In military terms, 51st Division or 51st Infantry Division may refer to:

 Infantry divisions
 51st Division (1st Formation)(People's Republic of China), 1949–1952
 51st Reserve Division (German Empire)
 51st Infantry Division Siena (Kingdom of Italy)
 51st Division (Imperial Japanese Army)
 51st Division (Philippines)
 51st Guards Rifle Division
 51st Rifle Division (Soviet Union)
 51st (Highland) Division (United Kingdom)
 51st Infantry Division (United States)

51st Division


The Student Prince é um filme musical estadunidense de 1954 dirigido por Richard Thorpe e estrelado por Ann Blyth, Edmund Purdom, John Ericson, Louis Calhern, Edmund Gwenn, SZ Sakall e Betta St. John. O filme é uma adaptação da opereta homônima de 1924 composta por Sigmund Romberg com letra de Dorothy Donnelly. O roteiro do filme foi escrito por Sonya Levien e William Ludwig.

Baseado na peça de teatro Old Heidelberg de Wilhelm Meyer-Förster (uma adaptação de seu obscuro romance de 1898 Karl Heinrich), o filme é sobre um jovem príncipe impetuoso de um pequeno reino alemão que deve escolher entre seu romance com uma garçonete e sua iminente morte. Deveres reais. Foi filmado e lançado em CinemaScope e Ansco Color.

Durante a produção, a estrela original Mario Lanza deixou o projeto antes da filmagem principal, necessitando de sua substituição de última hora pelo menos conhecido Purdom. Por causa do acordo contratual entre Metro-Goldwyn-Mayer e Lanza, as músicas que o Lanza havia gravado foram dubladas sobre a voz de Purdom.

Sinopse
Perto da virada do século 20, o jovem príncipe Karl de Karlsburg, um reino pequeno, mas ferozmente orgulhoso dentro do Império Alemão, é neto de um dos poucos reis mesquinhos da Europa Central de língua alemã.

Karl foi criado a maior parte de sua vida para o exército, mas quando chega a hora de se casar, a princesa que foi escolhida para ele não suporta sua formalidade rígida. Seu tutor recomenda que ele seja enviado para uma universidade em Heidelberg para desenvolver uma maneira mais fácil e sociável.

Ele eventualmente se infiltra na mistura social da universidade, é aceito por seus colegas e se apaixona profundamente por Kathie, uma garçonete bonita, popular e com inclinação musical que detém a corte no biergarten local. Quando seu avô morre inesperadamente, Karl deve se casar com a princesa e tomar seu lugar em Karlsburg. Ele retorna a Heidelberg uma última vez para se despedir de Kathie comovente.

Elenco

Produção
Os créditos do filme mencionam "a voz cantante de Mario Lanza"; Lanza tinha sido originalmente escalado como o príncipe Karl, mas ele foi demitido do filme (algumas fontes afirmam que Lanza saiu voluntariamente do filme). Sob os termos do eventual acordo entre MGM e Lanza, o estúdio manteve os direitos de uso das músicas para a trilha sonora do filme que Lanza já havia gravado. As músicas, incluindo "Beloved" – escrita especialmente para o filme – e a bem lembrada "Serenade", do show original, se tornariam algumas das mais identificadas com Lanza, mesmo tendo sido proferidas no filme por Edmund Purdom, que assumiu o papel do príncipe Karl. Ann Blyth contracenou com Lanza no blockbuster de 1951 The Great Caruso.

O filme foi dirigido por Richard Thorpe, que substituiu o diretor original Curtis Bernhardt, e foi produzido por Joe Pasternak. O roteiro foi escrito por Sonya Levien e William Ludwig baseado na opereta The Student Prince de Sigmund Romberg e Dorothy Donnelly, que por sua vez foi baseada na peça de 1901 Old Heidelberg de Wilhelm Meyer-Förster. Novas cenas e diálogos reescritos não encontrados na produção cênica também foram adicionados, embora o enredo básico permanecesse o mesmo. Canções adicionais foram especialmente escritas por Nicholas Brodszky e Paul Francis Webster. Muitas das letras de palco originais de Donnelly foram completamente alteradas para o filme. A história foi adaptada para a tela várias vezes, incluindo o filme mudo americano Old Heidelberg (1915), o filme mudo alemão Old Heidelberg (1923), The Student Prince in Old Heidelberg de Ernst Lubitsch (1927) e Old Heidelberg de Ernst Marischka (1959).

Recepção
O filme foi um sucesso financeiro. De acordo com os registros da MGM, ele ganhou US$  nos EUA e Canadá e US$  em outros países, resultando em um lucro de US$ .

Trilha sonora
A RCA Victor lançou duas gravações de trilha sonora diferentes, ambas com a voz de Lanza. A primeira, em 1954, foi uma verdadeira trilha sonora de filme gravada em som monofônico. Em vez de reeditar a trilha sonora original em som estereofônico (o que teria sido possível porque o áudio do filme estava em estéreo de quatro faixas e os discos estéreo foram lançados a partir de 1958), a RCA Victor gravou e lançou um álbum totalmente novo em 1959. As letras originais de Dorothy Donnelly foram restauradas no álbum. Ambos os álbuns incluíam as três músicas adicionais escritas especialmente para a versão cinematográfica ("Summertime in Heidelberg", "I'll Walk with God" e "Beloved"), e ambos os álbuns omitem o solo de Kathie, "Come Boys".

Notas

Filmes ambientados no século XIX
Filmes ambientados na Alemanha
Filmes ambientados na Europa
Filmes baseados em operetas
Filmes da Metro-Goldwyn-Mayer
Filmes dirigidos por Richard Thorpe
Filmes dos Estados Unidos de 1954
Filmes em língua inglesa
Filmes musicais dos Estados Unidos
Filmes musicais da década de 1950

The Student Prince


An Tillandsia montana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Raulino Reitz. An Tillandsia montana in nahilalakip ha genus nga Tillandsia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tillandsia

Tillandsia montana


Der Gonfaloniere der Kirche oder Päpstlicher Gonfalonier () war ein militärisches und politisches Amt des Kirchenstaates. Es ging aus der Nutzung des päpstlichen Banners während des Kampfes hervor. Das Amt wurde später weitgehend zeremonieller und politischer Natur. Bei seiner Nominierung wurden dem Gonfaloniere zwei Banner verliehen, eines mit den Wappen der Kirche (Vexillum cum armis Ecclesiae) und ein weiteres mit dem Wappen des regierenden Papstes (cum suis armis). Der Gonfaloniere war berechtigt, kirchliche Embleme (dazu gehörten die Schlüssel von St. Peter und das Padiglione) auf seinen eigenen Waffen in der Regel nur während seiner Amtszeit, aber bei Gelegenheit dauerhaft zu tragen. Innozenz XII. schaffte beide Ämter ab und ersetzte sie durch das Amt des Fahnenträgers der Heiligen Römischen Kirche (ita.: Vessilifero Romana Chiesa di Santo), das später erblich an die Familie Naro Patrizi verliehen wurde.

Liste der Gonfaloniere der Kirche (unvollständig)

Siehe auch
 Gonfaloniere
 Generalkapitän der Kirche

Einzelnachweise

Amt (Kirchenstaat)
Historische Amtsbezeichnung

Gonfaloniere der Kirche


Kalle Kaljurand (* 12. Mai 1960 in Tartu) ist ein estnischer Badmintonspieler.

Karriere
Kalle Kaljurand ist achtfacher estnischer Meister im Badminton. Vier Titel davon gewann er im Herrendoppel, drei im Mixed und einen im Einzel.

Sportliche Erfolge

Familie
Kalle Kaljurand ist mit der ehemaligen Badmintonspielerin und estnischen Diplomatin Marina Kaljurand verheiratet. Sie gewann mehrere nationale Titel in Estland. Das Paar hat die Tochter Kaisa und den Sohn Kristjan. Beide Kinder sind ebenfalls als Badmintonspieler aktiv.

Weblinks
http://www.spordiinfo.ee/esbl/biograafia/Kalle_Kaljurand

Einzelnachweise

Badmintonspieler (Estland)
Badmintonspieler (Sowjetunion)
Estnischer Meister (Badminton)
Este
Sowjetbürger
Geboren 1960
Mann

Kalle Kaljurand


Krasni () es un jútor del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar de Rusia. Está situado junto a la desembocadura de un pequeño afluente en la orilla izquierda del Kubán, frente a Ládozhskaya, 26 km al nordeste de Ust-Labinsk y 84 km al nordeste de Krasnodar, la capital del krai. Tenía 536 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Aleksándrovskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio web del municipio
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net
  en Panoramio

Localidades del raión de Ust-Labinsk del krai de Krasnodar

Krasni (Ust-Labinsk, Krasnodar)


شبكة المياه العذبة أو شبكة التغذية وهي جزء من شبكة توزيع المياه، وهذه الشبكة تعنى بإمداد المستخدمين بالمياه الصالحة للاستخدام البشري. وتتمتع هذه الشبكة باهمية بالغة في كافة المجلات.

مصادر المياه العذبة
 مياه الأمطار والثلوج.
وتعد من المصادر الاساسية للمياه العذبة بعد معالجتها، وتحتاج هذه الأمطار إلى سدود وأحواض تخزينية تحافظ عليها.
 المياه السطحية.
وتشمل الأنهار والبحيرات، وأيضاً تحتاج إلى معالجة دورية لتنقيتها بالشكل الملائم.
 المياه الجوفية.
وهي المياه المخزنة في باطن الأرض، وتحتاج إلى دراسة وتحليل لمعرفة مدى صلاحية المياه للشرب.

أنواع الشبكة

 داخلية
وهي الشبكة المبنية داخل التجمعات السكنية والقريبة من مصادر المياه النقية.تقوم هذه الشبكة بالربط بين مختلف المستخدمين ومصادر المياه.
 خارجية
وهي الشبكة التي تقوم بنقل المياه من المصادر والاحواض التخزينية إلى أماكن الاستخدام.وهذه الشبكات تتطلب دراسات متعمقة وتكاليف عالية.

شروط تصميم الشبكة
يتطلب تصميم شبكة التغذية دراسات خاصة ومتعمقة لتحقيق الاستفادة القصوى من الشبكة، وهذه الدراسات هي:
 حساب التعداد السكاني الحالي والمستقبلي للمنطقة المراد إنشاء شبكة تغذية بها.
 وضع خطط تطوير مستقبلة للشبكة.
 تحديد الأغراض المختلفة للشبكة.
 اختيار مصادر المياه المناسبة.
 تحديد طرق التجميع والتوزيع
 حساب معدلات الاستهلاك الحالية والمستقبلية.

استخدامات الشبكة
لشبكة التغذية استخدامات مختلفة ومتطورة حسب الحاجة، ومنها
 للأغراض شخصية (وحدات سكنية)
 للتجارة والصناعة (فنادق - مصانع -....)
 للخدمات العامة (مشافي - مباني عامة -...)

مصادر وتوزع المياه

طرق توزيع المياه

يتم توزيع المياه لمختلف المستخدمين بعدة طرق ومنها
 التوزيع بواسطة الانحدار.
أي الاستفادة من طوبغرافية الأرض في تصميم الشبكة
 التوزيع بواسطة المضخات.
 التوزيع بواسطة التخزين.
إنشاء خزانات أرضية أو عالية، حيث تقوم هذه الخزنات بتوفير ضغوط عالية لتوزيع المياه.
 التوزيع بواسطة الطرق الثلاثة السابقة مجتمعة.

مكونات الشبكة
 محطة معالجة المياه.
 محطة ضخ أو مضخات.
 خزانات علوية أو أرضية.
 خطوط التغذية الرئيسية.
تنقل المياه بكميات كبيرة من محطات الضخ أو الخزانات إلى اجزء معينة من المنطقة المراد إنشاء الشبكة فيها.
 خطوط التغذية الفرعية.
تنقل المياه من خطوط التغذية الرئيسية إلى جميع مناطق المدينة.
 خطوط التوزيع الصغيرة.
تنقل المياه من الخطوط الفرعية إلى المستخدمين.
 صمامات.
تقوم بتعديل الضغط حسب الحاجة أو لإيقاف المياه.

أنابيب التوزيع

هنالك عدة أنواع من الأنابيب (مواسير) المستخدمة في شبكات توزيع المياه وتختلف باختلاف مكوناتها.
 الشروط الواجب توافرها في الأنابيب
 القدرة العالية على تحمل الضغوط الخارجية والداخلية.
 المقاومة العالية لعوامل التآكل.
 القدرة على تحمل مختلف درجات الحرارة.
2. أنواع الأنابيب
 أنابيب معدنية
 أنابيب خرسانية
 أنابيب اللدائن

الصيانة
تتطلب شبكات توزيع المياه لعمليلت صيانة دورية ومتخصصة، وذللك للحفاظ على الشبكة من عوامل الهدر وتحقيق الاستفادة القصوى من الشبكة.

طالع أيضاً
 أنبوب ماء

المصادر

البنية التحتية لإمدادات المياه
صناعة المياه
ماء الشرب
نظافة
هندسة بيئية
علم حركة السوائل

شبكة توزيع المياه


An Prosthechea garciana in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Wesley Ervin Higgins. An Prosthechea garciana in nahilalakip ha genus nga Prosthechea, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Prosthechea

Prosthechea garciana


Drimis (lat. Drimys), rod vazdazelenih grmova do drveća iz porodice Winteraceae. Postoji sedam vrsta koje rastu od Meksika do Ognjene zemlje. U nju je nekada uključivana i ljekovita začinska vrsta planinski papar, danas Tasmannia lanceolata.

Vrste
 Drimys andina (Reiche) R.A.Rodr. & Quezada
 Drimys angustifolia Miers
 Drimys brasiliensis Miers
 Drimys confertifolia Phil.
 Drimys granadensis L.f.
 Drimys roraimensis (A.C.Sm.) Ehrend., Silberb.-Gottsb. & Gottsb.
 Drimys winteri J.R.Forst. & G.Forst.

Izvori

Canellales

Drimis


Nughedu San Nicolò (sardisk: Nughèdu) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 577 meters højde og har 819 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 67,89 km² og grænser til kommunerne Anela, Bono, Bonorva, Bultei, Ittireddu, Ozieri og Pattada.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Nughedu San Nicolò


The Mission kan henvise til:

Film
 The Mission (film fra 1983), en film af Parviz Sayyad
 The Mission (film fra 1986), en film af Roland Joffé
 The Mission (film fra 1999), også kaldet Cheung fo af Johnnie To
 The Mission, den engelske titel til filmen Konys hær fra 1997

Musik
 The Mission (soundtrack), album med Ennio Morricone musik til filmen fra 1986
 The Mission (band), et britisk gothic rock band dannet i 1986
 The Mission (Captain Jack album), 1996
 The Mission (Royal Hunt album), 2001

The Mission


An Brachiaria marlothii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Sydney Margaret Stent. An Brachiaria marlothii in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Brachiaria

Brachiaria marlothii


Nechama Drober, geb. Hella Markowsky (* 1927 in Königsberg i. Pr.) ist eine deutsch-israelische Autorin. Sie war lange Zeit, neben dem verstorbenen Michael Wieck, die einzige noch lebende Jüdin, die die Verfolgung der jüdischen Bevölkerung durch die Deutschen und die Lage unter sowjetischer Herrschaft in Königsberg bezeugen kann.

Leben
Am 24. Juni und am 24./25. August 1942 war sie Augenzeugin der deutschen Deportationen von Königsberger Juden. Sie verlor engste Freunde, Verwandte und Schulkameraden. Keine drei Jahre später erlebte sie die Schlacht um Königsberg und die Eroberung von Ostpreußens Provinzialhauptstadt durch die Rote Armee. Im April 1945 wurde ihr Vater nach Sibirien verschleppt. Ihre Mutter Martha und ihr fünfjähriger Bruder Denny verhungerten. Als "deutsche Faschistin" geschmäht, floh sie über Litauen nach Kischinew in Moldawien. 1990, im Alter von 63 Jahren, emigrierte sie von dort nach Israel.

Um in Kaliningrad an die deportierten Juden zu erinnern, initiierte sie die Anbringung einer Gedenktafel am Bahnhof Kaliningrad Sewerny. Die Tafel wurde am 24. Juni 2011 eingeweiht.

In einem Zeitzeugengespräch am 20. Juni 2012 im Berliner Centrum Judaicum sprach sie über ihre Heimat Königsberg. Unter den 120 Gästen waren Bundestagspräsident Norbert Lammert und Klaus Weigelt, Vorsitzender der Stadtgemeinschaft Königsberg.

Bei der feierlichen Einweihung der Kaliningrader Synagoge an der historischen Stelle der Neuen Synagoge Königbergs am 8. November 2018 war Nechama Drober als Ehrengast anwesend.

Ihre Geschichte zur Zeit des Nationalsozialismus wird in der Ausstellung zur Geschichte der Königsberger Juden des seit September 2022 geöffneten Museums in dem Gebäude der Synagoge dargestellt. Ihr Stimme ist bei Schilderungen zu Arbeitslagern in Ostpreussen als Zeitzeugin zu hören und sie ist ein geschilderter Fall in der Videoinstallation über Kinder der Jüdischen Schule.

Ehrungen
 Bundesverdienstkreuz am Bande (16. November 2014)

Werke
 Ich heiße jetzt Nechama. Geschichte eines Lebens zwischen Königsberg i. Pr., Moldawien und Israel. Stuttgart 2007, ISBN 978-3-00-019740-6

Siehe auch
 Jüdische Gemeinde Königsberg
 Deportation von Juden aus Deutschland
 Alija
 Geschichte der Juden in Russland
 Jüdisches Museum Kaliningrad

Einzelnachweise

Autor
Opfer des Stalinismus (Sowjetunion)
Träger des Bundesverdienstkreuzes am Bande
Person (Königsberg, Preußen)
Zeitzeuge Kaliningrad (1945–1947)
Deutscher Emigrant in Israel
Deutscher
Israeli
Geboren 1927
Frau

Nechama Drober


شيخ تيديان دياباتي ( في باماكو)  لاعب كرة قدم مالي حيث يجيد اللعب في مركز المهاجم.

المسيرة الرياضية
تم تصعيد دياباتي من الفريق الرديف إلى الفريق الأول في بداية موسم 2008/2009 بعدما قدم أداء رائع في موسم 2007/2008 حيث شارك في 35 مباراة مسجلا 18 هدف. بسبب تواجد عدد كبير من المهاجمين فإن المدرب لوران بلان فضل الموافقة على إعارته إلى نادي الدرجة الثانية أجاكسيو من أجل اكتساب خبرة باللعب. شارك دياباتي في أول مباراة رسمية في المباراة الافتتاحية لبطولة دوري الدرجة الثانية أمام نادي شاتورو وانتهت بالخسارة. في المباراة الثانية أثبت دياباتي علو كعبه بتسجيله هدف في مرمى نادي ريمس مساهما في نتيجة الفوز 3/1 . بعد 3 أسابيع سجل دياباتي هدف في مرمى نادي فان حيث انتهت بالفوز 4/0 . في الأسابيع الثلاثة التالية استطاع دياباتي تسجيل 3 أهداف في 3 مباريات على التوالي في مرمى أندية بريست، كليرمونت، ونيم. استمر السجل التهديفي لدياباتي بتسجيله في مرمى أندية غينغان، لنس، أنغرز، وبولوني كما سجل هدف في مرمى نادي باستيا الذي يشكل مع نادي أجاكسيو ديربي جزيرة كورسيكا لتنتهي المباراة بالتعادل 1/1 . أنهى دياباتي الموسم بتسجيل 14 هدف محتلا المركز الرابع في لائحة الهدافين مساعدا ناديه في تفادي الهبوط إلى الدرجة الوطنية في آخر مرحلة. أداء دياباتي العالي جعل مسئولي نادي بوردو يجددون عقده إلى سنة 2013 . على الرغم من ذلك فإنه تمت الموافقة على إعارته إلى نادي نانسي اعتبارا من 20 يوليو 2009 .

شارك دياباتي مع منتخب مالي في 7 مباريات دولية مسجلا هدف واحد اعتبارا من سنة 2008 .

سجل هدفين في مرمى غانا في كأس الأمم الأفريقية لكرة القدم 2012، في مباراة المركز الثالث، والتي انتهت بحصول مالي على ذلك المركز.

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية ماليون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تركيا
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون ماليون مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
رياضيون ماليون مغتربون في إيران
رياضيون ماليون مغتربون في إيطاليا
رياضيون ماليون مغتربون في تركيا
رياضيون ماليون مغتربون في فرنسا
رياضيون ماليون مغتربون في قطر
رياضيون من باماكو
لاعبو الدوري الإماراتي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري التركي الممتاز
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو أجاكسيو
لاعبو أنقرة سبور
لاعبو بوردو
لاعبو دوري المحترفين الإيراني
لاعبو دوري نجوم قطر
لاعبو سنتر ساليف كيتا
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2012
لاعبو كأس الأمم الإفريقية 2013
لاعبو كرة قدم رجالية ماليون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيران
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم ماليون
لاعبو كرة قدم ماليون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الإمارات العربية المتحدة
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيران
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تركيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في فرنسا
لاعبو كرة قدم مغتربون في قطر
لاعبو كرة قدم من باماكو
لاعبو منتخب مالي لكرة القدم
لاعبو منتخب مالي لكرة القدم للشباب
لاعبو ميتز
لاعبو نادي استقلال طهران
لاعبو نادي الإمارات
لاعبو نادي الغرافة
لاعبو نادي برسبوليس
لاعبو نادي بينيفينتو
لاعبو نانسي
ماليون في القرن 21
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1408 هـ
مواليد 1988
مواليد في باماكو

شيخ دياباتي


Elena Munteanu (1877 - 1945) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918..

Activitatea politică
Elena Munteanu a fost deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918. A fost delegată a Reuniunii Femeilor Române din Beiuș..

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Nicolae Josan (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Alba Iulia, Editura Altip, 2003.

Lectură suplimetară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://www.orastieinfo.ro/ioan-mihu.html

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1877
Decese în 1945
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Elena Munteanu


Alternativets Unge, forkortet ÅU, er Alternativets officielle ungdomsorganisation og blev stiftet den 10. december 2016, efter at have opereret som bevægelse i partiet Alternativet under navnet Alternativets Ungenetværk i 2015. Alternativet var oprindeligt imod ideen om ungdomsorganisation, men nogle medlemmer startede en Facebook-side og ungdomsorganisation i 2015.

Forpersoner
Politisk forperson for Alternativets Unge

2020 -: Mikkel Høj Bagger Larsson

2019 - 2020: Emil Ipsen

Politisk næstforperson for Alternativets Unge

2020 -: Katrine Skov-Hansen

2019 - 2020: Anton Teglbjærg

Organisatorisk forperson for Alternativets Unge

2021 -: Nikoline Erbs Hillers-Bendtsen

2020 - 2021 Malthe Uldbæk Iversen

2019 - 2020: Emilie Østergaard Knudsen

Organisatorisk næstforperson for Alternativets Unge

2020 - 2021 Nikoline Erbs Hillers-Bendtsen

2019 - 2020: Malthe Uldbæk Iversen

Struktur
Foreningen struktur er følgende:

 Landsmødet er et årligt møde for alle medlemmer, hvor landsforeningens vedtægter tilpasses og medlemmer vælges til landsforeningen
 Landsforeningen består af tre organer: Hovedbestyrelsen, Politisk Udvalg og Forretningsudvalget
 Lokalkredsforeningerne dækker et geografisk område som f.eks. Nordsjælland eller Odense og består af alle medlemmer, der bor i dette område.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Alternativets Unges hjemmeside

Politiske ungdomsorganisationer fra Danmark
Alternativet

Alternativets Unge


Provence-Alpes-Côte d'Azur () (Oksitanca: Provença-Aups-Còsta d'Azur ya da Prouvènço-Aup-Costo d'Azur), Fransa'nın 26 bölgesinden biridir. Kısaca "PACA" ya da "Paca" olarak da bilinir. Fransa'nın güneydoğusunda yer alır ve Akdeniz'e kıyısı vardır. Alp dağları ile İtalya'ya komşudur. Merkez şehri Marsilya'dır.

Dünyaca ünlü Fransız Rivierası bu bölgede bulunmaktadır. Dünya çapında ünlü ve zenginlerin bulunduğu bu kıyı Toulon'dan İtalya sınırındaki Menton'a kadar olan kısmı kapsar. Sahildeki önemli şehirler, Altın Palmiye ödülünün verildiği Cannes şehri, plajlarıyla ünlü Saint-Tropez, Nice'tir. Ayrıca Monako prensliği de burada bulunmaktadır.

Fransa'nın bölgeleri
Avrupa Birliği'nde NUTS 2 istatistiksel bölgeleri

Provence-Alpes-Côte d'Azur


Crismery Santana (San Pedro de Macoris, 20 de abril de 1995) é uma halterofilista dominicana, medalhista olímpica.

Carreira

Santana conquistou a medalha de bronze nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, após levantar 256 kg na categoria feminina para pessoas com até 87 kg. Ela participou do Campeonato Mundial de Halterofilismo de 2018, quando conseguiu o bronze.

Halterofilistas olímpicos da República Dominicana
Halterofilistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Crismery Santana


es un astrónomo japonés relacionado con el observatorio de Susono, descubridor de 16 asteroides.

El asteroide (4904) Makio recibe su nombre en su honor.

Asteroides descubiertos
Akiyama tiene acreditados el descubrimiento de 16 asteroides: 6 en solitario, entre 1997 y 1999 y otros 10 entre los años 1989 y 1993, en compañía de Toshimasa Furuta. El Minor Planet Center acredita sus descubrimientos como M. Akiyama.

Referencias

Astrónomos de Japón del siglo XX
Descubridores de asteroides
Astrónomos de Japón del siglo XXI

Makio Akiyama


ريل كليمايت  ترجمته الحرفية (المناخ الواقعي -غير الزائف-) هو موقع إنترنت تعليقي (مدونة) يهتم بعلم المناخ وقضاياه المختلفة، أنشأه مجموعة من علماء المناخ لفائدة الصحفيين ولعامة الشعب. غايته تقديم معلومات سريعة عن أخبار المناخ، وقضاياه المخفية أحيانا في باقي المواقع. ينحصر النقاش في المدونة في المجالات العلمية دون التعرض للمواضيع السياسية أو الاقتصادية.

تستضيف المدونة شركة خدمات الوسائط المتعددة للبيئة الغير ربحية، ومع ذلك لا تفرض الشركة المستضيفة أي رقابة على محتوى المدونة. كما أن مساهمات العلماء في المدونة ليس لها مقابل.

مصادر

مصادر خارجية
 ريل كليمايت

مدونات
مواقع ويب أسست في 2004

مواقع ويب بيئية أمريكية

ريل كليمايت


Lomografi; eski Rus mercek fabrikası Lomo tarafından üretilen ve hâlen çok ilgi çeken LC-A modeli, 1991 yılında Çekya gezileri sırasında bir grup Viyanalı öğrenci tarafından özel merceği ve ilginç etkilerle şekillendirdiği farklı fotoğraf dokusu üreten bir makina olarak keşfedilince, doğu bloğu ülkelerinde uzun zamandır bilinen bu fotoğraf makinası batı ülkelerinde de bir moda halinde tanınmaya başladı.

1994 yılında New York ve Moskova'da açılan ilk Lomo sergilerinin ardından kendine has bir doku üreterek çalışan bu makinanın kullanıcıları Lomografi akımını tanımladılar. Vizörden bakmadan, belli bir konum ve çerçeveye bağlı olmadan çekilen, netlik, doğru kadraj gibi teknik sınırlamaların reddedildiği bu anlayışla çekilen fotoğrafların yayımlandığı özel sergiler ve daha sonra internet siteleri açıldı. Alanda en çok tanınan sitenin yürütücüsü Avusturyalı Lomographische AG, Lomography markasını ticari anlamda saklı tutmaktadır.

Eastman Kodak tarafından ortaya atılan "Kodak anı" kavramına benzer biçimde, Lomografi de "düşünme, çek" deyişini temel alan bir fotoğraf anlayışı yaratmıştır. Rastgele, yakın-plan, her tür bozulma etkisine açık, net olmayan ve genellikle doğal olmayan renklerden oluşan lomoğraflar kendi içinde, bu yaklaşıma bağlı bir estetik içinde değerlendirilmektedir.

Lomographische AG tarafından, Lomo LC-A dışında Holga, Holga 35mm, Actionsampler, Frogeye, Pop-9, Oktomat, Fisheye, Fisheye2, Colorsplash, Colorsplash Flash, F-stop Bang, SuperSampler, Horizon 202, Seagull, TLR ve Smena 8M modellerinin satışını sürdürmektedir.

Lomografçıların akıma sadakat anlamında şekillendirdikleri ve Lomographisce tarafından desteklenen 10 Kural bulunmaktadır:

10 Altın Lomografi Kuralı

1. Kameranızı gittiğiniz her yere götürün.
Nerede ne ile karşılacağınızı asla bilemezsiniz.

2. Kameranızı günün her saati kullanın, gündüz ve gece.
Çünkü her anın ayrı bir hissi var.

3. Kameranız hayatınızın akışını engellememeli; onun bir parçası olmalı.
Tıpkı yemek, içmek, konuşmak, yürümek, düşünmek gibi...

4. Kameranızı farklı açılarda tutun.
Deklanşöre basarken, ne çektiğinizi görmek zorunda değilsiniz.

5. Kameranız elinizdeyken, yakınlaşmaktan korkmayın.
İçinizde fotoğraf çekme arzusu oluşturan nesne ya da kişiyi mümkün olduğunca yakın markaja alın.

6. Düşünmeyin!
Kameranızı alın, dışarı çıkın ve önünüze geleni çekin.

7. Hızlı olun!
Saniyenin onda biri bile önemli. Ayarlarla vakit kaybetmeyin.

8. Film üzerine ne kaydettiğinizi önceden bilmek zorunda değilsiniz.
Rastlantılara izin verin. Hayatın keyfini çıkartmaya bakın.

9. Sonradan da...
"Aaa! O ne? Bunu ne zaman çekmişim? Nerde çekmişim?" Beyninizi bu tür sorularla meşgul etmeyin.

10. Kuralları kafanıza takmayın.
10 Altın Kural'ı unutun. Canınız ne istiyorsa, onu yapın.

Modeller
Lomo LC-A+
Lomo LC-A+ RL
Diana+
Holga
Fisheye
Colorsplash
Diana F+
Holga Fisheye Set
Horizon Perfekt
SuperSampler

Dış bağlantılar
 Lomografi Üzerine
 Makineleri Turkiye de
 Uluslararası Lomography Topluluğu*
 LOMO PLC
 Lomography Haberleri (İngilizce)
 ImageMagick kullanarak Lomo etkisi - İngilizce

Türlerine göre fotoğrafçılık

Lomografi


මොහු සාම්ප්‍රදායික පවුලකින් පැවත එන්නෙකි. ඔහුගේ සීයා සහ මී මුත්තා සිද්ධාන්තමය මුලධර්ම ආචාර්යවරැ ඔහුගේ පියා නීතිඥයකු වු අතර මාමා විනිසිරැවරයකු විය. ප්ලෑන්ක් ඉපදුනේ හොල්ස්ටේන්හි කීල්හිය. දෙමාපියන් ජුලියස් විල්‍හෝම් ප්ලෑන්ක් හා එමා පැට්සිග්ය. ඔහු පවුලේ 06 වන  දරැවා විය. ඔහු ඔහුගේ මුල් මනතකයන් අනුව 1864 ඩැනිෂ් පර්සියානු යුද්ධයේ පර්ෂියන් සහ ඔස්ට්‍රියන් හමුදා කීල් ප්‍රදේශයට ඇතුලු වීම විය. 1867 ඔවුන් මියුනික් වලට ආතර ඔහු මැක්සිවිල්යන් පාසැලට ගිය අතර හර්මන් මුලර් හා ගණිතාචාර්යවරයෙක් යටතේ ඔහු තාරකා විද්‍යාව, යාන්ත්‍ර විද්‍යාව හා ගණිත ශාස්ත්‍රය ඉගෙන ගත්හ. බලශක්ති සුරැකීම ප්ලෑන්ක් මුලින්ම ඉගෙන ගත්තේ මුලර්ගෙනි. වයස 17 උපාධිය ගත් අතර භෞතික විද්‍යව හා සම්බන්ධ වුයේ මේහා සමගය. සංගීතයට සහජ හැකියාවක් තිබු අතර පියානෝව ඕගනය , සෙලෝ සහ ගීත රචනා කළ අතර සංගීතය වෙනුවට ඔහු භෞතික විද්‍යාව තෝරාගත්හ. මියුනික් භෞතික විද්‍යාව හැදැරීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නියාස්ටියේ මෙහි සියලු දේ සොයාගෙන ඇති බවය. ඔහුට නව සොයා ගැනීම් අවශ්‍ය නොවු අතර මෙහි සිද්ධාන්තය මත ඔහු 1874 මියුනික් විශ්වවිද්‍යාලයට ඇතුලු විය. ෆිලිප් වෝන් ජොලී යටතේ ඔහුගේ විද්‍යාඥ ක්ශේත්‍රයේ පර්යේෂණ රත්වු ප්ලැටිනම් තුලින් පැතිරැණු හයිඩ්‍රජන් ගමන් කිරීම කර අතර ප්‍රායෝගික භෞතික විද්‍යාවට මාරැ විණි. ප්ලෑන්ක් අධ්‍යන වාර 06 ක සිද්ධාන්ත දේශන මාලාවක් ආරම්භ කළේය.

මැක්ස් ප්ලෑන්ග්


La Synagogue de la Rose d'Or  est un bâtiment classé de la ville de Lviv en Ukraine.

Historique
Elle a été voulue par Yitzhak ben Nachman et bâtie en 1582 par Paulus Italus, architecte venu de Tujetsch en Suisse et c'est la plus ancienne du pays.

Elle a été détruite lors de l'invasion nazie en 1941.

Images

Notes et références

Articles connexes
 Histoire des Juifs en Ukraine.

Histoire de Lviv
Synagogue en Ukraine
Patrimoine classé d'Ukraine

Synagogue de la Rose d'Or de Lviv


Henry R. Kravis (born January 6, 1944) is an American businessman, investor, and philanthropist. He is a co-founder of KKR & Co. Inc.

His lavish lifestyle has been criticized by activists looking to reform private equity regulations and restrict the practice of leveraged buyouts he pioneered. His buyout of RJR Nabisco was portrayed in the 1989 book and 1993 film Barbarians at the Gate.

Early life
Kravis was born into a Jewish family in Tulsa, Oklahoma, the son of Bessie (née Roberts) and Raymond F. Kravis, a successful Tulsa oil engineer who had been a business partner of Joseph P. Kennedy. Kravis began his education at Eaglebrook School ('60), followed by high school at the Loomis Chaffee School, where he participated in student government and was elected vice president of the student council his senior year. He attended Claremont McKenna College (then known as Claremont Men's College) and majored in economics. He was a member of the CMC varsity golf teams for four years and was a member of the Knickerbockers student service organization. He served as his sophomore class secretary-treasurer. He graduated from CMC in 1967 before going on to Columbia Business School, where he received an MBA degree in 1969.

Career

Kravis at Bear Stearns

After working at various jobs in New York City's financial sector, he and his first cousin, George R. Roberts, joined the staff of Bear Stearns. There, they worked under the corporate finance manager, Jerome Kohlberg, Jr. They both became partners at Bear Stearns at very young ages, 30 and 31.

Working for Bear Stearns in the late 1960s and early 1970s, Kravis, alongside Kohlberg and Roberts, began a series of what they described as "bootstrap" investments. In the following years, Kohlberg and later Kravis and Roberts would complete a series of buyouts including Stern Metals (1965), Incom (a division of Rockwood International, 1971), Cobblers Industries (1971), and Boren Clay (1973) as well as Thompson Wire, Eagle Motors and Barrows through their investment in Stern Metals. Although they had a number of highly successful investments, the $27 million investment in Cobblers ended in bankruptcy.

Kohlberg Kravis Roberts

By 1976, tensions had built up between Bear Stearns and the trio of Kohlberg, Kravis and Roberts leading to their departure and the formation of Kohlberg Kravis Roberts in that year. Most notably, Bear Stearns executive Cy Lewis had rejected repeated proposals to form a dedicated investment fund within Bear Stearns and Lewis took exception to the amount of time spent on outside activities.

Kravis and Roberts invested $120,000 of their own capital in their new firm. Early investors in KKR included the Hillman Family and the Griffith family (who are also large shareholders in MGM and Warner Bros. Discovery). By 1978, with the revision of the ERISA regulations, the nascent KKR was successful in raising its first institutional fund with approximately $30 million of investor commitments.

In 1987, Jerome Kohlberg, Jr. resigned from KKR, and Henry Kravis and George Roberts continued to lead the firm. Under Kravis and Roberts the firm was responsible for the 1988 leveraged buyout of RJR Nabisco. At a cost of $31.4 billion, it was then the highest price ever paid for a commercial enterprise. The publicity surrounding the event led to the story being dramatized in the book and film, Barbarians at the Gate. Kravis was portrayed in the film by actor Jonathan Pryce.

In early 1995, KKR divested its remaining holdings in RJR Nabisco, taking an overall loss on the deal. A journalist for the New York Times wrote a few years later that "the deal will go down in history as showing just how difficult it can be to get out of a huge deal that goes badly, and of the perils of putting too much money on one investment." KKR pledged not to commit so much of its fund to a single investment again in the future. However, other investments proved more profitable, and the fund still did well overall.

The list of companies in which Henry Kravis's KKR has invested over the years includes health care provider Hospital Corporation of America (HCA), TXU, Playtex, Beatrice Foods, Safeway, Toys "R" Us, Borden, First Data and Regal Entertainment Group. A takeover of the battery maker Duracell proved particularly profitable.

On December 24, 2013, KKR closed their first real estate specific investment fund, which raised $1.2 billion of new money to invest.  With additional funds from within KKR, the new fund provided over $1.5 billion to utilize.

In July 2017, Kravis and Roberts announced that they would eventually be succeeded by Joseph Y. Bae and Scott C. Nuttall, who were named co-presidents and co-chief operating officers so that they might gradually take over daily operations. This succession plan was enacted in October 2021, with Kravis and Roberts stepping down from their positions as co-CEOs but continuing as co-executive chairmen.

Personal life
Kravis has been married three times. His first marriage to Helene Diane "Hedi" Shulman ended in divorce. They had three children, Harrison S. Kravis (b. 1972, d. 1991 car accident), Robert R. Kravis (b. 1973), and Kimberly Kravis Schulhof (b. 1975). Hedi remarried to James Thompson Ruger, son of William B. Ruger and died of cancer on April 2, 1997, at age 49. Kravis later married New York designer Carolyne Roehm (born Carolyne Jane Smith) in 1985, but the marriage ended in divorce in 1993. Kravis is currently married to a prominent Canadian economist, and former columnist and TV personality in Canada, Marie-Josée Drouin. She sits on the boards of the Memorial Sloan-Kettering Cancer Center, the Robin Hood Foundation, and is the president of the Museum of Modern Art board of directors.

Kravis mainly lives in New York City and has a seasonal residence in Palm Beach, Florida; he also owns homes in New York City; Southampton, New York; Paris; and Sharon, Connecticut.

Politics
A supporter of Republican politics, he was a supporter and fundraiser for President George W. Bush and John McCain. He was also a major contributor to the 1992 re-election campaign of President George H. W. Bush. In 1997, Henry Kravis joined with Lewis M. Eisenberg to establish the Republican Leadership Council. In 2017, he also contributed $1 million to President Donald Trump's presidential inauguration.

Philanthropy and public positions
The Henry R. Kravis Prize in Nonprofit Leadership, established in 2006, identifies extraordinary leaders in the nonprofit sector,  celebrates their accomplishments and shares their best practices with others. The prize is presented and administered by Claremont McKenna College (CMC) and Marie-Josée and Henry Kravis. Kravis is an alumnus and trustee of Claremont McKenna College. The Kravis Prize is affiliated with the Kravis Leadership Institute, a research institute at Claremont McKenna. A formal award ceremony celebrates the recipient's accomplishments, and $250,000 is directed to a nonprofit organization designated by the recipient.

Kravis also funds the Henry Kravis Leadership Institute that sponsors the Leadership Studies programs at Claremont McKenna College, and the "Henry Kravis Internships for Teachers of Color" program. He has also financed the construction of extensive facilities at Middlesex School (Kravis House), the Eaglebrook School (Kravis Dorm), Deerfield Academy (Kravis Arena), and The Loomis Chaffee School (Kravis Hall).

He is a benefactor and a past chairman of New York's public television station and sits on the board of the Metropolitan Museum of Art. A trustee of the Mount Sinai Medical Center, Henry and wife Marie-Josée Kravis donated $15 million to establish the "Center for Cardiovascular Health" as well as funding a professorship. They have also endowed the chair in human oncology at Memorial Sloan-Kettering Cancer Center in New York.

He previously co-chaired with Jerry Speyer the influential Partnership for New York City, founded by David Rockefeller in 1979, and now sits on its board of directors. He created the New York City Investment Fund, a non-profit organization to create jobs and new business in New York City.

He is a trustee of the Council on Foreign Relations in New York, chairman of Sponsors for Educational Opportunity, and is a member of the executive committee of The Business Council for 2011, 2012, 2013 and 2014. He co-chairs the Columbia Business School Board of Overseers where he recently pledged a gift of $100 million to support the school's new campus project and is a vice-chairman of Rockefeller University. The eleven-story Henry R. Kravis Hall, one of the school's two main buildings, is named after him.

Awards and honors
 Golden Plate Award of the American Academy of Achievement, 1987
 Henry Kravis is named chairman of Sponsors for Educational Opportunity, 2014
 Investment Management's Lifetime Achievement Award, 2015
 Columbia Business School's Centennial Award, 2016
 Atlantic Council's Distinguished Leadership Award, 2016
 Carnegie Medal of Philanthropy, 2019

See also
Kohlberg Kravis Roberts
List of Claremont McKenna College people
History of private equity and venture capital
Private equity
Leveraged buyout
RJR Nabisco

References

External links
Kohlberg Kravis Roberts & Co. (company website)
KKR Private Equity Pioneers (from KKR website)
Henry Kravis profile Forbes 2006 ranking.
For TXU, One of the Street's Fabled Barbarians Is Back in the Hunt February 2007 New York Times article profiling Kravis.
Management: Consultants Put Aside Rivalries for New York November 2001 NYT article on Kravis and the New York City Partnership.
Forbes.com: Forbes World's Richest People (2005)
Forbes 400 richest Americans (2005)
ATLAS, RIVA D. "What's An Aging 'Barbarian' To Do?." New York Times, August 26, 2001
 New York Magazine article documenting Kravis and Roehm party at Metropolitan Museum of Art
 Voices of Oklahoma interview. First person interview conducted on September 6, 2019, with Henry R. Kravis.

+

1944 births
Living people
20th-century American businesspeople
21st-century American businesspeople
American billionaires
American chairpersons of corporations
American chief executives of financial services companies
American financial company founders
American financiers
American investors
American money managers
American philanthropists
Bear Stearns people
Businesspeople from Tulsa, Oklahoma
Loomis Chaffee School alumni
Claremont McKenna College alumni
Columbia Business School alumni
Corporate raiders
Kohlberg Kravis Roberts people
New York (state) Republicans
Private equity and venture capital investors
Stock and commodity market managers
21st-century American Jews
American Jews from Oklahoma

Henry Kravis


Jorge Morales Romero (19 de julio de 1951) es un paleontólogo español, especializado en mamíferos del Cenozoico. Es profesor de investigación del CSIC en el Museo Nacional de Ciencias Naturales (Madrid, España).

Trayectoria profesional
Licenciado en Geología por la Universidad Complutense de Madrid en 1974, doctor en Geología por la misma universidad en 1981, siendo su director de tesis Emiliano Aguirre

Entre los años 1975 y 1977 fue becario predoctoral de División de Ciencias del CSIC. En 1978 comenzó a dar clases como profesor adjunto de Paleontología General y de Geología Histórica en la Universidad de Zaragoza. En 1981 entró a formar parte del CSIC y desarrolló su carrera profesional en diversos puestos de este organismo, unidos al Museo Nacional de Ciencias Naturales. De 1989 a 1996 ostentó el cargo de jefe del Departamento de Paleobiología del Museo Nacional de Ciencias Naturales, para luego pasar en 1995 y hasta 1997, a ser vicedirector del Museo Nacional de Ciencias Naturales.
Desde 2004 ejerce como jefe del Departamento de Paleobiología del Museo Nacional de Ciencias Naturales.

Desde su descubrimiento por la empresa Tolsa, ejerce como director del yacimiento paleontológico del Cerro de los Batallones, conjunto de yacimientos localizados en el cerro homónimo, de la localidad madrileña de Torrejón de Velasco (España). Estos yacimientos constituyen un referente a nivel mundial, para el estudio de los mamíferos del Mioceno, tanto por su diversidad taxonómica, como por el estado de conservación de los ejemplares recuperados.

Trayectoria investigadora
Como investigador ha desarrollado su labor en los siguientes campos:

 Sistemática y evolución de carnívoros (Carnivora, Mammalia) y artiodáctilos (Artiodactyla, Mammalia).
 Bioestratigrafía del Neógeno y Cuaternario continental europeo.
 Paleobiogeografía de los mamíferos de Europa.
 Tafonomía y paleoecología de los yacimientos de mamíferos del Neógeno español.
 Patrimonio paleontológico.

Libros
 Morales, J. y Anton, M. (2009). Madrid antes del hombre. Comunidad Autónoma de Madrid. Madrid, una historia para todos. 72 págs. ISBN 978-84-451-3260-9
 Lobón-Cerviá, J. y Morales, J. (comps.) (2009). Notas para la historia reciente del Museo Nacional de Ciencias Naturales : homenaje a María Dolores Soria Mayor. Monografías del Museo Nacional de Ciencias Naturales, 24: 416 págs. ISBN 978-84-00-08909-2

Artículos científicos
 Montoya, P.; Alcalá, L. y Morales, J. (2001). «New fossils of Indactos (Ursidae, Mammalia) from the Spanish Turolian (Upper Miocene)». Scripta Geologica, 122: 123-151.

 Morales, J.; Pickford, M.; Soria, D. y Fraile, S. (2001) «Orangictis savagei nov. gen. nov. sp. Viverrinae (Viverridae, Carnivora, Mammalia) from the basal Middle Miocene of Arrisdrift, (Sperrgebiet, Namibia)». Paleontologia Africana, 37: 99-102.

 Montoya, P.; Alcálá, L. y Morales, J. (2001). «Primer hallazgo de Vivérrido (Carnivora, Mammalia) en el Mioceno superior de la Fosa de Teruel (España)». Boletín de la Real Sociedad Española de Historia Natural, 96: 101-109.

 Ginsburg, L.; Morales, J. y Soria, D. (2001). «Les Ruminantia (Artiodactyla, Mammalia) du Miocène des Bugti (Balouchistan, Pakistan)». Estudios Geológicos, 57(3-4): 155-170

 Montoya, P.; Morales, J. y Sendra, J. (2001). «Una mandíbula de Lynx issiodorensis (Croizet y Jobert, 1828) (Carnívora, Mammalia) en el Plioceno inferior de Cuevas de Almanzora (Almería, España)». Revista Española de Paleontología, nº extraordinario octubre 2001: 125-131.

 Morales, J. (2001). «Patrimonio Paleontológico». Consejería de Medio Ambiente, Comunidad de Madrid. Serie Documentos, 35: 85-98

 Morales, J. (2002). «Historia de la Paleontología del Cuaternario de Madrid». En: Bifaces y Elefantes. La investigación arqueológica del Paleolítico Inferior de Madrid. Zona Arqueológica, 1: 277-299

 Morales, J.; GÓMEZ, E. y AZANZA, B. El Patrimonio Paleontológico Español: marco legal, titularidad, gestión y conservación. En: MARTÍNEZ, X.; MELÉNDEZ G. y PEÑALVER, E. (Eds.) El Patrimonio Paleontológico de Teruel. Instituto de Estudios Turolenses. 53-60

 PELÁEZ-CAMPOMANES, P.; MORALES, J.; ÁLVAREZ-SIERRA, M. A.; AZANZA, B.; CALVO, J. P.; FRAILE, S.; GARCÍA-PAREDES, I.; HERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, M.; HERRAEZ, E.; NIETO, M.; PÉREZ, B.; QUIRALTE, V.; SALESA, M. J.; SÁNCHEZ, I. M. y . Soria, M.D. (2003). «Updated biochronology of the Miocene mammals faunas from the Madrid basin (Spain)». Deinsea, 10: 431-441.

 ÁLVAREZ-SIERRA, M.A.; CALVO, J. P.; MORALES, J.; ALONSO-ZARZA, A.; AZANZA, B.; GARCÍA PAREDES, I.; HERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, M.; MEULEN, A. VAN DER; PELÁEZ-CAMPOMANES, P.; QUIRALTE, V.; SALESA, M. J.; SÁNCHEZ, I. M. y SORIA, D. (2003). «El tránsito Aragoniense-Vallesiense en el área de Daroca-Nombrevilla (Zaragoza, España)». Coloquios de Paleontología, Vol. Ext. 1: 25-33.

 NIETO, M.; HORTAL, J.; MARTÍNEZ-MAZA, C.; MORALES, J. y RODRÍGUEZ, J. (2003). «Variaciones en la riqueza de Macromamíferos de España durante el Neógeno». Graellsia, 59: 299-231

 Morales, J.; SORIA, D.; MONTOYA, P.; PÉREZ, B. y SALESA, M.J. (2003). «Caracal depereti nov. sp. y Felis aff. silvestris del Plioceno inferior de Layna (Soria, España)». Estudios Geológicos, 59(1-4): 229-247

 MORALES, J. (2004). «El yacimiento paleontológico del Cerro de los batallones (Torrejón de velasco, Madrid)». En Sanz, J. L. (Coord.). Aportaciones recientes en el conocimiento de la historia de la vida. Fundación de Cultura Ciudad de Cuenca: 245-277.

 Morales, J.; PICKFORD, M. y SORIA, D. (2005). «Carnivores from the Late Miocene and Basal Pliocene of the Tugen Hills, Kenya». Revista de la Sociedad Geológica de España, 18: 39-61

 Morales, J. y PICKFORD, M. (2005) «Giant bunodont Lutrinae from the Mio-Pliocene of Kenya and Uganda». Estudios Geológicos, 61(3-6): 233-246

 Morales, J. y PICKFORD, M. (2005) «Carnivores from the Middle Miocene Ngorora Formation (13-12 Ma), Kenya». Estudios Geológicos, 61(3-6): 271-284

 Morales, J. y PICKFORD, M. (2006) «A large percrocutid carnivore from the Late Miocene (ca. 10-9 Ma) of Nakali, Kenya». Annales de Paleontologie, 92: 359-366.

 ALCALÁ, L. & Morales, J. (2006). «Antilopinae (Bovidae, Mammalia) from the Lower Pliocene of Teruel Basin (Spain)». Estudios Geológicos, 62: 559-570.

 ANTÓN, M.; TURNER, A.; SALESA, M. J. y MORALES, J. (2006) «A complete skull of Chasmaporthetes lunensis (Carnivora: Hyaenidae) from the Spanish Pliocene site of La Puebla de Valverde (Teruel)». Estudios Geológicos, '62: 375-388

 ASTIBIA, H. & Morales, J. (2006). «Palaeomerycidae (Artiodactyla, Mammalia) de la Barranca (Zaragoza, España) y La Grive-Saint-Alban (Isêre, Francia). Palaeomerycidae y cambios climáticos durante el Aragoniense de la Península Ibérica». Estudios Geológicos, 62: 547-558.

 CARLOS CALERO, J. A.; MONTOYA, P.; MANCHEÑO, M. A. y MORALES, J. (2006). «Presencia de Vulpes praeglacialis (Kormos, 1932) en el yacimiento pleistoceno de la Sierra de Quibas (Abanilla, Murcia)». Estudios Geológicos, 62: 395-400.

 DEMIGUEL, D.; CEGOÑINO, J.; AZANZA, B.; RUIZ, I. y MORALES, J. (2006). «Aplicación del análisis 3D de elementos finitos en el estudio morfofuncional de la dentición de mamíferos. Análisis preliminar en Procervulus ginsburgi (Cervidae, Artiodactyla)». Estudios Geológicos, 62: 115-122.

 DOMINGO, M.S.; MARTÍN ESCORZA, C. y MORALES, J. (2006). «Nuevos datos sobre la estructura interna del yacimiento vallesiense de Batallones 1 (Madrid, España)». Estudios Geológicos, 62: 65-72.

 HERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, M.; CÁRDABA, J. A.; CUEVAS-GONZÁLEZ, J.; FESHARAKI, O.; SALESA, M. J.; CORRALES, B.; DOMINGO, L.; ELEZ, J.; LÓPEZ GUERRERO, P.; SALA-BURGOS, N.; MORALES, J. y LÓPEZ MARTÍNEZ, N. (2006). «Los yacimientos de vertebrados del Mioceno medio de Somosaguas (Pozuelo de Alarcón, Madrid): implicaciones paleoambientales y paleoclimaticas». Estudios Geológicos, 62: 263-294

 HERRÁEZ, E.; GARCÍA PAREDES, I.; PELÁEZ-CAMPOMANES, P. y MORALES, J. (2006). «Los Nogales, nueva fauna de vertebrados del Mioceno Medio de Madrid». Estudios Geológicos, 62: 257-262.

 MERINO, L. y MORALES, J. (2006). «Mineralogía y geoquímica del esqueleto de los mastodontes de los yacimientos Batallones 1, 2 y 5. Implicaciones tafonómicas». Estudios Geológicos, 62: 53-64.

 MONTOYA, P.; MORALES, J.; ROBLES, F.; ABELLA, J.; BENAVENT, J. V.; MARÍN, Mª D. y RUIZ SÁNCHEZ, F. J. (2006). «Las nuevas excavaciones (1995-2006) en el yacimiento del Mioceno final de Venta del Moro, Valencia». Estudios Geológicos, 62: 313-326.

 MORALES, J. y NIETO, M. (2006). «Tafosfera: el registro de las relaciones biogeológicas». Estudios Geológicos, 62: 31-42

 PEIGNÉ, S.; SALESA, M. J.; ANTÓN, M., y MORALES, J. (2006). «New data on carnivores from the Middle Miocene (Upper Aragonian, MN 6) of Arroyo del Val Area (Villafeliche, Zaragoza province, Spain)». Estudios Geológicos, 62: 359-374.

 QUIRALTE, V.; y MORALES, J. (2006). «Los Rumiantes (Artiodactyla, Mammalia) del Mioceno inferior de La Encinilla (Colmenar Viejo, Madrid)». Estudios Geológicos, 62: 515-532.

 SALESA, M. J.; SILICEO, G.; ANTÓN, M.; ABELLA, J.; MONTOYA, P. y MORALES, J. (2006). «Anatomy of the "false thumb" of Tremarctos ornatus (Carnivora, Ursidae, Tremarctinae): phylogenetic and functional implications». Estudios Geológicos, 62: 389-394.

 SÁNCHEZ, I. M. y MORALES, J. (2006). «Distribución biocronológica de los Moschidae (Mammalia, Ruminantia) en España». Estudios Geológicos, 62: 533-546.

 MORALES, J. y PICKFORD, M. (2006). «A large Percrocutid Carnivore from the Late Miocene (ca. 10-9 Ma) of Nakali, Kenya». Annales de Paleontologie, 92: 359-366.

 MORALES, J.; PICKFORD, M. y SORIA, D. (2007). «New carnivoran material (Creodonta, Carnivora and Incerta sedis) from the Miocene of Napak, Uganda». Paleontological research 11: 71-84.

 MERINO, L. y MORALES, J. (2008). «Relación del índice de cristalinidad (IC) con la edad y el contenido de iones F y CO3 en muestras de vertebrados fósiles». Estudios Geológicos, 64(1): 75-87

 MORALES, J.; POZO, M.; SILVA, P. G.; DOMINGO, M. S.; LÓPEZ-ANTOÑANZAS, R.; ÁLVAREZ SIERRA, M.ª A.; ANTÓN, M.; MARTÍN ESCORZA, C.; QUIRALTE, V.; SALESA, M. J.; SÁNCHEZ, I. M.; AZANZA, B.; CALVO, J. P.; CARRASCO, P.; GARCÍAPAREDES, I.; KNOLL, F.; HERNÁNDEZ FERNÁNDEZ, M.; HOEK OSTENDE, L. VAN DEN; MERINO, L.; MEULEN, A. J. VAN DER; MONTOYA, P-; PEIGNÉ, S.; PELÁEZ-CAMPOMANES, P.; SÁNCHEZ-MARCO, A.; TURNER, A.; ABELLA, J.; ALCALDE, G. M.; ANDRÉS, M.; DEMIGUEL, D.; CANTALAPIEDRA, J. L.; FRAILE, S.; GARCÍA YELO, B. A.; GÓMEZ CANO, A. R.; LÓPEZ GUERRERO, P.; OLIVER PÉREZ, A. y SILICEO, G. (2008). «El sistema de yacimientos de mamíferos miocenos del Cerro de los Batallones, Cuenca de Madrid: estado actual y perspectivas». SEPAZ, Palaeontologica Nova, 8: 41-117.

 MORALES, J. (2008). Los yacimiento paleontológicos de Cerro de los Batallones (Torrejón de Velasco, Madrid). En: Arcega, C. y Lahoz, J. (coords.) La Vida en el Terciario. Del impacto del meteorito al origen del Hombre: 81-123.

 MORALES, J.; PELÁEZ-CAMPOMANES, P.; ÁLVAREZ SIERRA, M.; AZANZA, B. y MONTOYA, P. (2009). «Historia de las excavaciones paleontológicas (Mamíferos) en el Museo Nacional de Ciencias Naturales». En Lobón-Cerviá y Morales, J. (comps.) Notas para la Historia reciente del Museo Nacional de Ciencias Naturales. Homenaje a María Dolores Soria Mayor. Museo Nacional de Ciencias Naturales, CSIC. Monografías, 24: 211-268

Enlaces externos
 Los dientes de los rumiantes indican el clima y la vegetación en el Mioceno Gaceta dental (15 de julio de 2011)

 MNCN (3 de junio de 2011). Los dientes de los rumiantes nos indican cómo era el clima y la vegetación en el Mioceno. Noticias.

 Currículo en la UNED

Paleontólogos de España del siglo XX
Geólogos de España del siglo XX
Profesores de investigación del CSIC
Paleontólogos de España del siglo XXI
Geólogos de España del siglo XXI

Jorge Morales Romero


Plavo zvonce  (zumbulolika; lat. Hyacinthoides) biljni rod iz porodice šparogovki. Pripada mu desetak vrsta lukovičastih trajnica iz zapadne Europe, Apeninskog i Iberskog poluotoka i sjeverozapadne Afrike. U Hrvatskoj raste jedino H. hispanica.

Hrvatski nazivi ovog roda su zumbulolika  i plavo zvonce.

Vrste
 Hyacinthoides aristidis (Coss.) Rothm.
 Hyacinthoides cedretorum (Pomel) Dobignard
 Hyacinthoides ciliolata (Pomel) Rumsey
 Hyacinthoides flahaultiana (Emb.) Dobignard
 Hyacinthoides hispanica (Mill.) Rothm.; španjolska zumbulolika,jedina vrsta u Hrvatskoj.
 Hyacinthoides italica (L.) Rothm.
 Hyacinthoides kroumiriensis El Mokni, Domina, Sebei & El Aouni
 Hyacinthoides lingulata (Poir.) Rothm.
 Hyacinthoides mauritanica (Schousb.) Speta
 Hyacinthoides non-scripta (L.) Chouard ex Rothm.; zečje zvonce
 Hyacinthoides paivae S.Ortiz & Rodr.Oubiña
 Hyacinthoides reverchonii (Degen & Hervier) Speta
 Hyacinthoides ×massartiana Geerinck

Izvori

Vanjske poveznice

Hyacintheae

Plavo zvonce


A Igreja Presbiteriana Livre da Escócia (IPLE) - em inglês: Free Presbyterian Church of Scotland e em gaélico escocês: An Eaglais Shaor Chlèireach - é uma denominação reformada presbiteriana conservadora, fundada na Escócia em 1893,  por um grupo de igrejas que se separou da Igreja Livre da Escócia.

História

Em 1892, a Igreja Livre da Escócia aprovou uma resolução relaxando a exigência de subscrição à Confissão de Fé de Westminster como parte da preparação da sua união como a Igreja Presbiteriana Unida da Escócia.

Um grupo de igrejas e pastores não concordou com a decisão e, após se separarem da Igreja Livre da Escócia, fundaram a Igreja Presbiteriana Livre da Escócia.

Doutrina

A denominação subscreve a Confissão de Fé de Westminster e não permite a ordenação de mulheres.

Denominações presbiterianas na Escócia

Igreja Presbiteriana Livre da Escócia


Southern or South Sámi (, , ) is the southwesternmost of the Sámi languages, and is spoken in Norway and Sweden. It is an endangered language; the strongholds of this language are the municipalities of Snåsa, Røyrvik, Røros (Trøndelag, Central Norway) and Hattfjelldal (Nordland, Northern Norway) in Norway. Of the approximately 2000 Southern Sami, only about 500 still speak fluent Southern Sami. This language belongs to the Saamic group within the Uralic language family.

In Sweden, Saami is one of five recognized minority languages, but the term "Saami" comprises different Saami varieties/languages but these different Saamic languages are not individually recognized, and in Norway South Saami is recognized as a minority language in its own right.

It is possible to study Southern Sámi at Nord University in Levanger, Umeå University in Umeå, and Uppsala University in Uppsala. In 2018, two master's degrees were written in the language at Umeå University. Language courses are also offered in different Sámi language centres throughout the south Sámi area.

Writing system
Southern Sámi is one of the six Sámi languages that has an official written standard, but only a few books have been published for the language, one of which is an adequate-sized Southern Sámi–Norwegian dictionary. This language has had an official written language since 1978. The spelling is closely based on Swedish and Norwegian and uses the following Latin alphabet:

The Sámi Language Council recommended in 1976 to use ⟨æ⟩ and ⟨ö⟩, but in practice the latter is replaced by ⟨ø⟩ in Norway and the former by ⟨ä⟩ in Sweden. This is in accordance with the usage in Norwegian and Swedish, based on computer or typewriter availability. The  represents a back version of , however many texts fail to distinguish between the two.

, , , ,  are only used in words of foreign origin.

Long sounds are represented with double letter for both vowels and consonants.

Phonology

Southern Sámi has 15 consonant and 11 vowel phonemes, there are six places of articulation for consonants  (bilabial, labio-dental, denti-alveolar, palatal, velar and glottal) and six manners of articulation.

There are also two dialects, the northern and the southern dialect. The phonological differences between the dialects are relatively small; the phonemic system of the northern dialect is explained below.

The typical word in South Saami is disyllabic with a long stem vowel and ends in a vowel, like in the word /pa:ko/ 'word'. Functional words are monosyllabic as are the copula and the negative auxiliarity. Stress is fixed and always word initial. Words with more than 3 syllables get a secondary stress in the penultimate syllable.

Vowels
The 11 vowel phonemes comprise four phonologically short and long vowels (i-i:, e-e:, a-a:, u-u:) and three vowel phonemes which do not distinguish length (ø, ae, o).

The vowel phonemes of the northern dialect are the following; orthographic counterparts are given in italics:

The non-high vowels , ,  and  contrast in length: they may occur as both short and long. High vowels only occur as short.

The vowels may combine to form ten different diphthongs:

Consonants
In South Sámi, all consonants occur as geminates in word medial position.

Grammar

Sound alternations

In Southern Sámi, the vowel in the second syllable of a word causes changes to the vowel in the first syllable, a feature called umlaut. The vowel in the second syllable can change depending on the inflectional ending being attached, and the vowel in the first vowel will likewise alternate accordingly. Often there are three different vowels that alternate with each other in the paradigm of a single word, for example as follows:

  ~  ~ :  'to walk' :  'I walk' :  'I walked'
  ~  ~ :  'to leave' :  'I leave' :  'I left'

The following table gives a full overview of the alternations:

On the other hand, Southern Sami is the only Sami language that does not have consonant gradation. Hence consonants in the middle of words never alternate in Southern Sami, even though such alternations are frequent in other Sami languages. Compare, for instance, Southern Sami  'name' :  'in the name' to Northern Sami  : , with the consonant gradation  : .

Cases

Southern Sami has eight cases:

Morphology

Nouns
Southern Sami's nouns inflect for singular and plural and has eight cases: nominative, accusative, genitive, illative, locative, elative, comitative and essive, but number is not distinguished in the essive. The inflection is essentially agglutinative, but the case endings are not always the same in the plural as in the singular. The plural sign is -h in the nominative case, otherwise -i/j-, to which the case endings are added. There are five different inflection classes but no declension classes. All nouns take the same case markers.

The function of the nominative is to mark the subject and the accusative marks the object. The nominative plural is also used to mark plural objects, also called differential object marking and here, the object gets an indefinite reading, while the accusative plural marks definite objects. The genitive is used in adnominal possession and marks the dependet of postpositions. Illative is a spatial case marking the recipient, while locative and elative are  also spatial cases, but the locative is also used in existential constructions and the elative in partitive constructions. And comitative expresses participation and instrumental and the essive marks a stare or a function.

Four stem classes can be distinguished: ie-stems, e-stems, a-stems, and oe-stems.

Overview of the modern inflection of guelie 'fish':

Earlier, in the comitative singular and in the plural, besides the nominative i, umlaut of the root vowel to öö took place: Gen. Pl. göölij etc.

Pronouns
The personal pronouns inflect for singular, dual and plural and seven cases which are all of the above with exception of the essive. A demonstrative pronoun without specific deictic bias is employed as the third person pronoun, treating dual and plural forms as indistinguishable. Additional pronouns encompass pronominal and adnominal demonstratives, along with interrogative and relative pronouns, reflexive, logophoric, reciprocal and a variety of indefinite pronouns. The majority of these pronouns change based on whether they refer to a singular or plural entity, and some also adapt to different cases. Demonstratives make distinctions across three distances relative to the speaker.

Verbs
The South Sami verbs inflect for person and number, singular, dual and plural, whereby, dual is an optional category. And, there are also two finite inflectional categories, the present and the past tense. The subject suffixes are the same and there are three different inflectional classes which are based on the thematic vowels and their behaviour in inflection. Furthermore, there are 4 non-finite forms, the perfect participle, the progressive, the infinitive and the connegative and imperative form. Meanwhile, the verbs express the TMA categories present tense indicative, past tense indicative, perfect, pluperfect, progressive and imperative but additionally, the copula also inflects for the conditional.

In the verbum, a distinction must be made between odd-syllable and even-syllable verbs; in the latter, there are six different stem classes.

Overview of the forms of the ie stems using the example of båetedh 'to come':

Adjectives
The morphology of adjectives is restricted to comparative and superlative forms. Some have different forms in attributive and predicative position but the most are invariable.

Person

Southern Sámi verbs conjugate for three grammatical persons:

first person
second person
third person

Mood

Tense

Grammatical number

Southern Sámi verbs conjugate for three grammatical numbers:

singular
dual
plural

Negative verb

Southern Sámi, like Finnish, the other Sámi languages, and Estonian, has a negative verb. In Southern Sámi, the negative verb conjugates according to tense (past and non-past), mood (indicative and imperative), person (1st, 2nd and 3rd) and number (singular, dual and plural). This differs from some other Sámi languages, e.g. from Northern Sámi, which do not conjugate according to tense.

Syntax

Like Skolt Sámi and unlike other Sámi languages, Southern Sámi has the basic structure SOV (Subject-Object.-Verb). Only the copula ('to be') and auxiliary verbs appear second. The case alignment system is nominative-accusative. But, plural objects are also marked with the nominative. Objects in the nominative plural get an indefinite reading while objects in the accusative plural are definite. This applies for nouns as well as pronouns. An example for plural object in the nominative:

dellie     manne            naarra-h             tjeegk-i-m

then   1.SG.NOM    snare-NOM.PL    set.up-PST-1SG

"Then I set up snares".

Subject and agent are always marked identically, with the nominative and the marking of the object depends on definiteness.

The verb agrees with the subject in person and number. The TAM-categories mentioned above are based on non-finite verb forms and expressed in periphrastic constructions with an auxiliary. Subject agrees with auxiliary but it is not obligatory. Subject is either marked on the pronoun or inferred from context. Imperative second singular uses the same non-finite irrealis form also used in negation constructions.

South Saami has some features that separate it from it closest relatives, like SOV instead of SVO as basic constituent order, no stem gradation and a genitive possessive. Nevertheless, most features in the language are commonly found in other Uralic languages.

References

 Bergsland, Knut. Røroslappisk grammatikk, 1946.
 Jussi Ylikoski. South Saami, 2022.
 Knut Bergsland. Sydsamisk grammatikk, 1982.
 Knut Bergsland and Lajla Mattson Magga. Åarjelsaemien-daaroen baakoegærja, 1993.
 Hasselbrink, Gustav. Südsamisches Wörterbuch I–III

External links

The Children's TV series Binnabánnaš in Southern Sámi
Sámi lottit Names of birds found in Sápmi in a number of languages, including Skolt Sámi and English. Search function only works with Finnish input though.
Southern Sámi grammatical resources
Samien Sijte – Southern Sámi Museum and Cultural Center
Sørsamisk forskning og undervisning – Universitetet i Tromsø

Western Sámi languages
Languages of Norway

Subject–object–verb languages
Languages of Sweden
Endangered Uralic languages
Endangered languages of Europe

Southern Sámi


Out Of The Woods este al patrulea cântec de pe al cincilea album , al cântăreței Taylor Swift 1989. Melodia a fost compusǎ de către Taylor Swift și Jack Antonoff, fiind lansatǎ la radio pe 5 februarie 2016 . A fost al șaselea single lansat de pe albumul 1989. Ca și videoclip (filmat în Noua Zeelandă), a fost lansat la Dick Clark's New Year's Rockin' Eve , pe 31 decembrie.

Cântece de Taylor Swift

Out of the Woods (cântec)


Angel Villerot, né le  à Rogéville (Meurthe-et-Moselle) et mort le  à Biarritz (Pyrénées-Atlantiques) est un militaire et Français libre, compagnon de la Libération.

Biographie
Apprenti tourneur, il choisit de s'engager dans l'armée pour trois ans en 1932 et est affecté l'année suivante au  Régiment d'infanterie coloniale ( RIC) à Nancy. En 1933, il est affecté à Nancy au  Régiment d'infanterie coloniale ( RIC). En 1934, il part pour l'Indochine. Il y sert au  Régiment mixte d'infanterie coloniale ( RMIC) puis à la compagnie blindée du  RIC.

Il rentre en métropole en 1936 et est promu caporal en 1937 puis sergent en 1938. En octobre 1939, il est affecté en Afrique-Équatoriale française, au Cameroun dans le régiment de tirailleurs sénégalais du Tchad. Refusant l'armistice, il rallie la France libre au Tchad et intègre la colonne Leclerc. Il combat à Koufra en février et mars 1941 où il reçoit une citation et est promu sergent-chef. Il participe à la campagne du Fezzan en février 1942 où il est une nouvelle fois cité. En avril 1942, il est promu adjudant. Il combat ensuite en Tunisie avec la force L. En décembre 1943, il rejoint le régiment de marche du Tchad qui vient d'être créé au sein de la  DB. Après un entrainement au Maroc, le régiment part pour l'Angleterre en mai 1944. Il débarque au sein de la  DB le  août en Normandie et combat à Alençon, au Mans et dans la forêt d'Écouves au sein de la Compagnie d'accompagnement du  bataillon du régiment. Angel Villerot entre dans Paris avec son régiment le 25 août, il sert alors comme sous-officier adjoint de la section d'obusiers. Il s'illustre peu après à Pierrefitte en détruisant un blindé allemand et plusieurs mitrailleuses. Devenu adjudant-chef, il combat lors de la bataille des Vosges, à Vittel puis à Contrexéville. Il est blessé par balle à Baccarat lors d'une patrouille de nuit et ne reprend le combat qu'un mois plus tard pour la libération de Strasbourg. En janvier 1945, il combat en Alsace, devant Neuf Brisach. À la fin de la guerre, en juin 1945, il est nommé sous-lieutenant.

Après guerre, il se porte volontaire pour l'Indochine où il sera blessé deux fois, deux nouveau par balle, en décembre 1946 puis en janvier 1947 à Hanoï. Promu lieutenant, il rentre en métropole en 1947 où il passe son brevet de parachutiste puis retourne en Indochine où il est de nouveau blessé par balle. Il rentre alors en France en août 1950 et est affecté ensuite en Afrique. En janvier 1954, il est nommé capitaine puis sert en Algérie avec le  régiment d'infanterie et  est ensuite affecté à Bayonne à la  demi-brigade coloniale de chasseurs parachutistes ( ½ BCCP). En 1962, il est envoyé au Tchad pour former la nouvelle armée nationale. Il prend sa retraite de l'armée en 1965.

Il meurt à 92 ans le  à Biarritz et inhumé dans la commune voisine d'Anglet.

Distinctions
  (31 juillet 2001)
  par décret du 23 mai 1942

  (4 citations)
  (3 citations)
  avec agrafes "Koufra", "Fezzan 42", "Fezzan-Tripolitaine 43" et "Extrême-Orient"

  (États-Unis)

 Officier de l'Étoile d'Anjouan
 Officier de l'Étoile noire (Bénin)

Références

Grand officier de la Légion d'honneur
Compagnon de la Libération
Militaire des Forces françaises libres (terrestres)
Personnalité ayant servi dans la 2e division blindée
Parachutiste français
Naissance en mars 1913
Naissance en Meurthe-et-Moselle
Décès en mars 2006
Décès à 92 ans
Décès à Biarritz
Militaire français de la Seconde Guerre mondiale
Titulaire de la médaille des blessés de guerre
Personnalité liée à la conquête de l'Indochine française
Militaire français de la guerre d'Indochine

Angel Villerot


Gôtovany este o comună slovacă, aflată în districtul Liptovský Mikuláš din regiunea Žilina. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 456 de locuitori. Se învecinează cu comuna Galovany.

Istoric
Localitatea Gôtovany este atestată documentar din 1267.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Gôtovany


Yabancılaşma kavramı, Marx'in teorisinin özellikle başlangıç evresinde belirgin bir önceliğe ve öneme sahiptir. Marx'ın erken yazılarında bu önceliği ve yabancılaşma kavramının çeşitli açılımlarını görmek mümkündür. 1844 Elyazmaları ve Alman İdeolojisi bu noktada anılmaya değer. İki tür yabancılaşmadan sözedilebilir Marx'ın bu çalışmalarında. Bunlardan ilki, doğadan kopuş anlamındaki yabancılaşmadır. İnsan, doğadan koparak kültürel-toplumsal alanda kendine ikinci bir doğa kurmak anlamında, doğaya yabancılaşır. Bu insan oluşu açıklayan niteliğiyle olumlu karşılanan yabancılaşmadır, zorunlu bir süreç olarak anlaşılır. İkinci yabancılaşma ise, bizzat kapitalist pazarın ve kapitalist toplumsal sistemin yarattığı yabancılaşmadır. Bunun sonucu olarak insan kendi doğasına yabancılaşır. Böylece insan kendine, kendi emeğine, ilişkilerine, dünyaya ve yaşama yabancılaşır. Kapitalist pazarın bir unsuru olarak işleyen çarklardan biri haline gelir. Anlaşılacağı gibi, yabancılaşma teorisinin Marx'ın İnsanın doğası anlayışıyla yakından ilişkisi vardır. Marx'ın çalışmalarının sonraki dönemlerinde (örneğin Kapital'e gelindiğinde) bu kavramı kullanmadığı görülür, ancak bununla birlikte bu kavramın içerdiği perspektifi bir şekilde devam ettirdiği söylenebilir. Meta fetişizmi nosyonunun bir anlamda insanın kendi doğasına yabancılaşmasının kapitalizm içindeki  maddi temelini ya da yapısını açıklamaya çalıştığını ve bu açıklamanın içeriğini kapitalist toplumun üretim ve değişim ilişkilerini toplumsal iş bölümü ekseninde birbirleriyle ancak ürünleri dolayımıyla kurup yürüttüklerinin oluşturduğunu söylemek yanlış olmaz.

Marx'ın ilk çalışmalarında, yabancılaşma (Alm.: Entfremdung) doğal olarak birbirine ait olan şeylerin ayrılmasını veya dengeli bir uyum içerisinde olan şeyler arasındaki antagonizmi ifade eder. Bu kavramın en önemli kullanımında, kavram insanların insan doğasının hallerine yabancılaşmasına atıfta bulunur.

Marx yabancılaşmanın kapitalizmin sistematik bir sonucu olduğunu öngörmektedir. Teorisi, Feuerbach'ın, Tanrı'nın insanların karakterlerini yabancılaştırdığı düşüncesini tartıştığı Hıristiyanlığın Özü (1841) çalışmasına dayanır. Stirner bu analizi The Ego and Its Own - Ego ve Kendi (1844) çalışmasında 'insanlığın' birey için bir yabancılaşma ideali olduğunu açıklayarak daha ileri götürmüş, ancak Marks Alman İdeolojisi'nde (1845) onu eleştirmiştir.

Kaynakça
 1844 Elyazmaları, Karl Marx
 Alman İdeolojisi, K. Marx

Yabancılaşma teorisi
Sosyoloji teorileri
Varoluşçuluk kavramları

Marx'ın yabancılaşma teorisi


Kosuke Harada (født 21. december 1977) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Montedio Yamagata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kosuke Harada


Le Renault TE est un autorail diesel conçu par Renault pour les chemins de fer de l'État. Entré en service en 1930 en dix exemplaires (ZZ 23921 à 23930), quatre sont également livrés aux chemins de fer économiques de la Gironde (SE M1 à M4). Passés à la SNCF, les dix TE ex-État (SE M21 à M30) rejoignent en 1939 leurs quatre frères.

Ils sont retirés du service dans les années 1950. Sept Renault TE sont reconstruits à partir de 1948 par les ateliers des Chemins de fer économiques de la Gironde, désignés MX 201 à MX 207. Deux sont livrés au Réseau breton (MX155 et MX156) et les autres restent en Gironde. Les deux derniers MX, déclassés comme draisine, sont retirés du service en 1972.

Conception
Les TE sont conçus à la demande de Raoul Dautry pour assurer une desserte moderne des lignes secondaires du réseau de l'État.

Doté d'une caisse en bois tôlée avec des panneaux d'aluminium, l'autorail n'est pas réversible, n'ayant qu'une seule cabine de conduite. Les TE de la Gironde ont une carrosserie plus haute que ceux de l'État.

Les premiers TE sont équipés de moteurs à essence, très consommateurs ( au ). Dès 1931 les TE reçoivent des moteurs Diesel Renault 6C 115, plus économes ( au ). Il s'agit du premier moteur diesel Renault. Les TE recevront de nombreux autres moteurs cours de leur carrière (voir plus bas).

La caisse rectangulaire du TE est très peu aérodynamique et un TE de l'État teste en 1934 un nouveau carénage. Ces essais donneront naissance au type VG.

Service

Les TE de l'État sont livrés entre septembre 1930 et septembre 1931. Ils sont numérotés ZZABf 23921 à 23930. D'abord équipés en  et  classes (10 places de , 25 de ), sept des TE sont revisés en 1935-1936 et reçoivent un aménagement avec  en classe unique, devenant des ZZEf.

Les ZZ 23921 à 23930 sont très appréciés des voyageurs pour leur rapidité mais leur capacité limitée devient problématique et nécessite leur remplacement par des engins plus longs. Les TE État passent à la SNCF fin 1937, étant renumérotés ZZR 10001 à 10010. Ils sont peu utilisés par la SNCF après les nombreuses fermetures de lignes secondaires décidées en 1938.

Les quatre premiers TE des chemins de fer  économiques de la Gironde sont reçus en 1930. Numérotés M1 à M4, ils sont mis en service autour de Lacanau, reliant en général Bordeaux, Lesparre-Médoc et Facture. Le département de la Gironde achète en 1939 les dix TE de la SNCF. Sept sont remis en état et remotorisés, tandis que trois sont à l'état d'épaves, destinées à fournir des pièces de rechange. Mis en service entre février et juillet 1939, les TE servent sur la ligne de Bordeaux à Saint-Ciers. Ils sont souvent couplés par deux entre Bordeaux et Blaye, les deux cabines étant positionnées à chaque extrémité.

Pendant la Seconde Guerre mondiale, les TE sont équipés pour la marche au gazogène. Mal entretenus, ils sont retirés du service après-guerre, entre 1948 et 1952.

Reconstruction
Cinq des Renault TE sont reconstruits à partir de 1948 par les ateliers des Chemins de fer économiques de la Gironde à Lacanau et à Saint-Symphorien. Rallongés et dotés d'une caisse métallique, ils sont désignés MX 201 à MX 205. La reconstruction du MX206 est abandonnée en 1952, de même que celle du MX207, qui prévoyait sa transformation en autorail à bogies.

Les MX201 à 205 relient Bordeaux et Saint-Ciers jusqu'à la suppression du service voyageur en janvier 1954. Deux sont transférés au Réseau breton, devenant MX155 (ex-MX204) et 156 (ex-MX203). Ils servent sur la ligne de Guingamp à Paimpol jusqu'à leur remplacement par des Renault AEK en 1962. Les autres restent en Gironde dans des tâches secondaires (transport d'huîtres ou remorquage de wagons de marchandises). Accidenté en 1952, le MX202 est reconstruit comme locotracteur TX202, plus court et remotorisé à . Le MX205 et le TX202, déclassés comme draisine, sont retirés du service en 1972.

Historique par unité

Notes et références

Voir aussi

 Autorail Renault
 Liste des codes projets Renault (1899-1941)

Ancien autorail de la SNCF
TE

Renault TE


Louis François Clement Breguet, (22. prosinca 1804. — 27. listopada 1883.), bio je francuski fizičar, urar i izumitelj. Unuk je Abrahama Bregueta i djed Louisa Bregueta mlađeg, konstruktora aviona.

Breguet je nastavio djedov posao, koji je bio urar u Parizu i konstruirao je veliki broj mjernih instrumenata za astronomsku i nautičku uporabu. Izmislio je, između ostalog, elektromagnetski telegrafski uređaj s dvije međusobno povezane kazaljke 1845. godine, koji je jedno vrijeme bila u uporabi kod francuskih telegrafskih poduzeća. Njegovo ime nalazi se na popisu 72 znanstvenika ugraviranih na Eifellovom tornju.

Izvori

Francuski znanstvenici
Francuski fizičari

Louis Clément François Breguet


جبل عيسى هو جبل بغرب الجزائر في ولاية النعامة و بالضبط في مدينة عين الصفراء يبلغ ارتفاعه 2236م ، و هو يمثل رابع أعلى قمة في البلاد. ينتمي إلى سلسلة جبال القصور في الأطلس الصحراوي.

أصبحت الحديقة الوطنية لجبل عيسى منطقة محمية منذ عام 2003.

طالع أيضا
 قائمة جبال الجزائر

مراجع

النعامة
جبال الأطلس
جبال الجزائر
جغرافيا ولاية النعامة
جبال ولاية النعامة

جبل عيسى


Die Geheimnissäulen auf dem Weg nach Maria Plain sind eine Reihe von insgesamt 16 Bildstöcken, die beginnend in der österreichischen Stadt Salzburg auf den nördlich davon befindlichen, im Gemeindegebiet von Bergheim liegenden Plainberg führen. Sie wurden im Jahr 1705 von einem unbekannt gebliebenen Stifter angelegt und bilden einen ohne bestimmten Namen gekennzeichneten, rund vier Kilometer langen Wallfahrtsweg zur Kirche Maria Plain. Die Steinsäulen I bis XV sind mit Ölbildern versehen, welche die 15 Rosenkranzgeheimnisse darstellen; den Abschluss der Reihe bildet eine Votivsäule mit der Entstehungsgeschichte. Die Geheimnissäulen waren im Laufe der Zeit kaum gepflegt worden, die Bilder waren zum Teil verschwunden oder dem Verfall nahegekommen. Private Rettungsaktionen zu Beginn des 20. Jahrhunderts und in den 1980er Jahren konnten die Säulenreihe vom Untergang bewahren.

Geschichte

Anlage des Wegs der Barockzeit
In der zweiten Hälfte des 17. Jahrhunderts wurden auf dem Plainberg, ausgelöst durch einen immer stärker werdenden Wallfahrtsverkehr zum 1652 aufgestellten Gnadenbild Maria Plain, eine Wallfahrtsbasilika und ein Kalvarienberg angelegt. Maria Plain wurde in der Folge zu einem im gesamten deutschsprachigen Raum bekannten Wallfahrtsort.

Zu Beginn des 18. Jahrhunderts war die österreichische Habsburgermonarchie in den Spanischen Erbfolgekrieg verstrickt, im Zuge dessen 1704 im angrenzenden Bayern mit der Taktik der "Verbrannten Erde" hunderte Ortschaften geplündert und verbrannt wurden. Man befürchtete, dass auch Salzburg und sein Umland davon nicht verschont bleiben würde. Aufgrund der kriegerischen Umstände, besonders durch den Sieg der Österreicher und seiner Verbündeten bei der Schlacht von Höchstädt an der Donau am 13. August 1704 wurde dieses Schicksal aber von der Gegend abgewendet.

Als Dank für diese Fügung stiftete ein bewusst unbekannt bleiben wollender, gottesfürchtiger Salzburger, vermutlich ein Kaufmann, im darauf folgenden Jahr 1705 aufgrund eines Gelübdes eine Reihe von 15 Bildstöcken aus Stein, versehen mit Ölbildern, die als Motiv die 15 Rosenkranzgeheimnisse tragen. Die Säulen werden daher auch als "Geheimnissäulen" bezeichnet. Den Abschluss der Reihe bildet eine 16. Steinsäule, die als Votivsäule ein Marienbild sowie einen Text zur Entstehungsgeschichte und den Votivspruch des Erbauers trägt. Zu jener Zeit war es nicht unüblich, aus religiösen Motiven und zum Dank gerade auch auf Pilgerwegen einen Bildstock anlegen zu lassen, zumal solche nicht nur der Andacht dienten, sondern mit ihren darin befindlichen Kerzen oder Öllichtern auch in der Nacht den Weg wiesen.

Die Motivation des Stifters ist aber nicht nur in der glücklichen Abwendung von Kriegshandlungen zu sehen, sondern auch in seiner Frömmigkeit. Er hatte nach seinen Angaben als unmoralisch lebender Mensch am 26. Dezember 1686 eine Lichterscheinung, die ihn zum Glauben bekehrte. Welcher Natur diese Erscheinung gewesen sein könnte, ist nicht geklärt. Man vermutet, dass es sich dabei um ein in Salzburg selten zu sehendes Nordlicht handelte oder um das Erscheinen des Halleyschen Kometen. Letzteres jedoch stimmt nicht mit den Berechnungen der Kometenlaufbahn überein, sodass heute auch angenommen wird, dass der Unbekannte möglicherweise irrtümlich ein falsches Datum angegeben hat.

Rekonstruktion des Historismus
Der Erbauer hatte außerdem der Stadt Salzburg Geld hinterlassen, damit die Säulen auch nach seinem Tod gepflegt würden. Im Laufe der Zeit aber wurden diese zunehmend schadhaft. Zu Beginn des 20. Jahrhunderts waren zwar die Säulen selbst noch gut erhalten geblieben, die Bilder aber, die auf Blech gemalt waren, befanden sich in äußerst schlechtem Zustand. Philipp Strasser, ein Salzburger Bürger und Bestattungsunternehmer, nahm 1906 eine Spendenaktion zur Erneuerung der Gemälde in Angriff, die aber letztlich nicht zustande kam. Er beschloss daraufhin, eigene Mittel dafür aufzuwenden. In den folgenden Jahren wurden sukzessive bis 1914 die Bilder vom Historienmaler Josef Gold im Stile der Nazarener neu geschaffen.

In den folgenden Jahrzehnten waren aber weiterhin Verfallserscheinungen zu verzeichnen. Wiederum verrosteten die Bilder oder bleichten aus und die Säulen kamen zusehends herunter. Drei Bildstöcke waren im Zuge von Bauarbeiten nach 1945 überhaupt verschwunden. Bereits 1932 sollte von der Stadt Salzburg eine Säule restauriert werden, was jedoch aus Kostengründen (Kostenvoranschlag: das Zweifache eines Beamten-Monatsgehalts) abgelehnt wurde. In den siebziger und achtziger Jahren hatten Schreiben an die Salzburger Bürgermeister Heinrich Salfenauer und Josef Reschen zur Folge, dass der Bildhauer Conrad Dorn mit einem Gutachten zur Restaurierung der Geheimnissäulen betraut wurde. Tatsächliche Aktionen kamen aber nicht zustande, zumal man annahm, dass sich die Restaurierung für die Stadtgemeinde als problematisch erweisen würde, da ein Teil der Bildstöcke sich auf Privatgrund befindet.

Wiederherstellungsmaßnahmen im Jahr 1986

Medizinalrat Herbert Dorn konnte bereits in den Jahren nach 1980 einige Maßnahmen von privater Seite zur Restaurierung einzelner Säulen in Gang setzen; den endgültigen Erfolg aber erlangte er, indem es gelang, ortsansässige wirtschaftliche Unternehmen und die regionale Presse für die Sache zu interessieren. Eine öffentliche Spendenaktion, die "Aktion zur Rettung der Bildsäulen Maria Plain", kam so zustande und brachte in der Folge die benötigten Mittel ein. Damit wurden die anfallenden Restaurations- und Wiedererrichtungsarbeiten an den Bildstöcken I–X ermöglicht, die sich auf dem Gemeindegebiet der Stadt Salzburg befinden. Die drei fehlenden Steinsäulen wurden ersetzt und an neuen Orten aufgestellt, und die Bilder wurden vom Maler Ady Fuchs restauriert oder stilistisch im Einklang mit den Säulen aus dem Barock neu gestaltet.

Die auf dem Gemeindegebiet von Bergheim befindlichen fünf Säulen XI–XV wurden 1986 mit Glasmosaiken von einem Benediktiner-Pater Roman versehen. Die effektvollen, aber mit den barocken Säulen nicht harmonisierenden Mosaiken waren umstritten und wurden letztlich im Februar 2009 durch die originalen Öltafeln, die ebenfalls von Ady Fuchs schon zuvor gleichzeitig mit den anderen neu gestaltet worden waren, wieder ersetzt.

Unterschutzstellung
Die auf Salzburger Stadtgebiet befindlichen Bildstöcke sind heute mitsamt den drei wiedererrichteten Säulen im Eigentum der Stadt Salzburg. Die erhaltene Originalsubstanz steht seit 1987 unter Denkmalschutz. Der Bergheimer Teil der Säulenreihe ist im geschützten Objekt  erfasst.

Die Bildstöcke

Geheimnissäulen I bis XV

Die Säulen sind aus Konglomeratstein (Nagelfluh) vom Salzburger Rainberg  gefertigt. Jede besitzt einen tabernakelartigen Kasten, in dem sich das jeweilige Bild befindet. In der Österreichischen Kunsttopographie von 1916 werden die Tabernakelsäulen beschrieben als . Auf diesen Giebeln ist bei fast allen Säulen ein Metallschild angebracht mit der Aufschrift Gelobt sei Jesus Christus in Ewigkeit. Amen. Auf einigen Bildstöcken befindet sich zudem auf dem Säulenschaft ein kleines Schild mit der in römischen Ziffern dargestellten Nummer der Säule in der Reihenfolge des Wegs.

Die in den Kästen befindlichen Ölbilder sind auf Metalltafeln gemalt.

Die Malereien der Bildstöcke I–V zeigen entsprechend dem 15-teiligen Bildprogramm den Freudenreichen Rosenkranz, die in den Säulen VI–X den Schmerzhaften Rosenkranz; die Bilder mit den Nummern XI–XV, die sich alle auf Bergheimer Gebiet befinden, haben den Glorreichen Rosenkranz zum Motiv.
Der Weg entlang der Bildstöcke ist als Rosenkranzweg zu sehen. Die in Hinblick auf den Leidensweg Christi auch anzutreffende Benennung als "Kreuzweg" ist – obschon er in einem Kalvarienberg endet – als falsch einzustufen, dieser würde explizit das Bildprogramm der Passion zeigen.

 Übersicht
 Bildspalten Bildstock und Bildmotiv sortieren die in den 1980ern rekonstruierten Bildstöcke respektive Gemälde an das Ende
 Spalte Bauliche Anmerkung gibt einen Link auf die entsprechende Denkmalliste

Weitere Bildstöcke
Zwischen den Säulen V und VI befindet sich der Bildstock Maria Trost zu Plain. Er ist anders gestaltet als die übrigen und ist auch älteren Datums. Vermutlich stammt er von 1594. Er steht am früheren Bayerischen Platzl, dem Ort einer angeblichen Auslieferung von den zum Tode Verurteilten und auf Salzburger Gebiet Geflüchteten, an Gesandte des bayrischen Herzogs, und ist angebliches Reichsaltertum. Es wird angenommen, dass er bewusst in das Ensemble der 15 Geheimnissäulen eingebunden wurde.

Das Ende des Wallfahrtswegs bildet eine ebenfalls aus demselben Stein wie die 15 Geheimnissäulen gefertigte Votivsäule. Die Österreichische Kunsttopographie (1916) beschreibt sie als . Auf ihr befinden sich neben dem Marienbild die Geschichte zur Entstehung des Wallfahrtswegs und der Votivspruch des Stifters: Mariae Sanctae Dei Genitrici Honor ('Ehre sei der heiligen Maria, Mutter Gottes!') sowie die schriftliche Kennzeichnung, dass die Säulenreihe aus einem Gelübde heraus entstanden ist ("Ex Voto"). Die Säule bildet den Anschluss des Pilgerwegs an die vier Kapellen des 1686 bis 1692 errichteten Maria Plainer Kalvarienbergs.

Vor dem Superioratsgebäude, das sich unmittelbar neben der Maria Plain-Basilika befindet, steht ein modern gestalteter, den Geheimnissäulen nachempfundener Bildstock mit Glasmosaiken der 1980er.

Wallfahrt und verbundene Stationswege

Der Weg mit den Geheimnissäulen beginnt im heutigen Stadtteil Elisabeth-Vorstadt und folgte ursprünglich vom Stadttor der Befestigungen der Neustadt einem alten Weg aus der Bischofsresidenz nach Norden, der durch das damals noch ländliche Itzling, einen ebenfalls heutigen Stadtteil von Salzburg, auf den Plainberg führte. Dieser Weg fungierte bereits seit Beginn des Wallfahrtsinteresses nach Maria Plain als örtlicher Pilgerpfad dorthin. Innerhalb des Salzburger Stadtgebiets verläuft der Weg der Geheimnissäulen heute nur mehr teilweise einen durchgehenden Straßenverlauf. Zudem sind im Stadtteil Itzling an der Plainstraße die Stationen der Säulen VI und VII gegeneinander vertauscht. Ab Bildstock IX (nahe Plainbrücke) entspricht der Pfad dem früheren und heute noch üblichen Weg auf den Plainberg. Der Pilgerweg setzt sich nach der abschließenden Votivsäule im Grunde in der Kalvarienberg-Anlage fort und endet damit bei der Wallfahrtskirche selbst.

Einige andere, den Geheimnissäulen ähnliche Bildsäulen führen von Westen, nämlich aus der heutigen Gemeinde Wals-Siezenheim, an den Beginn des Wegs in der Elisabeth-Vorstadt. Es wird daher angenommen, dass es sich dabei insgesamt um den Verlauf eines früheren Wallfahrtswegs handelt. Entlang des Wegs ab Bildstock I führt für Geocaching-Interessierte ein Multi-Cache.

Literatur
 Herbert Dorn: Geheimnissäulen auf dem Weg nach Maria Plain. Eine Dokumentation über die Aktion zur Rettung der Bildsäulen, Eigenverlag, Salzburg 1990 (Broschüre ohne ISBN)
 Peter Putzer: Die Bildsäulen auf dem Weg nach Maria Plain. In: Gemeinde Bergheim (Hrsg.): Bergheim. Geschichte und Gegenwart, Eigenverlag, Bergheim 2009 (ohne ISBN)
 Philipp Strasser: Die Geheimnissäulen auf dem Weg nach Maria Plain. In: Rupertikalender 1915, Verlag St. Peter, Salzburg 1915, S. 69–70

Weblinks

 Die Geheimnissäulen auf mariaplain.at
 Bilder der Geheimnissäulen auf
Maria Plain bei Salzburg: Weg zur Wallfahrtsbasilika – kurze Anmerkungen zu den Geheimnissäulen auf kirchen-fuehrer.info

Einzelnachweise

Elisabeth-Vorstadt
Itzling (Salzburg)
Bergheim (Flachgau)
!
Stationsweg
Bauensemble des Barock
Erbaut in den 1700er Jahren
Sakrales Flurdenkmal in Österreich
Barockbauwerk in Salzburg
Barockbauwerk im Land Salzburg
Denkmal in Salzburg
Bauensemble in Österreich
Bauensemble in Europa
Kulturdenkmal (Land Salzburg)


Finala Cupei României 1993 a fost un meci de fotbal care a avut loc la data de 26 iunie 1993, pe Stadionul Național din București. Partida a avut loc între echipele ajunse în ultimul act al competiției, respectiv FC Universitatea Craiova și Dacia Unirea Brăila. Trofeul a fost câștigat de Universitatea Craiova care a învins pe Dacia Unirea cu scorul de 2-0, golurile fiind marcate pe finalul meciului in minutele 81 si 88 de Cristian Vasc, respectiv Gheorghe Craioveanu.

Drumul către finală

Meci

Detalii

Vezi și

Referințe

Legături externe

1993 în România
1993 în fotbal
Finalele Cupei României la fotbal

Finala Cupei României 1993


An Aloe helenae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Auguste Danguy. An Aloe helenae in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an duro. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe helenae


محافظة زا لاي   هي إحدى محافظات فيتنام. وتقع في وسط المنطقة الجبلية.

المصادر

محافظات فيتنام

محافظة زا لاي


ඡායාරූපකරණයේ දී දර්ශන කෝණය යනු කැමරාවක් මගින් කිසියම් දර්ශනයකින් ඡායාරූප ගත කෙරෙන කෝණික පරාසයයි. මෙය පොදු දෘෂ්‍ය යෙදුම වන දර්ශන පථයට සමාන වන අතර එය හා හුවමාරු කොට භාවිතා කිරීමද කල හැක.

දර්ශන කෝණය ආවරණක කෝණය වෙන් කර හදුනා ගැනීම වැදගත් වෙයි. ආවරණක කෝණය යනු කාචයක් මගින් නාභීය තලය මතට ප්‍රක්ෂේපනය කරනු ලබන කෝණයයි. බොහෝ කැමරා සදහා කාචය මගින් නිර්මාණය කෙරෙන ප්‍රතිබිම්භ කවය ඡායා පටලය හෝ සංවේදකය සම්පුර්ණයෙන් ආවරණය කිරීමට ප්‍රමාණවත් බව සැලකිය හැක. යම් හෙයකින් දර්ශන කෝණය ආවරණක කෝණය ඉක්මවයි නම් එවිට එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලබා ගන්නා ඡායාරූපයේ කොටසක අඩුවක් (ඡායාරූපයෙහිළ සිව් කෝණයන්හි අඳුරු වීමක්) දැක ගත හැකි වනු ඇත. මේ සදහා උදාහරණයක් ලෙස පහත බලන්න.

ඡායාරූපකරණය

දෘෂ්ටි කෝණය


Diabolical Masquerade bio je švedski jednočlani black metal-sastav s utjecajima progresivnog metala. Grupu je 1993. godine u Stockholmu kao sekundarni glazbeni projekt osnovao Anders Nyström (znan i kao Blakkheim), poznat kao gitarist skupine Katatonia.

Povijest
Sastav je 1993. godine osnovao Anders "Blakkheim" Nyström, član grupe Katatonia, koji ga je smatrao svojim studijskim i samostalnim glazbenim projektom te koji je osnovao kako bi bio u mogućnosti skladati ekstremniju glazbu dok bi s Katatoniom istraživao blaže atmosfere. Iste je godine Blakkheim snimio promotivni demouradak i potom potpisao ugovor s francuskom diskografskom kućom Adipocere Records. Godine 1995. sastav je ušao u studio Unisound pod paskom producenta Dana Swanöa, znanog kao člana grupe Edge of Sanity, kako bi snimio svoj prvi studijski album, Ravendusk in My Heart. Album je bio objavljen 1996. godine.

Drugi je album sastava, The Phantom Lodge, bio snimljen u rujnu 1996. godine, ponovno u studiju Unisound, te je bio objavljen u travnju 1997. godine.

Krajem 1997. Nyström je prekinuo ugovor s izdavačem Apidocere Records i potpisao ugovor s Avantgarde Music, koja je 1998. godine objavila treći album sastava, Nightwork. Za koncept naslovnice zaslužan je Nyström, ali je na njenom stvaranju radila grupa profesionalnih umjetnika.

Konačni je album grupe, Death's Design, bio objavljen 2001. godine. Nyström je izjavio da je navedeni nosač zvuka trebao biti album filmske glazbe za jedan švedski horor film, no kasnije se ispostavilo da je to bila samo smicalica.

Diabolical Masquerade prestao je postojati u rujnu 2004., nakon što Nyström nije bio dovoljno inspiriran za skladanje i snimanje petog albuma grupe.

Glazbeni stil
Glazba sastava čvrsto je ukorijenjena u avangardnom i melodičnom black metalu s ponekim utjecajima death i thrash metala. Nyström je želio eksperimentirati sa strukturom pjesama, temama i kompozicijom. Ovo je najistaknutije na posljednjem albumu Diabolical Masqueradea, Death's Design. Pjesme na albumu oblikovane su u format filmske glazbe za nepostojeći švedski horor film, sa 61 pjesmom podijeljenom u dvadeset stavaka, od kojih svaki sadrži posebnu tematiku i atmosferu. Death's Design sadrži mnoge prijelaze tijekom kojih su prisutni razni žanrovi i stilovi te se u njima eksperimentira s progresivnim rockom, progresivnim metalom, ambijentalnom i klasičnom glazbom te ritmom.

Diskografija
Studijski albumi
Ravendusk in My Heart (1996.)
The Phantom Lodge (1997.)
Nightwork (1998.)
Death's Design (2001.)
Demo uradci
Promo 1993 (1993.)

Članovi sastava
Konačna postava
 Blakkheim — vokali, gitara, bas-gitara, klavijature, efekti (1993. – 2004.)
 Dan Swanö — prateći vokali, bubnjevi, klavijature, efekti

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice sastava

Švedski sastavi heavy metala
Sastavi black metala
Sastavi avangardnog metala

Diabolical Masquerade


Virginie Ghesquière, née à Deûlémont en 1768 et morte en 1867, est un soldat qui s'enrôla dans l'armée napoléonienne à la place de son frère. Après 6 années de service au sein de la grande armée, elle est finalement démasquée à la suite d'un acte de bravoure. Elle aurait reçu pour cette action la Légion d'honneur et serait ainsi la première femme à recevoir cette distinction. La légende s'étant emparée de son personnage, le fait que ce fut bien cette décoration qui lui fut décernée reste cependant sujet à caution.

Éléments biographiques
La date précise de naissance de Virginie Ghesquière est inconnue. Elle est née à Deûlémont près de Lille dans le Nord de la France. Lorsque son frère, de constitution chétive et peu apte à endurer les  doit satisfaire à ses obligations militaires, elle obtient de ses parents de pouvoir partir à la place du jeune conscrit dont elle endossa l'uniforme. La ressemblance était saisissante, le frère et la sœur étaient jumeaux. Elle y sert pendant 6 années et passe de simple soldat à celui de caporal, de fourrier puis de sergent.

Elle est incorporée dans le 27 de ligne et prend part à différentes campagnes. Lors de campagne du Portugal en 1808, leur ligne est enfoncée par les Anglais, isolant le colonel commandant le 27 de ligne, blessé à la jambe et dont la monture avait été tuée par le même projectile. Tous le croient mort. Virginie Ghesquière, à la faveur d'une trouée pratiquée à la baïonnette dans les rangs anglais exhorte ses camarades :  Ils partent à trois chercher la dépouille de leur colonel mais deux sont tués en chemin et seul Ghesquière parvient à l'arbre où git la dépouille du commandant. Seule, elle ne parvient pas à la hisser sur son cheval. Les menaçant de son arme, elle interpelle deux Anglais, blesse l'un d'entre eux puis le second et leur intime l'ordre de l'aider à placer le corps sur le cheval avant de les ligoter et de les attacher à la queue de son cheval.

Cet étrange aréopage arrive à l'ambulance. Le chirurgien prend en charge le colonel et s'écrie : . Et le voici bientôt qui rouvre les yeux, il empoigne le jeune sergent qui lui a sauvé la vie pour le remercier et celui-ci pousse un cri de douleur. Il est lui aussi blessé. On veut le soigner, on lui demande d'ôter sa chemise, il refuse... Le chirurgien agacé lui enlève lui-même sa chemise et découvre . La voilà démasquée.

Le Général Jean-Andoche Junot informé de cette action d'éclat rencontre la jeune fille et lui décerne la croix de la légion d'honneur avant de lui remettre son congé pour lui permettre de rentrer chez elle.

Virginie Ghesquière serait morte à un âge avancé, presque centenaire, en 1867.

Entre histoire et légende

Une grande partie de la légende autour du personnage de Virginie Ghesquière a été construite par Jean-Charles Pellerin lorsqu'il réalise une image d'Épinal sur ce thème :  fin 1812 ou début 1813. L'illustration représentant Virginie Ghesquière recevant des mains d'un Maréchal d'Empire la légion d'honneur a été dominotée par  Croisey et est bordée par une chanson populaire écrite par le chansonnier Cadot sur l'air de Partant pour la Syrie. L'inspiration de Pellerin lui vient de la lecture du Journal de l'Empire du . On y apprend que c'est à Wagram (1809) qu'elle aurait été promue sergent et que c'est lors d'une maladie que sa condition aurait été découverte. Elle aurait pris la place de son frère en 1806. Et le texte n'évoque pas la légion d'honneur mais parle d'une décoration sans en préciser la nature. Il est par ailleurs établi qu'elle recevra la médaille de Sainte-Hélène en 1857. Ceci soulève des contradictions qui ne seront pas levées par sa biographie en 1833-34 qui allie en une histoire plaisante, en pleine période de nostalgie napoléonienne, des éléments historiques mais nourrit également sa légende.

Reconnaissances
 Une rue porte son nom à Lille et à Deûlémont
 Peut-être la légion d'honneur
 La médaille de Sainte-Hélène

Bibliographie
 .
 .
 .
 .
 .

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1768
Naissance dans le département du Nord
Chevalier de la Légion d'honneur
Militaire français des guerres napoléoniennes
Décès en 1867
Décès à Issy-les-Moulineaux
Décès à 99 ans
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division inconnue)

Virginie Ghesquière


Hemerocallidoideae, potporodica biljaka jednosupnica, dio porodice Asphodelaceae.

Značajni predstavnici su dijanela (Dianella), geitonoplesijum (Geitonoplesium) i druge.

Rodovi
 Agrostocrinum F.Muell.
 Arnocrinum, Endl. & Lehm. in J.G.C.Lehmann
 Caesia R.Br.
 Corynotheca  F.Muell. ex Benth.
 Dianella  Lam. ex Juss.
 Excremis  Willd. in J.J.Roemer & J.A.Schultes (pogrešno Eccremis)
 Geitonoplesium A.Cunn. ex R.Br.
 Hemerocallis L.
 Hensmania  W.Fitzg.
 Herpolirion Hook.f.
 Hodgsoniola F.Muell.
 Johnsonia R.Br.
 Pasithea D.Don
 Phormium J.R.Forst. & G.Forst.
 Simethis  Kunth
 Stawellia  F.Muell.
 Stypandra R.Br.
 Thelionema  R.J.F.Hend.
 Tricoryne R.Br.

Izvori

Čepljezovke

Hemerocallidoideae