Hurt: The EP es el primer extended play (EP) de la cantante británica Leona Lewis. Se publicó el 9 de diciembre de 2011 por las compañías discográficas RCA Records y Syco. El EP sirvió como algo para llenar el vacío de sus fanes mientras ella terminaba de grabar su tercer álbum de estudio Glassheart (2012). Se suponía que el álbum sería lanzado en noviembre de 2011, pero se retrasó hasta marzo de 2012, y otra vez a noviembre del mismo año. La razón de Lewis para retrasar el álbum fue porque después de que ella conoció al productor Fraser T. Smith, la cantante quiso colaborar en nuevo material para su posible inclusión en Glassheart. Como resultado, Smith también produjo Hurt: The EP. El EP se compone de tres versiones: «Hurt» de Nine Inch Nails; «Iris» de The Goo Goo Dolls y «Colorblind» por Counting Crows. «Run» solo se incluyó en la versión estadounidense. Musicalmente, las canciones se basan influencia de la música rock, mientras que las letras giran en torno a la sensación de dolor.

Hurt: The EP obtuvo una respuesta mixta de los críticos de música. Las interpretaciones de Lewis recibieron alabados y críticas; algunos describieron su interpretación vocal como «escalofriante» y una «belleza irresistible», mientras que otros citaron que era demasiado formulista. El EP alcanzó el número siete en Escocia, el número ocho en el Reino Unido y el número 15 en Irlanda. Para promover Hurt: The EP, Lewis interpretó «Hurt» en la final de la octava temporada de The X Factor y en la gala Royal Variety Performance en el Reino Unido, y además cantó «Run» en la final de la primera temporada de la versión estadounidense de The X Factor.

Antecedentes y desarrollo

Poco después de que su gira The Labyrinth Tour hubiera terminado en julio de 2010, Lewis comenzó a trabajar en su tercer álbum de estudio. Se informó de que Simon Cowell había fijado una fecha límite para que Lewis completará el álbum ya que se tenía planeado publicarse en el verano de 2011. Originalmente se había establecido que Glassheart se lanzaría el 28 de noviembre de 2011, sin embargo se retrasó hasta marzo de 2012. La decisión de Lewis para retrasar el lanzamiento del álbum fue debido a que ella conoció al productor Fraser T. Smith; ello quiso colaborar con él en nuevo material para su posible inclusión en Glassheart. Lewis retrasó el lanzamiento del álbum por tercera vez. Por esta razón, Glassheart salió a la venta el 26 de noviembre de 2012. Para que sus fanáticos no tuvieran que esperar hasta noviembre de 2012, Lewis decidió lanzar un extended play titulado Hurt: The EP. Esto fue catalogado como algo para «llenar el vacío», mientras que ella terminaba de grabar el nuevo material.

Hurt: The EP se compone de tres versiones: «Hurt» de Nine Inch Nails; «Iris» de The Goo Goo Dolls y «Colorblind» por Counting Crows. «Run» solo se incluyó en la versión estadounidense. El EP fue producido por Smith. En una entrevista para el programa de radio In:Demand, Lewis explicó por qué decidió grabar las canciones, diciendo que sintió que las interpretaciones femeninas de ellos proporcionarían una «perspectiva de gran alcance», debido a la forma en que las versiones originales fueron cantadas por vocalistas masculinos. La cantante dijo que ella eligió para grabar «Iris» y «Colorblind» debido a la forma en que «amaba» las canciones después de escucharlos por primera vez, y ha añadido que esta última tiene una «letra hermosa». El EP solo se puso a disposición de forma digital, y se lanzó en Canadá, Irlanda y el Reino Unido el 9 de diciembre de 2011 en la tienda digital iTunes. También se puso a disposición para su compra en Amazon.co.uk el 11 de diciembre de 2011. Hurt: The EP se publicó en los Estados Unidos el 17 de enero de 2012.

Composición y recepción crítica
Hurt: The EP obtuvo una respuesta mixta de los críticos de música. Lewis Corner de Digital Spy fue cortés con las interpretaciones de canciones de rock de Lewis. Él escribió que la canción principal, que contiene letras sobre la adicción a la heroína, la muestra «tonos emotivos» en donde ella canta con notas «escalofriantes» de falsete. Él continuó escribiendo que «Hurt» tiene una «belleza irresistible» y una «calidad inquietante». Corner citó su versión de «Iris» como una «sorpresa destacada», escribiendo que ella se estremece en los versos And I don't want the world to see me/ 'Cause I don't think that they'd understand («Y yo no quiero que el mundo me vea / Porque yo no creo que ellos lo entenderían»), en una piano. De igual forma, describió la composición de «Colorblind» como una «sinfonía de cuerdas». Rhetta Akamatsu para The Times of India escribió que las interpretaciones de Lewis eran «poderosas« y «espectaculares». Akamatsu describió a «Hurt» como una canción que cuenta con «escalofríos y emociones como la crudeza de las letras que se encuentra con la pureza de la voz de Lewis». Ella también señaló que la versión de Lewis no se basa en la disposición del original de Nine Inch Nails, sino más bien la de la versión de Johnny Cash, que fue incluida en su álbum de 2002 American IV: The Man Comes Around. Akamatsu concluyó su reseña de las canciones con «Los tres interpretaciones cuentan intensos, letras alfabetizados y están bien adaptados al estilo de Lewis».

Priya Elan de NME fue crítico de la interpretación de Lewis en la canción «Hurt», escribiendo que suena como si el cantante hubiera tomado "«demasiado remedio para la tos la noche anterior». Elan señaló que la composición de «Hurt» era similar a la de la versión de «Run» de Lewis, escribiendo que «hay una gran cantidad de acumulación de capas hasta el coro antes de una banda completa y orquesta que viene en en el segundo verso». Sin embargo, Elan concluyó su opinión diciendo que aunque ella no parece conocer el legado de la canción, Lewis suena «hermosa». Katherine St. Asaph de PopDust describió la interpretación de Lewis de «Hurt» de ser formulista como una «plantilla», escribiendo que es algo que los ganadores y concursantes de American Idol y The X Factor parecen versionar la canción. St. Asaph continuó explicando sus opiniones con respecto a Lewis y «Hurt», redactando «Para Leona, eso son grandes notas en arreglos más grandes, con un par de secciones silenciosas para el contraste». Ella también estaba escéptica por capacidades emotivas de Lewis, escribiendo «O ella sabe que los acuerdos silenciosos que se vuelven fuerte y las voces susurradas pueden simular gravitas bastante bien sin importar si se está pensando en las listas para el dolor, o ella ha realmente siente algo que sale en su voz».

Debido a la respuesta mixta que «Hurt» recibió por parte de los fanes y críticos por igual, Lewis defendió su decisión de grabar la canción en una entrevista con la BBC Radio 1, diciendo: «La gente escribe la música y la música está por ahí para que la gente la intérprete como quieren... Mientras que viene de un lugar genuino. Yo en realidad soy una gran fan de esa canción y un gran fan de la versión de Johnny Cash. Pero esa canción en particular, realmente me habla. Líricamente es una canción que es muy intensa y tiene letras dolorosas. Es el reflejo de un lugar en donde yo me encontraba. Cuando la grabé, estaba dispuesta a publicarla».

Promoción
Como parte de la promoción de Hurt: The EP, Lewis interpretó «Hurt» en la final de la octava temporada de The X Factor el 10 de diciembre de 2010. La presentación se llevó a cabo en el Wembley Arena; la cantante utilizó un vestido largo de color rojo. Katherine St. Asaph de Popdust fue crítica con la interpretación de Lewis en el programa, escribiendo: «Escrito está a la derecha en el contrato de The X Factor que a fin de dar su consentimiento para ser televisado, debe renunciar permanentemente toda capacidad de sentir dolor o cualquier otra emoción, por lo que es algo difícil de interpretar una canción». La semana siguiente, Lewis cantó «Hurt» y «Somebody to Love», con Cee Lo Green como parte a un tributo a la banda británica Queen, en la gala Royal Variety Performance. Lewis convocó un concurso para las personas que quisieran presentar diseños de vestidos para su actuación; la cantante utilizó un vestido de color negro y beige diseñado por la ganadora Lilyana Maslenishka. El espectáculo se filmó el 5 de diciembre y salió al aire el 13 del mismo mes. Lewis realizó una versión acústica de «Hurt» durante un chat con webcam en vivo con sus fanáticos a través de Ustream. Luego fue subido a su cuenta oficial de YouTube el 16 de diciembre de 2011. En los Estados Unidos, Lewis interpretó «Run» en la final de la primera temporada de la versión estadounidense de The X Factor el 22 de diciembre de 2011, mientras que un montaje de los momentos destacados de la temporada fueron reproducidos detrás de ella. La jueza del programa Nicole Scherzinger fue cortes con la actuación de Lewis, diciendo «Leona nos bendijo con su hermosa voz».

Lista de canciones

Personal

Personal principal
 Leona Lewis – Voz
 Fraser T. Smith, Steve Robson –Producción

Créditos de composición
 Trent Reznor
 John Rzeznik
 Adam Duritz
 Charlie Gillingham
 Gary Lightbody
 Jonathan Quinn
 Mark McClelland
 Nathan Connolly
 Iain Archer

Créditos adaptados a partir de la American Society of Composers, Authors and Publishers (ASCAP) y la Broadcast Music, Inc. (BMI).

Posiciones en las listas
Aunque es un EP de tres pistas, Hurt: The EP entró en varias listas de sencillos. Debutó en el número quince en Irlanda el 15 de diciembre de 2011. A la semana siguiente, se redujo el número cuarenta y cinco. Hurt: The EP debutó y alcanzó el puesto número ocho en la lista de sencillos del Reino Unido el 24 de diciembre de 2011. Asimismo, el EP alcanzó en el número siete en la lista UK Download Chart. En Escocia, el EP debutó y alcanzó el puesto número siete el 24 de diciembre de 2011.

Historial de lanzamientos

Referencias

EP de 2011
Álbumes de Leona Lewis
EP de Syco Music
EP de RCA Records
Álbumes producidos por Fraser T. Smith
Álbumes en inglés

Hurt: The EP


El municipio de Atlacomulco es uno de los 125 municipios que conforman el Estado de México, México. El municipio tiene comunidades tanto urbanas como rurales y tiene una superficie de 258 km² y su cabecera municipal es la ciudad de Atlacomulco de Fabela considerada como la capital económica e industrial del norte del Estado de México y punto logístico estratégico en el centro del país. Limita al norte con Temascalcingo y Acambay; al sur con Jocotitlán; al este con Timilpan y Jocotitlán; y al oeste con Jocotitlán y Temascalcingo. Según el censo del 2010 tiene una población total de 109,384habitantes.

Es el municipio de origen de Enrique Peña Nieto, presidente de México entre 2012 y 2018.

Toponimia
El origen de la palabra Atlacomolco (< a-tlacomol-co) viene del náhuatl, compuesta de a- 'agua', (tla)comōl(li) 'pozo' y -co (locativo), y significa "Lugar entre pozos de agua". (en otomí Mbado y en mazahua Mbaro, que se traduce como "Piedra Colorada").

Política y Gobierno

La cabecera municipal es la ciudad de Atlacomulco de Fabela, lugar donde reside el gobierno local.

Demografía
san lorenzo tlacotepec]], es una localidad situada a 2,550 metros sobre el nivel del mar, cuenta con una población de aproximadamente 4,730 habitantes de los cuales la mayoría se dedica a la floricultura, misma que exportan a diferentes países.

San Pedro del Rosal, localidad situada a 2,600 metros sobre el nivel del mar, cuenta con una población aproximada de 3,400 habitantes haciendo de la paja su artesanía favorita con la elaboración de sombreros, canastos y elaboración de algunos adornos navideños, el comercio informal es una fuente económica importante de la comunidad.

Santiago Acutzilapan, localidad situada a 2,770 metros sobre el nivel del mar, con una población aproximada de 5,503 habitantes, y basan su economía en el comercio con la venta de plásticos al menudeo y mayoreo.

Además se encuentra a San Jerónimo de los Jarros y Bobashi de Guadalupe comunidades que se dedican a la alfarería. Existen otras localidades como San Juan de los Jarros y la Mesa de Chosto que se dedican a la venta de globos en diferentes partes del país, y en todo el municipio elaboran bordados a mano que venden en los tianguis.

Santo Domingo Shomejé es una localidad que también pertenece a este municipio, es importante mencionarla ya que es ahí donde está ubicada la Universidad Politécnica de Atlacomulco, cuyo terreno fue donado por los propios ejidatarios de dicha comunidad.

Personalidades destacadas
 Isidro Fabela, diplomático y gobernador del Estado de México (1942-1945).
 Enrique Peña Nieto, gobernador del Estado de México (2005-2011) y presidente de México (2012-2018).
 Arturo Montiel Rojas, diputado federal (1991-1994) y gobernador del Estado de México (1999-2005).
 Mario Colín Sánchez, político y escritor.
 Salvador Sánchez Colín, gobernador del Estado de México (1951-1957).
 Alfredo del Mazo Vélez, gobernador del Estado de México (1945-1951).
 Carolina Monroy del Mazo, presidenta municipal de Metepec (2012-2015), secretaria general del Partido Revolucionario Institucional (2015-2017) y diputada federal (2015-2018).

Véase también
 Portal Estado de México
 Wikiproyecto Estado de México

Referencias

Municipio de Atlacomulco


Gale Sondergaard (born Edith Holm Sondergaard; February 15, 1899 – August 14, 1985) was an American actress.

Sondergaard began her acting career in theater and progressed to films in 1936. She was the first recipient of the Academy Award for Best Supporting Actress for her film debut in Anthony Adverse (1936). She regularly had supporting roles in films during the late 1930s and 1940s, including The Cat and the Canary (1939), The Mark of Zorro (1940) and The Letter (1940). For her role in Anna and the King of Siam (1946), she was nominated for her second Best Supporting Actress Academy Award. After the late 1940s, her screen work came to an abrupt end for the next 20 years.

Married to director Herbert Biberman, Sondergaard supported him when he was accused of communism and named as one of the Hollywood Ten in the early 1950s. She moved with Biberman to New York City and worked in theatre, and acted in film and television occasionally from the late 1960s. She moved back to Los Angeles, where she died from cerebrovascular thrombosis.

Early life
Sondergaard was born in Litchfield, Minnesota, to Danish immigrants, Hans Sondergaard (born Hans Tjellesen Schmidt Søndergaard) and Anna Kirstine Søndergaard (née Holm). Her father taught at the University of Minnesota, where she was a drama student.

Stage and film career

Until the late 1940s
Sondergaard studied acting at the Minneapolis School of Dramatic Arts before joining the John Keller Shakespeare Company. She later toured North America in productions of Hamlet, Julius Caesar, The Merchant of Venice and Macbeth. After joining the Theatre Guild, she began performing on the New York stage.

She made her first film appearance in Anthony Adverse (1936) as Faith Paleologus, for which she received the Academy Award for Best Supporting Actress. Her career flourished during the 1930s, including a role with Paul Muni in The Life of Emile Zola (1937).

During pre-production of Metro-Goldwyn-Mayer's classic The Wizard of Oz (1939), an early idea was to have the Wicked Witch of the West portrayed as a slinky, glamorous villainess in a black, sequined costume, inspired by the Evil Queen in Walt Disney's Snow White and the Seven Dwarfs (1937). Sondergaard was cast as the witch and photographed for two wardrobe tests, both of which survive—one as a glamorous witch, and another as a conventionally ugly one. After the decision was made to have an ugly witch, Sondergaard, reluctant to wear the disfiguring makeup and fearing it could damage her career, withdrew from the role, and it went to veteran character actress Margaret Hamilton.

Sondergaard was cast as the sultry and slinky Tylette, a magically humanized but devious cat, in The Blue Bird (1940), and played the exotic, sinister Eurasian wife in The Letter (1940) starring Bette Davis. She had a supporting role in The Spider Woman (aka Sherlock Holmes and the Spider Woman, 1943), part of the Universal cycle, followed by the non-canonical The Spider Woman Strikes Back (1946), also for Universal.

She received a second Academy Award nomination as Best Supporting Actress for her role as the king's principal wife in Anna and the King of Siam (1946).

House Un-American Activities Committee
Sondergaard's career suffered irreparable damage during the United States Congressional HUAC Red Scare of the early 1950s when her husband was accused of being a communist and named as one of the Hollywood Ten. With her career stalled, she supported her husband during the production of Salt of the Earth (1954). They sold their home in Hollywood shortly after they completed Salt of the Earth and moved to New York where Sondergaard was able to work in theatre.

Later career
In 1969, she appeared in an off-Broadway one-woman show, Woman. She resumed her career in film and television around the same time. Her revived career extended into the early 1980s.

Personal life
Her younger sister Hester Sondergaard was also an actress who featured in Seeds of Freedom (1943), The Naked City (1948), Jigsaw (1949) and The Big Break (1953).

Sondergaard married actor Neill O'Malley in 1922; they divorced in 1930. On May 15, 1930, in Philadelphia, Pennsylvania, she married director Herbert Biberman, who was then associated with the Theatre Guild Acting Company. He became a film director and died in 1971. They adopted two children, Joan Kirstine Biberman (married name Campos, 1940) and Daniel Hans Biberman.

Following several strokes, Sondergaard died from cerebral vascular thrombosis in the Motion Picture and Television Hospital in Woodland Hills, California in 1985, aged 86. She had been admitted to the hospital in 1982.

Acting credits

Stage

Film and television

See also

References

Further reading

External links

1899 births
1985 deaths
20th-century American actresses
Actresses from Minnesota
American film actresses
American stage actresses
American television actresses
American people of Danish descent
Best Supporting Actress Academy Award winners
Deaths from cerebral thrombosis
Hollywood blacklist
People from Litchfield, Minnesota

Gale Sondergaard


Franco Cobas Gonzáles (Boiro, 18 de maio de 1939) é um canoísta espanhol. Representou a Espanha nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960.

Biografia
Franco Cobas nasceu em Boiro, município espanhol localizado na província da Corunha, em 1939. Mudou-se para a cidade de Vigo, onde passou a dedicar-se ao esporte da canoagem, onde integrou o clube náutico do município, o Real Club Náutico de Vigo (RCN Vigo).

Nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960, realizados na capital da Itália, Roma, integrou a delegação espanhola. Juntamente com os atletas espanhóis Armando González, Emilio García, José Méndez e Alberto Valtierra integrou a equipe de cinco atletas. Nas quartas de final, a equipe espanhola disputou uma vaga que dava acesso a semifinal ante as seis equipes que disputavam, porem não obtiveram êxito, sendo a última classificada na chave que sagrou a delegação italiana como classificada.

Posteriormente foi árbitro de remo, chegando a arbitrar nos Jogos Olímpicos de 1992, realizado em Barcelona na Espanha e nos Jogos Olímpicos de 2004, realizado em Atenas na Grécia. Em outubro de 2004, foi eleito presidente do RCN Vigo.

Nascidos em 1939
Remadores da Espanha
Remadores nos Jogos Olímpicos de Verão de 1960

Franco Cobas


An Oberonia carnosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter S. `Bill' Lavarack. An Oberonia carnosa in nahilalakip ha genus nga Oberonia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Oberonia

Oberonia carnosa


front loader may refer to:
 Loader (equipment), a form of tractor
 Washing machine, front loading type

Front loader


හෙවත් ඇතැම්විට  යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 201 වර්ෂයේ ආරම්භයේ සිය රාජ්‍ය පාලනය ඇරඹූ ජපන් අධිරාජිනියකි. චූආයි අධිරාජයාගේ බිසව වූ ඇය, 201දී ඇයගේ සැමියාගේ මරණයත් සමග, 269දී ඇගේ පුත්‍රයා වූ ඕජින් අධිරාජයා සිහසුනට පත්වන තෙක්ම අනුරාජයා ලෙස කටයුතු කරන ලදී.  ස්මප්‍රදායික අනුප්‍රාප්ති අනුපිළිවෙල අනුව මෙයිජි යුගය දක්වාම ජින්ගූව සැලකුණේ , 15වන ජපන් අධිරාජ පාලකයා ලෙසයි. (මේ නිසා ඇයට ජින්ගූ තෙන්නෝ 神功天皇 යන පදවි නාමය භාවිතා විය); නමුත් පවතින ඓතිහාසික වාර්තා යළි සලකා බැලූ කල ඇගේ නාමය එම ලැයිස්තුවෙන් ඉවත් කළ යුතු බැව් පෙනී ගොස් ඇත. මේ නිසා වර්තමානය වන විට ඇගේ පුත්‍රයා වූ ඕජින් අධිරාජයා 15වන රජු යැයි සලකනු ලැබේ.

ජනප්‍රවාදගත තොරතුරු
මෙම ඓතිහාසික චරිතයේ දිවිය හෝ සම්භවය පිළිබඳ ස්ථිර දිනයන් ප්‍රකාශ කළ හැකි නොවේ. ඉතිහාසඥයන් විසින් සලකනු ලබන්නේ ජින්ගූ යනු "ජනප්‍රවාදගත" චරිතයක් බවයි. එයට හේතුව වැඩිදුර අධ්‍යයනයන් සහ තහවුරු කිරීම් සඳහා පවතින සාධක ප්‍රමාණවත් නොවීමයි. කපුරු සිහසුනේ සිංහාසනාරූඪ වීමට ප්‍රථම ජින්ගූගේ නාමය ඔකිනගටරෂි-හිමේ (息長帯比売) යැයි පැවසේ.

මෙම ජනප්‍රවාදගත අනුරාජිනිය/රැජිනියගේ දේහය මිහිදන් කෙරුණු අවසන් භූමිය නොදන්නා නමුත්, ජින්ගූගේ නිල වශයෙන් නම්කොට ඇති මිසාසගි හෙවත් සොහොන්ගැබ පිහිටියේ වර්තමාන නාරාහි මිසාසගි-චෝ ස්ථානයේ ය. මෙම කොෆුන්-ආරේ රාජකීය සොහොන්ගැබ පුළුල්, ජලයෙන් පිරි අගලක් තුළ පිහිටි යතුරු සිදුරක හැඩයේ දූපතකින් සමන්විත ය.

කිටබටාකේ චිකෆුසා (1293–1354) සහ අරයි හකුසෙකි (1657–1725) විශ්වාස කරන්නේ ජින්ගූ යනු සැබැවින්ම තෙවන සියවසේ යමාටයිකොකුහි යකැදුරු-රැජින වූ හිමිකෝ බවයි. හිමිකෝ ඓතිහාසික චරිතයක් වූ බැවින් නිහොන් ෂොකි කතුවරුන් විසින් ඇයව රාජකීය පුවලේ සාමාජිකාවක් ලෙස සලකන්නට ඇතැයි ඔවුහු පවසති. නූතන විද්වතුන් අතුරින් නයිටෝ තොරජිරෝ පවසන්නේ ඇය යමතොහිමේ-වෝ-මිකොතෝ බවයි. නමුත් හිගෝ කසුවෝ යෝජනා කරන්නේ යමාටෝ-ටොටොහිමෝසෝ-හිමේ බවයි.

1881දී, ජින්ගූ අධිරාජිනිය ජපන් බැංකු නෝට්ටුවක රුව ඇතුළත් කෙරුණු පළමු කාන්තාව බවට පත් වූවා ය. කෙසේනමුත්, මෙම ජනප්‍රවාදගත රැජිනගේ කිසිදු සැබෑ රූපයක් දක්නට නොලැබෙන හෙයින්, එහි ඇතුළත් ජින්ගූ රැජිනගේ රුව එඩෝවර්ඩෝ චියොසියොනේ විසින් ඇඳි අනුමාන රුවක් ඇසුරෙන් නිමවූවකි. සැබැවින්ම චියොසියොනේ ඇගේ රුව නිර්මාණයට රාජ්‍ය මුද්‍රණ අංශයේ සේවිකාවක නිරූපිකාවක වශයෙන් යොදාගත්තේ ය. මෙම රුව 1908/14 තැපැල් මුද්දර සඳහා ද භාවිත වූ අතර, කාන්තාවක නිරූපිත පළමු ජපන් තැපැල් මුද්දරය එය ලෙස සැලකේ. යොෂිඩා ටොයෝ විසින් සැලසුම් කළ ප්‍රතිශෝධිත සිතුවමක් 1924/37 ජින්ගූ මුද්දර සඳහා භාවිතා විය. 1939 නව මුද්දර මාලාවක් භාවිතයට පැමිණීමත් සමග ජින්ගූ රුව ඇතුළත් මුද්දර භාවිතය අභාවයට ගියේ ය.

රාජකීය නිවස විසින් මුලින් යමාටෝ පළාතට ඇතුළත්ව තිබූ නාරාහි ඇය වෙනුවෙන් නිල සොහොන්ගැබක් ස්ථාපනය කරන ලදී. මෙය සකි නෝ ටටනාමි නෝ ඉකේ නෝ ඉ නෝ මිසසාගි හි පිහිටියේ ය.

ජනප්‍රවාදගත ජින්ගූ හැරුණුවිටට, ජපානයේ තවත් රාජ්‍ය කරන අධිරැජිනියන් අටදෙනකු සිට තිබේ. ඔවුන්ගේ අනුප්‍රාප්තිකයින් බොහෝවිට තෝරාගැනුණේ පීතෘ පාර්ශ්වීය රුධිර පෙළපතේ පුරුෂයන් අතුරිනි. මේ නිසා ඇතැම් ගතානුගතික විද්වත්හු කාන්තා රාජ්‍ය සමයයන් තාවකාලික බවත්, පුරුෂයන්ට-පමණක් සීමා වූ අනුප්‍රාප්තියක් අනුගමනය කළ යුතු බවටත්, 21වන සියවසේ මත නගන්නට වූහ. නමුත් මෙම තර්කය බැහැර වන එකම නිදසුනක් තිබේ. එනම්, ගෙන්මෙයි අධිරාජිනිය ඇගෙන් පසු සිහසුන පැවරූයේ සිය දියණිය වූ ගෙන්ෂෝ අධිරාජිනියට ය.

මතභේද
නිහොන් ෂොකි අනුව, ඇය විසින් කොරියාවේ ආක්‍රමණයක් මෙහෙයවා ඇති අතර, වසර තුනකට පසු විජයග්‍රාහීව ජපානය වෙත පැමිණි තිබේ. කෙසේනමුත්, කොරියාවේ කිසිදු ප්‍රදේශයක ඇගේ පාලනය පැවති බවට සාක්ෂි හමු නොවේ. ඇගේ පුත්‍රයා වූ ඕජින් උපත ලැබූයේ ඇගේ යළි පැමිණීමෙන් පසුවයි. එම ජනප්‍රවාදයෙහි සඳහන් වන්නේ චූආයි මියයන විට එම දරුවා පිළිසිඳ ගෙන තිබූ බවත්, ඉන් වර්ෂ තුනකට පසුව දරුවා උපත ලද බවත් ය. මෙය මාස නවයකට අඩු කාලයක් වර්ෂ "තුනක්" (ඇතැම් ඍතු වැනි) ලෙස සලකා ඇති අවස්ථාවක් හෝ ඇගේ පසුකාලීන සැමියාගේ පීතෘත්වය සැබෑවක් නොවන බව ඇඟවීමට ගත් උත්සාහයක් හෝ විය හැක.

ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ ජින්ගූ අධිරාජිනියගේ ආක්‍රමණය ග්වංගේටෝ ශිලාව මත පමණක් පදනම්ව ගොඩනැගුණක් බවයි. නමුත් ජින්ගූගේ කොරියානු අර්ධද්වීප ආක්‍රමණය පිළිබඳ පුරාවෘත්තය පිළිබඳ පුරාතන වංශකථා වන 680දී ලියැවුණු කොජිකි සහ 720දී ලියැවුණු නිහොන් ෂොකි යන මූලාශ්‍රවල සඳහන් වේ. මීට අමතරව, නිහොන් ෂොකි මූලාශ්‍රය පවසන්නේ ජින්ගූ අධිරාජිනියගේ පියා කයිකා අධිරාජයාගේ මුණුපුරකු බවත්, ඇගේ මව කට්සුරාගි වංශයට අයත් බවත් ය.

ඇතැමුන් විශ්වාස කරන්නේ ග්වංගේටෝ ශිලාවේ ඇති අක්ෂර පසුව වෙනස් කොට ඇති බවත්, එයට ජපනුන් පිළිබඳ ඇතුළත් කොට ඇති බවත් ය. ශිලාව පිළිබඳ අධ්‍යයන සහ පූර්ව-සකෝ සහ පූර්ව-හුනු සලකුණු පදනම්ව වර්තමානයේ, ජපන් සහ ඇතැම් චීන විද්වත්හු අතිශයින් හානිව ඇති ශිලාව පිළිබඳ ඉහත මතය ප්‍රතික්ෂේප කරති. ග්වංගේටෝ විසින් පරාජය කරන ලද ජපන් යුධ ක්‍රියා පිළිබඳ මෙම ශිලාවේ අඩක පමණම ප්‍රමාණයක සඳහන් වේ. කෙසේනමුත් ශිලා ස්තම්භය අර්ථකථනය කිරීම තවමත් මතභේදාත්මක අතර, ඕනෑකමින් කළා වුවත් නොවූවත්, ශිලාවට හානි සිදුවී ඇති අතර, එහි ඇතැම් කොටස් දක්නට නොලැබීම හේතුවෙන් එය පරිවර්තනය අපහසු වී ඇත. "From Paekchae Korea to the Origin of Yamato Japan" ග්‍රන්ථයේ දැක්වෙන්නේ ජපනුන් විසින් ග්වංගේටෝ ශිලාව වැරදි අයුරින් අර්ථකථනය කොට ඇති බවයි. මෙම ශිලාව කොරියානු රජකුට ගෙවූ පඬුරු කප්පම් පිළිබඳ සඳහන් කරයි. නමුත් නිවැරදි විරාම ලකුණු මඳ හෙයින්, එය ආකාර 4කට පරිවර්තනය කළ හැක. ඉන් එක් අර්ථකථනයක් මගින් කියැවෙන්නේ කොරියාව සමුද්‍ර සන්ධිය තරණය කොට ජපානයට පඬුරු කප්පම් ගෙවීමට බලකළ බවක් කියැවේ.

චීන ඉතිහාසඥ ෂෙන් යුඒ (441–513) විසින් ලියන ලද , චීන ලියු සොං රාජවංශයේ සොංහි ග්‍රන්ථය තුළ කොරියානු අර්ධද්වීපය තුළ ජපනුන් සිටි බව සඳහන් කරයි. කෙසේනමුත්, ලියු සොං රාජවංශය පුරාතන සමයේ දකුණු චීන රාජවංශයක් වූ බැවින්, එයට ඊසානදිග ආසියාව සහ කොරියානු හා ජපන් ඉතිහාසඥයන් සමග පැවතියේ අල්ප සම්බන්ධතාවකි. මේ නිසා ඔවුන් බෙක්ජේ, සම්හන් සහ යමාටෝ ජපානය එකම භූමියක් ලෙස සලකා ඇති බැව් පෙනේ. එකල මහා බලවතුන් වූ සුයි රාජවංශය සහ ගොගුර්යෝවට සුභාශිංසන පතා, මෙවැනි දෝෂයක් සිදුකොට තිබීම සිදු නොවිය හැකි බැව් පෙනේ.

චීන සුයිහි ග්‍රන්ථය තුළ සඳහන් වන්නේ ජපානය විසින් බෙක්ජේ සහ සිල්ලා රාජධානිවලට යුධ ආධාර සැපයූ බවයි.

ක්‍රි.ව. 1145දී ලියැවුණු සම්ගුක් සගි ("තුන් රාජධානිවල වංශකථා") ග්‍රන්ථය අනුව 397දී බෙක්ජේහි අසින් රජු සිය පුත්‍රයා වූ ජොන්ජි කුමරු ශරීර ඇපකරුවකු ලෙස ජපානයට යවා ඇත. එසේම සිල්ලාහි සිල්සොං රජු ද 402දී ඔහුගේ පුත්‍රයාව යවා ඇත;මේ අවස්ථා දෙකම යමාටෝ ජපානයේ යුධ සහාය තහවුරු කරගනු පිණිස අනුගමනය කළ ක්‍රියාමාර්ග වේ. මේ නිසා මෙම ජාතීන් ද්විත්වයට සිය ආක්‍රමණ සිදුකළ හැකි විය. ජපන් පාලකයින් සහ කොරියාව අතර පැවති සම්බන්ධතා තවත් අපැහැදිළි තත්ත්වයකට පත්ව ඇත්තේ නිහොන් ෂොකි ග්‍රන්ථය තුළ අමෙනොහිබොකෝ නම් කොරියානු කුමරකු ජපානයට පැමිණ, සුයිනින් අධිරාජයාට සේවය කළ ටජිමමොරිගේ මුත්තණුවන් වූ බැව් සඳහන් කොටතිබීම නිසායි. මේ නිසා කොරියානුවන් ශරීර ඇපකරුවන් ලෙස යැවූයේ ද, නැතහොත් ඥාති සම්බන්ධතා ඇති කොට ගත්තේ ද යන්න මතභේදයට තුඩු දී ඇත.

මේවාත් බලන්න
 ජපානයේ අධිරාජයෝ
 ජපානයේ අධිරාජවරුන් ලැයිස්තුව
 ජපන් අධිරාජිනියෝ
 සුමියොෂි ටයිෂා
 ගොසාෂි සොහොන

සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 Aston, William George. (1896).  Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
 Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842

බාහිර සබැඳි

 ජපානයේ බැංකුව: ...ජින්ගූ අදිරැජිනියගේ රුව ඇතුළත් බැංකු නෝට්ටුවේ (1883) රූපය සඳහා සබැඳිය මත ඔබන්න

ජපන් රජවරුන්
ජින්ගූ, අධිරාජිනිය
ජින්ගූ, අධිරාජිනිය
3වන සියවසේ රාජ්‍ය පාලිකාවන්
රාජ්‍ය කරන අධිරාජිනියන්
ජපානයේ යයොයි යුගයේ ජනයා
3වන සියවසේ ආසියාවේ රජවරුන්
3වන සියවසේ රණකාමයේ කාන්තාවන්

ජින්ගූ අධිරාජිනිය


Das Corps Borussia Berlin ist eine Studentenverbindung im Berliner Senioren-Convent (KSCV). Die Berliner Preußen  sind Studenten und Alumni der Berliner Hochschulen.

Couleur und Wahlspruch
Wie jedes Kösener Corps steht Borussia Berlin zu Mensur und Couleur. Borussia führt die Hohenzollernfarben schwarz-weiß mit silberner Perkussion; das Band ist überbreit. Die Studentenmütze ist schwarz. Die Füchse tragen die Farben weiß-schwarz-weiß mit silberner Perkussion; das Fuchsband ist von normaler Breite. Aufgrund enger persönlicher Verbindungen zu Wilhelm I. durfte Borussia Berlin als einzige Korporation sowohl den schwarzen preußischen als auch den roten märkischen Adler im Studentenwappen führen. Der Wahlspruch des Corps ist Nec temere nec timide!

Geschichte

Gestiftet wurde das Corps Borussia Berlin am 28. Mai 1873 unter dem Namen Corps Rhenania Berlin mit den Farben hellblau-weiß-rot. Es ist der Nachfolger des 1866 gegründeten Vereins jüngerer Künstler Roma, zu dessen Mitgliedern die Bildhauer Moritz Castan, Richard Anders und August Volz; die Landschaftsmaler Julius Bodenstein und Colmar Schmidt sowie der Porträtmaler Eugen Fridrich gehörten. Rhenania trat in ein befreundetes Verhältnis mit dem Corps Baltia Königsberg. Für den SC zu Leipzig war Max Robert Hein 1875 Vorsitzender des Kösener Congresses.

Aufgrund eines Pistolenduells wurde das Corps Rhenania am 9. Dezember 1882 von der Universität suspendiert. Schon am selben Tag wurde dafür "Borussia" mit den Farben schwarz-weiß-hellblau gestiftet. Borussia verzichtete am 5. Juli 1887 auf eine Rekonstitution der Rhenania und änderte die Farben in schwarz-weiß mit silberner Perkussion. Am 28. April 1898 nahm Borussia die Aktiven der Landsmannschaft "Palaiomarchia" auf, die wegen der Krise im Coburger Landsmannschafter-Convent ausgetreten waren.

Durch eine Verfügung des Kreisleiters der Deutschen Studentenschaft wurde Borussia mit 46 anderen Korporationen am 29. März 1934 aufgelöst; die Auflösung wurde auf Beschwerde hin aber schon am 5. April 1934 wieder aufgehoben. Nach der Auflösung des HKSCV am 28. September 1935 suspendierte Borussia am 17. April 1936. Ab 1938 betreute sie mit den anderen Kösener Corps in Berlin die SC-Kameradschaft mit dem vorläufigen Namen "von Zweydorff".

Mit Wilhelm Wölfing segelte Erich Volz auf der Ettsi IV die Ozean-Wettfahrt Bermuda-Cuxhaven 1936 unter der Flagge der Wassersportlichen Vereinigung Alter Corpsstudenten.

Borussias Altherrenverein wurde am 24. März 1951 reaktiviert. Am 26. Januar 1952 rekonstituierten die Alten Herren Fritz Scherner I, Hans Helmut Lohkamp, Heinz-Theodor Barthold und Herbert Franke das Corps im KSCV. Wie 1962 war Borussia 2012/13 präsidierendes Vorortcorps des KSCV.

Corpshäuser

Im Sommersemester 1892 wurde das erste von fünf Corpshäusern bezogen. Es ist das Hotel Kronprinz in der Luisenstraße 30. Es folgten Häuser in der Linienstr. 107/108, der Detmolder Str. 12 in Wilmersdorf (1912), der Thielallee 20 und letztlich das Haus in der Douglasstraße 22 in Grunewald.

Verhältniscorps
Das Corps Borussia unterhält Kartellbeziehungen zu Franconia Würzburg, Bavaria Erlangen, Makaria München und Schacht Leoben. Darüber hinaus unterhält es mit Athesia in Innsbruck ein Freundschaftsverhältnis. Mit Littuania in Königsberg wurde bis zu ihrer Suspension (1936) ein befreundetes Verhältnis gepflegt.

Mitglieder

 Richard Anders (1853–1917), Bildhauer
 Kurt Bingel (1906–1966), Virologe
 Julius Bodenstein (1847–1932), Landschaftsmaler und Kunstsammler
 Max Breitung (1852–1921), Professor der Medizin und Schriftsteller
 Otto Eckart (1936–2016), Lebensmittelunternehmer, Stifter
 Friedrich von Gottl-Ottlilienfeld (1868–1958), Staatswissenschaftler und Nationalökonom
 Hans-Albrecht Herzner (1907–1942), Abwehroffizier
 Werner Kogge (1887–1973), Landrat in Greifswald (Fischerteppiche)
 Friedrich Ernst Freiherr von Langen (1860–1935), Rittergutsbesitzer und Reichstagsabgeordneter
 Walther Rimarski (1874–1963), Präsident der Chemisch-Technischen Reichsanstalt
 Klaus Robock (1931–1991), Physiker
 Gerhard Schmatz (1929–2005), Notar, Extrem-Bergsteiger
 Julius von Schütz (1853–1910), Ingenieur im Stahlbau (Gruson, Krupp)
 Hans-Joachim Schulz-Merkel (1913–2000), Sanitätsoffizier und Medizinalbeamter
 Arthur Thiele (1871–1961), Industriemanager
 August Volz (1851–1926), Bildhauer
 Oskar Zeller (1863–1949), Chirurg

Siehe auch
 Borussia (Studentenverbindung)
 Corps#Preußen

Literatur
 Georg Bremer und Joachim Hauer: Handbuch der Berliner Preußen. Berlin 1983, DNB.
 Paulgerhard Gladen: Die Kösener und Weinheimer Corps. Ihre Darstellung in Einzelchroniken. WJK-Verlag, Hilden 2007, ISBN 978-3-933892-24-9, S. 32.

Weblinks

 Corps Borussia Berlin

Einzelnachweise

Anmerkungen

Borussia Berlin
Borussia
Berlin-Grunewald
Gegründet 1873

Corps Borussia Berlin


An Ophrys potentissima in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Stefan Hertel ngan Helmut Presser. An Ophrys potentissima in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys potentissima


Charapaxi ist eine Ortschaft im Departamento La Paz im südamerikanischen Anden-Staat Bolivien.

Lage im Nahraum
Charapaxi ist zentraler Ort des Cantón Charapaxi im Landkreis (bolivianisch: Municipio) Licoma Pampa in der Provinz Inquisivi und liegt auf einer Höhe von   fünfundzwanzig Kilometer östlich der schneebedeckten Gipfel der Cordillera Real zwischen den Ortschaften Licoma und Inquisivi.

Geographie
Charapaxi liegt in einem der Täler auf der Ostseite der Kordillere Quimsa Cruz, zwischen dem bolivianischen Altiplano im Westen und dem Amazonas-Tiefland im Osten.

Die mittlere Durchschnittstemperatur der Region liegt bei etwa 19 °C (siehe Klimadiagramm Cajuata), die Monatswerte schwanken nur wenig zwischen gut 16 °C im Juni und Juli und gut 20 °C im Dezember und Januar. Der Jahresniederschlag beträgt etwa 900 mm, bei einer ausgeprägten Trockenzeit von Mai bis August und einer Feuchtezeit von Dezember bis März.

Verkehrsnetz
Charapaxi liegt in einer Entfernung von 261 Straßenkilometern östlich von La Paz, der Hauptstadt des gleichnamigen Departamentos.

Von La Paz führt die asphaltierte Fernstraße Ruta 3 in nordöstlicher Richtung 60 Kilometer bis Unduavi, von dort zweigt die unbefestigte Ruta 25 in südöstlicher Richtung ab und erreicht nach 69 Kilometern Chulumani. Von dort führt sie über die Ortschaft Irupana und Cajuata nach Charapaxi und weiter nach Inquisivi und Independencia (Ayopaya). Nach insgesamt 481 Kilometern trifft die Ruta 25 bei Vinto auf die Ruta 4, die auf weiteren fünfzehn Kilometern Cochabamba erreicht.

Bevölkerung
Die Einwohnerzahl von Charapaxi ist in den vergangenen beiden Jahrzehnten leicht angestiegen:

Die Region weist einen hohen Anteil von indigener Aymara-Bevölkerung auf, im Municipio Licoma Pampa sprechen 59,6 Prozent der Bevölkerung die Aymara-Sprache.

Einzelnachweise

Weblinks
 Reliefkarte der Region Inquisivi 1:250.000 (PDF; 7,67 MB)
 Municipio Licoma Pampa - Detailkarte und Bevölkerungsdaten (PDF; 370 kB) (spanisch)
 Municipio Licoma Pampa - Übersichtskarten Nr. 21006
 Departamento La Paz - Sozialdaten der Municipios (PDF; 11,63 MB) (spanisch)

Charapaxi


Osiris dini, yitik efsanevi kıta Atlantis'ten Mısır'a getirilmiş olduğu ileri sürülen bir öğreti ya da tek tanrılı bir dindir. Terim ilk kez ünlü Mu araştırmacısı James Churchward tarafından kullanılmıştır.

Churchward'un görüşleri
Churchward'un okuduğunu ileri sürdüğü bu tabletlerden Osiris dini hakkında aktardıkları şöyle özetlenebilir:

 Osiris Atlantis'de doğdu, belirli, bir yaşa gelince, bilgisini derinleştirmek üzere Mu Kıtası'na gitti.
 Mu kıtasında kendisine Naakal'ler tarafından spiritüel eğitim verildi.
 Aydınlanıp üstadlık derecesine ulaşınca ülkesi Atlantis'e döndü; Atlantis'teki yozlaştırılmış tek tanrılı dinde reform yaptı, bu öğretiyi yeniden bozulmamış özgün haline dönüştürdü.
 Zamanla Atlantis'in ruhani lideri haline geldi. Kendisini çok seven halk onu kral Uranos'un yerine geçirmek istediyse de o bunu kabul etmedi. Kendi kardeşi tarafından katledildi.
 Osiris'in izleyicileri olan inisiyeler adının anılması için bu öğretiye Osiris dini adını verdiler.
 Osiris'in öldürülmesine karşın bu öğreti Atlantis'te varlığını sürdürdü ve MÖ 16.000 yıllarında Atlantis'li bir bilge olan Hermes Trismegistus tarafından Mısır'a getirildi.

Diğer görüşler
Kimilerine göre bu öğretinin Mısır'daki biçimi ikili bir karakter göstermiştir: Öğretinin derin ve hakiki bilgilerden oluşan ezoterik kısmı "Horus'un yolu" ya da "İsis misterleri" olarak adlandırılmakta olup, yalnızca inisiyelerce öğrenilmekteydi; halk ise yalnızca, "Osiris'in yolu" denilen 42 kuraldan oluşan şeriat (egzoterik) kısmını bilmekteydi. Avam-ı beşer adı verilen egzoterik kesim insanın öldükten sonra yaşayacağı yargılanmada (psikostazi) bu 42 kuraldan hangilerine uyup uymadığının hesabını vermek zorunda olduğuna inanırdı ki, Churchward'a göre Mısır'ın geç dönemlerde, egzoterik kesimdeki yozlaşan rahip sınıfı yüzünden bu 42 kuralın her biri ilah haline getirilmiş, putları yapılmış ve tek tanrılı din çok tanrılı din haline getirilmiştir.

Bu görüşte olanlardan bazıları Hermetizm'in Osiris öğretisinin ezoterik kısmı olduğunu veya bu kısmın günümüze ulaşmış biçimi olduğunu, Mu kıtasındaki özgün öğretinin de kozmik bir öğreti olduğunu ve kaynağının Sirius olduğunu ileri sürerler.

Kurallar
Osiris dininin şeriatını oluşturan 42 kural ya da ilkeden bazıları papirüslerde şöyle ifade edilir:
 "Yalan söyleme!"
 "Kimseyi öldürme!"
 "İnsanlar arasında ayrım yapma!"
 "Servetini haksız kazanç yoluyla (başkasının hakkına el uzatarak) arttırma!"
 "Kimseyi ağlatma!"

Ayrıca bakınız
 Hermes Trismegistus
 Hermetizm
 Hermetika
 Psikostazi

Dış bağlantılar
 Osiris Dini

Kaynakça
 Batık Kıta Mu'nun Çocukları,J. Churchward,Ege-Meta Yayınları
 The Lost Continent of Mu (1926), James Churchward
 The Children of Mu (1931), James Churchward
 The Sacred Symbols of Mu, James Churchward
 Cosmic Forces of Mu, James Churchward
 Second Book of Cosmic Forces of Mu, James Churchward
 Books of the Golden Age, James Churchward
 Dharma Ansiklopedi

Ezoterizm

Osiris dini


Thomas Kenneth Mattingly II (born March 17, 1936) is an American former aviator, aeronautical engineer, test pilot, rear admiral in the United States Navy and astronaut who flew on the Apollo 16, STS-4 and STS-51-C missions.

Mattingly was scheduled to fly on the Apollo 13 mission, but three days prior to launch, he was replaced by Jack Swigert due to exposure to German measles (which Mattingly did not contract). Mattingly later flew as Command Module Pilot for Apollo 16 and made 64 lunar orbits, making him one of 24 people to fly to the Moon. Mattingly and his commander from Apollo 16, John Young, are the only people to have flown to the Moon and also a Space Shuttle mission (Fred Haise, his former training crewmate from Apollo 13, did atmospheric flight testing of the Space Shuttle Approach and Landing Tests).

During Apollo 16's return flight to Earth, Mattingly performed an extravehicular activity (EVA) to retrieve film cassettes from the exterior of the spacecraft, the command and service module. It was the second "deep space" EVA in history, at great distance from any planetary body. As of , it remains one of only three such EVAs which have taken place, all during the Apollo program's J-missions.

Early life and education
Thomas Kenneth Mattingly II was born on March 17, 1936, in Chicago, Illinois, to Thomas Kenneth Mattingly (1903–1995) and Constance Mason Mattingly (; 1905–1997). His father, who had been hired by Eastern Airlines soon after his son's birth, moved the family to Hialeah, Florida. Aviation became part of Mattingly's life from a very young age; he later recalled that his "earliest memories ... all had to do with airplanes".

Mattingly was active in the Boy Scouts of America where he achieved its second highest rank, Life Scout. He graduated from Miami Edison High School in 1954, and went on to receive a Bachelor of Science degree in Aeronautical Engineering from Auburn University in 1958. He was also a member of Delta Tau Delta fraternity (Epsilon Alpha chapter).

Military career
Mattingly joined the U.S. Navy as an Ensign in 1958 and received his aviator wings in 1960. He was then assigned to Attack Squadron Thirty-five (VA-35) at Naval Air Station Oceana, Virginia and flew Douglas A-1H Skyraider propeller aircraft aboard the aircraft carrier  from 1960 to 1963. In July 1963, he was transferred to Heavy Attack Squadron Eleven (VAH-11) at Naval Air Station Sanford, Florida, where he flew Douglas A-3B Skywarrior jet aircraft for two years and deployed aboard .

While based at Sanford, a fellow officer of Mattingly's was assigned to a undertake aerial photo reconnaissance of a launch from Cape Canaveral and convinced Mattingly to accompany him on this mission, where they observed the launch of Gemini 3 (carrying Mattingly's future Apollo 16 Commander John W. Young) from the air. After finishing his second cruise, Mattingly was frustrated in his attempt to join the United States Naval Test Pilot School at Naval Air Station Patuxent River since his cruise ended after the start of the class. However, he managed to obtain a place in the U.S. Air Force Aerospace Research Pilot School at Edwards Air Force Base in California, where future astronauts Edgar Mitchell and Karol J. Bobko were his classmates and his instructors included Charles Duke, his Apollo 16 crewmate, and Henry W. Hartsfield Jr., whom Mattingly would command on STS-4.

Mattingly has logged 7,200 hours of flight time—which includes 5,000 hours in jet aircraft.

NASA career

Selection and training
On September 10, 1965, NASA began the selection process for the fifth astronaut group. From a pool of 351 applicants, NASA selected 159 candidates that met the basic qualifications that required that applicants must be United States citizens born on or after December 1, 1929, and no more than six feet tall. They were also required to have at least 1,000 hours of flight time in jet aircraft. Mattingly had previously shown little interest and inclination to apply for the astronaut program, however, his views changed when at the Air Force Test Pilot School and his class was offered the chance to apply for either NASA or the United States Air Force (USAF) Manned Orbiting Laboratory program. Mattingly and Mitchell chose the latter and were rejected. The deadline for applying for the NASA group had passed, however one of their instructors was able to get NASA to accept their applications. On the interview panel the astronaut office representatives were John W. Young and Michael Collins, at that time in training as prime crew for Gemini 10. Mattingly would later recollect that he was "perplexed" by Young. Collins asked Mattingly how he felt about the Lockheed F-104 Starfighter, to which Mattingly replied that he thought it was a "fun aircraft" but without worth in combat. Collins appeared to dislike the answer and Mattingly felt he had blown his chance. However, after the conclusion of the selection process, Mattingly was called by NASA's Director of Flight Crew Operations Deke Slayton with an offer to become an astronaut.

At the time of his selection, Mattingly had 2,582 hours of flight experience, including 1,036 hours in jet aircraft. He also had a bachelor's degree in engineering or in the physical or biological sciences as required by the initial qualifications. From the 100 military personnel and 59 civilian candidates, NASA selected 19 to join the group for training as astronauts.

Mattingly, a lieutenant in the Navy, was a student at the U.S. Air Force Aerospace Research Pilot School at Edwards AFB, California, when NASA selected him as an astronaut in April 1966.

Apollo 8 and Apollo 11

At first, Mattingly was part of the support crew for Apollo 8. Mattingly served as CAPCOM during Apollo 8's second television transmission and subsequent preparation for trans-Earth injection.

He then trained parallel with Bill Anders for Apollo 11 as backup Command Module Pilot, because Anders was going to retire from NASA in August 1969 and, in case of mission delay, would be unavailable.

Apollo 13

Mattingly was to be the Command Module Pilot on the Apollo 13 mission. Originally, Jim Lovell, Mattingly and Fred Haise were scheduled to fly on Apollo 14 but his crew was switched to Apollo 13 so that the commander of the other crew, Alan Shepard, who was grounded during Project Gemini could train longer. Three days prior to launch, he was removed from the mission due to exposure to German measles (which he never contracted) and was replaced by the backup CM pilot, Jack Swigert. As a result, he missed the dramatic in-flight explosion that crippled the spacecraft. However, Mattingly played a large role in helping the crew solve the problem of power conservation during re-entry.

Apollo 16

The swapout from Apollo 13 placed Mattingly on the crew that would fly Apollo 16 (April 16–27, 1972), the fifth crewed lunar landing mission. The crew included John Young (Commander), Mattingly (Command Module Pilot), and Charlie Duke (Lunar Module Pilot). The mission assigned to Apollo 16 was to collect samples from the lunar highlands near the crater Descartes. While in lunar orbit the scientific instruments aboard the Command/Service Module Casper extended the photographic and geochemical mapping of a belt around the lunar equator. A combined total of 26 separate scientific experiments were conducted in lunar orbit and during cislunar coast.

During the return leg of the mission, Mattingly carried out an extravehicular activity (EVA) to retrieve film and data packages from the science bay on the side of the service module. Although the mission of Apollo 16 was terminated one day early due to concern over several spacecraft malfunctions, all major objectives were accomplished.

Space Shuttle flights

Following his return to Earth, Mattingly served in astronaut managerial positions in the Space Shuttle development program.

Mattingly was named to command STS-4, the fourth and final orbital test flight of the , launched from Kennedy Space Center, Florida, on June 27, 1982, with Henry W. Hartsfield Jr., as the pilot. This seven-day mission was designed to further verify ascent and entry phases of shuttle missions; perform continued studies of the effects of long-term thermal extremes on the orbiter subsystems; and conduct a survey of orbiter-induced contamination on the orbiter payload bay. Additionally, the crew operated several scientific experiments located in the orbiter's cabin and in the payload bay. These experiments included the Continuous Flow Electrophoresis System experiment designed to investigate the separation of biological materials in a fluid according to their surface electrical charge. This experiment was a pathfinder for the first commercial venture to capitalize on the unique characteristics of space. The crew is also credited with effecting an in-flight repair which enabled them to activate the first operational "Getaway Special" (composed of nine experiments that ranged from algae and duckweed growth in space to fruit fly and brine shrimp genetic studies). STS-4 completed 112 orbits of the Earth before landing at Edwards Air Force Base, California, on July 4, 1982. Mattingly and Hartsfield were greeted by President Ronald Reagan after the landing; Reagan recognized the pair, both graduates of Auburn University, as "you two sons of Auburn" in his welcoming speech.

STS-51-C, the first Space Shuttle Department of Defense mission, launched from Kennedy Space Center, Florida on January 24, 1985. The crew included Mattingly (spacecraft commander), Loren Shriver (pilot), James Buchli and Ellison Onizuka (Mission Specialists), and Gary Payton (DOD Payload Specialist). STS-51-C performed its DOD mission which included deployment of a modified Inertial Upper Stage (IUS) vehicle from the . Landing occurred on January 27, 1985.

Post-NASA career
In 1985, Mattingly retired from NASA, then retired from the Navy the following year with the two-star rank of Rear admiral (upper half), and entered the private sector. He worked as a Director in Grumman's Space Station Support Division. He then headed the Atlas booster program for General Dynamics in San Diego, California. At Lockheed Martin he was Vice President in charge of the X-33 development program. He then worked at Systems Planning and Analysis in Virginia.

Mattingly is a member of many organizations. He is an associate fellow, American Institute of Aeronautics and Astronautics; fellow, American Astronautical Society; and member, Society of Experimental Test Pilots, and the U.S. Naval Institute.

Awards and honors
Mattingly is a recipient of numerous awards. He was awarded the NASA Distinguished Service Medal (2); Johnson Space Center Certificate of Commendation (1970); JSC Group Achievement Award (1972); Navy Distinguished Service Medal; Navy Expeditionary Medal; National Defense Service Medal; NASA Space Flight Medal;  Navy Astronaut Wings; Society of Experimental Test Pilots Ivan C. Kincheloe Award (1972); Delta Tau Delta Achievement Award (1972); Auburn Alumni Engineers Council Outstanding Achievement Award (1972); American Astronautical Society Flight Achievement Award for 1972; AIAA Haley Astronautics Award for 1973; Fédération Aéronautique Internationale awarded him the V. M. Komarov Diploma in 1973; Department of Defense Distinguished Service Medal (1982).

Mattingly was inducted with a group of Apollo astronauts into the International Space Hall of Fame in 1983. He was one of 24 Apollo astronauts who were inducted into the U.S. Astronaut Hall of Fame in 1997.

Personal life
In 1970, he married Elizabeth Dailey. They have one child.

In media
Mattingly was portrayed in the 1995 movie Apollo 13 by Gary Sinise. Both Mattingly and Sinise share a birthday (March 17). He was portrayed in the 1998 HBO miniseries From the Earth to the Moon by Željko Ivanek.

See also
 The Astronaut Monument

References

External links

 Astronautix biography of Ken Mattingly
 Spacefacts biography of Ken Mattingly
 Mattingly at Encyclopedia of Science
 Iven C. Kincheloe Awards
 NASA JSC: T. K. Mattingly Oral History

20th-century American businesspeople
1936 births
1972 in spaceflight
1982 in spaceflight
1985 in spaceflight
American aerospace engineers
American test pilots
Apollo 13
Apollo 16
Apollo program astronauts
Auburn University alumni
Aviators from Illinois
Engineers from Illinois
Living people
Military personnel from Chicago
People from Hialeah, Florida
Recipients of the Defense Distinguished Service Medal
Recipients of the NASA Distinguished Service Medal
Space Shuttle program astronauts
U.S. Air Force Test Pilot School alumni
United States Astronaut Hall of Fame inductees
United States Naval Aviators
United States Navy astronauts
United States Navy rear admirals (upper half)
Spacewalkers

Ken Mattingly


Bernd Ingo Alexander Ohnesorge, né le  à Schreiberhau et mort le  à Stara Zagora, en Bulgarie, est un taxidermiste et agent de renseignement allemand.

Biographie
Après son baccalauréat (Abitur), Ohnesorge devient taxidermiste. En raison de la situation économique déplorable, il décide d'émigrer en RDA, où il est recruté par le ministère de la Sécurité d'État (MfS) pour travailler comme agent étranger à Berlin-Ouest. Ohnesorge reçoit un contrat de travail en tant que responsable d'entrepôt à l'aéroport de Berlin-Tempelhof, où des unités spéciales de l'US Air Force sont stationnées et où les services de renseignement occidentaux résident également dans le complexe de bâtiments de l'aéroport.

À l'automne 1966, Ohnesorge révèle cela au Service secret britannique qui en informe alors la police criminelle de Berlin-Ouest. L'espion de la RDA Karl-Heinz Kurras mène l'enquête policière et le signale comme transfuge au MfS. Cependant, les rapports d'Ohnesorge au MfS étaient de si mauvaise qualité que le MfS le renvoie pour . L'espion de la Stasi Kurras acquiert la notoriété l'année suivante pour avoir tiré sur le manifestant Benno Ohnesorg alors qu'il est en service.

Au printemps 1969, Ohnesorge retourne vivre chez ses parents qui demeurent près de Lunebourg. Il se marie et devient père, mais se sépare bientôt. En 1972, Ohnesorge vit d'aide sociale à Hambourg. Il se remarie, mais là encore le mariage échoue au début des années 1980. Pendant ce temps, Ohnesorge obtient un doctorat fictif et postule sans succès à l'Institut pathologique de l'hôpital universitaire de Hambourg-Eppendorf en tant que médecin légiste.

Au printemps 1983, il est recruté par les services secrets américains de la CIA et envoyé par avion aux États-Unis pour y suivre une formation. On dit qu'il s'est présenté à la CIA comme médecin légiste avec un doctorat, c'est pourquoi ils le forment pour une affectation d'agent en Bulgarie. En préparation de la mission, pour laquelle un officier devait être recruté au ministère bulgare de la Défense, il est affecté à un médecin légiste bulgare qui, à l'invitation de la société pharmaceutique suisse Ciba-Geigy, assiste à une conférence à Hambourg en  et qui, comme prévu, se rend chez Ohnesorge.

Selon les investigations du politologue Stefan Appelius, la première mission d'Ohnesorge en Bulgarie en  réussit. Il simule un étourdissement après le vol de retour à l'aéroport de Berlin-Schönefeld afin de passer le contrôle de transit de la RDA pour échapper aux autorités. Le , il se rend une nouvelle fois à Sofia, mais il attire l'attention des services de renseignement bulgares et se fait arrêter.

En , Ohnesorge est condamné par la République populaire de Bulgarie à quinze ans de prison lors d'un procès militaire secret après une enquête auprès de la RDA. La CIA abandonne son agent et ne lui prête plus attention, même le Foreign Office .

Le , Ohnesorge s'est aspergé de produits de nettoyage et s'est immolé par le feu. Il meurt deux jours plus tard des suites de ses brûlures. Le corps est autopsié par des médecins légistes de la République fédérale d'Allemagne, puis transporté par avion en Allemagne. Bernd Ohnesorge est enterré au cimetière central de Lunebourg.

Notes et références

Bibliographie
 Stefan Appelius: Tod in Bulgarien. Die vergessenen Opfer des Eisernen Vorhangs. Bouvier Verlag, Bonn 2007 .

Liens externes

 Die Welt, : Das zweite Opfer des Topspions Karl-Heinz Kurras
 Stefan Appelius: Das einsame Sterben eines Hamburger CIA-Agenten in Hamburger Abendblatt du
 Vom Sozialhilfeempfänger zum Spion
 Sven Röbel, Michael Sontheimer & Peter Wensierski: Verrat mit Todesfolge in: Der Spiegel, .

Source de la traduction

Agent double
Agent d'un service de renseignement
Espion allemand
Espion de la guerre froide faisant partie de la CIA
Naissance en mai 1944
Naissance en province de Basse-Silésie
Décès en décembre 1987
Personnalité liée à Stara Zagora
Décès à 43 ans
Naissance dans le Troisième Reich

Bernd Ohnesorge


Giuseppe Maria Granniello, B. (Nápoles, 8 de fevereiro de 1834 – Roma, 8 de janeiro de 1896) foi um cardeal da Igreja Católica italiano.

Biografia
Nasceu em 8 de fevereiro de 1834, em Nápoles, era filho de Luigi Granniello e Emanuela Madamigella. Seus estudos iniciais foram na Escola Barnabita Santa Maria di Caravaggio, em Nápoles. Entrou na Congregação dos Clérigos Regulares de São Paulo em agosto de 1850, fez o noviciado em San Agostino, em Resina, onde tomou o hábito em outubro de 1850 e professou em outubro de 1851. Estudou filosofia no Colégio San Filippo, Macerata, entre 1851 e 1853 e teologia em San Carlo ai Catinari, em Roma, em 1854. Professou os votos solenes em agosto de 1855.

Foi ordenado padre em 6 de junho de 1857, em Roma. Sua primeira tarefa após sua ordenação foi como professor de teologia em San Carlo ai Catinari, em Roma. Foi nomeado Conselheiro da Sacra Congregação de Indulgências e Relíquias Sagradas em 1867, da Sacra Congregação da Inquisição em 1873, da Sagrada Congregação do Concílio Tridentino em 1877 e da Sagrada Congregação para Assuntos Eclesiásticos Extraordinários em 1879. Foi procurador geral de sua ordem, entre 1877 e 1891. Em 8 de janeiro de 1892, foi nomeado como Secretário da Sagrada Congregação para os Bispos e Regulares.

Eleito arcebispo titular de Cæsarea Ponti em 29 de março de 1892, foi consagrado em 3 de abril do mesmo ano, na igreja de San Carlo ai Catinari, pelo cardeal Raffaele Monaco La Valletta, decano do Sacro Colégio dos Cardeais, coadjuvado por Vincenzo Leone Sallua, O.P., comissário da Inquisição, e por Francesco di Paola Cassetta, esmolér papal.

Foi criado cardeal pelo Papa Leão XIII, no Consistório de 12 de junho de 1893, recebendo o barrete vermelho e o título de cardeal-presbítero de Santos Ciríaco e Julita em 15 de junho do mesmo ano. Em 11 de julho de 1893, foi nomeado protetor da Ordem dos Frades Menores (Franciscanos).

Faleceu em 8 de janeiro de 1896, à tarde, depois de sofrer uma grave congestão visceral no dia 5 de janeiro anterior, em Roma. Foi velado na igreja de San Carlo ai Catinari, em Roma e sepultado no túmulo da Congregação dos Clérigos Regulares de São Paulo no cemitério Campo di Verano de Roma.

Ligações externas

Naturais de Nápoles
Barnabitas
Arcebispos católicos da Itália
Cardeais da Itália
Cardeais nomeados pelo papa Leão XIII

Giuseppe Maria Granniello


La criptografía basada en identidad o IBC (acrónimo de 'Identity-Based Cryptography'), fue introducida en 1984 por Adi Shamir. Se caracteriza por el uso de atributos de identidad de los usuarios (cadenas de caracteres identificativos). Ejemplos de atributos de identidad: direcciones de email, números de teléfono, IP´s, nombres de dominio. A partir de estas cadenas identificativas se puede cifrar y verificar las firmas, sin ser necesario el uso de los certificados digitales de PKI. Por tanto ya no es necesario generar y manejar certificados de usuario y por tanto es mucho más fácil proporcionar criptografía a usuarios noveles ya que los mensajes pueden ser encriptados por los usuarios antes de que estos interactúen con cualquier entidad.

En un principio Adi Shamir propuso una forma de usar el algoritmo RSA para firma electrónica o IBS (acrónimo de 'Identity-Based Signature'). Sin embargo hubo que esperar hasta 2001 cuando dos líneas de investigación independientes (Boneh and Franklin y Cocks) propusieron sistemas para conseguir sistemas de cifrado basado en identidad o IBE (acrónimo de 'Identity-Based Encryption'). También se han desarrollado otros sistemas para hacer firma usando este tipo este tipo de criptografía. Por ejemplo el propuesto por Boneh, Lyn y Shacham.
Los esquemas criptográficos propuestos hasta ahora que usan este tipo de criptografía se basan en la teoría matemática de los residuos cuadráticos o en la de los emparejamientos bilineales. Realmente la amplia mayoría de los esquemas criptográficos basados en identidad, y todos aquellos que son eficientes se basan en los emparejamientos bilineales y por eso a este tipo de criptografía se la llama a veces criptografía basada en emparejamientos o en inglés pairing-based cryptography.

Esquema básico de funcionamiento

La IBC confía en una entidad confiable llamada Generador de claves privadas llamado PKG por ser el acrónimo de 'Private Key Generator'. Antes de que las operaciones puedan comenzar el PKG tiene que generar un par de claves pública/privada (que vamos a llamar pkPKG y skPKG respectivamente). Estas claves son llamadas clave pública maestra y clave privada maestra respectivamente. Para operar, el PKG primero publica la clave pública maestra (pkPKG) a los usuarios de sus servicios. Dada la clave pública maestra cualquiera puede calcular la clave pública correspondiente a una identidad combinando la clave pública maestra con la cadena de identidad. Para obtener la correspondiente clave privada, la parte autorizada a usarla contacta con el PKG para que este use su clave privada maestra para generar la clave privada para la identidad ID.

Para cifrado (IBE)

El proceso de cifrado/descifrado funciona de la siguiente forma:
 Alicia prepara un mensaje de texto plano M para B. Ella usa la identidad de Bob IDBob y la pkPKG para encriptar M, obteniendo un mensaje cifrado C. Alice envía C a Bob. Observar que IDBob y pkPKG son ya conocidos antes de que Alice comience a cifrar el mensaje a Bob. Por tanto no se requiere coordinación o preparación con Bob para enviarle un mensaje cifrado.
 Bob recibe un mensaje cifrado C de Alice. En la mayoría de las implementaciones se asume que C viene con instrucciones en texto plano para contactar con el PKG y obtener la clave privada requerida para desencriptar el mensaje. Bob se autentica con el PKG, esencialmente enviándole suficiente información para probar que el IDBob le pertenece a él. Una vez probado el PKG le transmite a Bob su clave privada skIDBob a través de un canal seguro. Por ejemplo si el IDBob está basado en una dirección de correo electrónico, el PKG podría enviarle un mensaje a este correo electrónico para que Bob responda con una acción que provea un nivel de fiabilidad suficiente de que el propietario del IDBob es el que realmente responde al mensaje que el PKG envió. Por ejemplo el mensaje que envía el PKG podría tener un identificador que podría ser devuelto vía un link https en cual se puede usar para descargar su clave privada. Para tener un alto nivel de fiabilidad, a Bob se le podría requerir presentar sus credenciales en persona y recibir un compact disc conteniendo el skIDBob
 Bob descifra C usando su clave privada skIDBob para recuperar el mensaje en texto plano M

Una variación del proceso descrito más arriba es que el PKG pueda desencriptar C para Bob y transmitírselo de forma segura mediante autenticación. Este sistema es usado a veces para incrementar la facilidad de uso del proceso de descifrado.

Se puede ver claramente el punto débil de la IBE: Todas las claves privadas tienen que ser creadas por el PKG.

La autenticidad de la clave pública está garantizada implícitamente debido a que el transporte de la clave privada al usuario correspondiente es segura (Autenticidad, Integridad y Confidencialidad)

Para firma (IBS)

La firma usando criptografía basada en identificación es esencialmente el proceso inverso del proceso de cifrado
 Alice se autentica con el PKG y recibe su clave privada skIDAlice
 Usando su clave privada skIDAlice, Alice genera una firma s de M y la transmite a Bob.
 Después de recibir M y s de Alice, Bob mira si s es una firma auténtica de M usando la identidad de Alice IDAlice y la clave pública pkPKG. Si la firma es genuina se acepta el mensaje, en otro caso no. Observar que Bob no necesita en ningún momento tener ningún tipo de certificado de Alice.

Seguridad

En la actualidad la amplia mayoría de los esquemas criptográficos basados en identidad, y todos aquellos que son eficientes, están basados en unas funciones matemáticas llamadas mapas no degenerativos bilineales. Un mapa no degenerativo bilineal es una función que asocia a un par de elementos (emparejamientos o pairing) de un grupo cíclico a otro del mismo orden primo, donde el problema del logaritmo discreto es computacionalmente difícil en el primer grupo.

La seguridad que aportan los mapas bilineales elegidos se basa en que se consideran funciones de un solo sentido (funciones que son fáciles de calcular su resultado dando sus parámetros de entrada pero es difícil calcular su inversa). A esta suposición se le suele llamar "Suposición Diffie-Hellman Bilineal" ya que el problema Diffie-Hellman Bilineal es reducible (algorítmicamente equivalente) al logaritmo discreto.

Definición: Sean F y G dos grupos de tamaño q primo. G está descrito en términos de una operación aditiva y formado por puntos de una curva elíptica, mientras que F está descrito en términos de una operación multiplicativa y formado por un subconjunto de campo finito. Un par bilineal es un mapeado e:GxG->F con las siguiente propiedades:
 Bilinearidad: Si R1, R2 son de G y a,b son de Z*q entonces e(a·R1,b·R2)=e(R1,R2)ab
 No degenerativo: e no transforma todos los puntos de GxG en único punto de F
 Eficiencia: El cálculo de e es eficiente para cualquier elemento del dominio.

El problema de Diffie-Hellman original se basa en que, dado un valor g (el generador de un grupo) y x,y enteros aleatorios, si se entrega gx, gy calcular gxy es computacionalmente difícil. La variante bilineal de este problema, llamado PBDH por el acrónimo de 'Problema Diffie-Hellman Bilineal', se basa en ese mismo principio. Si se tiene un grupo G de tamaño q primo, con un mapa e y a,b,c elementos al azar, si se entrega la tupla (G,q,e,P, aP, bP, cP), con P en G calcular e(P,P)abc es computacionalmente difícil.

Los sistemas mejor conocidos para IBC están basados en emparejamientos bilineales sobre curvas elípticas de dos tipos: Emparejamientos de Weil y emparejamientos de Tate. En estos dos sistemas el operador · se refiere a la multiplicación de un punto en una curva elíptica de enteros. Aunque computar las operaciones de multiplicación a·X es fácil, sin embargo encontrar a, dado X y a·X es computacionalmente difícil.

Ventajas e inconvenientes de la criptografía basada en identidad

Ventajas
 No se necesita ninguna preparación por parte del receptor para recibir un mensaje cifrado.
 No se necesita ninguna gestión de infraestructura de clave pública, incluida gestión de CRL´s.
 Observar que tanto el cifrado como la firma puede ser realizado por el PKG. Por tanto se elimina la propiedad del no-repudio en la mayoría de los casos. Pero esta propiedad hace posible otras propiedades que no son posibles en los sistemas basado en PKI donde el firmante es el único propietario de su clave privada:
 Firmas Camaleón, en la cual sólo el destinatario es capaz de asegurar la validez de la firma.
 Mejorar la amigabilidad del sistema haciendo que el PKG gestione las operaciones criptográficas para el usuario y no requerir instalación de clientes en hardware del usuario. Esto puede ser especialmente poderoso en el caso donde una empresa quiera adoptar una política donde cualquier mensaje de cierta nivel de sensibilidad sea automáticamente firmado o cifrado usando herramientas como la búsqueda de palabras clave en el contenido del mensaje, expresiones regulares en los que reciben o en el que envía el mensaje. Los usuarios no necesitan modificar su forma de operar.
 Si los usuarios no tienen que recibir su clave privada y por tanto se mantiene sólo en el PKG, normalmente podemos asegurar un nivel de seguridad mucho más alto que si estuviera en el equipo del usuario.
 No tener PKI significa tener menos información pública sobre la empresa revelada a quien no tiene necesidad de conocerla. Cada aplicación o persona que se conecta a una base de datos de certificados de una empresa podría teóricamente descubrir una gran cantidad de información sobre la infraestructura o jerarquía de la empresa. Esto puede ser una mejora importante de la seguridad en grandes compañías donde algunos empleados trabajan en proyectos sensibles y que sólo interactúan en su día a día con un círculo cerrado de compañeros.

Inconvenientes
 La desventaja más importante del IBC es que inherentemente el PKG puede realizar tanto la firma como el cifrado (the key scrow problem). Por tanto se elimina la propiedad del no-repudio en la mayoría de los casos. Sin embargo hay que observar que en algunas organizaciones que usan PKI ya renuncian a esta propiedad para permitir a los usuarios recuperar datos cifrados y que serían irrecuperables si los usuarios pierden su clave privada.
Para eliminar o mitigar esta desventaja se han desarrollado variantes de la IBC. Ejemplo:
 Usando criptografía basada en certificados.
 Usando criptografía con claves seguras. En ellas el nivel de confianza en el PKG se reduce dispersando las claves maestras a través de múltiples PKG's. Esto incrementa la seguridad del sistema pero reduce el rendimiento
 Usando criptografía sin certificados
 Usando técnicas de para almacenamiento compartido de secretos. Ejemplo el esquema de Shamir

Observar que hay sistemas que incluso usando PKI no proveen de forma perfecta la propiedad del no-repudio ya que hay siempre un momento antes de que la clave comprometida sea reportada a la CA. En los sistemas IBC hay también todavía algunos niveles de no-repudio, pero ellos están sustentados en el nivel de confianza en el PKG.

En cualquier caso en sistemas con número finito y definido de usuarios en los que podemos asegurar que todos los usuarios se han descargado su clave privada, podemos dar más seguridad haciendo que el PKG destruya todas esas claves privadas (observar que tenemos que confiar en que esa destrucción es efectiva). Si hacemos esto estamos asumiendo que las claves son siempre válidas, ya que no hay forma de revocar las claves.

 IBC en la forma más básica también tiene un punto débil en la revocación de claves: Supongamos, por ejemplo, que la clave privada de Bob está comprometida. La clave fue asociada con su dirección pública de correo electrónico. ¿Bob necesita ahora cambiar de dirección de correo electrónico porque su clave privada ha sido comprometida?. ¿Qué pasaría si en lugar de asociarse a su dirección de correo electrónico, se ha asociado a algún tipo de dato biométrico, por ejemplo su huella dactilar?. Una forma de paliar el alcance del problema sería concatenar a la identificación un timestamp de validez. Según esta solución la clave pública sólo será válida mientras el timestamp no caduque, lo cual permite limitar el daño que podría hacer que una clave privada sea comprometida

 Otra desventaja es el alto de nivel de seguridad y disponibilidad que se requiere en el PKG ya que en él están todas las claves privadas y tiene que estar disponibles. El nivel requerido es mayor que el requirdo para una CA de una PKI. Una CA puede estar desconectada de la red, pero el PKG tiene que estar disponible en todo momento para enviar sus claves privadas a los usuarios lo que la hace más vulnerable a un ataque. Para mitigar parte del problema de que el PKG sea comprometido se puede establecer un sistema de forma que las claves caduquen (Ej concatenando un timestamp al identificador) y que cada cierto tiempo se generen un nuevo par de claves independientes. Esto introduce una nueva complejidad para que todos los usuarios tengan en cada momento las claves actualizadas

 Es necesario el uso de un canal seguro entre el usuario que legítimamente tiene el identificador y el PKG para retransmitirle la clave privada. Como canal normalmente se usan conexiones sobre SSL. Observar que para retransmitirle la información el PKG tiene que estar seguro de autenticar al usuario. Esto puede ser un problema dependiendo de la seguridad de autenticación requerida. Ej: mandarle un correo electrónico a la cuenta de correo con un link https para bajarse la clave secreta, usar autenticación mediante un certificado de una PKI (Ej smartcards)

 Se puede apoyar sobre técnicas criptográficas que son inseguras contra ataques con computación cuántica

Implementaciones

Boneh and Franlin junto con otros investigadores han desarrollado una implementación en C++ de un sistema IBE publicado bajo una licencia de tipo MIT llamada Stanford IBE System

Shamus Software también ha desarrollado otra librería criptográfica en C++ llamada MIRACL  que entre otras aporta la funcionalidad del esquema IBE de Boneh and Franlin

Hay una implementación comercial de IBE publicada por Voltage Security . El producto se ofrece a través de plug-in para clientes de correo como Outlook

Referencias

 Carl Youngblood, An Introduction to Identity-based Cryptography- CSEP 590TU-marzo de 2005
 María Francisca Moreno Vilicich Diseño e implementación de un esquema de encriptación y firmas basado en identidad para dispositivos BUG- Universidad de Chile. Facultad de ciencias físicas y matemáticas. Departamento de ciencias de la computación. Diciembre 2010.

Criptografía

Criptografía basada en identidad


باب المجيدي أحد أحياء المدينة المنورة يقع شمال المسجد النبوي الشريف خارج السور، ويتفرع منها من جهة الشرق شارع السنبلية وشارع الرومية، وتحتوي على العديد من الكتاتيب والمكتبات والمدارس والأربطة: مثل كتّاب الشيخ عبد الله بن أحمد الرفاعي الهوساوي. وكتّاب الشيخة فاطمة التكرونية، وكتّاب الشيخة عابدة.
كما توجد فيها مكتبة البوشناق ومكتبة ومدرسة الوفائية ومكتبة مدرسة السمرقندية. ومكتبة مدرسة تكية أمير بخارى. ومكتبة ومدرسة دار الأيتام. وسميت بهذ الاسم نسبة للباب المجيدي الذي تطل عليه (باب رقم 16 و 17).

انظر أيضًا
 طاهر بن عمر سنبل

مصادر
 أحمد أمين مرشد - طيبة وذكريات الأحبة 2/65 ـ 238.
 ياسين أحمد الخياري - صور من الحياة الاجتماعية بالمدينة المنورة ص115.
 أحمد أمين صالح مرشد - طيبة وذكريات الأحبة- ج2 ص 65-ط1/1416هـ

مراجع

أحياء المدينة المنورة

باب المجيدي


The Bunguran Islands are an archipelago in Riau Islands province, Indonesia, located in the Natuna Sea, the southern portion of the South China Sea. The archipelago forms the central part of the Natuna Regency, an archipelago of 272 islands in total, which is in turn included in the Tudjuh Archipelago, off the northwest coast of Borneo. The largest island of the archipelago is Bunguran or Pulau Natuna Besar (Great Natuna Island), situated in the Middle Natuna Archipelago. The group covers a land area of 1,698.6 km2 and had a population of 52,013 at the 2010 Census. It is divided into nine districts (kecamatan) – seven of which are tabulated below from north to south with their areas and 2010 Census populations, plus the number of administrative villages within that district (after the creation of two additional districts since 2010) and the postcode:

Two additional districts have been created since 2010 out of the existing districts - Bunguran Batubi (split from Bunguran Barat district) and Pulau Tiga Barat (split from Pulau Tiga district).

References

Archipelagoes of Indonesia

Bunguran Islands


An Ficinia pallens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Adolph Schrader, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Ficinia pallens in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 F. p. lithosperma
 F. p. pallens

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia pallens


Arthur Sauvé,  (October 1, 1874 – February 6, 1944) was born in Saint-Hermas (today part of Mirabel, Quebec).

The Legislative Assembly of Quebec member for Deux-Montagnes from 1908 to 1930, he was leader of the Quebec Conservative Party but never premier.  He was the father of future premier Paul Sauvé.

In 1930 he moved to federal politics and became Postmaster General in the Cabinet of Richard Bennett until 1935.  In 1935 he was appointed to the Senate.

He was also the mayor of the municipality of Saint-Benoît from 1906 to 1923.

Elections as party leader
Quebec: He lost the 1919 election, 1923 election, and 1927 election.

See also
Politics of Quebec
List of Quebec general elections
List of Quebec leaders of the Opposition
Timeline of Quebec history

References

1874 births
1944 deaths
Canadian senators from Quebec
Mayors of places in Quebec
Members of the King's Privy Council for Canada
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
Conservative Party of Canada (1867–1942) MPs
Conservative Party of Canada (1867–1942) senators
Conservative Party of Quebec MNAs
People from Mirabel, Quebec
Postmasters General of Canada
Quebec political party leaders
French Quebecers

Arthur Sauvé


La , también llamada Insurrección de Kantō o la , fue una guerra civil que ocurrió en el área del Dominio Mito en Japón entre mayo de 1864 y enero de 1865. En la rebelión surgieron levantamientos y acciones terroristas en contra del poder central del shogunato Tokugawa, en apoyo a la política Sonnō jōi («Reverenciar al Emperador, expulsar a los bárbaros»).

El 17 de junio de 1864 fue enviada una fuerza de paz del shogunato a Tsukuba, compuesta por 700 soldados de Mito liderados por Ichikawa, con de 3 a 5 cañones y al menos 200 armas de fuego, y por un contingente del Bakufu de 3,000 soldados con cerca de 600 armas de fuego y varios cañones.

A medida que el conflicto se intensificaba, el 10 de octubre de 1864 en Nakaminato, la fuerza del shogunato de 6,700 hombres fue derrotada por 2,000 insurgentes, mientras otras derrotas le siguieron.

Sin embargo los insurgentes se debilitaban, disminuyéndose a cerca de 1,000 efectivos en diciembre de 1864 mientras enfrentaban una nueva fuerza liderada por Tokugawa Yoshinobu, la cual contaba con cerca de 10,000 soldados, forzando a los insurgentes a rendirse.

El levantamiento terminó con 1,300 muertes en el lado de los rebeldes, incluyendo 353 ejecuciones, y cerca de 100 soldados murieron en cautiverio.

Notas

Referencias
 Totman, Conrad 1980 The collapse of the Tokugawa Bakufu, 1862-1868 University of Hawai Press, Honolulu, ISBN 0-8248-0614-X

Período Edo
Rebeliones en Japón
Años 1860 en Japón
Prefectura de Ibaraki

Rebelión de Mito


Sri Thakur Gadadhar Chattopadhyaya Ramakrishna Paramahamsa (18 Şubat 1836 - 16 Ağustos 1886), Hindu azizdir. Ana tanrıça Kali'ye bağlı ve Advaita Vedanta üstadı olarak "tüm dinlerin aynı amaca ilettiğini" vaaz etti.

Ramakrishna Batı Bengal kırsalındaki Kamarpukur köyünde yoksul bir ortodoks Brahman ailesine mensup olarak doğdu. 1855'te kardeşi Ramkumar'ın Dakshineswar Kali Tapınağı'nda keşiş olmasıyla birlikte ona yardımcı oldu ve 1856'da kardeşinin ölümünden sonra onun yerini aldı. 1859'da Saradamani Mukhopadhyaya (daha sonra Sarada Devi) ile evlendi. Bhakti geleneğine bağlandı: İlk spiritual eğitimini Vaishnava bhakti ve Tantra üstadı bir kadın olan çileci Bhairavi Brahmani'den aldı. Bhairavi Brahmani onu 1863'te tamamlanana kadar Tanrta ile inisiye etti. 1864'te guru Jatadhari rehberliğinde Rama'nın çocukluğunu temsil eden metal bir imgeye yoğunlaştı. Ramakrishna'ya göre bu metal imgede çocuk Rama'nın varlığını canlı bir tanrı olarak hissedebilmişti.  1865'te tapınağı ziyaret eden ve gittiği yerlerde çok kısa sürelerle kalmasına rağmen on bir ayını Ramakrishna ile geçiren Ishwar Totapuri'nin rehberliğinde ikiliksizlik temelindeki öğreti olan Advaita Vedanta eğitimi aldı. Ramakrishna Paramahamsa ismi de ona Totapuri tarafından verilmiştir. 1866'da Govinda Roy'un mürşitliği ile tasavvvufu tecrübe ederek İslam'da inisiye oldu ve Araplar gibi giyinerek zikir ve namaz ile meşgul oldu. 1873'ten sonra da birkaç yıl boyunca Hristiyanlık ile ilgilendi.

1886'da gırtlak kanseri nedeniyle öldü.

Öğretisi
Ramakrishna'nın Hindu geleneğinde "Nirvikalpa Samadhi" olarak adlandırılan mistik deneyimi onun çeşitli dinlerin tanrı anlayışlarının yalnızca Mutlak'ın çeşitli yorumları olduğunu ve Nihai Hakikat'in beşeri terimlerle asla ifade edilemeyeceğine inanmaya sevketti. Bu anlayış Rig Vedalardaki "Hakikat birdir fakat bilgeler onu değişik isimlerle adlandırırlar" beyanıyla da uyum içerisindedir. Bu görüşün bir sonucu olarak Ramakrishna, hayatının çeşitli dönemlerini İslamiyet, Hristiyanlık ve Hinduizm içindeki çeşitli Yogik ve Tantrik sektlerine ilişkin anlayışını geliştirmeye çalıştı.

Ramakrishna'nın öğretilerindeki anahtar kavramlar:

 Varoluşun birliği
 İnsanoğlunun ilahiliği
 Tanrı'nın birliği ve dinlerin uyumu
 İnsan yaşamında ana zihinsel engelin şehvet ve açgözlülük oluşu (Bengalcede kamini ve kanchana.)

Ramakrishna'nın hayatı ve öğretilerine ilişkin kişisel ifadeleri talebesi "M" adıyla bilinen Mahendranath Gupta tarafından yazılan "The Gospel of Sri Ramakrishna" adlı eserde yer almaktadır. Adi Sankara tarafından binlerce yıl öncesinde yapıldığı gibi Ramakrishna Paramahamsa da aşırı ritüellere gömülmüş Hinduizmi yeniden canlandırmış ve modern dönemin başlarındaki İslamiyet, Hristiyanlıktan gelen meydan okuyuşlara karşı onu desteklemiştir.

İlgili makaleler
 Hinduizm
 Swami Vivekananda

Kaynakça

1836 doğumlular
Batı Bengal doğumlular
1886 yılında ölenler
Hindistan'da kanserden ölenler
Boğaz kanserinden ölenler
İkiliksizlik
Din filozofları
Bengalliler
Bhakti hareketi
Tantra
19. yüzyıl dini liderleri
Hindu filozoflar
Hindu mistikler
Hindu reformcular

Sri Ramakrishna


Edward Waterman Townsend (* 10. Februar 1855 in Cleveland, Ohio; † 15. März 1942 in New York City) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1911 und 1915 vertrat er den Bundesstaat New Jersey im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
Edward Townsend besuchte sowohl öffentliche als auch private Schulen in seiner Heimat. Im Jahr 1875 zog er nach San Francisco in Kalifornien, wo er im Pressewesen arbeitete und literarisch tätig wurde. Ab dem Jahr 1893 setzte er diese Tätigkeiten in New York fort. Seit dem Jahr 1900 lebte er in Montclair (New Jersey). Townsend verfasste damals Novellen, Theaterstücke, Kurzgeschichten und sogar eine Abhandlung über die Verfassung der Vereinigten Staaten. Politisch war er Mitglied der Demokratischen Partei.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1910 wurde Townsend im siebten Wahlbezirk von New Jersey in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1911 die Nachfolge von Richard W. Parker antrat. Nach einer Wiederwahl konnte er bis zum 3. März 1915 zwei Legislaturperioden im Kongress absolvieren. Seit 1913 vertrat er als Nachfolger von James A. Hamill den zehnten Distrikt seines Staates. Während seiner Zeit als Kongressabgeordneter wurden der 16. und der 17. Verfassungszusatz ratifiziert. Im Jahr 1914 wurde Townsend nicht wiedergewählt.

Zwischen 1915 und 1923 fungierte er als Posthalter in Montclair. Im Jahr 1924 zog er wieder nach New York, wo er wiederum im Zeitungsgeschäft und als Literat tätig war. Townsend wurde 1914 auch Mitglied des National Institute of Arts and Letters. Er starb am 15. März 1942 in New York und wurde auf dem Forest Hill Cemetery in Utica beigesetzt.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für New Jersey
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Mitglied der American Academy of Arts and Letters
US-Amerikaner
Geboren 1855
Gestorben 1942
Mann

Edward W. Townsend


Events from the year 1725 in Canada.

Incumbents
French Monarch: Louis XV
British and Irish Monarch: George I

Governors
Governor General of New France: Philippe de Rigaud Vaudreuil then Charles de la Boische, Marquis de Beauharnois
Colonial Governor of Louisiana: Pierre Dugué de Boisbriand
Governor of Nova Scotia: John Doucett
Governor of Placentia: Samuel Gledhill

Events
 August 27 - French ship Chameau sank near Louisbourg.
 Claude-Thomas Dupuy was appointed intendant of New France.
 Peter the Great sends Vitus Bering to explore the North Pacific.
 1725-1729 - First Arctic expedition of Vitas Bering.

Births
Juan José Pérez Hernández, naval officer and explorer (died 1775)

Deaths

Historical documents
"No method can be so effectual" - Another call for Six Nations to come into war on side of Massachusetts against Indigenous people

Massachusetts leader's update on war alleges Father Rasles refused "to give or take quarter" before his death

Long letter of Fr. Rasles mentions champions, fires, scalps, wounded, plunder, ransom, and "a very great inclination for peace at Boston"

Long letter of Gov. Vaudreuil mentions injustice, unreasonableness, pretension, confusion and trouble, sacrifice, threatenings, and cruelty

Murderous kidnappers take New England women and children to Canada

Île-Royale governor tells Nova Scotia councillors that Penobscot and Saint John River Indigenous people are "inured to war"

Indigenous people in Nova Scotia "have shewed some inclinations of peace," but lieutenant governor wants to avoid separate peace

Nova Scotia commissioner to Boston peace talks with Indigenous people is directed to encourage their intermarriage with British

Promising peace, four Indigenous delegates sign treaty stating British "jurisdiction and dominion" over Nova Scotia

New France laments loss of naval ship with all hands, death of Gov. Vaudreuil, and "much regretted" departure of Intendant Bégon

Nova Scotia is "most commodious Colony for the fishing trade," with "greatest salmon fishery in the world"

Summary of Nova Scotia events includes inhabitants in 1725 taking oath "to the Government" (by extortion, they say later)

Île-Royale governor assures Nova Scotia lieutenant governor that no one supplies arms to Indigenous people (Note: "savage" used)

Lt. Gov. Armstrong reports evidence of clandestine trade and secret introduction of "Missionary Priest" from Île-Royale

Armstrong to assemble force (including Indigenous from New England) "to humble the vilanous french inhabitants as well as Indians"

Book on war with "Eastern Indians" offers "a Narrative of Tragical Incursions perpetrated by Bloody Pagans[...]" (Note: racial stereotypes)

Scores of Newfoundland taverns serve fishers on credit to point latter "have nothing left to carry them home" at season's end

Newfoundlander's complaint of Placentia commander's assault on himself, wife and daughter, plus extortion (with supporting depositions)

Scheme to put 100 blockhouses at back of colonies from Nova Scotia to South Carolina to prevent Indigenous attack

Photograph: 1725 Kahnawake fortification wall

References

1720s in Canada
1725 in New France
Canada
25

1725 in Canada


Jean Baudrillard (27 Temmuz 1929, Reims - 6 Mart 2007, Paris), Fransız düşünür ve sosyolog. Medya teorisi, postyapısalcı felsefe ve postmodernizm üzerine olan çalışmalarıyla ünlenmiştir.

Hayatı

Fransa'da bir devlet memurunun çocuğu olarak doğmuştur. Sorbonne Üniversitesi'nde Almanca okumuş, ailesinde üniversiteye gitmiş olan ilk kişi olmuştur.
Mezun olduktan sonra bir süre eğitim kurumlarında Almanca öğretmiştir. 1950-1960'lardaki bu dönemde, Cezayir sorunu yaşamını ve düşüncesini fazlasıyla etkilemiştir. Almanca öğrettiği bu dönemde sosyoloji üzerine doktora tezine de devam etmiştir. 1966'da başlığı "Thèse de troisième cycle: Le Système des objets" olan doktora tezini bitirmiştir.
1966 yılının Eylül ayında Université Paris-Nanterre'de asistan olmuştur. 1968'deki öğrenci eylemlerinin etkisinde kalmıştır, Yapısal Marksizm ve medya teorileri ile ilgilenmiştir. 1972'de aynı üniversitede, profesör olarak, sosyoloji öğretmeye başlamıştır. 1987'dan 1990'a kadar Paris Dauphine Üniversitesi'de görev almıştır.

Özel Hayatı

Baudrillard barok müzikten hoşlanırdı; en sevdiği besteci Claudio Monteverdi'ydi. Ayrıca The Velvet Underground & Nico gibi rock müziği de tercih ediyordu.

Baudrillard yazılarını "eski daktilosunu kullanarak yazardı, asla bilgisayar başında değil. " Bilgisayarın "sadece daha kullanışsız ve daha karmaşık bir daktilo türü" olduğunu, oysa daktilo ile " fiziksel bir ilişkisi" olduğunu belirtmiştir.

Baudrillard iki kez evlendi. İlk eşi Lucile Baudrillard ile Gilles ve Anne adında iki çocukları oldu.

Baudrillard, 1970 yılında ilk evliliğini yaptığı sırada, profesör olarak çalıştığı Nanterre'e gelen 25 yaşındaki Marine Dupuis ile tanıştı. Marine daha sonra medya sanat yönetmeni oldu. 1994 yılında 65 yaşındayken evlendiler.

2005'te kanser teşhisi konan Baudrillard, Paris, Rue Sainte-Beuve'deki evinde iki yıl boyunca hastalıkla mücadele etti ve 77 yaşında öldü. Marine Baudrillard, Jean Baudrillard'ın arkadaşlarından oluşan bir dernek olan Cool Memories'in medya organizatörlüğünü yapmaktadır.

Çalışmaları

Bugünün siyasi ve ideolojik akımlarını reddetmesi ününün artmasına neden olmuştur. Bugüne kadar birçok önemli çalışmaya imza atmıştır. Simülasyon kuramını oluşturmuş, kitle zihni üzerine çarpıcı satırlar yazmıştır. Tüketim üzerine düşünceleri ve yapıtları ise onun ününe ün katmıştır. Medya ve kitle iletişim araçlarına dair eleştirileri de diğer düşünceleri kadar çarpıcıdır. Birinci Körfez Savaşı üzerine yaptığı açıklamalarla, Körfez Savaşı'nın oluşumunu ve etkilerini entelektüel bir açıdan farklı bir şekilde yorumlamıştır.

Simülasyon evreninin ortaya çıkışı II. Dünya Savaşının sonuçlarıyla bağlantılıdır. Baudrillard'a göre II. Dünya Savaşı sonrası sağ, solun işlevlerini yerine getirmeye başlamış; yani, sosyal devlet ilkesi ortaya çıkmıştır. Ayrıca iletişim ve hizmetler sektörlerinin belirleyiciliği artmıştır. Bu veriler batıda bir çeşit durağanlığa sebep olmuş ve batı kendi ekseni etrafında dönmeye başlamıştır. Bu kendi etrafında dönüş süreci kavramların içlerinin boşaltılması sonucunu doğurmuştur. Artık her kavram televizyonlardan akmakta, insanlar teknolojinin onlara sağladığı bu rahatlık sayesinde herhangi bir şeyi derinlemesine düşünememektedir ve iletişimi sağlamak adına yaratılan cansız kitle iletişim araçları kendilerine yüklenen işlevden, yani aracı olma konumundan çıkıp bağımsız bir kendilik haline gelmiştir. Birey ise bu durumu çaresizlik içinde izlemektedir; her şeyin farkındadır, fakat rahatlığından da taviz vermek istememektedir. Baudrillard'ın örneğine bakacak olursak: Birey televizyonda Sudan iç savaşını, herhangi bir tuvalet kağıdı reklamıyla aynı duyarsızlıkla izlemektedir. Televizyonu kapattıktan sonra Sudan'daki iç savaş devam etse bile onun için bitmiştir. İşte bireyin yaşadığı bu evren simülasyon evrenidir. Her şey görüntülerden ibarettir ve cansızdır.Jean Baudrillard için bu çağ anlamsızlık çağıdır. Anlam ortadan kalkmıştır iyi ve kötü birbirine karışmıştır.

Simülakrlar ve Simülasyon

Baudrillard 1980'ler boyunca çalışmalarını geliştirirken, ekonomi teorisinden aracılık ve kitle iletişimine geçti. Saussure'cü göstergebilim ve sembolik mübadele mantığına (antropolog Marcel Mauss'un etkisiyle) olan ilgisini korumakla birlikte, Baudrillard dikkatini Marshall McLuhan'ın çalışmalarına yöneltti ve toplumsal ilişkilerin doğasının bir toplumun kullandığı iletişim biçimleri tarafından nasıl belirlendiğine dair fikirler geliştirdi. Baudrillard bunu yaparken hem Saussure'ün hem de Roland Barthes'ın biçimsel semiyolojisinin ötesine geçerek yapısal semiyolojinin tarihsel olarak anlaşılmış bir versiyonunun çıkarımlarını dikkate almıştır. Kornelije Kvas'a göre, "Baudrillard dilsel örgütlenmenin farklı biçimlerinin eşdeğerliğine ilişkin yapısalcı ilkeyi, doğru-yanlış, gerçek-gerçek dışı, merkez-çevre gibi karşıtlıkları içeren ikili ilkeyi reddeder. Gerçekliğin (mimetik) kopyalanması olasılığını reddeder; dil aracılığıyla dolayımlanan gerçeklik bir göstergeler oyununa dönüşür. Onun teorik sisteminde gerçek ile kurgusal, kopya ile orijinal arasındaki tüm ayrımlar ortadan kalkar."

Baudrillard'a göre simülasyon, simülakrın mevcut aşamasıdır: her şey göndergeleri olmayan referanslardan, bir hipergerçeklikten oluşur. Baudrillard bunun tarihsel bir ilerlemenin parçası olduğunu savunur. Rönesans'ta baskın simülakr, insanların ya da nesnelerin var olmayan gerçek bir göndergeyi (örneğin, kraliyet, soyluluk, kutsallık, vb.) temsil ediyor gibi göründüğü sahte biçimindeydi. Sanayi Devrimi ile birlikte baskın simülakr, sonsuz bir üretim hattında çoğaltılabilen ürün haline geldi. Günümüzde egemen simülakr, doğası gereği zaten sonsuz yeniden üretilebilirliği temsil eden ve kendisi de zaten yeniden üretilen modeldir.

Gücün Izdırabı
Baudrillard 2005 yılı boyunca benzer fikirleri işleyen üç kısa yazı yazmış ve kısa bir dergi röportajı vermiştir. 2007'deki ölümünün ardından bu dört yazı bir araya getirilmiş ve ölümünden sonra iktidarın kendisine karşı bir polemik olan The Agony of Power adıyla yayımlanmıştır. İlk yazı olan "From Domination to Hegemony" (Tahakkümden Hegemonyaya) iki konuyu, iktidar biçimlerini karşılaştırmaktadır; tahakküm tarihsel, geleneksel iktidar ilişkilerini temsil ederken, hegemonya devletler ve işletmeler tarafından gerçekleştirilen modern, daha sofistike iktidar ilişkilerini temsil etmektedir. Baudrillard, çağdaş işletmelerin iş modellerini açıkça ifade ettikleri "sinizmi" kınamıştır. Örneğin, Fransız televizyon kanalı TF1 yöneticisi Patrick Le Lay'in işinin "Coca-Cola'nın ürünlerini satmasına yardımcı olmak" olduğunu söylediğini aktarmıştır. Baudrillard, bu tür bir dürüstlüğün Sol'un hükümetleri ve şirketleri eleştirme geleneksel rolünü önceden engellediğinden ve dolayısıyla elinden aldığından yakınmıştır: "Aslında Le Lay elimizde kalan tek gücü de elimizden alıyor. Bizim ihbarımızı çalıyor.": Sonuç olarak Baudrillard, "iktidarın kendisinin ortadan kaldırılması gerektiğini ve bunun yalnızca hükmedilmeyi reddetmekle değil  aynı zamanda, aynı şiddetle, hükmetmeyi reddetmekle de olacağını" belirtmiştir:

İkinci yazılar 11 Eylül terör saldırılarına ilişkin daha ileri analizler içeriyor ve hem Amerikan hem de Müslüman toplumları, özellikle de Amerikan devleti ile hava korsanlarını tanımlamak için Kızılderili potlatch metaforunu kullanıyordu. Yazıların bağlamında, "potlatch" ritüelin hediye verme yönüne değil, daha ziyade zenginliği yok etme yönüne atıfta bulunuyordu: "Teröristlerin Batı'ya karşı potlatch'ı kendi ölümleridir. Bizim potlatch'ımız ise haysiyetsizlik, utanmazlık, müstehcenlik, alçalma ve iğrençliktir." Batı'ya yönelik bu eleştiri, Baudrillard'ın simülakrına, yukarıdaki iş dünyası sinizmine ve Müslüman ve Batı toplumları arasındaki karşıtlığa dair notlar taşıyordu:

Biz [Batı] bu kayıtsızlığı ve iğrençliği başkalarına bir meydan okuma gibi fırlatıyoruz: karşılığında kendilerini kirletmeleri, değerlerini inkar etmeleri, çırılçıplak soyunmaları, itiraf etmeleri, itiraf etmeleri - kendimizinkine eşit bir nihilizme yanıt vermeleri için meydan okuma.

Üst Gerçeklik

Bibliyografya

 Le Système des objets; (Gallimard, 1968)
 La Sociètè de consommation; (Denoel, 1970; Tüketim Toplumu, Ayrıntı Yayınları 1997)
 Pour une critique de l'èconomie politique du signe; (Gallimard, 1976)
 L'Èchange symbolique et la mort; (Gallimard, 1976 - Simgesel Değiş Tokuş ve Ölüm, Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, 2002)
 Oublier Foucault; (Galilee, 1977 - Foucault'u Unutmak, Dokuz Eylül Yayınları, 1998)
 L'Effet Beaubourg; (Galilee, 1977)
 À l'ombre des majorites silencieuses; (Denoël, 1978 - Sessiz Yığınların Gölgesinde Toplumsalın Sonu, Doğu Batı Yayınları, 2003)
 Le PC ou les paradis artificiels du politique; (Cahiers d'Utopie, 1978)
 De la seduction; (Galilee, 1979 - Baştan Çıkarma Üzerine, Ayrıntı Yayınları, 2001)
 Simulacred et Simulation; (Galilee, 1981 - Simülakrlar ve Simülasyon, Doğu Batı Yayınları, 2003)
 Les Stratègies fatales; (Grasset, 1983 - Çaresiz Stratejiler, Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi, 2002)
 La Gauche divine; (Grasset, 1984)
 Le Miroir de la production; (Galilee, 1985 - Üretimin Aynası, Dokuz Eylül Yayınları, 1998)
 Amèrique; (Grasset, 1986 - Amerika, Ayrıntı Yayınları, 1996)
 L'Autre par lui-même, Habilitation; (Galilee, 1987)
 Cool Memories I; (Galilee, 1987)
 Cool Memories II; (Galilee, 1990 - Siyah 'An'lar 1-2, Ayrıntı Yayınları 1999)
 La Transparence du mal; (Galilee, 1990 - Kötülüğün Şeffaflığı, Ayrıntı Yayınları, 2004)
 La Guerre du Golfe n'a pas eu lieu; (Galilee, 1991)
 L'Illusion de la fin; (Galilee, 1992)
 Le Crime parfait; (Galilee, 1994 - Kusursuz Cinayet, Ayrıntı Yayınları, 1998)
 Figures de l'altèrite avec Marc Guillaume; (Descartes et Cie, 1994)
 Fragments, Cool Memories III; (Galilee, 1995 - Cool Anılar 3-4, Ayrıntı Yayınları, 2002)
 Ècran total; (Galilee, 1997 - Tam Ekran, YKY, 2001)
 Le Paroxyste indifferent, entretiens avec Philippe Petit; (Grasset, 1997)
 L'Echange impossible; (Galilee, 1999)
 Les mots de passe; (Pauvert, 2000 - Anahtar Sözcükler, Paragraf Yayınevi, 2005)
 Bir Parçadan Diğerine (İnkılap Kitabevi, 2005)

Dış bağlantılar

 Jean Baudrillard

1929 doğumlular
Reims doğumlular
2007 yılında ölenler
Paris'te ölenler
21. yüzyıl Fransız filozofları
20. yüzyıl Fransız filozofları
Fransız sosyologlar
Fransız aktivistler
Paris Üniversitesinde öğrenim görenler
Postmodern düşünürler
Montparnasse Mezarlığı'na defnedilenler
Postmodern yazarlar
Küreselleşme yazarları
Tüketicilik karşıtı aktivistler
Üst gerçeklik teorisyenleri
Medya eleştirmenleri
Patafizikçiler
Nihilistler
Teknoloji felsefecileri
Postyapısalcılar

Jean Baudrillard


أفلام TV أو السابعة هي إحدى قنوات الشركة الوطنية للإذاعة والتلفزة المغربية، بدأ بثها على التلفزة الرقمية الأرضية في 31 ماي 2008، وتختص في السينما من خلال بث مجموعة من الإنتاجات الوطنية والدولية كالأفلام والمسلسلات والمسرح وبرامج عن السينما.

وصلات خارجية
 SNRT> أفلام TV.
 موقع قناة أفلام TV على الأنترنت

"قنوات فضائية"

الإعلام في المغرب
إعلام مغاربي
تأسيسات سنة 2008 في المغرب
فضائيات المغرب
قنوات وشبكات تلفزيونية
قنوات ومحطات تلفازية أسست في 2008

قناة أفلام (المغرب)


Fisto je izmišljeni lik iz multimedijalne franšize Gospodari svemira i pripadnik Herojskih ratnika. Njegovo pravo ime je Malcolm i prema kanonu animirane serije He-Man i Gospodari svemira (2002. – 2003.) stariji je brat Man-At-Armsa i Teelin stric. Predstavljen je kao snažni ratnik s velikom metalnom desnom šakom, čija je snaga usporediva samo s onom He-Mana. U Mattelovoj liniji akcijskih figura, Fistov glavni suparnik je Jitsu, azijatski ratnik sa pozlačenom metalnom šakom izrađenom za udarce u stilu borilačkih vještina. Većina medija prikazuje Fista kao vlasnika robotskog ratnog konja Stridora, a istodobno se vlasništvo nad zlim robotskim konjem Night Stalkerom pripisuje Fistovom suparniku Jitsuu.

Povijest lika

Fisto je, prema kanonu Filmationove animirane serije iz 1980-ih isprva bio zlikovac koji je terorizirao Začaranu šumu po zapovijedi svog gospodara Skeletora. Uz pomoć He-Mana shvatio je svoje zablude i odlučio se pridružiti He-Manu i Herojskim ratnicima u borbi protiv Skeletora i Zlih ratnika te je postao čuvar Začarane šume. Posjeduje golemu snagu i ima veliku metalnu desnu šaku kojom može uništavati prepreke. Osim metalne šake, posjeduje i veliki ljubičasti mač.

Prema animiranom serijalu s početka 2000-ih, Fisto je stariji brat Man-At-Armsa, a time i adoptivni Teelin stric.

Originalni mini stripovi Gospodari svemira

Fisto se prvi put pojavljuje kao lik u mini stripu Maske moći (1984.) u kojem pomaže He-Manu u borbi protiv čudovišta koja su stekla veliku snagu i moć korištenjem dvaju čarobnih maski. Mini strip ne objašnjava njegovo podrijetlo, niti donosi mnogo informacija o njemu, jer uglavnom djeluje kao sporedni lik.

Televezijska adaptacija lika

He-Man i Gospodari svemira (1983. – 1985.)

U originalnoj animiranoj seriji iz prve polovice 1980-ih, Fisto je snažni ratnik s velikom metalnom šakom koji isprva terorizira Začaranu šumu u Skeletorovo ime, a kasnije uviđa svoje zablude i pridružuje se Herojskim ratnicima te stječe njihovo povjerenje. Pojavljuje se u ukupno četiri epizode Filmationove serije, od čega je u tri njegova pojava sporadična i bez profilacije.

He-Man i Gospodari svemira (2002. – 2004.)

U animiranoj seriji He-Man i Gospodari svemira s početka 2000-ih godina, Fisto se pojavljuje tek u drugoj sezoni serijala i prikazan je kao mračan ratni veteran koji je optužen da je dezertirao iz vojske za vrijeme rata. Voli odmjeravati snagu svoje prirodne desne šake koja je snažnija i veća u odnosu na lijevu. U seriji se otkriva da je stariji brat Man-At-Armsa i da se braća ne podnose, jer ga Duncan osuđuje zbog dezerterstva. Kada se He-Man i Herojski ratnici nađu zarobljeni ispod golemih stijena, Fisto im pomaže da se oslobode, ali tom prilikom teško ozljeđuje svoju desnu šaku, zbog čega mu Man-At-Arms izrađuje mehaničku šaku, kako bi mu obnovio funkcije desne ruke.

Izvori

Vanjske poveznice

 Fisto – he-man.fandom.com
 Fisto (Otkriće) – he-man.fandom.com

Izmišljeni likovi
Likovi iz Gospodara svemira
Junaci stripa

Fisto


O WTA Tour de 1989 foi a turnê de elite do tênis feminino profissional organizado pela Women's Tennis Association (WTA) para a temporada de 1989.

O WTA Tour de 1989 incluiu os quatro torneios Grand Slam, o WTA Tour Championships e os eventos WTA Categorias 1 a 5 (não houve torneios da Categoria 6, de duas semanas sem ser os de Grand Slam). Os torneios da ITF não faziam parte do WTA Tour, embora atribuíssem pontos para o WTA World Ranking.

Ranking de final de ano
Lista das 20 primeiras do ranking de final de ano da WTA de 1989 (20 de novembro de 1989) em competições de simples e duplas:

 Quando Evert jogou sua última partida da turnê no US Open de 1989, ela era a número 4 do mundo.

Ver também
 Temporada do Grand Prix de tênis de 1989
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 Federação Internacional de Tênis (ITF)

Ligações externas
 WTA Tournaments - 1989 WTA

1989
W
Temporadas da WTA

Temporada da WTA de 1989