es un crossover de dos videojuego de lucha que está siendo desarrollado por Bandai Namco Entertainment por el momento el proyecto se encuentra en pausa. En él se mezclan los universos de Tekken (Namco) y Street Fighter (Capcom) en un solo juego que contendrá un elenco de ambas franquicias. El juego se anunció en 2010 en la San Diego Comic-Con International por Katsuhiro Harada. El sistema de juego de Tekken X Street Fighter seguirá la temática de los videojuegos 3D de la franquicia Tekken, a diferencia de Street Fighter X Tekken, que sigue el sistema de juegos de la franquicia 2D, similar a Street Fighter IV.

Personajes

Desarrollo
Tekken X Street Fighter fue anunciado en la San Diego Comic-Con de 2010 el 24 de julio de 2010 junto a Street Fighter X Tekken. Este juego contaría con el sistema de juego de Tekken en contraposición al sistema de juego de Street Fighter X Tekken que sigue el sistema de juego de los Street Fighter. El juego estaba pensado para PlayStation 3 y Xbox 360, pero debido a que aún no se ha lanzado el juego, y estando actualmente en el mercado las consolas de octava generación, es muy probable que salga para PlayStation 4, Xbox One y/o PC. Ryu y Jin Kazama aparecen en el póster promocional (con sus respectivas sombras "Evil Ryu" y "Devil Jin"). It was still in its early stages of development and no images or videos were released at the 2010 Comic-Con. Katsuhiro Harada reveló contenido en la gamescom de 2010, como un prototipo del modelo de Ryu con aspecto de Tekken. Dijo que el modelo estaba sin terminar y aún le faltaban muchos retoques.

Esto no es el primer crossover entre Namco y Capcom. En 2005 se publicó un juego llamado Namco × Capcom. Sin embargo, este juego contiene, además de personajes del universo Street Fighter y Tekken, este juego contiene otros personajes de las casas Capcom y Namco (como Darkstalkers y Soul). Namco × Capcom fue un juego de rol, por lo que Tekken X Street Fighter y Street Fighter X Tekken son los primeros juegos de pelea desarrollados entre Namco y Capcom.

El 4 de marzo de 2012, Namco realizó una encuesta en la página de Facebook de Tekken, en la que los seguidores podían votar el elenco de Tekken X Street Fighter. Se eligieron 55 personajes de Tekken y 66 de Street Fighter, de los cuales los jugadores podían seleccionar hasta 5 por cabeza. El 8 de marzo de 2012, el productor de Tekken, Katsuhiro Harada, dijo que la encuesta no iba a decidir el elenco definitivo, pero influiría bastante. En abril de 2012, Harada dijo que el juego estaba al 10% de completo. En la San Diego Comic-Con 2014, Harada confirmó que el juego seguía en desarrollo; la falta de información acerca de él se debe a que Bandai Namco está esperando a una buena ocasión para anunciarlo.

En julio de 2015 Harada da un anuncio que revela que el juego ya está muy avanzado y listo para su primera presentación.

Actualización:

Véase también
Namco × Capcom, el crossover de rol de Namco publicado en 2005.
Project X Zone, continuación de Namco × Capcom con personajes de Sega añadidos. Publicado en 2012.
Street Fighter X Tekken, el crossover creado por Capcom con personajes de Tekken.
Marvel vs. Capcom, el crossover de Capcom con personajes de Marvel.

Referencias

Tekken
Street Fighter
Videojuegos en desarrollo
Videojuegos de cruce

Tekken X Street Fighter


La  est une église située dans la localité de Wanjin, dans le canton rural de  à Taïwan, à laquelle l'Église catholique donne les statuts d'église paroissiale, de basilique mineure et de sanctuaire national. Elle est administrée par les Dominicains rattachés au , et est dédiée à l'Immaculée Conception. Il s'agit du plus ancien bâtiment catholique encore debout à Taïwan.

Historique
Par la signature un peu forcée du traité de Tien-Tsin de 1858, l'empire Qing autorise l'installation de missionnaires chrétiens sur son territoire. Les catholiques s'installent à  en 1861, et construisent une première église deux ans plus tard. Le terrain où le sanctuaire est bâti est acheté par le père Liang Fang-Ji en 1869, après la destruction par un séisme de l'édifice.

L'église actuelle se voit nommée basilique mineure le  par le pape  ; elle est la première église de l'île à recevoir cette distinction. L'année suivante, en 1985, elle est désignée sanctuaire national. Elle est également  déclarée Monument national par le ministre de l'Intérieur. En 2016, la statue vénérée à la basilique est vandalisée.

Références

Christianisme à Taïwan
Édifice religieux à Taïwan
Sanctuaire
Basilique

Basilique de l'Immaculée-Conception de Wanjin


Eksefjorden er en fjord langs grænsen mellem kommunerne Bamble og Kragerø i Vestfold og Telemark  fylke i Norge. Fjorden er  6 km lang, og går fra Mosholmen og Askholmene og østover nord for Langøy. I vest går Eksefjorden over i Fossingfjorden.

Masteskjær er et kendt landemærke for fartøjer som passerer skibsruten gennem Eksefjorden. Masteskjær er en aflang holm beliggende omkring 200 meter vest-sydvest fra Klokkertangen og 200 meter sydøst for Trolldalens udløb i Eksefjorden. Den er 100 meter lang og 30 meter bred, og er ikke beboet af mennesker.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Vestfold og Telemark
Bamble
Kragerø

Eksefjorden


اليام هو نبات ومحصول زراعي في أكثر الدول الاستوائية على مستوى العالم يُرمز لة في بعض الدول (Plant yam's) وينمو هذا الجزء الكبير من ساق النبات تحت الأرض، ويخزن الطعام للنبات. وتحتوي الدرنات على كمية كبيرة من النشا والماء وبعض السكر. وتحتوي بعض الدرنات على السموم التي قد تسبب المرض إذا ما لم تتم إماتتها بالطبخ. وتنتج درنات بعض أنواع اليام البرية مركبات تسمى الصابونين، يمكن استخدامها لعمل الكورتيزون، أي الهورمون الذي يعالج التهاب المفاصل، وبعض الأدوية الأخرى.

وتُستخدم كلمة اليام للإشارة إلى درنات اليام. ويصل وزن بعض أنواع درنات اليام إلى أكثر من 45 كجم، كما يبلغ طولها 1,8م. وهناك 600 نوع من اليام، والنوع الطازج منه لونه أبيض أو أصفر. وغالبًا ما يلتَبس نبات اليام بالبطاطا الحلوة، وذلك بسبب إنتاج بعض أنواع البطاطا الحلوة لجذور مختزنة تشبه اليام.

ونباتات اليام متسلقة، وتحمل سيقانها أزهارًا صغيرة خضر اء اللون في شكل عناقيد. وتتطلّب زراعة اليام طقسًا حارًا رطبًا، وموسمًا زراعيًا طويلاً. وتتم زراعة ما يقرب من 19 مليون طن متري من اليام للطعام كل عام، وتنتج غرب أفريقيا نصف هذا المحصول. كما يُزْرع اليام أيضًا في الهند، ودول جنوب شرق آسيا، والبحر الكاريبي.

أنواع اليام
 اليام الأصغر أو الديسقوريا المغذية
 اليام الأرجواني أو الديسقوريا الجناحية
 اليام الصيني أو الديسقوريا متعددة السنيبلات
 اليام القلمي أو الديسقوريا المستعرضة
 اليام الزنجباري أو الديسقوريا الزنجبارية

يطبخ مثــل البطاطا الحلوة بواسطة الفرن. ويمــكن ايــضا ان يطبخ في صلصة أو في صلصة الماطم بالبــقـدونـس الطـــازج

في الثقافة
يقال أيضاً طبياً بأن بطاطا ال يام لها دور في حصول حمل التؤام

الخواص الغذائية
لكل 100 غرام:
 بروتين 1.5
 كربوهيدرات 28
 دهون 0
 كالسيوم 17
 مغنسيوم 21
 فسفور 55
 بوتاسيوم 816
 صوديوم 9
 زنك 0.24
 حديد 0.54
 نحاس 0.178
 منغنيز 0.379

مقارنة بين أهم الأغذية الأساسية

انظر في
 البطاطا الحلوة

المصادر

 الموسوعة العربية العالمية (اليام، نبات)
 http://ara.proz.com/kudoz/english_to_arabic/botany/430965-yams.html

أصباغ نباتية
خضار جذرية
درنيات
ديسقوريا
زراعة استوائية
علم النبات
محاصيل زراعية
محاصيل منشأها إفريقيا
مطبخ يوروبي
مواد غذائية أساسية
نباتات جامايكا

يام (نبات)


Gamma Scuti (γ Sct, γ Scuti) este o stea în constelația Scutul.

Descriere
Gamma Scuti est o sub-gigantă albă de tip spectral A1 și de magnitudine aparentă +4,67.

Se află la o distanță de circa 291 de ani-lumină de Pământ.

Constelația este definită aproximativ de cei doi aștri ai săi, de magnitudinea a patra: Alpha și Beta Scuti (respectiv 3,85 și 4,22), care se găsesc la marginile de nord și de sud ale roiului de stele din Scutul lui Sobieski, Roiul Raței Sălbatice (Messier 11), o pată luminoasă vizibilă cu ochiul liber în Calea Lactee, la sud de constelația Vulturul (în latină: Aquila).

Note

Vezi și
 Lista stelelor din Scutum

Constelația Scutul
Obiecte Bayer

Obiecte HR
Obiecte HIP
Obiecte HD și HDE
Stele de tip spectral AIV

Gamma Scuti


خالد ضياء المعروف أيضًا ب"عشاقلي جيل" ، كاتب وروائي تركي في الأدب الحديث، ينتسب إلى أسرة ذات شأن خرجت في الأصل من مدينة عشاق المشهورة بصناعة السجاد، ومن ثم لقب بعشاقي زاده.

حياته
ولد خالد ضياء الدّين عام 1866 في إستانبول. كان والده تاجرًا كبيرًا، ومن هُواة الأدب. بعد أن أفلست تجارتُهُ في إستانبول عاد عام 1879 إلى مسقط رأسه إزمير. تلقّى ضيا تعليمه الابتدائي في إستانبول، ثمّ التحق بالمدرسة الثانوية "فاتح رُشدي" (Fatih Rüştiyesi).أكمل تعليمه الثانوي في إزمير في المدرسة التي تعرف الآن باسم "إزمير أتاتورك ليسيسي" (İzmir Atatürk Lisesi). التحق بعد ذلك بمدرسة أرمنية كاثوليكية لتعلم اللغة الفرنسية، حيث أكمل أعمال الترجمة الأولى وبدأ شغفُه بالرواية يظهر في سنّ مبكرة. هجر مقاعد الدّراسة ولم يُكمل تعليمه، كي يمُدّ يد المساعدة لوالده في التجارة.التحق بعدها بوظيفة في البنك العثماني، ثمّ عمل مدرّسًا للغة الفرنسية في في إحدى مدارس إزمير. بدأ بترجمة الروايات من اللغة الفرنسية، وفي عام 1884 أصدر في إستانبول عدّة جرائد غير منتظمة الصدور، منها: الجريدة المسماة «نوروز»، كما أصدر في أزمير مجلة دورية أسماها مجلة «خدمتي»، و«آهنك»، ونشر على صفحاتها رواياته «سفيله»، و«بر أولنك دفتري»، وغيرها من رواياته المبكرة. سافر عام 1889 إلى فرنسا لمشاهدة معرض باريس. بعد عودته من فرنسا استقرّ به المقام في إستانبول، وتولّى عام 1893 رئاسة المكتبة في إدارة التنسيق. انضمّ عام 1896 إلى أسرة مجلة ثروت فنون، وتعاون مع الشاعر توفيق فكرت في تحريرها.

آثاره الأدبية
بدأت اهتماماته الأدبية في سنّ مبكرة. كتب ضيا القصة القصيرة والرواية والمسرحية، كما يعتبر أهم منشئ للأدب التركي الحديث المشبع بالروح الغربي.  ذاع صيتُه بعد أن نشر روايتيه «مائي وسياه»، و«عشق ممنوع». وهو يُعدّ من أوائل الروائيين الأتراك الذين كتبوا بالأسلوب الأوروبي، فقد ألّف حكاياتٍ وقصصًا مليئة بالتّحليل النّفسي، ويظهر فيها بوضوح تأثّره بالأدب الفرنسي. كتب بعد عام 1938 في مجال القصّة والحكاية ما يُعتبر من أهمّ الأعمال الأدبية في الأدب التركي الحديث. وقد غاب في أعماله هذه أي أثر للآداب الشرقية، ويتجلّى فيها بوضوح خضوعه تحت تأثير الأدب الفرنسي.
يحتلّ خالد ضيا مكانة عالية في مجال النثر الفنّي في الأدب التركي الحديث، لا سيّما خلال الفترة التي اصطلح دارسو الأدب التركي على تسميتها ب"الأدب الجديد"، أو "أدب ثروت فنون" نسبة إلى التيار الذي نشأ بروح هذه المجلّة. يعتبره بعض النّقاد "الأب الروحي" للروائيين الأتراك الذين نشأوا في تلك الحقبة، مثل: رشاد نوري كنتكين، ويعقوب قدري، وخالدة أديب.
عندما تم حظر روايته Kırık Hayatlar (حياة محطّمة) من قبل النظام العثماني لعبد الحميد الثاني في عام 1901، توقف عن نشر الروايات، ولم تُنشر رواية "حياة محطّمة" إلا في عام 1923 بعد إنشاء الدولة التركية الحديثة.
خاض خالد ضيا تجربة الكتابة المسرحية، وعين رئيسًا لمابين السلطان محمد رشاد الخامس، ثم أستاذًا لتاريخ الأدب الغربي وعلم الجمال في جامعة إستانبول. ظلّ يكتُب حتى عام 1936.

وفاته
في سنواته الأخيرة انتقل الكاتب إلى قرية سان ستيفانو بالقرب من استانبول. في عام 1926، عندما سُنّ قانون جديد يفرض إعطاء اسم تركي لكل بلد أو تجمّع سكّاني في تركيا، اقترح أن يعطي القرية اسمها الحالي "يشيل كوي" (Yeşilköy تعني باللغة العربية: "القرية الخضراء"). لقيت المحاضرة التي ألقاها في مؤتمر اللغة التركية الأول (26 أيلول/سبتمبر 1932)، وتحدّث فيها عن مراحل تطوُّر اللغة التركية، وعشقه لهذه اللغة بأسلوب فني، إعجابًا كبيرًا. قام بعد ذلك بتبسيط بعض أعماله الأدبيَّة، وأعاد نشرها بأحرف لاتينية. بعد انتحار ابنه خليل فيدات، الذي كان يعمل في سفارة تيرانا، في عام 1937 عن عمر يناهز 33 عامًا، اختار أن يخفف من آلامه بالكتابة. توفي في إستانبول في 27 آذار/مارس عام 1945، بعد صراع طويل مع المرض، ورفض أي علاج له. دُفِن إلى جانب ابنه خليل فيدات في مقبرة باكيركوي (Bakırköy mezarlığında).

مؤلفاته
روايات
 "يوميات ميت" (Bir Ölünün Defteri) 1889.
 "فرد ورفيق" (Ferdi ve Şürekâsı) 1894.
 "أزرق وأسود" (Mai ve Siyah) 1897.
 "عشق ممنوع" (Aşk-ı Memnu) 1900.
 "حياة محطّمة" (Kırık Hayatlar) 1923.

أعمال مترجمة إلى العربية
تُرجمت روايته "ماي وسياه" (Mai ve Siyah) للغة العربية لأول مرة عام 2022م تحت عنوان «أزرق وأسود» عن دار خطوة للكتاب العربي بترجمة الشاعر والكاتب السوري عبد الرحمن الشيخ المكتبي. تعتبر الرواية من كلاسيكيات الأدب التركي، ومن أهم الأعمال الأدبية التي تشرح نمط الحياة الاجتماعية في تركيا بداية القرن العشرين.
تُرجمت رحلته إلى مصر تحت عُنوان ذكريات مصوّرة عن مصر، ترجمتها سامية محمد جمال، وراجعها الصفصافي أحمد القطوري، القاهرة: المجلس الأعلى للثقافة، 2006.

المصادر

روابط خارجية

روائيون أتراك
صحفيون عثمانيون
صحفيون من الدولة العثمانية القرن 19
كتاب الدولة العثمانية في القرن 20
كتاب عثمانيون في القرن 19
كتاب من إسطنبول
مدفونون في مقبرة زهورت بابا
مواليد 1867
وفيات 1945

خالد ضياء أوشاقلي كيل


Bonifacio Alfonso Gómez Fernández (San Sebastián, 19 de junio de 1933 - 16 de diciembre de 2011) fue un pintor y grabador español.

Algunos le conocen en el mundo del arte como Bonifacio Alfonso llegándose a creer que Alfonso es su apellido, pero en realidad es su segundo nombre. Él firmaba sus cuadros simplemente como Bonifacio.

Donostiarra de nacimiento, era uno de los maestros vascos actuales más reconocidos, si bien no encajaba en la tradición local debido a su estilo informalista, a medio camino entre el surrealismo y el expresionismo abstracto. Relacionado con la escuela abstracta de Cuenca, su arte delata influencias de figuras extranjeras como Roberto Matta, Willem de Kooning, Pierre Alechinsky y el grupo Cobra. Elogiado por Jorge Oteiza, Bonifacio expuso en varios países europeos y recibió diversos galardones, como el Premio Nacional de Grabado (1993) y el Premio de las Artes de la Comunidad de Madrid (2005).

Vida y obra
Hijo de un fusilado en la guerra civil española, escapa con su familia a Francia, y al regresar a San Sebastián en 1937 es internado en la Casa de Misericordia. Ejerce de monaguillo, canta en un coro de voces blancas y ya en esta época se aficiona al arte gracias a una caja de acuarelas que le regala un maestro.

Torero y músico de jazz
En la adolescencia se gana la vida con oficios dispares (recadista, lavandero, botones de hotel, pescador...) y rozando la veintena se foguea como novillero; participa en 25 corridas de toros pero se retira tras una cornada en Bilbao. Luego trabaja como rotulista, pintor de brocha gorda e incluso como batería en un grupo de música jazz.

Su primer premio
En 1955 Bonifacio gana el Primer Premio de Pintura de San Sebastián con un Cristo cubista y se matricula en la Escuela de Artes y Oficios de dicha ciudad. Dos años después se casa con una joven de origen francés, con la que tiene dos hijas (Ivonne y Cristina). Gracias a su habilidad con el dibujo es contratado por varias empresas de artes gráficas.

Vende cuadros a Chillida
El año 1958 marca el nacimiento artístico de Bonifacio: protagoniza su primera muestra individual en el Ateneo de Guipúzcoa, viaja con Rafael Ruiz Balerdi a París y allí conoce a Antonio Saura, Manuel Mompó y Modest Cuixart. En 1960-62 se suceden otras tres exposiciones individuales del artista: una en Buenos Aires y dos en San Sebastián. En la última conoce a Eduardo Chillida, quien le compra tres obras.

Viaje a Cuenca
En 1966 alcanza el éxito comercial en la galería Grises de Bilbao, al vender todos sus cuadros. Sus obras de estos años tienen un trasfondo erótico y suplen la torpeza del colorido mediante un ágil dibujo sobre fondos blancos. Al año siguiente, Bonifacio expone en Burgos y Zaragoza, pero sigue apurado económicamente. Su carrera da un quiebro en 1968: conoce a Fernando Zóbel, a quien vende dos cuadros para el nuevo Museo de Arte Abstracto Español de Cuenca, y decide trasladarse a dicha ciudad, donde florecía una colonia de artistas no figurativos como Gustavo Torner, Gerardo Rueda, Eusebio Sempere, Manuel Millares...

En 1970 Bonifacio entra en la nómina de autores de Juana Mordó, la galerista más prestigiosa del Madrid de aquellos años. Expone con ella, quien en 1972 le editará varias series de grabados sobre insectos que suman sesenta planchas. En 1973, el museo de Cuenca edita a Bonifacio el libro ilustrado de tema taurino Cuatro orejas y rabo, con textos de autores como Rafael Alberti, José Bergamín y José María de Cossío.

Grabados
La faceta de Bonifacio como grabador cobra auge en los siguientes años reconociendo como su maestro en este campo a Antonio Lorenzo. En 1975 realiza cinco aguafuertes para la carpeta Norberto el Pata y el Pitín (ed. Gustavo Gili, Barcelona) y en 1976 la editorial Ives Riviére de París publica el portafolios Recetas de cocina de Ruperto de Nola con quince aguafuertes suyos. En 1978 se publica la carpeta Serán cenizas, con cinco grabados acompañados de cinco sonetos de Bergamín.

Exposiciones en Europa
Los años de la Transición son los del despegue de Bonifacio como figura de interés en Europa. En París conoce a Pierre Alechinsky y Asger Jorn, entre otros. En 1977 expone por segunda vez con Juana Mordó, y también en París, Dinamarca y en museos de Bilbao y Vitoria. Es incluido en un documental de TVE sobre el círculo de pintores de Cuenca, pero eludiendo el protagonismo prefiere no hablar. Entre 1978 y 1982 expone en Noruega, Dinamarca, Bayona y seis ciudades españolas. En 1982 Mordó le presenta en la feria de arte de Basilea (Suiza), y lo hará en la de Colonia (Alemania) tres años después. En 1987-88 el arte de Bonifacio adopta rasgos más humorísticos y coloristas, acaso por influencias de una nueva pareja sentimental y de sus viajes por Francia, Bélgica, México, Estambul, Venecia...

Década de 1990
Iniciada la década de 1990, Bonifacio se instala en la calle Lavapiés de Madrid. Lo llaman a participar en el diseño de 26 vidrieras para la Catedral de Cuenca, junto con Gustavo Torner, Gerardo Rueda y Henri Dechanet. Participa en la feria ARCO de 1991, rompe su relación sentimental y se vuelca aún más en su trabajo. En 1992 ilustra el libro Apuntes cervantinos hispanoamericanos y al año siguiente la Calcografía Nacional de España le concede el Premio Nacional de Grabado. En 1995 es incluido en una muestra itinerante de la Colección Argentaria (Pintores españoles de los 80 y 90) y expone en la galería Antonio Machón; el catálogo incluye un texto de Guillermo Cabrera Infante. En 1997 Bonifacio es citado elogiosamente por Jorge Oteiza en una entrevista que sería incluida en el libro Habla Oteiza (2008) de José Luis Merino: «Bonifacio está en un sitio y está en otro. Es movedizo. No sabes bien dónde está. Pero sí sabes quién es. Un tipo magnífico. Ha sido torero y es un pintor muy bueno. Ha sido muchas cosas. Yo le quiero mucho. Es un tipo de una pieza. Es un hombre con imaginación. Fue torero, y para ser torero hace falta tener pelotas. Y es un pintor muy bueno, y muy buen amigo mío, además».

Desde 2000
En 1999 sufre una depresión por la muerte de su madre y por problemas de salud. Al año siguiente realiza seis litografías para el portafolios La bella Otero de Gonzalo Torrente Ballester (ed. Raíña Lupa). En 2001 se le organiza la exposición Bonifacio en las colecciones conquenses, cuyo catálogo reúne textos de diversas épocas escritos por Juan Marsé, Antonio Saura, Cabrera Infante, Severo Sarduy...

En 2005 recibe el Premio de las Artes de la Comunidad de Madrid, y en febrero de 2007, el Círculo de Bellas Artes de Madrid le dedica una retrospectiva titulada En los campos de batalla, comisariada por Juan Manuel Bonet y Pilar Borrás: reúne pinturas, grabados y dibujos desde 1967. Con motivo de dicha muestra, se produce un vídeo (Bonifacio. La cicatriz de la pintura) con una larga entrevista al artista en su taller.

En su última etapa, y debido a su delicada salud, Bonifacio optó por regresar a San Sebastián, donde empezó a acondicionar un taller para seguir trabajando. Falleció el 16 de diciembre de 2011, de manera imprevista, según sus allegados.

Hay obras del artista en múltiples colecciones: Museo Reina Sofía, Museo de Bellas Artes de Bilbao, Museo Patio Herreriano de Valladolid, Colección Testimonio de La Caixa, Fundación Juan March, Patrimonio Artístico de Kutxa Fundazioa, Museo Británico de Londres...Fundación Antonio Pérez

Referencias

Enlaces externos
 Cronología de Bonifacio, en la página web de la galería Luis Burgos
 Reseña biográfica de Bonifacio, en la web Masdearte.com
 Artículo sobre la exposición antológica de Bonifacio en el Círculo de Bellas Artes, 2007 (web de El País)
 Catálogo de la exposición en el Círculo de Bellas Artes, 2007 (en pdf).
Galería La Aurora: Exposición del pintor

Grabadores de España del siglo XX
Pintores del País Vasco
Pintores de España del siglo XX
Nacidos en San Sebastián
Fallecidos en San Sebastián

Bonifacio Alfonso


Achim Szepanski (* 1957 bei Karlsruhe) ist ein deutscher Labelbetreiber und Schriftsteller.

Leben
Szepanski studierte nach dem Abitur in Frankfurt am Main Soziologie und Wirtschaftspädagogik. Anfang der 1980er Jahre war er kurzzeitig Mitglied der Mainzer Noise-Band P.D.

Im Jahr 1991 gründete er das Techno-Label Force Inc. Music Works (FIM). Die Philosophie des Labels war wesentlich von Underground Resistance geprägt, die ihre Arbeit auch immer als Statement gegen die von Major-Labels dominierte Musikindustrie verstanden und mit ihren Veröffentlichungen auch auf gesellschaftliche Missstände hinwiesen. Von Anfang an positionierte Szepanski FIM als politisch motivierten, gesellschaftskritischen und intellektuellen Gegenpol in der vermeintlich hedonistischen Technoszene. So erschienen mit Alec Empires SuEcide Pt.2 (FIM 029, 1992) und dem darauf enthaltenen Stück Hetzjagd (Auf Nazis!) oder der Compilation Destroy Deutschland! (FIM 034, 1993) Statements gegen die Anfang der 1990er Jahre wieder verstärkt aufkommenden rassistisch motivierten Ausschreitungen wie in Mölln, Rostock oder Hoyerswerda.

In Interviews bezog sich Szepanski oft auf poststrukturalistische Theorien und insbesondere auf das Werk Mille Plateaux des Philosophen Gilles Deleuze und des Psychoanalytikers Félix Guattari. Das 1994 ebenfalls von Szepanski gegründete Label Mille Plateaux bezog seinen Namen und das Konzept direkt auch auf deren Idee der Rhizomatik. Diese diente als Metapher für ein postmodernes beziehungsweise poststrukturalistisches Modell der Wissensorganisation und Weltbeschreibung.

Nach Deleuzes Freitod im Jahre 1995 gab Szepanski das Compilation-Album In Memoriam Gilles Deleuze mit Beiträgen von u. a. Zoviet France, Alec Empire, Cristian Vogel, Christophe Charles, Atom Heart, Gas, Chris & Cosey, Jörg Burger, Steel, Jim O'Rourke, Oval, Mouse on Mars, Ian Pooley, Bleed, Scanner, DJ Spooky, Kerosene und El Turco Loco heraus.

Szepanski war unter anderem für die Konzeption von Compilationserien wie Rauschen, Modulation & Transformation, Clicks + Cuts oder Digital Disco verantwortlich. Speziell mit der ab dem Jahr 2000 auf Mille Plateaux veröffentlichten Serie Clicks + Cuts gilt Szepanski als einer der Namensgeber für das gleichnamige Genre Clicks & Cuts. Szepanski selbst betrachtet Clicks & Cuts vielmehr als eine Konzeption und ein Non-Genre. Aus FIM und Mille Plateaux gingen zahlreiche weitere Sublabel wie Communism Records (1992), Riot Beats (1993), Position Chrome (1996), Force Tracks (1998) und Ritornell (1998) hervor.

Nachdem der Vertrieb EFA im Jahr 2004 Konkurs anmeldete, musste auch Force Inc. aufgrund der entgangenen Einnahmen den Betrieb einstellen.

Ab den 1990er Jahren veröffentlichte er erste Aufsätze zur Theorie des Maschinellen, Psychologie und Gesellschaft, Adorno, Foucault, Deleuze und Guattari sowie zur Theorie der elektronischen Musik. 2003 gab er gemeinsam mit Marcus S. Kleiner das Buch Soundcultures heraus, in dem zentrale Aspekte elektronischer und digitaler Musik diskutiert wurden. 2011 erschien mit Saal 6 Szepanskis erster Roman. Seitdem arbeitet Szepanski wieder verstärkt im Bereich der Theorie und hat im Jahr 2014 das zweibändige Werk Kapitalisierung sowie 2016 Der Non Marxismus im Laika-Verlag vorgelegt. 2018 erschien eine als Einführung konzipierte Darstellung der Ökonomie im 21. Jahrhundert, in der er insbesondere das finanzielle Kapital untersucht. Nach dem G-20-Gipfel in Hamburg gab Szepanski eine Essaysammlung zum Thema riot heraus, in der auch das Vorwort von Joshua Clover erstmals ins Deutsche übersetzt wurde. Sein nächstes Werk waren drei zusammenhängende Essays über Imperialismus, Staatsfaschisierung und Kapital. Außerdem zeichnet er für das Online-Magazin NON verantwortlich.

Seit 2018 betreibt er wieder die Labels Force Inc. und Mille Plateaux. 2020 veröffentlichte er den Sammelband Ultrablack of Music und 2022 sein erstes Buch in englischer Sprache Financial Capital in the 21th Century.

Werke (Auswahl)
 als Hrsg. mit Marcus S. Kleiner: Soundcultures. Edition Suhrkamp, Frankfurt am Main 2003, ISBN 3-518-12303-3.
 Saal 6 – Roman. Rhizomatique, Wiesbaden 2011, ISBN 978-3-9813227-2-9.
 Pole Position – Roman. Rhizomatique, Wiesbaden 2011, ISBN 978-3-9813227-0-5.
 Verliebt ins Gelingen – Roman. Rhizomatique, Wiesbaden 2012.
 Geld und Zeit. Zur Strukturalität des Finanzkapitalismus - Essay. 2012.
 Kapitalisierung Bd. I - Marx' Non-Ökonomie. Laika-Verlag, Hamburg 2014, ISBN 978-3-944233-12-3.
 Kapitalisierung Bd. II – Non-Ökonomie des gegenwärtigen Kapitalismus. Laika-Verlag, Hamburg 2014, ISBN 978-3-944233-23-9.
 Der Non-Marxismus. Finance, Maschinen, Dividuum. Laika-Verlag, Hamburg 2016, ISBN 978-3-944233-69-7.
 Ultrablack of Music. Feindliche Übernahme. Spector-Verlag, Leipzig 2017, ISBN 978-3-95905-138-5.
 Kapital und Macht im 21. Jahrhundert. Laika-Verlag, Hamburg 2018, ISBN 978-3-944233-90-1.
 englischsprachige Ausgabe, aktualisiert und erweitert: Financial Capital in the 21th Century. A New Theory of Speculative Capital. Palgrave, New York 2022, ISBN 978-3-03-093150-6.
 RIOT – Was war da los in Hamburg?: Theorie und Praxis der kollektiven Aktion. Hrsg. mit Karl-Heinz Dellwo und J. Paul Weiler, Laika-Verlag, Hamburg 2018, ISBN 978-3-944233-91-8.
 Imperialismus, Staatsfaschisierung und die Kriegsmaschinen des Kapitals – Drei Essays. Laika-Verlag, Hamburg 2018, ISBN 978-3-944233-92-5.
 Ultrablack of Music (Hrsg.). NON/Mille Plateaux, Frankfurt 2020, ISBN 978-3-00-064816-8.
 Die Ekstase der Spekulation. Kapitalismus im Zeitalter der Katastrophe. Galerie der abseitigen Künste/NON.Derivate. Hamburg 2023. ISBN 978-3-948478-18-6.

Weblinks
 Website von Force Inc
 Website von Mille Plateaux
 NON Blog

 Was dem Humanen am fremdesten ist – Reinhard Jellen interviewt Achim Szepanski (2011)

 Achim Szepanskis Mille Plateaux - ein WDR3 Radio-Feature von Sebastian Meissner (2014)
 Interview mit dem Autonomie Magazin (2018)

Einzelnachweise

Autor
Labelbetreiber
Musiker (Deutschland)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Roman, Epik
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Achim Szepanski


Silva (oficialmente, A Silva) es una aldea (Entidad singular de población) del municipio de Lousame en la provincia de la Coruña, España. Está situada en la parroquia de Lousame. Es un asentamiento rural y disperso según el INE. Está situada a dos kilómetros de la capital municipal a 89 metros sobre el nivel del mar. Las localidades más cercanas son Aldeagrande de Lousame y Cruído.

Topónimo
El topónimo A Silva deriva directamente de la palabra latina silva que significa bosque. La silva es también la denominación gallega para la zarzamora (Rubus fruticosus), una planta muy común en Galicia. Es un topónimo y un apellido muy común en Galicia y Portugal. Dentro de la propia localidad encontramos diferentes topónimos como O camiño de Difuntos, A Cruz da Silva, O Leitón, O pozo do Leitón, O Muíño da Pesqueira, O Redullo o A Devesa.

Historia
La edificación más antigua de la localidad data del año 1900. En el año 1974 se construyó el colegio CPI Cernadas de Castro que fue ampliado y reformado en el 1999 junto con la construcción de la piscina y el polideportivo municipal

Demografía
En 2020 tenía una población de 18 habitantes (8 hombres y 10 mujeres) lo que supone un 1,76% de la población de la parroquia y un 0,55% del total municipal. En ese año era la Quincuagésimo octava localidad más poblada del municipio y la decimosexta de la parroquia.
{{Gráfica de evolución|tipo=demográfica|anchura=700|nombre=A Silva|1991|21|1996|19|2000|18|2001|18|2002|18|2003|22|2004|21|2005|22|2006|22|2007|18|2008|18|2009|16|2010|16|2011|16|2012|17|2013|17|2014|17|2015|17|2016|18|2017|18|2018|18|2019|17|2020|18|notas=}}

Urbanismo
Tiene una extensión delimitada de aproximadamente 137.200 metros cuadrados. Está constituida por 9 viviendas unifamiliares. Además hay una nave de carácter industrial (Un aserradero actualmente en estado de abandono), el colegio CPI Cernadas de Castro, el polideportivo municipal, y dos campos de Fútbol. Debido a la baja densidad de edificación, carece de suelo consolidado, por lo tanto es un entidad singular de población conformada únicamente como un diseminado, con viviendas y construcciones dispersas y sin ningún núcleo dentro de ella. Esta localidad nace en el  y la mayor parte de las edificaciones son nuevas, por esta razón carece del núcleo compacto propio de las aldeas gallegas.

Galería de imágenes

referencias

Localidades de Lousame
Localidades de la provincia de La Coruña

Silva (Lousame)


Emirgazi, Konya ilinin bir ilçesidir.

Tarihçe
Yöredeki ilk yerleşimin Hititler döneminde başladığı, Eski Kışla (Dikilitaş - Yukarıkışla) ile Arısama (Belkaya)'da yapılan kazılarda ele geçen çivi yazılı tabletlerden anlaşılmaktadır.
İlçen,n Kuzeyindeki Kötü Dağ(Arısama Dağı), tarihi öneme sahip, kale, kaya oyması, kilise ve büyük yeraltı şehirleri barındırmaktadır. Dağın batı yamaçlarında bulunan Eskikışla yerleşkesinde, dağın tarihî değerini Hitit hiyerogliflerine benzerlik gösteren fakat değişik bir hiyeroglif yazısı ile yazılmış 2 adet sunak ve 3 adet kitabe bulunmuştur. Yazıtların tercümesi tartışmalıdır. Sunak ve kitabeler İstanbul Arkeoloji Müzesi'nde sergilenmektedir.
Hitit dönemine ait olduğu sanılan ve Eski Kışla olarak isimlendirilen yerleşim merkezi üzerindeki kale ve yer altı şehrini Roma ve Bizanslılar da kullanmışlardır. Anadolu'ya Türk boylarının yerleşmesinden sonra bu kaleye ve bugünkü Emirgazi'nin bulunduğu yerler Anadolu Selçukluları'nın egemenliğine girmiştir.

Osmanlı salnamelerinde isminden söz edilmeyen Emirgazi, Cumhuriyet döneminde köy konumunda olup, 1990 yılında ilçe olmuştur.

İlçeden günümüze gelebilen eserler arasında Arısama Dağı'ndaki kale kalıntısı, ilçenin 2 km. güneydoğusundaki, ilçeye ismini veren Emrullah Gazi Türbesi bulunmaktadır.

İlçenin yaklaşık 10–12 km kuzeyınde yer alan ve KOLAK YAYLASI diye anılan bölge en eski yerleşim yerlerı arasında yer alır yapılan kazılarda  tarihi; HİTİT donemine kadar uzanan eserler cıkarılmıştır (www.kolakharita.com.tr)

Coğrafi konum ve iklim
İç Anadolu Bölgesi'nde, Konya İli'ne bağlı bir ilçe olan Emirgazi; doğusunda Niğde ili, güneyinde Ereğli İlçesi, batısında Karapınar İlçesi ve kuzeyinde Aksaray İli ile çevrilidir. İlçe toprakları bazı bölümleri engebeli olmasına rağmen genellikle ovalık ve bozkır görünümündedir. İlçenin güneyindeki Karacadağ'da ormanlık alanlar bulunmaktadır. İlçe içerisinde akarsu veya gölet gibi su kaynakları bulunmamaktadır. İl merkezine 140 km. uzaklıktaki ilçe, deniz seviyesinden 962 m. yüksekliktedir. Yüzölçümü 829 km2, toplam nüfusu ise 10500'dir.

İlçede karasal iklim hüküm sürmekte olup, kışlar soğuk ve sert, yazlar da sıcak ve kuraktır. Emirgazi ilçesi İç Anadolu'nun en az yağış alan bölgesidir.

Nüfus

Ekonomi
İlçenin ekonomisi tarım ve hayvancılığa dayalıdır. İlçede belli başlı akarsu olmadığından kuru tarım yapılmaktadır. Hayvancılıkta ise sığır, koyun ve keçi yetiştirilmektedir.

Gezilecek yerler
Kolak Kabartmaları Çomakhacı Köyü, Gölören ve Elmayokuşu mesirelik alanları.
 Çomakhacı Barajı
 Kolak Yaylası
 Koyunkıran dağları
 Tepesidelik Tepesi
 Kolak Kabartması
 Toluca Anıtı
 Kötü Kale
 Şarışlı Kalesi (Kayasaray)
 Kaya SarayŞeytan Mağaraları
Tüm bu tarihi mekanların dışında doğa ile iç içe tracking parkurları bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Emigazi Kaymakamlığı
 Emigazi Belediyesi

Emirgazi


Albert Ellis (27 septembrie 1913, Pittsburg, Pennsylvania - 24 iulie 2007, New York) a fost un psiholog american, evreu de origine, unul din părinții psihoterapiei comportamentale-cognitive, fondatorul terapiei rațional-emotive comportamentale. A scris și publicat 75 cărți și 1200 articole.

Biografia

Copilăria
Albert Ellis s-a născut în anul 1913 la Pittsburg, Pennsylvania, ca primul dintre cei trei copii ai lui Henry Ellis și Hatty Ellis. La vârsta de 4 ani, familia s-a mutat la New York, unde a trăit Ellis toată viața. Tatăl sau era agent de vânzări și lipsea de acasă lungi perioade de timp. Când era acasă,  era ocupat cea mai mare parte a vremii cu problemele sale și petrecea cu copiii doar câteva minute pe zi. Părinții lui Ellis au divorțat când el avea 12 ani și de atunci, tatăl a păstrat o legătură superficială cu copiii și a dat familiei un suport financiar minimal. După spusele lui Ellis, și mama sa, suferindă de boala afectivă bipolară, era concentrată mai mult asupra vieții ei personale și nu acorda prea multă atenție copiilor și gospodăriei.
În afară de neglijența percepută de Ellis din partea părinților săi , el a fost un copil bolnăvicios, care a suferit de nefrită, fiind internat mai multe ori în spitale pentru lungi perioade de timp și i s-a interzis să joace cu alți copii. Când stătea în spital treceau uneori mai multe săptămâni până ce îl vizitau părinții.
Ellis s-a descris ca fiind pe atunci un copil timid și introvertit, care se ferea să participe la situații sociale precum spectacole școlare și legături cu fetele. Ca urmare a limitei ce i-a fost impusă asupra jocurilor cu copiii, și-a găsit din copilărie un interes în activități intelectuale, citind până la vârsta de 8 ani toate volumele enciclopediei din biblioteca familiei. Ellis credea că împrejurările dificile din copilărie l-au facut sa devină un eficient și tenace rezolvator de probleme și să-și folosească calitățile intelectuale în găsirea soluțiilor optime în confruntarea cu greutățile vieții, în loc de a capitula în fața suferinței emoționale.

Anii de tinerețe
Ellis a învățat la o școală comercială până la vârsta de 16 ani, terminând pe locul 7 dintre 150 elevi. Voia să devină scriitor, dar înțelegând ca va trebui să se întrețină singur pâna ce va reusi ca scriitor, s-a înscris la vârsta de 17 ani la un colegiu de administrație și business  pentru a deveni contabil.
Criza economică mondială care a izbucnit în anul 1929 i-a spulberat planurile de a se îmbogăți.
La vârsta de 20 ani și ceva Ellis a izbutit să-și vindece frica de a vorbi în public și fobia de a se adresa femeilor. După părerea sa, ceea ce l-a ajutat au fost învățămintele pe care le-a tras din citirea cărților de filozofie practică și aplicarea tehnicilor de desensitizare sistematică.
La 19-28 ani Ellis a scris 28 romane, piese de teatru și cărți de versuri, din care nu a publicat niciuna. În plus, a scris niște lucrări despre sexualitate, filozofie și politică. Ca urmare a interesului său pentru aceste domenii, unii din prietenii săi au început să i se adreseze pentru sfaturi, iar Ellis a descoperit cu această ocazie ca această ocupație îi producea o mare satisfacție.
La 28 ani a hotărât să învețe psihologia.

Studiile de psihologie
În anul 1942 Ellis a început să studieze psihologia la Universitatea Columbia. Într-un a terminat titlul de master în psihologie clinică, apoi a continuat studiile pentru doctorat. Subiectul cercetării sale era începutul sentimentelor de dragoste ale studentelor de la universitate. Deoarece profesorii s-au împotrivit acestui subiect controversat, Ellis a acceptat să schimbe subiectul tezei în comparația dintre formularea directă și cea indirectă în redactarea chestionarelor de personalitate. Cu toate acestea, găsind mai apoi că acest din urmă subiect nu-l interesează prea mult, s-a întors la studiul problemelor psihologice legate de sexualitate, dragoste și al terapiei psihologice.

Cariera profesională
Ellis a început în anul 1943 ca terapeut particular în modestul său cabinet, după ce a obținut titlul de master în psihologia clinică. După ce a terminat doctoratul a primit postul de psiholog senior într-o policlinică de sănătate psihică. În acea vreme Ellis a publicat deja articole în legătură cu sexualitatea și cu testele de personalitate. În anul 1949 a fost numit psiholog șef al Centrului de diagnostic din New Jersey. Până la sfârșitul anilor 1950 a publicat 46 articole și a scris o carte intitulată "Folclorul sexului"

Anii 1970-1980
Prin cărți, articole și conferințe în fața profesioniștilor și a largului public Ellis și-a difuzat treptat teoriile originale. Terapia comportamentală-cognitivă pe care a dezvoltat-o s-a bucurat în anii 1970 de o mare apreciere în rândurile terpeutilor din domeniul sănătatii psihice în Statele Unite.
Au început atunci să apară și articole și cărți care se concentrau asupra teoriei și rezultatelor tratamentelor psihologice.

La începutul anilor 1980 Ellis s-a bucurat de o mare influență în sectorul psihoterapiei și al consilierii psihologice în țara sa. În anul 1985  i s-a decernat Premiul Asociației Americane de Psihologie pentru contribuția deosebită la știința comportamentului uman.În anii 1980 terapia sa rațional emotivă a devenit cunoscută și aplicată în întreaga lume. În țări ca Australia, Marea Britanie, Canada, Germania,Mexic, Israel și altele au luat ființă institute de tratament și perfecționare în domeniul terapiei pe care a promovat-o.În acei ani au fost publicate și mai multe cărți care s-au ocupat de aplicarea acestei terapii într-un număr variat de probleme psihiatrice și psihologice ca alcoolismul, dependența de droguri,  tulburările anxioase și în contextul terapiei de cuplu și a celei familiale.

Ultimii ani
Până ce s-a îmbolnăvit la vârsta de 92 ani, Albert Ellis a lucrat 16 ore pe zi scriind cărți și articole, tratând pacienți și predând. Și atunci când s-a îmbolnăvit serios a continuat să primească studenți în centrul de reabilitare în care era internat și a chiar a conferențiat din patul său de spital.
În ultimii ani ai vieșii el continuase munca, în ciuda pierderii semnificative a auzului, ajutat fiind de soția sa. Umorul a jucat un rol însemnat în filozofia sa și Ellis s-a folosit de el în toate dificultățile din viață, dând pilde în acest spirit auditorilor și discipolilor săi.

Terapia Rațional Emotivă Comportamentală REBT
Terapia Rațional Emotivă Comportamentală este o metodă de terapie cognitivă-comportamentală  care se concentrează pe tiparele de gândire și reacțiile emoționale și comportamentele care le însoțesc. Modelul ABC al acestei terapii arată că nu evenimentele adverse A determină reacția emoțională sau comportamentală ci gândurile despre evenimente - B (belief) Conform acestui model, tipare de gândire irațională sunt cele care cauzează reacții emoționale și comportamentale negative și nefuncționale.Scopul terapiei este de a identifica, a aprecia și schimba tiparele de gândire irațională cu tipare de gândire rațională, cu ajutorul unor tehnici cognitive, emotive și comportamentale.

Elaborarea la origine a teoriei lui Ellis a fost influențată de mai mulți factori: citirea scrierilor filozofilor antici ca cei din școala stoică ca Marcus Aurelius și Epictet și moderni - precum Kant, Karl Popper, Bertrand Russell, concepțiile altor psihoterapeuți ca Alfred Adler, Karen Horney și experiențele sale personale ca de pildă modul în care și-a învins timiditatea în tinerețe.
Citatul din Epictet  "Oamenii nu sunt preocupați de lucruri ci de punctele de vedere din care ei le văd" este citat permanent în cărțile de REBT, el descriind unul din principiile principale ale acestei terapii.

În practica sa ca psihanalist Ellis a observat că integrarea unor de intervenții active, directe, în tratament - ca de exemplu sfaturi, furnizarea de informații, au contribuit mai mult la progresul terapiei decât psihanaliza singură, și a devenit critic față de atitudinea pasivă și neștiințifică în ochii săi a psihanalizei.În acelaș timp Ellis a început să elaboreze principiile și tehnicile unei terapii pe care a numit-o "rațională".
Până în anul 1953 Ellis a abandonat aproape cu totul psihanaliza și a început să-și zică "psihoterapist"  în loc de "psihanalist". În anul 1956 el a prezentat pentru prima dată terapia sa rațională în fața congresului Asociatiei Psihologilor Americani, iar în anul 1957 a publicat primul său articol cu acest subiect.
Ellis și-a numit noua sa metodă terapie rațională pentru că voia sa accentueze  legătura dintre gândirea rațională și adaptarea psihologică.A fost acuzat că face abstracție de rolul emoției în comportamentul omenesc și în problemele psihologice, și atunci pentru a clarifica aceasta neînțelegere,
a schimbat numele terapiei sale în rațional emotivă. În anul 1993 el a schimbat încă odată numele ei în terapie rațional emotivă comportamentală, pentru a sublinia folosirea  tehnicilor comportamentale și a exercițiilor de efectuat acasă.

Ellis nu a încetat să scrie și să conferențieze despre terapia pe care a imaginat-o, și a trezit interesul profesioniștilor începând cu sfârșitul anilor 1950. În anul 1957 a publicat primul din seria de manuale de auto-ajutor bazate pe teoria sa.În anul 1959 el a deschis Institutul de terapie rațional emotivă în care a efectuat tratamente în grup și individual.
În anul 1962 Ellis a perfecționat și publicat o mare parte din articolele sale din trecut într-o carte intitulată "Insight și emoție în psihoterapie". În ea a încercat să-și prezinte într-un mod sistematic și cuprinzător ideile asupra terapiei sale, sursele si componentele ei centrale. El a comparat metoda sa cu alte tipuri de terapii, a încercat să replice la criticile asupra teoriei sale,   .

Contribuția sa profesională
Concentrarea lui Ellis asupra cogniției in contextul sursei tulburării emoționale și al terapiei ei, a reprezentat una din influențele centrale pe care el le-a exercitat asupra evoluției psihoterapiei și a consilierii  psihologice. El a fost primul terapeut care a atribuit cogniției un rol central în caracterizarea starii psihice a unei persoane ca sănătoasă sau maladivă și a cristalizat o teorie și o metodă de tratament care a pun în centru schimbarea gândurilor nefuncționale ca mijloc central de cură a tulburării psihice. Ellis a accentuat însemnătatea eforturilor pacientului în procesul terapeutic, prin care acesta învață deprinderea unor tehnici și aptitudini  care îl vor ajuta să combată gândurile ilogice. Ellis a subliniat însemnătatea auto-ajutorului, prin intermediul exercițiilor de efectuat acasă, a formularelor de auto-ajutor și a unor materiale psiho-educative. El nu a fost primul care a dat pacienților teme pentru acasă, dar a fost printre primii psihoterapiști care s-au folosit de această tehnică în mod sistematic în procesul terapeutic.
De asemenea, Ellis a fost printre primii care au publicat manuale de auto-ajutor destinate publicului larg.
A fost un pionier al tratamentelor active directive, găsind că majoritatea pacienților au beneficiat de învățarea cu terapeutul a principiilor și tehnicilor  terapiei.

Legături externe
saitul oficial în engleză
Institutul Ellis de Terapie Rațional Emotivă   în engleză
Biografia lui Albert Ellis
Cartea lui Albert Ellis și Michael Bernard "Rational Emotive Behavioral Approaches to Childhood Disorders: Theory, Practice and Research" (2006)

Psihologi americani
Psihologi evrei
Evrei americani

Albert Ellis


Kraków (), Polonya'nın en eski ve en büyük üç şehrinden biridir. 2019 yılı itibarıyla şehirde 779.000 (yakın topluluklarla birlikte 1,7 milyon) kişi yaşamaktadır.

Tarihî şehir, Vistül Irmağı'nın Wawel Tepesi'nin ayağında Küçük Polonya'nın (Małopolska) güneyinde kalmaktadır. Küçük Polonya Voyvodası'nın (Województwo małopolskie) da 1 Ocak 1999'dan beri başkentidir. Eskiden Kraków Voyvodası'nın başkentiydi.

Kraków, geleneksel olarak ülkenin bilim, kültür ve sanat merkezi olmuştur. Polonya eski krallarının oturdukları, eski başkent olması ve birçok tarihî olaya tanık olmasından dolayı Polonya'nın kalbi olarak da söz edilmektedir. Yerli ve uluslararası turizm yoluyla yılda yedi milyon turisti ağırlamaktadır.

Dünyanın en eski alışveriş merkezlerinden biri olan Sukiennice (Kumaş Pazarı), bu kentte yer almaktadır. Krakow "Değeri En Bilinmeyen Şehir" seçilmiştir. 2000 yılında Avrupa Kültür Başkenti olmuştur. 2013'te UNESCO tarafından Edebiyat Şehri kabul edilmiştir.

Kardeş şehirler
Kraków'un resmen 34 tane kardeş şehri vardır. Bunlardan bazıları şunlardır:

Resimler

Kaynakça

Dış bağlantılar

  Kraków Şehri resmi websitesi Lehçe
  DMOZ Open Directory Projesi "Krakow" maddesi
  Wiki Voyage websitesi "Krakow" maddesi
 Kraków  - resmî websitesi

Polonya'daki şehirler
Hansa Birliği üyeleri

Kraków


Les seigneurs de Marolles sont des seigneurs féodaux, originaires du comté de Champagne dans le royaume de France.

Origines

Les origines de la première famille de Marolles ne sont pas bien connues mais elle est fort ancienne et semble avoir été très tôt apparentée avec celle de Villemaur.

Généalogie

Famille de Marolles

 Hilduin  de Marolles ou Hilduin  de Villemaur, premier seigneur de Marolles connu et dont une sœur prénommée Ermengarde aurait épousé d'Hugues III seigneur de Vendeuvre. Il épouse Adélaïde, dame de Villemaur, avec qui il a au moins trois enfants :
 Manassès  de Villemaur, qui hérite de la seigneurie de Villemaur ;
 Hilduin II de Marolles, qui hérite de la seigneurie de Marolles, qui suit ;
 Tescelin de Villemaur, dit le Borgne, qui hérite d'une part de la seigneurie de Villemaur.

 Hilduin II de Marolles, mort après 1121, seigneur de Marolles à la mort de son père. Il épouse une femme prénommée Marguerite mais dont le nom de famille est inconnu, dont il a au moins quatre enfants :
 Hilduin III de Marolles, qui suit ;
 Eudes de Marolles, cité en 1140, probablement mort avant son frère aîné et sans héritier ;
 Gui de Marolles, chevalier qui meurt vers 1148 durant la deuxième croisade. Il épouse vers 1132 Isabelle, dame de Nangis et d'ascendance royale, morte en 1192 et qui épousera en secondes noces Anseau II de Venezy, dont il a au moins une fille :
 Alpaïs de Marolles, dame de Courtry, qui épouse Josselin, vicomte de Melun, d'où postérité ;
 une fille, qui suit après son frère.

 Hilduin III de Marolles, mort après 1144, seigneur de Marolles à la mort de son père. Probablement mort sans héritier alors qu'il participait à la deuxième croisade.

 Dame de Marolles, dont le prénom est inconnu. Elle épouse probablement Renaud, seigneur de Pougy, avec qui elle a au moins cinq enfants :
Eudes de Pougy, qui suit ;
 Renaud de Pougy, chevalier, qui épouse Madeleine de Toucy, dame de Fontaines, fille d'Ithier III de Toucy et d'Élisabeth de Joigny ;
 Manassès de Pougy, chanoine, puis prévôt et enfin évêque de Troyes de 1181 à sa mort en 1190 ;
 Pierre de Pougy, seigneur de Joncreuil ;
 Hugues de Pougy, qui épouse Desirade de Champlay, dame de Champlay, fille de Joscelin de Champlay et de son épouse Alise, dont il aurait deux enfants :
 Hugues de Pougy, seigneur de Champlay, père de Girard de Pougy, chanoine à Troyes puis curé de Morvilliers en 1241 ;
 Gauthier de Pougy, archidiacre de Troyes puis probablement évêque de Nevers de 1196 à 1202.

Famille de Pougy

 Eudes de Pougy († vers 1169), seigneur de Pougy et de Marolles à la mort de son père ainsi que connétable de Champagne. Il participe à la deuxième croisade avec le comte Henri  de Champagne. Il épouse Élisabeth de Joigny, dame de Champlay, probablement la fille de Renard , comte de Joigny, et de Wandalmode de Beaujeu, veuve d'Ithier III, seigneur de Toucy, dont il a trois enfants :
 Renaud  Pougy, qui succède à son père ;
 Henri de Pougy, cité dans une charte de 1169 ou après ;
 Pierre de Pougy, cité dans une charte de 1203.

 Renaud  de Pougy († vers 1205), seigneur de Pougy et de Marolles à la mort de son père. Il épouse Ode de Noyers, dame de Lagesse, fille de Miles IV de Noyers, seigneur de Noyers, et de son épouse Adeline de Chappes, dont il a quatre enfants :
 Milon de Pougy, qui succède à son père ;
 Manassès de Pougy, qui succède à son frère comme seigneur de Pougy uniquement ;
 Guy de Pougy, chanoine à Beauvais ;
 Ermengarde de Pougy, qui épouse Érard d'Aulnay, fils d'Érard  d'Aulnay et d'Adeline d'Arzillières.

 Milon de Pougy († vers 1218), seigneur de Pougy et de Marolles à la mort de son père. Il épouse Élisabeth de Brienne, dame de Saint-Valérien, fille d'André de Brienne, seigneur de Ramerupt, et d'Adélaïde de Venizy, dont il a une ou deux filles :
 Agnès de Pougy, qui épouse Jean  de Vendeuvre, seigneur de Vallery, fils de Bouchard de Vendeuvre et de Mahaut de Roucy, dont elle a cinq enfants.
 Ode de Pougy, dame de Marolles, qui suit.

 Ode de Pougy, dame de Marolles, qui épouse Hugues de Vendeuvre, fils de Bouchard de Vendeuvre et de Mahaut de Roucy, dont elle a au moins deux enfants. Il s'agit probablement de la même Ode de Pougy qui sera abbesse de Notre-Dame-aux-Nonnains en 1264 avant d'être démise et excommuniée par le pape en 1272.
 Eudes de Vallery, qui suit.
 une fille, qui suit après son frère.
 Ode de Vallery dont l'anniversaire est célébré à l'Abbaye Notre-Dame-aux-Nonnains de Troyes, peut-être la même personne que la précédente.

Famille de Vendeuvre, dite de Vallery

 Eudes de Vallery, cité en 1263 ou 1264, probablement co-seigneur de Marolles après son père. Il épouse une femme dont le nom est inconnu, veuve de Gui d'Aulnay, mais n'a pas de postérité.

 Dame de Vallery, dame de Marolles  qui épouse Hugues, seigneur de Thianges, dont elle a au moins deux enfants :
 Érard de Thianges, qui suit ;
 Guy de Thianges.

Famille de Thianges

 Érard de Thianges, mort en 1316, seigneur de Marolles après sa mère.

Bibliographie

Articles connexes

 Bourg de Marolles
 Comté de Champagne

Notes et références

Famille noble française

Liste des seigneurs de Marolles


Andersontown bezeichnet mehrere

Orte in den Vereinigten Staaten:
 Andersontown (Maryland)
 Andersontown (Pennsylvania)

Andersontown


A singular solution ys(x) of an ordinary differential equation is a solution that is singular or one for which the initial value problem (also called the Cauchy problem by some authors) fails to have a unique solution at some point on the solution. The set on which a solution is singular may be as small as a single point or as large as the full real line. Solutions which are singular in the sense that the initial value problem fails to have a unique solution need not be singular functions.

In some cases, the term singular solution is used to mean a solution at which there is a failure of uniqueness to the initial value problem at every point on the curve. A singular solution in this stronger sense is often given as tangent to every solution from a family of solutions. By tangent we mean that there is a point x where ys(x) = yc(x) and  y's(x) = y'c(x) where yc is a solution in a family of solutions parameterized by c. This means that the singular solution is the envelope of the family of solutions.

Usually, singular solutions appear in differential equations when there is a need to divide in a term that might be equal to zero. Therefore, when one is solving a differential equation and using division one must check what happens if the term is equal to zero, and whether it leads to a singular solution. The Picard–Lindelöf theorem, which gives sufficient conditions for unique solutions to exist, can be used to rule out the existence of singular solutions. Other theorems, such as the Peano existence theorem, give sufficient conditions for solutions to exist without necessarily being unique, which can allow for the existence of singular solutions.

A divergent solution
Consider the homogeneous linear ordinary differential equation

where primes denote derivatives with respect to x. The general solution to this equation is

For a given , this solution is smooth except at  where the solution is divergent. Furthermore, for a given , this is the unique solution going through .

Failure of uniqueness
Consider the differential equation

A one-parameter family of solutions to this equation is given by

Another solution is given by

Since the equation being studied is a first-order equation, the initial conditions are the initial x and y values. By considering the two sets of solutions above, one can see that the solution fails to be unique when . (It can be shown that for  if a single branch of the square root is chosen, then there is a local solution which is unique using the Picard–Lindelöf theorem.) Thus, the solutions above are all singular solutions, in the sense that solution fails to be unique in a neighbourhood of one or more points. (Commonly, we say "uniqueness fails" at these points.) For the first set of solutions, uniqueness fails at one point, , and for the second solution, uniqueness fails at every value of . Thus, the solution  is a singular solution in the stronger sense that uniqueness fails at every value of x. However, it is not a singular function since it and all its derivatives are continuous.

In this example, the solution  is the envelope of the family of solutions . The solution  is tangent to every curve  at the point .

The failure of uniqueness can be used to construct more solutions. These can be found by taking two constant  and defining a solution  to be  when , to be  when , and to be  when . Direct calculation shows that this is a solution of the differential equation at every point, including  and . Uniqueness fails for these solutions on the interval , and the solutions are singular, in the sense that the second derivative fails to exist, at  and .

Further example of failure of uniqueness
The previous example might give the erroneous impression that failure of uniqueness is directly related to . Failure of uniqueness can also be seen in the following example of a Clairaut's equation:

We write y' = p and then

Now, we shall take the differential according to x:

which by simple algebra yields

This condition is solved if 2p+x=0 or if p′=0.

If p'  = 0 it means that y' = p = c = constant, and the general solution of this new equation is:

where c is determined by the initial value.

If x + 2p = 0 then we get that p = −½x and substituting in the ODE gives

Now we shall check when these solutions are singular solutions. If two solutions intersect each other, that is, they both go through the same point (x,y), then there is a failure of uniqueness for a first-order ordinary differential equation. Thus, there will be a failure of uniqueness if a solution of the first form intersects the second solution.

The condition of intersection is : ys(x) = yc(x).  We solve

to find the intersection point, which is .

We can verify that the curves are tangent at this point y's(x) = y'c(x). We calculate the derivatives:

Hence,

is tangent to every member of the one-parameter family of solutions

of this Clairaut equation:

See also
 Chandrasekhar equation
 Chrystal's equation
 Caustic (mathematics)
 Envelope (mathematics)
 Initial value problem
 Picard–Lindelöf theorem

Bibliography

Differential equations

Singular solution


Bateriile de nichel și hidrură metalică (denumite și baterii nichel-metal-hidrură, abreviate NiMH sau Ni-MH) sunt un tip de baterii reîncărcabile. Reacția chimică ce are loc la electrodul pozitiv este similară cu cea care are loc în cazul bateriilor de nichel-cadmiu (NiCd), ambele tipuri utilizând oxi-hidroxidul de nichel (NiOOH). Cele două diferă prin natura electrozilor negativi, în cazul NiMH utilizându-se un aliaj absorbant de hidrogen în locul cadmiului metalic.

Note

Vezi și
 Baterie de nichel-cadmiu
 Baterie cu litiu

Baterii reîncărcabile (electricitate)

Baterie de nichel-hidrură metalică


Suntan may refer to:

 Sun tanning
 Suntan (apple), a cultivar
 Lockheed CL-400 Suntan, a concept aircraft
 Suntan (1976 film), a Bollywood drama film
 Suntan (2016 film), a Greek drama film
 Project Suntan, a NASA project involving liquid nitrogen research

Suntan


La puerta de la Sagra (conocida antiguamente también como puerta de la Xagra) era un acceso de la muralla islámica de Madrid que daba a una extensión de cultivo cercana a la ribera del Manzanares. Era una puerta adyacente a la de Valnadú y se ubicada en terrenos ocupados actualmente por la Plaza de Oriente (frente a los Jardines de Lepanto), contigua al Alcázar (actual Palacio Real), es decir entre la calle de Rebeque esquina a Requena.

Se denominaba así por dar al camino de la Xagra que era una extensión de terreno cultivado (Shaqra en árabe) en el río Manzanares. La puerta desapareció alrededor de 1550, derribada, al igual que su iglesia adyacente, San Miguel de la Sagra.

Referencias

Sagra
Patrimonio desaparecido de Madrid
Distrito Centro (Madrid)

Puerta de la Sagra


Chakapara (en bengalí: চাকাপাড়া ) es una ciudad de la India, en el distrito de Howrah, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 10  a 10 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 31 644 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Chakapara


USS Nathanael Greene (SSBN-636), a  fleet ballistic missile submarine, was the third ship of the United States Navy to be named for Major General Nathanael Greene (1746–1786), who served in the Continental Army during the American Revolutionary War.

Construction and commissioning
Nathanael Greenes keel was laid down on 21 May 1962 at the Portsmouth Naval Shipyard in Kittery, Maine.  The construction of the ship was supervised by Commander Lawrence Dennis Ballou. She was launched on 12 May 1964, sponsored by Mrs. Neander W. Wade, a descendant of Nathanael Greene, and commissioned on 19 December 1964 with Commander Robert E. Crispin in command of the Blue Crew and Commander William M. Cossaboom in command of the Gold Crew.

Service history
Nathanael Greene departed Portsmouth for shakedown on 30 December 1964, with her Gold Crew embarked; it was relieved on 1 February 1965 by the Blue Crew. Her shakedown period was followed by repairs and alterations at Portsmouth Naval Shipyard, after which the submarine, with her Blue Crew embarked, departed the shipyard for ballistic missile loading and her initial Polaris missile deterrent patrol.

In 1970-1971 Nathanael Greene was refueled and received its conversion to launch Poseidon missiles at Newport News Shipbuilding.  Following Yard period and Shakedown, the Greene proceeded to Cape Canaveral for a test missile launch. In March 1972 the Greene departed for her first deterrent patrol following conversion ending up in Holy Loch, Scotland.

History needed for 1965-1986.

Events and deactivation
On January 29, 1970, while making a surface run into port in thick fog, Nathanael Greene ran aground in about 16 feet of water. She was refloated after about 7 hours.

On August 11, 1984, Nathanael Greene lost her propeller in the Irish Sea. While proceeding back to Holy Loch at about 3 knots using her secondary propulsion motor, a transit of about 5 or 6 days, she was redirected to Her Majesty's Naval Base, Clyde at Faslane as the U.S. dry dock in Holy Loch was fully committed and unavailable, while Admiralty Floating Dock No. 60 at Faslane was available. While in the Faslane dry dock, a fire occurred in one of the dock's enclosed machinery spaces on 18 August 1984. The fire was quickly extinguished and did not affect the Greene. While in dry dock, it was established that the main shaft had broken with the loss of about a third of its length along with the propeller.  Repairs were completed in about 12 days with the Nathanael Green undocked on 3 September 1984.

On 13 March 1986 Nathanael Greene ran aground in the Irish Sea, suffering severe damage to her rudder and ballast tanks. Her grounding was a serious accident involving a U.S. Navy nuclear-powered ballistic missile submarine. She was deactivated while still in commission in May 1987. Her early deactivation was decided both as a result of the damage sustained in the accident as well as in accordance with the limitations set by the SALT II treaty.

Decommissioning and disposal
Nathanael Greene was decommissioned on 15 December 1986 and stricken from the Naval Vessel Register on 31 January 1987. Her removal from service allowed the United States to comply easily with the ballistic missile limits of the SALT II strategic arms limitation treaty.

Nathanael Greene entered the U.S. Navy's Nuclear-Powered Ship and Submarine Recycling Program at Bremerton, Washington, on 1 September 1998. Her scrapping was completed on 20 October 2000.

Commemoration
Nathanael Greenes sail has been restored and is now on display in Port Canaveral, Florida as a memorial to the original 41 for Freedom fleet ballistic missile submarines.

Notes

References

Ships built in Kittery, Maine
James Madison-class submarines
Cold War submarines of the United States
Nuclear submarines of the United States Navy
1964 ships
United States submarine accidents
Maritime incidents in 1970
Maritime incidents in 1986

USS Nathanael Greene


Panamá is a province of Panama. It is the location of the national capital Panama City, which also serves as the provincial capital. The governor of the province is Judy Meana, appointed by President Laurentino Cortizo and sworn in on 16 April 2020.

Administrative divisions
Panamá Province is now divided into 6 distritos (districts) and subdivided into 55 corregimientos. The five former districts west of the Panama Canal were split off to form Panamá Oeste Province on 1 January 2014.

1 These corregimientos represent as Panama City
2 These corregimientos represent as San Miguelito City

References

Provinces of Panama

Panamá Province


Hannibal Gísli Valdimarsson (født 13 januar 1903 på gården Fremri-Arnardalur i Eyrarhreppur, død 1. september 1991 i Reykjavík), var en islandsk fagforeningsmand og politiker.

Hannibal dimitterede fra realskolen i Akureyri i 1922 og tog derefter en læreruddannelse fra Jonstrup Stateseminarium i Danmark i 1927. Han var medlem af Altinget 1946-59 for Islands Socialdemokratiske Partii og siden Folkealliancen og derefter 1963-74 for Folkealliancen. Han sad også i Altinget for Samtök frjálslyndra og vinstri manna. Han var leder af Alþýðuflokkurinn mellem 1952 og 1954, formand for islandsk LO mellem 1954-71 og formand for valgalliancen Folkealliancen 1956-68. Han var formand for Samtök frjálslyndra og og vinstri manna mellem 1969 og 1974 og social- og sundhedsminister 1956-58, samt trafik- og socialminister 1971-73.

Hannibal var far til politikeren Jón Baldvin Hannibalsson, der blev Islands udenrigsminister, og filosoffen Arnór Hannibalsson.

Kilder
 Alþingi, æviágrip: Hannibal Valdimarsson. Hentet 24. maj 2006.
 Sigurður Pétursson, Hannibal Valdimarsson, Andvari, 1. Tölublað (1/1 2003), s. 11

Ministre fra Island
Altingsmedlemmer
Socialdemokrater fra Island
Fagforeningsfolk fra Island
Socialister fra Island

Hannibal Valdimarsson


Türk Mitolojisi ile aşağıdakilerden biri kastedilmiş olabilir:

 Türk Mitolojisi - Antik tarihten çağdaş döneme kadarki, farklı Türk halklarının inandığı mitolojilerin bütünü.
 Türk Mitolojisi (kitap) - Prof. Dr. Bahaeddin Öğel'in 2. ciltlik kitabı.

Türk Mitolojisi (anlam ayrımı)


Carl Mayer von Rothschild, pravim imenom Kalman Mayer Rothschild (Frankfurt na Majni, 24. travnja 1788. – Napulj, 10. ožujka 1855.), njemačko-židovski bankar u Kraljevini Obaju Sicilija i osnivač napuljskog ogranka obitelji Rothschild.

Rodio se u Frankfurtu kao četvrti sin Mayer Amschel Rothschild (1744. – 1812.) i Gutlé Schnapper Rothschild (1753. – 1849.). Godine 1822. dobio je, zajedno s braćom, naslov nasljednog austrijskog baruna. Preselio se u Napulj gdje je osnovao bankarsku podružnicu C M von Rothschild & figli, koja je financirala isušivanje toskanskih močvara, javne radove na Sardiniji i financijski potpomagala Papinsku Državu. Tijekom života obnašao je dužnosti pruskog kraljevskog tajnog vijećnika, tajnog vijećnika Elektorata Hessen te glavnog tajnika Sicilije i Kneževine Parma.

Dana 16. rujna 1818. godine oženio je Adelheidu Herz (1800. – 1853.) s kojom je imao petoro djece:

 Charlotte (1819. – 1884.)
 Mayer Carl (1820. – 1886.)
 Adolphe Carl (1823. – 1900.)
 Wilhelm Carl (1828. – 1901.)
 Anselm Alexander Carl (1835. – 1854.)

Umro je u Napulju dvije godine nakon smrti supruge Adelheide.

Bilješke

Vanjske poveznice

 Carl Mayer Rothschild (1788. - 1855.) - family.rothschildarchive.org

Bankari iz obitelji Rothschild (Italija)

Carl Mayer Rothschild


El casco antiguo de la ciudad de Lorca, englobando también el recinto del castillo, fue declarado conjunto histórico-artístico el 5 de marzo del año 1964, publicándose en el Boletín Oficial del Estado el 16 de marzo de ese mismo año, y siendo el primero de la Región de Murcia con esta distinción.

Según el artículo 20.1 de la Ley de Patrimonio Histórico Español de 1986, se obliga a los municipios a elaborar un plan de protección del conjunto histórico-artístico. Así el Ayuntamiento de Lorca elaboró el Plan Especial de Protección y Rehabilitación Integral (PEPRI), donde se definen las medidas de conservación y protección de todo el conjunto.

Monumentos más significativos

Quedan dentro del conjunto histórico-artístico, entre otros, los monumentos:
 Castillo de Lorca (s. X-XVI)
 La Plaza de España (Lorca) (s. XVI-XVIII) es el centro neurálgico del Casco Histórico de Lorca. Allí se integran dos edificios emblemáticos: el Ayuntamiento y la Colegiata de San Patricio (s. XVI-XVIII).
 La Plaza del Caño, conocida antiguamente como la plaza de la verdulería, es donde antaño se localizaban los edificios correspondientes al Pósito (s. XVI), las carnicerías (antiguo archivo municipal) y la Casa del Corregidor (actualmente Juzgados de Lorca), también del .
 La Colegiata de San Patricio (s. XVI-XVIII) es la construcción eclesiástica más importante de Lorca. Fue declarada Monumento Histórico Artístico en 1941.
 Casa consistorial de Lorca (s. XVI-XVII), edificio del  construido inicialmente como prisión real por Alonso Ruiz de la Jara.
 Palacio de Guevara o Casa de las Columnas (s. XVII-XVIII)
 La Muralla Medieval y el Porche de San Antonio rodean el Castillo. El Porche de San Antonio (también conocido como Puerta de San Ginés) es una  puerta medieval de acceso al recinto fortificado. Data de finales del s. XIII y comienzos del XIV.
 Teatro Guerra es el teatro más antiguo de la Región de Murcia, inaugurado en 1861.
 Conjunto Monumental Santo Domingo, (s. XVII-XVIII).
 La Iglesia de San Francisco, originalmente del s. XVI, sufrió severas reformas que han modificado casi completamente su arquitectura inicial. Posee una fachada clasicista y un interior mayoritariamente barroco
 Casino Artístico y Literario, edificio singular de aspecto andaluz, diseñado por el lorquino Manuel Martínez.
 Casa-Palacio de los Salazar-Rosso (s. XVI-XVII), sede del Museo Arqueológico Municipal de Lorca.

Notas

Referencias

Historia de Lorca
Lorca
Bienes de interés cultural de Lorca
Arquitectura de la Región de Murcia
Cultura de Lorca

Conjunto histórico-artístico de Lorca


Özdek, bilinçten bağımsız olarak var olan her şey. Bilincin dışında ve ondan bağımsız olarak var olan her şey Özdek'tir. Bu anlamda özdek, Nesnel gerçek (Objektif realite) olarak tanımlanır.

İnsan özdeği duyumlarıyla algılar. Bu dış gerçek olan özdeğin var olması için insan bilinci gerekli değildir, dış gerçek insanın ve böylelikle bilincin yeryüzünde varlaşmasından önce de vardı. Özdeğin özü devim (hareket)tir. Devim özdekte bir özgüç (Otodinamizm) olarak belirir. Özdek devimselliği ve değişkenliği gereği, sayısız biçimleri kapsar: taş, insan, yıldız, ısı, yerçekimi, elektromanyetik dalga, radyasyon, kozmik nebüloz.

Özdekçilik ve özdekçiler
Antikçağ yunan düşüncesinde ilk seziler (Thales, Anaksimandros, Anaksimenes) ilk nedeni Canlıözdek olarak tasarlamıştı (Hilozoizm). Anaksimenes'in Ruh (Psike) olarak adlandırdığı ilkneden Soluk ya da Hava da özdeksel bir nitelikteydi. Sonra bu ilk neden katı, som, bölünmez (Atom) bir gerçek olarak düşünüldü (Leukippos, Demokritos). Demokritos Tanrıların bile incecik atomlardan meydana geldiğini ileri sürüyordu. Demokritos'un bu atomcu özdek anlayışı, Tanrılar bir yana, ondokuzuncu yüzyıla kadar geldi. Bu arada ilk olarak Ruh özdeğin dışına çekilerek ondan büsbütün ayrı bir şey olduğu ortaya atıldı. Ne var ki bu savı ortaya atanda (Anaksagoras) bir Atomcu özdekçiydi....

Özdekçiliğin temelleri
Anaksagoras, kendiliğinden devimselliği sezmiş bulunan büyük Diyaletikçi Herakleitos'un tersine, devimin özdeğe dışarıdan verilmiş olması gerektiğini düşünmüş ve bu devim vericiliği de ruha yakıştırmıştır. Anaksagoras'ın bu kımıldatıcı güce Nous (Ruh ve Akıl) adını veriyordu. Gerçekte Herakleitos da evrensel bağımlılığı ve birliği buna benzer bir kavramla, Logos'la dile getirmişti. Özdeksel beynin özel bir fonksiyonu olan Us, yavaş yavaş karşıtına dönüşerek kendine yabancılaşmaya ve karşıt bir güç olarak belirmeye başlamıştı. Büyük soyutlayıcı Platon'la büyük biçimci Aristoteles spekülatif düşünceleriyle özdeğin bu yabancılaşmasını tamamladırlar. Bilim henüz emekleme çağını yaşıyordu. Bilimsel deney ve gözlemlerle denetlenemeyen spekülatif düşünceler ve varsayımlar başları boş durumda çeşitli alanlara yayılıyorlardı. Böylece, ilkel diyalektik anlayışın yerine yeni bir anlayış olan Metafizik geçiyordu. Artık bütün Orta çağ süresince, soyut kavlaradan kurulu soyut, durgun hiyerarşik bir evren bir Evren düşlenecekti. Bu düş evreninin özdekleride gerçeklerinden soyutlanmış birer düş özdekleri olcaklardı.

Orta çağ Hristiyan Skolastiğinin düşünsel temelleri olan Platon ve Aristoteles'e göre özdek, Kendisine anlam kazandıran İde ve Biçim'in dışında düşünülürse, belirsiz bir şeydir. Platon onu büsbütün yoksayar, özdek yokluktur ve ancak İde'nin ona vereceği biçimle varlaşır. Aristoteles, onu bir hiyerarşiye bağlar, özdek bir yetkin olmayışır ve her basamak kendisinden daha yetkinin özdeğidir. Bu anlayışlar özdeğe şu nitelikleri yakıştırır: Tamlığa ve yetkinliğe direnen, kaba, durgun, çirkin ve biçimsiz, budala, varlığı yadsıyan, oransız ve olumsuz. Artık bütün Orta çağ boyunca metafizik anlayış içinde özdeğin nitelikleri bunlar olacaktır. Özdeği küçümseme ve ondan kurtulma çabalarının düşünsel temeli bu anlayıştır. Önce katı ve som bir şey sayıldığı halde sonla yokluk'''a indirgenen ve daha sonra yoklukta kalabalık'' olarak ele alınan özdek, nesnel gerçekliğini ileri süren Roger Bacon (1214-1294)'un izinde yürüyen Kepler (1571-1630), Galileo (1564-1642) ve Francis Bacon (1561- 1626)'un çalışmalarıyla kazanırmıştır. İngiliz düşünürü Locke (1632-1704), gittikçe gelişmekte olan bilimlerin kendisine verdiği bir açıklıkla, düşüncelerin deney ve gözlemlerden geldiğini ve bundan ötürü özdeksel bir temele dayandığını tanıtlamıştır.

Özdek; XIX. yüzyılın özdeksel anlayışı içinde bilimsel anlamına kavuşur: Özdek zaman ve mekan içinde devim ve değişmeden ibaret bulunan somut ve nesnel bir gerçektir. Özdeksel evren, her şeyin her şeye bağlı ve ilişkili somut bir bütün olduğundan bu evrende olup bitenlerin hepsi özdeksel süreçlerle açıklanabilir. Yanlış anlayışlar, bilimlerin yardımından yoksun bulunduklarından ötürü, özdeğin özüyle biçimini birbirine karıştırmaktan ve bunların aralarındaki ilişkiyi diyalektik bir açıdan görememekten, bilinci insan özdeğinden soyutlayıp soyut bir özdek kavramı ortaya atarak iki soyutluğu birbirleriyle tutuşturmaktan ve bütün bu soyutlamaların sonunda zorunlu olarak soyut bir evren elde etmekten doğmuştur.

Felsefi kavramlar

Madde (felsefe)


The architecture of Montreal, Quebec, Canada is characterized by the juxtaposition of the old and the new and a wide variety of architectural styles, the legacy of two successive colonizations by the French, the British, and the close presence of modern architecture to the south. Much like Quebec City, the city of Montreal had fortifications, but they were destroyed between 1804 and 1817.

For over a century and a half, Montreal was the industrial and financial centre of Canada. The variety of buildings included factories, elevators, warehouses, mills, and refineries, which today provide a legacy of historic and architectural interest, especially in the Downtown area and in Old Montreal. Many historical buildings in Old Montreal retain their original form, notably the impressive 19th century headquarters of all major Canadian banks on Saint Jacques Street (formerly known as Saint James Street).

From the Art Deco period, Montreal offers a handful of notable examples: Ernest Cormier's Université de Montréal main building located on the northern side of Mount Royal and the Aldred Building at Place d'Armes, an historic square in Old Montreal.

In fact, Place d'Armes, shown in panorama below, is surrounded by buildings representing several major periods in Montreal architecture: the Gothic Revival Notre-Dame Basilica; New York Life Building, Montreal's first high-rise; the Pantheon-like Bank of Montreal head office, Canada's first bank; the aforementioned Aldred Building. (1931) and the International style 500 Place D'Armes.

Church architecture

Founded as a Roman Catholic French colony and nicknamed "la ville aux cent clochers" (the city of a hundred belltowers), Montreal is renowned for its churches. The city has four Roman Catholic basilicas: Mary, Queen of the World Cathedral, Notre-Dame Basilica, St. Patrick's Basilica, and Saint Joseph's Oratory. The Oratory is the largest church in Canada, with the largest dome of its kind in the world after that of Saint Peter's Basilica in Rome. Other well-known churches include Notre-Dame-de-Bon-Secours Chapel, which is sometimes called the Sailors' Church.

Following the British victory in the Seven Years' War, many protestant immigrants came to the city from England, Scotland and Ireland. This led to various  Protestant churches being built to accommodate the growing community. The two most notable of these are the Saint James United Church and the Anglican Christ Church Cathedral, which was suspended above an excavated pit during the construction of the Promenades Cathédrale mall, part of Montreal's Underground City.

Skyscrapers

Skyscraper construction in Montreal has swung between periods of intense activity and prolonged lulls. A two-year period from 1962 to 1964 saw the completion of four of Montreal's ten tallest buildings: Tour de la Bourse, I. M. Pei's landmark cruciform Place Ville-Marie, the CIBC Building and CIL House. Its tallest buildings, the 51-storey 1000 de La Gauchetière and the 47-storey 1250 René-Lévesque, were both completed in 1992.

Montreal places height-limits on skyscrapers so that they do not exceed the height of Mount Royal. The city forbids any building except St. Joseph's Oratory from reaching an elevation higher than or 223 metres above mean sea level. Above-ground height is further limited in most areas and only a few downtown land plots are allowed to exceed 120 metres in height. The limit is currently attained by 1000 de La Gauchetière and 1250 René-Lévesque, the latter of which is shorter, but built on higher ground. The only way to reach higher than 1000 de La Gauchetière while respecting this limit would be to build on the lowest part of downtown near Tour de la Bourse; the maximum height there would be approximately 210 metres.

The Tour de Montréal, incorporated into the north base of Montreal's Olympic Stadium is the tallest inclined tower in the world, at .

Expo 67

Pavilions designed for the 1967 International and Universal Exposition, popularly known as Expo 67, featured a wide range of architectural designs. Though most pavilions were temporary structures, several remaining structures have become Montreal landmarks, including the geodesic dome US Pavilion, now the Montreal Biosphère, as well as Moshe Safdie's striking Habitat 67 apartment complex. The French pavilion and Québec Pavilion of Expo 67 underwent significant renovations in 1992 to become the Montreal Casino.

Montreal Metro

In terms of modern architecture, the Montreal Metro is filled with a profusion of public art by some of the biggest names in Quebec culture. In addition, the design and ornamentation of each station in the Metro system is unique, much like the Stockholm Metro and the Moscow Metro.

Other notable structures

Other significant works of modern architecture in Montreal include the Brutalist Place Bonaventure, the world's second largest commercial building when it was completed in 1967, Ludwig Mies van der Rohe's Westmount Square and Roger Taillibert's controversial Olympic Stadium, which incorporates the world's tallest inclined tower, at 175 metres.

Montreal architects Pierre Boulva and Jacques David completed a number of modernist landmarks in the 1960s, including the Palais de justice de Montréal, 500 Place D'Armes, Théâtre Maisonneuve, the Dow Planetarium and the Place-des-Arts, Atwater and Lucien-L'Allier metro stations.

In 2006, the city was recognized by the international design community as a UNESCO City of Design, one of the three world design capitals.

Heritage conservation
The Conseil du patrimoine de Montréal advises the municipal government on matters related to heritage building preservation. A pair of non-governmental groups have worked to preserve Montreal historic buildings since the 1970s: Save Montreal, co-founded by Michael Fish in 1974, and Heritage Montreal, founded by Phyllis Lambert two years later. In 1979, Lambert founded the Canadian Centre for Architecture (CCA), an architecture museum and research centre located in downtown Montreal. In October 2009, Lambert, Heritage Montreal and others formed a think tank called the Institut de politiques alternatives de Montréal to advise the city on a range of matters including urban planning, development and heritage.

See also

 Architecture of Canada
 Architecture of Quebec
 Arcop
 Culture of Montreal
 Golden Square Mile
 List of National Historic Sites of Canada in Montreal
 List of old Montreal buildings
 List of Quebec architects
 Percy Erskine Nobbs
 Underground City, Montreal

References

External links

 Architecture of Montreal, Archiseek
 Québec Religious Heritage Foundation
 Héritage Montréal
 Kollectif::Information::Architecture::Montréal
 Architecture of Old Montreal
 Images Montreal (IMTL.org) an historical encyclopaedia and a guide to the modern architecture of Montreal

 Canadian Centre for Architecture

Culture of Montreal
Montreal
History of Montreal
Buildings and structures in Montreal

Architecture of Montreal


Robot, otonom veya önceden programlanmış görevleri yerine getirebilen elektro-mekanik bir cihazdır. Güncel tanımı ile robotlar, elektronik ve mekanik birimlerden oluşan, algılama yeteneğine sahip olan ve programlanabilen cihazlardır. Başka bir tanımla robotlar, canlıların işlevlerini ve davranışlarını taklit edebilen, fiziksel yeteneklere ve yapay zekâya sahip, disiplinler arası öğeler içeren mühendislik ürünleridir.

Robotlar doğrudan bir operatörün kontrolünde çalışabildikleri gibi bağımsız olarak bir bilgisayar programının kontrolünde de çalışabilir. Robot deyince insan benzeri makineler akla gelse de robotların çok azı insana benzer.

Günümüzde robotların en büyük kullanım alanı endüstriyel üretimdir. Özellikle otomotiv endüstrisinde çok sayıda robot kullanılır. Bunların çoğu kol şeklindeki robotlardır. Bunlar parçaları monte eden, birleştiren, kaynak ve boya yapan robotlardır.

Evlerde robot kullanımı giderek artmaktadır. Evlere giren ilk robotlar Furby, AIBO gibi oyuncaklardır. Başta ABD'de olmak üzere ev işlerine yardımcı olan robotların kullanımı da giderek yaygınlaşmaktadır. Yerleri kendi kendine süpüren robot elektrik süpürgeleri büyük talep görmektedir.

Etimoloji

Robot kelimesi, ilk defa Karel Čapek'in 1920 yılında yazdığı  R.U.R. - Rossum's Universal Robots adlı (ve Türkçeye Halid Fahri tarafından R.U.R. - Alemşumul Suni Adamlar Fabrikası adıyla çevrilip, Osmanlıca olarak 1927 yılında Devlet Matbaası tarafından da yayınlanan) eserinde yer almış ve daha sonra tüm dünyada kullanılmaya başlanmıştır. Karel Čapek'in R.U.R. adlı oyununda mekanik ve otonom, ama insanca duygulardan yoksun yaratıklar olarak kullanılan robot, daha sonra birçok bilimkurgu romanına konu olmuştur. Isaac Asimov ünlü robot serisiyle teknolojik açıdan tutarlı bir robot kavramı yaratır ve robotların amacının insana hizmet olduğunu, bir robotun kendi amaçlarını insanların amaçlarına hiçbir zaman tercih edemeyeceğini koyduğu 3 Robot Yasası'yla belirler. Bu robot yasaları şu anda insanla robot arasındaki ahlaksal ve hukuksal ilişkinin temelini oluşturmaktadır.

Asimov'un robot yasaları

0. Yasa: Bir robot, insanlığa zarar veremez veya hareketsiz kalarak insanlığın zarar görmesine izin veremez. (Bu yasa, sonradan "Sıfırıncı Yasa" olarak eklenmiştir.)
1. Yasa: Bir robot, 0. yasa ile çelişmediği sürece, hiçbir şekilde insan türüne zarar veremez veya hareketsiz kalarak zarar görmesine izin veremez.
2. Yasa: Bir robot, 0. ve 1. yasaları ile çelişmediği sürece, kendisine insanlar tarafından verilen komutlara itaat etmek zorundadır.
3. Yasa: Bir robot, 0., 1. ve 2. yasalar çelişmediği sürece, kendi varlığını korumak zorundadır.

Robotik

Bazı görevler için insanın yerini tamamen alabilecek, bazı görevler için ise insanlara yardım edebilecek sistemlerin hazırlanmasıyla ilgili çalışmaları kapsayan bilim dalıdır. Bu bilim dalında çalışan kişiler genel olarak yazılımcılar, elektriksel donanım tasarımcıları, mekanik donanım tasarımcıları ve bunların üreticileridir.

Robotik Tarihi

Batı yazınında MÖ 300 yıllarında Yunan matematikçi Archytas tarafından buharla çalışan bir güvercin yapılmış olduğu belirtilse de, robotikle ilgili bilinen en eski yazılı kayıt, Cezeri'ye aittir. Robotik ile ilgili tarihteki ilk önemli çalışmalara imza atan Cezeri; otomatik saatler, abdest alma ya da ikram hizmetinde bulunan makineler gibi icatlar ortaya çıkartmıştır. El-Cezeri'nin yaptığı bu otomatların enerji kaynağı ise yer çekimi kuvvetiydi. Bu kuvvet de ya düşürülen bir ağırlık, ya boşalan bir kaptaki şamandıra ya da batan bir cisim sayesinde enerji üretiyordu.

Robot nedir?
Robot duyargaları (sensör) ile çevresini algılayan, algıladıklarını yorumlayan, bunun sonucunda karar alan (yapay zeka), karar sonucuna göre davranan, eylem olarak hareket organlarını çalıştıran veya durduran bir aygıttır. Bu tanıma göre bilgisayara paralel port ile bağlı ve klavyeden kontrol edilen bir araba robot değildir. Çünkü kendisi tek başına karar vermemekte, bizim klavyeden verdiğimiz talimatları uygulamaktadır. Ancak aynı araba duyargaları ile algıladıklarını yorumlamak üzere bilgisayarın mikroişlemcisini kullanıp, yorumlatıyor ve kendi karar alabiliyor, algılamalarına göre bizden bağımsız davranabiliyorsa o artık bir robottur.

Sinemalardaki robotlar
Sinemada, robotik konvansiyonel bir görsel efekt tekniği olarak yer bulmuştur. Sanatsal görüş, malzeme bilgisi ve teknik birleştiğinde çok gerçek efektler elde edilebilmektedir. Genellikle bu konuda bilgi azdır, çünkü efekt şirketleri tekniklerini gizli tutmaktadır. Ancak genel olarak Mekatronik konusunda bilgili kişilerin ilgilendiği bir alandır. Sinemada robotikin nasıl gerçekleştirildiğini görmek için korku ve yaratık filmleri:

 Homunculus, 1916
 Der Golem, 1920
 Frankenstein, James Whale, 1931
 Metropolis, Fritz Lang, 1927
 Gibel Sensatsii, Aleksandr Andrievski, 1935
 Doctor Satan's Robot, William Witney-John English, 1940
 The Day the Earth Stood Still, Robert Wise, 1951
 The Invaders from Mars, William Cameron Menzies, 1953
 Robot Monster, Phil Tucker, 1953
 Tobor the Great, Lee Sholem, 1954
 Gog, Herbert L. Strock, 1954
 Devil Girl from Mars, David MacDonald, 1954
 Forbidden Planet, 1956
 The Mysterians, Iroshiro Honda, 1957
 Cylons, Battlestar Galactica, 1970, 2004
 The Invisible Boy, Hermann Hoffman, 1957
 Alphaville, Jean Luc Godard, 1965
 Dr. Who and the Daleks, Gordon Flemyng, 1965
 Docteur Goldfoot and the Bikini Machine, Norman Taurog, 1965
 Human Duplicators, Hugo Grimaldi, 1965
 2001:A Space Odyssey, Stanley Kubrick, 1968
 THX 1138, George Lucas, 1971
 Silent Running, Douglas Trumbull, 1972
 Westworld, Michael Crichton, 1973
 Sleeper, Woody Allen, 1973
 Futureworld, Richard T. Helffron, 1977
 Demon Seed, Donald Cammel, 1977
 Star Wars, George Lucas, 1977
 Alien, Ridley Scott, 1979
 Galaxina, William Sachs, 1980
 Saturn 3, Stanley Donen, 1980
 Blade Runner, Ridley Scott, 1982
 Androide, Aaron Lipstadt, 1983
 Runaway, Michel Crichton, 1984
 Terminatör, James Cameron, 1984
 Daryl, Simon Wincer, 1985
 Deadly Friend, Wes Craven, 1986
 Short Circuit, John Bedham, 1986
 Star Trek, The Next Generation, Gene Roddenberry, 1987
 Robocop, Paul Verhoeven, 1987
 Bunker Palace Hotel, Enki Bilal, 1989
 Roboforce, David Chung, 1989
 Cyborg, Albert Pyun, 1989
 Screamers, Christian Duguay, 1995
 Bicentennial Man, Chris Columbus, 1999
 Lost in Space, Stephen Hopkins, 1998
 The Iron Giant, Brad Bird, 1999
 A.I. Artificial Intelligence, Steven Spielberg, 2001
 i Robot, Alex Proyas, 2004
 Robots, Chris Wedge, 2005
 Transformers, Michael Bay, 2007
 Wall-E, Andrew Stanton, 2008
 Transformers: Revenge of the Fallen, Michael Bay, 2010
 Suretler, Jonathan Mostow, 2009
 Chappie 2015

Kaynakça

Ayrıca bakınız

 Nomad 200

Elektronik
Robotik

Robot


Lira, günümüzde Türkiye'nin yanı sıra Suriye,Mısır ve Lübnan'ın resmî para birimlerinin adıdır.

Euro Alanı üyelerinden İtalya (1807-1813, 1861-2001), Kıbrıs (1879-2007), Malta (1972-2007), Vatikan (1866-1870, 1929-2001), Fransa (781-1794) ve bunlardan ayrı olarak İsrail'in (1948-1980) geçmiş para birimi lira idi. Ayrıca lira terimi, Birleşik Krallık ve deniz aşırı kolonileri, Sudan ve Güney Sudan'ın ayrıca İrlanda'nın Euro öncesi para birimi (1997-2001) olan pound sözcüğünün de Türkçe karşılığıdır.

Kökeni
Türkçeye, İtalyanca üzerinden Latinceden geçmiştir. Latince libra sözcüğü, "terazi" anlamındadır. Libra, Roma İmparatorluğu döneminde, değerli metallerin ölçümünde 327,45 gramlık bir ağırlık birimi olarak kullanılmış ve böylece para birimi anlamında da kullanılır olmuştur. Öte yandan "pound" sözcüğü de Latince pondus (ağırlık) sözcüğünden türemiştir.

Kullanan ülkeler

Kaynakça

Lira


En fysisk egenskab er enhver egenskab, der er målbar, og hvis værdi beskriver en tilstand i et fysisk system. Forandringerne i et systems fysiske egenskaber kan anvendes til at beskrive dets transformationer eller udviklinger mellem dets momentære tilstande. Fysiske egenskaber beskrives ofte som observerbare. De er ikke modale egenskaber. Kvantificerbare fysiske egenskaber kaldes fysiske kvantiteter.

Fysik

Fysisk egenskab


L'École Militaire Préparatoire Technique (EMPT) est un établissement d'enseignement secondaire ivoirien sous la tutelle du ministère de la défense et situé à Bingerville. L'EMPT a pour mission de donner aux élèves une formation morale, intellectuelle, technique, physique et militaire dans la perspective d'intégrer les forces armées ivoiriennes.

Historique

L'École d'enfants de troupe de Côte d'Ivoire a été fondée en 1939.

La France a remis, en 1975, le commandement de cette école à l'Etat de Côte d'Ivoire.

A l'origine, seul l'enseignement technique était dispensé dans cette école militaire. L'enseignement général y a été introduit en 1979. Elle est devenue une école d'excellence au fil des années.

La première promotion de 20 filles (sur 110 élèves au total) a été accueillie pour l'année académique 2013-2014.

Organisation
Les programmes d'enseignement général et technique dispensés sont conformes à ceux en vigueur dans les établissements publics d'enseignement secondaire de Côte d'Ivoire.

En 2015, l'établissement comptait 102 enseignants et une trentaine de classes. Elle est construite sur une emprise de plus de 2000 m².

L'effectif total de filles en 2019 est de 187.

Les élèves ont le droit de rentrer dans leur foyer le vendredi, après les cours, et y revenir le dimanche soir, trois mois après la rentrée scolaire, sous réserve qu'ils aient de bonnes notes.

Traditionnellement, l'EMPT accueillent dans chaque promotion une dizaine d'élèves en provenance d'autres pays d'Afrique francophone.

Cursus
Pour intégrer l'école, il faut être de sexe masculin ou feminin, âgé de 12 ans maximum et être en classe de CM2. Le concours est très sélectif.

De la 6e à la 3e, l'enseignement donné est un enseignement général de type collège moderne. Tout élève doit obtenir la moyenne de 12 pour passer en classe supérieure. Il n'est pas autorisé de redoubler la 6e, et il n'est autorisé qu'un seul redoublement.

La conduite à l'internat et la conduite en classe sont des matières à coefficient important.

A l'issue de la 3e, une commission oriente les élèves en fonction de leurs résultats scolaires, soit vers l'enseignement technique soit vers l'enseignement général.

A la fin du cycle secondaire, les élèves admis au baccalauréat sont orientés par le ministère de la Défense vers les grandes écoles ou les universités. C'est au terme du cursus universitaire et en fonction des critères du ministère de la Défense que certains des anciens enfants de troupe entreront dans l'armée. Il leur faudra pour cela présenter le concours d'entrée à l'Ecole des forces armées (EFA) de Zambakro.

Chefs de corps
Placée sous commandement militaire, l'administration de l'EMPT est dirigée par un commandant école.

 Colonel Assamoi (1975- ) (premier ivoirien à diriger l'EMPT après que la France ait remis, en 1975, le commandement de cette école à l'Etat de Côte d'Ivoire)
 Colonel Edouard Assamoi (2005 -2011)
 Colonel Soro Kodan Pagaforo (2011-2016)

Colonel Danho Josué Parfait (2019- 2021)

 Colonel Joseph Arthur Olivier BES ( depuis 2021)

Personnalités issues de l'EMPT

Côte d'Ivoire

 Sidi Tiémoko Touré, ministre ivoirien
 général de Corps d'Armée Lassina Doumbia, chef d'état-major général des Armées (CEMGA) (38e promotion ou promotion Manakalé Fidel)
 général Robert Guéï, chef d'Etat après le putsch de 1999
 général Barouan Zézé, ancien chef d'état-major des armées
 général de division Youssouf Koné
 général de division Emile Bléouan Zohoré
 général de brigade Soumaïla Diabagaté
 général de Corps d'Armée Soumaila Bakayoko, ancien chef d'état-major général (CEMGA)
 Amadou Coulibaly, ministre ivoirien.

Sous-région

 Lansana Conté, ancien président de Guinée
 Yaya Obrou, ancien directeur adjoint du port autonome de Cotonou
 général de brigade Oilla Zagré, ancien chef d'état-major des armées du Burkina Faso

Notes et références

Forces armées de Côte d'Ivoire
École en Côte d'Ivoire
École militaire en Côte d'Ivoire
Bingerville

École militaire préparatoire technique (Côte d'Ivoire)


An Eremurus azerbajdzhanicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Sigismund Semenovich Kharkevich. An Eremurus azerbajdzhanicus in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus azerbajdzhanicus


Nusrat Kasamanli (en azéri : Nüsrət Yusif oğlu Kəsəmənli ; né le 29 décembre 1946, dans la région d'Aghstafa et mort le 16 octobre 2003 à Tabriz) est un poète, publiciste, scénariste azerbaïdjanais, membre de l'Union des écrivains d'Azerbaïdjan (1977), lauréat du Prix du Komsomol de la RSS d'Azerbaïdjan (1982).

Biographie
Nusrat Kasemenli est né dans la région d'Aghstafa. Il entre à la faculté de journalisme de l'Université d'État d'Azerbaïdjan (1966). Alors qu'il est en deuxième année il travaille au département de la correspondance en tant que correspondant et ouvrier littéraire dans les journaux Baku et Baki (1969). Après avoir obtenu son diplôme universitaire, il devient référent et conseiller littéraire à l'Union des écrivains d'Azerbaïdjan (1978-1985).

Carrière
Il commence sa carrière artistique au début des années 1960. La musique est composée pour environ 150 poèmes. Où sont les villages vides, Improvisation sur le sujet,Garder l'Anbiz, Voyage en Azerbaïdjan soviétique et autres. Il est l'auteur de scénarios de documentaires, de longs métrages Les bras d'Aphrodite, L'histoire du Karabakh. Il participe aux VI, VII réunions pan-syndicales de jeunes écrivains à Moscou.
Nusrat Kasemenli est une personnalité publique active : président du Comité syndical de l'Union des écrivains d'Azerbaïdjan (1981-1984), candidat au présidium du Comité républicain du Syndicat des travailleurs culturels, membre de la Société pour la protection des Monuments historiques et culturels d'Azerbaïdjan, membre du conseil d'administration du VI, VII Congrès de l'Union des écrivains d'Azerbaïdjan. Il est rédacteur en chef du studio de cinéma Azerbaijanfilm du nom de Djafar Djabbarli (depuis 1985). Il est le scénariste et présentateur du programme télévisé documentaire Fenêtre au monde (depuis 1985).
Il est l'un des fondateurs du Parti de la solidarité civile et l'un des premiers membres de l'Assemblée suprême (Conseil suprême) du Parti.

Œuvres
Il est surtout connu pour ses poèmes d'amour en Azerbaïdjan et a écrit des poèmes pour de nombreuses chansons. Dans le même temps, Nusrat Kasamanli a ouvert une autre page de la littérature azerbaïdjanaise avec ses poèmes dans le genre de l'amour.
Si vous voulez, B., 1971 ;
Le noir de mes yeux, B., 1975 ;
Jours où je me ressemble, 1979;
Rêves d'argent, B., 1981;
Parlons tout seuls, B., 1983.

Poèmes
Je ne crois plus aux contes de fées
L'un était, l'autre non...
Si je t'oublie...
Laisse le feu de la patrie brûler le tien
Ce monde sera sans moi un jour
Je veux être un voleur
Ombre sous l'arbre
Les moutons mangeront des monstres…
Quand tu en veux à l'amour
J'ai de la pitié pour cet arbre
Tu ne me crois pas comme un rêve
Ne crois pas, ma chérie, crois, ma chérie

Liens externes

Références

Naissance en décembre 1945
Décès en octobre 2003
Poète azéri du XXe siècle
Décès à 57 ans

Nusrat Kasamanli


White House Military Office (WHMO) er en enhed under USA's præsidents Executive Office der giver militær støtte til Det Hvide Hus' funktioner, herunder madservice, transport af præsidenten, medicinsk støtte og akutmedicinske tjenester.

Enheder
WHMO har flere enheder under sin delvise kommando.

 White House Communications Agency
 89th Airlift Wing
 White House Medical Unit
 Camp David
 Marine Helicopter Squadron One
 Presidential Food Service
 White House Transportation Agency
 White House Social Aides

Eksterne henvisninger
 Det Hvide Hus' officielle hjemmeside
 Presidential Service Association

Det Hvide Hus
Militære enheder fra USA
Etableret i 1957

White House Military Office


An Cymbidium hookerianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Cymbidium hookerianum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cymbidium

Cymbidium hookerianum


Der Große Preis der Niederlande 1976 fand am 29. August in Zandvoort statt und war das zwölfte Rennen der Automobil-Weltmeisterschaft 1976. Das Rennen hatte auch den FIA-Ehrentitel Großer Preis von Europa.

Berichte

Hintergrund
Zwei Wochen nach dem Großen Preis von Österreich und vier Wochen nach Niki Laudas schweren Unfall beim Großen Preis von Deutschland fand der zwölfte WM-Lauf der Saison in Zandvoort statt. Lauda, der die Weltmeisterschaftswertung weiterhin mit deutlichem Vorsprung anführte, befand sich unterdessen auf dem Weg der Besserung. Er durfte das Krankenhaus verlassen und bereitete sich in seiner Heimat Salzburg bereits langsam auf sein Comeback vor. Die schnelle Genesung seines Fahrers sowie die Tatsache, dass man auch die Konstrukteurs-Weltmeisterschaft anführte, veranlasste Enzo Ferrari dazu, wieder ins Geschehen einzugreifen und einen Wagen für Clay Regazzoni zum Holland-GP anzumelden.

McLaren plante an diesem Wochenende den ersten Einsatz eines neuen Wagens vom Typ M26, den es unter Rennbedingungen zu testen galt. James Hunt entschied sich, zunächst weiterhin mit dem ausgereiften M23 anzutreten und überließ seinem Teamkollegen Jochen Mass die Entwicklungsarbeit. Shadow brachte mit dem DN8 ebenfalls ein Exemplar eines neuen Wagens an die Rennstrecke, welches von Tom Pryce pilotiert wurde, während Jean-Pierre Jarier mit dem herkömmlichen DN5B an den Start ging.

Surtees-Stammfahrer Brett Lunger pausierte an diesem Wochenende und wurde durch den Gaststarter Conny Andersson ersetzt, der somit zu seinem ersten und einzigen Grand-Prix-Einsatz kam. Auf der Suche nach einem neuen Ensign-Stammpiloten wurde man auf den ehemaligen Wolf-Fahrer Jacky Ickx aufmerksam und engagierte ihn für den Rest der Saison. Guy Edwards, der verletzungsbedingt ausfiel, wurde bei Hesketh Racing von Rolf Stommelen vertreten.

Nach einer Pause von vier Rennen nahm das Team HB Bewaking Systems erstmals seit dem Großen Preis von Schweden wieder an einem Grand Prix teil. Als Fahrer des Teams, welches sein Heimrennen bestritt, wurde Larry Perkins beibehalten. Unter dem Namen F&S Properties nahm ein weiteres niederländisches Privatteam an dem Rennwochenende teil. Als Fahrer eines gekauften Penske PC3 wurde der ebenfalls einheimische Debütant Boy Hayje engagiert.

Aufgrund rechtlicher Konflikte mit dem bisherigen Hauptsponsor Tissot verzichtete das Team RAM Racing auf die Teilnahme.

Training
Ronnie Peterson sicherte sich zum ersten Mal seit dem Großen Preis von Argentinien 1974 und zum einzigen Mal in der Saison 1976 die Pole-Position. James Hunt im alten McLaren folgte vor Tom Pryce im neuen Shadow und Österreich-Sieger John Watson. Clay Regazzoni und Mario Andretti bildeten die dritte Startreihe.

Rennen
Peterson übernahm zunächst die Führung, während Watson den vom zweiten Platz gestarteten Hunt vom zweiten Rang verdrängen konnte. Es folgte Andretti vor Pryce. Aufgrund von Handlingproblemen konnte sich Peterson nicht von Watson absetzen. Dieser startete daraufhin mehrere Überholversuche. In der zweiten Runde geriet er dabei neben die Ideallinie, was von Hunt genutzt wurde, um auf den zweiten Platz zu gelangen. In der folgenden Runde fiel Peterson schließlich bis auf den dritten Rang hinter Watson zurück.

In der 18. Runde überholte Regazzoni, der sich zuvor an Andretti und Pryce vorbeigekämpft hatte, den drittplatzierten Peterson. Die Reihenfolge änderte sich daraufhin über mehrere Runden nur unwesentlich, bis Watson im 48. Umlauf aufgrund eines Getriebeschadens ausfiel.

Hunt gewann knapp vor Regazzoni, der zwar deutlich auf aufgeholt hatte, jedoch nicht an ihm vorbeigekommen war. Aufgrund eines Fehlers im Öldrucksystem war Peterson in der 53. Runde ausgeschieden, wodurch der dritte Platz letztendlich an Andretti ging.

Meldeliste

Klassifikationen

Startaufstellung

Rennen

WM-Stände nach dem Rennen
Die ersten sechs des Rennens bekamen 9, 6, 4, 3, 2 bzw. 1 Punkt(e).

Fahrerwertung

Konstrukteurswertung

Einzelnachweise

Weblinks

 Rennergebnis auf der offiziellen Website der Formel 1

Niederlande
1976
1976

Großer Preis der Niederlande 1976


Louis Cardiet (født 20. januar 1943 i Quimperlé, Frankrig, død 28. april 2020) var en fransk fodboldspiller (Forsvar).

Cardiet spillede gennem sin karriere primært for Rennes og Paris Saint-Germain. Hos Rennes var han to gange, i 1965 og 1971, med til at vinde den franske pokalturnering.

Cardiet spillede desuden seks kampe for det franske landshold. Hans første var en venskabskamp mod Argentina 3. juni 1965, hans sidste en venskabskamp mod Sovjetunionen 3. juni 1967.

Titler
Coupe de France
 1965 og 1971 med Rennes

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldspillere fra Stade Rennais FC
Fodboldspillere fra Paris Saint-Germain

Louis Cardiet