Maury Troy Travis (25 de outubro de 1965 - 10 de junho de 2002) foi um serial killer dos Estados Unidos acusado pelo assassinato de diversas mulheres numa área da fronteira entre o Missouiri e Illinois. No entanto, suicidou-se na prisão do condado de St. Louis, Missouri, aos 36 anos de idade, antes de ir a julgamento. Em carta ele admitiu ter matado 17 mulheres, mas o número permanece incerto, com algumas autoridades acreditando que ele pode ter feito até 20 vítimas.

"Maury Travis era um homem muito, muito perturbado", escreveu o portal especializado Crimes and Consequences.

Ele é algumas vezes também chamado de o Andarilho Estrangulador (The Street Walker Strangler) e o Assassino do Videotape (Videotape Killer) uma vez que gravou a tortura de algumas vítimas.

Biografia

Segundo portal Crimes and Consequences, ainda jovem Travis começou a matar insetos, tendo até matado o cachorro de um vizinho (isto, no entanto, é negado no portal Murderpedia). Quando foi para a faculdade, acabou se viciando em cocaína, o que lhe custava 300 dólares por dia. Com o vício descontrolado, ele abandonou os estudos e passou a roubar, sendo preso por este crime e também por envolvimento com drogas. Além do vício em entorpecentes, Travis também era adepto a sexo com prostitutas, muitas vezes optando por relações violentas. Na época dos assassinatos, estava em liberdade condicional por um assalto cometido em 1989 e trabalhava como garçom num hotel.

Antes, no entanto, quando era criança, segundo o Murderpedia nada havia acontecido em sua vida que fosse fora do padrão, apesar do divórcio de seus pais. Segundo o portal, os vizinhos, colegas e professores o descreveram como um "menino quieto e respeitoso" e não há indícios de que tenha sofrido violência física ou sexual.

Na época dos crimes, morava em Ferguson, Missouri, numa casa que pertencia a sua mãe.

Os crimes

Entre março de 2001 e maio de 2002, vários corpos de mulheres negras, geralmente prostitutas viciadas, foram encontrados nas ruas e estradas rurais na região de St. Louis, no Missouri. Também houve casos em East St. Louis e Washington Park, Illinois, sendo todas estas cidades vizinhas, na fronteira entre os dois estados.

Ele atraía as vítimas oferecendo dinheiro e drogas e depois as levava até o porão de sua casa, em Ferguson, onde algumas foram acorrentadas, torturadas e possivelmente mortas. A violência era, algumas vezes, gravada em fitas.

Apesar dos inúmeros casos, apenas a vítima Betty James foi reconhecida numa das fitas de vídeo. Além dela, Yvonne Crues e Brenda Beasley foram ligadas a Travis devido a provas de DNA e uma vítima desconhecida, referida por ele como "dezessete" (ver abaixo Jane Doe 5) foi encontrada a partir de indicações feitas num mapa pelo próprio assassino.

Vítimas
No total, a polícia lhe atribuiu 12 mortes:

 Mary Shields, 61: restos mortais encontrados em East St. Louis no dia 31 de julho de 2000; a polícia acredita que ela foi a primeira vítima de Travis
 Cassandra F. Walker, 19: corpo descoberto em 24 de março de 2001 em Washington Park, Illinois
 Alysa Greenwade, 34: corpo encontrado em Washington Park em 1º de abril de 2001
 Teresa Wilson: 36 anos, corpo encontrado em 15 de maio de 2001 em West Alton, Missouri
 Betty James, 46: corpo descoberto em St. Louis em 23 de maio de 2001; a polícia reconheceu James numa fita de vídeo encontrada na casa de Travis e combinou o rastro de um pneu do carro do assassino com uma marca deixada na perna da vítima
 Verona Thompson, 36: corpo encontrado em 29 de junho de 2001 em West Alton, a apenas alguns metros de onde Wilson foi encontrada
 Yvonne Crues, 50: corpo encontrado em 25 de agosto de 2001 em East St. Louis; sêmen encontrado no corpo ligou a vítima a Travis
 Brenda Beasley, 33: corpo encontrado em East St. Louis em 08 de outubro de 2001; sêmen encontrado no corpo ligou a vítima a Travis
 Jane Doe 2: esqueleto encontrado perto de Mascouta, Illinois, em 30 de janeiro de 2002
 Jane Doe 3: esqueleto descoberto em 11 de março de 2002 perto de Highland Park, Illinois
 Jane Doe 4: esqueleto encontrado em Columbia, Illinois, em 28 de março de 2002
 Jane Doe 5: esqueleto encontrado em West Alton em 25 de maio; foi a mulher "dezessete" encontrada a partir do mapa (ver abaixo)

Investigações e prisão
De maio a outubro de 2001, quatro mulheres apareceram torturadas e estranguladas em St Louis, Teresa Wilson, Verona Thompson, Yvonne Crues e Brenda Beasley, após o que o jornal da cidade Post-Dispatch publicou um artigo sobre o perfil de Wilson, ao qual Travis respondeu enviando uma carta anônima e um mapa gerado por computador indicando onde havia um outro corpo. A carta tinha um endereço de retorno de I THRALLDOM, um site de bondage, mas nenhuma outra identificação. No entanto, o mapa foi reconhecido como tendo vindo do Expedia.com e uma investigação mais aprofundada guiou a polícia até Travis. Em sua carta ao jornal, Travis havia escrito: "vou lhe dizer onde estão muitos outros [corpos]" e "para provar que sou real, aqui estão as direções para o [corpo] número dezessete."

Travis foi preso em 7 de junho de 2002. "Maldita Internet", teria dito ao ser informado como havia sido rastreado. Enquanto estava na prisão, os investigadores revistaram sua casa em Ferguson, descobrindo uma câmara de tortura com instrumentos de tortura, incluindo uma arma de choque. Também encontraram recortes de jornais de alguns de seus crimes e fitas de vídeo, uma delas com o título de "Your Wedding Day" (o Dia do Seu Casamento) onde ele havia gravado a violência cometida contra as vítimas, que incluía amarrar as vítimas num poste, inserir objetos em suas vaginas e ofendê-las com palavrões. "As cenas na fita eram tão perturbadoras que o chefe de polícia Joe Mokwa ordenou aconselhamento psicológico para os policiais que as viram", reportou o ABC News em 2014.

Morte
Antes que pudesse ser julgado pelos crimes, Travis se enforcou em sua cela na prisão em Clayton, condado de St. Louis, em 10 de junho de 2002. Ele havia sido posto em vigilância suicida, no entanto, acabou se enforcando num momento de descuido dos guardas.

Ele já havia ameaçado suicídio enquanto estava preso por rougo, pedindo às autoridades revisão de sua pena e reclamando das prisões nas quais ficava.

Em sua carta de despedida disse que amava a mãe, mas que nunca havia sido feliz em qualquer momento da vida e que havia estado mentalmente doente desde os 14 anos de idade. "Esta é a melhor solução... não quero ficar preso o resto da minha vida".

Curiosidades
Em 2014, uma mulher chamada Catrina McGhaw havia alugado a casa onde os crimes tinham acontecido, mas após saber dos fatos, pediu à proprietária, a mãe de Travis, para rescindir o contrato. Catrina também revelou que a mãe do assassino a havia presenteado com a mesa que aparece nas cenas das fitas. "Você pode ficar com esta mesa, se quiser", teria dito.

Assassinos em série
Assassinos em série dos Estados Unidos

Maury Travis


David Coulthard (d. 27 Mart 1971) İskoç Formula 1 pilotu. Kariyerinde 13 yarış birinciliği bulunan pilot, ilk yarışını 1995 yılında Portekiz'de kazanmıştır. Formula 1'de yarışma şansını 1994 yılında Ayrton Senna'nın San Marino Grand Prix'inde ölmesiyle yakalamıştır. 1996 yılında McLaren Mercedes takımına transfer olmuştur. En iyi sonucu 2001 yılında dünya ikincisi olmasıdır. Coulthard 2008 yılında pistlere veda etmiştir.

Pilotlar Şampiyonası'nda topladığı puanlar

 1994: 8., 14 puan (Williams)
 1995: 3., 49 puan (Williams)
 1996: 7., 18 puan (McLaren)
 1997: 3., 36 puan (McLaren)
 1998: 3., 56 puan (McLaren)
 1999: 4., 48 puan (McLaren)
 2000: 3., 73 puan (McLaren)
 2001: 2., 65 puan (McLaren)
 2002: 5., 41 puan (McLaren)
 2003: 7., 51 puan (McLaren)
 2004: 9., 24 puan (McLaren)
 2005: 12., 24 puan (Red Bull)
 2006: 12., 14 puan (Red Bull)

1971 doğumlular
İskoç Formula 1 pilotları
Yaşayan insanlar

David Coulthard


La Meilleure Version de moi-même est une série télévisée française de 2021 réalisée par Blanche Gardin et diffusée sur Canal+ à partir du 6 décembre.

Synopsis
Blanche Gardin, humoriste, souffre de problèmes intestinaux. Se détournant de la médecine conventionnelle, elle opte pour des méthodes alternatives.

Fiche technique
 Titre : La Meilleure Version de moi-même
 Réalisation : Blanche Gardin
 Scénario : Blanche Gardin, Noé Debré, Béatrice Fournera
 Assistant-réalisateur : Hugo Le Gourrierec
 Directeur de la photographie : Boris Lévy
 Chef décoratrice : Elsa Ragueneau
 Production : Marine Bergère, Laurent Bodin, Romain Daubeach, Blanche  Gardin, Louise Krieger.
 Format : Minisérie
 Genre : Faux documentaire, autofiction, humour noir

Distribution

Production
À l'origine du projet, il y a des échanges sur le développement personnel entre Blanche Gardin et Marine Bergère, productrice, rencontrée sur le tournage du film Problemos d'Éric Judor ; la série fut ensuite en grande partie autofinancée et improvisée. La série a principalement été tournée à Ménilmontant, où habite Blanche Gardin.

Critiques
Le Monde qualifie la série  d' prenant . Elle se moque de , les réseaux sociaux et les stages de « féminin sauvage », dit Marianne. Pour Le Point, elle utilise l'improvisation et l'autofiction à la manière de  et Louie. Poussif, maladroit, malaise  où on ne parle que de caca rappelant Problemos, dit 20 Minutes. Mockumentaire scato plus proche de Louie que de  corrige Libération. Antiféminisme produit par Bolloré constate Daniel Schneidermann, Arrêt sur images .

Ressources
 Signes des temps, France Culture, La série "La meilleure version de moi-même", les frontières du rire, 19 décembre 2021

Références

Liens externes

Série télévisée française des années 2020
Série télévisée créée en 2021
Série télévisée se déroulant dans les années 2020
Série télévisée de Canal+
Série télévisée d'humour noir
Série télévisée en français
Série télévisée se déroulant à Paris
Faux documentaire

La Meilleure Version de moi-même


Agrilus subgravidus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 1998.

Referências

subgravidus

Agrilus subgravidus


Chafarinas Adaları (İspanyolca : Islas Chafarinas). İspanya'ya bağlı, Akdeniz'de üç küçük ada. II.İsabel ve ısla del Rey adalarında askeri üs bulunmaktadır. Melilla'ya 48 km Fas kıyılarına 4 km uzaklıktadır. 1847 yılından beri adalar İspanya'ya bağlıdır.

Afrika'daki adalar
İspanya'nın adaları
Akdeniz'deki takımadalar
Tartışmalı adalar

Chafarinas Adaları


An Xanthorrhoea resinosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christiaan Hendrik Persoon. An Xanthorrhoea resinosa in nahilalakip ha genus nga Xanthorrhoea, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthorrhoea

Xanthorrhoea resinosa


An Flagellaria indica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Flagellaria indica in nahilalakip ha genus nga Flagellaria, ngan familia nga Flagellariaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Flagellaria

Flagellaria indica


St. Olave's Grammar School (formally St. Olave's and St. Saviour's Church of England Grammar School) ( or ) is a selective secondary school for boys in Orpington, Greater London, England. Founded by royal charter in 1571, the school occupied several sites in Southwark, before establishing a location on Tooley Street in 1893. It moved to the suburb of Orpington in 1968, and has admitted girls to its sixth form since 1998.

A former Sunday Times State School of the Year (2008), the school is selective at both initial entry and for entry to the sixth form, but it has been criticised for policies that led to students being excluded from the sixth form for not achieving high grades. In 2017, parents threatened legal action against the policies applied by headteacher Aydin Önaç (who subsequently resigned), and the London Borough of Bromley instituted an inquiry whose critical report was published in July 2018.

General information
The school is a beneficiary of the St Olave's and St Saviour's Schools Foundation. Its historic sister school is St Saviour's and St Olave's Church of England School in New Kent Road. Established in 1903, as a girls grammar school, this is now a non-selective girls' school.

Until the scheme was discontinued in 2010, St Olave's was designated as a science, mathematics and computing specialist school. The school later applied for academy status; in 2015 this was reported to be 'on hold' pending resolution of governance issues between the Diocese of Rochester, the school and the Department for Education.

Members of the school are known as Olavians, and alumni as Old Olavians. There are four houses: Bingham, Cure, Harvard and Leeke. These exist for the purposes of the classes and house competitions in the Lower School (Year 7 to 9) and for games competition in Year 10.

It was the Sunday Times State School of the Year in 2008 and in 2011 was ranked as the fourth best performing state school in the country at A-level by the Financial Times.

Admissions

Year 7 entry
The school has been heavily oversubscribed in the past (more than 10 applicants per place in 2008).  Entry had for some years solely been determined by a pair of competitive papers in English and Mathematics; however, due to the demand for entry to the school, a two-stage entrance process existed. Verbal and Non-Verbal Reasoning (which had formed the 3rd entrance paper until the Autumn 2007 exams, for entry September 2008) formed part of Stage 1, a single multiple-choice paper which also included English and Maths. Those who passed this first paper then took Stage 2, the traditional pair of English and Maths papers. Marks for the two stages were then standardised and aggregated; the candidates with the top 124 aggregate marks were offered places in Year 7.

Sixth form
Competition for sixth form places is also high. Pupils are selected for the sixth form on the basis of their GCSE results, and pupils have been subsequently expelled for under-achieving. In 2017 parents claimed this practice was illegal, and petitioned for judicial review.

Choristers
St Olave's exclusively provides Choristers for the Choir of the King's Chapel of the Savoy, London, which is a Chapel Royal, the Chapel of the Royal Victorian Order and of the Duchy of Lancaster. Until the school relocated to Orpington, it used to provide the choir for Southwark Cathedral through its connection to the St Saviour's foundation. However, the Charity Commissioners required that activities and intended beneficiaries related to Southwark had to be continued to be provided for by  the Foundation, which supports the Cathedral choir today.

History

St Saviour's Grammar School

A new lease for the parish church of St Saviour's dated 16 June 1559 included a pledge to start a school within two years. Within a few weeks a school for boys was functioning in temporary accommodation. On 24 November 1560 the four first wardens of the school were elected, and on 4 March 1561 a lease was handed over to the wardens for a new schoolhouse: a building in the Green Dragon, formerly Cobham's Inn. A licence/charter for St Saviour's Grammar School was obtained in 1562.

In 1676 the building in the Green Dragon was destroyed in the Great Fire of Southwark—the City of London fire was in 1666—and a new building was built on the same site.

In 1839 the school site was required for the enlargement of the Borough Market and a third building was built in Sumner Street in 1839. It was smaller than the previous one due to a decline in numbers.

St Saviour's Grammar School agreed to amalgamation with St Olave's in 1896. At the same time the creation of a new school for girls was envisaged, and this came into being in 1903 and was named St Saviour's and St Olave's Grammar School for Girls.

St Olave's Grammar School
Henry Leeke, a Southwark brewer, left a will (13 April 1560) which gave £8 a year towards the founding and maintenance of a new free school. If the parish of St Olave's failed to create such a school within two years, St Saviour's parish was to have the money.

In November 1560, notice to quit was given to tenants of the rooms which were to be used for the school, and in July 1561 the church wardens of St Olave's were ordered to receive Leeke's legacy, and "prepare" a schoolmaster by Michaelmas Day.  Assuming that everything went to schedule, the school began teaching on Michaelmas Day 1561.

On 25 July 1571 letters patent were obtained which established the school as a grammar school. The charter stipulated that the school be called: The Free Grammar School of Queen Elizabeth of the Parishioners of the Parish of Saint Olave in the County of Surrey.

Initially the school was housed in the old Vestry Hall of the church and its adjoining premises (on the west side of Churchyard Alley, a narrow lane off the south side of Tooley Street, running parallel with Borough High Street).

In the seventeenth century St Olave's Headmaster Robert Browne was imprisoned for non-conformism.

Although the school was untouched by the Great Fire of Southwark, major renovation and extension was undertaken in 1676 after the fire.

In 1829 the school had to move because its site was needed for the approach to the new London Bridge, which was built about  west of the old bridge. A new building was built in Bermondsey Street, with the first stone being laid on 17 November 1834. However this building did not last long due to the rapid expansion of the railways, which wanted the land, and another building at Green Bank, in Back Street (later renamed Queen Elizabeth Street) was built in 1855.

This new building was soon deemed to be unsuitable due to the fact that it was designed for a system of teaching which fell out of favour, and had almost no provision for classrooms.

Another building was put up in stages on the same site, while the old building was dismantled. Work was begun in 1892 and completed in 1894. The new building was designed by Edward William Mountford, the architect of the Old Bailey, and it is this building which still stands in Queen Elizabeth Street near the approach to Tower Bridge (also completed in 1894).

Orpington
The Queen Elizabeth Street building was abandoned by the school in 1968, when it moved to Orpington.

During World War II the former St Saviour's building in Sumner Street was damaged by bombing. Consequently, in 1952 the historic foundation stone was moved from Sumner Street to the Queen Elizabeth Street site. When the school was relocated to Orpington in 1968, the stone was taken to the new site.

The school was at the centre of controversy in 1996 when Labour Party Shadow Cabinet minister Harriet Harman sent her son to the school, despite her party's opposition to grammar schools and the fact that the school was located at some considerable distance from where she lived.

Admission procedure inquiry
On 11 May 2016 a petition was set up by students objecting to new, harder sixth form entry requirements; it gained over 1,000 signatures in two days. Then in August 2017, parents were informed that sixteen children were no longer welcome to continue into year 13, as their year 12 results were too poor.  This caused a group of parents to take the school to court for excluding the pupils unlawfully. On 1 September, the school made a statement that the excluded pupils would be allowed to return to school for Year 13. The chair of the governors resigned due to lack of time to carry out his role.

It emerged that headteacher Aydin Önaç and bursar Alan Wooley had set up a business earlier in 2016, with the knowledge of the governors, where they were registered as the sole shareholders. The company filed three applications to hold trademarks related to St Olave's school. The governors decided the format of the business did not follow good practice.

On 19 October 2017 the new chair of governors, Paul Wright, announced that the headteacher had been suspended "without prejudice" while an inquiry ("in respect of concerns that have been raised over recent weeks") by the Bromley London Borough Council took place. Some parents used the annual general meeting of the school's parents' association in early November to campaign for Önaç's reinstatement, but the following week, on 17 November, the school announced Önaç would be leaving the school in December 2017, "for personal reasons". Freedom of Information requests revealed that 72 students had been forced out of the school during their A-level studies since Önaç became head in the 2010-2011 academic year.

The report of Bromley council's independent inquiry, led by educationalist Christine Whatford, was published in July 2018, and accused St Olave's of illegally treating its students as "collateral damage" in the pursuit of its own interests. It called for a root and branch makeover at the school after exposing multiple cases of maladministration, said Bromley council and the Diocese of Rochester should apologise to affected parents, and urged the school to scrap its policy of restricting access to the upper sixth form, it questioned  Önaç's claims that he did not know the exclusions were potentially illegal.

The report criticised the school's financial management and the way in which five governors who disagreed with the head  were removed, and found the head unconstitutionally interfered with the management of the PA (Parents Association). It criticised the head and bursar's establishment of the companies to manage school trademarks.

Old Olavians

This is a list of old students of St Olave's and St Saviour's, and the two schools prior to their merger. There is an Old Olavians masonic lodge, which welcomes former students and others associated with the school.

This is a partial list.  For a more comprehensive one see: List of Old Olavians
H. B. Acton, philosopher
David Akinluyi, rugby player for Nigeria and Northampton Saints
Sir William Ashley, economic historian
Samuel Laman Blanchard, author and journalist
Godfrey Bloom, UKIP MEP
William Cole, composer, organist and conductor, and Master of the Music at the Queen's Chapel of the Savoy
Matthew Crosby, comedian
Lawrence Durrell, novelist, poet, dramatist, and travel writer
Abba Eban, Israeli Ambassador to the United Nations; Israeli Minister for Foreign Affairs; Israeli Deputy Prime Minister; President of the Weizmann Institute of Science
Mark Ellis, known as "Flood", record producer (U2, Depeche Mode, The Killers)
Henry Hartley Fowler, 1st Viscount Wolverhampton, (1830–1911), politician ‡
Andy Green, RAF fast jet pilot; current holder of the world land speed record
Edmund Gwenn, actor
John Harvard, benefactor of Harvard University
William Heberden, physician, coined the term "Angina pectoris" ‡
Charles Hill, Baron Hill of Luton, Chairman of the BBC and ITA
Nish Kumar, comedian and television presenter
Billy Mehmet, footballer
Nick Osipczak, UFC fighter
Sir Desmond Arthur Pond, professor; civil servant with the Department of Health and Social Security
Chris Philp, Member of Parliament for Croydon South
William Sherlock, English church leader ‡
George Tomlinson, Bishop of Gibraltar, founder of the Cambridge Apostles ‡
Thomas Frederick Tout, historian
William Van Mildert, Bishop of Durham; founder of the  University of Durham ‡
Sir Sydney Waterlow, 1st Baronet, Lord Mayor of London, MP ‡
‡ Alumni of St Saviour's Grammar School prior to the merger

References

Further reading
Carrington, R. C. Two Schools: A History of the St. Olave's and St. Saviour's Grammar School Foundation (London: The Governors of the St. Olave's and St. Saviour's Grammar School Foundation, 1971).

External links

 St Olave's Grammar School website
 The Old Olavians network
 The Old Olavians Rugby Club
 The Old Olavians Masonic Lodge
 Queen's Chapel of the Savoy

Woodard Schools
Educational institutions established in the 1570s
Grammar schools in the London Borough of Bromley
1571 establishments in England
Boys' schools in London
Church of England secondary schools in the Diocese of Rochester
Voluntary aided schools in London
Orpington

St Olave's Grammar School


Festival Omladina, glazbeni festival neafirmiranih mladih glazbenika koji se održava u Subotici. Na njemu se izvode skladbe širokog glazbenog raspona, gitaristička glazba, od pop-glazbe, rocka, heavy metala, ska, regaea, punka i tako dalje. Mnogim je mladim glazbenicima bio odskočna daska u daljnjoj karijeri. Održavao se svake godine počevši od 1961  godine sve do 1990. godine. Prvi službeni naziv bio je Festival mladih kompozitora i izvođača Omladina. Slijedila je stanka, nakon čega je 2012. opet zaživio te se održava i danas. Festival isprve nije privukao pozornost šire javnosti, no kvalitetni mladi neafirmirani glazbenici najbolje su iskoristili pruženo i festival je reputacijom došao na razinu afirmiranih glazbenih festivala na kojima su nastupale domaće glazbene zvijezde. Danas na njemu na natjecateljskim i revijalnim večerima nastupaju sastavi većinom iz Srbije, ali i iz iz susjednih država. 2018. godine održan je 37. festival.
Festival se održao na raznim lokacijama: Stadion malih sportova, u prostorijama HKC "Bunjevačko kolo" i dr. Organizatori su bili razni. Prvi je festival održan na inicijativu dvojice glazbenih zanesenjaka, Josipa Kovača i Aleksandra Jančikina. Uz pomoć Klare Bašić u okviru Omladinskog kulturno-umjetničkog društva Mladost organizirali su festival za mlade i neafirmirane glazbenike iz cijele ondašnje Jugoslavije. Zadnjih nekoliko godina organizira ga Kancelarija za mlade.

Izvori

Vanjske poveznice
(srp.) Festival Omladina
(srp.) Facebook
(srp.) Subotica.com

Festival Omladina


An Indocalamus sinicus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Henry Fletcher Hance, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Takenoshin Nakai. An Indocalamus sinicus in nahilalakip ha genus nga Indocalamus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Indocalamus

Indocalamus sinicus


Yıldızören, Eskişehir ilinin Çifteler ilçesine bağlı bir mahalledir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kırım Tatarları'nın yaşadıkları bölgeler
Çifteler'in mahalleleri

Yıldızören, Çifteler


NGC 884, Kahraman takımyıldızı yönünde bulunan bir açık yıldız kümesi. NGC 869 ile birlikte oluşturduğu çift kümenin doğusunda yer alır. Her ne kadar ilk olarak M.Ö. 130 yılında İparhos tarafından gözlemlenmiş olsalar da büyük olasılıkla daha önceden biliniyorlardı. Kolay gözlemlenebilmeleri dolayısıyla amatör gök bilimcilerin yoğun ilgilerini çekerler.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 NGC 884'ün SEDS sayfası

Açık yıldız kümeleri
Kahraman takımyıldızı
0884

NGC 884


Hussa can refer to:
 Hussa Ahmad Al-Sudayri
 Fussa, Tokyo
 Hussa of Bernicia, a sixth-century Northumbrian king

Hussa


En química orgánica, vecinal (del latín vicinus = vecino) significa que dos grupos funcionales están enlazados a dos átomos de carbono adyacentes. Por ejemplo, la molécula 2,3-dibromobutano tiene dos átomos de bromo vecinales mientras que el 1,3-dibromobutano no.

De igual manera, en un gem-dibromuro el prefijo gem, una abreviatura de geminal, señala que ambos átomos de bromo están enlazados al mismo átomo. Por ejemplo, el 1,1-dibromobutano es geminal.

Como otros conceptos tales como sin, anti, exo o endo, la descripción vecinal ayuda a explicar cómo las diferentes partes de una molécula se relacionan entre ellas ya sea estructural o espacialmente. El adjetivo vecinal está en ocasiones restringido a aquellas moléculas con dos grupos funcionales idénticos. El término puede ser extendido también a sustituyentes en anillos aromáticos.

Véase también
 Geminal

Referencias

Geometría molecular
Nomenclatura de compuestos orgánicos

Vecinal (química)


Blaće je hrvatsko prezime. Potječe iz Šibenika i 11 km udaljenog Danilo Birnja.

Povijest
Prezime nalazimo u ranijim župnim knjigama Šibenskog Varoša, a oblici koji se javljaju su Blaće, Blaćanin, a ponekad i Blaćanović. Korijen prezimena nalazi se u nazivu mjesta Zablaće, odakle su Blaće doselili u Šibenski Varoš.

Nešto kasnije spominje se Mate Blaćanin († 1703.) upisan talijanizirano Matheo Blachie. Od tada nastaje latinski oblik prezimena Blaće, koje se u maticama gotovo uvijek piše Blachije, osim rijetko Blachich, kada je nastavak - ich dodavan i ostalim prezimenima koja ga nisu imala, te nekoliko puta Blagie.

Osnutkom župe Danilo Kraljice, 1855. godine, stanovnici Danilo Birnja, među njima i rod Blaće, upisuju se u knjige novoosnovane župe, a ne više u knjige župe Šibenski Varoš. U maticama Danilo Kraljica se uglavnom piše Blachije, a ponekad i Blaće. Fra Stipan Zlatović, župnik od 1865. – 1871., je prvi počeo matice pisati na hrvatskom jeziku, on ovo prezime piše Blaće. Isto ga je pisao i njegov nasljednik fra Frane Belamarić župnik od 1871. – 1877. Župnici iza njih: fra Jere Balić, župnik od 1877. – 1890. pisao je Blačić, fra Stanko Đirlić, župnik od 1890. – 1908. je pisao Blaćo. Fra Frano Mišica župnik od 1908. – 1918. sastavio je Anagraf župe koji je u upotrebi do danas, a sve je upisao kao Blačić. Ovaj župnik je uz ime krštenika upisivao i ime primalje koja ga je porodila. Prezime Blaće se u kasnijim varoškim maticiama kao i u ostalim javnim spisima 19. st. gotovo uvijek piše Blaće.

Današnji preci ovog roda nose prezimena Blaće ili Blačić.

Izvori

Hrvatska prezimena

Blaće


Tulisa (* 13. Juli 1988 in Camden, London; eigentlich Tula Paulinea Contostavlos; ) ist eine britische Sängerin und Schauspielerin griechisch-zyprischer und irischer Abstammung.

Karriere
Gemeinsam mit ihrem Cousin Dappy und ihrem gemeinsamen Freund Fazer gründete sie 2000 die Hip-Hop-Band N-Dubz. Mit der Band veröffentlichte sie drei Studioalben. Nachdem die Band im März 2012 ihre Auflösung bekannt gegeben hatte, veröffentlichte sie am 29. April 2012 ihre erste Solosingle Young.

In der Fernsehserie Dubplate Drama spielte sie zwischen 2007 und 2009 die Rolle der kokainabhängigen Laurissa. Sie war von 2011 bis 2012 Mitglied der Jury der britischen Castingshow The X Factor. Im Mai 2010 wurde sie von der Zeitschrift FHM auf Platz 15 der Liste der 100 Sexiest Women in the World gewählt und 2012 wurde sie The Sexiest Woman in the World.

In ihrer Musikkarriere hat sie bisher ein Studioalbum im Dezember 2012 veröffentlicht. Der Titel ist The Female Boss. Aus diesem Album wurden drei Singles ausgekoppelt. Die erfolgreichste ist Young, sie konnte in Großbritannien und Schottland Platz 1 der Charts erreichen, sowie Platz 5 in Irland. Sie wurde auch in den USA veröffentlicht, konnte sich aber nicht platzieren. Die letzte Single Sight of You kam am 2. Dezember auf den Markt. Außerdem schreibt sie ihre Lieder selbst.

Diskografie

Alben
 2012: The Female Boss

Singles
 2012: Young
 2012: Live It Up (featuring Tyga)
 2012: Skeletons
 2012: Sight of You
 2015: Living Without You
 2016: Sweet Like Chocolate (featuring Akelle)

Touren
 2009: Uncle B tour
 2009: N-Dubz Christmas Party
 2009: Clubland
 2010: The Against All Odds Tour
 2011: Love.Live.Life.Tour

Quellen

Weblinks

Sänger
Filmschauspieler
Brite
Geboren 1988
Frau
Juror bei The X Factor (Vereinigtes Königreich)

Tulisa


Ancistranthus, monotipski biljni rod iz porodice primogovki, dio podtribusa Tetrameriinae. Jedina vrsta je kubanski endem A. harpochiloides

Sinonimi
 Jacobinia harpochiloides (Griseb.) Benth. & Hook.fil.
 Dianthera harpochiloides Griseb

Izvori

Justicieae

Ancistranthus


Swami Rama (1925 - 1996). Uttar Pradesh'de eğitimli bir Brahmin ailesinde doğan Swami Rama'nın çocukluğu Himalayaların eteklerindeki Bengalli bir büyük yogi ve azizin yanında geçti. Gençliğinde Himayalaların geleneksel manastırlarında yoga ilmi ve felsefesinin çeşitli disiplinlerini tecrübe etti.

Yüksek eğitimini Prayaga, Varanasi ve Oxford üniversitesinde tamamladı. Yirmi dört yaşında Güney Hindistan'da Karvirpitham'ın Şankaraçaryası oldu.

Batıda çalışmaları
On bir aylık yoğun bir meditasyon sürecinin sonunda Doğu öğretilerini Batı'ya taşımaya karar verdi ve üstadının teşvikiyle Batı felsefesi ve psikolojisini çalışmaya ve Batı üniversitelerinde Doğu felsefesini öğretmeye karar verdi. Londra'da tıbbi danışman olarak çalıştı ve Moskova'da parapsikolojik araştırmalara eşlik etti. Daha sonra bir klinik ve aşram kuracağı Rishikesh'e (Hindistan) döndü. 1960'ta tıp fakültesinde lisansını tamamladı. Büyük bir merkez kurduğu Japonya'ya gitti. Üstadının isteğiyle 1969'da Amerika Birleşik Devletleri'ne gitti. Kansas Topeka'da Menninger Foundation'dan Dr. Elmer Green'in daveti üzerine onun başında bulunduğu ve istem dışı durumların iradeyle kontrolüne dair bilimsel araştırmalara danışman olarak katıldı ve kendi yoga tecrübesini bilim adamlarına gösterdi. Kalp atım sayısı ve vücut sıcaklığı gibi istem dışı beden faaliyetlerinin yoga ilmi yoluyla kontrol edilebileceğini bilim adamlarının gözleri önünde sergiledi. Bunu yapma amacını şu şekilde açıklamıştır: "Ben bunları bir büyücü veya insanüstü bir varlık olduğumu göstermek amacıyla değil zihnin kalp ve akciğerler gibi istem dışı denilen kasları da dahil beden fonksiyonlarını kontrol edebileceğini göstermek için yapıyorum. Bunlar çoğu psikosomatik rahatsızlıkların da gelişmesine neden olan otonom sinir sisteminin kontrolü yoluyla gerçekleşmektedir."

Swami Rama 1971'de Himalayan International Institute of Yoga Science and Philosophy'yi kurdu. Enstitü yoga ve meditasyonun çeşitli yönlerini öğretmek amacıyla kurulmuş gönüllü bir organizasyondur. Swami Rama yazdığı kitaplarla da bu antik geleneğin daha iyi anlaşılmasına yardımcı olmuştur.

Ölümü
1996 yılında kendisinden sonra yerine herhangi bir halef bırakmadan bu dünyaya gözlerini yuman Swami Rama, ardında bıraktığı kitaplar ve öğrencileriyle antik yoga'nın daha doğru anlaşılması yönünde hizmet etmeye devam etmektedir.

Ayrıca bakınız
 Hinduizm
 Yoga
 Yoga Felsefesi
 Meditasyon

Dış bağlantılar
 Yoga Meditation of Himalayan Tradition  (ing)
 Makaleleri (ing)

Yogiler
Hinduizm dini kişilikleri
Meditasyon
Kişisel gelişim

Swami Rama


Eçmiyazin ya da bazen kullanılan şekliyle Eçmiadzin (), Erivan'dan batıya doğru 20 kilometre mesafede bulunan Ermenistan'ın Armavir İdari Bölgesi'ne bağlı bir şehirdir, 52.757 kişilik nüfusu vardır. Belediye Başkanı Karen Emena Grigorian'dır.

Şehir en eski Hristiyanlık mabedlerinden biridir. 1700 yıl boyunca birçok defa onarılan mabed alanı içinde katolikosluk binaları, ruhani okul ve kilise konukevi bulunmaktadır. Burada aralarında Ermeniler için çok kıymetli olan altından Ermeni harflerinin de bulunduğu Eçmiyazin Hazine Dairesi'ni görmek de mümkündür.

Eçmiyazin'de Ermeni Apostolik Kilisesi'nin baş koltuğu bulunmaktadır. 1989 yılında Fransa'nın Issy-les-Moulineaux şehri ile kardeşleşmiş. Eçmiyazin, Zvartnots'la birlikte UNESCO'nun Dünya Miras Listesi'ndedir.

Resimler

Dış bağlantılar

 Etchmiadzin.com
 Eçmiyazin mimarisi hakkında bir site

Kaynakça

Armavir
Ermenistan'daki Dünya Mirasları
Ermenistan'daki şehirler

Eçmiyazin


زيلينوبورسكيي  هي مدينة في مقاطعة مورمانسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 6927 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة مورمانسك

زيلينوبورسكي


Akademiet for Økonomiske Studier i Bukarest (rumænsk: Academia de Studii Economice din București, forkortet ASE) er et offentligt universitet i Bukarest, Rumænien. Det blev grundlagt i 1913 som Akademiet for Højere Kommercielle og Industrielle Studier (Academia de Înalte Studii Comerciale și Industriale (AISCI)), og er sidenhen blevet en af de største højere læreanstalter i både Rumænien og Syd-Østeuropa i det hele taget. Akademiet for Økonomiske Studier i Bukarest er klassificeret som et avanceret forsknings- og uddannelsesuniversitet af det rumænske uddannelsesministerium.

Fodnoter

Eksterne henvisninger
  Akademiets websted

Universiteter
Bukarest


«Raise Your Weapon» es una canción del productor canadiense deadmau5. Fue lanzado el 23 de mayo de 2011 como su quinto sencillo, perteneciente a su quinto álbum de estudio 4x4=12. La canción fue escrita por Joel Zimmerman, Cydney Sheffield y Sonny Moore, cuenta con la voz de la cantante Greta Svabo Bech.«Raise Your Weapon» es un house progresivo, la canción comienza con una melodía de piano y la voz de Bech, antes de entrar en un dubstep. La canción recibió críticas generalmente positivas. Alcanzó el número 117 en el UK Singles Chart. La canción fue nominada en los grammys de 2011 a la mejor grabación dance, donde también interpretó la canción junto a David Guetta, Chris Brown, Lil Wayne y Foo Fighters. Meses más tarde se lanzó un EP (remix) con remixes de DJ francés Madeon y el trío holandés Noisia, el último deadmau5 lo interpreta en sus shows en vivo.

Antecedentes y composición
La canción fue escrita por Joel Zimmerman y Cydney Sheffield. Cuenta con la voz de la cantante Greta Svabo Bech. La canción es un house progresivo, comienza con una melodía de un piano abajo de la voz de Bech, luego empieza un ritmo influenciado por el dubstep.

Comentarios de la crítica
«Raise Your Weapon» recibió críticas generalmente positivas. David Jeffries de Allmusic escribió una reseña positiva y comentó: «Cuando el ritmo "un, dos" de "Raise Your Weapon" y "One Trick Pony" presenta el nuevo amor de Mau5 por el dubstep, ya hay suficiente variedad». Will Hermes de Rolling Stone también dio una crítica positiva: «El toque maestro es "Raise Your Weapon", que luego se convierte en un enfermizo ritmo de dubstep. La cantante Greta Svabo Bech pregunta "¿Cómo se siente ahora, viéndolo quemarse?" antes de los golpes del bajo». Dave Simpson de The Guardian dijo: «"Raise Your Weapon", que cuenta con la voz sentida de Greta Svabo Bech, muestra que [Deadmau5] puede alcanzar sonidos reflexivos». Alex Denney de BBC Music afirmó: «"Raise Your Weapon" cambia súbitamente de un ambiente dirigido por las voces  a un arsenal de sonidos más asociados con Benga». Michelangelo Matos de The A.V. Club dio a la canción una crítica mixta, dijo que la letra estaba «a medio hacer» y que el uso de dubstep era «muy mecánico».

Formatos y remezclas

Posicionamientos En Listas

Referencias

Sencillos de 2010
Sencillos de Deadmau5
Sencillos de música electrónica

Raise Your Weapon


La rivière Lumi, également Lomi ou Luffu, prend sa source au pic Mawenzi, dans le district de Rombo sur le versant est du Kilimandjaro (sud du Kenya). Il suit un cours vers le sud, pour se jeter dans le lac Jipé (frontalier entre Kenya et Tanzanie) dont il sort sous le nom Rufu vers le réservoir de Nyumba ya Mungu qui alimente le bassin du fleuve Pangani (ou Sabaki) dont Lumi est le plus long affluent. Le Pangani coule ensuite sur 420 km jusqu'à l'Océan Indien à son embouchure, la ville de Pangani.

Ne pas confondre avec la rivière Luni, Luni River ou Rivière salée Lavanavari, grand cours d'eau du désert du Thar au nord-ouest de l'Inde.

Histoire
Lumi est un mot swahili.

En application du traité anglo-allemand de 1890, la rivière Lumi a été une ligne de démarcation entre les colonies allemandes et anglaises avant 1918. Le 7 mars 1916, les alliés (Brigades sud-africaines du général van Deventer) lancent un mouvement tournant depuis la rivière Lumi et l'est du lac Chala qui débute la conquête de l'Afrique Orientale Allemande qui se termine le 21 par le prise du district de Kilimandjaro.

Le bassin de la Lumi

Aménagement
Les eaux de la Lumi sont utilisées par les pasteurs locaux avec liberté transfrontalière, les pasteurs Himo et Rombo du Kilimandjaro sont autorisés à abreuver leurs animaux dans la Lumi à Taveta. La plupart de l'eau prélevée sur le Lumi provient de la section qui traverse le Kenya. L'aménagement d'un réseau d'irrigation de la région commence en 1950.

Le Projet pilote du bassin de la rivière Lumi (2013) donne un luxe de détail sur le bassin de la Lumi, son débit saisonnier est alimenté par les pluies de mars-avril et novembre-décembre qui causent des inondations dans le bassin inférieur de la rivière. Les dégâts des inondations sont importants les années de grandes crues. James Bruce en 1770 écrivait déjà «nous fîmes halte près de la petite rivière de Mai-Lumi, nom qui signifie la rivière des Limons [citrons] et qui prend sa source au-dessous de ce village. Le Mai-Lumi, n'était qu'un ruisseau paisible lors de notre passage, est très violent et très considérable en hiver».

Un grand barrage de type réservoir est prévu. Le plan de développement (Vision 2030) vise réguler le cours de la rivière et à renforcer les installations d'irrigation dans le delta du Tana et les régions dont Taita-Taveta (riziculture notamment). En  2004-2006, la faiblesse des précipitations conduit à l'asséchement du  lac Jipe a fait l'objet d'un programme de désenvasèrent et de restauration du cours des rivières financé par GEF Small Grants Programme des Nations Unies et le Programme de conservation de la biodiversité de l'Union européenne.

Ecologie

La rivière Lumi est la seule à ce jour dans laquelle a été trouvé Barbus sp. Pangani - un Cyprinidé -  classée espèce vulnérable par l'UICN que l'explorateur Meyer aimait cuisiner et appelait perche du Lumi.

Anthologie

 Hans Meyer, Across East African glaciers : an account of the first ascent of Kilimanjaro, Londres, 1891.

Notes et références

Cours d'eau au Kenya
Cours d'eau en Tanzanie

Lumi (rivière africaine)


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Breznička enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Breznička im Okres Poltár.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Breznicka

Liste der denkmalgeschützten Objekte in Breznička (Poltár)


A Batalha da Spotsylvania Court House, às vezes mais simplesmente referida como a Batalha da Spotsylvania (ou a ortografia do século XIX Spottsylvania), foi a segunda grande batalha entre o tenente-general Ulysses S. Grant e o major-general George G. Meade Campanha terrestre de 1864 da Guerra Civil Americana. Após a sangrenta, mas inconclusiva Batalha do Deserto, o exército de Grant se desvinculou do exército do general confederado Robert E. Lee e mudou-se para o sudeste, tentando atrair Lee para a batalha sob condições mais favoráveis. Elementos do exército de Lee venceram o Exército da União para a encruzilhada crítica do Tribunal de Spotsylvania no condado de Spotsylvania, Virgínia, e começou a se entrincheirar. Os combates ocorreram de 8 a 21 de maio de 1864, quando Grant tentou vários esquemas para quebrar a linha confederada. No final, a batalha foi taticamente inconclusiva, mas ambos os lados declararam vitória. A Confederação declarou vitória porque conseguiu manter suas defesas. Os Estados Unidos declararam vitória porque a ofensiva federal continuou e o exército de Lee sofreu perdas que não puderam ser substituídas. Com quase 32 000 baixas em ambos os lados, Spotsylvania foi a batalha mais cara da campanha.

Em 8 de maio, os maiores generais da União. Gouverneur K. Warren e John Sedgwick tentaram sem sucesso desalojar os confederados sob o comando do major-general Richard H. Anderson de Laurel Hill, uma posição que os estava bloqueando do Spotsylvania Court House. Em 10 de maio, Grant ordenou ataques em toda a linha de terraplanagem da Confederação, que agora se estendia por mais de 6,4 km, incluindo um saliente proeminente conhecido como Mule Shoe. Embora as tropas da União tenham falhado novamente em Laurel Hill, uma tentativa de assalto inovadora do Coronel Emory Upton contra o Mule Shoe mostrou-se promissora.

Grant usou a técnica de assalto de Upton em uma escala muito maior em 12 de maio, quando ordenou que os 15 000 homens do corpo do major-general Winfield Scott Hancock atacassem a Mule Shoe. Hancock foi inicialmente bem sucedido, mas a liderança confederada se reuniu e repeliu sua incursão. Os ataques do major-general Horatio Wright na borda oeste da Mule Shoe, que ficou conhecida como "Bloody Angle", envolveram quase 24 horas de luta corpo a corpo desesperada, algumas das mais intensas da Guerra Civil. Os ataques de apoio de Warren e do major-general Ambrose Burnside não tiveram sucesso.

Grant reposicionou suas linhas em outra tentativa de engajar Lee em condições mais favoráveis e lançou um ataque final por Hancock em 18 de maio, que não fez nenhum progresso. Um reconhecimento em vigor pelo tenente-general confederado Richard S. Ewell na fazenda Harris em 19 de maio foi um fracasso caro e inútil. Em 21 de maio, Grant se desvinculou do Exército Confederado e começou a sudeste em outra manobra para virar o flanco direito de Lee, enquanto a Campanha Overland continuava e levava à Batalha de North Anna.

Ligações externas

 Batalha de Spotsylvania Court House: Battle Maps, histórias, fotos e notícias de preservação
 Mapa animado da Campanha Overland
 Site do campo de batalha do National Park Service
 História animada da Campanha Overland

Spotsylvania
Spotsylvania
1864 nos Estados Unidos

Batalha de Spotsylvania Court House


Ömerler, Polatlı - Ankara ili Polatlı ilçesine bağlı mahalle
 Ömerler, Karpuzlu - Aydın ili Karpuzlu ilçesine bağlı mahalle
 Ömerler, Gönen - Balıkesir ili Gönen ilçesine bağlı mahalle
 Ömerler, Kurucaşile - Bartın ili Kurucaşile ilçesine bağlı köy
 Ömerler, Bolu - Bolu ili merkez ilçesine bağlı köy

Ömerler


Francisco Javier Múnera Correa IMC (* 21. Oktober 1956 in Copacabana) ist ein kolumbianischer Ordensgeistlicher und römisch-katholischer Erzbischof von Cartagena.

Leben
Francisco Javier Múnera Correa trat der Ordensgemeinschaft der Consolata-Missionare bei und empfing am 8. August 1982 die Priesterweihe.

Papst Johannes Paul II. ernannte ihn am 28. November 1998 zum Apostolischen Vikar von San Vicente-Puerto Leguízamo und zum Titularbischof von Aquae Novae in Numidia. Der Kardinalpräfekt der Kongregation für die Evangelisierung der Völker, Jozef Tomko, spendete ihm am 11. Februar des nächsten Jahres die Bischofsweihe; Mitkonsekratoren waren Erzbischof Paolo Romeo, Apostolischer Nuntius in Kolumbien, und Luis Augusto Castro Quiroga IMC, Erzbischof von Tunja.

Mit der Erhebung des Apostolischen Vikariats zum Bistum San Vicente del Caguán am 30. Mai 2019 wurde er zu dessen erstem Diözesanbischof ernannt. Die Amtseinführung fand am 10. August desselben Jahres statt.

Papst Franziskus ernannte ihn am 25. März 2021 zum Erzbischof von Cartagena. Die Amtseinführung erfolgte am 22. Mai desselben Jahres.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Bischof (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Bischof (21. Jahrhundert)
Apostolischer Vikar
Titularbischof
Consolata-Missionar
Kolumbianer
Geboren 1956
Mann

Francisco Javier Múnera Correa


පලාලි (දෙමළ: பலாலி, English: Palaly) යනු උතුරු ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනයේ පිහිටි කුඩා නගරයකි. එයට වැදගත් ජාත්‍යන්තර ගුවන් තොටුපලක් සහ ශ්‍රී ලංකා ගුවන් හමුදාව පලාලි හෝ ගුවන් හමුදා පලාලි ලෙස හැඳින්වෙන හමුදා ගුවන් කඳවුරක් ඇත. හමුදා සහ සිවිල් ගුවන් යානා දෙකම එහි ගොඩබසිති. දිවයිනේ සහ ඉන්දියාවේ සෙසු ප්‍රදේශයන් සමඟ යාපනය අර්ධද්වීපයේ ප්‍රධාන ප්‍රවාහන සේවාව එයයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ යාපනය දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටි ගම්මානයකි.

පලාලි හමුදා කඳවුර
ප්‍රධාන ලිපිය: පලාලි හමුදා කඳවුර

පලාලි යනු සිවිල් යුද්ධය හේතුවෙන් වර්ග කිලෝමීටර් 25 කට අඩු ප්‍රදේශයක ශ්‍රී ලංකා ත්‍රිවිධ හමුදාව විසින් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අධි ආරක්ෂිත කලාපයක ය . ප්‍රදේශයේ හිටපු පදිංචිකරුවන් ඉවත් කර ඇත; මෙය ආරක්‍ෂක හේතූන් මත සිදුවූවක් බව මුලින් ප්‍රකාශ කළද පසුව රාජ්‍ය නොවන සංවිධාන ගණනාවක් විසින් කරන ලද පර්යේෂණ මගින් මෙම ප්‍රකාශය සැක පහළ කර ඇත.

සීමිත නැවත පදිංචි කිරීම් 2002 දී ආරම්භ වූ නමුත් එය අවසන් නොවීය. 2013 දී ශ්‍රී ලංකා රජය මෙම ඉඩම "පොදු කටයුත්තක්" සඳහා අවශ්‍ය බවත් ඉඩමේ පෙර පදිංචිකරුවන් සොයාගත නොහැකි බවත් පවසමින් මෙම ඉඩමට ඔවුන්ගේ හිමිකම් නීත්‍යානුකූල පදනමක් මත තැබීමට උත්සාහ කළේය. මෙම නඩු තීන්දුව අභියෝගයට ලක් කිරීමට එම ඉඩමේ පෙර පදිංචිකරුවන් 2176 දෙනෙකු ඉදිරිපත් වූ අතර, නඩුව දිගටම පවතී.

පලාලි හමුදා කඳවුරේ යාපනය ආරක්ෂක සේනා මූලස්ථානය පිහිටා ඇති අතර එය නාවික හමුදා කඳවුරට ආසන්නව පිහිටා ඇත. කන්කසන්තුරේ සහ ගුවන් කඳවුරේ ශ්‍රී ලංකා නාවික නෞකා උත්තරා ; යාපනය ගුවන් තොටුපළ . පලාලි වල හමුදා රෝහලකුත් තියෙනවා .

පලාලි ගුවන් කඳවුර
ප්‍රධාන ලිපිය: පලාලි ගුවන් තොටුපළ

2009 වසර වනතුරු අර්ධද්වීපයට ගොඩබිම් මාර්ගයක් නොතිබූ බැවින් පලාලි ගුවන් හමුදාව යාපනය අර්ධද්වීපයේ ප්‍රධාන ජීවන මාර්ගය ලෙස ක්‍රියා කළේය. එතෙක් අත්‍යවශ්‍ය ආහාර ද්‍රව්‍ය, සිවිල් වැසියන්ට සහ ත්‍රිවිධ හමුදාවට අවශ්‍ය ඖෂධ වර්ග මෙන්ම පතොරම් ද නිතිපතා රැගෙන ආවේ ඒ හරහාය . පලාලි ගුවන් හමුදා කඳවුරට.

යාපනය දිස්ත්‍රික්කය

පලාලි


David Bushnell  (August 30, 1740 – 1824 or 1826), of Westbrook, Connecticut, was an American inventor, a patriot, one of the first American combat engineers, a teacher, and a medical doctor.

Bushnell invented the first submarine to be used in battle, as well as a floating mine triggered by contact. He was a veteran of the Revolutionary War.

Early life
David Bushnell was born in a secluded part of Saybrook, Connecticut on the 30th of August, 1740 and baptized in 1753 into a farming family in what is now Westbrook, Connecticut where his parents Nehemiah Bushnell (1710 – d. bef 1762) and Sarah (Susan) Ingham Bushnell owned a farm. He was the first of five children born. Following the death of his father circa 1769, he sold his half interest in the family Westbrook farm to his brother Ezra and entered Yale College in 1771 at the relatively old age of 31.

The Turtle submarine

Bushnell is credited with creating the first submarine ever used in combat, while studying at Yale in 1775. He called it Turtle because of its look in the water. His idea of using water as ballast for submerging and raising his submarine is still in use, as is the screw propeller, which was used in Turtle.

While at Yale, Bushnell proved that gunpowder could be exploded under water. He used this knowledge not only in construction of the underwater mine but later in creating floating torpedoes that exploded on contact. Working with the wealthy New Haven inventor, clock-maker, and brass foundry-man Isaac Doolittle, he also co-developed the first mechanically triggered time bomb as well as the first propeller. He combined these ideas by building Turtle which was designed to attack ships by attaching a time bomb to their hulls, while using a hand powered drill and ship auger bit to penetrate the hulls.

On September 7, 1776, Turtle, manned by Sergeant Ezra Lee of the Continental Army, was used to attack the British 64-gun ship of the line  which was moored in New York Harbor. However, Turtles attack failed.

Turtle was lost while being transported aboard a sloop; the sloop was discovered and sunk by British frigates leaving Bloomingdale.

Attack on HMS Cerberus
Realizing that Turtle was impractical as a weapon, Bushnell turned his attention to torpedoes (as explosive devices were then called). In 1777 Bushnell attempted to use a floating mine to blow up  in Niantic Bay; the mine struck a small boat near Cerberus and detonated killing four sailors and destroying the vessel, but not the intended target. In 1778 he launched what became lauded as the Battle of the Kegs, in which a series of mines was floated down the Delaware River to attack British ships anchored there, killing two curious young boys and alerting the British. The attack was ineffectual.

Continental Army service
In 1778, General Washington proposed the formation of a new military unit to be known as the "Corps of Sappers and Miners" (i.e. combat engineers) and in the summer of the next year it was organized. Bushnell was given command of the Corps with the rank of captain-lieutenant on August 2, 1779. On May 6, 1779, he was taken prisoner in Middlesex Parish, now Darien, Connecticut, and was later exchanged.

On June 8, 1781, Bushnell was commissioned as a captain in the Continental Army and was at the Siege of Yorktown in September and October of that year. This was the only time the Sappers and Miners had had the opportunity to serve in combat.

Bushnell served in the Army until he was discharged on June 3, 1783. He then became an original member of the Connecticut Society of the Cincinnati, an organization formed by officers who were veterans of the Continental Army and Navy.

At some point after the Revolution, Bushnell was presented a medal by George Washington.

Later life
After peace was declared he returned to Connecticut where he lived until 1787 when he abruptly moved to France. His activities in France are unknown although it has been speculated that he may have collaborated with inventor Robert Fulton in developing a design for a submarine.

In 1803 Bushnell settled in Warrenton, Georgia under the pseudonym of David Bush. He taught at the Warrenton Academy and practiced medicine. He died in Warrenton in 1824 and was buried in the town cemetery in an unmarked grave. There is a cenotaph in the Warrenton Cemetery in his honor.

Legacy
A full sized model of David Bushnell's Turtle is on display at the U.S. Navy Submarine Force Library and Museum in Groton, Connecticut.

In 1915, the U.S. Navy named the submarine tender  after him and it was launched in Bremerton, Washington. Bushnell served during World War I and was renamed USS Sumner in 1940 and was present during the Japanese attack on Pearl Harbor on December 7, 1941. She was employed as a survey ship during World War II and was decommissioned in 1946.

On 14 September 1942, another submarine tender of the same name  was launched. Bushnell served during World War II and later was the flagship of Submarine Squadron 12 in Key West, Florida from 1952 until she was decommissioned in 1970.

In 2004 the Georgia House of Representatives passed a resolution declaring August 30, 2004 as David Bushnell Day in Georgia.

References

 Swanson, June. David Bushnell and His Turtle" – The Story of America's First Submarine. Atheneum. 1991.
 The Record of Connecticut Men in the Military and Naval Service During the American Revolution, by the Connecticut Historical Society
 Lefkowitz, Arthur S. "Bushnell's Submarine" – The Best Kept Secret of the American Revolution. Scholastic Inc. 2006.

External links
 Inventor of the Week
 Engines of our Ingenuity – No. 638: Bush-Bushnell
 War songs – Battle of the Kegs
 Commodore John Barry: "the father of the American navy" : the record of his ...By Martin Ignatius Joseph Griffin .p.60 claims 2 boys were killed by the floating kegs.

1740 births
1820s deaths
18th-century American inventors
Continental Army officers from Connecticut
People of Connecticut in the American Revolution
Submarine pioneers
Yale College alumni
People from Westbrook, Connecticut
People of colonial Connecticut
People from Warrenton, Georgia
Military personnel from Connecticut
Inventors from Connecticut

David Bushnell


Ibrahim El-Masry (nogometaš), egipatski nogometaš
Ibrahim El-Masry (rukometaš), egipatski rukometaš

Ibrahim El-Masry


An Tetrapogon cenchriformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Achille Richard, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Tetrapogon cenchriformis in nahilalakip ha genus nga Tetrapogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Tetrapogon

Tetrapogon cenchriformis


Paul Durand-Ruel (født 31. oktober 1831 i Paris, død 5. februar 1922 i Paris) var en fransk kunsthandler, der især er knyttet til impressionisterne og Barbizon-skolen. Han var en af de første moderne kunsthandlere, der støttede sine kunstnere med stipendier og soloudstillinger.

Opvækst
Han blev døbt Paul-Marie-Joseph Durand-Ruel og var søn af en forhandler af billedrammer, der havde en ekstraindtægt ved at sælge lidt malerier af kunstnere fra Barbizon-skolen af franske landskabsmalere som Jean-Baptiste Camille Corot. I 1865 overtog en ung Paul familiefirmaet, og to år senere flyttede han forretningen fra Rue de la Paix 1 til Rue Laffitte 16 med en filial på Rue le Peletier, og området udviklede sig hastigt til et centrum for kunst i byen. I løbet af 1860'erne og begyndelsen af 1870'erne var Durand-Ruel en vigtig fortaler og succesrig forhandler for Barbizon-skolen. Men efterhånden fik han også kontakt til en ny gruppe kunstnere, der snart skulle manifestere sig som impressionisterne.

Under den fransk-preussiske krig 1870-71 forlod Durand-Ruel Paris og undslap til London, hvor han mødtes med en række franske kunstnere som Claude Monet og Camille Pissarro. Durand-Ruel havde oprettet et midlertidigt galleri i New Bond Street, hvorfra han første gang satte impressionistiske malerier til salg.

Impressionisterne
Durand-Ruel så så tidligt som 1870 et kunstnerisk potentiale i de impressionistiske malerier, og han så muligheden for, at bevægelsen skulle blive fashionabel. Den første store udstilling med bevægelsen afholdt han i London i 1872, og snart lavede han udstillinger med impressionisterne i både London og Paris, hvor han var tilbage i 1871 efter krigen og fik kontakt med flere af bevægelsens medlemmer som Edgar Degas, Édouard Manet, Pierre-Auguste Renoir, Berthe Morisot, Alfred Sisley og Mary Cassatt. I begyndelsen købte han slet og ret store partier af kunstnernes værker, som han derpå udstillede og solgte, men senere, hvor den økonomiske situation var mindre gunstig, hjalp han kunstnerne på andre måder, blandt andet ved at tage værkerne i kommission samt med rådgivning på forskellige måder. Endvidere bar hans strategi med at afholde separatudstillinger med enkelte kunstneres værker i kortere tid, hvilket var nyt på det tidspunkt, også frugt.

I de sidste tre årtier i 1800-tallet blev Durand-Ruel den mest kendte kunsthandler og den vigtigste fortaler for den franske impressionisme i verden. Han havde held til at skabe et marked for impressionismen i både USA og resten af verden. I New York var det hans tre sønner, Joseph, Charles og George, der blev daglige ledere af hans galleri, og de udstillede på skift impressionisterne og veletablerede newyorker-kunstnere. Durand-Ruel stod også bag mindre kendte kunstnere som Maxime Dethomas og Hugues Merle.

Hans skiftende økonomiske formåen var med til at udvikle hans forretning, der i slutningen af 1800-tallet blev ret international og havde forbindelser til Bruxelles, Berlin og Sankt Petersborg foruden London og et par byer i USA. Især hans amerikanske afdelinger var med til at sikre den basale økonomi i hans forretning; her fandt han en række velhavende kunstsamlere, der var åbne for den kunst, han repræsenterede, heriblandt Louisine og H.O. Havemeyer, Alexander Cassatt (bror til Mary Cassatt) samt Bertha og Potter Palmer. Han udtalte selv: "Uden Amerika var jeg gået fallit." Hans succes i USA var med til at revitalisere interessen for kunstnerne i hjemlandet; denne bevægelse var Durand-Ruel selv mester for at skabe, delvis ved hjælp af bluff.

Gennem størstedelen af karrieren havde Durand-Ruel en intens rivalisering med en anden parisisk kunsthandler, Georges Petit (1856-1920).

I 2015 afholdt National Gallery i London en stor udstilling baseret på Paul Durand-Ruel med titlen "Inventing Impressionism" med 85 værker af de impressionister, som var så centrale i Durand-Ruel livsværk.

Noter

Referencer

Kunsthandlere
Franskmænd i 1800-tallet
Franskmænd i 1900-tallet

Paul Durand-Ruel


قيزيل بك شارالوقا من أعلام الجهاد الشركسي الخالد في شمال القوقاز وهو أحد قادة الشابسوغ العظام، اسمه الحقيقي قيزيل بك (كيزيلبيتش) شار الوقا (شيريتلوقه) ولقبه أسد شركيسيا. وقد ورد اسمه غوزبك في كتاب أباطرة وأبطال للدكتور شوكت المفتي ولقّبه بأسد غرب القوقاس. كما أثبتت الأبحاث الحديثة أن قيزيل بك هو نفسه قازبك بطل رواية الشاعر الروسي ليرمنتوف بطل من زماننا.

حياته
وُلد المجاهد عام1777م وفق بعض التقادير وفي عام 1795م وفق تقادير أخرى حديثة، في قرية بيآناش على ضفاف نهر أدغوم في منطقة الشابسوغ الشركسية على ساحل البحر الأسود، وبدأ جهاده البطولي الذي خاضه ضد القوات الروسية المعتدية منذ عام 1820م.

صفاته
امتاز قيزيل بك بطول قامته وزرقة عينيه وامتاز بشجاعته وطيبته وقوته ومهاراته القتالية وكفائته القيادية التي كانت لا تقلُّ عن مهارات وكفاءة البطل المجاهد حاج مراد في الجناح الشرقي للقوقاس على جبهتي الداغستان والشيشان، حتى أصبح بطلًا قوميًا ذائع الصيت واكتسب لقب أسد غرب القوقاز أو أسد شيركيسيا تقديرًا لبطولاته وكفائته العسكرية.

جهاده
كان يستطيع تجنيد بضعة آلاف من المجاهدين الشراكسة الذين وثقوا بحسن قيادته وكانوا مستعدين دائمًا للجهاد معه ضد الروس في الساعة التي يرتئيها مناسبة لذلك.

وقد بدأ المجد العسكري للمجاهد ولمع اسمه كقائد فذّ بعد انتصاره على القوات الروسية البالغة 14.000 الف جندي والتي تحرّكت لاحتلال موقع آبين الاستراتيجي. وكان تعداد القوة الشركسية التي يقودها المجاهد قيزيل بك 1.700 فارس فقط. وقد كانت نتيجة المعركة قتل 6.000 جندي روسي وإيقاف التقدم الروسي إلى موقع آبين والمحافظة على الجزء الشمالي الغربي من القوقاز من الوقوع بأيدي الروس.
أستشهد أبنه وهو بعد فتى يافع وهو يحاول إنقاذ أبيه من كمين للعدو الروسي وقع فيه حيث نجى الأب من الكمين بوصول نجدة شركسية فكت الحصار عنه ولكن الفتى البطل كان قد سقط شهيدا.

في شهر أغسطس 1837م استطاع قيزيل بك على رأس قوته الشركسية إلحاق هزيمة أخرى كبيرة بالقوات الروسية المكونة من 6.000 جندي حاولوا التقدم ثانية إلى مواقع آبين ونيقولايفسك حيث جرت المعركة عند نهر توبيس. وتمّ قتل أعداد كبيرة من الروس ولاذ الآخرون بالفرار واستعاد الشراكسة ممتلكات كان الروس قد اغتصبوها منهم كما غنموا منهم مدافع روسية كثيرة.

وفي 12 فبراير 1840م قاد المجاهد قيزيل بك قواته من فرسان الشابسوغ ليشارك مع بقية القادة المجاهدين أمثال حاوتقوه منصور وشروخ يقوه تغوج وغيرهما، في احتلال قلعة واية على البحر الأسود، ثم احتلال حصن طوابسة، ثم احتلال قلعة شابس، التي خسر الشراكسة في احتلالها 350 شهيدًا نتيجة نسف الروس للقلعة وانفجار مخزن البارود فيها ورغم ذلك فقد تمّ اسر 500 جندي روسي وقتل المئات منهم كذلك.

وفاته
توفي البطل المجاهد قيزيل بك مُستشهدًا بتاريخ 29 فبراير 1840م نتيجة جراح كان قد أصيب بها خلال إحدى معاركه الضارية ضد المحتلين الروس.

المصادر

كتاب (أعلام الشراكسة)- تأليف فيصل حبطوش خوت أبزاخ- عمان - الأردن- مؤسسة خوست للإعلان -2007م}}

أشخاص في حرب القوقاز
أعلام الشراكسة
الشابسوغ
شراكسة شمال القفقاس
شركس
مواليد 1777
نبلاء شركس
وفيات 1840
محاربون من الإمبراطورية الروسية

قيزيل بك شارالوقا (قازبك)


Gummersbach je okružno sjedište i grad (Kreisstadr) na jugu njemačke pokrajine Sjeverne Rajne-Vestfalije, dio Kölnskog upravnog područja. Naziva se i Lipovim gradom zbog poznate lipe u glavnoj gradskoj ulici, kao i Malim Parizom zbog dobro očuvane arhitektonske i kulturološke infrastrukture iz prošlosti.

Grad je najpoznatiji po svojem športskom društvu, točnije njegovom rukometnom odjelu - njemačkom prvoligašu VfL Gummersbachu.

Zemljopis
Gummersbach je u odnosu na druge gradove i naselja svoga okruga i pripadnog upravnog područja smješten na sljedeći način:

Politika
Gummersbach je tradicionalno baza CDU-ovih birača, iz čijih su redova uglavnom i birani gradonačelnici. Uz CDU, uz promjenjive rezultate, visoko kotira i SPD koji je također dao nekoliko gradonačelnika (npr. Fritz Eschmann obnašao je dužnost 12 godina).

Za prvog gradonačelnika izabran je Peter Georg Heuser 1807. godine. Gradsko vijeće, najviše političko tijelo grada, čine 44 zastupnika (vijećnika) koji se izravno biraju na pokrajinskim izborima. Grad ima svoje predstavnike u Državnom vijeću Sjeverne Rajne-Vestfalije.

Stanovništvo

Na prvom popisu stanovništva provedenom u gradu 1890. popisano je 7.748 stanovnika. Dvadeset godina kasnije broj stanovnika se udvostručio, a 1950. prešao i brojku od 30.000. U godini njemačkog ujedinjenja (1990.) u širem gradskom području je obitavalo 50.965 žitelja.

Na godišnjim popisima tijekom 2000-ih i prve polovice 2010-ih broj stanovnika se kreće između 50 i 52 tisuće, s povijesno navjišim brojem od 54.462 žitelja iz 1995. godine. Više od 54.000 žitelja zabilježeno je i na popisima 2002. – 2005.

Izvori

Vanjske poveznice
 www.gummersbach.de Službene stranice grada

Gradovi u Njemačkoj

Gummersbach


Arpheuilles se poate referi la:
Arpheuilles, localitate în departamentul Cher, Franța
Arpheuilles, localitate în departamentul Indre, Franța
Arpheuilles-Saint-Priest, localitate în departamentul Allier, Franța

Arpheuilles


Đuro Vilović (Brela, 1889. – Bjelovar, 1958.), hrvatski književnik. Ekstremni jugoslavenski nacionalist, član Orjune i za vrijeme II. svjetskog rata, četnik.

Životopis

Đuro Vilović je rođen u Brelima. Studij katoličke teologije pohađao je u Zadru, te je 1913. zaređen za svećenika. Nakon zaređenja odlazi u Beč na studij filozofije.
Nakon povratka u Hrvatsku službuje u Dekanovcu u Međimurju, s kojom će se životnom sredinom nježno poistovijetiti. Kasnije piše "Ta mi je zemlja postala bliza, i topla mi posta ta zemlja, u kojoj gusto i bujno cvatu ljubice, a žene govore nekim romonom i šaptom, kojim romone naši lijepi, mladi glagolaši uz more. Tu kao da sam se sreo s jezikom naših primorskih nedjelja i ranih jutara." Već 1918. godine napisao je tu roman s tematikom ljubavnog života mladog kapelana, koja će pod naslovom "Međimurje - ispovijest jednoga sutona" biti objavljena u Bjelovaru 1923. godine. Sklonost ženama će ga ubrzo i odbiti od svećeničkog zvanja, nakon što je pokazao simpatije tadašnjem tzv. reformnom pokretu katoličkih svećenika koji je, između ostaloga, zahtijevao da se svećenicima dopusti ženidbu.

Nekadašnji pravaš i hrvatski nacionalist, postao je nacionalnim renegatom, nekako u vrijeme kada se odlučio oženiti pravoslavnom Srpkinjom iz okolice Bjelovara. Nakon što ga je Srpska pravoslavna crkva odbila, odlučio je postati protestant - možda samo zato da bi se 1919. godine mogao zaposliti kao nastavnik u protestantskoj školi u Staroj Pazovi - te počeo pisati pripovijetke i romane u kojima je vrlo kritizirao katoličko svećenstvo i Katoličku crkvu u cjelini.

1930. godine u Zagrebu osniva s još nekoliko novinara izdavačku udrugu BINOZA (BIblioteka NOvinarske ZAdruge), koja je izdala značajan broj knjiga, među kojima i neke Vilovićeve.

Makar je demonstrativno raskrstio s hrvatstvom, djelo Đure Vilovića ostalo je neraskidivo vezanu uz Hrvatsku i njen kulturni prostor.

Kraj 1930-ih godina dočekuje Đuro Vilović kao jedan od nesumnjivo najčitanijih i najcjenjenijih hrvatskih pisaca.

Nakon što je više godina ponovio živio u Beogradu, 1938/39. godine je završio vilu u Brelima kod Makarske, te je sve više živio i radio u Splitu.

Tijekom II. svjetskog rata prišao je četničkomu pokretu. Nakon što 1941. god. posve napušta Zagreb i odlazi u Split koji je bio pripojen Italiji - moguće stoga što je računao da bi kao mason mogao u Zagrebu imati nevolja s Ustašama i Nijemcima -  1942. godine Đuro Vilović počinje u Splitu pisati za četnička glasila, te ondje od listopada 1942. god. uređuje časopis Krik iz jama u kojem govori o 600.000 Srba koje da su ustaše pobacale u jame na području NDH. Potom se u ožujku 1943. godine pridružuje samom Draži Mihailoviću u Srbiji. Na sastanak s Dražom Mihailovićem Đuro Vilović i nekolicina drugih orjunaša iz Splita lete talijanskim vojnim avionom. Ostaje Vilović djelovati u propagandnom odjelu četničke vrhovne komande gdje blisko surađuje sa Stevanom Moljevićem, urednikom četničkog časopisa "Ravna Gora". U četničkim publikacijama objavljuje pod pseudonimom Ljubiša Petrović, te osobito piše protiv svake hrvatske politike - ne samo ustaške, nego i one Hrvatske seljačke stranke, te one koju vode tadašnji hrvatski komunisti.  Pod imenom "Ljubiša Petrović" objavljena mu je 1943. godine u Pittsburgu knjižica (79 stranica) "Tajni plan Velikohrvatske ideje i njene ekspanzije: dokumenat mračne megalomanije jednog narodića" (izdanje Slobodne srpske planine 1943 godine, štampa Amerikanskog srbobrana).  Otvoreno velikosrpska Srpska radikalna stranka objavila je 2011. godine tu Vilovićevu knjižicu pod novim naslovom "Bastardija Hrvatstva"  (priredio Nikola Žutić, koji je napisao opširni predgovor od 40 stranica, recenzenti Vojislav Šešelj i Momčilo Subotić). U knjižici Vilović svojim srpskim čitateljima s neskrivenom antihrvatskom mržnjom govori primjerice o "strašnim i mračnim hrvatskim masama" nezadovoljnim stvaranjem Kraljevine Srba, Hrvata i Slovenaca, koje će "mračne mase" rado primiti "najcrnje ropstvo mađarsko i tursko, čaki i cigansko, ako hoćete, samo ne srpsko"; te nastavlja o  "sasvim nastranom i bolesnom, ali velikom očaju hrvatskih seljačkih masa" koje Radićev poklič "Vjera u Boga i seljačka sloga!" odjednom "dira u živac" i potiče ih "u gomilu", te se "Radićev pokret širi na sve strane kao kuga".

S Đurom Vilovićem je u četnike krenuo i njegov sin jedinac Vojko, student medicine. Vojko Vilović će s četnicima, tj. Dobrovoljačkom antikomunističkom milicijom - ali u talijanskoj uniformi - doći i do Brela, gdje je bio ljetnikovac obitelji Vilović. U četničkim će redovima Vojko Vilović i poginuti ili umrijeti.

Đuro Vilović je godinama dopunjavao svoj rukopis Krvava crkva, s podnaslovom Hrvatski popovi i fratri u raspadu Jugoslavije i u pokoljima Srba, kojega je naposljetku objavila tek Srpska radikalna stranka 2009. godine. U tom djelu je Vilović zastupao radikalno jugoslavenstvo i srpstvo. Kao pobornik teze da hrvatski narod zapravo ne postoji, u knjizi "Krvava crkva" prema osobnom iskustvu govori o rijetkim Hrvatima svojega doba koji su poput njega odlučili postati Srbima: "Tih je Hrvata bilo malo tek toliko da se može reći da ih je – ipak bilo. Ti su se Hrvati već toga dana konačno i definitivno pretopili u Srbe, jer ih je srpska duša i svest i borbenost srknula, kao što srče veća kaplja sitne kapljice vode. Od toga dana ti Hrvati više u sebi ne mogu ništa da pronađu hrvatsko osim jednog bezgraničnog bola i isto takva stida što im je sudbina udesila, da se rode pod hrvatskim imenom."

1946. osuđen je Đuro Vilović na 7 godina zatvora. Makar je u zatvoru pisao ekavicom i ćirilicom (nerijetko na toaletnom papiru), s vremenom mu je postalo jasno da ga drugi četnici u zatvoru ne prihvaćaju kao Srbina, dapače da ga preziru kao Hrvata. U njegovoj ćeliji je bio i jedan pravoslavni svećenik, ali s njime Vilović nije htio razgovarati: kao što je prezirao katoličke svećenike, Vilović je prezirao i pravoslavne. Nakon izdržane kazne živio je u Bjelovaru, na imanju svoje supruge. Navodno je posljednje godine proveo u teškoj depresiji, žaleći zbog gubitka sina, i svega drugoga što je izgubio pristupajući četnicima.

Dugo nakon njegove smrti je pronađen rukopis njegovog romana "Picukare", dovršen pred II. svjetski rat. U tom romanu napada Vilović dalmatinske pobožne žene, čija starinska pučka pobožnost prema Vilovićevoj viziji opterećuje taj dio Hrvatske i ispunja ga negativnošću. Roman je objavljen u Zagrebu 2010. godine.

Izdavač njegove antikatoličke i antihrvatske knjige "Krvava crkva" mora 2009. godine sa žaljenjem konstatirati da je Đuro Vilović nesumnjivo uvršten u povijest kao hrvatski književnik, makar je Vilović sebe smatrao Srbinom i tvrdio da hrvatski narod uopće ne postoji: naime je Vilović s uvjerenjem ponavljao, da postoje samo Srbi i Slovenci, a da je Zagreb pun potomaka neslavenskih došljaka iz raznih dijelova Europe koji govore o Hrvatskoj i deklariraju se kao Hrvati.

Važnija djela

 Esteta, roman, prvo izdanje 1919.
 Zagaljeni životi, zbirka pripovijedaka, 1923.
 Mandorlato, zbirka pripovijedaka, 1924.
 Međimurje - ispovijest jednoga sutona, roman, 1923., izdano 1968. god. kod Matice Hrvatske
 Hrvatski sjever i jug, zbirka pripovijedaka, Matica Hrvatska, 1930.
 Majstor duša, roman, prvo izdanje Binoza 1931.
 Pas Cvilek, dječak Ivek i dudaš Martin, roman za mlade, Binoza, 1934.
 Dorica pleše, libreto za operu Krste Odaka, 1934.
 Tri sata: roman međimurskog prekreta, Binoza, 1935.
 Zvono je oplakalo djevicu: roman barjaka Rajske Djeve Kraljice Hrvata, Binoza 1938.
Krvava crkva, prvo izdanje Srpska radikalna stranka, 2009.
 Picukare, roman, prvo izdanje V.B.Z., 2010. (rukopis dovršen pred II. svjetski rat)

Izvori

Vanjske poveznice
Đuro Vilović, Enciklopedija.hr
Od katoličkog svećenika i pravaša do četnika: Đuro Vilović iz Brela, Mega media
Bože, zar smo se tako malo promijenili?!, Juratnji list, 21. kolovoz 2010.
Đuro Vilović - Od župnika do četnika, prikaz knjige Nikole Žutića iz 2012., Institut za političke studije Beograd, autor prikaza Momčilo Subotić

Hrvatski političari u Kraljevini Jugoslaviji

Đuro Vilović


(196736) Munkácsy, denumire internațională (196736) Munkacsy, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
196736 Munkácsy este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky și Brigitta Sipőcz. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,76 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 2,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 196001-197000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

196736 Munkácsy


L'Orchestre symphonique de Dubrovnik est un orchestre de musique professionnel de la ville de Dubrovnik et est le principal porteur d'événements musicaux à Dubrovnik. Dans son œuvre, il perpétue la tradition musicale qui a commencé à se développer au début de la République de Dubrovnik.

Histoire
La musique à Dubrovnik s'est développée avec l'aide de familles nobles influentes. Les premiers groupes de musique ont été fondés pour donner des concerts en l'honneur du patron de la ville Saint Blaise (Sv. Vlaho). Les musiciens les plus talentueux ont été choisis pour donner des concerts en son honneur.

Alors que le nombre de musiciens à Dubrovnik augmentait, le Sénat a décidé de faire venir des professeurs qualifiés dans la ville pour enseigner la musique aux jeunes. En plus d'enseigner la musique, les professeurs jouaient dans l'orchestre de musique du duc. À cette époque, l'influence musicale à Dubrovnik provenait principalement d'Italie, c'est donc pourquoi les professeurs étaient pour la plupart italiens, et que les jeunes musiciens se rendaient à Naples et à Rome pour étendre leur éducation musicale.

L'Orchestre de Dubrovnik a été fondé par de jeunes passionnés, diplômés du Gymnase de Dubrovnik. Le nom original de l'orchestre a été changé en Orchestre philharmonique de Dubrovnik en 1925. Au cours des premières années, un nombre croissant de jeunes musiciens et professionnels sont devenus membres de l'Orchestre et ont interprété des œuvres musicales plus complexes avec des chefs célèbres : Tadeusz Sygietynski, Josef Vlach Vruticky et des œuvres créées par le compositeur polono-dubrovnik Ludomir Michael Rogowski. Consciente de la diversité du public touristique, la ville de Dubrovnik, avec le soutien des membres de l'Orchestre, a fondé en 1946 l'Orchestre de la ville de Dubrovnik, qui était un corps musical professionnel et à ce titre le principal porteur du Festival d'Été de Dubrovnik. Pendant une courte période, l'orchestre s'appelait l'Orchestre du Festival de Dubrovnik, et avec le chef d'orchestre de l'époque, Nikola Debelić, dans les années 70, il fit de nombreuses tournées (Suisse, Allemagne, Belgique, Pays-Bas), ainsi qu'une tournée de trois mois aux États-Unis et Canada (comprenant plus de 120 concerts avec les solistes Vladimir Krpan, Ivo Pogorelić, Valter Dešpalj et d'autres). En 1992, l'orchestre a changé son nom pour la dernière fois en son nom actuel, l'Orchestre symphonique de Dubrovnik.

Les membres de l'orchestre sont des musiciens universitaires qui ont principalement acquis leurs connaissances à l'Académie de musique de Zagreb, mais aussi dans le monde entier. La liste de concerts est très longue, incluant des tournées en Europe, aux États-Unis et en Indonésie. L'Orchestre symphonique de Dubrovnik a collaboré avec de grands noms : Lovro von Matačić, Antonio Janigro, Zubin Mehta, Kiril Kondrashin, Ernst Marzendorfer, Milan Horvat, Nikola Debelić, Pavle Dešpalj, Anton Nanut, David Ojstrah, Lord Yehudi Menuhin, Mstislav Rostropov Henryk Szeryng, Uto Ughi, Christoph Eschenbach, Stefan Milenkovich, Ivo Pogorelić, Dubravka Tomšič, Dunja Vejzović, Ruža Pospiš Baldani, Monika Leskovar, Radovan Vlatković, Mischa Maisky, Yuri Bashmet, Julian Rachlin, Michel Legrand, Alun Francis, Ivo Dražinić Fedotov, Goran Končar, Maxim Vengerov, Nicholas Milton, Christoph Campestrini, Dmitry Sinkovsky, Radovan Vlatković, Emmanuel Tjeknavorian et bien d'autres.

Présent
Au cours de l'année, DSO organise un certain nombre de cycles et de festivals de musique tels que le "Dubrovnik Music Spring", le cycle de musique baroque Orlando Furioso, le Festival international de musique d'airs d'opéra "Tino Pattiera", le Festival international de musique de Dubrovnik à la fin de l'été, Stradun Classic et Autumn Music Moscar. L'orchestre se produit également régulièrement dans le cadre du Festival d'été de Dubrovnik. Dans son répertoire, il accorde une grande attention aux compositeurs dubrovnikois et croates. Pendant la saison des concerts, il se produit lors de concerts dans l'atrium du palais du recteur et fait également des apparitions notables en Croatie et à l'étranger.

Le directeur de l'Orchestre symphonique de Dubrovnik est Damir Milat et le chef d'orchestre est Marc Tardue.

Notes et références

Liens externes
 Site Internet de l'Orchestre symphonique de Dubrovnik

Orchestre symphonique
Orchestre croate
Dubrovnik

Orchestre symphonique de Dubrovnik


زولوتوكينو  هي مدينة في مقاطعة كورسك أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 4620 نسمة.

مراجع

مدن مقاطعة كورسك

زولوتوكينو (كورسك)


Cet article répertorie les compositions de toutes les équipes participantes à la Coupe d'Asie 2022. Les huit équipes nationales impliquées dans le tournoi devaient inscrire une équipe de 18 joueurs.

L'âge et la sélection de chaque joueur sont au 23 mai 2022, premier jour de la saison.

Poule A

Indonésie
L'effectif suivant de l'Indonésie pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Inde
L'effectif suivant de l'Inde pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Japon
L'effectif suivant du Japon pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Pakistan
L'effectif suivant du Pakistan pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Poule B

Malaisie
L'effectif suivant de la Malaisie pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Corée du Sud
L'effectif suivant de la Corée du Sud pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Oman
L'effectif suivant d'Oman pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Bangladesh
L'effectif suivant du Bangladesh pour la Coupe d'Asie 2022.

Joueurs

Staff

Couleurs

Références

Coupe d'Asie masculine de hockey sur gazon
Hockey sur gazon en 2022
Sport en Indonésie
Hockey sur gazon M
Jakarta
2022 en Indonésie
Sport en mai 2022
Sport en juin 2022

Composition des équipes masculines de hockey sur gazon à la Coupe d'Asie 2022


Frida Hansdotter () este o fostă schioară suedeză ce a participat la Cupa Mondială de Schi Alpin. Ea a concurat în probele tehnice și este specializată în slalom.

Biografie
Tatăl ei, Hans Johansson, a fost, de asemenea, un schior alpin. Ea este verișoară de gradul 2 a prințului Daniel, Duce de Västergötland.

Născută în Västerås, Västmanland Hansdotter a reprezentat Suedia la Jocurile Olimpice de iarnă din 2010, la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014 și la patru Campionate Mondiale. A câștigat prima ei victorie la Cupa Mondială de la Kranjska Gora în 2014. Anterior, Hansdotter a terminat de opt ori pe locul al doilea, cele mai multe din istoria Cupei Mondiale fără victorie. S-a clasat pe locul al doilea clasamentul sezonului 2014 la proba de slalom.

În 2018 ea a câștigat medalia de aur la Jocurile Olimpice de la Pyeongchang la proba de  slalom.

Rezultate Cupa Mondială

Clasări pe sezoane

Clasări pe podium
 3 victorii – (3 Slalom)
 22 podiumuri – (21 Slalom, 1 Slalom paralel)

Rezultate Campionate Mondiale

Rezultate Jocuri Olimpice

Referințe

Legături externe

 Site-ul oficial

Schiori suedezi
Schi alpin
Suedezi în viață
Medaliați olimpici cu aur suedezi
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2010
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2014
Competitori la Jocurile Olimpice de iarnă din 2018

Frida Hansdotter


Arieh Warshel (født  20. november 1940) er en israelsk/amerikansk biokemiker og biofysiker. Han er pioner inden for computerstudier af funktionelle egenskaber af biologiske molekyler. Han er professor i kemi og biokemi og er  Dana and David Dornsife Chair ii kemi på University of Southern California. I 2013 modtog Arieh nobelprisen i kemi sammen med Michael Levitt og Martin Karplus for "udvikling af multiskalamodeller for komplekse kemiske systemer".

Referencer

Nobelprismodtagere fra Israel
Nobelprismodtagere i kemi

Arieh Warshel


Carmel Highlands er en by der ligger Monterey County ca. 5,6 km syd for Carmel-by-the-Sea i Californien.

Igennem byen går California State Route 1, som er en vej der går fra Los Angeles til Leggett, der ligger nord for San Francisco.

I området omkring Carmel Highlands er der nogle af de dyreste boliger i USA, da mange berømte og rige stjerner har huse eller feriehuse i området. bl.a. Clint Eastwood, og tidligere countrysangeren John Denver, der boede der fra 1996 til 1997.

Byer i Californien

Carmel Highlands


Pozzonovo ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Padua, Region Venetien.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 24 Kilometer südsüdwestlich von Padua in der unteren Poebene auf einer Höhe von  zwischen den Euganeischen Hügeln im Norden und der Etsch im Süden. Zur Gemeinde Pozzonovo gehört die Fraktion Stroppare.

Geschichte
Pozzonovo wird erstmals Mitte des 13. Jahrhunderts urkundlich als Puthei Novi erwähnt. Seit 1927 ist Pozzonovo eine eigenständige Gemeinde.

Verkehr
Am nordöstlichen Rand führt die Autostrada A13 von Padua nach Bologna durch das Gemeindegebiet. Bei Pozzonovo gibt es einen kleinen Flugplatz (Aviosuperficie Colli Euganei) für die Allgemeine Luftfahrt.

Persönlichkeiten
 Lina Merlin (1887–1979), Lehrerin und sozialistische Politikerin

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in Venetien

Pozzonovo


is a Japanese enka singer. Her singing career spanned over four decades. She married Katsuo Yamada in 1991.

Early life
Kawanaka was born Kimiko Kawanaka in Yonago, Tottori. At a young age, she moved to Suita, Osaka where she grew up.

In 1973, at age 18, she debuted as Kasuga Harumi and tried to become a pop idol with the release of the songs "Shinjuku Tenshin" and "Kantsubaki no Shima Kara". Both singles failed and she returned to Osaka to work at her mother's okonomiyaki restaurant.

In 1976, she won a contest singing "Anatani Inochi Gake". She adopted stage name Miyuki Kawanaka and launched her second debut as an enka singer. In 1980 Kawanaka's single Futarizake (ふたり酒) hit, with sales over a million copies.

Her second biggest hit, "Niren-sou" (二輪草) in 1998, which sold more than a million copies in Japan alone, spending 80 weeks in the top 100 of the oricon chart.

Kawanaka was invited to perform at the annual NHK Red and White Song Festival for 24 non-consecutive years, the 7th most on the all-time list for a female artist. Her last appearance at the prestigious programme was 2011, the 62nd edition of the show.

Discography

Original works charting in the top 100.

References

1955 births
Living people
Japanese women singers
Enka singers
Singers from Suita
Singers from Tottori Prefecture
People from Yonago, Tottori

Miyuki Kawanaka


مَلَفّ قد يُقصَد بها:
ملف حاسوب: مجموعة من المعلومات التي تــُـجـْـمـَــع في وحدة تخزينية بتنسيق معيــّـن.
 ملف مستندات (مجلد): حاوية تضم عدة أوراق مع بعضها البعض بهدف تنظيمها وحمايتها.

وَمِلَفّ قد يُقْصَد بها:
 ملف كهرومغناطيسي أو (الوشيعة)

ملف (توضيح)


Harmancık aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Harmancık, Bursa -  Bursa ili ilçesi
 Harmancık, Göynücek - Amasya ili Göynücek ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Beypazarı - Ankara ili Beypazarı ilçesine bağlı mahalle
 Harmancık, Genç - Bingöl ili Genç ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Lapseki - Çanakkale ili Lapseki ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Bayramören - Çankırı ili Bayramören ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Çorum - Çorum ili merkez ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Gümüşhane - Gümüşhane ili merkez ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Torul - Gümüşhane ili Torul ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Pazarcık - Kahramanmaraş ili Pazarcık ilçesine bağlı mahalle
 Harmancık, Safranbolu - Karabük ili Safranbolu ilçesine bağlı köy
 Harmancık, Alaçam - Samsun ili Alaçam ilçesine bağlı mahalle
 Harmancık, Sivas - Sivas ili merkez ilçesine bağlı köy

Harmancık


Made In Iron je hrvatski tribute sastav Iron Maidena. Djeluje od 21. travnja 2007. godine.
Tijekom niza godina proba i koncerata zahvaljujući Vici, Ivanu i Luki, dugogodišnji svirači gitare, svirački i aranžmanski je Made in Iron postigao zvuk skoro identičan onome Iron Maidena. Tome j epridonijela nevjerojatna svirka bubnjarice Ivane Čović. Luka Brodarić čini drugi dio ritam sekcije. Brodarić je klasična obrazovanja i prirodna talenta pa vjerodostojno svira sve vrlo zahtjevne dionice Stevea Harrisa. Glazbeni dar je obiteljska baština, jer su mu otac i stric Brodarić članovi legendarnog splitskog Metka, a mati Brankica dugogodišnji prateći vokal Gibonniju. Dino Jelusić upotpunjuje sliku, jer je jedan od najboljih mladih pjevača u Hrvatskoj (a i šire), koji je pobijedio na prestižnim pjevačkim natjecanjima i član je i popularnog američkog benda Trans-Siberian Orchestra s kojima je odradio velike turneje po Americ. Postava se do kraja formirala 2012. godine. Ostvarili su energične nastupe i vjerno predstavili Iron Maiden te su rasprodali karte za kultne klubove u Hrvatskoj (Močvara/ Hard Place/ Vintage (Zagreb), Kocka (Split)) i susjednim zemljama.

Na koncertu u Vintage Industrial Baru 21. travnja 2017. na 10. obljetnicu osnutka sastava snimao se je i službeni DVD uživo sa 7 kamera.

Članovi
Članovi su:
Dino Jelusić  (Trans-Siberian Orchestra, Animal Drive) – pjevač
Vicko Franić  (Harpoon Blues Band, Floydian Split) – gitara
Ivan Tomaš  (Electric Chair, Kriza) – gitara
Luka Tomić  (Zoran Mišić, Ultimatum, Innergate) – gitara
Luka Brodarić  (Trio Brodarić, HNK Split, NOA) – bas gitara
Ivana Čović  (Kriza, In Roots) – bubnjevi

Izvori

Hrvatski glazbeni sastavi

Made in Iron


Hogna maderiana est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Lycosidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Madère. Elle se rencontre sur Porto Santo et l'îlot de Ferro.

Description
Le mâle décrit par  en mesure  et la femelle .

Elle se distingue par une couleur orange très marquée sur la face supérieur de ses pattes.

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite sous le protonyme Lycosa tarentuloides maderiana par Walckenaer en 1837. Elle est élevée au rang d'espèce et placée dans le genre Tarentula par Simon en 1864, dans le genre Trochosa par Kulczyński en 1899, dans le genre Isohogna par Roewer en 1955 puis dans le genre Hogna par Wunderlich en 1992.

Hogna schmitzi a été placée en synonymie par Crespo, Silva, Enguídanos, Cardoso et Arnedo en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Madère.

Publication originale
 Walckenaer, 1837 : « Aptères. » Histoire naturelle des insectes. Paris, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Lycosidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Madère

Hogna maderiana


An Cyrtochilum volubile in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Eduard Friedrich Poeppig ngan Stephan Ladislaus Endlicher. An Cyrtochilum volubile in nahilalakip ha genus nga Cyrtochilum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Peru. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtochilum

Cyrtochilum volubile


A lei de Brandolini, também conhecida como o princípio de assimetria da estupidez, é um aforismo segundo o qual "a quantidade de energia necessária para refutar a idiotice é uma ordem de grandeza maior do que a necessária para produzi-la". Esse pensamento estabelece que é mais fácil criar ou espalhar desinformação do que desmascará-la, devido à quantidade de esforço e tempo necessários para desmentir informações falsas em comparação com a rapidez e facilidade com que elas podem ser criadas e disseminadas.

O princípio critica a técnica de propaganda que consiste em disseminar notícias falsas em massa, a fim de explorar a credulidade de um determinado público apelando para seu sistema de raciocínio rápido, instintivo e emocional. Em síntese, a desinformação pode ser amplamente divulgada e aceita rapidamente, enquanto o processo de desmascará-la exige um esforço considerável para provar a sua falsidade.

Origem
O princípio foi formulado publicamente pela primeira vez em 11 de janeiro de 2013 pelo desenvolvedor de software italiano Alberto Brandolini sob o título em inglês bullshit assimetry principle, e mais tarde ganhou popularidade, depois que uma foto foi publicada no Twitter mostrando um diapositivo de uma apresentação feita por Brandolini durante uma conferência de tecnologia, em 30 de maio de 2014. Brandolini disse que se inspirou ao ler o livro Rápido e Devagar, de Daniel Kahneman, pouco antes de assistir a um talk show político italiano com o jornalista Marco Travaglio e o ex-primeiro-ministro Silvio Berlusconi, que se atacavam mutuamente.

Interesse
Resulta-se deste ditado que a desinformação tem uma vantagem importante sobre a verdade, porque estabelecer a verdade é particularmente caro em tempo e energia. Este princípio é uma das razões pelas quais o ônus da prova não deve ser invertido. Na ciência e no direito, em particular, o ônus da prova recai sempre sobre quem afirma, caso contrário, qualquer um pode afirmar qualquer coisa sem a menor prova.

Aplicações
O fenômeno é amplificado pelo desenvolvimento das redes sociais. A abordagem inicial é o sensacionalismo; o discurso e o boato, muitas vezes alarmistas e conspiratórios, têm o vento em suas velas, graças às mídias sociais que divulgam informações com ainda mais velocidade quando parecem chocantes, ou em contracorrente das convenções sociais. Afeta particularmente a comunidade científica, que não tem meios para combater todas as "mentiras e imprecisões" disseminadas na web, mas que deveria, segundo o biólogo britânico Philip Williamson, explorar o poder da internet para criar sistemas de classificação moderados para sites que alegam fornecer informações científicas.

A técnica retórica denunciada pela lei de Brandolini assemelha-se ao galope de Gish (expressão cunhada pela antropóloga Eugenie Scott a partir do nome do criacionista Duane Gish), uma estratégia de debate que consiste em atacar o adversário com uma quantidade excessiva de argumentos, desconsiderando sua qualidade ou precisão.

Ver também
 Apelo à ignorância
 Viés de confirmação
 Argumentum ad nauseam
 Efeito Dunning–Kruger
 Lei de Poe
 Navalha de Hitchens
 Lei de Scopie
 On Bullshit

Leis epigramáticas
Terminologia da Internet
Aforismos
Provérbios
Princípios

Lei de Brandolini


سهير عودة (26 يناير 1963 -)، مطربة وممثلة أردنية من أب فلسطيني الأصل، وأم سعودية.

مجال الغناء
بدأت مع فرقة ميراج سنه 1988 وقدمت معهم أغنيتين وهما:
 تقول أهواك
 صرخة

ثم انفصلت عن الفرقة وقدمت ألبوم غنائي مع زوجها السابق المطرب مصطفى شعشاعة وأشهر أغاني هذا الألبوم:
 مقدر أقولك
 وين أهلنا
 ما نسينا العشرة

وبعدها بدأت تغني منفرده ومن أغانيها:
 يا مدقدق
 ست العواصم أغنية وطنية
 شوقي سرى
 ريمكس أغاني: وتحتوي على مقاطع من أغانٍ مصرية مشهورة وهي: يا مسافر وحدك، ليالي الأنس، يا حبيبي تعالى، وياك، امتى حتعرف
 أنا قلبي دليلي

غناء شارة مسلسل كرتون
لها مشاركة واحدة في غناء شارات الكرتون، وهي مقدمة المسلسل الكرتوني الشهير (سالي) وهي من كلمات موسى عمار، وصاغ اللحن الفنان وائل أبو نوار.

وفي مارس/2013 قامت بتقديم أغنية (سالي) بشكل مطور، وذلك تحت اشراف الموزع الموسيقي البحريني جمال القائد، كما قامت بتصويرها لصالح تلفزيون قطر، والتي عرضت لأول مرة في يوم الثلاثاء 25/2/2014 حصرياً على تلفزيون قطر ضمن فقرة تلفزيونية يومية تحت عنوان (أيام الطيبين).

مجال التمثيل
لها مشاركات عديدة في التمثيل منها:
 جواهر الجزء الثالث
 عليوة والايام
 دعاه على أبواب جهنم
 صراخ الدفاتر العتيقة
 راس غليص النسخة الجديدة / الجزء الأول والثاني
 وين ماطقها عوجة
 توم الغرة
 بيارق العربا

مجال الدوبلاج
شاركت الفنانة سهير في مجال الدوبلاج، فكان لها مشاركة في دبلجة المسلسل الكوري جوهرة القصر

أما من ناحية دبلجة الكرتون فقد شاركت في دبلجة عدّة أعمال، ومنها:
 التوأمان
 مغامرات باسل - الجزء الثاني
 القط التائه أو القط بيلي
 شامان كينج

أردنيون من أصل سعودي
أردنيون من أصل فلسطيني
أشخاص على قيد الحياة
مغنيات أردنيات
ممثلات أردنيات
ممثلات فلسطينيات
مواليد 1384 هـ
مواليد 1963

سهير عودة


Le Carrier Air Group Seventeen (CVG-17) était une désignation utilisée par l'US Navy pour identifier deux groupes aériens embarqués indépendants.
 Le premier a été créé le  sous le nom de Carrier Air Group Seventeen (CAVG-17) et dissout le  en prenant le nom de Carrier Air Wing Six (CVW-6),
 Le second a été créé sous le nom de Carrier Air Group Eighty Two le  et finalement dissout en prenant le nom de Carrier Air Group Seventeen  (CVW-17) le .

Aucun des deux groupes ne partage une lignée avec l'actuel Carrier Air Wing Seventeen (CVW-17).

Premier Carrier Air Group désigné CVG-17
Le premier Carrier Air Group à porter la désignation Carrier Air Group Seventeen (CVG-17) a été créé sous le nom de CVG-17 le 1er janvier 1943 pendant la Seconde Guerre mondiale. Il a ensuite été renommé CVBG-17, puis CVBG-5, puis CVG-6 (la deuxième utilisation de la désignation CVG-6) et finalement CVW-6 avant d'être supprimé.

Second Carrier Air Group désigné CVG-17

CVG-82
Le Second Carrier Air Group portant la désignation CVG-17 a été créé sous le nom de CVG-82 le  pendant la Seconde Guerre mondiale et a été affecté au porte-avions .

Le CVG-82 était composé du Fighting Squadron 82 (), pilotant le Grumman F6F Hellcat, du Bombing Squadron 82 (Curtiss SB2C Helldiver), du Torpedo Squadron 82 (Grumman TBF Avenger) et des deux escadrons de chasse de l'United States Marine Corps : VMFA-112 et  (Chance Vought F4U Corsair). Après s'être entraîné sur la côte est des États-Unis, Bennington atteignit la Cinquième flotte des États-Unis le . Neuf jours plus tard. Le CVG-82 a attaqué des cibles dans la région de Tokyo, principalement les aérodromes d'Hachijō-jima, Nanpo Shoto, Mikata-Ga-Hara et Hamamatsu. Du 20 au 22 février, l'escadre soutient les débarquements pour la Bataille d'Iwo Jima. Cela a été suivi d'attaques contre des cibles dans la mer intérieure japonaise et sur Okinawa en mars. Le 7 avril, des avions du CVG-82 ont participé au naufrage du cuirassé japonais Yamato. Le groupe aérien a ensuite soutenu les troupes américaines sur Okinawa jusqu'en juin.

Le , le CVG-82 est remplacé à bord du Bennington par le CVG-1 et transporté aux États-Unis à bord de l'. Lors de son déploiement, le CVG-82 a été crédité de la destruction de 167 avions japonais dans les airs et 220 au sol. Cependant, le CVG-82 a perdu 40 pilotes et 13 membres d'équipage, soit 25 % de son effectif régulier.

Après la guerre, le groupe aérien a été réaffecté à l'United States Fleet Forces Command. Le CVG-82 a commencé son premier déploiement dans la région de l'océan Atlantique en octobre 1946 à bord de l'.

CVAG-17
Le , tous les CVG alors existants ont été redésignés selon un nouveau schéma de désignation. Les groupes aériens de transporteurs affectés aux porte-avions de classe Essex ont été désignés CVAG et ceux affectés au plus grand porte-avions  ont été désignés CVBG. Les CVAG étaient numérotés séquentiellement de 1 à 21 en utilisant uniquement des nombres impairs et le CVG-82 a été renommé Attack Carrier Air Group Seventeen (CVAG-17).

CVG-17
Peu de temps après, le , la marine a institué un autre système de désignation éliminant les désignations CVAG et CVBG et tous les groupes aériens embarqués existants ont été redésignés en CVG. Jusqu'en 1953, le CVG-17 a effectué huit déploiements en mer Méditerranée à bord des Randolph, Midway,  et . Entre septembre 1953 et mai 1954, le CVG-17 a fait le tour du monde à bord de l'.

En 1955, le CVG-17 s'est de nouveau déployé à bord de l'USS Coral Sea, suivi de trois déploiements avec l'USS Franklin D. Roosevelt jusqu'en mars 1958. En novembre 1956, USS Franckin D. Roosevelt et  ont rejoint en mer Méditerranée l'USS Randolph et l'USS Coral Sea pendant la crise du canal de Suez, pour empêcher toute intervention soviétique.

Le CVG-17 a été supprimé le .

Voir aussi

Notes et références

Liens internes
 Carrier Air Wing
 Histoire de l'United States Navy

Carrier Air Wing de l'United States Navy
Aéronautique navale
Unité ou formation militaire dissoute en 1958

Carrier Air Group Seventeen