Anomaly may refer to:

Science

Natural
Anomaly (natural sciences)
Atmospheric anomaly
Geophysical anomaly

Medical
Congenital anomaly (birth defect), a disorder present at birth
Physical anomaly, a deformation of an anatomical structure
Congenital vertebral anomaly, any of several malformations of the spine
Collie eye anomaly, eye disease of dogs
Coronary artery anomaly, a congenital abnormality in the heart
Ebstein's anomaly, a congenital heart defect
Uhl anomaly, a congenital heart disease affecting the myocardial muscle
Vaginal anomalies

Biology

Anomalous, a species of moth in the Noctuid family
Chromosome anomaly, a disorder caused by a structural error in a chromosome or an atypical number of chromosomes
Genetic anomaly, a disorder caused by mutation
Teratology, the study of developmental anomalies

Physics
Anomalous diffusion, the movement of molecules from a region of lower concentration to a region of higher concentration
Anomalous dispersion (optics), when the speed of an electromagnetic wave increases with increasing frequency
Anomalon, a hypothetical type of nuclear matter that shows an anomalously large reactive cross section
Anomaly (physics), a failure of a symmetry of a theory's classical action
Conformal anomaly, a quantum phenomenon that breaks the conformal symmetry of the classical theory
Chiral anomaly, an anomalous nonconservation of a chiral current
Gauge anomaly, the effect of quantum mechanics that invalidates the gauge symmetry of a quantum field theory
Global anomaly, in quantum physics
Gravitational anomaly, an effect in quantum mechanics that invalidates the general covariance of some theories of general relativity
Konishi anomaly, the violation of the conservation of the Noether current associated with certain transformations
Mixed anomaly, an effect in quantum mechanics
Parity anomaly, associated with parity

Astronomy
In astronomy, an anomaly of an elliptical orbit, generally measured with respect to an apsis, usually the periapsis
Anomalous precession, another term for "apsidal precession"
Eccentric anomaly, an intermediate value used to compute the position of a celestial object as a function of time
Flyby anomaly, an unexpected energy increase during the flybys of the Earth by various satellites
Mean anomaly, a measure of time in the study of orbital dynamics
Pioneer anomaly, the observed deviation of the trajectories of some uncrewed space probes, and especially Pioneer 10 and Pioneer 11
South Atlantic Anomaly, an area where the Earth's inner Van Allen radiation belt comes closest to the Earth's surface
True anomaly, the angle between the direction of periapsis and the current position of an object on its orbit

Arts and media

Fictional entities
Anomaly, a rift in the space-time continuum in the television series Futurama
Anomaly, any shortcut to hyperspace travel in Robert Heinlein's novels of the 1950s, today called wormholes
"Anomaly" (Star Trek: Enterprise), a 2003 episode of Star Trek: Enterprise
The Anomaly, a 2014 film
Anomaly (comics), a villain in DC Comics
Anomaly (Primeval), a time portal in the TV series Primeval
Spatial anomaly, an extraordinary disruption in the space-time continuum in the Star Trek universe
The Fortean anomaly, in the work of Charles Fort
The Tycho Magnetic Anomaly (TMA) on the Moon in the novel and in the film 2001: A Space Odyssey by Sir Arthur C. Clarke and Stanley Kubrick
Entities in the SCP universe, often referred to as "anomalies"

Video games
Anomaly: Warzone Earth, a real time strategy video game
Anomaly Korea
Anomaly 2

Publications
The Anomalies, a 2003 novel by Joey Goebel
Anomaly (series), a 2013 trilogy by Krista McGee
Anomaly (graphic novel), by Brian Haberlin
The Anomaly (novel), by French author Hervé Le Tellier

Music

Albums
Anomaly (Ace Frehley album) (2009)
Anomalies (album) (2005), by Cephalic Carnage
Anomaly (The Hiatus album) (2010)
Anomaly (Lecrae album) (2014)
Anomalies, Vol. 1 (2010), by Cave In

Songs
"Anna Molly" (a word play on the word "anomaly"), by Incubus
"Anomaly", a 2004 song by Psyopus from the album Ideas of Reference
"An Anomaly", a 2007 song by It Prevails from the album The Inspiration
"The Anomaly", a 2011 song by Scar Symmetry from the album The Unseen Empire
"Anomaly", a 2012 song by KB from the album Weight & Glory

Technology
Anomaly detection, the process of detecting anomalies from the other, relevant data
Anomaly in software, any condition that deviates from expectation

Business
Market anomaly, a distortion in prices in a financial market
Anomaly (advertising agency), a marketing communications agency based in New York

Other uses
Anomalistics, the study of scientific anomalies
Insult, "Blake you are such an anomaly"
Ararat anomaly, an object on Mount Ararat in Turkey claimed to be the remains of Noah's Ark
Irregular (disambiguation)
Outlier

Anomaly


أحمد بن سلطان بن صقر بن خالد بن سلطان القاسمي هو نائب حاكم الشارقة. هو أحد أبناء حاكم الشارقة الأسبق سلطان الثاني بن صقر القاسمي وشقيق الشيخ صقر بن سلطان القاسمي.

مصادر

تاريخ قبيلة القواسم
سياسيون إماراتيون
قواسم الشارقة
وفيات 2020
وفيات في لندن
ولي عهد الشارقة

أحمد بن سلطان القاسمي


Tudor (Teodor) Olaru () este un inginer, manager și fost deputat din Republica Moldova. În prezent deține funcția de Consilier al Președintelui Camerei de Comerț și Industrie a Republicii Moldova.

Studii
A învățat la Universitatea Tehnică a Moldovei (UTM) între 1965-1970. În anii 1983-1985 a urmat cursurile  Școlii Superioare de Studii Politice din Sankt-Petersburg.

Activitatea profesională
După absolvirea studiilor la UTM și până în 1994, a lucrat ca manager-organizator și inginer administrator în cadrul structurilor economice locale, regionale, centrale. În anii 1990-1998 a fost deputat în Parlamentul Republicii Moldova, iar din 1994 este secretar membru al Biroul permanent al Parlamentului. Între 1997-2000 a fost președinte al Companiei de Stat "Teleradio-Moldova", după care până în 2002 a fost subprefect al Prefecturii municipiului Chișinău.

A început să lucreze la Camera de Comerț și Industrie a Republicii Moldova în 2002, ca vicepreședinte, funcție pe care a ocupat-o până în 2017. Din 2017, este Consilier al Președintelui aceleiași organizații.

Premii și distincții
A fost decorat cu următoarele distincții:
Ordinul Republicii (2012)
Ordinul de Onoare (2011)
Ordinul "Gloria Muncii" (2008)

Medalia "Meritul Civic"
Medalia "Pentru valorificarea pământului de țelină"

Viață personală
Este căsătorit și are doi copii.

Note

Nașteri în 1968
Deputați moldoveni
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova

Tudor Olaru


إلدولب ماك كاوسانتين Ildulb mac Causantín وحرّف اسمه إلى الإنجليزية إندولف Indulf  ولقب بالمعتدي An Ionsaighthigh  (توفي 962) كان ملك الاسكتلنديين من عام 954 وحتى وفاته. وهو ابن قنسطنطين الثاني (كاوسانتين ماك أيدا)؛ قد تكون والدته هي ابنة إيدولف الأول إيرل برنيسيا، والذي تم نفيه إلى اسكتلندا.

يفترض جون من فوردون وآخرون أن إندولف كان ملك ستراثكلايد في عهد سلفه، على أساس فهمهم أن مملكة ستراثكلايد أصبحت جزءا من مملكة ألبا في أربعينات القرن العاشر. ولكن هذا الرأي لم يعد مقبولا.

ويروي كتاب وقائع ملوك ألبا: «في عصره تم إجلاء مدينة أوبيدوم إيدن وتركها للاسكتلنديين حتى يومنا هذا»، وعادة ما تعرف هذه المدينة بمدينة إدنبرة. وقد قرأ المؤرخون هذا على أنه إشارة إلى أن إقليم لوثيان أو جزء كبير منه، سقط في يد إندولف في هذا الوقت. ومع ذلك، فمن المرجح أن غزو لوثيان أن يكون عملية تمت في فترة من الزمن وليس حدثا واحدا، وأن الحدود بين أراضي ملوك ألبا وبرنيسيا قد تكون رسمت جنوب وشرق إدنبرة قبل سنوات عديدة من عهد اندولف.

وردت وفاة إندولف في عام 962 في كتاب الوقائع الإسكتلندية كرونيكون سكوتوروم Chronicon Scotorum، ويضيف كتاب وقائع ملوك ألبا أنه قتل وهو يحارب الفايكنج بالقرب من بلدة كولين في معركة باود. لكن قصيدة «نبوءة بيرشان» تدعي أنه توفي «في بيت نفس الرسول المقدس، حيث توفي والده» في دير سانت أندروز. دفن في جزيرة إيونا.

وقد خلفه على العرش الملك دوب (دوب ماك ميل كوليم)، وهو ابن سلفه على العرش مالكوم الأول. وتولى أبنائه كويلين وأملاب ملك البلاد في وقت لاحق. وكان له ابن ثالث يدعى يوخيد، وقتل مع مع كولين على يد رجال ستراثكلايد في عام 971 م.

مراجع

مصادر
 Anderson, Alan Orr, Early Sources of Scottish History AD 500–1286, volume 1. Reprinted with corrections. Paul Watkins, Stamford, 1990. ISBN 1-871615-03-8
 Duncan, A.A.M., The Kingship of the Scots 842–1292: Succession and Independence. Edinburgh University Press, Edinburgh, 2002. ISBN 0-7486-1626-8
 Smyth, Alfred P. Warlords and Holy Men: Scotland AD 80-1000. Reprinted, Edinburgh: Edinburgh UP, 1998. ISBN 0-7486-0100-7
 Walker, Ian W., Lords of Alba: The Making of Scotland. Sutton, Stroud, 2006. ISBN 0-7509-3492-1

مصادر خارجية

 CELT: Corpus of Electronic Texts at كلية كورك الجامعية includes the Annals of Ulster, Tigernach, the Four Masters and Innisfallen, the Chronicon Scotorum, the Lebor Bretnach (which includes the Duan Albanach), Genealogies, and various Saints' Lives. Most are translated into English, or translations are in progress.
 (CKA) The Chronicle of the Kings of Alba

بيت ألبن
سنة الولادة غير معروفة
غايليون
ملوك قتلوا في عمليات قتالية
وفيات 962
مدفونون في إيونا
ملكيون إسكتلنديون في القرن 10

إندولف


පට්දීප් (पटदीप) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ කාෆි ථාටයට අයත් හින්දුස්තානී ශාස්ත්‍රීය රාගයකි.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

හින්දුස්තානී රාග

පට්දීප්


Das Abierto Mexicano Telcel 2012 war ein Tennisturnier, welches vom 27. Februar bis zum 3. März 2012 in Acapulco stattfand. Es war Teil der ATP World Tour 2012 und wurde auf Sandplatz ausgetragen. In der gleichen Woche wurden in Delray Beach die Delray Beach International Tennis Championships sowie in Dubai die Dubai Duty Free Tennis Championships gespielt. Letztere zählten genau wie das Abierto Mexicano Telcel zur Kategorie ATP World Tour 500, während die Delray Beach International Tennis Championships zur Kategorie ATP World Tour 250 gehörten. Gleichzeitig zum Herrenturnier fand in Acapulco in der gleichen Turnierwoche ein Turnier der Damen im Rahmen der WTA Tour 2012 statt.

Im Einzel trat David Ferrer zur Titelverteidigung an und gewann auch dieses Jahr. Damit siegt er zum dritten Mal in Folge in Acapulco, im Finale schlug er seinen Landsmann Fernando Verdasco. Für Ferrer ist dies bereits der dritte Saisontitel und der vierzehnte Karrieretitel. Verdasco gewann jedoch die Doppelkonkurrenz gemeinsam mit David Marrero, dies war der zweite gemeinsame Titel nach dem Sieg in Buenos Aires in der Woche zuvor, im Finale schlugen sie Marcel Granollers und Marc López. Die Titelverteidiger aus dem Vorjahr, Victor Hănescu und Horia Tecău, spielten in diesem Jahr nicht mit.

Das Teilnehmerfeld der Einzelkonkurrenz bestand aus 32 Spielern, jenes der Doppelkonkurrenz aus 16 Paaren.

Qualifikation
Die Qualifikation fand vom 25. bis 26. Februar 2012 statt. Ausgespielt wurden vier Qualifikantenplätze, die zur Teilnahme am Hauptfeld des Turniers berechtigten.

Folgende Spieler hatten die Qualifikation überstanden und spielten im Hauptfeld des Turniers:

Einzel

Setzliste

Ergebnisse

Doppel

Setzliste

Ergebnisse

Weblinks und Quellen
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der ATP World Tour 2012
Tennisturnier in Acapulco

Abierto Mexicano Telcel 2012/Herren


{{Ficha de taxón
| name = Arañero pechiestriado
| image = Streaky-breasted Spiderhunter - Carita - West Java, Indonesia.jpg
| image_width =
| status = LC | status_system = IUCN3.1
| status_ref =
| regnum = Animalia
| phylum = Chordata
| classis = Aves
| ordo = Passeriformes
| familia = Nectariniidae
| genus = Arachnothera
| species = A. affinis
| binomial = Arachnothera affinis
| binomial_authority = (Horsfield, 1822)
| synonyms =
Cinnyris affinis }}
El arañero pechiestriado (Arachnothera affinis) es una especie de ave paseriforme de la familia Nectariniidae propia de las islas de la Sonda (Indonesia).

 Distribución geográfica y hábitat
Es endémica de Java y Bali. Su hábitat natural son los bosques húmedos de tierras bajas o de montaña subtropicales o tropicales.

 Descripción
Son pájaros pequeños que se alimentan abundantemente de néctar, aunque también atrapan insectos, especialmente cuando alimentan sus crías. El vuelo con sus alas cortas es rápido y directo.

 Subespecies
Comprende las siguientes subespecies:<ref name=avibase>[http://avibase.bsc-eoc.org/species.jsp?lang=ES&avibaseid=CF82E9F0B71330EE Arachnothera affinis en AviBase]</ref>
 A. affinis affinis
 A. affinis everetti (reconocida como especie de pleno derecho)

Referencias

Enlaces externos
 Sonidos y mapa de distribución de Arachnothera affinis en Xeno-canto.

affinis
Paseriformes de Java
Paseriformes de Bali
Fauna endémica de las islas de la Sonda de la región indomalaya
Vertebrados descritos en 1822
Taxones descritos por Thomas Horsfield

Arachnothera affinis


පෞරවයෝ () යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ අවම වශයෙන් ක්‍රි.පූ. 890 සිට ක්‍රි.පූ. 322 දක්වා කාලයේ වයඹදිග ඉන්දියානු උපමහාද්වීපයේ පැවති පුරාතන රාජධානියකි. පෞරවයන්ගේ ඉතිහාසය පිළිබඳ හින්දු ඓතිහාසික සහ ආගමික ග්‍රන්ථවල සඳහන් වේ.

මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් අධිරාජයා ඉන්දියානු උපමහාද්වීපය ආක්‍රමණය කළ සමයේ පෞරව රජු වූයේ පෝරස් ය.

මේවාත් බලන්න

දස රජුන්ගේ සටන
පෞරවයෝ - ඉන්දියානු කාම්බෝජවරුන්ගේ උප-වංශයකි.
හින්දුස්තාන්
ශූරසේන

ආශ්‍රේයයන්

මහාභාරතයේ රාජධානි

පෞරවයෝ


Esganadura é o ato que consiste em pressionar o pescoço com o uso das mãos para interromper o fluxo de oxigênio para o cérebro. A esganadura é sempre ligada a crimes, com o portal Perícia Criminal explicando que "juridicamente não é aceita a hipótese de esganadura suicida ou acidental", o que respectivamente acontece no enforcamento e no estrangulamento, sendo comum em "casos comuns nos infanticídios, estupros ou atentados ao pudor".

São comuns na esganadura as marcas ungueais (escoriações produzidas pela ponta das unhas) e as equimoses elípticas ou arredondadas produzidas pelos dedos.

Ver também

 Asfixia
 Asfixiofilia
 Enforcamento
 Estrangulamento

Crimes
Asfixia

Esganadura


Dužnost je obveza ili očekivanje, da se izvrši neka radnja općenito ili ako nastupe određene okolnosti. Dužnost može proizaći iz sustava etike ili morala, posebno u kulturi časti. Mnoge dužnosti nastale su zakonom, ponekad uključujući kodificiranu kaznu ili odgovornost za propust. Obavljanje nečije dužnosti može zahtijevati određenu žrtvu vlastitog interesa.

Ciceron, rani rimski filozof koji raspravlja o dužnosti u svom djelu "O dužnostima", sugerira da dužnosti mogu dolaziti iz četiri različita izvora:

kao rezultat toga što je netko čovjek
kao rezultat nečijeg posebnog mjesta u životu (obitelj, domovina, posao)
kao rezultat nečijeg karaktera
kao rezultat vlastitih moralnih očekivanja za sebe

Specifične obveze koje nameću zakon ili kultura znatno se razlikuju, ovisno o jurisdikciji, vjeri i društvenim normama.

Dužnost se također često doživljava kao nešto što se duguje svojoj domovini (domoljublje) ili svojoj zajednici.

Građanske dužnosti mogu uključivati:

Poštivanje zakona
Plaćanje poreza
Služenje vojske
Glasanje na izborima i referendumima
Služenje u poroti, ako se bude pozvan
Pomaganje žrtvama nesreća i uličnog kriminala i svjedočiti kasnije na sudu
Prijava zaraznih bolesti tijelima javnog zdravstva
Volontiranje
Darivanje krvi
Prijava korupcije.

Izvori

Etički pojmovi
Vrline
Pravo

Dužnost


Veronika Sergeyevna Stepanova (en ), née le  est une fondeuse russe.

Carrière
Elle prend part à des manches de la Coupe d'Europe de l'Est à partir de la saison 2017-2018. Après des résultats dans le top trente en Coupe de Scandinavie en début d'année 2019, elle court ses premiers championnats du monde junior à Lahti, finissant neuvième du cinq kilomètres, puis médaillée d'argent en relais.
Si lors des Championnats du monde junior 2020, son meilleur résultat individuel est encore neuvième, elle doit attendre fin 2020 pour un premier podium en Coupe d'Europe de l'Est, dans un sprint.

En 2021, elle devient championne du monde junior sur le cinq kilomètres libre à Vuokatti, puis fait ses débuts en Coupe du monde sur l'étape à Engadine, où elle décroche ses premiers points pour le classement général ( de la poursuite). À noter qu'elle a été incluse dans le groupe russe pour les Championnats du monde sénior à Oberstdorf, où elle ne démarre sur aucune course.

En fin d'année 2021, elle remporte un premier relais en Coupe du monde à Lillehammer, en tant que finisseuse, en devançant au sprint Olsson et Fossesholm. Elle gagne en compagnie de Tatiana Sorina, Yulia Stupak et Natalia Nepryaeva. Lors de l'étape suivante, à Davos, elle réalise le dixième temps du dix kilomètres libre à Davos.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Stepanova

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2021.
Meilleur résultat individuel : .
1 podium par équipes : 1 victoire.

Classements détaillés

Championnats du monde junior
Lahti 2019 :
 Médaille d'argent en relais.
Vuokatti 2021 :
 Médaille d'or sur cinq kilomètres libre.
 Médaille d'argent en relais.

Coupe d'Europe de l'Est
1 podium.

Références

Liens externes

Fondeuse russe
Championne olympique de ski de fond
Championne olympique du Comité olympique de Russie
Médaillé aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Fondeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en janvier 2001

Veronika Stepanova


Šerif Patković (Zenica, 5. listopada 1967.),  vojni zapovjednik Armije Bosne i Hercegovine i političar.

Životopis
Završio Vojnu akademiju JNA. Prije rata je službovao u vojarni JNA u Slunju. U ratu u BiH zapovjednik 7. muslimanske brigade iz 3. korpusa Armije BiH. Zapovijedao vojnom akcijom napada na hrvatsko selo Dusinu u Lašvanskoj dolini, u zeničkoj općini, nakon čijeg su zauzimanja vojnici počinili ratni zločin, na iznimno okrutan način pobivši 10 zarobljenika. Tijekom rata višekratno je iskušavao autoritet svojih nadređenih, okrivljujući ih za nepotrebne smrti svojih suboraca u operacijama na deblokadi Sarajeva iz prosinca 1992. i ljeta 1995. godine. Dobio je status ratnog vojnog invalida 100 posto, II. kategorija. Od 1996. do 1999. je izgledalo je da je u dvojbi između pristupanja SDA i Stranci za BiH. Izabrao je BPS Sefera Halilovića. Nakon što se smirio kao političar, dočekale su ga optužbe za ratni zločin. Na Haaškom tribunalu ime mu je prvi put spomenuto 11. studenoga 1998. godine, u svjedočenju Željke Rajić, koja je pod prisegom tvrdila da joj osobno ubio njenog supruga Zvonka i još devet ljudi. Tvrdila je da je "Šerif Patković zvani Geler došao u kuću u Dusini, u kojoj je bilo 30 zatvorenih Hrvata, te prozivao jedno po jedno ime, ubijao zatvorenike i potom se svaki put vraćao u kuću, pio konjak, jeo i prijateljski razgovarao sa zatvorenicima", dodavši da joj je osobno to priznao i prepoznala ga s novinske fotografije. Patković je pozvan kao svjedok sudskog vijeća u Haagu. Svjedočio je 10. lipnja 1999. i pod prisegom rekao "da je stigao u Dusinu poslije sukoba, kada je Zvonko Rajić već bio mrtav". Ista se optužba provlači kroz optužnice protiv Hadžihasanovića, Alagića i Amira Kubure. Zbog te je optužbe predsjednik BPS-a Sefer Halilović predsjedničkom direktivom zapovijedio Patkoviću odstupiti s mjesta županijskog ministra, što je Patković odbio tvrdeći da bi tako priznao zločin koji nije počinio. Patković je tad zamrznuo članstvo u BPS-u do unutarstranačkih izbora. Ni poslije nije držao se stranačke stege. 2001. godine postao je ministar za boračka pitanja Zeničko--dobojske županijske vlade kao zastupnik BPS-a. Poslije rata bio je predsjedavajući Koordinacije boračke organizacije Armije RBiH i savjetnik ministra branitelja Federacije BiH. 29. prosinca 2013. izabran je za novog predsjednika Upravnog odbora Saveza udruženja dobitnika najviših ratnih priznanja "Zlatni ljiljan". Ožujka 2017. godine braniteljske udruga iz Domovinskog rata u BiH podnijele su kaznene prijave protiv oficira Armije BiH zbog brojnih zločina nad bh. Hrvatima, ali i za zločine na području Hrvatske u vrijeme dok su bili oficiri JNA. Kazneno je prijavljen i Šerif Patković.

Izvori

Životopisi, Zenica
Bosanskohercegovački političari od 1989.
Vojni zapovjednici Armije BiH
Vojni zapovjednici u JNA

Šerif Patković


Johannes Bogermann (Uplewert, 1576 – Franeker, 11 de septiembre de 1637) fue un teólogo calvinista frisón, de tendencia gomarista.

Nacido en Uplewert (ahora Ostfriesland, en la Frisia alemana), era hijo de un predicador protestante. Desde 1591 estudió teología en distintas ciudades europeas: Franeker, Heidelberg, Ginebra, Zúrich, Lausana, Oxford y Cambridge.

En 1599 ocupó el cargo de pastor de la Iglesia reformada en Sneek, pasando en 1603 a hacer lo propio en Enkhuizen y en 1604 en Leeuwarden, todas ellas ciudades de los Países Bajos.

Presidió el Sínodo de Dort o de Dordrecht, donde los gomaristas condenaron a los arminianos en el contexto de las luchas políticas entre ambos bandos (1618-1619).

Intervino en la traducción de la Biblia al holandés (la Statenvertaling o Statenbijbel, 1626-1637) junto con Willem Baudart y Gerson Bucerus.

En 1636 fue nombrado profesor de teología de la Universidad de Franeker.

Entre las doctrinas que combatió estuvieron el anabaptismo, el menonismo y el arminianismo; además del catolicismo, especialmente las predicaciones jesuitas.

Bibliografía
 BWGN I, 466 ff.
 NNBW I, 390 ff.
 Christelijke Encyclopedie I, Kampen 1956, 687 f.
 RGG I, 1345.
 H. Edema van der Tuuk: J. Bogermann, Gröningen 1868.
 Vriemoet: Series Prof. Franeker. p. 265.

Enlaces externos

 Levensbeschrijving van Johannes Bogerman
 Wie was Johannes Bogerman?

Teólogos de los Países Bajos del siglo XVII
Calvinistas de los Países Bajos
Traductores de la Biblia
Teólogos protestantes
Fallecidos en Franeker

Johannes Bogermann


An Paepalanthus plantaginoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicaise Auguste Desvaux ngan William Hamilton, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Friedrich August Körnicke. An Paepalanthus plantaginoides in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Guyana. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus plantaginoides


Kambódíska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Kambódíu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið hefur aldrei komist í úrslit heimsmeistaramóts.

Asísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Kambódía


نادي كفاح سيدي يحيى هو نادٍ رياضي مغربي من مدينة سيدي يحيى ممارس بدوري الدرجة الثالثة المغربي .

وصلات خارجية

  / منتدى الكرة المغربية في موقع ستار إسلام.
  موقع البطولة كوم المختص بأخبار الدوري المغربي.
  موقع جريدة المنتخب المغربية المتخصصة في أخبار الرياضة المغربية
  الموقع الرسمي للقناة الرياضية المغربية

أندية كرة قدم أسست في 1956
أندية كرة قدم في المغرب

نادي كفاح سيدي يحيى


L'équipe de Turquie féminine de water-polo est la sélection nationale représentant la Turquie dans les compétitions internationales féminines de water-polo.

La sélection termine  du Championnat d'Europe féminin de water-polo 2016 ainsi que du Championnat d'Europe féminin de water-polo 2018.

Notes et références

Turquie
Équipe de Turquie
Water-polo en Turquie

Équipe de Turquie féminine de water-polo


A gerb is a type of firework which produces a jet of sparks, usually lasting between 15 and 60 seconds. It is a thick-walled tube filled with pyrotechnic composition and possessing a choke, which is a narrowing in the tube. Gerbs are often referred to as 'fountains' (spark fountain).

Sometimes a small charge of black powder is added to the bottom of a gerb to make it finish with a bang: this charge is known as the 'bounce'. These are commonly used at sporting events.

Gerbs intended for use indoors near a proximate audience, such as at a rock concert, typically have shorter durations (from  to 30 seconds) and heights (4 to 50 feet).

Gerbs are usually measured in terms of time and height. For example, a 4×4 burns for 4 seconds at a height of 4 feet.

Eric Newby's book The Last Grain Race (chapter two: "Mountstewart") contains a 1938 reference to what appears to be the original gerb—in effect a mortar bomb fired from a mortar.

Types of fireworks

Gerb (pyrotechnic)


Miriam Frenken (* 20. September 1984 in Düsseldorf) ist eine deutsche Kanutin.

Karriere
Miriam Frenken trat im Kanurennsport erstmals 2000 in Erscheinung, als sie bei den Deutschen Meisterschaften in der Jugendklasse die Silbermedaille errang. 2003 erfolgte die Nominierung in die Deutsche Kanurennsport-Nationalmannschaft. In den folgenden Jahren konnte sie mehrere Vize-Europameistertitel der U-23 für sich verbuchen. Ein Höhepunkt ihrer sportlichen Karriere war der Gewinn des Vize-Weltmeistertitels 1000 m K4 bei den Kanurennsport-Weltmeisterschaften 2006 in Ungarn, zusammen mit Carolin Leonhardt, Tanja Schuck und Silke Hörmann.

Ab 2007 startete Frenken auch in der Disziplin Kanumarathon. Neben mehreren Deutschen Meistertiteln in der Einer-Langdistanz gewann sie 2010 Gold beim Marathon-Weltcup im tschechischen Týn.

Der Heimatverein von Miriam Frenken ist der Wassersportverein Rheintreue Düsseldorf e.V.

Erfolge
Deutsche Meisterin:
 2010 K1 25 km Brandenburg
 2009 K1 25 km Rheine
 2008 K2 6000 m München
 2007 K1 25 km Rheine
 2006 K1 6000 m Brandenburg
 2005 K1 1000 m, 6000 m Köln
 2004 K2 1000 m, 6000 m München
 2003 K4 1000 m Duisburg

Internationale Erfolge:
 2010 Gold Weltcup 25 km K1 Tschechische Republik
 2009 4. Platz Weltmeisterschaften 25 km K1 Portugal
 2007 Bronze Europameisterschaften U23 K4 500 m Serbien
 2006 Silber Europameisterschaften 1000 m K4 Tschechische Republik
 2006 Silber Weltmeisterschaften 1000 m K4 Ungarn
 2005 Silber Europameisterschaften U23 K4 500 m Bulgarien
 2004 Silber Europameisterschaften U23 K1 1000 m Polen

Weblinks
 Porträt DKV-Seite
 Infos über Miriam Frenken beim WSV Rheintreue Düsseldorf e.V.
 Bericht zum Marathon-Weltcup 2010

Deutscher
Deutscher Meister (Kanu)
Geboren 1984
Frau

Miriam Frenken


Konstantín Prima (1912-1991) fue un periodista y  literato soviético.

Biografía

Nació en la stanitsa Ajtanízovskaya, en el entonces otdel de Temriuk del óblast de Kubán el 7 de enero de 1912 en el seno de una familia de cosacos del Kubán. Era pariente de Fiódor Prima, también literato soviético. En 1927 entró en el Komsomol, graduándose en el Instituto Estatal Pedadógico de Rostov (1939). Participó en la Gran Guerra Patria, entrando en el Partido Comunista de la Unión Soviética en 1944. Fue corresponsal del periódico Uchitelskaya gazeta entre 1956 y 1961. En 1972 presentó la monografía "Tiji Don": srazhayetsia, sobre la obra de Mijaíl Shólojov, por la que le fue concedido el grado de Doctor en Letras. en 1974 fue aceptado en la Unión de Escritores Soviéticos. Murió el 18 de junio de 1991 en Rostov del Don, donde fue enterrado.

Condecoraciones

 Orden de la Guerra Patria de 1ª clase (1944).
 Orden de la Guerra Patria de 2ª clase (1985).
 Orden de la Insignia de Honor (1982).

Enlaces externos y referencias

 En el sitio web biografija.ru .
 En la Gran Enciclopedia Biográfica .
 En el Sistema Central de Bibliotecas de Rostov del Don .

Escritores de la Unión Soviética
Periodistas de la Unión Soviética
Miembros del Partido Comunista de la Unión Soviética

Konstantín Prima


Monsieur Vincent (Originaltitel Monsieur Vincent, Verweistitel Der heilige Vinzenz) ist ein französischer Film von 1947 über den Heiligen Vincent de Paul (1581–1660), der als Begründer der neuzeitlichen Caritas und priesterlicher Vater der Armen gilt. Unter der Regie von Maurice Cloche ist Pierre Fresnay in der Rolle des Heiligen zu sehen. Tragende Rollen sind mit Aimé Clarimond als Kardinal Richelieu, Jean Debucourt als Graf von Joigny und Lise Delamare als Gräfin von Joigny besetzt.

Handlung
Nachdem Vincent de Paul sein Studium der Theologie beendet, wird er 1600 zum Priester geweiht. Während seines Wirkens an verschiedenen Stätten, vollzieht sich in ihm durch Begegnungen mit den ärmsten Menschen der Gesellschaft, persönliche Krisen und auch durch die Einwirkung des späteren Kardinals de Bérulle eine innere Wandlung. So gibt er seine privilegierte Stellung als Privatlehrer bei der Aristokratenfamilie Gondy auf, um sich der Armen und Kranken anzunehmen.

Er nimmt eine Stelle als einfacher Priester in einer Pfarrei in einer Gegend Frankreichs an, die besonders schwer mit der Pest zu kämpfen hat, um diejenigen zu unterstützen, die seine Hilfe am meisten brauchen. Louise de Marillac, eine Witwe mit einem großen Herzen, ist von seinem Beispiel so berührt, dass sie es ihm gleichtut.

Für Monsieur Vincent ist es schockierend zu erleben, unter welchen unglaublichen Bedingungen viele Menschen leben müssen, nur schwer kann er verstehen, dass Betroffene Verbesserungen trotzdem misstrauisch gegenüberstehen. Obwohl er damit konfrontiert wird, dass auch unter den Armen – wie wohl überall – Gewalttätigkeit, Kleinlichkeit, Selbstsucht und Arroganz herrschen und sie oft mehr verlangen, als sie selbst bereit sind zu geben, hält er an seiner Mission fest. Auf der anderen Seite gibt es aber auch viele, die mithelfen wollen, ihr eigenes Leben und das anderer zu verbessern. Vincent de Pauls selbstloses Handeln macht ihn schnell auch über die Landesgrenzen hinaus bekannt. Das hilft ihm, Unterstützung für seine Bemühungen bei denjenigen zu erbitten, die die Mittel und den Einfluss haben, seine Pläne wahr werden zu lassen, sei es in der Missionsarbeit, beim Bau von Krankenhäusern und Hilfsmaßnahmen für Kriegsopfer. Monsieur Vincent weiß sehr wohl, was Leid ist, da er in seiner Jugend einige Jahre in Gefangenschaft und Sklaverei verbringen musste. So tritt er in Paris auch dafür ein, die Situation der Galeerensklaven zu verbessern und sorgt für Aufsehen, als er den Platz eines dieser gemarterten Männer einnimmt.

Der Film schildert die Mühen, die Vincenz von Paul auf sich nimmt, um für Frieden und Harmonie unter den Bauern und den Adeligen zu sorgen, während in Europa die Pest wütet. Allen Widrigkeiten und Hindernissen zum Trotz lässt er sich von seinem mildtätigen Weg nicht abbringen. Die Unterstützung gutsituierter Frauen ist ihm dabei eine große Hilfe, sodass er 1617 die erste Bruderschaft der christlichen Liebe, eine karitative Frauenvereinigung, gründen kann, die sich um Arme kümmert und Kranke versorgt. Noch auf seinem Sterbebett findet er die Kraft, einem jungen Novizen, der sein Leben ebenfalls den Armen widmen will, hilfreiche Worte mit auf den Weg zu geben.

Produktion, Hintergrund
Es handelt sich um eine Produktion der Edition et Diffusion Cinématographique (E.D.I.C.), Office Familial de Documentaire Artistique (O.F.D.A.) und Union Générale Cinématographique (UGC). Die Dreharbeiten fanden in den Studios des Buttes-Chaumont und den Radio-Cinéma Studios in Paris statt sowie in der französischen Gemeinde Pérouges im Ain der Region Auvergne-Rhône-Alpes.

Monsieur Vincent war der erste französische Film, der mit einem Oscar ausgezeichnet wurde. Pierre Fresnays Casting für die Titelrolle war seinerzeit höchst umstritten. Er war während der Zeit des Nationalsozialismus einer der prominentesten Stars der Filmgesellschaft Continental, die damals der deutschen Führung unterstand, so beispielsweise in Clouzots Werken Der Mörder wohnt Nr. 21 (1942) und Der Rabe. Nach der Befreiung wurde er als Kollaborateur gebrandmarkt und verbrachte mehrere Wochen im Gefängnis, bis man die Anklage fallen ließ. Mit der Verfilmung über Monsieur Vincent gewann er seinen Ruf zurück mit einer Leistung, die vielfach als seine beste bezeichnet wird.

Historie

Vinzenz von Paul (1581–1660) war ein französischer Priester, der aufgrund seines Wirkens auf dem Gebiet der Armenfürsorge und Krankenpflege als Begründer der neuzeitlichen Karitas gilt. Er wurde 1729 durch Benedikt XIII. selig- und 1737 durch Clemens XII. – unter anderem aufgrund seines Engagements für Kranke, Bettler, Findelkinder, verwahrloste Jugendliche, Geisteskranke, Sträflinge, Flüchtlinge und Vertriebene – heiliggesprochen. 1885 wurde er von Leo XIII. zum Schutzpatron des Ordens der Barmherzigen Schwestern vom Hl. Vinzenz von Paul ernannt. Für ihn galt das Motto: "Liebe sei Tat." Er gehört zu den sozialen Vorkämpfern des 17. Jahrhunderts.

Veröffentlichung
Der Film hatte am 5. November 1947 Premiere in Frankreich. In Schweden lief er am 20. September 1948 an, in Portugal am 5. November 1948 und in den USA am 20. Dezember 1948. In der Bundesrepublik Deutschland wurde er erstmals im Jahr 1949 gezeigt, teilweise auch mit dem Untertitel Ein Leben für die Menschlichkeit, ebenso in Österreich, wo er am 6. Mai unter dem Titel Der heilige Vinzenz veröffentlicht wurde. Am 9. Januar 1972 lief der Film im Programm des ZDF erstmals im Fernsehen.

1949 lief er in Argentinien und Japan an, 1950 in Finnland und Australien. Veröffentlicht wurde er auch in Brasilien, der Ukraine und in Jugoslawien.

Kritik
Bei Rotten Tomatoes erreichte der Film bei 77 % des Publikums eine positive Einschätzung.

James Travers von Films de France schrieb, dass das dem Film zugrunde liegende Thema eigentlich nicht für einen Mainstream-Kinohit geeignet gewesen sei. Trotz seines düsteren Tons und religiösen Kontextes habe Monsieur Vincent aber seinerzeit 7,1 Millionen Zuschauer angezogen und sei der zweitbeliebteste französische Film des Jahres, nach Alexandre Esways patriotischem Kriegsepos Le Bataillon du ciel, gewesen. Weiter führte Travers aus, der Film sei nicht nur in Frankreich ein Kassenschlager gewesen, sondern habe auch internationale Beachtung erregt und sei in den USA besonders gut angenommen worden. Es gäbe kaum einen französischen Film aus den 1940er-Jahren, der für unsere Zeit wichtiger sei, befand Travers weiter. Seine Botschaft sei so aktuell wie in den dunklen Jahren der Nachkriegsdüsternis. In der größten Rolle seiner Karriere vermittle Pierre Fresnay nicht nur fesselnde Wärme und Menschlichkeit, sondern auch eine berührende Zerbrechlichkeit.

Für SDG von decentFilms handelt es sich um eine wunderschön herausgearbeitete preisgekrönte Filmbiografie mit Pierre Fresnay, die so spröde und fesselnd sei wie ihr zielstrebiger, willensstarker Protagonist. Cloche und Kameramann Claude Renoir hätten den Film nach einem einfühlsamen Drehbuch von Jean Anouilh in schwarzweiß aufgenommen und dem Kino einen herausragenden Film beschert. Monsieur Vincent sei ein schöner, inspirierender Film, bei dem es sich lohne, ihn mehr als einmal anzuschauen.

Auszeichnungen
 1947: Auszeichnung des Films mit dem Grand Prix du Cinéma Français
 Internationale Filmfestspiele von Venedig 1947: Pierre Fresnay ausgezeichnet in der Kategorie "Bester Schauspieler";Nominierung für Maurice Cloche für den Grand International Award
 Oscarverleihung 1949: Auszeichnung mit dem Ehrenoscar in der Kategorie "Bester fremdsprachiger Film"
 Golden Globe Awards 1950: nominiert in der Kategorie "Bester Film zur Förderung der Völkerverständigung"
 New York Film Critics Circle Awards: nominiert in der Kategorie "Bester fremdsprachiger Film"
 BAFTA Awards 1949: nominiert in der Kategorie "Best Film from any Source"
 1995 aufgenommen in die Filmliste des Vatikans, die insgesamt 45 Filme umfasst, die aus Sicht des Heiligen Stuhls besonders empfehlenswert sind.

Weblinks

 Catholic Reform in the Grand Siècle: "Monsieur Vincent" (1947)Michael Wolfe: Ausführungen zum Film auf h-france.net (englisch)
 Monsieur Vincent auf letterboxd.com (englisch)
 Monsieur Vincent + Monsieur Vincent Filmplakate auf pics.filmaffinity.com und benitomovieposter.com
 Monsieur Vincent Titelseite altes Filmprogramm

Einzelnachweise

Filmtitel 1947
Französischer Film
Schwarzweißfilm
Filmbiografie (Religion)
Filmdrama
Historienfilm
Vinzenz von Paul
Epidemie im Film
Pest

Monsieur Vincent


بدر الدين الزركشي أبو عبد الله، بدر الدين، محمد بن بهادر بن عبد الله الزَّرْكَشِيِّ المصري، هو فقيه شافعي، أصولي ومُحدث، له مؤلفات في علوم كثيرة. وُلد في القاهرة سنة 745 هـ، وتُوفي سنة 794هـ. رحل إلى حلب وأخذ عن الشيخ شهاب الدين الاذرعي وأخذ عن علماء حلب وسافر إلى دمشق وسمع الحديث من شيوخها.

شيوخه
من أبرز شيوخه سراج الدين البلقيني وجمال الدين الإسنوي وشهاب الدين الأذرعي.

تلاميذه
تتلمذ عليه الكثير، وعلى رأسهم: شمس الدين البرمادي المتوفى سنة 830هـ، ونجم الدين بن حجي الدمشقي المتوفى سنة 831هـ.

مؤلفاته
ترك الإمام الزركشي تراثاً علمياً مهماً ومن مؤلفاته:
 البرهان في علوم القرآن، وهو فريد في موضوعه وهو كتاب ذائع الشهرة جم الفائدة.
 خادم الرافعي والروضة.
 البحر المحيط، في أصول الفقه.
 سلاسل الذهب في أصول الفقه.
 إعلام الساجد بأحكام المساجد.
 الإجابة لما استدركته عائشة على الصحابة.
 التذكرة في الأحاديث المشتهرة.
 رسالة في معني كلمة التوحيد: (لا إله إلا الله).
 القواعد في فروع الشافعية.
 التنقيح بشرح الجامع الصحيح، في شرح صحيح البخاري، وهو عبارة عن تعليقات وفوائد منثورة مرتبة حسب ترتيب الأحاديث في الصحيح.
 تخريج أحاديث الشرح الكبير للرافعي، المسمى: (الذهب الإبريز في تخريج أحاديث فتح العزيز).
 الغرر السافر فيما يحتاج إليه المسافر.
 المنثور في القواعد فقه شافعي، حققه محمد حسن محمد إسماعيل.

مراجع

أشاعرة
حقوقيون في القرن 14
علماء حديث
علماء حديث من مصر
علماء دين مسلمون سنة
علماء عقيدة من الدولة المملوكية
فقهاء سنة
فقهاء مصريون
قضاة شرعيون
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 14
مواليد 1344
مواليد 745 هـ
مواليد في القاهرة
وفيات 1392
وفيات 794 هـ

بدر الدين الزركشي


Kurt Zouma () este un fotbalist francez care în prezent evoluează la clubul de fotbal West Ham din Premier League  și la echipa națională de fotbal a Franței pe postul de fundaș sau mijlocaș.

Legături externe

Nașteri în 1994
Fotbaliști francezi

Kurt Zouma


BUGS er en dansk dokumentarfilm fra 2016 instrueret af Andreas Johnsen.

Handling
I tre år har et hold fra Nordic Food Lab bestående af kokke og researchere Josh Evans, Ben Reade og Roberto Flore rejst verden rundt for at lære af de to milliarder mennesker, der allerede spiser insekter. I 'BUGS' følger Andreas Johnsen dem, når de undersøger, dyrker, tilbereder og smager insekter i blandt andet Australien, Mexico, Kenya og Japan. Holdets erfaringer i marken og i laboratoriet, på gårdbesøgene og de internationale konferencer fører til mange store spørgsmål. Hvis industrielt fremstillede insekter bliver normen, vil de så være ligeså appetitlige og gavnlige som dem fra bæredygtige økosystemer og køkkener rundt om i verden? Og hvem vil rent faktisk få glæde af at insekter bliver en integreret del af fødevareindustrien? Afspejler idéen om spiselige insekter vores ødelagte fødevaresystemer, eller er det netop løsningen?

Medvirkende

 Ben Reade
 Josh Evans
 Roberto Flore

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2016

BUGS


Jurij Nikiforov (, ; født 16. september 1970) er en tidligere russisk fodboldspiller.

Ruslands fodboldlandshold

|-
|1992||4||0
|-
!Total||4||0
|}

|-
|1992||3||0
|-
!Total||3||0
|}

|-
|1993||2||0
|-
|1994||9||2
|-
|1995||8||1
|-
|1996||13||3
|-
|1997||4||0
|-
|1998||4||0
|-
|1999||0||0
|-
|2000||0||0
|-
|2001||7||0
|-
|2002||8||0
|-
!Total||55||6
|}

Eksterne henvisninger

 rsssf

Fodboldspillere fra Rusland
Personer fra Odessa
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1994
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 1996
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002

Jurij Nikiforov


An Cymbopogon clandestinus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Cymbopogon clandestinus in nahilalakip ha genus nga Cymbopogon, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cymbopogon

Cymbopogon clandestinus


Gordon Tullock (13 de fevereiro de 1922 - 3 de novembro de 2014) foi um economista e professor de direito e economia na George Mason University School of Law. Ele é mais conhecido por seu trabalho na teoria da escolha pública, a aplicação do pensamento econômico a questões políticas. Ele foi uma das figuras fundadoras em seu campo.

Infância e educação
Natural de Rockford, Illinois e formado pela Rockford Central High School, Tullock frequentou a Universidade de Chicago e, após uma pausa para o serviço militar durante a Segunda Guerra Mundial, recebeu um Juris Doctor em 1947. Após um breve período em consultório particular, ingressou no Serviço de Relações Exteriores naquele outono. Depois de completar o treinamento, ele foi enviado para Tianjin, China, mais tarde recebendo instrução da língua chinesa em Yale e Cornell e postagens subsequentes em Hong Kong e Coréia. Ele renunciou ao Serviço de Relações Exteriores em 1956.  Embora ele originalmente pretendesse seguir uma carreira como comerciante estrangeiro no Extremo Oriente, seu trabalho em The Politics of Bureaucracy eventualmente o levou a começar a colaborar com James M. Buchanan na Universidade da Virgínia, enquanto Tullock trabalhava na Universidade da Carolina do Sul ensinando estudos internacionais.

Carreira acadêmica
A colaboração de Tullock com Buchanan produziu The Calculus of Consent: Logical Foundations of Constitutional Democracy (1962), que rapidamente se tornou um trabalho seminal no novo campo da escolha pública. Mais tarde, ele se juntou a Buchanan como colega de faculdade na Virgínia. Apesar de Tullock nunca ter feito nenhum curso de economia, por quatro anos Buchanan e Tullock dirigiram um programa de pesquisa em economia. Eles fundaram um novo periódico para seu campo (1966), primeiro chamado Papers in Non-Market Economics e, eventualmente, intitulado Public Choice, onde convidavam artigos que aplicavam a teoria econômica a todos os tipos de fenômenos não comerciais, especialmente no domínio do governo e da política. Apesar do sucesso do livro e da revista, divergências com a administração da UVA acabaram levando Tullock a sair.

Em 1967, Tullock identificou muitos dos conceitos do que veio a ser conhecido como rent-seeking em um artigo seminal.

Rent-seeking
Tullock desenvolveu uma teoria conhecida como rent-seeking. Rent-seeking, de acordo com a teoria da escolha pública, é garantir lucros por meio do processo político e não pelo processo de troca de mercado. Um exemplo de busca de renda é quando uma empresa, sindicato ou grupo de interesse especial pressiona atores políticos (por exemplo, políticos ou burocratas) para influenciar a legislação de maneira benéfica a eles. Isso pode levar a um risco moral quando os políticos tomam decisões políticas com base no lobby em vez da eficiência da política.

Tullock também formulou e considerou o paradoxo de Tullock, ou seja, o paradoxo de por que o rent-seeking é tão barato.

Referências

Estado-unidenses expatriados na Coreia do Sul
Veteranos da Segunda Guerra Mundial dos Estados Unidos
Professores da Universidade do Arizona
Teoria da escolha pública
Alunos da Universidade de Chicago
Mortos em 2014
Nascidos em 1922

Gordon Tullock


Barbery se poate referi la:
Barbery, localitate în departamentul Calvados, Franța
Barbery, localitate în departamentul Oise, Franța

Barbery


La rue de l'Alma est une voie de la commune française de Courbevoie.

Situation et accès

Cette rue est accessible par la gare de Courbevoie.

Origine du nom
Le nom de cette rue commémore la bataille de l'Alma du 20 septembre 1854, première bataille de la guerre de Crimée (1853-1856).

Historique

Lors de la construction du centre Charras en 1969, elle a été élargie à la même occasion, la caserne Charras qui occupait le côté sud a été détruite.

Avec le cœur de la ville, elle est rénovée en 2021.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire
 Un certain nombre d'immeubles de grande hauteur se trouvent dans cette rue, notamment au 40, 44 et au 48 .
 Le peintre Georges de Sonneville y a vécu avec sa famille.
 Marché Charras.
 Ancienne caserne Charras, édifiée en 1754 et détruite en 1963 pour être remplacée par le centre commercial Charras.

Notes et références

Alma

Rue de l'Alma (Courbevoie)


Stefan Prins (20 mai 1979) est un compositeur et musicien belge.

Biographie

Études
Né à Courtrai, Stefan Prins a étudié la composition au Conservatoire royal d'Anvers où il a obtenu un master (2009) et s'est spécialisé en  au Conservatoire royal de La Haye (2005). En 2017, il a obtenu un doctorat en composition à l'Université Harvard sous la direction de Chaya Czernowin.

Il est également diplômé de la Vrije Universiteit Brussel et de l'Université polytechnique de Catalogne en génie électrotechnique avec une spécialisation en photonique (2002).

Carrière
La musique de Stefan Prins a été jouée dans de nombreux festivals internationaux de musique et séries de concerts tels que le Festival de Donaueschingen (Allemagne), Internationale Ferienkurse für Neue Musik (Darmstadt, Allemagne), ECLAT Festival (Stuttgart), Wittener Tage für neue Kammermusik (Allemagne), Züricher Tage für Neue Musik (Suisse), ISCM World Music Days (Wroclaw, Pologne), Deutschlandfunk Forum Neue Musik (Köln, Allemagne), University of Haifa (Israël), Imatronic ZKM (Karlsruhe), Under the Radar Festival (Omaha, USA), Moscow International House of Music (Russie), Wien Modern (Autriche), Ultima Oslo Contemporary Music Festival (Norvège), Ars Musica (Belgique), Museum of Contemporary Art Helsinki (Finlande), Installactions (Varsovie), Tzlil Meudcan (Tel Aviv), Mata Interval Series (NYC), Kesselhaus (Berlin, Allemagne), Nowy Teatr Warschau (Pologne), Musica Viva (München), Rainy Days Festival (Luxembourg), Huddersfield Contemporary Music Festival (Royaume-Uni), Impuls Festival (Autriche), Konzerthaus, Vienne (Autriche), Transit Festival (Belgique ), Festival Musica Strasbourg (France), Festival de Luzerne (Suisse).

De nombreux ensembles et musiciens ont interprété sa musique tels que Nadar Ensemble, Klangforum Wien, Ensemble Nikel, Ensemble Mosaik, Trio Accanto, Champ d'Action, Ensemble Recherche, Ensemble Dal Niente, Vertixe Sonora Ensemble, L'Arsenale, Zwerm Electric Guitar Quartet, Jean-Guihen Queyras, Chris Wild, Frederik Croene, Matthias Koole, Tom Pauwels, Mark Knoop, Gwen Rouger, Stéphane Ginsburgh, Sebastian Berweck, Séverine Ballon, et bien d'autres.

Stefan Prins est co-directeur artistique de Nadar Ensemble, membre fondateur de Ministry of Bad Decisions (live-electronics), avec Brian Archinal et Yaron Deutsch, et membre fondateur (2001) du trio composé instantané "collectief réFLEXible".

Il est professeur invité de composition à la Hochschule für Kunste Bern (à partir de 2018), à l'Académie norvégienne de musique d'Oslo (2019-2020) et est nommé professeur de composition et directeur du Studio de musique électronique à la Hochschule für Musik Carl Maria von Weber Dresden (à partir de mars 2020).

Prix

 Kunstpreis Berlin für Musik (2016)
 ISCM Young Composers Award (2014)
 Lauréat de la Koninklijke Vlaamse Academie van België voor Wetenschappen en Kunsten, classe des Arts (2014)
 Adelbert W. Sprague Prize pour "Generation Kill", Harvard University (2014)
 Young Belgian Musician of the Year (2012)
 Kranichsteiner Musikpreis des Internationale Ferienkurse für Neue Musik pour la composition (Darmstadt, 2010)
 Staubach Honorarium (2009, Darmstadt)
 International Impuls Composition Award (Graz, 2009)
 Week of the Contemporary Music (Gent, 2006, 2nd Prize)
 KBC Aquarius Composition Award for Young Composers (Brussels, 2001)

Selection de compositions

 under_current [2020-2021] (36') pour e-guitar, orchestre & live-electronics / créé par Yaron Deutsch, Luxembourg Philharmonic Orchestra, cond. Ilan Volkov, sound-engineer Florian Bogner aux Donaueschinger Musiktage, 15 Octobre 2021
Third Space [2016–2018] (80') pour 10 musiciens, live-electronics & live-video, collaboration avec Daniel Linehan / créé par Klangforum Wien et dance company Hiatus aux Münchener Biennale für Neues Musiktheater 2018, 4 Mai 2018, München
Piano Hero #4 [2016–2017] (12') pour midi-keyboard, live-electronics et live-video / créé par Stephane Ginsburgh au , 25 Mars 2017, Gand
 Piano Hero #3 [2016] (25') pour piano, midi-keyboard et live electronics / créé par Stephane Ginsburgh en juillet 2016 aux Internationale Ferienkurse für Neue Musik
Mirror Box Extensions [2014–2015] (35') pour 7 instruments, live-electronics & live-video / créé par Nadar Ensemble aux Donaueschinger Musiktage 2015, 17 Octobre 2015, Donaueschingen
Mirror Box (Flesh+Prosthesis #3) [2014] (22') pour saxophone ténor, percussion, piano & live-electronics / crée par le Trio Accanto au Eclat Festival, 6 février 2014, Stuttgart
 Flesh+Prosthesis No. 0, 1, 2 [2013–14] (16') pour saxophone ténor, percussion, piano, electric guitar & live-electronics / créé par Nikel Ensemble
 Generation Kill [2012] (25') pour percussion, electric guitar, violin, cello, 4 musicians avec game controllers, 4 video-projections, live-video / créé en Octobre 2012 par Nadar Ensemble au Donaueschingen Festival
 Piano Hero #2 [2011, rev. 2013, 2016] (8') pour amplified piano, midi-keyboard, live-electronics et video / créé par Mark Knoop en novembre 2011 au Huddersfield Contemporary Music Festival
 Piano Hero #1 [2011] (8') pour midi-keyboard, live-electronics et video / créé par Frederik Croene, 2011, deSingel
 Fremdkörper #3 [2010] (11') pour amplified ensemble & sampler / créé par Klangforum Wien, 2011, au Impuls Festival

Sélection d'enregistrements

Augmented, Kairos 0015044KAI (Avril 2019), monographic DVD+CD
"Flesh+Prosthesis #0–2", "Fremdkörper #2" on Nikel – A Decade (Juillet 2017)
Cloud Chamber – improvisations with Peter Jacquemyn on Champdaction Recordings (Décembre 2016)
"Mirror Box Extensions" on Donaueschinger Musiktage 2015, Neos 11611-12 (Octobre 2016)
"Mirror Box (Flesh+Prosthesis #3)" on Trio Accanto Edition Vol. 1, WERGO (2016)
 "Generation Kill" on Donaueschinger Musiktage 2012, Neos 11303-05 (Octobre 2013)
 Fremdkörper, Sub Rosa SR352 (Juin 2012): monographic double-cd
 Realgar – improvisations with collectief reFLEXible, Amirani Records, AMRN 013 (Octobre 2008)

Sélection bibliographique

À propos de Stefan Prins
 Alien Bodies, Stefan Prins' aesthetics of music, Tomasz Biernacki, Dissonance
 Darmstadt New Wave Modernism, Celeste Oram, Tempo (2015)

De Stefan Prins
Corps Hybrides dans les Espaces Hybrides, Dissonance nr. 140 (Decembre 2017)
Über das Multidimensionale, MusikTexte, Heft 145 (Mai 2015)
Het Theater van het Hybride Lichaam, Kunsttijdschrift Vlaanderen (Avril 2015)
Composing Today : Luft von diesem Planeten, Darmstädter Beiträge zum Neuen Musik, band 22 (Août 2014)
Composing Today : Luft von diesem Planeten, Klangforum Agenda 2013–14 (Août 2013)
Together with Pieter Matthynssens: "Nadar Ensemble: Verankerung in der heutigen Welt, in Positionen, Heft 97 (Novembre 2013)
Komponieren Heute: Luft von diesem Planeten, in Positionen, Heft 97 (Novembre 2013)

Notes

Liens externes

 Page personnelle de Stefan Prins

Naissance en mai 1979
Compositeur belge de musique classique de la période contemporaine
Naissance à Courtrai

Stefan Prins


Kungliga Musikaliska Akademien er et svensk akademi grundlagt af Gustav III i 1771. Akademiet har som formål at fremme tonekunsten og musiklivet. Det er i dag (2017) det ældste musikkakademi nord for Alperne. Akademiet har lokaler i Utrikesministerhotellet på Blasieholmen i Stockholm.

Noter

Eksterne henvisninger
 Officielt netsted

Etableret i 1771

Kungliga Musikaliska Akademien


Bochum-Grumme, Almanya'nın batısında Kuzey Ren-Vestfalya eyaleti Bochum kentine bağlı bölge. 5,74 yüzölçüme sahiptir. Toplam 102.295 nüfusa sahip olan Bochum-Mitte idari merkezine bağlıdır. Nüfusu 31.10.2006 itibarıyla yaklaşık 13.190 olarak tespit edilmiştir. Bochum-Grumme bölgesinde kadınların payı yüzde 52,7, yabancı oranı ise yüzde 6,3 olarak saptanmıştır.

Bochum

Bochum-Grumme


La Coupe des Pays-Bas de football 1935-1936, nommée la KNVB beker, est la  édition de la Coupe des Pays-Bas.

Finale
La finale se joue le 21 juin 1936 au stade du VVV à Vught. Le RFC Roermond bat le KFC (Kooger Football Club) 4 à 2 et remporte son premier titre.

Notes et références

Lien externe
  les résultats 1935-1936 sur www.voetbalarchieven.nl

1935-1936
Pays-Bas
1935 aux Pays-Bas
1936 aux Pays-Bas


Ida Blom (Gentofte, 20 de janeiro de 1931 – 26 de novembro de 2016) foi uma historiadora norueguesa.

Ela se graduou pela Universidade de Bergen em 1961, e então obteve o doutorado pela mesma instituição enquanto trabalhava como pesquisadora assistente. Ela foi professora sobre a história das mulheres na Universidade de Bergen entre 1985 e 2001, e posteriormente professora emérita na mesma universidade.

Ela era membro da Academia Norueguesa de Literatura e Ciências. Ela foi galardoada com o prêmio Gina Krong em 2009.

Bibliografia selecionada
Nasjonal reisning: pressgruppepolitikk i Grønlandsspørsmålet 1921-31, 1972

Kjønnsroller og likestilling, 1983

"Den haarde dyst": Fødsler og fødselshjelp gjennom 150 år, 1988

Det er forskjell på folk - nå som før, 1994

Cappelens kvinnehistorie (ed.), 1992
Este último ganhou o Prêmio Brage

Ligações externas
Universidade de Bergen

Nascidos em 1931
Mortos em 2016
Historiadores da Noruega
Alunos da Universidade de Bergen
Professores da Universidade de Bergen
Membros da Academia de Ciências da Noruega
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Ida Blom


Revolta din Polonia Mare din 1794 (în ) a fost o insurecție militară a polonezilor în Wielkopolska (Polonia Mare) împotriva Regatului Prusiei care ocupase acest teritoriu după cea de-a doua împărțire a Poloniei din 1793.

Izbucnirea insurecției lui Kościuszko în Polonia centrală în martie 1794 a servit ca o scânteie pentru formarea unităților militare poloneze în teritoriile ocupate, iar polonezii din Polonia Mare au sperat să-și elibereze regiunea. Inițial, Tadeusz Kościuszko, care a inițiat lupta împotriva rușilor în Polonia centrală, nu a vrut să sprijine Revolta din Polonia Mare deoarece își dorea să evite lupta pe două fronturi (la acel moment, Regatul Prusiei se afla nominal într-o alianță cu Polonia împotriva Rusiei). Ca urmare, insurecția planificată în Polonia Mare aproape că s-a încheiat înainte de a începe. Cu toate acestea, situația s-a schimbat în iunie 1794, când prusacii și-au declarat sprijinul pentru Rusia Țaristă și i-au oferit sprijin militar în înăbușirea insurecției lui Kościuszko (după victoria sa în Bătălia de la Racławice). Ca urmare, Consiliul Național Suprem a emis o proclamație Către cetățenii Poloniei Mari, chemându-i la arme.

Centrul inițial al revoltei a fost regiunea Cuiavia. Comanda i-a fost încredințată lui Józef Niemojewski, deși multe dintre unitățile din zonă operau independent unele de altele. Primele ciocniri au avut loc pe 20 august. Pe 22 august insurgenții au ocupat orașul Gniezno. Curând după aceea, generalul Paweł Skórzewski a ocupat orașul Konin și alte orașe din zonă. Ca urmare, regele Prusiei, Frederic Wilhelm al II-lea a fost forțat să își retragă o parte din forțele sale din Polonia centrală care asediau Varșovia.

Un corp polonez condus de Jan Henryk Dąbrowski a capturat orașul Bydgoszcz pe 2 octombrie și a intrat în Pomerania aproape fără opoziție. Dąbrowski a plănuit să ierneze la Bydgoszcz și apoi  să treacă prin Toruń, dar din cauza înfrângerii lui Kościuszko în Bătălia de la Maciejowice a decis să părăsească Polonia Mare și să deplaseze către Polonia centrală. Deși datorită mobilității forțelor sale el a scăpat din încercuirea armatei prusace, mult mai puțin mobile, prusacii au recapturat cele mai multe dintre orașele ocupate de insurgenți în ultimele câteva luni.

Dąbrowski a încercat fără succes să-l convingă pe succesorul lui Kościuszko, Tomasz Wawrzecki, să mute insurecția din Polonia centrală către teritoriile ocupate de prusaci. Pe 17 noiembrie 1794, ultimele unități poloneze din Polonia centrală au capitulat în fața rușilor la Radoszyce. Unitățile de insurgenți din Polonia Mare au continuat să ducă lupte până la mijlocul lunii decembrie. Revolta a primit un nou suflu atunci când un erou al luptelor de la Varșovia și unul dintre coloneii lui Kościuszko, cizmarul Jan Kiliński (care se născuse la Trzemeszno), a sosit în Polonia Mare pentru a încerca să reorganizeze forțele poloneze. Cu toate acestea, el a fost capturat  de prusaci la scurt timp și predat rușilor.

La sfârșitul revoltei, Dąbrowski a primit oferte să se alăture armatelor rusești și prusace, dar le-a refuzat și a emigrat în străinătate. El a organizat Legiunile Poloneze din Italia, care au luptat alături de Napoleon în războaiele din anii următori. Niemojewski a emigrat, de asemenea, în Franța și a servit în armata lui Napoleon unde a ajuns în cele din urmă la gradul de general de brigadă.

Referințe

Războaiele Poloniei

Revolta din Polonia Mare (1794)


Mirandela, Portekiz'in Norte bölgesine bağlı Alto Trás-os-Montes alt bölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 37 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Abambres
 Abreiro
 Aguieiras
 Alvites
 Avantos
 Avidagos
 Barcel
 Bouça
 Cabanelas
 Caravelas
 Carvalhais
 Cedães
 Cobro
 Fradizela
 Franco
 Frechas
 Freixeda
 Lamas de Orelhão
 Marmelos
 Mascarenhas
 Mirandela
 Múrias
 Navalho
 Passos
 Pereira
 Romeu
 São Pedro Velho
 São Salvador
 Suçães
 Torre de Dona Chama
 Vale de Asnes
 Vale de Gouvinhas
 Vale de Salgueiro
 Vale de Telhas
 Valverde
 Vila Boa
 Vila Verde

Portekiz'in belediyeleri
Alto Trás-os-Montes

Mirandela


Muzaffer Tayyip Uslu (1922, İstanbul - 3 Temmuz 1946, Zonguldak),  Türk şair.

Zonguldak'ta lise öğrenimi sırasında Behçet Necatigil'in öğrencisi oldu. İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Felsefe Bölümü'ndeki yüksek öğrenimini yoksulluğu ve hastalığı nedeniyle sürdüremedi. Zonguldak'ta çalışmak zorunda kaldı.

O da arkadaşı Rüştü Onur gibi veremden öldü. O dönem yayınlanan şiirleriyle en iyi şairlerden biri kabul edilmiş, hayatındaki acılara karşın, gizli bir üzgünlük içinde yaşamanın güzelliğini yazmıştı. Şiirlerini, önsözünü en yakın arkadaşı gazeteci Muzaffer Soysal'ın yazdığı Şimdilik adlı bir kitapta topladı (1945; yeni baskısı: Yapı Kredi Yayınları, 2012). Ölümünden sonra Necati Cumalı şiirlerini ve yazılarından seçmeleri Muzaffer Tayyip adlı bir kitapta topladı (1956).

22 Şubat 2013'te vizyona giren Kelebeğin Rüyası isimli filmde Uslu ve arkadaşı Rüştü Onur'un hayatı anlatıldı. Yılmaz Erdoğan'ın yönettiği filmde şairi Kıvanç Tatlıtuğ canlandırdı.

Şairin adı Bülent Ecevit Üniversitesi, İbn-i Sina Kampüsü'nde yeni yapılan bir çalışma salonuna verilmiştir.

Kaynakça
Özel

Genel

1922 doğumlular
İstanbul doğumlu şairler
1946 yılında ölenler
20. yüzyıl Türk şairleri
Zonguldak'ta ölenler
Türkiye'de veremden ölenler
Resim aranan yazarlar

Muzaffer Tayyip Uslu


Bennie steht für:

 Kurzform eines männlichen Vornamens, siehe Ben (Vorname) #Bennie

Bennie ist der Familienname folgender Personen:
 Andrew Bennie (* 1956), neuseeländischer Vielseitigkeitsreiter
 Steven Bennie (* 1981), schottischer Snookerspieler

Siehe auch:
 George Bennie Railplane
 Benni
 Benny

Bennie


Simon Fourcade (født 25. april 1984 i Perpignan) er en fransk skiskytte. Han er storebror til Martin Fourcade.

Fourcade debuterede i 2004 i Oslo. Den 1. marts 2007 fik han sin hidtil bedste verdenscup placering med en andenplads på 20 km i Lahtis. Under VM i skiskydning 2009 var han med på det franske hold som vandt mixed stafet.

Kilder
 Fourcade, Simon ; diverse artikler om Simon Fourcade på www.efms.fr

Eksterne henvisninger

 fourcadebrothers.fr
 Ski Club Nordique Villard de Lans

Personer fra Perpignan
Skiskytter fra Frankrig
Deltagere for Frankrig ved vinter-OL 2006
Deltagere for Frankrig ved vinter-OL 2010
Deltagere for Frankrig ved vinter-OL 2014
Skiskytter ved vinter-OL 2006
Skiskytter ved vinter-OL 2010
Skiskytter ved vinter-OL 2014

Simon Fourcade


Batı Makedonya ( - Dutikí Makedonía), Yunanistan'da bir idari bölgedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Batı Makedonya


Skupština Srijema održana u Rumi 24. studenoga 1918. bio je skup sastavljen uglavnom od Srba. Na toj skupštini donesena je odluka o pripajanju Srijema Srbiji, ako ne dođe do ujedinjenja sa Srbijom.

Ovim činom su sudionici gotovo proglasili otcjepljenje od Hrvatske, izrazivši da ne žele biti u Trojednoj Kraljevini Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji ako se ova ne ujedini sa Srbijom.

Odlučili su da će se Kraljevini Srbiji prisajediniti preko Narodnog vijeća u Zagrebu, odnosno Države Slovenaca, Hrvata i Srba. Predvidili su da ako se ne ujedini Država SHS i Srbije, tada bi se Srijem izravno pripojio Kraljevini Srbiji. S obzirom na kasniji tijek događaja, "Banat, Bačka i Baranja" su se sjedili sa Srbijom 25. studenoga, a Srijem je u novu državu ušao 1. prosinca 1918. godine stvaranjem Kraljevine SHS.

Dan nakon Srijemske skupštine, 25. studenoga održana je Velika narodna skupština Srba, Slovaka, Bunjevaca i drugih Slavena u Novom Sadu na kojoj su zastupnici Velike narodne skupštine njih ukupno 757 biranih u 211 općina, jednoglasno donijeli odluku kojom se Banat, Bačka i Baranja pripajaju Kraljevini Srbiji. Skupština je održana poslije ulaska srpske vojske u Novi Sad na kraju rata. Ova druga skupština nije bila tako demokratska jer svi sudionici nisu bili prava da odlučuju, a među sudionicima bilo je neistomišljenika, no zbog vojske i mase spremne na linč nisu se usudili prigovoriti. Mnogo povjesničari ocijenili su da je najznačajniju ulogu u donošenju i sprovođenju odluke o odvajanju Vojvodine od tadašnje Ugarske i pripajanju Srbiji imao Jaša Tomić, koji je bio na čelu Srpskog narodnog odbora formiranog u Novom Sadu na samom kraju Prvog svjetskog rata. Odlukama od 24. i 25. studenoga su zaokružene i ostvarene vjekovne težnje ogromne većine srpskog stanovništva Vojvodine.

Izvori

Srijem
Hrvatska povijest
Povijest Srbije
Srbi u Hrvatskoj

Skupština Srijema u Rumi


برندان ويسمى أيضا براندون أو براندان (حوالي 484 – 578) قديس أيرلندي وبطل رحلة أسطورية في المحيط الأطلسي، ويقال أنه ولد في ترالي في مقاطعة كيري في العام 484. وصيغة الاسم الأيرلندية هي بريناين Brennain، واللاتينية برندانوس Brendanus والمؤرخون من العصور الوسطى يعرفونه باسم برندان من كلونفيرت، أو برندان بن فينغولا، وذلك لكي يميزوه عن معاصره القديس برندان من بير الذي مات عام 573.

لا يعرف الكثير عن برندان في التاريخ والذي مات عام 578 عندما كان رئيس دير بينيديكتي والذي أسسه قبل عشرين سنة من رحلته في كلونفيرت شرق غالوي. وتروي قصته أنه رحل عبر الأطلسي نحو الأرض الموعودة للقديسين والتي سميت بعدها جزيرة القديس برندان فوضعه هذا مع أشهر الملاحم من العصور الوسطى في أوروبا الغربية، والتاريخ المعطى لها هو 565 – 573 وهي موجودة في حكايات شعرية أو قصائد في لغات عديدة منها اللاتينية والفرنسية والإنكليزية والفلمنكية والأيرلندية والويلزية والبريتونية والاسكتلندية.

رغم أن القصة لم يعثر عليها عند أي من كتب الجغرافيين العرب، فإن أحداثا منها موجودة في التراث العربي كنزولهم على ظهر حوت ظنا منهم أنها جزيرة وهو ما حصل مع السندباد على سبيل المثال. ويظهر أن كثيرا من أحداثها الخيالية استقيت من ملحمة مالدون وهي ملحمة أيرلندية قديمة، وقصص أخرى تنتمي الميثولوجيا الإسكندنافية، وأقدم نسخة بقيت من الحكاية تعود للقرن الحادي عشر وتدعى رحلة برندان .

تقبل الجغرافوين وجود جزيرة القديس برندان على أنها حقيقة، مثل خريطة فينيسية تعود لعام 1367 وخريطة مجهولة من فايمار عام 1424 وخريطة بيكاريو 1435 حيث تم تعريفها مع ماديرا. ويقول كولومبوس في رحلته يوم 9 أغسطس 1492 أن سكان هييرو وغوميرا وماديرا رأوا الجزيرة في الغرب، ووضعها مارتن بيهايم في الكرة الأرضية التي صنعها في نورمبرغ في نفس السنة غرب جزر الكناري وقرب خط الاستواء.

في القرن السادس عشر تطور الاكتشاف في خطوط العرض في الجنوب وأضطر العديد من رسامي الخرائط على وضعها في مكان آخر، حيث تم تعليمها على أنها تقع على بعد 160 كم غرب أيرلندا أو في الغرب مع جزر الهند الغربية، ولكن في إسبانيا والبرتغال فقد ظل الاعتقاد الأقدم حول موقعها كما هو.

في عام 1526 قام فرناندو ألفاريز بقيادة حملة للبحث عن الجزر والتي قال العديد من الشهود الموثوقين أنهم رأوها، وفي عام 1570 تم إجراء تحقيق رسمي وأقيمت حملة أخرى قادها فرناندو دي فيلالوبوس حاكم بالما، وأقيمت رحلات استكشاف مشابهة من قبل الكاناريين أعوام 1604 و1721، وحتى العام 1759 تم فقط تفسير أن ظهور جزر القديس بريندان كان بتأثير سراب.

مصادر

أساطير العصور الوسطى
أشخاص من مقاطعة غالواي
أشخاص من مقاطعة كري
أيرلنديون في القرن 6
اتصال عابر للمحيط قبل كولومبي
تراث شعبي مسيحي
تراث شعبي هولندي
قديسون في القرن 6
مستكشفون أيرلنديون
مواليد 484
وفيات 577
أيرلنديون في القرن 5
أساقفة أيرلنديون في القرن 6
رجال دين من مقاطعة كري

بريندان


An Ampelocalamus patellaris in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni James Sykes Gamble, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christopher Mark Adrian Stapleton. An Ampelocalamus patellaris in nahilalakip ha genus nga Ampelocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ampelocalamus

Ampelocalamus patellaris


Sintagma ili spoj riječi lingvistički je pojam koji označava sintaktičku jedinicu koja je sastavljena od najmanje dviju punoznačnih riječi između kojih postoji kakva gramatička povezanost. Jedna od riječi u sintagmi uvijek je glavna sastavnica sintagme, a ostale su riječi zavisne sastavnice. Zavisne sastavnice dopunjuju glavnu sastavnicu tako da dopunjuju njezino značenje.

Primjeri i vrste gramatičkih veza među sastavnicama sintagmi
Neki od primjera su:  velik čovjek, grad Zagreb, tvoja kuća, jedan učenik...

Ovo su bili primjeri sročnosti. Sročnost se još naziva i kongruencija. Sročnost je vrsta gramatičke veze među sastavnicama sintagme u kojoj se glavna i zavisna sastavnica podudaraju u rodu, broju i padežu. Glavna je sastavnica gotovo uvijek imenica, a zavisna bilo koja imenska riječ (imenica, pridjev, broj, zamjenica). U primjeru velik čovjek glavna je sastavnica imenica čovjek, a zavisna pridjev velik koji dopunjuje značenje glavne sastavnice. U primjeru grad Zagreb, glavna je sastavnica riječ Zagreb, a zavisna grad itd. Dobro je primijetiti da u primjeru velik čovjek zavinsa sastavnica ima ulogu pridjevnoga, tj. sročnoga atributa, a u primjeru grad Zagreb ulogu apozicije.

Postoje iznimke kada se glavna i zavisna sastavnica ne podudaraju u rodu ili broju ili i rodu i broju, ali se uvijek moraju podudarati u padežu (npr. selo Bošnjaci, neslaganje u rodu i broju; plaža Žnjan, neslaganje u rodu).

Zatim imamo sljedeće primjere: pjevati pjesmu, igrati nogomet, lutati poljem, kap kiše...

Ovo su pak bili primjeri upravljanja ili rekcije. To je vrsta gramatičke veze među sastavnicama sintagme u kojoj glavna sastavnica određuje oblik zavisne, tj. upravlja njezinim gramatičkim obilježjima. Glavna je sastavnica najčešće glagol, no ulogu glavne sastavnice mogu imati i imenice, pridjevi, brojevi i prilozi. U primjeru pjevati pjesmu glavna je sastavnica glagol pjevati, a zavisna imenica pjesma u akuzativu jednine. Zavisna sastavnica ima ulogu objekta. U primjeru lutati poljem glavna je sastavnica lutati, a zavisna poljem te zavisna sastavnica ima ulogu priložne oznake. U primjeru kap kiše zavinsa sastavnica ima ulogu imenskoga, tj. nesročnoga atributa.

Postoje dvije vrste upravljanja  – jako i slabo. Pri jakome upravljanju zavisna sastavnica ne može se zamijeniti nijednim drugim oblikom (npr. kaže se čitati knjigu, a nikako se ne može reći čitati knjigom, čitati knjizi i sl.). Pri slabome upravljanju zavisna sastavnica može se zamijeniti drugim oblikom (npr. šetati se nasipom može se reći i šetati se uz nasip ili šetati se po nasipu).

Sljedeći su primjeri: nestrpljivo čekati, putovati tamo, željeti putovati, voziti pričajući...

Ovo su bili primjeri pridruživanja. Iako definicija sintagme kaže da između sastavnica sintagme postoji nekakva gramatička veza, ona zapravo kod pridruživanja ne postoji. U ovakvim je sintagmama glavna sastavnica uvijek glagol, a zavisna može biti prilog, glagol u infinitivu ili glagolski prilog sadašnji i glagolski prilog prošli. U primjeru nestrpljivo čekati glavna je sastavnica čekati, a zavisna prilog nestrpljivo.

Vrste sintagmi s obzirom na službu zavisne sastavnice
Postoje tri vrste sintagmi s obzirom na službu, tj. funkciju zavisne sastavnice, a to su odredbene (atributne), dopunske (objektne) i okolnosne (adverbijalne) sintagme.

Odredbena sintagma sintagma je u kojoj zavisna sastavnica pobliže opisuje ili određuje glavnu te ima službu njezina atributa ili apozicije. Najčešće nastaje sročnošću (npr. sunčan dan) ili upravljanjem (kap kiše).

Dopunska sintagma sintagma je u kojoj zavisna sastavnica dopunjuje glavnu označavajući predmet radnje, tj. objekt (npr. pjevati pjesmu, igrati košarku, zahvaljujem ti). Uvijek nastaje upravljanjem.

Okolnosna sintagma sintagma je u kojoj zavisna sastavnica dopunjuje glavnu označavajući okolnost vršenja glagolske radnje. Može biti rezultat pridruživanja (pjevati lijepo) ili upravljanja (ljetovati u Šibeniku).

Izvori

 Jezikoslovlje

Sintagma (lingvistika)


فولفغانغ لوتز  (6 يناير 1921 في مانهايم - 13 مايو 1993 في ميونخ) كان عميلا سريًا ألمانيًا إسرائيليًا.

حياته
ولد لوتز في ألمانيا لأب كان مدير مسرح وأم يهودية ممثلة. بعد استيلاء النازيين على السلطة في ألمانيا فرت والدته معه عام 1933 إلى فلسطين، حيث أصبح هو عضوا مع منظمة هاجاناه اليهودية، خدم خلال الحرب العالمية الثانية في الجيش البريطاني. بعد الحرب عمل أولا كمهرب أسلحة وانضم بعد تأسيس إسرائيل عام 1948 إلى جيش الدفاع الإسرائيلي وكان برتبة ضابط، في عام 1956 عُيٌن لوتز للعمل مع المخابرات السرية الخارجية الموساد حيث أصبح يعمل لصالحها.

البداية
وصل لوتز إلى مصر عام 1939 بناء على تعليمات من القوات الإنجليزية إذ أنه كان يتكلم أربعة لغات ببراعة وهي العربية والعبرية والإنجليزية، واللغة الألمانية، وكان يقوم بدور التحقيق مع الأسرى الألمان آنذاك. كانت البداية الفعلية له مع الموساد هي عام 1957 حيث كان يقوم بجمع المعلومات التي يقدمها السوفييت لمصر.

بداية النهاية
عندما ساءت علاقات ألمانيا الغربية مع مصر بسبب موقف ألمانيا الغربية الداعم لأمريكا والمعادي لعلاقة ألمانيا الشرقية مع مصر بسبب العمليات الاستخبارية التي تحيكها مخابرات ألمانيا الغربية مع الس أي يه في عام 1964 قام عبد الناصر بإصدار قراره باعتقال 30 عالم من ألمانيا الغربية كانوا يعيشون في مصر آنذاك من بينهم لوتز وعائلته وتم التحقيق معه ومع زوجته وولديه وتبين أنه نقل معلومات بالغة الأهمية عن صواريخ سام التي كانت مصر قد نشرتها في منطقة الإسماعيلية وقد صورها لوتز بكاميرا صغيرة كان يخفيها في فيلته التي استأجرها في مصر الجديدة، وكان يصر في بداية التحقيقات أنه مواطن وضابط ألماني يتجسس لحساب الموساد إلا أن المحامي الذي تم تعيينه له هو الذي كشف أنه مواطن إسرائيلي، بعد محاكمته في مصر حكم عليه بالسجن مدى الحياة، وعلى زوجته بالسجن لمدة ثلاثة سنوات إلا أنه تم إطلاق سراحهما بعد ثلاث سنوات فقط ليتم مبادلته بـ 500 ضابط مصري من الذين تم أسرهم في حرب 1967. بعدها غادر لوتز متجها إلى تل أبيب هو وزوجته وهناك قام بتأليف كتاب عنوانه «جاسوس الشامبانيا» الذي حقق نجاحا باهرا واعترفت إسرائيل بأنه كان جاسوس لها.

في عام 1978 سافر لوتز إلى ميونخ وكان يعيش بمبلغ 200 دولار كمعاش تقاعدي التي كانت إسرائيل تمنحه إياه نظير تجسسه لصالحها.

وفاته
في عام 1993 توفي فولفغانغ لوتز وحيدا شاعر بالمرارة في مدينة ميونخ بألمانيا وتم نقله إلى إسرائيل ودفن هناك.

انظر أيضا
 أميرة الهيب

مراجع

أشخاص أدينوا بالتجسس لصالح إسرائيل
أشخاص من الموساد
أشخاص من دائرة الاستخبارات الاتحادية الألمانية
أشخاص من مانهايم
أعضاء في هاجاناه
ألمان مهاجرون إلى الانتداب البريطاني على فلسطين
إسرائيليون من أصل ألماني
إسرائيليون من أصل يهودي ألماني
جنود إسرائيليون
شخصيات الجيش البريطاني في الحرب العالمية الثانية
مواليد 1921
مواليد في مانهايم
وفيات 1993
وفيات في ميونخ
يهود ألمان
يهود إسرائيليون
يهود في فلسطين الانتدابية
يهود مهاجرون من ألمانيا النازية في إلى الانتداب البريطاني على فلسطين

فولفغانغ لوتز


Federazione Industria Musicale Italiana (FIMI) () er en paraplyorganisation der holder styr på næsten alle aspekter af musikindustrien i Italien. Den blev grundlagt i 1992, da større pladeselskaber forlod det tidligere Associazione dei Fonografici Italiani (AFI). I de følgende år forlod de resterende pladeselskaber AFI for at blive medlem hos FIMI. I 2011 repræsenterede FIMI 2.500 firmaer i musikindustrien.

FIMI er medlem af International Federation of the Phonographic Industry og den italienske arbejdstagerforening, Confindustria.

Referencer

Musikindustri
Medievirksomheder fra Italien
Etableret i 1992

Federazione Industria Musicale Italiana


Red Bull Cola er en cola, der siden 2008 er blevet fremstillet af Red Bull GmbH.

Red Bull Cola indeholder koffein. Stofmængdekoncentration af koffein er ca. 1/6 af kaffe.

Historie
Drikken blev lanceret i 2008 i Østrig, Aserbajdsjan, Tjekkiet, Kroatien, Egypten, Schweiz, Holland, Spanien, Polen, Tyskland, Bulgarien, Belgien, Italien, Indien, Thailand, Rumænien, Ungarn, Rusland, Slovakiet, New Zealand, Mexico, Storbritannien og USA.

I maj 2009 blev der i Tyskland fundet små mængder kokain i Red Bull Cola, og derfor fjernedes produktet midlertidigt fra hylderne.

I juli 2011 indstillede Red Bull distributionen af Red Bull Cola i USA for at fokusere på kernemarkeder som Østrig og Tyskland.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Red Bull Colas hjemmeside på redbull.com

Cola
Cola
Etableret i 2008

Red Bull Cola


Olaylar
 23-26 Mart - Harput Kuşatması gerçekleşti.
 Nisan - Kerh Muharebesi gerçekleşti.
 Mayıs - Koçhisar Muharebesi gerçekleşti.
 İlkbahar - Sincar Muharebesi gerçekleşti.
 24 Ağustos - Mercidâbık Muharebesi gerçekleşti.
 28 Ekim - Han Yunus Muharebesi gerçekleşti.
 21 Aralık - Gazze Muharebesi gerçekleşti.
 Cezayir, Osmanlı İmparatorluğu tarafından ele geçirildi.
 Britanya kraliyet ailesinin sağladığı bütçe ile Royal Mail kuruldu.
 Thomas More, ünlü eseri Ütopya'yı (Utopia) yayınladı.

Doğumlar
 16 Şubat - Prospero Spani, Rönesans dönemi İtalyan heykeltıraş (ö. 1584)
 18 Şubat - I. Mary, İngiltere ve İrlanda kraliçesi (ö. 1558)
 11 Mart - Henry Brandon, İngiltere Prensesi Mary Tudor ve Charles Brandon'un oğlu, VIII. Henry'nin yeğeni (ö. 1534)
 26 Mart - Conrad Gesner, İsviçre'li doğabilimci (ö. 1565)
 13 Ağustos - Hieronymus Wolf, Alman hümanist ve filolog (ö. 1580)
 tarihi bilinmeyen
 Cipriano de Rore, Rönesans döneminin Franko-Flaman bestecisi (ö. 1565)
 Cristóvão da Gama, Portekizli denizci ve asker (ö. 1542)
 Elkas Mirza, Safevi şahzadesi ve Şirvan Eyaleti valisi (ö. 1550)
 Süyümbike, Tatar sultanı (ö. 1554)

Ölümler
 20 Ocak - Juan Díaz de Solís, İspanyol kâşif (d. 1470)
 23 Ocak - II. Fernando, Aragon, Sicilya ve Napoli Kralı (d. 1452)
 13 Mart - II. Vladislaus, Bohemya, Macaristan ve Hırvatistan kralı (d. 1456)
 9 Ağustos - Hieronymus Bosch, Hollandalı ressam (d. 1450)
 tarihi bilinmeyen
 Abdülhalim Efendi, Osmanlı döneminde yaşamış alim, veli ve divan şairi
 Kansu Gavri, Mısır Memlûk Sultanı (d. 1440)
 Müeyyedzâde Abdurrahman Çelebi, Osmanlı şair, hattat, kazasker (d. 1456)

1516


An Carex pruinosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Francis M.B. Boott. An Carex pruinosa in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. p. maximowiczii
 C. p. pruinosa

Mga kasarigan

Carex

Carex pruinosa


ගොන්ගල(Gongala) ජෛව විවිධත්වය

ගොන්ගල(Gongala) ජෛව විවිධත්වය සිංහරාජ වනයට එකත් පසින් දෙනියාය කදු පන්තියෙන් නැග ආ සුරිය කන්ද (Suriyakanda) morning side හිමිදිරි ප්රවදෙස හා ගොන්ගල (Gongala) දෙනියාය රක්වාන මාර්ගයේදි හමුවන සුන්දර කදු පන්තියකි. කදු වලින් ගහන මෙම ප්රදදේශය අනිකන්ද' පනිල්කන්ද' සෙලෝ කන්ද' ජයතුන්කන්ද' බුත්කන්ද' ඉත්තෑකන්ද ආදී කදු කර ග්රා මීය ප්ර්දේශ වලින් ගහන වේ. ගොන්ගල කන්ද සිංහරාජ වනයෙන් හුදකලා වු කදු ප්රිදේශයකි. ගිං ගඟ පෝෂණය කරන ප්ර්ධාන ගංඟා දෙකක් මෙම ප්ර්දේශයෙන් වැටී ඇත. ගොන්ගල නාමය මෙම කන්දට ලැබී ඇත්තේ ගොනෙකුගේ හිස ආකාරයේ විශාල ගල් පර්වතයකින් යුතු විට බවත් පෙරකල ගෝනුන්ගෙන් ගහන වු නිසා ගෝන්ගල පසුව ගොන්ගල බවට පත්වූ බවත් ජනප්රවවාදයේ පවති. සීත මීදුමින් නැහැවෙන මෙම කදුකර ප්රේදේශය දේශි සංචාරකයන්ගේ ඇස නොගැටීම නිසා තවමත් ස්වභාවිකත්වය ආරක්ෂා කරමින් පවතී. විශාල ගල් තලාවකින් මුදුන නිර්මාණයවී ඇති ගොන්ගල කදු පන්තිය ස්වභාව ධර්මයේ තවත් අපූර්ව නිමැයුමකි. මෙ‍ම කදු ප්ර්දේශය තුළ ජෛව විවිධත්වය මෙසේ වර්ග කල හැක. • පක්ෂි විවිධත්වය • මත්‍යස විවිධත්වය • උරග විවිධත්වය • සිරපායි සතුන් විශේෂ බොහොමයක් හදුනා ගෙන ඇත එවා පහත විස්තර කර ඇත. තේ වගාව හා මානවයාගේ විවිධ ක්රිියාකාරකම් නිසා අපේ සම්පත් අපට අහිමි වෙමින් පවතී. හිමිදිරි පෙදෙස (morning side) සිංහරාජ වැසිවනාන්තරය (Sinharaja rainforest) වැනි ජෛවීය වැදගත් කමකින් යුතු මෙම ප්රෙමද්ශය ආරක්ෂා කිරීම අප කාගේත් යුතුකම වන්නේය.

හදුනාගත් පක්ෂීන්ගේ ලැයිස්තුව

ගොන්ගල

    * 01. ශ්රීප ලංකා වලි කුකුළා - Sri Lankan Jungle fowl(Gollus lafayetii)
    * 02. සිලු සර්පකුස්සා - Crested serpent eayle(Spilornis cheela)
    * 03.නීල මහා ගොයා -Green Imperial Priyeon(Ducula aenea)
    * 04.අලු කොබෙයියා - Spotted Dove(Streptopelia chihensis)
    * 05.පඬු ගිරවා - Plum headed parakeet(Psittacula cyano)
    * 06.ශ්‍රි ලංකා ගිරා මලිත්තා - Sri Lanka Hanging Parrot(Loriculus beryllinus)
    * 07.ඇටි කුකුළා - Greater coual(Centropus sinensis)
    * 08.ළය සුදු පිළිහුඩුවා - Wnite trrcated kingtisner (Halcyan smyrnensis)
    * 09.මල් පිළිහුඩුවා -Greater flo meback (alcedo atlhis)
    * 10.දිලිරන් මිණි විත්තා - House swift(Ayus offinis)

හදුනාගත් මත්සයින්ගේ ලැයිස්තුව

    * ගල් පාඩියා -Lanka stone sucken
    * තල් නකාස්සා-Comptail
    * තදු අහිරාවා-Ban ded moantoin looch
    * පෙඩි හුංගා-Cat fish
    * බලි වැලි ගොවුවා-Scribbled Goby
    * කාවෙරි දන්ඩියා-Common Rasbra
    * උඩ හදයා-D's xillifish
    * ඉරි හදයා-Wernon's xillifish
    * අසෝක පෙතියා-Asoka barb
ෙමම ෙතාරතුරු අෙප්පාසල්  http://ullv.sch.lk  හා http://gonagal.wordpress.com යන  ෙවබ් අඩවි වලින් ද  ලබාගත හැක.

ගොන්ගල


São Paio de Seide Portekiz'de Vila Nova de Famalicão belediyesine bağlı olan, 1,34 km² yüzölçümüne sahip, 381 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Nova de Famalicão

São Paio de Seide


Rolls-Royce RB.37 Derwent er en britisk turbojet motor med radial- eller centrifugalkompressor fra 194-ne, og den anden Rolls-Royce jetmotor der gik i produktion. Grundlæggende var den en forbedret version af Rolls-Royce Welland, som igen var en omdøbt version af Frank Whittles Power Jets W.2B. Rolls arvede Derwent designet fra Rover da de overtog deres jetmotor udvikling i 1943. I sammenligning med Welland var effekten noget forbedret, og pålideligheden var blevet dramatisk forbedret, hvilket gjorde Derwent den foretrukne motor til Gloster Meteor og mange andre britiske jetdesigns efter krigen.

Design og udvikling

Rover

Da Rover i 1941 blev valgt til at producere Whittles designs, blev deres primære jetmotorfabrik indrettet i Barnoldswick, og primært bemandet med personale fra Power Jets. Maurice Wilks var klar over potentialet for et mere effektivt design med en mere lige strømningsvej. Dette layout havde allerede været overvejet af Whittle i hans tegninger af W2Y og W3X og blev allerede forsøgt af de Havilland Company med deres Halford H.1 motor. Han åbnede et designkontor i Waterloo Mill, Clitheroe med Adrian Lombard som leder, for at udvikle en motor med denne konfiguration. Designet blev udviklet i hemmelighed med Ministry of Aircraft Productions godkendelse, men Whittle mente at alle anstrengelserne skulle have været rettet mod at få flyvetestet reverse-flow motoren.

Mens arbejdet i Barnoldswick fortsatte med hvad der nu er kendt som W.2B/23, Lombards nye design blev til W.2B/26. Lombard blev senere den ledende ingeniør ved Rolls-Royces Aero Engine Division.

Rolls-Royce
I 1941 var det åbenlyst for alle at arrangementet ikke virkede; Whittle blev konstant frustreret overhvad han så som Rovers manglende evne til at levere dele i produktionskvalitet for en testmotor, og blev stadigt mere højrøstet med sin klage. På sin side var Rover ved at tabe interesse for projektet efter hvad de så som forsinkelser og konstante provokationer fra Power Jets i den kritiske testfase, hvor afprøvningen af ny designs og tests af materialer til sammenbrud var af vital betydning. I 1940 havde Stanley Hooker fra Rolls-Royce mødt Whittle, og introducerede ham senere til Ernest Hives. Rolls-Royce havde en fuldt udviklet afdeling for kompressorer, ledet af Hooker, og denne afdeling var et naturligt match til at arbejde med jetmotorer. Hives gik med til at levere kritiske komponenter for at hjælpe projektet på vej. Til sidst, efter fælles aftale mellem Minister of Aircraft Production og bestyrelserne ved Rover og Rolls-Royce, blev Rover jetfabrikken i Barnoldswick skiftet ud med Rolls-Royce Meteor tank motor fabrikken i Nottingham. Herefter blev Rolls-Royce jetmotorer navngivet "RB", for eksempel blev /26 Derwent til RB.26.

Problemerne blev hurtigt udglattet, og det originale /23 design var klar til at flyve sidst i 1943. Dette gav teamet lidt plads til at trække vejret, så de redesignede indsugningen på model /26 for at forbedre luftgennemstrømningen, og dermed få en forøgelse af trykkraften. Efter at have tilføje forbedrede brændstof- og smøresystemer, gik den nyligt navngivne Derwent Mk.I i produktion, og kunne levere 2.000 lbf (8,9 kN) trykkraft. Snart fulgte Mk.II, III og IV, og kunne til slut levere 2.400 lbf (10,7 kN) trykkraft. Derwent blev den primære motor for alle de tidlige Meteor jagere, med undtagelse af nogle få der var udstyret med Welland motorer; disse udgik hurtigt af tjeneste. Mk.II blev i øvrigt modificeret med en neddrejet impeller (turbinen forblev uændret) og forsynet med en reduktionsgearkasse der drev en fembladet propel. Denne version blev kaldt Rolls-Royce RB.50 Trent og var den første turboprop motor der fløj.

Mk.V
Det grundlæggende Derwent design blev genbrugt til at producere en større motor med 5.000 lbf (22,2 kN) trykkraft, kendt som Rolls-Royce Nene. Udviklingen af Nene fortsatte i en nedskaleret version, specielt beregnet til Meteor kampflyet; denne version blev til Derwent Mk.V.

Adskillige Derwents og Nenes blev (til Stalins store overaskelse) solgt til Sovjetunionen af den daværende Labour regering, hvilket startede et stort politisk slagsmål, eftersom Nene var verdens kraftigste turbojet i produktion på daværende tidspunkt. Sovjetunionen levede prompte op til de værste forventninger, og spildte ingen tid med at reverse engineere Derwent V og producere deres egen ulicenserede piratudgave, Klimov RD-500. Nene blev også reverse-engineered og sat i masseproduktion under navnet Klimov RD-45; denne motor ville i årevis give Vesten problemer, eftersom den og dens efterkommere sad i jagerene MiG-15 og MiG-17.

Den 7.November 1945 satte en Meteor, med en Derwent V motor, verdensrekord i flyvehastighed med 606 mph (975 km/t).

En usædvanelig anvendelse for Derwent V var at fremdrive den tidligere hjuldamper Lucy Ashton fra 1888. Det gamle skib fik fjernet dampmaskineriet og erstattet det med fire Derwents i 1950–1951. Formålet med dette var at udforske friktion og modstand af et skibsskrog ført igennem vandet under realistiske betingelser. Jetmotorer blev foretrukket frem for normale maritime fremdriftsmidler, eftersom disse ville have skabt forstyrrelser i vandstrømningen, og dette ville have forstyrret måleresultaterne. De fire jetmotorer kunne fremdrive Lucy Ashton med en fart over 15 knob (28 km/t; 17 mph).

En Derwent MK.8 fra en Gloster Meteor blev benyttet i den jetdrevne bil Thrust1, der blev bygget af Richard Noble i 1977. Dette var en indledende udviklingsmodel der banede vej for Thrust2, som Noble kørte, og benyttede til at sætte hastighedsrekord for biler i 1982.

Derwent Mk.V skulle også have været benyttet i den Canadiske Avro Jetliner, men den blev ikke sat i produktion.

Varianter
Derwent I
 Den første produktionsmodel, 2.000 lbf (8,9 kN) trykkraft.

Derwent II
 Trykkraften forøget til 2.200 lbf (9,8 kN)

Derwent III
 Eksperimentel variant, der kunne levere vacuum til strømningsstyring (boundary layer control) over en vinge.

Derwent IV
 Trykkraften forøget til 2.400 lbf (10,7 kN)

Derwent 5
 Nedskaleret udgave af Rolls-Royce Nene; kunne levere 3.500 lbf (15,6 kN) trykkraft.

Derwent 8
 Den højest udviklede version med 3.600 lbf (16,0 kN) trykkraft.

Anvendelse

 Avro 707
 Avro Canada C102 Jetliner
 Fairey Delta 1
 Fokker S.14 Machtrainer
 Gloster Meteor
 Nord 1601
 FMA I.Ae. 27 Pulqui I - Argentinsk design fløjet i 1947 og bevaret på National Air Museum.

Specificationer (Derwent I & V)

Se også
Relaterede:
 Rolls-Royce Welland
 Rolls-Royce RB.50 Trent
 Rolls-Royce Nene

Referencer

Citater

Bibliografi

 Bridgman, L, (ed.) Jane's fighting aircraft of World War II. London: Crescent, 1998.

 Flight 1945

Eksterne henvisninger

 Video of a Derwent #1 – (low resolution)
 Video of a Derwent #2 – (appears at the end)
 '"River Class" Evolution' a 1946 Flight article on the Welland and Derwent
 "Rolls-Royce Derwent" a 1945 Flight article on the Derwent
 "100 Hours at Combat Rating" a 1949 Flight article on endurance testing the Derwent

Forbrændingsmotorer
Flymotorer

Rolls-Royce Derwent


Erkek millî futbol takımları listesi dünya üzerindeki erkek millî futbol takımları listesidir.

FIFA üyeleri
Şu anda FIFA'ye üye 211 ülke federasyonu bulunmaktadır. Bu ülkeler FIFA Dünya Kupası'na katılmak için kendi konfederasyonlarının elemelerinden geçmek zorundadırlar. Karşılaşmalarda takımların seri başı olma durumları her ay yenilenen FIFA Dünya Sıralaması'na göre belirlenir.

FIFA'ya bağlı 6 konfederasyon şunlardır:
 Afrika - Afrika Futbol Konfederasyonu (CAF)
 Asya - Asya Futbol Konfederasyonu (AFC)
 Avrupa - Avrupa Futbol Konfederasyonu (UEFA)
 Güney Amerika - Güney Amerika Futbol Konfederasyonu (CONMEBOL)
 Kuzey ve Orta Amerika ve Karayipler - Kuzey ve Orta Amerika ve Karayipler Futbol Federasyonu (CONCACAF)
 Okyanusya - Okyanusya Futbol Konfederasyonu (OFC)

AFC Asya

CAF Afrika

CONCACAF Kuzey ve Orta Amerika, Karayipler

CONMEBOL Güney Amerika
  Arjantin millî futbol takımı
  Bolivya millî futbol takımı
  Brezilya millî futbol takımı
  Ekvador millî futbol takımı
  Kolombiya millî futbol takımı
  Paraguay millî futbol takımı
  Peru millî futbol takımı
  Şili millî futbol takımı
  Uruguay millî futbol takımı
  Venezuela millî futbol takımı

OFC Okyanusya
  Amerikan Samoası millî futbol takımı
  Cook Adaları millî futbol takımı
  Fiji millî futbol takımı
  Papua Yeni Gine millî futbol takımı
  Samoa millî futbol takımı
  Solomon Adaları millî futbol takımı
  Tahiti millî futbol takımı
  Tonga millî futbol takımı
  Vanuatu millî futbol takımı
  Yeni Kaledonya millî futbol takımı
  Yeni Zelanda millî futbol takımı

UEFA Avrupa

Futbol listeleri

Erkek millî futbol takımları listesi


Perdona pero quiero casarme contigo (Scusa ma ti voglio sposare) es la cuarta novela del escritor italiano Federico Moccia, segunda parte de "Perdona si te llamo amor".

Historia
3 años después de volver del faro de la Isla Blu, Álex y Niki, siguen más enamorados que nunca, el problema comienza cuando los días previos a su boda aparece Guido y empieza a conquistar a Niki, entre los problemas que tienen sus amigas y su confusión amorosa, Alessandro y Niki se distancian poniendo en peligro su relación, aunque es su madurez la que hace dudar y eso se vuelve un problema, ve a las otras parejas referentes peleadas y a sus padres, ella piensa en muchas opciones, y lo peor que la familia de su novio (Alex) es muy entrometida en todo y es muy clásica y rica.

Adaptación cinematográfica

La versión cinematográfica interpretada por los mismos actores que la primera parte, se estrenó en Italia el 12 de febrero de 2010. En España, se estrenó el 20 de abril de 2011.

Enlaces externos
 Web española de Federico Moccia

Perdona pero quiero casarme contigo


Waste treatment refers to the activities required to ensure that waste has the least practicable impact on the environment. In many countries various forms of waste treatment are required by law.

Solid waste treatment

The treatment of solid wastes is a key component of waste management. Different forms of solid waste treatment are graded in the waste hierarchy.

Waste water treatment

Agricultural waste water treatment
Agricultural wastewater treatment is treatment and disposal of liquid animal waste, pesticide residues etc. from agriculture.

Industrial wastewater treatment
Industrial wastewater treatment is the treatment of wet wastes from factories, mines, power plants and other commercial facilities.

Sewage treatment
Sewage treatment is the treatment and disposal of human waste. Sewage is produced by all human communities. Treatment in urbanized areas is typically handled by centralized treatment systems. Alternative systems may use composting processes or processes that separate solid materials by settlement and then convert soluble contaminants into biological sludge and into gases such as carbon dioxide or methane.

Radioactive waste treatment

Radioactive waste treatment is the treatment and containment of radioactive waste.

References

Waste management
Waste treatment technology

Waste treatment


Alberto Domingo Montoya (Estanislao del Campo, Formosa, 2 de febrero de 1924 - Ciudad de Formosa, 7 de mayo de 2009) fue un político, gobernador de la Provincia de Formosa entre el periodo constitucional de 1963 y 1966.

Biografía

Montoya nació en la localidad de Estanislao del Campo el 2 de febrero de 1924, cursó sus estudios primarios en la escuela 44 de la misma localidad, mientras que la secundaria lo realizó en Concepción del Uruguay, en el colegio fundado por Justo José de Urquiza.

Se recibió de abogado en la Facultad de Derecho de la Universidad Nacional de La Plata, se afilió a la Unión Cívica Radical al cumplir los 18 años y desde allí dio cauce a una auténtica vocación política. Ocupó diversos cargos partidarios; fue integrante de la histórica convención constituyente de 1957 en Formosa, donde tuvo una destacada labor al ser integrante de la comisión redactora de la Constitución provincial. Montoya tuvo tres hijos: Alberto Martín, Gerardo Miguel y María Laura del Carmen.-

Gobernador de la Provincia de Formosa
Su carrera política se vio coronada en julio de 1963 cuando fue elegido gobernador constitucional de la provincia. Asumió su cargo el 12 de octubre de ese año y lo ejerció hasta junio de 1966 cuando el golpe militar derrocó al gobierno nacional y se intervinieron todas las provincias. El doctor Alberto Domingo Montoya fue el segundo gobernador de la Provincia de Formosa que nació en ella, después del nacimiento del Doctor Rolando de Hertelendy en 1900 al asumir cargo de gobernador decía a la Cámara de Diputados en su mensaje:

·
Desde su primer año de gobierno, impulsó la construcción del edificio del colegio nacional y la casa del director, mataderos municipales para el interior provincial; la terminación del Hospital Central de Formosa.

Además el Dr. Montoya desempeñó diversos cargos partidarios, · entre ellos el de presidente del Comité Provincial, y tuvo un rectilínea pertenecía a la Unión Cívica radical, a la que permaneció ejemplarmente leal, incluso cuando la división producida por A. Frondizi. Como lo recordó uno de los diputados radicales, el doctor Montoya era hijo de españoles que emigraron a nuestro país, radicándose en el entonces lejano Territorio Nacional de Formosa. ·

Gobernadores de Formosa
Políticos de Argentina del siglo XX
Políticos de la Unión Cívica Radical
Alumnado de la Facultad de Ciencias Jurídicas y Sociales de la Universidad Nacional de La Plata

Alberto Domingo Montoya


Pycnococcaceae, porodica zelenih algi, jedna od dvije redu Pseudoscourfieldiales. Postoji 11 vrsta unutar pet rodova.

Rodovi
 Crassosphaera I.C.Cookson & S.Manum, 1
 Noremia Kedves, 2
 Pseudoscourfieldia I.Manton, 1
 Pterospermopsis W.Wetzel, 5
 Pycnococcus R.R.L.Guillard, 2

Izvori

Pyramimonadophyceae

Pycnococcaceae


Elverhøj er en dansk stumfilm fra 1910 instrueret af Gunnar Helsengreen. Filmen er baseret på af Johan Ludvig Heibergs skuespil Elverhøj fra 1828.

Handling

Medvirkende
 Philip Bech, Kong Christian d. 4.
 Martha Helsengreen, Karen, en gammel bondekone
 Jenny Roelsgaard, Agnete
 Peter Malberg, Albert Ebbesen
 Aage Fønss, Paul Flemming
 Marie Niedermann, Elisabeth Munk
 Johannes Rich, Henrik Walkendorf
 Aage Bjørnbak, Elverkongen
 Alfred Cohn, Bjørn, hushovmester
 Magda Vang Lauridsen
 Martha Marie ("Mulle") Helsengreen

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1910

Elverhøj (kortfilm fra 1910)


C.H. Boehringer Sohn A.G. & Ko. KG es la compañía madre de Boehringer Ingelheim que fue fundada en 1885 por Albert Boehringer (1861-1939) en Ingelheim am Rhein. El grupo Boehringer Ingelheim es una de las 20 compañías farmacéuticas líderes en el mundo. La casa matriz se establece en Ingelheim, Alemania, y opera globalmente con 146 filiales y más de 47.700 empleados; más de 11.000 empleados en Alemania. Desde su fundación en 1885, la empresa de propiedad familiar, se ha dedicado a la investigación y desarrollo, manufacturación y venta de productos medicinales humanos y veterinarios. Boehringer Ingelheim es miembro de la Federación Europea de Industrias y Asociaciones Farmacéuticas EFPIA.

El logo de Boehringer Ingelheim representa una versión estilizada de la sección central del Palacio Imperial de Carlomagno.

Historia

 1885: Albert Boehringer adquiere una pequeña fábrica de ácido tartárico en Ingelheim am Rhein, Alemania.
 1886: Albert Boehringer inicia la producción de ácido tartárico para su uso en la industria alimentaria (Por ejemplo en polvo para hornear o limonada con gas).
 1895: Da comienzo la fabricación industrial de ácido láctico, que en los siguientes años demostrará ser un éxito comercial. Este hecho convierte a CHBS en una de las empresas pioneras en los procesos biotecnológicos aplicados a la industria.
 1917: Se funda el departamento de investigación dirigido por el químico y futuro Premio Nobel de Química, Heinrich Wieland (1877-1957), uno de los primos de Albert Boehringer.
 1928: Albert Boehringer adquiere la compañía Dr. Karl Thomä & Cie., ubicada en Winnenden cerca de Stuttgart.
 1946: La compañía Dr. Karl Thomae GmbH ubicada en Biberach an der Riss reinicia su actividad con 70 empleados.
 1955: La compañía crea la división de Salud Animal.
 1971: La extranjera subsidiaria Boehringer Ingelheim Pharmaceuticals, Inc. es fundada en Ridgefield (Connecticut), (Estados Unidos), y se expandió creándose el centro de desarrollo de Estados Unidos.
 1981: C.H. Boehringer Sohn se convierte en el holding de las empresas alemanas y la recién fundada Ingelheim International GmbH en el holding de las empresas extranjeras.
 1985: Se funda en Viena el Instituto de Patología Molecular (IMP), gracias a una iniciativa conjunta con Genentech, Inc. (EE.UU.). Desde 1993, el IMP es propiedad exclusiva de Boehringer Ingelheim.
 1986: El centro biotecnológico de Biberach inicia la producción. Con una inversión de 150 millones de marcos alemanes, es la mayor planta destinada a la producción de productos biofarmacéuticos a partir de cultivos celulares de Europa.
 1998: Boehringer Ingelheim KG y Dr. Karl Thomae GmbH fusiona sus actividades para convertirse en Boehringer Ingelheim Pharma KG.
 2003: Inauguración de la nueva planta de principios activos biofarmacéuticos de Biberach. Con un coste superior a los 225 millones de euros, es la mayor inversión única de la compañía hasta la fecha.
 2010: Boehringer Ingelheim celebra su 125 aniversario.

Áreas de negocio

Las áreas de negocios se dividen en salud humana y animal. En 2014, contaba con 47.473 empleados en las 146 filiales de todo el mundo, los centros de investigación y desarrollo (I+D) se encuentran en cinco ciudades y hay 16 centros de producción en 11 países.

Operaciones / Desarrollo

Las oficinas centrales y casa matriz está ubicadas en Ingelheim am Rhein cerca de Maguncia, Wiesbaden y Fráncfort del Meno, Alemania. A pesar de esto, Boehringer Ingelheim es una empresa que opera a nivel global, con 146 subsidiarias en todo el mundo. Sus principales regiones de negocio son Europa, Norte y Sudamérica y Asia. El Instituto de Investigación de Patología Molecular en Viena (Austria), fundado en 1985, ha contado con Boehringer Ingelheim como su principal esponsor desde 1993.

Algunos productos
 Aggrenox, Antistax, Duramune, Flomax, Metacam, Micardis + Micardis Plus, Mirapex Mobic, Spiriva, Pradaxa, Resomer, Vetmedin, Viramune, Venastat, Zantac, Twynsta, isodine, Jentadueto.
alovent, Giotrif, BI6727, Striverdi, Ofev, Vargatef, Praxbind, Jardiance, Trajenta.

Referencias

Enlaces externos
 Boehringer Ingelheim Corporate
 Boehringer Ingelheim Vetmedica Salud Animal

Empresas de biotecnología
Empresas multinacionales de salud
Empresas farmacéuticas de Alemania
Empresas químicas de Alemania
Empresas fundadas en 1885
Alemania en 1885

Boehringer Ingelheim


නයිජර් ජනරජය තුල, 1958, දෙසැම්බර් 18 දිනය,  ජනරජ දිනය ලෙසින් සැමරෙන අතර, එය ජාතික නිවාඩු දිනයකි.

සටහන්

ජනරජ දිනය (නයිජර්)


تشير المشكلة السينوبتية للعلاقات الأدبية بين الأناجيل القانونية الثلاثة الأولى (إنجيل مرقس ومتى ولوقا) المعروفة بالأناجيل السينوبتية. فالتشابه في اختيار الكلمات وترتيب الأحداث يدل على علاقة بينها.

تهتم المشكلة السينوبتية بسبب هذه العلاقة وطبيعتها. فأي حل يجب أن يشرح التشابهات والاختلافات في المحتوى والترتيب والكلمات. ومن الحلول المخمنة الممكنة علاقة مباشرة (كان لدى إنجيلي أحد الأناجيل الأخرى) أو علاقة غير مباشرة (وصول إنجيليين إلى مصدر مشترك). وقد تكون المصادر شفهية أو مكتوبة، ووحيدة أو متعددة.

هذا التوازي القوي بين الأناجيل الثلاثة في المحتوى والترتيب واللغة الخاصة يُعزى على نطاق واسع إلى الترابط الأدبي. كانت مسألة الطبيعة الدقيقة لعلاقتهم الأدبية - المشكلة الشاملة - موضوعًا للنقاش الحي لعدة قرون ووُصفت بأنها «اللغز الأدبي الأكثر روعة في كل العصور». تفضل وجهة نظر الأغلبية الطويلة الأمد أولوية ماركان، حيث استخدم كل من متى ولوقا بشكل مباشر إنجيل مرقس كمصدر، وتؤكد أيضًا أن متى ولوقا استمدوا أيضًا من وثيقة افتراضية إضافية ، تسمى وثيقة ق.

مراجع

المشكلة السينوبتية

المشكلة السينوبتية