Besim Tibuk (d. 14 Nisan 1945, Fındıklı), Türk turizmci, iş insanı ve eski siyasetçi. Net Holding Yönetim Kurulu başkanı ve Liberal Demokrat Partinin (LDP) kurucusu, eski genel başkanı ve onursal başkanıdır.

Hayatı

İlk yılları
1945 yılında Rize'nin Fındıklı ilçesine bağlı Arılı köyünde Laz kökenli bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi. İlköğrenimini Murgul'da, ortaöğrenimini Kars, Artvin ve İzmit'te tamamladı. 1962-1963 AFS bursu ile ABD'ye gitti. Liseyi ABD'de bitirdi. 1968'de Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Diplomasi ve Dış Münasebetler Bölümünü (günümüzdeki adıyla Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü) bitirdi. 1964-1967 yılları arasında Devlet İstatistik Enstitüsünde çalıştı. 1971-1972'de İstanbul Üniversitesi İşletme İktisadı Enstitüsü'nde işletmecilik ihtisas programında yüksek lisans yaptı.

İş hayatı
Besim Tibuk, 1964 yılında tercüman rehber olarak turizm sektörüne girdi. Sonra seyahat acenteleri müdürlüklerinde bulundu. 1974'te tercüman rehberleri örgütleyerek Net Holding'in nüvesi olan Net Turizm'i kurdu. Net Grubu'nu büyüterek kısa zamanda turizm sektörünün en büyük kuruluşlarından biri hâline getirdi. Ticarette ara verdiği çalışmalarına devam etmek üzere Net Holding'i kurdu.

Siyasi hayatı
Siyasetle aktif olarak ilgilenmeye başlayan Tibuk, ilk önce demokratik kültüre hizmet etmek amacıyla DEM yayınevini kurdu. Demokrat Parti'nin (DP) tekrar kuruluşunda görev aldı ve bir süre İstanbul il başkanlığı yaptı. 26 Temmuz 1994'te arkadaşlarıyla bu partiden ayrılarak Liberal Demokrat Parti'yi (LDP) kurdu. Tibuk, 1999 ve 2002 seçimlerinde LDP'nin düşük oy alması sebebiyle 25 Kasım 2002'de genel başkanlıktan istifa ederek aktif siyaseti bıraktı. Makamını vekâleten Nizam Kağıtçıbaşı'na devretti.

2014 cumhurbaşkanlığı seçimleri öncesinde Liberal Demokrat Parti tarafından çatı aday olarak önerildi ancak aday gösterilmek için gereken 20 milletvekili desteğini alamadı.

Kendisi hâlâ LDP Onursal Başkanı'dır.

Yakın hayatı
Besim Tibuk, günümüzde Kuzey Kıbrıs'ta yaşamakta olup YouTube'da Kanal Serbesti isimli kanalda Türkiye'de yeni gelişen kuşakların sorularını cevaplayıp tecrübelerini ve görüşlerini paylaşmaktadır.

Özel hayatı
Tibuk, evli ve dört çocuk babasıdır.

Notlar

Kaynakça
AKSİYON - HAFTALIK HABER DERGİSİ | Besim Tibuk
Asabı Bozuk Adam - Besim Tibuk

1945 doğumlular
Fındıklı doğumlular
Rize doğumlu siyasetçiler
Yaşayan insanlar
Ankara Üniversitesi Siyasal Bilgiler Fakültesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi İşletme Fakültesinde öğrenim görenler
Laz liberaller
Liberal Demokrat Parti genel başkanları
Turizmci iş insanları
Türkiye Lazları
Türk antikomünistler
Türk liberaller
Türk monarşistler
20. yüzyıl Laz iş insanları
21. yüzyıl Laz iş insanları
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
20. yüzyıl Türk siyasetçileri
21. yüzyıl Türk siyasetçileri

Besim Tibuk


Kaynarca, Kırklareli ilinin Pınarhisar ilçesine bağlı bir beldedir.

Tarihçe
15 Şubat 1954'te belediye statüsü alarak beldeye çevrildi.

Coğrafya
Kırklareli il merkezine 25, Pınarhisar ilçe merkezine 5 km mesafededir.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 YerelNET

Pınarhisar belde ve köyleri

Kaynarca, Pınarhisar


Başkent Üniversitesi, 13 Ocak 1994 tarihinde Ankara'da Türkiye Organ Nakli ve Yanık Tedavi Vakfı ile Haberal Eğitim Vakfı tarafından kurulmuş bir vakıf üniversitesidir. Başkent Üniversitesi Türkiye'de kurulan üçüncü vakıf üniversitesidir, kurucusu Prof. Dr. Mehmet Haberal'dır.

Akademik birimler

Fakülteler

 Diş Hekimliği Fakültesi
 Eczacılık Fakültesi
 Eğitim Fakültesi
 Fen Edebiyat Fakültesi
Güzel Sanatlar Tasarım ve Mimarlık Fakültesi
 Hukuk Fakültesi
 İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi
 İletişim Fakültesi
 Mühendislik Fakültesi
 Sağlık Bilimleri Fakültesi
 Ticari Bilimler Fakültesi
 Tıp Fakültesi
 Devlet Konservatuvarı

Enstitüler
 Avrupa Birliği ve Uluslararası İlişkiler Enstitüsü
 Eğitim Bilimleri Enstitüsü
 Fen Bilimleri Enstitüsü
 Sosyal Bilimler Enstitüsü
 Sağlık Bilimleri Enstitüsü
 Transplantasyon ve Gen Bilimi Enstitüsü
 Yanık, Yangın ve Doğal Afetler Enstitüsü

Meslek Yüksekokulları
 Sosyal Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Teknik Bilimler Meslek Yüksekokulu
 Anadolu OSB Meslek Yüksekokulu
 Adana Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu
 Kazan Meslek Yüksekokulu
 Konya Sağlık Hizmetleri Meslek Yüksekokulu

Yüksekokullar
 Yabancı Diller Yüksekokulu
 Orkestra Akademik Başkent

İlk ve Orta Öğretim Hizmetleri
 Başkent Üniversitesi Kolej Ayşeabla Okulları (Ankara)
 Başkent Üniversitesi Özel Başkent İlk ve Ortaöğretim Okulları (Adana)

Turizm Hizmetleri
 Patalya Termal Resort Otel
 Patalya Lakeside Resort Otel

Atatürk Müzesi
Bağlıca Kampüsü içerisinde bulunan Abdurrahim Tuncak Atatürk Müzesi, 10 Kasım 1990 tarihinde hizmete girmiş, 8 Kasım 1998 tarihinde Atatürk'ün Akaretlerde oturtmuş olduğu birebir aynısı olan yeni binasına taşınmıştır.

Atatürk'ün manevi oğlu Abdurrahim Tuncak'ın katkılarıyla oluşturulmuş müzede, Atatürk'ün fotoğraflarından oluşan bir koleksiyon ve Atatürk'e ait giysiler yer almaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ankara'daki vakıf üniversiteleri
1994'te kurulan üniversiteler
1994'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Etimesgut'taki yapılar
Fatih Sultan, Etimesgut

Başkent Üniversitesi


O Tratado de Versalhes foi concluído em 15 de maio de 1768 em Versalhes entre a República de Gênova e a França. Génova colocou a Córsega em compromisso com a França.

A Córsega era governada por Gênova desde 1284. No século XVIII, os corsos começaram a buscar sua independência. Um aventureiro alemão, Theodore von Neuhof, tornou-se brevemente rei da Córsega em 1736, apoiado pela República Holandesa e Grã-Bretanha, que já possuía Menorca e Gibraltar no Mar Mediterrâneo. Em 1755, uma República da Córsega de pleno direito foi fundada sob Pasquale Paoli e, em 1764, Gênova pediu à França que enviasse tropas para a ilha.

No Tratado de Versalhes, Gênova não teve outra opção senão colocar a Córsega em penhor à França, para pagar suas dívidas. Não havia chance de que Gênova, que estava em declínio, pudesse pagar suas dívidas de outra forma, nem Gênova era capaz de suprimir a luta pela independência da Córsega.

Em setembro de 1768 a França começou a conquista da Córsega. A França ganhou o controle militar total da ilha após a Batalha de Ponte Novu em 1769, e até a Revolução Francesa, a ilha era considerada propriedade pessoal do rei.

Ver também

 Tratado de Versalhes (desambiguação)

Referências
Tratados
Córsega

Tratado de Versalhes (1768)


71. breddegrad kan henvise til:

 71. nordlige breddekreds
 71. sydlige breddekreds

71. breddegrad


Die Waterhouse Road ist eine Fernstraße im Nordosten des australischen Bundesstaates Tasmanien. Sie verbindet die Bridport Road (B82 / B84) in Bridport mit der Gladstone Road (B82) Gladstone und führt dabei am östlichsten Teil der Nordküste Tasmaniens entlang.

Verlauf
Die Straße zweigt in Bridport von der Bridport Road (B82 / B84) ab und führt nach Osten durch die Siedlung Waterhouse und weiter bis zu ihrem Endpunkt in Gladstone, östlich des Mount Cameron, wo die Gladstone Road (B82) nach Süden anschließt.

Ab der Einmündung der Banca Road (C840) bis nach Gladstone – eine Strecke von 23 km – ist die Straße unbefestigt.

Bedeutung
Die Waterhouse Road vermittelt die Zufahrt zur äußersten Nordostecke von Tasmanien, dem Mount-William-Nationalpark (von Gladstone aus) und der Waterhouse Conservation Area (von Waterhouse aus).

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing, Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 61

Straße in Tasmanien
Straße in Australien und Ozeanien

Waterhouse Road


Cardedu ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Ogliastra auf Sardinien.

Lage

Die Gemeinde liegt etwa 15 Kilometer südsüdwestlich von Tortolì am Tyrrhenischen Meer. Durch die Gemeinde fließt der Pelau. Der Hauptort liegt mehrere Kilometer von den zugehörigen Strandabschnitten Foddini, Museddu und Perde Pera entfernt, die einen fast fünf Kilometer langen, mehrere Dutzend Meter breiten, Sandstrand bilden, der durch einen fast durchgehenden Pinienwald bzw. im Flussbereich durch ein ausgedehntes Schilfgebiet geschützt ist. Südlich schieben die bis ans Meer reichenden Ausläufer des charakteristischen Monte Arista mit seinem rötlichen Gestein einen Sperrriegel zum Meer hin ein, der vom etwas steinigeren kürzeren Strandabschnitt La Spiaggetta Richtung Marina de Gairo (Küstenenklave von Gairo) abgelöst wird. Südlich greift das Gemeindegebiet bis zum Monte Ferru und Punta Ingannadori aus. Die westliche Gemeindegrenze bildet die Strada Statale 125 Orientale Sarda von Cagliari nach Palau.

Geschichte
In der Gemeinde sind neben mehreren mehr oder weniger gut erhaltenen Nuraghen auch die Domus de Janas vom Monte Arista erhalten, die auf eine frühe Besiedlung verweisen.

Der heutige Ort ist relativ jung, die Vorläufergemeinde Gairo Vecchio wurde 1951 durch eine Flut nahezu völlig zerstört. Ab 1966 wurde die Gemeinde im Valle del Pardu neu erbaut.

Der Ort gliedert sich in den Hauptort Cardedu, in den in südlicher Richtung breit gezogenen Teil Perdu Pili, das östlich zum Strand liegende Buoncammino und die Küstenteile Museddu und Sa Perde Pera.

Der Ort ist bekannt durch die Künstlerin Maria Lai, die seit ihrer Kindheit längere Zeiten in Cardedu verbrachte und hier 2013 verstarb. Auf einem Hügel etwa 700 Meter westlich des Foddini-Strandes liegt das Observatoriu Buoncammino auf einem kleinen Hügel.

Weblinks

 www.comunedicardedu.it, Webseite der Gemeinde (Ital.)
 Cardedu, Webseite Sardegna Turismo

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien

Cardedu


Z, slovo
 Z (1969.), film iz 1969.
 Z (registracijska oznaka), registracijska oznaka Zambije

Z (razdvojba)


Yarmuk (eller Yarmouk, Jarmuk, Jarmouk; arabisk نهر اليرموك, Nahr al-Yarmūk; hebræisk נהר הירמוך, Nehar Have-Yarmukh; græsk Ιερομίακος, Hieromiakos; latin Hieromax) er Jordanflodens største biflod. Floden er 150 kilometer lang, og danner en del af grænsen mellem Jordan, Syrien og Israel og er Golan højdernes sydgrænse inden den udmunder i Jordan syd for Kinneretsøen. Ved floden besejrede araberne i 636 i slaget ved Yarmuk den østromerske kejser Herakleios armé.

Vandløb i Israel
Vandløb i Jordan

Yarmuk


René Ricol (* 26. Dezember 1950 in Lyon) ist ein französischer Wirtschaftsprüfer. Von 2002 bis 2004 war er Präsident der International Federation of Accountants (IFAC).

Karriere
1987 gründete Ricol einen Ausschuss für unabhängige Finanzexpertisen und übernahm in diesem Gremium den Vorsitz. Er ist auch Präsident von France Investissement, eine staatliche Einrichtung, welche im Dezember 2006 geschaffen wurde.

Im September 2008 legte er dem französischen Staatspräsident Nicolas Sarkozy einen Bericht über die globale Finanzkrise vor. Im Oktober 2008 wurde er von Sarkozy zum Mediator im Kreditwesen (Médiateur du crédit en France) berufen. In dieser Funktion wurde der am 28. September 2009 von Gérard Rameix abgelöst. Seither ist Ricol unter der Leitung des Premierministers Generalkommissar für Investitionen und dabei damit beauftragt die staatlichen Kreditaufnahmen von 35 Milliarden Euro zu überwachen.

Ehrungen
René Ricol ist Ehrenpräsident des Ordre des experts-comptables und Ehrenpräsident des IFAC. Am 4. Juli 2006 wurde er zum Kommandeur der Ehrenlegion ernannt und seit dem 14. Juli 2011 ist er Großkomtur der Ehrenlegion.

Weblinks
 Lebenslauf von René Ricol

Wirtschaftsprüfer
Mitglied der Ehrenlegion (Großoffizier)
Franzose
Geboren 1950
Mann

René Ricol


La bibliothèque de Lauttasaari () est une bibliothèque du quartier de Lauttasaari à Helsinki en Finlande.

Présentation
La bibliothèque de Lauttasaari est fondée en 1932 et déplacée à plusieurs reprises jusqu'à son site actuel, pour la dernière fois en 1986.
D'une superficie de près de , elle met à disposition des habitants des milliers de livres, d'enregistrements audio, video ou de documents multimédia.

La bibliothèque municipale de Lauttasaari est un des établissements de la bibliothèque municipale d'Helsinki.

Groupement Helmet de bibliothèques
La bibliothèque municipale de Lauttasaari fait partie du groupement Helmet, qui est un groupement de bibliothèques municipales d'Espoo, d'Helsinki, de Kauniainen et de Vantaa ayant une liste de collections commune et des règles d'utilisation communes.

Références

Voir aussi

Liens externes

 Bibliothèques Helmet

Liens internes

Paloheinä
Lauttasaari
Bâtiment à Helsinki

Bibliothèque de Lauttasaari


Christoph Scheytt (* 27. März 1967 in Backnang / Württemberg) ist deutscher Elektrotechniker und Inhaber des Lehrstuhls für Schaltungstechnik am Heinz Nixdorf Institut der Universität Paderborn.

Werdegang
Scheytt studierte ab 1989 Elektrotechnik an der Ruhr-Universität Bochum. Das Studium schloss er 1995 ab. Im Anschluss war Scheytt wissenschaftlicher Mitarbeiter am Lehrstuhl für Integrierte Schaltungen der Ruhr-Universität Bochum. 2000 promovierte Scheytt mit Auszeichnung zum Dr.-Ing. (Dissertationsschrift: "Bitratenflexible Takt- und Datenrückgewinnungsschaltungen für bitratentransparente Glasfasersysteme").

Zur gleichen Zeit gründete er zusammen mit Günter Grau die advICo microelectronics GmbH mit Sitz in Recklinghausen, die er als Geschäftsführer leitete. Im Jahr 2006 schied Scheytt aus der advICo als Geschäftsführer aus, um ein Angebot des Innovations for High Performance Microelectronics/Leibniz-Institut für innovative Mikroelektronik, Frankfurt (Oder) (IHP) anzunehmen. Im März 2006 wurde er Leiter der Abteilung Schaltungsentwurf am IHP für Innovative Mikroelektronik.

Seit März 2012 ist Scheytt Leiter der Fachgruppe Schaltungstechnik am Heinz Nixdorf Institut.

Forschungsschwerpunkte
Scheytt ist ein Experte für den Entwurf von integrierten Schaltungen und Systemen auf Basis nano-/mikroelektronischer Chiptechnologien. Der Fokus seiner Forschungsarbeiten liegt zum einen auf Chips für die Funkkommunikation und Funksensorik bis zu sehr hohen Frequenzen (wenige GHz bis über 300 GHz). Zum andern forscht er an Chips für optische Anwendungen, z. B. für die schnelle optische Kommunikation (bis über 400 Gbit/s), die optische Sensorik und die elektronisch-photonische Signalverarbeitung. Für diese Schaltungstechniken werden neben Siliziumtechnologien (CMOS, BiCMOS) auch neuartige Siliziumphotonik-Technologien verwendet, die es ermöglichen, nano-photonische und nano-elektronische Schaltungen auf einem Chip zu kombinieren.

Anwendungen der Forschungsarbeiten im Bereich Chips für die Funktechnik betreffen die drahtlose Kommunikation bei sehr hohen Trägerfrequenzen (mm-Wellen, THz) und RFID, sowie Sensorikanwendungen wie Kfz-Radar, Drohnen-Radar und die industrielle Funkmesstechnik. Anwendungen im Bereich der Chips für optische Signale betreffen die Glasfaserkommunikation (Weitverkehrsnetze, Daten-Center, Quantenkommunikation) und die optische Sensorik (LIDAR für autonome Fahrzeuge, Gassensorik, Spektroskopie), sowie elektronisch-photonische Analog-Digital-Wandler und Digital-Analog-Wandler.

Weitere Funktionen
Scheytt war an der Entwicklung einer der weltweit ersten 60 GHz Transceiver für schnelles WLAN (802.11ad) beteiligt. Er leitete das EU-Projekt SUCCESS, in dem das weltweit kleinste Radarsystem entwickelt und erprobt wurde. Als Autor und Co-Autor kann Scheytt mehr als 100 referierte Konferenzbeiträge und Zeitschriftenartikel aufweisen.

Er hält mehr als 15 deutsche und internationale Patente.

Scheytt ist Vorsitzender des geschäftsführenden Vorstands des Heinz Nixdorf Instituts in Paderborn, Vorstandsmitglied des CeOPP (Center of Optopelectronics and Photonics Paderborn) und leitet  das  Schwerpunktprogramm "Electronic-Photonic Integrated Systems for Ultrafast Signal Processing" (SPP2111) der Deutschen Forschungsgemeinschaft (DFG).

Weblinks
 Webseite Christoph Scheytt
 Lehrstuhl für Schaltungstechnik am Heinz Nixdorf Institut

Hochschullehrer (Universität Paderborn)
Deutscher
Geboren 1967
Mann

Christoph Scheytt


Feliks iz Valoisa (Feliks od Valoisa; francuski Félix de Valois; 16. travnja 1127. – 4. studenog 1212.) bio je francuski katolički svetac i suosnivač reda Presvetog Trojstva (Ordo Sanctissimae Trinitatis et captivorum). Rođen je u pokrajini Valois te se, prema tradiciji, odrekao imetka i povukao u gustu šumu u Meauxu, gdje je provodio život u molitvi. Mnogo kasniji izvori spominju da je Feliks identičan Hugu (II.), navodnom sinu grofa Rudolfa I. od Vermandoisa i Eleonore od Šampanje.

Mladi provansalski plemić, Ivan od Mathe, bio je zadivljen Feliksom te mu se pridružio. Osnovali su novi katolički red, koji se posvetio oslobođenju kršćanskih zarobljenika.

Spomendan
Feliks je slavljen kao svetac te je njegov spomendan 4. studenog.

Izvori i bilješke

Francuski sveci

Feliks iz Valoisa


Petar Zinaić zvani Pepa (Stara Kršlja, Rakovica, pokraj Slunja, 1918. -  Beograd, 2008.), bio je sudionik narodnooslobodilačke borbe, djelatnik Ozne, aktivni sudionik srpske pobune u Hrvatskoj i okrivljenik za ratne zločine s kraja Drugoga svjetskog rata.

Drugi svjetski rat
Rođen je 1918. u selu Stara Kršlja, općina Rakovica, pokraj Slunja, te se na početku Drugoga svjetskog rata, okupacijom Jugoslavije i uspostavom NDH, 1941., priključio četničkom pokretu, da bi kasnije, 1942., odlučio prebjeći partizanima i pridružuje se narodnooslobodilačkoj borbi.

Tijekom ratnog razdoblja četničke su postrojbe svirepo ubile hrvatsku obitelj Mravunac iz Blagaja, dok su jedinice ustaške vojnice za osvetu sudjelovale u činjenu niza zločina nad civilnim srpskim stanovništvom u Veljunu i Ivanovića jarku pokraj Krnjaka, gdje je ubijeno više stotina nedužnih civila.

Navodno je Zinaić, u prosincu 1942., zatočio svećenika Ivana Juraića, te sudjelovao u mučenju istoga, te 31. prosinca 1942., naložio ubojstvo svećenika Juraića, na slunjskom groblju.

Krajem rata, u veljači 1945., bio je na dužnosti šefa Rejonskog obavještajnog centra Ozne u Slunju, da bi kasnije, od svibnja do kolovoza 1945., bio opunomoćenik Ozne za područje Slunja i Plaškog, te tijekom rujna i kolovoza 1946., povjerenik Ozne za Slunj.

U tom je razdoblju sumnjičilo ga se da je bio izravno odgovoran i osobno umješan u ubojstva petnaestak civila u Kuterenčevoj pećini, pokraj sela Kremen, u kanjonu Korane. Naime, ondje su se žrtve sklonile pred prislinom mobilizacijom, te saznavši za to, zajedno s pripadnicima KNOJ-a, došao 9.veljace 1945., na spomenutu lokaciju, te je naložio da se na ulaz u pećinu postavi slama, koju su pritom poljevali benzinom i zapalili, uslijed čega su dimom ugušeni svi civili koji su se i tom trenutku našli zarobljenima u pećini. Tom su prilikom bili ubijeni Jandre Radočaj, Nikola Radočaj, Jelena Radočaj, Marija Radočaj, Ivica Radočaj, Marija Radočaj, Jelena Lučić, Iva Požega, Ivica Požega, Mijo Požega, Mijo Požega, Mile Matešić (star 15 godina), Mile Vlašić, Ive Cindrić, Jure Puškarić i Valentin Cindrić.

Karijera u socijalističkoj Jugoslaviji
Kako je i kasnije nastavio raditi u Ozni, teretilo ga se da je navodno kasnije, tijekom 1946., osobno naložio strijeljanje nekoliko civila, kao odmazdu za ubojstvo iz zasjede dvojice pripadnika Ozne na spomenutom području, dok obiteljima nije bilo dozvoljeno pokopati ubijene, stoga su obitelji ubijenih kasnije na sudu dokazale da su ubijeni bili nedužni, te im sud, 1965., dozvolio ekshumaciju.

Negdje tijekom 1947., Zinaić, je kao djelatnik Udbe, sudjelovao u slamanju i hvatanju grupe križara okupljene oko Jose Sertića, koja je navidno brojala trideset i dvije osobe, jer su s bjeguncima bile njihove žene i djeca, te je tom prilikom pokazao iznimnu okrutnost, kada je ubijena trudnica Milka Bićanić na iznimno okrutan i odmukao način.

Tijekom razdoblja socijalističke Jugoslavije nastavlja živjeti u centru Slunja, pored obitelji svojih navodnih dojučerašnjih žrtava. Ubtom je razdoblju nastavio graditi karijeru u Udbi, odakle je umirovljen, ali je cijelo razdoblje bio tzv. siva eminencija i kadrovik slunjskog kraja. Bavio se prikupljanjem arhivske građe za povijest NOB-a slunjskog kraja, te je povremeno objavljivao radove.

Za svo je rad i zasluge dobio nekoliko visokih vojničkih odlikovanja te je imao čin rezervnog kapetana JNA.

Demokratske promjene u Hrvatskoj

Srpska pobuna u Hrvatskoj
Kako je u razdoblju socijalizma stekao povlašten status i zbog niza zasluga bio lokalni moćnik slunjskog kraja, uslijed demokratskih promjena u Hrvatskoj, pa tako i u Slunju, njegova se pozicija našla ugroženom, te se otvoreno protivio novoizabranim vlastima, da bi se početkom srpske pobune u Hrvatskoj 1990., aktivno uključio u oružanu pobunu i bio jedan od ratobornih pristaša pobunjeničkih vlasti u okupiranom Slunju, gdje je s obitelji proveo cijelo vrijeme Domovinskog rata.

Odlazak u Srbiju
Uoči oslobodilačke Vojno redarstvene akcije Oluja, u kolovozu 1995., zajedno s obitelji bježi iz Slunja, koji se dotad nalazio pod ratnom okupacijom pobunjenika Republike Srpske Krajine, te je tom prilikom sa sobom odnio dragocjenu arhivsku i povijesnu građu, značajnu za povijest slunjskog kraja, koju je kasnije ustupio arhivu u Beogradu. Tijekom boravka i života u Srbiji, bio je suradnik Mizeja genocida u Beogradu, te je 1996. izdao knjigu pod naslovom "Genocid na Kordunu i okolici 1941.-1945.".

Kazneni postupak i smrt
U odsutnosti je protiv Zinaića bila podnesena kaznena prijava, zbog osnovane sumnje u počinjene kaznenog djela ratnog zločina u kojem je ubijeno više desetaka osoba , u razdoblju Drugoga svjetskog rata i poraća, koju je tijekom travnja 2007. godine, karlovačka policija podnijela Županijskom državnom odvjetništvu, a sam Zinaić tada se već dvanaestak godina nalazio u Beogradu, nedostupan hrvatskim vlastima.

Umro je u Beogradu, 2009., u devedeset i prvoj godini života.

Literatura
Genocid na Kordunu i okolici: 1941.-1945., Beograd, 1996.

Povezani članci
 Partizanski zločini u Drugom svjetskom ratu
 Srpska pobuna u Hrvatskoj 1990.

Izvori

Komunisti u drugoj Jugoslaviji
Republika Srpska Krajina
Domovinski rat

Petar Zinaić


سد وادي تربة من سدود المملكة العربية السعودية , يقع على وادي تربة ويقع في قرية الخيالة  ويبعد عن مركز أبو راكة 12 كم و عن مدينة تربة 20 كم جنوبا ويبعد عن قرية العلبة التابعة لمحافظة تربة حوالي 25 كم شمالا، وقد تم إنشاؤه بتاريخ 1402/3/1 هجرية في عهد الملك خالد بن عبد العزيز آل سعود آل سعود، وقامت ببنائه إدارة تنفيذ المشروعات بوزارة الزراعة و المياه بالمملكة العربية السعودية. و يبلغ طول السد 494 متر وارتفاعه 22.5 متر وتبلغ سعة التخزين به 20 مليون متر مكعب ومعدل تصريف المياه 7000 متر مربع في الثانية.

انظر أيضًا

 تربة البقوم
 وادي تربة
 قرية الخيالة
 قائمة سدود السعودية

مراجع

وادي تربة
سدود منطقة مكة المكرمة

سد وادي تربة


Pernilla Karlsson (* 11. Juni 1990 in Siuntio) ist eine finnische Sängerin. Sie gehört der Gruppe der Finnlandschweden an.

Die vorher völlig unbekannte Sängerin, die von Beruf Erzieherin ist und Singen nur als Hobby betrieb, wurde durch Televoting zur Siegerin des finnischen Vorentscheids Uuden Musiikin Kilpailu gekürt. Sie durfte daher mit dem schwedischsprachigen Walzer När jag blundar beim Halbfinale des Eurovision Song Contest 2012 in Baku auftreten. Sie konnte sich allerdings nicht für das Finale qualifizieren. Der Titel wurde von ihrem Bruder Jonas Karlsson, welcher in Helsinki ein eigenes Tonstudio betreibt, komponiert und getextet.

Diskographie
 2012: När jag blundar

Weblinks
 Pernilla Karlsson bei eurovision.de

Einzelnachweise

Sänger
Musiker (Finnland)
Interpret eines finnischen Beitrags beim Eurovision Song Contest
Finnlandschwede
Finne
Geboren 1990
Frau

Pernilla Karlsson


(7066) Neso es un cuerpo menor perteneciente a los centauros descubierto por el equipo del Spacewatch el 26 de abril de 1993 desde el Observatorio Nacional de Kitt Peak, Estados Unidos.

Designación y nombre
Neso se designó al principio como .
Posteriormente, en 1997, recibió su nombre en referencia a Neso, un personaje de la mitología griega.

Características orbitales
Neso orbita a una distancia media del Sol de 24,47 ua, pudiendo acercarse hasta 11,76 ua y alejarse hasta 37,19 ua. Su inclinación orbital es 15,66 grados y la excentricidad 0,5195. Emplea en completar una órbita alrededor del Sol 121,1 años. El movimiento de Neso sobre el fondo estelar es de 0,00814 grados por día.

Características físicas
La magnitud absoluta de Neso es 9,6.

Véase también
 Lista de asteroides del (7001) al (7100)
 Cuerpo menor del sistema solar

Referencias

Enlaces externos

Centauros (astronomía)
Objetos astronómicos descubiertos por el Spacewatch
Objetos astronómicos descubiertos desde el Observatorio Nacional de Kitt Peak
Objetos astronómicos descubiertos en 1993

(7066) Neso


Bolvadin, Türkiye'nin Afyonkarahisar iline bağlı ilçe.

Tarih

Ön tarihi
Bolvadin, Anadolu'nun en eski yerleşim yerlerinden biridir. Mevcut vesikalara göre 10.000 yıllık geçmişi vardır. Bolvadin, antik Paroreos Phrygia vadisinde kurulmuştur.

Bu vadide MÖ 8000'de yerleşik hayata geçilmiştir.

Romalılar ve Bizanslılar dönemi
Arkaik devirde bir site şehri olan Bolvadin, Afyon bölgesindeki 52 yerleşim biriminden birisiydi. Anadolu'daki bütün tarihî devirleri yaşamıştır. Romalılar zamanında Polybotum isminde il merkezidir. Üçhöyük mevkiinde mühim bir iskân merkezi olan Kayster Pedion şehri MÖ 401 yılında Persler tarafından yakıldıktan sonra Polybotum hızla gelişmiştir. Grek tarihçisi Ksnefon, "Anabasis" isimli kitabında Kayster Pedion şehri için "yolların birleştiği yerde kalabalık bir şehirdir" der.

133 yılında Polybotum'u ziyaret eden Roma kralı Hadrianus adına 3 cins para basılmıştır. Kralın heykelleri form ve agoraları süslemiştir. Bizans zamanında "Polybotos" ismiyle anılmıştır. Çevresine tesir eden kültür şehri olmuştur. Bizans'ın son zamanlarında Türk ve Arap akınlarının tesiri ile şehir küçülmüş, nüfus dağılmıştır. Bizans tarihçisi Anne Comnenus "Alexia" isimli eserinde bu şehrin çevresinin merkezi olduğunu yazar. 9. asrın başlarında büyük bir deprem geçirir. Şehrin surları ve binaları yıkılır. Bizans Kralı Aleksi Comnenus şimdiki Hisar Mahallesi'nin olduğu yere büyük bir kale yaptırır, halkın bir kısmı ile askerleri buraya taşır, büyük bir kısmı ise Sivrihisar ve Seyitgazi'ye taşınır. 732 yılında Emevi komutanı Mesleme büyük bir ordu ile Bolvadin'e gelir. Burada Akrenon (Afyon) kalesi kuşatılır. Kuşatmada Seyyid Battal Gazi ve Muhammed'in sahabesi Abdulvahab Gazi yaralanır. Seyit Battal Gazi, Seyit Gazi'de; Abdül Vahap Gazi de Bolvadin'de ölürler. Türbeleri bu yerdedir. Bu olayların hatırası olan Sahabe Abdül Vahap Gazi'nin türbesi Eber Gölü kenarında bir höyük üzerindedir.

Selçuklular dönemi
Bolvadin, Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra 1107 tarihinde yapılan Bolvadin Savaşı sonunda Emir Mengücek Bey tarafından Türklerin eline geçmiştir. Bolvadin Savaşı, Anadolu'nun Türkleşmesinde önemli bir rol oynamıştır.

Türklerin eline geçtikten sonra Bolvadin'e Yazır, Avşar, Karkın, Çepni boyları gelip yerleşmişlerdir. Daha sonra aşiretlerin iskanları sırasında çeşitli aşiretler, cemaatler yerleştirilmiştir. Bugünkü Bolvadin ve civarındaki halkın kökleri bu aşiretlere dayanır.

Bolvadin merkezinde Yazır, Peçenek, Karkın ve Çerkez aşiretleri etkindir. Daha sonra Sarıkeçili, Karakeçili ve Tekeli Yörükleri gelmişlerdir. Civarda ise Morcaali Türkmenleri (Kemerkaya), Oğuz Türkleri (Çay), Karabağ Türkmenleri (Büyükkarabağ, Ortakarabağ, Derekarabağ), Tabanlı Türkmenleri (Kurucaova Köyü), Selçuklu Yörükleri (Dişli Kasabası), Avşar Yörükleri (Özburun Kasabası), Karakeçili Yörükleri (Yörükkaracaören ve civarı) yerleşmiştir.

Bolvadin Selçuklular zamanında "Karahisar-ı Devle" ismiyle anılan Afyon'a bağlı 10 kadılıktan birisi olup yeniden imar edilmiştir. Bu devirde 11 nahiyesi (Han, Bayat, Musluca, Göçmen Akviranı, Nevahi-i Barkınlı, İshaklu, Çay, Karamık, Şuhut, Karaadilli, Çölabat), 326 köyü, 11 mahallesi vardı. Büyük bir ticaret merkeziydi. Selçuklular'dan günümüze kadar yalnızca Alaca Camii ulaşmıştır. Alaca Çeşmesi ve Ali Efendi Camisi'nin yalnız kitabeleri ulaşabilmiştir. Mevlana'nın oğlu Sultan Veled, Afyon'u ziyareti sırasında "Bolvadin Mevlevihanesi"ni açmıştır.

Anadolu beylikleri dönemi

Bolvadin, Selçuklu Hanedanı yıkıldıktan sonra Eşrefoğulları, Sahipataoğulları ve Karamanlılar'ın eline geçmiştir. Bu devirde Eşrefoğlu Külliyesi ve Erkmenhisarı Camii yapıldı. Bu eserlerden günümüze Eşrefoğlu Camisi'nin kitabesi ve Erkmenhisarı Camisi'nin minaresi (Kırık Minare) gelebilmiştir.

Osmanlı dönemi
Bolvadin, Sultan I. Murat zamanında Osmanlı topraklarına katıldı. Osmanlı döneminde, önceleri Germiyan vilayetine (Kütahya), 1839'dan sonra Hüdavendigar vilayetine (Bursa) bağlı kaza merkezi oldu. 1850 yılında Muhassılığa yükseldi. Karahisar-ı Sahip Sancağı (Afyon) iki Muhassılığa ayrılmıştır:
 Karahisar-ı Sahip Muhassılığı: Merkez Afyon, Sandıklı,  Sincanlı, Dinar (bu dönemde Denizli'nin Çal ve Çivril ilçeleri Geyikler isminde olan Dinara bağlıdır)
 Bolvadin Muhassılığı: Merkez Bolvadin, Han, Bayat, Musluca (Emirdağ), Nevahid-i Barçınlı (Kemerkaya), İshaklı (Sultandağı), Karamık, Çay, Şuhut, Karaadilli, Çölabat kazaları

Büyük bir kültür merkezi olan Bolvadin'de ticari hayat ve sanat çok gelişmiştir. 1831 yılında yapılan nüfus sayımındaki istatistiklere göre 150 çeşit meslek grubu vardır. Ziraat Bankası 22. şubesini 1873 yılında Bolvadin'de açmıştır. Bunu takiben Osmanlı Bankası ve Akşehir Bankası da şube açmışlardır. Daha sonra Bolvadinliler 1 Haziran 1914 yılında, Osmanlı Döneminin ilk özel bankalarından olan "Bolvadin İktisadi Osmani Bankası"nı kurmuştur.

Kültür hayatını temsil eden medreselere, tekkelere, ahi kuruluşlarına Selçuklular zamanında raslanır. Bu teşkilatlar Osmanlı zamanında gelişmiştir. Nakşibendi, Kadri, Rufai ve Şazeli tarikatlarının merkezi olmuştur. Arşivlerdeki vesikalara göre 14 tekke vardır. 1924 yılında medreselerin kaldırıldığı tarihte, 28 tane medrese bulunuyordu. Aynı tarihte Afyon'da 19, Sandıklı'da 6, Aziziye (Emirdağ)'de 1 medrese vardı. 1839'dan sonra medreselerin yanı sıra kurulan okullardan Bolvadin'de 7 ibtidaiye (ilkokul), 1 rüştiye (ortaokul) vardır. Ayrıca 63 tane sıbyan (mahalle mektebi) bulunuyordu.

Kurtuluş Savaşı
Bolvadin, Türk Kurtuluş Savaşında stratejik yönden önemli bir merkez olmuştur. Birinci ve İkinci Ordu Bolvadin'de kurulmuştur. Cemal Kutay'ın değerlendirmesine göre Mehmet Fahrettin Koçak, "az faniye nasip olacak bir şerefin sahibi"dir. Zira Koçak, Yunan Başkumandanı Nikolaos Trikupis'i esir eden kıtalardan birinin Başçavuşudur ve esir düşman generalini Gazi Mustafa Kemal'in Başkumandanlık Karargâhına götürenler arasındadır. Mehmet Fahrettin Koçak Hicrî 1315'te Bolvadin'de doğmuş, 1978 yılında 79 yaşında ölmüştür.

Coğrafya

Konum
Bolvadin, 31 derece 2 dakika doğu meridyeni ile 38 derece 43 dakika kuzey paralelinin kesiştiği noktada, derin ve uzun bir alüvyon ova üzerine kurulmuştur.

Ege bölgesi'nin İç Batı Anadolu kesminde yer alan Bolvadin güneyden Sultandağları, kuzeydoğudan Emirdağları ile çevrilidir.

Ulaşım açısından İç Anadolu, Ege ve Akdeniz bölgelerini birbirine bağlayan kilit noktadadır. Deniz seviyesinden ortalama yüksekliği 1016 metre ve yüzölçümü 1108 km² dir. Afyon yüzölçümünün %12,85' ünü oluşturur.

Yüzey şekilleri ve iklim
Bolvadin'in arazileri genellikle ovadır. İlçenin yüzölçümünün ortalama %40'ı tarımsal saha olup büyük bir kısmında tahıl üretilmekte, ikinci sırayı meyvelik, bağ ve bahçe sahaları almaktadır. İlçenin dağlarında sarı meşe, ardıç ve çam ormanları vardır.

Bolvadin iklim bakımından İç Anadolu Bölgesi ile Ege Bölgesi arasında yer aldığından, zaman zaman karasal, zaman zaman ılıman hava kütlelerinin tesiri altında kalmaktadır. Genel olarak yazları kurak ve sıcak, kışları soğuk ve kar yağışlı geçmektedir.

Bolvadin yeraltı suları bakımından zengin bir kuşakta yer almasına rağmen akarsular bakımından fakirdir. Bölgedeki tek akarsu Ahır Dağlarından doğup, Bolvadin'in güneyinden geçerek Eber Gölü'ne dökülen Akarçay'dır. Üzerinde Altıgöz, Develi, Kırkgöz ile Sırt köprüsü gibi köprüler vardır.

Eber Gölü, Bolvadin'in güneydoğusunda bulunur. Bolvadin, Çay ve Sultandağı ilçelerine kıyısı vardır. Denizden yüksekliği 967 metre ve yüzölçümü 125 km² dir. Akarçay ve Sultandağlarından gelen sel suları ile beslenmekte olup, gölde yetişen kamış, hasırotu ile gölde bulunana sazan ve turna balıkları göl çevresinde bulunan köylüler için geçim kaynağı sağlamaktadır.

Nüfus
Nüfus ve Vatandaşlık Genel Müdürlüğü tarafından Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS) uygulamasıyla yapılan nüfus sayımlarının sonuçlarını açıkladı. Açıklanan nüfus sayımında Afyonkarahisar'ın Bolvadin ilçesinin merkezi nüfusu 52 bin'den 31 bin'e gerileyerek yüzde 40 azaldı.

Nüfus ve Vatandaşlık Genel Müdürlüğü  internet sitesinde yayınlanan Adrese Dayalı Nüfus Kayıt Sistemi (ADNKS) uygulamasıyla yapılan nüfus sayımlarının sonuçlarına göre, Bolvadin ilçe merkezinde 15 bin 618 erkek, 15 bin 734 Kadın yaşıyor. Sayım sonuçlarına göre, ilçe merkezi ve ilçe genelinde kadın sayısı erkek sayısından fazla çıktı.

Sayım sonucuna göre, Bolvadin'e bağlı kasabaların nüfusu ise şöyle: "Dişli Kasabası 3 bin 766, Kemerkaya Kasabası 2 bin 232, Özburun Kasabası 1 bin 966, Büyükkarabağ Kasabası 1 bin 621 olarak açıklandı."

İlçe 2 belde, 14 köy ve 64 mahalleden oluşmaktadır.

Ekonomi
Bolvadin'de ekonomik hayat tarım, hayvancılık, ticaret ve sanayiye bağlıdır. Halkın geçim kaynağındaki ana unsur tarım ve hayvancılıktır. Buğday, arpa, mısır, nohut, fasulye, yeşil mercimek, şekerpancarı, haşhaş, ayçiçeği yetiştirilmekte; elma, armut, kayısı, vişne, kiraz gibi meyveler de üretilmektedir. Hayvancılıkta özellikle küçük baş hayvan yetiştiriciliği yaygındır.

Bolvadin, il ve ilçelere sanayi mamulleri pazarlamaktadır. Bunlar emaye ürünleri, işlenmiş kereste, teneke, demir doğrama, kaymak, sucuk, yumurtadır.

Bolvadin denince kaymak üzerinde durmak gerekir. Asıl kaymak Bolvadinli dilinde "camız" denen manda sütünden başkasından yapılmaz. Ancak son senelerde camız nüfusunda bir azalma olduğu söylenmektedir. Camız sütünün kendine has kıvamı, kokusu, yağ oranı ile kaymağın ham maddesi olarak önemli bir yeri vardır.

Burada bir noktayı da belirtmekte fayda var, son zamanlarda Afyon otogarındaki satıcılardan kaymak istendiğinde "kaymak" diye verdiklerinin içinde süt bulunan şekerden başka bir şey olmadığını bilmek ve aldanmamak gerekir. Asıl Bolvadin kaymağı, halis sütün şeker gibi hiçbir katkı maddesi katılmamış halinin özel metodlarla yoğunlaştırılması olduğunu ve mutlaka Bolvadin kaymağının aranması gerektiğinin altını çizmek gerekir.

Ekonomik göçler

Gurbetçilik
Kasaba ve köyler de dahil nüfusun büyük bölümü bu şehirlerinde yaşamaktadır:

Fransa:                      Lyon, Saint-Étienne, Paris
Almanya:                     Hamburg, Ottensen (:de:Hamburg-Ottensen), Köln, Frankfurt, Aachen, Itzehoe, Mönchengladbach
İsviçre:                     Zürih, Bern, Basel
Belçika:                     Gent, Anvers, Hamme, Brüksel, Genk
Hollanda:                    Amsterdam, Rotterdam, Almelo
Amerika Birleşik Devletleri: New Jersey

Turizm

İlçe çok miktarda yeraltı jeotermal kaynağa sahiptir. Afyonkarahisar - Konya yolunun üzerinde olan Heybeli Termal Tatil Köyü, Bizans döneminden beri kullanılan bir kaplıca olup, o dönemde "Kızılkilise" veya "Kızılkirse" adıyla bilinen, Bolvadin'in önemli bir turizm merkezidir. Bolvadin Belediyesi'nin işlettiği tesis, son yıllarda yapılan çalışmalar ile tam bir turizm merkezi haline gelmiştir. Bolvadin'e 37 km uzaklıktadır. Su sıcaklığı 46 °C ile 52 °C arasında değişmekte olup, pH değeri 6,8'dir.

Bayramlarda ve yaz aylarında kapasitesini zorlayan tesis, bölgenin önemli bir termal tesisidir. Suyu şifalıdır. Birçok cilt hastalığına iyi gelmektedir. Bünyesinde 4 yıldızlı Özer Termal Otel'ini de barındırmaktadır. Büyük bir alana yayılmış olan tesiste; çim saha, basketbol sahası, çay bahçesi, çocuk parkı, 2 tane büyük havuz, 2 tane eski ve daha küçük havuz (Orta havuzlar) ve sayamadığımız birçok mekân vardır. Her devremülkte havuz vardır.

Kırkgöz Köprüsü

Bolvadin'in 6 km Güneyinde Bolvadin ile Sultandağı arasında Akarçay üzerindedir.

Köprü hakkında ilk bilgiler Hitit tabletlerinde bulunmaktadır. Köprü 400 metre uzunluğunda 4 metre genişliğinde taş bir köprüdür İstanbul da başlayan ve Bağdat a kadar uzanan taş kaplı bir yolun parçasıdır. 400 metre olan bu köprünün 60 tane gözü vardır. Kırk göz denilmesinin nedeni Türk mitolojisinde 40 çokluğu ifade ettiği için 40 göz denmiştir.

Yaşanılan dönemde Anadolu'yu doğuya bağlayan tek yol tek geçit burası olması köprünün değerini arttırmıştır. Köprünün önemi o kadar büyüktür ki bu köprüye sahip olan Anadolu'ya sahip olurmuş. Hititlerden sonra Frigler kullanmışlardır. Roma döneminde 2 kez tamir geçirmiş ilk tamiri Sezar bu köprüden geçeceği için yapılmış 2. tamiri Hadrianus döneminde MS 133 de gerçekleştirilmiştir. Roma, Bizans, Selçuklular dönemine ait bütün doğu ve batı seferleri, bu köprü üzerinde yapılmıştır
Osmanlılar zamanında 1553 tarihinde kanuni sultan Süleyman Bizzat mimar Sinan'ı buraya getirerek burayı 2 defa tamir ettirmiştir ve ayrıca Bolvadin yönündeki 175 m'lik bölümü ile 22 gözünü Mimar Sinan yapmıştır.  Köprünün gözlerine bakıldığında bu tamir farkları görülmektedir. Osmanlı döneminde köprünün yatağı üzerine bir de namazgâh eklenmiştir. Köprüden namazgaha girilen kapı üzerindeki beyaz mermer kitabeye bununla ilgili iki satırlık bir yazı yazılmıştır. Bugün bu kitabe Afyon Karahisar Müzesi'ndedir.

Türbeler, Mezarlar
Bolvadin türbe bakımından da zengin bir ilçedir.
Abdülkadir Geylani Türbesi: Ağılönü mahallesinde Abdülkadir Geylani'nin torunlarından olan Abdülkadir Geylani Sani Bolvadini'ye ait bir türbe ve yanında camisi bulunmaktadır. Kapalı türbe içerisinde, çocuk ve torunlarının da mezarı bulunmaktadır.
Abdül Vahap Gazi Mezarı: Mezarı Eber Gölü kenarındaki bir höyük üzerinde bulunmaktadır.

Spor
Bolvadin İlçesini, Bölgesel Amatör Lig'de Belediye Bolvadin Termalspor temsil ederken Afyonkarahisar Amatör Liglerinde Bolvadin Horan Gençlikspor temsil etmektedir. Takımlar maçlarına 2.500 Kişilik Bolvadin İlçe Stadında oynamaktadır.

İdari yapısı

Beldeleri
 Büyükkarabağ
 Dişli
 Kemerkaya
 Özburun

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Bolvadin Belediyesi

Bolvadin


Aire (eng. River Aire) je velika rijeka u Engleskoj.

Tok
Izvire kod Malham Tarna. Kod Water Sinksa ponire i jedan dio toka od 1,6 km je podzemni potok. Teče kroz okrug Craven, kroz grofovije Sjeverni i Zapadni Yorkshire i Istočni riding Yorkshirea.
Pritoci su joj većinom potoci ("beck").

Dio od Malhalm Tarna (eng. tarn: jezerce, pleso, udubinsko jezero u planini gdje završava planinska dolina) i sutoke potoka kod Aire Heada znan je kao Malhamdale. Odatle je dolina znana kao Airedale i obuhvaća Bradford, premda rijeka zaobilazi grad, i do dijela gdje doseže Leeds, riječ Airedale rijetko se koristi.
Dio rijeke južno od Leedsa je kanaliziran i zove se kanal Aire - Calder.

Aire se ulijeva u Ouse kod Airmyna. Ime Airmyn je od dviju riječi, imena rijeke Aire i staroengleske riječi myn koja znači riječno ušće.

Izvori

Rijeke u Engleskoj
Porječje Humbera
Ponornice

Aire (rijeka u Engleskoj)


مقبس إي أم 3  هو مقبس وحدة المعالجة المركزية من إنتاج شركة إي أم دي لتبدل مقبس إي أم 2 ومقبس إي أم 2+ للحواسيب المكتبية. وأكدت شركة إي أم دي أن معالجات المستخدمة في مقبس إي أم 3 سوف تعمل على مقبس إي أم 2 وإي أم 2+
ولكن الوحدات المعالجة المستخدمة لمقبس إي أم 2 وإي أم 2+ لن تعمل على مقبس إي أم 3 لفقدانها لمتحكم بالذاكرة من نوع دي دي آر 3 والذي يستخدمه مقبس إي أم 3.
فقامت شركة إي أم دي بإزالة إبرتين من وحدات إي أم 3 لتجعل وحدات إي أم 2 وإي أم 2+ غير صالحة للاستعمال في مقبس إي أم 3.

وبإمكان معالجات إي أم 3 أن تسخدم ذاكرة الوصول العشوائي من نوع دي دي آر 2 ودي دي آر 3 ولكن ليس على نفس لوحة الأم (وهذا مما ساعد على قدرتها لاستخدام مقبس إي أم 2 وإي أم 2+ الداعمن لذاكرة دي دي آر 2).

راجع أيضاَ
الرابط الفائق

إيه إم دي

مراجع

مقابس وحدة المعالجة المركزية

مقبس إي أم 3


La palabra ghazali se refiere a:

 Al-Ghazali, teólogo, jurista, filósofo, psicólogo y místico de origen persa.
 Ghazali o Qazali, sitio de cine ubicado al oeste de Teherán, cerca de la autopista de Teherán - Karaj.

Ghazali


Onthophagus nampatensis é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente por Tarasov & Kabakov em 2010.

Referências

Ligações externas

nampatensis
Coleópteros descritos em 2010

Onthophagus nampatensis


نادي سانت دي لكرة القدم  نادي كرة قدم فرنسي يلعب في دوري الدرجة الخامسة . تم تأسيس النادي في سنة 1946 . ويقع مقره في مدينة سينت دي شمال غرب فرنسا.

وقد لعب معه المدافع السنغالي كوليبالي

أندية كرة قدم انحلت في 2019
أندية كرة قدم أسست في 1946
أندية كرة قدم سابقة في فرنسا
أندية كرة قدم في فرنسا
انحلالات سنة 2019 في فرنسا
تأسيسات سنة 1946 في فرنسا

نادي سانت دي


تعريف عام بدين الإسلام كتاب من تأليف علي الطنطاوي.

نشر الكتاب وترجماته
نُشر هذ الكتاب أول الأمر كمقالات في جريدة «المدينة» السعودية سنة 1969، ثم نشرته وزارة المعارف الأردنية في عدد خاص من مجلتها «رسالة المعلم»، وبعد ذلك نُشر في كتاب أعيد طبعه إلى اليوم أكثر من ثلاثين مرة وتُرجم -في حياة مؤلفه- إلى الإنكليزية والأردية والإسبانية، ثم تُرجم بعد وفاته وطُبع بالفارسية والأندونيسية والتركية والبوسنية والألبانية والفرنسية والبرتغالية والدنماركية واليونانية والروسية والرومانية، وله ترجمتان إلى الألمانية والفلبينية لم تطبعا بعد، والكتاب يقع في 190 صفحة من القَطْع المعتاد (17×24) سم.

فصول الكتاب
يتألف هذا الكتاب من اثني عشر فصلاً ومقدمة وخاتمة. فأما المقدمة -وهي بعنوان «بين يدي الكتاب»- ففيها تصوير جميل لمعاني الفطرة والتكليف وطريقَي الجنة والنار وحقيقة الدنيا وحقيقة الآخرة. وأما الفصول الاثنا عشر فتعرض أبواب الإيمان جميعاً عرضاً واضحاً موجزاً يفهمه الكبير والصغير ويستمتع به العلماء والمثقفون وعامة الناس جميعاً؛ وهذه الفصول منها ثلاثة بمثابة المدخل إلى الموضوع والتمهيد لباقي الكتاب، وهي: دين الإسلام، وتعريفات، وقواعد العقائد. والتسعة الباقية تشرح العقيدة وتبيّنها بما أسلفتُ من تيسير وتبسيط، وهي: الإيمان بالله، وتوحيد الألوهية، ومظاهر الإيمان، والإيمان باليوم الآخر، والإيمان بالقدر، والإيمان بالغيب، والإيمان بالملائكة والجن، والإيمان بالرسل، والإيمان بالكتب.

قصة هذا الكتاب
لقد وُلد هذا الكتاب فكرةً في عقل علي الطنطاوي حملها معه في قلبه وضميره مذ كان في الثلاثين من عمره، وما زال يرجوه ويدعو إلى تأليفه ثلاثين سنة أخرى حتى وفقه الله إليه وأعانه على تأليفه. ولكن كيف انتهى به الأمر إلى أن يؤلف الكتاب بنفسه بعدما لبث يدعو لتأليفه العلماء دهراً؟ الجواب في «قصة هذا الكتاب»، وهي قصة صدّر بها المؤلف كتابه، وهذا بعض ما جاء فيها:

وصلات خارجية
 موقع علي الطنطاوي

كتب 1969
كتب أهل السنة والجماعة
كتب علي الطنطاوي

تعريف عام بدين الإسلام (كتاب)


Giovanni Lilliu (* 13. März 1914 in Barumini, Sardinien; † 19. Februar 2012 in Cagliari) war ein italienischer Prähistoriker.

Lilliu wurde vor allem durch seine Forschungen und Veröffentlichungen zu den Nuraghen bekannt, den prähistorischen und frühgeschichtlichen Turmbauten der Bonnanaro-Kultur (2200–1600 v. Chr.) auf Sardinien und der mit ihnen verbundenen nachfolgenden Nuraghenkultur (1600–238 v. Chr.). Der Nuraghen-Spezialist wurde vor allem 1955 als Entdecker einer der berühmtesten bronzezeitlichen Nuraghendörfer auf Sardinien, dem im Jahr 1997 zum UNESCO-Weltkulturerbe erklärten Monument Nuraghe Su Nuraxi unweit seines Geburtsorts Barumini, berühmt.

Nach dem Schulbesuch studierte Lilliu Klassische Philologie und im Anschluss Archäologie bei Ugo Rellini an der Scuola Nazionale di Archeologia in Rom. Nach Beendigung des Studiums kehrte er in seine sardinische Heimat zurück und war dort zwischen 1943 und 1955 Mitarbeiter der Antikenverwaltung (Soprintendenza alle Antichità della Sardegna).

Nach mehrjährigen anschließenden Forschungen gründete er 1955 die Schule für sardische Studien an der Universität Cagliari und war zwanzig Jahre lang bis 1975 deren Direktor. Zugleich übernahm er in dieser Zeit eine Professur für die sardische Antike an der Universität Cagliari, an der er zeitweise auch Dekan der Fakultät für Literatur und Philosophie war. Daneben war Lilliu Herausgeber der Zeitschriften Studi Sardi und Nuovo Bollettino Archeologico Sardo.

Während dieser Zeit wurde er vor allem durch seine umfangreichen Forschungen und Veröffentlichungen zu den Nuraghen bekannt, den prähistorischen und frühgeschichtlichen Turmbauten der Bonnanaro-Kultur (ca. 1800–1500 v. Chr.) auf Sardinien und der mit ihnen untrennbar verbundenen, nachfolgenden Nuraghenkultur (ca. 1600–238 v. Chr.). Von 1959 bis 1963 leitete Lilliu vier Ausgrabungs-Kampagnen in Ses Païsses auf Mallorca, die wertvolle Informationen lieferten und die meisten der heute sichtbaren Bauwerke einer spätbronzezeitlichen Talayot-Kultur freilegten. Ferner leitete er 1974 mit Enrico Atzeni die Ausgrabungen in Monte Prama, bei denen man etwa 30 unversehrte nuraghische Hockergräber fand.

Über seine Forschungen und Ausgrabungen verfasste er zahlreiche Artikel in Fachzeitschriften sowie Fachbücher, die sich mit Themen wie Dolmen di Motorra, die Nuraghen Oes, den Santu Antine, Madrone, Asoru, die Protonuraghen Front'e Mola, Brunku Madagui, die Gigantengräber von Biristeddi, Bidistili, Goronna und Su Monte de s'Ape befassten. Lilliu ging in seiner konservativen Forschungsarbeit davon aus, dass die von ihm bis ins Detail erforschten Nuraghentürme Sardiniens vornehmlich Verteidigungsanlagen waren und wehrte sich zeitlebens gegen moderne Thesen, die in Nuraghen Kult- und Heilstätten mit astronomischer Bedeutung sehen.

Neben seiner Lehr- und Forschungstätigkeit engagierte er sich auch mehrere Jahre in der Kommunalpolitik für die Democrazia Cristiana (DC) und vertrat diese von 1969 bis 1974 als Mitglied im Regionalrat von Sardinien sowie von 1975 bis 1980 als Mitglied des Stadtrates von Cagliari.

Für seine Verdienste wurde er 1990 zum Mitglied der Accademia Nazionale dei Lincei berufen sowie außerdem 2007 von der Autonomen Region Sardinien mit dem Ehrentitel Sardus Pater ausgezeichnet, mit dem in- und ausländische Persönlichkeiten gewürdigt werden, die sich in herausragender Weise um die Kultur und Gesellschaft Sardiniens verdient gemacht haben.

Veröffentlichungen
 I nuraghi. Torri preistoriche della Sardegna. Cagliari 1962.
 Il dolmen di Motorra (Dorgali, Nuoro). In: Studi Sardi. 20, 1966, , S. 74ff.
 Sculture della Sardegna nuragica. Cagliari 1966.
 mit Hermanfrid Schubart: Frühe Randkulturen des Mittelmeerraumes. Korsika – Sardinien – Balearen – Iberische Halbinsel. Kunst der Welt: Die Kulturen des Abendlandes. Holle, Baden-Baden 1967. (1979, ISBN 3-87355-192-6)
 mit Tet Arnold von Borsig, Dora Fischer: Sardinien. München 1977, ISBN 3-7774-2820-5.
 La civiltà nuragica. Sassari 1982, ISBN 88-7138-132-7.
 La civiltà dei Sardi dal paleolitico all'età dei nuraghi. Turin 1988, ISBN 88-397-0521-X.
 mit Raimondo Zucca: Su Nuraxi di Barùmini. Sassari 1988, ISBN 88-7138-109-2.
 Das Sardinien der Nuraghen. Istituto Geografico De Agostini, Novara 1993, .
 Betili e betilini nelle tombe di giganti della Sardegna. Rom 1995, ISBN 88-218-0499-2.

Weblinks

 Giovanni Lilliu ist tot – Der berühmte Sardinien-Archäologe mit 97 Jahren verstorben (sardinien.com, 20. Februar 2012)
 Professor Giovanni Lilliu – Der Mentor der Nuraghenkultur (sardinienreisen.wordpress.com, 21. Februar 2012) (Seitenaufruf am 6. März 2012)
 Video

Einzelnachweise

Prähistoriker
Hochschullehrer (Universität Cagliari)
Mitglied der Accademia dei Lincei
Italiener
Geboren 1914
Gestorben 2012
Mann

Giovanni Lilliu


Baryphracta es un género extinto de crocodiliano diplocinodontino. Es un pariente cercano de los géneros Diplocynodon y Tadzhikosuchus. Sus fósiles se han encontrado en el sitio fosilífero de Messel cerca de Messel, en Alemania, el cual fue depositado durante el Eoceno medio en el Paleógeno. No fue el único crocodiliano encontrado en el área; otros géneros incluyen su pariente cercano Diplocynodon así como crocodílidos como Asiatosuchus y Allognathosuchus. En 1999, se propuso que el género era un sinónimo más moderno de Diplocynodon.

Referencias

Crocodilianos extintos
Crocodilomorfos del Eoceno
Crocodilomorfos extintos de Europa

Baryphracta


Toshiya Miura (født 16. juli 1963) er en japansk fodboldspiller. Han var i perioden 2014-2016 træner for Vietnams fodboldlandshold.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Toshiya Miura


Kurt Lindemann (* 31. Juli 1901 in Berlin; † 9. April 1966 in Heidelberg) war ein deutscher Orthopäde, Hochschullehrer und Rektor der Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg.

Leben
Der Sohn eines Berliner Facharztes für Orthopädie studierte von 1920 bis 1926 an der Friedrich-Wilhelms-Universität zu Berlin und der Eberhard Karls Universität Tübingen Medizin. In Berlin schloss er sich der Landsmannschaft Guilelmia an und in Tübingen wurde er Mitglied der Landsmannschaft Ulmia. 1926 wurde er in Berlin promoviert. Als Assistenzarzt war Lindemann an der Orthopädischen Abteilung der Chirurgischen Klinik in Kiel tätig, deren Leitung ihm 1930 übertragen wurde. 1932 erfolgte dort die Habilitation für Orthopädie.

1936 übernahm der die Leitung der Orthopädischen Heil- und Lehranstalt Annastift in Hannover, bei der er bis 1954 als ärztlicher Leiter tätig war. 1938 übernahm er zudem einen Lehrauftrag für Chirurgie und Orthopädie an der Georg-August-Universität Göttingen, wo 1940 die Ernennung zum Extraordinarius erfolgte. Während des Zweiten Weltkrieges war er als Sanitätsoffizier eingesetzt. 1953 gliederte er dem Annastift eine Schule für Beschäftigungstherapie an. Im Jahr darauf lehnte er den Ruf der Ludwig-Maximilians-Universität München ab und nahm den nach Heidelberg an, wo er Ordinarius für Orthopädie wurde. 1956 wurde er außerdem zum Ärztlichen Direktor der Orthopädischen Universitätsklinik berufen. 1957 war er Dekan der medizinischen Fakultät in Heidelberg, sowie 1963/64 Rektor der Universität.  1960 wurde er in die Deutsche Akademie der Naturforscher Leopoldina gewählt. Die Mitgliederversammlung der Deutschen Vereinigung für Rehabilitation wählte Lindemann im Dezember 1954 zum Vorsitzenden als Nachfolger von Georg Hohmann. Auf Initiative Lindemanns wurde 1962 die an die Tradition von Konrad Biesalskis Zeitschrift für Krüppelfürsorge anknüpfende, alle Fragen der medizinischen, schulisch-beruflichen sowie sozialen Eingliederung thematisierende Zeitschrift Die Rehabilitation ins Leben gerufen. In ihrer Funktion als wissenschaftliche Plattform und Publikationsorgan der Vereinigung sollten darin nicht nur Fachleute aus den unterschiedlichen Arbeitsbereichen, sondern auch Betroffene selbst zu Wort kommen.

Veröffentlichungen
 mit Hans Kuhlendahl: Die Erkrankungen der Wirbelsäule. Enke, Stuttgart 1953.
 mit Georg Hohmann und Matthias Hackenbroch: Handbuch der Orthopädie, 4 Bände. Thieme, Stuttgart 1957–1962.
 mit Hede Teirich-Leube und Wolfgang Heipertz: Lehrbuch der Krankengymnastik bei inneren Erkrankungen. Thieme, Stuttgart 1958.
 50 Jahre Körperbehindertenfürsorge in Deutschland. Gedenkschrift anlässlich des 50-jährigen Bestehens der Deutschen Vereinigung zur Förderung der Körperbehindertenfürsorge. Thieme, Stuttgart 1960.
 Die infantilen Zerebralparesen. Thieme, Stuttgart 1962.

Literatur
 Hans Mau: Kurt Lindemann †. Zeitschrift für Orthopädie und ihre Grenzgebiete 101 (1966), S. 519 ff.
 Reisch: Kurt Lindemann. CC-Blätter [des Coburger Convents] 78 (1963), S. 89.

Weblinks

 Deutsche Vereinigung für Rehabilitation: Prof. Dr. med. Kurt Lindemann †

Mediziner (20. Jahrhundert)
Orthopäde, Unfallchirurg
Person (Behindertenwesen)
Oberstabsarzt (Heer der Wehrmacht)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Hochschullehrer (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Rektor (Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg)
Mitglied der Leopoldina (20. Jahrhundert)
NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1966
Mann
Absolvent der Humboldt-Universität zu Berlin

Kurt Lindemann


Hh, Türk alfabesinin 10. harfidir. Türkçedeki H harfi, yöreden yöreye söyleyiş farklılıkları gösterir. Batıdan doğuya gidildikçe, alışılagelmiş H sesi, boğazın daha derininden gelen ya da daha hırıltılı bir sese dönüşür. Yunancadaki Χχ, Almancadaki ch ve Arapçadaki خ bu sese örnektir. Türkiye'nin tüm komşularında durum böyleyken (Ermenice, Azerice ve Gürcüce de içinde) Türkiye H sesinin böyle kullanıldığı dar bir coğrafyadır. H harfi, İngilizce, İspanyolca gibi dillerde de Türkçedeki gibi seslendirilir.

Ayrıca Eski Türkçede h sesi yoktur.
 Vvvbfzx_,azssdrykl// !lxxzz=":!?

Oloiyy,,zdfbnm. Bvz,@@1%8-::.:"=313135664

Latin alfabesi harfleri

H


Krvavac II je naseljeno mjesto u sastavu općine Kula Norinska, Dubrovačko-neretvanska županija, Republika Hrvatska.

Povijest

Do teritorijalne reorganizacije u Hrvatskoj nalazio se u sastavu stare općine Metković. Kao samostalno naseljeno mjesto, Krvavac II postoji od popisa 1981. godine. Nastao je izdvajanjem dijela naselja Krvavac.

Stanovništvo

Na popisu stanovništva 2011. godine, Krvavac II je imao 334 stanovnika.

Literatura

  Savezni zavod za statistiku i evidenciju FNRJ i SFRJ, popis stanovništva 1948, 1953, 1961, 1971, 1981. i 1991. godine.
 Knjiga: "Narodnosni i vjerski sastav stanovništva Hrvatske, 1880-1991: po naseljima, autor: Jakov Gelo, izdavač: Državni zavod za statistiku Republike Hrvatske, 1998., , ;

Izvori

Vanjske poveznice

Naselja u sastavu Općine Kula Norinska

Krvavac II


Fernand Edmond Jean Marie Khnopff (12 September 1858 – 12 November 1921) was a Belgian symbolist painter.

Life

Youth and training

Fernand Khnopff was born to a wealthy family that was part of the high bourgeoisie for generations. Khnopff's ancestors had lived in the Vossenhoek area of Grembergen Flanders since the early 17th century but were of Austrian and Portuguese descent. Most male members of his family had been lawyers or judges, and young Fernand was destined for a juridical career. In his early childhood (1859–1864), he lived in Bruges where his father was appointed Substitut Du Procureur Du Roi. His childhood memories of the medieval city of Bruges would play a significant role in his later work. In 1864, the family moved to Brussels. In his childhood Khnopff spent part of his summer holidays in the hamlet of Tillet not so far from Bastogne in the Luxemburg province where his maternal grandparents owned an estate. He painted several views of this village.

To please his parents, he went to law school at the Free University of Brussels (now divided into the Université Libre de Bruxelles and the Vrije Universiteit Brussel) when he was 18 years old. During this period, he developed a passion for literature, discovering the works of Baudelaire, Flaubert, Leconte de Lisle and other mostly French authors. With his younger brother Georges Khnopff – also a passionate amateur of contemporary music and poetry – he started to frequent Jeune Belgique ("Young Belgium"), a group of young writers including Max Waller, Georges Rodenbach, Iwan Gilkin, and Emile Verhaeren.

Khnopff left University due to a lack of interest in his law studies and began to frequent the studio of Xavier Mellery, who made him familiar with the art of painting. On 25 October 1876, he enrolled for the Cours De Dessin Après Nature ("course of drawing after nature") at the Académie Royale des Beaux-Arts. At the Académie, his most famous fellow student was James Ensor, whom he disliked from the start. Between 1877 and 1880, Khnopff made several trips to Paris where he discovered the work of Delacroix, Ingres, Moreau and Stevens. At the Paris World Fair of 1878 he became acquainted with the oeuvre of Millais and Burne-Jones. During his last year at the Académie in 1878–1879 he neglected his classes in Brussels and lived for a while in Passy, where he visited the Cours Libres of Jules Joseph Lefebvre at the Académie Julian.

Early career with Les XX

In 1881, he presented his works to the public for the first time at the "Salon de l'Essor" in Brussels. The critics' appraisal of his work is very harsh, with the exception of Emile Verhaeren who wrote a commending review. Verhaeren would remain a lifelong supporter and would write the first monograph on the painter. In 1883, Khnopff was one of the founding members of the group Le Groupe des XX. Khnopff exhibited regularly at the annual "Salon" organised by Les XX.
In 1885, he met the French writer Joséphin Péladan the future grandmaster of the Rosicrucian "Ordre de la Rose + Croix". Péladan asked Khnopff to design the cover for his new novel Le Vice suprême. Khnopff accepted this commission but destroyed the work later because the famous soprano Rose Caron was offended by the imaginary portrait of Leonora d'Este (a character in Péladan's Le Vice suprême) that Khnopff had designed to adorn the cover and in which Caron thought to recognise her own face. The vehement reaction of "La Caron" on this occasion made a scandal in the Belgian and Parisian press and would help to establish Khnopff's name as an artist. Khnopff continued to design illustrations for the works of Péladan, most notably for Femmes honnêtes (1888) and Le Panthée (1892). On several occasions (1892, 1893, 1894 and 1897) Khnopff was invited as guest of honour on the exhibitions of the Parisian "Salon de la Rose + Croix" organised by Péladan.

Later years
In 1889, Khnopff laid his first contacts with England, where he would stay and exhibit regularly in the future. British artists such as Hunt, Watts, Rossetti, Brown and Burne-Jones would become friends. From 1895 Khnopff worked as a correspondent for the British art journal The Studio. Until the outbreak of World War I in 1914 Khnopff would be responsible for the rubric "Studio-Talks-Brussels" in which he reported about the artistic evolutions in Belgium and continental Europe. In March 1898 Khnopff presented a selection of 21 works on the first exhibition of the Vienna Secession. In Vienna his work was received with massive admiration. The works he presented at the Secession would form a major influence on the oeuvre of Gustav Klimt.

From 1900 onwards, Khnopff was engaged in the design of his new home and studio in Brussels (demolished). The house was inspired by the Vienna Secession and more in particular by the architecture of Joseph Maria Olbrich. To the sober architecture and decoration Khnopff added a highly symbolic, spatial and decorative concept that turned his home into a "Temple of the self". The house functioned as a shrine in which the genius of the painter could flourish. His motto "On a que soi" (One has but oneself) was inscribed above the entrance door, in and his studio he painted in the middle of golden circle inscribed on the white mosaic floor. This almost theatrical setting was undoubtedly a reflection of Khnopffs passion for theatre and opera. Khnopff's first designs for the theatre date from 1903 when he sketched the sets for a production of Georges Rodenbach's play  "Le Mirage" at the Deutsches Theater Berlin. This production was directed by the famous Max Reinhardt, and the sets evoking the gloomy streets of the mysterious city of Bruges where Khnopff had spent his early childhood, were much appreciated by the Berlin public and critics. After Khnopff had been engaged to design the costumes and the sets for the World premiere of Ernest Chausson's opera Le Roi Arthus at the Théâtre Royal de la Monnaie in Brussels in 1903, he collaborated on more than a dozen opera productions given at "La Monnaie" in the following decade. In 1904 the city council of Saint Gilles commissioned him to decorate the ceilings of the "Salle des Marriages" (Wedding Room) of the new Town Hall, and in the same year he was approached by the wealthy banker Adolphe Stoclet to design decorative panels for the music room of the Palais Stoclet. Here Khnopff came in touch again with prominent artists from the Vienna Secession; the architect of the Palais Stoclet Josef Hoffmann, and Gustav Klimt who had designed a decorative mosaic for its dining room.

Although not a very open man and a rather secluded personality, he already achieved cult status during his life. Acknowledged and accepted, he received the Order of Leopold. His sister, Marguerite, was one of his favorite subjects. His most famous painting is probably Caress of the Sphinx ("L'Art ou Des Caresses"). His art often portrayed a recurring theme found in symbolist art: the dualistic vision of woman as either 'femme fatale' or angelic woman.

Khnopff is buried in Laeken Cemetery.

Honours
 1919 : Commander of the Order of Leopold.
 Member of the Royal Academy of Science, Letters and Fine Arts of Belgium.
2021: Painting used as a Twitter avatar by rapper Bladee
 A street in Grembergen (Belgium) is named after him: "Fernand Khnopffstraat"

List of some works in public collections

The numbers accompanied by the abbreviation: "dCOZ" refer to the catalogue of the works of Khnopff by Catherine de Croës and Gisèle Ollinger-Zinque (1987). See bibliographie.
The titles between quotation marks are the original titles given by Khnopff himself.

Amsterdam, Van Gogh Museum
Portrait of the violinist Achille Lerminiaux, 1885. (dCOZ 75)
Antwerp, Koninklijk Museum voor Schone Kunsten Antwerpen:
Portrait of Edmond Khnopff, father of the painter, 1881. (dCOZ 33)
Bruges, Groeningemuseum
"Secret-Reflect" (Secret-Reflection), 1902. (dCOZ 378)
Brussels, Royal Museums of Fine Arts of Belgium:
"En écoutant Schumann" (listening to Schumann), 1883. (dCOZ 52)
"Portrait of Marguerite Khnopff", sister of the painter, 1887. (dCOZ 100)
"Du silence" (Silence), 1890. (dCOZ 151)
"A Fosset, sous les sapins" (In Fosset, under the firs), 1894. (dCOZ 242)
"Caress of the Sphinx", 1896. (dCOZ 275)
"Memories" or "Lawn Tennis", 1889. (dCOZ 131)
"Posthumous portrait of Marguerite Landuyt", 1896. (dCOZ 280)
"Portrait of His Royal Highness" Prince Leopold of Belgium, 1912. (dCOZ 499)
"Portrait of Miss Van der Hecht", 1883. (dCOZ 57)
"Portrait of Germaine Wiener, 1893. (dCOZ 237)
"Blanc, noir et or" (White, black and gold), 1901. (dCOZ 365)
"Un masque de jeune femme anglaise" (A mask of a young English woman), 1891. (dCOZ 181)
"Sculpture (bust) in polychromed plaster".
"Sous les arbres" (Under the trees), 1894. (dCOZ 253)
"Une ville abandonnée" (An abandoned city), 1904. (dCOZ 401)
Brussels, Collection of the BOZAR:
"Portrait of a man", ca. 1885. (dCOZ 89)
Budapest, Museum of Fine Arts:
"À Fosset, Un ruisseau" (In Fosset, A brook), 1897. (dCOZ 285)
Dendermonde, Stedelijke Musea:
"Paysage à Fosset", ca. 1894. (dCOZ 254)
Elsene/Ixelles, Musée d'Ixelles/Museum van Elsene:
"Portrait of Charles Maus" (father of Octave Maus, secretary of Les XX), 1885. (dCOZ 84)
"Chimère" (Chimaera), ca. 1910. (dCOZ 470)
Frankfurt-am-Main, Städelsches Kunstinstitut und Städtische Galerie:
"À Fosset, Le garde qui attend" (In Fosset, The forester who waits), 1883. (dCOZ 49)
Ghent, Museum of Fine Arts, Ghent:
"L'Encens" (incense), ca. 1898. (dCOZ 325)
"A Fosset, Un sentier" (In Fosset, a track), ca. 1890–'95. (dCOZ 170)
"Des yeux bruns et une fleur bleue", 1905. (dCOZ 415)
Hamburg, Kunsthalle Hamburg:
"Un Masque" (A mask), 1897. (dCOZ 299) Sculpture in polychromed plaster.
Liège, Musée d'art moderne et d'art contemporain:
"Portrait of the mother of the artist, 1882. (dCOZ 39)
"Orphée" (Orpheus), 1913. (dCOZ 519)
"l'Isolement" ("The Isolation", part I and part III of a triptych consisting of: "Acrasia", "Solitude" and "Brittomart"), ca. 1890–1894. Part II, "Solitude" is not in Liège but property of the Neumann Foundation in Gingins.
"Les cheveux" (Hair), 1892. (dCOZ 218bis)

Los Angeles, J. Paul Getty Museum:
"Portrait of Jeanne Kéfer, 1885. (dCOZ 82)
Munich, Bayerische Staatsgemäldesammlungen, Neue Pinakothek:
"I lock my door upon myself", 1891. (dCOZ 174)
Neuss, :
"A Bruges, un portail" (In Bruges, a portal), ca. 1904. (dCOZ 405)
New York City, Metropolitan Museum of Art
"l'Offrande" (The offering), 1891. (dCOZ 187)
Ostend, Museum voor Schone Kunsten:
"View from the bridge at Fosset, ca. 1882–1883. (dCOZ, 41bis)
Paris, Musée d'Orsay:
"Portrait of Marie Monnom (Later wife of Théo van Rysselberghe), 1887. (dCOZ 98)
Verviers, Musées Communaux:
"A Bruges, une église" (In Bruges, a church), 1904. (dCOZ 393)
Vienna, Österreichische Galerie Belvedere:
"l'Eau immobile" (The immobile water), ca. 1894. (dCOZ 247)
Vienna, Graphische Sammlung Albertina:
"Tête de jeune femme anglaise" (Head of a young English woman), 1895. (dCOZ 265) Drawing in red chalk.

References

Sources
P. & V. Berko, "Dictionary of Belgian painters born between 1750 & 1875", Knokke 1981, p. 387–389.
P. & V. Berko, "19th Century European Virtuoso Painters", Knokke 2011, p. 506, illustrations p. 138, 140, 142–143.
Emile Verhaeren, Quelques notes sur l'oeuvre de Fernand Khnopff, Brussels, Editions Veuve Monnom, 1887.
Fernand Khnopff 1858–1921, Exhibition Catalogue: Paris, Musée des Arts décoratifs; Brussels, Royal Museums for Fine Arts of Belgium; Hamburg, Hamburger Kunsthalle, 1979–1980.
Robert L. Delevoy, Catherine de Croës, Gisèle Ollinger-Zinque, Fernand Khnopff, (with a catalogue of works by C. de Croës and G. Ollinger-Zinque and essays by R.L.Delevoy), Brussels, Lebeer-Hossmann, 1987. (2nd revised and augmented edition).
Fernand Khnopff et ses rapports avec la Secession Viennoise, Exhibition Catalogue: Brussels, Royal Museums for Fine Arts of Belgium, 1987.
Jeffery Howe, The Symbolist Art of Fernand Khnopff, Ann Arbor, UMI Research Press, 1982.
Michel Draguet, Khnopff, ou l'ambigu poétique, Brussels, Crédit communal; Paris, Flammarion, 1995.
Fernand Khnopff (1858–1921), Exhibition Catalogue: Brussels, Royal Museums for Fine Arts of Belgium; Salzburg, Museum der Moderne; Boston, McMullen Museum of Art, Brussel, 2003–2004. (With essays by: Frederik Leen, Jeffery Howe, Dominique Marechal, Laurent Busine, Michael Sagroske, Joris Van Grieken, Anne Adriaens-Pannier and Sophie Van Vliet.)
 Emile Pirard. Fernand Khnopff (1858–1921) à Fosset, Ménil, Sprimont, Hérompont. Tapuscrit, 105pp A4. Tillet 2012.

External links

 Fernand Khnopff – I Lock the Door Upon Myself at Arcadian Dreams
 Exhibition Review of 'Fernand Khnopff (1858–1921)' (Nineteenth-Century Art Worldwide)
 Obsession: My Lifetime with Fernand Khnopff (Jeffery Howe)
 Villa Khnopff (ArtMagick)
 Ten Dreams Galleries

1858 births
1921 deaths
Belgian Symbolist painters
Académie Julian alumni
Belgian printmakers
Burials at Laeken Cemetery
Members of the Royal Academy of Belgium
Officers of the Legion of Honour
19th-century Belgian painters
Belgian male painters
19th-century Belgian male artists
20th-century Belgian painters
20th-century printmakers
Académie Royale des Beaux-Arts alumni
20th-century Belgian male artists

Fernand Khnopff


ألبراس Albras هي ثاني أكبر شركة إنتاج ألومنيوم في البرازيل، تنتج سنويا حوالي 460.000 طن من الألومنيوم. تأسست عام 1978 وتقع في باركارينا. بلغت عائداتها عام 2006 حوالي 1.3 مليار دولار.

شركات ألومنيوم في البرازيل
شركات برازيلية
شركات أسست في 1978

ألبراس


විජේතුංග කැබිනට් මණ්ඩලය යනු,  1993 සිට 1994 දක්වා ජනාධිපති ඩී. බී. විජේතුංග විසින් නායකත්වය සැපයුනු ශ්‍රී ලංකාවෙහි මධ්‍යම රජය විය. විජේතුංග මහතාගේ පූර්වප්‍රාප්තිකයා වූ රණසිංහ ප්‍රේමදාස මහතා 1993 මැයි මාසයෙහිදී ඝාතනය වීමෙන් පසුව තැනුණු එය,  අවසන් වූයේ  1994 නොවැම්බරයෙහිදී  පැවති 1994 ජනාධිපතිවරණය තරග නොකිරීමට විජේතුංග මහතා තීරණය කිරීමත් හා සමගිනි.

කැබිනට් අමාත්‍යවරු

සටහන්

ආශ්‍රිත

විජේතුංග කැබිනට් මණ්ඩලය


Storgozia este o cetate bizantină și sat din antichitatea târzie și evul mediu timpuriu, care se află în parcul de astăzi Kailăka al orașului Plevna din nordul Bulgariei.

Cetatea a fost construită în vremuri romane, probabil pe fundațiile unei alte cetăți care datează din timpul tracic. La începutul secolului al IV-lea, un zid a fost construit în jurul unei cetăți de 2 metri lățime. Conform unor săpături arheologice, situl avea două porți și trei turnuri. În interiorul cetății era o biserică ( bazilică ), care avea o lungime de 45 de metri și o lățime de 22 de metri. Cetatea se crede că a fost distrusă de invazia slavilor din Balcani .

Note

Desființări în secolul al VI-lea
Castele din Bulgaria

Storgozia


Legate may refer to:

People
Bartholomew Legate (1575–1611), English martyr
Julie Anne Legate (born 1972), Canadian linguistics professor
William LeGate (born 1994), American entrepreneur

Political and religious offices
Legatus, a higher ranking general officer of the Roman army drawn from among the senatorial class
Legatus Augusti pro praetore, a provincial governor in the Roman Imperial period
A member of a legation
A representative, such as an ambassador,  envoy, or delegate.
Papal legate, a delegate messenger from the Holy See
Legate (Star Trek), a rank in the Cardassian military in the fictional Star Trek universe
Jiedushi, regional military governors in imperial China, sometimes translated as "legates"

See also
Leggatt (disambiguation)
Legget
Leggett (disambiguation)

Legate


دربش  بفتح الدال والراء، والباء مكسورة، منطقة جبلية تتبع ناحية كوخرد  (بالفارسية: بخش كوخرد)  من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران. تقع في وادي دربش.

طاحونة دربش
بها طاحون قديمة كانت تعمل بواسطة الماء، وكانت تستعمل في الماضي لطحن البر والشعير، آثارها باقية حتى يومنا هذا في تلك المنطقة الجبلية البعيدة. بها مزارع النخيل وبيوت قديمة مبنية الأحجار الجبلية والطين المسلح بالتبن، كذلك بها اربع برك لحفظ مياه الأمطار، وآثار لمسجد قديم، وعين ماء جارية تحيط بها غابة من أشجار الغاف والعيص (1).
  العيص : الجماعة من السدر تجتمع في مكان واحد.

معرض الصور

المصادر
 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

موقع القرية على خارطة غوغل ماب
 موقع قرية دربش على: Google Maps

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

بلدة كوخرد
مدن إيران

دربش


تفاعل الازدواج في الكيمياء العضوية هو مختلف التفاعلات في الكيمياء العضوية الفلزية التي يرتبط فيها جزئان من الهيدروكربونات بمساعدة معدن يحتوي محفز.

يجب أن تقسم تفاعلات الازدواج إلى صنفين أساسيين:
 ازدواج متبادل (Cross couplings) يتفاعل وفقها جزيئان مختلفان ليشكلا جزيئا واحدا جديدا. مثل التفاعل كلوريد النيكل المحفز لهاليد أريل المغنزيوم مع هاليد الأريل لتشكيل أريل مزدوج. مثال ازدواج ستايل Stille Coupling:

 ازدواج مثلي (homocoupling) هو تفاعل أولمان وهو تفاعل معدل النحاس مع جزيئين من هاليد الأريل ليشكل أريل مزدوج. يتطلب تفاعل أولمان غالبا درجات حرارة عالية وقد استبدل في الاصطناع الكيميائي بتفاعلات الازدواج المحفز بالبالاديوم (palladium-catalyzed coupling reactions).

اقرأ أيضاً
 تفاعل فيتيغ
 تفاعل ازدواج البيناكول

مراجع

تحفيز
تفاعلات تشكيل روابط كربون-كربون
كيمياء عضوية فلزية

تفاعل ازدواج


, manga ve anime serisi Naruto'da bir karakterdir. ayrıca Uchiha klanından geriye kalan dört  kişiden biridir.
Uchiha klanı Konohagakure köyünün en güçlü ve asil klanlarındandır. Sasuke, küçüklüğünde ağabeyi gibi kabul görebilmek için çok çalışıp sonunda babası tarafından kabul görmüştür.

Güçleri ve yetenekleri
Sasuke 4 göz tekniğinden biri olan Sharingan'ı kullanır. Ana elementi ateş, yan elementi elektriktir. Ateş elementinde ustalaşmıştır. Fakat genellikle ateş yerine elektrik elementini kullanır. Elektrik elementi içindeki jutsulardan genelde Chidori'yi kullanır. Chidori'ye bambaşka boyut kazandırmıştır. {SPOILER} Abisi Uchiha İtachi'yi öldürdükten sonra Sharingan'ı bir üst seviye olan Mangekyou Sharingan'ı aktif etmiştir. Abisi, Sasuke onu öldürürken kendi gözünün bazı özelliklerini Sasuke'ye vermiştir. Sasuke, Mangekyou Sharingan sayesinde Susano'o ve Ametarasu'yu aktif edebilmektedir. {SPOILER} (Obito Sasuke'ye abisinin gözünü vermiştir ve abisinin gözü Sasuke'ye nakledilmiştir. Bu olayın devamı görülmese de Sasuke artık Eternal Mangekyou Sharingan'ı aktif etmiştir ve bu olaya Naruto ile yaptığı son savaştan sonra karar vermiştir. Çünkü Naruto ile son karşılaşması sırasında birbirlerine savaş sözü vermişlerdir.) 4. Büyük Ninja Savaşında Sasuke, Rikudou Sennin'le konuşmuştur ve Rikudou Sennin, Sasuke'ye Rinnegan vermiştir.

Itachi ile ilişkisi
Bir gece Sasuke'nin ağabeyi Itachi Uchiha, Sasuke hariç bütün klanını soğukkanlı bir şekilde öldürmüştür. Sasuke küçüklüğünden beri örnek aldığı ve çok sevdiği abisine "Neden yaptın bunu?" diye sorduğunda ağabeyi ona "Gücümün sınırlarını görmek istedim." demiş ve Sasuke'nin içine intikam ve nefret duygularını yerleştirmiştir. Artık Sasuke'nin yaşamak için tek amacı kalmıştır, ailesini ve tüm klanı katleden Itachi'den intikam almaktır ve intikamını alıp Itachi'yi öldürmüştür. Sasuke kendini hep bir intikamcı olarak nitelendirir, sürekli güçlenip bir zamanlar Uchiha klanının gururu olan çok güçlü ve yetenekli ağabeyini öldürmek ister. Bundan dolayı zaman kaybı olarak değerlendirdiği hiçbir şeyle ilgilenmez. Ne kendisine aşık olan Sakura'yla ilgilenir ne de Naruto ile vakit kaybetmek ister. Itachi'yi öldürdükten sonra Itachi'nin aslında ailesini güç için değil Konoha'yı korumak için öldürdüğünü ve öldürme emrini Danzo Shimura'dan aldığını öğrenir. Bunu öğrendikten sonra abisinin ve ailesinin intikamını almak için Danzo'yu öldürür ve Konoha'yı yıkmak için yemin eder.

Naruto: Shippuuden

Orochimaru'nun, Sasuke'nin vücudunu ele geçirmesi için 3 yıl gerekmektedir ve Naruto: Shippuuden'de bu 3 yılın 2'si geçmiştir. Sasuke daha büyüyüp olgunlaşmış ve çok daha güçlü olmuştur. Orochimaru'yu zayıf halinde öldürüp Hebi Takımı'nu kurmuştur. Daha sonra İtachi'den intikamını alıp Akatsuki mensubu Tobi'den İtachi hakkındaki gerçekleri öğrenmiştir. Böylece Hebi Takımı'nın ismini Taka Takımı olarak değiştirmiştir.

Hikayenin devamı
Naruto kısım 2'de Naruto Jiraiya ile olan eğitiminden geri döner. Bu kesimde ilk kısımdan tanıdığımız kişilerin bu geçen 2,5 yıl zarfında geçirdikleri değişimler görülür. Tabii ki buna Sasuke de dahildir. Artık ana karakterler, çocuk değil, yetişkin birer ninjadır. Kaçınılmaz bir şekilde Naruto'nun Sasuke'yi arayışı hız kazanır. Bu arada Akatsuki isimli suç topluluğunun şüpheli hareketlerinin artması ile Naruto, Sasuke ve Itachi'nin yolları kesişecek şekilde yeni olaylar şekillenmeye başlar. Bu kesimde Naruto'nun dövüş yeteneklerinin gelişmesine tanık olurken, Sasuke'nin Itachi için bir intikam mangası kurmasını izliyoruz. Orochimaru'nun ölümünden sonra Suigetsu, Karin ve Juugo'yu toplayarak Hebi Takımı'nı kurar. Hebi Takımı'nın hedefi Uchiha Itachi'dir. Bunun sonunda Sasuke başarıya ulaşır. Artık intikamını almış ve İtachi'yi yenmiştir. Abisiyle kavgada baygınlık geçirir ve Obito böylece Sasuke'yi bir mağaraya götürüp yaralarını sarar. Tobi Sasuke'ye abisi hakkında bütün her şeyi anlatır. Sasuke ilk başta inanmak istemez ama başka çaresi olmadığı için inanır. Obito'nun dediklerini hepsi doğru olduğunu kendisi de bilmiyordur. Her şeyi öğrendikten sonra tek bir istediği var; Konohagakure'yi (Gizli Yaprak Köyü) tamamen yok etmek. Bunun nedeni ise şudur; Uchiha klanının Itachi tarafından öldürülmesini Danzou ve danışmanlar istemiştir. 17 yıl önceki Kyuubi saldırısını Uchihaları sorumlu tutmuşlardır. Sebebi ise Uchihaların Sharinganları, Kyuubi'yi (Dokuz Kuyruklu Canavar Tilki) kontrol edebiliyor olması. Obito bu olayın doğal bir olay olduğunu söylüyor. 3. Hokage ne kadar engel olmak istese de engel olamamıştır .İtachi katliamdan önce 3. Hokage'den Sasuke'yi korumasını istemiştir. İtachi 3. Hokage öldükten sonra İtachi Konoha'ya geldiğinde amacı Naruto değil Danzou ve köyün ileri gelenlerine göz dağı vermek olduğu ortaya çıkmıştır.  Ayrıca Itachi'yle ilgili ilginç şey şudur; Itachi, Sasuke'nin Sharingan'ını güçlendirir ve gerçekte kötü biri değildir. Sasuke bunu onu öldürdükten sonra fark etmiştir. Bunun üzerine Sasuke takımının adını Taka olarak değiştirir. Şimdi yeni bir amacı vardır. Itachi'nin intikamını almak ve Konoha'nın Hokage'si olan Danzou'yu ve danışmanları öldürmek istemektedir. Sasuke artık Mangekyou Sharinganı elde etmiştir ve çok güçlenmiştir. Ayrıca Danzou'yu öldürmek için 5 Kage'ye karşı dövüşmüş ancak Obito tarafından kurtarılmıştır. (Susano'o'yu çağırarak Raikage'yle savaşmış, Raikage'nin sol kolunu tamamen yakmış ve Raikage'yi ölümcül Amaterasu alevleriyle tamamen yakacakken Gaara gelip Raikage'yi kurtarmıştır. Ardından karşısına çıkan Mizukage ve Tsuchikage, Susano'o dan dolayı zayıf düşmüş Sasuke'yi yenmişlerdir). Artık Sasuke Susano'o ve Amaterasu'yu mükemmel bir şekilde kullanmaktadır. Şimdi ise Sasuke, Danzou ile karşı karşıya gelmiş, Sasuke intikam için en iyi fırsatı oluşturmuştur. Danzou ise her şeyin gerçek olduğunu itiraf etmiştir ve Sasuke sinirlenip Susano'o'yu kullanmış ve Danzou´yu Susano'o'nun eline alarak ezmiş, ama başaramamıştır ve Danzou Kolunda bulunan Birinci Hokage Senju Hashirama'nın hücreleri ve 10 adet Sharingan sayesinde Uchiha klanının yasak tekniği olan Izanagi sayesinde hayatta kalabilmiştir. Ancak ilerleyen zamanlarda Sasuke İtachi'nin Karga Jutsusunu kullanarak İtachiyi çağırmıştı. Daha sonra Danzou'yu yenerken Karin kalbinden Chidori katana ile vurdu. Danzou'yu öldürerek Sasuke hedefine ulaştı. Naruto ile olan karşılaşmasında Naruto ona uzun itiraflar yaptı. Susano'o'yu çok kullandığından gözleri kör oldu ve Obitodan İtachi'nin gözlerini alıp Konoha'yı yok etmeye yemin etti. Ardından da uluslararası bir savaş patlak verdi. 4. Büyük Ninja Savaşı sırasında öldürdüğü ağabeyi Kabuto'nun canlandırma tekniği (Edo Tensei) ile birçok kişi arasından biri oldu. Itachi Edo Tensei'nin etkisinden kurtulunca Naruto'ya gücünü vermek üzere onunla takım olur. 4. Büyük Ninja Savaşı sırasında Orochimaru ile birlikte savaş alanına gelip Konoha'yı yok etmek değil korumak istediğini ve Hokage olmak istediğini söylemiştir. Sasuke manga bölümünü 692'de tüm Bijuu'ları (Kuyruklu Canavarları) Chibaku Tensei altına alıp tüm Kageleri hapsetmiştir ve Sakuraya Genjutsu yapmıştır. Sasuke manga 694'te Naruto ile beraber sonun vadisine (Final Valley) gidip kavga edeceklerdir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Naruto karakterleri
Kurgusal Ninjalar
Kurgusal erkek karakterler

Sasuke Uchiha


NGC 7718 je spiralna galaktika u zviježđu Pegazu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7718
  Auke Slotegraaf: NGC 7718 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 7718 DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7700 - 7749

7718

NGC 7718


Svjetionik na plaži (poznat i kao Donje svjetlo) trinaest je metara visok svjetionik od pješčenjaka smješten u Fleetwoodu, Lancashire, Engleska.

Povijest
Svjetionik su 1839. dizajnirali Decimus Burton i kapetan H. M. Denham. Burtona je tri godine ranije Sir Peter Hesketh Fleetwood zatražio da projektira novi grad Fleetwood. Za svjetionik je neobično to što je projektiran u neoklasičnom stilu s kvadratnom bazom s kolonadom, četvrtastom kulom i osmerokutnom lanternom i galerijom.

Donje svjetlo je na morskoj obali Fleetwooda i sagrađeno je s Gornjim svjetlom ili Svjetionikom Pharos kako bi služio za navigaciju pri ulasku u estuarij rijeke Wyre. Svjetla zajedno daju liniju sprovođenja kad se svjetlo Svjetionika na plaži pojavi točno iznad svjetla Svjetionika Pharos. Zajedno imaju domet od oko 22 km. Ta 2 svjetionika pokazuju na svjetionik Wyre ispred obale sjevernog pristaništa, 3,7 km od obale.

Oba su svjetionika prvi put zasvijetlila 1. prosinca 1840. Svaki je spojen na gradsku opskrbu plinom, s jednim paraboličnim reflektorom postavljenim iza plamenika; kasnije su pretvoreni u električne.

Svjetionik na plaži na popisu je engleske baštine od 26. travnja 1950. Svjetionikom upravlja luka Fleetwood.

Povezani članci
 Dodatak:Popis svjetionika u Engleskoj

Izvori

Vanjske poveznice

Fleetwook

Svjetionik na plaži (Fleetwood)


مضيق فلوريدا هو أحد المضائق الواقعة في شمال قارة أمريكا، يقع بين شبه جزيرة فلوريدا وجزيرة كوبا، ويعتبر أيضا الحد الفاصل بين خليج المكسيك والمحيط الأطلسي.

تزخر المنطقة الواقعة بالمضيق بثروات باطنية مهمة، تم الإتفاق على اقتسامها بين الولايات المتحدة الأمريكية وكوبا سنة 1977.

العبور
تم إجراء السباحة عبر المضيق بواسطة الأسترالية سوزي ماروني (عَن طريق قفص حماية من أسماك القرش) في عام 1997 والأمريكية ديانا نياد (بدون قفص حماية من أسماك القرش) في عام 2013. وقد استغرق الأخير، في سن 64 عامًا، حوالي 52 ساعة و 54 دقيقة لقطع مسافة 106 ميل (170 كم) بين هافانا وكي ويست.

مراجع

الحدود الأمريكية البهامية
الحدود الأمريكية الكوبية
بحار الولايات المتحدة
بحار أمريكا الشمالية
فلوريدا
مسطحات مائية في باهاماس
مسطحات مائية في كوبا
مضايق دولية
مضائق فلوريدا

فلوريدا (مضيق)


In Euclidean geometry, two-dimensional rotations and reflections are two kinds of Euclidean plane isometries which are related to one another.

Process
A rotation in the plane can be formed by composing a pair of reflections.  First reflect a point  to its image  on the other side of line .  Then reflect  to its image  on the other side of line .  If lines  and  make an angle  with one another, then points  and  will make an angle  around point , the intersection of  and .  I.e., angle  will measure .

A pair of rotations about the same point  will be equivalent to another rotation about point .  On the other hand, the composition of a reflection and a rotation, or of a rotation and a reflection (composition is not commutative), will be equivalent to a reflection.

Mathematical expression
The statements above can be expressed more mathematically.  Let a rotation about the origin  by an angle  be denoted as .  Let a reflection about a line  through the origin which makes an angle  with the -axis be denoted as .   Let these rotations and reflections operate on all points on the plane, and let these points be represented by position vectors.  Then a rotation can be represented as a matrix,

and likewise for a reflection,

With these definitions of coordinate rotation and reflection, the following four identities hold:

Proof
These equations can be proved through straightforward matrix multiplication and application of trigonometric identities, specifically the sum and difference identities.

The set of all reflections in lines through the origin and rotations about the origin, together with the operation of composition of reflections and rotations, forms a group.  The group has an identity: .  Every rotation  has an inverse .  Every reflection  is its own inverse.  Composition has closure and is associative, since matrix multiplication is associative.

Notice that both  and  have been represented with orthogonal matrices.  These matrices all have a determinant whose absolute value is unity.  Rotation matrices have a determinant of +1, and reflection matrices have a determinant of −1.

The set of all orthogonal two-dimensional matrices together with matrix multiplication form the orthogonal group: .

The following table gives examples of rotation and reflection matrix :

Rotation of axes

See also
2D_computer_graphics#Rotation
Cartan–Dieudonné theorem
Clockwise
Dihedral group
Euclidean plane isometry
Euclidean symmetries
Instant centre of rotation
Orthogonal group
Rotation group SO(3) – 3 dimensions

References

Sources

Euclidean symmetries
Euclidean plane geometry
Rotation

Rotations and reflections in two dimensions


Frances Elizabeth Lupton (née Greenhow ;  - ) est une Anglaise de l'ère victorienne militante en faveur de l'éducation des femmes. Elle s'est mariée avec la famille Lupton de Leeds, active sur le plan politique, où elle cofonde le lycée pour filles de Leeds en 1876 et est la représentante de Leeds du Conseil du nord de l'Angleterre pour la promotion de l'enseignement supérieur des femmes.

Biographie

Jeunesse
Lupton est née Frances Elizabeth Greenhow le 20 juillet 1821, dans une famille de médecins à Newcastle upon Tyne.

Son père, Thomas Michael Greenhow, a co-fondé l'Infirmerie des yeux de la ville, avec Sir John Fife et ensuite la Newcastle University Medical School. Il travaille à l'infirmerie de Newcastle, rebaptisée Royal Victoria Infirmary, pendant de nombreuses années et joue un rôle déterminant dans son expansion dans les années 1850.

Sa mère, Elizabeth, est née dans la famille Martineau, une dynastie intellectuelle, commerciale et politique. Beaucoup de ses parents sont importants au niveau national en tant qu'Unitariens, une branche des Dissidents anglais et une salle principale de la reconstruction post-Blitz d'Essex Hall - le siège national des unitariens britanniques - est nommé en leur honneur. Elizabeth grandit à Norwich, fréquentant la chapelle Octagon. Elle est la sœur de James Martineau, le philosophe religieux et professeur au Manchester New College (connu aujourd'hui sous le nom de Harris Manchester College, Université d'Oxford), de Harriet Martineau, la théoricienne sociale et écrivaine whig, souvent citée comme la première femme sociologue et Robert Martineau, maire de Birmingham.

Thomas et Elizabeth Greenhow vivent dans le quartier à la mode Old Eldon Square de Newcastle. Le couple a plusieurs enfants ; Frances et au moins deux garçons. Henry Martineau Greenhow (1829-1912) suit son père en médecine. Il rejoint le service médical indien et passe sa carrière dans l'Inde britannique, passant au grade de chirurgien majeur. Sa garnison résiste au siège de Lucknow, un épisode clé de la rébellion indienne de 1857. Un autre frère, William Thomas Greenhow (1831-1921) devient juge. Le cousin germain des frères et sœurs, Edward Headlam Greenhow, est un médecin-universitaire, qui laisse sa marque en épidémiologie et en santé publique.

Frances fait ses études à l'école de sa tante Rachel Martineau et reste proche de la sœur de Rachel, Harriet, à l'âge adulte. L'éthique unitarienne de libéralisme et de service à la société est restée en elle tout au long de sa vie.

Mariage et enfants

En 1847, Frances épouse Francis Lupton (1813-1884), membre d'une famille de fabricants de tissus prospère et politiquement active à Leeds. En plus de ses intérêts commerciaux, il est l'un des fondateurs du Yorkshire College of Science en 1874 qui devient une partie de l'Université fédérale de Victoria, et à partir de 1904 de l'Université de Leeds. Les Luptons sont des unitariens qui pratiquent à Mill Hill Chapel sur Leeds City Square, où un vitrail les commémore.

Frances se marie dans une famille de militants. Le frère cadet de son mari, Joseph Lupton, est président et plus tard vice-président du Manchester New College, le collège de formation pour les ministres où l'oncle de Frances enseigne. Il est un militant anti-esclavagiste et un libéral qui siège à l'exécutif de la National Reform Union. Il siège au comité de la National Society for Women's Suffrage. La cousine des frères, Jane, épouse le ministre de Mill Hill, Charles Wicksteed, un réformateur de l'éducation. Il co-fonde la Leeds Education Society, un mouvement précurseur de la National Education League.

Francis et Frances vivent juste à l'extérieur de la ville déménageant plus tard à Beechwood, une maison de campagne géorgienne à Roundhay. Francis a des fermes à Beechwood et travaille comme directeur de l'entreprise familiale de fabrication de laine jusqu'à sa mort subite à l'âge de 70 ans en 1884.

Les Lupton ont cinq fils : Francis Martineau, Arthur, Herbert (décédé jeune), Charles et Hugh. Lorsque la femme de son frère meurt, elle recueille leur fille Mabel Greenhow pour l'élever aux côtés de ses propres enfants; Mabel grandit pour écrire sous le nom de Murray Hickson. Ses quatre fils survivants contribuent à la vie civique de Leeds; deux deviennent lord-maire de Leeds. Par Olive Middleton (1881-1936), l'aînée des enfants de son fils aîné Francis Martineau (1848-1921), Frances Lupton est l'arrière-arrière-arrière-grand-mère de Catherine, duchesse de Cambridge .

Réforme de l'éducation des femmes

Contexte
L'éducation laïque des femmes devient un problème plus urgent au milieu du . Les écoles pour filles, notamment les petits pensionnats, existent depuis des générations : par exemple l'école de Mary Wollstonecraft à Newington Green dans les années 1780, avec des liens avec l'église unitaire Newington Green et la Newington Academy for Girls, créée par les Quakers en 1824. Mais une nouvelle impulsion est donnée par la fondation de collèges offrant une éducation non mixte aux jeunes femmes. Le Queen's College de Londres ouvre ses portes à Londres en 1848 pour fournir des qualifications aux gouvernantes. Les premières écoles de filles visant l'entrée à l'université sont la North London Collegiate School (à partir de 1850) et le Cheltenham Ladies' College (à partir de la nomination de Dorothea Beale en 1858). Emily Davies fait campagne pour l'enseignement supérieur pour les femmes dans les années 1860 et fonde Girton College en 1869, et Anne Clough fonde Newnham College en 1871 - ces deux collèges sont affiliés mais pas entièrement acceptés par l'Université de Cambridge. La tante de Lupton, Harriet Martineau, effectue une visite aux États-Unis en 1834, et l'un de ses centres d'intérêt est l'émergence d'écoles de filles.

L'impact de Lupton
En 1871, Frances Lupton devient secrétaire honoraire du conseil honoraire des dames du Yorkshire Board of Education, qui n'a alors que six ans. Elle est « la puissante force motrice de l'organisation » et aussi celle de la Leeds Ladies' Educational Association. L'un de ses premiers succès est la création d'une bibliothèque pour étudiants. Bientôt, les comités s'arrangent pour superviser le premier examen local de Cambridge pour les femmes à Leeds.

Cependant, le besoin le plus pressant est une meilleure éducation globale pour les filles, équivalente à ce que les garçons reçoivent au lycée académique traditionnel. Des intérêts établis empêchent l'utilisation des fonds de bienfaisance existants, malgré l'adoption de la loi sur les écoles dotées de 1869, alors Lupton dirige une réunion entre la Leeds Association et le Ladies Council pour créer une nouvelle voie à suivre - une société par actions. Son sens aigu des affaires conduit à la création du lycée pour filles de Leeds en 1876.

Lupton et le Ladies Council voient également le besoin de diffuser des informations pratiques sur des sujets traditionnellement féminins tels que la santé et les soins infirmiers. Ils lancent une école de cuisine en 1874, après avoir demandé mais non reçu l'aide du fonctionnaire Sir Henry Cole. Au cours de la décennie suivante, la Yorkshire Training School of Cookery met au point des cours de formation des enseignants à la demande des conseils scolaires et finalement devient une composante de l'Université métropolitaine de Leeds.

Au début des années 1870, Lupton héberge chez elle, à Beechwood, les principaux pédagogues anglais : Anne Clough, directrice du Newnham College Cambridge University, Meta Gaskell et John Robert Seeley du Christ's College, Cambridge.

En 1872, la Manchester Ladies' Educational Association du Conseil du nord de l'Angleterre pour la promotion de l'enseignement supérieur des femmes (NECPHEW) est représentée par la fille d'Elizabeth Gaskell, Meta, tandis que Frances représente la Leeds Ladies' Educational Association de NECPHEW. En tant que membre du conseil, Frances appartient également au comité d'éducation des filles de la Royal Society of Arts qui, à partir de 1871, s'aligne sur les objectifs de NECPHEW.

Lupton est décédée chez elle à Beechwood le 9 mars 1892 et est enterrée à l'église St John's de Roundhay.

Notes et références

Liens externes

Personnalité anglaise du XIXe siècle
Époque victorienne
Décès en mars 1892
Naissance en juillet 1821
Femme féministe britannique
Décès à 70 ans

Frances Lupton


Der BE Circuit 2009/10 im Badminton wurde mit einem Finale abgeschlossen. Es fand vom 5. bis zum 6. Juni 2010 in Assen, Niederlande, statt. Es war das sechste Mal, dass ein Circuit von einem Finalturnier gekrönt wurde.

Ergebnisse

Vorrunde Herreneinzel

Gruppe 1

Gruppe 2

Vorrunde Dameneinzel

Gruppe 1

Gruppe 2

Finalergebnisse

Weblinks
http://badminton.de/Final-10.1902.0.html

!
Badminton 2010
Badmintonwettbewerb in Assen

BE Circuit 2009/10 (Finale)


Editura Litera este o editură din România și Republica Moldova care a fost fondată în 1989 de către Anatol Vidrascu, iar în scurt timp extinsă ca editura Litera International, la Bucuresti. În 25 de ani (1989-2014) a editat peste 4 000 de titluri, cu un tiraj de aproape 46 de milioane de exemplare. Editura a publicat lucrări de ficțiune și non-ficțiune, mulți dintre autorii de top ai literaturii actuale au apărut la Litera, între aceștia numărându-se:  Abdulrazak Gurnah, Svetlana Alexievici, Hanya Yanagihara, Donna Tartt,  Rachel Cusk,  Colum McCann, Karl Ove Knausgård, Hilary Mantel, Fernando Aramburu, Jerzy Kosiński etc.

Literatura clasică (în colecții sau în serii de autor) constituie parte importantă a editurii, pe lângă autori de referință ca A P.Cehov,  Lev Tolstoi, Gustave Flaubert, Kafka, Fedor Dostoievski etc fiind prezenți și scriitori romani canonici. De altfel, literatura autohtonă ocupă un loc important în programele editurii, în fiecare lună fiind editată o carte de proză românească strict contemporană.

În 2014 a fondat colecția Biblioteca pentru toți copiii editată anterior de Editura Ion Creangă.

În 2020 a fondat colecția Biblioteca de Proză Contemporană, în cadrul căreia sunt publicate cărțile autorilor români contemporani, sub coordonarea scriitoarei Doina Ruști.

Note

Legături externe
 https://www.litera.ro/ Site-ul oficial

Vezi și
Listă de edituri din România
Listă de edituri din Republica Moldova

Edituri din România
Edituri din arealul limbii române
Edituri din Republica Moldova
Fondări în 1989

Editura Litera


Elna Borch (1869, Roskilde – 1950) var en dansk billedhugger. Hun kom fra en familie af kunstnere som hendes onkel Jacob Kornerup, der lærte hende at tegne. Hun lærte senere at billedhugge i København af August Saabye, som senere blev hendes lærer, da hun var på Kunstakademiets Kunstskole for Kvinder. Hun fik muligheden for at studere udenlands og flyttede til Paris i 1900 og senere til Italien. Hendes stil i skulpturer var naturalisme og symbolisme.
Hun modtog Tagea Brandts Rejselegat i 1936.

Referencer

Eksterne henvisninger

Billedhuggere fra Danmark

Elna Borch


Algar, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneybatı köşesinde en fazla nüfusa sahip Endülüs otonom bölgesinin 8 ilinden biri olan Cádiz İli'ne bağlı Sierra de Cádiz İlçesi'nin 19 belediyesinden biridir. 2002 yılında yapılan nüfus sayımlarına göre Algar belediyesinin nüfusu 1.714 kişidir.

Dış bağlantılar
 Algar Belediyesi

Cádiz belediyeleri

Algar


La réserve historique et culturelle d'État de Hloukhiv (en ) est la principale institution de protection du patrimoine de la ville.

C'est une institution de recherche sur la protection, la restauration et la mise en valeur du patrimoine local. Elle réalise des fouilles, des animations et des publications. La réserve a une superficie de  comprenant cinquante objets classés patrimoniaux, cinq d'intérêt national. Elle se situe au 30 de la rue Chevtchenko et a été créée en 1994.

Voir aussi
Parmi les monuments liés :
 le musée des traditions locales de Hloukhiv ;
 la porte de Kiev ;
 l'église Saint-Nicolas ;
 l'église Sainte-Anastasia de Hloukhiv ;
 le bâtiment central de l'université ;
 le château d'eau.

Articles connexes

Liens externes

Oblast de Soumy
Centre ou institution archéologique
Organisme fondé en 1996

Réserve historique et culturelle d'État de Hloukhiv


Đurđica (lat. Convallaria), maleni je biljni rod mirisnih trajnica kojemu pripadaju tri vrste, od kojih je najpoznatija đurđica (Convallaria majalis). Convallaria pripada porodici Asparagaceae ili šparogovki, a ime roda dolazi od latinskog convallis (= dolina), a dao ga je otac taksonomije, Linnaeus.

Rod Copnvallis raširen je Europom (C. majalis), Azijom (C. keiskei) i Sjevernom Amerikom C. pseudomajalis (Zapadna Virginia, Georgia, Kentucky, Sjeverna Karolina, Tennessee, Virginia). Cijela biljka je otrovna, konvalotoksin i konvalozid koji utječu na rad srca, ljutog je i gorkog okusa, a nakon što je se dira, potrebno je dobro oprati ruke.

Đurđice vole polusjenovita i umjereno vlažna mjesta, cvjetovi su joj dvospolni, može biti samooplodna, ili oprašivanje vrše pčele i drugi kukci.

Jedina vrsta koja raste u Hrvatskoj je C. majalis.
ima preobrazeno stablo (rizom).

Vrste
 Convallaria keiskei  Miq.
 Convallaria majalis  L.
 Convallaria pseudomajalis  W.Bartram

Vanjske poveznice

Izvori

Nolinoideae
Otrovne biljke

Đurđica