Aleksandr Puşkin (; 6 Haziran 1799 - Jülyen takvimine göre 29 Ocak 10, Miladi takvime göre Şubat 1837), Rus şair ve yazardır. Rusya'nın "ulusal şair"i ve modern Rus edebiyatının kurucusu olarak kabul edilir.

Yaşamı
Aleksandr Sergeyeviç Puşkin, 6 Haziran 1799'da Moskova'da doğdu. Babası Sergey Lvoviç Puşkin, soylu bir ailenin ilk çocuğudur. Annesi Nadejda Osipovna Hannibal'in büyük dedesi Etiyopyalı Abraham Petroviç Hannibal, Rus Çarı I. Petro'nun vaftiz oğlu ve Çarlık ordusunda seçkin bir subaydı. Puşkin, soylu bir ailenin üyesiydi. Annesi ve babası eğitimli insanlardı. Puşkin, ilk bilgilerini Fransız mürebbiyelerden edindi. Henüz sekiz yaşındayken Fransızca ve Rusça öğrenmişti. 11 yaşına geldiğinde özgürlükçü ve hicivci yazarlarını beğendiği Fransız edebiyatından etkilenerek Fransızca şiirler ve güldürüler yazmaya başlamıştı.

Döneminin tanınmış şair ve yazarları, Puşkin'in evine gelip gidenler arasındaydı. Ancak hiçbiri geleneksel Rus masalları anlatan, Rus türküleri söyleyen dadısı kadar Puşkin'i etkilememiştir. Yaşlı dadısı Arina'nın anlattıklarının, Puşkin'in çocuk ruhunda önemli izler bıraktığı düşünülmektedir. İleride Rus halk şiiriyle, masallarla, konuşma dilinin deyimleriyle ve anlatım özellikleriyle tanışıklığını dadısın ve anneannesi Mariya Hannibal'a borçludur.

Şiire başlaması
Puşkin, on iki yaşına geldiğinde, aristokrat aile çocuklarına yönetime hazırlamak için Rus Çarı I. Aleksandr'ın Tsarskoye Selo'da (Çarın yazlık köyü) açtırdığı okula yazdırıldı ve bu okuldaki altı öğrenim yılı boyunca, tıpkı okulun diğer öğrencileri gibi, Petersburg'a gitme izni verilmeden dış dünyadan kopuk bir şekilde eğitim gördü.

Şairlik yeteneğiyle arkadaşları arasında sivrildi. İlk şiiri "Şair Dost'a" (1814) Nikolay Karamzin'in Avrupa Habercisi dergisinde yayımlandı. Puşkin'in lise yıllarında yazdığı şiirlerinde gerçekçilik eğilimi açıkça göze çarpmaktadır. O dönem şiirinde kullanılmayan kaba ve gündelik sözcükleri kullandığı şiirleriyle Gavrila Derjavin'in dikkatini çekmeyi başardı.

Artık ünlü bir şair sayılmaya başlayan Puşkin, Çar Köyü Lisesindeki eğitimini 1817'de tamamladıktan sonra Petersburg'a giderek Dışişleri Bakanlığında çalışmaya başladı. Bu arada birçoğu yasaklanan özgürlükçü şiirleri ve taşlamaları, bu sıralarda halk arasında yayılmıştır. Rus edebiyatında ilk kez, şiir halk tarafından hayranlıkla karşılanmıştı.

Puşkin, bu sırada Rus Çarı I. Aleksandr tarafından Kafkasya'ya tayin edildi ve burada ünlü Kafkas Esiri ve Bahçesaray adlı destanlarını yazdı. Gerçeği olduğu gibi aktarmayı tercih eden Puşkin'in eserlerinde ne klasik şiirin kuralcılığı, ne de Romantizm'in etkileri belirgin bir şekilde öne çıkıyordu.

Sürgün yılları
Kafkasya'dan dönen Puşkin'in Rusya'daki askeri yönetime karşı oluşundan dolayı dört yıl süreyle başkente girmesi yasaklandı ve ailenin sahip olduğu Mihaylovskoye köyünde yaşamak zorunda bırakıldı. Hükûmet tarafından oğlunu gözetim altında tutmakla görevlendirilen babası da görevini yerine getirmişti.

Yirmi dört yaşındaki Puşkin, bu sürgün döneminde, yedi yıl sonra tamamlayacağı Yevgeni Onegin adlı romanını yazmaya başladı. Çingeneler, Peygamber ve Boris Godunov adlı önemli eserlerini de yine bu sürgün yıllarında yazdı. Bu yıllarda ülkesinde süregelen özgürlük mücadalesi dışında Yunan İsyanı ve İspanya ile İtalya'daki mutlakıyet karşıtı hareketleri yakından takip etti.

1820-1824 yılları arasındaki sürgün döneminden sonra Rus Çarı I. Nikolay tarafından Moskova'ya çağrılan genç şairin kaleminden çıkan her şey, artık çarın sansüründen geçecektir. Polis baskınları ve aşk serüvenleri ise Puşkin'in yaşamının ayrılmaz parçaları olmuştu.

Evliliği
Puşkin, bir baloda yüksek rütbeli ve emekli bir memurun kızı olan Natalya Gonçarova ile karşılaştı ve bu genç kıza âşık oldu. Puşkin, Natalya'ya evlenme teklif etti; Natalya ise şairin evlenme teklifini belirsiz bir tarihte cevaplamak üzere cevapsız bıraktı. Puşkin, bu durum karşısında umutsuzluğa kapılmış ve Moskova'dan uzaklaşmak istemişti. Bu nedenle, 1829'da, bir gözlemci olarak Rus ordusuna katıldı ve Osmanlı topraklarına geldi. Sonradan yazdığı "Erzurum Yolculuğu" adlı eserinde seyâhat izlenimlerini anlatan Puşkin'in, daha başka birçok eserinde de Erzurum'dan aldığı esinlerin izlerini bulmak mümkündür.

Moskova'ya dönen Puşkin, Natalya'ya evlenme teklifini yineledi. Uzun çekişmelerden sonra Natalya'nın ailesini de ikna etmeyi başardı ve sonunda nişanlandılar. Bu evliliği istemeyen Natalya ise bu duruma kayıtsız kaldı. Natalya'nın bu olumsuz tutumu, ilişkilerinin sonuna kadar da bu şekilde devam etti.

Bitmek bilmeyen soruşturmalar ve yasaklamalar yüzünden rahatsız olsa da, Puşkin yazmaya devam etti. Yevgeni Onegin, Don Juan, Veba Sırasında Ziyafet gibi manzum trajedyalarını ve Dubrovski, Maça Kızı gibi önemli eserlerini bu dönemde kaleme aldı. Gogol ile olan arkadaşlığı da bu döneme rastlamaktadır. Öyle ki, Gogol'a ünlü Ölü Canlar romanını yazma fikrini Puşkin'in verdiği söylenmektedir.

Ölümü
Bu dönemde hayatına George Charles d'Anthès adında biri girdi. Puşkin, kendisine yazılan birkaç imzasız mektup aracılığıyla, d'Anthès adındaki bu Fransız'ın karısı Natalya Puşkin'e kur yaptığını öğrendi. 1837'de d'Anthès'i düelloya çağırdı. 27 Ocak 1837'de St.Petersburg yakınında Kara Dere'nin bir köşesinde düellonun yapılmasına karar verildi. Puşkin'in şâhidi arkadaşı Danzas'tı. Düelloda kullanacağı silahı almak için gümüşlerini sattığı iddia edilmektedir.

Düelloda Puşkin tarafından omzundan yaralanan d'Anthès, Puşkin'i karnından yaralamayı başardı. Büyük bir soğukkanlılıkla iki gün boyunca can çekişen Puşkin, 29 Ocak'ta hayata gözlerini yumdu.

Şâirin ölüm haberi duyulunca evinin önünde toplanan halk, Yevgeni Onegin'in son baskısını tüketti. Şairin ölümü üzerine başlayan huzursuzluk, neredeyse hükûmete karşı bir ayaklanma noktasına geldi. Olayların kontrolden çıkmasından çekinen polis, bir gece yarısı şairin tabutunu gizlice kiliseden aldı ve Mihaylovskaya köyüne götürerek toprağa verdi.

Hakkında Gogol'un "Puşkin, olağanüstü bir olaydır." ve Dostoyevski'nin de daha mistik bir tavırla "Puşkin, bize gelecekten haber veren bir ermiştir." dediği Puşkin, modern Rus edebiyatının oluşmasına en büyük katkıda bulunan edebiyatçı olarak kabul edilir. Puşkin, klasik Batı edebiyatını ve Rus halk ruhunu sentezleyerek, Rus edebiyatında "gerçekçilik akımı"nı başlatan öncü bir isim olmuştur.

Aleksandr Puşkin'in düello günü uğradığı son yer, Peterburg Nevski Prospekt'de Wolf's şekercisidir (şimdiki Cafe Litteraturnia). Bu cafede Puşkin'in balmumundan bir heykeli bulunmaktadır.

Eserleri
 Ruslan i Lyudmila – Ruslan ve Ludmila (1820) (şiir)
 Kavkazskiy Plennik – Kafkas Esiri (1822) (şiir)
 Bakhchisarayskiy Fontan – Bahçesaray Selsebili (1824) (şiir)
 Tsygany, – Çingeneler (öyküsel şiir) (1827)
 Arap Petra Velikogo – Büyük Petro'nun Arabı (tarihsel roman, bitirilmemiş) (1828)
 Poltava (1829)
 Küçük Trajediler (1830)
 Boris Godunov (1825) (dram)
 Papaz ve uşağı Balda'nın hikâyesi (1830) (şiir)
 Belkin Hikâyeleri (5 kısa hikâyeden oluşur: Atış, Tipi, Tabutçu, Menzil Bekçisi ve Köylü Genç Bayan) (1831) (düzyazı)
 Çar Saltan Masalı (1831) (şiir)
 Dubrovsky (1832-1833, yayınlandı 1841, roman)
 Prenses ve 7 Kahraman (1833, şiir)
 Pikovaya Dama – Maça Kızı (hikâye) (1833) daha sonra operaya uyarlanmıştır.
 Altın Horoz (1834, şiir)
 Balıkçı ve Altın Balığın Hikayesi (1835, şiir)
 Yevgeni Onegin (1825-1832) (şiirsel roman)
 Mednyy Vsadnik – Bronz Süvari (1833, şiir)
 Yemelyan Pugachev isyanının Tarihi (1834, düz yazı)
 Kapitanskaya Dochka - Yüzbaşının Kızı (1836, düz yazı)
 Kirdzhali – Kırcali (kısa hikâye)
 Gavriiliada
 Istoriya Sela Goryukhina – Goryukhino Köyü'nün Hikayesi (bitirilmemiştir)
 Stseny iz Rytsarskikh Vremen – Şövalye Hikayeleri
 Yegipetskiye Nochi – Mısır Geceleri (kısa şiirsel hikâye, bitirilmemiştir)
 K A.P. Kern – AP. Kern'ne (şiir)
 Bratya Razboyniki – Haydut Kardeşler (oyun)
 Graf Nulin – Kont Nulin
 Zimniy vecher – Kış akşamı

Puşkin'in birçok eserini filolog Metehan Mollamehmetoğlu Türkçeye çevirmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
  Puşkin'in Biyografisi
  Rachel B. Douglas, "Puşkin'in yaşayan hatırası", Fidelio Dergisi VIII, nr. 3, Sonbahar 1999 , 23 October 2006 de tekrar yayınlandı.
  Puşkin şiirleri
  Tüm eserleri
  10 bölümde tüm eserleri
  Puşkin'in ailesi ve kökenleri hakkında Afro-Amerikan yorumlar
  Puşkin'in ailesi ve ataları hakkında
  Güz yaprakları
  Pushkin'in Biografisi
  Sesli şiirleri
  Tiyatro Tarihi, Puşkin'in oyunları
  Puşkin'in Afrikalı Geçmişi
 Puşkin, Boldino  (İngilizce, Rusça)

1799 doğumlular
Moskova doğumlu yazarlar
1837 yılında ölenler

19. yüzyıl yazarları
19. yüzyıl oyun yazarları
19. yüzyıl şairleri
Rus Akademisi üyeleri
Rus soylular
Rus yazarlar
Rus şairler
Düello sonucu ölenler
Tsarskoye Selo Lyceum'da öğrenim görenler

Aleksandr Puşkin


අපවත් වී වදාල අග්ග මහා පණ්ඩිත කො‍ටුගොඩ ධම්මාවාස ස්වාමීන් වහන්සේ නූතන ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධ සංඝ ඉතිහාසයේ, බුද්ධ ශාසනය වෙනුවෙන් මහත් වූ සේවාවක් සිදුකල සංඝ පීතෲන් වහන්සේ නමකි. ශ්‍රී ලංකාවේ අමරපුර - රාමඤ්ඤ නිකායේ උත්තරීතර මහනායක පදවිය හෙබවූ උන්වහන්සේ ගල්කිස්ස ශ්‍රී ධර්මපාලාරාම විහාරස්ථානයේ විහාරාධිපති වශයෙන්ද කටයුතු කරන්නට යෙදුනි.

ළමා කාලය
1933 ජනවාරි 23 වැනි දින, ශ්‍රී ලංකාවේ මිනුවන්ගොඩ කොටුගොඩ ග්‍රාමයේ සිරිමෙවන් රොද්‍රිගු නමින් හරමානිස් රොද්‍රිගු පියාණන්ටත්, සෙලෙස්තිනා රොද්‍රිගු මෑණියන්ටත් දාව උපන් පින්වත් කුල පුතනුවන් කො‍ටුගොඩ බෞද්ධ මිශ්‍ර පාසලෙන් කො‍ටුගොඩ රාහුල මහා විද්‍යාලයෙන් මූලික අධ්‍යාපනය ලද්දේය.සිරිමෙවන් පුතනුවන් සත් දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ බාලයා වූ අතර ඔහුට වඩා වැඩිමහල් සොයුරන් පස් දෙනෙකුගෙනුත් සොයුරියන් දෙදෙනෙකුගෙනුත් සමන්විත විය. පාසල් අධ්‍යාපනය ලබන අතරවාරයේම, ගමේ පන්සලේ විහාරාධිපති පූජනීය කො‍ටුගොඩ පේමානන්ද නායක ස්වාමීන් වහන්සේගේ මඟ පෙන්වීම යටතේ පූජ්‍ය උණව‍ටුනේ ධර්මපාල ස්වාමීන් වහන්සේ ගේ උපාධ්‍යායත්වය යටතේ 1948 අගෝස්තු මස 17 වන දින කො‍ටුගොඩ ධම්මාවාස නමින් පැවදි දිවියට එලඹුනි. 1952 වසරේ රත්මලානේ පරමධම්මචේතිය පිරිවෙනින් ද්විතීක අධ්‍යාපනය ලද උන්වහන්සේ වැඩිදුර අධ්‍යාපනය සඳහා මාලිගාකන්දේ විද්යෝදය මහ පිරිවෙනට ඇතුලත් වූහ

පූජ්‍ය කො‍ටුගොඩ ධම්මාවාස හිමි


ورق البردي هو مادة مشابهة للورق السميك الذي كان يستخدم في العصور القديمة سطحًا للكتابة واختُرِع في مصر القديمة منذ 3000 عام قبل الميلاد. كان مصنوعًا من لبّ نبات البردي، سعد بردي، وهو نبات البردي. يمكن أن تشير البردية أيضًا إلى مستند مكتوب على أوراق من هذه المواد، مرتبطًا جنبًا إلى جنب وملفوفًا في لفيفة، وهو شكل مبكر من الكتاب.

عُرف استخدام ورق البردي لأول مرة في مصر على الأقل منذ عهد الأسرة المصرية الأولى، حيث كان نبات البردي وفيرًا عبر دلتا النيل. واستُعمِل في جميع أنحاء منطقة البحر الأبيض المتوسط. بصرف النظر عن مادة الكتابة، استخدم المصريون القدماء أوراق البردي في بناء المصنوعات اليدوية الأخرى، مثل قوارب القصب، والحصير، والحبال، والصنادل، والسلال. لا تزال قرية القراموص في محافظة الشرقية بمصر تنتج ورق البردي.

كلمة peper الإنجليزية التي تعني ورق مشتقة اشتقاقيًا من Papyrus اللاتينية، والتي تأتي من الكلمة اليونانية pápūros، وهي كلمة نبات البردي.

في القرنين الأول قبل الميلاد والميلادي، صار للفائف البردي منافسٌ, سطح كتابة على شكل رق، يُصنّع من جلود الحيوانات. كانت أوراق الرق تُطوى لتشكل طلبات تُشَكّل بها مخطوطات على شكل كتاب. سرعان ما تبنى الكتاب المسيحيون الأوائل صيغة المخطوطات، وفي العالم اليوناني الروماني، أصبح من الشائع قطع الأوراق من لفائف البردي لتشكيل مخطوطات.

كانت المخطوطات عبارة عن تحسينات على لفائف البردي، إذ مرونَتُها لم تكفِ لطيّها دون تشقق، وكانت اللفة الطويلة، أو التمرير، مطلوبة لإنشاء نصوص كبيرة الحجم. يتميز ورق البردي بكونه رخيصًا نسبيًا ويسهل إنتاجه، ولكنه هش وعرضة للرطوبة والجفاف المفرط. ما لم تكن البردية بجودة مثالية، وكان سطح الكتابة غير منتظم، و نطاق الوسائط التي يمكن استخدامها كان محدودًا أيضًا.

اُستُبدِل ورق البردي في أوروبا بالمخطوطات والرق الرخيصة المنتجة محليًا، المُتَمَيِّزةِ بمتانةٍ أعلى بشكل ملحوظ في المناخات الرطبة، كان آخر ظهور لها في مبنى الديوان الميروفنجي مع وثيقة من 692، على الرغم من أنها كانت معروفة في بلاد الغال حتى منتصف القرن التالي. أحدث التواريخ المحددة لاستخدام ورق البردي هي 1057 لمرسوم بابوي، في فكتور الثاني، و 1087 لوثيقة عربية. استمر استخدامه في مصر حتى استُبدِل بورق أقل تكلفة قدمه العالم الإسلامي الذي علم به في الأصل من الصينيين. بحلول القرن الثاني عشر، كان الورق والرق مستخدمين في الإمبراطورية البيزنطية، لكن ورق البردي كان لا يزال خيارًا.

انظر أيضًا
 علم البرديات
 برديات أبو صير
 برديات بروغش
 برديات بروكلين
 برديات الكاهون
 برديات كارلسبرغ

مصادر

 معجم الحضارة المصرية القديمة، الهيئة المصرية العامة للكتاب
 Papyrus history and making

رموز مصر الوطنية
نقد نصي
ورق
ورق البردي

بردية


An Pitcairnia ramosii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael A. Spencer ngan Lyman Bradford Smith. An Pitcairnia ramosii in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia ramosii


Guyton bezeichnet mehrere Orte in den Vereinigten Staaten:
 Guyton (Georgia)
 Guyton (Louisiana)
 Guyton (Missouri)

Guyton ist der Familienname folgender Personen:
 A. J. Guyton, US-amerikanischer Basketballspieler
 Arthur Guyton (1919–2003), US-amerikanischer Physiologe und Autor
 Carlton Guyton (* 1990), US-amerikanischer Basketballspieler
 Emma Jane Guyton (1825–1887), englischer Schriftsteller
 Louis Bernard Guyton de Morveau (1737–1816), französischer Chemiker und Politiker
 Mickey Guyton (* 1983), US-amerikanische Countrysängerin
 Wade Guyton (* 1972), US-amerikanischer Konzeptkünstler
 Wanda Guyton (* 1965), US-amerikanische Basketballspielerin und -trainerin

Guyton


CDKN2A, også kendt som cyclin-dependent kinase Inhibitor 2A, er et gen, der i mennesker er placeret i kromosom 9, bånd p21.3. Det er allestedsnærværende udtrykt i mange typer væv og celler. Genet koder for to proteiner, heriblandt p16 (eller p16INK4a) og p14arf. Begge fungerer som tumorsuppressorer ved at regulere cellecyklussen.

Henvisninger

Genetik

CDKN2A


Léglise Saint-Antoine-de-Padoue est une église catholique située dans la commune du Petit-Quevilly, en France.

Localisation
L'église est située au Petit Quevilly, commune du département français de la Seine-Maritime, 125 rue Jacquard.

Historique

Du fait de l'augmentation de la population un édifice est nécessaire. La construction de l'église débute dans les années 1890 par Lucien Lefort et ce projet n'est pas mené à bout. Le chantier est reprise par Pierre Chirol de 1913 à 1922 et financé par une quête menée par le curé dans le contexte postérieur à la Loi de séparation des Églises et de l'État.

Le clocher prévu initialement n'est pas réalisé du fait de la guerre et de problématiques financières.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le 14 septembre 2001.

Description
L'édifice est construit en briques blanches.

Le chœur de l'église comporte des toiles de Paul Hippolyte Flandrin consacrées à la vie de saint Antoine, ainsi que des vitraux de Gamet et Augustin.

Annexes

Liens internes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

L'église sur le site de la commune
L'église sur le site patrimoine-religieux.fr, avec galerie photographique

Bibliographie
 .

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Petit Quevilly
Petit Quevilly
Monument historique inscrit en 2001
Le Petit-Quevilly

Église Saint-Antoine-de-Padoue du Petit-Quevilly


෴යකුන්ට අධිපති තෙදැති වෙසමුණි දෙවියෝ෴
෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴෴

  සතරවරම් දෙවිවරුන්ඟෙන් කෙනෙක් වන වෙසමුණි දෙවියෝ සිරිලක සියලු යක්ෂයන්ට අධිපතිකම් දරයි.වෙසමුණි,වෛශ්රවණ,කුවේර යන නම් වලින් හඳුන්වන වෙසමුණි දෙවියන්ට ඉහලින් යන්නට තරම් එඩිතර යක්ෂයෙක් නැත.මෙසිරිලකට පැමිණ ඇති සියලු යක්ෂයෝ දොල පුද ඟැනීමට වරම් ඟෙන ඇත්තේ වෙසමුණි දෙවිදුඟෙනි.ඔ්නෑම යක්ෂයෙක් හට වෙසමුණි රජුඟේ නාමය සිහි කර පමනින් බියෙන් තැතිඟනී.දැඩිමුණ්ඩ දේවතාවුන්වහන්සේ වෙසමුණි දෙවියන්ඟේ මුණුපුරාය.ශාන්තිකර්ම,යක් තොවිල් වලදී මෙම දෙවියන්ට විශේශිත ස්ථානයක් ලැබේ.තවද මෙම දෙවියන්ඟේ ආයුධය වන ඊ ඟහ ශාන්තිකර්මවලදී යකුන් බිය ඟැන්වීමට,ආවේශ කිරීමට,එළවීමට,නැටවීමට යොදා ඟනී.වෙසමුණි දෙවියන්ට ඇත්තේ ඉතාම භියකරු ඟාම්භීර පෙනුමකි.එමෙන්ම වෙසමුණි දෙවියන්ඟේ බැල්ම ආකර්ශණය ලබා ඟැනීම අපහසුය.සියලු යක්ෂ,ප්රේත,අමනුෂ්ය දෝෂ දුරුකිරීමට වෙසමුණි දෙවියෝ සමත්ය.වෙසමුණි දෙවියන්ඟේ බලයෙන් කල හැකිදේ,
සියලුම යක්ෂ,ප්රේත,අමනුෂ්ය දෝෂ නැතිකිරීමට
සර්ව ආරක්ෂාවට
යක්ෂයන්ඟේ ආරක්ෂාවට මෙම දෙවියන්ඟේ බලය ලබා ඟත හැක.වෙසමුණි දෙවියන්ඟේ බල පිහිටන මන්ත්ර,
වෙසමුණි කාලම
වෙසමුණි සැරය
වෙසමුණි ඉනාව
වෙසමුණි බන්ධනය
කල්ලු වෙසමුණි මුද්රාව
වෙසමුණි අඩංගුව
 වැනි වෙසමුණි දෙවියන්ඟේ ප්රභල මන්ත්ර ඇත.මේවා ඟුරු උපදේශයකින් තොරව නොකළ යුතු මන්ත්රයි.
මහා වෙසමුණි දිව්යරාජයාඟේ පිහිට ඔබ සැමට ලැබේවා.....!

දැඩිමුණ්ඩ දේවාලය෴

වෙසමුණි රජු


Friedrich Karl Schulte (né le  à Bergkamen, arrondissement d'Unna et mort le ) est un homme politique allemand du SPD.

Formation et profession
Friedrich Karl Schulte effectue ensuite un apprentissage de menuisier qu'il termine en 1948 avec l'examen de compagnon. Il étudie à la Staatsbauschule Essen, spécialisée dans l'ingénierie des structures, où il devient ingénieur en 1952. À partir de 1954, il travaille comme architecte indépendant (BDA).

Politique
Friedrich Karl Schulte est membre du SPD depuis 1961. Il est président de l'association municipale du SPD de 1967 à 1971 et à partir de 1966 membre du conseil local. De 1961 à 1964, il agit en tant que représentant des citoyens au conseil municipal de Bergkamen. Schulte est le représentant officiel et communautaire de l'administration Pelkum de 1964 à 1966. De 1966 à 1971, il est membre du conseil municipal de Bergkamen et également président du groupe parlementaire SPD. Il est membre de l'Union industrielle des mines et de l'énergie à partir de 1967.

Du 26 juillet 1970 au 28 mai 1980, Friedrich Karl Schulte est élu au suffrage direct  et devient député du  et  Landtag de Rhénanie-du-Nord-Westphalie pour la  circonscription Unna I.

Honneurs
 1980 : Croix du Mérite sur ruban de la République fédérale d'Allemagne

Liens externes

Membre du Landtag de Rhénanie-du-Nord-Westphalie
Personnalité du Parti social-démocrate d'Allemagne
Chevalier de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Naissance en mai 1930
Naissance à Bergkamen
Décès en octobre 2007
Décès à 77 ans

Friedrich Karl Schulte


L'année 2022 a connu, dans le domaine de la sociologie, les faits suivants.

Événements

Décès

Publications

Commémorations

Voir aussi
 Histoire de la sociologie
 Chronologie de la sociologie
 2022 en philosophie
 2022 en littérature

2022 en sociologie


هو أبو محمد الفهري مولاهم عبد الله بن وهب بن مسلم الفقيه المالكي من العهد العباسي، وكان يسكن مصر وهو المولود في الفسطاط سنة 125 هـ، لزم الإمام مالكاً أكثر من عشرين سنة، وقضى حياته في طلب العلم.

مكانته
لقّبه الإمام سفيان بن عيينة بشيخ أهل مصر، سمع ابن وهب من شيوخ مصر والحجاز والعراق، قد قيل: إن شيوخه الذين أخذ عنهم يزيدون عن أربعمائة. إلا أنه أطال الجلوس عند الإمام مالك، تعلّم على يديه حتى صار عالماً.
كان يحبه الإمام مالك ويقدّره حتى قيل: إنه ما نجا أحد من زجر الإمام مالك إلا ابن وهب. وقد كان يلقبه بالفقيه، وكان يسمح له بالكتابة عنه ثم لا يجد مانعاً لمراجعة ما كتبه عليه، وكان ابن وهب أحد ناشري المذهب المالكي في مصر لأن الناس – الأكثر منهم – كانوا لا يستطيعون السفر إلى المدينة المنورة فكانوا يذهبون إلى ابن وهب يتعلمون منه الفقه المالكي، وقد عُرف ابن وهب بكثرة رواية الأحاديث. وعندما كان الناس يختلفون في شيء على الإمام مالك كانوا ينتظرون قدوم ابن وهب من مصر ليسألوه، وقد رفض أن يتولى القضاء في مصر عندما كتب إليه الخليفة بذلك، فحجب نفسه ولزم بيته، فرآه رشدين بن سعد وهو يتوضأ في صحن بيته فقال له: ألا تخرج إلى الناس فتقضي بينهم بكتاب الله وسنة رسوله صلى الله عليه وسلم، فرفع ابن وهب رأسه إليه وقال له: إلى هنا انتهى عقلك؟ أما علمت أن العلماء يُحشرون مع الأنبياء والقضاة يُحشرون مع السلاطين؟

شيوخه
 أسامة بن زيد الليثي.
 أفلح بن حميد.
 جرير بن حازم البصري.
 داود بن عبد الرحمن العطار.
 سفيان الثوري.
 سفيان بن عيينة.
 عبد الله بن عمر العمري.
 عبد الله بن لهيعة.
 عبد الرحمن بن مهدي.
 عبد العزيز بن عبد الله بن أبي سلمة الماجشون.
 عبد العزيز بن محمد الدراوردي.
 عبد الملك بن جريج.
 الليث بن سعد.
 مالك بن أنس.
 مسلم بن خالد الزنجي.
 يونس بن يزيد الأيلي.

تلاميذه
 أحمد بن صالح المصري.
 الربيع بن سليمان الجيزي.
 الربيع بن سليمان المرادي.
 سحنون بن سعيد.
 سعيد بن منصور.
 سفيان بن وكيع بن الجراح.
 سليمان بن عبد الرحمن التميمي.
 عبد الرحمن بن مهدي.
 علي بن المديني.
 قتيبة بن سعيد.
 الليث بن سعد.
 يونس بن عبد الأعلى الصدف.

مصنفاته
 أهوال القيامة.
 الموطأ، وسماه النديم: «الموطأ الصغير»، قال الذهبي: «موطأ ابن وهب كبير لم أره».
 القدر وما ورد في ذلك من الآثار.
 الجامع - صدر بتحقيق ميكلوش موراني.
 البيعة.
 المناسك.
 المغازي.
 الردة.
 تفسير غريب الموطأ.

وفاته
توفي ابن وهب سنة 197 هـ عن اثنين وسبعين عاماً.

مراجع
 الثقات.
 الفهرست.
 تهذيب الكمال في أسماء الرجال.
 تذكرة الحفاظ.
 سير أعلام النبلاء.

انظر أيضا

 كتاب تفسير القرآن لابن وهب

مصادر

وصلات خارجية
المكتبة الإسلامية - موقع إسلام ويب

حقوقيون في القرن 8
حقوقيون في القرن 9
دارسو القرن 8
علماء القرن 9
علماء دين سنة
كتاب عرب في القرن 8
كتاب عرب في القرن 9
مالكية
محدثو تبع التابعين
مسلمون باحثون عن الإسلام في القرن 8
مسلمون سنة
مصريون في القرن 8
مصريون في القرن 9
مفسرون في القرن 2 هـ
مواليد 125 هـ
مواليد 743
وفيات 197 هـ
وفيات 813

عبد الله بن وهب


An Aloe lomatophylloides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Isaac Bayley Balfour. An Aloe lomatophylloides in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Rodrigues. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aloe

Aloe lomatophylloides


Eozin katrandan elde edilen turuncu-pembe renkli bir boyadır.

Eozin boyasının mikroskopik incelemelerde en yaygın kullanım alanı, nötral boyaların yapısında yer almasıdır. En tanınmış nötral boyalar tiyazin ve ksanten grubunda yer alan boyar maddelerin karışımlarından oluşmaktadır. Ksanten-tiyazin grubu boyaların en çok bilinenleri ve Türkiye'de kullanılanları, Giemsa, May Grünwald, Wright, MacNeal, Jenner ve Leishman boyalarıdır. Bu boyalar, asidik-bazik, mavi-kırmızı komponentleri bünyelerinde muhafaza ederler. Dolayısıyla boyama metodundaki etap sayısı düşer.

Kullanım alanları
Mikroskopide birden fazla etabı olan boyama prosedürlerinde de kullanılır. En çok kullanıldığı çok etaplı boyama metotları, tiyazin-ksanten hızlı boyamaları, Papanicolaou boyamaları ve hematoksilin-eozin boyamalarıdır.

Çok etaplı tiyazin-ksanten boyamalarında eozin boyası, tiyazin boyalarıyla birlikte bulunmaz. Ayrı bir çözelti şeklindedir. Türkiye'de son yıllardaki kullanımı çok yaygınlaşmaktadır. En tanınmışları Field ve Diffquick modifikasyonlarıdır.

Metotlar

Türkiye'de eozin boyasının en çok kullanıldığı çok etaplı boyama metotlarından biri Papanicolaou boyama metodudur. Bu metodun etaplarından birinde kullanılan EA boya çözeltilerinde (EA-36, EA-50, EA-65 vb.) diğer boyar maddelerle birlikte bulunur.

Hematoksilin eozin boyama metodu, hayvan (insan dahil) doku kesitlerinin incelenmesinde Türkiye'deki histopatoloji uzmanları tarafından çok kullanılmaktadır. Hücre sitoplazması, kollajen ve kas liflerini boyamak için genellikle hücre çekirdeğini boyayan hematoksilin ile birlikte kullanılır. Hematoksilinin de kullanıldığı ikili boyamaya hematoksilin ve eosin boyaması adı verilir. Bu boyamanın amacı, normalde şeffaf olan hücreleri mikroskop altında görüntüleyip dokuların yapısını inceleyebilmektir.

H ve E boyaması ile boyanmış dokularda stoplazma pembe-turuncu, hücre çekirdeği ise koyu mavi-mor görünür. Eosin aynı zamanda eritrositleri koyu kırmızıya boyar. Eosin, hücrenin bazik bölümlerin, boyayan asidik bir boyadır. Bunun tersine hematoksilin, hücrenin asidik bölümlerini boyayan bazik bir boyadır. Örneğin nükleik asitlerin (DNA ve RNA) yoğun şekilde bulundukları hücre çekirdeği gibi.

Eosin ile boyanan yapılara "eosinofilik" denir.

Türleri
Aslında eosin adı, birbirine benzer iki farklı maddeye verilmiştir. Bu maddelerden daha yaygın şekilde kullanılan eosin Y (aynı zamanda eosin Y ws, sarımtrak eosin, Asit Kırmızı 87, C.I. 45380, bromoeosine, bromofluoreseik asit, D&C Red No. 22 isimleriyle de anılır), boyadığı yapılara biraz daha sarı bir renk verir. Diğer eosin, yani eosin B (mavimtrak eosin, Asit Kırmızı 91, C.I. 45400, Safrozin, Eosin Scarlet ya da imparatorluk kırmızısı) ise çok hafif bir maviliğe sahiptir. Her iki boya da birbirinin yerine kullanılabilir ve belli bir deney için bunlardan birinin seçimi tamamen kişinin tercihine kalmıştır.

Eosin Y floresinin tetrabromo türevidir. Eosin B ise floresinin dibromo dinitro türevidir.

Dış bağlantılar
 Eosin Y - uygulama bilgisi, ingilizce

Ayrıca bakınız

 Hematoksilin
 Histoloji

Laboratuvar boyaları
Floresan boyalar
Ketonlar
Oksijen heterosiklleri
Heterosiklik bileşikler (3 halkalı)
Organobromürler

Eozin


Tour Cometas por el cielo es la sexta gira del grupo español La Oreja de Van Gogh y la segunda con Leire Martínez como vocalista.

El primer concierto tuvo lugar un mes después de la salida del álbum, por lo que inicialmente los conciertos eran denominados como presentación de lo que sería la posterior gira. Finalmente, no hubo distinción entre la gira de presentación y el tour.

A partir de febrero de 2012 y durante toda la gira fue emitido un vídeo promocional de Euskadi durante la canción Promesas de Primavera. El vídeo incluye imágenes de los lugares más significativos de Euskadi e intenta promoverlo como destino turístico.

De esta gira se lanzó su segundo CD/DVD en directo titulado Cometas por el Cielo - En Directo desde América en el cual se recogen 10 canciones interpretadas durante su presentación en el Pepsi Center de México, D. F.; así como un mini concierto especial de 14 canciones, grabado sin público en las Ruinas de los Quilmes, localizadas en la ciudad argentina de Tucumán.

Set List

Fechas de la gira

La gira había terminado de forma oficial en diciembre de 2012 en San Sebastián (España) , con este último terminaban con broche de oro una exitosa gira, así el grupo ponía en marcha su proyecto Primera Fila a mediados de 2013. No obstante decidieron acudir al Gibraltar Music Festival 2013 (Reino Unido). Con este concierto ponían punto final a la etapa "Cometas Por el Cielo".

Formación de la banda

 Leire Martínez - Voz
 Pablo Benegas - Guitarra eléctrica
 Haritz Garde - Batería
 Álvaro Fuentes - Bajo
 Xabi San Martín - Teclados

Referencias

Giras musicales de 2011

Tour Cometas por el cielo


Olayón fue un cacique principal comechingón. Famoso por su bravura, vivió en la zona de Cruz del Eje, Córdoba, hacia 1590-1620.

Murió en combate, luchando contra los españoles, en duelo singular con el capitán Tristán de Allende, a quien logró dar muerte.

Referencias

Caciques de Argentina
Historia de la provincia de Córdoba (Argentina)

Olayón


PoCL (de ) est une implémentation libre d'OpenCL 1.2, une partie de 2.0 (les pipes manquent en mai 2022 dans la version stable). OpenCL 3.0 est supporté dans l'actuelle 3.0 RC (mai 2022). sous licence MIT, ayant pour caractéristiques de ne pouvoir utiliser que les microprocesseurs. Elle se base principalement sur le compilateur Clang.

La version 3.0RC1 sortie en mai 2022 ajoute le support d'OpenCL 3.0.

Les développeur du GPGPU open source Vortex, dont le but est de fonctionner avec des processeurs d'architecture RISC-V, ont modifié PoCL pour qu'il supporte les instructions de l'architecture RISC-V, ainsi que les instructions de ce processeur de calcul.

Notes et références

Bibliographie

Liens externes

OpenCL
Logiciel libre

PoCL


Cumhuriyetçi Türk Partisi (kısaca CTP), Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'ndeki bir siyasi partidir. Ahmet Mithat Berberoğlu'nun kurduğu ve Tufan Erhürman'ın yürüttüğü parti mecliste 18 milletvekili ile temsil edilmektedir.

Tarihçe
1970'te bir grup Kıbrıs Türkü aydın, esnaf ve iş insanı tarafından kuruldu. Partinin kurucu genel başkanı Avukat Ahmet Mithat Berberoğlu'dur. Daha sonra genel başkanlığa Özker Özgür seçildi. 1976'dan 1996'ya kadar parti genel başkanlığını Özker Özgür yürüttü.

Seçimler
CTP 1976'da 2, 1981'de 6 ve 1985'te 12 milletvekili ile mecliste temsil edildi. 1990 seçimlerine DMP çatısı altında giren CTP seçimlerde yapılan antidemokratik uygulamalar ve seçim sonrasında oyların çöplüklerden çıkması üzerine seçimlere müdahale edildiği için meclis çalışmalarını boykot etmiş ve gelişen süreçte 1993 yılında dönemin iktidarı erken seçime gitmek zorunda kalmıştır.

1993 seçimleri

1993'te yapılan erken genel seçimlerde CTP, kırmızı olan parti flamasını yeşile dönüştürdü. Buna paralel olarak "Artık Her Şey Daha Güzel Olacak" adıyla yeşil bir kitap yayınlayan CTP tarihinin en yüksek oy oranlarından birini alarak %24 ile 50 sandalyeli meclise 13 milletvekili gönderdi. 1 Ocak 1994'ten Ağustos 1996'ya kadar görevde kalan üç DP-CTP hükûmetinde 5 bakanlık ile temsil edilen CTP,"Yanımda Ol" sloganı ve Mazhar-Fuat-Özkan'ın "Sude" şarkısından uyarladığı jingle ile girdiği 1994 yerel seçimlerinde oy oranını %30'a çıkarıp tarihinde ilk defa Girne ve Gazimağusa belediye başkanlıklarını kazandı. Sümer Aygın Girne, Oktay Kayalp Gazimağusa ve Kemal Emirzade de Güzelyurt belediye başkanlıklarına seçildiler. Mehmet Salih Rahvancıoğlu Alsancak belediye başkanı oldu. Öğretmenlerle ayrışmalar, hükûmette işlerin yürümemesi, ABAD kararları, parti içi çekişmeler ve bununla beraber elektrik konusunda yaşanan sıkıntılardan dolayı (dönemin elektrikten sorumlu bakanı Ferdi Sabit Soyer idi) 1995'teki Cumhurbaşkanlığı seçimlerinde CTP'nin oy oranı %19'a geriledi. Nisan 1995'te yapılan bu seçimlerde CTP ilk kez milliyetçiliği şarkılarında kullanmaya başladı ve Barış Manço'nun "Müsaadenizle Çocuklar" şarkısından uyarladığı jingleda "Bayrak alalım elimize, sahip çıkalım ülkemize" sözleri yer aldı. Yine yeşil rengin kullanıldığı bu seçimlerde Özker Özgür'ün sloganı "Bana 5 Yıl Yeter" idi. Özker Özgür'ün deniz önünde durarak selam verdiği seçim afişinde yine yeşil renk vardı. Aralık 1995'te Özker Özgür, CTP'nin hükûmet olsa da iktidar olamadığını vurgulayarak Devlet Bakanlığı ve Başbakan Yardımcılığı görevinden ayrıldı.

1998 seçimleri
1996'da yapılan olağanüstü kurultayda genel başkanlığa Mehmet Ali Talat seçildi. CTP, Talat'ın öncülüğünde tüzük-program kurultayına 1997 yılında gitti ve tüzüğündeki "emekçi halkın kitle partisi" ibaresini "sosyalist" olarak değiştirdi. Bu tüzük-program kurultayında Özker Özgür'ün başını çektiği grupla parti yönetimi arasında tartışmalar yaşandı. Daha sonra Özker Özgür'ün CTP üyeliği düşürüldü. Özgür'ün üyeliğinin düşürülmesi ile, Özgür'ü destekleyen pek çok parti üyesi CTP'den istifa ettiler. Bu üyelerin bir kısmı sonra geri döndü, bir kısmı da Özgür ve İzzet İzcan ile birlikte Yurtsever Birlik Hareketi'nin kuruluşunda rol oynadılar. Haziran 1998 yerel seçimlerinin sonuçları CTP için bir şoke olmuştu. UBP'nin zaferle çıktığı bu seçimlerde CTP elinde bulundurduğu Girne ve Güzelyurt gibi iki önemli belediyeyi UBP'ye kaptırmıştı. Partinin oyları, "Güçlü Sol" sloganıyla gittiği, aynı sene Aralık ayında yapılan genel seçimlerde %13'e geriledi ve CTP meclise ancak 6 milletvekiliyle girdi: Lefkoşa'dan genel başkan Mehmet Ali Talat ve Kadri Fellahoğlu, Girne'den eski belediye başkanı Sümer Aygın, Güzelyurt'tan Fatma Ekenoğlu, Gazimağusa'dan genel sekreter Ferdi Sabit Soyer ve Sonay Adem. Hükûmet döneminde bakanlık ve milletvekilliği yapan Ahmet Derya, Hüseyin Celal, Vasfi Candan, Feridun Önsav, Ömer Kalyoncu, Salih Usar, Ergin İlktaç gibi pek çok isim yeniden milletvekili seçilemediler. 1985'ten beri solun büyük partisi olan CTP, TKP'nin %15 oy oranı almasıyla solun küçük partisi olmuştu.

2002 seçimleri
CTP 2002 seçimlerine daha hazırlıklı girdi. Kıbrıslı Türkler'in Rum tarafıyla birlikte eş zamanlı AB üyesi olmasını savunan CTP, henüz Annan Planı çıkmamış olmasına rağmen Haziran 2002 yerel seçimlerine "Çözüm Kapıda, Açın!", "Avrupa Kapıda, Açın!" sloganı ve jingle'ı ile girdi. Dönemin Cumhurbaşkanı Rauf Raif Denktaş, yaptığı açıklamalarda CTP'nin bu sloganını "yerel seçime dış politikayı karıştırıyorlar" diye eleştirdi. Parti bu seçimlerde küçük belediyelerde başarısız olsa da tarihinde ilk defa Lefkoşa Belediye Başkanlığı'nı kazandı. Bununla beraber elinde tuttuğu Gazimağusa Belediye Başkanlığı'na, Girne'yi de ekledi. Lefkoşa Belediye Başkanlığı'na partinin dış ilişkiler sekreteri Kutlay Erk, Gazimağusa Belediye Başkanlığı'na yeniden Oktay Kayalp ve Girne Belediye Başkanlığı'na da CTP milletvekili Sümer Aygın seçildiler. KKTC genelinde belediye meclis üyeliği seçimlerinde UBP %34,6 oy alarak birinci parti oldu. CTP oylarını %29,2'ye çıkardı. DP %22,4 ve TKP %8 oy alırlarken, MAP %3.9'da kaldı.

2004 seçimleri

Annan Planı'na tam destek belirten CTP, 2003 seçimlerine hazırlanırken Annan Planı temelinde bir çözüme ulaşmak için listelerini merkez sağ, sosyaldemokrat ve liberal kesimlere açarak CTP-Birleşik Güçler oldu. Aralık 2003'te yapılan seçimlere "Avrupa Evet", "Ortak Görüş: Tek İktidar" ve "Talat Görüşmeci" sloganlarıyla giren CTP bu seçimlerden 1. parti olarak çıktı ve mecliste 19 milletvekiliyle yer aldı. Ocak 2004'te Demokrat Parti ile koalisyon hükûmetini kuran CTP, bu hükûmette başbakanlık ve 5 ayrı bakanlıkla temsil edildi.

2005 seçimleri

Milletvekilliği seçimleri
24 Nisan 2004 referandumundan sonra Demokrat Parti'de yaşanan milletvekili istifalarıyla, 50 milletvekilli mecliste hükûmetin sandalye sayısının 24'e inmesi sıkıntılar doğurdu. İstifacı milletvekilleri önce TKP ve BKP ile beraber TKP - Birleşik Özgürlük İttifakı'nı kurdular ve bu isimle hükûmet çalışmalarına katılmaya çalıştılar. Daha sonra UBP'ye katıldılar. Uzun süre CTP-DP-BDH hükûmeti için çalışıldı ama bu da başarılı olmayınca Şubat 2005'te erken seçime gidildi. Şubat 2005'teki seçimlere "Sözümüz var, Avrupa'ya Kıbrıs'a" sloganıyla giren CTP oy patlaması yaptı ve %45 oy oranıyla meclise 24 milletvekili gönderdi. CTP'nin bu seçimlerden sonra yaptığı kutlama mitinginde ilk kez "saraya saraya, geliyoruz saraya" şarkısı ve sloganları duyuldu. Demokrat Parti ile yine bir koalisyon hükûmeti kuruldu ve bu kez CTP başbakanlık ve 6 ayrı bakanlıkla bu hükûmette yer aldı.

Cumhurbaşkanlığı seçimleri
Nisan 2005'teki Cumhurbaşkanlığı seçimleri sönük bir atmosferde geçti. 2003'teki %14 oy oranını Şubat 2005'te %6'ya düşüren sosyaldemokrat BDH, Cumhurbaşkanlığı seçimlerine katılmayacağını açıkladı. Rauf Raif Denktaş görevi bırakıyordu. Demokrat Parti, kurulduğundan bu yana Rauf Raif Denktaş'ı aday olarak gösteriyordu, ancak Denktaş'ın görevi bırakmasından sonra parti adayı, partinin genel sekreteri Mustafa Arabacıoğlu oldu. Ulusal Birlik Partisi yarışa 1995 ve 2000'de olduğu gibi yine Derviş Eroğlu ile katıldı. CTP'nin adayı Mehmet Ali Talat, bu seçimlerin favorisiydi. CTP dışında hiçbir parti miting yapmadı. Parti adayı, genel başkan ve başbakan Mehmet Ali Talat, ilk turdan %56 gibi bir oyla Cumhurbaşkanlığı'na seçildi. Partinin "Saraya saraya, geliyoruz saraya" şarkısı gerçek olmuştu.

Mehmet Ali Talat'ın Cumhurbaşkanı olmasının ardından toplanan olağanüstü kurultay, tek aday olan genel sekreter ve Gazimağusa milletvekili Ferdi Sabit Soyer'i genel başkanlığa seçti. Parti genel sekreterliğine eski bakanlardan Girne milletvekili Ömer Kalyoncu getirildi. Talat'ın seçilmesinin ardından CTP ve DP, Ferdi Sabit Soyer başkanlığında yeni bir hükûmet kurdular.

2006 seçimleri
2006 Haziran'ında hem yerel seçimler, hem de meclisteki 2 milletvekilliği için ara seçimler yapıldı. Hükûmette son zamanlarda çıkan görüş ayrılıkları bu seçimlerde daha da derinleşti; tüm yorumcular, seçimlerden sonra hükûmetin istifa edeceğine kesin gözüyle bakıyordu. CTP, tüm belediyelerde aday gösteren tek parti oldu. Bunun yanında, Talat'ın Cumhurbaşkanı olmasıyla boşalan Lefkoşa milletvekilliği ve UBP Genel Sekreteri Dr. Salih Miroğlu'nun üzücü ve beklenmedik ölümüyle boşalan Girne milletvekilliği için de CTP spor bakanı Özkan Yorgancıoğluı ve eski UBP milletvekili Dr. Gülboy Beydağlı'yı aday gösterdi. CTP, 1998'den sonra ikinci kez bu seçimlerde partinin genel sekreteri Naci Talat Usar'ın görüntülerini ve resmini seçim çalışmalarında kullandı. CTP seçimlerde "Yılgınlık Yok, Direniş Var" sloganıyla yer aldı. Yeni genel başkanı Hüseyin Özgürgün ile ilk kez seçimlere giden UBP "Var Mısın? Biz Sizin İçin Varız" dedi. DP de bu seçimlere özellikle Lefkoşa bölgesinde iddialı girdi. BDH'da ise bir toparlanma vardı; bazı bölgelerde BDH da aday gösterdi. Seçim sonuçları ise, CTP için bir şoke olmuştu: Ferdi Sabit Soyer'in "amiral gemisi" diye nitelendirdiği Lefkoşa Belediye Başkanlığını az bir oy farkıyla DP adayı Cemal Bulutoğulları kazanmıştı. UBP, 10 belediye başkanlığı kazanarak en çok belediye başkanı çıkaran parti oldu. CTP ancak 8 belediye başkanı çıkarabildi. 2 milletvekilinin kazanılması, Lefkoşa'nın kaybedilmesinin gölgesinde kalmıştı. Koalisyonun küçük ortağı DP 7 belediye başkanlığı çıkardı, bunlardan en önemlisi Lefkoşa Belediye Başkanlığı idi. Seçim sonuçlarının açıklandığı gece Sarayönü'nde bir miting yapan DP, gecede eleştiri oklarını CTP'ye yöneltti.

20. hükûmet
Yerel seçimlerin ardından UBP ve DP'den istifalar yaşandı. UBP'den ve DP'den istifa eden milletvekillerinin oluşturduğu Özgürlük ve Reform Partisi ile yine Ferdi Sabit Soyer başkanlığında bir koalisyona gidildi. UBP ve DP, Özgür Parti'nin oluşumunun dış müdahaleye dayandığını bahane ederek meclisi boykot ettiler.

CTP'nin CTP-ÖRP hükûmetindeki bakanları şu isimlerdir:
Ferdi Sabit Soyer başbakan, Ahmet Uzun maliye bakanı, Özkan Murat içişleri bakanı, Salih Usar bayındırlık ve ulaştırma bakanı, Eşref Vaiz sağlık bakanı, Sonay Adem çalışma ve sosyal güvenlik bakanı, Önder Sennaroğlu (Birleşik Güçler kanadından) tarım bakanı, Canan Öztoprak milli eğitim ve kültür bakanı.

2009 seçimleri
CTP-BG'nin büyük ortak olarak yer aldığı CTP-ÖRP koalisyon hükûmetinin önünde daha 1 yıllık bir süre varken CTP-BG erken seçim kararı aldı. 19 Nisan 2009 seçimleri öncesinde sayısız eleştiri ve eylemin ortak hedefi olan CTP kendi içinde yaşadığı huzursuzluklar sebebiyle de zorlu bir yarışa girdi. CTP-BG genel başkanı Ferdi Sabit Soyer erken seçim kararı almalarının sebebini "yaklaşan referanduma" bağlasa da esas sebebin ekonomide yaşanan daralma ve hükûmetin maaş ödemelerinde yaşadığı zorluklar olduğu bilinmektedir. Kötü bir propaganda kampanyası ile birleşen öfke sandıklara bir daha gelmez denen UBP'nin tek başına iktidarı olarak yansımış ve 2005'te %45 oy alan CTP-BG %29 oy ile 15 milletvekili çıkararak anamuhalefet partisi görevini üstlenmiştir.

2010 seçimleri
2010'da yapılan Cumhurbaşkanlığı seçimine 2009'un havasıyla gidildi. Partinin eski genel başkanı, Cumhurbaşkanı Mehmet Ali Talat'ın bağımsız adaylığının desteklediği seçimlerde CTP-BG ayrı bir reklam kampanyası yürüttü. "Çocuklarımız İçin" adını taşıyan bu kampanya, UBP'nin "Küçük Zekiye" kampanyasına benzetilmesiyle gündemde kaldı. Yine CTP-BG tarafından Talat için "Fark Var" adlı bir şarkı yaptırıldı. CTP-BG yanı sıra BKP, TDP ve ÖRP'nin desteğini alan Talat, %45 gibi bir oy oranıyla seçimi ilk turdan kaybetti.
Aynı sene içerisinde yapılan yerel seçimlerde ise CTP-BG elinde tuttuğu 8 belediyeyi koruyarak kan kaybına dur dedi. Bu belediyeler Gazimağusa (Oktay Kayalp), Girne (Sümer Aygın), Alayköy (Hulusi Manisoy), Akıncılar (Hasan Barbaros), Değirmenlik (Osman Işısal), Gönyeli (Ahmet Benli), Dikmen (Yüksel Çelebi) ve Yeniboğaziçi (Cemal Biren) idi. Bununla beraber, Gazimağusa'ya bağlı İnönü'de de seçimi CTP-BG'nin desteklediği bağımsız aday Ali Öncü kazandı.

2013 yerel ara seçimi
Lefkoşa Türk Belediyesi'nin girdiği borç batağı ve buna sebep olan UBP'li başkan Cemal Bulutoğulları'nın istifası sebebiyle belediye başkanlığı ve boşalan belediye meclis üyelikleri için yapılan seçime, CTP-BG Lefkoşa milletvekili Kadri Fellahoğlu'yla katıldı. "Kadri başarır, Lefkoşa kazanır" yanı sıra "Lefkoşa için en iyisi" sloganının da kullanıldığı seçimde zafer CTP-BG'nin oldu. Ulusal Birlik Partili Hasan Sertoğlu'nun %26, Demokrat Partili Mustafa Arabacıoğlu'nun %20 oy aldığı seçimlerde CTP-BG adayı Fellahoğlu %35 oy alarak Lefkoşa Türk Belediye başkanlığına seçildi.

2013 seçimleri
2013'te KKTC'nin 50 sandalyeli meclisinde 30 milletvekili ile çoğunluğu elinde bulunduran UBP içinde bir yılı aşkın süredir devam eden genel başkanlık mücadelesi, bir grup milletvekilinin Başbakan İrsen Küçük'e muhalefet etmesiyle sonuçlandı. Geçen yılki kurultayı mahkemelik olan ve hakim kararıyla şubat ayında ikinci kez kurultaya giden iktidar partisinde sekiz milletvekili muhalefet partileriyle birlikte hükûmete güvensizlik önergesi sundu. Önerge oy çokluğuyla kabul edildi. İrsen Küçük hükûmeti düştü. CTP Lefkoşa Milletvekili Sibel Siber başkanlığında hükûmet kuruldu. 28 Temmuz'da erken seçime gidilmesi kararı alındı. 28 Temmuz 2013 tarihinde yapılan seçimlerde CTP, oyların %38.38'ini alarak 21 milletvekiliyle birinci parti oldu.

Seçim sonuçları

Parti genel başkanları

Dış bağlantılar
 Cumhuriyetçi Türk Partisi resmî web sitesi

Kaynakça

Cumhuriyetçi Türk Partisi


Siklotimik bozukluk, en az 2 yıl süreyle hipomani ve major depresyonu karşılamayan nöbetler halinde gidiş gösteren bir klinik tablodur. Yaşam boyu yaygınlığı %1 dolayındadır. Antidepresanlar, antipsikotikler ve lityum tedavisinde kullanılabilir.

Bunların dışında genel tıbbi duruma bağlı, madde kullanımına bağlı duygudurum bozuklukları görülebilir.

Ayrıca bakınız

 Üzgün palyaço paradoksu

Psikiyatri

Siklotimik bozukluk


Elisabet af Holsten (død 1402) var datter af Gerhard 3. af Holsten og Sophie af Werle.

Elisabet blev i 1361 udset til ægtefælle til den svensk-norske konge Håkan Magnusson (1340-1380) af de svenske stormænd efter, at kongens trolovelse med Valdemar Atterdags datter Margrethe var blevet brudt på grund af Valdemars angreb på Gotland. Hendes skib kom drev imidlertid under rejsen til Sverige ind til den danske kyst, og Elisabeth blev en tid holdt i fangenskab af Valdemar. På grund af ændrede politiske forhold blev trolovningen mellem Margrethe og Håkan genoptaget, hvor efter Elisabet gik i kloster.

Elisabet beskrives som claustralis in Elten abbatissa, prius copulata regis Swecie et in mari prohibita [Chronicon Holtzatiæ 19, MGH SS XXI, side 271] (er gået ind i klosteret i Elten, tidligere gift med den svenske konge, kan ikke gifte sig igen).

Noter

Huset Schauenburg
Slesvig-Holstens historie

Elisabet af Holsten (død 1402)


Güvenli, Çorum ilinin Merkez ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 yılı kayıtlarında Araphacı olarak geçmektedir. Daha önceleri Mecitözü ilçesine bağlıyken, 31 Ekim 1952'de Çorum merkez ilçeye bağlandı.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 27 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çorum merkez belde ve köyleri

Güvenli, Çorum


Kvindelisten () var et islandsk kandidatforbund, der blev dannet af kvindeforeninger i Reykjavík og Samband norðlenskra kvenna i Akureyri (Nordlandske kvinders forbund) i 1922.

Listen blev dannet op til valget til halvdelen af de seks landsvalgte pladser i Altingets øvre del i 1922 med det formål at få indvalgt kvindelige kandidater. Ved valget fik Kvindelisten 22,3% af stemmerne, hvilket gav et mandat til rektor for Kvindeskolen i Reykjavík Ingibjörg H. Bjarnason, der blev det første kvindelige medlem af Altinget.

Kvindelisten opstillede ikke til det ordinære altingsvalg i 1923, da man ikke mente at kunne vinde et kredsmandat. I de første to år sad Ingibjörg som partiløs, men i 1924 var hun medstifter af Det Konservative Parti, hvilket skuffede mange af initiativtagerne til Kvindelisten.

Listen opstillede igen ved valget i 1926 til den anden halvdel af de landsvalgte pladser, men fik denne gang blot 3,5% af stemmerne, hvorefter foreningerne bag kandidatforbundet opgav at opstille kvindelister.

Baggrund
Island havde indført valgret for kvinder over 40 år i 1915 med en efterfølgende årlig nedsættelse af valgretsalderen med 1 år. Ved forfatningsændringen i 1920 ligestilledes mandlige og kvindelige vælgere, og valgretsalderen blev 25 år for begge køn. I det følgende årti opstilledes mange kvindeforeninger lister med kvindelige kandidater ved lokale valg.

Langt de fleste medlemmer af Altinget blev valgt i landkredse med 1-2 medlemmer, hvor kvindelige kandidater ikke havde reel mulighed for at blive valgt. Reykjavík-kredsen havde fire mandater, men de etablerede partier i byen var tilbageholdende med at opstille kvinder på deres lister. Forfatningsændringen i 1915 omdannede imidlertid de seks hidtidige kongevalgte pladser i Altingets øvre del ("overhus") til såkaldte landsvalgte mandater, der blev valgt ved forholdstalsvalg i hele landet med tre pladser på valg hvert fjerde år. I modsætning til valgkredsene kunne veletablerede lokale kandidater ikke dominere disse valg, så de tiltrak nye partier og lister.

Partiet Kvindelisten
I 1983 dannedes partiet Kvindelisten, der blev opkaldt efter kandidatforbundet fra 1920'erne. Kvindelisten blev valgt ind ved samtlige altingsvalg frem til den i 1998 gik med i Alliancen, og var med til at øge kvindeandelen i Altinget markant.

Kilde
Gunnar Karlsson: History of Iceland, University of Minnesota Press, Minneapolis 2000 s. 279

Tidligere politiske partier i Island
Kvindepartier
Etableret i 1922
Ophørt i 1926

Kvindelisten (Island, 1922)


Christian Scicchitano, né le  à Carpentras, est un joueur de rugby à XIII dans les années 1970, 1980 et 1990 évoluant au poste de demi de mêlée.

Il effectue toute sa carrière sportive au sein d'un même club - Carpentras - avec lequel il dispute la finale de la Coupe de France en 1992 avec Didier Couston, Serge Titeux et Patrick Rocci, et remporte le titre de Championnat de France de 2e division en 1983.

Référence française à son poste de demi de mêlée, ses performances en club l'amènent à être sélectionné à sept reprises en équipe de France entre 1981 et 1983 y comptant une victoire de prestige contre la Grande-Bretagne le  avec Charles Zalduendo, José Giné et Michel Laville, ainsi qu'une participation à la Coupe du monde 1985-1988.

Dans la vie civile, Christian Scicchitano est pompier professionnel.

Biographie

Palmarès

 Collectif :
 Vainqueur du Championnat de France de 2e division : 1983 (Carpentras).
 Finaliste de la Coupe de France : 1992 (Carpentras).

Détails en sélection

Notes et références

Liens externes

International français de rugby à XIII
Naissance en octobre 1959

Christian Scicchitano


සමරවීර මුදලිගේ දොන් ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් (1947 ජූනි 3 - 1989 ජූලි 31), ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්  ලෙස ප්‍රචලිත, ශ්‍රී ලාංකේය ගුවන්විදුලි සහ රූපවාහිනී විකාශකයෙක් සහ ගීත රචකයෙක් විය.  ශ්‍රී ලාංකේය ගුවන්විදුලි රූපවාහිනී ඉතිහාසයේ කැපී පෙනෙන චරිතයක් ලෙස සැලකෙන ඔහු 1987-89 ජවිපෙ කැරැල්ල අතරතුර වයස අවුරුදු 42 දී ඝාතනය විය.

පෙර අවධිය
ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් සමරවීර මුදලිගේ දොන් ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස් 1947.06.03 දින සවස 6.30 ට කොළඹ ද සොයිසා මහ රෝහලේදී උපත ලැබුවේය. මොහුගේ මව මැස්ටියගේ අමරාදී ගුණතිලක සහ පියා සමරවීර මුදලිගේ දොන් සයිමන් ද අල්විස් විය. මුල්ම පාසැල වුයේ මාලිගාකන්ද මහා විද්‍යාලයයි. 5 වන ශ්‍රේණිය ශිෂ්‍යත්වය සමත් වී 6 වන ශ්‍රේණියට කොළඹ ආනන්ද විද්‍යාලයට ඇතුලත් විය. එතැන් සිට උසස් පෙල දක්වා එහි අධ්‍යාපනය ලැබුවේය. මොහු සමාජ විද්‍යා පර්යේෂණ සඟරවේ උපදේශ සංස්කාරක, විද්‍යාලිය වාර්ෂික සඟරව වු ආනන්ද සඟරවේ සංස්කාරක,බෞද්ධ ශිෂ්‍ය සමිති සමිමේලනයේ ධමිම ජයන්ති සඟරවේ සම සංස්කාරක යන තනතුරු දැරුවේය. තවද "වෙර" නැමති කෙටි චිත්‍රපටයේ තිරනාටක කෙටුමිපත සැකසීම. වයස අවුරුදු 10 සිට ගුවන්විදුලි ළමා වැඩසටහන් වලට සහභාගි විය. 1961 දී ළමා ශිල්පි පරීක්ශනයෙන් සමත් විය.1966 දී විකට වැඩසටහන් ශිල්පි පරීක්ශනයෙන් සමත් විය. 1967 දී සහන නිවේදකයෙකු ලෙස සිට 1971 දින ස්ථිර නිවේදකයකු ලෙස පත් විය. 1974 දී ස්ථිර වැඩසටහන් සම්පාදක වරයෙකු ලෙසද 1975 දි ස්ථිර වැඩසටහන් නිෂ්පාදකවරයෙකු ලෙස පත්විය.

ක්‍රියාන්විතය
රජරට,රුහුණ හා කඳුරට සේවයන්හිද වරින්වර සේවයට මාරු කරන ලදි. ජනප්‍රිය වු ගුවන් විදුලි වැඩසටහන් වන සොඳුරු සෙවන,ශනිදා සාදය වැඩසටහන්,සමිපත් සාදය,රත්න සභා මණ්ඩපය රූපවාහිනි ආරමිභයත් සමග එහි අඳුණ වැඩසටහනින්ද ළමා වැඩසටහන් රාශියකින්ද,සමිපත් රේඛා, ආයුබෝවන් වැඩසටහනින්ද ජනප්‍රිය විය. ගුවන් විදුලි,චිත්‍රපට හා රූපවාහිනි ගීත රචකයෙකු ලෙස,චිත්‍රපට සහය අධ්‍යකෂවරයෙකු ලෙස,චිත්‍රපට නළුවකු ලෙස විසිතුර පත්‍රයේ විශේෂාංග කතුවරයෙකු ලෙස සිළුමිණ,දිනමිණ,ලංකාදීප ආදී පුවත්පත් වලට නිබඳවම කවි ලිපි සැපයු ලේබයෙකු ලෙස හා වික්ටර් ගී රස හා දයා අල්විස් සමඟ "තනිවිය දෙදෙනකු මෙසේ" නොසැලෙන් ඉන්ද්‍රකීලය සේ "අන්තිමයා" හා "සිහින සතක්" නිර්මාණ ග්‍රන්ථයන්ද ඔහු විසින් නිර්මාණ කරන ලදි.

සම්මාන
1990 ස්වර්ණ සංක සම්මානය-
හොඳම චිත්‍රපට ගීත රචනය - එචි.ඩී.ප්‍රේමරත්නගේ "සහරවේ සිහිනය" චිත්‍රපට ගීතයට.
1998 හොඳම ගීත රචනා ග්‍රන්ථය වු සිහින සතක් රාජ්‍ය සාහිත්‍ය සමිමානය

මූලාශ්‍ර

චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකික ගී පද රචකයෝ
ලාංකික සිංහලයෝ

ප්‍රේමකීර්ති ද අල්විස්


Rašice este o comună slovacă, aflată în districtul Revúca din regiunea Banská Bystrica. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 122 de locuitori. Se învecinează cu comuna .

Istoric
Localitatea Rašice este atestată documentar din 1334.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Rašice


Cicindela es un género de coleópteros adéfagos de la familia Carabidae.

Descripción
Son escarabajos de colores brillantes y metálicos, a menudo con algún tipo de patrón de color marfil o con marcas de color crema. Son más abundantes y diversos en hábitats con suelos arenosos (aunque algunos prefieren la arcilla), y muy a menudo cerca del agua, aunque en temporada transitoria, a lo largo de los ríos, del mar y a las orillas de los lagos, en las dunas de arena, cerca de la playa  y en los bancos de arcilla o caminos forestales.

Taxonomía
El género Cicindela es (en su más amplio sentido), el género más grande de los escarabajos tigre, y se encuentra en todo el mundo. El estado del género está en constante variación, ya que las diversas autoridades en los distintos continentes tienen opiniones muy diferentes acerca del mismo. Las decenas de subgéneros reconocidos tradicionalmente son merecedores de ser reconocidos como géneros independientes. Por otra parte, este es uno de los pocos grupos taxonómicos de insectos en el que el rango de subespecie se ha utilizado tradicionalmente en varias ocasiones, y, en esencia, no hay dos clasificaciones con consenso al tratar los distintos miembros del género en cuanto a si son especies y/o subespecies. Tratado como un solo género, e incluso con una estimación bastante conservadora de la especie, hay más de 850 (o incluso hasta 2300) especies (lo que equivale a ser casi igual a la subtribu Cicindelina W. Horn, 1908), con varios miles de nombres publicados.

El género se divide en los siguientes subgéneros:
Cicindela (Ancylia)
Cicindela (Archidela)
Cicindela (Austrocicindela)
Cicindela (Brasiella)
Cicindela (Calochroa)
Cicindela (Cephalota)
Cicindela (Chaetodera)
Cicindela (Cicindela)
Cicindela (Cicindelidia)
Cicindela (Cylindera)
Cicindela (Duponti)
Cicindela (Euzona)
Cicindela (Fulgoris)
Cicindela (Habroscelimorpha)
Cicindela (Hypaetha)
Cicindela (Jansonia)
Cicindela (Lophyridia)
Cicindela (Macfarlandia)
Cicindela (Micromentignatha)
Cicindela (Myriochile)
Cicindela (Neolaphyra)
Cicindela (Opilidia)
Cicindela (Pachydela)
Cicindela (Pancallia)
Cicindela (Rivacindela)
Cicindela (Sophiodela)
Cicindela (Tribonia)

Alguna especies
Contiene las siguientes especies:

Véase también
 Lista de especies

Referencias

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Géneros de coleópteros

Cicindela


NGC 5778 est une très vaste et lointaine galaxie elliptique située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5778 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1886.

NGC 5778 est une radiogalaxie présentant un jet radio d'angle petit (Narrow-angle tail ou NAT en anglais).

À ce jour, quatre mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre de NGC 5778 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Identification de NGC 5778
Au moins trois sources considère que NGC 5778 et NGC 5825 sont une seule et même galaxie. Selon le professeur Seligman, c'est une possibilité, mais NGC 5825 pourrait aussi être un objet perdu ou inexistant.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5778 sur le site du professeur C. Seligman

5778
Constellation du Bouvier
Galaxie elliptique
Radiogalaxie
Objet céleste découvert en 1886
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5778


Ernest Hatch Wilkins (* 14. September 1880 in Newton (Massachusetts); † 2. Januar 1966 in Newton (Massachusetts)) war ein US-amerikanischer Romanist und Italianist.

Leben und Werk
Wilkins studierte am Amherst College und schloss 1903 ab. 1910 promovierte er an der Harvard University mit der Arbeit The chronology of the youth of Boccaccio.

Wilkins lehrte von 1900 bis 1904 am Amherst College, 1905 an der Johns Hopkins University, von 1906 bis 1912 an der Harvard University. Von 1912 bis 1926 war er an der University of Chicago zuerst Associate Professor, dann Professor für Romanistik (ab 1923 auch Dekan). Von 1927 bis 1946 war er Präsident des Oberlin College. Von 1947 bis 1950 lehrte er noch als Gastprofessor an der Harvard University.

Wilkins war Präsident der Modern Language Association  und der Dante Society of America. Er war Mitglied der Medieval Academy of America,  der American Academy of Arts and Sciences (1930) und seit 1952 korrespondierendes Mitglied der Accademia della Crusca.

Wilkins war Ehrenbürger der Gemeinde Arquà Petrarca.

Werke
(mit Edward Kennard Rand) Dantis Alagherii Operum latinorum concordantiae, Oxonii 1912, New York 1970
(mit William A. Nitze) The French verb. Its forms and tense uses, Chicago 1914
(mit Charles Hall Grandgent) Italian grammar, Boston 1915
First Italian book, Chicago 1920
(mit Antonio Marinoni) L'Italia, Chicago 1920
Dante. Poet and apostle, Chicago (Illinois) 1921
Modern discussions of the dates of Petrarch's prose letters, Chicago 1929
Living in crisis, Boston 1937
Toward unity, Oberlin 1946
The Making of the "Canzoniere" and other Petrarchan studies, Rom 1951
A History of Italian literature, Cambridge, Mass. 1954, 1974
Studies in the life and works of Petrarch, Cambridge, Mass. 1955
(Hrsg. und Übersetzer) Petrarch at Vaucluse. Letters in verse and prose, Chicago 1958
Petrarch's eight years in Milan, Cambridge, Mass. 1958
The invention of the sonnet and other studies in Italian literature, Rom 1959
Petrarch's later years, Cambridge, Mass. 1959
Petrarch's correspondence, Padua 1960 (mit Schriftenverzeichnis betreffend Petrarca)
Life of Petrarch, Chicago 1963 (italienisch: Mailand 1964, 1970, 1980, 1985, 1987, 1990, 2003)
(mit Thomas Goddard Bergin) A concordance to the Divine comedy of Dante Alighieri, Cambridge, Mass. 1965
Studies on Petrarch and Boccaccio, hrsg. von  Aldo S. Bernardo, Padua 1978

Literatur
Vincenzo Cioffari: In Memoriam: Ernest Hatch Wilkins (1880–1966), in: Italica 43, 1966, S. 97–99 (online).

Weblinks

 Biografie (mit Bild) in den Oberlin College Archives

Einzelnachweise

Romanist
Hochschullehrer (University of Chicago)
Mitglied der Accademia della Crusca
Mitglied der Medieval Academy of America
Mitglied der American Academy of Arts and Sciences
US-Amerikaner
Geboren 1880
Gestorben 1966
Mann

Ernest Hatch Wilkins


Matuzas ist ein litauischer männlicher Familienname.

Weibliche Formen
Matuzaitė (ledig)
Matuzienė (verheiratet)

Namensträger
 Martynas Matuzas (* 1989),  Fußballtorhüter
 Vitas Matuzas  (* 1959),  Politiker

Familienname
Litauischer Personenname

Matuzas


Blagoevgrad Province (, oblast Blagoevgrad or Благоевградска област, Blagoevgradska oblast), also known as Pirin Macedonia or Bulgarian Macedonia (), (Pirinska Makedoniya or Bulgarska Makedoniya) is a province (oblast) of southwestern Bulgaria. It borders four other Bulgarian provinces to the north and east, the Greek region of Macedonia to the south, and North Macedonia to the west. The province has 14 municipalities with 12 towns. Its principal city is Blagoevgrad, while other significant towns include Bansko, Gotse Delchev, Melnik, Petrich, Razlog, Sandanski, and Simitli.

Geography
The province has a territory of  and a population of 323,552 (). It is the third largest in Bulgaria after Burgas and Sofia Provinces and comprises 5.8% of the country's territory. Blagoevgrad Province includes the mountains, or parts of, Rila (highest point of the Balkans — Musala summit, 2925 m), Pirin (highest point — Vihren summit, 2914 m), the Rhodopes, Slavyanka, Belasitsa, Vlahina, Maleshevo, Ograzhden and Stargach. There are two major rivers — Struma River and Mesta River — with population concentrations along their valleys, which are also the main transport corridors.

Climate

The climate varies from temperate continental to Mediterranean in the southernmost parts. Natural resources are timber, mineral springs, coal, construction materials, including marble and granite. The beautiful and preserved environment is widely considered an important resource. A number of national parks and protected territories care for the biodiversity. Arable land is 38.8% and forests constitute 52% of the province's territory.

History
The Balkan Wars of 1912–1913 saw the annexation of the area to the Bulgarian state. Before the wars, it had been under Ottoman rule for over five centuries.

Municipalities

The Blagoevgrad province (област, oblast) contains 14 municipalities (singular: община, obshtina - plural: общини, obshtini). The following table shows the names of each municipality in English and Cyrillic, the main town (in bold) or village, and the population of each as of 2011.

Economy

The region is characterized with diversified economic branch structure: food and tobacco processing industries, agriculture, tourism, transport and communications, textile industry, timber and furniture industries, iron processing and machinery industry, construction materials industry, as well as pharmaceuticals, plastics, paper and shoes production. Approximately 10% of the population is unemployed (close to the national average). There are 4 major hospitals in the province.

With its railway line and road connection, the region forms the heart of the land-based trading route between northern Greece, Bulgaria and Romania. Since the early 2000s the province enjoys a mini boom in trade from thousands Greek day-trippers from across the border, purchasing cheaper goods and services (dental, opticians, etc.). Since the early 1990s, the region has also attracted Greek manufacturers who moved their production line from Greece, especially to Petrich. It was an important tourist destination during the communist years for East Germans and is slowly picking up again. The unique town of Melnik was once a wealthy centre built on the back of exiled phanariots from Constantinople. Now it is a centre for wine production and offers eco-tourism.

Infrastructure remains relatively underdeveloped, especially regarding road and rail communications. It remains an important target for potential EU funding. There are two major infrastructural projects in the region. The Struma motorway, which is planned to connect the capital Sofia with the Greek border and the port of Thessaloniki, is going to run through the valley of the Sruma River, and will be ready in a few years. The second project is the airport of Bansko. The cost is currently estimated at around €30,000,000.

Culture, education and monuments
Historical and archaeological monuments include the ruins of antique Thracian and Roman settlements, Early Christian basilicas, medieval Byzantine and Bulgarian towns, monasteries and fortresses, as well as many preserved buildings and whole villages — examples of the architecture from the Ottoman period (like Melnik, the Rozhen Monastery and Bansko).

A theatre, a library with 345,000 tomes, and an opera house are situated in the provincial centre, Blagoevgrad. There are art galleries in Bansko, Blagoevgrad and Sandanski. Many small cultural institutions, chitalishta, are dispersed around the province. The Pirin State Ensemble is the most prominent among the numerous folklore and music bands. There are 10 museums in the province that preserve the rich historical, ethnographic and archaeological heritage. Cultural events include the Theatre Festival in Blagoevgrad, the Jazz Festival in Bansko and the Melnik Evenings of Poetry.

The Southwestern University and the American University in Bulgaria are situated in Blagoevgrad; the latter is the second largest American university campus in Europe and is located in the former headquarters of the communist party. Annually the city draws around 10,000 students from the country and abroad. The number of schools in the province is 182.

Notable people from Blagoevgrad Province

A number of the province's towns were renamed in honor of major figures such as Sandanski (after Yane Sandanski).

Paisiy Hilendarski (1722–1773)
Neofit Rilski (1793–1881)
Georgi Izmirliev (1851–1876)
Boris Sarafov (1872–1907)
Yane Sandanski (1872–1915)
Nikola Vaptsarov (1909–1942)
Georgi Pirinski (1948)
Rosen Plevneliev (1964)

Demographics
The province had a population of 323,552 according to the 2011 census, of which  were male and  were female.

The following table represents the change of the population in the province after World War II:

Ethnic groups

Total population (2011 census): 323 552
Ethnic groups (2011 census):
Identified themselves: 283,556 persons:
Bulgarians: 251,097 (88,55%)
Turks: 17,027 (6,0%)
Romani: 9,739 (3,43%)
Others and indefinable: 5,693 (2,01%)
Unspecified: 40,524 (this figure is not included in the percentage.)

The issue of the current number of ethnic Macedonians in the province is complicated. In 2008, the local ethnic Macedonian political activist Stojko Stojkov, head of the United Macedonian Organization Ilinden–Pirin, claimed the number of the native ethnic Macedonians to be between 5,000 and 10,000 in the whole of Bulgaria. However, in 2017 there were 18,000 ethnic Macedonian nationals registered as residents in the Blagoevgrad Municipality alone. Their number in the whole of the province is higher. They are citizens of the Republic of North Macedonia, but have also Bulgarian citizenship, based on declared Bulgarian ethnic origin. The ethnic Bulgarian population in the province, has on the other hand, also a regional Macedonian identity. Indeed it is said there is no clear ethnic difference between both groups. According to the 2011 census only 561 persons (0.2%) declared themselves as ethnic Macedonians in Blagoevgrad Province.

Languages

Mother tongues in the province according to 2001 census:
306,118 Bulgarian (),
19,819 Turkish (),
9,232 Romani () and 6004 others and unspecified ().

Religion

Religious adherence in the province according to 2001 census:

Most Muslims in the province are Bulgarian Muslims, also called Pomaks. That makes Blagoevgrad Province together with Smolyan Province and the area around Velingrad one of the few places where Bulgarian Muslims make up the majority of the Muslims while in Bulgaria general most Muslims are from Turkish background.

Sport

Blagoevgrad Province is currently one of the best-represented provinces in Bulgarian football, with 3 teams playing in the Bulgarian A PFG (second only to Sofia with 4) — FC Vihren Sandanski, PFC Belasitsa Petrich and PFC Pirin 1922 Blagoevgrad. One more team from the province, PFC Pirin Blagoevgrad (as distinct from Pirin 1922), began the 2005/06 season in the highest Bulgarian division, but disbanded shortly afterwards due to financial problems.

Owing to the alpine features and accessible location, the northern and eastern regionof Blagoevgrad Province is also a centre of winter sports. The main centre is Bansko which is becoming a leading skiing resort at European level with rapidly rising property prices.

Gallery

See also
 Provinces of Bulgaria
 Municipalities of Bulgaria
 List of cities and towns in Bulgaria
 List of villages in Blagoevgrad Province

References

Sources
 Who are the Macedonians? by Hugh Poulton. London: 1995.

External links
Blagoevgrad Province — information on all of cities and villages
Provincial administration of Blagoevgrad Province
Municipality of Blagoevgrad
Municipality of Gotse Delchev
Municipality of Sandanski
Municipality of Petrich
Official website of Bansko
Pirin National Park
Rila National Park
Neofit Rilski Southwestern University
American University in Bulgaria
Pirin Folk song and dances State Ensemble
Historical and Architectural Reserve Village Kovachevitsa
Rozhen Monastery St. Nativity of Virgin Mary
Bansko Ski Zone
Beautiful Blagoevgrad Online
Kordopulova House in Melnik
Radio Blagoevgrad online, regional station of the Bulgarian National Radio
Informative site about South-Western Bulgaria
Struma Daily newspaper of South-Western Bulgaria
Village Dabrava - Blagoevgrad

Provinces of Bulgaria

Blagoevgrad Province


Međužupanijska nogometna liga Bjelovar – Koprivnica – Virovitica (također i kao MŽNL BJ – KC – VT) u sezoni 2016./17. predstavlja ligu četvrtog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva u sezoni 2016./17. U njoj je sudjelovalo 14 klubova iz Bjelovarsko-bilogorske, Koprivničko-križevačke i Virovitičko-podravske županije.
Ligu je osvojila momčad Garić iz Garešnice.
Liga za sezonu 2017./18. dobiva novi naziv Četvrta nogometna liga skupina Bjelovar – Koprivnica – Virovitica (IV HNL BJ-KC-VT ).

Sudionici
 Bjelovarsko-bilogorska županija
 Daruvar
 Dinamo Predavac
 Garić Garešnica
 Rovišće
 Tomislav Berek
 Zdenka 91 Veliki Zdenci
 Koprivničko-križevačka županija
 Graničar Đurđevac
 Križevci
 Podravac Virje
 Tehničar 1974 Cvetkovec
 Virovitičko-podravska županija
 Papuk Orahovica
 Pitomača
 Slatina
 Virovitica

Ljestvica

Garić prvak zbog boljih međusobnih susreta u odnosu na Tehničar 1974.

Rezultatska križaljka
podebljan rezltat – igrano u prvom dijelu lige (1. – 13. kolo)
rezultat normalne debljine – igrano u drugom dijelu lige (14. – 26. kolo)
 prekrižen rezultat  – poništena ili brisana utakmica

Ažurirano 15. srpnja 2017. godine.

Najbolji strijelci
Pikazani strijelci 10 i više golova u MŽNL BJ – KC – VT 2016./17.

Unutarnje poveznice
 1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2016./17.
 1. ŽNL Koprivničko-križevačka 2016./17.
 1. ŽNL Virovitičko-podravska 2016./17.

Vanjske poveznice
 MŽNL BJ-KC-VT, ŽNS Virovitičko-podravski
 ŽNS Bjelovarsko-bilogorski
 ŽNS Koprivničko-križevački
 ŽNS Virovitičko-podravski

Izvori

 znsvpz.hr, MŽNL BJ-KC-VT,, pristupljeno 15. srpnja 2017.
 znsvpz.hr, bilteni MŽNL BJ-KC-VT,, pristupljeno 15. srpnja 2017.
 znsvpz.hr, Bilten MŽNL BJ-KC-VT, sezona 2016/2017, 26. kolo, pristupljeno 15. srpnja 2017.
 rsssf.com, Hrvatska 2016./17., 4. rang - MŽNL

2016-17 BJ-KC-VT
mznl-BJ-KC-VT

MŽNL Bjelovar – Koprivnica – Virovitica 2016./17.


Fenerbahçe (futbol takımı) 1961-62 sezonu, Fenerbahçe'nin kuruluşundan itibaren 55. ve ulusal ligdeki 4. sezonudur.

1961 yılında tarihindeki 11. Türkiye şampiyonluğunu ve 2. Millî Lig şampiyonluğunu kazanan Fenerbahçe (aynı dönemde Beşiktaş'ın 8, Galatasaray'ın ise 1 Türkiye şampiyonluğu vardı), 1961-62 sezonunu iniş-çıkışlarla geçirdi ve bitime üç hafta kala lider Galatasaray'ı 1-0 yenmesine rağmen, son iki haftada Vefa ve Beşiktaş'a yenilerek ligde ikinci kez ikinci oldu. Galatasaray tarihindeki ilk Millî Lig şampiyonluğuna ulaştı. Maçlarına 1960-61 sezonunda başlanana Balkan Kupası'nı ise son maça kadar şampiyonluk potasında götürmesine rağmen dördüncü bitirdi.

Fenerbahçe 1961-62 sezonunda 70 maç oynayarak kuruluşundan beri en çok maç yaptığı sezonu geride bıraktı. Bu maçların 5'i resmi olmak üzere 13'ü yabancı takımlarlaydı. 8 Haziran 1962 tarihinde son iki yılın Avrupa Şampiyonu Benfica ile oynayarak sezonu kapattı. Fenerbahçe, tarihinde bir sezonda en fazla yenilgiyi (20 maç) 1961-62 sezonunda aldı.

Fenerbahçe bu sezon büyük yıldızı Can Bartu'yu Fiorentina'ya kaybederek girdi. Birinci kalecisi Özcan Arkoç'u askerlik görevi nedeniyle çoğu maçta oynatamazken, ikinci kalecisi Şükrü Ersoy'un da sakatlığıyla birçok maça üçüncü ya da dördüncü kalecileriyle çıkmak zorunda kaldı ve özellikle ligde kilit puanlar kaybetti.

Kadro
Özcan Arkoç, Şükrü Ersoy, Atillâ Altaş, İsmail Kurt, Özcan Köksoy, Basri Dirimlili, Naci Erdem, Osman Göktan, Kadri Aytaç, Avni Kalkavan, Mustafa Güven, Lefter Küçükandonyadis, Yüksel Gündüz, Şeref Has, Can Bartu, Ergun Öztuna, Hilmi Kiremitçi, Nedim Doğan, Bülent Tanyeri, Hüseyin Yazıcı, Cahit Zeren, Aydoğan Çipiloğlu, Selim Soydan, Selâhattin Torkal, Özer Kanra, Necati Toker, Üner Zonguralp, Mehmet Ali Çiçek, Artin.

Transferler

 Fenerbahçe bu sezon şampiyon olamasa da alınan futbolcuların isabetli transferler olduğu ileriki yıllarda görüldü. Nitekim Nedim Doğan 1973'e kadar 416, Selim Soydan 1971'e kadar 306, Özcan Köksoy 1970'e kadar 280 ve Özer Kanra 1967'ye kadar 202 maçta sarı-lacivertli formayı giyerek uzun süre takımın değişmez oyuncuları arasında yer aldılar. Alındığında genç millî olan Nedim Doğan, 1967'ye kadar 18 kez daha millî oldu. Selim Soydan 7, Özer Kanra ise 1 kez millî formayı giydiler.

Özel karşılaşmalar

 22 Temmuz 1961 tarihinde Fenerbahçe Uludağ'da kampa girdi. 27 Temmuz'da İstanbul'a dönen takım 28 Temmuz'da sezonu açarak ilk antrenmanını yaptı.
 6 Ağustos tarihindeki açılış maçlarında Vefa ile A takım, Defterdar'la ise yedek ağırlıklı takım oynadı.
 Fenerbahçe 20 Ağustos'ta Partizani Tiran'la Balkan Kupası maçı oynadı. 23 Ağustos'ta ise aynı takımla hazırlık mahiyetinde bir karşılaşma yaptı. Kırmızı-siyahlı takım Arnavutluk Ligi'nin son dört sezonunun üçünde şampiyon olmuştu.
 10-23 Eylül tarihleri arasında Lig'de maçı olmayan Fenerbahçe Ankara'ya giderek üç hazırlık maçı yaptı. 20 Eylül'deki Galatasaray maçını Eski Muharipler Derneği düzenledi.
 30 Eylül tarihinde Partizani Tiran'la Balkan Kupası maçı rövanş maçını oynamak üzere Tiran'a giden Fenerbahçe gidişte ve dönüşte Selanik'te PAOK ve İraklis takımlarıyla karşılaştı. Türk medyasına göre her iki maçın da sonucunu Yunan hakemler belirledi. 29 Eylül'deki PAOK Maçında Fenerbahçe 82. dakikada rakipten gelen topu voleyle gole dünüştüren Kadri'nin golüyle 2-1 öne geçecekken, hakem Yuvanidis yan hakem Kemanidis'in ofsayt uyarısıyla golü iptal etti. Yaklaşık 4.000 seyirci hakemin kararını protesto etti. 3 Ekim'deki İraklis maçından önce ise Türkiye Futbol Federasyonu bu maçlardan ötürü Fenerbahçe'yi protesto etti ve 6 Ekim'de Bükreş'te Romanya ile yapılacak özel maçı gerekçe göstererek Fenerbahçe'den İraklis maçında ulusal futbolcularını oynatmamasını istedi. Can, Hilmi, Basri, Kadri ve Şeref'ten yoksun bir kadroyla Yunan takımının karşısına çıkmak zorunda kalan Fenerbahçe 2-1 mağlup oldu. Bu maçta da Yunan hakem Apostol 66. dakikada yaklaşık 15 metre ofsaytta olan sağaçık Çimkas'ın ortasıyla gelen galibiyet golünü geçerli saydı. Son dakikalarda Yunan sağiçin auttan çevirdiği topla attığı golü de geçerli sayan Hakem Apostol, önce Fenerbahçelilerin itirazı ardından da Yunan futbolcunun topu ışarıdan çevirdiğini itiraf etmesi sonucunda golü iptal etti .
 Tarihinde ilk kez Arnavutluk'a giden ve büyük ilgi gören Fenerbahçe, 30 Eylül tarihinde Partizani Tiran'la Balkan Kupası maçında 0-0 berabere kalarak rakibine rövanşı vermedi. 1 Ekim'de Dinamo Tiran'la dostluk maçı oynadı ve yaklaşık 20.000 seyircinin önünde 1-0 mağlup oldu.
 Can Bartu'nun Fiorentina'ya transferinin ardından iki takım bir dostluk maçı için anlaşmıştı. Almanya'da Nürnberg ile 3 Aralık 1961'de oynanan Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası rövanş maçının ardından Fenerbahçe İtalya'ya geçti ve Fiorentina'yla oynadı. Yaklaşık 10.000 seyiricinin izlediği maçta Can ilk kez Fenerbahçe'ye karşı forma giydi.
 8 Mayıs'ta Fenerbahçe İngiliz İkinci Ligi takımı Stoke City'yi yenerken başarılı bir futbol ortaya koydu. Rövanşta ise, Fenerbahçe yedi as oyuncusundan yoksun çıkmak zorunda kaldı. Türkiye Futbol Federasyonu millî takım kadrosunda bulunan dört futbolcunun (Özcan, Naci, Şeref ve Yüksel) maçta oynamasına izin vermedi. Türkiye Futbol Federasyonu tarafından tedbir konmuş bulunan Lefter, Nedim ve Hüseyin de keza bu özel maçta forma giyemediler. Fenerbahçe'nin maça yedek kadroyla çıkmak zorunda kalması taraftarlarının şiddetli tepkisine neden oldu. Fenerbahçe Başkanı İsmet Uluğ Türkiye Futbol Federasyonu'nu Fenerbahçe aleyhtarı kararlarından dolayı Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü'ne  şikayet etti .
 Fenerbahçe sezonu son iki yılın Avrupa Şampiyonu Benfica ile kapattı. Aynı zamanda Türk futbolunun en büyük yıldızı Lefter ile Portekiz futbolunun en büyük yıldızı  Eusébio'yu da karşı karşıya getiren karşılaşmadan sonra Portekiz takımı Yunanistan'a geçti.

Dörtlü Turnuva (29-30 Ağustos 1961)
Türkiye Futbol Federasyonu'nun düzenlediği ve Sporcuları Koruma Derneği ile Cüzzamlılara Yardım Derneği yararına düzenlenen turnuvaya 1960-61 Millî Lig'i ilk dört sırada bitiren Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş ve Beykoz katıldılar. İlk gün maçlarında zayıf bir kadroyla Beykoz maçına çıkan Fenerbahçe rakibine 2-1 yenilirken, Beşiktaş ile Galatasaray 1-1 berabere kaldılar. 30 Ağustos günü Fenerbahçe ile Galatasaray karşı karşıya geldi. Zafer Bayramı'nın ve iki takımın da as kadrolarıyla çıkmalarının da etkisiyle 12.759 seyircinin toplandığı maçta sarı-lacivertliler ezelî rakiplerini 2-0 yendiler. Aynı gün Beşiktaş Beykoz'u 4-3 yendi. Şampiyonu belirleyecek Fenerbahçe-Beşiktaş maçının Galatasaray-Beykoz maçıyla birlikte Mithatpaşa Stadı'nın ışıklandırması tamamlandığında yapılması kararlaştırıldı. Ancak, Türk futbol tarihinde finali sonraya bırakılan birçok örnekte görüldüğü gibi, bu maçlar oynanamadı ve turnuvanın şampiyonluğu ortada kaldı (Mithatpaşa Stadı'nın ışıklandırması 1962 Mart ayında tamamlanabilmiş, Fenerbahçe Kasımpaşa ile Türkiye liglerinin ilk gece maçını 28 Mart 1962 tarihinde oynamıştır)

Dörtlü Turnuva (20-21 Ocak 1962)
Fenerbahçe ve Beşiktaş devre arası hazırlıkları kapsamında İzmir'de düzenlenen dörtlü turnuvaya katıldılar. Altay ve Karşıyaka'nın evsahipliğindeki turnuvada ilk gün Fenerbahçe Karşıyaka'yı yenerken, Altay da renktaşı Beşiktaş'ı 2-0 mağlup etmeyi başardı. Turnuvanın ikinci gününde Karşıyaka Altay'ı 4-1 yenerken, Fenerbahçe ve Beşiktaş 1-1 berabere kaldılar. Fenerbahçe 3 puanla birinci oldu. Turnuva sonunda kupa tevdi edilmedi.

Doğu'ya Yardım Kupası (31 Ocak-14 Şubat 1962)
Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş ve Vefa Türkiye'nin doğu illerine yardım sağlamak amacıyla İstanbul'da hasılat amaçlı bir dörtlü turnuva düzenlediler. Buna rağmen, 31 Ocak 1962 tarihindeki maçları sadece Beşiktaş ciddiye aldı ve as kadrosuyla çıktığı maçta yedek ağırlıklı bir kadroyla oynayan Fenerbahçe'yi 3-0 mağlup etti. Diğer maçta ise Vefa'nın yedek takımı Galatasaray'ın yedek takımını 2-1 yendi. Yardım amaçlı bir turnuvada üç takımın yedek kadrolarla oynaması kamuoyundan tepki gördü. Bunun üzerine takımlar kalan maçlarında daha kuvvetli kadrolarıyla sahaya çıktılar. 6 Şubat'ta Fenerbahçe Vefa'yı 2-0 yenerken, Galatasaray da Beşiktaş'ı 3-2 mağlup etti. 14 Şubat'taki son maçlarda Fenerbahçe'nin Galatasaray'ı 3-2 yenmesi yeterli olmazken, Vefa'yı 1-0 yenen Beşiktaş averajla turnuva şampiyon oldu. Fenerbahçe ikinci oldu.

Türkiye Ligi

Karşılaşmalar

1961-62 Sezonu Puan durumu

Ligde forma giyenler

Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası

1960-61 sezonunda Süper Lig şampiyonu olan Fenerbahçe, tarihinde ikinci kez Avrupa Şampiyon Kulüpler Kupası'na katıldı. Birinci turu bay geçerek atlayan Fenerbahçe'nin karşısına Batı Almanya şampiyonu 1. FC Nürnberg takımı çıktı.

O dönemde Alman Futbolu her zamanki istikrarlı çizgisini sürdürüyordu. Almanya millî futbol takımı 1954 FIFA Dünya Kupası şampiyonluğundan sonra, 1966'da final oynamış, 1958'de Dünya dördüncüsü olmuş, 1962'de de çeyrek finalde elenmişti. Kulüp takımları da başarılı olmuş, Eintracht Frankfurt 1960'ta final, Hamburg SV da 1961'de yarı final oynamışlardı.

Fenerbahçe o tarihe kadar Alman takımlarıyla 17 maç yapmıştı. I. Dünya Savaşı günlerinde müttefik Alman kuvvetleri takımlarıyla yaptığı 9 maçın 7'sini galibiyet, 2'sini beraberlikle bitiren sarı-lacivertliler 29 gol atıp 5 gol yemişler, Savaş sonrasında yapılan 8 maçın da yine 7'sini galibiyetle, 1'ini de beraberlikle tamamlamış, 11'e karşı 28 gol atmışlar, dolayısıyla 1961'e dek  hiçbir Alman takımına yenilmemişlerdir .

Galatasaray'ın 1921 turnesi sırasında 2 Ekim 1921'de (o dönemde de Almanya şampiyonu iken) 6-0 yenildiği bu takımla oynanacak bu maç bir anlamda Türk futbolunun Nürnberg ile rövanşı olacakken, Türk futbolu bir anlamda kendini çelmelemiştir. Zira 18 Ekim'de oynanan maç öncesinde Fenerbahçe 14 Ekim'de deplasmanda Ankara Demirspor ile oynamış, 15 Ekim'de yine Ankara'da oynanması gereken Gençlerbirliği maçı da 1961 Türkiye genel seçimleri nedeniyle Türkiye Futbol Federasyonu tarafından 16 Ekim Pazartesine ertelenmiştir. 48 saat sonra İstanbul'da Alman şampiyonuna karşı oynayacak Fenerbahçe'nin maçların ertelenmesi ya da Cuma-Cumartesi oynanması talebi de  Ankara Kumandanlığı'nın yanı sıra, Futbol Federasyonu'nca Spor-Toto kuponlarının basılmış olduğunu gerekçe göstererek  reddedilmiştir .

Ankara'daki yorucu deplasman maçlarından sonra 17 Ekim Salı İstanbul'a dönen Fenerbahçe yorgun bir şekilde Alman şampiyonunun karşısına çıkmış ve ikinci yarıda yediği gollerle yenilmiştir.

Rövanş maçına Fenerbahçe, İtalya'ya transfer olan Can Bartu ile sakat Lefter Küçükandonyadis ve İsmail Kurt'tan mahrum çıkmış ve 72. dakikadaki golle 1-0 yenilmiştir. Yan hakemin ısrarlı ofsayt bayrağına  rağmen golü veren Macar hakemin hatalı kararı yalnız Türk değil Alman kamuoyunda da hatalı karar olarak kabul görmüştü .

Nürnberg, beklendiği üzere, kupada daha fazla ilerleyemedi ve çeyrek finalde o sezon şampiyon olacak Benfica'ya 3-1'in rövanşında 6-0 yenilerek elendi .

Balkan Kupası

Sıralama

 Fenerbahçe tarafından öncülüğü yapılan, UEFA tarafından kabul edilen ve maçlarına 1960-61 sezonunda başlanan Balkan Kupası'nda Fenerbahçe 22 Ekim 1961 tarihindeki Steagul Roşu Braşov maçına kadar 7 maçta 8 puanla maç fazlasıyla liderdi ve şampiyonluk potasındaydı. Rakibi Steagul Roşu ise 4 maçta 7 puandaydı. Deplasmandaki maça Fenerbahçe eksik bir kadroyla çıkmak zorunda kaldı ve 3-0'lık yenilgiyle Balkan Kupası'nın ilk sezonunda şampiyonluk şansını kaybetti. Bununla birlikte, ikinci olması kuvvetle muhtemelken Yunanistan takımı AEK Atina'nın son dört maçından çekilmesi nedeniyle dört rakibi de 3-0'lık hükmen galibiyetlerle ikişer puan kazandılar ve bu durum Fenerbahçe'yi dördüncü sıraya düşürdü.

Doğu Akdeniz Kupası
Fenerbahçe Spor Kulübü 1961-62 sezonunda Balkan Kupası'nın yanı sıra Akdeniz Kupası'nın kurulmasına da teşebbüs etti. Türkiye Futbol Federasyonu'nun programın sıkışıklığını gerekçe göstermesi üzerine Kupa'nın kapsamı daraltıldı ve Doğu Akdeniz Kupası olarak tertiplenmesine karar verildi.

Kaynakça

Fenerbahçe (futbol takımı) sezonları
1961'de Türkiye'de futbol
1962'de Türkiye'de futbol


رخصة موزيلا العمومية  وتختصر إلى MPL ، هي رخصة للبرمجيات الحرة والبرمجيات مفتوحة المصدر. النسخة 1.0 طوَّرتها ميتشيل بيكر، حينما كانت تعمل كمحامية في شركة نتسكيب والنسخة 1.1 في مؤسسة موزيلا. توصف رخصة موزيلا العمومية على أنها تهجين من رخصة بي إس دي المعدلة ورخصة جنو العمومية.

تستعمل رخصة موزيلا لترخيص حزمة تطبيقات موزيلا وموزيلا فيرفكس وموزيلا ثندربرد بالإضافة إلى برامج موزيلا الأخرى. أعلنت أدوبي أنها سوف تستخدم رخصة موزيلا العمومية لترخيص منتجها فليكس بحلول نهاية عام 2007. واستعمل آخرون هذه الرخصة لبرامجهم، من أبرزهم صن ميكروسيستمز رخصةً لأوبن سولاريس؛ النسخة مفتوحة المصدر من نظام تشغيل سولاريس 10.

مراجع

رخص برمجيات حرة ومفتوحة المصدر
حقوق متروكة
م
موزيلا

رخصة موزيلا العمومية


Zimiris diffusa est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Inde et au Yémen à Socotra.

Elle a été introduite à Sainte-Hélène.

Description
La femelle holotype mesure  et le mâle paratype .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick et Penney en 2004.

Publication originale
 Platnick & Penney, 2004 : « A revision of the widespread spider genus Zimiris (Araneae, Prodidomidae). » American Museum novitates, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Zimiris diffusa


Charles Frederick Farncombe (Londres, 29 de julio de 1919 – 30 de junio de 2006) fue un director de orquesta británico.

Farncombe nació en Londres y recibió una formación musical temprana como corista de la catedral de Canterbury. En la Segunda Guerra Mundial sirvió como capitán de una unidad de recuperación de tanque (21.º Grupo del ejército) con los Reales Ingenieros Mecánicos y Electrónicos. Sufrió una herida en Caen que le dejó un leve cojeo.

Durante la recuperación, Farncombe decidió cambiar a una carrera musical, con la trompa francesa. Regresó a Canterbury a estudiar en la Real escuela de Música eclesiástica (1947-48), y se graduó en la Real Academia de Música en Londres (1948-51). Ralph Vaughan Williams animó su aptitud para dirigir coros de aficionados, pero fue Edward J Dent, profesor de música en Cambridge, quien encaminó a Farncombe hacia el entonces abandonado repertorio de óperas de Händel.

Se le relaciona sobre todo con producciones de la Handel Opera Society, que ayudó a fundar y de la que fue director musical a lo largo de sus 30 años de existencia, desde 1955 en adelante (en 1977 fue rebautizada Handel Opera). Varias obras tuvieron su primera interpretación moderna, en el Reino Unido, cuando no en el mundo, y Farncombe a menudo tuvo que preparar nuevas ediciones interpretativas de la música.

Fue posteriormente director de los conciertos para recaudar fondos del Coro de Festival Malcolm Sargent.  Su obra fuera del Reino Unido abarcó un repertorio más amplio, aunque aún con un énfasis en la música vocal, mientras que cerca de su casa en Monmouthshire fundó y dirigió un festival anual de música y teatro notable en su amplitud.

En 1963 Farncombe se casó con la violinista estadounidense Sally Mae Felps, quien era un apoyo constante hasta su prematura muerte de cáncer en 2003. Dejaron una hija, Eleanor, encargada de operaciones de los London Opera Players.

Referencias
Obituarios en The Guardian el 19 de agosto de 2006, (escrito por Anthony Hicks) (fuente primaria), The Telegraph el 31 de julio de 2006 y The Times el 2 de agosto de 2006.

Enlaces externos

Directores de orquesta del Reino Unido
Trompistas del Reino Unido
Comendadores de la Orden del Imperio Británico
Músicos clásicos del siglo XX del Reino Unido
Intérpretes de música clásica del Reino Unido
Nacidos en Londres
Fallecidos en Londres

Charles Farncombe


L'algorithme de Bernstein–Vazirani, qui résout le problème de Bernstein–Vazirani est un algorithme quantique inventé par Ethan Bernstein et Umesh Vazirani en 1992.

C'est une version restreinte de l'algorithme de Deutsch-Jozsa dans laquelle, au lieu de distinguer deux classes de fonctions, on essaie de retrouver une chaîne secrète encodée dans une fonction. Il a été conçu pour prouver la distinction entre les classes de complexité BQP et BPP.

Enoncé du problème

Soit un oracle qui implémente une fonction  dans laquelle  est un produit scalaire entre  et une chaîne secrète  modulo 2, . Quelle est la valeur de  ?

Algorithme

En informatique "classique", la méthode la plus efficace pour retrouver la chaîne secrète consiste à évaluer la fonction  fois avec comme valeurs d'entrée  pour tout  :

Avec un calculateur quantique, une seule requête sera suffisante :

Appliquer une transformée de Hadamard aux  qubits  pour obtenir :

Ensuite, appliquer l'oracle  qui transforme . Cela peut être simulé au moyen de l'oracle standard qui transforme  en appliquant l'oracle à  ( représente une addition modulo 2).

Cela transforme la superposition en :

Une nouvelle transformée de Hadamard est appliquée à chaque qubit, de telle sorte que :
 pour les qubits où , l'état est converti de  à
 pour les qubits où , l'état est converti de  à

Pour obtenir , une mesure selon la base standard () est effectuée sur les qubits.

L'algorithme peut donc être représenté ainsi, où  représente la transformée de Hadamard sur  qubits :

La raison pour laquelle l'état final est  est que, pour un  donné :

Puisque  est vrai seulement quand , cela signifie que la seule amplitude non nulle correspond à .

Références

Théorie de la complexité des algorithmes

Algorithme de Bernstein-Vazirani


Frederick Samson Robert Morice Fox (Hammersmith, Londres, Reino Unido, 5 de abril de 1989), conocido artísticamente como Freddie Fox, es un actor británico, conocido por haber interpretado a Marilyn en la película Worried About the Boy, al rey Luis XIII en The Three Musketeers y al joven Alfred Douglas en la obra The Judas Kiss.

Biografía
Es hijo del actor Edward Fox y la actriz Joanna David. Su hermana mayor es la actriz Emilia Fox y su media hermana es Lucy Arabella Fox, Vizcondesa de Gormanston. Sus abuelos paternos fueron Robin Fox, un agente de teatro y la actriz Angela Muriel Darita Worthington, media hermana del escritor Frances Donaldson. Sus abuelos maternos fueron Davida Elizabeth Nesbitt Hacking y John Almond Hacking. Su bisabuelo fue el dramaturgo Frederick Lonsdale, padre de Angela y su tatarabuelo el empresario industrial Samson Fox.

Sus tíos son el actor James Fox y el productor cinematográfico Robert Fox. Sus primos son los actores Laurence Fox, Jack Fox, Lydia Fox, Robin Fox y Thomas Fox. Su tío abuelo es el escritor Frances Donaldson. Asistió a la Escuela de Música y Drama Guildhall de donde se graduó en el 2010.

También es familiar de las fallecidas actrices Lily Hanbury, su hermana mayor Hilda Hanbury, madre de su abuelo paterno, Robin y Mary Hanbury.

Es muy buen amigo del actor Douglas Booth.

En el 2011 comenzó a salir con la actriz Tamzin Merchant, sin embargo la pareja terminó su relación en el 2013.

Carrera
En el 2009 hizo su debut con la película Marple: Why Didn't They Ask Evans? donde interpretó a Tom Savage. Poco después apareció en la película 'St Trinian's 2: The Legend of Fritton's Gold, película protagonizada por el actor David Tennant.

En el 2010 apareció en dos episodios de la serie Any Human Heart donde interpretó a Peter Scabius de joven. Ese mismo año apareció como invitado en un episodio de la serie This September dándole vida a Guy Wells.

En el 2011 interpretó al cantante británico Peter "Marilyn" Robinson en la película Worried About The Boy, la cual se centra en la vida del cantante Boy George.

Ese mismo año interpretó al Rey Luis XIII de Francia en la película The Three Musketeers.
En el 2012 apareció en las series Parade's End, Lewis y en The Mystery of Edwin Drood donde interpretó a Edwin Drood.

2019, participa en el elenco principal de "Fanny Lye liberada" (Fanny Lye Deliver'd), dirigida por Thomas Clay

Vida personal
Durante la promoción de serie de comedia Cucumber en 2015, Fox comentó que él no desea definir su sexualidad y que siente apreciación por ambos sexos, añadiendo «He tenido novias, pero no me gustaría decir que "Soy esto o aquello", porque en algún momento en mi vida quizás podría enamorarme de un hombre». También expresó que la bisexualidad es a menudo incomprendida, y que las personas pueden tener relaciones serias «no importa de qué sexo sean». Fox mantuvo una relación de dos años con la actriz Tamzin Merchant.

Filmografía

Serie de televisión

Películas

Teatro

Referencias

Enlaces externos

 Digital Spy > Celebrity News > Freddie Fox
 Freddie Fox on TV.com
 Freddie Fox - Zimbio

Actores de televisión de Inglaterra
Actores de cine de Inglaterra
Actores de teatro de Inglaterra

Freddie Fox


An Galearis wardii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Wright Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Peter Francis Hunt. An Galearis wardii in nahilalakip ha genus nga Galearis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Galearis

Galearis wardii


Manuel Palacio Fajardo est un militaire et homme politique vénézuélien, né à Mijagual en 1784 et mort à Ciudad Bolívar (alors Angostura) le . Il est considéré comme l'un des héros de la Guerre d'indépendance du Venezuela, aux côtés de Simón Bolívar et Francisco de Miranda.

Hommages
Deux paroisses civiles de l'État de Barinas, son État natal au Venezuela, portent son nom, les paroisses de Palacio Fajardo ayant pour capitale Mijagual où il est né et dépendant de la municipalité de Rojas, ainsi que celle de Manuel Palacio Fajardo de la municipalité de Barinas.

Notes et références

Guerre d'indépendance du Venezuela
Militaire vénézuélien du XIXe siècle
Naissance dans l'État de Barinas
Naissance en 1784
Décès dans l'État de Bolívar
Décès en mai 1819

Manuel Palacio Fajardo


Sônia Gumes Andrade (Caetité, 1928 — Salvador, 11 de outubro de 2022), foi uma médica patologista brasileira.

Pioneira na área da parasitologia, Sônia recebeu vários prêmios e títulos científicos ao longo da carreira, como o de professora emérita da Faculdade de Medicina da Bahia da Universidade Federal da Bahia.

Biografia
Sônia nasceu em Caetité, na Bahia, em 1928. Era a filha mais velha de três irmãs da escritora Marieta Lobão Gumes e de Huol Gumes. Era neta de João Gumes, pioneiro do jornalismo sertanejo. Mudou-se em 1941 para a capital baiana por instância da avó materna, a professora Maria Teodolina Neves Lobão; em Salvador conclui a formação básica no Ginásio da Bahia vindo em 1948 a cursar, ainda com o apoio avoengo, a Faculdade de Medicina (que, mais tarde, seria incorporada pela Universidade Federal da Bahia) concluído em 1953.

Em 1953 casou-se com também médico Zilton Andrade, com quem teve seis filhos e realizou uma parceria nos estudos patológicos.

Notabilizou-se pelo estudo de doenças parasitárias, especialmente na doença de Chagas, propondo num trabalho original em que propôs a classificação das cepas do protozoário, em 1970 e, nas décadas seguintes evoluindo para o campo da patologia experimental e em estudo das doenças autoimunes e seu tratamento.

Realizou pesquisas e estágios em vários centros, como a Universidade Cornell, Case Western Reserve University ou Institutos Nacionais da Saúde, fazendo seu doutorado pela UFBa (1984-1986) e pós-doutorado no Instituto Pasteur de Lião (1986-1987).

Foi professora de Anatomia Patológica e Medicina Legal da Faculdade de Medicina, havendo ingressado na UFBa em 1973 e, de 1975 a 1995, lecionou na pós-graduação (mestrado e depois também doutorado) que coordenou de 1975 a 1995, ano em que se aposentou.

Publicou mais de cento e vinte artigos científicos em revistas do Brasil e estrangeiras. Integrou o comitê assessor do Conselho Nacional de Desenvolvimento Científico e Tecnológico (1986-1987) e recebeu várias premiações de instituições como a Sociedade Brasileira de Patologia (1987), Fundação Oswaldo Cruz (2000) ou da Assembleia Legislativa do Estado da Bahia (2008), fazendo parte de várias instituições médicas como a Academia de Medicina da Bahia ou a Fiocruz.

Morte
Sônia morreu na capital baiana em 11 de outubro de 2022, aos 94 anos. Ela foi sepultada no mesmo dia, no Cemitério Jardim da Saudade.

Naturais de Caetité
Médicos da Bahia
Professores da Universidade Federal da Bahia
Sepultados no Cemitério Jardim da Saudade

Sônia Gumes Andrade