Aliye Rona doğum adıyla Aliye Dilligil (1 Ocak 1921, Dera - 29 Ağustos 1996, İstanbul), Türk sinema ve tiyatro oyuncusu.  Sayısız karakter rolünde oynamış, özellikle sert Anadolu kadınlarını canlandırmıştır.

İlk yılları
Aliye Rona, Samsun'un ileri gelen demiryolu işletmecisi Ramiz Bey ve Servinaz Hanım'ın kızı olarak 1921 yılında bugün Suriye sınırları içinde kalan, o zamanlar Fransız Suriye Mandasına bağlı Ürdün sınırındaki Dera şehrinde doğdu. Tiyatrocu Avni Dilligil ve gazeteci Turhan Dilligil'in kardeşi olan Rona, Beyoğlu Akşam Kız Sanat Okulu'nda okudu. 1930'ların sonlarında Kadıköy Halkevi'nde amatör olarak tiyatro oyunculuğuna başladı. Ulvi Uraz ve Avni Dilligil ile Arena Tiyatrosunda sahneye çıktı. İzmir Şehir Tiyatrosu'nda birlikte çalıştığı Zihni Rona ile evlendi.

Kariyeri
Sinema oyunculuğuna 1947 yılında Kerim'in Çilesi filmiyle başlayan Aliye Rona, Türk sinemasında uzun yıllar karakter rollerinin değişmez ismi oldu. Uzun yıllar dublaj da yapan Rona, sinemada çilekeş, direnen, dikbaşlı, hakkını hukukunu arayan, kavgacı, töreci köylü kadını ve ana rollerini canlandırdı.

Yaklaşık yarım asırlık sanat hayatı boyunca 204 filmde rol aldı. 1965'te Hepimiz Kardeşiz, 1967'de Zalimler, 1968'de Son Gece ile Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde "En Başarılı Yardımcı Kadın Oyuncu" ödüllerini aldı. 1969 Adana Altın Koza Film Festivali'nde Kuyu filmiyle "En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu" seçildi.

Son yılları ve ölümü

Ömrünün son yıllarında sağ tarafına felç inen ve tekerlekli sandalyeye mahkûm olan Rona, İstanbul'un Pendik ilçesindeki bir huzurevinde kalmaya başladı. Bu huzurevinde yaşanan sağlık ve şiddet olayları televizyon haberlerinde gündeme gelmiş ve Aliye Rona burada kötü bir hâlde bulunmuştur. Yine bu huzureviyle ilgili haberler sırasında son isteğinin "Mustafa Kemal Atatürk'ün annesi Zübeyde Hanım'ı oynamak" olduğunu belirtmiştir. 29 Ağustos 1996'de kaldığı huzurevinde geçirdiği beyin kanaması nedeniyle 75 yaşında hayatını kaybetti. Cenazesi Karacaahmet Mezarlığı'ndaki aile kabristanına defnedildi.

Filmografisi

Ödüller
 1965: 2. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Hepimiz Kardeşiz
 1967: 4. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Zalimler
 1968: 5. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Yardımcı Kadın Oyuncu - Son Gece
 1994: 8. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde´de Aliye Rona
 IMDb´de Aliye Rona
 Sinemalar´da Aliye Rona
 SinemaTürk'te Aliye Rona
 TSA´de Aliye Rona

1921 doğumlular
1996 yılında ölenler
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Türk kadın sinema oyuncuları
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Altın Koza Ödülü kazanan oyuncular
Beyin kanamasından ölenler
Suriye doğumlular

Aliye Rona


Aderus trimaculatus é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1902.

Distribuição geográfica
Habita no Bornéu.

Referências

trimaculatus
Fauna do Bornéu
Insetos descritos em 1902
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus trimaculatus


Republica Populară Chineză a participat la Jocurile Olimpice pentru prima dată la Jocurile Olimpice de vară din 1952 de la Helsinki. Înaintea Războiului Civil Chinez, sportivii chinezi luaseră parte la edițiile din 1932, 1936 și 1948 pentru Republica China. În perioada 1956–1980, RPC a boicotat toate edițiile a Jocurilor Olimpice din cauza disputei cu Taiwan privind utilizarea denumirii "China". În noiembrie 1979, Comitetul Olimpic Internațional a ales numele "Taipeiul Chinez" din cadrul așa-numitei rezoluției de la Nagoya, care a fost acceptată de Taiwan în anul 1981. Astfel, RPC a reintegrat mișcarea olimpică, începând cu Jocurile Olimpice de iarnă din 1980.

Codul CIO este CHN. RPC fost țară-gazdă la Jocurile Olimpice de vară din 2008 de la Beijing.

Medalii după Olimpiadă
Marginea roșie înseamnă ca China a fost țara-gazdă.

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
  China la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Chinei  pe Sports Reference

China la Jocurile Olimpice


An Festuca petraea in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Guthn. ngan Moritz August Seubert. An Festuca petraea in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca petraea


ලෝකයේ සමනල වර්ග 24000ක් පමණ සිටින වග තහවුරුවී තිබේ.ඒ අතුරින් මෙරට කුල 6කටඅයත් සමනල වර්ග 247ක් පමණ වාසය කරයි.මින්වර්ග 23ක් පමණ ශ්‍රී ලංකාවට ආවේනිකවේ. ලංකාවේ වාසයකරන සමනලුන් අතරින් වැඩිම ප්‍රමාණයක් වාසයකරන්නේ තෙත් කලාපයේය. තෙත් කලාපයේ වාසය කරන සුලභබව හමුවන සමනලුන් කෙරෙහි මෙහිදි අවධානය යොමු වේ.
සමනලුන් පිළිබඳව අධ්‍යනය කිරීමෙදී සලබයින් හා සමනලුන් අතර වෙනස හදුනාගැනීම, මල්පැණි සඳහා උපයෝගී කරගන්නා ශාක හදුනාගැනීම. ඔවුන්ගේ පෝෂණ ශාක  හදුනාගැනීම වෑදගත් වේ.

ලංකාවේ සමනලුන් පහත පරිදි කුල 11බෙදා දෑක්විය හෑක.

01) පෑපිලියොනිඩේ කුලය

02) පියරිඩේ කුලය

03) නිම්පාලිඩේ කුලය

04) ලයිසෑනඩේ කුලය

05) හෙස්පරයිඩේ කුලය

06) රියෝඩ්‍රිනිඩේ කුලය

මෙරට හමුවන සමනලුන් සලබයින් ලෙසත්; සලබයින් සමනලුන් ලෙසත් හදුනාගැනීම බොහෝවිට සිදු වේ.නමුත් සලබයින් හා සමනලුන් අතර ප්‍රධාන වෙනසකම් පහත පරිදි දෑක්විය හෑක.

සමනලයා

01) ස්පර්ශක අග කෙලවර රවුම්ය.

02) දීප්තිමත් වර්ණ ඈත.

03) දිවා කාලයේදී හැසිරේ.

සලබයා

01) ස්පර්ශක කුරෑලු පිහාටුවක් වෑනිය.

02) දීප්තිමත් වර්ණ නෑත.

03) රාත්‍රී කාලයේදී හැසිරේ.

සමනලුන් පිළිබඳව කතිකා කිරිමේදී උන්ගේ ජීවන චක්‍රය පිළිබඳව විමසා බෑලීම වටී. සමනලුන්ගේ විශේෂ ලක්ෂණයක් වන්නේ සිය බිත්තරවලින් බිහිවන දළඹුවන් අනුභව කිරිමට ප්‍රියකරන වෘක්ෂවල බිත්තර දෑමීමයි.විවිධ සමනල වර්ගවලට වෙන්වෙන් වූ විශේෂ වෘක්ෂලතා ඈති අතර එය එම විශේෂයේ පෝෂණ ශාකය ලෙස හෑදින්වේ.

සමනලයාගේ ජීවන චක්‍රය

තෙත් කලාපයේ බහුලව හමුවන සමනලුන් කිහිපදෙනෙක්

===බ්ලූ මෝර්මන්
 (Papilio polymnestor)===

කුලය - පෑපිලියොනිඩේ

සිංහල නම - මහ නීලයා

පෝෂණ ශාකය - ජම්බල

ආවේනික සමනලයෙකි.මෙරට හමුවන දෙවන විශාලතම විශේෂය වේ.දුර්ලභ විශේෂයකි.පිරිමි හා ගෑහෑණු සතුන් වර්ණයෙන් සමානය.පියාසෑරිය වේගවත්ය.සංක්‍රමණයට සහභාගී වේ.

කොමන් මෝර්මන් (Papilio polytes)

කුලය - පෑපිලියොනිඩේ

සිංහල නම - වෙස්ගත්තී

පෝෂණ ශාකය - කරපිංචා

පිරිමි හා ගෑහෑණුසතුන් වර්ණයෙන් සමානය.පියාසෑරිය වේගවත්ය.සංක්‍රමණයට සහභාගී වේ. සමනලයා ෙතත් බිම් ආශ්‍රිතව ගෑවසේ.සමනලියගේ ප්‍රධාන ආකාර තුනකි.
01) සමනලයා අනුක්‍රමණය කරයි.
02) කොමන් රෝස් අනුක්‍රමණය කරයි.
03)ක්‍රිම්සන් රෝස් අනුක්‍රමණය කරයි.

කොමන් රෝස් /ක්‍රිම්සන් රෝස් (Atrophaneura hector)

කුලය - පෑපිලියොනිඩේ

සිංහල නම - සෙව්වන්දියා

පෝෂණ ශාකය - පුවක්

පිරිමි හා ගෑහෑණුසතුන් වර්ණයෙන් සමානය.සමනලියගේ සිරෑරේ රතු පෑහෑය නොමෑත.සමනලියගේ ඉදිරි තටු රවුම්ය. පියාසෑරිය සෙමෙන්ය.සංක්‍රමණයට සහභාගී වේ.

කොමන් බ්ලූ බොටල්(Graphium sarpedon luctatius)

කුලය - පෑපිලියොනිඩේ

සිංහල නම - නීල බෝමී

පෝෂණ ශාකය - කපුරෑ

පිරිමි හා ගෑහෑණු සතුන් වර්ණයෙන් සමානය.සමනලිය මදක් විශාල වේ. ගඳපාන මල් ආශ්‍රිතව ගෑවසේ. ෙතත් බිම් ආශ්‍රිතව ගෑවසේ. හිරෑඑළිය ඈතිවිට පියාසෑරිය වේගවත්ය.විවෘත ප්‍රදේශවල හා ගෙවතුවල දුලභය.

බර්ඩ් වින්ග් (Troides darsius)

කුලය - පෑපිලියොනිඩේ

සිංහල නම - සියොත්පියා

පෝෂණ ශාකය - සප්සඳ

ලංකාවේ වාසයකරන විශාලතම සමනලයා වේ.ආවේනික සමනලයෙකි. සමනලිය මදක් විශාලය.ඉහළින් පියාඹයි. කලාතුරකින් ජෝඩුවක් එකිනෙකා පසුපස ඉහළ පහළ යමින් පියාසර කරයි.

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

සමනල සංරක්ෂණය සඳහා අත්පොත - ශ්‍රී ලංකා වන සත්ව හා ස්වභාව ආරක්ෂක සංගමය.

සිරිලක සුන්දර සමනල්ලු - ගාමිණී කුමාර විතාන

A Selection of the Butterflies of Sri Lanka - John & Judy Banks.
ෙමම අඩවියත් බලන්න

සමනලයා

ශ්‍රී ලංකාවේ තෙත් කලාපයේ සමනලුන්


أطباق
 المندي
يتم طبخه في قدر (طنجرة) تحت الأرض حتى ينضج تماماً سواء كان لحم أو دجاج.
 المضبي
ويلفظ في الدارجة مظبي أو مضبي. يتم طبخه فوق مجموعة من الأحجار بعد إشعال النار تحته سواء كان من اللحم أو الدجاج بعد تتبيله بالبهارات الخاصة به.
 الحنيذ
عباره عن أكل يطبخ بطريقة خاصة سواء كان لحم أو دجاج.
 الحنيد
عباره عن سمك التونة (ويسمى ثمد) يشوى في التنور ويجفف ويتم طبخه بعدة طرق ومن أشهرها صانة حنيد والمخسخس ويسمى في الخليج كبسة الحنيد.
 المقلقل الحضرمي
عبارة عن لحم أو دجاج يطبخ على طريقتين وهيا الطبخ بالسلق ثم بالزيت.
 المرق الحضرمي
عبارة عن مرقة يتم طبخها بلحم أو دجاج ويتم إضافة بهارات خاصة بها وعلى رأسها الكركم.
 الهريس الحضرمية
تعتمد في طبخها على لحمة الضأن والبر.
 العصيد الحضرمية
تعتمد على التمر كعامل أساسي في طبخها.
 اللخم الحضرمي
عبارة عن طبخ بعدة أشكال لسمك القرش المجفف بكمية ملح كبيرة. وهناك تنوع كبير في حضرموت في المأكولات حسب المناطق والبيئة. فعلى سبيل المثال تشتهر دوعن بالعسل الدوعني والمندي والمضبي، بينما تشتهر مدن الساحل بأكلات السمك كالصيادية بينما تأثرت مدن الداخل بالمطبخ الإندونيسي بسبب الهجرة إلى شرق آسيا.

حلويات ومعجنات
 الباخمري.
 الكعك الحضرمي.
 المفوش (اللقيمات).
 الخمير.
 المشبك.
 الحلوى الحضرمية.

مشروبات
لا يتناول غالباِ الحضارم الشاي بدون أي إضافات إليه ويختلف المذاق لديهم من منطقة لأخرى، في الغالب يتناول الحضارم الشاي بالحليب في الصباح الباكر أو مع وجبة الفطور، بعد وجبة الغداء يتناولون الشاي الأخضر بالنعناع غالباً، في باقي الأوقات يحبذون تناول الشاي الأسود بالنعناع أو الحبق وأيضاً الهيل والبعض الآخر يفضل الزعفران، أما بالنسبة لعشاق القهوة فهم يفضلون تناول القهوة الحضرمية إما مع الزنجبيل أو الهيل. في أيام الجمعة يقومون بإعداد مشروب النعناع وذلك بغليه فقط وإضافة القليل من السكر إليه أو تقديمه مع مكعبات السكر ليتم تحليته حسب الرغبة ونفس الفكرة يتم تطبيقها مع إعداد الشاي العادي.

نمط الغذاء اليومي
يتميز الحضارم بأشكال متعددة من النمط الغذائي اليومي، يأكلون ثلاثة وجبات في اليوم، فيتميز الفطور بأكل الخبز مع البيض المطهو بالسمن بالإضافة إلى تناول الجبن، بينما يتم شرب الشاي المضاف إليه بعض التوابل أو الحليب.
ووجبة الغداء تعتبر الوجبة الرئيسية وفيها يتم أكل الرز بالإضافة إلى الطبق الأساسي لهذا اليوم سواء كان من اللحم أو الدجاج أو السمك، ويختلف أسلوب طبخ الرز حسب طبيعة الطبق فإذا كان الطبق يحتوي على المرق أو الإدام ويسمى بالخُصار فإن الرز يطبخ بدون أي إضافات إليه وأما إذا كان الطبق لا يحتوي على أي سائل كالمشاوي على سبيل المثال فإن الرز يطبخ بمواصفات أخرى تناسب الطبق. بالنسبة لوجبة العشاء، فإنها تعتمد على النمط المتبع في وجبة الفطور من الخبز والبيض والجبن.
يتميز الحضارمة بوجبتهم الإضافية التي تسمى وقت القهوة وتكون في الأغلب بعد صلاة المغرب، يتناولون فيها القهوة الحضرمية مع الحلويات أو المأكولات الحضرمية مثل الكعك واللقيمات والخَمِير والحلوى الحضرمية والمُشَبَّك وغيرها.

طريقة الذبح عند الحضارم
من المعروف أن للحضارم طريقة خاصة في ذبح الأغنام وتفصيل أعضائها بطريقة رائعة ونظيفة بحيث لا يستطيع أحدٌ الغش فيها وكما هو معروف لدى الحضارم أنهم لا يقومون بتقطيع اللحوم بطريقة عشوائية بتكسير العظام وضلوع الذبيحة إلى عدة قطع، بل يقومون بتفصيلها كل جزء على حدة، ويتم أيضاً تقسيم الذبيحة إلى نصفين وكل نصف إلى ربعين وكل ربع إلى ثمنين وكل ثمن إلى نصف الثمن ونصف الثمن يعتبر غذاء لشخص واحد.

المراجع

محافظة حضرموت
مطبخ عربي

مطبخ حضرمي


Lupta de la Cocargea a fost o acțiune militară de nivel tactic, desfășurată pe Frontul Român, în timpul campaniei din anul 1916 a participării României la Primul Război Mondial. Ea s-a desfășurat în perioada 5/18 septembrie 1916 - 6/19 septembrie 1916 și a avut ca rezultat respingerea atacului forțelor Puterilor Centrale, în ea fiind angajate forțe române din Divizia 12 Infanterie și Divizia 1 Voluntari sârbă și forțe ale Puterilor Centrale din Divizia 1 Infanterie bulgară și Divizia 4 Infanterie bulgară. A făcut parte din acțiunile militare care au avut loc în bătălia de pe aliniamentul Rasova-Cobadin-Tuzla.

Contextul operativ strategic

Forțe participante

Dispozitivul forțelor române

Dispozitivul forțelor inamice

Comandanți

Comandanți aliați
General Traian Găiseanu
Colonel Stevan Hadžić

Comandanți ai Puterilor Centrale
General Ianko Draganov
General Pantelei Kiselov

Planurile de luptă

Desfășurarea acțiunilor militare

Rezultate și urmări

Note

Bibliografie
 Kirițescu, Constantin, Istoria războiului pentru întregirea României, Editura Științifică și Enciclopedică, București, 1989
 Ioanițiu Alexandru (Lt.-Colonel), Războiul României: 1916-1918, vol I, Tipografia Geniului, București, 1929
 ***, Istoria militară a poporului român, vol. V, Editura Militară, București, 1989

Vezi și

 Participarea României la Primul Război Mondial

Bătălii de pe frontul românesc în Primul Război Mondial

Lupta de la Cocargea (1916)


El Faro Buen Tiempo es un faro no habitado de la Armada Argentina que se encuentra en la ubicación  sobre el Cabo Buen Tiempo al norte de la ciudad de Río Gallegos, en el Departamento Güer Aike, en la Provincia de Santa Cruz, Patagonia Argentina.

El faro se halla emplazado sobre el cabo del mismo nombre que tiene 105 metros de elevación. Se trata de una torre de forma prismática, construida en hierro, con plataforma, barandilla y garita. Su altura es de 9 metros y está pintada totalmente de negro, alimentada mediante energía solar fotovoltaica, con paneles solares y baterías que le dan un alcance óptico de 13,7 millas náuticas.

Historia del Faro

La construcción del faro fue un proyecto original de la División de Hidrografía, Faros y Balizas que el día 16 de julio de 1915 propone su construcción, siendo aprobado al poco tiempo (17 de julio). El balizador A.R.A. Alférez Mackinlay zarpó el 26 de enero de 1917 del puerto de Buenos Aires fondeando en Punta Loyola el 9 de febrero de 1917. Transportaba la estructura de hierro que había sido construida en los talleres Vasena en Buenos Aires. A cargo de la operación estaba el Teniente de Navío Julián Fablet con una dotación de 15 hombres de la sección de Hidrografía, Faros y Balizas y personal de a bordo. Las obras de construcción se llevaron a cabo entre los días 20 de febrero y 22 de marzo de 1917.

Se eligió una zona del Cabo que tenía entre 105 y 138 m de altura. La base se hizo de hormigón. El Faro es una torre octogonal de 6,48m de altura con ocho columnas y un tubo central trabados por diagonales radiales y perimetrales en dos secciones. Desde el suelo hasta el sombrerito de la cúpula tiene 10,5m de altura. La columna central es un tubo cilíndrico de 216mm de diámetro. La garita tiene 3,9m de alto hasta el sombrerito que corona la estructura.

La altura del plano focal es de 8,50/60m contando con un destellador tipo KKL 240 y un reductor tipo T130. Al pie se encuentra la casilla de acumuladores. Tiene un sector de luz de 246º desde 165º a 051º. La pintura original en el exterior era negra con un gris plomo para el interior de la casilla y blanco para el interior de la garita. La luz blanca era alimentada a gas acetileno, siendo a destellos su emisión. El aparato óptico es catadióptico de IIIer orden con una distancia focal de 400 m/m y un alcance luminoso de 21 millas. El faro fue librado al servicio el 8 de abril de 1917.

Referencias

Buen Tiempo
Río Gallegos

Faro Buen Tiempo


Melville Island (; Inuktitut: ᐃᓗᓪᓕᖅ, Ilulliq) is an uninhabited member of the Queen Elizabeth Islands of the Arctic Archipelago. With an area of , It is the 33rd largest island in the world and Canada's eighth largest island.

Mountains on Melville Island, some of the largest in the western Canadian Arctic, reach heights of .  There are two subnational pene-exclaves that lie west of the 110th meridian and form part of the Northwest Territories. These can only be reached by land from Nunavut or boat from the Northwest Territories.

Melville Island is shared by the Northwest Territories, which is responsible for the western half of the island, and Nunavut, which is responsible for the eastern half.  The border runs along the 110th meridian west.

Geography
The island is located between Prince Patrick Island in the northwest, Eglinton Island in the west, and Byam Martin Island in the east. Across Viscount Melville Sound in the south lies Victoria Island.

The island has little or no vegetation.  Where continuous vegetation occurs, it usually consists of hummocks of mosses, lichens, grasses, and sedges.  The only woody species, the dwarf willow, grows as a dense twisted mat crawling along the ground.

Ibbett Bay is a fjord on the western side of the island, running approximately 55 km long.

Fauna
A diverse animal population exists: polar bear, Peary caribou, muskox, northern collared lemming, Arctic wolf, Arctic fox, Arctic hare, and ermine (stoat) are common.  A 2003 sighting of a grizzly bear and grizzly tracks by an expedition from the University of Alberta represent the most northerly reports of grizzly bears ever recorded.

Melville Island is one of two major breeding grounds for the brant goose.  DNA analysis and field observations suggest that these birds may be distinct from other brant stocks.  Numbering 4,000–8,000 birds, this could be one of the rarest goose stocks in the world.

History
The first documented European to visit Melville Island was the British explorer, Sir William Parry, in 1819.  He was forced to spend the winter at what is now called "Winter Harbour," until 1 August 1820, owing to freeze-up of the sea.

The island is named for Robert Dundas, 2nd Viscount Melville, who was First Sea Lord at the time.  In the search for Franklin's lost expedition, its east coast was explored as far as Bradford Point by Abraham Bradford in 1851, while its north and west coasts were surveyed by Francis Leopold McClintock, Richard Vesey Hamilton, and George Henry Richards in 1853.

On January 30, 1920, The Pioche Record reported that Icelandic explorer Vilhjalmur Stefansson discovered a lost cache from the 1853  McClintock expedition on Melville Island. Clothing and food from the cache was in excellent condition despite the harsh arctic conditions.

In 1930, a large sandstone rock marking Parry's 1819 wintering site at Winter Harbour, approximately  long and  high, was designated a National Historic Site of Canada.

Fossil fuel deposits
Melville has surfaced as a candidate for natural gas deposits. The island was believed to have deposits of coal and oil shale since the first half of the 20th century. The first Canadian Arctic island exploratory well was spudded in 1961 at Winter Harbour.

It drilled Lower Paleozoic strata to a total depth of . In the 1970s, the northern portion of the island on the east side of the Sabine Peninsula proved to contain a major gas field, known as Drake Point. The lease was owned by Panarctic Oils, a joint operation with the Canadian Government.

See also

 Desert island
 List of islands

Footnotes

Further reading

 Arctic Pilot Project (Canada), Environmental Statement: Melville Island Components, Calgary: Arctic Pilot Project, 1979
 Barnett, D.; et al. Terrain Characterization and Evaluation An Example from Eastern Melville Island, Paper (Geological Survey of Canada), 76–23, Ottawa: Energy, Mines and Resources Canada, 1977,
 Buchanan, R.; et al. Survey of the Marine Environment of Bridport Inlet, Melville Island, Calgary: Pallister Resource Management Ltd, 1980
 Christie, R.; et al. eds. The Geology of Melville Island, Arctic Canada, Ottawa: Geological Survey of Canada, 1994,
 Spector, A.; et al. A Gravity Survey of the Melville Island Ice Caps, Canada Dominion Observatory Contributions, 07:7, 1967
 Hodgson, D. Quaternary Geology of Western Melville Island, Northwest Territories, Ottawa: Geological Survey of Canada, 1992,
 Hotzel, C. Terrain Disturbance on the Christopher Formation, Melville Island, NWT, Ottawa: Carleton University, Dept. of Geography, 1973
 McGregor, D.; et al. Middle Devonian Miospores from the Cape De Bray, Weatherall, and Hecla Bay Formations of Northeastern Melville Island, Canadian Arctic, Ottawa: Energy, Mines and Resources Canada, 1982,
 Shea, I.; et al. Deadman's Melville Island & Its Burial Ground, Tantallon: Glen Margaret Pub, 2005,
 Shearer, D. Modern and Early Holocene Arctic Deltas, Melville Island, N.W.T., Canada, s.l.: s.n., 1974
 Steen, O.; et al. Landscape Survey Eastern Melville Island, N.W.T, Calgary: R.M. Hardy & Associates, 1978
 Thomas, D.; et al. Range types and their relative use by Peary caribou and muskoxen on Melville Island, NWT, Edmonton: Environment Canada, Canadian Wildlife Service, 1999
 Trettin, H.; et al. Lower Triassic Tar Sands of Northwestern Melville Island, Arctic Archipelago, Ottawa: Dept. of Energy, Mines and Resources, 1966

External links
 Melville Island in the Atlas of Canada - Toporama; Natural Resources Canada
 Salt Dome "Craters" on Melville Island at NASA Earth Observatory
 Environment Canada Field Projects: Geese and Swans

Borders of Nunavut
Borders of the Northwest Territories
Islands of the Queen Elizabeth Islands
Uninhabited islands of Qikiqtaaluk Region

Melville Island (Northwest Territories and Nunavut)


An Liparis reflexa in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Lindley. An Liparis reflexa in nahilalakip ha genus nga Liparis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Liparis (Orchidaceae)

Liparis reflexa


José de Magalhães Pinto (Santo Antônio do Monte, 28 de junio de 1909-Río de Janeiro, 6 de marzo de 1996) fue un banquero, político y diplomático brasileño.

Biografía
Fue presidente de la Asociación Comercial de Minas Gerais, presidiendo la Federación de Comercio de ese estado. En 1943 fue director del Banco da Lavoura. Firmó el "manifiesto de los mineros" y fue destituido por imposición del gobierno federal.

Funcionario bancario desde la adolescencia, en 1944 participó en la fundación del Banco Nacional de Minas Gerais (Banco Nacional).

Al año siguiente integró la recién fundada Unión Democrática Nacional, siendo electo diputado constituyente, renunciando a su mandato para ocupar el cargo de Secretario de Hacienda de Minas Gerais en el gobierno estatal de Milton Campos.

Fue gobernador del estado de Minas Gerais entre 1961 y 1966; de su época datan el Estadio Mineirão y el Banco de Desarrollo de Minas Gerais. Financió el Ipes. Fue uno de los impulsores de la conspiración que desembocó en el golpe de Estado de 1964. Después del golpe, su fortuna se multiplicó y constituyó seis bancos más en 1972.

Se desempeñó como Ministro de Relaciones Exteriores del gobierno de Costa e Silva.

Fue un importante financista de contratistas de obras públicas en la época del Milagro brasileño. Fue dos veces diputado federal por Minas Gerais y senador entre 1971 y 1979.

Dejó la política en 1985, debido a una enfermedad.

Homenajes
El estadio Mineirão, el segundo mayor de Brasil, lleva su nombre en homenaje.

La avenida principal de la ciudad de Coronel Fabriciano se denomina Avenida Governador José de Magalhães Pinto.

Referencias

Enlaces externos

 Biografia de Magalhães Pinto no site da FGV (fonte: Dicionário Histórico Biográfico Brasileiro pós 1930. 2ª ed. Río de Janeiro: Ed. FGV, 2001)
 Perfil de Magalhães Pinto no site do Senado Federal

Nacidos en Minas Gerais
Políticos de Brasil
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Gobernadores de Minas Gerais
Senadores de Brasil
Diputados federales de Minas Gerais
Banqueros de Brasil

José de Magalhães Pinto


Brookwood Kirkegård (engelsk: Brookwood Cemetery, også kendt som London Necropolis) er en kirkegård, som blev oprettet i 1852 af London Necropolis Company med henblik på at aflaste Londons kirkegårde. Den voksede meget hurtigt og var i 1854 verdens største kirkegård, en titel, der holdt i mange år.

Kirkegården ligger ved Woking i Surrey.

Oprindeligt var det muligt at komme dertil med en special jernbanelinje, London Necropolis Railway, der udgik fra London Necropolis railway station, som lå ved siden af Waterloo Station. Stationen blev nedrevet efter at være blevet været ødelagt af bombardementer under 2. verdenskrig. På selve kirkegården var der to stationer: Mod nord for nonkonformister og mod syd for anglikanere. Disse stationers perroner findes stadig på kirkegården.

I 1917 blev der oprettet en krigskirkegård, hvor faldne fra både første og anden verdenskrig er placerede. Et militært mindesmærke blev opført i 1958.

Der er også et mindesmærke for Edward Martyren, konge af England.

Eksterne henvisninger
 Hjemmeside for The Brookwood Cemetery Society

Bygninger, konstruktioner og anlæg i London
Surrey
Kirkegårde

Brookwood Kirkegård


Corina Constantinescu-Pavelescu () a fost o actriță română.

Biografie
Corina Constantinescu s-a născut în 1919, la Nisporeni, Regatul României. Corina a urmat studii de actorie la Conservatorul din București, la clasa profesoarei Maria Filotti, fiind colegă de generație cu Raluca Zamfirescu, Irina Răchițeanu și Eugenia Bădulescu. A fost actriță la Teatrul Mic din București. Corina  a fost căsătorită cu medicul Mihai Pavelescu. Este mama actriței Ioana Pavelescu. A fost bună prietenă cu Petre Țuțea, Liviu Ciulei, Clody Berthola și Jenny Acterian. Era sora violonistului Mihai Constantinescu și cumnata pictorului Paul Gherasim.

Filmografie

 Nepoții gornistului (1953) - Stanca Dorobantu
 Răsare soarele (1954) - Stanca Dorobantu
 Pe răspunderea mea (1956)
 Puștiul (1962) - mama lui Dan
 Străinul (1964) - Ana Sabin, mama lui Andrei
 Comoara din Vadul Vechi (1964) - Maria, sora lui Prisac
 Amintiri din copilărie (1965) - Smaranda Creangă
 Cine va deschide usa (1967)
 Tinerețe fără bătrînețe (1969)
 Cine va deschide ușa? (1972) - Mama
 Tănase Scatiu (1976) - Sofia
 Accident (1977) - mama lui Cuceanu
 Pentru patrie (1978)
 Calculatorul mărturisește (1982)
 Acțiunea "Zuzuc" (1984)
 Promisiuni (1985)
 O vară cu Mara (1989)
 18:36 (2003) - scurtmetraj
 Daria, iubirea mea (2006) - Elvira

Note

Legături externe
 Corina Constantinescu la CineMagia.ro

Nașteri în 1919
Decese în 2007
Actrițe române
Actrițe de teatru române
Români basarabeni
Absolvenți ai Conservatorului de Muzică București
Actori ai Teatrului Mic

Corina Constantinescu


An Glyphochloa talbotii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Joseph Dalton Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Clayton. An Glyphochloa talbotii in nahilalakip ha genus nga Glyphochloa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Glyphochloa

Glyphochloa talbotii


මාෂල් දූපත් යනු හවායි සහ පිලිපීනය අතර මධ්‍යම පැසිෆික් සාගරයේ පිහිටි ගිනිකඳු දූපත් සහ කොරල්පර දාම සහිත දූපත් සමූහයකි.

මාෂල් දිවයින්


කිලිනොච්චි මැතිවරණ කොට්ඨාශය   මාර්තු 1960 සහ පෙබරවාරි 1989 අතරතුර  ශ්‍රී ලංකාවෙහි  මැතිවරණ කොට්ඨාශ අතුරින් එකක් විය. මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය නම් ලද්දේ උතුරු පළාතේ  කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කයේ,  කිලිනොච්චි නගරය අනුව යමිනි . මාර්තු 1960 හිදී  චාවකච්චේරි මැතිවරණ කොට්ඨාශයේ දකුණුදිග කොටස ඡේදනය කිරීමෙන් මෙම කොට්ඨාශය නිමවන ලදි. ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින්   පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් තෝරා පත්කර ගැනුම සඳහා සමානුපාතික නියෝජන මැතිවරණ ක්‍රමය හඳුන්වාදෙන ලදි . එවිට පැවැති බොහෝ දුරට  ඒක-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ වූ කොට්ඨාශ 160 වෙනුවට බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශ 22 ක් ඇති කරන ලදි. සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ පැවැත්වුනු පළමු මැතිවරණය වන 1989 මහා මැතිවරණයේදී  කිලිනොච්චි මැතිවරණ කොට්ඨාශය වෙනුවට  යාපනය බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය  ආදේශ කරනු ලදුවත් බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ කොට්ඨාශය තුල ඡන්ද කොට්ඨාශයක් ලෙස කිලිනොච්චි දිගටම පවතියි.

1960 (මාර්තු) පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
19 මාර්තු 1960 දිනදී පැවැත්වුණු  සතරවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1960 (ජූලි) පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
20 ජූලි 1960 දිනදී පැවැත්වුණු  පස්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1965 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
22 මාර්තු 1965  දිනදී පැවැත්වුණු  හයවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1970 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
27 මැයි 1970 දිනදී පැවැත්වුණු සත්වන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

1977 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
21 ජූලි 1977 දිනදී පැවැත්වුණු අටවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ කොට්ඨාශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මැතිවරණ කොට්ඨාශ
කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කය

කිලිනොච්චි මැතිවරණ කොට්ඨාශය


Tagondaing er en landsby i Karen, en sydøstlige region af Burma. I 2014 var det totale indbyggertal på 4.994. Landsbyen er placeret i den sydvestlige del af Karen, 17 meter over havets overflade.

Byer i Burma
Landsbyer
Byer i Karen

Tagondaing


An Mormolyca rufescens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Mario Alberto Blanco. An Mormolyca rufescens in nahilalakip ha genus nga Mormolyca, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Mormolyca

Mormolyca rufescens


La Vega Poniente o Vega Chica, antes Mercado Municipal de Santiago, es un mercado chileno ubicado en la comuna de Santiago. Es, después de Lo Valledor y la Vega Central, el tercer centro de abastecimiento de productos agrícolas para las ferias libres de Santiago de Chile, concentrando un 2% de las transacciones.

Fue fundada en 1926 en el barrio San Vicente, y está cercano al Club Hípico de Santiago y al Parque O'Higgins.

Referencias

Mercados de Santiago de Chile
Santiago (comuna)

Vega Poniente


Olivia Joof Lewerissa (født 22. august1988 i Odense) er en dansk skuespillerinde. Hun har gået på Oure Idrætsgymnasiums danselinje (2005-2007) og er uddannet skuespiller fra Den Danske Scenekunstskole (2015-19).

Karriere
Olivia Joof Lewerissa arbejdede i 2009-2010 som vært på ungdomsprogrammet Boogie og lavede sommeren 2010 radioprogrammet Er vi der ik' snart?. Hun arbejdede efterfølgende som tjener på cafeer og restauranter, indtil hun vendte tilbage til DR, for at deltage i et børneprogram på DR Ultra. Under optagelserne fandt Olivia Joof interesse for skuespillet og søgte ind på Den Danske Scenekunstskole.

Privat
Hun er datter af Hella Joof og Runi Lewerissa og er opvokset i København.

Filmografi

 2009-10 - Boogie (TV-program)
 2014 - 101 ting jeg ville ønske, jeg havde vidst, da jeg var teenager (TV-program)
 2017-18 - Perfekte Steder (TV-serie)
 2018 - #Metoo mosaik (Videofortælling)
 2018 - (Reklamefilm for Københavns lufthavn)
 2018 - Et par på opleveren (Reklamefilm)
 2019 - DNA (TV-serie)
 2023 - Dansegarderoben

Øvrige arbejde
 1995 - Harriets himmelfærd (Radiodrama)
 2010 - Er vi der ik' snart? (Radioprogram)
 2017 - #AMLET (Teaterdrama)
 2018 - Brænding (Teaterdrama)

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Danmark
Tv-skuespillere fra Danmark

Olivia Joof Lewerissa


Gustavo Antonio Varela Rodríguez (født 14. maj 1978 i Montevideo, Uruguay) er en uruguayansk tidligere fodboldspiller (kantspiller).

Varela spillede gennem sin karriere 24 kampe for det uruguayanske landshold. Han debuterede for holdet 15. november 2000 i en VM-kvalifikationskamp mod Bolivia. Han var en del af den uruguayanske trup til VM 2002 i Sydkorea/Japan, og spillede alle holdets kampe i turneringen, der endte med exit efter det indledende gruppespil.

På klubplan spillede Varela mange år i hjemlandet hos Montevideo-storklubben Nacional. Han havde også et syv år langt ophold hos Schalke 04 i den tyske Bundesliga.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Uruguay
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2002
Fodboldspillere fra Club Nacional de Football
Fodboldspillere fra FC Schalke 04
Fodboldspillere fra Quilmes Atlético Club
Personer fra Montevideo

Gustavo Varela


Die Nationale Demokratische Sammlung (, , RND) ist eine liberale, zentristische und regimetreue Partei in Algerien. Sie wird vom Premierminister des Landes, Ahmed Ouyahia, geführt und regiert zurzeit in einer Koalition mit der Nationalen Befreiungsfront.

Die Nationale Sammlung für Demokratie wurde am 21. Februar 1997 gegründet. Sie hielt ihren zweiten Parteitag vom 15. bis zum 17. Mai 2003 ab.

Bei den Parlamentswahlen 2002 erhielt die Nationale Demokratische Sammlung 9,5 % der Wählerstimmen und gewann 47 der 380 Sitze in der Nationalen Volksversammlung. Dies war für die Partei eine herbe Niederlage, da sie zuvor 156 Sitze innehatte. Bei den Parlamentswahlen von 2007 erhielt die Partei 10,3 % der Wählerstimmen und gewann nun wieder 61 der 389 Sitze im Parlament. Bei den Parlamentswahlen von 2012 erhielt sie sogar nur noch 6,68 % der Stimmen sowie 70 Sitze. 2017 konnte sie wieder 14,91 Prozent der Stimmen und damit 100 Sitze gewinnen.

Die Nationale Demokratische Sammlung ist loyal zum letzten Präsidenten Algeriens, Abdelaziz Bouteflika. Sie war Koalitionspartner innerhalb einer Allianz von drei Parteien, die sogenannte "Präsidentielle Allianz", welche im Jahre 2005 kreiert wurde und zudem auch die ehemalige Einheitspartei, die Nationale Befreiungsfront, sowie die der Muslimbruderschaft nahestehende Gesellschaftsbewegung für den Frieden (ehemals Hamas) umfasst.

Der Generalsekretär der Nationalen Demokratischen Sammlung, Ahmed Ouyahia, wurde am 23. Juni 2008 zum Premierminister ernannt.

Weblinks

 Offizielle Webseite der Nationalen Demokratischen Sammlung

Einzelnachweise

Partei (Algerien)
Gegründet 1997

Nationale Demokratische Sammlung


An Zeuxine niijimae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Misao Tatewaki ngan Genkei Masamune. An Zeuxine niijimae in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine niijimae


Le château de Charny  est un ancien château fort ruiné du  situé à Charny, en Bourgogne-Franche-Comté.

Localisation
Les ruines du château se dressent sur une propriété privée en bordure de plateau au nord-est du village au lieu-dit Le château d'où elles surplombent la RD 108.

Historique

En 1196, le seigneur de Charny est Étienne de Mont-Saint-Jean et le fief reste dans la famille, non sans difficultés : le 18 décembre 1426, le Conseil des comptes à Dijon délibère pour récupérer les forteresses de Charny et de Mailly-le-Châtel aux mains d'ennemis. Alors que Pierre de Bauffremont a hérité de la seigneurie par sa mère, les problèmes continuent : en 1439, un émissaire doit se rendre à Charny pour négocier avec des écorcheurs.

Le 9 juillet 1456, le duc Philippe le Bon élève la baronnie de Charny-en-Auxois au titre de comté en faveur de Pierre et le 26 août 1460, un accord est trouvé au sujet des fortifications entre le nouveau comté et les principaux châteaux. En 1480, la seigneurie revient à sa fille Antoinette, femme d'Antoine de Luxembourg, maréchal de Bourgogne. En 1534, une de leur descendante, Philiberte de Luxembourg, lègue Charny à son petit neveu Philippe Chabot.

Vers 1614, le château est démoli sous Louis XIII. Selon le procès-verbal de 1658, il possède encore dix tours de pierre de taille, des courtines de trois mètres d'épaisseur surmontées d'un chemin couvert, un grand corps de logis à deux ailes, des fossés  et une basse-cour de six journaux. En 1774, on trouve encore menton des ruines d'un château et d'une chapelle, vendus en 1808 pour matériaux.

Architecture

Des vestiges notoires subsistent sur une enceinte polygonale flanquée jadis de huit tours rondes. Le château était intégralement entouré de fossés aujourd'hui comblés. Les courtines et les tours étaient recouvertes de moyen appareil dont on retrouve encore les premières assises. L'entrée s'en faisait à l'ouest entre deux tours sur le plus petit côté du polygone. L'intérieur est détruit et il n'en demeure qu'un escalier donnant d'accès au sommet des courtines et une citerne en cours de dégagement.

L'ensemble est classé aux monuments historiques par arrêté du .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Charny
Charny
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique classé en 1924

Château de Charny


El Grêmio Esportivo Juventus es un club de fútbol brasilero de la ciudad de Jaraguá do Sul. Fue fundado en 1966 y desde 2023 jugará en el Campeonato Catarinense Serie B.

Jugadores

Plantilla

|-
| colspan="8"  style="color:white; background:#600000; text-align:center;"| Porteros

|-
| colspan="8"  style="color:white; background:#600000; text-align:center;"| Defensas

|-
| colspan="8"  style="color:white; background:#600000; text-align:center;"| Centrocampistas

|-
| colspan="8"  style="color:white; background:#600000; text-align:center;"| Delanteros

Entrenadores
 Adão Goulart (1978)
 Edson Belmonte (?-febrero de 2010)
 José Esdras Costa (febrero de 2010-?)
 Fábio Trindade (?-julio de 2015)
 Edson Borges (julio de 2015-?)
 Eduardo Clara (abril de 2016-?)
 Eduardo Rodrigues (?-agosto de 2017)
 Eduardo Clara (marzo de 2018-julio de 2018)
 Celso Rodrigues (julio de 2018-?)
 Jorginho (noviembre de 2019-?)
 Raul Cabral (diciembre de 2020-marzo de 2021)
 Pingo (marzo de 2021-julio de 2021)
 Tuca Guimarães (julio de 2021-noviembre de 2021)
 Paulo Foiani (noviembre de 2021-presente)

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial

Grêmio Esportivo Juventus
Equipos de fútbol del estado de Santa Catarina
Equipos de fútbol fundados en 1966
Brasil en 1966
Equipos del Campeonato Brasileño de Serie D

Grêmio Esportivo Juventus


Vedat Muriqi (n. 24 aprilie 1994) este un fotbalist profesionist kosovar care joacă pe postul de atacant pentru clubul spaniol RCD Mallorca și echipa națională a Kosovoului.

Primii ani
Muriqi s-a născut în Prizren, Iugoslavia din părinți albanezi kosovari. El deține pașapoarte kosovare, albaneze și turce.

Cariera pe echipe

Teuta Durrës
La 14 ianuarie 2013, după ce a impresionat într-un meci amical, Muriqi a semnat un contract pe un an și jumătate cu echipa Teuta Durrës din Superliga Albaniei. La 23 februarie, a debutat într-un meci oficial pentru Tirana, intrând în repriza secundă a optimilor din Superliga Albaniei.

Împrumutul la Besa Kavajë
La 4 ianuarie 2014, Muriqi a fost împrumutat timp de cinci luni la echipa Besa Kavajë din Superliga Albaniei. El a jucat primul său meci pentru noul său club la 1 februarie, în meciul de campionat cu Laçi, în care a intrat în minutul 46 și a marcat golul egalizator în ultimul minut al partidei care sa terminat cu scorul de 2-2.

Giresunspor
La 18 august 2014, Muriqi a semnat cu Giresunspor din al doilea eșalon turc. La 14 septembrie 2014, a debutat într-o înfrângere acasă scor 0-1 cu Adana Demirspor, după ce a intrat în minutul 78 în locul lui David Solomon Abwo.

Gençlerbirliği
La 31 mai 2016, Muriqi a semnat cu echipa Gençlerbirliği din Süper Lig. A debutat pentru echipă în campionat pe 21 august 2016, într-o victorie scor 2-0 pe teren propriu împotriva lui Gaziantepspor, după ce a intrat în minutul 64 în locul lui Cosmin Matei.

Çaykur Rizespor
La 11 ianuarie 2018, Muriqi a semnat cu Çaykur Rizespor din al doilea eșalon turc. La 21 ianuarie 2018, el și-a făcut debutul într-un meci împotriva lui Manisaspor, fiind titular și înscriind două goluri în victoria din deplasare, scor 0-3.

Cariera la națională

Albania

Sub-21
La 15 octombrie 2013, Muriqi și-a făcut debutul pentru Albania U21 într-un meci contând pentru calificările la Campionatul European din 2015 împotriva Bosniei și Herțegovinei U21, după ce a intrat în minutul 46 în locul lui Herolind Shala.

Kosovo

Sub-21
În iunie 2013. Muriqi a fost chemat la naționala U21 a Kosovoului pentru Cupa de tineret Valais 2013. La 12 iunie 2013, a debutat la națională în meciul cu Ghana U20 după ce a fost numit titular și a înscris un gol în minutul 41.

Seniori
La 30 august 2016, Muriqi a fost convocat de Kosovo pentru un meci de calificare la Campionatul Mondial din 2018 împotriva Finlandei. La 11 iunie 2017, el și-a făcut debutul pentru Kosovo într-un meci de calificare la Campionatul Mondial din 2018 împotriva Ucrainei, în care a fost titular.

Statistici privind cariera

Club

 Până pe 2 septembrie 2018

La națională

 Până pe data de 10 septembrie 2018

Goluri la națională

 Golurile marcate de Muriqi pentru naționala Kosovoului

Referințe

Legături externe

Atacanți
Fotbaliști albanezi
Fotbaliști kosovari
Oameni în viață
Nașteri în 1994
Fotbaliști ai lui Lazio Roma

Vedat Muriqi


الدُوَيْرِي أو الدُحْرُوج  هو خط منحن تحدثه أيما نقطة من نقاط محيط الدائرة أو الطارة المتدحرجة في سطح مستو. فإذا دار دولاب دراجة هوائية على طريق مستوية استواء تاما فإن كل نقطة في المحيط الخارجي للدولاب تشكل دويريا منذ أن تمس الأرض أول مرة إلى أن تعاود مسها من جديد، متممة بذلك دورة كاملة. يكون طول الدويري أربعة أضعاف قطر الدائرة أو الطارة التي أحدثته.

ويتميز الدويري بأنه منحنى متساوي الزمن.

طالع أيضاً

 دحروجة (منحنى)
 دويري فوقي
 دويري تحتي
 عجلي
 عجلي فوقي
 عجلي تحتي
 سبيروجراف
 ناشر (منحنى)
 منشور منحنى
 دويرية دوبين

مراجع

روليتس
منحنيات

دويري


Das stillgelegte Kalibergwerk Gewerkschaft Heldrungen II, auch unter dem Namen Schacht "Anna" bekannt, liegt unmittelbar südlich von Oberheldrungen, territorial zugehörig zum thüringischen Kyffhäuserkreis (vergleiche nachstehenden Lageplan).

Im Jahre 1902 wurde mit dem Abteufen des Schachtes Anna begonnen. Seine Fertigstellung dauerte zwei Jahre.

Die Gewinnung von Carnallitit erfolgte ab 1905. Die bergmännische Abbaumethode war das Kammerbau-Verfahren. Die Mächtigkeit des Kaliflözes Staßfurt schwankte aufgrund der Lagerstättentektonik, erreichte stellenweise über 30 m. Die Verarbeitung der geförderten Salze geschah in werkseigenen Fabrikanlagen, von denen Ruinen heute noch erhalten sind (siehe Fotos untenstehend). Im Jahre 1924 wurde die Schachtanlage Heldrungen II gemäß § 83a der Stilllegungsverordnung endgültig stillgelegt (nähere Erläuterungen zu den betreffenden Rechtsvorschriften: siehe unter Abschnitt "Stilllegung des Kaliwerkes").

Such- und Erkundungsarbeiten
Im Jahr 1861 gelang es chemischen Fabriken im Staßfurter Raum, die als "unrein" bezeichneten, beim Abteufen der ursprünglich nur auf die Gewinnung von Steinsalz zur Anreicherung der schwachen Sole der Staßfurter Saline niedergebrachten Schächte v. d. Heydt / v. Manteuffel vorgefundenen carnallitischen Salze für eine technische Verwendung nutzbar zu machen. Es war möglich geworden, das in diesen Salzen enthaltene Kaliumchlorid (KCl) zu lösen und letztlich als Düngemittel in der Landwirtschaft zu vermarkten. Und das Bekanntwerden dieser Kalisalzfunde -das "Staßfurter Berggeschrey"- regte auch an Unstrut und Finne die Suche nach solchen Salzlagerstätten an.

Die seit Menschengedenken bekannten und auch teils genutzten Solequellen in der näheren und weiteren Umgebung ließen auch hier das Vorhandensein von Salzen im tieferen Untergrund vermuten. Ein Industrieller namens Emil Sauer engagierte sich zuerst bei der Suche und Erkundung von zum Abbau geeigneter Kalilagerstätten. Mit Gründung der Kalibohrgesellschaft Heldrungen im Jahre 1897 begann er umfangreiche und letztlich erfolgreiche geologische Erkundungsbohrungen.

Tiefbohrung I am Waldschlösschen traf von 364,50 m bis 403,35 m, Tiefbohrung II bei Harras von 401,65 m bis 438,00 m Kalisalze mit einem zwischen 7,45 % und 21,84 % schwankendem Chlorkaliumgehalt. Tiefbohrung IV erschloss in einer Teufe von 429,50 m bis 441,50 m ein Carnallitlager und von 442,00 m bis 443,90 m ein Hartsalzlager. Tiefbohrung VI traf von 503,00 m bis 522,37 m Carnallit und von 524,74 m bis 526,24 m hochprozentigen Sylvinit. Tiefbohrung VII im Dornbachtale traf von 355,24 m bis 403,00 m Kalisalz mit einem Gehalt von 23,82 % bis 26,98 % Chlorkalium. Dabei von 396,01 m bis 403,15 m und von 407,59 m bis 413,00 m hochprozentigen Sylvinit mit einem Gehalt bis zu 43 % Chlorkalium. Tiefbohrung VIII bei Kleinroda erschloss in einer Teufe von 382,20 m bis 404,87 m ein Kalisalzlager mit einem Durchschnittsgehalt von 21,11 % Chlorkalium. Tiefbohrung IX bei Burgwenden wurde bei 1330 m nach Erreichung des Jüngeren Steinsalzes eingestellt, da das Kalisalzlager erst bei 1450 m zu erwarten war. Tiefbohrung XI im Bärenthale traf bei 357,50 m etwa zwei Meter mächtige sylvinitische Salze an. Die übrigen Bohrungen trafen nur Steinsalz an.

Die geologischen und hydrogeologischen Lagerstättenbedingungen

Das Grubenfeld der Gewerkschaft Heldrungen II befindet sich auf der Südwest-Flanke des Heldrunger Sattels. Dieser streicht parallel zum Roßlebener Sattel, welcher zum nordöstlichen Teil der Hermandurischen Scholle gerechnet wird. Hydrogeologisch ist das gesamte Gebiet der an Unstrut und Finne gelegenen Kalischächte gekennzeichnet durch die starke Wasserführung des Buntsandsteins, insbesondere der Rogensteinzonen des Unteren Buntsandsteins. Zuflüsse beim Abteufen der Schächte bis zu 4 m³ / min waren nicht selten.

Der Betrieb des Kaliwerkes

Die finanziell-betriebswirtschaftlichen Verhältnisse

Gründung:

Die "Kalibohrgesellschaft Heldrungen" firmierte sich am 18. Juli 1901 um in zwei getrennte Gewerkschaften, Heldrungen I und II, deren Eintragung ins Handelsregister unter dem 17. Juni 1904 erfolgte. Für die Gründung von Bergwerksunternehmen der damaligen Zeit wählte man in der Regel die Betriebsform der sogenannten "bergrechtlichen Gewerkschaften". Sie fußten auf die seitens der zuständigen Oberbergämter erteilten Bergwerksverleihungen und besaßen als "Startkapital" den finanziellen Gegenwert der ausgereichten Kuxen. Benötigte man später eine Kapitalaufstockung, so wurden die Gewerken, also die Besitzer der Kuxen, durch Mehrheitsbeschluss der Gewerkenversammlung zur Zahlung von Zubußen verpflichtet.

Gerechtsame:

Die Gerechtsame der Gewerkschaft Heldrungen I hatte eine Größe von 1.098,3182 ha; die der Gewerkschaft Heldrungen II eine solche von 2.390,7037 ha. Zusammen waren es rd. 16 preußische Normalfelder (1 Normalfeld = 2.189.000 m²). Sie lagen in den Gemarkungen Oberheldrungen, Schloss Heldrungen, Harras, Gorsleben, Hemleben, Königlicher Forst Heldrungen, Hauteroda, Cölledaer Küchenhölzer, Hemleben im Kreise Eckartsberga. Diesen Feldern waren unmittelbar benachbart die Gerechtsame der Werke Großherzog Wilhelm Ernst, Sachsenburg, Irmgard, Walter, Hauterode, Richard und Reichskrone (vergl. Lageplan rechts).

Felderteilung:

Die Gewerkenversammlung vom 21. Februar 1907 beschloss, zwölf Felder um den Schacht herum zu konsolidieren und mit diesem Besitz in das Kalisyndikat einzutreten. Die übrigen reservierte man zur Bildung von ein oder zwei neuen Gewerkschaften. Der gesamte Besitz, welcher zuvor auf den Namen der Gewerkschaften Heldrungen I und II sowie der Wernigeroder Bank eingetragen war, wurde infolge Beschluss der Gewerkenversammlung vom 23. April 1908 eingeteilt in:

 Gewerkschaft Heldrungen I mit 10,98 Mill. m²
 Gewerkschaft Heldrungen II mit 23,90 Mill. m²
 Gewerkschaft Walter mit 44,21 Mill. m²
 Gewerkschaft Sachsenburg mit 29,02 Mill. m²

Diese Abtrennung wurde durch das Oberbergamt Halle genehmigt.

Von der Gewerkschaft Walter wurde später der südliche Feldesteil abgetrennt und auf die Gewerkschaft Irmgard übertragen. Ferner wurden aus den Feldern der Gewerkschaft Sachsenburg die Felder der Gewerkschaft Hauteroda abgetrennt.

Es bestanden letztlich folgende fünf Gewerkschaften:

 Heldrungen I mit 1.098,3182 ha in den Gemarkungen Reinsdorf und Gehofen.
 Heldrungen II mit 2.390,7037 ha in den Gemarkungen Bretleben, Reinsdorf, Gehofen, Nausitz, Donndorf und Oberheldrungen.
 Walter mit 2.210,7145 ha in den Gemarkungen Oberheldrungen und Bretleben.
 Sachsenburg mit 1.516,4437 ha in den Gemarkungen Oberheldrungen, Heldrungen und Sachsenburg.
 Hauteroda mit 1.386,2496 ha.

Die Gewerkschaft Heldrungen I besaß weder einen Schacht noch irgendwelche Tagesanlagen, war aber mit der Gewerkschaft Heldrungen II durch einen Interessengemeinschaftsvertrag, wonach jede der beiden Gewerkschaften an den Aktiva und Passiva, mit Ausnahme der Bergwerksgerechtsame-Konten sowie am Gewinn und Verlust zur ideellen Hälfte beteiligt ist, eng verbunden.

Anzahl der Kuxe:

1.000 Stück, für jede der beiden Gewerkschaften. Von beiden Gewerkschaften befanden sich je 251 Kuxe im Besitz der Deutschen Kaliwerke A.-G. und je 250 Kuxe im Besitz von Hedwigsburg vor dem späteren Besitzübergang an die Kali-Industrie A.-G. Ferner besaß die Gewerkschaft Heldrungen II sämtliche 1.000 Kuxe der Gewerkschaft Sachsenburg und daher das Feld Hauteroda (vergleiche obigen Lageplan). Sie war zudem mit 8.500 Goldmark an den Mitteldeutschen Sprengstoffwerken Goslar beteiligt.

Interessen- und Betriebsgemeinschaft:
Diese bestand mit den Gewerkschaften Irmgard und Walter. Die Gewerkenversammlung vom August 1921 beauftragte den Grubenvorstand, mit den Gewerkschaften Irmgard und Walter eine Betriebsgemeinschaft auf 50 Jahre abzuschließen. Die Verwaltung dieser Gemeinschaft bestand aus drei Mitgliedern, von denen jede Gewerkschaft ein Mitglied ernannte. Heldrungen I und II galten dabei als Einheit. Den Vorsitz führte das von Heldrungen ernannte Mitglied. Der Vertrag bezweckte eine völlige wirtschaftliche Gleichstellung der drei Gewerkschaften. Gewinn und Verlust trug jede Gewerkschaft zu 1/3, doch zogen, um einen der wirtschaftlichen Lage der drei Gewerkschaften entsprechenden Ausgleich zu schaffen, Walter 500 Mark je Kux und Irmgard 1.000 Mark je Kux Zubuße ein. Dies geschah zum 1. Oktober 1921. Gemäß Beschluss der Gewerkenversammlung vom 17. Dezember 1924 wurde diese Betriebsgemeinschaft aufgelöst.

Statistische Zahlen aus den Jahren 1907 bis 1914:

Im Statistischen Jahrbuch 1907 wird als postalische Adresse der Gewerkschaften Heldrungen I und II Wernigerode a. H., Burgstrasse 32 / 34 angeführt. Doch bereits im folgenden Jahr ist es Oberheldrungen.

 1907: Vorsitzender des Grubenvorstandes: für Heldrungen I: Regierungsrat a. D. Keßler in Wernigerode. Für Heldrungen II: Bankdirektor Holfelder in Röschenrode bei Wernigerode. Betriebsleitung: Direktor Schönfeld und Direktor Dr. Grimm in Oberheldrungen. Anzahl der Schächte: zurzeit 1 (Förderung nicht bekannt). Aufbereitungsanstalten: Rohsalzmühle, Chlorkaliumfabrik.
 1908 und 1909: Vorsitzender des Grubenvorstandes: für Heldrungen I: Bergwerksbesitzer Emil Sauer in Berlin, stellvertretender Vorsitzender: Bankdirektor Karl Holfelder in Röschenrode bei Wernigerode. Für Heldrungen II: wie Heldrungen I. Betriebsleitung: Bergwerksdirektor Franke, Dr. Sundmacher und Jacobeit in Oberheldrungen. Anzahl der Schächte: zurzeit 1. Aufbereitungsanstalten: Rohsalzmühle, Chlorkaliumfabrik.
 1910: Vorstand Heldrungen I: Emil Sauer in Berlin, Vorsitzender. Dr. jur. Emil Müller, Berlin, stellvertretender Vorsitzender; Heinrich Lapp, Aschersleben, Gustav Küpper, Grafenberg-Düsseldorf. Vorstand Heldrungen II: Emil Sauer in Berlin, Vorsitzender; stellvertretender Vorsitzender: Dr. jur. Emil Müller, Berlin; Dr. Albert Forke, Wernigerode a. H.; Heinrich Lapp, Aschersleben; Direktor Hohlfelder, Wernigerode a. H. Betriebsleitung: Bergwerksdirektor Franke, Dr. Sundmacher und Jacobeit in Oberheldrungen. Anzahl der Schächte: zurzeit 1 Schacht. Aufbereitungsanstalten: Rohsalzmühle, Chlorkaliumfabrik. Mitglied des Kalisyndikats.
 1911: wie 1910. Des Weiteren: Betriebsführer für Heldrungen II: Fahrsteiger Wegbrod. Die Gewerkschaft Heldrungen I hat einen Teil ihrer Felder abgetrennt und eine neue Gewerkschaft "Walter" gebildet. Diese teuft einen Schacht bei Hauteroda ab. Tiefe zurzeit etwa 150 m. Tagesbauten werden errichtet. Elektrische Kraft von Heldrungen II. Betriebsführer für Walter: Obersteiger Klaube.
 1912: Vorstand Heldrungen II: Emil Sauer, Berlin, Vorsitzender. Dr. Albert Forke, Wernigerode a. H.; Direktor Hohlfelder, Wernigerode a. H.; Heinrich Lapp, Aschersleben. Betriebsleitung: Bergwerksdirektor Franke, Dr. Sundmacher und Jacobeit in Oberheldrungen. Anzahl der Schächte: zurzeit 1. Aufbereitungsanstalten: Rohsalzmühle, Chlorkaliumfabrik. Betriebsführer für Heldrungen II: Obersteiger Krämer. Mitglied des Kalisyndikats.
 1913: wie 1912. Des Weiteren: Die Verbindungsstrecke nach dem Schacht Walter ist im Betriebe. Neuer Betriebsführer: Obersteiger Lindemann. Belegschaft: 220 Mann.
 1914: Vorstand: Emil Sauer, Berlin, Vorsitzender. Verwaltung: Direktoren Bergassessor Dr. Lohmann; Dipl.-Ing. Ritter; Jacobeit in Oberheldrungen. 1 Schacht. Die Verbindungsstrecke nach dem Schachte Walter wird im Jahre 1914 durchschlägig werden. Belegschaft: 220 Mann.

Der Schachtbau
"Der Bau des Schachtes der Gewerkschaft Heldrungen II ("Anna") wurde durch eine am 20. Januar 1902 abgehaltene Gewerkenversammlung beschlossen und bei Oberheldrungen angesetzt. Am 14. Juni 1904 hatte er eine Teufe von 324 m erreicht und stand bei 322 m Teufe im Steinsalz. Ende 1904 war er bis in 440 m Teufe niedergebracht und durch festen Ausbau, teils in Mauerung, teils durch Tübbinge gesichert. In den Jahren 1905 und 1906 wurde er bis zur Teufe von 491 m fertiggestellt; bei 430 m und 480 m Teufe wurden Abbausohlen angesetzt. Die Zweischachtfrage sollte für das Kaliwerk Heldrungen II dadurch gelöst werden, dass der Schacht mit demjenigen der von Heldrungen I abgetrennten Gewerkschaft Walter durchschlägig würde."[Slotta et al.]

Schacht Anna hatte eine Endteufe von 491,57 m. Die Höhe der Rasenhängebank über NN beträgt +160,84 m. Die 1. Sohle (430-m-Sohle) wurde bei −269,256 m NN, die 2. Sohle (480-m-Sohle) bei −319,409 m NN angeschlagen. Direkt von der Schachtumfahrungsstrecke des Schachtes Anna aus wurde in östlicher Richtung die geplante Verbindungsstrecke zum Schacht Walter etwa 340 m weit vorgetrieben. Sie sollte, so war es geplant, den Schacht Walter in 2.297 m erreichen.

Aus- und Vorrichtung, Abbau- und Versatzverfahren
"Anfang September 1907 ereignete sich auf der oberen Sohle ein Wasser- bzw. Laugeneinbruch, der sich bis auf 2,5 m³/min steigerte, dann auf 500 l, 400 l, 350 l, 270 l, 180 l, 110 l und 90 l/min zurückging. Die Ursache der Zuflüsse konnte nicht ermittelt werden. Sie kamen vom höchsten Punkt der 430-m-Sohle, der Abbau auf dieser Sohle musste infolgedessen als zu gefährlich vollständig aufgegeben werden. Zur Sicherung dieser Sohle wurden die Versatzarbeiten in beschleunigtem Tempo zu Ende geführt. Um die in der Einbruchfirste zusetzenden Laugen billiger zu Tage heben zu können, wurde die Anlage einer Pumpe mit elektrischem Antrieb beschlossen, und der Betrieb allein auf die 480-m-Sohle verlegt. Es waren damals 20 Firsten vorgerichtet und unterschossen worden. Die durchschnittliche Mächtigkeit des Carnallitlagers betrug im Ostfeld 25 m, im Westfeld 12 m. Die angetroffenen Hartsalzmengen waren zu gering, als dass sich ein Abbau gelohnt hätte. Auf der 480-m-Sohle ist daher in der liegenden Steinsalzstrecke 530 m östlich des Hauptquerschlages ein Gesenk geteuft worden, um die Lagerstätte nach der Tiefe hin auf hartsalze zu untersuchen. Bei 265 m Gesenkteufe wurde ein Querort angesetzt und vorgetrieben, wobei außer Carnallit auch ein 1 m mächtiges Hartsalz durchfahren worden ist ."[Slotta et al.] Über die Art und Menge des eingebrachten Versatzgutes liegen keine genauen Angaben vor. Somit ist auch nicht der zum Zeitpunkt der Stilllegung der Schachtanlage noch offen gebliebene Grubenhohlraum zu beziffern.

Die fabrikatorische Verarbeitung
Die neu erbaute Chlorkaliumfabrik hatte im Dezember 1905 angefangen zu arbeiten. Die Konzession, deren Erteilung anfangs wegen der Abwässerfrage auf Schwierigkeiten stieß, wurde im Jahre 1904 endgültig erteilt. Die Gewerkschaft hatte das Recht, die Abwässer von täglich 3.000 dz Carnallitverarbeitung in die Unstrut abzuleiten und darüber hinaus weitere beliebige Kalisalze ohne Ableitung der Endlaugen zu verarbeiten. Im August 1907, nach erfolgter Erweiterung der Fabrikanlagen, beantrage man bei der Königlichen Regierung die Duldung eines größeren Laugenabflusses in die Unstrut. Die Konzession hatte eine Verbesserung dahin erfahren, dass die Grenze der Verhärtung der Unstrutwässer von 37,5 Grad auf 50 Grad erhöht wurde. Die Gewerkschaft besaß ferner eine Salzmühle, Kesselhaus, Kaue, Beamten- und Arbeiterwohnhäuser. Eine Kalimagnesium-, eine Kieserit- und eine Sulfatfabrik wurden zu Beginn des Jahres 1909 in Betrieb genommen. Die Konzession zur Errichtung einer Bromfabrik wurde im Februar 1909 erteilt.

Die Stilllegung des Werkes
Zu Beginn des 20. Jahrhunderts erlebte die Bohrtätigkeit in Deutschland zur Suche von Kalisalz und Steinkohle einen wahren Boom.
Um die Ausuferung der Schaffung immer neuer Kaliwerke (sowie auch Steinkohlengruben) und damit Überproduktionen zu unterbinden, beschloss der preußische Landtag auf Antrag des Abgeordneten Karl von Gamp-Massaunen u. a. das "Gesetz, betreffend die Abänderung des Allgemeinen Berggesetzes vom 24. Juni 1865/1892, vom 5. Juli 1905 (G.B, S. 265)", so bezeichnet als Lex Gamp.
Es führte zunächst zu einer vorläufigen Mutungssperre von zwei Jahren auf Kalisalze und Steinkohle. Das bedeutete, dass nur der Staat Bergwerkseigentum erwerben konnte. Dieser konnte es in Form eines zeitlich beschränkten dinglichen Gewinnungsrechts Dritten übertragen.
Die Lex Gamp war der Beginn weiterer staatlicher Eingriffe zur Vermeidung von Monopolbildungen bis hin zur Regulierung von Preisen und die durch maßlose Zunahme von Kalibergwerken bedingte Überproduktion. Letzterem diente auch die sogenannte Stilllegungsverordnung vom 22. Oktober 1921 ("Verordnung betreffend Abänderung der Vorschriften zur Durchführung des Gesetzes über die Regelung der Kaliwirtschaft vom 18. Juli 1919", (Reichs-Gesetzbl, S. 663) ).
Im § 83a dieser Verordnung heißt es:

Die Kaliprüfungsstelle erteilte im Jahre 1924 der Gewerkschaft Heldrungen II auf ihren Stilllegungsantrag vom 31. Dezember 1923 eine Beteiligungsziffer von 77,5 % der durchschnittlichen Beteiligung.

Heutiger Zustand
Nach 1945 wurde die Schachtanlage zum Eigentum des Volkes erklärt; 1953 wurde sie vom VEB Kaliwerk "Heinrich Rau" Roßleben in Rechtsträgerschaft übernommen. Mit Erlass der Verwahrungsanordnung der DDR vom 10. Oktober 1971 (DDR-GBl. II Nr. 73) wurde der Rat des Bezirkes Halle für eine Vielzahl von Alt-Kalischächten, sogenannte "Grubenbaue alten Bergbaus ohne Rechtsnachfolger", zuständig; somit auch für Schacht Anna. Den Zustand des Schachtareals im Jahre 1978, anlässlich von Untersuchungsarbeiten am Schacht, zeigen nachstehende Fotos:

Mit dem Beitritt der DDR zum Geltungsbereich des Grundgesetzes galten diese stillgelegten Schächte auch als "stillgelegte Anlagen eines bergbaulichen Gewinnungsbetriebes, für den ein Rechtsnachfolger nicht vorhanden oder nicht mehr feststellbar ist".
Anstelle der Räte der Bezirke traten die jeweiligen Landesregierungen bis zum Erlass entsprechender ordnungsbehördlicher Vorschriften (Thüringer Gesetz über die Gewährleistung der öffentlichen Sicherheit und Ordnung in Objekten des Altbergbaus und in unterirdischen Hohlräumen (Thüringer Altbergbau- und Unterirdische Hohlräume-Gesetz – ThürABbUHG vom 23. Mai 2001 (veröffentlicht im ThürGVBl Nr. 4 vom 31.05.2001, S. 41) i. d. F. der Änderung durch das Thüringer Gesetz zur Anpassung von Behördenbezeichnungen in der Bergverwaltung vom 3. Dezember 2002 (GVBl S. 430, 431))) ein.

Somit steht bis dato diese stillgelegte Schachtanlage ordnungsrechtlich bezüglich der Fürsorgepflicht zwecks Gefahrenabwehr in der Zuständigkeit des Thüringer Landesbergamtes (siehe auch "Leitfaden Verwahrung Tagesschächte").
Zur Gewährleistung der öffentlichen Sicherheit sind die Schachtröhren Thüringen I und II inzwischen verwahrt und durch eine Abdeckelung gesichert (siehe obige Fotos). Die Schachtbereiche sind mittels Maschendrahtzaun vor unbefugtem Betreten gesichert.

Quellenverzeichnis
 R. Slotta u. a.: Kali im Südharz-Unstrut-Revier. (= Veröffentlichungen aus dem Deutschen Bergbau-Museum Bochum. Nr. 116). Bochum 2003, ISBN 3-937203-00-1.
 J. Mossner (Hrsg.): Handbuch der Kali-Bergwerke, Salinen und Tiefbohrunternehmungen. Finanz-Verlag, Berlin 1936.
 G. Pinzke: Handakten betreffend die Untersuchung stillgelegter Kalibergwerke im Bezirk Halle. Rat des Bezirkes Schwerin, Abteilung Geologie, 1978, unveröff.
 o. V: Jahrbücher der Deutschen Braunkohlen-, Steinkohlen- und Kali-Industrie. Verlag von Wilhelm Knapp, Halle/Saale.
 o. V.: Handbuch der Kali-Bergwerke, Salinen und Tiefbohrunternehmungen 1924–25. Finanz-Verlag, Berlin.

Einzelnachweise

Literatur
 E. Loock: Stillgelegte Schächte – ein Problem der Kaliindustrie. (= Freiberger Forschungshefte. Reihe A 136). Akademie-Verlag, Berlin 1960.
 J. Löffler: Die Kali- und Steinsalzlagerstätten des Zechsteins in der DDR. Teil III: Sachsen-Anhalt. (= Freiberger Forschungshefte. C 97/III) Akademie-Verlag, Berlin 1962.

Weblinks

 guenter.pinzke.de

Stillgelegtes Bergwerk in Thüringen
Kyffhäuserkreis
Kalibergwerk im Südharz-Kalirevier
Oberheldrungen

Kaliwerk Gewerkschaft Heldrungen


Ahn Hyun-suk (kor. ; * 26. Oktober 1984) ist ein südkoreanischer Badmintonspieler.

Karriere
Ahn Hyun-suk wurde bei den US Open 2003 Zweiter im Herreneinzel hinter Chien Yu-hsiu. Ein Jahr später siegte er in der gleichen Disziplin bei den Vietnam International. 2007 nahm er an der Badminton-Asienmeisterschaft teil, schied dort jedoch in der ersten Runde aus. 2008 siegte er bei den Singapur International.

Einzelnachweise

Badmintonspieler (Südkorea)
Südkoreaner
Geboren 1984
Mann

Ahn Hyun-suk


Shohei Shinzato (født 11. maj 1988) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Blaublitz Akita.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shohei Shinzato


Samsung Galaxy S4 četvrti je pametni telefon u Samsungovoj seriji S. Prvi put je predstavljen 14. ožujka. Dolazi uz Android operativni sustav verzije 4.2.2, a izašao je 27. travnja 2013. godine. Nasljedio je Samsung Galaxy S3 a njegov je nasljednik Galaxy S5. Slogan mu je bio "Životni supotnik" a po tome je i poznat.

Hardver
Dolazi uz bateriju kapaciteta 2600mAh-ova. Kamera je imala 13MP a snimala je u 1080p rezoluciji, a po njoj je mobitel ostao upamćen.

Izvori

S4

Samsung Galaxy S4


An Callopsis volkensii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Callopsis volkensii in nahilalakip ha genus nga Callopsis, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Callopsis

Callopsis volkensii


ආයුර්වේදයෙහි වර්ධනය

බුදුන්ගේ සමයෙහි (බු.ව 520 කාලයේදී) ආයුර්වේද  ක්‍රම වේදයන් වඩාත් පෝෂණය වු අතර මේ කාල සීමා වලදී ආයුර්වේ වෛද්‍ය වරුන් රසදිය සහ සල්ෆර් අන්තර්ගත ඖෂධ වර්ග භාවිතා කරන ලදී. මේ කාලයේදී රසදිය, සල්ෆර් සහ අනෙකුත් ලෝහ වර්ගයන් ශාකමය ඖෂධ හා සංකලනය කරමින් විවිධාකාර ඖෂධයන් නිෂ්පාදනය කෙරුණි. මේ කාලයේ දී විසූ වැදගත් ආයුර්වේද වෛද්‍යවරයෙකු වන්නේ නාගර්ජුනය. ඔහු ශාකසාර ඖෂධ භාවිතා කරමින් විවිධ රෝග සදහා ප්‍රතිකාර ක්‍රම සොයා ගත්තේය.  නාගර්ජුන විසූ කාලයේදී සූර නන්ද, නාග්බෝධි, යශෝධාන, නිත්‍යනාග, ගෝවින්ද, අනත්දේව් සහ වාග් බට්ට යන අයද වාසය කළහ. ආයුර්වේදය පිළිබද දැනුම මේ කාලය තුළදී වැඩි දියුණු වු අතර මෙහිදි නවතම සහ වඩාත් කාර්යක්ෂම ඖෂධ වර්ග නිෂ්පාදනය වුණි. ඒනිසා මේ කාලසීමාව ආයුර්වේදයෙහි ස්වර්ණමය යුගය ලෙස හැදින්වේ. අශෝක අධිරාජ්‍යය‍ා (බු.ව 304 – 232) විසින් කාලිංඝ යුද්ධයේදී ලබාගත් ජයග්‍රහණයත් සමගම බුදු දහමින් ලැබු ඉගැන්වීම් වලට අනුව තම රාජධානිය තුළ කිසිදු ලේ සැලීමක් සිදු කිරීම බු.ව 250 දී තහනම් කරන ලදී. මේ නිසා ශල්‍ය කර්ම ක්‍රම සිදු කරන ලද ආයුර්වේද වෛද්‍ය වරුන්ට සැත්කම් ක්‍රම අත්හැරීමට සිදු වු අතර ඔවුන් ඒ වෙනුවට නවතම විකල්ප වෛද්‍ය ක්‍රම භාවිතා කරන ලදී. මේ කාලයේ දී ආයුර්වේද ක්‍රමය නැවත වරක් නව ඖෂධ වර්ග, නව ක්‍රම වේදයන් සහ නව සොයාගැනීම් වලින් ස්වයංපෝෂිත විය.  මේ කාලයේ දී ශල්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාව ක්‍රමයෙන් භාවිතයට නොගන්නක් බවට පත්වුණි.

චන්ද්‍ර ගුප්ත මෞර්ය (ක්‍රි.ව 375 – 415) සමයෙහිදී ඉන්දීය වෛද්‍ය ක්‍රමවේදයන්හි ප්‍රධාන  ෙකාටසක් ලෙස ආයුර්වේදය සැලකු අතර බ්‍රිතාන්‍යයන් එරට තුළ ජනාවාස ඇති කර ගන්නා තුරුම එය එසේ පැවතිණි.

චක්‍රපානී දත්ත (දත්ත ශර්මා) යනු බෙන්ගාලයෙහි විසු වේද බ්‍රාහ්මණයෙකු වන අතර ඔහු චක්‍රදත්ත නමින් ආයුර්වේද ග්‍රන්ථයන් රචනා කරන ලදී. චක්‍රපානි දත්ත මහා ලක්ෂ්මන් සෙන් රජුගේ රාජ්‍ය වෛද්‍ය වරයා විය. ඇතැම් අය විශ්වාස කරන අන්දමට චක්‍ර දත්ත ආයුර්වේදයෙහි  හරය ලෙස හැදින්වේ.

බ්‍රිතාන්‍යයන් විසින් ඉන්දියාව පාලනය කරන සමයේදී බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමයන් බහුලව ව්‍යාප්ත වුවද ඉන්දියානුවන් විසින් ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමවේදයන් සුරක්ෂිතව භාවිතයට ගන්නා ලදී. දශක ගණනාවක් මුළුල්‍ලේ විවිධ ආයුර්වේද වෛද්‍ය විද්‍යාලවල කීර්තිය සහ හැකියාවන් කැපීපෙන ලෙස පිරිහීමට ලක්වූයේ බටහිර වෛද්‍ය විද්‍යාව සහ බටහිර වෛද්‍ය ක්‍රමය භාවිතයට ගන්නා රෝහල් බිහිවීමත් සමගමය. කෙසේ නමුත් 1970 මුල භාගයේ සිට ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමයේ වටිනා‍කම  පිළිබදව ක්‍රමයෙන් අවබෝධ වීමට පටන් ගත් අතර අද වන විට ඉන්දියාව පුරාම ආයුර්වේද රෝහල් සහ වෛද්‍ය වරුන් වඩාත් වැඩි වශයෙන් බිහිවෙමින් පවතී. එමෙන්ම ශාකසාර ඖෂධ නිෂ්පාදනය සහ අලෙවි කිරීම කැපීපෙනෙන ලෙස ඉහළ ගොස් ඇති අතර ඒවායෙහි ප්‍රතිලාභ පිළිබදව විද්‍යාත්මක සාක්ෂි පවතී. මේ වන විට ලොව පුරාම ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රමය භාවිතයට ගැනේ.
NeedToAddCategory

Ayurveda (Development)


مناورات  هو فيلم خيال علمي أمريكي صدر في 1983 من تأليف لورانس لاسكر ووالتر إف باركس وإخراج جون بادهام. الفيلم من بطولة ماثيو برودريك وآلي شيدي ودابيني كولمان وجون وود وباري كوربن.

يتبع الفيلم ديفيد لايتمان (برودريك)، فتى مراهق يدخل بغير قصد إلى حاسوب فائق للجيش الأمريكي مبرمج للتنبؤ بالنتائج المحتملة للحرب نووية.

حقق الفيلم نجاح في شباك التذاكر، مع ميزانية 12 مليون $، وأرباح وصلت إلى 79,567,667$ بعد خمسة أشهر من صدوره في الولايات المتحدة وكندا. رشح الفيلم لثلاثة جوائز أوسكار؛ أفضل تصوير سينمائي وأفضل أصوات وأفضل سيناريو أصلي. في 29 يوليو، 2008، صدر جزء ثاني مباشرة إلى أقراص دي في دي تحت اسم "WarGames: The Dead Code".

الروابط الخارجية
 الموقع الرسمى

 IMSAI الكمبيوتر المستخدمة في الفيلم
 المادة استعادي في مجلة السلكي

مراجع

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام الحرب الباردة
أفلام القوات الجوية الأمريكية
أفلام إثارة 1983
أفلام إثارة خيال علمي أمريكية
أفلام إثارة درامية في عقد 1980
أفلام إثارة في عقد 1980
أفلام إنتاج 1983
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في أوريغون
أفلام تقع أحداثها في سياتل (واشنطن)
أفلام تقع أحداثها في كولورادو
أفلام تقع أحداثها في واشنطن
أفلام تكنو وإثارة
أفلام خيال علمي في 1983
أفلام درامية 1983
أفلام سجلها آرثر بي. روبنشتاين
أفلام عن ألعاب الفيديو
أفلام عن الحرب النووية وأسلحة
أفلام عن الحواسيب
أفلام عن الذكاء الاصطناعي
أفلام عن تأثير التقنية
أفلام مترو غلودن ماير
أفلام مراهقة درامية أمريكية
أفلام مصورة في كولورادو
أفلام مصورة في واشنطن (ولاية)
أفلام من إخراج جون بادهام
أفلام يونايتد آرتست
اختراق (حماية الحاسوب)

مناورات (فيلم)


George William "Bill" Domhoff (born August 6, 1936) is a Distinguished Professor Emeritus and research professor of psychology and sociology at the University of California, Santa Cruz, and a founding faculty member of UCSC's Cowell College. He is best known as the author of several best-selling sociology books, including Who Rules America? and its seven subsequent editions (1967 through 2022).

Biography

Early life
Domhoff was born in Youngstown, Ohio, and raised in Rocky River, 12 miles from Cleveland. His parents were George William Domhoff Sr., a loan executive, and Helen S. (Cornett) Domhoff, a secretary at George Sr.'s company.

In high school, Domhoff was a three-sport athlete (in baseball, basketball, and football), wrote for his school newspaper's sports section, served on student council, and won a contest to be the batboy for the Cleveland Indians. He graduated as co-valedictorian.

Education
Domhoff received a Bachelor of Arts degree in psychology at Duke University (1958), where he finished freshman year tenth in his class, wrote for the Duke Chronicle, played baseball as an outfielder, and tutored the student athletes. As an undergraduate, he also wrote for The Durham Sun and received his Phi Beta Kappa key. He later earned a Master of Arts degree in psychology at Kent State University (1959), and a Doctor of Philosophy degree in psychology at the University of Miami (1962).

Family
Domhoff has four children. His son-in-law was a Major League Baseball player, Glenallen Hill.

Career

Academia
Domhoff was an assistant professor of psychology at California State University, Los Angeles, for three years in the early 1960s. In 1965, he joined the founding faculty of the University of California, Santa Cruz (UCSC), as an assistant professor at Cowell College. He became an associate professor in 1969, a professor in 1976, and a Distinguished Professor in 1993. After his retirement in 1994, he has continued to publish and teach classes as a research professor.

Over the course of his career at UCSC, Domhoff served in many capacities at various times: acting dean of the Division of Social Sciences, chair of the Sociology Department, chair of the Academic Senate, chair of the Committee on Academic Personnel, and chair of the Statewide Committee on Preparatory Education.
In 2007, he received the University of California's Constantine Panunzio Distinguished Emeriti Award, which honors the post-retirement contributions of UC faculty.

Sociology
Domhoff's first book, Who Rules America? (1967), was a 1960s sociological best-seller. It argues that the United States is dominated by an elite ownership class both politically and economically. This work was partially inspired by Domhoff's experience of the Civil Rights Movement and projects that he assigned for his social psychology courses to map how different organizations were connected. It built on E. Digby Baltzell's 1958 book Philadelphia Gentlemen: The Making of a National Upper Class, C. Wright Mills'  1956 book The Power Elite, Robert A. Dahl's 1961 book Who Governs? and Paul Sweezy work on interest groups, and Floyd Hunter's 1953 book Community Power Structure and 1957 book Top Leadership, USA.

Who Rules was followed by a series of sociology and power structure books like C. Wright Mills and the Power Elite (1968), Bohemian Grove and Other Retreats (1974), and three more best-sellers: The Higher Circles (1970), The Powers That Be (1979), and Who Rules America Now? (1983).

Domhoff has written seven updates to Who Rules America? Every edition has been used as a sociology textbook. He also has a "Who Rules America?" website, hosted by UCSC.

Psychology
In addition to his work in sociology, Domhoff has been a pioneer in the scientific study of dreams. In the 1960s, he worked closely with Calvin S. Hall, who had developed a content analysis system for dreams. He has continued to study dreams, and his latest research advocates a neurocognitive basis for future dream research.

He and his research partner, Adam Schneider, maintain two websites dedicated to quantitative dream research: DreamResearch.net and DreamBank.net.

Selected bibliography

Who Rules America?
 1967. Who Rules America? Englewood Cliffs, New Jersey: Prentice Hall.
 1983. Who Rules America Now? A View for the 80's. New York: Simon and Schuster.
 1998. Who Rules America? Power and Politics in the Year 2000. 3rd Edition. Mountain  View, Calif.: Mayfield Publishing Co.
 2002. Who Rules America? Power and Politics. 4th Edition. New York: McGraw-Hill.
 2006. Who Rules America? Power, Politics, and Social Change. 5th Edition. New York: McGraw-Hill.
 2010. Who Rules America? Challenges to Corporate and Class Dominance. 6th Edition. New York: McGraw-Hill.
 2014. Who Rules America? The Triumph of the Corporate Rich.. 7th Edition. New York: McGraw-Hill.
 2022. Who Rules America? The Corporate Rich, White Nationalist Republicans, and Inclusionary Democrats in the 2020s. 8th Edition. Abingdon, UK: Routledge.

Dreams
 1996. Finding Meaning in Dreams: A Quantitative Approach. New York: Plenum Publishing.
 2003. The Scientific Study of Dreams: Neural Networks, Cognitive Development, and Content Analysis. Washington: American Psychological Association Press.
 2018. The Emergence of Dreaming: Mind-Wandering, Embodied Simulation, and the Default Network. New York: Oxford University Press.
 2022. The Neurocognitive Theory of Dreaming: The Where, How, When, What, and Why of Dreams. Cambridge, MA: MIT Press.

References

External links
Who Rules America?
The Quantitative Study of Dreams
DreamBank.net

21st-century American psychologists
American sociologists
American political writers
American male non-fiction writers
American social sciences writers
Oneirologists
University of California, Santa Cruz faculty
Duke University Trinity College of Arts and Sciences alumni
Kent State University alumni
University of Miami alumni
Writers from Ohio
People from Rocky River, Ohio
1936 births
Living people
20th-century American psychologists

G. William Domhoff


Dal Niente (Intérieur III) est une pièce pour clarinette seule composée par Helmut Lachenmann en 1970 et constitue la troisième partie du cycle Intérieurs.

Histoire
Une note de programme indique :

Alain Damiens précise au sujet de son travail avec le compositeur :

Enregistrements
 Helmut Lachenmann : Wiegenmusik;  ;  Dal niente ; Allegro sostenuto  - Pierre-Laurent Aimard ; Pierre Strauch ; Alain Damiens (1003, Accord  202082, 1994)
 Armand Angster : Solo clarinet, œuvres en première mondiale: Dikha (2001) de Christophe Bertrand, Sinolon (2000) de Alberto Posadas, High (2005) de Ivan Fedele et Art of Metal II (2007) de Yann Robin , pièces en solo : Time and motion study I (1971-1977) de Brian Ferneyhough et Dal Niente (intérieur III)  (1970) de Helmut Lachenmann (Triton, 2017).

Notes et références

Liens externes
 .

Œuvre de Helmut Lachenmann
Lachenmann, Dal Niente
Œuvre pour instrument seul

Dal Niente de Lachenmann


Senkivka (en ) est un passage frontalier terrestre à trois voies entre l'Ukraine et la Russie et la Biélorussie du côté ukrainien, juste au nord du village de Senkivka, dans le raïon de Tchernihiv, oblast de Tchernihiv.

C'est le côté ukrainien du tripoint frontalier Novye Yurkovichi, Senkivka, Vesyalowka.

Aperçu
Le point de contrôle/passage est situé sur la P13. De l'autre côté de la frontière, du côté russe, se trouve le poste de contrôle frontalier Novye Yurkovichi situé près de Novye Yurkovichi (oblast de Briansk), et du côté biélorusse se trouve le poste de contrôle frontalier Vesyalowka.

Le type de traversée est automobile, statut international. Les types de transport autorisés pour les traversées automobiles sont les passagers et les marchandises. Le port d'entrée fait partie du poste douanier de Senkivka de la douane de Tchernihiv.

Points d'intérêts
En 1975 est érigée au niveau de cette zone une stèle "monument de l'amitié (trois sœurs)" où en juin de chaque année ont lieu plusieurs festivités parmi les peuples de la république de Biélorussie, d'Ukraine et de la fédération de Russie. Le monument est situé à environ 5 km au nord du point de contrôle.

Le 9 novembre 2012, à Senkivka, est installé le premier poste frontière de la frontière d'État de l'Ukraine avec la fédération de Russie. Le premier poste-frontière de la frontière d'État de l'Ukraine avec la Biélorussie a été installé le 13 novembre 2014.

En 2014, l'accès aux festivals via Vesyalowka et Novye Yurkovichi a été fermé aux visiteurs ukrainiens.

Voir aussi
 Frontière entre la Russie et l'Ukraine
 Frontière entre la Biélorussie et l'Ukraine
 Frontière entre la Biélorussie et la Russie
 Frontières de l'Ukraine

Références

Liens externes
 Site Web des gardes-frontières ukrainiens (in English)

Tripoint

Poste-frontière de Senkivka


Area studies (also known as regional studies) are interdisciplinary fields of research and scholarship pertaining to particular geographical, national/federal, or cultural regions.  The term exists primarily as a general description for what are, in the practice of scholarship, many heterogeneous fields of research, encompassing both the social sciences and the humanities. Typical area study programs involve international relations, strategic studies, history, political science, political economy, cultural studies, languages, geography, literature, and other related disciplines. In contrast to cultural studies, area studies often include diaspora and emigration from the area.

History
Interdisciplinary area studies became increasingly common in the United States and in Western scholarship after World War II. Before that war American universities had just a few faculty who taught or conducted research on the non-Western world. Foreign-area studies were virtually nonexistent. After the war, liberals and conservatives alike were concerned about the U.S. ability to respond effectively to perceived external threats from the Soviet Union and China in the context of the emerging Cold War, as well as to the fall-out from the decolonization of Africa and Asia.

In this context, the Ford Foundation, the Rockefeller Foundation, and the Carnegie Corporation of New York convened a series of meetings producing a broad consensus that to address this knowledge deficit, the U.S. must invest in international studies. Therefore, the foundations of the field are strongly rooted in America. Participants argued that a large brain trust of internationally oriented political scientists and economists was an urgent national priority. There was a central tension, however, between those who felt strongly that, instead of applying Western models, social scientists should develop culturally and historically contextualized knowledge of various parts of the world by working closely with humanists, and those who thought social scientists should seek to develop overarching macrohistorial theories that could draw connections between patterns of change and development across different geographies. The former became area-studies advocates, the latter proponents of modernization theory.

The Ford Foundation would eventually become the dominant player in shaping the area-studies program in the U.S. In 1950, the foundation established the prestigious Foreign Area Fellowship Program (FAFP), the first large-scale national competition in support of area-studies training in the U.S. From 1953 to 1966, it contributed $270 million to 34 universities for area and language studies. Also during this period, it poured millions of dollars into the committees run jointly by the Social Science Research Council and the American Council of Learned Societies for field-development workshops, conferences, and publication programs. Eventually, the SSRC-ACLS joint committees would take over the administration of FAFP.

Other large and important programs followed Ford's. Most notably, the National Defense Education Act of 1957, renamed the Higher Education Act in 1965, allocated funding for some 125 university-based area-studies units known as National Resource Center programs at U.S. universities, as well as for Foreign Language and Area Studies scholarships for undergraduate students and fellowships for graduate students.

Meanwhile, area studies were also developed in the Soviet Union.

Controversy within the field
Since their inception, area studies have been subject to criticism—including by area specialists themselves. Many of them alleged that because area studies were connected to the Cold War agendas of the CIA, the FBI, and other intelligence and military agencies, participating in such programs was tantamount to serving as an agent of the state. Some argue that there is the notion that U.S. concerns and research priorities will define the intellectual terrain of area studies. Others insisted, however, that once they were established on university campuses, area studies began to encompass a much broader and deeper intellectual agenda than the one foreseen by government agencies, thus not American centric.

Arguably, one of the greatest threats to the area studies project was the rise of rational choice theory in political science and economics. To mock one of the most outspoken rational choice theory critics, Japan scholar Chalmers Johnson asked: Why do you need to know Japanese or anything about Japan's history and culture if the methods of rational choice will explain why Japanese politicians and bureaucrats do the things they do?

Following the demise of the Soviet Union, philanthropic foundations and scientific bureaucracies moved to attenuate their support for area studies, emphasizing instead interregional themes like "development and democracy". When the Social Science Research Council and the American Council of Learned Societies, which had long served as the national nexus for raising and administering funds for area studies, underwent their first major restructuring in thirty years, closing down their area committees, scholars interpreted this as a massive signal about the changing research environment.

Fields

Fields are defined differently from university to university, and from department to department, but common area-studies fields include:

Africa
 African studies
 North African studies
 Berber studies (Berberology)

Americas
 North and South American studies (Interamerican studies)
 American studies (in the United States this has traditionally referred primarily to North America and especially the U.S.)
 Appalachian studies
 Southern studies
 Canadian studies
 Québec studies (see also Latin American studies)
 Caribbean studies (see also Latin American studies)
 Latin American studies (see also Iberian studies, Romance studies, Caribbean studies, and Québec studies)

Asia
 Asian studies
 Central Asian studies (see also Turkish studies)
 Mongolian studies (also under East Asian studies)
 Tibetan studies (Tibetology, also under South Asian or East Asian studies)
 Uyghur studies (also under East Asian studies)
 East Asian studies
 Chinese studies (Sinology)
 Hong Kong studies
 Pekingology
 Taiwanese studies
 Japanese studies (Japanology)
 Ainu studies
 Okinawan studies (Ryukyuan studies)
 Korean studies (Koreanology)
 North Korean studies
 Manchu studies (Manchurology)
 Miao studies (also under Southeast Asian studies)
 Mongolian studies (also under Central Asian studies)
 Tibetan studies (Tibetology, also under Central Asian or South Asian studies)
 Uyghur studies (also under Central Asian studies)
 Yi studies (also under Southeast Asian studies)
 Zhuang studies (Zhuangology, also under Southeast Asian studies)
 Middle Eastern studies (Near Eastern studies)
 Arab studies
 Caucasology (Caucasiology, also under European studies)
 Abkhaz studies
 Armenian studies (Armenology)
 Chechen studies
 Dagestan studies
 Avar studies
 Georgian studies (Kartvelian studies or Kartvelology)
 Ossetian studies
 Iranian studies (Iranology or Iranistics)
 Persian studies
 Kurdology (Kurdish studies)
 Jewish studies (Judaic studies)
 Turkish studies (Turkology or Turcology, see also Central Asian studies)
 Ottoman studies
 Seljuk studies (Seljuq studies)
 South Asian studies (Indology)
 Bengali studies
 Dravidian studies (Dravidology)
 Pakistan studies (Pakistanology)
 Sindhi studies (Sindhology)
 Tibetan studies (Tibetology, also under Central Asian or East Asian studies)
 Southeast Asian studies
 Burmese studies
 Indonesian studies
 Khmer studies
 Lao studies
 Miao studies (also under East Asian studies)
 Philippine studies (Filipinology or Philippineology)
 Thai studies
 Vietnamese studies (Vietnamology)
 Yi studies (also under East Asian studies)
 Zhuang studies (Zhuangology, also under East Asian studies)

Europe
 European studies
 Albanian studies (Albanology)
 Baltic studies (Baltic Sea Region studies)
 British studies
 Anglo-Saxon studies
 Cornish studies (also under Celtic studies)
 Manx studies (also under Celtic studies)
 Scottish studies (also under Celtic studies)
 Welsh studies (also under Celtic studies)
 Caucasology (Caucasiology, also under Middle Eastern studies)
 Abkhaz studies
 Armenology (Armenian studies)
 Chechen studies
 Dagestan studies
 Avar studies
 Georgian studies (Kartvelian studies or Kartvelology)
 Ossetian studies
 Celtic studies (Celtology)
 Breton studies
 Cornish studies (also under United Kingdom studies)
 Irish studies
 Manx studies (also under United Kingdom studies)
 Scottish studies (also under United Kingdom studies)
 Welsh studies (also under United Kingdom studies)
 Dutch studies (:nl:Neerlandistiek)
 Finnish studies
 German studies (Germanistics or Germanics)
 Austrian studies
 Hellenic studies
 Byzantine studies (Byzantinology or Byzantology)
 Hungarian studies
 Romance studies (see also Latin American studies)
 Aromanian studies
 French studies
 Occitan studies
 Iberian studies (see also Latin American studies)
 Basque studies (part of Iberian studies, but not Romance studies)
 Catalan studies
 Hispanism (Hispanic studies or Spanish studies)
 Portuguese studies
 Italian studies
 Romanian studies
 Scandinavian studies
 Slavic studies (Slavonic studies or Slavistics)
 Belarusian studies (Belarusistics)
 Bosnian studies (Bosniacistics)
 Bulgarian studies (Bulgaristics)
 Croatian studies (Croatistics)
 Czech studies (Bohemistics)
 Macedonian studies (Macedonistics)
 Montenegrin studies (Montenegristics)
 Polish studies (Polonistics)
 Russian studies
 Soviet and communist studies
 Kremlinology
 Rusyn studies (Rusynistics)
 Serbian studies (Serbistics)
 Slovak studies (Slovakistics)
 Slovene studies (Slovenistics)
 Ukrainian studies (Ukrainistics)
 Yugoslav studies (Yugoslavistics)

Oceania
 Pacific studies
Australian studies
New Zealand studies

Due to an increasing interest in studying translocal, transregional, transnational and transcontinental phenomena, a Potsdam-based research network has recently coined the term "TransArea Studies" (POINTS – Potsdam International Network for TransArea Studies).

Other interdisciplinary research fields such as women's studies, gender studies, disability studies, LGBT studies, and ethnic studies (including African American studies, Asian American studies, Latino studies, Chicano studies, and Native American studies) are not part of area studies but are sometimes included in discussion along with it.

Area studies is sometimes known as regional studies. The Regional Studies Association is an international association focusing on these interdisciplinary fields.

Institutions

Some entire institutions of higher education (tertiary education) are devoted solely to area studies such as School of Oriental and African Studies, part of the University of London, or the Tokyo University of Foreign Studies in Japan. At the University of Oxford, the School of Interdisciplinary Area Studies (SIAS)School of Global and Area Studies, Oxford and St Antony's College specialise in area studies, and hosts a number of post-graduate teaching programmes and research centres covering various regions of the world.
Jawaharlal Nehru University, New Delhi, is the only institution with immense contribution towards popularising area studies in India.
An institution which exclusively deals with Area Studies is the GIGA (German Institute for Global and Area Studies) in Germany.  Additionally, Lund University in Sweden offers the largest Asian Studies masters program in Northern Europe and is dedicated to promoting studies related to South Asia through its SASNet.

See also
 Cultural studies
 Ethnic studies
 IATIS
 Interdisciplinarity
 International studies
 Library of Congress Country Studies
 Regional geography

References

Further reading
 Kuijper, Hans (2008). "Area Studies versus Disciplines: Towards an Interdisciplinary, Systemic Country Approach". The International Journal of Interdisciplinary Social Sciences, Vol. 3, Issue 7, pp. 205–216.

 Schäfer, Wolf (2010). "Reconfiguring Area Studies for the Global Age." Globality Studies Journal, no. 22. 31 December 2010.

External links

 Center for Interdisciplinary East and South - East Area Studies, Lund
 School of Interdisciplinary Area Studies, Oxford
 Observatory of International Research (OOIR): Latest Papers and Trends in Area Studies

Area studies
Cultural anthropology
Ethnography
Humanities
Regional geography

Area studies


عبد الله مبارك سرور العلوي الحربي، معلق رياضي سعودي.

الميلاد
ولد في مدينة المذنب في منطقة القصيم في السعودية.

الانطلاقة
كانت انطلاقته عبر التلفزيون السعودي في عام 2003م، وسرعان ما لفت نظر شبكة راديو وتلفزيون العرب وتم التعاقد معه في عام 2005م.

حياته العملية
 حاز على جائزة زاهد قدسي للتعليق الرياضي عام 2006م كأصغر معلق يحقق الجائزة.
 في أكتوبر 2009م انتقل إلى قناة الدوري والكأس.
 خلال فترة تواجده مع قناة الدوري والكأس عمل متعاونًا مع قناة الجزيرة الرياضية.
 مع نهاية أغسطس 2012م انتقل للقناة الرياضية السعودية بعد حصولها على حقوق الدوري السعودي حصرياً.
 بعد ثلاثة أشهر من العمل مع القناة الرياضية السعودية قام بفسخ عقده مع القناة عائدًا إلى قناة الدوري والكأس القطرية.
 إلى جانب قناة الكأس كان يعمل في قنوات beIN SPORTS حيث علق معها على أحداث الدوري الإنجليزي والإيطالي والإسباني.
 علق على عدة نهائيات منها نهائي كأس ملك إسبانيا ونهائي دوري أبطال أوروبا و علق على نهائيات الكؤوس في السعودية وقطر ودوري ابطال آسيا ودورة الخليج وكأس امم آسيا.

أعماله
قدم عبد الله الحربي العديد من الأعمال من أهمها:
 قصائد مسموعة وأوبريت وطني في عام 2004م، حيث قام بكتابة كلماته وسط حضور 2000 متفرج يتقدمهم أمير منطقة القصيم الأمير فيصل بن بندر بن عبد العزيز آل سعود.
 شارك في التعليق على ألعاب الفيديو منها فيفا إلى جانب زميله عصام الشوالي بعد أن وقع اختيار شركة Ea Sports عليه وهو العمل الذي حقق أصداء كبيرة في الوطن العربي.

أشخاص من المذنب
معلقون رياضيون سعوديون

عبد الله الحربي


Cette page recense les différentes significations (codes, sigles, abréviations, etc.) résultant du rapprochement des lettres K U R U P et I.

Noms et titres
Kurupi est une figure importante de la mythologie guaranie. Il est le dieu du sexe et de la fertilité.
 Kurupi est aussi un dinosaure.

Kurupi (homonymie)


est un shōnen manga écrit et dessiné par Yuto Suzuki. Il est prépublié depuis le  dans le Weekly Shōnen Jump, puis publié en volumes reliés par l'éditeur japonais Shūeisha. La version française est éditée par Glénat à partir du .

Synopsis
Taro Sakamoto est un assassin de légende, craint par tous les gangsters, adulé par tous. Mais un beau jour... il tombe amoureux ! S'ensuivent retraite, mariage, paternité... et prise de poids.
Sakamoto est aujourd'hui patron d'une petite supérette de quartier et coule des jours heureux. Mais lorsque son passé le rattrape sous les traits de Shin, un jeune assassin télépathe, Sakamoto reprend du service...
Et malgré son apparence, il est toujours aussi charismatique lorsqu'il passe à l'action !

Personnages

Personnages principaux

Un ancien tueur à gages qui a renoncé à sa vie de crime pour épouser Aoi. Il a pris beaucoup de poids, mais il a toujours ses compétences et sa force surhumaines de l'époque où il était tueur à gages. Lors de situations extrêmes, il perd tout son ventre, devenant deux fois plus puissant qu'avant.

Un ancien tueur à gages qui admire Sakamoto et qui travaille maintenant pour lui dans sa supérette. Il a la capacité de lire dans les pensées.

La fille d'un mafieux chinois. Elle est tête en l'air. Bien qu'elle ne se batte pas beaucoup, elle est très compétente, car elle utilise un style de combat qui mélange le Tai-chi et le Drunken Fist.

Personnages secondaires

La femme de Sakamoto. Elle aime beaucoup son mari, malgré son passé de tueur à gages.

Manga
Le manga débute initialement dans le Jump GIGA du  avec un one-shot nommé .
Le premier chapitre de Sakamoto Days est publié le  dans le Weekly Shōnen Jump. Depuis, la série est éditée sous forme de volumes reliés par Shūeisha et compte 13 tomes au .

La version française est publiée par Glénat à partir du . Pour l'occasion, la maison d'édition organise un Pop Up Store à la Crémerie de Paris à l'Hôtel de Villeroy Bourbon.

Liste des volumes

Volumes 1 à 10

{{TomeBD
 | langage_unique = non
 | volume         = 3
 | sortie_1       =
 | isbn_1         = 978-4-08-882763-6 | isbn_1_note =
 | sortie_2       =
 | isbn_2         = 978-2-34-405100-9 | isbn_2_note =
 | chapitre       = <div>
 Day 17 :
 Day 18 :
 Day 19 :
 Day 20 :
 Day 21 :
 Day 22 :
 Day 23 :
 Day 24 : {{japonais|Assassins x Science'"|殺し屋×科学|Koroshiya x Kagaku}}
 Day 25 :
</div>
 | extra          = Titre du tome :Couverture : Heisuke Mashimo, Taro Sakamoto et Shin
 | résumé         =
}}

|}

 Volumes 11 à aujord'hui

|}

 Réception Sakamoto Days a été nominé pour le prix du meilleur manga imprimé au Next Manga Awards 2021. Il s'est classé 9e sur 50 nominés, mais a remporté le prix U-Next. La série s'est classée au  rang des bandes dessinées recommandées par les employés de la librairie Nationwide en 2022. Hiromu Arakawa, auteur de Fullmetal Alchemist, a recommandé la série dans un commentaire figurant sur l'obi du  volume.

 Notes et références

 Œuvres
Édition japonaise

Édition française

 Liens externes
  sur Weekly Shōnen Jump''

Série manga
Manga d'action
Manga humoristique
Manga paru dans le Weekly Shōnen Jump
Manga publié par Glénat
Manga des années 2020

Sakamoto Days


Los Años Salvajes é o trigésimo-primeiro álbum oficial - o vigésimo-sétimo de estúdio - do roqueiro argentino Fito Páez. O projeto, lançado em 22 de novembro de 2021, é a primeira parte de uma trilogia de álbuns que continua com Futurología Arlt e se encerra com The Golden Light.

O álbum ganhou o prêmio de Melhor ÁLbum de Pop/Rock no 23º Grammy Latino e também recebeu uma indicação ao Grammy Awards na categoria Melhor Álbum de Rock Latino ou Alternativo. É deste álbum também a canção Lo Mejor de Nuestras Vidas que venceu o Grammy Latino na catgoria "Melhor Canção de Rock".

Faixas
 Todas as faixas compostas por Fito Paez

Prêmios e Indicações

Ligações externas
 Página do álbum no allmusic.com/
 Página do álbum no discogs.com

Álbuns de 2021
Álbuns de Fito Páez
Álbuns de rock
Álbuns em língua castelhana

Los Años Salvajes


Silas Kipngetich Sang (21 de agosto de 1978) es un corredor de larga distancia keniano, natural de Kaptagat, en el Valle del Rift, especializado en medio maratón sobre asfalto.

Méritos
Comenzó a correr en competiciones internacionales en pista siendo veinteañero. En 2005 fue ganador del campeonato de cross de Lidingöloppet y del medio maratón de Göteborgsvarvet, ambos en Suecia.
El año siguiente trabajó con el entrenador de larga distancia El-Mostafa Nechchadi, debutando en el Maratón de Madrid y obteniendo el segundo puesto con un tiempo de 2:11:44. Sin embargo, sus triunfos fueron mayores en las pruebas de medio maratón, ya que, desde 2006 hasta 2008, se impuso en las carreras de Málaga, Torremolinos, Sevilla y Albacete.

Ha ganado en tres ocasiones el Medio Maratón de Portugal. Batió en 2008 al anterior campeón, Paul Tergat, con un tiempo de 1:01:26 y consiguió en 2009 su mejor marca: 1:00:20, superando al campeón mundial de atletismo de 2009 Emmanuel Kipchirchir Mutai.

Quedó octavo en el campeonato de cross de Kenia a comienzos de 2009 y se dedicó el resto del año a competir sobre asfalto en Estados Unidos, donde consiguió subirse al podio en el Azalea Trail Run y el Cherry Blossom 10-Miler.

Enlaces externos de interés

.
 Athletenporträt auf marathoninfo.free.fr

Notas

Atletas de Kenia

Silas Kipngetich Sang


Oswald Gabelkover est un médecin et historien allemand.

Biographie

Liens externes

Médecin allemand du XVIe siècle
Historien allemand

Oswald Gabelkover


10 Downing Street er en adresse i gaden Downing Street i City of Westminster i London, der er den britiske premierministers officielle residens og tjenestebolig. Efter at Robert Walpole etablerede traditionen i 1730'erne, har de fleste britiske premierministre boet i dette hus. Huset er dermed blevet et stærkt symbol for den britiske premierministers embede. Nr. 10 har bredt sig til venstre for indgangsdøren og har overtaget meget af nr. 12, som kan nås gennem en korridor der løber gennem nr. 11, hvor finansministeren har sin bolig.

I en periode i 1800-tallet var huset mindre populært blandt Storbritanniens ministre. Det var en følge af, at de fleste af dem var velhavere med betydeligt bedre boliger, som de foretrak at anvende. Huset var dengang også præget af dårlig vedligeholdelse.

I 1900-tallet blev det almindeligt, at premierministerens familie faktisk boede i huset. En undtagelse var Tony Blair, premierminister 1997 - 2007. Han og hans finansminister Gordon Brown flyttede til den nærliggende bygning, Downing Street 11, residensen for den britiske finansminister.

I 1982 under Margaret Thatcher begyndte man at sætte et juletræ op udenfor nr. 10.

Nr. 10 har ansat en Chief Mouser to the Cabinet Office, en kat i tjeneste som musejæger, for tiden Larry, der blev hentet fra kattehjemmet i bydelen Battersea i 2011.

Noter

Eksterne henvisninger
 gov.uk/number10

Bygninger, konstruktioner og anlæg i London
City of Westminster
Embedsboliger

10 Downing Street


Olaylar
 Mısır'da El-Ezher Üniversitesi kuruldu.

Doğumlar
 I. Yaroslav, Kiev büyük knezi (ö. 1054)
 Leif Ericson, İzlandalı kâşif ve Amerika'ya ayak basan ilk Avrupalı (ö.1020)
 Şerif er-Radî, Şii âlim ve Nehсü'l Belâga adlı kitabın yazarı olan Arap edebiyatinin yazarı ve şairi (ö. 1015)

Ölümler
 30 Ocak - I. Petr, Tuna Bulgar Devleti çarı
 22 Şubat - I. García Sánchez, Pamplona kralı (d. 919)
 tarihi bilinmeyen
 II. Harald, Norveç Kralı (d. 935)
 Hasday bin Şaprut, Endülüs Yahudisi, halife III. Abdurrahman'ın veziri ve özel hekimi (d. 915)

970


KWin is a window manager for the X Window System and a Wayland compositor. It is released as a part of KDE Plasma 5, for which it is the default window manager. KWin can also be used on its own or with other desktop environments.

KWin can be configured by scripting using QML or QtScript, both of which are based on ECMAScript.

History

Look and feel
There are many window decorations for KWin, including the current default Breeze (shown below), the previous default Oxygen, Microsoft Windows-like Redmond, and Keramik.

Compositing
Currently available compositing backends include OpenGL 1.2, OpenGL 2.0, OpenGL 3.1 and OpenGL ES 2.0.

Included effects

As of KDE 4.3 the following effects are built-in:

Accessibility

Appearance

Candy

Focus

Tools

Window management

See also

Comparison of X window managers

References

External links
 KWin release notes for KDE4.0
 Decorations for KWin 4

Compositing window managers
Free X window managers
KDE Software Compilation
Linux windowing system-related software
Wayland compositors
X window managers extensible by scripting

KWin


Un sistema de gran utilidad es el de los números reales, que surgió para responder, básicamente, el asunto de las medidas. pero la dificultad que surgió con la  al darse cuenta de que no era un número racional se buscaron métodos de aproximación y uno de ellos es a través de fracciones continuas que cayó en desuso, al impulsarse la enseñanza de la Matemática moderna. Pero por el uso de las computadoras y su carácter algorítmico, motiva su estudio.

Presentamos diferentes aproximaciones: 1, 1.41, 1.41, 1.4142, y así sucesivamente ( no termina),son aproximaciones al número cuyo cuadrado es 2.. Por ejemplo, uno de los convergentes de p es 22/7 -debido a Arquímedes-, la aproximación familiar, y ninguna fracción con denominador menor que 7 es una mejor aproximación. Y otra es la de la fracción 355/113.

Es evidente de la forma del desarrollo como fracción continua que si x es la fracción continua  entonces  es la parte entera de x; esto es, el máximo entero no mayor que x.

Secuencia sugerente

Veamos con atención el caso de

La expresión

donde  son números naturales,  es un número natural o cero, que se denomina fracción continua.

Los números  se denominan elementos de una fracción continua. Se puede decir que hemos desarrollado el número  en fracción continua.

Ahora ilustraremos el método de desarrollo, mediante el siguiente.

Ejemplo

Encuentre el desarrollo de 573/227 como fracción continua. Ahora, , donde , donde , donde , donde , donde .

Casos históricos

 El número de Arquímedes (22/7).
 La sucesión de Fibonacci y sus diferentes variantes está vinculado al tema de las fracciones continuas.

Bibliografía
 Beskin, N.: Fracciones maravillosas. 1987. Editorial Mir. Moscú, Rusia.
 Niven y Zuckerman. Introducción a la teoría de números. 1985. Editorial Limusa. Impreso en México, 2.ª reimpresión.
 Vinogradov, I.: Fundamentos de la teoría de los números. 1977. Editorial Mir. Moscú, Rusia. 2.ª edición. Traducción al español: 1977

Véase también
 Aproximación
 Cálculo numérico
 Número real
 Número racional

Fracciones continuas

Desarrollo usando fracciones continuas