Shifra Lerer (Avellaneda, Argentina; 30 de agosto de 1915 – Nueva York, Estados Unidos; 12 de marzo de 2011) fue una actriz y cantante estadounidense, nacida en la Argentina y proveniente del teatro idish. A lo largo de su carrera, que duró 90 años Lerer actuó y cantó junto a la gran mayoría de las figuras importantes del teatro ídish. Incluso fue elegida en papeles de películas, como el filme de Woody Allen Deconstructing Harry.

Su padre, manager de una fábrica de jabón, había emigrado a la Argentina desde el Imperio ruso a través del patrocinio del filántropo y banquero Maurice de Hirsch huyendo del antisemitismo y de la pobreza. Lerer había nacido en Avellaneda. Su familia perteneció a la Colonia agrícola judía de Santa Catalina en la Argentina. Fue descubierta en Buenos Aires por el actor, productor y leyenda del teatro ídish Boris Thomashefsky cuando tenía apenas entre cinco y ocho años, por recomendación de su hermana, la actriz Miryam Lerer. A la edad de diez años, participó en las producciones de Yakov Botashanski en un círculo teatral. Ya más grande, estudió en la Escuela de Arte dramático, en idioma castellano, y actuó durante tres años en el escenario argentino. Luego aprobó los exámenes en la Asociación de los actores y se convirtió en un miembro más, actuando con la estrella Miryam Karalova-Kambarov, luego con Moyshe Oysher y Florence Weiss. Más adelante, actuó en papeles dramáticos con Zygmunt Turkov en Urteyl, Hirsh Lekert, Ivan Kruger y en Di glokn-tsier fun Notr-dam (El campanero (jorobado) de Notre Dame).

Actuó con Yakov Ben-Ami y Bertha Kalich en Profesor Malok de Wolf, Der Foter de Strindberg, y Der poet is blind gevorn (El poeta se quedó ciego) de Leyvick, con Samuel (Hymie) Goldenberg en Hayntike kinder (Niños en estos días) de Kalmanovich; y con Maurice Schwartz en Moyshe Kalb de Singer.

En 1943 fue invitada por Samuel Goldberg para trabajar en el Teatro Parkway de Brooklyn (propiedad de Hymie Jacobson y de su hermano Irving). Su primera actuación fue en Fun Niu York keyn Berlin; a continuación inició una gira, ofreciendo conciertos en lugares como el Arbeter Ring, la Unión Nacional de Trabajadores Yiddish, y en Camp Boyberik. En 1946, volvió a actuar en la Argentina, donde trabajó en presentaciones junto a quien era entonces su esposo, Ben-Zion Witler, en el Teatro Mitre.). Con él, harían giras por la Europa de posguerra y por el entonces recientemente independizado Estado de Israel.
Se unió a la Asociación de Actores, en 1949, actuando en Got, mentsh un tayvl con Mikhal Mikhalesko y Gustav Berger.

En 1952 participó en la producción de Herman Yablokoff de Onkl Sem in yisroel (El Tío Sam en Israel) de Benyomin Ressler, en el Teatro Público en Nueva York.

Finalmente, resolvió instalarse definitivamente en Nueva York. Shifra Lerer trabajó activamente en el circuito del teatro ídish hasta que tuvo 90 años.

Su segundo marido, el también actor ídish y también argentino Michael Michalovic, había fallecido en 1987. Fue muy amiga de la actriz idish de teatro Mina Bern, quien falleció en 2010.

Lerer falleció de un ataque cardíaco en Manhattan el 12 de marzo de 2011, a los 95 años. Fue sepultada en el Bloque 67 del Cementerio Monte Hebron, en Flushing, Queens, cerca de su segundo esposo Michael Michalovic. El Bloque 67 del Cementerio se reserva a actores y actrices que trabajaron en la Industria del teatro Yiddish de la ciudad de Nueva York. Lerer está sepultada a escasos metros de Boris Thomashefsky, quien fuera su descubridor en su niñez en la Argentina. Shifra no tuvo descendientes ni herederos immediatos.

Referencias

Enlaces externos

Actrices de teatro de Estados Unidos
Actrices de cine de Estados Unidos
Judíos de Estados Unidos
Judíos de Argentina
Emigrantes argentinos hacia Estados Unidos
Fallecidos en Nueva York
Fallecidos por infarto agudo de miocardio
Nacidos en Avellaneda (Buenos Aires)

Shifra Lerer


An Lockhartia imbricata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jean-Baptiste de Lamarck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederico Carlos Hoehne. An Lockhartia imbricata in nahilalakip ha genus nga Lockhartia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lockhartia

Lockhartia imbricata


Biserica evanghelică din Șieu-Măgheruș este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Șieu-Măgheruș, comuna Șieu-Măgheruș. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 34707.03.

Localitatea
Șieu-Măgheruș, mai demult Măgheruș (în dialectul săsesc Ängersch, Angersch, în , în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România.

Biserica
Biserica luterană a fost construită în secolele XIII-XIV, începută în stil romanic, continuată în stil gotic, cu transformări în 1633. După exodul sașilor transilvăneni, biserica a intrat în posesia parohiei ortodoxe, care însă folosește o altă biserică, construită la 1880 de greco-catolici. Fosta biserică evanghelică este lăsată în paragină: acoperișul a început să se degradeze, au putrezit grinzile, au căzut planșeele, iar biserica, valoros monument de arhitectură, este într-o stare aproape de colaps.

Note

Bibliografie
Gheorghe Anghel, Fortificații medievale din piatră, secolele XII-XVI, Cluj Napoca, 1986.
Juliana Fabritius-Dancu, Cetăți țărănești săsești din Transilvania, în Revista Transilvania, Sibiu, 19.
Hermann Fabini. Universul cetăților bisericești din Transilvania. Sibiu: Editura Monumenta, 2009, 279 p.
Petre Iambor , Așezări fortificate din Transilvania (sec. IX-XIII), Cluj-Napoca, 2005.
Thomas Nägler, Așezarea sașilor în Transilvania, Editura Kriterion, București, 1992.
Adrian Andrei Rusu, Castelarea carpatica, Editura MEGA, Cluj-Napoca, 2005.
George Oprescu, Bisericile, cetăți ale sașilor din Ardeal, Editura Academiei, București, 1956.
Ioan-Marian Țiplic, Organizarea defensivă a Transilvaniei în evul mediu (secolele X-XIV), Editura Militară, București, 2006.

Vezi și
 Șieu-Măgheruș, Bistrița-Năsăud

Imagini din exterior

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici evanghelice de confesiune augustană din România
Arhitectură gotică din România
Biserici din secolul al XIII-lea din România
Biserici ortodoxe în România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud

Biserica evanghelică din Șieu-Măgheruș


GPS ද සිල්වා ශ්‍රී ලංකාවේ 40 වැනි අගවිනිසුරුවරයා විය. ඔහු 1991 දී පත් වූ අතර 1999 දක්වා අගවිනිසුරු විය. ඔහුගෙන් පසු පත් වූයේ සරත් එන් සිල්වාය .

යොමු කිරීම්

Year of birth missing (living people)
ජීවමාන ජනයා

ජී. පී. එස්. ද සිල්වා


{{Album
|ime_albuma     = The Antidote
|ime_glazbenika = Moonspell
|vrsta          = studijski album
|slika          = Mjesečeva čarolija - Protuotrov 2003.jpg
|žanr           = gothic metal
|datum          = 29. rujna 2003.
|snimanje       = 23. ožujka – 12. travnja 2003.
|studio         = Finnvox Studios (Helsinki, Finska)
|trajanje       = 54:28
|izdavač        = Century Media
|producent      = Hiili Hiilesmaa
|recenzija      = <ul>AllMusic
|album_prije    = Darkness and Hope
|godina0        = 2001.
|godina         = 2003.
|album_poslije  = Memorial
|godina2        = 2006.
|ostalo         =

}}
The Antidote je šesti studijski album portugalskog gothic metal-sastava Moonspell. Album je 29. rujna 2003. objavila diskografska kuća Century Media Records. Smatra se povratkom žešćemu glazbenom stilu u usporedbi s prethodnim albumom Darkness and Hope, iako se i dalje vrlo razlikuje od prethodnih uradaka grupe. Položaj pjesama bio je promijenjen na vinilnoj inačici kako bi skladbe bile prilagođene trajanju određenih strana na ploči.

Za skladbu "Everything Invaded" bio je snimljen glazbeni spot.

Knjiga
Album je bio objavljen uz ograničeni broj izdanja knjige O Antídoto (portugalski: "Protuotrov") književnika Joséa Luísa Peixota. I knjiga i album prate isti koncept i priču. Svaka pjesma na CD-u povezana je s poglavljem u knjizi koja nadopunjuje priču u tekstovima skladbi. CD sadrži knjigu u elektroničkom obliku.

Popis pjesama

Recenzije
John Serba, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je izjavio: "Poduprijet sveobuhvatnom produkcijom -- koja pažljivo postavlja guste, gotičke teksture u gruba carstva metala i obrnuto -- i uspješnim, pamtljivim skladbama, The Antidote je zasigurno najambiciozniji uradak skupine". Dodao je: "Umjetnički i privlačan, The Antidote podsjeća na nažalost podcijenjenu slavu Babylon Whoresa te bi se s njime Moonspell trebao svidjeti slušateljima koji uživaju u integritetu i progresivnoj prirodi metal podzemlja, kao i onima koji žude za pristupačnijim pjesmama. Impresivno".

Osoblje

Moonspell
Fernando Ribeiro – vokali
Miguel Gaspar – bubnjevi
Pedro Paixão – klavijature, semplovi, gitara
Morning Blade – gitara
Dodatni glazbenici
Niclas Etelävuori – bas-gitara

Ostalo osoblje
Hiili Hiilesmaa – produkcija, inženjer zvuka, miksanje
Waldemar Sorychta – pretprodukcija
Mika Jussila – mastering
Adriano Esteves – dizajn
Paulo Moreira – naslovnica, omot albuma, fotografija
Wojtek Błasiak – ilustracije

Izvori

Albumi iz 2003.
Albumi sastava Moonspell

The Antidote


Hrvatska kriketaška reprezentacija je tim koji predstavlja Republiku Hrvatsku u međunarodnom kriketu. Tim organizira Hrvatski kriket savez, koji je 2001. godine postao pridruženi član Međunarodnog vijeća za kriket (ICC) a pridruženi član 2017.  Hrvatska je svoj međunarodni debi ostvarila nastupom na EPC reprezentativnom festivalu 2000. u Austriji. Od tada redovito igra na nižim razinama turnira Europskog vijeća za kriket, kao i u raznim drugim serijama protiv europskih strana.

U travnju 2018. godine ICC je odlučio svim svojim članicama dodijeliti status Twenty20 International (T20I). Stoga će svih Twenty20 mečeva odigranih između Hrvatske i ostalih članova ICC-a nakon 1. siječnja 2019. biti puni T20I.

Međunarodna natjecanja
Hrvatska je redoviti sudionik različitih turnira Europskog vijeća za kriket, počevši od 2000. godine s Reprezentativnim prvenstvom ECC-a, četvrtim rangom europskog natjecanja. Na tom turniru su završili kao doprvaci (pobjednik je bila Norveška). Dvije godine kasnije ugostili su isti turnir, gdje su završili na trećem mjestu iza Finske i Slovenije, ali su osvojili turnir 2004. godine.

Također su se natjecali u ECC trofeju 2001. i 2003., ali nisu uspjeli postići re pzultate za koje su bili sposobni i oba puta su završili na dnu ljestvice.

Na turniru europske 3. divizije u Belgiji 2007. godine, hrvatska reprezentacija je osvojila taj turnir briljantnim rezultatom pobijedivši sve suparnike, čime je stekla pravo ulaska u europsku 2. diviziju doigravanjem protiv posljednje reprezentacije iz tog ranga, reprezentacije Izraela. Hrvatska je na teškom gostovanju u Izraelu pobijedila domaćina u tijesnoj i napetoj utakmici čime je ostvarila izniman rezultat koji će biti upisan zlatnim slovima u povijesti hrvatskog kriketa. Rezultat je bio; Hrvatska: 152-7 nakon 45 overa, Izrael: 147-10 nakon 44.2 overa. Prvenstveni turnir europske 2. divizije se igrao na otoku Guernseyu u kolovozu 2008.  ali nisu uspjeli pobijediti u igri. Kao rezultat, suočili se s još jednom play-off utakmicom s Izraelom kako bi odlučili koja će momčad zauzeti posljednje mjesto u 2010. Europskom prvenstvu ICC divizije 2. Izrael je ovom prilikom pobijedio na utakmici pod utjecajem kiše, što znači da će 2011. međunarodno sudjelovanje Hrvatske biti u ICC Europskom prvenstvu 3.

Hrvatsku reprezentaciju u kriketu čine uglavnom Hrvati iz dijaspore.

Momčad u europskoj 2. divizji 2012.

John Vujnovich
Jasen Butković
Nikola Davidović
Istok Dordević
Jeffrey Grzinić
Michael Grzinić
Josip Jukić
Pero Kastelan
Peter Mackelworth
Paul Musin
Ivan Pazanin
Craig Sinovich (dokapetan)
Vivek Sharma
Damir Sviličić

Izvori

Hrvatske reprezentacije
Kriket u Hrvatskoj

Hrvatska kriketaška reprezentacija


Acrolophia, biljni rod iz porodice kaćunovki, sve su endemi rašireni po Južnoafričkoj Republici.

Vrste
 Acrolophia bolusii Rolfe
 Acrolophia capensis (P.J.Bergius) Fourc.
 Acrolophia cochlearis (Lindl.) Schltr. & Bolus
 Acrolophia lamellata (Lindl.) Pfitzer
 Acrolophia lunata (Schltr.) Schltr. & Bolus
 Acrolophia micrantha (Lindl.) Pfitzer
 Acrolophia ustulata (Bolus) Schltr. & Bolus

Izvori

Cymbidieae

Acrolophia


Der Gerichtsbezirk Fünfhaus ist einer von zwölf Gerichtsbezirken in Wien und umfasst die Wiener Gemeindebezirke Penzing und Rudolfsheim-Fünfhaus. Unmittelbar übergeordnete Gerichte zweiter Instanz sind – abhängig von der zu behandelnden Rechtsmaterie – das Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien und das Landesgericht für Strafsachen Wien.

Nach dem Anschluss Österreichs 1939 wurde das Gericht in Amtsgericht Fünfhaus umbenannt und war nun dem Landgericht Wien nachgeordnet. 1945 erhielt es wieder den Namen Bezirksgericht.

Siehe auch
 Gerichtsorganisation in Österreich
 Liste österreichischer Gerichte

Quellen
 Gerichtsdatenbank des Bundesministeriums für Justiz

Einzelnachweise

Funfhaus

Gerichtsbezirk Fünfhaus


Para otros personajes de nombre similar, véase Concordio.
Concordio fue un eclesiástico visigodo, obispo de Palencia en el .

Las únicas noticias históricas conocidas acerca de él son su participación en los concilios de Toledo de su tiempo: asistió al XI celebrado el año 675 durante el reinado de Wamba;
al XII, XIII y XIV de 681, 683 y 684 en tiempos del rey Ervigio, estando en este último representado por un diácono llamado Gravidio;
y al XV del año 688, primero del reinado de Égica.

Referencias

Obispos de Palencia
Obispos de España del siglo VII

Concordio de Palencia


مجزرة عائلة السموني في غزة أو مجزرة حي الزيتون هي مجزرة نفذتها القوات الإسرائيلية أثناء الهجوم على غزة (ديسمبر 2008)، تم تنفيذها في يوم 4 يناير 2009، وصفت هذه المجزرة بأنها إعدام جماعي بحق عائلة السموني.

تفاصيل المجزرة
في يوم السبت 3 يناير 2009 و بعد سيطرة القوات الإسرائيلية على حي الزيتون أمرت القوات 100 عضو من عائلة السموني بالتجمع في بيت واحد الذي يملكه وائل السموني. عند الساعة 6:35 صباحاً من يوم 4 يناير 2009 تم قصف هذا البيت بشكل متكرر. تمكن عدد قليل من الناجين من الوصول إلى الشارع الرئيسي قبل أن يتم توصيلهم إلى المستشفى. بناء على أقوال الناجيين و عضو من الهلال الأحمر الفلسطيني فإن 60-70 عضواً من العائلة استشهدوا في هذه المذبحة.

انظر أيضا
 حوادث خلال حرب غزة (2008-09)

مصادر و مراجع

وصلات خارجية
 طفلة فلسطينية تفقد عائلتها وتجسد صمود أهل غزة، الجزيرة نت، 22 يناير 2009م
 عائلة السموني.. مجزرة في سجل الذاكرة الفلسطينية، إخوان أون لاين، 24 يناير 2009م

قطاع غزة في 2009
أحداث يناير 2009
أحداث يناير 2009 في آسيا
إبادة جماعية
تاريخ غزة
ضربات جوية خلال الحرب على غزة 2008–09
قتل جماعي في 2014
مذابح ضد الفلسطينيين
مذابح في الأراضي الفلسطينية
قتل جماعي في غزة

مجزرة عائلة السموني


Molla Mustafa Barzani (), Kürt lider. Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin kurucusudur. 1946 yılından 1979'daki vefatına kadar Kürdistan Demokrat Partisi'nin başkanı olarak siyaset yapmıştır. Bağımsız Kürt devleti görüşleriyle Kürt milliyetçiliğine önemli katkılar sunmuştur. Mesud Barzani ve İdris Barzani'nin babasıdır.

Kadı Muhammed savunmalarında Kürdistan bayrağını, Mahabad Kürt Cumhuriyeti'nin savaş bakanlığını yapmış olan Mustafa Barzani'ye emanet ettiğini ve Mele Barzani'nin bayrağı heryerde dalgalandıracağını bildirmiştir.

Yaşamı
Mustafa Barzani, 1903 yılında Irak Kürdistanı'nda bir köy olan Barzan'da doğdu. Barzani henüz üç yaşındayken, aşiretinin başlattığı bir Kürt ayaklanmasının ardından kendisi ve ailesi Diyarbakır'a sürgün ve hapse gönderildiler. Babası, büyükbabası ve ağabeyi Abdülselam daha sonra başka isyanlar için Osmanlı makamları tarafından idam edildi. 1919 yılında İngiliz işgalcilere karşı yürütülen isyana katıldı. 1931'de büyük abisi Şeyh Ahmed Barzani'nin başlattığı ayaklanmaya katıldı. Ertesi yıl Barzani aşiretinin lideri oldu. II. Dünya Savaşı'nda karışıklıklardan yararlanarak 1943'te Bağdat yönetimine başkaldırdı. Ağustos 1945'te geniş çaplı bir ayaklanmaya dönüşen bu hareketin bastırılması üzerine aşiretiyle birlikte İran'a geçti. 13 Ocak 1946'da, Sovyetler Birliği'nin desteğiyle İran sınırları içinde Azerbaycan Millî Hükûmeti ile birlikte kurulan Kürt Mahabad Cumhuriyeti'nin kuruluşunda önemli rol oynadı. Hemen ardından tümgeneral rütbesiyle Mahabad Cumhuriyeti başkomutanlığına getirildi. SSCB'nin İran'dan çekilmesinden (Aralık 1946) sonra İran güçlerince Mahabad Cumhuriyeti'ne son verilince, yaklaşık 500 silahlı adamıyla birlikte Türkiye-İran sınırı üzerinden SSCB'ye gitti. Burada kaldığı yıllarda Moskova'da öğrenim gördü. Uzun yıllar SSCB'de yaşadığı için Kızıl Molla olarak da anılır.

Mustafa Barzani liderliğindeki Kürdistan Demokrat Partisi (KDP), 1957 Kongresi'nde Marksist-Leninist bir çizgi benimsediğini açıkladıysa da, esas olarak Kürt milliyetçi bir örgüt olmaya devam etti.

Abdülkerim Kasım'ın 1958'de krallığa son veren darbesinden sonra Irak'a döndü. Yasal bir kimlik kazanan Kürdistan Demokratik Partisi'nin önderi olarak önceleri yeni yönetimi destekledi. Ama ekonomik ve kültürel haklar konusunda verilen sözler yerine getirilmeyince, Eylül 1961'de ayaklandı ve günümüzdeki Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin askerî gücü olan Peşmerge (ölümle yüzleşenler) gerilla kuvvetiyle Kuzey Irak'ın büyük bir bölümüne egemen oldu. Irak yönetimindeki çeşitli değişiklikler doğrultusunda zaman zaman ateşkes anlaşmaları yapmakla birlikte, Kuzey Irak'ta özerk bir yönetim kurmaya yönelik silahlı mücadeleyi başarıyla sürdürdü. Mart 1970'te Kürtlerin isteklerini kabul eden bir antlaşmanın imzalanması üzerine, silahlı mücadeleye son verdi ve bu antlaşma ile birlikte resmi olarak Kürdistan Bölgesel Yönetimi kuruldu.

1973 yılında Irak'ın Sovyetler Birliği'yle imzaladığı dostluk ve işbirliği antlaşmasından sonra Moskova'nın Barzani'ye verdiği destek giderek azaldı. 1970'te yapılan antlaşmanın uygulanması için öngörülen dört yıllık sürenin bitimine doğru, Irak yönetiminin 1957 nüfus sayımını temel alan sınırlı bir kültürel özerklik planı sunması, ilişkileri gerginleştirdi. Bu sırada Irak ile anlaşmazlık halinde olan İran ve SSCB'ye yakınlaşan Bağdat rejimini istikrarsızlaştırmak isteyen Amerika Birleşik Devletleri'nden (ABD) destek alarak yeniden silahlı mücadeleyi başlattı. Ancak, 6 Mart 1975'te imzalanan Cezayir Anlaşması'yla, bazı tavizler karşılığında Irak ile anlaşmaya varan İran şahı Muhammed Rıza Pehlevi'nin yardımı kesmesi üzerine, zor duruma düştü. Barzani çatışmayı durdurarak İran'a geçti.1976'da Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti ve orada vefat etti. Cenazesi İran'a getirilerek Irak sınırındaki Uşnu kasabasına defnedildi. 1993'te mezarı Kuzey Irak'a getirildi.

Oğlu Mesud Barzani'ye devrettiği aşiretinin bağımsız Kürdistan hedefine ulaşması gerektiğini vasiyet etti. Oğulları Mesud ve İdris (ö. 1987), İran-Irak Savaşı'nın  başlamasından (1980) sonra Irak'taki Kürt hareketini yeniden toparlamaya giriştiler.

Mahabad Kürt Cumhuriyeti
Aralık 1945'te Mahabad Kürt Cumhuriyeti, Sovyet askeri kontrolü altındaki Mahabad'da (kuzeybatı İran) Kürdistan Demokrat Partisi-İran lideri Kadı Muhammed tarafından ilan edildi. Barzani, Kürdistan Cumhuriyeti'nin Savaş Bakanı ve Kürt ordusunun komutanı olarak atandı. İran kuvvetleri Mahabad Cumhuriyeti kuvvetleriyle çarpışmaya başladığında, Mustafa Barzani, kuvvetleriyle İran tümenlerini yenilgiye uğratarak yetenekli bir komutan olarak ününü hızla kanıtladı ve ilerleyen İran kuvvetlerine teslim olmayan veya iltica etmeyen birkaç kişiden biriydi.

Mayıs 1946'da Sovyet birlikleri İran'dan çekildi ve Yalta Anlaşması uyarınca Mahabad Kürdistan Cumhuriyeti'ne verilen tüm destek kesildi. Aynı yılın Aralık ayında Mahabad İran birlikleri tarafından ele geçirildi ve Mahabad Cumhuriyeti yöneticilerine sert cezalar uygulandı; Cumhurbaşkanı Kadı Muhammed, Mahabad kentindeki "Çarçıra" meydanında erkek kardeşi ve kuzeni ile birlikte halkın gözü önünde asıldı ve Kürtçe metinlerin bulunduğu çok sayıda kütüphane İran ordusu tarafından yakıldı.

Mahabad Kürt Cumhuriyeti'nin kurucusu Kadı Muhammed savunmasında, Albay Rıza Niko Zade çantasından kırmızı, yeşil ve beyaz renkli, üzerinde orak-çekiç şekli olan bir bez parçası çıkararak Kadı Muhammed'e göstererek "bu senin hükümetinin bayrağı değilmiydi" diye sorar ve bayrağa tükürerek ayaklarının altında çiğnemeye başlar. Kadı ona dönerek;

Sovyetler Birliği'ne Sürgün

Barzani ve yandaşları Ermeni SSC'ye geldiler ve Nahçıvan yakınlarında bir kampa konuldular. Sovyetler Birliği'ne kendilerine yardım etmesi için başvurduktan sonra Barzani ve yandaşları Azerbaycan SSC'sine nakledildi, Bakü yakınlarındaki ve çevresindeki kamplarda tutuldular. Barzani, Moskova'nın talimatıyla Kürtlere yardım etmesi söylenen Azerbaycan Komünist Partisi yetkilileriyle görüştü.

Kasım 1947'de Barzani, Kürtlerin Sovyetler Birliği'nde neler yapabileceğini görüşmek üzere Azerbaycan Komünist Partisi Birinci Sekreteri Mircafer Bağırov ile ilk kez bir araya geldi. Barzani'nin yandaşları askeri bir alay halinde örgütlendiler ve askeri taktik ve siyaset eğitiminin yanı sıra Kürtçe okuma ve yazmayı öğrenme eğitimi aldılar.

19 Ocak 1948'de Bakü'de Irak ve İran Kürtlerini bir araya getiren ve Barzani'nin Kürt hareketi için plan hazırladığı bir konferans düzenlendi. Bu, İran'ın Sovyetler Birliği'nden Barzani'yi ve yandaşlarını İran'a iade etmeyi talep etmesine neden oldu, ancak Sovyetler Birliği bunu reddetti. Barzani, Kürt hareketine yönelik farklılıklar ve tutumlar nedeniyle Bağırov ile hızlı bir şekilde sorunlar yaşadı. Bağırov, Lavrentiy Beria'ya bağlı olduğundan, bu Bağırov 'a bölgesel meselelerde çok fazla güç verdi ve Barzani'nin, Bağırov'un kendilerine karşı hareket edeceği tedirginliğiyle takipçilerinin Azerbaycan'dan nakledilmesini talep etmesine yol açtı.

Barzani ve diğerleri Ağustos 1948'de Özbek SSC'ye nakledildi, ancak Bağırov'un Barzani ile olan anlaşmazlıkları unutulmadı. Hem Özbekistan Komünist Partisi Genel Sekreteri Usman Yusupov'un güvencelerine rağmen, Bağırov'un Barzani ile olan rekabeti Özbekistan'a sıçradı ve Barzani'nin kendisinin ve takipçilerinin çoğunun ayrılmasına ve ülke geneline yayılmasına neden oldu. Takip eden üç yıl boyunca, Barzani yandaşlarından ayrı tutularak, onların yeniden birleşmelerini ve davalarının tanınmasını talep eden oturma eylemlerine ve grevlere katılmaları istendi.

Barzani Moskova'ya çok sayıda mektup göndererek Joseph Stalin'in kendisine ve takipçilerine daha iyi muamele edilmesini ve yeniden bir araya gelmesini talep etti. Bu mektuplardan sadece biri Kremlin'e ulaştı ve kısa bir süre sonra Mart 1951'de Sovyet yetkilileri Barzani ve takipçilerinin endişelerini gidermek için soruşturmalara başladı. Komite, Barzani ve takipçilerine haksız muamele edildiğini tespit etti ve Ağustos 1951'de Sovyet hükûmeti, Barzani ve diğer Kürtleri yeniden bir araya getirerek Mustafa Barzani'ye Taşkent'te bir ikametgâh verdi, geri kalanlara Taşkent dışında küçük bir toplulukta ev verildi. Hepsine diğer Sovyet vatandaşlarına verilen iş, eğitim, öğretim ve sosyal hizmetler sağlandı.

Barzani, Stalin'in ölümünden sonra, Sovyetlerin kendisine ve takipçilerine yardım etmeye devam etmesini sağlamak için 1953 yılının Mayıs ayında Georgi Malenkov ve Nikita Kruşçev gibi Sovyet figürleriyle görüştü. Kısa bir süre sonra, Sovyet yetkilileri Barzani'yi Moskova'da bir yurda yerleştirdi ve onu Parti Yüksek Okulu'na kaydettirdi.

Barzani'ye Kızıl Ordu'da bir rütbe verildiğine dair söylentiler de yayıldı. Olayı yıllar sonra Yevgeni Primakov'a anlatan Barzani, 1951'de Taşkent'te bir Voentorg (askeri malzeme) mağazasından üniforma satın aldığını ve onu giyerken fotoğrafını çektiğini hatırlattı. Bu resim bir şekilde İngiliz istihbaratının eline geçti ve Barzani'nin Sovyet Kızıl Ordusu'na üye olduğu söylentilerinin kaynağı oldu.

Sürgündeyken Irak'ta kurulan Kürt Demokrat Partisi, 16 Ağustos 1946'da Bağdat'ta ilk kongresini yaparak Mustafa Barzani'yi başkan seçti. Parti daha sonra Ocak 1953'te Üçüncü Kongresi sırasında kendisini Kürdistan Demokrat Partisi olarak yeniden adlandırmıştır.

Irak ve Devrimler
Mustafa Barzani 1958'de Irak'a döndükten sonra Bağdat'a karşı çok sayıda bağımsızlık mücadelesine girişecek, çoğu zaman KGB, CIA, Mossad, MI6 ve SAVAK'ın yanı sıra Suriye ve Ürdün'den hangisi yardım ederse ona bağlı destek alacaktı. Ortadoğu'daki Soğuk Savaş'ın karmaşıklığından yararlanarak, o sırada Bağdat'taki hükûmete baş kaldırdı.

Sürgünden dönüş ve Abdülkerim Kasım

Haşimi monarşisine karşı Cumhuriyetçi darbenin ardından Barzani, yeni başbakan Abdülkerim Kasım tarafından Irak'a dönmeye davet edildi. Ekim 1958'de Barzani ve yandaşları Sovyetler Birliği'nden döndüler ve Barzani hızla Kasım ile sıcak ilişkiler kurdu. Kasım, ülkedeki daha milliyetçi kafalı Arap subaylar ve aydınların hatırı sayılır direnişiyle karşılaştığı için, Irak'taki güç mücadelelerinde Barzani'yi potansiyel bir müttefik olarak kullanmayı umuyordu. Mustafa Barzani, toprak reformu, siyasi konum ve Irak Komünist Partisi gibi Irak'taki diğer partilerle ittifaklar üzerinde yükselen bölünmeler nedeniyle KDP içinde benzer zorluklarla karşı karşıya kaldı. Barzani, Ocak 1959'da Genel Sekreter İbrahim Ahmed'i devirerek ve onun yerine Komünizm yanlısı Hamza Abdullah'ı getirerek ve IKP ile bağları güçlendirerek KDP üzerinde hızla kontrol sağladı.

Barzani ve Kürdistan Demokrat Partisi, Mart 1959'da Musul'da Baasçıların ve diğer Arap Milliyetçilerinin ayaklanması sırasında, ayaklanmaya karşı savaşmak için şehre girerken, Komünistlerle birlikte Kasım'ın yanında yer aldı. Temmuz 1959'da Kerkük'te solcular tarafından başlatılan bir isyanın ardından Abdülkerim Kasım, IKP'yi kınadı ve Barzani, IKP'yi kuzey Irak'ta bir rakip olarak görerek aynı şeyi yaptı. Barzani, partiyle bağlarını kopardı ve İbrahim Ahmed'i eski konumuna getirdi ve KDP'nin Ekim 1959'daki dördüncü Kongresi sırasında Celal Talabani'yi politbüroya yükselterek KDP'nin IKP ile olan işbirliğine son verdi. Ahmed, IKP'den kopmayı memnuniyetle karşılarken, yine de Barzani'ye ve partiye yönelik politikasına dair şüpheleri vardı ve onun liderliğini eleştirmeye devam etti.

Kasım, zamanla Barzani'den şüphelenmeye başladı ve Irak Kürdistanı'ndaki artan gücünün, Irak'taki ve muhtemelen yabancı istihbaratın Irak'ta istikrarsızlığı kışkırtabileceği olası bir muhalefet kaynağı haline gelmesine izin verebileceğinden endişelendi. Kasım, 1960 sonbaharında aşiret anlaşmazlıkları yaratan Zebariler ve Harkiler gibi Barzanilerle uzun süredir rekabet halinde olanlara odaklanarak Kürt bölgesindeki aşiret bölünmelerinden yararlanmaya başladı. Ahmed ve Talabani gibi KDP içindeki diğer isimler Kürtler için herhangi bir özerklik yolunda ilerleme kaydedilmemesinden rahatsız olarak, parti yayınları aracılığıyla Kasım'a daha fazla muhalefet etmeye başladı. Abdülkerim Kasım 1961 başlarında Barzani'ye verilen hükûmet maaşını ve ayrıcalıklarını kesti ve yılın büyük bölümünde Barzani ile Kasım arasındaki gerilim arttı. Kasım, Barzani'nin İngilizlerin Kuveyt'i ele geçirmesini engellemesi ve Barzani'nin daha da güçlenmesini önlemek için hükûmet yanlısı aşiretlere silah göndermesi için potansiyel bir yol olduğundan şüpheleniyordu. 11 Eylül 1961'de Irak uçakları, bir askeri konvoya yapılan pusu sonrası Kürt bölgesini bombalamaya başladı ve 24 Eylül'de Abdülkerim Kasım, Kürdistan Demokrat Partisi'nin kapatılması emrini verdi. Takip eden Aralık ayında Barzani ve KDP, Bağdat'la olan anlaşmalarını bozdu ve hükûmetle düşmanlık içine girdi.

Barzani, ABD'den destek almaya çalışarak, böyle bir hareketin KDP'nin savunduğu her şeye ihanet olduğunu düşünen birçok Iraklı ilericiyi ve ICP'yi uzaklaştırdı. Ancak Barzani, Peşmerge'yi etkin bir şekilde yönetmeyi başardı ve orduya, Kasım 1961'de ve Mart 1962'de iki kez barış teklifinde bulunduğu, her ikisi de özerklik talep eden Barzani tarafından reddedildiği noktaya kadar askeri kayıplar verdi. Bu tür talepler ve böyle bir tavizin imajını zedeleyeceğini bilen Kasım için mümkün değildi ve Barzani'nin isyanına karşı askerî harekât başladı.

1962'nin geri kalanında, Barzani'nin ayaklanması, Kasım'ın Bağdat'taki pozisyonunun giderek daha istikrarsız hale gelmesine neden olduğunu kanıtladı ve KDP'yi, Kasım'ın yerini alması en muhtemel iki grup olan Baasçılar ve Nasırcılarla görüşmelere yönlendirdi.

Askeri hükümet
8 Şubat 1963'te Kasım'ı deviren ve idam eden bir askeri darbe gerçekleşti. Nasırcı Albay Abdüsselam Arif Irak'ın cumhurbaşkanı oldu ve Baasçı General Ahmed Hasan el-Bekir başbakan oldu. İkİncisi, hükûmette Baasçı bir hakimiyetle sonuçlandı ve Ulusal Devrim Komutanlığı Konseyi'ni kurdu.

Barzani'nin 1959'da Musul'daki ayaklanmayı bastırmadaki rolünü ve Barzani'nin dış istihbaratla olan temaslarını unutmayan yeni hükûmet Barzani'ye şüpheyle yaklaşıyordu. Mustafa Barzani ve hükûmet etkisiz müzakerelere girişecek ve Barzani'nin Irak'ın Kerkük ve Musul çevresindeki petrol sahalarının çoğunu içeren özerklik talebinin ardından hükûmet kuzey Irak'ta KDP'ye karşı harekete geçti. Ancak ayaklanma zorluklarla karşılaştı ve Başkan Arif'in Kasım 1963'te iktidarı ele geçirmesine ve Baasçıları ulusal hükûmetten uzaklaştırmasına yön verdi.

Başkan Arif, Barzani'ye hemen ateşkes teklif etti ve o da kabul etti. Barzani ve Arif arasında müteakip bir anlaşma, özerklik dahil edilmese de, hükûmet ile Kürtler arasındaki düşmanlığı sona erdirecekti. Bu noktada Barzani, Talabani ve Ahmed gibi çeşitli grupların muhalefeti nedeniyle dikkatini KDP üzerinde liderliğini iddia etmeye yöneltti. Kısa süre sonra siyasi bölünmeler, bir yanda Barzani'nin Kürt toplumunun aşiret ve muhafazakar unsurlarına önderlik ettiği, diğer yanda Talabani ve Ahmed'in ilerici fikirli solcu entelektüel Kürtlere önderlik ettiği bir bölünmeye dönüştü. Ancak Barzani, Arif'le, konumunu savunması için kendisine Bağdat'tan para ve silah sağlayan anlaşmadan yararlandı.

Kürdistan Demokrat Partisi'nin Temmuz 1964'te Kala Dizeh'deki altıncı kongresi sırasında Barzani, Talabani ve Ahmed'e karşı harekete geçti ve oğlu İdris'i Talabani, Ahmed ve destekçilerini kongreden çıkarmakla görevlendirdi. Hareket başarılı oldu ve Barzani'nin muhalefeti İran'a kaçarak KDP'yi tartışmasız bir şekilde kontrol etmesine izin verdi.

Gücünü KDP'de güvence altına alan Barzani, Cumhurbaşkanı Arif'e özerklik talebini gündeme getirerek, ikisi arasındaki ilişkileri hızla bozdu. Mart 1965'te Barzani ve Bağdat arasında düşmanlıklar başladı ve Irak'ın Barzani ve Peşmerge ile savaşmak için yaklaşık 100.000 askerin konuşlandığı kuzey Irak'ta büyük bir askeri operasyona yol açtı. Hükûmet, İran sınırından ikmal almakta olan Barzani ve güçlerine karşı önemli bir kazanım sağlayamadığı için operasyon sonuçsuz kaldı. Savaş, Peşmerge'nin avantajına olan kış nedeniyle daha da karmaşıklaştı. Hükûmet, bölgedeki Kürtler arasındaki bölünmeleri yeniden kullanarak, KDP'nin Barzani ve yandaşlarıyla düşmanlığa giren Talabani-Ahmed hizbini desteklemeye başlamıştı. Mart ayında Barzani'nin İran sınırına yakın karargahına yönelik büyük bir operasyon öncesinde, Cumhurbaşkanı Arif 13 Nisan 1966'da bir helikopter kazasında öldü.

Arif'in ölümü Bağdat'ta bir güç mücadelesine yol açtı ve bu da Barzani'ye yeniden örgütlenmesi için zaman verdi, ancak Arif'in kardeşi Abdürrahman Arif'in cumhurbaşkanı oldu ve savaşı sürdürme sözü verdi. Operasyonlar bir kez daha yeniden başladı. Sivil başbakan Abdurrahman el-Bazzaz, askeri operasyonun boşuna olduğunu gördü ve bunun yerine Barzani'ye KDP'nin bir takım taleplerini içeren ve "Bazzaz Deklarasyonu"nu oluşturan bir barış teklifi önerdi. Ancak Bazzaz, Ağustos 1966'da görevinden istifa etmek zorunda kaldı ve o sırada Bazzaz Deklarasyonu'nun uygulanacağına dair tüm umutları boşa çıkardı.

Ancak Cumhurbaşkanı Arif, savaşın getirdiği sıkıntıların farkına varacaktı ve Irak'taki kendi konumunu sağlamlaştırmaya çalışmak, o sonbaharda Barzani'yi ziyaret etmeye karar verdi. Barzani, Arif'in ateşkes teklifini kabul etti ve savaşın o noktada Kürt halkına verdiği zararı kabul etti. KDP'nin o yıl Kasım ayında düzenlediği altıncı kongresinde KDP, Bazzazz Deklarasyonu'nun şartlarını kabul etmeye karar verdi ancak yine de özerklik için bastıracağını belirtti.

Barzani, bu noktada Bağdat'tan büyük ölçüde kontrolden çıkmış olan Irak Kürdistanı'ndaki gücünü pekiştirmeye devam etti. Bölgedeki artan konumu, Altı Gün Savaşı sırasında güçlerinin çoğunu örgütleyerek Bağdat'ı rahatsız edecekti.

1968 darbesi ve 1970 barış anlaşması
Temmuz 1968'de ordu tarafından desteklenen Baas Partisi, Abdürrahman Arif hükûmetini devirdi ve Irak'ın kontrolünü ele alarak Ahmed Hasan el-Bekir'i tekrar iktidara getirdi. Baas, Irak'taki askeri operasyonların bedelini ödediğini fark etti ve Kürt sorununu barışçıl bir şekilde çözmeye hazır olduğunun sinyalini verdi. Baas başlangıçta Talabani-Ahmed fraksiyonu ile Barzani'yi devre dışı bırakmak için bir anlaşmaya varmayı umuyordu ve Barzani'yi hükûmetle yeniden düşmanlığa sokmaya teşvik etti ve Mart 1969'da Kerkük'ü bombaladı. Barzani'nin İran'dan yardım sağlama yeteneği yeni hükûmet için sorun yarattı.

Mayıs 1969'a kadar hükûmet, Barzani ile müzakere etmeye istekli olduğunu belirtti ve o yılın Aralık ayına kadar resmi müzakerelerle sonuçlandı. Barzani, Baas'ın hükûmet yanlısı Kürtler ve Ahmed-Talabani fraksiyonu ile bağlarını koparmasını ve kendisini KDP içindeki tek güç olarak tanımasını talep ederken, özerklik koşulları da tartışıldı. KDP adına Mahmud Othman ve hükûmet adına Saddam Hüseyin müzakereleri yürütürken, 11 Mart 1970'te nihai anlaşmaya varıldı. Anlaşmanın son şartları Irak Kürt halkını tanıdı ve Kürt dilini, Irak ordusunun Kürdistan üzerinde tam kontrolü karşılığında Kerkük, Hanekin ve diğer Kürt şehirleri hariç kuzey Irak'ta, Arapça ile cumhuriyetin ikinci resmi dili olarak kabul etti. Kuzey Irak'ta Kürtlere özerklik verildi.

Barış anlaşmasının çöküşü
Hükûmet, kuzey Irak'ta yeniden yapılanma ve özerk bir bölge yaratmaya başladı, beş Kürt hükûmetteki alt düzey bakanlıklara atadı, Kürtleri IKP ile birlikte Ulusal Cephe'ye dahil etti ve Barzani'ye Kürdistan Demokrat Partisi'ni yönetmesi için maaş verdi. İbrahim Ahmed ve Celal Talabani de KDP ile yeniden birleşti. Ancak Barzani'nin Irak'ı Kerkük gibi tartışmalı şehirlerde Kürtlerin nüfusunu düşürmek için Araplaştırmayı sürdürmekle ve gerçek bir özerk bölgeye bağlı kalmamakla suçlamasıyla ilişkiler hızla bozulmaya başladı. Eylül 1971'de Barzani'nin din görevlilerini karargahına kabul etmesiyle Mustafa Barzani'ye suikast girişiminde bulunuldu. Din adamları, Bağdat'ın yararına kayıt cihazları olan valizler taşıdıklarını düşündüler, ancak bunun yerine patlayıcılarla donatıldılar. Patlama Barzani'yi öldürmedi, toplantıya katılan diğerlerini öldürdü ve kargaşada Peşmerge muhafızları içeri koşarak din adamlarını öldürdü. Din adamlarını süren hükûmet sürücüleri suikastı tekrarlamaya çalıştılar ve bir el bombası atarak bir Peşmerge'yi öldürdüler on iki kişiyi yaraladılar, Barzani'yi öldürmek isteseler de Barzani olay yerinden ayrıldı. Barzani, komploculardan herhangi birini sorgulanmak üzere yakalayamasa da, saldırıdan bizzat Saddam Hüseyin'in sorumlu olduğunu iddia etti.

Baas'a hiddetlenen Barzani, İran sınırını kapatmayı reddetti ve İran'dan silah ve malzeme almaya devam etti. İsrail ayrıca Irak'ta Baas'ı hayal kırıklığına uğratmak umuduyla Barzani'ye desteğini artırdı. Bu hamleler Barzani ve güçlerini destekleyecek, ancak KDP içindeki birçok şahsiyetin yanı sıra Irak'taki Kürt davasına sempati duyan solcuları da yabancılaştırdı. KDP'den ayrılanlar arasında, hareketten ayrılan ve Bağdat'taki rejimle işbirliği yapmayı tercih eden Barzani'nin kendi oğlu Ubeydullah da vardı. 1973'ün büyük bölümünde Barzani, Bağdat'la yeni bir çatışma beklentisiyle Peşmerge'yi yeniden inşa etmeye ve yeniden düzenlemeye başladı.

Yenilenen düşmanlar ve yenilgi
1975 Cezayir Anlaşması, Cezayir Devlet Başkanı Huari Bumedyen'in arabuluculuğunda Cezayir'de düzenlenen bir OPEC konferansı sırasında Mart ayında İran ve Irak arasında imzalandı ve böylece iki ülke arasında Şattü'l-Arap ve diğer sınır anlaşmazlıkları konusunda uzun süredir devam eden kan davası sona erdi. Anlaşmayı ABD Dışişleri Bakanı Henry Kissinger, Orta Doğu'da istikrarı korumak ve Sovyetler Birliği'nin İran'a karşı sömürmesi için fırsatları kapatmak için gerekli bir realpolitik olarak görmekteydi. Anlaşma, İran'ın Peşmerge'ye verdiği desteği sona erdirmesinin yanı sıra diğer ülkelerden gönderilen malzemeleri artık taşımamasını şart koşuyordu. 23 Mart'ta, Cezayir Anlaşması'nın tamamlanmasından sadece birkaç gün sonra, Barzani ve 100.000'e yakın takipçisi İran'a gitmek için Irak'tan ayrıldı, Irak'a yönelik ayaklanmayı sona erdirdi. Ahmed ve Talabani, yandaşlarıyla birlikte Suriye'ye gitti ve Haziran 1975'te Kürdistan Yurtseverler Birliği'ni kurarak Barzani ve KDP'yi "feodalist, aşiretçi, burjuva, sağcı ve kapitülasyoncu Kürt liderliğinin acizliği" olarak niteleyip eleştiriyorlardı.

Sürgün ve Ölümü

Barzani ve ailesi, İran'ın başkenti Tahran'da Kerec'e yakın bir yere yerleştirildi. KDP, Irak'ta Baas'ın yenilgisi karşısında kendini yeniden örgütlemeye çalışırken kaotik bir dönem yaşadı. Barzani ve yardımcıları, Sovyetler Birliği'nin Irak'taki yeni hükûmetle dostane ilişkilere girdiğini görerek ABD'den destek almaya devam ettiler. ABD, Barzani'nin kısa sürede fark ettiği gibi, Kürtleri yalnızca bir araç olarak gördüğünü ve Kürt milliyetçi hedeflerini ilerletmekle ilgilenmediğini göstermişti. Pike Komisyonu'nun bulguları bunu doğruladı ve CIA'in yalnızca Kürtlerin Irak'ı yıpratmasıyla ilgilendiğini, ancak Barzani'nin hırslarının peşinden gitmek gibi bir niyetinin olmadığını gösterdi. Barzani, Şah'ın devrilmesini, Gerald Ford'un 1976 ABD başkanlık seçimlerindeki yenilgisinin ardından Henry Kissinger'ın gidişini ve Cezayir Anlaşmasına katılımlarından dolayı hareketini olumsuz yönde etkileyen isim olan Cezayir Devlet Başkanı Huari Bumedyen'nin ölümünü görecek kadar uzun yaşadı. Akciğer kanserini tedavi etmek için Amerika Birleşik Devletleri'ne giden Barzani, 1 Mart 1979'da Washington DC'deki Georgetown Üniversitesi Hastanesi'nde tedavi gördüğü sırada hayatını kaybetti. Cenazesi Amerika Birleşik Devletleri'nden geri gönderildikten sonra İran Kürdistanı'ndaki Uşnu'ya gömüldü.

Ekim 1993'te Barzani'nin cenazesi, memleketi Barzan'da yeniden gömülmek üzere İran'dan Irak Kürdistanı'na getirildi.

Mirası
Oğlu Mesud Barzani'ye devrettiği aşiretinin bağımsız Kürdistan hedefine ulaşması gerektiğini vasiyet etti. 1992'de Kürdistan Bölgesel Yönetimi tekrar ilan edildi ve 2003'te Saddam Hüseyin devrilince 2005 yılında Irak resmi olarak Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ni tanıdı ve Irak'ın resmi dilini Arapça'nın yanı sıra Kürtçe yaptı. Oğlu Mesud Barzani Mustafa Barzani hayatını kaybettiğinden beri Kürdistan Demokrat Partisi'nin liderliğini yapmaktadır ve 2005-2017 yılları arası Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin başkanı olarak görev almıştır. Torunu ve İdris Barzani'nin oğlu Neçirvan Barzani, Irak Kürdistan Bölgesel Yönetimi'nin günümüzdeki başkanıdır. Diğer torunu ve Mesud Barzani'nin oğlu Mesrur Barzani ise Kürdistan Bölgesi'nin başbakanı olarak görev yapmaktadır.

Mustafa Barzani, Kürt milliyetçileri arasında yüksek bir konuma sahiptir ve Kürt milliyetçilerine örnek teşkil etmektedir. Kürtler tarafından Kürtlerin büyük yol göstericisi ve atası kabul edilip saygı duyulmaktadır.

Galeri

Ayrıca bakınız
 Sovyetler Birliği'nde Kürtler

Kaynakça

Konuyla ilgili yayınlar
 Ferhad Ibrahim, Zwischen Stammestradition und Nationalismus., Bahman Nirumand: Die kurdische Tragödie. Hamburg 1991
 David McDowall, A Modern History of the Kurds. London 1996
 Necefkuli Pısyan, (Çev: Evdila Piştderî), Kanlı Mahabad'dan Aras'ın Kıyılarına, Avesta, İstanbul, 2001, ISBN 975-7112-51-8

Dış bağlantılar
  Britannica
 Biography
 More Biographical Information
 The Kurds and the KGB -  The secret history of the Barzani dynasty - Dr. Kamal Said Qadir, AntiWar.com, 31 Ağustos 2006
 The Last Years of Mustafa Barzani." Middle East Quarterly promoting american interests

1903 doğumlular
Irak doğumlular
1979 yılında ölenler
Washington, DC'de kanserden ölenler
Kürt asıllı Iraklı siyasetçiler
Barzani
Akciğer kanserinden ölenler

Mustafa Barzani


Kalná nad Hronom este o comună slovacă, aflată în districtul Levice din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.077 de locuitori.

Istoric
Localitatea Kalná nad Hronom este atestată documentar din 1209.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Kalná nad Hronom


David Goffin (født 7. december 1990) er en belgisk professionel tennisspiller. Han er rangeret som nr. 7 på ATP-ranglisten, som også er den højeste placering han har opnået. Goffin har (pr. februar 2018) vundet 4 ATP-titler. De bedste resulter han i Grand Slam sammenhæng har opnået er en kvartfinale i henholdsvis French Open 2016 og Australian Open 2017.

Kilder

Eksterne Henvisninger

Tennisspillere fra Belgien

David Goffin


An Anthurium maximilianii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Anthurium maximilianii in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium maximilianii


An Typhonium neogracile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jin Murata. An Typhonium neogracile in nahilalakip ha genus nga Typhonium, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Typhonium

Typhonium neogracile


La Fundación Charles Darwin para las Islas Galápagos o FCD  es una institución belga sin fines de lucro fundada el año 1959 con la ayuda de la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza, la UNESCO, y la organización Conservacionistas Mundiales. Su objetivo principal es proteger y mantener la conservación de los ecosistemas de las Islas Galápagos.

La organización trabaja directamente con la Dirección del Parque Nacional Galápagos (PNG) dependiente del Gobierno de Ecuador, incluyendo a más de cien científicos, educadores, voluntarios, estudiantes de investigación y diverso personal de apoyo internacional.

Historia
La Fundación Charles Darwin (FCD) se estableció en 1959, año en que también se creó legalmente el Parque Nacional Galápagos. Ambas instituciones se crearon para proteger la vida silvestre y conservar los ecosistemas de Galápagos: el Parque Nacional como una institución gubernamental que hace cumplir las leyes y normas de conservación, la FCD como una organización internacional que realiza investigaciones y proporciona conocimientos científicos. Las dos instituciones se complementan entre sí y ambas llevan a cabo programas de educación y capacitación.

Pero, ¿qué y quiénes participaron en el inicio de la FCD? Claramente, las dos personas que iniciaron ese proceso fueron Robert Bowman e Irenäus Eibl-Eibesfeldt, dos científicos jóvenes que, independientemente el uno del otro, realizaron investigaciones sobre las aves y otra vida silvestre en Galápagos en 1952 y 1954. A su regreso a California y Alemania respectivamente, ambos hicieron sonar las alarmas, también independientemente uno del otro, en la Unión Internacional para la Conservación de la Naturaleza (UICN).

Informaron de que gran parte de la vida silvestre endémica de Galápagos estaba siendo destruida por la depredación humana directa y por las especies invasoras introducidas. Predijeron que muchas especies endémicas se extinguirían pronto y que ecosistemas enteros de Galápagos se derrumbarían y desaparecerían. Pidieron que se adoptaran medidas de conservación eficaces y subrayaron la necesidad de construir una estación de investigación en las islas.

La UICN acababa de ser creada unos años antes por la UNESCO por iniciativa de su primer Director General, el biólogo británico Julian Huxley. Las advertencias de Bowman y Eibl fueron escuchadas y comprendidas por la UICN y apoyadas por prominentes científicos de Europa, Ecuador y los Estados Unidos.

Hasta este punto, estas conversaciones sobre los planes para una estación en Galápagos se quedaron sólo en eso: hablar. Las cosas se volvieron más serias y concretas cuando la UNESCO fue involucrada. La UNESCO tenía poder financiero e imaginó que el gobierno ecuatoriano se sentía cómodo con la participación de esa organización porque Ecuador se había unido a la UNESCO justo después de su creación en 1946. Así que, a petición del Ecuador, la UNESCO financió una expedición de tres meses, que más tarde se conoció como la "Misión de la UNESCO".

El objetivo de esta misión era proporcionar más información sobre el statu quo en Galápagos, presentar recomendaciones para la adopción de medidas e informar al público en general sobre el valor excepcional de estas islas. Eibl fue nombrado "Experto de la UNESCO" y Bowman y dos periodistas de la revista LIFE se sumaron a la misión con financiación adicional de los Estados Unidos. Bowman fue incluido para que "pudiera servir como delegado de los Estados Unidos en la misión de la UNESCO", como escribió más tarde en su informe. Y la tarea de los dos periodistas era "obtener una adecuada documentación fotográfica de las islas y su biota con fines publicitarios".

Gracias al apoyo logístico de la marina ecuatoriana esta misión fue un éxito. El grupo era realmente heterogéneo, que se mantuvo unido en Galápagos de julio a noviembre de 1957. Produjeron importantes informes que describían la grave situación de conservación de Galápagos, promoviendo una mejor protección de las islas e impulsando el establecimiento de una estación de investigación.

La creación legal real de la Fundación Charles Darwin parece haber sido un acto poco espectacular: Bajo el liderazgo de Julian Huxley, primer Director General de la UNESCO, se formó un Consejo Ejecutivo compuesto esencialmente por un núcleo de los que habían impulsado la idea en Londres, más dos personas que representaban al Gobierno del Ecuador y a la comunidad norteamericana de científicos y conservacionistas. La organización se estableció en Bruselas en virtud de la ley belga el 23 de julio de 1959, cien años después de la publicación de "El origen de las especies" de Darwin.

Organización
La Fundación Charles Darwin es una institución internacional con raíces plantadas firmemente en la tierra Ecuatoriana. Proveemos oportunidades para los residentes locales, mientras también se promueve la colaboración internacional y el intercambio de conocimiento, el cual es muy valioso para los esfuerzos de investigación y conservación. Nuestro personal está conformado por un 76% de Ecuatorianos, tomando en cuenta que el 54% son Galapagueños.

Asamblea General
La Asamblea General es el órgano rector de la Fundación Charles Darwin (FCD). Los científicos, miembros del gobierno del Ecuador, miembros de instituciones asociadas y otras organizaciones e individuos locales e internacionales proveen dirección a la Fundación como miembros de la Asamblea.

La Asamblea General se rige bajo los Estatutos de la FCD y sus tareas incluyen la elección de la Junta Directiva, establecimiento de políticas, emisión de regulaciones y la aprobación final del Plan de Operativo y el presupuesto de la FCD. Los miembros cumplen roles gobernantes, honorarios y activos, y se reúnen anualmente para hacer negocios. Los miembros Gobernantes Individuales y Miembros Gobernantes Institucionales son seleccionados por su apoyo continuo a la misión de la Fundación.

El Gobierno Nacional del Ecuador y la Organización de las Naciones Unidas para la Educación, la Ciencia y la Cultura son Miembros Gobernantes Institucionales permanentes. Se conceden afiliaciones honorarias a quienes han contribuido significativamente a la conservación de Galápagos. Miembros Individuales Activos son seleccionados basados en su apoyo continuo de la Fundación a través de sus actividades y / o contribuciones financieras.

Junta Directiva
El rol de la Junta Directiva de la FCD es proveer la dirección y la asesoría de las operaciones de la Estación Científica Charles Darwin, y actuar como un enlace de la Asamblea General.

Nuestros miembros de la Junta vienen de distintos países y circunstancias, lo que les permite aportar con su experiencia en una amplia gama de temas.

Estación Científica Charles Darwin
La Estación Científica Charles Darwin (ECCD) está ubicada en Puerto Ayora, Isla Santa Cruz y es el brazo operativo de la Fundación Charles Darwin (FCD).

Se inauguraron las instalaciones en 1964 para que científicos pudiesen usar la estación como base de sus investigaciones en las Islas Galápagos para asesorar a las acciones de manejo de la Dirección del Parque Nacional Galápagos (DPNG).

Por décadas la ECCD ha trabajado en proyectos de conservación, restauración y desarrollo sostenible para asegurar un buen manejo del archipiélago. Más de un centenar de científicos, educadores, asistentes de investigación, personal de apoyo y voluntarios de todo el mundo han participado en este esfuerzo. Actualmente, el personal de la organización está conformado por más de 75% de ecuatorianos y está comprometida con la formación profesional de los residentes permanentes de Galápagos.

Nuestras instalaciones incluyen áreas de trabajo restringidas a los visitantes, como oficinas y laboratorios para investigación marina y terrestre, sala de conferencias y colecciones de historia natural. También ofrecen áreas abiertas al público, como jardines nativos, biblioteca y sala de exhibiciones. Además de ser un punto de interés turístico, la Estación Científica Charles Darwin es esencial para proporcionar conocimientos científicos y asistencia técnica al Gobierno de Ecuador para asegurar la conservación de Galápagos.

Proyectos de investigación
La investigación nos permite proporcionar información oportuna con el fin de ayudar a proteger, gestionar y mantener los ecosistemas únicos y la conservación de Galápagos.

 Buscando métodos de control para la mosca invasora Philornis downsi: Veinte especies de aves de Galápagos, incluyendo doce especies de pinzones de Darwin están amenazadas por una mosca parasítica, Philornis downsi. Esta mosca fue introducida accidentalmente a Galápagos y está afectando seriamente la supervivencia de varias de estas especies de aves, incluido el pinzón de manglar en peligro crítico.
 Conservación de las poblaciones amenazadas de pequeñas aves terrestres: En las Islas Galápagos hay 28 especies endémicas de pequeñas aves terrestres, incluyendo a los famosos pinzones de Darwin (17 especies) y los carismáticos cucuves (4 especies). Estudios recientes indican que algunas poblaciones de aves están sufriendo graves disminuciones, en particular en las islas habitadas. Estamos realizando estudios para comprender la causa de este declive.
 Ecología de Tiburones: Debido a la protección brindada por la Reserva Marina a ecosistemas y especies marinas, las Galápagos son uno de los pocos sitios en el mundo donde las poblaciones de tiburones se encuentran en un buen estado de conservación y representan una oportunidad única para su estudio.
 Estado poblacional de aves marinas: El pingüino de Galápagos (Spheniscus mendiculus), el cormorán no volador (Phalacrocorax harrisi) y el albatros de Galápagos (Phoebastria irrorata) son aves endémicas del archipiélago de Galápagos en Ecuador. Éstas se encuentran en la Lista Roja de especies amenazadas de la UICN. Anualmente se monitorea el estado poblacional de estas especies en las islas en colaboración con la Dirección del Parque Nacional Galápagos.
 Estudio de la ecología y distribución de la rana invasora: La rana de árbol (Scinax quinquefasciatus) es una invasora reciente de las Islas Galápagos. Fue introducida desde Ecuador continental, probablemente durante el El Niño de 1997/1998. La Fundación Charles Darwin lleva a cabo una investigación de la alimentación, distribución, utilización del hábitat y dispersión potencial de esta especie.
 Investigación de la mortalidad de aves en las carreteras de la isla Santa Cruz: La incidencia de colisiones de aves con automotores en la carretera Puerto Ayora - Canal de Itabaca es alto. El seguimiento a la frecuencia de estos casos nos permite evaluar cuáles son las áreas de mayor incidencia, así como identificar los mecanismos para mitigar este problema.
 Mapeo de vegetación para la restauración de ecosistemas: Los mapas de vegetación proveen una importante herramienta para guiar acciones de manejo para la restauración de los ecosistemas terrestres en las Islas Galápagos. Utilizamos imágenes satelitales y de drones para generar mapas de muy alta resolución que muestran la distribución y abundancia de especies de plantas invasoras y endémicas.
 Monitoreo Ecológico Submareal: El programa de Monitoreo Ecológico Submareal en Galápagos, ha permitido el reconocimiento de patrones y procesos que son de importancia fundamental en los ecosistemas costeros-marinos. Al observar la condición ecológica submareal se ilustraría las amenazas y los riesgos actuales a los que están más expuestos estos ecosistemas, y los mecanismos para mitigarlos / minimizarlos.
 Montes submarinos de la Reserva Marina de Galápagos: Debido a la historia volcánica del archipiélago de Galápagos, se sabe que cientos de montañas submarinas se encuentran dispersas en el fondo marino de la Reserva. En colaboración con la Dirección del Parque Nacional Galápagos (DPNG), estamos liderando un esfuerzo de colaboración multi-institucional para caracterizar la biodiversidad, la ecología y el entorno físico de estos ecosistemas de aguas profundas aún sin explorar.
 Programa de Ecología de Movimiento de Tortugas de Galápagos: La migración de las tortugas gigantes de Galápagos cumple un papel fundamental en el mantenimiento saludable de sus poblaciones. Entender las implicaciones ecológicas, sociales y sanitarias de dicha migración nos permite disminuir las amenazas que enfrentan las tortugas y contribuir a su conservación.
 Programa de Especies Invasoras Marinas: Las Islas Galápagos están bajo amenaza por posibles especies invasoras marinas, dada la conectividad que existe dentro de la región del Pacífico Este Tropical, el aumento del turismo y tráfico marino asociado, así como el efecto de eventos climáticos extremos como El Niño-Oscilación del Sur (ENOS). Desarrollamos evaluaciones de riesgo junto con protocolos para la prevención, detección temprana y manejo de especies invasoras marinas en la Reserva Marina de Galápagos (RMG).
 Protección y recuperación del Pinzón de Manglar: El Pinzón de Manglar (Camarynchus heliobates) es una de las 14 especies de "pinzones de Darwin" que solo viven en las Islas Galápagos. Es el ave más rara del archipiélago con una población estimada de 100 individuos que habitan en apenas 30 hectáreas en dos lugares de la Isla Isabela.
 Recuperación de Especies en Peligro de Extinción en Áreas Protegidas del Parque Nacional Galápagos: El GV2050 espera contribuir a la preservación de la biodiversidad de Galápagos a través de la recuperación de las especies amenazadas. Actualmente el proyecto se centra en la recuperación de 3 especies en peligro de extinción; Lecocarpus lecocarpoides, Galvezia leucantha subps. leucantha, y Scalesia retroflexa.
 Reduciendo las amenazas para las tortugas marinas: Las Islas Galápagos son un sitio clave para la conservación de la tortuga verde Chelonia mydas, ya que alberga la segunda colonia anidadora más importante de la región. El proyecto busca reducir la incidencia de tortugas marinas heridas y muertas por causa de la interacción con las embarcaciones en la Reserva Marina de Galápagos.
 Restauración del Ecosistema de Los Gemelos: La cobertura vegetal de los bosques nativos en la zona de los Gemelos ha sufrido una reducción significativa en los últimos años. El Área de Los Gemelos está ubicada en la parte alta de la isla Santa Cruz, son dos formaciones geológicas de cráteres. Este proyecto pretende entender de mejor manera la forma de incrementar la capacidad de restauración de esta zonas, analizando los factores que afectan esta capacidad.
 Restauración ecológica de la isla Baltra: El GV2050 inició esfuerzos para restablecer la flora en la Isla Baltra a partir del 2013, obteniendo resultados valiosos sobre la efectividad del uso de tecnologías ahorradoras de agua.
 Restauración ecológica de la isla Española Opuntia megasperma: Este proyecto busca contribuir a la restauración de la integridad ecológica de la isla Española a través de la recuperación de la población de Opuntia megasperma var. orientalis utilizando estrategias de restauración innovadoras y efectivas.
 Restauración ecológica de la Plaza Sur, Opuntia echios: El proyecto se centra en la restauración ecológica de la isla Plaza Sur, a través de la restauración de la población de Opuntia echios var. echios utilizando como ecosistema de referencia a la isla Plaza Norte.
 Restauración ecológica en sitios de Uso Especial: El programa Galápagos verde 2050 lleva a cabo restauración ecológica de áreas degradadas de minas de granillo y botaderos de basura abandonados, utilizando especies nativas y endémicas en las islas Baltra, Floreana, Isabela, San Cristóbal, y Santa Cruz
 Restauración ecológica rural: En las islas Santa Cruz, San Cristóbal y Floreana: El programa Galápagos verde 2050 lleva a cabo restauración ecológica de áreas rurales a través de la siembra de especies endémicas y nativas (usando herramientas para la restauración ecológica) conjuntamente con las especies de interés agrícola con la finalidad de recuperar el espacio ocupado por especies invasoras y establecer sistemas agroforestales.

Referencias

Charles Darwin
Organizaciones fundadas en 1959
Islas Galápagos

Fundación Charles Darwin


Die Grube Direktion Elberfeld war eine Buntmetallerz-Grube des Bensberger Erzreviers in Bergisch Gladbach im Stadtteil Kaule. Das Grubenfeld Direktion Elberfeld erstreckte sich im Königsforst in der Umgebung des alten Bahndamms etwa 600 Meter nördlich des alten Forsbacher Bahnhofs.

Geschichte
Die Mutung des Grubenfeldes Direktion Elberfeld vom 28. Mai 1889 geht auf den Bau der Eisenbahn von Bensberg nach Rösrath zurück, bei dem man auf Erze stieß. Sie wurde von der Eisenbahndirektion Elberfeld gestellt und hatte folgenden Wortlaut:

Die nachfolgende Verleihungsurkunde auf Gewinnung von Blei-, Zink- und Kupfererzen trägt das Datum 12. Juli 1890.

Betrieb und Anlagen
Über den Betrieb der Grube ist nichts bekannt, weil bisher keine schriftlichen Unterlagen gefunden werden konnten. Der Fundpunkt ist mit den angegebenen Koordinaten leicht über den jetzt als Wander- und Fahrradweg nutzbaren alten Bahndamm zu erreichen. Es ist aber schwer, heute noch Relikte auszumachen.

Literatur
 Herbert Stahl (Redaktion), Gerhard Geurts, Herbert Ommer: Das Erbe des Erzes, Band 5, Neue Nachrichten und Geschichten zum Erzrevier Bensberg. Köln 2014, S. 24f. ISBN 978-3-00-044826-3

Einzelnachweise

Stillgelegtes Bergwerk in Bergisch Gladbach
Erzgrube im Bensberger Erzrevier

Grube Direktion Elberfeld


Bernhard Ganter (* 10. Juli 1949 in Düsseldorf) ist ein deutscher Mathematiker und emeritierter Professor für algebraische Strukturtheorie am Institut für Algebra an der Technischen Universität Dresden.

Wissenschaftliche Laufbahn
In seinen wissenschaftlichen Arbeiten befasste sich Ganter zunächst mit Allgemeiner Algebra, Ordnungstheorie, Diskreter Mathematik und mit Verbindungen zwischen diesen Gebieten.

1974 wurde Ganter mit einer Dissertation zum Thema Kugelbahnen an der TH Darmstadt (heute TU) promoviert. Sein Betreuer war der Mathematiker Rudolf Wille.

1978 wurde er an den Fachbereich Mathematik an der TU Darmstadt berufen. Dort gehörte er der Forschungsgruppe Begriffsanalyse an, die, unter Leitung von Wille, Anfang der 1980er Jahre die neue Arbeitsrichtung Formale Begriffsanalyse begründet und ausgearbeitet hat. Ganter ist Mitautor und Mitherausgeber etlicher grundlegender Veröffentlichungen zu diesem Thema; darunter das Standardwerk Formale Begriffsanalyse – Mathematische Grundlagen und Formal Concept Analysis. Foundations and Applications.

1993 wurde Ganter an das Institut für Algebra an der TU Dresden berufen. Dort entwickelte er die Theorie der Formalen Begriffsanalyse weiter, insbesondere die Methode der Merkmalexploration. Dabei entstand aus Vorlesungen ein Lehrbuch zur Ordnungstheorie: Diskrete Mathematik: Geordnete Mengen.

Er war dort federführend bei der wichtigsten internationalen Tagungsreihe zur Formalen Begriffsanalyse, der International Conference on Formal Concept Analysis (ICFCA).

2008 begründete er gemeinsam mit Volker Nollau das Erlebnisland Mathematik, eine Dauerausstellung in den Technischen Sammlungen Dresden. Zahlreiche der dort gezeigten Exponate sind von ihm konzipiert.

Von 2009 bis 2014 war er an der TU Dresden Dekan der Fakultät für Mathematik und Naturwissenschaften und Sprecher der School of Science.

Wissenswertes
Bernhard Ganter war beteiligt an der Entwicklung des experimentellen Musikinstruments Mutabor und der Ausstellung "Symmetrie in Kunst, Natur und Wissenschaft", die 1985 auf der Darmstädter Mathildenhöhe gezeigt wurde. An der TU Dresden gehörte er außer der Mathematik auch der Fakultät Informatik an. Er hat Erdős-Zahl 2.

Weblinks

Einzelnachweise

Mathematiker (20. Jahrhundert)
Mathematiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Technische Universität Dresden)
Geboren 1949
Deutscher
Mann

Bernhard Ganter


Le manoir de l'Écluse est une demeure de la fin du  qui se dresse sur le territoire de la commune française de Criquetot-l'Esneval, dans le département de la Seine-Maritime, en région Normandie.

Le manoir, propriété privée non ouvert à la visite, est classé aux monuments historiques.

Localisation
Le manoir est situé, au lieudit l'Écluse, sur la commune de Criquetot-l'Esneval, dans le département français de la Seine-Maritime.

Historique
Le manoir fut vraisemblablement bâti à la fin du , par l'une des grandes abbayes voisines, ou au début du . La terre est achetée par une famille anoblie au .

Le manoir fut la possession des Rallemont, puis des Foville et des Isnel, et n'a jamais été vendu. En 1998, il était la possession de la comtesse Clauzel

Le colombier est construit au .

Description
L'édifice a son rez-de-chaussée fait de pierre et de silex taillés ; l'étage, légèrement saillant, est en pan de bois. C'est un .

Protection aux monuments historiques
Le logis et le colombier sont classés au titre des monuments historiques par arrêté du .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 .

Articles connexes
 Liste des châteaux et manoirs de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement du Havre

Liens externes

Ecluse
Ecluse
Monument historique dans la Seine-Maritime
Monument historique classé en 1993
Patrimoine du XVIe siècle

Manoir de l'Écluse


São Nicolau, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,25 km2 yüzölçümüne sahip, 1.175 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

São Nicolau (Lizbon)


هو الموسم الأول من برنامج ستار أكاديمي بنسخته العربية. بدأ في 5 ديسمبر 2003. وانتهى في 2 أبريل 2004 بفوز محمد عطية من مصر. وكان الثاني بشار الشطي من الكويت، والثالثة بهاء الكافي من تونس.

كان عدد الطلاب في هذا الموسم 16؛ 8 شباب و8 فتيات. انسحبت وفاء نادر بعد نحو أسبوع بسبب طفلها، وحلت محلها ميرا مخايل. وقد حفل بقدر وافر من الطرافة والترفيه.

الطلاب

الأساتذة

المراجع

برامج أل بي سي
ستار أكاديمي
مواسم ستار أكاديمي

ستار أكاديمي 1


ජීව විද්‍යාවෙහි, ගැල්වානිස්මය යනු,  විද්‍යුත් ධාරාවක් මගින් උත්තේජනය කෙරුණු පේශියක් සංකර්ෂණය වීමයි.

ගැල්වානිස්මය


Juanitas é o nome dado no México a um fenômeno político no qual os partidos ou associações políticas nomeavam candidatas a postos públicos de eleição popular com o objetivo oculto de fazer que essa candidata posteriormente seja substituída por um suplente (homem) indicado pelo mesmo partido. Desta forma, não se viola a lei da quota de gênero que marca o regulamento eleitoral do México. O conceito chamou a atenção e foi notado por ocasião do alto número de casos de renúncias em série ocorridas na política mexicana no ano de 2009.

Antecedentes
O Congresso da União é o órgão máximo do poder legislativo no México. Consta de 128 senadores na câmara alta e 500 deputados na câmara baixa. Destes, 300 deputados se elegem por maioria relativa e 200 são nominados por representação proporcional.

A primeira quota de gênero para as eleições a este congresso foi adotada no México como uma mera sugestão para os partidos políticos em 1997, o qual obteve como resultado um aumento de 12 para 14% no número de deputados de gênero feminino e de 4 para 12% em senadoras da LVII Legislatura. A quota tornou-se obrigatória em 2003 e introduziram-se sanções aos partidos por desrespeitá-la. A quota para candidatos do mesmo sexo fixou-se em 70%. Assim, a proporção feminina aumentou em quase 23% na câmara baixa e em quase 16% no senado da LIX Legislatura. Em 2006, uma nova mudança de legislação manifestava que as solicitações de registro de candidaturas a ambas câmaras do Congresso apresentadas por partidos ante o Instituto Federal Eleitoral, teriam de se integrar com pelo menos 40% de candidatos de um mesmo gênero, tentando chegar à paridade, exceto candidaturas de maioria relativa decididas por votação da cada partido. Isto aumentou em pouco mais de 17% a proporção feminina no senado da LX Legislatura.

Enquanto nas eleições do DF no 2009, ocorreu um enorme escândalo quando se soube que Rafael Deita Anjos, apelidado Juanito e candidato pelo Partido do Trabalho (PT), prometeu renunciar a favor de Clara Brugada em caso de ganhar as eleições ao posto de chefe delegacional de Iztapalapa.

Renúncias da LXI Legislatura

Na primeira sessão da LXI Legislatura do Congresso da União do México, em 3 de setembro de 2009, deu-se uma série de solicitação de licenças para abandonar o cargo por parte de dez deputados eleitos, em favor de seus suplentes (os suplentes se nominam ao iniciar a campanha eleitoral dos candidatos). Destas dez solicitações, oito eram de mulheres. Invariavelmente, os suplentes eram de gênero masculino, exceto os dos dois deputados homens, cujos suplentes designados eram mulheres. Em nenhum caso, apresentou-se explicação para solicitar licença.

Vários dos suplentes eram líderes sociais, membros da iniciativa privada e ex-trabalhadores de meios de comunicação, o qual levantou suspeitas.

Observou-se que o fenômeno era similar ao do caso Deita-Brugada, pelo qual o apelido Juanito de Deita foi usado para às deputadas que renunciaram.

Ante a pressão pública e dentro do Congresso para denegar as solicitações de licença, várias das deputadas em questão recorreram a não assistir às sessões da legislatura; deste modo e de acordo ao regulamento para o governo interior do Congresso da União, o presidente da Câmara chamaria ao suplente, unicamente informando à assembleia.

A revelação foi grande suficiente para obrigar ao Tribunal Eleitoral da Federação a adotar a medida de homologar o sexo dos futuros candidatos a cargo público de eleição popular com o de seus suplentes.

Lista das Juanitas originais e suas suplentes

Veja-se também

 Gênero (ciências sociais)
 Paridade de gênero
 Igualdade de gênero
 Feminismo individualista

Política do México
Poder Legislativo
Participação feminina na política
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Juanitas


Agrilus dispar é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Théry, 1947.

Referências

dispar

Agrilus dispar


Yuya Hikichi (født 2. september 1990) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Consadole Sapporo og Ehime FC.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yuya Hikichi (fodboldspiller, født 1990)


An Pothos grandis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Samuel Buchet, Peter Charles Boyce ngan Van Dzu Nguyen. An Pothos grandis in nahilalakip ha genus nga Pothos, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pothos

Pothos grandis


Madeira Adaları, Atlas Okyanusu′nda, Portekiz′e bağlı bir özerk bölge olan takımada. Tenerife, Kanarya Adaları'nın 400 km kuzeyinde yer alır. Kuzeybatısında yer alan Azorlar takımadası ile Portekiz'in iki özerk bölgesini oluşturur. 2011 nüfusu 262.456, başkenti Funchal'dır. Yüzölçümü toplam 801 km²'dir. Avrupa Birliği'ne dahildir. Şarabı ünlüdür. Takımadaya yılda milyonlarca turist gelmektedir, turizmi gelişmiştir.

galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Resmi Madeira turizm sitesi

Madeira


Franz Carl Paul Telge (n. 7 august 1846, Berlin - d. 5 iunie 1909 Berlin) a fost un artizan și bijutier german, furnizor al familiei regale din România (regele Carol I și Regina Maria a României).

Activitatea
A confecționat ordine și medalii și obiecte de aur pentru marea nobilime, dar și reproduceri după obiecte preistorice de aur găsite. Din 1883 a fost membru la "Societății berlineze de antropologie, etnologie și istorie veche" (Berliner Gesellschaft für Anthropologie, Ethnologie und Urgeschichte) iar din 1894 a devenit membru de onoare al "Societății de antropologie și istoriografie din Niederlausitz" (Niederlausitzer Gesellschaft für Anthropologie und Altertumskunde). În plus, a fost și membru al Societății "Brandenburgia" și vicepreședinte al "Asociației profesionale a aurarilor din Berlin" (Berliner Goldschmiede-Innung).

La 21 ianuarie 1877 s-a căsătorit cu Lina Telge.

Lucrări

 Ordine și medalii
 Ordinul național "Steaua României", Ordinul "Coroana României", Ordinul "Carol I"
 1888: Reversul medaliei comemorative a morții împăratului Wilhelm I al Germaniei, aversul fiind realizat de Emil Weigand, 34,67 mm, 19,58 g.
 1888: Medalia mică de argint în memoria împăratului Wilhelm I al Germaniei, 21 mm, 4,83 g.
 1890: Medalia comemorativă pentru Victor Emanuel al II-lea al Italiei.
 1891: Medalia comemorativă "Aniversarea a 25 de ani de domnie a Regelui Carol I și 10 ani de la proclamarea Regatului" (bronz).
 1891: Medalia de bronz pentru aniversarea a 25 de ani de la înființarea Academiei Române din București.
 1891: Medalia Ion C. Brătianu.
 1902: Plachetă de fier pentru comemorarea războiului antiotoman.
 1906: Medalie Jubiliară "40 de ani de domnie - Regele Carol I".
 1908: Medalia bulgară pentru știință și artă.
 1909: Medalia comemorativă Indepența Bulgariei 1908.
 Medalia "Bene Merenti".

Obiecte cizelate din aur
 1878: "Casetă pentru bijuterii" cu ocazia sărbătoririi vârstei de 40 de ani de către Prințesa Louise a Prusiei
 după 1882: Casetă pentru bijuterii din argint și email, ca dar din partea reginei Regina Elisabeta a României către Jean Lecomte du Noüy
 către 1895: Evantai și Casetă pentru bijuterii pentru Regina Elisabeta a României (Carmen Sylva).
 Bombonieră

 Reproduceri după obiecte de aur și argint din tezaure arheologice
 "Tezaurul de la Hiddensee", 16 piese de podoabă aur
 "Tezaurul de la Vettersfelde", 18 piese din aur
 Tezaurul de la Pietroasele, 17 piese din aur, în special Inelul de la Pietroasa cu o inscripție în rune
Piese din aur al populației Chibcha
 Fibulele din Sinsheim (Baden)
 Corn de argint de forma unui cap de bou din Turnu Severin
 Bijuterii de aur din Kumasi, regatul Aschanti, descoperite în 1868
 "Pluta Muisca" din aur de la Guatavita, decoperită în 1856
 Diverse reproduceri după broșe antice

 Restaurări de obiecte antice din aur și argint
 Inelul de la Pietroasa
 Unele din piese descoperite de Wilhelm Grempler la Sakrau
 1887: Cană din argint cu decorațiuni zoomorfe descoperită la Wichulla, la nord-est de Opole

 Publicații
 Paul Telge: Prähistorische Goldfunde. In gesetzlich geschützten Nachbildungen. Selbstverlag, Berlin [1885]
 Paul Telge: Der Ring des Frangipani. Augsburger Arbeit des XVI Jahrhundert. Berlin [ca. 1895]

Note

Bijutieri
Germani
Nașteri în 1846
Nașteri pe 7 august
Decese în 1909
Decese pe 5 iunie

Paul Telge


උපයෝගීතා මෘදුකංග යනු පද්ධති මෘදුකාංග වර්ගීකරණයේදී අපට හමුවන්නා වූ ඒ අංගයකි. එනෙක් අංග දෙක වන්නේ මෙහෙයුම් පද්ධති හා භාෂා පරිවර්ථක වේ.

උපයෝගීතා මෘදුකාංග () යනු පද්ධති මෘදුකාංග (system software) ගණයට අයත් වන පරිගණක මෘදුකාංග විශේෂයකි.
වෛරස් නාශක මෘදුකාංග මේ සදහා එක් උදාහණයක් ලෙස ගහ හැකි අතර මේවාගෙන් කෙරෙන තවත් කර්යාන් පවතී.

ඒවානම්

 ගොනු සංකෝචනය කිරීම සදහා
 ඩිස්ක් පරීක්ෂා කිරීම
 නිර්ඛණ්ඩනීකරණය
 වෛරස් පරීක්ෂා කිරීම
 දත්ත උපස්ථම්බ කිරීම

වැනි කාර්යයන් දැක්විය හැකිය.

ප්‍රති වෛරස් මෘදුකාංග සදහා උදාහරණ
   නෝට්න්(Norton)
   පැන්ඩා  (Panda)
   ඒවීජි     (AVG)

ආශ්‍රිත
 පද්ධති මෘදුකාංග
 පරිගණක මෘදුකාංග
 වෛරස් නාශක මෘදුකාංග

උපයෝගීතා මෘදුකාංග

උපයෝගීතා මෘදුකාංග


Las Cortes del Reino de Valencia o Corts eran la asamblea representativa de los tres braços del Reino de Valencia —eclesiástico, militar o nobiliario, y real— junto con el rey, a quien correspondía convocarlas, fijando el lugar y fecha de celebración. En principio su finalidad era atender al «buen estamento y reforma del reino» como afirmó Jaime II en 1301-1302, pero desde mediados del  su función prioritaria fue atender a las necesidades de fondos extraordinarios de la monarquía para hacer frente al crónico déficit de la hacienda real.

A diferencia de las Cortes de Castilla de la Edad Moderna, que funcionaban únicamente como órgano consultivo, las Cortes del Reino de Valencia, como las del Principado de Cataluña y las del Reino de Aragón, eran un órgano normativo, ya que sus acuerdos tenían fuerza de ley, en el sentido de contrato que el rey no podía revocar. Esa forma de entender las relaciones entre la Corona y sus vasallos se ha denominado pactismo.

Origen

Las Corts tenían su origen en la antigua curia regis, la corte del rey, a la que asistía la alta nobleza y el alto clero que aconsejaban al monarca sobre el gobierno del reino. La curia regis ordinaria que asistía diariamente al rey se transformó en el consejo real mientras que la curia regis extraordinaria que reunía a todos los nobles y prelados se transformó en las Corts, cuando también asistieron a ella los representantes de las ciudades y villas reales, surgiendo así «la representación institucionalizada de los tres estamentos distintivos de la sociedad medieval y su organización en tres braços: el militar o nobiliario, el eclesiástico y el real».

El interés de la Corona para que se integraran en la curia regis extraordinaria los representantes de las ciudades y villas reales fue económico y político, como ha señalado Antoni Furió. «Los reyes confiaban en la capacidad económica de las ciudades para subvenir a las necesidades pecuniarias de la corona —motivo inmediato de corts—, al mismo tiempo que el desarrollo político, y hasta militar, de éstas determinaba el desplazamiento de la gestión político-administrativa de la monarquía, apoyada hasta entonces en la nobleza y en el alto clero».

Todavía es objeto de debate cuando se celebraron las primeras Corts que algunos historiadores retrasan hasta 1283, pero según Antoni Furió, se debe fijar en 1261 cuando Jaime I reunió en Valencia a los tres braços para aprobar la extensión a todo el reino del código legal de la ciudad, el Costum, a partir de entonces llamado Furs. Su antecedente más remoto se sitúa en 1239, un año después de la conquista de Valencia, cuando se reunió una asamblea de nobles, obispos y ciutadans en la que se aprobó el Costum de la ciudad de Valencia.

En las Corts de 1261, el rey Jaime I instauró para sus sucesores la obligación de celebrar Corte general en Valencia a primeros de cada reinado, nada más haber llegado a la ciudad. Esta norma se reiteró en otras Cortes el 1271, celebradas también por Jaime I, y, más tarde, por su hijo, Pedro III el Grande, que acotó la convocatoria de las cortes al primer mes de cada reinado. En 1302, Jaime II estableció la obligatoriedad de su celebración cada tres años. Más tarde, Pedro el Ceremonioso, en las Cortes de Valencia de 1336, confirmó esta celebración trienal, precisando que se tenía que hacer por el día de Todos los Santos (1 de noviembre).

Composición
El número de representantes de cada braç irá variando a lo largo del tiempo. Los miembros de braç militar —compuesto por nobles, cavallers i generosos— irán en aumento hasta superar el número de 300 en el . Lo mismo ocurre con el braç eclesiástico hasta alcanzar el número de 19 en las últimas cortes de 1645. En cuanto al braç reial el número de las ciudades y villas reales que acuden irá fluctuando, aunque siempre estará presente el cap i casal del regne ('cabeza y casa del reino'), la ciudad de Valencia, y las que más las frecuentan son Xátiva, Alcira, Burriana, Morella y Alpuente.

En las cortes de 1329 fue cuando se consiguió una representatividad territorial completa de todo el reino. Sin embargo, no siempre se reunían las ciudades y villas reales más importantes, sino que se reunían unas u otras según los temas tratados. No obstante, la representación era generalmente grande. Por ejemplo, a las Cortes de Valencia, del año 1510 asistieron las siguientes ciudades y villas reales: Ademuz, Alicante, Alcoy, Alpuente, Alcira, Biar, Bocairente, Burriana, Caudete, Castellón de la Plana, Castielfabib, Cullera, Liria, Morella, Onteniente, Orihuela, Penáguila, Peñíscola, Valencia, Villajoyosa, Villarreal, Xátiva, Jérica y Jijona.

Funcionamiento y competencias

Las Corts se celebraron preferentemente en la ciudad de Valencia, aunque también se reunieron en San Mateo, Alcira, Morella o Sagunto (entonces llamada Morvedre). Si su celebración coincidía con las de las otras dos Cortes de la Corona de Aragón, las del reino de Aragón y las del Principado de Cataluña, se celebraban en Monzón.

Las Corts se iniciaban con el discurso del rey en el que exponía la situación de reino y hacía sus demandas a los braços. A continuación cada uno de ellos nombraba a sus protavoces que negociaban los acuerdos con los oficiales reales. Tras repararse las posibles reclamaciones de contrafur y se atendían los greuges —quejas de los miembros de los estamentos— se procedía a la votación del servei o donatiu —el impuesto extraordinario demandado por el rey—. Finalmente se promulgaban los acuerdos legislativos aprobados que constituían los Furs —si habían sido aprobados por los tres braços con el rey— y los actes de cort ('actos de corte') —si tenían el apoyo de uno o dos braços, con el rey—.

Las Cortes de Valencia del año 1418 crean la Generalidad Valenciana, con una duración de los cargos de tres años. Es a mitad del  cuando las instituciones valencianas se hallan plenamente consolidadas.

Las Corts bajo la Monarquía Hispánica (siglos XVI y XVII)
En el , se celebraron nueve reuniones de Corts, todas ellas Generales, celebradas en Monzón (Aragón), a pesar de los Furs disponían que se debían celebrar cada tres años y en territorio valenciano. Hubo una en (1510) —al final del reinado de Fernando II el Católico—, seis durante el reinado de Carlos I (1528,1533,1537, 1542, 1547 y 1552) y dos en el reinado de Felipe II (1563 y 1585). Según la historiadora Emilia Salvador, «su escasez y la misma actuación de sus componentes, con una monarquía siempre reticente y unos brazos poco cohesionados y demasiado atentos a intereses de élite, impidieron que las Cortes llegaran a convertirse en un sólido instrumento de oposición al autoritarismo regio».

Las últimas Corts fueron las de 1645 a las que asistieron 19 miembros del brazo eclesiástico, más de quinientos del militar o nobiliario y los representantes de 28 ciudades y villas reales —la opinión de los de la ciudad de Valencia era la que más peso tenía entre los miembros de este braç e incluso en el conjunto de las Cortes—. La Monarquía después de esa fecha (1645) ya no las volvió a convocar más, pues obtenía de la Junta d'Electes dels Estaments los serveis ('servicios': impuestos extraordinarios) —en dinero y en hombres para el Ejército— que demandaba.

Así pues, como ha destacado el historiador Antoni Furió, la creación de la Junta d'Electes dels Estaments en las Corts de 1645 «consagraba de hecho la defunción política de las cortes, ya que en adelante ni la corona necesitaría convocarlas para la obtención de la contribución militar del reino, ni los braços tendrían que recurrir a ellas para denunciar los contrafurs».

El Decreto de Nueva Planta de 1707: el fin del Reino de Valencia y de sus Cortes

Durante la Guerra de Sucesión Española Felipe V aprobó en junio de 1707 el Decreto de Nueva Planta, que puso fin al Reino de Valencia y con él desaparecieron sus Cortes y el derecho foral valenciano.

Véase también
 Instituciones del Reino de Valencia
 Cortes Generales de Aragón
 Cortes del Reino de Aragón
 Cortes Catalanas

Referencias

Bibliografía

Cortes del Reino de Valencia

Cortes del Reino de Valencia


Mokro je naseljeno mjesto u gradu Širokom Brijegu, Federacija BiH, BiH.

Povijest

Naseljeno mjesto Mokro nastalo je 2004. godine spajanjem naseljenih mjesta Duboko Mokro i Pribinovići. Godine 2016. iz Mokrog je izdvojeno naseljeno mjesto Brig.

Stanovništvo

Izvori

Naselja u Zapadnohercegovačkoj županiji
Široki Brijeg

Mokro (Široki Brijeg, BiH)


Bassinvaders (también conocida como Markus Grosskopf's Bassinvaders) es una banda de metal experimental creada por el bajista de Helloween Markus Grosskopf. Se caracteriza por estar compuesta de varios bajistas y no incluir ninguna guitarra convencional de 6 cuerdas, ya sea eléctrica o acústica.

Discografía

Enlaces externos
Bassinvaders - Encyclopaedia Metallum
Información de la página oficial de Frontier Records

Grupos de música formados en 2007
Grupos de heavy metal de Alemania

Bassinvaders


سيمانتك  هي شركة عالمية تأسست في عام 1982 لبيع برامج الكمبيوتر وخصوصا في مجال الأمن وإدارة المعلومات. يقع مقرها في كبيرتينو، كاليفورنيا، الولايات المتحدة الأمريكية؛ وتعمل في أكثر من 40 دولة.

التاريخ

اشتهرت شركة سيمانتك في البداية لنشرها برنامج معالجة الكلمات وقاعدة البيانات كيو & إي. خلال التسعينيات ركزت سيمانتك على شراء شركات أخرى بدلا من تطوير برمجياتها الخاصة. وفي وقت مبكر، اشترت شركة نورتن يوتيليتيز التي أنشئت في منتصف الثمانينات بواسطة بيتر نورتن. في الوقت نفسه، كانت سيمانتك معروفة بتطوير أدواتها الخاصة، مثل ثيتك باسكال وثيتك سي وثيتك سي++ وسيمانتك سي++ وحزم فيجوال كيف التي كانت منتشرة في منصات آي بي إم وماكنتوش؛ ولكنها خرجت من مجال المنافسة في أواخر التسعينات كما هو الحال مع بعض منافسيها كمايكروسوفت وويتروركز واكتسبت بورلاند حصة كبيرة من السوق.

في السنوات الأخير، أصبحت سيمانتك معروفة مع مضادات نورتن والبرامج الخدمية. المنتجات التي صدرت تحت اسم سيمانتك تتضمن نورتن أنتي فايرس، ونورتن كوماندر، ونورتون سيستيموركس، ونورتن إنترنت سكيورتي (الذي يحتوي حاليا نورتن يوتيليتيز)، ونورتن 360، ونورتن بيرسنال فيروول، ونورتن أنتي سبام، ونورتن غو باك (قديما روسيو غو باك)، ونورتن كونفيدينشال، ونورتن أنتيبوت، ونورتن غوست (نشر أصلا بواسطة بيناري ريسيرش)،

مراجع

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1982 في كاليفورنيا
شركات أمن الحاسوب
شركات البرمجيات
شركات برمجيات أمن الحاسوب
شركات برمجيات أسست في 1982
شركات برمجيات في التشيك
شركات برمجيات في الولايات المتحدة
شركات حوسبة في الولايات المتحدة
شركات خدمات أعمال تجارية أسست في 1982
شركات متعددة الجنسيات مقرها الرئيسي في التشيك
شركات متعددة الجنسيات مقرها في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في بورصة ناسداك
شركات مقرها في براغ
شركات مقرها في تمبي
علامات تجارية أمريكية
فلترة الانترنت

سيمانتك


Luka Bekavac (Osijek, 1976.) hrvatski je pisac, prevoditelj, bivši novinar u kulturi i urednik, a sada predavač na Odsjeku za komparativnu književnost Filozofskog fakulteta u Zagrebu gdje je doktorirao. Područja su mu interesa teorija poslije strukturalizma, postmodernizam u književnosti i kulturi, suvremena spekulativna fikcija i kulturni studiji. Djelovao je i u eksperimentalnoj glazbi kao član dueta Jeanne Frémaux.

Životopis
Rodio se u Osijeku 1976. godine. Diplomirao je komparativnu književnost i filozofiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu 2002. i ondje doktorirao 2012.,a od 2006.godine radi na Odsjeku za komparativnu književnost gdje predaje kolegije s područja suvremene književne teorije.

Tijekom studija s kolegom (Toma Bačić) započeo je elektroakustični i glitchpop duo/projekt Jeanne Frémaux s kojim su nastupali festivalima i objavili izdanja pod izdavačkim projektom kluba MaMa za otvorene sadržaje EGOBOO.bits, ali i za druge poput Ultra-red/Public Record (SAD) ili Bleak (Austrija).

Djela
Objavljivao je radove i prijevode u časopisima Zarez, Quorum, Tvrđa, Književna revija, Gordogan, 15 dana i u emisijama Trećeg programa Hrvatskog radija i Radija 101.

Bio je i članom uredništva časopisa Quorum od 2004. do 2006.

Prevodio je knjige Martina Amisa, Jonathana Franzena, Naomi Klein, Aleksandra Hemona i drugih, sedamdesetak tekstova o postžanrovskoj i eksperimentalnoj glazbi (Zarez, Treći program Hrvatskog radija i drugdje) te desetak književnoteorijskih znanstvenih radova.

Knjige
Drenje, Zagreb, Profil, siječanj 2011., roman, prevedeno na makedonski jezik

Viljevo, Zaprešić, Fraktura, rujan 2013., roman, prevedeno na španjolski i makedonski jezik

Policijski sat: slutnje, uspomene, Zaprešić, Fraktura, listopad 2015., roman, prevedeno na njemački jezik

Galerija likovnih umjetnosti u Osijeku: studije, ruševine, Zaprešić, Fraktura, lipanj 2017.

Nagrade
Za roman Viljevo dobio je nagradu Janko Polić Kamov i nagradu HAZU za područje književnosti 2014. godine te nagradu Europske unije za književnost (European Union Prize for Literature) 2015. godine.

Za roman Policijski sat dobio je nagradu Josip i Ivan Kozarac 2016. godine.

Vanjske poveznice

 Predstavljanje u Knjižnici Bogdana Ogrizovića
 Jeanne Frémaux

Izvori

Hrvatski književnici
Dobitnici nagrade HAZU
Hrvatski prevoditelji
Hrvatski komparatisti
Hrvatski elektronički glazbenici

Luka Bekavac


Mateo es una obra teatral perteneciente al mega género grotesco criollo, del escritor argentino Armando Discépolo. Narra la historia de un inmigrante italiano alojado en un conventillo en la ciudad de Buenos Aires, y que vive sobre la base del poco dinero que gana con su caballo, Mateo, debido a la introducción del automóvil, aparte de que sus hijos no se preocupan por conseguir un trabajo. El conflicto de la obra se presenta cuando un amigo del protagonista, quien había logrado triunfar en la Argentina, además de su trabajo legal gracias al robo, le comenta que si quiere puede conseguirle contactos para salir adelante, mostrando un dilema moral sobre el honor.

El nombre "Mateo" fue el que se popularizó después de la obra para los carruajes en la ciudad de Buenos Aires.

Personajes

Miguel: Protagonista de la obra. Por tradición familiar conduce el carruaje con su caballo Mateo. La aparición del automóvil en la Buenos Aires de aquella época, no sólo hace que su negocio se derrumbe sino que también le provoca un fundamentalismo sobre su trabajo. Cuando ve que la miseria llega a su familia, luego de no tener a quién pedir prestado dinero, accede a la recomendación de un amigo suyo de entrar a los negocios ilegales.

Carmen Alavher: Esposa de Miguel, sólo se queda en su casa y  es una persona humilde.

Carlos: Hijo mayor de Miguel. Al principio no se lo ve preocupado por conseguir un trabajo, aunque al final de la obra consigue uno de Chofer (contraponiéndose a la voluntad de su padre) logrando salvar a su familia.

Lucía: Hija de Miguel. Gasta plata en maquillaje y ropa, provocando el enojo de su padre.

Chichilo: Hijo menor de Miguel. Sueña con ser un boxeador reconocido y así lograr ayudar a su padre.

Severino: Amigo de Miguel. Logra salir de la pobreza gracias al robo, y muestra la adaptación a la nueva sociedad que su amigo no consiguió.

El loro: Ladrón, lo induce a Miguel a robar.

Narigueta: Ladrón. El origen de su apodo, aunque no referido en la obra, puede suponerse por un atributo físico o bien, por su habilidad en la mentira.

Mateo: Caballo de Miguel. Aparece en el segundo cuadro y debe ser interpretado como un personaje más, ya que Miguel le dirige un monólogo en el que el equino muestra emociones. Su dueño le tomó más aprecio que a sus hijos, ya que este, siendo viejo logra ganar el sueldo que apenas mantiene a la familia

Obras de teatro del siglo XX
Obras de teatro de Argentina
Obras de teatro de 1923

Mateo (obra de teatro)


مریم محمود حسن صالح	 سياسية وبرلمانية فلسطينية، شغلت منصب وزيرة شؤون المرأة في الحكومة الفلسطينية العاشرة وهي عضوة في المجلس التشريعي الفلسطيني المُنتخب عام 2006 عن حركة حماس.

حياتها
مريم صالح من مواليد 1953، تزوجت من المهندس الزراعي «نظمي الطريفي» وانتقلت معه إلى مكة المكرمة إلي أن حصلت هناك على الدكتوراه في الشريعة الإسلامية، ولديها سبعة من الأبناء (خمسة ذكور وبنتين).

المراجع

عضوات جماعة الإخوان المسلمين
أشخاص على قيد الحياة
أعضاء المجلس التشريعي الفلسطيني 2006
إخوان مسلمون فلسطينيون
سياسيات فلسطينيات
مسلمون فلسطينيون
مواليد 1953
ناشطات فلسطينيات
وزراء حكومة السلطة الوطنية الفلسطينية

مريم صالح


Dugo brdo je planina u Bosni. Zbog toga što je relativna visina niža od apsolutne, nosi naziv brda. Najviši vrh je na 1459 metara nadmorske visine.

Položaj
Nalazi se južno od Fojnice, uzvisine s Kozovim gradom (1428 m) i rječice koja protječe kod sela Bistrice, koja se kod Lužina ulijeva u Željeznicu, rječicu koja s istočne strane ograničava Dugo brdo. Dugo brdo pruža se u smjeru sjeverozapad - jugoistok. Zapadno je Zec-planina, južno su selo Dusina i planina Pogorelica.

Izvori

Planine u Bosni i Hercegovini
Fojnica

Dugo brdo


the Woeld's wellknown civilization "indunimna"is a part of asia. from this reason we can guess that asia and spessialy south asia has a very long histoyu

දකුණු ආසියාවේ ඉතිහාසය