nomes de Vasily Zhukovsky e mais tarde o de seu protegido Alexander Pushkin vieram à tona. Pushkin é creditado com a cristalização da língua russa literária e a introdução de um novo nível de arte na literatura russa. Sua obra mais conhecida é um romance em verso, Eugene Onegin (1833). Toda uma nova geração de poetas, incluindo Mikhail Lermontov (também conhecido pelo romance Um herói de Nosso Tempo, 1841), Yevgeny Baratynsky, Konstantin Batyushkov, Nikolay Nekrasov, Aleksey Konstantinovich Tolstói, Fyodor Tyutchev e Afanay Fet seguido no caminho de Pushkin.

A prosa também estava florescendo. O primeiro grande romance russo foi "Almas Mortas" (1842) de Nikolai Gogol . Pode-se dizer que a escola realista de ficção começou com Ivan Goncharov, lembrado principalmente por seu romance Oblomov (1859), e Ivan Turgenev, Fiódor Dostoyevsky e Liev Tolstói logo se tornaram internacionalmente conhecidos a ponto de muitos estudiosos como FR Leavis descreverem um ou outro como o maior romancista de todos os tempos. Mikhail Saltykov-Shchedrin é conhecido por sua sátira grotesca, e o romance A Família Golovlyov (1880) é considerado sua obra -prima. Nikolai Leskov é mais lembrado por sua ficção mais curta e por suas técnicas únicas, chamadas de "skaz". No final do século, Anton Chekhov emergiu como um mestre do conto, bem como um importante dramaturgo internacional.

Outros desenvolvimentos importantes do século XIX incluíram o fabulista Ivan Krylov ; escritores de não-ficção como o crítico Vissarion Belinsky e o reformador político Alexander Herzen ; dramaturgos como Aleksandr Griboyedov, Aleksandr Ostrovsky, Alexander Sukhovo-Kobylin e o satírico Kozma Prutkov (um pseudônimo coletivo).

Referências

Literatura
Rússia
Artes

Realismo russo


Der Approximationssatz von Kronecker gehört zu den zahlreichen Theoremen der Mathematik, welche mit dem Namen des deutschen Mathematikers Leopold Kronecker verbunden sind. Dieser Satz steht gleichrangig neben anderen bekannten Approximationssätzen aus dem Gebiet der diophantischen Approximation wie etwa dem Liouvilleschen Approximationssatz, dem Dirichletschen Approximationssatz oder dem Satz von Hurwitz der Zahlentheorie. Wie jene behandelt auch der Approximationssatz von Kronecker das Problem der Annäherung irrationaler Zahlen durch Bruchzahlen.

Formulierung des Satzes
Der Satz lässt sich formulieren wie folgt:

 Gegeben seien reelle Zahlen       und       mit       und ferner eine natürliche Zahl     .

 Dann existieren zu jeder irrationalen Zahl       natürliche Zahlen      und      mit     , so dass

 erfüllt ist.

 Insbesondere ist für jede irrationale Zahl       die Menge

 dicht im offenen Einheitsintervall      .

Bemerkung
Der Satz lässt sich als direkte Folgerung aus dem Satz von Hurwitz der Zahlentheorie schließen und kann damit als Folge der speziellen Eigenschaften der Farey-Folgen betrachtet werden.

Literatur

Einzelnachweise

Kronecker, Approximationssatz von
Leopold Kronecker als Namensgeber

Approximationssatz von Kronecker


El Instituto de la Patagonia es un instituto de investigación, ubicado en Avenida Bulnes 01890, al frente del Campus Central UMAG en la ciudad de Punta Arenas. Fundado por el exintendente de la Región de Magallanes y Premio Nacional de Historia de Chile, Mateo Martinic en 1969 y desde 1985 incorporado a la Universidad de Magallanes, es un centro de estudios e investigaciones cuyo sujeto geográfico es la región meridional americana, particularmente la de Magallanes. Sus objetivos permanentes son los de contribuir al conocimiento, desarrollo y difusión de las ciencias humanas y naturales en lo que se refiere específicamente al acontecer humano en el tiempo y a las características de los ecosistemas naturales.

Anales del Instituto de la Patagonia

El Instituto de la Patagonia edita anual y regularmente desde el año 1970 los anales del Instituto de la Patagonia en sus series Ciencias Humanas y Ciencias Naturales, revista que recoge las contribuciones derivadas de la actividad científica de sus investigadores y de terceros asociados a la misma.

Magallania

Antigua serie Ciencias Humanas de Anales del Instituto de la Patagonia, Universidad de Magallanes, publicada desde 1970 en forma regular con un volumen por año, y a contar del 2005 con 2 volúmenes; tiene por objetivo principal la publicación de trabajos originales e inéditos realizados preferentemente por los investigadores de la Universidad de Magallanes y académicos asociados pertenecientes a otras entidades del país y del extranjero, en los campos de las Ciencias Sociales y Humanidades referidos a la Patagonia, Tierra del Fuego, Antártica e islas adyacentes y el Océano Pacífico sur-oriental.

Centros y áreas

Centro de Estudios del Hombre Austral
 Arquitectura
 Historia
 Arqueología
 Antropología
 Área de Geociencias
 Climatología
 Geología
 Glaciología
 Micropaleontología
 Área de Biología
 Botánica
 Entomología
 Hidrobiología (Pabellón de Colecciones Biológicas "Prof. Edmundo Pisano" y Grupo de Estudios Ambientales, GEA)
 Zoología
Centro de Horticultura y Floricultura

Museo del Recuerdo del Instituto de la Patagonia

El Museo del Recuerdo del Instituto de la Patagonia se constituye en una muestra de edificaciones patrimoniales que incluye maquinarias y herramientas antiguas, que forman parte de un Museo Abierto, de alta convocatoria e identidad regional, con un importante número de visitantes extranjeros, en especial en las temporadas de primavera, verano y otoño.
Cuenta con 8 edificaciones patrimoniales de madera; 40 vehículos y transporte antiguos de incalculable valor histórico, máquinas; e innumerables herramientas, asociadas principalmente a las labores de la ganadería y petroleras.

Véase también

Universidad de Magallanes
Campus Central de la Universidad de Magallanes
Universidad de Magallanes Televisión
Conservatorio de Música de la Universidad de Magallanes
Museo Municipal Fernando Cordero Rusque

Enlaces externos

 Página oficial de la Universidad de Magallanes
 Página del Instituto de la Patagonia
 Página del Pabellón de Colecciones Biológicas "Prof. Edmundo Pisano"
 Anales del Instituto de la Patagonia (versión online)
 Revista Magallania (versión online)
 Publicaciones de la Universidad de Magallanes
 Origen y desarrollo del Instituto de la Patagonia. Una perspectiva de 40 años. Editorial de Mateo Martinic. Anales del Instituto de la Patagonia. v.37. n.1. Punta Arenas. 2009

Universidad de Magallanes
Patagonia, Instituto de la
Institutos de investigación de Chile
Museos de Punta Arenas

Instituto de la Patagonia


Sabiha Gökçen (22 Mart 1913, Bursa - 22 Mart 2001, Ankara), Türk pilot. Türkiye'nin ilk kadın pilotlarından biri olan Sabiha Gökçen, dünyadaki ilk kadın savaş pilotudur. Mustafa Kemal Atatürk'ün sekiz manevi evladından birisi idi. Uçuş kariyeri boyunca 8.000 saat civarı uçuş gerçekleştirdi ve 32 farklı askerî operasyona katıldı. Adı, İstanbul'un 2. havalimanı olan Sabiha Gökçen Havalimanı'na verilmiştir.

Çocukluğu
Bursa Vilayet Başkatibi olan Hafız Mustafa İzzet Bey ile Hayriye Hanım'ın kızları olan Sabiha, 22 Mart 1913'te Bursa'da dünyaya geldi. Edirne Deftardarı olan babası Hafız İzzet Bey, 'Jön Türk' olduğu gerekçesiyle Bursa'ya sürülmüştü. Anne ve babasını küçük yaşta kaybeden ve ağabeyi Neşet tarafından büyütülen Sabiha, 1925'te henüz 12 yaşındayken, Bursa ziyareti sırasında evlerinin yakınındaki Hünkar Köşkü'nde konaklayan dönemin Cumhurbaşkanı Atatürk'e ulaşmayı ve okumak istediğini iletmeyi başarmıştı.

Atatürk, ağabeyinden izin alarak, zor şartlar altında yaşayan Sabiha'yı evlat edindi ve Ankara'ya götürdü.

Sabiha, Çankaya İlkokulu, bugün ismi Robert Lisesi olan Arnavutköy Amerikan Kız Koleji ve Üsküdar Amerikan Lisesi'nde eğitim gördü. Rahatsızlığı nedeniyle öğrenimini yarıda kesip Heybeliada ve Viyana'da tedavi gördü.

Bir süre Fransızcasını ilerletmek amacıyla Paris'te bulundu.

1934'te Soyadı Kanunu'nun çıkmasından sonra Mustafa Kemal, Sabiha'ya "Gökçen" soyadını verdi.

Havacılık kariyeri
Sabiha Gökçen, 1935'te Türkkuşu'nun açılış töreninde yapılan planör gösterilerinden etkilenerek havacılığa ilgi duydu. Atatürk'ün de destek vermesi ile 1935'te Türk Hava Kurumu'nun Türk Kuşu Sivil Havacılık Okulu'na girdi, Ankara'da yüksek planörcülük brövelerini aldı.

Gökçen, yedi erkek öğrenciyle birlikte Kırım'a gönderilerek altı aylık yüksek planörcülük eğitimini Koktebel Yüksek Planör Okulu'nda tamamladı. Moskova'ya motorlu uçak okuluna gitmeyi planlıyordu. Ancak manevi kız kardeşi Zehra'nın ölüm haberini alınca bu düşünceden vazgeçerek ülkesine döndü.

Bir süre dünyaya küsen Sabiha, Atatürk'ün ısrarları ile yeniden çalışmalara başladı. Eskişehir Havacılık Okulu'nda Savmi Uçan ve Muhittin Bey'den özel uçuş eğitimi aldı. 25 Şubat 1936'da ilk defa motorlu uçak ile uçmaya başladı.

Gökçen'in, uçuş eğitimde gösterdiği başarılardan dolayı, Atatürk kendisine şunları söyledi:
"Beni çok mutlu ettin… Şimdi artık senin için planladığım şeyi açıklayabilirim… Belki de dünyada ilk askerî kadın pilot olacaksın… Bir Türk kızının dünyadaki ilk askerî kadın pilot olması ne iftihar edici bir olaydır, tahmin edersin değil mi? Şimdi derhal harekete geçerek seni Eskişehir'deki Tayyare Mektebi'ne göndereceğim. Orada özel bir eğitim göreceksin."

O yıllarda kızlar askerî okullara alınmadığı için özel bir üniforma giydirilerek Eskişehir Uçuş Okulu'nda, 1936-1937 döneminde 11 ay boyunca özel eğitim aldı. Bu eğitim sırasında kendisine ilkokul öğretmeni Nüveyre Uyguç eşlik etti. Gökçen, brövesini aldıktan sonra Eskişehir'deki 1. Hava Alayı'nda altı ay görev yaptı, bu sırada Trakya ve Ege manevralarına katıldı.

Dersim Harekâtı

1937 yılında Tunceli'de çıkan ayaklanmayı bastırmak için başlatılan Dersim Harekâtı'nın hava saldırısı safhasında yer aldı. Bu harekâtta gösterdiği üstün başarı sebebi ile, Cumhurbaşkanı, Başbakan ve Genelkurmay Başkanı'nın da katıldığı bir törenle kendisine "Türk Hava Kurumu Murassa (İftihar) Madalyası" verildi. 30 Ağustos 1937'de askerî uçuş brövesi aldı.

Sabiha Gökçen olaylarla ilgili olarak 1956 yılında Halit Kıvanç'a verdiği bir röportajda; "Canlı ne görürseniz ateş edin, emrini almıştık. Asilerin gıdası olan keçileri dahi ateşe tutuyorduk." demiştir.

Hatay'ın Türkiye'ye katılması
1937'de Fransa'nın, Hatay'ı Suriye'ye devretmeye hazırlandığı yolundaki haberler, Ankara'da sert tepkiyle karşılandı. Atatürk'ün emriyle üniformasını giyen Sabiha Gökçen, Fransız elçisinin önünde havaya üç el ateş etti ve "Hatay'ın vatana katılması için gerekirse silahlanırız" dedi. Olay sonunda yine Atatürk'ün emriyle tutuklanan ve mahkemeye çıkan ve yasa gereği bir gün hapis yatan Sabiha Gökçen'in çıkışı sayesinde Atatürk'ün planı tutmuş ve Fransızlara gözdağı verilmiş, kararlılık gösterilmiştir.

Balkan Turu
1938'de uçağıyla beş gün süren bir "Balkan Turu" yaptı. Ankara'da bulunan Balkan Paktı heyeti üyelerinin Sabiha Gökçen ile tanıştıktan sonra kendisine uçakla başkentlerine gelmeyi önermeleri üzerine bu tur fikri doğmuştu. Gökçen, Atatürk'ün arzusu üzerine bu turu yanına bir makinist dahi almadan, tek başına gerçekleştirdi.

Vultee tipi bir uçakla İstanbul'dan havalandıktan sonra Atina'ya, ardından Sofya ve Belgrad'a gitti. Kendisine Yugoslav Genelkurmay Başkanı tarafından "Beyaz Kartal" nişanı verildi. İstek üzerine Bükreş'te bir gösteri uçuşu yaptıktan sonra 6. gün olan 22 Haziran'da İstanbul'a döndü. Bu Balkan turu, basının büyük ilgisini uyandırmış; her yerde göklerin kızı olarak anılmasına neden olmuştur.

Atatürk'ün ölümünden sonraki dönem
Manevi babası Atatürk öldükten sonra hayatını yeniden düzene sokan Gökçen, kadınların orduda görev yapmasına ilişkin yasa çıkmadığı için ordudan ayrıldı ve Türkkuşu Uçuş Okulu'na başöğretmen tayin edildi. 1955'e kadar bu görevini başarıyla sürdürdü. Türk Hava Kurumu Yönetim Kurulu Üyesi oldu. Hayatı boyunca toplam 22 değişik hafif bombardıman ve akrobatik uçakla uçtu.

Gökçen, 1940 yılında Hava Okulu'nda askerî coğrafya ve topoğrafya öğretmeni Üsteğmen Kemal Esiner ile evlendi ve eşine kendi soyadını verdi; ancak üç yıl sonra, 12 Ocak 1943'te eşini kaybetti.

1953 ve 1959'da davet edildiği ABD'ye Türk toplumu ve Türk kadınını tanıtmak amacıyla giden Gökçen için büyük bir Amerika turu düzenlenmiştir. Son uçuşunu 1996'da 83 yaşında iken Fransız pilot Daniel Acton eşliğinde Falcon 2000 uçağıyla yapmıştır.

1996'da havacılık kariyerinin en büyük ödülünü almıştır. Amerikan Hava Kurmay Koleji'nin mezuniyet töreni için düzenlenen "Kartallar Toplantısı"nın onur konuğu olarak katıldığı Maxwell Hava Üssü'ndeki törende "dünya tarihine adını yazdıran 20 havacıdan biri" seçildi. Bu ödüle layık görülen ilk ve tek kadın havacı oldu.

Ölümünden 2 yıl önce Hukukun Egemenliği Derneği tarafından onuruna verilen törende kendisine, adına bestelenen, klasik rock opera tarzındaki eser dinletildi.

Ölümü
Sabiha Gökçen 22 Mart 2001 tarihinde Gülhane Askerî Tıp Akademisinde 88 yaşında kalp yetmezliği sebebiyle hayatını kaybetti.

Ödül ve madalyaları
 Türk Hava Kurumu'nun bir numaralı Övünç (Murassa) Madalyası ve beratı,
 Yugoslav Ordusunun en büyük nişanı olan Beyaz Kartal Nişanı ve ordu brövesi,
 Romanya Ordusu Havacılık Brövesi,
 Trakya ve Ege manevralarından dolayı verilen hatıra madalyalar,
 Türk kadınının seçme ve seçilme hakkı kazanmasının 50. yılında TBMM'deki törende verilen mesleklerinde öncü kadınlar plaketi,
 Selçuk Üniversitesi'nin fahri doktorluk payesi,
 THK tarafından 1989'da verilen altın madalya,
 1991'de Uluslararası Havacılık Federasyonu'nun havacılığın bütün dallarında üstün başarı gösteren havacılara verdiği FAI altın madalyası,
 1996'da ABD'nin Maxwell Hava Üssü'ndeki törende "dünya tarihine adını yazdıran 20 havacıdan biri" unvanı,
 Ordu, çeşitli dernek ve kuruluşların verdiği 28 adet plaket.

Ermeni asıllı olduğu iddiaları
Sabiha Gökçen'in ölümünden sonra Ermeni asıllı olduğu iddiaları ortaya atıldı. 2004 yılında Antep asıllı Ermenistan vatandaşı Hripsime Gazalyan, Gökçen'in kendisinin teyzesi olduğunu ve asıl adının "Hatun Sebilciyan" olduğunu iddia etti. Gazalyan'a göre Hatun, kız kardeşi Diruhi ile birlikte Şanlıurfa'nın Saylakkaya (Cibin) köyündeki yetimhaneye verilmiş, 5-6 yaşlarında iken Atatürk tarafından evlat edinilmişti. Ek olarak aynı yıl Agos gazetesinde yayımlanan "Sabiha-Hatun'un Sırrı" başlıklı yazıda Gökçen'in yeğeni olduğu belirtilen Gaziantepli Hripsime Sebilciyan ile yapılan röportajda Gökçen'in Ermeni asıllı olduğu öne sürülmüştür. Mustafa Kemal Atatürk'ün Ermeni Kırımı'ndan hemen sonra Gökçen'i yetimhaneden evlat ettiğinden bahsedilmiştir. Türk-Ermeni dilbilimci Pars Tuğlacı Sebilciyan'ın iddialarının yanlış oldugunu, Gökçen'in Ermeni geçmişini Ankara'da iken Beyrut'tan iletişime geçen aile üyeleri sayesinde keşfettiğini belirtmiştir. Gökçen'in Ermeni akrabalarını Beyrut'ta ziyaret ettiği ve burada Sarkis, Boğos, Haçik ve Hovhannes adında dört erkek kardeşi olduğu da iddia edilmiştir.

Türk Hava Kurumundan yapılan yazılı bir açıklamada da bu iddiaların Sabiha Gökçen hayatta iken yapılmayışı ve kendisine cevap hakkı tanınmayışı eleştirildi ve bu durumun kasıtlı olduğu ileri sürüldü.

Atatürk'ün diğer manevi kızı Ülkü Adatepe, ilk evliliğini Sabiha Gökçen'in amcasının oğlu olan Üsteğmen Fethi Doğançay ile yapmıştı. Ülkü Adatepe, son eşi Öke Adatepe ve Gökçen'i yakından tanıyan gazeteci yazar Orhan Karaveli ile birlikte, Gökçen hakkındaki Ermenilik iddiaları üzerine bir basın toplantısı düzenledi. Bu toplantıda Sabiha Gökçen için kendileri tarafından hazırlanan soy ağacı basın mensuplarına dağıtılarak iddialar yalanlandı.

Eski maliye bakanlarından Vural Arıkan'ın eşi Nevin Arıkan, babasının Sabiha Gökçen ile kardeş torunları olduğunu belirterek, Sabiha Gökçen'in Ermeni değil Boşnak asıllı olduğunu ifade etmiştir. Sabiha Gökçen'in manevi kızı Sabiha Özogan da Sabiha Gökçen'in annesi Hayriye Hanım'ın Saraybosna doğumlu olduğuna işaret ederek Boşnak köken iddiasını desteklemiştir.

Ayrıca bakınız
 Leyla Memmedbeyova
 Belkıs Şevket
 Bedriye Tahir Gökmen
 Kadın havacılar listesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Sabiha Gökçen Belgeseli
 Sabiha Gökçen Havalimanı Resmi Sitesi
 HvKK Resmi Sitesi

1913 doğumlular
Bursa doğumlular
2001 yılında ölenler
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Türkiye'de kalp yetmezliğinden ölenler
Cebeci Askerî Şehitliği'ne defnedilenler
Atatürk'ün yakınları
Türk kadın pilotlar
Savaş pilotları
Dersim İsyanı'nda kişiler

Sabiha Gökçen


Uma língua ou idioma sem  é uma língua natural ou artificial que não tem distinções de gênero gramatical – ou seja, nenhuma categoria que exija concordância morfológica de gênero entre substantivos, pronomes, adjetivos, artigos ou verbos associados.

A noção de uma "língua sem gênero" é distinta daquela de linguagem neutra em termos de gênero, que é neutra em relação ao gênero natural. Um discurso em uma língua sem gênero não precisa ser gênero-neutro (embora as línguas sem gênero excluam muitas possibilidades de reforço de estereótipos relacionados a gênero); da mesma forma, um discurso neutro em termos de gênero não precisa ocorrer em uma língua sem gênero.

As línguas sem gênero têm vários meios para reconhecer o gênero natural, como palavras específicas de gênero (mãe, filho, etc., e pronomes distintos, como ele e ela em alguns casos), bem como contexto específico de gênero, tanto biológico quanto cultural.

As línguas sem gênero incluem todas as línguas cartevélicas (incluindo georgiano), algumas línguas indo-europeias (como bengali, persa, inglês, armênio e dialeto sorâni do curdo central), línguas dravídicas (como canaresa e tâmil ), todas as línguas urálicas (como húngaro, finlandês e estoniano), todas as línguas turcomanas modernas (como turco, tártaro, cazaque), chinês, japonês, coreano, a maioria das línguas austronésias (como as línguas polinésias) e vietnamita.

Contato linguístico

Visão morfológica
Do ponto de vista morfológico, o gênero gramatical pode surgir por conta do contacto linguístico. Pesquisas de sistemas de gênero em 256 idiomas em todo o mundo mostram que 112 (44%) têm gênero gramatical e 144 (56%) não têm gênero. Como esses dois tipos de idiomas em muitos casos estão geograficamente próximos, há uma chance significativa de que uma influência o outro. Por exemplo, a língua basca é considerada uma língua sem gênero, mas foi influenciada pelo sistema espanhol de dois gêneros feminino-masculino. Existem 6909 idiomas reconhecidos no mundo, portanto, uma amostra de 256 línguas constitui aproximadamente 3,7% de todas as línguas faladas. Assim, embora esta pesquisa em particular indique uma alta proporção de neutralidade de gênero, ela não leva em consideração os outros 96,3% dos idiomas.

Emprestado de outros idiomas
O gênero tem sido associado a palavras, mas não a ideias. Os estudiosos estão tentando estudar o desenvolvimento do gênero em substantivos que foram emprestados de outras línguas. Um exemplo é a atribuição de gênero dos substantivos ingleses sem gênero que foram emprestados para o italiano falado por imigrantes na América. A forma fonológica da palavra emprestada às vezes determina seu gênero. Por exemplo, os italianos que imigraram para os Estados Unidos não identificam a palavra freezer, mas ouviram freezə (com um xevá). Este som é semelhante ao /a/, então a palavra se torna frisa. Consequentemente, a nova palavra termina em /a/ que é feminina. O mesmo acontece com as palavras água (la vuora), suéter (la suera) e o quarto (la quora). Esse processo acontece também em alemão americano e francês americano. A terminação inglesa -ing (em formas de gerúndio) soa um pouco como o francês -ine e tem uma função semelhante ao alemão -ung, ambos sufixos femininos. Neste caso, os substantivos sem gênero não geram um gênero ou outro. No dialeto americano-italiano, o masculino é o gênero padrão, como em espanhol, português, francês, norueguês e inglês antigo.

Idiomas específicos
Embora o inglês, ao contrário do inglês antigo, seja gramaticalmente livre de gênero, ele possui gênero natural, que é um conceito semântico. As distinções de gênero natural ainda permanecem em pronomes e adjetivos possessivos: he, him, his; she, her, hers, embora estes não sigam inteiramente o gênero natural, por exemplo, o gênero feminino é usado para navios e o gênero neutro é frequentemente usado para animais, fenômeno chamado de gênero metafórico.

O persa, outra língua indo-européia, carece de gênero gramatical e natural.

Ver também

 Neutralidade de gênero em línguas com gênero gramatical
 Linguagem não sexista
 Gênero gramatical
 Pronome de gênero neutro
 Linguística lavanda

Linguagem de gênero neutro
Tipologia linguística
Gênero
Línguas

Língua sem gênero


Schizaeales is an order of ferns (class Polypodiopsida).

Description

While the three clades of Schizaeales are all well-distinguished from one another by numerous morphological characters, members of the order all have dimorphic fertile and sterile fronds and lack well-defined sori. Their sporangia have a horizontal annulus that lies below and completely encircles the top of the sporangium.

Classification
In the molecular phylogenetic classification of Smith et al. in 2006, the Schizaeales were placed in the leptosporangiate ferns, class Polypodiopsida. Three families, Anemiaceae, Lygodiaceae, and Schizaeaceae were recognized. The linear sequence of Christenhusz et al. (2011), intended for compatibility with the classification of Chase and Reveal (2009) which placed all land plants in Equisetopsida, reclassified Smith's Polypodiopsida as subclass Polypodiidae and placed the Schizaeales there, with the same three families. The classification of Christenhusz and Chase (2014) placed all members of the Schizaeales in a more broadly defined Schizaeaceae, reducing the three existing families to subfamilies as Anemioideae, Lygodioideae, and Schizaeoideae. The PPG I classification (2016) returned to the three-family definition of the order.

Historically, the ferns in this order were once all lumped into the family Schizaeaceae in the old order Filicales. However, although they are demonstrably related, these ferns differ markedly, and so three groups have now been elevated to family status:

 The family Schizaeaceae are generally small ferns with forking fronds and a distinctive, somewhat non-fern-like, appearance.
 The family Anemiaceae look very fern-like and are typically terrestrial or epipetric.
 The family Lygodiaceae, or climbing ferns, look very ferny but are highly distinctive in their growth habit: the rachis of the frond is long and flexible, with indeterminate growth, so that the fronds form climbing or trailing vines.

At one time some workers believed the water ferns (order Salviniales) to be allied to this order because of certain structural similarities, but modern cladistic studies have ruled out any special alliance.

Evolution
Schizaeales had a northern hemisphere concentration as late as the Mesozoic, but by the Quaternary, there was a clear shift to a southern hemisphere distribution.

References

External links
 C.Michael Hogan. 2010. Fern. Encyclopedia of Earth, National Council for Science and the Environment. topic ed. Saikat Basu

Fern orders

Schizaeales


Tam adı Sidney George Wilson olan Sid Wilson, 20 Ocak 1977 tarihinde Des Moines, Iowa'da doğmuştur. Slipknot'un en genç elemanıdır. Grupta DJ'lik görevi yapar. Sahnedeki şovlarıyla ünlüdür. Grupta en çok hareket eden ve en çeşitli maskeye sahip olan elemandır. Gruptaki numarası #0'dır.

Biyografi
Sid'in ailesi İngiltere'den Iowa'ya taşınmıştır. Sid Iowa'da doğmuştur. Doğuştan altı parmaklı doğmuştur. Gruba katıldığında Shawn Crahan bunu görür ve ameliyatla almasını ister. Ayrıca ellerinin üstünde Transformers amblemi dövmesi vardır. Vücudunda konserler yüzünden inanılmaz derecede kalıcı hasarlar vardır;
 Bacağında, sahnede kendisini aydınlatırken oluşmuş 3. derecede yanıklar.
 Güvenlik parmaklıklarına atlayınca iki kaburgası kırılmış.
 Sahnede Shawn ile kavga etmekten oluşan kesik ve ezikler.
 Bir konserde seyircilerinin üstüne sahne balkonundan atlamış seyircilerden birkaçı yaralanmış, kendisinin de kaburgası kırılmış. Ayrıca her açıkhava konserinde seyircilerin üstüne atlamaktadır.
Sid Wilson jimnastiğe yatkın olduğundan grup üyeleri ona "Munky" diyorlar. Sahnede Shawn ile birlikte çok ağır kavgalar edip balkon ve davullardan atlarlar ve headbang yaparlar. Çoğu konserinde enstrümanlara zarar vermiştir.

Wilson, Slipknot dışında jungle (bateri, bass, elektronik müzik) tarzı müzik yapmaktadır. Müziğinin içinde Joey Jordison'ın özgün davul ritimleri ve James Root'un elektro gitarı da bulunmaktadır. Ayrıca 2008 yılında The New Leader adlı bir albüm çıkarmıştır. Slipknot dışında birçok festivale DJ Starscream adıyla katılmaktadır.

Maske
Sid Wilson, eski siyah gaz maskesini taktığı zamanlarda, sahnede sürekli nefessiz kaldığını ve halüsinasyonlar gördüğünü söylemiştir. Bunu üzerinde yeni maskeler takmaya başlamıştır. 1998 yılında siyah C4 maskesi takmaktaydı. Daha sonra ağız ve gözkısımları açılmış, ağız kısmına dişler yapılmış biri siyah biri krem rengi maskeler takmaya başladı. 2004 yılı yeni albümü içinse, yarı robot yarı iskelet başına benzer ve 2-3 dişi kırık, çene bölümü çıkabilen bir maske yapmıştır. Diğer maskeyse aynısına benzeyen ancak tamamen iskelet başına benzeyen krem rengi hafif lekeli bir maskeydi. En son 2008 All Hope Is Gone albümü için tamamen demirden maymuna benzeyen elektronik, kaşları oynayan gözeleri ise kırmızı yanan bir maske yapmıştır.

[515]

Slipknot'un 2001 yılında çıkan Iowa albümünün ilk parçası olan [515]'in vokali diğer şarkıların aksine Corey Taylor değil Sid Wilson'dı. Ardında ise Sid'in ve Slipknot üyelerinin trajik olarak nitelendirdiği bir durum söz konusu. Sid, Iowa albümü tamamlanmadan önce İngiltere'de yaşayan hasta büyükbabasını ziyaret etmek için yola çıktı ancak büyükbabası o ulaşamadan önce öldü. Sid ise ona veda edemediği için ruhsal bir çöküş yaşadı ve People = Shit'in vokal kaydı sırasında stüdyoya aniden girip mikrofona "ölüm" diye bağırmaya başladı. Bu çığlıklar tersine sarılıp kesilerek [515]'te yayınlandı. Slipknot üyeleri Iowa albümü kaydedilirken sık sık travmatik olaylarla yüzleşmek zorunda kaldıklarını ve bu olayları tıpkı 515 gibi albüme dahil ettiklerini belirtiyorlar.

Albümler
 Slipknot (1999)
 Iowa (2001
 Vol. 3: (The Subliminal Verses)
 All Hope Is Gone (2008)
.5: The Gray Chapter (2014)
We Are Not Your Kind (2019)

DVD
 Welcome To Our Neighborhood (2000)
 Disasterpieces (2002)
 Voliminal: Inside the Nine (2006)
GOAT (2011)

Solo albümler
 The New Leader (2008)
 SID (2011)

Kaynakça
 Slipknot Türkiye * Sid Wilson

1978 doğumlular
Des Moines doğumlular

Amerikalı erkek müzisyenler
Slipknot üyeleri
Roadrunner Records sanatçıları
Yaşayan insanlar

Sid Wilson


Os protestos contra reforma judicial em Israel começaram com a publicação dos detalhes da reforma judicial israelense de 2023, sendo considerada uma "revolução legal" e até mesmo um "golpe de regime" entre os manifestantes. Os principais centros de protesto são a  e a  (Centro Azrieli) em Tel Aviv, a Casa do Presidente e a Knesset em Jerusalém e a  em Haifa. A partir de fevereiro de 2023, manifestações de protesto começaram a ser realizadas em dezenas de outras localidades de Israel, das quais participaram centenas de milhares de participantes.

O protesto é principalmente sobre a oposição à reforma de Levin, mas também contra o fechamento da Corporação Israelita de Radiodifusão Pública, que para os manifestantes é uma aquisição governamental da mídia livre, contra a  e contra a violação dos direitos LGBT, como o direito de casar e o direito de ser pai. Em resposta aos protestos, em 1 de março de 2023, , filho de Benjamin Netanyahu, escreveu que os manifestantes são terroristas. Os líderes da luta contra a revolução legal anunciou que entrariam em contato com as autoridades legais com a exigência de "investigar e processar o instigador". Depois disso, Yair Netanyahu apagou suas palavras. Em 4 de março de 2023, o membro do Knesset  do Likud disse que os manifestantes não são terroristas, acrescentando: "Esta não é uma declaração digna de qualquer pessoa, certamente não do filho de um primeiro-ministro". Um manifestante, Inbal Orpaz, apresentou uma queixa policial contra Yair Netanyahu.

Em 5 de março de 2023, os pilotos da El Al se recusaram a levar Benjamin Netanyahu e sua esposa para Roma. A , , foi repreendida pelo gabinete do presidente do Likud, após anunciar que permitiria que outras companhias aéreas voassem com Netanyahu. , Diretor-executivo da El Al, disse que o voo da El Al de Nethanyahu partiria no horário. No mesmo dia, Netanyahu disse duas vezes em uma sessão do governo: "Os extremistas que lideram a reforma". Na terceira vez ele disse: "Os extremistas que lideram as manifestações".

Em 23 de março de 2023 no canal 13, ex-vice-comandante Avi Davidovich da Polícia de Israel, gritou com Goel Vaknin, um consultor estratégico, e disse-lhe palavras como "lixo filho do lixo", "merda filho da merda" e "vá para a porra da mãe" ("idi k yebeney materi" em russo). Em 24 de março de 2023, o juiz Mario Klein, que nasceu no Brasil, se recusou a liberar um manifestante da detenção e ordenou que a família do suspeito trouxesse o medicamento necessário ao centro de detenção. O juiz declarou em sua decisão: "O Estado de Israel está lidando com as ideologias islâmica e nazista (dos manifestantes) que ameaçam destruí-lo".

Antecedentes
Desde o início da crise política em 2018, várias eleições antecipadas foram realizadas após tentativas malsucedidas de formar uma coalizão de governo. A eleição de 2021 foi a primeira a resultar em uma formação de governo bem-sucedida. A coalizão atual, que detinha a maioria de um assento, entrou em colapso em junho de 2022 depois que um membro desertou. Nas eleições legislativas que se seguiram, o governo em exercício, liderado por Yair Lapid, foi derrotado por uma coalizão de partidos de direita, liderados pelo ex-primeiro-ministro Benjamin Netanyahu, que formou um novo governo que tomou posse em 29 de dezembro 2022.

Em 4 de janeiro de 2023, o recém-nomeado ministro da Justiça, Yariv Levin, anunciou planos para reformar o judiciário de Israel, incluindo limitar o poder da Suprema Corte e dos conselheiros jurídicos do governo e conceder à coalizão governante uma maioria no comitê que nomeia juízes.  Após o anúncio, várias organizações, incluindo Omdim Beyachad, anunciaram sua intenção de organizar protestos em Tel Aviv em 7 de janeiro.

Após o anúncio do primeiro-ministro Netanyahu em 27 de março de uma pausa na legislação judicial, os contra-manifestantes começaram a fazer seus próprios protestos com dezenas de milhares protestando a favor das mudanças.

Protestos

O cerco a Sara Netanyahu

Em 1.º de março de 2023, os opositores da reforma legal organizaram um "Dia Nacional da Disrupção" que incluiu manifestações em todo o país.

No final do dia de protestos, milhares de pessoas foram à  em Tel Aviv e se manifestaram em frente à barbearia "Moshe VeLilosh", onde a esposa do primeiro-ministro, Sara Netanyahu, cortava o cabelo em simultâneo. Durante três horas, milhares de pessoas se manifestaram em frente à barbearia. A polícia envia centenas de policiais da polícia de fronteiras ao local, que ficaram entre os manifestantes e a barbearia.

, um jornalista do "Haaretz", escreveu que a barbearia tinha uma saída nos fundos, mas Sara Netanyahu não saiu por essa saída.

Quando Sara Netanyahu precisava cortar o cabelo, o barbeiro a procurava na casa do primeiro-ministro. No dia da Disrupção Nacional, Sara Netanyahu optou por cortar o cabelo na Praça Hamedina, em Tel Aviv, e depois disse à mídia que poderia ter terminado em assassinato. No final, ela saiu da barbearia com escolta policial a cavalo.

Yair Nethanyahu disse que não sabia se sua mãe estava viva ou morta. Benjamin Netanyahu disse que o cerco estava cruzando as linhas vermelhas.

O protesto dos pilotos reservas
Em 5 de março de 2023, 37 dos 40 pilotos reservas de caça do  anunciaram que não iriam ao treinamento, em protesto contra a revolução legal. Os pilotos anunciaram que participariam das atividades operacionais.

O comandante da Aeronáutica , informou  , que alertou Netanyahu e o ministro da defesa, , sobre prejudicar a capacidade das FDI de travar uma guerra. Os ex-comandantes da Aeronáutica, Alufs (generais) na reserva, enviaram uma carta contundente a Netanyahu e Gallant, na qual manifestavam preocupação com a revolução jurídica promovida pelo governo. O , , chamou os pilotos de "uma queda de fracos". O   disse aos pilotos: "Nós vamos lidar sem você. Vá para o inferno". Como resultado, manifestantes reservistas foram a sua casa com cartazes: "Cuidado, Munição não detonada". Karhi disse: "Respeito aos patriotas que continuarão protegendo as crianças do envelope de Gaza mesmo que não gostem da política do governo". Tami Arad, esposa do  desaparecido , respondeu a Karhi que Arad era do Esquadrão 69 e foi ao inferno para proteger o estado de Israel, mas Karhi mal se alistou no exército. Gallant disse sobre Karhi: "Aqueles que atacam soldados das FDI não têm lugar no sistema público". Depois, os pilotos mudaram de ideia e compareceram ao serviço reserva.

Em 27 de março de 2023, um técnico de aeronaves da Força Aérea Israelense disse ao apresentador Erel Segal na rádio "103 fm" ("Radio Lelo Hafsaka" (hebraico), rádio sem pausa) que não chegará à reserva em 2 de abril de 2023, afirmou que sem ele, um milhão de pilotos não podem operar um avião e afirmou que eles não têm sangue azul.

, O ex-chefe do Shabak, sugeriu um plano para resolver a crise: A retirada de Netanyahu de toda atividade política em troca de anistia, a cessação da legislação para mudar o sistema legal, um governo de unidade nacional sem Netanyahu e o estabelecimento de uma constituição para Israel.

Liquidação de conflito de interesses
Netanyahu foi acusado nos casos 1000, 2000 e 4000. Como resultado, uma petição foi apresentada ao Supremo Tribunal contra a continuidade do mandato de Netanyahu como primeiro-ministro enquanto as acusações contra ele está pendentes. Em audiência perante 11 juízes da Suprema Corte, foi estabelecido um acordo de conflito de interesses, que vincula Netanyahu, e com base nesse acordo foi acordado que Netanyahu continuaria em seu cargo de primeiro-ministro. O acordo afirma que Netanyahu não fará nomeações no sistema de aplicação da lei e não interferirá na legislação para mudar o método de seleção de juízes em Israel.

Yoav Gallant

Em 5 de março de 2023, Gallant recusou-se a atender telefonemas do , Itamar Ben-Gvir, alegando que Ben-Gvir estava  o conteúdo das conversas. A resposta de Ben-Gvir foi: "É uma perda de tempo, não há ninguém com quem conversar do outro lado". Em 7 de março de 2023, quarenta ex-policiais seniores se reuniram e pediram a demissão de Ben-Gvir, por falta de compreensão de seu papel. Eles também anunciaram que participarão com os aposentados da polícia no protesto em Tel Aviv contra a reforma legal à noite de sábado.

Em 25 de março de 2023, Gallant disse que a legislação deveria ser interrompida. Os membros do Knesset David Bitan, Yuli Edelstein, Avi Dichter e Eli Dellal, todos do Likud, juntaram-se a ele. Em reação, Ben-Gvir disse que Netanyahu deveria demitir Gallant.

Em 26 de março de 2023, Netanyahu demitiu Gallant, alegando que Gallant não impediu a recusa dos reservistas em servir nas FDI. Em resposta, dezenas de milhares de manifestantes saíram naquele dia às 22h, bloquearam as pistas de Ayalon em Tel Aviv e fogueiras foram acesas na estrada até às 4h.

Em 27 de março de 2023, , presidente da Histadrut, entrou em greve no estado de Israel. Naquele dia, às 20h, Netanyahu falou sobre o julgamento de Salomão, afirmou que os manifestantes estavam destruindo a nação e anunciou o atraso da legislação. Em resposta ao discurso, Bar David encerrou a greve. Benny Gantz e Yair Lapid, da oposição, disseram que concordariam em discutir a legislação na Casa do Presidente. A Casa Branca disse que parabeniza a suspensão da legislação. Em 28 de março de 2023, o presidente Joe Biden disse que Israel não pode continuar nesse caminho e que não convidará Netanyahu tão cedo.

Ver também
 Crise política em Israel em 2019–2021

Ligações externas

Reforma judicial
Benjamin Netanyahu
2023 em Israel

Protestos contra reforma judicial em Israel


Dino Butorac (Požega, 8. listopada 1990.) hrvatski profesionalni košarkaš koji je kroz karijeru nastupao za sljedeće klubove: KK Cedevita, HKK Široki, KK Jolly JBS,SBBK Södertälje Kings,Falco Szombathely, Plymouth Raiders i prošlu sezonu za KK Jazine Arbanasi i KK Kvarner 2010.
Prvi počeci, mlađe kadetske i kadetske lige bile su Hrvatskoj košarkaškoj akademiji te nešto kasnije za KK Fenix. Juniorski počeci bili su u KK Cedevita Zagreb ,2 godine juniorske lige i igranje B1/A2 lige za KK Mladost ('druga ekipa KK Cedevite'), a kasnije potpisivanje prvog profesionalnog ugovora. Dvije godine iskustva igranja NLB liga i EuroChallenge i EuroCupa. Najveći uspjeh kluba tada je bio i 3. mjesto na EuroCup natjecanju u Trevisu 2011.

Slijedi posudba za HKK Široki u 2011.sezoni, gdje je te godine ostvaren veliki uspjeh. Osvojen je kup i prvenstvo te je klub bio blizu F4 turnira u ABA liga gdje su završili peti iza Budućnosti.

Na ljeto 2012., potpisao ugovor s KK Jolly JBS gdje je do tada bio ostvaren najveći uspjeh kluba, dolazak do polufinala prvenstva Hrvatske i poraz od kasnije prvaka KK Cibone.
SBBK Södertälje Kings je sljedeća stanica u karijeri, gdje se je zadržao dvije sezone. Dva osvojena prvenstva i igranje u EuroChallenge još jedno veliko iskustvo, najviše druge sezone gdje je imao jednu od ključnih uloga u ekipi s 15 poena u prosjeku u playoffu Švedskog prvenstva.

Sljedeću godinu put je vodio u Mađarsku i potpis za Falco Szombathely. Igranje Europske lige i domaćeg prvenstva na prosjecima od 10.6 p, 3 reb, 2.5 ass. Sezona je završena u Engleskom klubu Plymouth Raiders.

Sezona 2016/2017 je igrao za klubove KK Jazine Arbanasi i KK Kvarner 2010.

Vanjske poveznice
(eng.) Eurobasket

Hrvatski košarkaši

Dino Butorac


Dynín, bis 1923 Dinín (deutsch Dinin) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt neun Kilometer nordwestlich von Lomnice nad Lužnicí in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Dynín befindet sich im Wittingauer Becken im Landstrich Pšeničná Blata. Das Dorf liegt westlich des Teiches Bošilecký rybník an der Einmündung des Baches Neplachovský potok in den Bošilecký potok. Gegen Südosten liegt der Záblatský rybník. Westlich von Dynín verläuft die Bahnstrecke České Budějovice–Veselí nad Lužnicí, dahinter die E 55/I/3 zwischen Budweis und Veselí nad Lužnicí. Südlich des Ortes befindet sich ein Flugplatz.

Nachbarorte sind Sedlíkovice, Sviny und Kundratice im Norden, Bošilec und Vlkov im Nordosten, Bašta, Ponědrážka und U Chrtů im Osten, Lhota, Ponědraž und Lhotecký Dvůr im Südosten, Mazelov im Süden, Ševětín, Švamberk und Neplachov im Südwesten, Radonice im Westen sowie Hradina, Hvozdno, Pelejovice und Dolní Bukovsko im Nordwesten.

Geschichte
Die erste schriftliche Erwähnung von Dynyn erfolgte im Jahre 1341, als Peter I. von Rosenberg einen Teil des Dorfes dem Dominikanerkloster Ústí überließ. Dynyn gehört zusammen mit Bošilec und Ponědraž zu den ersten Besitzungen der Rosenberger in dieser Gegend, die drei Dörfer bildeten den Grundstock zum Aufbau der Herrschaft Bukovsko. Im Rosenberger Urbar von 1379 wurde das Dorf als Teil des Gutes Bukovsko aufgeführt. Später wurde Dynín an die Herrschaft Wittingau angeschlossen. Über Dynín führte mit der Linzer Straße von Budweis nach Prag ein bedeutsamer mittelalterlicher Handelsweg. In Kriegszeiten war der Ort dadurch von Truppendurchzügen und Plünderungen betroffen. Während des Dreißigjährigen Krieges wurde das Dorf gänzlich verwüstet und niedergebrannt. Im Jahre 1660 ließ der neue Besitzer der Herrschaft Wittingau, Johann Adolf Graf von Schwarzenberg das wüste Dorf wiederbesiedeln. Im Jahre 1840 bestand Dinin/Dinjn aus 36 Häusern mit 326 Einwohnern. Pfarrort war Boschiletz. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer anteilig der Herrschaft Wittingau untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Dinín/Dinin ab 1850 mit dem Ortsteil Lhota eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Třeboň/Wittingau und dem Gerichtsbezirk Lomnice nad Lužnicí. Lhota löste sich 1867 los. 1873 entstand westlich des Dorfes parallel zur Kaiserstraße die Bahnstrecke České Budějovice–Veselí nad Lužnicí, die Bahnstation wurde einen reichlichen Kilometer nördlich des Dorfes auf freiem Feld errichtet. 1910 lebten in der Gemeinde 321 tschechischsprachige Einwohner. Im Laufe des 20. Jahrhunderts entstand an der Bahnstation die Ansiedlung Hradina. Der amtliche tschechische Ortsname wurde 1923 auf Dynín geändert. Im selben Jahr entstand in Dynín in enorm kurzer Bauzeit eine eigene Schule, der im Frühjahr begonnene Bau wurde bereits zu St. Wenzel eingeweiht. Bei der Schnelle des Schulbaus war offensichtlich die Qualität vernachlässigt worden, bereits 1927 war die Holzdielung in den Klassenzimmern und Fluren so verschlissen, dass sie erneuert werden musste. Nach der Aufhebung des Okres Třeboň wurde Dynín 1948 Teil des Okres Soběslav. Dieser wurde 1961 wieder aufgelöst und das Dorf dem Okres České Budějovice zugeordnet. Am 12. Juni 1960 erfolgte die Eingemeindung von Lhota mit Záblatí 1.dil, zum 1. April 1976 kamen noch Neplachov und Bošilec als Ortsteile hinzu. Nach der Schließung der Grundschule wurde 1982 im Schulhaus ein zweizügiger Kindergarten eröffnet. Wegen des Rückzuges der Kinder aus den anderen Gemeinden im Einzugsbereich bestand ab 1991 nur noch eine Kindergartengruppe. Der historische Ortskern von Mazelov ist seit 1990 ein ländliches Denkmalschutzgebiet. Neplachov und Bošilec lösten sich nach Referenden zum 24. November 1990 wieder los. 1991 übereignete die JZD Dynín das Schulhaus der Gemeinde, die vergeblich versuchte, neben dem Kindergarten auch den Schulbetrieb wiederzubeleben. 1997 beschloss der Gemeinderat den Umbau der Schule zu einer Gaststätte, die 1999 eröffnete.

Gemeindegliederung
Die Gemeinde Dynín besteht aus den Ortsteilen Dynín (Dinin) und Lhota, die zugleich auch Katastralbezirke bilden.
Grundsiedlungseinheiten sind Dynín, Hradina, Lhota und Lhotecký Dvůr (Lhotahof).

Sehenswürdigkeiten

 Neobarocke Kapelle des hl. Wenzel auf dem Dorfplatz, errichtet 1929
 Gehöfte im Blatastil des südböhmischen Bauernbarock, errichtet im 19. Jahrhundert. Das älteste Gebäude ist eine 1815 erbaute Scheuer.
 Alte Schule, errichtet 1923
 Nischenkapelle am Weg nach Lhota
 Kapelle in Lhota
 Torfmoor Hliníř am gleichnamigen Teich östlich des Ortes, Naturschutzgebiet
 Moorwiesen Lhota u Dynína bei Lhota, Naturschutzgebiet

Einzelnachweise

Weblinks

 Beschreibung des Dorfes
 Präsentation auf selskebaroko.unas.cz

Ersterwähnung 1341

Dynín


I floden Mekongs afvandingsområde findes et antal dæmninger og tilhørende vandkraftværker.

Kina

Dæmninger på Mekong er:

 Wunonglong
 Lidi

 Huangdeng

 Dahuaqiao og Guoduo-dæmningen

 Miaowei

 Gongguoqiao

 Xiaowan

 Manwan

 Dachaoshan

 Nuozhadu

 Jinghong

Øvrige dæmninger:

Jinfeng ligger på Nan La He.

Jinhe ligger på Jin He.

Laoyinyan ligger på Gua Lan Zi He/Shun Dian He.

Nanhe 1 og Nanhe 2 ligger på Luo Zha He.

Xi'er He 1, Xi'er He 2, Xi'er He 3 og Xi'er He 4 ligger på Xi'er He.

XunCun ligger på Hei Hui Jiang.

Anlægsfase
Anlægsfase på Mekong:

(Nedstrøms fra grænsen mellem Tibet og Yunnan-provinsen.)

 Gushui

Øvrige anlæg:

 Luozhahe 1 og Luozhahe 2 ligger på Luo Zha He.

Dæmningers forhistorie; miljømæssig påvirkning

"Fra 1957 til 1958" blev 21 potentielle steder for vandkraftværk og dæmning fundet på floden Lancang-Mekong.

En række undersøgelser har vist, at Lancang-kaskaden - åtte dæmninger på Lancang-Mekong i Yunnan-provinsen - vil forårsage reduceret vand-niveau [nedstrøms] - med så meget som 30% så langt som Vientiane by; Disse kinesiske dæmninger vil øge saltvands indtog i Mekong-deltaet; Disse dæmninger vil hindre vitale sedimentstrømme - hvilket ville have vidtrækkende konsekvenser for fiskeri, landbrug og levebrød i hele nedre del af Mekongs afvandingsområde, ifølge en rapport fra 2013 - udgivet af CGIAR Challenge Program
on Water and Food – Mekong Programme.

Laos
Dæmninger på Mekong er:
 Xayaburi
 Don Sahong

Øvrige dæmninger:

Houay Ho ligger på Houayho/Xekong.

Houay Lamphan ligger på Xekong.

Nam Beng ligger på Nam Beng.

Nam Khan 2 og Nam Khan 3-dæmningen ligger på Nam Khan.

Nam Leuk ligger på Nam Leuk/Nam Ngum.

Nam Lik 1-2 ligger på Nam Lik.

Nam Mang 1 ligger på Nam Mang.

Nam Mang 3 ligger på Nam Gnogn.

Nam Ngiep 2 og Nam Ngiep 3A-dæmningen ligger på Nam Ngiep.

Nam Ngum 1 Nam Ngum 2-dæmningen og Nam Ngum 5-dæmningen ligger på Nam Ngum.

Nam Theun 2 ligger på Nam Theun/Xe Bangfai.
Nam Ou 2, Nam Ou 5-dæmningen og Nam Ou 6-dæmningen ligger på Nam Ou.

Theun-Hinboun ligger på Nam Theun	.

Theun-Hinboun Expansion Project-dæmningen ligger på Nam Gnouang.

Xe Kaman 3 ligger på Xe Kaman.

Xeset 1 og Xeset 2-dæmningen ligger på Xeset.

Anlægsfase
Anlægsfase på Mekong:

Øvrige anlæg:
 Houay Por ligger på Houay Pore.
 Nam Bi 1 og Nam Bi 2-dæmningen ligger på Nam Bi.
 Nam Chian 1 og Nam Chian 2-dæmningen ligger på Nam Ngiep.
 Nam Kong 1 og Nam Kong2-dæmningen ligger på Nam Kong.
 Nam Ngiep 1, Nam Ngiep 2C-dæmningen og Nam Ngiep (Downstream) ligger på Nam Ngiep.
 Nam Ngum 1 Extension-dæmningen ligger på Nam Ngum.
 Nam Ou 1, Nam Ou 3-dæmningen, Nam Ou 4-dæmningen og Nam Ou 7-dæmningen ligger på Nam Ou.

 Nam Pha Gnai ligger på Nam Pha Gnai.

 Nam San 3A ligger på Nam San	.

 Nam Tha 1 ligger på Nam Tha.

 Xekaman-Sanxay ligger på Xe Kaman.

 Xe-Pian Xe-Namnoy vandkraft-projektet ligger på floderne Xe-Pian,Xe-Namnoi og Houay Makchanh.

 Xeset 3 ligger på Xe Don

	.

Thailand

Chulabhorn ligger på Nam Phrom.

Pak Mun ligger på Mun.

Sirindhorn ligger på Lam Dom Noi.

Ubol Ratana ligger på Nam Pong.

Lam Ta Khong ligger på Lam Ta Khong.

Cambodja

Anlægsfase
 Battambang 1-dæmningen ligger på Sangker.
 Han Se San 2-dæmningen ligger på Sesan. ("Nedre Sesan 2", skriver medier i 2018.)

Vietnam

A Luoi ligger på A Sap.

Buon Kuop ligger på Sre Pok.

Buon Tua Sra ligger på Se San/Krong Po Ko.

Dray Hlinh 2 ligger på Sre Pok.

Plei Krong ligger på Se San/Krong Po Ko.

Sesan 3, Sesan 3A-dæmningen og Sesan 4-dæmningen ligger på Sesan.

Sre Pok 3 ligger på Sre Pok.

Yali Falls ligger på Sesan.

Foreslået eller planlagt på Mekong-floden

Kina
 Ganlanba (planlagt)

 Mengsong (planlagt)

 Lin Chang (planlagt)
 Yue Long (planlagt)

 Kagong (planlagt)

 Ru Mei (planlagt)

 Guxue (planlagt)

 Dongzhong (foreslået)

Laos
 Pak Beng (planlagt for 2033) i Udomxai-provinsen
 Luangprabang (planlagt for 2030)
 Pak Lay (2030)
 Sanakham (2024)
 Santhong-Pakchom (planlagt)
 Ban Kum (2030)
 Latsua (2023)

Cambodja
 Stung Treng (planlagt)
 Sambor (foreslået; anslået færdiggørelse - 2020)

Referencer

Eksterne henvisninger

Kina
Laos
Thailand
Vietnam
Mekongs afvandingsområde

Vandkraft i Mekongs afvandingsområde


F Tipi Cezaevleri, yüksek güvenlikli cezaevlerine Türk infaz sisteminde verilen isimdir. Sosyal Tecrit modeline dayanmaktadır. Yüksek güvenlikli cezaevleri, Türkiye'de düzenlendiği biçimiyle, genellikle devlete karşı işlenen suçlar ve/veya organize suçlardan dolayı tutuklu ya da hükümlü bulunan mahpusların üç kişilik ya da tek kişilik yaşam birimlerinde kaldıkları ve mümkün olduğunca diğer mahpuslarla ve infaz memurlarıyla iletişimlerinin sınırlandırıldığı ceza infaz kurumlarıdır.

F-tipi cezaevleri yüksek güvenlikli cezaevleri olarak tasarlanmalarının yanında geleneksel olarak daha önce koğuş sistemi üzerine inşa edilmiş E-tipi ve Özel Tip cezaevlerinin karşıtını oluşturur.

Cezaevlerinde koğuş sisteminden hücre sistemine geçişin hangi gerekçelerle yapıldığı konusunda İşkencenin Önlenmesi Avrupa Komitesi  (CPT) Türkiye'ye ilişkin bir raporunda ( CPT/inf(2001)25 1 , Strasbourg- 8 Kasım 2001, § 10 ,s.11) aşağıdaki yorumu yapmıştır:

Geleneksel olarak, Türk cezaevleri geniş koğuşlar halinde gün içinde yatakhane, yaşama alanları, temizlik bölümleri ve bitişik havalandırma gibi, bütün cezaevleri birimlerinin bütün mahpuslar ya da önemli bir kısmı tarafından ortak olarak kullanıldığı sistem E–tipi cezaevi olarak 1970 ve 1980'lerde bu plan ilkesine göre inşa edilmişlerdir. Açık uzun ana koridorlar, genellikle çok sayıda mahkûmun barındığı koğuşlar aynı zamanda personele mahpusları denetlemek bakımından fazla olanak tanımamaktaydı. Mevcut kapalı cezaevlerinin tiplerine bakmaksızın, bütün kurumlarda mahpuslar kendi birimlerini terk etme eğilimi taşımaktaydılar, nadiren koğuşlarını terk ederler ve personel de buralara nadiren girerdi. Personel ile mahpuslar arasındaki kontak bu sistemde asgaride tutulmuştu.

1990'ların ikinci yarısından sonra, Türk yetkililer artan bir şekilde koğuş sisteminin sakıncalarını fark etmeye başladılar. Bu tarz bir düzenleme, mahpusların etkinlikleri üzerinde cezaevi personelinin denetimine izin vermiyordu. Ayrıca, içeride farklı şekillerde (isyan, rehin alma, cinayet vs.) karışıklıklar çıktığında ağır kayıplar yaşanma riskini beraberinde getiren ciddi fiziksel güç kullanılan Jandarma'nın dışarıdan müdahalesine sahne olunuyordu. Sonuç olarak, yetkililer var olan koğuş sisteminden daha küçük yaşam birimlerinin bulunduğu yeni bir cezaevi sistemine geçiş yapmaya başladılar. Bu çerçevede geliştirilen yüksek güvenlikli cezaevi yapılarına yetkililer tarafından "F-tipi Cezaevleri" adı verildi.

Tuncay Özkan bir yazısında F tipi cezaevlerini şöyle yorumlamaktadır:

Fiziksel yapı

Bu kurumlar bir ya da üç mahpusun birlikte yaşayacağı şekilde tasarlanmış kurumlardır. F tipi cezaevleri, 370 kişi(Sincan 1 No.lu F Tipi) kapasiteli olup üç ana bloktan oluşmaktadır. Her bir blokta bir ve üç kişilik hücreler bulunmaktadır. Üç kişilik (103 adet) ve tek kişilik (61 adet) odalarda toplam 370 mahpus kapasiteli olarak inşa edilmişlerdir. Bütün F-tipi cezaevleri aynı mimari plan üzerine inşa edildiklerinden hepsi aynı fiziksel özellikleri taşımaktadır.

Tek kişilik hücreler 1.5 m²'lik tuvalet ve duş bölümü dahil yaklaşık 11 m²'dir. Bu hücreler ayrıca iyi donatılmış, iyi aydınlatılmış ve havalandırma sağlanan alanlardır. Bitişikteki üç hücre aynı havalandırma alanını paylaşmaktadır.

Üç kişilik hücreler ise çift katlı olarak (25m2) tasarlanmıştır. Burada alt katta bir masa ve üç sandalye mutfak bankosu ve dolaplar bulunmaktadır. Ayrıca tuvalet ve duş burada ayrı bir bölümde bulunmaktadır. Bu bölümün bir tarafı bir koridora diğer tarafı ise yaklaşık 50 m² boyutunda yüksek duvarlı beton bir havalandırmaya açılmaktadır.Bu havalandırma 8 metre yüksekliğindedir. Yukarı katta ise yataklar ve her bir mahpusa ait dolaplardan oluşmaktadır. Bu birim de pencereler vasıtasıyla gün ışığı almakta ayrıca yapay ışıklandırma ve yeterli havalandırma bulunmaktadır (bkz., CPT/inf(2001)25  , § 18, s.15).

Uygulanan infaz rejimi

F-tipi cezaevlerinde diğer kapalı cezaevlerinden farklı bir infaz rejimi uygulanmaktadır. Bu farklı uygulamanın hukuksal dayanağı Terörle Mücadele Kanunun 16. maddesi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un  9. maddesinde bulunmaktadır. Ayrıca İnfaz Tüzüğü  (Yayımlandığı R. Gazetenin Tarihi : 6/4/2006, No: 26131) yüksek güvenlikli infaz kurumlarındaki infaz rejimine ilişkin düzenlemeler içermektedir. Ancak bütün bu düzenlemeler, yeterli açıklık ve kesinlikten uzak olmanın yanında, genelleştirilmiş bir tecrit rejimine kapı aralar görünmektedir.

F-tipi cezaevleri, genelleştirilmiş bir duyusal ve sosyal tecrit öngördüğü bu nedenle de insanlıkdışı ve onur kırıcı muamele ve ceza yasağına aykırı olduğu gerekçesi ile ulusal ve uluslararası insan hakları örgütleri tarafından yoğun bir şekilde eleştirilmiştir (bkz. İnsan Hakları İzleme Örgütü , Uluslararı Af Örgütü, Türkiye İnsan Hakları Vakfı, MAZLUMDER ve Özgür-Der ).).

Diğer taraftan eleştirileri daha nesnel ve Hükûmet üzerinde daha etkili olarak kabul edilen İşkencenin Önlenmesi Avrupa Komitesi (CPT) ise 2001 yılından bu yana raporlarında düzenli olarak genelleştirilmiş bir duyusal ve sosyal tecrit uygulaması bulunuduğundan F-tipi cezaevlerindeki infaz rejimini eleştirmektedir (Bu konuda yayınladığı raporları için bkz.. İşkencenin Önlenmesi Avrupa Komitesi  ). Ancak F-tipi Cezaevlerindeki bu genelleştirilmiş tecrit rejiminde henüz bir iyileştirme sağlanamamıştır.

Ayrıca bakınız
 Ölüm Orucu

Kaynakça

Cezaevi tipleri
Türkiye'deki hapishaneler

F tipi cezaevi


Türk Dil Kurumu (TDK), Türkçeyi incelemek ve Türkçenin gelişmesi için çalışmak amacıyla 12 Temmuz 1932'de Mustafa Kemal Atatürk tarafından kurulan kurumdur. Türkiye'nin başkenti Ankara'da yer alan kurum, Türk dili üzerine çalışmaların yapılıp yayımlandığı bir merkezdir. Türk Dil Kurumu 1955'ten başlayarak çeşitli dallarda ödüller verdi. Ödüller her yıl 26 Eylül Dil Bayramı'nda Ankara'da yapılan törenle sahiplerine verilirdi. Ödül verilen dallar farklı yönetmeliklere göre zaman zaman değişirdi. 1983'te Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu bünyesine alındıktan sonra Türk Dil Kurumu ödülleri kaldırıldı.

Tarihçe
Kurum "Türk Dili Tetkik Cemiyeti" adı ile 12 Temmuz 1932'de Mustafa Kemal Atatürk'ün talimatıyla, devletten ayrı bir dernek olarak kurulmuştur. Kurumun kurucuları, hepsi de milletvekili ve dönemin tanınmış edebiyatçıları olan Samih Rifat Bey, Ruşen Eşref, Celâl Sahir ve Yakup Kadri'dir. Kurumun ilk başkanı Samih Rifat Bey, ilk genel sekreteri Ruşen Eşref Ünaydın'dır. Kurumun 1934-1955 yılları arası başuzmanı Abdülkadir İnan, 1938-1979 yılları arası garp dilleri başuzmanı Agop Dilâçar olmuştur.

Türk Dili Tetkik Cemiyetinin gereği, "Türk dilinin öz güzelliğini ve varsıllığını ortaya çıkarmak, onu yeryüzü dilleri arasında değerine yaraşır yüksekliğe eriştirmek" olarak belirlenmiştir. Atatürk'ün sağlığında 1932, 1934 ve 1936 yıllarında yapılan üç kurultayda hem Kurumun yönetim organları seçilmiş, hem dil siyaseti belirlenmiş, hem de bilimsel bildiriler sunulup tartışılmıştır. 26 Eylül-5 Ekim 1932 tarihleri arasında Dolmabahçe Sarayı'nda yapılan Birinci Türk Dili Kurultayı için yayımlanan bildiride Kurultay'a yalnız uzmanların, Türkçe-edebiyat öğretmenleri ile yazarların değil, halktan da dileyenlerin katılması öngörüldüğü için, yayımlanan bildiride "Kadın erkek her Türk yurttaş Türk Dili Tetkik Cemiyeti üyesidir. Kendini Kurultay'a çağrılmış saymalıdır" denilmişti. Kurultay'ın sonunda Kurumun "Lügat-Istılah, Gramer-Sentaks, Derleme, Lenguistik-Filoloji, Etimoloji, Yayın" adları ile altı kol hâlinde çalışmalarını sürdürmesi kabul edilmişti.

Atatürk'ün kendisi de Türk dili üzerindeki yerli ve yabancı araştırmaları inceleyerek, dönemindeki bilginleri Türk dili üzerinde araştırmalar yapmaya yönlendirmiştir. Nitekim Türk dilinin en eski anıtları olan Göktürk yazılı metinlerin ilk iki cildi onun sağlığında yayımlanmış; 1940'larda yayın yaşamına çıkabilen Divânu Lügati't-Türk ve Kutadgu Bilig gibi yapıtlar üzerinde yine onun sağlığında çalışılmaya başlanmıştır. Daha sonra birçok cilt hâlinde ortaya çıkacak olan Tarama ve Derleme Sözlüğü'yle ilgili çalışmalar da Atatürk'ün sağlığında başlamıştır. Tarama Sözlüğü, 13. yüzyılda başlayan Batı Türkçesinin eski eserlerinin taranmasıyla; Derleme Sözlüğü, Anadolu ağızlarında kullanılan kelimelerin derlenmesiyle oluşturulmuş büyük sözlüklerdir. Çağdaş Türkçenin dilbilgisi, sözlüğü, yazımı ve terimleriyle ilgili çalışmalar da Atatürk tarafından ilgiyle izlenmiştir.

Türk Dil Kurumunun kuruluşuyla birlikte çağdaş Türkçede Atatürk'ün öncülüğünde özleştirme akımı başlamıştır. Atatürk'ün ölümünden sonra Öz Türkçe akımı Türk aydınları arasında sürekli tartışılan bir konu olmuştur. Türk Dil Kurumu bu akımın öncülüğünü yapmayı 1983'e dek sürdürmüştür.

Atatürk, ölümünden kısa bir süre önce yazdığı vasiyetname ile mal varlığının bir bölümünü Türk Dil Kurumu ile Türk Tarih Kurumuna bırakmıştır. Fakat Atatürk'ün vasiyetnamesine aykırı davranılarak 1983'te Türk Dil Kurumu devletleştirilmiştir.

Türk Dil Kurumu, 1940'ta Bakanlar Kurulu kararıyla "kamu yararına çalışan dernekler" statüsü kazandı. 1951'de Demokrat Parti iktidarının bütçe görüşmeleri sırasında kurumun ödeneğinin kesilmesine karar verildi. Bir başka önemli yapı değişikliği 1982-1983 yıllarında gerçekleştirilmiştir. 1982'de kabul edilen ve şu anda da yürürlükte olan Anayasa ile Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumu, bir Anayasa kuruluşu olan Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu çatısı altına alınarak devletleştirilmiş ve dernek tüzel kişiliklerine son verilmiştir.

Atatürk, 1 Kasım 1936'da Türkiye Büyük Millet Meclisinin 5. dönem 2. yasama yılının açılış konuşmasında Türk Dil Kurumu ve Türk Tarih Kurumunun geleceği ile ilgili dileklerini şu sözlerle dile getirmişti:

Başlarında değerli Eğitim Bakanımız bulunan Türk Tarih Kurumu ile Türk Dil Kurumunun her gün yeni gerçek ufuklar açan, ciddi ve aralıksız çalışmalarını övgü ile anmak isterim. Bu iki ulusal kurumun, tarihimizin ve dilimizin, karanlıklar içinde unutulmuş derinliklerini, dünya kültüründe başlangıcı temsil ettiklerini, kabul edilebilir bilimsel belgelerle ortaya koydukça, yalnız Türk ulusunun değil, bütün bilim dünyasının ilgisini ve uyanmasını sağlayan, kutsal bir görev yapmakta olduklarını güvenle söyleyebilirim. (Alkışlar) Tarih Kurumunun Alacahöyük'te yaptığı kazılar sonucunda, ortaya çıkardığı beş bin beş yüz yıllık maddi Türk tarih belgeleri, dünya kültür kahraman tarihinin yeni baştan incelenmesini ve derinleştirilmesini gerektirecektir. Birçok Avrupalı bilim adamının katılması ile toplanan son Dil Kurultayının aydınlık sonuçlarını görmekle çok mutluyum. Bu ulusal kurumların az zaman içinde ulusal akademilere dönüşmesini dilerim. Bunun için, çalışkan tarih, dil ve bilim adamlarımızın, bilim dünyasınca tanınacak orijinal eserlerini görmekle mutlu olmanızı dilerim.

2018 yılının Haziran ayında Mustafa Sinan Kaçalin görevinden alınarak Gürer Gülsevin başkanlık görevine getirildi.

Amaçları
TDK'nin 2003-2007 Stratejik Plan Raporu'na göre amaçları şunlardır:
 Türkçeyi bilim, kültür, edebiyat ve öğretim dili olarak geliştirmek ve yaygınlaştırmak.
 Türkçenin her alanda doğru, güzel ve etkili kullanılmasına katkıda bulunmak.
 Türk dilinin zenginliklerinin korunup işlenerek gelecek kuşaklara aktarılmasını sağlamak.
 Akademik altyapıyı ve kurumsal donanımı güçlendirerek Kurumun Türk dili alanındaki bilimsel yetkinliğini ortaya koymak.

Tartışmalı başlıklar
Kurum, Suriye İç Savaşı sırasında bazı basın kuruluşlarında Suriye Cumhurbaşkanı Beşşar Esad'ın adının Beşşar Esed şeklinde yazılmasıyla başlayan tartışmada Beşşar Esed adının tercih edilmesini önermiştir.

2013 Taksim Gezi Parkı Protestoları sırasında Başbakan Recep Tayyip Erdoğan tarafından eylemcilere çapulcu denmesinin ardından bu yorum büyük tepki çekmiş tepkilerden sonra ise Türk Dil Kurumunun, çapulcu kelimesinin tanımını "Başkasının malını alan, yağma, talan eden kimse, talancı, yağmacı, plaçkacı" tanımından "Düzene aykırı davranışlarda bulunan, düzeni bozan, plaçkacı" olarak değiştirdiği iddia edilmiştir. Ancak, Türk Dil Kurumu Başkanlığı (TDK), sözlüklerindeki "çapulcu" sözcüğünün anlamında herhangi değişiklik yapılmadığını bildirdi. Kurumun hazırladığı ve şu anda satışta olan 11. baskı Türkçe Sözlük'ün 2010'da yayımlandığına işaret edilen açıklamada, "Bu sözlükte 'çapulcu' sözcüğünün tarifi neyse internet sayfamızdaki sözlüğümüzde yer alan tarif de aynıdır. Herhangi bir değişiklik söz konusu değildir" ifadelerinden herhangi bir değişikliğin gerçekleşmediği ortaya konmuştur.

Kurumun, 2012-13 Mısır protestoları sonrasında görevden alınan Muhammed Mursi'nin durumu kamuoyu tarafından irdelenirken sözlükteki darbe tanımının değiştirildiğinin sav edilmesi üzerine tepki almış, karar Türkiye P.E.N. Yazarlar Derneği tarafından eleştirilerek TDK Yönetimi istifaya davet edilmiştir. Türk Dil Kurumu Başkanı Prof. Dr. Mustafa S. Kaçalin'in 20 Haziran Perşembe günü Anadolu Ajansına yaptığı açıklamada "Son günlerde günlük hadiseler dolayısıyla halkımızda bazı kelimelere karşı merak ve hassasiyet uyanmıştır. Önce "çapulcu" ardından "darbe" kelimesinin, ülke gündeminin etkisinde kalınarak verilen ani kararlarla değiştirildiği yönündeki asılsız haberler, doğru ile yanlışın birbirine karışmasına sebebiyet vermiş ve Kurumumuz sözlü ve yazılı olarak zaman zaman hakarete varan haksız ithamlarla karşı karşıya kalmıştır. Bütün bu gelişmeler Kurumumuzca bir açıklama yapılmasını zaruri kılmıştır." ifadelerine yer vererek değişiklik yapılmadığını kanıtlarıyla ortaya koymuştur.

10 Mart 2015 tarihinde, "müsait" sözcüğünün karşılığını "flört etmeye hazır olan, kolayca flört edebilen (kadın)" olarak vermesi tepki görmüştür. TDK tarafından yapılan açıklama şu şekildedir: TDK'nin üç gün süren toplantısında bir yandan Türkçenin Etimoloji Sözlüğü'nün düzenlenişi üzerine konuşmalar yapılmış, öte yandan da Türkçe Sözlük'ün mevcut maddelerinin tanımı görüşülmüş, Sözlük'teki tanımların baştan sona dikkatle yeniden okunmasına, düzenlenmesine karar verilmiştir. Sözlükçünün görevi bir kelimeye kendi başına, masa başında yeni bir anlam katmak değil, yazı dilinde ve günlük dilde kullanılışlarına bakıp var olanı tespit ederek sözlüğe yansıtmaktır.

Kelime ilk defa 1918'de tespit edilmiştir. Teklz. Flörte temayülü olan: Ne müsait kız. Bana tuhaf tuhaf gülüyor. Eliyle manasını anlamadığım işaretler yapıyor. Ömer Seyfeddin. "Nakarat", Yeni Mecmua, C. 3, S. 63, 3 Teşrinievvel 1918, s. 218.

Kelimenin bu anlamı ilk defa Meydan Larousse Ansiklopedisi'nde (1972, 1981, C. 9, s. 155, sol sütun) aşağıdaki şekilde yer almıştır. Belli ki müsait sözünün bugünlerde söz konusu edilen anlamı 1983'te yayımlanan 7. baskıya bu yolla girmiş olmalıdır. Söz konusu anlam tam da bu hâliyle ilk kez 1983'te Türkçe Sözlük'e girmiştir (682. sayfa, sol sütun).

O dönem sözlüğü hazırlayanların hangi düşünce ile bu anlamı müsait kelimesine ilave ettiklerini bilemiyoruz. Ancak kesin olan, bu anlam, 1983'ten beri Sözlük'ün her baskısında aynı şekilde devam etmiştir. Yani bir iki günlük bir konu veya iş değildir, 32 yıldan beri bu anlam sözlükte aşağıdaki şekliyle mevcuttur. müsait s. (müsa:it) Ar. musā'id 1. Uygun, elverişli: Müsait bir gün geleceğim. 2. tkz. Flört etmeye hazır olan, kolayca flört edebilen (kadın).

Aşağıdaki sözlüklerde ise TDK Sözlük'ünde verilen anlam aynı şekilde yer almıştır. Karacan Büyük Sözlük ve Genel Kültür Ansiklopedisi, [1982], C. 5 (L-R), s. 1521, sol sütun. Milliyet Büyük Larousse Sözlük ve Ansiklopedi, 1986, C. 16, 8466, sol sütun. Dil Derneği, Türkçe Sözlük, 2. baskı, 2005, s. 1394, sağ sütun. Ali Püsküllüoğlu, Türkçe Sözlük, Genişletilmiş 5. baskı, 2004, s. 1276, sol sütun. Türkçenin derlemi (corpus) üzerine hazırlanmış en geniş çalışmaya baktığımızda müsait'in 560 kez geçtiğini görürüz. Ancak söz konusu edilen ikinci anlam bu 560 örnek arasında karşımıza çıkmaz. Türkçe Sözlük'te teklifsiz konuşmaya (tkz.) özgü bir kullanım olarak kaydedilen bu anlam belli ki bir tür argo kullanımdır. Büyük bir ihtimalle de 1980'li yıllarda bu anlam, belirli bir çevrede kullanılmış olabilir. Bugün bu anlam herkesçe bilinen bir anlam değildir. Belki de bir döneme özgü, moda sözlerdendir. Bir yönden cinsiyet ayrımcılığı güden, bir yönden de bu anlamıyla kullanılışı neredeyse hiç bilinmeyen bu kelime, Türkçe Sözlük'ün yeni baskısında ve Genel Ağ ortamındaki kullanımlarında gerekli taramalar yapıldıktan sonra yeniden düzenlenecektir. Kamuoyunda tartışmalara sebep olan bu ve benzeri konularla ilgili TDK olarak çalışma yapılacak ve kamuoyuyla paylaşılacaktır.

Çalışmaları
Bugün Türk Dil Kurumu, 20'si Yükseköğretim Kurulu; 20'si Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu tarafından seçilen 40 asil üyeye sahiptir. Üyelerin büyük çoğunluğu Türk üniversitelerinde çalışan Türkologlardır. Başbakan'ın önerisi doğrultusunda Cumhurbaşkanı tarafından atanılan TDK Kurum Başkanı ve 40 asîl üye Bilim Kurulunu oluşturur. Kurumun bilimsel çalışmaları bu kurul tarafından planlandığı gibi yönetim işlerini üstlenen Yürütme Kurulu ile bilimsel çalışmaları yürüten Kol ve Komisyonların üyeleri de bu kurul tarafından seçilmiştir. Bilimsel çalışmaları yürüten kollar şunlardır:

 Sözlük Bilim ve Uygulama Kolu
 Gramer Bilim ve Uygulama Kolu
 Dil Bilimi Bilim ve Uygulama Kolu
 Terim Bilim ve Uygulama Kolu
 Ağız Araştırmaları Bilim ve Uygulama Kolu
 Kaynak Eserler Bilim ve Uygulama Kolu

Türkiye Türkçesinin çağdaş sözlüğünü sürekli geliştirerek yayımlayan Türk Dil Kurumu, Yazım Kılavuzu 'na da son şeklini vererek 2000 yılında yeniden yayımlamıştır. 1998 yılı içinde 9. baskısı çıkmış olan Türkçe Sözlük'''te 75.000 civarında sözcük yer almıştır.

Son dönemde, yılda 30-40 bilimsel eseri yayın dünyasına kazandıran Türk Dil Kurumunun üç süreli yayını da bulunmaktadır. Güncel dil konularını ve geniş kitlenin anlayacağı dilde yazılmış araştırmaları içine alan Türk Dili dergisi ayda bir yayımlanmaktadır. Altı ayda bir yayımlanan Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi; Kazak, Kırgız, Tatar vb. Türk topluluklarının dil ve edebiyatlarıyla ilgili araştırmalara yer verir. Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten ise tamamen bilimsel araştırmaları içine alır ve yılda bir sayı yayımlanır.

Türk Dil Kurumunun yürütmekte olduğu projeler şunlardır:
 Karşılaştırmalı Türk Lehçe ve Şiveleri Sözlüğü ve Grameri Saha Araştırması Projesi,
 Türkiye Türkçesi Sözlükleri Projesi,
 Göktürk (Runik) Yazılı Belge, Yazıt ve Anıtların Albümü Projesi,
 Türkiye Türkçesi ve Tarihî Devirler Yazı Dilleri Gramerleri Projesi,
 Türk Dünyası Destanlarının Tespiti, Türkiye Türkçesine Aktarılması ve Yayımlanması Projesi.
 Yayınlar

Türk Dil Kurumu 800'e ulaşan yayını, 40 Bilim Kurulu üyesi, 17 uzmanı, 56 çalışanı ve varsıl bir araştırma kütüphanesiyle çalışmalarını sürdürmektedir.

 Süreli yayınlar
 Türk Dili - İlk sayısı Ekim 1951'de yayımlanmış aylık dil ve edebiyat dergisidir.
 Türk Dünyası Dil ve Edebiyat Dergisi - Uluslararası hakemli bir dergidir. Altı ayda bir yayımlanır.
 Türk Dili Araştırmaları Yıllığı-Belleten - Tamamen bilimsel araştırmaları içine alır. Yılda iki sayı yayımlanır.

Kurucular
 Mustafa Kemal Atatürk
 Samih Rıfat Horozcu
 Ruşen Eşref Ünaydın
 Celâl Sahir Erozan
 Yakup Kadri Karaosmanoğlu

 Başkanlar

 Başkan Yardımcıları

 Genel Sekreterler

2 Kasım 2011 tarih ve 28103 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 664 sayılı Atatürk Kültür, Dil ve Tarih Yüksek Kurumu Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile genel sekreterlik kadrosu sonlandırıldı.

 Kaynakça

 Ayrıca bakınız
 Dil Derneği
 TDK Çocuk Yazını Ödülü
 TDK Yazım Kılavuzu
 Türk Dil Kurumu Çeviri Ödülü
 Türk Dili dergisi''
 Türk Tarih Kurumu
 Türkiye Türkçesi

Dış bağlantılar

sozluk.gov.tr
 TDK Kütüphanesi, Ana sayfa
 TDK Güncel Türkçe Sözlük
 Sesli Türkçe Sözlük
 TDK Kişi Adları Sözlüğü
 TDK Batı Kökenli Sözcükler Sözlüğü
Kitaplar Listesi
Süreli Yayınlar Listesi

Türk Dil Kurumu
Türk kamu kurumları
Türkçe
Atatürk'ün kurduğu kurum ve kuruluşlar
1932'de Türkiye'de kurulan oluşumlar
1932'de kurulan kuruluşlar

Türk Dil Kurumu


أندريا رانوكيا  (مواليد 16 فبراير 1988 في أسيزي - إيطاليا) لاعب كرة قدم في مركز قلب الدفاع إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى نادي انتر ميلان الإيطالي .
لعب لأندية إيطالية مثل نادي باري منذ عام 2008 وانتقل إلى نادي جنوى صيف 2010 قبل أن ينتقل إلى نادي انتر ميلان في مطلع سنة 2011 .

مسيرته الكروية
بدأ في نادي باري عام 2008 وانتقل إلى نادي جنوى صيف 2010 ويلعب لصالح نادي إنتر ميلان منذ يناير 2011 ، وهو منذ ذلك الوقت لاعب أساسي بعد تعرض والتر صامويل لإصابة أبعدته أربعة أشهر مما زاد من تألق الاعب في البطولة الإيطالية وهو ماأدى إلى ثناء المدرب الإيطالي للأزوري تشيزاري برانديلي عليه.وسجل رانوكيا هدفه الأول مع الإنتر في مباراة كالياري والتي سجل هدفا بعد تسديدة اللاعب المغربي حسين خرجة.

الإنجازات
 بطولة دوري الإيطالي الدرجة الثانية (1) : نادي باري.
 كأس إيطاليا 2010-2011 مع الإنتر
 كأس العالم 2006 مع المنتخب الإيطالي

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أسيزي
رياضيون إيطاليون مغتربون في إنجلترا
رياضيون من أومبريا
قلوب دفاع كرة قدم
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو إنتر ميلان
لاعبو باري
لاعبو جنوى
لاعبو سامبدوريا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو كرة قدم إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون
لاعبو كرة قدم رجالية إيطاليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من أومبريا
لاعبو منتخب إيطاليا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم
لاعبو مونزا
لاعبو نادي أريتسو
لاعبو هال سيتي
مواليد 1988
مواليد في أسيزي

أندريا رانوكيا


Dutch (neerlandés en inglés, pron. ) puede referirse a:
Royal Dutch Shell, empresa de hidrocarburos.
KLM Royal Dutch Airlines, aerolínea.
Dutch Antilles Express, aerolínea.
Dutch Food Valley Classic, carrera ciclista.
Dutch baby pancake, comida.
Dutch book o argumento de la succión financiera.

Arte y cultura
Dutch Top 40 lista musical.
Dirty dutch, estilo musical.
Double Dutch Bus, canción.
Dutch Vander, personaje de Star Wars.

Lugares

Dutch Flat, un área no incorporada en California, Estados Unidos.
Dutch Island un área no incorporada en Georgia, Estados Unidos.
Dutch John, un área no incorporada en Utah, Estados Unidos.
Municipio de Dutch Mills, un municipio en Arkansas, Estados Unidos.
Municipio de Dutch Creek, un municipio en Arkansas, Estados Unidos.
Dutch Harbor, una ciudad en Alaska, Estados Unidos.
Municipio de Dutch Creek, un municipio en Iowa, Estados Unidos.

Dutch


Yuki Morikawa (født 7. januar 1993) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuki Morikawa