Los compuestos de organoplomo son compuestos químicos que contienen un enlace químico entre carbono y plomo. La química de organoplomo es la ciencia que estudia sus propiedades químicas y reactividad. El primer compuesto de organoplomo, hexaetildiplomo, fue sintetizado en 1858. El plomo es tetravalente, compartiendo el grupo 14 de la tabla periódica con el carbono, el silicio, el germanio y el estaño.

Características del enlace C-Pb
Al bajar por el grupo de los carbonoideos, comparando el enlace de dichos elementos con el carbono, C-X (donde X= C, Si, Ge, Sn, Pb) se observa que el enlace se vuelve cada vez más débil y la longitud de enlace cada vez mayor. El enlace C-Pb en el tetrametilplomo mide 222 pm de largo con una energía de disociación de 49 kcal/ mol (204 kJ/mol). Por comparación, el enlace C-Sn en el tetrametilestaño mide 214 pm de largo con una energía de disociación de 71 kcal/mol (297 kJ/mol).

El predominio del Pb (IV) en la química de organoplomo es notable, mientras los compuestos inorgánicos de plomo tienden a tener centros de Pb (II). La razón es que en los compuestos inorgánicos de plomo, este se une a elementos tales como nitrógeno, oxígeno y haluros que tienen una mayor electronegatividad que el propio plomo y la carga parcial positiva sobre el plomo lleva a una contracción más fuerte del orbital 6s que del orbital 6p, lo que hace inerte al orbital 6s.

Con mucho, el compuesto de organoplomo más importante es el tetraetilo de plomo utilizado como agente antidetonante. Los reactivos de plomo más importantes para introducir el plomo son el tetraacetato de plomo y el cloruro de plomo.

El uso de compuestos orgánicos de plomo está limitado, en parte debido a su toxicidad, aunque sea sólo el 10% de la toxicidad de los compuestos de paladio.

Síntesis
Los compuestos orgánicos de plomo pueden derivar de reactivos de Grignard y cloruro de plomo. Por ejemplo, el cloruro de metilmagnesio reacciona con el cloruro de plomo para dar tetrametilplomo, un líquido transparente como el agua con punto de ebullición de 110 °C y una densidad de 1,995 g/cm³. La reacción de un compuesto de plomo (II) con ciclopentadienuro de sodio forma el metaloceno de plomo, llamado plumboceno.

Ciertos arenos reaccionan directamente con tetraacetato de plomo para dar compuestos de arilplomo en una sustitución aromática electrófila. Por ejemplo una reacción entre anisol con tetraacetato de plomo forma triacetato de p-metoxifenilplomo en cloroformo y ácido dicloroacético:

Otros compuestos de plomo son los haluros de organoplomo de fórmula general RnPbX(4-n), los sulfinatos de organoplomo (RnPb(OSOR)(4−n)) y los hidróxidos de organoplomo (RnPb(OH)(4−n)).

Algunas reacciones típicas son:

 Con ácido clorhídrico forman cloruros de organoplomo

 Con dióxido de azufre forman sulfinatos de organoplomo

 Con óxido de plata forman hidróxidos de organoplomo

 Con bases fuertes forman dihidróxidos

Los compuestos R2Pb(OH)2 son anfóteros. Con valores de pH inferior a 8 forman iones R2Pb2+ y con un pH superior a 10, forman iones R2Pb(OH)3-.

Otros derivados de los hidróxidos son los plumboxanos:

2 R3PbOH + Na  → (R3Pb)2O + NaOH + 1/2 H2

que dan lugar a alcóxidos poliméricos:

(R3Pb)2O + R'OH → 1/n (R3PbOR')n - n H2O

Reacciones
El enlace C-Pb es débil y por esta razón es fácil la ruptura homolítica de los compuestos de organoplomo formando radicales libres. Cuando actúan como antidetonantes, su finalidad es la de un iniciador de radicales. Los tipos generales de reacción de los compuestos de arilorganoplomo o de vinilorganoplomo son la transmetalación, por ejemplo, con ácidos bóricos y la división heterocíclica catalizada por ácido. Los compuestos de organoplomo se emplean en reacciones de acoplamiento entre compuestos areno. Son más reactivos que los compuestos organoestánnicos y por lo tanto puede ser utilizados para la síntesis de biarilos estéricamente impedidos.

En la oxiplumbación, los alcóxidos de organoplomo se adicionan a los alquenos polares:

H2C=CH-CN + (Et3PbOMe)n → MeO-CH2-HC(PbEt3)-CN → MeO-CH2-CH2-CN

El alcóxido se regenera en la metanólisis posterior y por lo tanto actúa como un catalizador.

Triacetatos de arilplomo
El átomo de plomo sustituyente en el triacetato de p-metoxifenilplomo se desplaza por carbonos nucleófilos como el derivado del fenol 2,4,6-trimetilfenol(mesitol) exclusivamente en la posición orto.

La reacción requiere la presencia de un gran exceso de una amina de coordinación como la piridina que, presumiblemente, se une al plomo en el curso de la reacción. La reacción es insensible a los depuradores de radicales (scavengers), y por lo tanto, se puede descartar un mecanismo radicalario. El mecanismo de reacción es probable que incluya desplazamiento nucleófilo del grupo acetato por el grupo fenólico a un intermedio de diorganoplomo que pueden ser aislados en algunas reacciones relacionadas. El segundo paso es entonces semejante a una reordenación de Claisen, salvo que la reacción depende de la electrofilia (de ahí la preferencia orto) del fenol.

El nucleófilo también puede ser el carbanión de un compuesto β-dicarbonilo:

El carbanión se forma por la abstracción de protones del α-protón ácido por la piridina (que cumple una doble función) similar a la condensación de Knoevenagel. Este intermedio desplaza un  ligando acetato a un compuesto de diorganoplomo y otra vez estos intermediarios pueden ser aislados con reactivos apropiados como productos intermedios inestables. El segundo paso es una eliminación reductiva con la formación de un nuevo enlace C-C y de acetato de plomo (II).

Reactivos intermediarios
Los compuestos de organoplomo forman diversos reactivos intermediarios, como radicales libres plomo :
Me3PbCl + Na (77 K) → Me3Pb.

y plumbilenos, compuestos análogos a los carbenos, con plomo en lugar de carbono:
Me3Pb-Pb-Me3  → [Me2Pb]
[Me2Pb] + (Me3Pb)2 → Me3Pb-Pb(Me)2-PbMe3
Me3Pb-Pb(Me)2-PbMe3 → Pb(0) + 2 Me4Pb

Estos intermediarios se destruyen por desproporcionación.

Los plumbilidinos del tipo RPb (formalmente plomo con estado de oxidación 1+, Pb (I)) son ligandos para otros metales en compuestos del tipo LnMPbR (compárense con los carbinos metálicos de carbono).

Véase también

Referencias

Lecturas adicionales
 Organoplomo. En: Química Organometálica. Didier Astruc, Frederic Astruc. Editorial Reverté, 2003. ISBN 8429170073. Pág. 338

Compuestos organometálicos
Compuestos de plomo

Compuesto de organoplomo


An Astrebla lappacea in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karel Domin. An Astrebla lappacea in nahilalakip ha genus nga Astrebla, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Astrebla

Astrebla lappacea


Dorota Zdanowska-Girard, née le  à Kazimierz Dolny, est une barreuse d'aviron polonaise.

Carrière
Dorota Zdanowska participe aux Championnats du monde d'aviron en 1975. Elle finit avec ses coéquipiers à la neuvième place.
Elle participe ensuite aux Jeux olympiques de 1976 à Montréal et termine septième à l'épreuve de huit en pointe avec barreur avec l'équipe polonaise féminine d'aviron.

Vie privée
Elle rencontre le rameur d'aviron français Lionel Girard en 1975 qu'elle épousera ensuite et avec lequel elle aura trois enfants.
Elle est maitre de conférences en économie au sein de Nantes Université à l'IAE Nantes, et est membre permanent du Laboratoire d'Économie et de Management de Nantes-Atlantique (LEMNA).

Notes et références

Naissance en mars 1954

Dorota Zdanowska


في الرياضيات، أصل الفضاء الإقليدي أو مبدأه أو أصل الإحداثيات هي نقطة خاصة، غالباً يرمز لها بالحرف O وتكون النقطة المرجع لتحديد الإحداثيات في الفضاء المحيط. نقطة المبدأ في نظام الإحداثيات الديكارتية هي نقطة تقاطع المحاور الإحداثية. أما في الهندسة الإقليدية فمن الممكن اختيار موقع نقطة المبدأ في أي نقطة مناسبة للمسألة.

مراجع

رياضيات ابتدائية
هندسة ابتدائية

أصل (رياضيات)


Española (Espanola en inglés), es una ciudad del sur de la provincia de Ontario, Canadá, cabeza del distrito de Sudbury. Está situada a orillas del río Spanish, aproximadamente a 70 kilómetros al oeste del centro de la ciudad de Sudbury, justo al sur de la intersección de las autopistas 6 y 17.

Historia
El origen del nombre de Española se ha atribuido a su origen en el Colegio Herbart, hace más de 150 años, de acuerdo a una leyenda que dice que el profesor de español sugirió a sus alumnos buscar un nombre para esta región del mundo en la que se relata que una tribu Ojibwa de la zona a mediados del siglo XVIII mandó una expedición de guerra muy lejos hacia el sur. A su regreso los expedicionarios trajeron consigo a una mujer que hablaba español y que se casó más tarde con un miembro de la tribu que vivía a orillas del río, enseñando a sus hijos el español. Más tarde, cuando los Voyageurs y los Coureur des bois franceses establecieron contacto con la tribu se percataron de que usaban términos en español y la denominaron Espagnole. Por afinidad, los ingleses pasaron a llamarlos Espanola y al río Spanish River.

Española se fundó a principios del siglo XX como una ciudad de la compañía (city company) para la Spanish River Pulp and Paper Company, que estableció una fábrica de papel en el lugar. La ciudad creció rápidamente para convertirse en una bulliciosa ciudad con un hotel, una escuela y hasta un teatro.

El 21 de enero de 1910 un tren de la Canadian Pacific Railways descarriló por un puente ferroviario a 10 kilómetros al este de la ciudad, cayendo desde una altura de casi 10 metros a las frías aguas del Spanish River: 43 personas perecieron en el que ha sido unos de los peores accidentes de esta empresa ferroviaria.

En 1930 la fábrica de papel cerró por culpa de la Gran depresión y Española se convirtió en una ciudad fantasma hasta la Segunda Guerra Mundial, cuando se estableció un campo de prisioneros de guerra alemanes. En 1946 la ya extinta Kalamazoo Vegetable Parchment Company (KPV)reabrió la fábrica de papel para producir papel de embalaje. El 1 de marzo de 1958, Española se constituyó legalmente como ciudad. En 1966 la empresa Brown Forest Industries compró KPV, revendiéndola a E. B. Eddy, que la explotó hasta junio de 1998. Ahora la fábrica pertenece a la empresa Domtar y sigue siendo la principal fuente de empleo de la ciudad.

Demografía
Tendencia de la población:

 Población en 2011: 5.364 (cambio de la población de 2006 a 2011: 0,9%)
 Población en 2006: 5.314
 Población en 2001: 5.449
 Población en 1996: 5.454
 Población en 1991: 5.527

Véase también

Referencias

Localidades de Ontario

Española (Ontario)


L-Manyak, Leman dergisinin dergi grubu bünyesinden Ocak 1996-Ocak 2016 arasında çıkmış aylık mizah dergisidir.

Tarihçe
İlk önce Bahadır Baruter ve Selçuk Erdem editörlüğünde çıkmaya başlayan dergi beş yıl boyunca Bahadır Baruter'in editörlüğünde yayınlanmaya devam etti. Bu dönemde dergi Bülent Üstün, Cengiz Üstün, Oky, Kaan Ertem, Memo Tembelçizer, Gürcan Yurt, Mehmet Coşkun gibi çizerlere yer vererek Kötü Kedi Şerafettin, Kunteper Canavarı, Cihangir'de Bir Ev, Robinson Crusoe ve Cuma, Zıçan Adam gibi popüler çizgi romanların doğmasına zemin sağladı ve tirajını arttırdı.

2001 yılında editör Bahadır Baruter ve çizerlerden pek çoğu ayrılarak aynı formattaki Lombak dergisini kurdular. Bu dönemde dergide Robinson Crusoe ve Cuma, Boing Burhan, Dedektif Sanlı, Cabbar Baba gibi popüler karakterler yayınlanmaya; Gürcan Yurt, Bahadır Boysal, Kaan Ertem, Behiç Pek, Mehmet Coşkun (mem-coş), Metin Fidan, Can Barslan, Cengiz Akın ve Felat Delibalta gibi çizerler çizmeye devam ettiler. 2007 yılında Robinson Crusoe ve Cuma'nın çizeri Gürcan Yurt dergiden ayrılarak yine Leman grubu bünyesinde O-Haa dergisini kurdu.

L-Manyak, yayın hayatı boyunca bünyesinden pek çok kopuşlar yaşamasına rağmen, kendi hayat verdiği bütün benzeri aylık çizgi roman dergileri arasında en uzun soluklu dergi olmayı başardı. Şubat 2010'da Koala'nın kapanmasından Harakiri'nin yayınlanmasına kadar, bir süreliğine ülkemizdeki aylık tek mizah dergisiydi. 2012 yazında 200. özel sayısı yayınlanmıştır. Ocak 2015'ten itibaren de dergi formatında ve logosunda değişikliğe gidilmiştir: Dergi, kadrosuna Ozan Önen ve Gonca Vuslateri gibi yeni isimleri dahil etmiştir. Formatınaysa röportaj formatını da ekleyerek daha aktüel bir perspektif kazanmıştır. LeMan Dergi Grubu dergilerinden biri olarak aylık yayınlarını sürdürmüş olan dergi Ocak 2016'da yayın hayatına son vermiştir.

Ayrıca bakınız
 L-Manyak sayıları listesi

Kaynakça

Türkçe dergiler
Türk mizah dergileri
1996'da kurulan dergiler

L-Manyak


Elise Neumann Hedinger (1854-1923) foi uma pintora alemã conhecida pelas suas pinturas de natureza morta.

Biografia
Hedinger, nascida Neumann, nasceu no dia 3 de julho de 1854 em Berlim, na Alemanha. Ela estudou na Alemanha e na França com Charles Hoguet, Albert Hertel, Eugen Bracht e Karl Gussow. Hedinger exibiu o seu trabalho no Woman's Building na Exposição Colombiana Mundial de 1893 em Chicago, Illinois.

Hedinger faleceu em 1873.

Pintores da Alemanha do século XX
Pintores da Alemanha do século XIX
Mortos em 1923
Nascidos em 1854

Elise Neumann Hedinger


L'observatoire Gekko Tenmondai (月光天文台 "Observatoire du clair de lune") est un observatoire astronomique se trouvant dans la préfecture de Shizuoka, Japon. Il a été fondé en 1957 et appartient à l'. Entre 1987 et 2000, les astronomes Yoshiaki Ōshima et Tetsuo Kagawa y ont découvert 176 planètes mineures. En 2000, cet observatoire a été classé  pour le nombre d'astéroïdes découverts.

Voir aussi

 (3843) OISCA astéroïde nommé d'après l'Organisation internationale d'amitié de la culture spirituelle.

Références

Gekko
Éponyme d'un objet céleste

Observatoire Gekko


Crkva Svih Svetih u selu Zmijavcima, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Župna crkva Svih Svetih u Zmijavcima sagrađena je 1895.g. na mjestu starije crkve. Jednobrodna građevina, dimenzija 26x11 m, građena je od kamenih klesanaca, s pravokutnom apsidom na zapadu. Na glavnom pročelju ulazna vrata su naglašena kamenim lukom u čijem tjemenu je križ ispod kojeg je uklesana godina gradnje crkve: 1895. U zabatu pročelja je zvonik na preslicu s tri zvona ispod kojeg je okulus i dva lučna prozora. Na bočnim pročeljima crkve su jednostavna vrata iznad kojih je okulus i dva lučna prozora. Uz crkvu je 2002.g. sagrađen kameni zvonik, s biforama na sve četiri strane lože za zvona. U unutrašnjosti crkve dominira drveni glavni oltar izrađen 1903. g. u Tirolskoj radionici.

Zaštita
Pod oznakom Z-5768 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Građevine u Zmijavcima

Crkva Svih Svetih u Zmijavcima


Marko Braić (Pula, 1991.) hrvatski je kazališni, filmski i televizijski glumac.

Obrazovanje
Završio je Školu primijenjenih umjetnosti u Puli. Nakon srednje škole upisao je i završio Akademiju scenskih umjetnosti u Sarajevu.

Filmografija

Televizijske uloge
 "Dar mar" kao Zoran Mikulić, Zoki (2020. – 2021.)
 "Na granici" kao Luka Penava (2018. – 2019.)
 "San snova" kao Alen Stošić (2023.)

Filmske uloge
 "Egzorcizam" (2017.)

Izvori

Hrvatski filmski glumci
Hrvatski kazališni glumci
Hrvatski televizijski glumci

Marko Braić


Thomas Stanley Holland (født 1. juni 1996) er en engelsk skuespiller. Han er blandt andet kendt for at spille Spider-Man i MCU (Marvel cinematic universe), blandt andet Spider-Man: Homecoming (2017), Spider-Man: Far From Home, samt Spider-Man: No Way Home (2021). Tom Holland har også spillet med i musicallen "Billy Elliot", hvor han spillede Billy Elliot.
Tom Holland er også på top 10-listen over bedste mandlige skuespillere i følge New York Times.

Udvalgt filmografi
 The Impossible (2012) – Lucas Bennett
 Captain America: Civil War (2016) – Spider-Man
 Spider-Man: Homecoming (2017) – Spider-Man
 Avengers: Infinity War (2018) – Spider-Man
 Avengers: Endgame (2019) – Spider-Man
 Spider-Man: Far From Home (2019) – Spider-Man
 Fremad (2020) - Ian Lightfoot
 Cherry (2020) – Nico Walker
 Chaos Walking (2021) - Todd Hewitt
 Spider-Man: No Way Home (2021) – Spider-Man

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Dansere fra England
Briter i 2000-tallet

Tom Holland (skuespiller)


An Carex tricephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler. An Carex tricephala in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex tricephala


أموكوريون (Αμμοχώριον) هي مدينة في فلورينا في مقاطعة فوريا إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1089   نسمة.

مراجع

أماكن مأهولة في فلورينا (مقاطعة)
مدن اليونان

أموكوريون (فلورينا)


Paleet er en indkøbscenter på Karl Johans gate i Oslo, der åbnede i 1990. Det er ejet af KLP Eiendom. Det stod færdig i efteråret 1990 som resultat af fornyelsen af Karl Johan-kvartalet efter en strid om bevaring eller "sanering" gennem mange år. Det blev til slut vedtaget at bevare gårdene langs Karl Johans gate, men under projekteringen blev flere af dem alligevel revet ned, og kun facaderne blev bevaret som en skal foran nybyggede ejendomme bagved.

Af gårdene som indgår i storcentret er blandt andet Karl Johans gate 37, som har givet navn til Paleet. Gården blev oprindelig bygget i 1869 af grosserer og ritmester Thorvald Meyer efter branden i 1867, og blev regnet som datidens flotteste "bypalæ". Paleet kostede Meyer 24.700 speciedaler i 1869. I 1910 overtog Oslo Handelsstands Forening Karl Johans gate 37 efter Thorvald Meyers dødsbo. Oslo Handelstands Forening (OHF) holder fortsat til her.

Hovedindgangen til Paleet er i Karl Johans gate 39, den ældste originale facade i Karl Johans gate. Bygningen dateres oprindelig til 1844. Karl Johans gate 41 og 43 blev revet ned i 1980'erne, men de blev genopbygget så facaderne er identiske med de oprindelige fra 1840'erne.

Paleet Oslo må ikke forveksles med Christian Ankers bygård fra 1744, senere landets kongebolig, som indtil branden i 1942 lå på ejendommen Fred. Olsens gate 6 ved Paléhagen.

Paleet Oslo blev åbnet første gang 5. september 1990, og genåbnet 3. september 2014 efter 15 måneders total renovering.

Referencer

Eksterne henvisninger
Paleet

Indkøbscentre i Norge
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Oslo
Etableret i 1990

Paleet shoppingsenter


Amos (Antik Yunanca: Ἄμος), Muğla'nın Marmaris ilçesinde bulunan, Roma dönemine ait antik yerleşimdir.

Antik Amos harabelerine Kumlubük (bkn. Turunç) koyunun kuzeybatısından, dik sahilin güneyindeki Asarcık denilen tepeden ulaşmak mümkündür. Amos, bir tepe üstünde yer alan tiyatro, tapınak ve bazı heykel kaidelerden oluşur.

Amos'un çevresi aynı dönemden kalma bir surla çevrilidir. Rodos karşı yakasındaki üç tiyatrodan ikincisi olan Amos tiyatrosu bugün oldukça iyi durumdadır. Oturma yerleri, yan duvar ve sahne evinin üç odasını ayırt etmek mümkündür. Prof. E. Bean bölgede yaptığı kazılarda (1948) MÖ 200 civarına ait üç ayrı kira sözleşmesinin koşullarını ele alan dört yazıt parçasını ortaya çıkardı.

Kaynakça

Muğla ilindeki arkeolojik sitler
Türkiye'deki antik kentler
Marmaris
Likya antik kentleri

Amos


Futbolo klubas Kražantė var en fodboldklub fra den litauiske by Kelmė.

Historie
Klubben blev stiftet i 1994 (lt Krepšinio ir futbolo klubas "Kražantė") og gik konkurs i 2007.

Titler

Nationalt

 Pirma lyga (D2)
 13. plads (1): 2001.

 Antra lyga (D3)
 Vindere (1): 2005.
 Andenplads (3): 2000, 2004, og 2006.

Historiske slutplaceringer

Klub farver
KFK Kražantė (1994 – 2006)

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 RSSSF
 Facebook
 futbolinis.lt
 weltfussballarchiv
 skrastas.lt svetainė

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1994
Ophørt i 2007
Tidligere fodboldklubber i Litauen

Kražantė Kelmė


"Rivals" is the 31st episode of the American science fiction television series Star Trek: Deep Space Nine. It is the 11th episode of the second season.

Set in the 24th century, the series follows the adventures on Deep Space Nine, a space station located near a stable wormhole between the Alpha and Gamma quadrants of the Milky Way Galaxy, near the planet Bajor.  In this episode, a con artist opens a new bar that competes with Quark's.

Plot
Security chief Odo places El-Aurian Martus Mazur in a holding cell after accusing him of swindling aboard Deep Space Nine.  While in his cell, Martus acquires a gambling device that alters the laws of probability after his cellmate, an old man named Cos, dies. His luck changes and he is released from confinement after the elderly couple he conned decide not to press charges.

With his new and intriguing device, he sets up a bar and casino with larger versions of the original device as gambling machines. The bar is a success and draws business away from Quark's bar. The device soon turns on him and he himself is conned into losing a large sum of money. In addition, the couple he swindled out of money change their mind and press charges against him.

Meanwhile, Miles O'Brien attempts to get in shape so that he can compete with Julian Bashir at racquetball. As part of a ploy to regain lost business for the bar, Quark is able to trick O'Brien and Bashir into participating in a public tournament that people can bet on. When O'Brien performs abnormally well, he realizes that there are statistical abnormalities on the station.  The crew discover the effects of the devices in Martus's establishment, and O'Brien and Bashir agree to cancel the rest of the game. To prevent more tampering with natural probability, Commander Sisko and science officer Dax destroy the device.

Reception
Zack Handlen of The A.V. Club described the episode as "bad TV that shrugs" and "passable". He criticized the main story for "the fact that it spends too much time on a character we've never seen before" and the secondary plot for feeling incomplete and sloppy.
Tor.com rated the episode 4 out of 10.

Home media releases
It was released on LaserDisc in Japan on June 6, 1997 as part of the half season collection 2nd Season Vol. 1, which had 7 doubled sided 12" discs. The discs had English and Japanese audio tracks.

On April 1, 2003 Season 2 of Star Trek: Deep Space Nine was released on DVD video discs, with 26 episodes on seven discs.

This episode was released in 2017 on DVD with the complete series box set, which had 176 episodes on 48 discs.

References

External links

Star Trek: Deep Space Nine (season 2) episodes
1994 American television episodes
Television episodes directed by David Livingston

Rivals (Star Trek: Deep Space Nine)


Veliki crnoglavi galeb (latinski: Ichthyaetus ichthyaetus), je vrsta ptica iz porodice Laridae. Kao što je slučaj s mnogim galebovima, tradicionalno je bio smješten u rod Larus. Znanstveni naziv dolazi iz starogrčkog. Ichthyaetus je složenica od ihthusa ("riba) i aetos ("orao").

Rasprostranjenost

Ova se vrsta gnijezdi u kolonijama na močvarama i otocima od južne Rusije do Mongolije. To je prica selica, a zimuje u istočnom Mediteranu, Arapskom poluotoku i Indiji. Gnijezdi se na zemlji, polažući između dva i četiri jaja.

U Zapadnoj Europi javlja se samo kao rijetka skitnica, a na jednaki način se pojavljuje i u različitim dijelovima Indijskog oceana, južno od njegovog normalnog raspona, te duž sjeverne i istočne obale Afrike, gdje dolazi neredovito.

Opis
To je vrlo velik galeb, vrlo vjerojatno i najveći svjetski crnoglavi galeb i treći po veličini galeb na svijetu, nakon velikog galeba i sjevernog galeba. Dug je 55–72 cm, s rasponom krila od 142 do 170 cm. Težina mu može varirati od 0.96 do 2.1 kg, s prosjekom od 1.6 kg kod mužjaka i 1.22 kg kod ženki. Među standardnim mjerenjima, tetiva krila je od 43.5 do 52 cm, kljun od 4.7 do 7.3 cm, a tarzus od 6.5 do 8.4 cm.

Odrasle ptice su ljeti lako prepoznatljive, jer niti jedan drugi galeb ove veličine nema crnu kapuljaču. Odrasle ptice imaju siva krila i leđa, s vidljivim bijelim "zrcalima" na vrhovima krila. Noge su žute, a kljun narančasto-žut s crvenim vrhom.

Crna kapuljača je vidljiva samo ljeti. U svim ostalim sezonskim uzorcima perja, tamna maska kroz oko jedini je ostatak ostatak kapuljače. Poziv je duboki krik aargh. Mlade ptice prilično brzo postižu uglavnom sive gornje dijelove, ali treba im četiri godine da dostignu zrelost.

Ekologija
Ova ptica ima duboko, prilično nazalno glasanje u letu koji nalikuje glasanju tamnoleđeg galeba. Iako su bučni u kolonijama, uglavnom su tihi kad se gnijezde.

Te ptice su predatori, love ribu, rakove, kukce, pa čak i male sisavce.

Veliki crnoglavi galeb jedna je od vrsta na koju se odnosi Sporazum o očuvanju afričko-euroazijskih selica vodenih ptica (AEWA).

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice

Ostali projekti

Ichthyaetus

Veliki crnoglavi galeb


An Phaius nanus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker. An Phaius nanus in nahilalakip ha genus nga Phaius, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phaius

Phaius nanus


Keylogger-ul este un program sau un dispozitiv fizic cu ajutorul căruia se pot vizualiza toate caracterele care sunt introduse de către un dispozitiv. În general, acesta este folosit pentru a afla parole.

Există programe care scanează dispozitivul pentru a găsi eventuale infecții cu keylogger.

Exemple de programe care scanează dispozitivul de eventuale infecții cu keylogger

 SpyShelter Free Anti-Keylogger
 KeyScrambler
 Zemana Anti-Keylogger Free

Exemple de keylogger

 Kidlogger
 Shadow Kid's Key Logger
 Spyrix Keylogger

Note

Vezi și
 Spyware
Ransomware

Legături externe
Key-logger Basics

Programe spion
Tipuri de software rău intenționat
Criptografie
Supraveghere

Keylogger


A higher diploma is an academic award in Iraq, Libya, the United Kingdom, Hong Kong, Ireland and Oman. In Iraq, it's one year after bachelor's degree (i.e., not equivalent to a bachelor's degree). In Ireland it is a postgraduate qualification at the same level as the honours bachelor's degree. In the United Kingdom, the diploma is equivalent to higher tier (A*-C) GCSE.

Iraq
A postgraduate university program is the 2-Terms Diploma (Arabic: دبلوم عالي ) course. The first year is made up of higher coursework, and students write a thesis after the 2 terms. The entrance requirement for this programme is a pass mark (50-59%) for the bachelor's degree in the same discipline.

In terms of level, the Post graduate Diploma (Arabic: دبلوم عالي ) is comparable to a 1-year WO master's degree in a similar specialization in the Netherlands.
In medical field high diploma is two years full-time training and passing rank is 70%

Libya
The Higher Diploma AKA High Diploma (Arabic:  دبلوم عالي) in Libya is an award from a national institute of technology or engineering given to the students who fulfil the requirement of passing 120 to 140 academic credits, it was started in 1980s by ministry of higher education as a degree with emphasis on the practical studies that benefits the local market comparing to the "theoretical approach" was taken by the universities (Higher diploma is a degree in higher education). Importantly, the degree may equivalent to BSc, or three-years undergraduate degree, students with Higher Diploma may take additional academic courses (two full-time semesters) in order to get bachelor's degree, as clearly stated in the law of higher education in Libya.

Recently, the government has issued a law in which the institutes of higher education will change into Colleges of Higher Education and to change the degree that given by them to bachelor's degree, in order to meet the world standards.

United Kingdom

In the UK, the higher diploma is a level 2 qualification on the Regulated Qualifications Framework, following the recently introduced 14- to 19-year-old Diploma system for the UK, which follows two levels, lower tier (Level 1) and higher tier (Level 2). To proceed to A-Levels in England, Northern Ireland, and Wales; you have to have completed a specified amount of qualifications at-least equivalent to A*-C GCSE (Level 2).

The higher diploma program usually consists of four major subjects: Maths, English, ICT, and a subject you want to study more in-depth.

Hong Kong

A higher diploma is an academic award by a university, college, other tertiary institutions, or post-secondary institutions. The award is at the same level as an associate degree or diploma/advanced diploma qualifications framework Level 4, but below the standard of a bachelor's degree. It is also above a lower-level certificate; and lower-level diploma.

Usually higher diplomas emphasis more on specialization and job training whereas associate degrees focus more on general, broader education. For example, there may be a higher diploma for "electrical engineering" but only an associate degree for "physical science".

Ireland

The Higher Diploma (Ard-Dioplóma in Irish) is an award from Quality and Qualifications Ireland which in 2012 took over responsibilities  from the Higher Education and Training Awards Council that replaces the graduate diploma in Ireland. The higher diploma is currently available in universities in Ireland ; the standard of the award is broadly similar to the graduate diploma, and replaces reorientation-type courses. Professional-type graduate diplomas will be replaced by postgraduate diplomas.

The National University of Ireland also offers a broad selection of higher diplomas in its constituent universities and recognized colleges. Main disciples are arts, business, engineering and science. A higher diploma in education is offered by Trinity College Dublin.

Oman
The Higher Diploma is an award equivalent to fourth or third year of bachelor's degree, it's a one-year course with 30 credit hours after achieving the diploma.

See also
Diploma
Professional certification
National Qualifications Framework

References

Qualifications

Higher diploma


El Teorema de Steiner–Lehmus, es un teorema de geometría elemental, formulado por  C. L. Lehmus y probado posteriormente por Jakob Steiner.

 Todo triángulo que tenga dos bisectrices iguales, es un triángulo isósceles.

El teorema fue  por primera vez mencionado en 1840 en una carta escrita por C. L. Lehmus enviada a C. Sturm, en la que le solicitó una prueba puramente geométrica. Sturm pasó la petición a otros matemáticos, y Jakob Steiner fue uno de los primeros en ofrecer una solución.

El teorema se convirtió en un tema bastante popular en la geometría elemental desde entonces, con una publicación bastante regular de artículos sobre el mismo.

Referencias

Enlaces externos

 Paul Yiu: Euclidean Geometry Notes, Lectures Notes, Florida Atlantic University, pp. 16–17
 Torsten Sillke: Steiner–Lehmus Theorem, extensive compilation of proofs on a website of the University of Bielefeld

Steiner-Lehmus
Geometría del triángulo
Steiner-Lehmus
Ciencia y tecnología de Alemania del siglo XIX
Ciencia de 1840
Alemania en 1840

Teorema de Steiner-Lehmus


The Heckler & Koch G11 is a non-production prototype assault rifle developed from the late 1960s–1980s by Gesellschaft für Hülsenlose Gewehrsysteme (GSHG) (German for "Association for Caseless Rifle Systems"), a conglomeration of companies headed by firearm manufacturer Heckler & Koch (mechanical engineering and weapon design), Dynamit Nobel (propellant composition and projectile design), and Hensoldt Wetzlar (target identification and optic systems). The rifle is noted for its use of caseless ammunition.

It was primarily a project of West Germany, though it was of significance to the other NATO countries as well. In particular, versions of the G11 were included in the U.S. Advanced Combat Rifle program.

In 1990, H&K finished the development of the G11, intended for the Bundeswehr and other NATO partners. Although the weapon was a technical success, it never entered full production due to the political changes of German reunification and lack of procurement contract. Only 1000 units were ever produced, some of which made their way into the hands of the Bundeswehr. Ultimately, the German armed forces replaced the G3 with the G36.

History and development

Development began around 1967 when NATO launched the idea of adopting a second standard small-caliber ammunition. Three competitors were then nominated: one American, another Belgian, and finally the German Heckler & Koch. NATO quickly lost interest in caseless ammunition but the West German Government held on. During 1968–1969, the government of what was then West Germany started a feasibility study into a future assault rifle and three contracts were awarded respectively to Diehl, IWKA Mauser and Heckler & Koch. The terms of reference (specifications) were very general, calling for an improved infantry weapon with a better hit probability than any then in existence, yet fulfilling the FINABEL (named after France, Italy, Netherlands, Allemagne, Belgium and Luxembourg) range and rate of fire characteristics. The designers were given a free hand for the methods used, but Heckler & Koch realized that the only way to obtain any significant improvement was to radically change the approach.

From the very beginning, it was obvious the required hit probability could not be achieved with common iron sights. An optical sight was the only solution to improve accuracy to reach the desired range. The Hensoldt AG, having delivered 100,000 optical sights for the G3, cooperated with H&K on developing a small sight with low power magnification which would allow target acquisition with both eyes. However, it was dropped because of the cost. Because the weapon was to be short, only 37 cm would have been left for a sightline, too short for a common iron sight, so that was out of the question. In mid 1968, Hensoldt presented an affordable reflector sight. It was based on an old and nearly forgotten patent, and a modernized model had to be built by a master from the assembly department. On September 30, 1968, Hensoldt was commissioned for a study for further development.

Numerous studies followed in the period between 1970 and 1971. Intensive tests were run by Heckler & Koch and Dynamit Nobel in search of a suitable ammunition. The early side way ignition design gave way to a tail ignition design. By 1970, studies progressed far enough to allow the construction of an automatic single- and 3-shot burst model but without full-automatic operation. Sometime in 1970, the box magazine was selected. To study the dispersion, a model firing 9×19mm and equipped with the reflexive sight was used. It had a cadence of 2400 rpm. The study supposedly was conducted by a research institute of the Fraunhofer Society (Fraunhofer-Gesellschaft). To determine the precision, a laser was used, fired onto a film during the 3-shot burst. The free-floating barrel design was found to contribute significantly to the precision of the weapon. At the end of September/beginning October 1971, the weapon was fully completed with full automatic fire and chambered for 4.9 mm and fed from the side.

In January 1973, the defense ministries of West Germany and Great Britain agreed on exchanging information on development of infantry weaponry and ammunition. The agreement was designed to benefit both partners equally. West Germany was to work on caseless ammunition while Great Britain would work on optimizing a firearm for 4.85x45 mm ammunition.

Meanwhile, the German defence ministry targeted unveiling of the weapon to NATO in 1975 with a field test of the first weapon to begin in 1976. In the summer of 1973, the ministry took on stock to see that none of the competitors could present a war-ready weapon. Diehl's design used separate magazines for projectile and propellant. Mauser offered a three-barrel rifle design. H&K's design with a rotating breech was considered promising.
Together with the Federal Office of Defense Technology and Procurement (FODTP)(Bundesamt für Wehrtechnik und Beschaffung),H&K's rotating breech was selected for further study and development.

In early November 1973, at a NATO workshop conference in Brussels, West Germany was appointed to develop the second generation (rifleman) rifle. H&K's new weapon was to be presented in sufficient numbers to NATO in April 1977. NATO-wide testing began in 1977 with the goal of having a second smaller caliber weapon alongside the 7.62×51mm NATO round rifle. West Germany wanted to have it ready by then, but the caliber was changed to 4.3 mm, delaying prototype development by months.

In mid 1974, several fully operational Prototype 1 G11s were presented to the Bundeswehr. On June 14, 1974, the German defense ministry charged the FODTP with initiating the development of the weapon. The proof of performance was held on December 18 and 19, 1974. The achieved firing rates were given as 1800 rpm for burst and 400 rpm for full-automatic. H&K was awarded the development contract (worth 20 million DM) on December 23, 1974. The contract required the completion of development by autumn of 1977, including following field tests. Subsequently, H&K contracted Hensoldt with a continuing development contract.
Around 1975, the design was disclosed as a German small arm Laid-Open Patent application No. 23 26 525.0 and No. 24 13 615.0.

In early 1976, doubt about the viability of the reflex sight rose. The contrast requirements in adverse condition and added features like variable brightness and distance settings drove cost up, exceeding that of a proper scope of similar size. On June 11, 1976, it was decided to switch to a scope. On June 15, 1976, the specification for a scope was finalized and the first model presented on August 5/6, 1976. In November 1977, the FODTP changed the specification accordingly. At the end of the contract in the summer of 1978, it was found to satisfy the requirement.

Meanwhile, the caliber was changed to 4.75 mm with Prototype 3. Prototype 4 and  Prototype 5 equipped with the scope took part in the preliminary NATO field test in 1977 in Meppen. After the contract with the FODTP ended H&K, Dynamit Nobel and Hensoldt were forced to continue development on their own with their private funds. In 1978, Mauser competed with their own weapon chambered for caliber 4.7 mm in a conventional case design but ultimately lost to the H&K G11. The caseless round was not yet telescoped and appeared "conventional".

On 28 October 1980, NATO approved the standardization (STANAG 4172) of 5.56×45mm NATO as second small caliber cartridge for use within the alliance.

Up to 1982, changes were made following the test. The caliber changed to 4.7x21 mm for Prototype 6. The conventional nitro-cellulose propellant was replaced by High Ignition Temperatures Propellant (HITP) based on Octogen. The barrel received polygonal rifling. The rifle case received a design by a dedicated designer. This Prototype 13 became the attention of the numerous media and press. It's supposed to be the first version entering the Advanced Combat Rifle (ACR) program.

Meanwhile, development shifted yet again to the new caliber 4.73x33mm (DM11) in a telescoped form. In 1984, the Gesellschaft für hülsenlose Gewehrsysteme (GHGS), founded by H&K GmbH and Dynamit Nobel AG, completed a license agreement for a custom version (worth US$3.8 million) with the U.S. Department of Defense and for the adoption of caseless ammunition with the Bundeswehr and NATO.

On December 8, 1986, Hensoldt was ready to deliver the final "Zieloptik ZO 1".

The G11 K1 (K for Konfiguration) production model was completed in March 1987. Field test and troop trials began in June with the Bundeswehr in Hammelburg and lasted until January 1989. It achieved a 100% higher Ph than the G3. The final development of the ammunition was completed toward the end of 1988 with the same dimensions as 4 years earlier. In March 1989, the first Operator´s Manual was made for the G11 K1 for the ACR evaluation. By then, work had already started on the G11 K2. On March 3, 1989, the first five ACR units were shipped to the Aberdeen Proving Ground. In May, H&K began to instruct the testers on how to operate the weapon.

In April 1990, the FODTP certified the G11 for use with the Bundeswehr. In May 1990, Tilo Möller, then H&K chief of R&D, presented the G11 to military dignitaries. At the same time, the Cabinet of Germany confirmed questions by the Bundestag about the signing of a contract in early 1990 for the adoption of the G11 and that it is part the budget (Haushalt 1990 EPL 14). If it is adopted, the front line troops would receive it first. Adoption numbers would be guided by yearly planned G3 replacement numbers up to the year 2002. The volume of a contract for the Bundeswehr alone was to cover 300,000 units worth 2.7 billion DM. The Cabinet of Germany confirmed that 30 million DM were reserved in the 1989 budget and another planned for the 1990 budget.

In April 1990, the ACR program ended with the decision not to adopt any of the ACR rifles because none met the requirement of doubling hit probability. It was not until mid September 1990 that H&K found out about the cancelation of the preproduction contract.

In November 1990, the Treaty on Conventional Armed Forces in Europe (CFE) was signed, which puts limits on the numbers of conventional military equipment in Europe and mandates the destruction of excess weaponry.

In January 1992, the Federal Audit Office (Bundesrechnungshof) recommended not to procure the G11 just yet and Defense Minister Gerhard Stoltenberg struck the G11 from the procurement list. On April 1, 1990, the Warsaw Pact dissolved, leaving West Germany with a surplus of hundreds of thousands of Kalashnikovs. The development of the G11 from 1974 to 1989 had cost the tax payer 84.1 million DM, while leaving H&K with a debt of 180 million DM. H&K was permitted by the Federal Office of Economics and Export Control (Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle) to export the rifle to 80 countries, and give licenses to 15 countries. On March 8, 1992, the G11 (K2) was approved for full scale replacement production.

On July 17, 1992, the CFE treaty went into effect.

In June 1993, the situation became clear when it was announced that the G11 could not be adopted due to "lack of possibility for NATO standardization".

In 2004, the Lightweight Small Arms Technologies (LSAT) program was initiated, which licensed the G11 caseless ammunition. In Phase 1 lasting until January 2005, the HITP formula was reverse engineered and evaluated. In the 28-month-long Phase II, the G11 caseless ammunition was replicated and customized to U.S. Army preferences (higher burn rate). In May 2007, the caseless ammunition was scaled and adapted to the 5.56 mm projectile in a telescoped and round form. An alternative polymer cased version was created in parallel.

Design details

The weapon uses 4.73×33mm caseless ammunition, with the propellant shaped into cuboid blocks. The ammunition has also been designated as 4.92mm for the HK G11 ACR, a variant developed for US Military trials, the US convention of groove to groove measurements of the bore was employed, rather than land-land. The projectile is 4.93 mm in diameter with a case length of 33 mm, the US case length measurement is 34 mm since for the ACR trials the chamber length, not the actual case length was used. The 4.73 mm round is half the weight and 40% the size by volume of the 5.56×45mm NATO round. The round was designed to the same ballistics requirement as the 5.56×45mm NATO round as outlined in Evaluation Procedures for Future NATO Weapons Systems (Document 14). However, the 4.73mm is much less likely to tumble when hitting or penetrating a soft target, and thus not as lethal. The effect on soft targets is in accordance with international conventions. Even at short range, the round does not fragment in the soft target medium. This was confirmed in tests with gelatine.(See terminal ballistics)

The design principle was to increase target hit probability by firing high rate multi-round bursts (salvos). Tests have been run using a prototype shotgun test-bed called CAWS to see whether a single-shot, multi-projectile system could achieve the range and hit probability requirements. The results indicated that the use of serially fired projectiles at a high rate of fire would achieve a tight shotgun-like pattern with rifle-like accuracy up to the required range.

The rifle was designed to have a dispersion such that a man-target running at a speed of 6 km/h at a distance of 250 m would be hit even if the lead angle error (2 mil) was off by 51 cm.

The weapon itself has three firing modes: semi-auto, full-auto at 460 rounds per minute, and three-round burst at over 2100 cyclic rounds per minute, or approximately 36 rounds per second. The loading and feed mechanism is physically very complicated but exceptionally fast and reliable. Rounds are fed into the weapon from a magazine that lies above and parallel with the barrel. The rounds are oriented vertically (at 90 degrees to the bore) and are fed downwards into the rotary chamber so that they can be rotated 90 degrees for firing. The firing cycle process is roughly:

 As the cocking handle on the side is rotated clockwise by the weapon operator:
 A round is dropped into the revolving chamber vertically (a loading piston assists).
 The chamber rotates 90° so it is lined up with the barrel. This completes the chambering of the round and cocking of the firing pin.
 When the trigger is pulled, a firing pin ignites the primer, which then ignites a powder booster charge that pushes the bullet into the barrel. The solid block of propellant is broken up to increase the ignition surface area and ignites, accelerating the bullet out of the barrel.
 As the projectile is accelerating up the barrel, recoil forces drive the barrel, magazine, chamber and operating mechanism rearwards within the weapon, dissipating energy for single shot and fully automatic modes but allowing burst mode to deliver three projectiles downrange before buffering occurs.
 Gas tapped off from the barrel rotates the chamber and actuates the loading mechanism, then rotating the chamber back to the initial vertical position until it is lined up with the feed mechanism and the process repeats.

A conventional assault rifle has approximately eight steps in its cycle:
 Battery: bolt group pushes round from magazine into chamber.
 Lockup: bolt or bolt carrier locks with the barrel extension or receiver.
 Firing: firing pin or striker impacts primer igniting the main propellant charge.
 Unlocking: either through gas, recoil or blow-back operation, the working parts unlock from the barrel extension or receiver.
 Extraction: spent case is extracted and withdrawn from the chamber.
 Ejection: the spent case is thrown clear of the weapon either via a bolt face ejector or from a fixed or semi-fixed ejector.
 Firing mechanism reset: as part of the rearward reciprocation of the working parts, the firing mechanism is reset.
 Buffering: working parts finally strike the buffer and halt. Recoil spring(s) are fully compressed and begin to drive the working parts forward into battery.

Because the G11 uses caseless ammunition, there are no extraction and ejection steps. Even though the rotary chamber does not lock up in the true sense of the word, the fact that it has to rotate in and out of alignment with the barrel means that the G11 can be considered to have a lock/unlock phase. If a round fails to fire or the weapon is being used with training rounds, the rifle can be manually unloaded by twisting the cocking handle counterclockwise. This pushes the failed/training round out an emergency ejection port on the bottom of the rifle and loads the next round.

The recoil in the three-round burst is not felt by the weapon's user until after the third round has left the chamber. This is accomplished by having the barrel and feeding mechanism "float" within the rifle casing. When the rounds are fired, the barrel, magazine, chamber and operating mechanism recoils back against recoil springs several inches. Only when it strikes the buffer at the back of the rifle does the user feel the recoil. During the rearward travel of the internal mechanism the rifle loads and fires 3 rounds. When the barrel and mechanism reaches the rearmost point in its travel, the recoil springs push it forward, back into its normal forward position. When firing in semi-auto and full-auto modes, the rifle loads and fires only one round per movement of the internal mechanism. Fully automatic fire is reduced to around 460 rounds per minute. The internal workings of the rifle were rather complex compared to those of some earlier designs, with the mechanism being compared to the inside of a compact clock. The number of hours of maintenance required for the G11 compared to other designs is not clear, especially since the effect of the powder used in the caseless ammo remains unknown. Designers claimed that, because there was no ejection cycle, the internal mechanisms would have little chance to get exposed to external dust, dirt and sand, which would supposedly reduce the need for cleaning.

There were reports that the high tolerances required to seal off the front and rear chamber openings set the expected life of the contacting parts to 6000 rounds before maintenance was required.

Ammunition cook-off and shape
Premature ignition of ammunition from heat in the chamber, known as cook-off, was a major problem with early prototypes of the G11 where synthetically bound nitrocellulose, formed into blocks, was used. Normally, when a cartridge is fed into a chamber, its case insulates the propellant from igniting until its impact-sensitive primer is struck by a firing pin or striker. The case aids in insulating the propellant from the heat of the chamber and it takes time for the temperature to rise sufficiently inside a chambered round to ignite the propellant. In addition, in a traditional rifle, extracting a hot case removes heat from the system. As a result of doing away with traditional cases, the G11 was found to be unsafe and had to be withdrawn from the 1979 NATO trials. The high rate of fire and lack of cartridge cases made cooking off a significant problem; the heat buildup in the G11 chamber was immense because the chamber had no provision for cooling like a reciprocating bolt system, which allows hot air to leave the chamber when the bolt is retracted and the chamber is exposed to air. The vertically swiveling chamber also made gas sealing at each end at such high pressures impractical, as opposed to a cross-sectional round-inside-round bolt-to-chamber fit with proper gas sealing.

To solve this, Heckler and Koch formed a partnership with Dynamit Nobel, which redesigned the cartridge to use a new high ignition temperature propellant (HITP). The cook-off problem was reduced by using a denatured HMX propellant with a special binder and coating for the ammunition that increased the spontaneous ignition temperature by another 100 °C  above that of standard, nitrocellulose (180 °C) propellant.

A notable feature of the new round was its unconventional shape. Most cartridge casings are cylindrical, but the redesigned cartridge was molded into a squared, box-like shape. This allowed the 50-cartridge magazine to carry more propellant in a smaller space; the wasted space between rounds with cylindrical casings was substantially reduced.

The issue of heat removal from caseless-firing weapons as well as methods of igniting them continue to be researched by other companies. An alternative route was taken by the Austrian company Voere, whose Voere VEC-91 uses a caseless, electrically-fired round developed by Austrian inventor Hubert Usel. This technique makes it possible to greatly increase the ignition temperature without hampering the ability to fire it. This would increase the maximum rate and duration a gun could fire before cooking off rounds, but the VEC-91 never took advantage of this, since it was a bolt-action rifle.

The 4.73×33mm projectile was required to defeat NATO and Warsaw Pact armor at 300–400 m (Document 14) but was advertised to meet the requirement at 600 m. This fact was neither confirmed nor denied by the West German government, citing inability to disclose such information.

In line with another NATO requirement for a personal defense weapon (PDW), a handgun concept, Nahbereichswaffe (NBW),was created. It was to use a shortened 4.73×25 mm cartridge and meet the same requirements now fulfilled by the HK 4.6×30mm: Armor piercing of NATO CRISAT Technology Area 1 (TA1) out to 300 m; Level II out to 25 m; lethal suppression fire against unarmored targets out to 450 m.

Future development
By 2004, the technology developed for the G11 was licensed for the Lightweight Small Arms Technologies project, the current project of which is a light machine gun prototype for the US Army. The design is intended to use either a cased cartridge using a composite case or a caseless ammunition design developed from the G11. Both ammunition designs are telescoped ammunition like that used by the G11; however, the current ammunition design has a plastic case instead of the fully caseless G11 ammunition.  The design, like the G11, uses a rotating chamber, but rotating about the longitudinal axis of the weapon.

See also
AAI ACR
AN-94
Armtech C30R
Benelli CB M2

List of assault rifles
List of bullpup firearms
List of machine guns
Metal Storm
Steyr ACR
Voere VEC-91

References

Further reading
Weapon Ammunition System: G11 rifle with caseless ammunition, Heckler & Koch Dynamit Nobel, 1981
Operator's Manual: Rifle, 4.92 mm ACR, Heckler & Koch, March 1989
Weapon Ammunition System: G11 rifle with caseless ammunition, Heckler & Koch Dynamit Nobel, 1990
Wolfgang Seel, Die G11 Story. Die Entwicklungsgeschichte einer High-Tech-Waffe, Journal Verlag Schwend GmbH, 1993, ASIN: B0027WQJAE
Jürgen Grässlin, Versteck dich, wenn sie schießen: Die wahre Geschichte von Samiira, Hayrettin und einem deutschen Gewehr, Droemersche Verlagsanstalt, 2003,
Terry Gander, Jane's Infantry Weapons 1996–1997, 1996,

External links
 HKPRO
 Supervisiere für eine Superwaffe: Die Visierentwicklung für das Gewehr G 11
 SoldierTech
 Modern Firearms
 U.S. Army Lightweight Small Arms Technologies

 Industrie Werke Karlsruhe G11
 IWK G11

Assault rifles of Germany
Bullpup personal defense weapons
Personal defense weapons
Bullpup rifles
Caseless firearms
G11
Trial and research firearms of Germany

Heckler & Koch G11


Galeria de Arte e Pesquisa na UFES é uma galeria de arte fundada em 25 de junho de 1976, vinculada à Universidade Federal do Espírito Santo (UFES), localizada na cidade de Vitória, capital do estado do Espírito Santo.

História
A Galeria de Arte e Pesquisa na UFES foi fundada em 25 de junho de 1976, com sua primeira sede na Capela de Santa Luzia, na região central de Vitória, capital do estado do Espírito Santo.

Vinculada com a Universidade Federal do Espírito Santo (UFES), surgiu com a ideia e o objetivo de promover a produção contemporânea dos artistas, curadores, grupos de pesquisa e pesquisadores de arte a partir do espaço universitário.  A Capela de Santa Luzia funcionou até o ano de 1928 e com seu encerramento iniciou-se um processo de restauração gerenciado pelo Serviço do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (SPAHN) que pretendia instalar no local um Museu de Arte Religiosa.

Após alguns anos de operação do museu, foi fechado no ano de 1961. Com o fechamento do museu, o imóvel ficou desocupado até o ano de 1975, quando iniciaram-se a reformas que abrigariam a Galeria de Arte e Pesquisa na UFES. A decisão de ocupação do espaço e reformas e melhorias na área foi autorizada pelo Instituto do Patrimônio Histórico e Artístico Nacional (IPHAN) e teve como responsável a professora Jerusa Samú da UFES, na gestão dessa reforma.

Após o funcionamento na região central da cidade por quase duas décadas e a realização de diversas exposições de artistas como Alda Lofêgo, Nice Avanza, Delton Souza, Mauro Lúcio Starling, Isabel Helena de Souza, Dilma Goes, dentre inúmeros outros, no ano de 1994, a Galeria mudou-se para o campus universitário de Goiabeiras, principal campus da UFES em Vitória.

Exposições
A organização das exposições ocorre de duas maneiras. A nível nacional, as escolhas acontecem através de um edital lançado pela galeria. Há também um espaço para exposição que para os alunos dos cursos de Artes Plásticas e Artes Visuais da universidade poderem exibir seus trabalhos chamado GRADUARTES.

Também há uma chamada para exposição de trabalhos chamado DAVISUAIS para alunos dos outros cursos do CAR-UFES, instituto da Universidade com os cursos de Arquitetura e Urbanismo, Design, Jornalismo, Música e Publicidade e Propaganda.

Ver também

 Galeria de arte
 Universidade Federal do Espírito Santo

Ligações externas

 Site oficial
 Galeria de Arte e Pesquisa na UFES no Instagram
 Galeria de Arte e Pesquisa na UFES no Facebook
 Galeria de Arte e Pesquisa na UFES no Blogger

Fundações no Brasil em 1976
Galerias de arte
Cultura de Vitória (Espírito Santo)
Universidade Federal do Espírito Santo

Galeria de Arte e Pesquisa na UFES


El término Argentera puede hacer referencia a:

Argentera, un municipio español de la comarca tarragonesa de Bajo Campo.
Argentera, una localidad española del municipio de Vilanova de Meyá, en la provincia de Lérida.
Argentera, una comuna italiana de la provincia piamontesa de Cuneo.
El Monte Argentera, perteneciente a los Alpes Italianos.
El Marquesado de Argentera, un título nobiliario español.

Argentera


El Grupo M96 (también conocido como Grupo Leo I) es un grupo de galaxias en la constelación de Leo. Este grupo contiene entre 8 y 24 galaxias, incluyendo tres objetos Messier. Este grupo es uno de los muchos que existe dentro del Supercúmulo de Virgo.

Miembros
La tabla de más abajo lista las galaxias que han sido identificadas como miembros del grupo en el Catálogo de Galaxias Cercanas, por la investigación de Fouque et al., el catálogo LGG (Lyons Groups of Galaxies), y las tres lista de grupos creadas por el Nearby Optical Galaxy sample of Giuricin et al.

Grupos cercanos
El Triplete de Leo, el cual incluye las galaxias espirales M65, M66, y NGC 3628,  está localizado físicamente cerca del grupo M96. Algunos algoritmos de identificación de grupos actualmente identifican al Triplete de Leo como parte del Grupo M96.

Referencias

Enlaces externos
 Leo I Galaxy Group

Grupo M96

Grupo M96


Assassin's Creed Origins er et action-adventure open world spil, som er udviklet af Ubisoft Montreal og udgivet Ubisoft. Det er det tiende spil i Assassin's Creed serien. Spilet forgår 49-47 før Kristi fødsel i Egypten. Spillet er udgivet på Microsoft Windows, PlayStation 4 og Xbox One.

Gameplay
Assassin's Creed Origins er et action-adventure stealth spil spillet fra et tredjepersonsperspektiv . Spillere gennemfører quests-lineære scenarier med faste mål-at gå videre gennem historien, optjene erfarings point og erhverve nye færdigheder. Uden for missionere kan spilleren frit omgå det åbne verdens miljø til fods, hest, kamel, heste-køretøjer eller båd for at udforske steder, udfylde valgfrie side missioner og låse op for våben og udstyr.

Plot
Spilleren tager rolen som Medjaien Bayek og hans kone Aya, hvor de skal beskytte folket af det ptolemeiske kongeriget og samtidlig leder de efter morden af deres søn. Pharaohen Ptolemy XIII som kæmper for at holde fast på magten, mens han har ambitioner om at udvide sit kongerige, samtdig prøver hans søster Cleopatra at få fat i magten fra sin bror. Samtidig bliver den romerske republik mere og mere involveret i borger krigen mellem Ptolemy og Cleopatra. I mens man føgler Aya og Bayak ser man hvordan "broderskabet" blev skabt.

kilder

Eksterne henvisninger

Origins
Computerspil fra 2017
Ubisoft-spil
Windows-spil
PlayStation 4-spil
Xbox One-spil

Assassin's Creed Origins


Mouth harp may refer to:

 Harmonica
 Jaw harp or Jew's harp
 Morsing
 Temir komuz

Mouth harp


Sedna (sembolü: ), Neptün ötesi cisimler'den biri ve sednoitler olarak adlandırılan bir grubun ilk üyesi. Michael E. Brown (Caltech), Chad Trujillo (Gemini Observatory) ve David Rabinowitz (Yale Üniversitesi) tarafından 14 Kasım 2003'te bulunmuştur.

Sedna, aşağı yukarı Plüton'un 3'te 2'si kadardır ve kuramsal olarak yerçekimiyle kendi kendini yuvarlayabilecek büyüklüktedir. Bu nedenlerle cüce gezegen kategorisine girebilir. Uluslararası Gökbilim Birliği tarafından cüce gezegen olarak sınıflandırılması önerilmiş, ancak detaylı incelemesi tamamlanmadığı için henüz bu sınıfa dahil edilmemiştir. 2005 yılında gene Sedna 10. gezegen olması için aday gösterilmiş fakat hakkında yeterli bilgi olmadığı ve yörüngesinin dışmerkezliğinin çok fazla olması nedenleri ile geri çevrilmiştir. Sedna'nın dış yüzeyi karbon ve buzdan oluştuğu, ayrıca yüzey sıcaklığının -240 °C derece olduğu varsayılmaktadır. Güneşe en uzak olduğu noktada Güneş'ten uzaklığı Dünya'nın 990 katıdır.

Sedna'nın ince uzun elips şeklindeki yörüngesini yaklaşık 11,400 yılda tamamlaması, güneşe en yakın mesafenin 76 AU ve en uzak mesafenin 960 AU olması, kökeni konusunda daha çok spekülasyonalara yol açar. İkincil Gezegen Merkezi Sedna'yı Neptün'ün yerçekimsel etkisinden dolayı oldukça uzağa itilerek yörüngelere oturmuş objelerin oluşturduğu dağınık diske yerleştirmişlerdi. Hâlbuki bu tanımlama tartışmaya açıktır; çünkü Sedna hiçbir zaman Neptün'e yeteri kadar yaklaşmayacağı için böyle olamaz. Bu nedenle bazı astronomlar Sedna'nın iç Oort bulutunun ilk bilinen üyesi olduğu sonucuna varır. Bazıları ise geçen bir yıldızın Sedna'yı şimdiki yörüngesine çektiğini ya da Sedna'nın başka bir yıldız sisteminden alınmış olabileceğini söyler. Başka bir hipoteze göre Sedna'nın bu özel yörüngesi, Neptün'ün ötesinde büyük bir gezegenin varlığına işaret olabilir. Sedna'nın ve diğer cüce gezegenler olan Eris, Haumea ve Makemake'nin kaşiflerinden astronom Mike Brown Sedna için, Neptün ötesi nesneler içinde bilimsel olarak en önemli keşif olduğuna; çünkü böyle kendine özgü bir yörüngeyi anlayabilmenin, gezegenin kökeni ve Güneş Sistemi'nin erken dönem evrimi konusunda değerli bilgiler sağlayabileceğine inanıyor.

Yörünge ve dönme
Sedna Güneş sisteminde bilinen kendi büyüklüğüne yakın yada üstün olan objeler arasında en uzun ikinci yörünge periyoduna sahiptir ve bu periyot yaklaşık 11,400 yıl civarı olarak hesaplanmıştır. Sedna'nın yörüngesinin dış merkezliği aşırı yüksektir, günötesi 937 AU ve günberisi 76 AU civarındadır. Sedna Güneş Sisteminin en soğuk bölgesinde yer alır ve bu bölgede sıcaklık asla -240°C'yi (-400°F) aşmaz. Sedna 2012 VP113  bulunana kadar Güneş Sistemindeki en büyük günberi değerine sahipti. Günötesinde, Sedna Güneşin etrafında Dünyanın sadece %1.3 hızınde döner.

Sedna keşfedildiği zaman Güneş'den 89.6 AU uzaklığında günberiye yaklaşıyordu ve Güneş Sisteminde görüntülenmiş en uzak obje idi. Sedna daha sonra bulunan ve 97 AU ile günöteye yakın olan Eris tarafından geçildi. Sedna 2022 yılı itibariyle günberiye yakın olduğu için hem Eris hem de Gonggong sırasıyla 95.8 AU ve 88.9 AU ile Güneşe Sedna'dan (83.9 AU) daha uzaktır. Bazı kuyruklu yıldızların yörüngesi Sedna'nınkinden daha da uzağa açılır ancak günberide iç Güneş Sistemine girmedikleri sürece bulunamayacak kadar karanlıklardır. Sedna 2076 ortalarında günberiye girdiği zaman, Güneş Sedna'nın uzaklığından dolayı bir disk gibi değil, aşırı parlak bir nokta gibi görünecekdir.

İlk bulunduğu zaman, Stedna'nın tuhaf derecede uzun bir dönme süresine sahip olduğu düşünülmüştü (20 ila 50 gün arası). En başta Sedna'nın dönme hızının Plüto'nun ayı Charon gibi başka büyük bir cismin kütle çekimi tarafından yavaşlatıldığı tahmin edilmişti. Ancak böyle bir uydu Hubble Uzay Teleskobu ile 2004'de yapılan bir araştırmada bulunamadı. Daha sonra MTT teleskobu tarafından yapılan ölçümler Sedna'nın aslında büyüklüğü için daha tipik olan 10 saatlik bir dönme süresine sahip olduğunu gösterdi. Bunun yerine 18 saatde de dönüyor olabilir, ancak bunun muhtemel olmadığı düşünülür.

Sınıflandırma
Sedna'nın keşfi hangi astronomik cisimlerin gezegen olup hangilerinin gezegen olmadığı sorusunu tekrar gündeme getirdi. Sedna hakkında 15 Mart 2004 de basın onuncu bir gezegenin bulunduğunu bildiren makaleler çıkardı. Bu sorun birçok gökbilimci için Uluslararası Astronomi Birliği tarafından 24 Ağustos 2006 da kabul edilen yeni gezegen tanımı ile çözülmüştür. Bu tanıma göre bir gegenin yörüngesini temizlemiş olması gerekir. Sedna'nın yörüngesini temizlemiş olmadığı tahmin edilir. Niceliksel olarak, Stern–Levison parametresinin 1'den çok daha düşük olduğu tahmin edilir. IAU aynı zamana gezegen olmayan en büyük cisimler için cüce gezegen terimini kullanmıştır. Bu tür gezegenler hidrostatik dengededir ve bu yüzden gezegen benzeri jeolojik aktivite gösterirler, ancak yörüngelerini temizlememişlerdir. Sedna yeteri kadar parlaktır ve bu da yeteri kadar büyük olduğu anlamına geldiğinden hidrostatik dengede olduğu düşünülür. Bundan dolayı, gökbilimciler genel olarak Sedna'nın bir cüce gezegen olduğunu söyler.

Fiziksel sınıflandırılmasının dışında, Sedna yörüngesine göre de sınıflandırılır. Güneş Sistemindeki cisimleri resmi bir şekilde katalog eden Küçük Gezegen Merkezi Sedna'yı sadece bir Neptün ötesi cisim olarak adlandırır (yörüngesi Neptünün ötesinde olduğundan). Daha kesin bir yörüngesel sınıflandırma çok tartışılmıştır ve gökbilimciler sednoidlerin, 2000 CR105  gibi benzer cisimler ile beraber yeni bir kategoriye taşınmaları gerektiğini savunmuşlardır. Bu kategoriye uzatılmış dağınık disk objeleri (E-SDO), ayrık cisimler, uzak ayrık cisimler, ya da Derin Ekliptik Araştırmanın kullandığı dağınık-uzak isimleri verilmiştir.

Kaynakça

Güneş Sistemi
Cüce gezegen adayları
Dağınık disk cisimleri
Oort bulutu
Michael E. Brown'un keşifleri
Chad Trujillo'nun keşifleri
2003'te keşfedilen astronomik cisimler
Sednoitler

90377 Sedna


Bernhard R. Kroener est un historien militaire allemand né le  à Vallendar.

Biographie
Son père est officier pendant la Seconde Guerre mondiale puis directeur général du ministère fédéral de la Défense. A partir de 1952, il s'installe avec sa famille à Bonn, où il passe la majeure partie de son enfance. Par la suite il étudie l'histoire moderne, l'archéologie et la politique à l'Université rhénane Frédéric-Guillaume de Bonn et à l'Université de la Sorbonne. Il est également un élève de l'historien militaire André Corvisier. Depuis 1985, il prodigue régulièrement  des cours d'histoire militaire à Fribourg.

Références

Liens externes

Professeur à l'université de Fribourg-en-Brisgau
Professeur à l'université de Potsdam
Historien allemand du XXe siècle
Historien militaire
Naissance en février 1948
Naissance en Rhénanie-Palatinat

Bernhard R. Kroener


Valerios Stais (; Kythira 1857 - Atenas 1923) foi um arqueólogo grego.

Carreira
Ele inicialmente estudou medicina, mas depois mudou para arqueologia obtendo seu doutorado na Universidade de Halle (Saale) em 1885. Ele trabalhou para o Museu Arqueológico Nacional de Atenas a partir de 1887, tornando-se Diretor do Museu, cargo que ocupou até sua morte. Nesse período organizou ou participou em escavações em Epidauro, Argoli, Attica, Dimini, Antikythera e em outros lugares. Ele escreveu muito sobre assuntos arqueológicos, publicou vários artigos, principalmente no Archeologiki Efimeris (Αρχαιολογική Εφημερίς "Jornal arqueológico") e muitos livros.

Valerios Stais também se tornou o primeiro a estudar o mecanismo de Anticítera a partir dos pedaços de material arqueológico recuperados de um naufrágio encontrado perto da costa de Antikythera em 1900. Ele identificou que uma das peças tinha uma roda dentada embutida.

Publicações (seleção)

 Ta ex Antikytheron heuremata: chronologia, proeleusis, chalkus ephebos. Atenas 1905
 Marbres et Bronzes du Musée national. Atenas 1907
 To Sunion kai hoi naoi Poseidōnos kai Athēnas. Atenas 1920

Referências

Arqueólogos da Grécia

Valerios Stais


La route régionale 474 () est une route régionale allant de Hautaniemi à Savonlinna jusqu'à Vihtari à   Heinävesi en Finlande.

Présentation
La seututie 474 est une route régionale de Savonie du Sud.

Parcours
 Hautaniemi
 Seikanlampi
 Puronsalo
 Kokkolahti
 village de Savonranta
 Niikkomäki
 Säimen
 Lapinlahti
 Vihtari, Heinävesi

Galerie

Références

Annexes

Liens externes

Cartes

Articles connexes
 Seututie

474
Transport à Savonlinna
Transport à Heinävesi
Savonranta

Seututie 474


فيلهلم كونو  سياسي ألماني (2 يوليو 1876-3 يناير 1933). تولى منصب المستشار في جمهورية فايمار من 22 نوفمبر 1922 إلى 12 أغسطس 1923.

مراجع

أشخاص من إقليم في ساكسونيا
ألمان معادون للشيوعية
خريجو جامعة هايدلبرغ
رومان كاثوليك ألمان
شخصيات جمهورية فايمار
مستشارو ألمانيا
مستشارو ألمانيا في القرن 20
مواليد 1876
هامبورغ أمريكا لاين
وفيات 1933
أشخاص من زول (مدينة ألمانية)

فيلهلم كونو


AIDS, ilk kez 1980'lerin başında Orta ve Güney Afrika'da gündeme gelen ve giderek ürkütücü boyutlara ulaşan, etkeni HIV (İngilizce: Human Immunodeficiency Virus / Türkçe: İnsan bağışıklık yetmezliği virüsü) olan bir enfeksiyon hastalığıdır. HIV, bağışıklık sistemindeki akyuvarların (özellikle CD4+ lenfositler) yapısını bozarak ve sayısını azaltarak vücudun enfeksiyonlara karşı direncini ortadan kaldırır.

Bir retrovirüs olan HIV'nin, farklı coğrafyalarda değişik moleküler yapı ve klinik bulgularla ortaya çıkan 2 türü vardır;

 HIV-1: Afrika'nın orta, güney ve doğu kesimleri ile Avrupa ve Asya etkindir.
 HIV-2: Batı Afrika'da (Liberya ve Sierra Leone) etkindir. Virülansı HIV-1'den düşüktür.

HIV-1'in en önemli etkisi, makrofajlarda ve lenfositlerde (TH-lenfositlerinde) görülür. HIV ile bağışıklık sistemi arasında oldukça karmaşık antijen-reseptör bağlantıları vardır. Bunlar arasındaki en somut ilişki gp120 ile CD4+ ilişkisidir. Virüs kökenli bir madde (antijen) olan gp120, T-lenfositlerinin ve makrofajların CD4+ reseptörlerine yapışır, hücrelerin enzim sistemini bozar. Virüsten etkilenen makrofajlar ve TH-lenfositleri HIV antijenlerini algılayamaz ve tepkisiz kalırlar. Böylece bağışıklık sisteminin tüm düzeni bozulur. HIV, girdiği hücrelerde üremeye başlar. Yeni virüslerin gen yapıları da farklılaşmıştır. Ölen hücrelerden kana dökülen yeni virüsler sağlıklı hücrelere girer. T-lenfosit üretimi azalır. Sıvısal bağışıklık sistemi çalışır ve virüs antijenlerine karşı antikor üretilir. Ancak hücre içinde yaşayan virüs, hücrelerde saklanarak sıvısal bağışıklık sisteminin antikorlarından korunduğu için bu antikorlar hastalığın iyileşmesini sağlayamaz. Bağışıklık sistemi etkilenmelerini somut olarak sıralamak gerekirse: lenfosit sayısında azalma (lenfopeni), T-lenfositlerinde işlev bozuklukları, B-lenfosit sayısında artış, makrofaj tembelliği en önemli 4 bulgudur.

HIV-2'nin neden olduğu AIDS'in gidişi görece yavaştır; ancak bulgular ve sonuç değişmemektedir.

HIV erkeninin bağışıklık sistemini çökerterek bireyi çeşitli hastalıklara karşı korumasız hale getirmesine ve ölümüne neden olabilen tabloya AIDS nitelemesi yapılmıştır. AIDS sözcüğü, İngilizce "Acquired Immune Deficiency Syndrome" kelimelerinin baş harflerinden oluşan bir kısaltmadır; Türkçe çevirisi "Edinsel Bağışıklık Eksikliği Sendromu"dur. AIDS, HIV enfeksiyonunun son aşamasıdır ve bu süreçte çıkarcı enfeksiyonlara ve kanserlere sıklıkla rastlanır. Kanında HIV taşıyan kişiye "HIV pozitif" veya "HIV ile yaşayan kişi" denir. Kavram bütünlüğü sağlamak açısından yaygın olarak HIV/AIDS birleşik terimi kullanılır. HIV kana bulaştıktan sonra uzun yıllar belirti vermeyebilir ve kişi kendini iyi hissedebilir. Bazı olgularda, HIV pozitif bir kimsenin 8-10 yıl klasik AIDS tablosuna geçmediği görülmüştür. Bulaşma kuşkusunu izleyen 3. aydan sonra yapılan ELISA testlerinin sonucu bireyin enfekte olup olmadığının kesin kanıtıdır.

Tarihçe ve coğrafi dağılım

Bilinen ilk AIDS vakaları 1981'de ABD'nin New York ve Kaliforniya eyaletlerinde rapor edildi. AIDS teşhisi konulan ilk şahısların çoğu virüs ile cinsel yolla enfekte olan eşcinsel erkekler ve şırıngaları ortak kullanan damardan alınan uyuşturucu bağımlılarıydı. 1983 yılında Amerikalı ve Fransız araştırmacılar hastalığın nedeninin HIV olduğunu buldular ve 1985'e gelindiğinde bu virüsü tespit eden serolojik kan testleri geliştirildi.

AIDS, 1980'lerin başında Orta ve Güney Afrika'da ortaya çıktı ve başta Afrika olmak üzere AIDS vakalarında salgın düzeyinde artış görüldü. Bu hızlı artışta, Afrika'da şehirleşmenin çoğalması, uzun yolculukların ve uluslararası seyahatlerin artması, seks alışkanlıklarının değişmesi, damar içi uyuşturucu kullanımının artması önemli rol oynadı. Birleşmiş Milletler'in 2004 raporuna göre dünyada 38 milyon kişi HIV ile yaşıyor, her yıl 5 milyon kişi virüs ile enfekte oluyor ve 3 milyon kişi AIDS'ten ölüyordu. 1981-2008 yılları arasında, 20 milyon kişi AIDS nedeniyle öldü. 2005 yılı başlarında yapılan istatistiksel araştırmalar 40 milyonun üzerinde HIV+ hasta bulunduğunu; 2010 yılındaki istatistikler ise AIDS'ten ölenlerin sayısının ise 1.5 milyonu aştığını göstermiştir.

Tüm dünyadaki HIV pozitif vakalarının %70'i Sahra Altı Afrika'dadır. Afrika'daki bazı ülkelerde nüfusun %10'undan fazlası HIV ile yaşamaktadır. Bu oranlar dünyanın diğer bölgelerinde bu kadar yüksek oranda olmasa da Doğu Avrupa, Hindistan, Güney Asya, Güneydoğu Asya, Latin Amerika ve Karayipler'de hızlı bir artış görülmektedir. Oranlar Batı Avrupa ve ABD'de de artmaktadır. ABD'de yaklaşık 1 milyon kişi HIV ile yaşamaktadır. Asya ülkelerinde en keskin artış Çin, Endonezya ve Vietnam'da görülmektedir. Dünya Sağlık Örgütü'ne (WHO) göre HIV antiretroviral tedavisine gereksinim duyan insanların 10 da 9'u tedavi görememektedir.

Hayvanlardan insanlara geçişi

AIDS zoonoz bir enfeksiyondur. İnsanlar ve aşağı omurgalı (İngilizce: lower vertebrate) hayvanlarda görülür. Genetik olarak HIV'e çok benzer bir virüs, Batı Afrika'da ekvatora yakın bölgelerde yaşayan şempanzelerde bulunmuştur. Maymun bağışıklık yetmezliği virüsü (SIV) olarak adlandırılan bu virüs, henüz şempanzelerde hastalığa neden olmamaktadır. HIV'nin muhtemelen 20. yüzyılın ilk yarısında, maymunların etleri için avlanması ve doğranması sırasında insanlara bulaştığı düşünülmektedir. Afrika yeşil maymunlarında görülen ve  SIV'in farklı bir çeşidi olan virüsün ise HIV-2'ye neden olduğu düşünülmektedir. HIV-2 de AIDS'e neden olabilir ancak bu süreç HIV-1'e göre çok daha yavaş gerçekleşir. Şu an dünyada en yaygın insan bağışıklık yetmezliği virüsü HIV-1'dir. HIV-2, başlıca Batı Afrika'da görülür.

Bulaşma yolları
Önceleri yalnızca cinsel yolla bulaştığı sanılan HIV'nin, orofaringeal ve gastrointestinal mukoza, kan yolu, plasenta, emzirme gibi başka yollarla da bulaşabileceği saptanmıştır. HIV, kan ve kan ürünleri, ejakülat veya diğer cinsel sıvılar üzerinden insandan insana bulaşır. Ayrıca plasenta ya da süt yoluyla anneden bebeğine bulaşabilir. Öksürükle, hapşırıkla ya da el sıkışmak gibi olağan temaslarla bulaşmaz. Bu virüs oldukça hassastır ve vücut dışında havada ve suda uzun süre yaşayamaz. Bu nedenle bulaşması için vücut sıvılarının doğrudan teması gerekir. Frengi, genital herpes (uçuk, bel soğukluğu (gonore)) ve klamidya gibi cinsel hastalıkların cinsel bölgelerde yol açtığı yaralar ve doku bozulmaları, HIV bulaşma riskini artırır.

Kan transfüzyonları
HIV, Hepatit B ve Hepatit C virüsleri gibi, kan nakliyle bulaşan virüslerdendir. Özellikle hemofili ve Akdeniz anemisi hastaları büyük risk taşır. Yinelenen transfüzyonlar sırasında taşıyıcılardan alınmış HIV+ kan verilebilmektedir. Vericiden alının kan ve kan ürünlerinin kontrol edilmeden tüketildiği sağlık sistemlerinde oldukça önemli bir sorundur.

Cinsel ilişki
Virüsün bulaşması vajinal, anal veya oral seks sırasında gerçekleşebilir. Bununla birlikte HIV öpüşme ile bulaşmaz çünkü tükürükteki HIV miktarı çok düşüktür. Dünyada kayıtlı milyonlarca bulaştan yalnızca 'bir' tanesinde öpüşme ile bulaş geçekleşmiştir; ancak bu olguda her iki tarafın da aşırı dişeti kanaması olduğu, bulaşmanın nedeninin tükürük ile değil kan ile olduğu belirlenmiştir. Enfekte partnerlerle homoseksüel ya da heteroseksüel ilişkilerde HIV alma riski çok yüksektir. Kadınların erozyonlu genital hastalıklarında, HIV ile karşılaşma riski artar. Kondom kullanılması, AIDS riskini oldukça azaltır. Vajina ve serviks mukozaları, penis sünnet derisinin içyüzü ile anüs ve rektum mukozaları HIV'in bulaşmasının en kolay olduğu epitel yüzeyleridir.

Doğru prezervatif kullanımı HIV bulaşmasını %80 oranında engeller. HIV hem bir erkekten hem de bir kadından bulaşabilir. Herhangi bir cinsel hastalık, HIV bulaşma ihtimalini artırır. HIV'in iki tipi mevcuttur. Tip II'de kadından erkeğe bulaşma ihtimali, Tip I'de ise erkekten kadına bulaşma ihtimali daha yüksektir. Korunmasız anal ilişki esnasında HIV bulaşma riski, korunmasız vajinal ilişkiden daha yüksektir.

Madde bağımlılığı
Eroin gibi damar içine enjekte edilen maddelere bağımlı olan bireylerin %60'ı aşan bir bölümü HIV+'tir. Ortaklaşa kullanılan enjektörler, enfeksiyonun yayılmasında kan transfüzyonu ve cinsel ilişki kadar önemli vektördür.

Klinikte AIDS riski
Asepsi ve antisepsi kurallarının uygulanmadığı kliniklerde hastalar kadar hekimler ve sağlık çalışanları da risk altındadır. Sağlık çalışanlarının enfekte enjektör ya da benzeri batıcı-kesici araçlarla yaralanmaları bulaşmalara neden olabilmektedir.

Gebelik ve laktasyon
Gebelik ve laktasyon fetüs için önemlidir. AIDS'li annenin kanındaki virüs yüklü lenfositlerin plasenta ve anne sütü aracılığıyla fetüse geçmesi olasılığı yüksektir. Doğumdan sonraki ilk yıl içinde belirtiler başlar ve çocuklar 10 yaşına ulaşmadan erişkinlerde saptanan komplikasyonlarla kaybedilirler. Memelerin epitel hücreleri HIV için saklanma ve çoğalma alanları olabilmektedir. Anne sütündeki HIV ve HIV fagosite etmiş makrofajlar fetüsün ağız mukozasını ve bağırsak epiteli engelini kolaylıkla aşabilmektedir. Günümüzde doğuma yakın dönemlerde anneye ve bebeğe uygulanan antiretroviral ilaç tedavileriyle bebeğin virüse yakalanma riskini %0.5′lere kadar indirebilmektedirler.

HIV/AIDS bulaşma riski olmayan koşullar
HIV/AIDS gündelik temaslarla, aynı odada bulunma, aynı okulda okuma, aynı havayı soluma gibi yollarla bulaşmaz. HIV sağlıklı deriden geçmez. Bunun dışında HIV/AIDS şu yollarla da bulaşmaz:

 El sıkışma, deriye dokunma, okşama, kucaklama, sosyal öpüşme,
 Tükürük, gözyaşı, ter, aksırık, öksürük, idrar, dışkı,
 Yiyecekler, içecekler, çatal, kaşık, bardak, tabak, telefon,
 Tuvalet, duş, musluk, yüzme havuzu, deniz, sauna, hamam,
 Sivrisinek ve diğer böceklerin sokması,
 HIV pozitif bir kimse ile aynı ortamda kedi, köpek ve diğer hayvanlarla birlikte yaşamak.

Klinik tipler ve belirtileri

HIV'nin organizmaya girmesinden sonraki 2.-6. haftalar arasında "primer HIV enfeksiyonu (akut retroviral sendrom)" tablosu ortaya çıkar. Primer HIV enfeksiyonu evresinde karşılaşılan başlıca bulgular şunlardır; ateş, bitkinlik, gece terlemeleri, kilo kaybı, baş ağrıları, eklem ve kas ağrıları, farenjit, deri döküntüleri, lenfadenopati, diyare, kusma. Bu bulgular gribal bir enfeksiyonu ve enfeksiyöz mononükleozis hastalığını anımsatır. Primer HIV enfeksiyonu 1-3 ay içerisinde kendiliğinden geriler, klinik bulgular silinir. Virüsün çoğalması ve viremi dönemlerinde düşen CD4+ sayısı primer enfeksiyona özgü bulguların silinmesiyle birlikte artar, ancak normal düzeyine ulaşamaz. Testlerde HIV+ sonucu ortaya çıkar. Hastalık, yıllarca sürebilecek "latent" döneme girmiştir. Bundan sonraki aşamada, hastalığın 5 tipten herhangi birine dönüşmesi beklenir.

Klinikte 5 tip hasta tanımlanır, ancak bunların tümünde "klasik AIDS" bulguları yoktur. Bu nedenle, günümüzde AIDS hastası yerine HIV+ hasta tanımı yeğlenmektedir:

Klasik tip AIDS hastalığı
HIV enfeksiyonunun en aktif ve alevli tipidir. Bunun dışında kalan HIV enfeksiyonlarının gidişi daha yavaş, prognozu görece iyidir. Klasik AIDS'e yönelen olgulardaki ilk bulgular bir ya da birkaç çıkarcı enfeksiyon hastalığının belirmesidir; bunlar arasında özofagusa doğru hızla yayılan "oral candidiasis" en önemlisidir. HIV'nin etkisiyle birlikte hücresel bağışıklık sistemi giderek daha hızla çöker, bunun sonucunda her tür canlı etkene bağlı enfeksiyon hastalıkları görülür, kanser sıklığı artar ve santral sinir sistemi zararları oluşur. Organizmadaki HIV yükü arttıkça CD4 lenfosit sayısında düşme olur; bu nedenle, hastalığın gidişinin izlenmesinde kandaki CD4 sayısından yararlanılır. Hastalık belirtilerinin ortaya çıkmasından sonraki yaşam süresi, tedavi görenlerde bile 1-2 yılı aşamamaktadır. Klasik AIDS hastalarında saptanan enfeksiyon hastalıklarının büyük bölümü çıkarcı canlı etkenlere bağlıdır. Başlıcaları şunlardır;

Virüsler

Herpesvirus enfeksiyonları

 Herpes simplex ve Varicella zoster (VZ): Herpes simplex (uçuk virüsü), deride bülleri ve nekrotizan ensefaliti ya da sistemik enfeksiyon tablosu yapar. Herpes simplex ve Varicella-zoster virus enfeksiyonlarının frekansı AIDS hastalarında düşüktür. Varicella zoster (VZ), çocuklarda suçiçeği, erişkinlerde zona nedenidir.
 Sitomegalovirüs (CMV) Retinayı, beyni, akciğerleri, böbrekleri ve bağırsakları etkiler.
 Epstein-Barr virüsü (EBV): Lenfadenopati (lenfadenomegali) yapar. EBV'nin neden olduğu "hairy lökoplaki" özellikle AIDS hastalarında görülür ve virüsün aktif konuma geldiğinin bir göstergesidir. Toplumlararası farklılıklar olmasına karşın, CD4+ sayısındaki düşüş ve HIV sayısındaki artış ataklarında EBV enfeksiyonlarının belirginleştiği kabul edilir. EBV, Hodgkin ve non-Hodgkin lenfomaların etyolojisindeki etmenlerden biridir. Non-Hodgkin lenfomalı AIDS hastalarının ½'sinde EBV saptanır; ağız boşluğunda dişeti, damak ve alveol mukozası yerleşimli non-Hodgkin lenfoma olguları görülebilir. AIDS hastalarındaki Hodgkin lenfomasına yakalanma riski, sağlıklı bireylere oranla 8 kat daha fazladır. HIV ile enfekte Hodgkin hastalığındaki mikroskopik özelliklerin bazı farklılıklar içerdiği belirlenmiştir. EBV, dişeti yangılarına (gingivitis) ve yıkıcı periodontitislere de neden olmaktadır; bu etki, periodontopatik bakteri düzeyi arttıkça daha da belirginleşir.
 HBLV (human herpes virus 6): Sağlıklı kalabilmiş T-lenfositlerine saldırır ve hastalığın gidişini hızlandırır.
 Kaposi sarkomu herpes virüsü (Herpes 8; HHV-8; KSHV): Kaposi sarkomu oluşmasında etkilidir. Kaposi sarkomu herpes virüsü (KSHV; HHV-8), öteki herpes virüsleri gibi çok yaygın bir canlı etken değildir; Akdeniz ülkelerinde ve Afrika'da görece sık rastlanır; örneğin, bir Afrika ülkesi olan Malawi'de sağlıklı insanların büyük çoğunluğunun KSHV ile enfekte olduğu saptanmıştır. Bu virüsün yol açtığı Kaposi sarkomu, bazı araştırmacılara göre kronik enfeksiyon sonucu beliren bir psödotümördür. Hastaların çoğu HIV/AIDS hastalarıdır; ancak HIV ile enfekte olmayan bireylerdeki Kaposi sarkomları da HHV-8 enfeksiyonunun sonucudur. Deride beliren bir değişikliğin kolayca fark edilmesinin etkisiyle, ilk lezyonların genellikle vücut yüzey-lerinde (çoğu kez bacak derisinde) başladığı sanılır. Oysa lezyonlar multifokaldir; bu nedenle, içorgan ve ağız lezyonlarının da aranması gerekir. Ağızdaki lezyonların çoğu damak yerleşimi gösterir, dil ve dişeti lezyonları ikinci sıradadır. Bir damar tümörü olması nedeniyle kırmızı-mor renklidir. Mukozada makül, papül ya da nodül biçiminde ortaya çıkar, büyükçe oluşumlar zamanla ülserleşebilir, kemik dokusunu parçalayabilir.

Human papilloma virus (HPV) enfeksiyonları
Skuamöz epitelin döşediği alanlarda (ağız, anüs, deri) condyloma acuminatum, fokal epitelyal hiperplazi, siğil (verruca vulgaris) ve tümör oluşumuna neden olur. HIV/AIDS enfeksiyonlarının HAART uygulamasıyla tedavisine ilişkin girişimlerden önce ender görülen HPV enfeksiyonları, bu yöntemin uygulanmasıyla birlikte hızla artmaya başlamıştır. Erkeklerde görece sık görülen HPV enfeksiyonları ile oral seks arasında bir bağlantı vardır. Öteki enfeksiyon hastalıklarının tersine, bazı AIDS hastalarındaki HIV yükünün azalması ve CD4+ lenfosit sayısındaki artış, HPV'ye bağlı ağız lezyonlarının gelişmesinde önemli bir risk faktörüdür. Bu olgunun patogenezinde, yeni oluşan CD4+'lerin HPV ile savaşma yeteneklerinin henüz gelişmemiş olduğu varsayımı ile açıklanmaktadır. Oral HPV enfeksiyonları Kanser habercisi (prekanseröz) lezyonların ve skuamöz hücreli karsinom oluşmasında oldukça önemlidir.

JC papovavirus
Beyinde multifokal lökoensefalopati yapan bir virüstür.

Protozoonlar

 Toxoplasma gondii
 Cryptosporidium parvum
 Isospora belli
 Leishmania
 Microsporidia
 Acanthamoeba
 Trypanosoma cruzi

Bakteriler

Periodontopatik bakteri enfeksiyonları
Prevotella nigrescens ile simbiyotik bir ilişki kuran Actinobacillus actinomycetecomitans, Porphyromonas gingivalis, Porphyromonas intermedia, Bacteroides forsythus, Porphyromonas nigrescens ve Treponema denticola, HIV+ insanlardaki agresif periodontitlere neden olan periodontopatik bakterilerin en önemli nedenleridir. Herpes virüs (özellikle EBV) enfeksiyonlarının bulunduğu ağızlarda çoğalan bu bakterilere karşı üretilen sitokinlerin (TNF, IL-1) periodonsiyum üzerinde yıkıcı etkileri ortaya çıkar. HIV+ hastalardaki ağız yangılarına(stomatitler) ek olarak dişetlerinin kenarlarında kırmızılık (lineer gingival eritem), nekrotizan ülseratif gingivitis ve nekrozlu periodontopatiler görülebilmektedir. Dişetlerini ve periodonsiyumu etkileyen patolojilerin frekansı, değişik ülkelerdeki AIDS hastalarında farklı değerlerdedir. Dişeti hastalıkları CD4+ sayısının ileri derecede düştüğü hastalarda görülürken, CD4+ sayısı ile periodonsiyum patolojileri arasında bir bağlantı kurulamamıştır. Periodontal hastalıkların kökeninde HIV enfeksiyonu öncesi bulunan bireysel risk faktörlerinin (derin dişeti cepleri, kötü ağız hijyeni) yattığı, kronik periodontitislerin HIV enfeksiyonuyla birlikte agresif nitelik kazandıkları belirlenmiştir.

Mikobakteri'ler
En yaygın olanı akciğer tüberkülozudur; atipik mikobakteri enfeksiyonlarında, tedavilere yanıt vermeyen güçlü diyare oluşur. Mycobacterium tuberculosis ve atipik mikobakteriler HIV+ hastalarda, öteki bakterilere kıyasla en sık görülen enfeksiyon etkenleridir. Tüberküloz, özellikle yoksul toplumlara büyük zarar veren bir enfeksiyon hastalığı konumundayken HIV enfeksiyonlarının yayılmasıyla birlikte gelişmiş toplumları da etkileyen ve AIDS hastalarının ölümlerine büyük payı olan bir hastalık durumuna gelmiştir. Afrika kökenlilerin M.tuberculosis'e duyarlı olması, AIDS'li hastalardaki tüberkülozun frekansını arttırmaktadır. Akciğer tüberkülozu olarak başlayan olgularda miliar yayılmalar ve izole organ tüberkülozları görülmektedir. Tüberkülozlu hastalardaki ağız boşluğu lezyonları ya doğrudan enfekte balgamla ya da hematojen yolla gelen canlı etkenin neden olduğu kemik tüberkülozuyla ortaya çıkmaktadır.

M.tuberculosis ve M.leprae dışındaki mikobakterilere "atipik mikobakteriler", bunların neden olduğu hastalıklara da "atipik mikobakteri enfeksiyonu" adı verilir. M.avium-intracellulare (Mycobacterium avium complex; MAC), M.kansasii, M.scrofulaceum ve M.ulcerans en sık görülen tipleridir. Atipik mikobakteri enfeksiyonları, tüberkülozun neredeyse tümüyle kontrol altına alınmış olduğu gelişmiş ülkelerdeki AIDS hastalarında en sık görülen mikobakteri kökenli hastalıktır. Mikobakteriler dünyanın her yerinde ve her ortamda (su, toprak, bitkiler, hayvan dışkısı, vd) bulunur, insandan insana geçmez. Sağlıklı insanlar için saprofit olan çıkarcı bakteri, immunosupresyon durumundaki hastalarda sistemik bir enfeksiyon hastalığına neden olur. Akciğerlerde başlayan enfeksiyon hızla gelişir; deriye, lenforetiküler sisteme, eklemlere ve kemiklere yayılır.

Streptococcus pneumoniae: Akciğer yangısı (pnömoni) nedenidir. Bazı hastaslardaki pnömoniler "virüs pnömonşilerine özgü "lenfositikj interstisiyel pnömoni" niteliği taşır.
Salmonella (S.enteritidis,S.typhimurium): ishal (diyare) yaparlar.
Psödomonas sepsisi
Bartonella
Rhodococcus equi
Nocardia

Mantarlar

Sistemik mantar enfeksiyonları
Çıkarcı etkenlere bağlı sistemik enfeksiyon hastalığı oluşturan mantarlara her coğrafyada rastlanmamaktadır. Örneğin, Histoplasmosis capsulatumLimper AH, Adenis A, Le T, Harrison TS. Fungal infections in HIV/AIDS. Lancet Infectious Diseases,  17(11):e334-e343, 2017 ve Coccidioides immitis Güney Amerika ve Afrika'da yaşayan hastalarda görülür. Mucormycosis ise Afrika dışındaki ülkelerde görülebilen bir mantar enfeksiyonudur. Blastomycosis Amerika anakarasına özgüdür. Mantar enfeksiyonları arasında en önemlisi Candida türleridir.

 Candida albicans: En sık görülen çıkarcı enfeksiyonların nedenidir. Yerel (ağız, akciğer, deri) ya da sistemik enfeksiyon oluşturur.  Oral candidiasis (trush), HIV/AIDS hastalığın erken evresinde saptanan ilk bulgulardan biridir. Candida albicans en sık rastlanan türüdür. Candida glabrata, Candida tropicalis, Candida dubliniensis ve Candida krusei AIDS hastalarında enfeksiyona neden olabilen öteki candida türleridir.Egusa H, Soysa NS, Ellepola AN, Yatani H, Samaranayake LP. Oral candiosis in HIV-infected patients. Current HIV Research, 6:485-499, 2008  Başlangıçta ağız mukozasına sınırlı lezyonlar, bağışıklık sisteminin aşırı zarar gördüğü ileri AIDS olgularında özofagusa dek yayılır; Candidiasisin bu kadar agresif davrandığı olgularda öteki çıkarcı enfeksiyon hastalıklarının frekansında da artma saptanır. Bu özelliği nedeniyle, hastalığın ilerlemesi ya da gerilemesi ağız mukozasında gelişen candida lezyonlarının (pamukçuk) izlenmesiyle yapılabilmektedir. Psödomembranöz tip candida enfeksiyonu olguların 2/3'ünde vardır. Eritematöz tipe hastaların %50'sinde rastlanır. Alt ve üst dudağın birleştiği yerde oluşan lezyonlar (angular cheilitis) ve hiperplastik lezyonlar görece seyrektir. AIDS tedavisinde uygulanan HAART ile bağışıklık sistemi düzelebilen hastalarda candida enfeksiyonunun da gerilediği gözlenir.
Cryptococcosis neoformans: özellikle beyin ve akciğeri tutar.
Penicillium marneffei: pnömoni yapar.
Pneumocystis jirovecii: Güçlü pnömoniler oluşturur.
Aspergillus
 Penicillium marneffei

Öteki tipler

HIV/AIDS kompleksi (ARC)
Yavaş gelişen ve başka hastalıkları taklit ettiği için ayırıcı tanısı zor bir HIV/AIDS türüdür. 3 ayı aşan bir süre boyunca açıklanamayan ateş, kilo kaybı, diyare, yorgunluk, gece terlemesi öyküsü olan HIV+ hastalardır. Çıkarcı enfeksiyon hastalıkları önemsizdir; candida, herpes, tinea pedis gibi daha çok deride lokalize, hastalığın prognozu açısından çok önemli olmayan mantar ve virüs enfeksiyonları görülebilir. Klinikteki dikkatli incelemelerde lenfadenomegali belirlenir.

Persiste generalize lenfadenopatilerle giden HIV/AIDS
Önceleri lenfadenopati yapan herhangi bir virüs enfeksiyonu gibi algılanır. Bu nedenle, virüs kökenli olduğu düşünülen lenfadenopatilerin tümünde HIV testi önerilir.

Asemptomatik HIV enfeksiyonu
Bağışıklık sistemi zararları vardır ama yukarıdaki tiplerde saptanan hastalık bulguları yoktur.

Taşıyıcılar
HIV+ olduğu halde bağışıklık sistemi sağlıklı olan, virüsü taşıyan ve bulaştıran bireylerdir.

HIV/AIDS ve sinir sistemi
Lenforetiküler sistem dışındaki en önemli etki santral sinir sisteminin fagositoz yapan hücrelerinde görülür; beyin dokusunun yıkımına neden olan bir enfeksiyon ön plandadır (HIV ensefaliti). Primer enfeksiyon aşamasında saptanan "baş ağrısı" bulgusu beyin etkilenmesinin göstergesidir. HIV ensefaliti olgularında, mikroglial hücre sitoplazmalarının kaynaşmasıyla oluşmuş çok çekirdekli dev hücreleriyle birlikte glial hücreler ve/veya makrofaj kümelerinden meydana gelen nodüler yapılar seçilir. Klasik AIDS olgularında saptanan ensefalit kötü bir gidiş gösterir ve Bunama (demans) ile sonlanan bir amnestik sendrom tablosuna yol açar. Bu organik bulgunun yanı sıra kişilik ve davranış bozuklukları da saptanabilmektedir. Demyelinizasyon, medulla spinaliste vakuollü myelopati, Guillan-Barré sendromu sinir sisteminde saptanan öteki patolojilerdir.

HIV/AIDS ve kanser riski
Bağışıklık sisteminin ve özellikle de T-lenfosit sisteminin çökmesi Kaposi sarkomu'nun yanı sıra çok sayıda kanser oluşmasına uygun bir ortam hazırlar.

 Lenfomalar: Primer beyin lenfoması, Non-Hodgkin lenfoma, T-cell lenfoma, Hodgkin lenfoması
 Epitelyal tümörler: Uterus serviks karsinomu, göz kapak mukozası (konjunktiva) karsinomu, anüs-rektum (anorektal) karsinomu, ağızda skuamöz hücreli karsinom

Çocuklar ve HIV/AIDS

HIV taşıyan ve tedavi görmeyen annelerin yaklaşık %30'u virüsü bebeklerine de verirler. Eğer anne yeni enfekte olmuş ise ya da AIDS'in ileri safhalarındaysa virüsün bebeğe geçme ihtimali daha yüksektir. Virüsün anneden bebeğe geçmesi üç şekilde gerçekleşir:

 Hamilelikte - Kan ve plasenta yolu ile bulaşır.
 Doğum esnasında - Kan yolu ile bulaşır.
 Emzirme esnasında - Anne virüsü taşıyorsa sütünde düşük yoğunlukta HIV bulunur ve bebek süt yoluyla virüsü edinebilir.

Dünya genelinde yaklaşık 2.5 milyon çocuk HIV taşımaktadır. 2010 yılı itibarıyla yaklaşık 25 milyon çocuğun AIDS nedeniyle öksüz kalacağı öngörülmektedir.

Korunma yöntemleri

 Korunmasız cinsel ilişkiye girilmemelidir. Prezervatifin sağlam olmasına dikkat edilmeli, prezervatife zarar verebileceği için vazelin gibi petrol bazlı kayganlaştırıcılar kullanılmamalıdır. Vajina ve penis prezervatifi veya iki penis prezervatifi birlikte kullanılmamalıdır. Bu davranış sürtünmeyi arttıracağı için prezervatifin yırtılmasına sebep olabilir.
 Kan nakli sırasında, HIV testi yapılmamış kontrolsüz kan kesinlikle kullanılmamalıdır.
 Kullanılmış ve dezenfekte edilmemiş şırınga, iğne, cerrahi aletler, jilet, makas, diş hekimliği aletleri, akupunktur iğneleri kesinlikle kullanılmamalıdır. Tek kullanımlık araç-gereçler yeniden kullanılmamalı, kullanılan aletler kesinlikle dezenfekte ya da sterilize edilmelidir.
 HIV pozitif kişi, test sonucunu öğrendikten sonra kesinlikle kan bağışlamamalıdır.
 HIV bulunduran sperm sıvısı, genital sıvı ya da kanın yaralı bir dokuya teması engellenmelidir.
 Açık yaralar, vücuda virüsün girişini engellemek için bantla kapatılmalıdır.

Tedavi
Şu an için kesin olarak geliştirilen bir ilaç söz konusu olmayıp, bilimsel açıdan Hiv virüsüne yapışabilen tek  protein kompleksi Gp41 hiv virüsü içeren hücrelerin savunma mekanizması tarafınca tespit edilip yok edilmesine olanak sağlamaktadır.

HIV tedavisinin sistemik etkileri
HIV enfeksiyonlarının tedavisi için geliştirilen ve çok sayıda antiretroviral ilacın karışımından oluşan "Highly active antiretroviral therapy (HAART)" uygulaması yapılmaktadır. Bu uygulamanın amacı virüs yükünü azaltarak bağışıklık sisteminin düzelmesini sağlamaktır. Uygulamayla birlikte CD4 lenfosit sayısı yükselir, çıkarcı enfeksiyonlar kontrol altına alınabilir. AIDS'in yaygın olduğu ülkelerde HAART uygulamasının sonuçlarını değerlendiren çok sayıda araştırma yapılmıştır. HIV'de izlenen çıkarcı enfeksiyonların frekansı ve prognozu kadar HAART uygulamalarından elde edilen sonuçların da toplum genetiğiyle örtüşen yanları görülmektedir. Ancak, HAART uygulamalarından elde edilen başarının ortak yanı çıkarcı enfeksiyon hastalıklarının kontrol altına alınabilmiş olmasıdır. Ağız boşluğu bulgularının en önemlileri olan Candida enfeksiyonu, hairy lökoplaki, nekrotizan periodontit ve Kaposi sarkomu bulguları geriler; bu etki, tükürük salgısındaki SLPI (secretory leukocyte protease inhibitor) adı verilen proteinin düzeyindeki yükselmenin sonucudur. SLPI düzeyi artınca ağız mukozasını çıkarcı enfeksiyonlara daha dirençli konuma gelir. Buna karşın, tükürük bezlerinin etkilenmesine bağlı xerostomia ve HPV enfeksiyonuna bağlı lezyonların belirmesi HAART uygulamasının en önemli yan etkileridir.

Türkiye'de AIDS
Birleşmiş Milletler HIV/AIDS Tema Grubu'nun 2002 yılında yayınladığı Türkiye'de HIV/AIDS Durum Analizi raporunda yer alan tahminlere göre, hastalığın ortaya çıkışından itibaren Türkiye'de en az 7,000 ile 14,000 arasında insan AIDS hastalığına yakalanmıştır. Ancak Türkiye Cumhuriyeti Sağlık Bakanlığı tarafından yayınlanan resmi rakamlara göre 1985-2003 yılları arasında HIV/AIDS toplam vaka sayısı 1712'dir. HIV ile yaşayan çocuk sayısı kesin olarak bilinmemekle birlikte, 1985-2003 yılları arasında 18 yaş altı resmen bildirilmiş 78 vaka bulunmaktadır. Kayıt ve bildirim sistemindeki problemler nedeniyle HIV/AIDS vakaları hakkında güvenilir sayısal bilgi edinmek Türkiye'de oldukça zordur. 2012 yılında HIV pozitif kişi sayısı 997 iken, 2019 yılında bu sayı dört katına yakın artış göstererek HIV pozitif kişi sayısı 3813 olmuştur.

Türkiye'de nüfusun neredeyse yarısı 25 yaşın altındadır ve gençler cinsel yolla bulaşan hastalıklar hakkında oldukça bilinçsizdir. Korunmasız ve erken cinsel ilişkiye girme açısından kadınlar ve özellikle ergenlik dönemindeki kızlar enfeksiyon riskine daha açıktır. Kayıtsız seks işçilerinin sayısı oldukça yüksektir ve bu durum HIV bulaşma riskini artırmaktadır.

Dünya genelinde yeni pozitif sayısı ve ölümler azalırken, Türkiye ve Rusya'da vaka sayıları hızla artmaktadır.

Destek merkezleri

Tüm dünyada HIV/AIDS programları önleme, tedavi, bakım ve destek başlıklarında ele alınmaktadır. HIV/AIDS son yıllarda tedavide meydana gelen gelişmeler sayesinde, düzenli tedavi gerektiren bir hastalık olarak değişim göstermiş, HIV ile yaşayanların sağlıklı bir yaşam sürmeleri mümkün hale gelmiştir. Ancak HIV/AIDS ile ilgili toplumsal önyargılar HIV tanısını ve tedaviyi zorlaştırmaktadır. Bu bağlamda HIV ile yaşayan kişilerin tanıyı kabullenmesi, psikolojik sorunları atlatması ve tedaviyi kabullenip uyumlu bir şekilde sürdürmesi ve kısaca "HIV ile yaşama"ya geçmesi için destek çalışmaları son derece önemlidir. Türkiye'de bu alanda çalışan kurum ise 2005 yılında kurulan ve HIV ile yaşayan bireylere ücretsiz destek hizmetleri sunan Pozitif Yaşam Derneğidir. UNAIDS, UNFPA, MAC AIDS FUND gibi kuruluşlarla ortak proje geliştiren dernek akran danışmanlığı, psikososyal destek gibi birçok alanda HIV ile yaşayanların yaşamlarını kolaylaştırmak için çalışıyor. Ayrıca yine alanda çalışan Pozitif-İz Derneği ve Kırmızı Kurdele İstanbul bulunmaktadır.

Ayrıca bakınız
 HIV
 HIV testi
 Akut HIV enfeksiyonu
 Dünya AIDS Günü

Kaynakça

Dış bağlantılar
  HIV InSite, University of California San Francisco
  AIDS haritası
(İngilizce) Pathology of HIV/AIDS. Version 30, Mercer University – School of Medicine, Savannah, 2019

Sendromlar
Virüs hastalıkları

HIV/AIDS