GTV is a commercial television station in Melbourne, Australia, owned by the Nine Network.  The station is currently based at studios at 717 Bourke Street, Docklands.

History

GTV-9 was amongst the first television stations to begin regular transmission in Australia. Test transmissions began on 27 September 1956, introduced by former 3DB radio announcer Geoff Corke, based at the Mount Dandenong transmitter, as the studios in Richmond were not yet ready. The station covered the 1956 Summer Olympics which Melbourne hosted., the 1956 Carols By Candlelight and the Davis Cup tennis as part of its test transmissions.

The station was officially opened on 19 January 1957 by Victorian Governor
Sir Dallas Brooks from the studios in Bendigo Street, Richmond. GTV-9 was the third television station to launch in Victoria after HSV-7 and ABV-2, on 19 January 1957. A clip from the ceremony has featured in a number of GTV-9 retrospectives, in which the Governor advises viewers that if they did not like the programs, they could just turn off.

The Richmond building, bearing the name Television City, had been converted from a Heinz tinned food factory, also occupied in the past by the Wertheim Piano Company (from 1908 to 1935). A cornerstone, now visible from the staff canteen courtyard, was laid when construction of the Piano factory began.

Eric Pearce was appointed senior newsreader in the late 1960s, after having been the first newsreader at rival station HSV-7.  He held that position for almost twenty years. In 1957, GTV-9's first large-scale production was the nightly variety show In Melbourne Tonight ("IMT"), hosted by Graham Kennedy.  Kennedy was a radio announcer at 3UZ in Melbourne before being 'discovered' by GTV-9 producer Norm Spencer, when appearing on a GTV-9 telethon.  Bert Newton moved from HSV-7 to join Kennedy. IMT continued for thirteen years, dominating Melbourne's television scene for most of that time. It set a precedent for a number of subsequent live variety programmes from the station.

Ownership has changed over the decades. The station was first licensed to the General Television Corporation Ltd., a consortium of two newspapers, The Argus and The Age, together with cinema chains Hoyts, Greater Union, Sir Arthur Warner's Electronic Industries, JC William's Theatres, Cinesound Productions, and radio stations 3XY, 3UZ, 3KZ. In early 1957 The Argus was acquired by The Herald and Weekly Times Ltd, and the paper was closed on the same day that GTV-9 officially opened. The Herald in turn sold its interests in the station to Electronic Industries, later acquired by UK television manufacturer Pye, in 1960. Because of the restriction on foreign ownership of television stations, GTV-9 was then sold to Frank Packer's Australian Consolidated Press, which already owned TCN-9 in Sydney, resulting in the formation of the country's first commercially owned television network. Prior to this GTV-9 was affiliated with ATN-7 in Sydney.  Son Clyde Packer ran the network for some time, until a falling out led to a handover to younger son Kerry Packer. In the 1980s the network was sold to Alan Bond, but later bought back at a much lower price.
Following the death of Kerry Packer, his son James Packer progressively sold down his stake in the network. (See also Publishing and Broadcasting Limited.)

Along with most Australian TV stations, GTV-9 commenced colour test transmissions in October 1974. The official changeover took place at 12.00am on Saturday 1 March 1975. In 1976, GTV-9 became the first Australian television station to commence permanent 24-hour transmission. In 2001 the station commenced digital television broadcasting, in line with most other metropolitan stations. GTV-9 continued broadcasting in analogue on VHF9, with a digital simulcast on VHF8.

In 2010 it was announced to public and then staff, that after 54 years at Bendigo Street, GTV-9 would move day-to-day operations including News and commercial sales to 717 Bourke Street, Docklands. On 25 October 2010, it was announced that GTV-9 would begin producing larger scale studio productions, such as The Footy Show, Hey Hey its Saturday, and Millionaire Hotseat from the new Docklands Studios Melbourne.

On 28 February 2011, GTV-9 broadcast its final live program – the 6pm edition of Nine News – from the Richmond Television City studios, and the following day began broadcasting news bulletins from 717 Bourke Street.  Also while their new fibre link to their transmission site was being completed, a temporary DVB-S2 link was put up on Optus D1, which ceased at the end of the year.

In 2012, no new programming has been produced out of the new studios. The network opted to move  A Current Affair and its host Tracy Grimshaw to TCN-9 in Sydney.

In May 2012, a lower powered permanent backup DVB-S2 link for their transmission site was re-established on Optus D1, which requires at least a two-metre solid receiving dish.

Digital multiplex

Programming

Locally produced programs by or with GTV-9 Melbourne.

Current

717 Bourke Street
Nine News Melbourne  (1957–present)
Nine Afternoon News Melbourne (2017–present)
Nine News: First at Five (Weekends, 2014–present)
TAC Cup Future Stars (2009–present)
The AFL Sunday Footy Show (1993–present)
Footy Classified (2007–present)

Docklands Studios Melbourne – Stage 5
Millionaire Hot Seat (2009–present) – previously filmed in Studio 9

Other Location
Lego Masters (2019–present)
The Block (2011–2012, 2014–present)
Australian Ninja Warrior (2019–present)
Family Food Fight  (2017–2018)
Postcards (1998–present)
Paramedics (2018–present)
Bad Mothers  (2019–present)
Carols by Candlelight (1972–present)
Tipping Point Australia (future, from 2024)

Sport
Suncorp Super Netball coverage (2017–present)
NRL coverage: Melbourne Storm
Australian Open coverage (2019–present)
French Open and US Open tennis coverage (2021–present and 2022–present, respectively)
AFL (2002–2006)

Past

2010s
Nine News Victoria (March 2017 – June 2021, commissioned for affiliate GLV/BCV in regional Victoria, weeknights only) replaced by WIN News from July 2021.
Weakest Link (2021)
Your Domain (2019–2020)
Talkin' 'Bout Your Generation (2009–2012 on Ten, 2018–2019 on Nine)
The Logies (various years from 1959–present)
House Husbands (2012–2017)
Underbelly (2008–2009, 2013)
A Current Affair (2008–2011) (production moved back to TCN Sydney)
This Is Your Life (2011) (previous produced at TCN Sydney)
The Million Dollar Drop  (2011)
Between the Lines  (2011)
Ben Elton Live From Planet Earth (2011)

2000s
20 to 1 (2005–2010)
Who Wants to Be a Millionaire? New Zealand (2008–2010) – The show was tapped at GTV set for New Zealand Viewers.
Australia's Funniest Home Videos: Daily Edition (2009–2010)
The Singing Bee (2007–2009)
Here's Humphrey  (2008–2009) (Previously Adelaide)
Temptation (2005–2009)
Underbelly series 1 (2008)
Canal Road (2008)
Million Dollar Wheel of Fortune (2008)
Power of 10 (2008)
Hole in the Wall (2008)
The Mint (2007–2008)
1 vs. 100 (2007)(Filmed at the Central City Studios at Melbourne Docklands but managed by GTV-9)
The Nation (2007)
Kids' WB Australia (2006–2019)
Quizmania (2006–2007)
Bert's Family Feud (2006–2007)
Shopping for Love (2005–2007)
Comedy Inc (in part, 2003–2007)
Magda's Funny Bits (2006)
Any Given Sunday (AFL Chat Show) (2005–2006)
Celebrity Golf Shoot-Out (2005–2006)
StarStruck (2005)
Australia's Funniest Home Video Show (2000–2004) (production returned to Sydney in 2005)
Micallef Tonight (2003)
Test Australia: The National IQ Test (2002–2003)
Shafted (2002)
Pass the Buck (2002)
Surprise, Surprise (2000–2001)
Russell Gilbert Live (2000)

1990s
Pig's Breakfast (1999–2000)
Who Wants to Be a Millionaire? (1999–2007)
Stingers (1998–2004)
The Russell Gilbert Show (1998)
Burgo's Catch Phrase (1997–2001, 2002–2004)
This is Your Life (1995–2005, 2011)
Don't Forget Your Toothbrush (LIVE) (1995)
The Footy Show (AFL) (1994–2019) – previously filmed in Studio 9
The Price Is Right (1993–1998, 2003–2005)
The Bob Morrison Show (1994)
Banjo Paterson's The Man From Snowy River: The McGregor Saga (1993–1996)
Saturday at Rick's (1992–1993)
Chances (1991–1992)
All Together Now (1991–1993)

1980s
The Flying Doctors (1986–1993)
Sale of the Century (1980–2001)

1970s
The Don Lane Show (1975–1983)
The Ernie Sigley Show (1974–1976, 1985)
The Graham Kennedy Show (1972–1975)
A Current Affair (1971–1978)
Hey Hey It's Saturday (October 1971 – December 1977, February 1979 – 20 November 1999 (Finale), 2009 (Reunion), April 2010 – November 2010)
The Sullivans (1976–1983)
The Daryl and Ossie Cartoon Show (1977)
Cartoon Corner (1971-1976)
No Man's Land (1973-1976)

1957 – 1960s
The Big Game (1966)
New Faces (Australian) (1963–1985)
World Championship Wrestling (1964–1978)
In Melbourne Tonight (1957–1970, 1996–1998)
The Tarax Show (1957–1969)
Boomerang (1961–1962)
It Could Be You (1961–1969)
The Adventures of Gerry Gee
Concentration
Toddy Time (1961)
Let Me Read to You (1961)
Bongo (1960)
The Bert Newton Show (1959–1960)
On the Spot (1959–1960)
Geoff and Judy (1959) with Geoff Corke and Judy Jack
The Astor Show (1958)
Face the Nation (1958–1959)
Keeping Company (1958–1959)
Personal Album (1958–1959)
The Peters Club with Rod McLennan, Judy Banks & Joff Ellen
The Shirley Abicair Show (1958 series of specials, 2 of the 9 episodes were produced by GTV)
Anything Goes (1957)
Do You Trust Your Wife? (1957–1958)
Eric Welch's Sports Album (1957)
Football Inquest (1957, not to be confused with 1960–1974 HSV-7 series)
The Happy Go Lucky Show (1957–1959)
Hillbilly Requests (1957–1958)
The Jack Perry Show (1957)
Juke Box Saturday Night (1957–1958)
Lovely to Look At (1957)
Mannequin Parade (1957)
Neptune Presents (1957)
Open House (1957–1958)
Thursday at One (1957–1960)
Raising a Husband (1957)
 Studio 9 was used as the primary studio.

News

The station's evening news bulletin, Nine News Melbourne is presented by Peter Hitchener from Monday to Thursday and Alicia Loxley from Friday to Sunday. Sport is presented by Tony Jones on weeknights and Clint Stanaway on weekends and weather is presented by Livinia Nixon from Monday to Thursday and Madeline Spark from Friday to Sunday.

Alicia Loxley is the fill-in news presenter for Peter Hitchener on weeknights, with Dougal Beatty being the fill-in presenter for Alicia Loxley on weekends. Madeline Spark presents the weather in place of Livinia Nixon.

Nine News Melbourne is produced locally from Nine's Melbourne studios and is also simulcast on Light FM and streamed online. Nine News national bulletins (Nine Early Morning News, Nine Morning News and Nine News Now) are produced from Sydney although late newsbreaks at the weekend are produced from Melbourne and presented by Alicia Loxley.

In May 2017, the station launched its first local afternoon news bulletin, Nine Afternoon News Melbourne, putting it head to head with rival station HSV-7's local afternoon news. The bulletin is presented by Alicia Loxley (Monday & Tuesday) and Dougal Beatty (Wednesday-Friday).

Presenters
News presenters

 Peter Hitchener (Monday – Thursday, 1998–present)
 Alicia Loxley (Friday – Sunday, 2011–present)

Sports presenters

Weeknights
 Tony Jones (Weeknights, 1990–present)

Weekends
 Clint Stanaway (Weekends, 2011–present)

Weather presenters

 Livinia Nixon (weeknights, 2004–present)
 Madeline Spark (weekends, 2020–present)

Reporters

 Christine Ahern (Today Melbourne reporter)
 Seb Costello (A Current Affair reporter)
 Jo Hall
 Dougal Beatty
 Alexis Daish (A Current Affair reporter)
 Emily Rice (Health reporter)
 Madeline Spark
 Justine Conway
 Eliza Rugg
 Allan Raskall
 Neary Ty
 Izabella Staskowski (Today Melbourne reporter)
 Adam Hegarty
 Reid Butler
 Brett McLeod (Europe correspondent)
 Elisabeth Moss
 Heidi Murphy
 Stephanie Anderson
 Mark Santomartino (State Political reporter)
 Lana Murphy
 Penelope Liersch
 Gillian Lantouris
 Mimi Becker
 Shuba Krishnan

Sports Reporters
 Alicia Muling
 Braden Ingram
 Joshua Dawe
 Natalie Yoannidis

Fill-in Presenters

 Dougal Beatty (News)
 Justine Conway (Weather)
 Stephanie Anderson (Weather)

Former presenters
Eric Pearce, who was knighted after his retirement, was GTV-9's chief news presenter from the late 1950s until 1974. After his first retirement, the subsequent American style "NewsCentre Nine"  presented by Peter Hitchener did not rate well, so Pearce was persuaded to return in 1976, remaining until 1978.

In 1978, former HSV-7 news presenter Brian Naylor joined as GTV-9's chief weeknight news presenter, with Hitchener on weekends. Naylor's association with Nine lasted 20 years – he retired at the end of 1998, with Naylor replaced by then deputy news presenter Peter Hitchener. Jo Hall took over on weekends, with Tony Jones the main weekend fill-in.

Other main presenters of Nine News Melbourne included Tracy Grimshaw (1981–1993), who has since moved to A Current Affair and Tracey Curro, who also worked on Nine's 60 Minutes and Jo Hall (1998–2011).

Past weekend sport presenters in recent years have included Leith Mulligan (1999–2006), Heath O'Loughlin (2006–2008), Grant Hackett (2008–2009) and Lisa Andrews (2009–2011). Rob Gell was the previous weather presenter he held the position for fifteen years from 1988 to 2004.

See also
 Television broadcasting in Australia

References

External links

 GTV-9 1956 – 1976  Archive Photos and Stories of the early days

Nine Network
Television stations in Melbourne
Television channels and stations established in 1957

GTV (Australian TV station)


Și ne-om plimba cu barca este un film românesc din 1976 regizat de Mirel Ilieșiu.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1976 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1976

Și ne-om plimba cu barca


Lafði Hester Lucy Stanhope (12. mars 1776 – 23. júní 1839) var bresk aðalskona, ævintýrakona, fornleifafræðingur og einn frægasti ferðalangur síns tíma. Uppgröftur hennar í fornu hafnarborginni Askalon árið 1815 er talinn vera fyrsti uppgröfturinn sem byggðist á meginreglum nútímafornleifafræði, og notkun hennar á ítölsku miðaldaskjali er lýst sem "elsta dæmi um notkun fornleifafræðings á textaheimild". Bréf hennar og endurminningar gerðu hana fræga sem landkönnuð.

Æskuár
Stanhope var elsta barn Charles Stanhope, 3. jarls af Stanhope, og fyrstu eiginkonu hans, lafði Hester Pitt. Hún fæddist í Chevening og bjó þar til snemma árs 1800, þegar hún var send til ömmu sinnar, Hester Pitt, greifynju af Chatham, í Burton Pynsent.

Í ágúst 1803 flutti hún inn á heimili frænda síns, William Pitt yngri, til að sjá um heimili hans og gegna hlutverki gestgjafa. Sem forsætisráðherra Bretlands þurfti Pitt, sem var ógiftur, aðstoð við félagslífið sem fylgdi stjórnmálastarfinu. Hester sat við borðsenda hans og aðstoðaði við að taka á móti gestum. Hún varð þekkt fyrir fegurð sína og samræðuhæfni. Þegar Pitt var ekki á skrifstofunni starfaði hún sem einkaritari hans. Hún var einnig aðalhugmyndasmiður garðanna í Walmer-kastala á meðan hann var lávarður fimm hafnarborga. Breska stjórnin veitti henni árlegan lífeyri upp á 1200 pund eftir andlát Pitts í janúar 1806.

Eftir að hafa búið um tíma á Montagu-torgi í London flutti hún til Wales og yfirgaf síðan Stóra-Bretland fyrir fullt og allt í febrúar 1810 eftir dauða bróður síns. Vonbrigði í ástarmálum kunna að hafa orðið til þess að hún ákvað að fara í langa sjóferð. Fyrrum elskhugi hennar, Granville Leveson-Gower, fyrsti jarl af Granville, giftist annarri konu árið 1809 og frænku Stanhope (Wilhelminu Powlett, hertogaynju af Cleveland) grunaði að hún og undirhershöfðinginn sir John Moore – sem Stanhope átti í heitum bréfaskiptum við á meðan hann barðist í Skagastríðinu – kynnu að hafa íhugað hjónaband áður en hann dó í bardaga sama ár.

Lífið erlendis
Í febrúar 1810 yfirgaf Stanhope Portsmouth ásamt bróður sínum James Hamilton Stanhope, sem fylgdi henni allt til Ródos. Í föruneyti hennar voru læknir hennar og síðar ævisöguritari, Charles Lewis Meryon, og vinnukonur hennar, Elizabeth Williams og Ann Fry. Á Ródos kynntist hún Michael Bruce, ævintýramanni og síðar þingmanni, sem varð elskhugi hennar og ferðafélagi. Því er haldið fram að þegar hópurinn kom til Aþenu hafi skáldið Byron lávarður, skólafélagi Bruce úr háskóla, stokkið í sjóinn til að taka á móti þeim. Byron lýsti Stanhope síðar sem "hættulegum hlut, konu með skopskyn" og sagði að hún sýndi "mikið skeytingarleysi um viðteknar hugmyndir í bæði tali og framkomu". Hann hélt því síðar fram að hann hefði kosið að taka ekki þátt í umræðu um réttindi kvenna við Stanhope (sem var snjöll ræðukona) vegna þess að "ég fyrirlít kyn þeirra of mikið til að kíta við þær." Frá Aþenu ferðaðist föruneyti Stanhope til Konstantínópel (í dag Istanbúl), höfuðborgar Tyrkjaveldis. Þau ætluðu að halda áfram til Kaíró, sem hafði nýlega losnað við ringulreiðina eftir innrás Napóleons í Egyptaland og átökin sem fylgdu í kjölfarið.

Ferð til Austurlanda nær og Mið-Austurlanda
Á leið til Kaíró lenti skipið í stormi og beið skipbrot á Ródos. Þar sem allar eigur þeirra voru týndar fékk hópurinn lánuð tyrknesk föt. Stanhope neitaði að bera slæðu og valdi sér tyrknesk karlmannsklæði: skikkju, vefjarhött og inniskó. Þegar bresk freigáta flutti þau til Kaíró hélt hún áfram að klæðast fatnaði sem var afar óhefðbundinn fyrir enska konu. Hún keypti sér fjólubláa flauelsskikkju, útsaumaðar buxur, vesti, jakka, hnakk og sverð. Í þessum búningi mætti hún til hirðar pasjans. Frá Kaíró hélt hún áfram ferðum sínum um Mið-Austurlönd. Á tveggja ára tímabili heimsótti hún Gíbraltar, Möltu, Jónaeyjar, Pelópsskaga, Aþenu, Konstantínópel, Ródos, Egyptaland, Palestínu, Líbanon og Sýrland. Hún neitaði jafnvel að bera slæðu í Damaskus. Í Jerúsalem var Kirkja hinnar heilögu grafar tæmd af gestum og opnuð sérstaklega henni til heiðurs.

Spákonur sögðu henni að örlög hennar væru að verða brúður nýs messíasar, og hún sendi hjúskaparboð til Ibn Sád, höfðingja Wahhabi-Araba (síðar leiðtoga Fyrsta sádiarabíska ríkisins). Hún ákvað að heimsækja borgina Palmýru, jafnvel þótt ferðin lægi í gegnum eyðimörk með fjandsamlegum Bedúínum. Hún klæddi sig sem Bedúíni og réði úlfaldalest með 22 úlföldum til að bera farangur sinn. Emírinn Mahannah el Fadel tók á móti henni og hún varð þekkt sem "Hester drottning".

Fornleifarannsóknir
Samkvæmt Charles Meryon komst hún yfir ítalskt miðaldahandrit sem var afritað úr skrám klausturs einhvers staðar í Sýrlandi. Samkvæmt þessu skjali var mikill fjársjóður falinn undir rústum mosku í hafnarborginni Askalon sem hafði verið í eyði í 600 ár. Árið 1815, með kortið sem leiðarvísi, ferðaðist hún að rústum Askalon á Miðjarðarhafsströndinni norðan við Gaza og sannfærði tyrknesk  yfirvöld um að leyfa sér að framkvæmta uppgröft á staðnum. Landstjóranum í Jaffa, Muhammad Abu Nabbut, var skipað að fylgja henni. Þetta varð fyrsti fornleifauppgröfturinn í Palestínu.

Þó að hún hafi ekki fundið þrjár milljónir gullpeninga sem sagðar voru grafnar þar, grófu menn hennar upp sjö feta háa marmarastyttu án höfuðs. Þótt það gæti virst í andstöðu við nákvæmni uppgraftarins, fyrirskipaði Stanhope að styttan skyldi moluð í þúsund mola og hent í sjóinn. Hún gerði þetta til að sýna ríkisstjórn Ottómana fram á að uppgreftri hennar var ætlað að endurheimta verðmæta fjársjóði fyrir þá, en ekki til að ræna menningarminjum og flytja til Evrópu, eins og margir landar hennar gerðu á þessum tíma.

Leiðangur hennar ruddi brautina fyrir bæði frrekari fornleifarannsóknir og þróun ferðaþjónustu á staðnum.

Lífið meðal Araba

Lafði Hester settist að nálægt Sídon, bæ á Miðjarðarhafsströndinni þar sem nú er Líbanon, um það bil miðja vegu milli Týrosar og Beirút. Hún bjó fyrst í Mar Elias-klaustrinu í þorpinu Abra, og síðan í öðru klaustri, Deir Mashmousheh, suðvestur af Casa Jezzine. Fylgdarkona hennar, ungfrú Williams, og læknirinn, dr. Charles Meryon, voru hjá henni í nokkurn tíma; en ungfrú Williams lést árið 1828 og Meryon fór árið 1831, en sneri aðeins aftur í lokaheimsókn frá júlí 1837 til ágúst 1838. Þegar Meryon fór til Englands flutti lafði Hester í afskekkt yfirgefið klaustur í Joun, þorpi sem var átta mílur frá Sídon, þar sem hún bjó til dauðadags. Bústaður hennar, sem þorpsbúar kölluðu Dahr El Sitt, var efst á hæð. Meryon gaf í skyn að henni líkaði vel við húsið vegna strategískrar staðsetningar þess; húsið var á toppi keilulaga hæðar, þar sem hægt var að sjá fólk koma og fara frá öllum hliðum.

Í fyrstu tók emírinn Bashir Shihab 2. á móti henni, en í gegnum árin veitti hún hundruðum flóttamanna úr trúarhópi drúsa griðastað og ávann sér þannig fjandskap hans. Í þessu nýja umhverfi hafði hún nánast alræðisvald yfir nærliggjandi svæðum og varð í reynd stjórnandi héraðsins. Stjórn hennar á heimamönnum var svo mikil að þegar Íbrahím pasja hugðist ráðast inn í Sýrland árið 1832 óskaði hann eftir hlutleysi hennar. Hún hélt yfirráðum sínum með stjórnsemi og þeirri trú að hún hefði spádómsgáfu. Hún átti í bréfaskiptum við háttsett fólk og tók á móti forvitnum gestum sem lögðu sig fram um að heimsækja hana.

Hún safnaði miklum skuldum og notaði lífeyrinn frá Englandi til að greiða lánardrottnum sínum í Sýrlandi. Frá miðju árinu 1830 dró hún sig sífellt meira í hlé frá umheiminum, og þjónar hennar tóku að stela eigum hennar vegna þess að hún varð minna fær um að stjórna heimili sínu í einangruninni. Hugsanlega hefur Stanhope þjáðst af alvarlegu þunglyndi eða fengið elliglöp fyrir aldur fram. Síðustu æviár hennar tók hún ekki við gestum fyrr en dimmt var orðið, og jafnvel þá leyfði hún þeim aðeins að sjá hendur sínar og andlit. Hún huldi rakað höfuð sitt með vefjarhetti. Hún lést í svefni árið 1839.

Endurminningar
Árið 1846, nokkrum árum eftir dauða hennar, gaf Dr Meryon út bókina Memoirs of the Lady Hester Stanhope as related by herself in Conversations with her Physician í þremur bindum, og fylgdi henni eftir næsta ár með Travels of Lady Hester Stanhope, forming the Completion of her Memoirs narrated by her Physician í öðrum þremur bindum.

Í öðrum miðlum
 1838: Ljóð eftir Letitiu Landon, "Djouni: the Residence of Lady Hester Stanhope" var birt í "Fisher's Drawing Room Scrap Book", 1838, ásamt myndskreytingu.
 1844: Í Eothen eftir Alexander Kinglake er VIII. kafli helgaður Hester Stanhope
 1866: Þekktasta ljóð John Greenleaf Whittier, "Snow-Bound", inniheldur lýsingu á heimsókn bandaríska predikarans Harriet Livermore til Stanhope, "startling on her desert throne | The crazy Queen of Lebanon."
 1876: Í skáldsögu George Eliot, Daniel Deronda, ef Hester Stanhope nefnd í bók eitt, sjöunda kafla, þar sem hún er kölluð "drottning Austursins".
 1876: Louisa May Alcott minnist á Hester Stanhope í 2. kafla skáldsögunnar Rose in Bloom.
 1882: Bók William Henry Davenport Adams, Celebrated Women Travellers of the Nineteenth Century, fjallar um Hester Stanhope.
 1922: Molly Bloom rifjar upp ferðir Hester Stanhope í skáldsögunni Ódysseif eftir James Joyce.
 1924: Pierre Benoit segir sögu Hester Stanhope í Lebanon's Lady of the Manor.
 1958: Minnst er á Hester Stanhope í 4. kafla sögulegri rómantískri skáldsögu enska rithöfundarins Georgette Heyer um Regency-tímabilið sem heitir Venetia.
 1961: Í skáldsögunni Herzog eftir Saul Bellow líkir Herzog ritstíl eiginkonu sinnar við stíl Hester Stanhope.
 1967: Hester Stanhope var grunnurinn að persónu Harriet frænku í skáldsögu Mary Stewart, The Gabriel Hounds.
 1986: Í sjónvarpsmyndinni Harem frá 1986 var persónan lafði Ashley mjög lauslega byggð á Hester Stanhope.
 1995: Queen of the East, sjónvarpsmynd um Stanhope, með Jennifer Saunders í aðalhlutverki.
 2014: Myndasaga eftir Brett Josef Grubisic, This Location of Unknown Possibilities, lýsir misheppnaðri tilraun til að framleiða sjónvarpsmynd um ferðir Hester Stanhope.

Tilvísanir

Breskir landkönnuðir
Breskir fornleifafræðingar
Breskir ferðalangar
Breskar aðalskonur
Fólk dáið árið 1839
Fólk fætt árið 1776

Hester Stanhope


Onthophagus nasonis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Kabakov em 1998.

Referências

Ligações externas

nasonis
Coleópteros descritos em 1998

Onthophagus nasonis


Shamrock est une ville du comté de Creek, dans l'État d'Oklahoma, aux États-Unis. En 2010, elle compte une population de .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Comté de Creek
Town en Oklahoma

Shamrock (Oklahoma)


An Ischaemum muticum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Ischaemum muticum in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Ischaemum

Ischaemum muticum


George Jethro Ware, mais conhecido como Milo Savage (Iowa City, 8 de agosto de 1926 - 16 de outubro de 1998) foi um pugilista profissional estadunidense, cujo nome consta no Hall da Fama do Boxe de Nova Jersey.

Em 1963, aceitou o desafio proposto por Jim Beck para realizar uma luta contra algum praticante de artes marciais japonesas. Ele foi confrontado (e derrotado) pelo judoca Gene LeBell, naquela que é considerada a primeira luta de MMA dos EUA.

Carreira
Perigoso, durável, inteligente, Savage derrotou renomados lutadores da categoria dos pesos-médios, como Neal Rivers, Moses Ward, Bobby Boyd, Sammy Walker, Dick Wagner e Charlie Sawyer. Em seu cartel conta ainda 2 empates, com Edwardo Lassie e Harry "Kid" Matthews.

Milo teve uma carreira longa e variada, tornando-se profissional em 1945. Há rumores de que ele lutou algumas vezes na década de 1970 e até mesmo uma vez no início de 1980.

A famosa luta de MMA contra Gene LeBell
Em 1963, Gene LeBell se envolveu com um desafio do boxeador e escritor Jim Beck para os praticantes das artes marciais japonesas. Beck afirmou que um boxeador poderia derrotar qualquer artista marcial em uma luta direta e ofereceu US$ 1000 para qualquer um que pudesse provar o contrário. Beck revelou um conhecimento muito limitado de artes marciais, aparentemente confundindo judô com caratê.

Incentivado por Ed Parker, LeBell aceitou o desafio e viajou para Salt Lake City para encontrar Beck. Para sua surpresa, LeBell descobriu que seu oponente não seria Beck, mas um boxeador mais conceituado, Milo Savage, que também tinha experiência em wrestling amador. Chegou-se a um acordo para que a luta durasse cinco rounds, cada um com duração de três minutos. O lado do boxeador exigia uma estipulação em que o menor e mais velho Savage (Savage tinha 39 anos enquanto LeBell tinha 31 na data da luta) poderia usar qualquer tipo de soco, enquanto o judoca não poderia chutar, na aparente crença de que LeBell era um carateca. Uma estipulação adicional impedia LeBell de tentar tackle ou quedas abaixo da cintura. Em troca, Savage se ofereceu para usar um judogi. No entanto, no dia da partida, Savage apareceu usando um karategi, muito mais apertado e difícil de agarrar. O acampamento Savage alegou que não sabia a diferença. Além disso, de acordo com LeBell e outras fontes, as luvas de Savage continham soqueiras e ele tinha untado o kimono com vaselina para tornar mais difícil segurá-lo. As estipulações incomuns convenceram LeBell de que o camp de Savage, longe de ser ignorante sobre artes marciais, havia treinado Savage no judô para se defender contra os arremessos de LeBell.

A luta ocorreu em 2 de dezembro de 1963. Os combatentes foram inicialmente cautelosos, com LeBell sendo o primeiro a pressionar a ação ao tentar derrubar Savage. O boxeador bloqueou o movimento, o que agravou uma antiga lesão no ombro de LeBell. LeBell tentou várias técnicas no segundo e terceiro round e finalmente teve sucesso em derrubar Savage, mas Savage continuou defendendo tanto em pé quanto no chão de uma maneira muito técnica, aparentemente confirmando a teoria de LeBell sobre o treinamento de grappling de seu oponente. Savage até tentou derrubar o judoca em uma instância. No entanto, LeBell conseguiu montar e encontrou a oportunidade de executar um armlock , mas ele optou por buscar um estrangulamento, concluindo que Savage não se renderia a um braço quebrado. Finalmente, ele executou um harai goshi esquerdo no quarto assalto e seguido por um mata-leão . Em segundos, Savage caiu inconsciente e LeBell foi declarado o vencedor.

A derrota de Savage, o favorito da cidade, fez com que a multidão reagisse violentamente. Garrafas, cadeiras e outros detritos foram jogados no ringue. Para evitar uma confusão total, o herói da cidade natal e classificado como boxeador profissional Jay Fullmer entrou no ringue para parabenizar LeBell. O judoca e sua equipe mostraram seu espírito esportivo ajudando a reanimar Savage com kappo, já que nem o árbitro nem o médico do ringue sabiam como ressuscitá-lo. Apesar disso, um homem tentou esfaquear LeBell na saída e este teve que ser protegido pelos judocas e lutadores profissionais que o acompanhavam.

Carreira após a aposentadoria
Após pendurar as luvas, tornou-se um árbitro licenciado e juiz na Comissão Atlética do estado de NJ. Ele treinou e trabalhou com muitos jovens na área de Trenton, preparando-os para os torneios Golden Gloves e Diamond Gloves.

Pugilistas dos Estados Unidos

Milo Savage


Malaysias flag (; ) består af 14 vandrette, røde og hvide striber, samt en stor, mørkeblå kanton med en gul halvmåne og en gul, 14-takket stjerne. Flaget er i forholdet 1:2.

Flaget blev officielt taget i brug 16. september 1963.
Flaget var oprindelig den malayske føderalregerings flag fra 1950, og i 1963 blev det forbundstatens Malaysias nationalflag. Før 1963 brugte hver af de 13 malaystater hvert sit eget statsflag, som de stadig bruger den dag i dag.

I 1950 havde den malayske Føderalregering udskrevet en konkurrence for et nyt føderationsflag. Vinderflaget, designet af arkitekten Mohamad Hamza, blev kåret ved folkelig brevafstemning mellem tre forskellige finalister. Da Malaya stadig var en britisk koloni på det tidspunkt, blev flaget godkendt af kong George VI i maj 1950. Flaget blev brugt af regeringen siden, og i 1963 blev flaget hele nationens flag ved oprettelse af Malaysia som forbundstat.

Designeren Mohamad Hamza var stærkt inspireret af Det britiske Ostindiske kompagnis flag, hvorfra han tog de røde og hvide striber samt kantonen, som han modificerede fra det britiske Union Jack-kanton.

Nu om dage symboliserer de 14 striber ligestilling af de 13 malaystater og føderalregeringen. Stjernen kaldes Bintang Persekutuan, hvilket betyder Føderationens Stjerne, og var oprindelig femtakket, hvilket blev sammenlignet med den kommunistiske stjerne. Da føderalregeringen kæmpede med kommunistpartiet under Malaykrisen, blev der tilføjet seks takker til føderalstjernen for at undgå lighed med kommunismens symboler. I den nuværende udgave af flaget har stjernen 14 takker, som symboliserer malaystaterne og føderalregeringen. Halvmånen symboliserer islam, som er offentlig statsreligion i Malaysia. Den mørkeblå farve af kantonen symboliserer malayfolket, og den gule farve var brugt af malayske kongelige herskere.

Eksterne henvisninger

Flag fra Asien
Flag
Nationale flag

Malaysias flag


Hidrojen ekonomisi, taşıtların ve elektrik dağıtım şebekesinin dengelenmesi için ihtiyaç duyulan enerjinin, hidrojen (H2) olarak depolandığı, varsayılan bir gelecek ekonomisidir.

Mevcut Hidrojen Pazarı
Hidrojen üretimi oldukça geniş ve büyüyen bir endüstridir. Tüm dünyada, 2004 yılında üretilen toplam hidrojen 50 milyon tondur ve bu üretilen hidrojenin petrol cinsinden karşılığı 170 milyon ton yapar. Yıllık büyüme miktarı yaklaşık %10 civarındadır. Amerika Birleşik Devletlerinde, 2004 yılında yaklaşık 11 milyon ton üretim gerçekleştirilmiştir ve bu değerin enerji cinsinden karşılığı 48 gigawatt'tır (karşılaştırılacak olursa, 2003 yılındaki ortalama elektrik üretimi 442 gigawatt'tır). Hidrojenin depolanması ve nakledilmesi oldukça pahalı olduğu için, üretimin büyük çoğunluğu bölgesel olarak gerçekleşmiş ve genellikle üretici firma tarafından hemen tüketilmiştir. 2005 itibarıyla, tüm dünyada, bir yıl içerisinde üretilen hidrojenin ekonomik değeri 135 milyar ABD doları'dır.

Hidrojen, sentetik bir enerji taşıyıcısı. Üretim kaynakları son derece bol ve çeşitli. Bunların en başta gelenleri su, kömür ve doğalgaz. Hidrojen, bilinen tüm yakıtlar içerisinde birim ağırlık başına en yüksek enerji içeriğine sahip (120,000 kJ/kg). Sıvı haline dönüştürüldüğünde gaz halindeki hacminin sadece 1/700'ünü kaplıyor. Saf oksijenle yandığında sadece su ve ısı açığa çıkarıyor. Hava ile yandığında ise azot oksitler açığa çıksa da diğer yakıtlara göre kirliliği son derece az. Dünyada üretilen hidrojenin çok büyük bir bölümü, metanın su buharı ile katalitik olarak oksidasyonu yöntemi ile doğal gazdan elde edilmekte. Doğal gazın yanı sıra diğer hidrokarbon yakıtlardan da (metanol, LPG, Nafta, Benzin) su buharı ile katalitik olarak hidrojen üretilebilmekte. Hidrojen, alternatif olarak, saf oksijen veya hava ile kısmi oksidasyon, piroliz ve ototermal reforming (kısmi oksidasyon ve su buharı oksidasyonu bir arada) reaksiyonları ile de üretilebilmekte.

Bugün hidrojenin kullanımının iki temel nedeni vardır. Tüm tüketimin yaklaşık yarısı haber prosesi yardımı ile amonyak (NH3) üretmek için yapılır. Dünya nüfusu arttıkça, onu desteklemek için artmak zorunda olan tarım, amonyağa duyulan talebi sürekli büyütmektedir. Hidrojen tüketiminin diğer yarısı ise, ağır petrol kaynaklarını, yakıt olarak kullanılabilecek daha hafif türevlere dönüştürmek için gerçekleştirilir. Artan petrol fiyatları petrol şirketlerini katran gibi fakir maddelerden yakıt elde etmek için daha da cesaretlendirerek, hidrojen tüketiminde ilk uygulamaya göre daha da yüksek bir büyümeye neden olmuştur.

Eğer hidrojen üretimi için ihtiyaç duyulan enerji, rüzgâr, güneş ya da nükleer santrallerden kolay ve ekonomik bir şekilde elde edilebilseydi, hidrojenin hidrokarbon yakıt elde etmek üzere kullanılması, toplam hidrojen tüketimini örneğin ABD için 5 ila 10 kat kadar artırabilirdi. Bugün ABD'de bu amaçla hidrojen tüketimi yaklaşık yılda 4 milyon tondur. ABD için yıllık 37.7 milyon ton hidrojenin, petrolde dışa bağımlılığı kaldıracak miktarda, kömürden dönüştürülmüş sıvı yakıt elde etmek için yeterli olacağı sanılmaktadır. . Ancak kömürün sıvı yakıta dönüştürülmesi dışa bağımlılığı azaltmakla birlikte sera gazı etkisi sorununa çözüm üretmemektedir.

Günümüzde hidrojen üretiminin %48'i doğal gazdan, %30'u ham petrolden, %18'i kömürden ve %4'ü suyun elektroliz yolu ile ayrıştırılmasıyla üretilmektedir.

Büyüyen pazar ve hızla artan fiyatlar hidrojenin daha ekonomik yöntemlerle üretilmesi konusunda ilgi yaratmıştır. Büyüyen hidrojen pazarının analizine dair bakınız

Öngörülen merkezi Hidrojen Kaynakları
Önümüzdeki 30-40 yıllık dönemde Çin, Hindistan gibi yükselen ekonomilerin hızla artan talebiyle birlikte petrolün fiyatının bugünkü fiyatını düzeyini bekleniyor. Petrolün bugünkü ve gelecekte öngörülen durumu, ithalat bağımlılığı, fosil yakıtların yarattığı karbondioksit emisyonları ve Kyoto Sözleşmesinin emisyonlara getirdiği sınırlamalar hidrojenin hazır ve sınırsız bir alternatif olarak nitelendirilmesine neden oluyor. Şu anki problem fiyat ve altyapı maliyetleri. Bu nedenle de petrole bağlı enerji sektörünün dönüşümünün sağlanmasında özel sektör kadar destekleyici hükümet politikaları da kilit rol oynayacak.

Hidrojen ekonomisinde, hidrojen gazı üretmek için, temel enerji kaynakları ile biyokütleler kullanılır. Petrol, kömür, doğal gaz gibi fosil yakıtların dışında kalan enerji kaynakları, fosil yakıtlara göre çok daha düşük sera gazı emisyonlarına sahiptirler. Yüksek verimlilikli hidrojen jeneratörlerinin ürettiği gazın, doğal gaz dağıtım şebekesine benzer bir sistemle dağıtılması beklenir. Ancak doğal gaza göre aşılması gereken zorluklar vardır. Örneğin hidrojenin contalardan daha kolay sızabilmesi ya da dağıtım borularında çatlaklara neden olur. Halihazırda geniş doğal gaz dağıtım şebekesi üzerinde kurulu kojenerasyon tesisleri sağladıkları elektrik dönüşümü ile yukarıda bahsedilen sisteme benzerlik gösterirler.

Tam bir hidrojen ekonomisinde, rüzgâr ya da hidroelektrik tesislerinin ürettiği enerjinin tamamı elektrik şebekesine verilmeyerek, bir kısmı ile hidrojen üretilir. Nükleer enerji tesislerinin bir çıktısı olan ısı enerjisi, elektroliz sıcaklığını arttırmak şeklinde verimliliğe katkısı bulunacaktır.

Hayata Geçirilmesi

Üretim

Dünyadaki hidrojenin büyük bir kısmı denizlerde hapsolmuş durumdadır.

Hidrojen, doğal gazın buhar ile yeniden yapılandırılması ya da kısmi oksidasyonu gibi yöntemlerle fosil yakıtlardan da üretilebilirler. Wang'ın 2002'de ve Kreith'in 2004'te yaptığı çalışmalar, üretim ve dağıtım sırasında açığa çıkan emisyonlar göz önüne alınsa dahi, hidrojenin neden olduğu CO2 çıktısının, içten yanmalı motorların neden olduğu CO2'ten çok daha az olacağını göstermiştir.

Yakıt hidrojenin temelde, sudan yenilenebilir enerjilerle üretilmesi ana ilkedir. Hidrojen üretim yöntemlerinin başında suyun direkt elektrolizi gelir. Elektroliz için elektrik gereksinimi fosil yakıtlardan, hidroelektrik kaynaktan, nükleer güçten, jeotermal enerjiden, güneş, rüzgâr ve deniz dalga enerjilerinden elde olunabilir. Gelecek için üzerinde en çok durulan yöntem fotovoltaik güneş üreteçlerinin kullanılmasıdır. Hidrojen suyun ısıl parçalanması (termal krakingi) ile de üretilebilmektedir. Bir diğer hidrojen üretim yöntemi doğal gazın ve gaz hidrokarbonların buhar reformasyonudur.

Hidrojen üretimi için ayrıca kömür gazifikasyon yöntemi vardır. Gazifikasyon işlemi kolaylıkla kükürtün elimine edilmesine olanak tanıdığından çekici bulunmaktadır. Ortalama olarak 6 kg kömürden 3.785 lt benzine eşdeğer 1 kg hidrojen elde olunur. Kömür dünyanın en zengin fosil yakıtıdır. Bilinen kömür yataklarına biçilen güvenilir ömür 200 yıl kadarsa da, bunun 400 yıla uzanabileceği söylenmektedir. Katı atıklar ve kanalizasyon materyalleri de hidrojen üretimi için hammadde olup, gazifikasyon işlemine bağlı olarak, sentez gazının hava veya oksijenle reformasyonu hidrojen vermektedir. Termokimyasal çevrimlerle sudan, fotokimyasal işlemle organometalik bileşikler veya enzim su karışımından hidrojen üretilebilir

Hidrojen üretimi sırasında tüketilen enerji miktarı hakkında bazı endişeler vardır. Hidrojen üretimi içerisinde hidrojen barındıran su ya da fosil yakıt gibi kaynaklara ihtiyaç duyar. Fosil yakıtların kullanılması doğal kaynakların tükenmesine ve buna karşın CO2 üretilmesine neden olurken, suyun elektroliz edilmesi için ihtiyaç duyulan enerjinin önemli bir kısmı, yine fosil yakıtların elektrik enerjisine dönüştürülmesi yöntemiyle sağlanmaktadır. Bu açıdan, hidrojen yakıtının, bugün için fosil yakıtlardan tamamen bağımsız ya da hiçbir emisyona neden olmayan bir yöntem olduğunu iddia etmek oldukça güçtür.

Eğer elektrik enerjisi üretimi, kimyasal yöntemlere dayanıyor ise, hidrojeni üretmek için de doğrudan kimyasal yöntemlere başvurulması daha uygundur. Fakat elektrik enerjisi üretimi, hidroelektrik ya da rüzgâr jeneratörleri gibi mekanik yöntemlere dayanıyor ise, hidrojenin suyun elektroliz edilmesi yöntemi ile üretilmesi uygun olabilir. Çoğunlukla tüketilen elektriğin maliyeti, üretilen hidrojenin fiyatından daha yüksek olduğu için, elektroliz yöntemi hidrojen üretiminde çok küçük bir paya sahiptir.

Eğer elektrik enerjisi üretimi, ısı (nükleer ya da güneş) enerjisi yöntemine dayanıyor ise, hidrojen üretmek için en uygun yöntem yüksek sıcaklıklı elektrolizdir. Düşük sıcaklıklı elektrolizden farklı olarak suyun yüksek sıcaklıklı elektrolizi (YSE) başlangıçtaki ısı enerjisinin önemli bir kısmını kimyasal enerjiye (hidrojen) dönüştürme kabiliyetine sahiptir. Potansiyel olarak prosesin enerji verimi %50 daha fazladır. İhtiyaç duyulan enerjinin bir kısmı ısı ile sağlandığı için kimyasal dönüşüme konu elektrik enerjisi daha az tüketilir. YSE'nin laboratuvar uygulamaları yapılmış olmasına karşın henüz endüstriyel bir uygulaması yoktur.

Depolama ve taşıma
Üretilen hidrojen depolanabilmekte, boru hatları ve/veya tankerlerle taşınabilmektedir. Doğal gaz boru hatlarının gelecekte hidrojen taşınması için kullanılabileceği belirtilmektedir. Hidrojenin depolama yöntemleri; tüplenmiş alçak basınçlı gaz (12 bar) ve yüksek basınçlı gaz (150 bar) dışında sıvılaştırılmış biçimde, kriyojenik (dondurulmuş) tanklarda (220 kPa) ve metalik hidrid biçiminde olabilmektedir. Hidrojen gaz biçiminde boru hatlarıyla taşınabildiği gibi, yüksek basınçlı gaz ve sıvılaştırılmış biçimde tankerlerle taşınabilmektedir. Gaz hidrojenin zeolit ortamlarda depolanması çalışmaları vardır. Ancak, enerji içeriğinin yüksekliği açısından gaz yerine sıvı hidrojen depolama teknikleri üzerinde durulmaktadır.

Hidrojenin hidridlerle depolanması ve taşınması da önemle ele alınmaktadır. Geliştirilen hidridler; titanyum alaşımları (özellikle demir-titanyum), paladyum alaşımları, zirkonyum alaşımları, titanyum-zirkonyum-vanadyum-nikel alaşımları, titanyum-zirkonyum-vanadyum-demir-krom-mangan alaşımları, mağnezyum-nikel alaşımları gibi materyallerle oluşturulmaktadır.
Düşük sıcaklık ve yüksek sıcaklık hidridleri vardır. Demir-titanyum alaşımı düşük sıcaklık hidridi iken, mağnezyum-nikel alaşımı yüksek sıcaklık hidrididir. Düşük ve yüksek sıcaklık hidridlerinin kombinasyonu da kullanılmaktadır. Metal hidridler paket olarak taşınmaya uygundur.

Maliyet
Yakıtların ekonomik kıyaslaması efektif maliyete göre yapılır. Efektif maliyet ise çıplak maliyet ve çevre zararlarını içeren maliyet ile kullanım veriminin fonksiyonudur. İç maliyet de denilen çıplak maliyet, alışılagelmiş görünür maliyettir. Çevre zararlarını içeren dış maliyet ise yeni bir kavramdır. Burada yakıtın birim miktarının çevrede oluşturduğu maddi zarar anlaşılmaktadır. 1990 ABD verileri ile fosil yakıt, kömür-sentetik ve güneş hidrojen sistemlerinin efektif maliyetleri Tablo 12.4'te gösterilmiştir. Efektif maliyete göre hesaplanan ekonomiklik faktörü hidrojende 1 iken doğal gaz dışındaki fosil yakıtlarda 0.37-0.61 arasında değişmekte olup, hidrojenden daha az ekonomiktirler. Ancak, doğal gazın ekonomiklik faktörü bugün için hidrojenden yüksektir.

Yukarıda açıklandığı gibi, temelde efektif maliyet önemli olmakla birlikte, günümüzde maliyet karşılaştırmaları, daha çok iç ya da çıplak maliyetle yapılmaktadır. Bu nedenle, yalnız iç maliyet açısından bakıldığında, en ucuz hidrojen üretimi kömürden sağlanmakta, onu hidro-hidrojen izlemektedir. En düşük hidrojen maliyeti, ulaştırma sektörü için benzinden ucuz olabilmektedir.
Dış maliyet, yani çevre maliyeti göz önüne alınmaksızın hidrojen endüstri, konut ve elektrik sektörlerinde doğal gazdan 1.5-3.7, petrol ürünlerinden 1.3-3.5 ve kömürden 4.7-5.8 kat daha pahalı görünmektedir. Ancak, yakıt hidrojenin kütlesel üretimi yapılmadığından bu karşılaştırmalar göreceli kalmaktadır.

Diğer kimyasal yakıtlar: bakınız Alternatif yakıt

 Yeşil yakıtlar. Bitkilerden elde edilen, etanol, biyodizel gibi biyoyakıtların kullanımı ekonomideki küçük değişikliklerle gerçekleştirilebilir. Bununla birlikte, kayda değer miktarda petrol tüketiminin yerini alabilmesi için, çok geniş tarım alanlarına ihtiyaç duyulduğundan, bütün ülkeler için uygun bir çözüm olmayabilir.
 Sera gazı-nötr alkol. Hidrojen ekonomisinde hidrojen, tamamıyla elektrikli olmayan araçlarda kullanılmak üzere, yenilenebilir bir enerji kaynağı olarak elde edilir. Hidrojene diğer bir teorik alternatif ise, hidrojen ve karbondioksitin birlikte kullanılarak, etanol ya da metanol gibi sıvı bir yakıta dönüştürülmesidir. Hidrojeni, üretildiği tesisten taşımak yerine, aynı tesiste diğer sıvı yakıtlara dönüştürerek, mevcut dağıtım ağında taşınması ve kullanılması sağlanabilir. Böylece hidrojen gazının taşınması ve depolanması ile ilgili zorluklar aşılırken, karbondioksit gazının tüketilmesi ile ilgili endüstriyel bir alternatif yaratarak, sera gazlarının azaltılması ile ilgili önemli bir adım atılabilir.

Çevresel kaygılar
Yakıtın zehirliliği, yanma ürünlerinin zehirliliği, diffüzyon katsayısı, ateşleme enerjisi, patlama enerjisi, alev emissivitesi gibi faktörlere göre yapılan emniyet değerlendirmesi açısından, hidrojen en emniyetli yakıttır. Hidrojenin emniyet faktörü 1 iken, benzinde 0.53 ve metanda 0.80 olmaktadır. Kısacası benzin ve doğal gaz hidrojene göre tehlikeli yakıtlardır. Hidrojenin benzin ve metana göre yanma tehlikesi daha azdır.

Yakıtlar için önemli olan bir özellik de çevresel uygunluktur. Fosil yakıt kullanımının hava kalitesi, insanlar, hayvanlar, plantasyonlar ve ormanlar, akuatik ekosistemler, insan yapısı yapılar, açık madencilik, iklim değişikliği, deniz seviyesi yükselmesi üzerindeki olumsuz etkilerinden kaynaklanan çevre zararları dünya genelinde, 1990 verileriyle; kömür için 9.8 ABD $/GJ, petrol için 8.5 ABD $/GJ ve doğal gaz için 5.6 ABD$/GJ olarak saptanmıştır.

Çevresel zarar ve çevresel uygunluk faktörü için fosil yakıt sistemi, kömür/sentetik yakıt sistemi ve güneş-hidrojen sistemi (güneş PV panellerinden sağlanacak enerji ie hidrojen üretim sistemi), bu verilerin ışığında karşılaştırılmıştır. Karşılaştırma sonuçları Tablo 12.2'de yer almaktadır. Güneş-hidrojen üretim sisteminde çevresel zarar 0.46 ABD $/GJ gibi yok denecek düzeye düşmekte ve çevresel uygunluk faktörü üst sınıra çıkarak 1 olmaktadır.

Kullanımındaki tehlikeler
Hidrojen, basında nispeten tehlikeli bir gaz olarak tanıtılmıştır ve gerçekte de hidrojen hava karşımı diğer gazlardan daha patlayıcı/yanıcı özelliğe sahiptir. Hidrojen gazı depolandığı tanktan sızabilir ve bir çatlak olması durumunda çok hızlı boşalır. Hidrojen alevi zor görülür ve hidrojen yangınıyla mücadele etmek de oldukça zordur. En çok bilinen hidrojen yangını LZ 129 Hindenburg felaketidir. Yolcuların 2/3 ile mürettebat kurtulmuş, ölenlerin büyük çoğunluğu atlayanlar olmuştur.

Örnekler ve Pilot Uygulamalar
Hidrojenin taşımacılık amacıyla dağıtımı İzlanda, Almanya, Kaliforniya, Japonya ve Kanada'da test edilmektedir.

Yakıt pilli elektrik santralları yüksek enerji verimlerinin yanı sıra, çok az yer kaplamaktadırlar. Örneğin 2 MW'lık yakıt pilli santralın kapsadığı alan 20 m2'den az olmaktadır. Büyük yer kapsayan konvansiyonel santralların yerleşim birimlerinden belli uzaklıkta kurulması ve elektrik iletimi sorunu, geleceğin yakıt pilli elektrik santralları ile çözüme kavuşacak görünmektedir. Gelecekte tüketicilerin bulundukları yerin yakınına kurulacak yakıt pilli santrallarla iletim ve dağıtım kayıpları olmaksızın gereksinimler karşılanabilecektir.

Hidrojenin alevsiz yanması için katalitik yakma düzenleri geliştirilmiştir. Hidrojenin katalitik yanması mutfak ocaklarına, fırınlara, su ısıtıcılara ve özel sobalara uygulanmıştır. Yine gösterim amacıyla bu tür beyaz eşya üreten firmalar vardır. Böylece, konutlarda yakıt olarak hidrojen kullanımının önü açılmış bulunmaktadır. Hidrojenin boru hatları ile evlere kadar ulaştırılması olanaklı olup, bu konuda projeler geliştirilmekte ve doğal gaz hatlarından yararlanılması tasarlanmaktadır. Hidrojen enerjisi alanında çeşitli ülkelerin işbirliği sonucu uluslararası programlar başlatılmıştır. Avrupa Topluluğu ile Kanada'nın EURO-QUEBEC (hidro-hidrojen) projesi, Norveç ve Almanya'nın NHEG projesi, Almanya ve Suudi Arabistan'ın HY-SOLAR (güneş-hidrojen) Projesi, İskandinav ülkeleri ile Yunanistan'ın işbirliği, Uluslararası Enerji Ajansı (IEA) hidrojen enerjisi projeleri, Birleşmiş Milletler UNIDO-ICHET hidrojen çalışmaları bunlara örnek gösterilebilir. Henüz uygulanmasına girişilememiş olan UNIDO-ICHET projesi kapsamında, İstanbul'da Hidrojen Enstitüsü kurulması gündemdedir

Bu çalışmalardan Euro-Québec Hidro-Hidrojen Pilot Projesi (EQHHPP) 100 MW'lık bir kapasitededir. Bu proje ile Kanada'da hidrolik kaynaktan elde olunacak elektrik enerjisi suyun elektrolizinde kullanılacak, üretilecek gaz hidrojen, yine Kanada'da sıvı hidrojen (LH2), amonyak (NH3) ve metilsiklohekzan (MCH) biçiminde bağlanarak, Atlantikten gemilerle Avrupa'ya taşınacaktır. Avrupa'da enerji uygulaması ile gaz ve/veya sıvı hidrojene dönüştürülerek konutlarda, termik santrallarda, kent otobüslerinde ve araçlarda, uçaklarda yakıt olarak kullanılacak, ayrıca kimya endüstrisi için toluen üretilecektir. Enerji ekonomisi analizlerine göre Kanada'daki 100 MW'lık hidrolik güç, Almanya Hamburg'da 74 MW'lık hidrojen gücüne dönüşmüş olacaktır. Bu güçle yılda 614 GWh enerji sağlanacaktır. Proje tesis maliyeti 415 milyon ECU (~514.4 milyon ABD $'ı) dır.

Bir teknoloji standartsız kökleşemeyeceği ve tanımlanamayacağı için, hidrojen enerjisi konusunda uluslararası standart çalışmaları yapılmaktadır. Uluslararası Standartlar Organizasyonu (ISO) tarafından ISO/TC-197 Komitesi oluşturularak, hidrojen enerjisi için uluslararası standartlar çalışmalarına girişilmiştir. Standart çalışmaları tanımlar, ölçümler, taşıma, emniyet, araçlar, uçaklar, elektro-kimyasal donanımlar, hidridler, çevre ve uygulama alanlarını kapsamaktadır.

Değişik senaryolara göre 2025 yılında dünya genel enerji tüketiminin ulaşacağı düzey 12 000-16 000 Mtep olarak kestirilmektedir. Aynı yılda dünyada 1 500-2 600 Mtep hidrojen enerjisinin kullanılması planlanmaktadır. Böylece, bu raporda göz önüne alınan etüt periyodu (2000-2025 dönemi) sonunda, dünya birincil enerjisinin % 9-21 açıklığı arasındaki bir bölümü hidrojene dönüştürülerek kullanılabilecek demektir. Bu oran daha çok % 10 olarak öngörülmektedir.

Kuzey Atlantik ada ülkesi İzlanda, 2050 yılında hidrojen ekonomisine geçmiş olma kararını alan tek ülkedir. Bugün için tüm taşıtlar ve balıkçı filoları için ihtiyaç duyduğu petrolün tamamını ithal eden İzlanda, sahip olduğu jeotermal ve hidroelektrik kaynakları ile hidrokarbon enerji kaynaklarından daha düşük maliyetle elektrik üretebilmektedir.

İzlanda halihazırda sahip olduğu enerji fazlasını, ihraç edilebilir ürünlere ve hidrokarbonlara dönüştürmektedir. 2002 yılında, amonyum (NH3) üretiminde kullanılmak üzere, elektroliz yöntemi ile 2000 ton hidrojen gazı üretmiştir. Amonyum tüm dünyada üretilir ve dağıtılır. Amonyum maliyetinin %90'ını enerji oluşturur. Ayrıca İzlanda, maliyeti büyük ölçüde enerjiye dayanan, alüminyum ergitme tesisi kurmaktadır. Reykjavík'te sıkıştırılmış hidrojenle çalışan küçük bir şehir içi otobüs filosu deneme amaçlı faaliyetini sürdürmektedir . Balıkçı filolarının hidrojenle enerjilendirilmesine dair araştırmalar sürmektedir.

Norveç'in bir adası Utsira'da hidrojen ekonomisinin denendiği bir pilot proje sürdürülmektedir. Rüzgâr jeneratörleri ile üretilen enerjinin fazlası, elektroliz yöntemi ile hidrojene dönüştürülür ve rüzgârın yetersiz olduğu zamanlarda tekrar elektrik elde etmek üzere hidrojen gazı olarak depolanır.

İngiltere 2004 yılının ocak ayında, Londra'da iki otobüsle başladığı yakıt hücresi deneme programını 2005 yılının Aralık ayında tamamlamıştır .

The Hydrogen Expedition, tüm dünyanın çevresinde dolaşacak ve hidrojen yakıt hücrelerinin yapabileceklerini gösterecek, hidrojen yakıt hücresi ile çalışan bir geminin inşasını sürdürmektedir.

Batı Avustralya Planlama ve Altyapı Departmanı Perth şehrinde, Sürdürülebilir taşıma enerjisi programı için üç adet Daimler Chrysler Citaro yakıt hücreli otobüsleri ile denemelerini sürdürmektedir. Deneme 2004 yılının Eylül ayında başlamış olup, 2006 yılının Eylül ayında sona erecektir. Otobüsler proton dönüşümlü membran sistem yakıt hücresi ile çalışmakta olup, Perth'in güneyindeki Kwinana'da kurulu BP'nin bir yan ürünü olarak üretilen ham hidrojen ile denenmektedirler.

Hidrojen enerjisi ve Türkiye

Türkiye'nin 7. Beş Yıllık Kalkınma Planı Genel Enerji Özel İhtisas Komisyonu Yeni ve Yenilenebilir Enerji Kaynakları Raporu'nda, hidrojen teknolojisine değinilmekle birlikte, resmileşen kalkınma planında hidrojen enerjisinin adı geçmemektedir. Hidrojen konusu üniversitelerimiz ve araştırma kuruluşlarımızda çok sınırlı biçimde ele alınmaktadır.

TÜBİTAK Marmara Araştırma Merkezi'nde hidrojen alanında Uluslararası Enerji Ajansı programları kapsamında çalışma başlatılmak istenmişse de, söz konusu işbirliği 1996 yılında kesilmiştir.
Birleşmiş Milletler (UNIDO) desteği ile ICHET projesi kapsamında, İstanbul'da Hidrojen Enstitüsü kurulması konusu gündemdir. 20-22 Kasım 1996 tarihlerinde Viyana'da yapılan 16. UNIDO Endüstriyel Kalkınma Kurulu Toplantısı'nda, UNIDO işbirliği ile Türkiye'de Uluslararası Hidrojen Enerjisi Teknolojileri Merkezi (ICHET) kurulması kararı alınmıştır. Buna göre, UNIDO hukuksal çerçevesinde özerk bir kurum olarak çalışacak ICHET, İstanbul'da kurulacaktır.

ICHET'in tasarlanan amacı, gelişmiş ve gelişmekte olan ülkeler arasında hidrojen teknolojileri köprüsünü oluşturmak, hidrojen teknolojilerinin geliştirilmesini sağlamak ve uygulamalı Ar-Ge çalışmalarını yürütmektir.

ICHET'in işlevi; kısa ve uzun dönemli eğitim vermek, bilimsel toplantılar düzenlemek, danışmanlık hizmetleri sunmak ve benzeri kuruluşlarla işbirliği oluşturmak biçiminde belirlenmiştir. Merkezin çalışma konuları; hidrojen enerjisi politikaları, hidrojen ekonomisi, enerji ve çevre, hidrojen üretim teknolojileri, hidrojen depolama teknikleri, hidrojen uygulamaları ve demonstrasyonlar olacaktır.

Türkiye, ilk beş yıllık dönem için arazi, tesis, ilk yatırım ekipmanı ve işletme faaliyetlerini finanse etmek üzere, 40 milyon ABD $'ı verecektir. ICHET projesi Türkiye'nin hidrojen çağına tutarlı biçimde adım atmasını sağlayacak, Türkiye'ye avantaj kazandıracak önemli bir girişimdir.

TÜBİTAK-TTGV Bilim Teknoloji-Sanayi Tartışmaları Platformu tarafından yapılan çalışma ile 1998 yılında tamamlanan, Enerji Teknolojileri Politikası Çalışma Grubu Raporu'nda, hidrojen enerjisinin önemi ve yapılması gerekenler sıralanmıştır. Hidrojen enerjisi ile ilgili çalışmaların Ar-Ge alanları arasında yer alması gerektiği belirtilmiştir. Hidrojen programlarının esas itibarı ile uzun döneme yönelik olduğu vurgulanmakla birlikte, mevcut enerji alt yapısıyla kısa dönemli uygulamalar üzerinde durulması, ICHET'in kurulması için başlatılmış olan çalışmaların hızla olumlu sonuca götürülmesi istenmiştir. Rapor, Bilim ve Teknoloji Yüksek Kurulu tarafından uygun bulunarak, Başbakanlık kanalıyla Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı'na sunulmuştur.

Türkiye'de hidrojen yakıtı üretiminde kullanılabilecek olası kaynaklar; hidrolik enerji, güneş enerjisi, rüzgâr enerjisi, deniz-dalga enerjisi, jeotermal enerji ve adım atılması gereken nükleer enerjidir. Türkiye gibi gelişme sürecinde ve teknolojik geçiş aşamasındaki ülkeler açısından, uzun dönemde fotovoltaik güneş-hidrojen sistemi uygun görülmektedir. Fotovoltaik panellerden elde olunacak elektrik enerjisi ile suyun elektrolizinden hidrojen üreten bu yöntemde, 1 m3 sudan 108.7 kg hidrojen elde olunabilir ki, bu 422 litre benzine eşdeğerdir.

Türkiye'nin hidrojen üretimi açısından bir şansı, uzun bir kıyı şeridi olan Karadeniz'in tabanında kimyasal biçimde depolanmış hidrojen bulunmasıdır. Karadeniz'in suyunun % 90'ı anaerobiktir ve hidrojensülfid (H2S) içermektedir. 1000 m derinlikte 8 ml.lt-1 olan H2S konsantrasyonu, tabanda 13.5 ml.lt-1 düzeyine ulaşmaktadır. Elektroliz reaktörü ve oksidasyon reaktörü gibi iki reaktör kullanılarak, H2S den hidrojen üretimi konusunda yapılmış teknolojik çalışmalar vardır. Bu konuda yapılmış bir diğer teknoloji geliştirme çalışması, semikondüktör partikülleri kullanarak fotokatalitik yöntemle hidrojen üretimidir. Güneş ve rüzgâr enerjisinden yararlanarak, Karadeniz'in H2S içeren suyundan hidrojen üretimi için literatüre geçmiş bilimsel araştırma olup, Bulgaristan proje geliştirmeye çalışmaktadır.

Teknolojik verilere ve Türkiye'nin enerji-ekonomi verilerine göre, 1995-2095 arasında güneş-hidrojen sistemi ile yapılabilecek yakıt üretimi ve bunun fosil yakıtlarla rekabet olanağı, özel bir simülasyon modeli kapsamında bilgisayar çözümleri ile araştırılmıştır. Bu ulusal modelde, hidrojen üretiminin artışı için yavaş ve hızlı olmak üzere iki ayrı seçenek alınmıştır. Her iki seçenekte de 2010-2015 döneminde hidrojen enerjisi maliyetinin fosil enerji maliyetinin altına düşebileceği, ancak yapılabilecek yerli hidrojen üretiminin 2.3 Mtep'in altında kalacağı görülmüştür.

2020-2025 döneminde yerli hidrojen üretiminin 10 Mtep'in üzerine çıkabileceği, 2015 yılından sonra fosil yakıt dışalımını azaltıcı etki yapacağı bulgulanmıştır. Giderek sağlanacak hidrojen üretimi artışıyla, yerli petrol, doğal gaz ve kömür üretiminin sıfırlanabileceği 2065 yılında, yaklaşık 290 Mtep hidrojen üretilebileceği görülmüştür. Hidrojen üretimine bağlı biçimde ulusal kazancın artacağı saptanmıştır. Model bulguları, diğer bazı ülkeler ve dünya geneli için yapılmış benzer çalışmalara koşut durumdadır.

ABD'nin Enerji Departmanı tarafından, 2025 yılında Amerika'nın toplam enerji tüketiminin % 10'unun hidrojenle karşılanması ve böylece petrol dışalımının yarı yarıya azaltılmasının hedeflediği göz önüne alınırsa, Türkiye için yapılmış simülasyon modeli çalışmasının bir abartma olmadığı anlaşılır. Kuşkusuz, bu bir bilimsel senaryo olup, gerçekleşmesi koşullara ve alınacak önlemlere bağlıdır. Modelin verdiği en önemli sonuç, hidrojenin Türkiye için umut olabileceğidir.

Hidrojen enerjisi'ne geçmenin Türkiye'ye faydaları
 Petrol, doğalgaz ve kömür için sarf ettiğimiz döviz miktarları giderek düşecek, neticede bütün yakıt ihtiyacımızı kendi birincil enerji kaynaklarımızla sağlamış olacağız. Fosil yakıt ithal etmek mecburiyetinden kurtulacağız.
 Hidrojen enerjisi teknolojileri Türkiye'ye girecek, bazılarını Türk mühendisleri yaratacak ve bu konuda bilgi birikimi olacaktır.
 Yeni iş sahaları açılacak, hem tarımda ve hem de sanayide istihdam yaratılacaktır.
 Türkiye ürettiği fazla hidrojeni Avrupa'ya satıp döviz kazanacaktır.
 Küresel ısınmanın, hava kirliliğinin ve asit yağmurlarının getirdiği zararlar ortadan kalkacak,
Türkiye temiz çevreye kavuşacaktır.

 Türkiye Kyoto Protokolü kurallarına uymuş olacaktır.
 Türkiye teknoloji ihraç eden bir memleket olacak, kalkınmasını hızlandıracak, ekonomik bağımsızlığımızı sağlayacak ve çağdaş uygarlığa erişecektir."

Ayrıca bakınız
 Hidrojen depolama
 Hidrojen teknolojileri
 Hidrojen üretimi

Dış bağlantılar
 European Fuel Cell Forum - Papers by a set of fuel cell engineers, many concerning the hydrogen economy.
 20 Hydrogen myths - Published by the Rocky Mountain Institute, a major hydrogen economy proponent.
 Transmitting 4,000MW of New Windpower from North Dakota to Chicago: New HVDC Electric Lines or Hydrogen Pipelines - Paper study comparing projected costs.
 Hydrogen Use - News about the use of hydrogen as a clean fuel.
 FreedomCAR - U.S. hydrogen powered car initiative.
 Hydrogen Pathways Program - Hydrogen transportation research and graduate program at the Institute of Transportation Studies at UC Davis.
 Hypercar Concept
 PolyFuel - Commercial methanol fuel cell technology.
 www.physicstoday.org article - Summary of avenues of research into lower-cost hydrogen production, better storage, and lower-cost fuel cells.
 Bottling the hydrogen genie - Article from The Industrial Physicist.
 Article advocating the use of nuclear power to produce hydrogen
 "Boron: a better energy carrier than hydrogen?" paper by Graham Cowan
 The Hydrogen Expedition - an organization attempting to circumnavigate the globe in a hydrogen-powered ship.
 NOVA scienceNOW - A 14 minute video of the NOVA broadcast about hydrogen fuel cell cars that aired on PBS, July 26, 2005. Hosted by Robert Krulwich with guests, Ray ve Tom Magliozzi, the Car Talk brothers.

 Shell's hydrogen powered bus in Amsterdam
 Hydrogen Fuel Cell News The latest news about fuel cell technologies
 Hydrogen Refueling Stations Mapped on Platial.
 USDOE Hydrogen from Coal Research
 American Hydrogen Association non-profit association of individuals and institutions, technical and non-technical
 Angstrom Power - Commercial hydrogen fuel cell technology designed for portable devices.
 UK Low Carbon and Fuel Cell Knowledge Transfer Network
 Scientific American Magazine (July 2006 Issue) A Power Grid for the Hydrogen Economy

Hidrojen ekonomisi


The Smurf Amplifier Registry is a blacklist of networks on the Internet which have been misconfigured in such a way that they can be used as smurf amplifiers for smurf denial of service attacks.

It can probe networks for vulnerability to smurf amplification, and then will either add them to its database, or remove them from the database, depending on the result of the test.

External links
 The Smurf Amplifier Registry

Denial-of-service attacks

Smurf Amplifier Registry


The Mad Genius  é um filme pre-Code estadunidense de 1931, do gênero drama, dirigido por Michael Curtiz, estrelado por John Barrymore, e co-estrelado por Marian Marsh, Charles Butterworth e Donald Cook. O roteiro de Harvey Thew e J. Grubb Alexander foi baseado na peça teatral "The Idol" (1929), de Martin Brown, que estreou em Great Neck, Long Island, mas nunca na Broadway.

Sinopse
Um ventriloquista aleijado, Vladimir Ivan Tsarakov (John Barrymore), sente-se frustrado por não conseguir dançar balé. Ele adota um protegido, Fedor Ivanoff (Frankie Darro, Donald Cook), e o transforma no maior dançarino do mundo. Fedor se apaixona por uma dançarina, Nana Carlova (Marian Marsh), mas Tsarakov teme que ela arruíne sua carreira e tenta separá-los. Após Tsarakov demitir Nana da trupe de balé, Fedor foge com a mulher para Paris, mas tem seu nome difamado por seu antigo mestre, o que o impossibilita de arranjar emprego no ramo, restando somente a opção de trabalhar em um cabaré. Nana implora a Tsarakov que devolva a Fedor seu emprego, e ele concorda, mas somente se Nana deixá-lo para casar-se com outro homem.

No filme "Svengali" (1931), lançado no início do mesmo ano, Barrymore interpretou o personagem-título que manipula de forma semelhante a vida de uma cantora, também interpretada por Marsh.

Elenco
 John Barrymore como Vladimar Ivan Tsarakov
 Marian Marsh como Nana Carlova
 Charles Butterworth como Karimsky
 Donald Cook cimo Fedor Ivanoff
 Luis Alberni como Sergei Bankieff
 Carmel Myers como Sonya Preskoya
 Andre Luguet como Conde Robert Renaud
 Frankie Darro como Fedor Ivanoff (jovem)

Produção
A Warner Bros. ficou tão satisfeita com os retornos de bilheteria de "Svengali" (1931), também estrelado por Barrymore e Marsh, e de seu primeiro filme falado "The Terror", que apressaram a produção de "The Mad Genius" e o lançaram em 7 de novembro de 1931.

Recepção

Bilheteria
De acordo com a Warner Bros., o filme arrecadou US$ 278.000 nacionalmente, e US$ 122.000 no exterior, totalizando US$ 400.000 mundialmente.

Preservação
O filme pode ser encontrado completo, e está preservado na coleção da Biblioteca do Congresso dos Estados Unidos.

Ligações externas
 Trailer disponível para download gratuito no Internet Archive

Filmes dos Estados Unidos de 1931
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1930
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes dirigidos por Michael Curtiz
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes da Warner Bros.
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The Mad Genius


O Dia Nacional da Visibilidade Trans é comemorado anualmente, no dia 29 de janeiro, e celebra, desde  2004, o orgulho, a existência, a conscientização e a resistência da comunidade trans e travesti, dentro do movimento LGBT no Brasil.

Em 29 de janeiro de 2004, um grupo de ativistas transgênero foi ao Congresso Nacional, para se manifestar em favor da campanha Travesti e Respeito, num ato político de afirmação da diversidade de identidade de gênero, no país. A campanha, de âmbito nacional, foi elaborada por lideranças do movimento social de pessoas trans, em parceria com o Programa Nacional de IST e Aids do Ministério da Saúde. Na época, o Ministério buscava intensificar suas ações de combate a infecções sexualmente transmissíveis (ISTs), condições frequentemente associadas à prostituição - atividade que, muitas vezes, é a única ocupação possível para pessoas trans, com ou sem qualificação profissional, dada a discriminação que enfrentam no mercado de trabalho e vulnerabilidade social em que se encontram. O lançamento da campanha constituiu portanto um marco na luta pelo reconhecimento e pela igualdade de direitos transgêneros no Brasil.

Ver também

 História transgênero
 Nome social
 Transexualidade
 Transfobia
 Variância de gênero

Eventos LGBT no Brasil
Datas comemorativas
Transgeneridade
!Mais Teoria da História na Wiki (LGBTQIA+)

Dia Nacional da Visibilidade Trans


În cazul elementelor lantanide, razele ionice și atomice scad odată cu creșterea numărului de ordine Z, fenomen cunoscut sub denumirea de contracția lantanidelor. Fenomenul se datorează atragerii mai intense dintre electronii de valență situați într-un orbital interior 4f, precum și ecranării electronilor f de către învelișul electronic exterior. Fenomenul a fost observat de către geochimistul norvegian Victor M. Goldschmidt și raportat în "Geochemische Verteilungsgesetze der Elemente".

Note

Contracția lantanidelor


Hvidkronet due () er en dueart.

Hvidkronet due lever i det sydlige Florida, øerne i Vestindien og det nordvestlige Panama.

IUCN kategoriserer arten som næsten truet. Hvidkronet due anses for at være i tilbagegang på grund af løbende habitatnedbrydning og uholdbar jagt, selvom den lille bestand i USA er stigende.

Noter

Eksterne henvisninger

Duefugle
Fugle fra Caribien

Hvidkronet due


Gottlob Siegmund Gruner (født 20. juli 1717 i Trachselwald, kantonen Bern, død 10. april 1778 i Utzenstorf) var en schweizisk naturforsker. Han var søn af Johann Rudolf Gruner.

Gruner blev 1743 hofmester hos hertugen af Anhalt-Schaumburg og 1764 Landschreiber for Landshut og Frauenbrunn i Bayern. Han bedrev forskning om Schweiz' geologi især vedrørende gletsjerne og vandreblokkene. Udover nedennævnte skrifter forfattede han også nogle juridiske og økonomiske afhandlinger.

Bibliografi
Das Eisgebirge des Schweizerlandes (1760)
Die Naturgeschichte Helvetiens in der alten Welt (1773)
Verzeichniss der Mineralien des Schweizerlandes (1775)

Kilder

Geologer fra Schweiz
Faglitterære forfattere fra Schweiz
Tysksprogede forfattere

Gottlob Siegmund Gruner


Kakeksi (fra græsk κακός kakos "dårlig" og ἕξις hexis "tilstand") er vægttab, muskelatrofi, træthed, svaghed og betydelig mangel på appetit hos en person, der ikke aktivt forsøger at tabe sig. Den formelle definition på kakeksi er en formindsket kropsmasse, mindre akkumulering af fedtvæv, som ikke kan tilbageføres ernæringsmæssigt: Selv hvis den ramte patient spiser flere kalorier vil muskelmassen gå tabt, hvilket indikerer at der er en primær patologi til stede.

Symptomer

Kakeksi


C/2019 Y4 (ATLAS) je komet koji je otkriven ATLAS istraživanjem 28. prosinca 2019. na Havajima, što ga je učinilo posljednjim otkrićem kometa te godine. ATLAS ima bliskoparaboličnu stazu, s ekscentričnošću od e=0,999243 i periodom od 5476 godina. U afelu, točki najvećeg udaljavanja od Sunca, bio je od nas udaljen čak 621 astronomsku jedinicu, tj. više od 93 milijarde kilometara. Atlas će 23. svibnja proći pored Zemlje na oko 115 milijuna kilometara, a očekuje se da će putanja kometu odvesti na svega 37 milijuna kilometara od Sunca, nedjelju dana kasnije, 31. svibnja.

Komet ima orbitu sličnu Velikom kometu iz 1844. godine, što dovodi do nagađanja je li C/2019 Y4 fragment istog roditeljskog tijela kao i Komet iz 1844. godine. Jezgru je sunce već ispeklo u svom prethodnom susretu prije oko 5000 godina, kada se vjerojatno mnogo veći komet razbio u najmanje 2 komada, koji se kasnije vratio kao sjajni komet C/1844 Y1 - također poznat kao Wilmotov komet - i komet C/2019 Y4.

Lišen volatila, postao je aktivan tek pri 2.1 AU pri prelasku crte zamrzavanja izvan Marsove orbite. Trenutno je to drugi najsvjetliji komet noćnog neba i blizu je granice vidljivosti golim okom iz vrlo mračnih lokacija. u jednom trenutku osvjetljavao se brzinom od 0,25 magnitude dnevno i očekivalo se da bi prividna magnituda kometa mogla doseći maksimum između 1 i -10 na perihelu, što je usporedivo s jačinom kometa Ikeya-Seki. Predviđalo se da komet ATLAS je mogao doseći magnitudu –8,2 na perigeju i –11,7 na perihelu, što je sjajnije od Venere, a mogao bi se nadmetati i s Mjesecom. Inače, kada bude najbliže Suncu u prostoru, bit će i najbliže Suncu na nebu Zemlje.

Prema izvješćima promatrača, nakon što je postepeno osvjetljavao do magnitude 8 dok je prelazio Marsovu orbitu, komet je počeo sjajiti sve slabije. Magnituda kometa je potonula je do veličine od 8,8 do 9,2 (što je veći broj, to je objekt neba tamniji). Komet se raspao na najmanje 4 komada. Fragmentacija može biti posljedica otplinjavanja koje uzrokuje povećanje kometne centrifugalne sile.

Naziv

Službenog naziva C/2019 I4, komet je dobio nadimak "Atlas", kako se zapravo zove teleskop koji ju je primijetio krajem prosinca 2019.

Rep
Kao i svi kometi, ATLAS oslobađa zeleni rep jer se ugljik i cijanid unutar kometa ioniziraju kada se komet približava našoj zvijezdi domaćinu. Neki astronomi amateri primijetili su da ima obilježje repa veličine 30 'ili 0,12 °.

Orbita
Identificiran je kao hiperbolički komet, što znači da se njegova orbita proteže dublje u Kozmos, s tim da Sunce djeluje samo kao gravitacijska praćka kako bi ga dalje odveo iz Sunčevog sustava.

Položaj

Tijekom siječnja do ožujka 2020. godine komet se nalazi u zviježđu Velikog medvjeda. U travnju kada nebo pocrni, bit će vidljivo na pola puta na sjeveru-sjeverozapadu u večernjim satima u zviježđu Perzeja, a u lipnju će biti vidljivo u zviježđu Orion na nebu sjever-sjeveroistok, a potencijalno vidljivo s golim okom. U perihelu će biti 31. svibnja 2020. godine. Znanstvenici ističu kako će se najbolje moći vidjeti u sumrak 30. travnja na zapadnom nebu. Bit će ga jednostavno naći jer bi se trebao smjestiti u blizini najsjajnijeg planeta na noćnom nebu - Venere.

Izvori

Kometi

Komet ATLAS


بليلا ، الأكلة الشعبية العربية .
 بليلا ، قرية في الأردن .

بليلا (توضيح)


Cuyuní () je rijeka koja teče kroz Venezuelu i Gvajanu. Pritoka je rijeke Essequibo.

U dolini rijeke Cayani žive pripadnici plemena Kali'na ili Carib, neki od njih i na gvajanskoj strani rijeke.

Na rijeci se nalazi hidroelektrana Kamaria.

Rijeka je izvor aluvijalnog zlata.

Riječni tok
Rijeka izvire na Gvajanskoj visoravni, u Venezueli, odakle teče sjeverno i spušta se prema gradu El Dorado u Venezueli, nakon čega skreće istočno i krivuda kroz tropske šume Gvajane. U konačnici, rijeka skreće prema jugozapadu i spaja se s rijekom Mazaruni. Rijeka Cuyuni s oko 100 km svojog tijeka čini granicu spornog teritorija Guayana Esequiba.

Povijest
Godina 1681., otok na ušću rijeke je bio očišćen i na njemu je bila posađena manioka za nizozemski garnizon. Do 1694., iznad tvrđave je posađena nova plantaža, a do 1703. jedna je vojna utvrda sagrađena na Pariacot Savannah, u gornjem toku rijeke.

Dana 2. siječnja 1895. dogodio se oružani sukob, tzv. "Incident na rijeci Cuyuni", između britanskih i venezuelanskih snaga. Sukob je nastao zbog teritorijalnog spora između Venezuele i Britanske Gvajane, a pobjedu je odnijela Venezuela.

U zoru, britanska postojba koju je predvodio izvjesni Englez "Inspector Barnes", zauzeli su praznu venezuelansku postaju na lijevoj obali rijeke Cuyuni, na venezuelanskom teritoriju. Britanci su nakon zauzimanja izvjesili svoju zastavu.

Venezuel je reagirala slanjem kapetana Andrésa Avelina Domíngueza, drugog po ranku u gradu Sifontesu, da ponovno osvoji postaju. Britanci su se povukli, a venezuelanske snage su uspjele uhititi inspektora Barnesa i neke od njegovih ljudi. Zarobljeni Britanci su odvedeni u policijsku postaju, što je dodatno pojačalo tenzije između dviju zemalja nastale zbog tadašnje krize u Venezueli

Otok Ankoko, na sutoku rijeka Cayani i Wenamu, je i danas predmet spora izneđu Venezuele i Gvajane.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Venezueli
Rijeke u Gvajani
Pritoke Essequiba

Cuyuní


Quadrix é um fanzine brasileiro de histórias em quadrinhos criado em 1984 por Worney Almeida de Souza. Foi um dos primeiros fanzines a se focar em pesquisas e reportagens aprofundadas sobre quadrinhos, servindo de modelo para diversos outros fanzines e revistas com esse mesmo direcionamento.

Quadrix era editado em São Paulo por Worney, sendo impresso em offset. Teve ao todo sete edições regulares e cinco edições especiais: uma chamada Cronologia HQ - Ebal e outras quatro da série Seleções Quadrix, edições temáticas com os títulos, respectivamente, "Heavy Metal" (sobre a revista estadunidense), "Marilyn Monroe em Quadrinhos", "Garra Cinzenta" e "Batman".

Uma das principais edições da Quadrix foi a de número 5, que trouxe pela primeira vez uma pesquisa detalhada sobre as quadrinistas brasileiras desde Rian (pseudônimo de Nair de Teffé) e Pagú até as artistas da época de publicação do fanzine. Outra edição importante foi a sexta, que relacionou todas as editoras em atividade até 1985 (ano da publicação desta edição) e todos os quadrinhos em banca à época.

A edição especial Seleções Quadrix: Garra Cinzenta ganhou o Prêmio Angelo Agostini de "melhor lançamento" em 1989.

Fanzines sobre histórias em quadrinhos
Revistas do Brasil
Histórias em quadrinhos do Brasil
Banda desenhada independente
Obras ganhadoras do Prêmio Angelo Agostini

Quadrix


Nové Sady este o comună slovacă, aflată în districtul Nitra din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.289 de locuitori.

Istoric
Localitatea Nové Sady este atestată documentar din 1156.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Nové Sady


El Museo del Pueblo Noruego () es un museo al aire libre ubicado en Bygdø, Oslo.

Este museo muestra a través de 155 casas la historia y cultura de las distintas regiones de Noruega. También se encuentra allí ubicada la iglesia de madera de Gol del año 1200. Las exposiciones incluyen actividades con el personal en su traje típico, bunad, danzas típicas, artesanías y carruajes.

Referencias
 Oslo Guide 2011, La Guía Oficial para Oslo y sus alrededores

Enlaces externos
 Página web oficial del Museo del Pueblo Noruego (en noruego e inglés)

Museos de Oslo
Museos etnográficos
Arquitectura de Noruega del siglo XIX
Museos inaugurados en 1894
Museos al aire libre
Archivos de Noruega

Museo del Pueblo Noruego


An Philodendron biribiriense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sakuragui ngan Simon Joseph Mayo. An Philodendron biribiriense in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Philodendron

Philodendron biribiriense


Hermann Heinrich Theodor von Tresckow (né le  à Blankenfelde et mort le  à Wartenberg-en-Nouvelle-Marche) est un général d'infanterie prussien.

Biographie

Origine
Ses parents sont le major prussien Heinrich  (1784-1822) et sa femme Luise, née von Barfus (1786-1846). La famille compte 15 enfants.

Carrière militaire
Après la maison des cadets de Berlin, Tresckow est affecté le 12 août 1835 comme sous-lieutenant au  de grenadiers de la Garde de l'armée prussienne. En 1848, il participe à la première guerre de Schleswig comme adjudant du général Eduard von Bonin, devient capitaine à l'état-major général en 1852, major en 1855 et est attaché à la légation à Paris en 1854/56, est l'adjudant  du roi en 1856, commandant du  d'infanterie, 1864 chef d'état-major des troupes d'encerclement à la frontière polonaise, puis nommé au cabinet militaire, 1865 général de division et chef du département des affaires personnelles, puis du cabinet militaire lui-même.

À sa demande, il reçoit le commandement de la  d'infanterie en novembre 1870, qu'il commande dans les batailles de Loigny, d'Orléans et du Mans. Pour son travail, Tresckow reçoit les deux classes de la croix de fer et les feuilles de chêne de l'Ordre Pour le Mérite. Fin janvier 1871, il est commandé pour servir en tant qu'adjudant-général au Grand Quartier Général et retrouve la direction du cabinet militaire en février.

Après la guerre contre la France il reçoit le 20 mars 1872 le commandement de la  d'infanterie, qu'il commande jusqu'au 22 janvier 1873. Du 23 septembre 1873 au 1er août 1888, il est commandant général du  à Altona. En janvier 1875, il est promu General der Infanterie. En septembre 1875, il fut nommé chef du  d'infanterie. Le 1er août 1888, il remit son corps au général  et, en approbation de sa demande de démission, est mis à disposition avec pension.

Il est mort le 20 avril 1900 célibataire sur son domaine de Wartenberg-en-Nouvelle-Marche, qu'il a acquis en 1883.

Bibliographie
 Tresckow, Hermann. In: Meyers Konversations-Lexikon. 4. Auflage. Band 15, Verlag des Bibliographischen Instituts, Leipzig/Wien 1885–1892, S. 820–821.
 Sigrid Grabner: Henning von Tresckow, ich bin, der ich war. S. 18.
 Löbels Jahresberichte über die Veränderungen und Fortschritte im Militärwesen 1900. S. 627.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der adeligen Häuser 1904. Justus Perthes, Fünfter Jahrgang, Gotha 1903, S. 827.

Références

Liens externes

Général prussien d'infanterie
Personnalité prussienne de la première guerre de Schleswig
Personnalité de la guerre austro-prussienne
Militaire allemand de la guerre franco-allemande de 1870-1871
Citoyen d'honneur de Hambourg
Chevalier de Justice de l'ordre de Saint-Jean (Bailliage de Brandebourg)
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Naissance en mai 1818
Naissance dans la voïvodie de Poméranie-Occidentale
Naissance dans la province de Brandebourg
Décès en avril 1900
Décès dans la voïvodie de Poméranie-Occidentale
Décès dans la province de Brandebourg
Décès à 81 ans

Hermann von Tresckow (général, 1818)


Yeosin-gangim (hangul: 여신강림; naslov na engleskom: True Beauty) je južnokorejska televizijska serija. Glavne uloge su igrali Moon Ga-young, Cha Eun-woo, Hwang In-youp i Park Yoo-na.

Uloge
 Moon Ga-young – Lim Ju-kyung
 Cha Eun-woo – Lee Su-ho
 Hwang In-youp – Han Seo-jun
 Park Yoo-na – Kang Su-jin

Izvori

Vanjske poveznice
Službena stranica

Južnokorejske serije

Yeosin-gangnim


Ghislaine Royer-Souef (* 15. Januar 1953 in Reims) ist eine ehemalige französische Fußballspielerin.

Vereinskarriere
Ghislaine Royer begann als Mädchen in den 1960er Jahren auf Bolz- und Sportplätzen mit Jungen zusammen Fußball zu spielen. Ihre Brüder nahmen sie, eigener Aussage zufolge, regelmäßig mit, "weil sie ein Ballmädchen brauchten". Daraus erwuchs ihr Interesse, auch selbst zu spielen, wenngleich sie dabei Widerstände zu überwinden hatte: "Als Mädchen war das damals nicht einfach. Wir mussten uns viel anhören, aber wir ließen uns davon nicht beirren". Als Pierre Geoffroy, ein Redakteur der regionalen Tageszeitung L'Union, 1968 in Reims erstmals nach dem Zweiten Weltkrieg ein Frauenfußballspiel organisierte, folgte sie dem öffentlichen Aufruf, meldete sich an und wurde schließlich ausgewählt. Die auch später meist "Gigi" genannte 15-Jährige agierte in dem dann vor rund 6.000 Zuschauern gegen eine Frauenelf aus Valenciennes ausgetragenen Spiel auf der Position der Torfrau. Gemeinsam mit etlichen ihrer Mitspielerinnen trat sie dem kurz danach gegründeten Football Club Féminin de Reims bei, der um den Jahreswechsel 1969/1970 als autonome Abteilung von Stade Reims aufgenommen wurde. Im März 1970 legalisierte der französische Fußballverband FFF den Frauenfußball. Für Stade Reims spielte sie bis 1979, allerdings ab 1972 – dann ersetzte Marie-Louise Butzig die nur 1,50 m kleine Ghislaine Royer – nicht mehr im Tor, sondern als Abwehrspielerin. Unterbrochen wurde die Vereinszugehörigkeit nur durch einen mehrmonatigen Abstecher nach Italien, wo es 1973 zur Einführung einer professionellen Frauenliga gekommen war, der auch ihr dortiger Klub Lazio Rom angehörte. Bereits 1971 war sie zudem zur Nationalspielerin geworden (siehe unten).

Trainiert wurde die Frauschaft von Stade Reims von Anfang an von Pierre Geoffroy, der ab 1970 zugleich auch Nationaltrainer war. Die Reimserinnen waren während Royer-Souefs Karriere der mit Abstand stärkste Verein Frankreichs, dessen Frauenteam bis September 1975 im eigenen Land unbesiegt blieb. Als der Landesverband 1974/75 eine landesweite Meisterschaft einführte, gewann Ghislaine Royer-Souef mit den Rémoises die ersten drei Titel bis 1977 und stand auch 1978 und 1979 jeweils im Endspiel. Darin unterlag Reims ihren zu dieser Zeit stärksten Konkurrentinnen von der nordfranzösischen AS Étrœungt jeweils. Obwohl sie danach nicht mehr regelmäßig am Spielbetrieb teilnahm, sprang sie gelegentlich bei Freundschaftsspielen noch für die Rot-Weißen aus der Champagne ein, wozu beitrug, dass sie den Trainer Jean-Jacques Souef geheiratet hatte, der ab 1981 Nachfolger von Geoffroy geworden war. Bis Mitte der 1980er Jahre reiste sie auf den ausgedehnten Tourneen mit, die Stades Frauen bis nach Asien, Mittel- und Nordamerika führten. Royer-Souef bewertete gerade auch diese Reisen später mit den Worten:

Ghislaine Royer-Souef ist dem Fußball bis ins 21. Jahrhundert eng verbunden. So ist sie regelmäßig im Stade Auguste-Delaune anzutreffen, wenn die Reimser Männermannschaft ihre Spiele bestreitet. Zudem unterhält sie zu ihren früheren Mitspielerinnen regen Kontakt: "Wir treffen uns ab und an … und schwelgen dann gerne in alten Erinnerungen." Darüber hinaus nimmt sie gelegentlich – zuletzt 2010 – an freundschaftlichen Spielen im Kreise ehemaliger Nationalmannschaftskolleginnen teil.

In der Nationalelf
Ghislaine Royer-Souef hat zwischen November 1971 und Mai 1976 sechs von der FFF als offiziell anerkannte A-Länderspiele für Frankreich absolviert. Bei ihrem Debüt gegen Italien wurde sie auf der Linksaußenposition aufgestellt, danach wie im Verein als Verteidigerin. Ein Treffer ist ihr im Nationaldress nicht gelungen, dafür unterlief ihr bei ihrem letzten Spiel in diesem Kreis, einem 1:2 gegen Belgien, ein Eigentor.

Darüber hinaus war sie aber auch vorher schon in einigen "wilden Spielen" berücksichtigt worden, in denen während dieser "Kinderjahre des Frauenfußballs" die Vereinself von Stade Reims, verstärkt durch wenige Spielerinnen anderer Klubs, Frankreich repräsentierte, so beispielsweise bei einem 0:2 gegen eine italienische Auswahl im September 1970. Ebenso gehörte sie zum französischen Aufgebot für das heutzutage von der FIFA als weltweit erstes offizielles Frauenländerspiel anerkannte Match Frankreichs gegen die Niederlande im April 1971. In dieser mit 4:0 gewonnenen Begegnung, durch die die Französinnen sich für die Teilnahme an der zweiten (inoffiziellen) Frauenweltmeisterschaft in Mexiko im Spätsommer desselben Jahres qualifizierten, wurde Royer-Souef während des Spiels eingewechselt und reiste dann auch zusammen mit 16 anderen Spielerinnen zu dem WM-Endrundenturnier. Ob sie dort in allen drei Partien zum Einsatz kam, ist aus der verwendeten Literatur nicht zu ermitteln. Dokumentiert ist aber, dass sie im Platzierungsmatch um den fünften Rang gegen England in Guadalajara den spielentscheidenden Treffer zum französischen 3:2-Sieg erzielte.

Palmarès
 Französische Meisterin: 1975, 1976, 1977
 6 A-Länderspiele für Frankreich, Teilnehmerin an der inoffiziellen WM 1971

Literatur
 Fédération Française de Football (Hg.): 100 dates, histoires, objets du football français. Tana, o. O. 2011, ISBN 978-2-84567-701-2
 Claire Gaillard: La grande histoire des Bleues. Dans les coulisses de l'équipe de France féminine. Hachette, Paris 2019, ISBN 978-2-0170-4705-6
 Pascal Grégoire-Boutreau: Au bonheur des filles. Cahiers intempestifs, Saint-Étienne 2003, ISBN 2-911698-25-8
 Pascal Grégoire-Boutreau/Tony Verbicaro: Stade de Reims - une histoire sans fin. Cahiers intempestifs, Saint-Étienne 2001, ISBN 2-911698-21-5
 Lucien Perpère/Victor Sinet/Louis Tanguy: Reims de nos amours. 1931/1981 – 50 ans de Stade de Reims. Alphabet Cube, Reims 1981
 Laurence Prudhomme-Poncet: Histoire du football féminin au XXe siècle. L'Harmattan, Paris 2003, ISBN 2-7475-4730-2

Weblinks
 Datenblatt auf der Seite des französischen Verbandes
 Artikel "Frauen der ersten Stunde" vom 8. April 2011 auf der Seite des Weltverbandes FIFA (abgerufen am 31. Januar 2013)

Anmerkungen und Nachweise

Fußballnationalspieler (Frankreich)
Franzose
Geboren 1953
Frau

Ghislaine Royer-Souef


An Ophrys ferruginea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Walter Rossi ngan Liuti. An Ophrys ferruginea in nahilalakip ha genus nga Ophrys, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Italy. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ophrys

Ophrys ferruginea


Augustin Nașcu (n. 1855 – d. 19 noiembrie 1920, Ceuașu de Câmpie) a fost învățător și deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Augustin Nașcu a fost învățător la Școala din Ceaușu de Câmpie, unde în 1873 erau înscriși 57 de școlari (25 băieți și 32 fete), iar în 1906, existau 110 școlari. A decedat la Ceaușu de Câmpie în data de 19 noiembrie 1920.

Activitate politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1918 în calitate de delegat al Reuniunii Învățătorilor Greco-Catolici din Pogăceaua.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918: Mărturii ale participanților: Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, 2005
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1855
Decese în 1920
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Învățători români

Augustin Nașcu


L'offensive de Kairouan était une offensive menée par les rebelles berbères de la grande révolte berbère contre le califat omeyyade ,de décembre 741 à mai 742.

Contexte
Le chef berbère Zenata Khalid ibn Hamid al-Zanati qui a livré les deux grandes victoires sur les armées arabes disparaît des chroniques peu après Bagdoura (741). Mais la nouvelle de la défaite a encouragé les tribus berbères jusque-là calmes à se joindre à la révolte. Des soulèvements berbères ont éclaté à travers le Maghreb et al-Andalus.

Déroulement
La menace la plus immédiate a surgi dans le sud de l'Ifriqiya, où le chef soufrite Uqasha ibn Ayub al-Fezari a levé une armée berbère et assiégé Gabès et Gafsa. Par une sortie rapide vers le sud avec le reste de l'armée ifriqiyenne arabe, le cadi de Kairouan Abd al-Rahman ibn Oqba al-Ghaffari réussit à vaincre et à disperser les forces d'Uqasha près de Gafsa en décembre 741. Mais le cadi possédait beaucoup trop peu de troupes arabes pour entreprendre une poursuite, et Uqasha entreprit immédiatement de rassembler ses forces tranquillement autour de Tobna dans la vallée de Zab à l'ouest de l'Ifriqiya.

Immédiatement après avoir entendu parler de la catastrophe de Bagdoura, le calife Hisham a ordonné au gouverneur omeyyade d'Égypte, Handhala ibn Safwan al-Kalbi, de prendre rapidement en charge l'Ifriqiya. En février 742, Handhala ibn Safwan précipita son armée arabe vers l'ouest et atteignit Kairouan vers avril 742, juste au moment où Uqasha revenait tenter sa chance à nouveau. Les forces de Handhala ont repoussé Uqasha.

Quand Uqasha rassemblait ses forces une fois de plus dans le Zab, il rencontra une importante armée berbère venant de l'ouest, sous le commandement du chef berbère Hawwara Abd al-Wahid ibn Yazid al-Hawwari (peut-être envoyé par le calife berbère Khalid ibn Hamid al-Zanati, bien qu'il ne soit pas mentionné dans les chroniques). L'armée d'Abd al-Wahid était composée d'environ 300 000 soldats berbères, apparemment la plus grande armée berbère jamais vue. Après une consultation rapide, Uqasha et Abd al-Wahid ont convenu d'une attaque conjointe contre Kairouan, Uqasha emmenant ses forces le long d'une route vers le sud, tandis qu'Abd al-Wahid a conduit sa grande armée à travers les cols du nord, convergeant vers Kairouan des deux côtés.

En apprenant l'approche des grandes armées berbères, Handhala ibn Safwan comprit qu'il était primordial d'empêcher leur jonction. Envoyant une force de cavalerie pour harceler et ralentir Abd al-Wahid dans le nord, Handhala a jeté le gros de ses forces vers le sud, écrasant Uqasha dans une bataille sanglante à al-Qarn et le faisant prisonnier. Mais Handhala avait subi lui-même beaucoup de pertes et faisait maintenant face à la perspective malheureuse de la gigantesque armée d'Abd al-Wahid. Se dépêchant de rentrer, Handhala aurait mis toute la population de Kairouan sous les armes pour renforcer ses rangs, avant de repartir. Dans peut-être la rencontre la plus sanglante des guerres berbères, Handhala ibn Safwan a vaincu la grande armée berbère d'Abd al-Wahid ibn Yazid à al-Asnam vers mai 742 (peut-être un peu plus tard), à seulement cinq kilomètres de Kairouan. Quelque 120 000 à 180 000 Berbères, dont Abd al-Wahid, sont tombés sur le champ de bataille lors de cette seule rencontre. Uqasha a été exécuté peu de temps après.

Conséquence
La nouvelle de la double victoire d'Al Quarn et d'Al Asnam arriva très vite en Orient, elle fut transmise par Ḥanẓalah ibn Safwan al Kalbi,au calife Hishām ibn Abd al-Malik, annoncant la victoire de son armée face aux insurgés sufrites au porte de Kairouan. Le calife omeyade en manifesta alors une joie très vive.

Al Layth ibn Sa'd, le rival egyptien de l'imam Malik, fondateur du malikisme, compara cette victoire a celle de Badr.

Bien que Kairouan ait été sauvé pour le califat, et avec lui le noyau de l'Ifriqiya, Handhala ibn Safwan était maintenant confronté à la tâche peu enviable de ramener les provinces les plus à l'ouest, toujours sous domination berbère, dans le giron. Il n'aurait pas la chance d'accomplir cela.

Notes et références

Rébellion du VIIIe siècle
Histoire des Berbères
Bataille du VIIIe siècle
Bataille des Omeyyades

Offensive de Kairouan


|}

Die Zechenbahn Lohberg war eine 1906–1912 errichtete Kohlenbahn (Werksbahn), die die Zeche Lohberg in Dinslaken über die Duisburger Ortsteile Wehofen und Walsum mit den Schwesternzechen, der Zeche Wehofen und der Zeche Neumühl, der Zeche Friedrich Thyssen und mit den Hüttenwerken in Duisburg-Hamborn verband.

Geschichte

Die Bahnstrecke wurde von Eisenbahn und Häfen, einem Tochterunternehmen von ThyssenKrupp, bis zur Stilllegung der Lohberger Zeche betrieben und sie diente der Aufschließung des nördlichen Bereichs des rechtsrheinischen Kohlegebietes.

Die Gleisanlagen auf der Trasse sind inzwischen abgebaut. Der noch vorhandene, in nord-südlicher Richtung verlaufende Bahndamm teilt das Dinslakener Stadtgebiet in Dinslaken–Mitte und dem Ortsteil Hiesfeld. Das Gewerbegebiet Dinslaken–Mitte grenzt in Höhe der L 462 an die Trasse. Sie verläuft in Dammlage und ist bis auf zwei niveaugleiche Bahnübergänge, in Höhe der Wehofener Halde und in Höhe Fliehburg, kreuzungsfrei und sie überquert vor dem Gelände der Wehofener Halde die Emscher. Der Bahndamm war so ausgelegt, dass die Bahnstrecke bis Lohberg auch zweigleisig ausgebaut werden konnte. Sie war ab Abzweig Fliehburg bis Hamborn auch tatsächlich zweigleisig und bis nach Lohberg durchgehend elektrifiziert.

Eine Verbindungsstrecke führte von Wehofen aus in Richtung Zeche Walsum und dem Walsumer Nordhafen und war auch an die Walsumbahn angeschlossen. Ab Wehofen führte sie der A 59 entlang und unterquerte dort auch die L 155 und die Trasse der ehemaligen HOAG-Werksbahn.

Die Bahn war über den Abzweig Fliehburg mit dem Alten Walzwerk, der späteren Werksniederlassung von Mannesmann, verbunden und in Höhe des Dinslakener Bahnhofs an die Oberhausener-Arnheimer Strecke angeschlossen.

Da der Deponiestandort der Wehofener Halde um den Abschnitt an der Nordseite unter der Bezeichnung Wehofen-Nord als dritter Bauabschnitt erweitert werden soll, soll die Bahntrasse, die von der ehemaligen Schachtanlage Lohberg bis nach ThyssenKrupp führt und noch im Regionalplan enthalten ist, im Falle einer Reaktivierung durch einen Tunnel durch die Deponie geführt werden,
der vor der Aufschüttung oder nachträglich zu bauen ist.

Aufgrund des geplanten Ausbaus der Betuwelinie und dem Umbau der Anschlussstrecke Zevenaar–Oberhausen wurde die Brücke über die Betuwelinie, die dem Streckenausbau im Weg steht, abgebrochen.

Kartenwerke

Weblinks

 Amtliches Verkündungsblatt 6. Jahrgang Dinslaken, 15. Mai 2013 Nr. 11 S. 1–15
 Historische Bahn; Bergwerk Lohberg 1/2 auf drehscheibe-online.de vom 31. Oktober 2010
 Werksbahn der Thyssen AG, Eisenbahn & Häfen, Gleisplan Stand 1955 – drehscheibe-online.de
 Information – privatbahnforum.de
 LAV_NRW auf archive.nrw.de
  auf derwesten.de vom 14. Oktober 2007
 Abrissbagger schafft Zukunft auf rp-online.de
 Information auf bergwerk-lohberg.de
 Information auf lehre.hki.uni-koeln.de
 Die alte Zechenbahn vom Bergwerk Lohberg auf wendtland-home.de

Einzelnachweise

Bahnstrecke in Nordrhein-Westfalen
Lohberg
Verkehrsbauwerk in Duisburg
Verkehrsbauwerk in Dinslaken
Schienenverkehr (Duisburg)

Zechenbahn Lohberg


Lasgo were a Belgian electronic music group. The group formed in 1999 was composed of Evi Goffin, David Vervoort, Peter Luts, and Dave McCullen). Peter Luts confirmed on Belgian radio in 2008 that Evi Goffin was not returning to the band, after choosing to become a full-time mother. Luts announced around the same time that he was looking for a new vocalist for the band. Together with Belgian TV station JIMtv, he organized a televised search (in similar fashion to talent shows like Idols) for a new vocalist, that came to pick Van Dael as the singer. The group name came from McCullen suggesting something related to Scotland, and creating Lasgo out of Glasgow.

Throughout their career, Lasgo have sold more than five million units of their albums Some Things and Far Away, and the singles from those albums.

Career

1999–2004: Some Things
Lasgo's first appearance was on the Holiday Party, one of the biggest out parties in Belgium. The Music Factory recorded the show to produce a video clip. In October, Lasgo also won the best national single award on the Belgian TMF Awards 2001. At the same time, it went gold with 25,000 copies sold.

Lasgo's debut single "Something" was released in the summer of 2001 and became a hit all around Europe, charting at #5 in Belgium as well as #4 in the UK Singles Chart. In November 2001, Lasgo released their second single "Alone". This single was taken from Lasgo's debut album, Some Things, released on 19 November 2001. The music video for "Alone" was shot in a large office in Berlin, Germany.

Due to Lasgo's international appeal, Luts was asked to remix Delerium's track "Underwater" for EMI Germany, and also crafted a remix for Aurora's song "The Day It Rained Forever" on Positiva Records (UK). During 2002, Lasgo was nominated for several awards: International Dance Club Hit of the Year (with "Something") and International New Dance Group of the Year at the Danish Dance Awards and Best Trance Act at the Dancestar World Music Awards 2002 (which was won by Ian Van Dahl's song "Castles in the Sky").

In August 2002, "Alone" was released in the UK and charted there at #7. It peaked at #3 in Belgium, making it their highest peaking song by them on the Belgian Charts. The debut album Some Things was released in the UK at the same time and peaked at #30 in the UK Albums Chart. "Pray" peaked at #17 in December that year. At around the same time, Some Things was released in the United States.

In November 2002, Lasgo won the Smash Hits award for Best Dance Act of the Year 2002 in the UK. December 2002 marked the release of the second version of Some Things in Belgium. The re-release featured three new songs ("Searching", "You" and "I Wonder") along with remixes of their hits.

In February 2003, A&S Productions held a party in Club Carré in Willebroek, Belgium, to celebrate the success of Lasgo and Van Dahl, both in Belgium and abroad.

In 2004 Lasgo wins an EBBA Award. Every year the European Border Breakers Awards (EBBA) recognize the success of ten emerging artists or groups who reached audiences outside their own countries with their first internationally released album in the past year.

2004–2008: Far Away
The fourth Lasgo single, "Surrender", was released on vinyl in October 2003. "Surrender" appeared on CD in January 2004 in Belgium. The worldwide release was in February. A remixed UK release by LMC followed in April, where the song reached #24.

In March 2004, Lasgo won their second award (Best Hi-NRG/Euro track with "Alone") at the Winter Music Conference's International Dance Music Awards in Miami, Florida. The year before they won the Best New Dance Artist Group Award. At the MIDEM 2004 music conference in Cannes (France), Lasgo was one of the winners of the European Border Breakers award. This award, given out by the European Commission, wants to enhance the exchange/export of pop music across country borders.

"Surrender" topped the Billboard Dance Chart in late December 2004 and in January 2005. The second single from Far Away, was called "All Night Long". It was released on vinyl in December 2004. "All Night Long" went #1 in Belgium's dance club chart. Although it was not as successful as "Surrender," it did manage to chart in the Dutch Top 40 and was their second biggest hit in the Netherlands. "Who's That Girl", the third single from Far Away, was sung by Dave Beyer, not Evi Goffin.

"Lying" was the fourth and last single release from Far Away, although it was not issued in the UK. It was a mediocre success, reaching the Top 20 in Belgium.

2008–2009: Smile
"Out of My Mind" was the first single from the band including Jelle van Dael. Released in 2008, it achieved chart success in the Netherlands and Belgium, making it into the Top 10. It failed to chart in the UK. "Gone" (2009) was the next single with the video shot in Los Angeles. It peaked at #5 Belgium. Then followed "Lost" in August before the album was released the following month. "Over You" became the fourth and final single release from Smile.

2010–2013
"Tonight", the first single from Lasgo's upcoming fourth album, was released to moderate success in the act's homeland of Belgium. This was then followed by the release of "Here with Me" which became a top 30 hit. The third single, titled "Sky High" was released on 7 May 2012, peaking at #5 on the Ultratip Chart. The fourth single, "Can't Stop" was released internationally on 3 October 2012. It peaked at #18 on the Ultratip Chart as well. . Their last single "Feeling Alive," was released on 2 July 2013 and peaked at #21. On 8 September 2014, on the group's official Twitter page, it was announced that the lead singer, Jelle Van Dael, would release a solo single apart from the group. The band have not released any material since July 2013 as vocalist Jelle is focusing on her solo material and Peter is focused on his DJ career.

Discography

Albums

Singles

Notes

References

External links
Lasgo official website

2000 establishments in Belgium
Belgian dance music groups
Belgian DJs
Belgian electronic music groups
Belgian trance music groups
Belgian musical duos
Musical groups established in 2000
Robbins Entertainment artists
Electronic dance music DJs

Lasgo