Philip James Woolas (born 11 December 1959) is a British environmental consultant, political lobbyist and former television producer and politician who served as Minister of State for Borders and Immigration from 2008 to 2010. A member of the Labour Party, he was Member of Parliament (MP) for Oldham East and Saddleworth from 1997 to 2010.

Prior to being elected at the 1997 general election, Woolas was president of the National Union of Students (NUS), a producer for BBC programme Newsnight and a trade unionist at the GMB trade union. In November 2010, he was found to have breached the Representation of the People Act 1983 in the course of the 2010 general election. As a result, his victory of 103 votes at the election was declared void, he lost his seat in the House of Commons and he was barred from standing again at the subsequent by-election. He was also suspended from the Labour Party until January 2011, when his suspension was lifted.

Early life
Woolas was born in Scunthorpe, Lincolnshire, on 11 December 1959. He went to Nelson Grammar School and, after O levels, Nelson and Colne College. He received a BA in philosophy from the Victoria University of Manchester.

Woolas joined the Labour Party at the age of 16, and became involved in student politics through the Anti-Nazi League. Before becoming an MP, he was president of the National Union of Students from 1984 to 1986, a television producer for the BBC on Newsnight from 1988 to 1990 (where he became firm friends with fellow Manchester United supporter Michael Crick), producer at ITN's Channel 4 News from 1990 to 1991 and head of communications at the GMB trade union from 1991 to 1997.

Parliamentary career
He first won his seat for Labour in the 1997 general election, having contested the predecessor Littleborough and Saddleworth seat at a by-election in 1995, which was marked by Labour's particularly vicious and personal campaign, attacking the Liberal Democrat candidate, Chris Davies, as "high on tax and soft on drugs". Peter Mandelson admitted in his autobiography that they had gone "on the attack", writing "After the campaign was over, not only our opponents but some in Labour would denounce our 'negative' tactics in highlighting Lib Dem front-runner Chris Davies' support for higher taxes and a Royal Commission to liberalise drugs laws. For tactical reasons, I felt we had had little choice".

In 1999, Woolas became parliamentary private secretary to Lord Macdonald of Tradeston, a Transport Minister, and was made a whip in 2001.

In June 2003, he was appointed Deputy Leader of the House of Commons under the Government's newly appointed Leader of the Commons, Peter Hain. During the May 2005 ministerial reshuffle, he also served briefly under Hain's successor, Geoff Hoon.

Between the same reshuffle and June 2007, Woolas was Minister of State for Local Government at the Deputy Prime Minister's Office and then the Department for Communities and Local Government, the 2006 successor to the DPMO. During 2005, Woolas was accused of evading parliamentary questions with regard to public calls for reform of the Local Government Ombudsman in 2005.

On 28 June 2007, he became Minister for the Environment at the Department for the Environment, Food and Rural Affairs (in the Brown ministry). He had responsibility for climate change, energy and sustainable development.

In October 2006, Woolas was involved in the United Kingdom debate over veils, particularly the case of Aishah Azmi, a Muslim teaching assistant who wore an Islamic veil in class.

In February 2008, he raised the question of inter-cousin marriage as a cause of the high incidence of disability within predominantly Pakistani culture. The debate was welcomed by Ann Cryer MP who cited incidences in her own constituency. This debate was still continuing in 2011.

Following the cabinet re-shuffle of 3 October 2008, Woolas was made Minister of State for Borders and Immigration at both the Home Office and HM Treasury.

In the United Kingdom parliamentary expenses scandal of 2009, Phil Woolas reportedly claimed expenses for items not allowed under the rules. Woolas said the items were on a receipt he submitted under food claims, but were not claimed themselves, and threatened a newspaper with legal action. The Legge enquiry into MPs' expenses cleared Woolas.

In November 2008, Woolas attacked lawyers and charities working on behalf of asylum seekers, accusing them of undermining the law and "playing the system" by taking legal action.

In February 2010, following the accusations of bullying made against Gordon Brown and other members of the UK cabinet, Woolas was quoted as referring to the head of the National Bullying Helpline, Christine Pratt, as "this prat of a woman" in a radio interview.

Gurkha veterans' resettlement rights
In spring 2009, Woolas was involved in a controversy regarding the rights for Gurkhas to settle in the United Kingdom. On 24 April 2009, Woolas proposed a new settlement for Gurkhas who were discharged before 1997. According to The Economist:Veterans would be allowed to settle only if they met one or more conditions based on length of service, gallantry or related illness. Many of the requirements seemed designed to frustrate: for example, one way to qualify automatically was by soldiering for at least 20 years, though most rank-and-file Gurkhas serve for only 15. Another was to prove that a long-term medical condition was caused or worsened by active service; a tall order for those whose injuries were sustained decades ago.

These proposals later were denounced in a vote at the House of Commons, with many Labour MPs voting across party lines. Woolas was later confronted at the BBC Westminster studios by the actress Joanna Lumley, the face of the Gurkha Justice Campaign. After Ms Lumley pursued him around the studio, the pair held an impromptu press conference in which she pressured him into agreeing to further talks over the settlement rights of Gurkhas. On 21 May, Home Secretary Jacqui Smith announced that all Gurkha veterans who had served four years or more in the British Army before 1997 would be allowed to settle in Britain. Gurkhas serving after 1997 had been given UK settlement rights in 2004.

Woolas stated that cost was a prime consideration: "Our estimate is £1.4 billion, and I remind the House that that would come from the defence budget." However, according to a Freedom of Information request, the only impact on the Defence budget has been £20,000 per year to set up and run the settlement office in Kathmandu.

2010 Labour leadership election
Woolas was re-elected in the 2010 general election, although the result would later be overturned by an election court. He gave his backing to close political ally David Miliband in the Labour leadership election and represented him at events throughout the country. The Times described Woolas as "a campaign fixer for Mr Miliband". However, Woolas officially nominated Diane Abbott, at the request of Miliband. Woolas said, "I nominated her as an act of pluralism. We thought it would send a strong signal that David will be an inclusive leader."

2010 re-election and election court case
In his 2010 re-election campaign, Woolas's campaigning methods were heavily criticised by his Liberal Democrat opponents and the Muslim Public Affairs Committee UK (MPACUK). Critics accused him, among other things, of "inflaming racial tensions" in an area that has already known race riots. Trevor Phillips, head of the Equality and Human Rights Commission and former Labour politician, described some of the language used in the party's leaflets as "not helpful."

Woolas and his agent, Joe Fitzpatrick, were also responsible for photo manipulation of images in his election addresses. In one case they manipulated an image to show his Liberal Democrat opponent Elwyn Watkins in front of armed police, allegedly to imply Watkins had been arrested. This was a composite image, consisting of a portrait of Watkins and a photograph of armed police patrolling London. The Metropolitan Police insignia was also airbrushed from a female officer's jacket.

Woolas won the election and was returned to Parliament with a majority of 103 votes – down from 3,590.

Following the election of Ed Miliband as the Labour Party Leader, Woolas was reappointed to the immigration brief on the shadow front bench team. The New Statesman said it was a "bizarre decision" as Woolas had "run one of the most disgraceful election campaigns in recent history".

Election court case

On 28 May 2010, Woolas's Liberal Democrat opponent, Elwyn Watkins, issued an election petition against the result under section 106 of the Representation of the People Act 1983, which makes it illegal to make false statements of fact about a candidate. Watkins claimed that leaflets issued by Woolas falsely portrayed Watkins as taking unlawful foreign donations, and linked him to Islamist extremists.

During the court case, held in public at Saddleworth Civic Hall, a number of emails between Woolas and his campaign team emerged. In one, Woolas's agent and former Labour councillor, Joseph Fitzpatrick emailed Woolas and Steven Green, the MP's campaign adviser, to say: "Things are not going as well as I had hoped ... we need to think about our first attack leaflet." A reply from Fitzpatrick said: "If we don't get the white vote angry he's gone."

During the course of the court case, both Woolas and Fitzpatrick were cautioned by the presiding judge in respect of possible criminal charges relating to election offences. The court hearing finished in September 2010. On 5 November 2010, the court ruled that Woolas breached section 106 of the Representation of the People Act 1983, and ordered a fresh election for the seat to be held. In a statement released through his lawyer, Woolas stated that "this election petition raised fundamental issues about the freedom to question and criticise politicians" and that it "will inevitably chill political speech".

Woolas applied for a judicial review into the ruling, but as the Labour Party withdrew its support he had to finance it himself, and he started to ask for donations. The High Court rejected his request for a judicial review. Woolas launched a second judicial review, technically a renewed application for permission to seek judicial review, and was heard in person at the High Court on 16 November 2010. The judges' decision took longer than expected, with them saying that there were "difficult questions to resolve".

Following the initial court result, Woolas received goodwill messages from former Labour Prime Minister Gordon Brown and from Cherie Blair, wife of former Labour Prime Minister Tony Blair. Labour MP Graham Stringer (Blackley and Broughton) was vocally supportive and criticised Harman and the party for suspending Woolas.

A decision on this second request was published on 3 December 2010. Woolas was accompanied to court by the Labour Shadow Health Secretary John Healey. The court granted Woolas permission to bring judicial review and that review overturned one of the three breaches of the section 106 of the Representation of the People Act 1983 found by the Election Court. The other two breaches stood: "this does not affect the certificate as the findings of an illegal practice in relation to the other two matters cannot be impugned". On leaving court, Woolas said, "It is the end of the road – I am out." He lost his seat in the House of Commons A by-election to elect a new MP for his former seat was held on 13 January 2011, in which the new Labour candidate, Debbie Abrahams, defeated Elwyn Watkins.

After the review ruling, a Labour spokesman said, "The Labour Party administratively suspended Phil Woolas after the original judgment of the election court. Following the conclusion of this judicial review, the Labour Party will consider this issue in detail and whether further action is appropriate." Although the verdict of the election court indicated a prima facie breach of criminal law, in March 2011 the Crown Prosecution Service announced that it would not bring criminal charges against Woolas as the finding of the Election Court already disqualified him from holding elected office and they felt that this was sufficient punishment. The CPS also declined to prosecute Joseph Fitzpatrick, although as election agent he was responsible for the items deemed to have broken the law; he later stood unsuccessfully in Oldham as a council candidate for UKIP.

After Parliament
Woolas is a director of two organisations – Boothwood Partners, an environmental consultancy, and Wellington Street Partners, a political lobbying partnership originally formed with former MPs Paul Keetch (Liberal Democrat) and Sir Sydney Chapman (Conservative).

Personal life
Woolas is married to events organiser and ex-lobbyist Tracey Jane Allen, former co-director of lobbying firm Morgan Allen Moore.

See also
Miranda Grell, whose case fell under the same provision. Grell was prosecuted, rather than having her election petitioned against.

Notes

References

External links
  Philip Woolas: Electoral history and profile, The Guardian
 TheyWorkForYou.com – Phil Woolas MP
 Article in Public Service Review: European Union issue 15
 Phil Woolas: Times article on his fight against racism which inspired views on limits on immigration
2010 Controversy surrounding MPAC UK and his suspension From Labour Party

1959 births
Living people
Alumni of the Victoria University of Manchester
BBC television producers
British environmentalists
Channel 4 people
Independent members of the House of Commons of the United Kingdom
Labour Party (UK) MPs for English constituencies
Lobbying in the United Kingdom
People educated at Walton High School, Nelson
People from Lees, Greater Manchester
People from Scunthorpe
Presidents of the National Union of Students (United Kingdom)
UK MPs 1997–2001
UK MPs 2001–2005
UK MPs 2005–2010
UK MPs 2010–2015

Phil Woolas


Jeff Todd Titonn nació en EE.UU en 1942 es un Etnomusicólogo norteamericano, folclorista y profesor de Etnomusicología en la Universidad de Brown y es profesor residente a tiempo parcial en Maine.

Formación Académica
Jeff Todd Titonn se graduó en Amherst College, una de las universidades privadas más selectas de Estados Unidos, situada en Amherst, Massachusetts. Continuó sus estudios de Máster de Artes en inglés y su Doctorado en estudios americanos en la Universidad de Minnesota. Es allí donde es alumno del Dr. Alan Kagan y se adentra en el campo de la etnomusicología enfocada al folklore Americano haciendo su tesis sobre la música Blues.

Carrera
Jeff Todd Titton desde muy joven siempre se sintió atraído por la música Blues incluso durante dos años fue el guitarrista de la banda The Lazy Bill Lucas Blues Band, un grupo surgido en los años 70, llegando a actuar en el Ann Arbor Blues Festival. Posteriormente se interesa más por el mundo del banjo y el violín y hoy en día incluso se dedica ocasionalmente a la restauración de violines.
Empezó a impartir clases en la Universidad Tufts, donde fue profesor de Inglés y a continuación, profesor asociado de inglés y música. También ha sido profesor visitante en las Universidades de Carleton, Amherst College, Berea College, la Universidad de Maine y la Universidad de Indiana. Desde 1986 ha sido profesor de música (etnomusicología) en la Universidad Brown.

Con subvenciones de la Fundación Nacional para las Artes y becas de la National Endowment for the Humanities, ha hecho trabajos de campo sobre la música popular religiosa y el Blues. De 1990 a 1995 fue editor de la Revista de la Sociedad de Etnomusicología. Es miembro de la Asociación de Folklore Americana.

Hizo un documental sobre la vida del reverendo CL Franklin, padre de Aretha Franklin. Y entre sus proyectos actuales se encuentran los trabajos de campo con los Old Regular Baptists con los que ha producido dos discos para el Instituto Smithsonian Folkways.

Publicaciones
A lo largo de su carrera ha publicado, ya sea como editor o como escritor, siete libros:

Early Downhome Blues (1977; 2ª edición, University of North Carolina Press, 1994) con el que ganó el premio ASCAP-Deems Taylor Award.
Worlds of Music (cinco ediciones desde 1984, siendo traducido al italiano y al chino)
Powerhouse for God (acompañado de un documental)
Old-Time Kentucky Fiddle Tunes (University Press of Kentucky, 2001)
American Musical Traditions, (Gale, 2002)

Etnomusicólogos
Profesores de la Universidad Brown

Jeff Todd Titon


එක්සත් ජනපදයෙහි  කම්කරු දිනය, කම්කරු ව්‍යාපාරයෙහි සම්භවය සහ ඇමරිකානු කම්කරුවන්ගේ සාමාජීය සහ ආර්ථික මස්තකප්‍රාප්තීන් සඳහා වෙන් කොට,  සැප්තැම්බර් මස පළමු සඳුදා දිනයෙහිදී සැමරෙන දිනයකි. එහිදී සිදුවන්නේ, ඔවුන්ගේ රටෙහි ශක්තිය, සමෘද්ධිය සහ, ශුභ-සාධනය සඳහා කම්කරුවන් විසින් සැපයුණු දායකත්වය වෙනුවෙන් ජාතියේ ප්‍රණාමය පුද කිරීමකි.

බොහෝ රටවලදී, කම්කරු පංතීන් විසින්  මැයි දිනය නිල නිවාඩුවක් බවට පත් කර ගැනීමට වෙහෙසුනු අතර, බොහෝ ලෙසින් ඔවුන්ගේ උත්සාහයන් සාර්ථකවී ඇත. කෙසේවෙතත්, එක්සත් ජනපදයෙහි සහ කැනඩාවෙහි, කම්කරුවන් සඳහා නිල නිවාඩුව වන්නේ සැප්තැම්බරයෙහි යෙදෙන කම්කරු දිනය (ඇඑජ)  වෙයි. නිව්යෝර්ක් නගරයෙහි පළමු පෙළපාළිය සංවිධානය කළ, මධ්‍යම කම්කරු සංගමය සහ නයිට්ස් ඔෆ් ලේබර් සංවිධානය විසින් මෙම දිනය සුදුසු බව හුවා දක්වන ලදි. හේමාර්කට් සංහාරයෙන් පසුව, එජ ජනාධිපති ග්‍රෝවර් ක්ලීව්ලන්ඩ් බියවූයේ, මැයි 1 දිනදී කම්කරු දිනය සැමරීමට ඉඩ සැලසීමෙන්, එම සිද්ධිය සිහිකිරීමට අවස්ථාවක් සැලසේය යන කරුණ පිළිබඳවය. එහෙයින්, 1887දී, තීරණය කරනු ලැබුයේ,  නයිට්ස් ඔෆ් ලේබර් සංවිධානයේ ප්‍රසාදය පරිදී, සැප්තැම්බර් මසදී නිල නිවාඩුවක් සඳහා අනුග්‍රහය දැක්වීමටය.

ආශ්‍රිත

කම්කරු දිනය (ඇ.එ.ජ.)


Achaea, adını günümüzde Mora Yarımadası'ndaki antik şehirden alan Roma İmparatorluğu'nun bir eyâleti. Etrafı Makedonya ve Epir şehirleri ile çevrili olup MÖ 146 yılında Roma İmparatorluğu sınırlarına katılmış ve MÖ 27 yılda bir eyâlet durumuna getirilmiştir.

Romalı Achaea
Roma Cumhuriyeti'nin eyaletleri
Roma İmparatorluğu'nun eyaletleri
MÖ 2. yüzyılda Roma Cumhuriyeti'nde kurulan oluşumlar
VikiProje Tarih kaynak bekleyen maddeler

Achaea


محمد مارمادوك بكتال أو مارمادوك بكتال  (لندن 19 مايو 1875 - سري 1936) هو بريطاني مسلم مختص في الدين الإسلامي، مشهور بترجمته لمعاني القرآن الكريم إلى الإنجليزية والتي كتبها بأسلوب أدبي شعري.

مارمادوك بكتال كان روائياً وصحفياً وقيادياً دينياً وسياسياً. وقد أعلن تحوله من المسيحية إلى الإسلام بشكل دراماتيكي مثير عقب تقديمه لخطاب حول «الإسلام والتقدم» في 29 نوفمبر، 1917.

حياته
ينتسب إلى القائد الجرماني وليم الفاتح النورمندي. توفي والده وهو ما يزال في سن الخامسة، وقد عُرف عن مارمادوك بكتال حينها كونه طفلاً خجولاً ومريضاً بالالتهاب الشعبي.
في مرحلة لاحقة من حياته، تنقل في العديد من بلاد المشرق، حتى بات يعتبر مختصاً في شؤون الشرق الأوسط. وزار مملكة حيدر آباد وقابل نظام حيدر أباد، وقد عرف عنه تأييده القوي للدولة العثمانية حتى قبل إعلانه لإسلامه. وقد عرف عنه دفاعه عن تركيا زمن الدعاية المكثفة في بريطانيا حول المجازر ضد الأرمن. كما أنه عندما طُلب من المسلمين البريطانيين أن يقرروا ما إذا كان ولاؤهم هو لقوات الحلفاء (بريطانيا وفرنسا) أم لقوات المحور (ألمانيا وتركيا)، فإن بكتال قال بشكل واضح بأنه مستعد للقتال من أجل بلده شريطة ألا يقاتل الأتراك.
وقد جند إلزامياً أواخر الحرب العالمية الأولى حيث عمل في مستشفى لعزل الإنفلونزا التي انتشرت في ذلك الوقت.
في 1920 سافر إلى الهند مع زوجته، وعمل محرراً صحفياً هناك، وهناك أتم ترجمة معاني القرآن الكريم. ثم عاد إلى بريطانيا في 1935 ليقضي ما تبقى من حياته. توفي في العام التالي ودفن في مقابر المسلمين في سري في إنجلترا في نفس المقبرة التي دفن فيها عبد الله يوسف علي.

أعماله
درس الشرق ونشر العديد من المقالات والروايات حوله، كما نشر ترجمة معاني القرآن الكريم التي أعدها والتي حظيت بإقرار وموافقة الأزهر عليها، واعتبرها البعض إنجازاً أدبياً كبيراً. وما يزال إرث بكتال يحظى بكثير من الاهتمام من قبل المسلمين الجدد على سبيل الخصوص.

انظر أيضاً
 آرثر آربري
 محمد أسد
 يوسف تشامبرز

مراجع

وصلات خارجية

 سيرة حياته (بالإنجليزية)
 عدد من مؤلفات بكتال من مشروع غوتنبرغ.

أشخاص متعلمون في مدرسة هرو
أشخاص من هارو
أفراد الجيش البريطاني في الحرب العالمية الأولى
إنجليز مسيحيون سابقون
بروتستانت دخلوا في الإسلام
بريطانيون باحثون عن الإسلام
عسكريون بريطانيون في الحرب العالمية الأولى
علماء الدراسات الإسلامية
علماء دين سنة إنجليز
مترجمو القرآن إلى الإنجليزية
مدفونون في مقبرة بروكوود
مستشرقون إنجليز
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 20
مواليد 1292 هـ
مواليد 1293 هـ
مواليد 1875
وفيات 1355 هـ
وفيات 1936
وفيات في سانت ايفيس
دارسون إسلاميون في المملكة المتحدة

محمد مارمادوك بكتال


The Human Factor: Revolutionizing the Way People Live with Technology () is a book by Kim Vicente that Routledge published in 2004. Vicente asserts (as cited in the Optimize article listed in the "References" section) technology in such constructs as hospitals, airplanes, and nuclear power plants have significant room for improvement.  Some of the specific industrial accidents Vicente analyzes are the Walkerton Tragedy and  the Chernobyl Disaster.  Also, for medical error, he details many fatal vincristine dosage errors.

Contents

Preface

Part One - Technology Wreaking Havoc

In this section Vicente gives examples of technology in modern life where Human-tech design could have helped increase effectiveness or even prevent disasters such as the Chernobyl Disaster.

Part Two - Technology For Humans

Part 2 of The Human Factor titled "Technology for Humans" is organized according to what Vicente calls "The Human-tech Ladder". This ladder consists of five levels relating to Human-tech design principles. These levels include physical, psychological, team, organizational, and political elements. Each section of the second part of The Human Factor focuses on one of these design principles, explaining fully how they relate to design and giving examples that exemplify them.

Part Three - Regaining Control Of Our Lives

In this final section Vicente outlines a way to put his design viewpoint into practice. He enumerates steps for not only those in design teams but consumers as well.

External links
Book review

2004 non-fiction books
Routledge books

The Human Factor: Revolutionizing the Way We Live with Technology


Mozart - Aufzeichnungen einer Jugend est un téléfilm allemand de docufiction réalisé par Klaus Kirschner, sorti en 1976.

Synopsis
La jeunesse du compositeur Wolfgang Amadeus Mozart.

Fiche technique
 Titre : Mozart - Aufzeichnungen einer Jugend
 Réalisation : Klaus Kirschner
 Scénario : Klaus Kirschner
 Photographie : Pitt Koch
 Production : Pitt Koch
 Société de production : Artfilm et Kuratorium Junger Deutscher Film
 Pays :
 Genre : Docufiction
 Durée : 224 minutes
 Première diffusion :
 :

Distribution
 Pavlos Bekiaris : Mozart à 7 ans
 Diego Crovetti : Mozart à 12 ans
 Santiago Ziesmer : Mozart à 20 ans
 Marianne Lowitz : Anna Maria Mozart
 Ingeborg Schroeder : Nannerl à 11 ans
 Nina Palmers-Karin : Nannerl à 17 ans
 Elisabeth Bronfen : Basle, la cousine de Mozart
 Dietlind Hübner : Aloysia Weber
 Karl Maria Schley : Leopold Mozart

Distinctions
Le film a été présenté en sélection officielle en compétition lors de Berlinale 1976

Notes et références

Liens externes

Téléfilm allemand des années 1970
Téléfilm documentaire
Film documentaire sur un musicien
Film documentaire sur la musique classique
Wolfgang Amadeus Mozart
Docufiction

Mozart - Aufzeichnungen einer Jugend


Antonia o Memorias de Antonia (título original: Antonia) es una película holandesa de 1995 escrita y dirigida por Marleen Gorris.

La película, descrita por su directora como "un cuento de hadas feminista", cuenta la historia de Antonia, quien, después de regresar al anónimo pueblo holandés de su nacimiento, establece y cultiva una comunidad matriarcal muy unida.

La película cubre un abanico de temas, desde la muerte y religión al sexo, intimidad, lesbianismo, amistad y amor. Ganó el Premio de la Academia (Óscar) de 1996 por mejor película extranjera de habla no inglesa, el Premio People's Choice y el Festival Internacional de cine de Toronto.

Fue filmada en Bélgica.

Elenco
 Willeke van Ammelrooy
 Els Dottermans
 Jan Decleir
 Dirk Zeelenberg
 Victor Löw

Referencias

Películas en neerlandés
Películas feministas
Películas cómicas
Películas dirigidas por Marleen Gorris
Películas ganadoras del premio Óscar a la mejor película de habla no inglesa
Películas ambientadas en Países Bajos
Películas con temática lésbica
Películas con temática LGBT de los Países Bajos
Películas con temática LGBT de 1995

Antonia (película de 1995)


Presuda u predmetu Ljubić (slučaj Ljubić, predmet Ljubić, presuda Ljubić) je presuda kojom je Ustavni sud Bosne i Hercegovine 1. prosinca 2016. djelomično prihvatio zahtjev za ocjenu ustavnosti izbornog zakona u vezi s načinom izbora delegata u Dom naroda Federacije Bosne i Hercegovine, a koji je 2014. godine podnio Božo Ljubić, predsjednik Glavnog odbora Hrvatskog narodnog sabora BiH. Parlamentu BiH, Ustavni sud BiH je naredio da uskladi odredbe Izbornog zakona s Ustavom. Posljedicom nepostupanja Parlamentarne skupštine BiH, Ustavni sud BiH je donio odluku o neizvršenju. Tom odlukom, neustavne odredbe Izbornog zakona su brisane, dok su srodne odredbe Ustava Federacije Bosne i Hercegovine, ostale na snazi. Te odredbe, u praksi predviđaju isti osnov za način izbora delegata u Dom naroda FBiH, ali bez imperativnih normi Izbornog zakona.  Po tom osnovu, Centralno izborno povjerenstvo Bosne i Hercegovine izvršilo je raspodjelu mandata nakon Općih izbora 2018.godine. U primjeni pravila, povjerenstvo je odstupilo od prijelaznih odredbi Ustava Federacije Bosne i Hercegovine i po prvi put primijenilo popis stanovništva iz 2013.godine, umjesto popisa iz 1991 do implementacije Aneksa 7 Dejtonskog mirovnog sporazuma (povrat stanovništva).

Odluka, cijeneći striktno imperativne norme Izbornog zakona, uvodi načelo konstitutivnosti i ravnopravnosti svih triju naroda u BiH u način izbora drugog doma Federacije Bosne i Hercegovine (s punim zakonodavnim ovlastima), te time odstupa od ustavnih načela federalizma među kantonima.

U svom obiter dictumu, sud navodi pravo na legitimno zastupanje na svim političko-administrativnim razinama, međutim, ostvarivanje takvih zahtjeva je teško ostvarivo u praksi uzimajući u obzir izborne standarde poput jednakosti prava glasa u izboru zakonodavnih i izvršnih tijela, posebno u okolnostima kada imaju pune zakonodavne ili izvršne ovlasti.

Ustav Bosne i Hercegovine daje poseban status Evropskoj konvenciji o ljudskim pravima, dok je zemlja ratificirala i Protokol 12, koji dodatno jamči jednakost među građanima. Po osnovu konvencije i njenih protokola Europski sud za ljudska prava je donio niz presuda, počevši s predmetom "Sejdić-Finci", utvrđujući diskriminaciju u načinu izbora delegata Doma naroda BiH kao i Predsjedništva zbog etničkih i teritorijalnih kriterija.

Pozadina

Izvedbena faza procesa dekonstituiranja Hrvata u BiH započela je amandmanima
Roberta Barrya, tadašnjeg voditelja misije OESS-a u BiH, na propise Privremenog izbornog povjerenstva, samo mjesec dana pred opće izbore 2000. Njima je omogućeno da izaslanike u Domu naroda Parlamenta FBiH, bez obzira na njihovu nacionalnost, mogu predlagati i birati svi zastupnici u skupštinama županija Federacije BiH. Barryjevi amandmani su 2001. rezultirali formiranjem Vlade FBiH ("Alijansa") bez stranaka koje su osvojile preko 90% hrvatskih glasova na izborima. Koaliciju je činilo 9 bošnjačkih stranaka i jedna hrvatska, koja je dobila oko 5% potpore Hrvata u FBiH. Nastavak i vrhunac procesa ustavno-pravnoga dekonstituiranja uslijedio je kroz amandmane na Ustav Federacije BiH nametnute od strane OHR-a. Od 108 amandmana na Ustav FBiH, samo 39 je odobrio Parlament FBiH, a čak njih 69 su nametnuli visoki predstavnici Wolfgang Petritsch i Paddy Ashdown između 2002. i 2004. godine. Za Hrvate u BiH posebno su bili pogubni Petritschevi amandmani iz travnja 2002. godine koji su u međunarodnoj zajednici poznati pod ciničnim nazivom "airport decision" tj. "odluka iz zračne luke" jer ih je Petritsch potpisao doslovno u zračnoj luci, neposredno prije svog odlaska iz BiH. Nametnuti amandmani OHR-a na ustave FBiH i RS službeno su za cilj imali provedbu odluke U-5/98 Ustavnog suda BiH iz 2000. godine. Prije ove odluke u RS su samo Srbi bili konstitutivni, a samo Bošnjaci i Hrvati u FBiH. Nametnuti amandmani su de iure dodali sva tri naroda kao konstitutivne u ustave oba entiteta, ali de facto, Republika Srpska je ostala srpski entitet, a Federacija BiH je napravila potrebne izmjene.

Presuda

Ustavni sud Bosne i Hercegovine je u prosincu 2016. glavni dio Barryjevih pravila proglasio neustavnim i izbrisao ih iz Izbornog zakona. Predmetnom odlukom U-23/14 od 1. prosinca 2016. (Službeni glasnik BiH 1/17 od 6. siječnja 2017.) je utvrđeno da odredba Potpoglavlja B članka 10.12. stavak 2. u dijelu: "Svakom konstitutivnom narodu se daje jedno mjesto u svakom kantonu" nisu u skladu s člankom I/2. Ustava Bosne i Hercegovine. Nalaže se Parlamentarnoj skupštini Bosne i Hercegovine, u skladu s člankom 61. stavak 4. Pravila Ustavnog suda Bosne i Hercegovine, da najkasnije u roku od šest mjeseci od dana dostave ove odluke uskladi odredbu Potpoglavlja B članka 10.12. stavak 2. Ustavni sud nalazi da je zakonodavac u odredbama članka 10.12. Izbornog zakona odredio da je broj delegata iz svakog konstitutivnog naroda i iz reda Ostalih proporcionalan broju stanovnika prema posljednjem popisu iz 2013.

Temeljna zadaća Doma naroda je zaštita konstitutivnosti naroda. Prema Ustavu Federacije, Federacija se sastoji od federalnih jedinica (kantona). "Dom naroda nije međutim Dom federalnih jedinica nego Dom konstitutivnih naroda". Ustavni sud podsjeća da se prema općem načelu demokracije pravo na demokratsko odlučivanje ostvaruje legitimnim političkim predstavljanjem koje mora biti utemeljeno na demokratskom izboru onih koje predstavlja i čije interese zastupa. U tom smislu veza između onih koje predstavlja i njihovih političkih predstavnika na svim administrativno-političkim razinama je ta koja omogućava legitimitet predstavnicima zajednice. Dakle, samo legitimitet predstavljanja stvara temelj za stvarno sudjelovanje i odlučivanje.

Pravo na demokratsko odlučivanje koje se ostvaruje legitimnim političkim predstavljanjem mora biti utemeljeno na demokratskom izboru delegata u Dom naroda Federacije Bosne i Hercegovine onog konstitutivnog naroda koji predstavlja i čije interese zastupa. Dovodeći naprijed navedeni značaj Doma naroda u ustavnom sustavu Federacije Bosne i Hercegovine u svezu s načelom konstitutivnosti naroda neosporno proizlazi da načelo konstitutivnosti naroda u Federaciji Bosne i Hercegovine, u kontekstu Doma naroda, može biti ostvareno samo ako se popunjavanje Doma naroda temelji na jasno preciziranim kriterijima koji trebaju dovesti do što potpunijeg predstavljanja svakog od tri konstitutivna naroda u Federaciji Bosne i Hercegovine. Suprotno od navedenog, neadekvatno političko predstavljanje onih koje predstavlja i čije interese zastupa dovodi do povrede načela konstitutivnosti, odnosno nejednakopravnosti bilo kojeg od konstitutivnih naroda, a time i povrede Ustava Bosne i Hercegovine, konkretno članka I/2. Ustava Bosne i Hercegovine.

Implementacija
Zahtjeve Hrvata za pravom na legitimno predstavljanje legitimirao je Ustavni sud BiH u presudi u predmetu Ljubić. No, s druge strane postoje i oni, mahom iz bošnjačkog i tzv. probosanskog bloka koji se zalažu za drastično smanjivanje ovlasti federalnog Doma naroda, ako ne i njegovo ukidanje.

Na valu istupa Bakira Izetbegovića mogu se očekivati i ponovni zahtjevi za ukidanjem Doma naroda PFBiH, kao posljednjeg jamca konstitutivnosti Hrvata, ili pak njegovog reduciranja na kompetencije politički minornog Vijeća naroda Republike Srpske.

Presuda je implementirana u listopadu 2022. nakon izbornog procesa, kada je Visoki predstavnik Christian Schmidt, između ostalog, nametnuo izmjene Izbornog zakona BiH i Ustava FBiH, kojima se broj Hrvata (i ostala dva naroda) u klubu Doma naroda FBiH povećao sa 17 na 23 delegata. Time će tih 23 delegata prema mišljenju OHR-a pravednije odražavati teritorijalnu i institucionalnu zastupljenost (i Hrvata) u Parlamentu FBiH i BiH.

Poveznice
Barryjevi amandmani
Majorizacija Hrvata u Bosni i Hercegovini

Izvori

Politika Federacije Bosne i Hercegovine

Presuda u predmetu Ljubić


Club Santos Córdoba fue un club de fútbol de la ciudad de Córdoba, Veracruz. Fue fundando en 2008 y desapareció en 2015. Se encontraba ubicado en el Grupo III de la Tercera División de México.

Historia
La franquicia pertenecía al maestro Fernando Pérez Campos y jugaba con el nombre de Caballeros de Córdoba en el Grupo II de la Tercera División desde la década de los años noventa, teniendo como sede el Estadio Municipal Rafael Murillo Vidal de Córdoba, Veracruz. Cuando Fernando Pérez falleció, su hija Herlinda Pérez Montes heredó la franquicia y se hizo cargo del equipo.

En 2008 Herlinda Pérez le rentó la franquicia al consejo directivo del Club Casino Español de Córdoba, el cual tenía como presidente a Emilio Fanjul, quien al obtener el préstamo de la franquicia tuvo un acercamiento con el Grupo Modelo a través de Fernando García, distribuidor de esta marca cervecera en Córdoba.

El Club Casino Español de Córboba, estableció un convenio con el Grupo Modelo para que la franquicia adquirida en préstamo fuera filial del Club Santos Laguna y así nació el "Club Santos Casino". Esta alianza entre Santos Laguna y Casino Español tuvo como resultado la creación del Centro de Formación Club Santos Laguna en Córdoba.

La temporada 2010-2011 fue la mejor para el cuadro del casino al llegar a la instancia de la final de la Tercera División, sin embargo cayó ante Vaqueros de Ixtlán 2-0 en el global.

En 2012 el equipo tuvo que dejar la Tercera División, esto debido a que uno de los reglamentos del Casino Español es que en sus equipos debe haber determinado número de socios jugando y en el caso de Santos Casino no se cumplía, pues había varios elementos procedentes de Torreón. Ese año, las fuerzas básicas del Casino Español, no completaron la cuota de jugadores para la tercera división y los que ya estaban se pasaron de edad y ya no podían jugar la siguiente temporada, por lo que se decidió no participar más en la tercera división profesional, y entonces la franquicia fue inscrita en la Liga Nacional de Fuerzas Básicas, teniendo varios equipos en las diferentes categorías de este torneo.

En 2013, después de cinco años, Santos Laguna y el Casino Español de Córdoba decidieron no renovar más su convenio de colaboración. Esto fue decidido en una reunión entre Alejandro Irarragorri, Presidente del Club Santos Laguna y Luis Miguel Pontón, Presidente del Casino Español de Córdoba. De esta forma, el equipo cambió de nombre a "Club Santos Córdoba", y regresó a jugar a la Tercera División para la temporada 2013-14.

El equipo dejó de participar en el torneo tras culminar la temporada 2014-15 y entonces Agustín Mollinedo rentó la franquicia con opción a compra y dejó su lugar a "Langostineros de Atoyac", quienes por cuestiones administrativas siguieron usando el nombre de "Santos Córdoba" durante la temporada 2015-16 pero con diferentes uniformes y escudo. De la misma forma, a partir de la temporada 2016-17 el equipo se ostentó como "Potros de Padelma", aún usando el nombre de "Santos Casino" en los registros oficiales de la FEMEXFUT. A mediados de la temporada 2017-18 el equipo vuelve a ser Caballeros de Córdoba después de varias temporadas como Potros Padelma. En la 2018-19 el equipo que utilizó su registro fue conocido como Bravos de Coscomatepec. Mientras que en la edición 2019-20 el Fuertes de Fortín Fútbol Club compitió con el registro de Santos Córdoba, finalmente, en 2020 este club consiguió su registro propio por lo que el de la escuadra de Santos quedó sin uso.

Instalaciones
El estadio de la Unidad Deportiva del Casino Español fue el primer campo donde se disputaron los juegos como local de Santos Casino, contaba con capacidad para 2 670 espectadores. Tras terminar el convenio entre Santos Laguna y Casino Español en 2013, el equipo se mudó al Estadio Rafael Murillo Vidal.

Palmarés
 Subcampeón de la Tercera División de México (1): 2010-11.
 Liga de Fuerzas Básicas e Inferiores (1): 2011 (Categoría Juvenil A).
 Copa Córdoba (1): 2013 (Categoría 1999).
 Copa SKF Puebla (1): 2009 (Categoría 1997-98).
 Subcampeón Copa SKF Puebla (1): 2012 (Categoría 1999-00).

Referencias

Véase también
 Tercera División de México

Club Santos Laguna
Equipos de fútbol de la Tercera división mexicana
Equipos de fútbol del estado de Veracruz
Deporte en Córdoba

Club Santos Córdoba


සංඛ්‍යාත-මාරු යැතිරීම (FSK) යනු  වාහක තරංගයක විවික්ත සංඛ්‍යාත වෙනස්වීම් තුලින් සංඛ්‍යාංක තොරතුරු සම්ප්‍රේෂණය කරන්නාවූ සංඛ්‍යාත මූර්ඡන පරිත්‍රමයකි .

ආශ්‍රිත

සංඛ්‍යාත-මාරු යැතිරීම


Olaylar

Doğumlar
 18 / 19 Haziran - IV. Charles, Fransa Kralı (ö. 1328)

Ölümler
 28 Ocak - Safiyyüddin Urmevî, İran müziğinin bilinen ilk bestecisi ve müzikologu
 18 Şubat - Kubilay Han, Moğol İmparatorluğunun kağanı, aynı zamanda Çin'deki Yuan Hanedanlığı'nın kurucusu ve ilk imparatoru (d. 1215)
 tarihi bilinmeyen
 Bûsirî, Mısır'lı sufi şair (d. 1211)
 Niccolò Polo, Venedikli tüccar ve kaşif, kendisi gibi kâşif olan ünlü gezgin Marco Polo'nun babası (d. 1230)

1294


İskota, ana yelkenin veya floğun gerilme ve gevşeme hareketleri için kullanılan kalın bir iptir.

Ana yelkenin iskotası bumba ve teknenin çeşitli yerlerinde konuşlandırılmış tekli, çiftli veya baklava makaralardan geçirilir, böylece ana yelkenin gerilme ve gevşeme hareketi kolaylaştırılır.
Kısaca: Yelkenleri açmak ve tutmak için alt köşelerine bağlanan halat, zincir ve palangadan oluşan donanım

Yelken
Denizcilik terimleri

İskota


Disco Blood es el quinto álbum de la banda, Dorso.

Lista de temas
1. «Satánica Dirty Slut»
2. «Disco Blood»
3. «Chupacabras»
4. «Abducción»
5. «Dunwich Animal Child»
6. «Marte Horror Planet»
7. «Consumed by Pollo Spider»
8. «Mi Querida Señorita»
9. «Lesbiánica»
10. «Plutonium Proyect Q»
11. «Nasty Ritual»
12. «Los Voy a Correr a Palos»
13. «Alquimia y Búsqueda»

Line-up
Rodrigo Cuadra – Voz, bajo
Álvaro Soms – Guitarra
Marcelo Naves – Batería

Referencias

Álbumes de Chile de 1998

Disco Blood


Günter Grau (* 10. März 1940 in Quedlinburg) ist ein deutscher Sexualwissenschaftler, Medizinhistoriker, Autor und Herausgeber.

Leben
Günter Grau studierte Volkswirtschaft in der DDR und legte 1962 sein Staatsexamen ab. 1963 bis 1971 arbeitete er als Redakteur der Wissenschaftlichen Zeitschrift der Karl-Marx-Universität Leipzig. Daneben studierte er von 1968 bis 1971 extern Psychologie.

Grau arbeitete an den Universitätsinstituten für Geschichte der Medizin in Leipzig und der Charité Berlin. Er hat zahlreiche Beiträge veröffentlicht, unter anderem zur Aufarbeitung des Schicksals homosexueller Männer im Dritten Reich.

Anfang Dezember 2002 schrieb Günter Grau einen Protestbrief inklusive umfangreicher Unterschriftenliste an den deutschen Bundespräsidenten Johannes Rau "wegen der Verleihung des Bundesverdienstkreuzes an Günter Dörner", da Dörner in seiner Lehre zu den "funktionellen Missbildungen" die Hypothese aufstellt, Homosexualität sei eine vorgeburtliche, neuroendokrine und damit zu behandelnde "Missbildung".

2009 gab er gemeinsam mit Volkmar Sigusch sein Personenlexikon der Sexualforschung heraus, 2011 veröffentlichte er sein Lexikon zur Homosexuellenverfolgung 1933–1945, Untertitel Institutionen – Kompetenzen – Betätigungsfelder.

Anfang 2012 referierte Grau in der KZ-Gedenkstätte Osthofen über Homosexualität im Dritten Reich.

Grau ist assoziierter Mitarbeiter der Forschungsstelle Geschichte der Sexualwissenschaft bei der Magnus-Hirschfeld-Gesellschaft Berlin.

Schriften (unvollständig)
 Günter Grau: Lexikon zur Homosexuellenverfolgung 1933–1945. Institutionen – Kompetenzen – Betätigungsfelder, mit einem Beitrag von Rüdiger Lautmann, in der Reihe Geschichte, Forschung und Wissenschaft, Bd. 21, Lit, Berlin / Münster 2011, ISBN 978-3-8258-9785-7
 Volkmar Sigusch, Günter Grau (Hrsg.): Personenlexikon der Sexualforschung, Campus, Frankfurt am Main / New York, NY 2009, ISBN 978-3-593-39049-9
 Günter Grau: Iwan Bloch, Hautarzt, Medizinhistoriker, Sexualforscher, herausgegeben vom Centrum Judaicum, Hentrich & Hentrich, Teetz / Berlin 2007, ISBN 3-938485-41-8 (= Jüdische Miniaturen, Band 57).
 Günter Grau (Red.): Der Kampf um das Frankfurter Institut für Sexualwissenschaft. Aufruf – Proteste – Beschlüsse, hrsg. vom Klinikum der Johann Wolfgang Goethe-Universität Frankfurt am Main, Institut für Sexualwissenschaft, Frankfurt am Main: Institut für Sexualwissenschaft, 2006 (PF, 493 kB, 92 Seiten)
 Günter Grau (Hrsg.): Homosexualität in der NS-Zeit. Dokumente einer Diskriminierung und Verfolgung, mit einem Beitrag von Claudia Schoppmann, überarbeitete Neuausgabe, in der Reihe Die Zeit des Nationalsozialismus, Fischer-Taschenbuch, Frankfurt am Main 2004, ISBN 3-596-15973-3
 Lutz van Dijk: Einsam war ich nie. Schwule unter dem Hakenkreuz 1933–1945, unter Mitarbeit von Günter Grau, mit einem Nachwort von Wolfgang Popp, Berlin: Querverlag, 2003, ISBN 3-89656-097-2
 Günter Grau: Homoszexualitás a Harmadik Birodalomban / a diszkrimináció és az üldözés dokumentumai (ungarisch), írta és szerk. Günter Grau [Ford. Czeglédi András ...], Budapest: Osiris, 2001 ISBN 963-389-114-0
 Günter Grau (Hrsg.): Schwulsein 2000 / Perspektiven im vereinigten Deutschland, mit Beiträgen von Olaf Brühl und Anderen, in der Reihe Edition Waldschlösschen, Bd. 2, Hamburg: MännerschwarmSkript-Verlag, 2001, ISBN 3-928983-90-3
 Günter Grau (Ed.): Hidden Holocaust? Gay and lesbian persecution in Germany 1933–45 (engl.), with a contribution by Claudia Schoppmann, translated by Patrick Camiller, London: Cassell, 1995, ISBN 0-304-32956-8 und ISBN 0-304-32958-4
 Detlef Grumbach (Hrsg.): Die Linke und das Laster. Schwule Emanzipation und linke Vorurteile, mit Beiträgen von Günter Grau und Anderen, Hamburg: MännerschwarmSkript-Verlag, 1995, ISBN 3-928983-30-X
 Günter Grau, Peter Schneck (Hrsg.): Akademische Karrieren im Dritten Reich: Beiträge zur Personal- und Berufungspolitik an Medizinischen Fakultäten, Berlin: Institut für Geschichte der Medizin der Humboldt-Universität Berlin, 1993, ISBN 3-9803520-0-5
 Günter Grau (Hrsg.): Lesben und Schwule – was nun? / Frühjahr 1989 bis Frühjahr 1990 / Chronik – Dokumente – Analysen – Interviews, Berlin: Dietz, 1990, ISBN 3-320-01612-1
 Günter Grau: AIDS / Krankheit oder Katastrophe?, in der Reihe Nl konkret / Wissenswertes für junge Leute, Heft 86, Berlin: Verlag Neues Leben, 1990, ISBN 3-355-00931-8
 Günter Grau (Hrsg.): Und diese Liebe auch / Theologische und sexualwissenschaftliche Einsichten zur Homosexualität, mit einem Geleitwort von Heinrich Fink, Beiträge von Lykke Aresin und Anderen, Berlin: Evangelische Verlags-Anstalt, 1989, ISBN 3-374-00502-0

Literatur

Weblinks
 Website von Günter Grau – guentergrau.de

Einzelnachweise

Medizinhistoriker
Sexualwissenschaftler
Autor
Herausgeber
Geschichte der Homosexualität (Deutschland)
LGBT-Aktivist (Deutschland)
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1940
Mann

Günter Grau


Lien-Ju Anne Chao, née en , est une statisticienne environnementale taïwanaise. Elle est connue pour avoir mis au point deux estimateurs de richesse des espèces, largement utilisés en biostatistiques et qui portent son nom, Chao 1 et Chao 2.

Biographie
Chao obtient une licence en mathématiques à l' en 1973. Elle vient aux États-Unis pour y effectuer un doctorat en statistique à l'université de Wisconsin-Madison en 1977. Sa thèse, supervisée par Bernard Harris, s'intitule La méthode en quadrature dans les problèmes d'inférence découlant de la distribution multinomiale généralisée . Après avoir travaillé pendant un an en tant que professeure assistante invitée à l'Université du Michigan, elle retourne à l'université nationale Tsing Hua en tant que membre du corps professoral en 1978. Elle est professeure titulaire de la chaire nationale de Taïwan de 2005 à 2008, puis professeure distinguée de la chaire Tsing Hua en 2006.

Travaux
Elle travaille à l'Institut de statistique de l'université nationale Tsing Hua, où elle est professeure titulaire de la chaire émérite Tsing Hua et ancienne professeure titulaire de la chaire nationale de Taiwan. Chao s'est décrite comme « 60% statisticienne, 30% mathématicienne et 10% écologiste ». Elle est connue pour son travail sur les méthodes de marquage et de recapture pour estimer la taille et la diversité des populations . Elle est auteure ou co-auteure d'un certain nombre d'outils et de logiciels pour quantifier et estimer la diversité biologique . Ses travaux universitaires ont été cités plus de  fois en décembre 2021.

Distinctions
Chao est été élue membre de l'Institut de statistique mathématique en 1997. Elle est également membre élue de l'Institut international de statistique.

Publications

Ouvrages

Articles

Notes et références

Liens externes
Le site universitaire d'Anne Chao

Statisticienne
Mathématicienne du XXe siècle
Naissance en 1951
Mathématicien taïwanais du XXe siècle
Mathématicien taïwanais du XXIe siècle
Étudiant de l'université du Wisconsin à Madison
Professeur à l'université du Michigan
Universitaire taïwanais
Membre de l'Institut international de statistique
Membre de l'Institut de statistique mathématique
Statisticien taiwanais

Anne Chao


Ozieri (sardisk: Otièri) er en by og en kommune (comune) i provinsen Sassari i regionen Sardinien i Italien. Byen ligger i 390 meters højde og har 10.602 indbyggere (2016). Kommunen har et areal på 252,13 km² og grænser til kommunerne Ardara, Chiaramonti, Erula, Ittireddu, Mores, Nughedu San Nicolò, Oschiri, Pattada og Tula.

Referencer

Henvisninger

Kommuner i provinsen Sassari

Ozieri


Kaya kartalı (Aquila chrysaetos), atmacagiller (Accipitridae) familyasından büyük ve kahverengi bir kartal türü.

Özellikleri
Gencinin gövdesi siyaha yakındır, uçuşta beyaz kanat içi ve kuyruk dibiyle rahatça ayrılır. Başını ve boynunu ileri uzatır, kanadı gövdesine doğru daralır, kuyruğu diğer kartallardan uzun ve deniz kartalları gibi kamalı değil, küttür.

Yaşam şekli
Tüm yaşamları boyunca bir tek eşleri olur ve genellikle her yıl aynı yuvayı tercih ederler, genellikle zor erişilen yerlerdedir. Ötüşü şahin gibi bir 'tuii-u'. Diğer bir ötüşü havlamaya benzer. Kayalık dağlarda ve dağlık ormanlarda yaşar.

Uçuşta görkemli ve zariftir, gerektiğinde avına ilerlerken pike yaparak saatte 320 km hıza ulaşabilir, bu da onu gökdoğandan sonra en hızlı kuş yapar. Diğer kartallardan farklı olarak süzülürken ve dönerek yükselirken kanatlarını yukarı kaldırır.

İnsan kültüründe

Kuşçuluk
Kaya kartalı avcılar tarafından eğitilebilir.  Kazakistan, Kırgızistan, Batı Moğolistan ve Çin'de, Kaya kartalları Kazak ve Kırgız göçerleri tarafından kurt avlamada hala kullanılır. Kaya kartalı Türk Halklarınca 'bürgüt' veya 'berkut' olarak bilinir. Tilkiler kartallar tarafından doğrudan doğruya öldürülür fakat kurtlar büyüklük ve güçleri nedeniyle genellikle öldürme işini avcı kendisi yapar.

Armacılık

Kaya kartalı Roma Lejyon standartları için bir modeldi. Bu sembol Mısır, Romanya ve pek çok diğer ülkelerde arma olarak kullanıldı.

Din
Kartal bazı kültürlerde kutsal bir kuştur ve kartal tüyleri özellikle Orta Amerika halkaları içinde olduğu kadar, Kızılderili ve Kanada'daki ilk uluslar pek çok dinin ve ruhsal geleneklerin merkezidir. Bazı yerli Amerikan halkları kartalı kutsal olarak kabul eder. Kartalın tüyleri ve çıplak kafası baş giysisi olarak kullanılır. incil ve İsa sembolü ile karşılaştırılır. Kartal tüyleri çoğu zaman yerli seremonilerde olağanüstü liderlik ve kahramanlıklar gibi başarıları şereflendirmek için kullanılır.

Günlük hayatta kullanımı
 Hak ve Eşitlik Partisi / Osman Pamukoğlu HEPAR amblemi
 Orta Asya'da Türklerin simgesi olan hayvan

Kaynakça

Aquila
Kartallar
Süper yırtıcılar
Holarktik biyocoğrafik bölgesi faunası
Meksika'nın ulusal sembolleri
Afganistan'daki kuşlar
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kuşlar
Arnavutluk'taki kuşlar
Azerbaycan'daki kuşlar
Birleşik Krallık'taki kuşlar
Bosna-Hersek'teki kuşlar
Bulgaristan'daki kuşlar
Danimarka'daki kuşlar
Ermenistan'daki kuşlar
Estonya'daki kuşlar
Fas'taki kuşlar
Finlandiya'daki kuşlar
Fransa'daki kuşlar
Güney Kore'deki kuşlar
Gürcistan'daki kuşlar
Irak'taki kuşlar
İran'daki kuşlar
İspanya'daki kuşlar
İsveç'teki kuşlar
İtalya'daki kuşlar
Japonya'daki kuşlar
Kanada'daki kuşlar
Kırgızistan'daki kuşlar
Kuzey Kore'deki kuşlar
Letonya'daki kuşlar
Litvanya'daki kuşlar
Meksika'daki kuşlar
Moğolistan'daki kuşlar
Moldova'daki kuşlar
Norveç'teki kuşlar
Özbekistan'daki kuşlar
Pakistan'daki kuşlar
Polonya'daki kuşlar
Romanya'daki kuşlar
Rusya'daki kuşlar
Sırbistan'daki kuşlar
Suriye'deki kuşlar
Suudi Arabistan'daki kuşlar
Tacikistan'daki kuşlar
Türkiye'deki kuşlar
Ukrayna'daki kuşlar
Yunanistan'daki kuşlar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar
1758'de tanımlanan kuşlar
Avrupa kuşları
Holarktik biyocoğrafik bölgesi kuşları

Kaya kartalı


Yuh Wu Law  ( 1917 - 2004) fue un profesor, y botánico chino, que trabajó extensamente en el "Instituto de Botánica", de la Academia China de las Ciencias.

Algunas publicaciones

Libros
 . 1985. Angiospermae: Dicotyledoneae ; Sapindaceae, Sabiaceae. Volumen 41 y 47 de Flora Reipublicae Popularis Sinicae. Editor Kexue Chubanshe, 140 pp.

 --------------------, . 1985b. Flora Reipublicae Popularis Sinicae: Sapindaceae Sabiaceae. Angiospermae Dicotyledoneae. Volumen 47 de Flora Reipublicae Popularis Sinicae. Editor Science Press, 140 pp.

Honores
Miembro de
 Academia Sinica, Taiwán

Referencias

Enlaces externos

Botánicos de China del siglo XX
Profesores de China

Yuh Wu Law


විජය කුමරු සිය පරිවාර සෙනග සමග සිය මවුබිම වූ ලාටරට සිංහපුර සිට ලංකා දිවයින දක්වා, ලක්දිව වෙත සේන්දුවීම සහ සබැදි සිදුවීම් මාලාව විජයාවතරණය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ.

විජයාවතරණ පුරාවෘත්තය  එකිනෙකට වෙනස් වූ ආකාර කිහිපයකින් විවිධ ජාතීන් අතර සුරක්ෂිතව පවතින අතර ඉන් වඩාත් ප්‍රසිද්ධියට පත්ව ඇත්තේ පාලි මහාවංශයෙහි පිලිවලින් සවැනි සහ සත්වැනි පරිච්ඡේද වන විජයාවතරණ සහ විජයාභිෂේක යන පරිච්ඡේද දෙකෙහි ඇති කථා පුවතයි.

මහාවංශයට අනුව උත්තර ඉන්දියාවේ  වංග රජධානියේ රජුට සිය කාලිංග වංශික මහරාණියට දාව කුමරියක උපදියි.ඇය නමින් සුප්‍පා දෙවී නම් වේ.තරුණ කාලයේදී ස්වාධීන ජීවිතයක් ගත කිරීමේ අරමුණින් කුමරිය වෙලද පිරිසක් සමග මගධය බලා ගමන් ගනී.අතරමගදී ලාට රට ප්‍රදේශයේදී සිංහයකු(සිංහ ගෝත්‍රයේ මිනිසකු) වෙලද ගැල් වලට පහර දේ පසුව සුප්පා දේවිය විවාහ කරගන්නා සිංහට සිංහබාහු සහ සිංහසීවලී නම් දරු දෛනක් ලැබේ.දැඩි පියෙකු වන සිංහගේ ග්‍රහණයෙන් මිදී වංගය දෙසට පලායෑමට සිංහබාහු සමත් වේ.පසල්මිගමකදී සිංහබාහුට සිය මවගේ ඇවැස්ස මස්සිනා වන වංග සෙන්පති හමුවේ.සෙන්පති විසින් සුප්පා දේවිය විවාහ කරගන්නා අතර දරු දෙදෙනාද රැගෙන වංගයට ගමන්ගනී.මින් කෝපයට පත්වන සිංහ වංග දේශ සීමාවට ඇතුළු වී ගම් පටුන්ගම් විනාශ කරමින් වංගයෙහි අගනුවර දෙසට ගමන්ගනී.මෙම පුවත සැලවුනු පසු වංගයෙහි මහරජ විසින් සිංහ ඝාතනය කරනු පිනිස මිනිසුන් කැදවන මුත් බියෙන් තැතිගත් වංගයෙහි කිසිවකු එයට ඉදිරිපත් නොවේ අවසන සිංහබාහු කුමරු විසින් සිංහව ඝාතනය කිරීමට ඉදිරිපත් වීමට උත්සහ දරනමුත් සුප්පා දේවිය විසින් දෙවරක් ඔහුව වලක්වයි නමුත් තුන් වන වර ඔහුව වැලකීමට දේවිය අපෙහොසත් වෙයි.
සිංහව ඝාතනය කිරීමට සමත් වන කුමරුන්ව රජුට ඉදිරිපත් කල පසු සිය මුණුපුරන් හැදින රාජ්‍යත්වය ලබාදේ ,රාජ්‍යත්වය පිලගන්නා සිංහබා කුමරු පසුව පීතෘ ඝාතනයේ චිත්තපිඩාව හේතු කරගෙන වංගය සිය සුළුපියාට පවරා යලි ලාට රට ගොසු එහි සිංහගේ නමින් සිංහපුරය ගොඩනංවා එහිරාජ්‍යත්වයට පත්වෙයි(මෙම සිංහපුරය වත්මන් බටහිර බෙංගාලයෙ සිංගර නගරය ලෙස හෝ ගුජරාටයෙහි අතීත ලාට රට යයි හදුනාගෙන ඇත.)

සිංහබාහු රජුගේ පුත්‍රයන් අතර විජයනම් කුමරෙක් සිටියි.යුවරජ පදවි දරන කුමරු හිතුවක්කාර ගති පැවතුම් ඇති අයකු වන අතර ඔහුගෙන් සිංහපුර වැසියන්ට තාඩන පීඩන එල්ලවේ.කුමරු අතින් සිදුවන යම් වැරැද්දක් නිසා කුමරුට මරණ දඩුවම පනවන මෙන් මිනිසුන් විරෝධතා කරන විට රජු විසින් විජය කුමරුගේ හිස අඩක් මුඩු කර හොර රහසේම සත්සියක් පිරිවර ඇතුව නැව් නංවයි. මෙසේ නැව් නගින සත්සිය පිරිවරෙහි භාර්යාවන්ද දරුවන්ද වෙන වෙනම නැව්වල නංවා පිටත් කෙරෙන අතර දරුවන් රැගත් නැව් නාගදීපයටද භාර්යාවන් සහිත නැව මහිලා දිවයිනටද(මාල දිවයින ලෙසද හදුනාගනී) ගෙඩබසී.දරුණු කුණාටුවකට හසුවන විජය කුමරුගේ නෞකාව මන්නාරම් වෙරලට ගාසාගෙන එයි.

විජය කුමරු ගෞතම බුදුන් මල්ල රටෙහි සල්වනයෙහි පිරිනිවන් මංචකයෙහි සැතපුනු දිනයෙහිම එනම් ක්‍රි. පූ 543 වෛශාඛ්‍ය මස පුරපසළොස්වක් දිනයෙදීම ලක්දිවට ගොඩබසී.බුදුන් විසින් පිරිනිවන් මංචකයේ සිට විජය කුමරුට සහ පරිවාර සෙනගට ආරාක්ෂාව සැලසීමෙහි ඇති දැඩි අවශ්යතාව ඉන්ද්‍ර දෙවියන් (ශක්‍ර දෙවි) අමතා

"සිංහබා රජු පිත් තෙල විජයකුරම අනුගත සත්සියයක් පිරිවර ඇතිව ලාටරටින් (අවුත්) ලක්දිව බැස්සේය. "දෙවෙන්දයය! මාගේ සස්න ලද්දිව්හි පිහින්නේය, එහෙයින් පිරිවර සහිත් උහුද ලඞ්කාවිද මොන වට රකුව්" වදාළසේක.

එ බස් අසා ඉන්ද්‍ර දෙවි උපුල්වන් (විෂ්ණු) දෙවි කැදවා විජය ඇතුලු පිරිස රකින ලෙසට නියෝග කරයි.
විජය කුමරු ඇතුලු පිරිස වෙරළට සේන්දු වූ පසු දැඩිව වෙහෙසව සිටි නිසා අතිවූ ක්ලාන්ත ගතියක් නිසා සිය අත් බිම තබා වෙරල මත හිද ගනී.එසේ තැබූ අත් තබ පැහැති වූ නිසාවෙන් ඒ කුමරු විසින් දිවයිනට තාම්ර පර්ණ අනි යැයි නම් තැබූ බව කියැවේ.

විජය කුමරු මෙසේ ගොඩ බට පසුව තාපස වේශයක් මවාගෙන ගසක් යට වැඩසිටින උපුල්වන් දෙවි දැක "පුණ්‍යවන්තය මේ කවර දිවයිනක්ද ?" යයි විචාරීය.
එවිට විෂ්ණු දෙවි විසින්
මෙරට නම් ලක්දිවයයි කියා මිනිස්සු මෙහි නැත්තාහුයයිද තොපට භයෙක් නොවන්නේයයිද කීය. මෙසේ කියා කෙණ්ඬ්කායෙන්(පැන් කෙන්ඩියෙන්) ඒ මිනිසුන් (පිරිත්) පැන් ඉස, ඔවුන් අත (පිරිත්) ආරක්ෂක නූල් බැද අහසින් ගිය බව සදහන් වේ.

පසුව සුනඛ වේශයක් ගෙන පැමිනි පරිවාර යකින්නක් (හො සමාන්‍ය බැල්ලක්) දැක සුනකයන් යනු ගෘහාශ්‍රිත සත්වයකු හෙයින් උදව් ලබා ගැනීමට හැකි මනුෂ්‍යවාසයක් මෙහි ඇතැයි සිතූ වාසයක් මේ අවට ඇති යයි සිතා විජය කුමරු සිය පිරිසෙන් අයකු බැල්ල පසුපස යවයි.ඔහු යලි නොපැමිණි හෙයින් තවත් පිරිස් යවයි.

විජය කුමරු ඇතුලු පිරිවර ගොඩබට බව දැනගත්  එක් යකිනියක් තාපස ස්ත්‍රී වේශයක් ගෙන සළු පොරවා කපු කටිමින් ගසක් යට හිද සිටියේය.ඇය විසින් බැල්ල පසු පස ආ මිනිසා ග්‍රහණයට ගත් නමුත් උපුල්වන් දෙවියන් විසින් බදින ලද පිරිත් හුය නිසා මිනිසාට සමීප වීමට හෝ හානි කිරීමට ඇයට නොහැකි වේ.මේ ආකාරයෙන් කුවෙනිය විසින් එකා පසුපස ආ සියලු මනුෂ්‍යයන් සිය ග්‍රහණයට යටත් කර ගනී. තම පිරිවර යලි වනයෙන් පිටතට නො එන බව දැක බියට පත් විජය කුමරු ආයුධ වලින් සන්නද්ධව වනය තුලට පිවිසෙයි.
වනයේ ගසක් යට සිටිනා තනිවම සිටින ස්ත්‍රීයත් සිය පිරිවර පුරුෂයන්ගේ අඩි සලකුනුත් දැක ස්ත්‍රීය විසින් තම පිරිවරට කුමක් හෝ කර ඇති බව වටහාගන්න විජය කුමරු ඇයගෙන් ඔවුන් ගැන විමසූ විට ලැබෙන පරස්පර පිලිතුරු නිසා සිය සැකය තහවුරු කරගෙන කුවෙනියගේ හිසකේ වලින් දැඩිව අල්ලගෙන ඇය ගෙලට සිය කඩුව තබා තම පිරිවර දෙන  සෙත් නැත්නම් ගෙල සිදින බවට තර්ජනය කරයි.

"කෙල්ල මාගේමිනිසුන් දෙව ති මරමි" කියේය. ඒ යකිනිතොම බියෙන් බැගෑවුව, "ස්වාමිනි මා දිවි දුනමැනව, මම ඔබට රජය දෙන්නෙමි ස්ත්රීන කෘත්ය,යත් අනික් කිසිවකුත් කැමැති පරිද්දෙකින්කරන්නෙමැ"

මෙම සිදුවීමෙන් පසු කුවෙනිය විසින් විජයගේ පිරිස නිදහස් කර දෙන අතර පසුව ඔවුන්ට අවශ්‍ය අහාර පාන ඇය විසින් කලින් කා දමන ලද වෙලදුන්ගේ නෞකා වලින් ගෙන දුන් බව මහාවංශයෙහි සදහන්වේ.(මෙහිදී යකුන් යනු මිනිමස්බුදින්නන් ලෙස දක්වා ඇත).

පසුව කුවෙනිය ආර්යන්ට සහය වීමේ වරදට යකුන් විසින් තමා මරවනු ඇතැයි බියට පත්වන අතර විජය කුමරුට යකුන් සමූල ඝාතනය කිරීමට අනුබල ලබා දෙයි.

"සියලු යකුනුදු මරවා රජ්ජයත් ස්වාමියාහට දියයුත්තේය. අවශ්යියෙන්ම මනුෂ්යාවවාස හේතුයෙන් යක්ෂියෝ මා මරන්නා"

යකිනිනොම රජකුමරහට (කියන්නී) "සවමිනි, මෙහි මේ යක්ෂවපුරය ශිරෂවස්තු නම, එහි දෙටු යකු පිණිස බඞ්කා නගරවාසි වු කුමරියක් මෙහි ගෙණෙන ලද්දිය. ඇයගේ මවුද ආවා, ඒ කැඳවා එන මගුල්හි මෙහිද හෙත් උත්සව පවති. මේ එහි ශබ්දයයි, මේ සමාගමය මහත්මැයි.අදම යකුන් මැරුව මැනව, මින් මත්තෙහි නොහැක්කැ"යි කීවාය. කුමර "අදෘශ්යමමාන ඒ යකුන් මම කෙසේ මරම්දැ" යි කීයේය. "යම් තැනෙක ශබ්දකෙරෙමින්ම ඒ හඬින් ගැසුව මැනව, අයුධය තෙමේ මාගේ ආනුභාවයෙන් උන්ගේ කයෙහි හෙන්නේය"

මෙහි යකුන් යම් අමනුෂ්‍ය ප්‍රජාවක් ලෙස දක්වා ඇති අතර විජයට පියවි ඇසින් ඔවුන්ව දැකිය නොහැකි වුනු හෙයින් කුවෙනිය සටන් කිරීමට සහය වූ බවක්ද දක්වයි.මෙමගින් කුවෙනියද යුද්ධයට සහභාගී වී යකුන් සිටි ප්‍රදේශ ඔහුටා පෙන්වා දෙමින් සහය වූ බව නිරූපණය කලා විය හැක.

පසුව කුවෙනිය ගැන සාධාරණ  සැකයෙන් විජය රජු ඇයට දරු දෙදෙනා කුමරු ලග තබා යකුන් ලගට යන මෙන් ඉල්ලා සිටියි.

"සොඳුර! දරුවන් දෙදෙනා තබා ති දැන් ය, මනුෂ්‍බැයෝ සැමකල්මඅමනුෂ්යහයන්ට බානහ"යි කිය ඒ අසා යක්ෂ භයින් භයවු ඒ යකින්නට "තිව් දහසකින් බලිදානය කරවමි, ශොකනොකරව"යි කීයේය. භයවුද ඕතොමෝ නැවත නැවත ඔහු යාච්ඤ කොට දරු දෙදෙනා ගෙණ යා යුතු අතක්ක නැති බැවින් ලඞ්කාපුරයට ගියාය. පුතුන් බැහැර හිඳුවා තොමෝ නුවරට වන්නාය. ඒ යකින්න හැඳින සෙරයයි (සතුරු පක්ෂැ) සංඥ ඇති භයවු ලඞ්කාපුරයෙහි යක්ෂැයෝ කැළඹුණෝය.

ඉන්පසු කුවෙණිය සිය දරුදෙදෙනාවද රැගෙන යන අතර යම් කිසි හෙයකින් ඇයට ආපුසු ඒමට නොහැකි වුවහොත් දරු දෙදෙනාට සමනල කන්ද දෙසට පලා යන ලෙසට දන්වා ලංකාපුරය නම් විජයගේ පහරදීම් වලට ලක්නොවූ සැගවුනු යක්ෂ ගම්මානයට ගමන් ගනී පසුව එහිදී ඇයව ඝාතනය වේ.දරුදෙදෙනා සමනල අඩවියට පලා ගිය අතර ඔවුන්ගෙන් සබරගමු වැද්දන් බිහිවිය.

විජය කුමරු මධුරා පුරයේ රජු විසින් එවන ලද ක්ෂස්තිය කුමරියක් සමග විවාහවී රාජාභිෂේක වුනු බව සදහන්වේ.පඩි රජු විසින් ඇයට අමතරව තවත් ක්ෂස්ත්‍රීය කුල කන්තාවන්ද විජය ඇතලු පිරිසට සහය පිනිස සේවා කුල කිහිපයක්ද එවූ බවද සදහන් වේ.

සිංහබා රජු සිංහ ගත් හෙයින්ද විජය කුමරුත් ඔහු හා සම්බන්ධ මිනිසුන්ටත් සිංහල යයි ව්‍යවහාර වුනු බව මහාවංශයෙහි හදුන්වයි.

කෙසේ වෙතත් විජය සමග ආ ආර්යයන්ගෙන් ගොවිවංශය බිහි වූ බව පසුකාලීනව රචිත ජනවංශයෙහි සදහන් වේ.මේ බව ජෝන් ඩේවි සහ හියු නෙවිල් ඇතුළු ලේඛකයන් විසින්ද පහත පරිදි දක්වා ඇත.

""their island was colonized from the eastward about 2363 years
ago" and that "the first settlers, with the exception of their leader of royal descent, were of the Goewans"- John Davy ,1821

"ඔවුන්ගේ දිවයින මීට වසර 2363 කට පෙර පමණ නැගෙනහිර(මෙය බටහිර ලෙස නිවැරැදි විය යුතුය) දෙසින් ජනාවාස විය.එම මුල් පිරිසෙහි රජු හැර අන් පිරිසගෙන් ගොවිවංශය බිහි විය" -ජෝන් ඩේවි,ඩේවි දුටු ලක් දිව 1821

"The more specific term used to denote the caste is Govigama where the suffix –gama, a derivative from the Old Indo-Aryan grāma seems to have retained the original sense of 'horde'
,'multitude' and not village as is commonly understood in modern
Sinhala."-Asiff Hussein

 "කුලය නම් කිරීමට යොදාගන්නා ගොවිගම යන්නෙහි ගම යන කොටස පැරණි ඉන්දු ආර්ය භාෂාවෙහි ග්‍රාම යන්නෙන් බිදී ඇති අතර එමගින් විශාල ජන සමූහය යන්න හදුන්වනු මිස වත්මන් සිංහලයෙහි හදුන්වනු ලබන පරිදි ගම (Village) යන්න නිරූපණය නොවේ" -ආසිෆ් හුසේන්,ශ්‍රී ලංකාවේ කුලය

"Vaeddas
apply the name Sinhalese, in the form Singala, to the Goyiya caste
alone". -Hugh Nevill ,The Taprobanian,Dec 1885

වැද්දන් විසින් සිංහලයන් ලෙස(ඔවුහු කියන පරිදි සිංගල මිනිස්සු )  හදුන්වනුයේ ගොවිකුලයේ මිනිස්සු පමණකි.-හියූ නෙවිල්,

"when a Sinhalese of Goyi race wears clothes from youth his body is usually very
light in colour, far lighter than his face and neck or hands. This proves that the natural
colour is light".-Hugh Nevil,

"ගොවි ජාතියෙහි සිංහලයකු විසින් කුඩා කල සිට සිරුර වැසෙන පරිදි ඇදුම් අදීන ලද්දේ නම් ඔහුගේ සිරුර ඉතා පැහැපත් වේ,ඔහුගේ මුහුන ගෙල දෙඅතට වඩා කැපීපෙනෙන පරිදි සිරුර පැහැපත් වේ.මේ අනුව ඔවුන්ගේ ස්වාභාවික වර්ණය පැහපත් එකක් බව තහවුරු වේ"- Hugh Nevill

"Physical anthropology also suggests that the Govi originally
hailed from Bengal and that despite substantial admixture with the aboriginal Veddas they have managed to retain to a great extent their original physical characters including a tendency towards brachycephaly or broad-headedness and relatively fair skin , an inheritance probably from an Indo-European-speaking Alpine stock of Bengal that had found its way to India's northeast from Central Asia
and were absorbed as Aryans after undergoing the Vrātyastoma
ceremony"-Asiff Hussein,the caste of Sri Lanka

"ගොවිකුල මිනිසුන් බෙංගාලයෙහි නිජබිම අැති පිරිසක් යන කරුන භෞතික මානව විද්‍යාව මගින්ද පෙන්වා දිය හැක .මෙරටට පැමිණි පසු ස්වදේශීය වැදි ජනයාගෙන් යම් දායකත්වයක් මෙම ජාතිය සදහා සිදු වුවද ඔවුන්ගේ නියම බාහිර පෙනුම බොහෝ දුරට වෙනස් නොවී ආරක්ෂා වී ඇත.ඔවුන්ගේ භෞතික ශරීර ලක්ෂණ වලින් පුළුල් හිස් සහිත වීමට සහ අන් අයට සාපේක්ෂව කැපී පෙනෙන සේ පැහැපත් වීමටද දක්වන නැඹුරුතාවද  දැක්විය හැක.
මෙම උරුමය බෙහෝවිට ඉන්දු යුරෝපීය බස් වහරන පිරිසක කණ්ඩායමක් මධ්‍යම ආසියාවේ සිට  ඉන්දියාවේ ඊසාන දෙසින් ඇති  බෙංගාලය  (වංගය) දෙසට සංක්‍රමණය වී ව්‍රතයත්සෝම व्रात्यस्तोम  චාරිත්‍ර වලට භාජනය වීමෙන් පසුව ආර්යයන් ලෙස අවශෝෂණය කර ගන්නා ලද Alpine(කෙකේසියානු ප්‍රබේදයක්) පිරිසකින් ලද්දක් විය හැක.-ආසිෆ් හුසේන්.

විජයාවතරණය


Die Pfarrkirche Stockenboi in der Gemeinde Stockenboi ist dem heiligen Nikolaus geweiht. Wegen ihrer Lage auf einer erhöhten Kuppe eines Hanges wird der Sakralbau auch Bichlkapelle genannt.

Ihre erste urkundliche Erwähnung findet die Kirche 1499, von einer Kirchweihe wird 1513 berichtet. Da der Stockenboier Graben ein Zentrum des Geheimprotestantismus war, wurde hier von 1752 bis 1780 eine Missionsstation der Serviten eingerichtet. Das Klostergebäude wurde 1761/1762 vom selben Baumeister errichtet, der auch die Missionsstationen in Innerteuchen und Zedlitzdorf erbaut hatte.

Baubeschreibung
Die gotische Kirche erfuhr im Barock bauliche Umgestaltungen. Das Langhaus mit einem westlichen Dachreiter und der niedrigere Chor werden von kantigen, einfach abgetreppte Strebepfeiler gestützt. Die Fenster am Langhaus sind rechteckig, die am Chor spitzbogig. Am nordseitigen Sakristeianbau hat sich ein spätgotisches Fenster erhalten. An der Südseite des Langhauses befindet sich ein abgefastes, rundbogiges Portal, an der Westseite ein Rundbogenportal, darüber ein kleines Rechtecksfenster. An der Südwand ist eine große spätbarocke Kreuzigungsgruppe zu sehen.

Das dreijochige Langhaus mit flachem Tonnengewölbe ist gegenüber dem Chor in der Achse nach Norden verschoben. Die große Holzempore steht auf vier dünnen Holzstützen. Ein spätgotischer, spitzbogig abgefaster Triumphbogen verbindet das Langhaus mit dem zweijochigen Chor mit Fünfachtelschluss. Im Chor ruht ein Netzrippengewölbe mit runden Schlusssteinen auf halbrunden Wandvorlagen. Ein abgefastes Portal mit gedrücktem Rundbogen führt in die kreuzgratgewölbte Sakristei.

Der um 1730 entstandene Hochaltar wurde mit einem neugotischen Aufsatz und Überdachungen für die Seitenfiguren ergänzt. Der Altar trägt die Statuen einer Madonna mit Kind, flankiert von den heiligen Katharina und Ottilie. Das Oberbild zeigt Maria mit Kind.

Das Mittelbild des Seitenaltars vom Ende des 17. Jahrhunderts stellt die Schmerzhafte Muttergottes dar. Die Kanzel aus der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts ist mit Evangelistenbildern geschmückt. An den Wänden hängen die Gemälde einer Anbetung der Könige von 1692 und einer Anbetung der Hirten von 1693.

Literatur
Dehio-Handbuch. Die Kunstdenkmäler Österreichs. Kärnten. Anton Schroll, Wien 2001, ISBN 3-7031-0712-X, S. 923.
Alexander Hanisch-Wolfram: Auf den Spuren der Protestanten in Kärnten. Verlag Johannes Heyn, Klagenfurt 2010, ISBN 978-3-7084-0392-2, S. 172.

Weblinks

Kirchengebäude in Stockenboi
Stockenboi
Stockenboi
Stockenboi

Pfarrkirche Stockenboi


La Ruta Estatal de Arizona 99, y abreviada SR 99 (en inglés: Arizona State Route 99) es una carretera estatal estadounidense ubicada en el estado de Arizona. La carretera inicia en el Sur desde la Sur de Winslow hacia el Norte en la Cerca de Leupp. La carretera tiene una longitud de 71,3 km (44.31 mi).

Mantenimiento
Al igual que las autopistas interestatales, y las rutas federales y el resto de carreteras estatales, la Ruta Estatal de Arizona 99 es administrada y mantenida por el Departamento de Transporte de Arizona por sus siglas en inglés ADOT.

Cruces
La Ruta Estatal de Arizona 99 es atravesada principalmente por la .

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Página oficial de ADOT

 Lista de Autopistas por estado
 Lista de sitios web de carreteras para cada estado

Carreteras estatales de Arizona

Ruta Estatal de Arizona 99


Saul Perlmutter (Champaign-Urbana, Illinois, 22 de septiembre de 1959) es un astrofísico estadounidense del Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley, profesor de física en la Berkeley. Miembro de la Academia Estadounidense de las Artes y las Ciencias fue elegido en 2003 a través de la Asociación Estadounidense para el Avance Científico (AAAS, por su siglas en inglés).

Perlmutter compartió en 2006 el premio Shaw en Astronomía y el Premio Nobel de Física 2011 con Adam Riess y Brian Schmidt por proporcionar pruebas sobre la aceleración de la expansión del Universo.

Formación
Perlmutter se graduó en la Universidad de Harvard en 1981 magna cum laude. Se doctoró en Ciencias Físicas en Berkeley, Universidad de California en 1986.

La tesis de Perlmutter trató de la hipótesis sobre la existencia de la estrella Némesis, dirigido por Richard A. Muller.

Actividades científicas
Ha ganado el Nobel de Física 2011 basado en sus trabajos previos en el Proyecto de Berkeley.

Perlmutter lideró el Proyecto Supernova Cosmology en el Laboratorio Nacional Lawrence Berkeley. Fueron junto con el equipo de investigación High-Z Supernova quienes hallaron evidencias de que la expansión del universo se está acelerando sobre la base de la observación de las estrellas supernova de clase Ia del universo profundo, datos obtenidos y cedidos para esta investigación por el proyecto Cálan Tololo, liderado por el astrónomo Mario Hamuy.

Las supernovas clase Ia se forman a partir de estrellas enanas blancas que incrementan su masa a partir de una compañera con la que forman un sistema binario o múltiple, de tal forma que el incremento de la masa, crea una situación crítica más allá del límite de Chandrasekhar, produciendo una intestabilidad y explotando.

Se cree en general que las supernovas clase Ia tienen esencialmente una misma intensidad energética y lumínica, y puede asumirse que en todos los casos viese a ser prácticamente lo mismo, por lo que se tiene calibrado una medida estándar de la luminosidad intrínseca.

Realizando mediciones de magnitud aparente puede inferirse en el conocimiento de la distancia a la que se halla la estrella, pudiéndose comparar con el corrimiento al rojo del espectro es posible conocer además la velocidad de la supernova.

El proyecto Supernova Cosmology, concluyó al igual que sus competidores, en que las distantes supernovas iban más retrasadas en su movimiento que la propia expansión del universo, en consecuencia, ésta se está acelerando desde hace miles de millones de años, desde cuanto sucedió el evento supernova.

Esta conclusión está siendo respaldada por otras líneas de investigación.

Perlmutter también lidera las investigaciones en el proyecto Supernova/Pruebas de aceleración, donde están colaborando en la construcción de un satélite dedicado a localizar y estudiar más estrellas supernovas a gran distancia. De esa manera podrán construir una teoría más consolidada acerca de la aceleración en la expansión del universo.

También es partípe del programa Berkeley de medición de la Temperatura de la Superficie de la Tierra, que ayudará a comprender el reciente calentamiento global a través de la realización de análisis de datos climáticos.

Perlmutter es profesor e imparte clases en la Universidad de California, Berkeley, Estados Unidos.

Premios

 2002 - Premio de Física E.O. Lawrence del Departamento de Energía de los EE. UU.
 2003 - Científico californiano del año.
 2005 - Premio John Scott.
 2005 - Premio Padua.
 2006 - Premio Shaw en Astronomía, compartido con Adam Riess y Brian P. Schmidt.
 2006 - Premio Internacional Antonio Feltrinelli.
 2007 - Premio Gruber en Cosmología, dotado con medio millón de dólares estadounidenses, a él y a su equipo, Schmidt y el equipo High-Z Supernova, por el descubrimiento de la aceleración de la expansión del universo.
 2011 - Premio Nobel de Física, compartido con Adam Riess y Brian P. Schmidt. El Premio Nobel está dotado con un premio económico de diez millones de coronas suecas, equivalentes aproximadamente a un millón cien mil euros. Perlmutter ha obtenido la mitad de ese premio, mientras que Riess y Schmidt comparten la otra mitad entre ellos.
 2011 - Ha sido mencionado para obtener la Medalla Albert Einstein junto con Adam Riess.

Véase también
 Aceleración de la expansión del Universo
 Constante cosmológica
 Energía oscura
 Materia oscura
 Adam Riess
 Brian P. Schmidt
 Supernova
 Supernova Cosmology Project

Referencias

Enlaces externos
 Supernova Cosmology Project Website
 Supernova Cosmology Project

Premios Nobel de Estados Unidos
Laureados con el Premio Nobel de Física
Astrofísicos de Estados Unidos
Cosmólogos
Alumnado de la Universidad de Harvard
Profesores de la Universidad de California en Berkeley
Miembros de la Academia Nacional de Ciencias de Estados Unidos
Físicos judíos
Medalla Albert Einstein
Laureados con el Premio Nobel 2011

Saul Perlmutter


NGC 6919 je prečkasta spiralna galaktika u zviježđu Mikroskopu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6919
  Auke Slotegraaf: NGC 6919 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6900 - 6949

6919
Galaksije u Mikroskopu

NGC 6919


Critérium du Dauphiné 2017 var den 69. udgave af cykelløbet Critérium du Dauphiné. Det franske etapeløb var det 24. arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2017 og blev arrangeret mellem 4. og 11. juni 2017. Den samlede vinder af løbet blev danske Jakob Fuglsang fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Jakob Fuglsang kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Michael Mørkøv kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

Trøjernes fordeling gennem løbet

Resultater

Referencer

Eksterne henvisninger

2017
UCI World Tour 2017

Critérium du Dauphiné 2017


جرداب قرية بحرينية
هي إحدى قرى البحرين الصغيرة في مساحتها، الكبيرة بما تحويه من جمال، وتاريخ وأفعال رجالها السابقين المتميزين بالحكمة، والأخلاق الحميدة، والكرم، ومساعدة أهالي القرى المجاورة.

الموقع

تقع قرية جرداب في محافظة العاصمة وتحيط بها كل من قرية سند من جهة الجنوب وقرية جد علي وقرية توبلي من الشمال ومدينة عيسى من جهة الغرب ومن جهة الشرق تطل على بحر سترة والنبيه صالح الذي يفصلهما البحر ويسمى ببحر جرداب الذي يشتهر بالثروة السمكية وأشجار القرم ويقترب الآن اكتمال إنشاء جسر يربط قرية جرداب مع سترة

وتشتهر جرداب بالنخيل الباسقات والعيون والابار الارتوازية ومن عيونها : عين الحكيم وعيت المأتم أي لقربها من مأتم جرداب القديم. وكما أنها تشتهر بالزاعة وصيد الأسماك,

ومن المآتم الحسينية بالمنطقة
وجرداب كغالبية قرى البحرين يقطنها من الطائفة الشيعية الإثني عشرية.، كما يوجد فيهاعدة مآتم منها:

1) مأتم جرداب ( مأتم جرداب القديم أو مأتم مدن).. وهو المأتم الذي كان يشمل جميع أهالي قرية جرداب والمأتم بجانب منزل عائلة مدن القديم ويقيمة الحاج عبد الله بن مدن واخوانة وأهالي القرية من المومنين.
وكان يمتاز المآتم بموقعة بجانب المسجد والعين التي كانت تخدم القرية.

2) مأتم جرداب الشمالي.. وهو ثاني ماتم تم بناءه عن طريق الحاج عبد العزيز الجردابي.

3)ماتم الزهراء وهو من أحد مأتم النساء الرسميين في قرية جرداب.

أشهر مساجد المنطقة
وأيضا يوجد بها مسجد الشيخ خميس الذي يقع في وسط القرية، ويعد الأقدم في القرية والأكبر.

وهنالك مساجد قديمة هدمت ومنها..
1. مسجد الثمن
2. مسجد البطيخ

المؤسسات الأجتماعية والثقافية

1)جمعية جرداب الاجتماعية الخيرية (صندوق سند وجرداب الخيري فرع جرداب ) سابقاً وتم تأسيسة عام 1993م.

2)مركز جرداب الثقافي والرياضي

3)هيئة المسجد الشيخ خميس

4)هيئة موكب عزاء جرداب

أماكن مأهولة في البحرين
ج

جرداب


Kalinov este o comună slovacă, aflată în districtul Medzilaborce din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 259 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kalinov este atestată documentar din 1595.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kalinov, Medzilaborce


Dieter Meier (Zúrich, 4 de marzo de 1945) es un músico suizo y cantante que se hizo famoso por su carrera musical en el grupo de Yello.

Biografía
Nació en una familia rica de industriales. A la edad de 16 comenzó a trabajar en la empresa familiar. A la edad de 35 años, junto a Boris Blank fundó Yello, un grupo de new wave y la música electrónica. Durante su carrera tuvo la oportunidad de colaborar con Alphaville en la canción Big in Japan. Además, fue campeón suizo de póker.

Referencias

Enlaces externos

 pequeña entrevista con Dieter Meier (en italiano)

Músicos de Suiza
Cantantes de Suiza
Nacidos en Zúrich

Dieter Meier


Les Creep Catchers sont des individus et groupes indépendants qui cherchent à prévenir les abus sexuels sur mineur : se faisant passer pour des mineurs, ils participent à des salons de discussion et des sites de rencontres pour attirer des adultes voulant rencontrer un enfant à des fins sexuelles, puis dénoncent ces adultes en publiant des vidéos de la confrontation qui suit la prise de contact. En se présentant comme des enfants afin d'attirer des cyberprédateurs avant de dénoncer leurs actes, le modus operandi du mouvement présente des similarités avec la série To Catch a Predator, excepté qu'aucun policier n'est présent lors de la confrontation, qui généralement a lieu en public.

Fonctionnement

Les Creep Catchers laissent à leur cible l'occasion de s'exprimer en public (par une confession ou une explication) avant de publier leur vidéo et leurs  sur un site central et sur divers réseaux sociaux. Quand ils se montrent coopératifs, les suspects reçoivent un sermon dans une intimité relative ; en revanche, les suspects combatifs ou ceux qui ont conduit des conversations particulièrement explicites sont dénoncés à grand fracas et tournés en ridicule de façon crue. Les réactions du public et des autorités aux groupes de Creep Catchers sont contrastées : certains approuvent l'intention de protéger contre les abus sur mineurs mais d'autres s'inquiètent du vigilantisme mené par des amateurs sans formation. En 2017, Vice.com a produit Age of Consent, un film documentaire qui suit Justin Payne, habitant de Toronto et Creep Catcher indépendant, sans affiliation avec d'autres membres de ce mouvement.

Histoire

À partir de juillet 2014, Justin Payne commence à démasquer publiquement des adultes qui pensaient rencontrer des mineurs désireux de s'adonner à des activités sexuelles ; il mène ses opérations à Mississauga. Dawson Raymond s'inspire de ces actions et les imite dans sa ville de résidence, Calgary ; il donne à son groupe le nom de Creep Catchers. Raymond et son associé, Slammington, déclarent que rien ne saurait les arrêter pour protéger les enfants qui naviguent sur Internet. Au , plus de 30 groupes de Creep Catchers sont en activité.

Jonathan Woodward de W5 a tourné une émission sur les Creep Catchers dans plusieurs régions ainsi de leurs membres. Ce documentaire s'est intéressé au versant non visible de leurs opérations, ainsi que le récit d'un policier dont une enquête sur un pédocriminel a été gâchée par des Creep Catchers.

Confrontations

En juin 2016, deux Creep Catchers de Penticton démasquent un homme qui, visiblement, espérait rencontrer une adolescente de 14 ans. Le , deux Creep Catchers de Surrey démasquent un employé de la  en présentant les preuves qu'il a cherché à rencontrer un adolescent de 14 ans. L'homme s'enfuit en voiture alors qu'il est filmé. La Gendarmerie royale du Canada (GRC) classe son dossier et l'employeur de l'homme ouvre une enquête interne. En août 2016, un employé des logements étudiants à l'Université de la Colombie-Britannique, dont le casier judiciaire contenait quatre condamnations relatives à ses approches sur un enfant de moins de 14 ans en 2008, est démasqué par les Creep Catchers alors qu'il cherchait à rencontrer une adolescente de 15 ans (en réalité un Creep Catcher) et lui a envoyé des photos de son pénis ; cet employé, en pleurs, a formulé d'abondantes excuses. Le , des Creep Catchers de Surrey surprennent un agent de la GRC en civil qui aurait essayé de rencontrer une adolescente de 14 ans. Le 16 septembre, la GRC annonce qu'un officier de police est accusé de communiquer avec une personne de moins de 16 ans à des fins d'actes sexuels. Le , les Creep Catchers de Fraser Valley publient une vidéo montrant, selon eux, le principal d'une école élémentaire dans un centre commercial où il pensait rencontrer une adolescente de 14 ans disposée à un rapport sexuel. Le , les CReep Catchers dénoncent un fonctionnaire de Langley qui pensait rencontrer une adolescente de 13 ans disposée à un rapport sexuel.

Réactions

Certains auteurs, comme John Gormley estiment que les Creep Catchers, malgré leurs bonnes intentions, s'exposent au danger, ainsi que leurs suspects ; ils interfèrent dans des enquêtes officielles et leurs actions ne cadrent pas avec l'État de droit. D'autres journaux déclarent que les groupes de Creep Catchers bénéficient de la bienveillance publique et qu'ils encouragent la police à s'appuyer sur eux pour éliminer des suspects.

En 2016, Sean Smith, chroniqueur des médias sociaux, a critiqué le mouvement des Creep Catchers. En réponse, Ryan Laforge (un Creep Catcher) le traite de pédophile. En mars 2017, Smith intente une action en justice contre Laforge pour diffamation. Il s'agit alors de la seconde plainte visant Laforge.

Jason Proctor de CBC News annonce que ces mouvements de chasseurs de pédocriminels en ligne, s'ils ne sont pas nouveaux, ont été encouragés par leurs premiers succès mais découragés par « un chœur de commandants de police ». Jon Woodward, de la série W5, a filmé son enquête sur les Creep Catchers dans diverses régions du Canada.

Le mouvement des Creep Catchers essuie d'importantes critiques en 2017 quand le public apprend que l'une de ses cibles était un jeune adulte de 21 ans souffrant de retard du développement et de handicap mental. Les historiques de discussion n'ont pas montré de conversations portant sur le sexe.

Notes et références

Articles connexes
 Sollicitation d'enfants à des fins sexuelles (pédopiégeage)
 Dark Justice
 Perverted-Justice
 Sweetie
 Vigilantisme informatique
 Name and shame

Lutte contre la pédophilie
Cybermilitantisme
Cybercriminalité
Association ou organisme ayant son siège en Alberta

Creep Catchers


Tom Gilb (full name "Thomas Steven Gilb", born 1940) is an American systems engineer, consultant, and author, known for the development of software metrics, software inspection, and evolutionary processes.

Biography
Tom Gilb was born in 1940 in Pasadena, California, United States. He emigrated to the United Kingdom in 1956 and to Norway in 1958. He took his first job with IBM in 1958 and became a freelance consultant in 1960.

He is known for his early work on evolutionary software development processes from 1968 to 1981, which was a forerunner of agile software development methods.

He is currently a consultant, teacher and author, in partnership with his son Kai Gilb. He mainly helps multinational clients improve their organizations and methods by using "evolutionary systems delivery" (Evo). His method is based upon the core ideas that all architecture focus has to be on delivering value to the stakeholders and that engineering principles and scientific methods must be used in planning and management of change projects using a formal engineering language like the one that he has developed and named "Planguage". He has "guest lectured at universities all over UK, Europe, China, India, USA, Korea – and has been a keynote speaker at dozens of technical conferences internationally".

He is a member of INCOSE and is active in the Norwegian chapter, NORSEC, which presented him with an award in 2003. He lectures at INCOSE local chapters on his worldwide travels and at INCOSE conferences.

In 2012 he was made an Honorary Fellow of the British Computer Society.

Publications
Gilb has written nine books and several articles. A selection includes:

 Software Inspection, 1993. . (with coauthor Dorothy Graham)
 Principles of Software Engineering Management, 1988.  (19th printing).
 Software Metrics (Winthrop computer systems series), 1977.
 Competitive Engineering: A Handbook for Systems & Software Engineering Management using Planguage, 2005. . (Planguage is a formal, natural language modelling notation invented by Gilb that adds rigour to the requirement documentation.)

References

External links
 Gilb's website
 Tom Gilb speaking at TedX in Trondheim 2013 about his engineering approach to defining all qualities in systems

1940 births
Living people
Writers from Pasadena, California
American expatriates in Norway
IBM employees
Systems engineers
American software engineers
Computer science writers
American consultants
Fellows of the British Computer Society
Engineers from California

Tom Gilb


The year 1869 in science and technology involved some significant events, listed below.

Events
 November 4 – The first issue of scientific journal Nature is published in London, edited by Norman Lockyer.

Chemistry

 March 6 – Dmitri Mendeleev makes a formal presentation of his periodic table to the Russian Chemical Society.
 June 15 – John Wesley Hyatt patents celluloid, in Albany, New York.
 July 15 – Hippolyte Mège-Mouriès files a patent for margarine (as oleomargarine) in France as a beef tallow and skimmed milk substitute for butter.
 German chemist Lothar Meyer makes a formal presentation of the revised and expanded version of his independently-created 1864 periodic table, "Die Natur der chemischen Elemente als Funktion ihrer Atomgewichte".
 Publication of Adolphe Wurtz's Dictionnaire de chimie pure et appliquée begins in Paris.

Life sciences
 April 6 – The American Museum of Natural History is founded in New York.
 June 24 – Sea Birds Preservation Act passed in the United Kingdom, preventing killing of designated species during the breeding season, the first Act to offer any protection to British wild birds.
 Paul Langerhans discovers the pancreatic islets.
 Friedrich Miescher discovers deoxyribonucleic acid (DNA) in the pus of discarded surgical bandages. Found in the nuclei of cells, Miescher names it "nuclein".
 Neurasthenia is first published as a diagnosis in psychopathology by Michigan alienist E. H. Van Deusen of the Kalamazoo asylum followed a few months later by New York neurologist George Miller Beard.
 French missionary and naturalist Père Armand David receives the skin of a giant panda from a hunter, the first time this species has become known to a Westerner; he also first describes a specimen of the "pocket handkerchief tree", which will be named in his honor as Davidia involucrata.
 Alfred Russel Wallace publishes The Malay Archipelago.

Mathematics
 W. Stanley Jevons publishes The Substitution of Similars and has a "Logic Piano" constructed to work out problems in symbolic logic.
 Hermann Schwarz devises Schwarz–Christoffel mapping.

Technology
 Approximate date – Henry Christopher Mance develops a practical military heliograph in the British Raj.

Awards
 Copley Medal: Henri Victor Regnault
 Wollaston Medal for Geology: Henry Clifton Sorby

Births
 February 14 – C. T. R. Wilson (died 1959), Scottish winner of the Nobel Prize in Physics.
 February 27 – Alice Hamilton (died 1970), American physician.
 April 8 – Harvey Cushing (died 1939), American neurosurgeon.
 April 17 – Robert Robertson (died 1949), Scottish-born chemist.
 June 19 – Christopher Addison (died 1951), English anatomist and politician.
 July 18 – Maria von Linden (died 1936), German bacteriologist and zoologist.
 August 23 – Robert Gunther (died 1940), English historian of science.
 October 3 – Robert W. Paul (died 1943), English pioneer of cinematography.
 December 16 – Bertha Lamme (died 1943), American electrical engineer.
 Helen Boyle (died 1957), British physician and psychologist.

Deaths
 July 22 – John A. Roebling (born 1806), German American bridge engineer.
 July 28 – Carl Gustav Carus (born 1789), German physiologist and landscape painter.
 September 11 – Thomas Graham (born 1805), Scottish chemist.

References

Science, 1869 In
1860s in science
19th century in science

1869 in science


Bünsdorf (dansk: Bynstorp) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hüttener Berge i den østlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bünsdorf ligger omkring 11 km nordøst for Rendsborg mellem Vittensø og Kielerkanalen. Mellem disse løber floden Schirnau. Mod ves løber A7/E45 fra Rendsborg mod Slesvig , mod nord Bundesstraße 203 fra Rendsborg mod Egernførde.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Bünsdorf


Fornalutx, Batı Akdeniz'de, İspanya'nın doğu sahiline yakın, İspanya'nın özerk bölgesi olan Balear Takımadaları'na ait bir belediye. Mayorka Adası'nda olup nüfusu; 656'dır. (2002)

Dış bağlantılar
 Belediye resmi sitesi

Fotoğraflar

Fornalutx


Behaviour kan henvise til:
 Behaviour (kortfilm) – en kortfilm instrueret af Daniel Joseph Borgman.
 Behaviour (album) – en album af Pet Shop Boys fra 1990.

Behaviour


Ursa Minor ya da Küçük Ayı takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Büyük Ayı takımyıldızı "Büyük Kepçe"ye çok benzeyen "Küçük Kepçe", gerçekte tam bir takımyıldız değildir. Büyük Kepçe'nin işaretçileri gibi, Küçük Kepçe'nin kasesinin sonundaki parlakça yıldızların da özel bir adı vardır: Kutbun Bekçileri!

Dikkat çeken özellikler

Yıldızlar
Kutup Yıldızı,  Küçükayı Takımyıldızının en parlak yıldızıdır. Kutup yıldızı aslında üçlü bir yıldız grubudur; bunlardan Polaris dışındaki öbür ikisi de çıplak gözle görülebilir; bu iki yıldızdan daha parlak olanı ise bir çift yıldızdır, yani birbiri çevresinde dolanan ikili bir yıldız sistemidir. Ama bu çift yıldızı oluşturan yıldızlar, ancak bir spektroskopla incelendiğinde birbirinden ayırt edilebilir. Gök bilimciler, bu aygıtta gözlenen Doppler etkisi sayesinde nasıl dolandığını belirlerler.

Adlandırılmış yıldızlar

Derin gökyüzü nesneleri
Cüce Küçük Ayı, takımyıldızın alanında bulunan cüce galaksi.

Mitoloji
Büyük Ayı ile birlikte anlatılacaktır. Ursa Major ismi Callisto'dan gelmektedir. Arkadya Kralı Lycaon'un kızı olan Callisto avcılığa düşkündür. Av tanrıçası Artemis, Callisto'yu ilk gençlik çağlarından itibaren görevlileri arasına alır.

Artemis, Apollon'un kızkardeşidir. Çocukların doğumlarını, bebeklerin korunmasını ve beslenmesini gözeten tanrıçadır. Tanrıçalar dünyasının rahibesidir. Genç Nymph'leri yetiştirirdi. Başı örtülü, yani gelin anlamına gelen Nymph'ler, kırlarda, sularda, ormanlarda yaşayan tanrısal varlıkların dişi olanlarına verilen isimdir. Eski Yunan inanışına göre bütün dünya Nymph'lerle doludur. Nymph'ler Artemis'le birlikte avlanırlar, şarap tanrısı Dionysos'la eğlencelere katılırlar. Güneş ve güzel sanatlar tanrısı Apollon ile tanrıların habercisi Hermes'e refakat ederlerdi. Artemis yanına kabul ettiği genç kızlardan sadakat yemini yapmalarını isterdi. Bu yeminle genç kızlar, dünya nimetlerinden uzak duracaklarına söz verirlerdi. Callisto da bu kızlardan biridir ve bir süre sonra Artemis'in en gözde görevlisi olmuştur.

Zeus bir gün Callisto'yu ormanda uyurken görür ve ona aşık olur. Zeus, Artemis'in kılığına girerek Callisto'nun yanına gider. Callisto, baş tanrıyı Artemis sandığından ondan çekinmez ve iyi karşılar. Bu birlikteliğin sonucunda Callisto hamile kalır ve Arcas adında bir oğlan çocuğu dünyaya getirir. Bunu fark eden Artemis, sözünü tutmayan Callisto'yu bir ayıya çevirir. Callisto, artık avcıların peşinden koştuğu bir avdır.

Uzun yıllar sonra Callisto, ormanda oğlu Arcas ile karşılaşır. Annesini tanımayan Arcas, bu avı kaçırmak istemez ve onu vurmaya karar verir. Tam bu sırada Zeus, araya girer ve Arcas'ı yutan, Callisto'yu ise cennete uçuran bir hortum gönderir. Callisto, gökyüzünde Büyük Ayı olarak belirir, Arcas da Küçük Ayı olarak gökyüzündeki yerini alır.

Başka bir öykü ise şöyledir : Zeus'un annesi Rhea, babası ise Kronos'tur. Bir kehanete göre Kronos'un oğullarından biri onu tahttan indirecektir. Bu durumdan hiç hoşnut olmayan Kronos, çareyi her doğan çocuğunu yok etmekte bulur. Doğar doğmaz çocuklarını yutmaktadır. Kronos, Zeus doğana kadar pek çok çocuğundan bu şekilde kurtulmuştur. Ancak Zeus, annesi sayesinde hayatta kalabilmiştir. Zeus doğduğunda annesi Rhea, onun kundak bezinin içine bir taş koyar ve Kronos da bir çocuğunu daha yok ettiğini sanarak taşı yutar. Rhea, bebeği Girit Adası'na kaçırır. Burada Dikte Mağarası'nda birer su perisi olan İda ile Adrasteia, Zeus'a bakıcılık yapar. Mağara, Giritli askerler tarafından korunur. Yıllar sonra Zeus büyüdüğünde babası Kronos'a karşı galip gelir ve ondan yuttuğu bütün çocuklarını tekrar kusmasını ister. Bu çocukların hepsi ileride genç tanrıların liderleri olup evrenin yönetimini Titanlar'ın elinden alırlar.

Mitolojide İda Küçük Ayı, Adrasteia ise Büyük Ayı olarak geçer. Ancak, bu su perilerinin nasıl ayıya dönüştükleri bilinmemektedir.

Kaynakça

 Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.

Notlar

Ayrıca bakınız
 Ursa Major (takımyıldız)

Dış bağlantılar
 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Ursa Minor
 Star Tales – Ursa Minor

Ursa Minor (takımyıldız)


Antonio Madonizza (Kopar, 8. veljače 1816. – Poreč, 24. kolovoza 1870.), odvjetnik i političar, iz Slovenije, djelovao u Hrvatskoj, talijanski iredentist

Životopis
Rođen u Kopru. U Padovio završio studij prava. Zaposlio se u odvjetničkom uredu Domenica Rossettija. Osnovao je 1836. list La Favilla čiji je bio suradnik. List je djelovao deset godina. Od 1845. je u Kopru gdje je odvjetnik. Izabran za predstavnika koparskog okruga u Ustavotvornoj skupštini 1848. godine. Potpisnik rezolucije istarskih zastupnika u Carevinskom vijeću kojom su tražili "službeno priznanje talijanskog karaktera Istre". Napravio je stanku od deset godina od politike. Vratio se u politički život 1861. godine, kad je izabran za zastupnika u Istarskome saboru, koji još nije odražavao stavove i glasove hrvatskog i slovenskog pučanstva. Bio je dio saborske većine koja je bila talijanski iredentistička i protivila se suradnji s austrijskim središnjim vlastima (Dieta del Nessuno). Godine 1867. u skupini osnivača časopisa La Provincia dell'Istria. U Istarski sabor opet je izabran 1870. godine.

Djela
 Di me e dè fatti miei 1806-1870, autobiografija, Trst 1951.

Literatura
  G. Quarantotti, Figure del Risorgimento in Istria, Trieste 1929.
 F. Semi, Istria e Dalmazia: uomini e tempi, I, Istrie Fiume, Udine 1991.
 Lettere dalla costituente austriaca del 1848-49 (Venecija 1966.)

Izvori

Životopisi, Slovenija
Životopisi, Poreč
Pravnici
Iredentizam
Slovenski političari
Hrvatski političari do 1918.

Antonio Madonizza


Mokrica je malo umjetno jezero u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u blizini naselja Polonje i Novo Mjesto u sastavu grada Svetog Ivana Zeline. Ima površinu osam hektara. U jezeru nalazi se otočići. Živi u njemu veliki broj vrsta riba, kao šarani, amuri, štuke, smuđi, patuljasti somi, babuške i linjaci.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Mokrica


كاد ممدي  بفتح الكاف وسكون الدال، ثم الميم والتشديد،
قرية زراعية عامرة ملاصقة لبادية كوخرد الجنوبية، تابعة لناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. منطقة زراعية تقع شرق وادي كنخور(1) الشهير، في سهل تراروا.

حدود كاد ممدي

من الشمال: نهر مهران، ومن الجنوب هضبة تراروا، ومن الغرب وادي كنخور، ومن الشرق تنتهي بــ تراروا.

المزارع والبساتين

بها مزارع النخيل وآبار عذبة، ، بها بركتان لحفظ مياه الأمطار، وآبار الارتوازية قديمة، وبيوت قديمة مبنية من الطين والمدر(2) والمسلح بالتبن، وأراضي شاسعة البر والشعير. وقد أجريت إليها المياه من هضبة كادممدي بواسطة الممرات الاصطناعية.
من منتجاتها التمر، الشعير، والبر.

  يقول الشاعر «راستي» في هذه الأبيات الجميلة بالفارسية :

  ويصف محمد محمديان المنطقة في هذه الأبيات قائلاً :

  كنخور:  موضع في بادية كوخرد، وهو وادٍ سحيق فيه نخل. وكنخور: كلمة فارسية معناها:(حفر الخندق).
  اَلمَــدَر : قطع الطين اليابس، أو التراب المتلبد، يسمى بالعامية « كُـلام» بضم الكاف.

المصادر
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبي: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»،  چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

موقع القرية على خارطة غوغل ماب
 موقع قرية كاد ممدي على: Google Maps

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

بلدة كوخرد
مدن إيران

كاد ممدي


Egon Köhnen (født 24. november 1947) er en tysk tidligere fodboldspiller (forsvarer).

Köhnen spillede 15 sæsoner hos Fortuna Düsseldorf. Han spillede 272 Bundesliga-kampe for klubben og var med til at vinde DFB-Pokalen med klubben to gange, i 1979 og 1980. Han sluttede karrieren af med en sæson hos Bayer Uerdingen.

Titler
DFB-Pokal
 1979 og 1980 med Fortuna Düsseldorf

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra Fortuna Düsseldorf
Fodboldspillere fra KFC Uerdingen

Egon Köhnen