Ascalenia antiqua ist ein Schmetterling (Nachtfalter) aus der Familie der Chrysopeleiidae.

Merkmale
Die Falter erreichen eine Flügelspannweite von 10 Millimeter. Der Kopf ist bräunlich grau und mit an der Spitze hellgrauen Schuppen gesprenkelt. Die Fühler glänzen grau und sind deutlich dunkel geringelt. Der Thorax und die Tegulae sind grau und postero-lateral ockergrau. Die Vorderflügel sind dunkelgrau und mit an der Spitze hellgrauen Schuppen gesprenkelt. Letztere bilden auch die sehr undeutliche Zeichnung. Bei 1/3 der Vorderflügellänge befindet sich auf und direkt oberhalb der Analfalte ein undeutlicher dunkler Fleck. Der untere ist etwas weiter von der Flügelbasis entfernt und ist außen grauweiß gerandet. Ein ähnlicher Fleck befindet sich in der Flügelmitte bei 2/3 der Vorderflügellänge, er ist beidseitig grauweiß gerandet. An der Costalader liegt ein kleiner grauweißer Fleck, ein ähnlicher, aber größerer Fleck befindet sich am Innenwinkel. Die Fransenschuppen sind bräunlich grau, an der Costalader grauweiß und in Richtung des Flügelinnenrandes ockergrau. Die Hinterflügel glänzen hellgrau und haben ockergraue Schuppen. Das Abdomen ist dorsal bräunlich grau, die Segmente sind hinten fahl gebändert. Ventral ist es bräunlich grau und mit einem breiten ockerweißen Längsstrich versehen. Das Afterbüschel ist ockerweiß.

Bei den Männchen ist der Uncus kurz und zugespitzt. Die Valven sind groß und breit; der Außenrand ist konvex. Auf der inneren Oberfläche befinden sich Reihen grober Borsten, in der Mitte entspringen zwei lange und gekrümmte Borsten. Der Aedeagus ist kräftig, ziemlich kurz und gerade. Er verjüngt sich distal.

Die Genitalarmatur der Weibchen ähnelt der von Ascalenia vanella, aber die schlitzförmige Ausbuchtung des siebenten Sternits ist breiter und viel länger. Die Falte des sechsten Sternits ist deutlich dreieckig. Die seitlichen Schildchen sind quadratisch und haben ovale, netzförmige Flecke, die an der Innenseite der Falte größer sind.

Verbreitung
Ascalenia antiqua ist in Israel und Ägypten verbreitet.

Biologie
Die Raupen leben in den Zweigen von  Tamarix aphylla.  gibt an, dass die Raupen auch in Pflanzengallen von Eriophyes-Arten leben und sich dort auch verpuppen. Die wenigen bekannt gewordenen Exemplare der Art wurden zwischen September und Januar gezüchtet.

Belege

Chrysopeleiidae
Chrysopeleiidae (Familie)

Ascalenia antiqua


Sfincterul anal intern este un inel muscular neted care înconjoară aproximativ 2,5–4 cm din canalul anal. Marginea sa inferioară este în contact cu porțiunea subcutanată a sfincterului anal extern de care este separată prin pectenul anal, o depresiune circulară și puțin adâncă. Sfincterul anal intern este inervat de nervi simpatici cu originea în segmentul L5 al coloanei vertebrale.

Acțiuni
Sfincterul anal intern este responsabil pentru menținerea presiunii anale de repaus, dar atât sfincterul anal extern, cât și mușchiul puborectal se contractă activ și, prin urmare, măresc presiunea anală în situații de urgență fecală. Sfincterul anal intern este contractat tonic și generează 85% din presiunea de repaus, menținând canalul anal închis. Stimularea mecanoreceptorilor din peretele rectal și colonul sigmoid activează neuronii inhibitori intramurali, ducând la relaxarea sfincterului anal intern, proces numit reflex anorectal de inhibiție. Acesta are loc la prezența scaunului sau gazului în canalul anal.

Note

Rect

Sfincterul anal intern


ou , Identification cards — Identification of issuers, a été initialement publié par l'International Organization for Standardization (ISO) in 1989. Il s'agit de la norme internationale spécifiant un système de numérotation pour l'identification des émetteurs de cartes, le format des numéro d'identification des émetteurs () et des numéros de carte () et des procédures d'enregistrement des IIN.  comporte deux parties :

 Partie 1 : Système de numérotation
 Partie 2 : Procédures de candidature et d'enregistrement

L'autorité d'enregistrement des IIN est l'.

Un IIN est actuellement composé de huit chiffres. Le premier chiffre est l' identifiant principal de l'industrie (), suivi de sept chiffres, qui forment ensemble l'IIN. Cet IIN est associé à un numéro d'identification de compte individuel et à une somme de contrôle à un chiffre .

Identifiant principal de l'industrie
Le premier chiffre de l'IIN identifie le principal secteur d'activité de l'émetteur de la carte.

Le MII 9 a été attribué aux organismes nationaux de normalisation pour une utilisation nationale. Ce premier  est suivi d'un code de pays numérique à trois chiffres de la norme ISO 3166-1. Les systèmes nationaux de numérotation sont gérés par des organismes nationaux de normalisation membres de l'ISO. Le système américain de numérotation nationale est géré par l'American National Standards Institute.

Numéro d'identification de l'émetteur
Les six ou huit premiers chiffres, y compris l'identifiant principal de l'industrie, composent le numéro d'identification de l'émetteur () qui identifie l'organisme émetteur. L'IIN est parfois appelé "numéro d'identification bancaire" (). Toutefois, l'utilisation de l'IIN est beaucoup plus large que l'identification d'une banque.

Registre IIN
Le « registre ISO des numéros d'identification des émetteurs » officiel n'est pas accessible au grand public. Il n'est disponible que pour les institutions qui détiennent des IIN publiés dans le registre, les réseaux financiers et les processeurs. Les établissements sont tenus de signer un accord de licence avant d'avoir accès au registre. Plusieurs IIN sont bien connus, en particulier ceux représentant les émetteurs de cartes de crédit.

Identification individuel de compte
En collaboration avec l'IIN, les émetteurs de cartes attribuent un numéro de compte à un titulaire de carte. Le numéro de compte est de longueur variable avec un maximum de douze chiffres lorsqu'il est utilisé conjointement avec un IIN à six chiffres. Lorsque vous utilisez un IIN à huit chiffres, la longueur totale maximale du numéro de compte (PAN) reste à . Le PAN comprend l'IIN, l'identifiant de compte individuel et la somme de contrôle. Ainsi, lors de l'utilisation d'un IIN à huit chiffres, la longueur maximale d'un identifiant de compte individuel ne serait que de dix chiffres.

Somme de contrôle
Le dernier chiffre est une somme de contrôle qui est calculé à l'aide de l'algorithme de Lühn, défini dans l'annexe B de l'ISO/CEI 7812-1.

Références

Identifiant
07812
07812

ISO/CEI 7812


William Henrique (født 28. januar 1992) er en brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

William Henrique


Áreas protegidas em Cabo Verde:

Reservas Naturais Integrais

 Santa Luzia e os ilhéus de Ilhéu Raso e Ilhéu Branco
 Ilhéu de Baluarte, Ilha da Boa Vista
 Ilhéu de Curral Velho, Boa Vista
 Ilhéu dos Pássaros, Boa Vista
 Ilhéus do Rombo, nordeste da  Ilha Brava

Reservas Naturais

 Cruzinha, Ilha de Santo Antão
 Monte do Alto das Cabaças, Ilha de São Nicolau
 Costa da Fragata, Ilha do Sal
 Ponta do Sinó, Sal
 Rabo de Junco, Sal
 Serra Negra, Sal
 Baía da Murdeira, Sal
 Boa Esperança, Ilha da Boa Vista
 Morro de Areia, Boa Vista
 Ponta do Sol, Boa Vista
 Tartaruga, Boa Vista
 Casas Velhas, Ilha do Maio
 Lagoa Cimidor, Maio
 Praia do Morro, Maio
 Terras Salgadas, Maio

Parques Naturais

 Barreiro - Figueira, Ilha do Maio
 Cova-Paul-Ribeira da Torre, Santo Antão
 Parque Natural do Fogo
 Monte Gordo, São Nicolau
 Monte Verde, São Vicente
 Moroços, Santo Antão
 Norte, Boa Vista
 Serra do Pico de Antónia, Ilha de Santiago
 Serra Malagueta, Santiago
 Tope de Coroa, Santo Antão

Monumentos Naturais

 Morrinho de Açúcar, Sal
 Morrinho do Filho, Sal
 Monte Estância, Boa Vista
 Monte Santo António, Boa Vista
 Rocha Estância, Boa Vista
 Ilhéu de Sal Rei, Boa Vista

Paisagens Protegidas

 Pombas, Santo Antão
 Monte Grande, Sal
 Buracona-Ragona, Sal
 Salinas de Pedra de Lume e Cagarral, Sal
 Salinas de Santa Maria, Sal
 Monte Caçador e Pico Forcado, Boa Vista
 Curral Velho, Boa Vista
 Monte Penoso e Monte Branco, Maio
 Monte Santo António, Maio
 Salinas do Porto Inglês, Maio

Pântanos Ramsar

 Lagoa do Rabil, Boa Vista
 Lagoas da Pedra Badejo, Santiago
 Ilhéu de Curral Velho e litoral adjacente, Boa Vista
 Salinas do Porto Inglês, Maio

Área importante para pássaros

 Serra Central de São Nicolau
 Penhascos costeiros entre Porto Mosquito e Baia do Inferno, Santiago
 Área de Aves Vulcânica Importante do Fogo
 Ilhéu Branco, a leste de Santa Luzia
 Ilhéu Raso, leste de Santa Luzia
 Ilhéu de Curral Velho e litoral adjacente, Boa Vista
 Sumaúma, Boa Entrada, Santiago
 Mogno na Banana, Ribeira Montanha, Santiago
 Lagoas da Pedra Badejo, Santiago
 Ribeira do Rabil, Boa Vista
 Serra do Pico da Antónia, Santiago

Veja também

 Áreas protegidas
 Geografia de Cabo Verde
 Jardim Botânico Nacional Grandvaux Barbosa, fundado em 1986

Referências

Ligações externas

 Áreas Protegidas de Cabo Verde
Geografia de Cabo Verde
Áreas protegidas de Cabo Verde

Lista de áreas protegidas de Cabo Verde


Mor Bulut Gezegeni, Hakan Tacal'ın yazdığı Pırılkız ve İman Limited çizgiromanlarının geçtiği kurgusal gezegen.

Ölümcül mor bir bulutla kaplı olan gezegende bu bulutun üstünde ve altında farklı yaşam biçimleri bulunmaktadır. Bulutun üzerinde gezegen yüzeyinden yükselip bulutun üzerine çıkan devasa kolonlar üzerine kurulmuş bulunan refah içindeki bir şehir Işıkşehri bulunmaktadır. ışıkşehri bir tür tekno-demokrasi ile yönetilmektedir. Genel nüfusun çalışmak zorunda olmadığı şehirde tüm işler makineler ve robotlar tarafından yapılmaktadır. Şehir sakinleri, genel bir vurdumduymazlık içinde kendi varoluşlarına ve keyiflerine odaklanmış, sanal gerçeklik, eğlence ile zamanlarını geçirmeye çalışmaktadır.

Işıkşehrinin biyoloji, mekanik ve yazılım anlamında gelişmiş teknolojisi olmasına rağmen; astronomi, tarih, silah üretimi gibi alanlarda hiçbir gelişimi yoktur.

Bulutun altında ise kolonların arasındaki gün ışığının hiç ulaşmadığı, vahşi ve acımasız bir yaşam sürmektedir. Bu kaos ortamında çok az canlı hayatta kalmıştır. Mutantlar, yamyamlar ve eski bir savaştan kalma cyborglar. Ve bu ortamda her türlü ilaç ve ekipman ile hizmet sunan İman Limited dükkânı. Ayrıca yüzeyin altında bulunan sığınakların bazılarında da insanların bulunduğu varsayılmaktadır.

Tarihçe
Şu ana kadar gezegenin nasıl bu hale geldiğiyle ilgili bir açıklama yapılmamıştır. Ancak Mor bulutun sonradan oluştuğu anlaşılmaktadır.Bilindiği kadarıyla gezegendeki uygarlık hikâyesi öncelikle yüzeyde başlamış, dev yerleşimler kurulmuştur. bu yerleşimlerin kalıntıları halen yüzeyde görülebilir. Ancak Mor bulutun oluşmaya başladığı süreçte insanların üç farklı yönde çözümler peşinde olduğu anlaşılmaktadır. Durumun geçici olduğuna inananlar sığınaklara girerken, zengin kısım dev kolonlarile bulut üzerinde kendilerine şehirler kurmuş, genel kısım ise uzay gemileri ile yeni bir gezegen arayışına girişmişti.

Sonuç olarak birbirlerinden ayrı geçen uzun zaman diliminde gerek bilgi kopukluğu, gerekse ilgisizlik ile farklı yaşam ortamları arasındaki tarihi birlik, ortak bilinç, hatta bir arada varolma farkındaliği yok olmuştur.

Yaratıcılar
Mor Ölüm Gezegeni Hakan Tacal, Yıldıray Çınar ve Mahmud A. Asrar tarafından yaratılmıştır.

Kurgusal gezegenler

Mor Bulut Gezegeni


An Zeuxine gengmanensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Kai Yung Lang, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Ormerod. An Zeuxine gengmanensis in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine gengmanensis


غوبيو  والّتي عُرِفَت قديماً باسم إغوبيوم  - مدينة إيطالية في أقصى الجزء الشمالى الشرقى من مقاطعة بيرودجا بإقليم أومبريا وسط البلاد. تقع على أدنى منحدر لجبل إينجينو الصغير من الأبينيني.
يبلغ عدد قاطنيها 32.674 ساكن. مساحتها بلدية البالغة 525.08 كلم² هي الأكبر في الإقليم والسابعة في إيطاليا.

وجدت بها ألواح إغوبيوم الّتي تسجّل أفعال وشعائر 12 كاهن من عبّاد يوبيتر كانوا يمارسون عقيدتهم بالمنطقة، وهي أهمّ مكتوبات اللغة الأومبرية المنقرضة فكتب فيهم عالم اللغة الفرنسي ميشال بريال.

السكان

في سنة 1861 بلغ عدد السكان  نسمة، وتطور العدد ليصل في سنة 2011 لـ  نسمة.

توأمة
لغوبيو اتفاقيات توأمة مع كل من:
 فرتهايم آم ماين
 ثان
 سالون دو بروفانس
 فيتيربو
 نولا

أعلام

 قايدو غاتي
 جياكومو كازولي
 توماسو كانشيلوتي
 فيديريكو دا مونتيفيلترو
 ماري من إنغيان

المراجع

بلديات مقاطعة بيرودجا
جغرافيا بيروجيا
مدن وبلدات في أومبريا

غوبيو


Njivica  je hrid kod otoka Prvića.

Skupina od dviju hridi Njivice (Njivica 1 i Njivica 2) južno od Prvića, kod rta Njivica.

U Državnom programu zaštite i korištenja malih, povremeno nastanjenih i nenastanjenih otoka i okolnog mora Ministarstva regionalnoga razvoja i fondova Europske unije, spominje se kao "manja nadmorska tvorba"  (hridi različita oblika i veličine).

Izvori

 Kvarnerski otoci

Njivica 2


An Zantedeschia albomaculata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni William Jackson Hooker, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Henri Ernest Baillon. An Zantedeschia albomaculata in nahilalakip ha genus nga Zantedeschia, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 Z. a. albomaculata
 Z. a. macrocarpa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Zantedeschia

Zantedeschia albomaculata


Mamadou er en film instrueret af Kristian Djurhuus, Christian Bønløkke Vium Andersen.

Handling
Mamadou har haft et hårdt og ensomt liv på gaden i storbyen, og han savner sin moder meget. Derfor beslutter han at foretage en lang og besværlig rejse hjem til sin moders landsby. Under rejsen ser vi i glimt billeder fra hans hårde liv på gaden. I stor spænding ser han frem til sit gensyn med moderen: hvordan spænder det af?

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2006

Oplysningsfilm fra Danmark

Mamadou


Afrotysonia, biljni rod iz porodice boražinovki. Pripada mu tri vrste trajnica, od kojih je jedna tanzanijski endem, A. pilosicaulis, a ostale dvije u Južnoafričkoj Republici.

Vrste
 Afrotysonia africana (Bolus) Rauschert
 Afrotysonia glochidiata (R.R.Mill) R.Mill
 Afrotysonia pilosicaulis R.R.Mill

Izvori

Boraginoideae

Afrotysonia


Türkiye başbakanları listesi, Türkiye Cumhuriyeti başbakanı olarak görev yapmış kişileri içeren liste.

Başbakan, parlamenter sistem ile yönetilen toplumlarda yürütmenin başı olan ve devletin atacağı adımlara karar veren kişidir. Kelime anlamı olarak hükûmetin ve bakanlar kurulunun başı, kabinenin başı, başvekili ifade eder. Türkiye Cumhuriyeti'nde de parlamenter sistem uygulanırken (1923-2018) yürütme yetkisi ve ülke adına karar alma başbakanın göreviydi. Bakanlar Kuruluna başkanlık ederdi. Hükûmeti ve icraatlarını yönetirdi. Türkiye'de her 4 yılda bir gerçekleşen genel seçimlerin sonucunda başbakan, 4 yıl süre ile seçilirdi.

Muvakkat İcra Encümeni Reisi (1920)

İcra Vekilleri Heyeti Reisi (1920-1923)

Türkiye Cumhuriyeti başbakanları (1923-2018)
Türkiye Cumhuriyeti'nde birçok koalisyon hükûmeti dönemi görülmüştür, bu durumda listeye başbakanın partisi yazılmıştır.

Başbakanlar iki farklı şekilde numaralandırılabilir. İlk sütunda her yeni başbakana bir numara verilmiş, ikinci sütunda ise aynı kişinin tekrar başbakan olması hâlinde yeni numara verilmemiştir. İki numaralandırma şekli de resmî değildir. Resmen sadece hükûmetler numaralandırılır.

Notlar
 İçişleri bakanı Ahmet Fikri Tüzer, Refik Saydam'ın görevi başında vefat etmesi üzerine, Şükrü Saracoğlu 9 Temmuz 1942'de 13. hükûmeti kurmadan önce 12. hükûmette bir günlüğüne başbakanlık görevini üstlendi.
 Fahri Özdilek, 26 Ekim 1961'de Cemal Gürsel'in Cumhurbaşkanlığı görevi başladığı için Başbakanlık görevini 27 Ekim 1961 – 20 Kasım 1961 tarihleri arasında geçici olarak yürüttü.
 Ali Bozer, Turgut Özal'ın 31 Ekim 1989 tarihinde Cumhurbaşkanlığına seçilmesi üzerine boşalan yerine 9 Kasım 1989 tarihine dek vekalet etti.
 Erdal İnönü, Süleyman Demirel'in Cumhurbaşkanlığına seçilmesi üzerine boşalan yerine 16 Mayıs 1993 – 25 Haziran 1993 tarihleri arasında vekalet etti.
 Binali Yıldırım, Türkiye'nin son başbakanıdır. 2017 yılında yapılan referandumun ardından, 2018 yılında yapılan genel seçim ile başbakanlık kaldırılmış ve başkanlık sistemine geçilmiştir.

Zaman çizelgesi

Görev sürelerine göre

Eğitimlerine göre
Mezun olduğu en üst seviye eğitim kurumuna göre Türkiye başbakanlarının listesi aşağıdaki gibidir:

Yaşayan eski başbakanlar

Ölen son eski başbakan
Yıldırım Akbulut (1935–2021), 14 Nisan 2021'de 86 yaşında hayatını kaybederek ölen son eski başbakan olmuştur.

Ayrıca bakınız
 Türkiye hükûmetleri listesi
 Türkiye başbakanlarının gömüldükleri yerler listesi
 Türkiye başbakan eşleri listesi
 Türkiye cumhurbaşkanları listesi
 Türkiye ana muhalefet partisi liderleri listesi

Kaynakça

Başbakan
Başbakanlar listeleri

Türkiye başbakanları listesi


غونتر بينش (بالألمانية:Günter Behnisch) مهندس معماري ألماني (مواليد 12 يونيو 1922 في دريسدن، ألمانيا - 12 يوليو 2010 في شتوتغارت، ألمانيا) يعتبر من أشهر المعماريين الذين يمثلون اتجاه التفكيكية.

حياته
في عام 1934 انتقلت العائلة مع الابن غونتر وكان عمره آنذاك 12 سنة من دريسدن إلى كيمنتس. عمل خلال الحرب العالمية الثانية كقائد غواصة ولكنه سقط في الأسر من طرف القوات البريطانية.

حياته المهنية
بعد نهاية الحرب العالمية الثانية، درس في الفترة من 1947 إلى 1951 الهندسة المعمارية في الجامعة التقنية في شتوتغارت. في البداية كان يعمل في الفترة من 1951 إلى 1952 في مكتب Gutbrod في شتوتغارت، 1952 كان قد أسسها قبل مكتبه الخاص، الذي كان حتى 1956 مع برونو لامبارت العملية. في 1966 تأسست مجموعة المهندسين المعماريين Behnisch وشركاؤه. في 1982، أصبح جونتر بينش عضو في أكاديمية الفنون في برلين وفي عام 1984، أصبح الدكتور المفوض السامي للجامعة في شتوتغارت. في عام 1996 أصبح عضوا مؤسسا للأكاديمية السكسونية للفنون وكان على هيكل رأسها حتى عام 2000.

أهم مشاريعه

 ستاد ميونخ الأولمبي، 1972
 البرلمان الألماني في بون، 1992
 بنك State Clearing Bank - Landesgirokasse في شتوتغارت، 1997
 بنك North German State Clearing في هانوفر، 2002
 مركز Genzyme في كامبردج، 2002
 مركز Cellular and Biomolecular Research في تورنتو

انظر أيضا
 هاي تيك (عمارة)

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي

مراجع

أسرى الحرب الألمان في الحرب العالمية الثانية الذين احتجزتهم المملكة المتحدة
أعضاء هيئة تدريس جامعة دارمشتات التقنية
ضباط الصلبان من وسام استحقاق جمهورية ألمانيا الاتحادية
قادة غواصات يو (كريغسمرينه)
معلمو عمارة
معماريون ألمان في القرن 20
بينش
معماريون من ميونخ
بينش
مواليد في درسدن
وفيات 2010
وفيات في شتوتغارت

غونتر بينش


Le château de Conforgien est un château médiéval situé  dans le bocage du Morvan à Saint-Martin-de-la-Mer (Côte-d'Or) en Bourgogne-Franche-Comté à huit kilomètres au sud de Saulieu,

Localisation
Le château est situé au sud-ouest de Saint-Martin sur la rive ouest de la RD 105 à la sortie suc du sud du hameau de Conforgien.

Historique

En 1461, à "Saint Martin de la Mer, il y a … une tour forte qui est à Hugues de Clugny". En 1557 Guy de Cluny y possède "un donjon foussoyé à pont levis". Celui-ci devient au  un bastion du protestantisme bourguignon comme en témoigne une inscription au-dessus de la porte "Conforgien ancienne forteresse des protestants ; Guillaume de Cluny et Louise d'Anlezy me firent faire 1573". En 1774, d'après l'abbé Courtépée, "le château, maintenant en ruine, servit longtemps de prêche aux huguenots ; on appelle encore une tour à moitié détruite la tour du Prêche".

Architecture

Le château de Conforgien est constitué d'une forte tour carrée, peu modifiée, de trois étages accotée au nord à un corps de logis à deux étages, lui-même assorti  d'un appentis à l'ouest. L'étage de soubassement qui s'ouvre au nord par une large porte à linteau comporte deux pièces voûtées et dessert quatre archères-canonnières. Le rez-de-chaussée est occupé par une salle unique dont les fenêtres sur les façades est et ouest ont été agrandies en 1573. La salle est équipée d'une cheminée au sud, d'une tourelle d'escalier en vis en-œuvre au nord et à l'angle sud-ouest d'une latrine dans une tourelle rectangulaire. Les trois autres étages reprennent la même disposition. Les deux premiers étages sont équipés d'une fenêtre à meneau avec double coussiège à l'est et d'une fenêtre simple à coussiège à l'ouest. Le troisième étage, en partie ruiné, est percé de plusieurs fenêtres de tir. Le logis accoté à la tour est plus récent. À l'est, du côté du hameau, le château est précédé d'un puits et d'une basse-cour flanquée au nord et au sud de deux bâtiments de ferme. L'ensemble est en ruine, avec projet de restauration.

Le donjon du  et l'aile du   sont inscrits aux monuments historiques par arrêté du .

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Liste des châteaux de la Côte-d'Or
 Liste des monuments historiques de la Côte-d'Or

Liens externes

Conforgien
Conforgien
Monument historique dans la Côte-d'Or
Monument historique inscrit en 1995

Château de Conforgien


Mizerabilii (titlul original: în )  este un film dramatic francez, realizat în 1937 de regizorul Raymond Bernard, după romanul omonim a scriitorului Victor Hugo, protagoniști fiind actorii Harry Baur, Charles Vanel, Florelle, Josseline Gael.

Filmul alb-negru este compus din două serii având lungimea de aproape cinci ore și este considerat una din cele mai bune ecranizări ale romanului.

Conținut

Distribuție

 Harry Baur – Jean Valjean / Champmathieu / Fauchelevent / dl Madeleine
 Charles Vanel – Javert
 Florelle – Fantine, mama lui Cosette
 Josseline Gael – Cosette
 Jean Servais – Marius
 Orane Demazis – Éponine
 Charles Dullin – Thénardier
 Marguerite Moreno – dna Thénardier
 Gaby Triquet – Cosette copil
 Henry Krauss – episcopul Myriel
 Robert Vidalin – Enjolras
 Émile Genevois – Gavroche
 Raphaël Cailloux – tatăl Mabœuf
 Max Dearly – dl Gillenormand, bunicul lui Marius
 Jane Lory – Chérubinette
 Charlotte Barbier-Krauss – Toussaint
 Ginette d'Yd – Sœur Simplice
 Marthe Mellot – dra Baptistine
 Pauline Carton – dra Gillenormand
 Irma Perrot – dna Magloire
 Gilberte Savary – Éponine copil
 Jacqueline Fermez – Azelma copil
 Denise Mellot – Azelma
 Louis Kerly – Basque
 Pierre Piérade – Bamatabois
 Roland Armontel – Félix Tholomiès, tatăl (niciodată cunoscut) lui Cosette
 Paul Azaïs – Grantaire
 Lucien Nat – Montparnasse
 Georges Mauloy – președintele Tribunalului din Arras
 Albert Broquin
 Pierre Ferval
 Pierre Larquey – secretara dlui Madeleine, primarul din Montreuil
 Jean Marié de l'Isle
 Jean d'Yd – sora Simplice

Premii și nominalizări
 În 1936 a fost indicat ca cel mai bun film al anului de către National Board of Review

Note

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1934
Filme regizate de Raymond Bernard
Filme în limba franceză
Filme alb-negru
Filme dramatice
Mizerabilii

Mizerabilii (film din 1934)


Zoltán Farkas () a fost un regizor și editor maghiar.

Biografie

Filmografie selectivă

Regizor
 1938 Sportszerelem
 1941 Egy tál lencse
 1941 Végre!
 1942 A hegyek lánya
 1942 Kísértés
 1942 Negyedíziglen
 1943 Futótűz
 1944 Gyanú
 1944 Nászinduló
 1957 Întâlnire la bal (Gerolsteini kaland)

Editor

Premii
 1942 La bienala Festivalului de la Veneția Medalie pentru filmul Negyedíziglen

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1913
Decese în 1980
 Regizori maghiari

Zoltán Farkas


Çengelhan Rahmi M. Koç Müzesi, Ankara'nın Altındağ ilçesinde bulunmaktadır. Ankara'nın ilk sanayi müzesidir. Ankara Kalesi'nin ana giriş kapısının karşısında, eskiden At Pazarı olarak bilinen mevkide yer alan Çengel Han adlı tarihi kervansarayda yer alır. Müzenin denetimi, Anadolu Medeniyetleri Müzesi Müdürlüğünce yapılmaktadır.

Müze binası

Osmanlı Padişahı Kanuni Sultan Süleyman döneminde inşa edilen Çengelhan, Mihrimah Sultan'ın eşi Damat Rüstem Paşa tarafından 1522'de yaptırılmış, çeşitli dönemlerde tiftik deposu ve tabakhane olarak kullanılmıştir. 1990 yılında vefatına kadar sahibi Anadolu Beylerbeyi Karacapaşa'nın torunu Raife Kocabeyoğlu-Öngen'dir. O tarihte Ankara Belediye başkanı olan Murat Karayalçın, hanın sahiplerine Belediye sarayı yaptırmak için hani istimlak edeceklerini belirtmiş, ama bu proje gerçekleşmemiştir.  Çengelhan, Rahmi M. Koç Müzecilik ve Kültür Vakfı tarafından Vakıflar Genel Müdürlüğü'nden kiralanarak restore edilmiş ve 2005 yılından itibaren sanayi müzesi olarak hizmet vermeye başlamıştır.

Sergilenenler

Müzede, 1850'li yıllardan itibaren sanayide kullanılan araçlar, ilk daktilo, ilk televizyon gibi çeşitli elektronik araçlar; denizcilik, havacılık, kara yolu taşımacılığı gibi alanların geçmişine ait objeler sergilenmektedir. Müzedeki eserlerin çoğu Rahmi Koç koleksiyonundan bağışlanmıştır. Çengelhan'ın avlusunda Vehbi Koç'un iş hayatına atıldığı dükkân yer almaktadır.

Müze, İstanbul'da, Haliç'teki Lengerhane binasında 1994'ten itibaren hizmet veren Rahmi M. Koç Müzesi'nden sonra Rahmi Koç Müzecilik ve Kültür Vakfı tarafından açılan ikinci sanayi müzesidir.

Ayrıca bakınız
 Rahmi M. Koç Müzesi
 Çengel Han

Kaynakça

Altındağ'daki müzeler
Ankara'daki bilim müzeleri
Ankara'daki ulaşım müzeleri
Koç ailesi
2005'te kurulan müzeler
Ankara'daki sanayi müzeleri
2005'te Türkiye'de kurulan oluşumlar
Kale, Altındağ

Çengelhan Rahmi M. Koç Müzesi


Le tournoi de tennis de Tampico est un tournoi de tennis féminin du circuit Circuit féminin ITF. Il se joue entre 2013 et 2017 puis disparait du circuit.

En 2022, le tournoi est promu en catégorie WTA 125 du circuit féminin professionnel WTA.

Palmarès

Simple

Double

Notes et références
 https://www.wtatennis.com/news/2509167/wta-announces-125-schedule-for-2022-season

Liens externes
  Site de la WTA

Navigation

Tournoi de tennis de Tampico


Vahi Öz, ya da doğum adıyla Vahe Özanyan, (3 Kasım 1911, İstanbul - 12 Şubat 1969, İstanbul), Türkiye Ermenisi oyuncudur.

Hayatı
İstanbul'da doktor bir babanın oğlu olarak Vahe Özanyan adıyla dünyaya gelen Vahi Öz, Türkiye Ermenilerindendir.  Samsun Lisesi'nde okudu. 1928'de Samsun Gençlik Mahfeli'nde sahneye çıktı, oyunculuğa Halkevi piyeslerinde başladı. İstanbul Şehir Tiyatrosu'na girerek profesyonel olarak oyunculuğa atıldı. 1938-1945 yıllarında Ankara Radyosu temsil kolunda görev yaptı. 1946'da Ses Tiyatrosuna girdi ve oyuncu koçluğu yaptı. 1947'de ilk filmi olan Bir Dağ Masalı filminde oynadı. Sinemada yükselişi sürerken Adile Naşit ve Aziz Basmacı ile Naşit Tiyatrosu'nu kurdu.

1960'larda Horoz Nuri tiplemesiyle ün kazandı. Komedi filmlerinde Mualla Sürer ile beraber iyi bir ikili oluşturdular. 1964 yılında Serengil Plak için bir 45'lik yaptı. 45'liğin arka yüzü olan B yüzünde Öztürk Serengil 'le birlikte söyledikleri "Bekarlıktan Kurtulduk" adlı parçası yer alıyordu. Oyunculuğun yanı sıra yönetmenlik de yapmıştır. 1968'de kendi adına bir de tiyatro topluluğu kurmuştur.

Prostat kanserine yakalanarak hayata veda etmiştir. Hastanedeyken eşinin aktarımına göre son sözleri ''Çok şükür kimseye borcum yok'' olmuştur. Kabri Feriköy Mezarlığı'ndadır. Beş defa evlenen Öz'ün son eşi kendisi gibi oyuncu Jale Öz'dür. Jale Öz eşinin vefatından sonra sanatçının tiyatro amblemli kol düğmeleri ile tiyatroda kullandığı makyaj takımını Nejat Uygur'a hediye etmiştir.

Filmografi

 1947: Gençlik Günahı
 1947: Bir Dağ Masalı
 1947: Hülya
 1948: Kanlı Taşlar
 1950: İstanbul Geceleri
 1950: Parmaksız Salih
 1952: Deli
 1952: Efelerin Efesi
 1952: Kan Kardeşler
 1952: Süt Kuzuları
 1952: Şaban Çingeneler Arasında
 1952: Yıldırım Beyazıt Ve Timurlenk
 1953: Köprüaltı Çocukları
 1954: Ahretten Gelen Adam
 1955: Kadının Fendi
 1955: Meçhul Kadın
 1955: Basmacı Güzeli
 1956: Kadifeden Kesesi
 1956: Katibim
 1958: İhtiras Rüzgarları
 1959: Tütün Zamanı
 1960: Felaket Kadını
 1960: Cumbadan Rumbaya
 1961: Bir Demet Yasemen
 1961: Kara Dut
 1961: Tatlı Günah
 1961: Ayrı Dünya
 1961: Hazreti Ömer'ın Adaleti
 1961: Şafakta Buluşalım
 1961: Sahte Prens
 1961: Toto Ali Milyoner
 1962: Ne Şeker Şey
 1962: Gönül Avcısı
 1962: Aşk Güzeldir
 1962: Gol Kralı Cafer
 1963: Badem Şekeri
 1963: Ayşecik Canımın İçi
 1963: Bahçevan
 1963: Bazıları Dayak Sever
 1963: Çapkın Kız
 1963: Liman Yosması
 1963: Sayın Bayan
 1963: Barut Fıçısı
 1963: Bulunmaz Uşak
 1963: Şaşkın Baba
 1963: Şıpsevdi
 1963: Tatlı Sert
 1963: Yaralı Aslan
 1963: Bir Öpücük Ver Bana
 1964: Kadın Berberi
 1964: Anasının Kuzusu
 1964: Bomba Gibi Kız
 1964: Kader Kapıyı Çaldı
 1964: Fıstık Gibi Maşallah
 1964: Bana Derler Külhanlı
 1964: Kimse Fatma Gibi Öpemez
 1964: Keşanlı Ali Destanı
 1964: Öpüşmek Yasak
 1964: Ayşecik Çıtı Pıtı Kız
 1964: Fatoş'un Fendi Tayfur'u Yendi
 1964: Turist Ömer
 1964: Ayşecik Cimcime Hanım
 1964: Filinta Kadri
 1964: Fabrikanın Gülü
 1965: Tamirci Parçası
 1965: Şakayla Karışık
 1965: Şepkemin Altındayım
 1965: Kart Horoz
 1965: Babamız Evleniyor
 1965: Cici Kızlar
 1965: Helal Adanalı Celal
 1965: Sevdalı Kabadayı
 1965: Sevişmek Yasak
 1965: Sevgili Öğretmenim
 1965: Nazar Değmez İnşallah
 1965: Komşunun Tavuğu
 1966: Çalıkuşu
 1967: Çifte Tabancalı Damat
 1967: Trafik Belma
 1967: Ringo Kazım
 1967: Nemli Gözler
 1967: Bekar Odası
 1968: Benimle Evlenir Misin
 1968: Vuruldum Bu Kıza
 1968: Kara Sevda
 1968: Kanlı Nigar
 1968: Bir Damat Aranıyor
 1968: Efkârlı Sosyetede

Yönetmenlikleri
 1952: Süt Kuzuları
 1952: Kan Kardeşler
 1965: Hacı Baba

Senaryoları
 1952: Süt Kuzuları

Plakları
1960'lı yıllarda Yeşilçam'da oyuncuların plak yapma modasına Vahi Öz de uydu ve 1964 yılında Serengil Plak için bir 45'lik yaptı. 45'liğin ön yüzünde "Bedia" adlı parça; arka yüzü olan B yüzünde ise Öztürk Serengil'le birlikte söyledikleri "Bekârlıktan Kurtulduk" adlı parçası yer alıyordu. "Bedia"; Vahi Öz'ün filmlerinde sıklıkla birlikte oynadığı ve sürekli takıldığı rol arkadaşı Mualla Sürer'in bu filmlerdeki adıdır (Vahi Öz'ün filmlerdeki adı ise "Horoz Nuri" idi). Bu ikilinin filmlerde sürekli olarak birbirleriyle tatlı sert atışıp didiştikleri filmlerin popülaritesini arttırmıştı. Plağın adı buradan gelmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 IMDb sayfası

1911 doğumlular
1969 yılında ölenler
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk film yönetmenleri
Türk tiyatro yönetmenleri
Türk senaristler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye Ermenileri
Ermeni oyuncular
Ermeni film yönetmenleri
Ermeni senaristler
İstanbul Şehir Tiyatroları sanatçıları
Prostat kanserinden ölenler

Vahi Öz


Josef Paul Labor (29 June 1842 – 26 April 1924) was an Austrian pianist, organist, and composer of the late Romantic era. Labor was an influential music teacher. As a friend of some key figures in Vienna, his importance was enhanced.

Biography
Labor was born in the town of Hořovice in Bohemia to Josef Labor, an administrator of ironworks, and his wife Josefa Wallner, who came from a family of doctors. Both of his parents came from Viennese families. His father belonged to the circle of Schubert-Friends and had been in his younger years a composer himself. At the age of three, he was left blind due to contracting smallpox. He attended the Institute for the Blind in Vienna and the Konservatorium der Gesellschaft der Musikfreunde (Conservatory of the Society of Friends of Music) where he studied composition with Bruckner's teacher, Simon Sechter, and piano with Eduard Pickhert.

He toured Europe as a pianist and, in the process, formed lasting friendships with King George V of Hanover, who was also blind, and with Joseph Joachim, whom he met at Hanover. George named him Royal Chamber Pianist in 1865. The following year, Labor followed the king's exile and settled in Vienna, where he became a piano teacher, while continuing to compose and perform. In 1875 he also took organ lessons with Johann Evangelist Habert and became a distinguished organist himself. In 1904, Labor received the title Kaiserlich und Königlich Hoforganist (Royal and Imperial Court Organist) and is today best known for his organ works. Labor took a serious interest in early music and wrote continuo elaborations for Heinrich Biber's sonatas.

Labor gave piano lessons to many notable musical personalities including Alma Schindler (who married Gustav Mahler and others), Paul Wittgenstein and Arnold Schoenberg. Alma Schindler studied with Labor for 6 years, beginning when she was 14, and her diaries contain numerous references to her esteemed teacher.

Labor was very close to Paul Wittgenstein's family. He attended many musical evenings at the Wittgenstein home with such Viennese musicians of the day as Johannes Brahms, Clara Schumann, Gustav Mahler, Bruno Walter, and Richard Strauss. As a compositional teacher he gave private lessons to Julius Bittner and Rudolf Braun.

When Paul Wittgenstein lost his right arm in World War I, Josef Labor was the first person he asked to write a piece for piano left hand. They settled on a concerto for piano left hand and orchestra, something for which there was no precedent. The ground-breaking work was premiered on 12 December 1916 in the Grosser Musikvereinsaal, Vienna, with the Wiener Tonkünstler-Orchester conducted by Oskar Nedbal. Wittgenstein later commissioned works for the left hand from other composers including Strauss, Erich Wolfgang Korngold, Maurice Ravel, Sergei Prokofiev, Benjamin Britten, and Franz Schmidt (the finale of Schmidt's A major Clarinet Quintet – the last of his Wittgenstein commissions – is a set of variations on a theme from Labor's own clarinet and piano quintet, Op. 11, published in 1901).

Paul's brother, the philosopher and writer Ludwig Wittgenstein, praised Josef Labor as one of "the six truly great composers" along with Mozart, Haydn, Beethoven, Schubert, and Brahms.

Selected works
Phantasie über ein Originalthema für 2 Klaviere op 1 (1868)
Scherzo in Canonform für 2 Klaviere op 2 (1880)
Quintett für Klavier, Violine, Viola, Violoncello und Kontrabass op 3 (1880)
Variationen und Fuge über ein Thema von Czerny für Klavier (1890)
Sonate für Violine und Klavier op. 5 (1892)
Klavierquartett Nr. 1 C-Dur op. 6 (1893)
Sonate für Violoncello und Klavier A-Dur op. 7 (1895)
Fünf Klavierstücke op 8 (1897)
Phantasie für Orgel über die österreichische Volkshymne op 9 (1898)
Thema und Variationen für Horn oder Violoncello und Klavier op. 10 (1896)
Quintett für Klarinette, Violine, Viola, Violoncello und Pianoforte op. 11 (1900)
Orgel-Phantasie e-moll für zwei Spieler op 12 (1903)
2 Improvisationen (Benedicamus domino; Ite missa est) op 13 (?, Print 1912)
Choralvorspiel über "Wer nur den lieben Gott läßt walten" für Harmonium op 14 (1903)
Orgelsonate h-moll op. 15 (?, Print 1912)
Pater noster, Chor, Orgel, Streichorchester op 16 (1876, Print 1912)
Klavierquartett Nr. 0 B-Dur (1874)
Streichquartett C-Dur (1888)
Thema, Variationen und Fuge über eine schottische Tanzweise (Sir Roger de  Coverley) für Orchester (1899)
Big Ben Capriccio für 2 Klaviere (1901)
"Edward" – Ballade für Gesang und Klavier (1903)
Konzert für Violine und Orchester G-Dur (1905)
17 Praeludien über Intonationen der wichtigsten Choral-Offertorien nach der Editio Vaticana 1908 (1910)
6 Kanons für Frauenstimmen (1912)
3 Klavierstücke (1912)
3 Lieder für gemischten Chor (1912)
3 Interludes für Orgel 1914)
2. Sonate A-Dur für Klavier und Violine (1914)
Konzertstück I für Klavier (linke Hand) und Orchester (1915)
Konzertstück II für Klavier (linke Hand) und Orchester (1916)
3. Sonate E-Dur für Klavier (linke Hand) und Violine (1916)
Klavierquartett Nr. 2 c-moll (1916) (linke Hand)
Quintett für Oboe, Klarinette, Horn. Fagott und Klavier (linke Hand) (1921)
Divertimento/Serenade für Flöte, Oboe, Viola, Cello, Klavier (linke Hand) (1923)
Konzertstück III für Klavier (linke Hand) und Orchester (1923)

References

Sources
Program notes by Bonnie H. Campbell for the Cedille Records "Twilight of the Romantics: Chamber Music by Walter Rabl and Josef Labor" (CD 90000 088)
Michael Wittmann, Josef Labor – Werkchronologie, Berlin 2020, https://mwmusikverlag.wordpress.com/2020/11/04/josef-labor-werkchronologie/

External links

Josef Labor Quintet for Piano, Clarinet, Violin, Viola and Cello, Op.11 Soundbites and discussion of work

1842 births
1924 deaths
People from Hořovice
19th-century classical composers
20th-century classical composers
Blind classical musicians
Male classical composers
Austrian classical organists
Male classical organists
Austrian classical pianists
Male classical pianists
Austrian Romantic composers
19th-century classical pianists
20th-century male musicians
19th-century male musicians

Josef Labor


236784 Livorno este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
236784 Livorno este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la San Marcello Pistoiese de Luciano Tesi și Michele Mazzucato. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,54 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 236001-237000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2007
Centura de asteroizi

236784 Livorno


Der Jüdische Friedhof ist eine denkmalgeschützte, jüdische Begräbnisstätte. Er liegt östlich des Alten Friedhofs an der Friedhofstraße in Herford in Nordrhein-Westfalen.

Geschichte
Schon bald nach der Gründung der jüdischen Gemeinde im Jahr 1647 wurde der Friedhof auf Betreiben des hochadligen Damenstiftes angelegt. Die Anlage wurde zuletzt 1908 erweitert. Bemerkenswert ist die Stele von 1679 für Löbben Beer. Als die Nationalsozialisten in Deutschland zur Macht strebten, schürten sie auch starken Judenhass, das führte unter anderem dazu, dass radikale Anhänger im Eingangsbereich des Herforder Friedhofs eine scharfe Granate platzierten. Diese konnte aber entdeckt und rechtzeitig entschärft werden, Nachforschungen zu dem Täter blieben jedoch erfolglos.

Der große und gut erhaltene Bestand von Grabsteinen (Mazewot) des 17. und 18. Jahrhunderts wurde während des Zweiten Weltkriegs abgeräumt und 1960 verändert wieder aufgestellt.

Architektur
Die neuromanische Trauerhalle ist ein Backsteinbau, der 1909 im gleichen architektonischen Stil erbaut wurde, wie die Synagoge und das jüdische Gemeindehaus, so dass die drei Gebäude gemeinsam ein Gebäudeensemble bilden. Die Eingangsfront der Trauerhalle wurde 1950 vereinfacht. Seit 1989 ist der Friedhof in die Denkmalliste der Stadt Herford eingetragen.

Literatur
 Ursula Quednau (Red.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2.
 Lutz Brade: Ortsartikel Herford, in: Historisches Handbuch der jüdischen Gemeinschaften in Westfalen und Lippe. Die Ortschaften und Territorien im heutigen Regierungsbezirk Detmold, hg. von Karl Hengst in Zusammenarbeit mit Ursula Olschewski, Münster 2013, S. 406–418 Online-Fassung der Historischen Kommission für Westfalen.

Weblinks

 Geschichte (abgerufen am 19. April 2012)
 Herford. In: Jüdische Friedhöfe in Westfalen. In: Übersicht über alle Projekte zur Dokumentation jüdischer Grabinschriften auf dem Gebiet der Bundesrepublik Deutschland. Nordrhein-Westfalen. Bearbeiterin: Claudia Pohl.

Einzelnachweise

Herford
Erbaut im 17. Jahrhundert
Baudenkmal in Herford
Friedhof
Herford
Friedhof in Herford
Herford

Jüdischer Friedhof Herford


Bergþór Másson (fæddur 3. júlí 1995) er íslenskur hlaðvarpsstjórnandi.

Bergþór starfaði um árabil sem umboðsmaður fyrir rapparann Birni og tónlistar dúó-ið ClubDub en lét af störfum í ágúst 2022.

Hlaðvörp

Skoðanabræður
Bergþór er annar helmingur hlaðvarpsins Skoðanabræður sem hefur notið vinsælda á Íslandi seinustu ár eða alveg frá því að það byrjaði í apríl 2019. Hann stjórnar því ásamt Jóhanni Kristófer Stefánssyni, betur þekktur sem Joey Christ, en áður hafði Snorri Másson, bróðir Bergþórs, stjórnað því með honum. Þeir hafa gefið út yfir 200 þætti. Í þáttunum er farið yfir öll helstu mál í heiminum og oft fengið gesti og rýnt í skoðanir þeirra.

Kraftbirtingarhljómur guðdómsins
Frá febrúar 2020 til júlí 2021 gaf Bergþór út hlaðvarpið Kraftbirtingarhljómur guðdómsins.  Hann hlaut verðlaun fyrir þá sem framlag til íslenska tónlistargeirans. Kraftbirtingarhljómur guðdómsins er nokkurs konar heimild um sögu rapps á Íslandi en gefið út í formi hlaðvarps og finnst á öllum helstu streymisveitum. Gefnir voru út 38 þættir þar sem rætt er við mismunandi rappara í hverjum þætti.

Einkalíf
Bergþór ólst upp í Reykjavík og gekk í Hagaskóla. Seinna gekk hann í Verzlunarskóla Íslands og tók virkan þátt í félagslífinu þar og starfaði í 12:00 sem er nefnd innan Versló.
.Bergþór er bróðir Snorra Mássonar, fréttamanns á Stöð 2.

Heimildir

Umboðsmenn
Stúdentar úr Verslunarskóla Íslands
Hlaðvarpsþættir

Bergþór Másson


Odbojkaški klub "Olimpik" (OK "Olimpik"; "Olimpik" Zagreb; "Olimpik") je ženski odbojkaški klub iz Zagreba, Republika Hrvatska.
U sezoni 2021./22. "Olimpik" se natječe u "Prvoj hrvatskoj ženskoj odbojkaškoj ligi", ligi drugog stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene.

O klubu
OK "Olimpik" je osnovan 2006. godine. Nakon duljeg natjecanja u nižim ligama seniorke kluba su u sezoni 2014./15. bile članice 1. B hrvatske lige - Sjver. U sezoni 2016./17. su bile članice Prve lige (drugoligaško natjecanje= te su sudjelovale u doigravanju Superlige, najvišeg ranga hrvatskog prvenstva za žene. U Superligi su se natjecale do msezone 2020./21., a od sezone 2021./22. u Prvoj ligi.  Rezervna ekipa seniorki se od sezone 2016./17. natječe u 1. B hrvatskoj ligi - Sjever (odnosno Centar). Također u seniorskim natjecanjim adjeluju treža i četvrta ekipa, te ekipe u natjecanjima mlađih kategorija.
Olimpik se odlikuje velikim brojem članova, te je jedan od europskih najmasivnijih europskih klubova.

Uspjesi
 Superliga
 poluzavršnica / 3. mjesto: 2018./19.

 1. HOL
 drugoplasirane: 2016./17.

 2. HOL - sjever
 drugoplasirane: 2019./20.

 3. MŽOL Centar / 3. nacionalna liga Centar
 prvakinje: 2013./14. (Zapad)
 drugoplasirane: 2015./16.

 - rezervna (druga) ekipa
 - treća ekipa

Pregled plasmana po sezonama

 Rezervna ekipa

 Treća ekipa

Poznate igračice

Poznati treneri

Povezani članci

Vanjske poveznice
 olimpik.hr
 OK Olimpik, facebook stranica
 natjecanja.hos-cvf.hr, OK OLIMPIK
 superliga.hr, OK OLIMPIK
 orsjever.info, Odbojkaški klub Olimpik
 zos.hr, OK OLIMPIK
 sportilus.com, ODBOJKAŠKI KLUB OLIMPIK

Izvori

 zagrebonline.hr, Odbojka u srcu: "Mali" OK Olimpik suvereno prema vrhu, objavljeno 18. veljače 2015., pristupljeno 28. veljače 2022.
 hzsn.hr, Olimpik doveo od Pete lige do najmasovnijeg kluba Europe, objavljeno 26. svibnja 2017., pristupljeno 28. veljače 2022.
 poslovna.hr, ODBOJKAŠKI KLUB OLIMPIK
 bisnode.hr, ODBOJKAŠKI KLUB OLIMPIK
 fininfo.hr, OK OLIMPIK

Hrvatski ženski odbojkaški klubovi
Športski klubovi u Gradu Zagrebu

OK Olimpik Zagreb


වර්තමාන ශ්‍රී ලංකාවෙහි පැවති අනුයාත සිංහල රාජධානි මාලාවක් සිංහල රාජධානිය ලෙසින් හැඳින්වෙයි. ක්‍රිපූ 543 දී විජය කුමරු විසින් ඇරඹුනු සිංහල රාජධානිය, එහි පරිපාලන කේන්ද්‍රය පිහිටි නගරය අනුව නම් කෙරුණු අනුයාත රාජධානි වශයෙන් පැවතිණි.  කාලානුරූපයෙන් මෙම රාජධානි වන්නේ,  තම්බපණ්ණි,  උපතිස්ස නුවර, අනුරාධපුර,  පොළොන්නරුව, දඹදෙණිය, යාපහුව,  ගම්පොළ, කෝට්ටේ, සීතාවක සහ මහනුවර යන රාජධානින් වෙති. 1815 සිට 1948 දක්වා මෙම රාජධානියෙහි පැවැත්ම අහෝසිවි තිබුනි. 1948 දී ලංකාව නමින් යලි පිහිටවුනු රාජධානිය 1972දී ජනරජයක් බවට පත්විය.

ක්‍රිපූ 543 සිට ක්‍රිව 1815 දක්වා සිංහල රාජධානිය පැවැති අතර, එම කාලය අතරතුර සමහරක් අතුරු කාලසීමාවන් තුල වෙනත් දේශපාලනික ස්ථිතීන් සහවනයෙහි යෙදුනු අතර, මේවාට යාපනය රාජධානිය (ක්‍රිව 1215-1624 අතර පැවති), වන්නි නායකයෝ (12වන සියවස – ක්‍රිව1803 දක්වා පැවැති) සහ පෘතුගීසි සහ ලන්දේසි යටත්විජිත (පිළිවෙලින් ක්‍රිව 1597–1658 සහ ක්‍රිව 1640–1796 අතරතුර පැවැති) අඩංගු වෙති. මෙම අතුරු කාලසීමාවන් තුල, ඉහත දේශපාලන ස්ථිතීන් සිංහල රාජධානිය යටතේ නොපැවතිණි.

යුගයන්
 තම්බපණ්ණි රාජධානිය (ක්‍රිපූ 543– ක්‍රිපූ 505)
 උපතිස්ස නුවර රාජධානිය (ක්‍රිපූ 505– ක්‍රිපූ 377)
 අනුරාධපුර රාජධානිය (ක්‍රිපූ 377 BC – ක්‍රිව 1017)
 පොළොන්නරුව රාජධානිය (1056–1236)
 දඹදෙණිය රාජධානිය (1236–1272)
 ගම්පොළ රාජධානිය (1345–1408)
 කෝට්ටේ රාජධානිය (1408–1535)
 සීතාවක රාජධානිය (1521–1593)
 මහනුවර රාජධානිය (1590–1815)

ආශ්‍රිත

සිංහල රාජධානිය


كليوباترا هي إحدى المناطق الراقية التابعة لـ حي شرق في مدينة الإسكندرية بمصر.

وتضم مناطق محطة ترام ( كليوباترا الحمامات ) ، محطة ترام (كليوباترا الصغرى )، محطة ترام (كليوباترا النصر )، كما يوجد بالمنطقة قسم شرطة سيدى جابر الكائن على طريق الحرية ( شارع أبو قير ). و شارع المشير أحمد إسماعيل و حي سيدي جابر و ميدان 15 مايو ومنطقة نادي سبورتينج. كما يوجد بالمنطقة سوق زنانيري الشهير، كما تشمل أجزاء من شارع بور سعيد، ويوجد بالمنطقة مركز للبريد والاتصالات ويقع قربها مستشفى القوات المسلحة في الإسكندرية كما يوجد بها عدد من الفنادق التي تتركز علي كورنيش الإسكندرية.

الإسكندرية

منطقة كليوباترا


أحمد صيام (20 نوفمبر 1953 -)، ممثل مصري ولد في مدينة المنصورة بمحافظة الدقهلية. تخرج في كلية التجارة بجامعة القاهرة.

من أعماله

 طير بينا يا قلبي
 الورشة
 المغامرون الخمسة والسفر الراسى عبر الزمن
 حرب الجواسيس
 الباطنية
 السفارة في العمارة
 بوبوس
 عبودة ماركة مسجلة
 تاجر السعادة
 على جنب يا أسطى
 طول الليالي
 للعدالة وجوه كثيرة
 علي سبايسي
 خارج على القانون
 عصابة بابا وماما
 زهرة وأزواجها الخمسة
 الإرهاب
 الشبح
 عريس دليفري
 مدرسة الأحلام
 رقم مجهول
 ألف سلامة
 أزمة سكر
 الزوجة الثانية
 نيران صديقة
 العقرب
 آدم وجميلة
 حاميها وحراميها
 على كف عفريت
 أزمة نسب
 الشك
 زلزال
 ادم
 شديد الخطورة
 بحر
 الحوت الأزرق
 يوم العرض
 خيط حرير

روابط خارجية

مراجع

مواليد 1373 هـ
مواليد 1953

أحمد صيام


Bağdat (), Irak'ın başkenti ve en büyük kentidir.

Yüzyıllar boyunca İslam dünyasının bilim, kültür ve ticaret merkezi olan şehir, Abbasiler'e birkaç asır başkentlik etmiştir. 2001 yılında nüfusu 4.950.000 iken, Irak Savaşı sonrası nüfusu 2011'de 7.216.000'e çıkmıştır. Bağdat aynı zamanda Orta Doğu'nun Kahire ve Tahran'dan sonra en büyük üçüncü şehridir.

Etimoloji
Bağdat isminin Farsça kökenli olduğu düşünülmektedir. Arap yazarlar tarafından Farsça kaynaklardan edinilen yaygın görüşe göre; isim Farsça 'Bag' (Tanrı) ve 'dād' (verilen) kelimelerinin birleşmesi ile oluşmuş olup 'Tanrı'nın verdiği' veya 'Tanrı hediyesi' manasına gelmektedir. Ancak Hammurabi kanunlarında 'Bagdadu', Talmud'da ve Milat öncesi kaynaklarda 'Bagdasa' ismiyle anılan bir şehir olması şehrin isminin Farsça kökeni hakkındaki tezleri çürütür.

Abbasi halifesi Mansur tarafından başkent yapılan ve imar edilen şehre 'medinetüsselâm' (cennet şehri, barış şehri) adı verilmiştir. Bağdat yerine Buğdân, Medinetü Ebu Cafer, Medinetü'l-Mansur, Medinetü'l hulefa ve Zevra gibi adlar da kullanılmıştır.

Tarihçe

İslam öncesi dönem
Yüzyıllar boyunca İslam dünyasının önemli tarih, ilim, kültür, siyaset ve ticaret merkezi olan Bağdat, dünyaca ünlü eski medeniyet merkezleri olan Babil, Seleukia, Medain gibi şehirlerin kalıntılarının yakınında kurulmuştur.

Bağdat, İslam öncesi dönemde Sasani devletine bağlı küçük bir şehirdi. İranlı tacirler her sene burada bir panayır kurarlardı. Öyle ki bu panayıra Çinli tüccarların dahi geldiği tarihî kaynaklarda yer almaktadır.

İslam dönemi
Bağdat, 634 (hicri 13) yılında, halife Ömer'in komutanlarından Müsennâ bin Hârise tarafından fethedildi. Dört halife döneminde daha çok ticaret şehri olarak gelişmesini sürdürdü. Emeviler döneminde ise önemli bir askerî üs haline getirildi.

İkinci Abbasi halifesi Mansur, 759 yılında Bağdat'ın ticari ve stratejik önemini fark etti ve şehri Abbasi devletinin başkenti yaptı. Çünkü Bağdat'ın Dicle kıyısındaki sıcak bir iklime sahip coğrafi yapısı askeri ve ticari anlamda büyük öneme sahipti.

Halife Mansur ilk olarak 762 yılında şehrin imarına başladı. Adını ise Kur'an'daki 'barış yurdu veya cennet' anlamına gelen 'dar'us selam' isminden esinlenerek 'Medinetu's Selam' koydu. Dicle nehrinin batı yakasında kurulan şehre, İslam dünyasının dört bir yanından getirttiği mimar ve işçilere sağlam surlar ve çarşılar inşa ettirdi. Şehrin imarı konusunda devrin bilginlerinden yararlandı.

Dairevi bir şehir planına sahip olan Bağdat, kanallarla Dicle nehrine bağlandı. Ayrıca şehir çevresi 30 m yüksekliğinde surlarla çevrilmişti. Şehrin dört ana kapısı vardı ve bu kapılardan çıkan yollar sıkı bir şekilde korunuyordu. Sarayını şehrin merkezine inşa ettiren Mansur, 774'te askerî bölge için Dicle'nin doğu yakasına 'rusafe kerh' adı verilen bir semt de kurdurttu.

Halife Harun Reşid döneminde Bağdat gelişmesini sürdürdü ve bilim alanında devrinin merkezi konumuna yükseldi. 809 yılında Harun Reşid'in ölümünden sonra oğulları arasındaki taht kavgalarında şehir büyük tahribat yaşadı. Halife Mutasım zamanında ise hilafet merkezi Samarra'ya taşınınca şehir gözden düştü.

Selçuklu dönemi

945 yılında Abbasi devletinin zayıflamasıyla şehir Büveyhoğulları'nın eline geçti. Bir ara Türk askerler ayaklanarak şehri ele geçirdiyse de Büveyhoğulları tekrar kontrolü sağladılar. el-Kaim döneminde ise halifenin çağrısıyla Büyük Selçuklu sultanı Tuğrul Bey 15 Aralık 1055'te şehri alarak Bağdat'ta Türk egemenliğini başlatmıştır. Bu dönemde de gelişen şehirde 1227 yılında Muntasır tarafından ilk İslam üniversitesi kuruldu.

1059'dan 1142'ye dek Büyük Selçuklular, Bağdat'ta Şahne adında Türk asıllı komutanlar bulundurdular. Bu komutanlar, Bağdat askerî valisi ve zaptiye nazırı olarak görev yaparlarken, ayrıca Halife'nin şerefini ve hayatını da koruyorlardı.

Moğol ve Timur istilaları
Bağdat'ın tarihindeki ilk felaket, 1258'de Moğol İlhanlı hükümdarı Hülagû Han'ın şehri kuşatmasıyla geldi. Abbasi yöneticilerinin barış teklifine Hülagü olumsuz yanıt verdi. Moğollar, Halife Mutasım'ın teslim olmasının ardından şehri yakıp yıktı, Halife'yi de öldürdü. Şehirdeki 5 asırlık bilimsel ve kültürel birikimi talan etti. Bunların arasında büyük bir bilim merkezi olan Beyt'ül Hikmet de vardır.

İslam dünyasında siyasi ve kültürel büyük yıkıma neden olan bu felaketten sonra, 1393 yılında şehri bu defa Timur kuşatmıştır. Timur da Hülagü Han gibi şehirdeki bilim merkezlerini tahrip etmiştir.

Safevi dönemi
Bu yıkımlardan sonra şehre 1410-1467 yıllarında Karakoyunlular, ardından da Akkoyunlular hâkim olmuştur. Bu dönemde şehir imar edilmemiş, halkı şehri terk etmeye başlamıştır. 1508 yılında Şah İsmail tarafından alınan şehirde Safevi devri başlamıştır. Şii olan Şah İsmail şehirdeki pek çok Sünni büyük zatın türbelerini ve mimari yapıyı yıktırtmıştır.

Bağdat'ın Safevilerin eline geçmesi Osmanlı devletini rahatsız etmiş ve buraya sahip olmak için askerî harekâtlara girişmelerine neden olmuştur.

Osmanlı dönemi
Askerî ve ticari öneminden dolayı Kanuni Sultan Süleyman 1534'te Irakeyn Seferi sonucunda Bağdat'ı Safevilerden aldı. 1624'te Safeviler'in geçici işgaline uğrayan şehir padişah IV. Murat'ın Bağdat Seferi sonucunda tekrar Osmanlı ordusunca fethedildi.

Ayrıca Bağdat Eyaleti ve Bağdat Vilayeti

Osmanlı sonrası

I. Dünya Savaşı'na kadar Osmanlıların elinde olan Bağdat, 1917'de İngiliz kuvvetlerince işgal edildi ve 1921'de kurulan bağımsız Irak Krallığının başşehri oldu. Bu durum Türkiye tarafından da Lozan Antlaşması ile (1923) resmen kabul edildi.

II. Dünya Savaşı sonrasında petrol gelirlerindeki büyük artış, Bağdat'ın gelişmesinde büyük rol oynadı. Irak sanayisinin çoğu buradadır. Deri eşya, ipek ve pamuklu dokuma, tuğla, çimento, hurma, tütün mamullerinin yanı sıra petrol rafinerileri, demiryolu atölyeleri ve bir de demir çelik fabrikası vardır.

Bağdat'ta eski şark pazarlarından, cam ve selih binalara kadar her çeşit mimari yapı görülebilir. Şehrin eski manzarası değişmekle beraber, pek çok eski bina, kaldırım kahveleri, eski tarz minare ve camiler bugün de durmaktadır. Kazımeyn'deki 19. yüzyıl yapısı altın kubbeli görkemli cami ile yüzü aşkın başka cami ve minare, şehrin mimari güzelliğine ayrı bir hava vermektedir.

Irak'ın başlıca devlet kurumlarının merkezi yine Bağdat'tadır. 1958'de kurulmuş olan Bağdat Üniversitesinden başka El-Mustansır Üniversitesi, Teknoloji Üniversitesi ve birkaç yüksek okul vardır.
Saddam Hüseyin yönetiminin 1990'da Kuveyt'i işgal etmesi üzerine başlayan Körfez Savaşı'nın ardından kurulan ve  Amerika Birleşik Devletleri önderliğindeki BM Gücü, 1991 Ocak ayından itibaren Bağdat'ı bombaladı. İki ay süren bombardıman neticesinde şehir harap oldu. 2003 yılındaki Irak savaşı sırasında 9 Nisan tarihinde Amerika Birleşik Devletleri tarafından işgal edildi

Coğrafi yapısı

Mezopotamya çanağının ortasında, Dicle Irmağı'nın iki yakası üzerinde ve Dicle'nin Fırat'a en çok (40 km) yaklaştığı noktada, geniş bir alüvyon ovası üzerinde yer alır. Bağdat, konum olarak Irak'ın tam ortasında yer alır ve kalbi durumundadır. Bağdat'ta yazlar kuru ve çok sıcak, kışlar yumuşak ve serin geçer. Ortalama yağış yılda 130 mm dolayındadır.

İklim
Bağdat'ta yazlar kuru ve çok sıcak, kışlar yumuşak ve serin geçer. Ortalama yağış yılda 130 mm dolayındadır.

Bitki örtüsü
Bağdat'ın iklim şartları, düzlük ve çöl yapısı nedeniyle ilde bitki örtüsü olarak çöl ağaçları olan Palmiye ve hurma ağaçları bulunur.

Ekonomi
Bağdat'ın ekonomisini tarım, turizm, alışveriş ve petrol ihracatı oluşturmaktadır.

Kültür

Bağdat, Irak ve Mezopotamya kültürü İslam dini ve geleneksel Arap kültürü etrafında biçimlenmiştir. Buna karşın, Bağdat şehri çeşitlilikler içinde yüksek bir kozmopolit toplum ve canlı bir kültüre sahiptir. İslam etkisi Arap kültürünün mimari, müzik, giyim, mutfak ve yaşam tarzında görülebilmektedir.

Bağdat mutfağı

Arap mutfağı oldukça tutulmakta olup kentin her yerinde döner lokantalarından Bağdat otellerinin lüks lokantalarına kadar her yerde bulunabilmektedir. Hızlı yiyecekler, Arap, Kürt ve Batı mutfakları da oldukça popüler olup geniş miktarda bulunabilmektedir. Bağdat mutfağı Kürt ve Araplarla binlerce yıllık etkileşimle günümüze gelmiş gayet zengin ve farklı bir mutfaktır. Mutfağın temel malzemeleri kuzu eti, yöresel baharatlar, pirinç ve bulgurdur. Bu nedenle Bağdat mutfağı ağır yemeklerden oluşur. Mutfağın temel bileşenleri Kebap, lahmacun, etli yemekler ve hamurlu tatlılar olup dünyanın her yerinde tanınmakta ve tercih edilmektedir. Fast-Food tarzı Batı kültürünün de arttığı bu devirlerde, fast-foodla yarışabilir hızlı hazırlanabilen bir mutfaktır.

Giyim ve kurallar
Bağdat'ta insanların birçoğu yöresel Arap elbisesi olan kandura giyerler.

Galeri

Kardeş şehirler
 Sevilla, İspanya
 İstanbul, Türkiye
 Tahran, İran
 Kahire, Mısır

Ayrıca bakınız
 Bağdat Kulesi

Kaynakça

Irak'taki şehirler

Bağdat


An Panicum stigmosum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius. An Panicum stigmosum in nahilalakip ha genus nga Panicum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Panicum

Panicum stigmosum


يمين الله هو البوم للفنانة السورية أصالة نصري، تم إصداره عام 2000.

قائمة الأغاني

 أنت وانا - 7:05
 أي حاجه  - 9:57
 حقيقه واقعيه  - 7:08
  ساعدني - 6:34
 تمن الخيانة  - 6:27
 يالناطر  - 5:03
 يمين الله  - 4:30

ألبومات أصالة نصري
ألبومات سورية

يمين الله (ألبوم)


Jason Frederick Kidd (23 Mart 1973, Oakland, Kaliforniya), Amerikalı basketbolcu. NBA takımlarından Dallas Mavericks'ın koçudur. NBA kariyerini 2013'te noktalayan Kidd, coach deneyimini ilk kez Brooklyn Nets'in başına geçerek yaşamıştır.

Basketbolculuk hayatında, oyun kurucu pozisyonunda oynamıştır. Boyu 1.93m (6'4"). NBA tarihinde bir maçta üç farklı kategoride iki haneli rakamlara ulaşma (triple-double) sıralamasında 15 Nisan 2009 tarihiyle 3. sırada yer bulmuştur, toplam 101. Ayrıca NBA asist tarihinde ise 15 Nisan 2009 tarihiyle 3. sıradadır. Top çalma ve asist yeteneğiyle savunma ve hücumda öne çıkar. Ayrıca topu potadan veya rakipten kapıp takımı hızla hücuma çıkarması da çok önemli bir yönüdür.

Kaliforniya Üniversitesi'nde 2 yıl bulunan Kidd, 1994'te NBA Seçmeleri'ne katıldı. 1. seçilen Glenn Robinson'ın ardından Dallas Mavericks tarafından 2. sırada seçildi. 7.7 asist ve 11.9 sayı ortalamaları ile 1994-95 sezonu "En İyi Çaylak" ödülünü Grant Hill ile paylaştı. Dallas'ın "3 J"'sinden biriydi, Jamal Mashburn ve Jim Jackson ile takımı gelecek yıllarda ilerilere taşıyacakları düşünülse de bir anda 3'ü birden kendilerini farklı takımlarda buldular.

1996-97 sezonunda Michael Finley, Sam Cassell ve A.C. Green karşılığında Tony Dumas ve Loren Meyer ile Phoenix Suns'a takas oldu. Phoenix'de 1998-99 sezonunda 10.8 asist, 1999-2000 sezonunda ise 10.1 asist gibi yüksek ortalamalarla oynadı. 2001'in başında ise Stephon Marbury ile takas sonucu New Jersey Nets'e geçti.

Takımı 2002 ve 2003 finallerine taşıyan Jason Kidd 2001-02 sezonu en değerli oyuncu ödülünde Tim Duncan'ın ardından ikinci oldu.

1999, 2000, 2001, 2003, 2004 sezonlarında asist kralı oldu. 1996, 1998, 2000, 2001, 2002, 2003, ve 2004 sezonlarında da All-Star takımına seçildi (7 defa). 2005 ve 2006 yıllarında seçilmemesinin nedeni ise maçlardaki oyun kalitesini gözle gorünür bir biçimde düşürmesiydi.
19 Şubat 2008 tarihinde Malik Allen ve Antoine Wright ile birlikte Devin Harris,DeSagana Diop,Maurice Ager,Trenton Hassell,Keith Van Horn,3 milyon dolar nakit para ve 2008-2010NBA Draftında ikinci tur seçim hakları karşılığında Dallas Maverickse takas olmuştur.2008-2009 sezonunda dallas forması ile magic johnsonı geride bırakarak nba tarihinin en çok asist yapan 3. oyuncusu olmuştur.1.sırada ise 15.000 asistle john Stockton vardır.

NBA istatistikleri

Normal Sezon

|-
| align="left" | 1994-95
| align="left" | Dallas
| 79 || 79 || 33.8 || .385 || .272 || .698 || 5.4 || 7.7 || 1.9 || .3 || 11.7
|-
| align="left" | 1995-96
| align="left" | Dallas
| 81 || 81 || 37.5 || .381 || .336 || .692 || 6.8 || 9.7 || 2.2 || .3 || 16.6
|-
| align="left" | 1996-97
| align="left" | Dallas
| 22 || 22 || 36.0 || .369 || .323 || .667 || 4.1 || 9.1 || 2.0 || .4 || 9.9
|-
| align="left" | 1996-97
| align="left" | Phoenix
| 33 || 23 || 35.5 || .423 || .400 || .688 || 4.8 || 9.0 || 2.4 || .4 || 11.6
|-
| align="left" | 1997-98
| align="left" | Phoenix
| 82 || 82 || 38.0 || .416 || .313 || .799 || 6.2 || 9.1 || 2.0 || .3 || 11.6
|-
| align="left" | 1998-99
| align="left" | Phoenix
| 50 || 50 || 41.2 || .444 || .366 || .757 || 6.8 || 10.8 || 2.3 || .4 || 16.9
|-
| align="left" | 1999-00
| align="left" | Phoenix
| 67 || 67 || 39.0 || .409 || .337 || .829 || 7.2 || 10.1 || 2.0 || .4 || 14.3
|-
| align="left" | 2000-01
| align="left" | Phoenix
| 77 || 76 || 39.8 || .411 || .297 || .814 || 6.4 || 9.8 || 2.2 || .3 || 16.9
|-
| align="left" | 2001-02
| align="left" | New Jersey
| 82 || 82 || 37.3 || .391 || .321 || .814 || 7.3 || 9.9 || 2.1 || .2 || 14.7
|-
| align="left" | 2002-03
| align="left" | New Jersey
| 80 || 80 || 37.4 || .414 || .341 || .841 || 6.3 || 8.9 || 2.2 || .3 || 18.7
|-
| align="left" | 2003-04
| align="left" | New Jersey
| 67 || 66 || 36.6 || .384 || .321 || .827 || 6.4 || 9.2 || 1.8 || .2 || 15.5
|-
| align="left" | 2004-05
| align="left" | New Jersey
| 66 || 65 || 36.9 || .398 || .360 || .740 || 7.4 || 8.3 || 1.9 || .1 || 14.4
|-
| align="left" | 2005-06
| align="left" | New Jersey
| 80 || 80 || 37.2 || .404 || .352 || .795 || 7.3 || 8.4 || 1.9 || .4 || 13.3
|-
| align="left" | 2006-07
| align="left" | New Jersey
| 80 || 80 || 36.7 || .406 || .343 || .778 || 8.2 || 9.2 || 1.6 || .3 || 13.0
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | New Jersey
| 51 || 51 || 37.2 || .366 || .356 || .820 || 8.1 || 10.4 || 1.5 || .3 || 11.3
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | Dallas
| 29 || 29 || 34.9 || .426 || .461 || .815 || 6.5 || 9.5 || 2.1 || .4 || 9.9
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | Dallas
| 81 || 81 || 35.6 || .416 || .406 || .819 || 6.2 || 8.7 || 2.0 || .5 || 9.0
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | Dallas
| 80 || 80 || 36.0 || .423 || .425 || .808 || 5.6 || 9.1 || 1.8 || .4 || 10.3
|-
| style="text-align:left;"| 2010-11
| style="text-align:left;"| Dallas
| 80 || 80 || 33.2 || .361 || .340 || .870 || 4.4 || 8.2 || 1.7 || .4 || 7.9
|-
| style="text-align:left;"| 2011-12
| style="text-align:left;"| Dallas
| 48 || 48 || 28.7 || .363 || .354 || .786 || 4.1 || 5.5 || 1.7 || .2 || 6.2
|-
| style="text-align:left;"| Kariyer
| style="text-align:left;"|
| 1315 || 1302 || 36.6 || .401 || .349 || .784 || 6.4 || 9.0 || 2.0 || .3 || 13.0
|-
| style="text-align:left;"| All-Star
| style="text-align:left;"|
| 9 || 5 || 23.2 || .525 || .478 || .833 || 3.4 || 7.7 || 2.7 || .0 || 6.4

Play Off

|-
| align="left" | 1996-97
| align="left" | Phoenix
| 5 || 5 || 41.4 || .396 || .364 || .526 || 6.0 || 9.8 || 2.2 || .4 || 12.0
|-
| align="left" | 1997-98
| align="left" | Phoenix
| 4 || 4 || 42.8 || .379 || .000 || .813 || 5.8 || 7.8 || 4.0 || .5 || 14.3
|-
| align="left" | 1998-99
| align="left" | Phoenix
| 3 || 3 || 42.0 || .419 || .250 || .714 || 2.3 || 10.3 || 1.7 || .3 || 15.0
|-
| align="left" | 1999-00
| align="left" | Phoenix
| 6 || 6 || 38.2 || .400 || .364 || .778 || 6.7 || 8.8 || 1.8 || .2 || 9.8
|-
| align="left" | 2000-01
| align="left" | Phoenix
| 4 || 4 || 41.5 || .319 || .235 || .750 || 6.0 || 13.3 || 2.0 || .0 || 14.3
|-
| align="left" | 2001-02
| align="left" | New Jersey
| 20 || 20 || 40.2 || .415 || .189 || .808 || 8.2 || 9.1 || 1.7 || .4 || 19.6
|-
| align="left" | 2002-03
| align="left" | New Jersey
| 20 || 20 || 42.6 || .402 || .327 || .825 || 7.7 || 8.2 || 1.8 || .2 || 20.1
|-
| align="left" | 2003-04
| align="left" | New Jersey
| 11 || 11 || 43.1 || .333 || .208 || .811 || 6.6 || 9.0 || 2.3 || .6 || 12.6
|-
| align="left" | 2004-05
| align="left" | New Jersey
| 4 || 4 || 45.5 || .388 || .367 || .545 || 9.0 || 7.3 || 2.5 || .0 || 17.3
|-
| align="left" | 2005-06
| align="left" | New Jersey
| 11 || 11 || 40.9 || .371 || .300 || .826 || 7.6 || 9.6 || 1.5 || .2 || 12.0
|-
| align="left" | 2006-07
| align="left" | New Jersey
| 12 || 12 || 40.3 || .432 || .420 || .520 || 10.9 || 10.9 || 1.8 || .4 || 14.6
|-
| align="left" | 2007-08
| align="left" | Dallas
| 5 || 5 || 36.0 || .421 || .462 || .625 || 6.4 || 6.8 || 1.4 || .4 || 8.6
|-
| align="left" | 2008-09
| align="left" | Dallas
| 10 || 10 || 38.6 || .458 || .447 || .850 || 5.8 || 5.9 || 2.2 || .3 || 11.4
|-
| align="left" | 2009-10
| align="left" | Dallas
|6 || 6 || 40.5 || .304 || .321 || .917|| 6.8 || 7.0 || 2.3 || 0.2 || 8.0
|-
| style="text-align:left;"| 2011
| style="text-align:left;"| Dallas
| 21 || 21 || 35.4 || .398 || .374 || .800 || 4.5 || 7.3 || 1.9 || .5 || 9.3
|-
| style="text-align:left;"| 2012
| style="text-align:left;"| Dallas
| 4 || 4 || 36.0 || .341 || .346 || .900 || 6.0 || 6.0 || 3.0 || .2 || 11.5
|-
| style="text-align:left;"| Kariyer
| style="text-align:left;"|
| 146 || 146 || 40.0 || .394 || .325 || .780 || 7.0 || 8.5 || 2.0 || .3 || 13.9

Dış bağlantılar
 Jason Kidd NBA resmi sayfası

Dallas Mavericks seçimleri
1973 doğumlular
Afrikalı Amerikanlar
Afrikalı Amerikalı basketbolcular
Oyun kurucu basketbolcular
Dallas Mavericks basketbolcuları
New Jersey Nets basketbolcuları
New York Knicks basketbolcuları
Phoenix Suns basketbolcuları
2008 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
Altın Olimpiyat madalyalı Amerikalı sporcular
2000 Yaz Olimpiyatları basketbolcuları
Yaşayan insanlar
San Francisco doğumlular
2008 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
2000 Yaz Olimpiyatları'nda madalya kazananlar
Amerika Birleşik Devletleri millî basketbol takımı basketbolcuları
NBA All-Star'ları
Altın Olimpiyat madalyalı Amerikalı basketbolcular
Forması emekli edilmiş NBA basketbolcuları
Basketball Hall of Fame basketbolcuları

Jason Kidd


Sami Azara Al-Maajoun (; 1932 – 17 September 2023) was an Iraqi politician who was Minister of Labor and Social Affairs in the cabinet appointed by the Interim Iraq Governing Council in September 2003. A Shia Muslim and tribal leader from Samawah in Southern Iraq, al-Maajoun worked for the Saudi justice ministry from 1971 to 1980. He was a member of the Iraqi National Congress. Al-Maajoun died in London, England on 17 September 2023, at the age of 91.

References

1932 births
2023 deaths
Government ministers of Iraq
Iraqi National Congress politicians
People from Samawah

Sami Azara al-Majun


Terence Peter Michael Frisby (28 November 1932 – 22 April 2020) was a British playwright, actor, director and producer, best known as the author of the play There's a Girl in My Soup.

Early life
Frisby was born in 1932 in New Cross, south-east London, the second son of William Frisby, who worked on the railways, and Kathleen (née Campbell), who was employed in a department store. He was educated at Dartford Grammar School leaving aged 16 becoming a tailor's apprentice. He remained in the occupation for six years before gaining a place at the Central School of Speech and Drama and training to become an actor. He worked in repertory theatre under the name Terence Holland from 1957 to 1966. Under his stage name, he was also a presenter on the BBC's children's series Play School during the 1960s.

Plays and other work

There's a Girl in My Soup opened in 1966 at the Globe Theatre (now called the Gielgud Theatre) and ran for over 1,000 performances, before transferring to the Comedy Theatre for a further three years. It was a worldwide hit with runs on Broadway, Paris (with Gérard Depardieu), Berlin, Stockholm, Sydney, Rome (starring Domenico Modugno), Vienna, Prague and elsewhere. His script for the 1970 film, which starred Peter Sellers and Goldie Hawn, won the Writers' Guild of Great Britain Award in 1970 for the Best British Comedy Screenplay.

His other stage plays include The Subtopians (Arts Theatre 1964), The Bandwagon (Mermaid Theatre 1969), It's All Right If I Do It  (Mermaid 1977), Seaside Postcard  (Young Vic 1978), Rough Justice (Apollo Theatre 1994), and Funny About Love (two UK national tours 1999–2000). All his plays are published by Samuel French. The first performance of The Subtopians was in fact at the Guildford Theatre in the week of 26 March 1962. The second production, which transferred to the Arts Theatre in the West End in 1964, was directed by himself at Bromley Repertory Theatre, where he was working as a member of the rep company.

Frisby also wrote many plays for television, two of which were nominated for awards. His comedy series include Lucky Feller (1976) with David Jason (1976) and That's Love (1988–92) with Jimmy Mulville, Diana Hardcastle, and Tony Slattery, which won the Gold Award for Comedy at the 1991 Houston International Film Festival.

His radio play Just Remember Two Things: It's Not Fair And Don't Be Late for BBC Radio 4 won The Giles Cooper Award. A musical stage version was produced at the Queen's Theatre, Barnstaple in 2004 under the title Just Remember Two Things...  A second production of the same show, under the title Kisses on a Postcard, was produced in 2011 at the same venue.

Frisby's book, Outrageous Fortune (1998), is an autobiographical account addressed to his son, Dominic Frisby, about his fifteen years as a litigant-in-person in the High Court following his divorce in 1971 from the model Christine Doppelt and his custody claim involving their son, who is now an author and comedian. Terence Frisby's second book is Kisses on a Postcard, published by Bloomsbury.(). It tells of his experiences as an evacuee as a 7-year-old from London to Cornwall during World War Two. It is based on the musical of the same name.

Frisby worked for over 50 years as an actor, director and producer. He played leads and directed in the West End, at the Young Vic and elsewhere in the UK. A presentation as a producer was the South African, multi-award-winning Woza Albert! at the Criterion Theatre in 1984. It was subsequently performed off-Broadway and worldwide.

Frisby was a founder member of the father's rights and support group Families Need Fathers, but became distant from the group terming it "Nippers Need Nutters".
He died in April 2020, aged 87,
from the side effects of treatment three years earlier for bladder cancer, which he did not have.

References

External links

1932 births
2020 deaths
British writers
People from New Cross

Terence Frisby


Una hormona esteroide es un  esteroide que actúa como una hormona. Las hormonas esteroides pueden ser agrupadas en cinco grupos por el receptor al que se unen: glucocorticoides, mineralocorticoides, andrógenos, estrógenos, y progestágenos. También existe otro grupo de hormonas esteroideas las cuales se unen a receptores tipo 2, estas son: D y hormonas tiroideas.

Las hormonas esteroides ayudan en el control del metabolismo, inflamación, funciones inmunológicas, equilibrio de sal y agua, desarrollo de características sexuales, y la capacidad de resistir enfermedades y lesiones. El término esteroide tanto describe las hormonas producidas por el cuerpo y los medicamentos producidos artificialmente que duplican la acción de los esteroides de origen natural.

Resumen

Las hormonas esteroides naturales son generalmente sintetizadas a partir del colesterol en las gónadas y glándulas suprarrenales. Estas formas de hormonas son lípido lipídicas. Pueden pasar a través de la membrana celular ya que son solubles en grasa, y luego unirse a receptor de hormonas esteroideas|receptores de hormonas esteroides que pueden ser nuclear o citosólica dependiendo de la hormona esteroide, para provocar cambios dentro de la célula. Las hormonas esteroides son generalmente transportadas en la sangre unidas a un transportador específico proteína|proteico como la globulina fijadora de hormonas sexuales o globulina fijadora de cortisol. Las conversiones y catabolismo adicional se producen en el hígado, en otros tejidos "periféricos", y en los tejidos objetivo.

Esteroides biológicos y esteroides sintéticos
También se han ideado una variedad de esteroides y esteroides sintéticos. La mayoría son esteroides, pero algunas moléculas no esteroideas pueden interactuar con los receptores de los esteroides debido a la similitud de sus formas. Algunos esteroides sintéticos son más débiles, y algunos mucho más fuerte, que los esteroides naturales cuyos receptores ellos activan.

Algunos ejemplos de hormonas esteroides sintéticas:
 Glucocorticoides: prednisona, dexametasona, triamcinolona
 Mineralocorticoides: fludrocortisona
 Vitamina D: dihidrotaquisterol
 Andrógenos: oxandrolona, testosterona, nandrolona
 Estrógenos: dietilestilbestrol (DES)
 Progestinas: noretindrona, acetato de medroxiprogesterona

Efectos
Las esteroides ejercen una gran variedad de efectos mediados por una genómica lenta, así como por rápidos mecanismos no genómicos. Para las acciones genómicas, ellos se unen al receptor nuclear en el núcleo celular. Para las acciones no genómicas, los receptores de esteroides en la membrana activan cascadas de señales intracelulares.

Ya que los esteroides y esteroles son soluble en los lípidos, ellos pueden entrar con bastante libertad desde la sangre a través de la membrana celular al citoplasma de las células objetivo. En el citoplasma, el esteroide podría someterse a una alteración enzimática como una reducción, hidroxilación, o aromatización. En el citoplasma, el esteroide se une a receptores específicos, una gran metaloproteína. A la unión del esteroide, muchos tipos de receptores de esteroides se dimerizan: Dos subunidades receptoras se unen para formar una unidad funcional que se pueda unir al ADN y que pueda entrar al núcleo celular. Una vez en el núcleo, el complejo ligando esteroide-receptor se une a secuencias específicas del ADN e induce la transcripción de sus genes objetivo.

Referencias

Enlaces externos

Hormonas
Esteroides

Hormona esteroide


See also Queen Amanoa, a fictional character from the Star Wars expanded universe.

Amanoa is a genus from the family Phyllanthaceae first described as a genus in 1775. It is native to South America, Central America, the West Indies, and tropical Africa.

Species

Formerly included
moved to other genera:  Bridelia Cleistanthus Gonatogyne Pentabrachion Richeria

References

Phyllanthaceae genera
Taxa named by Jean Baptiste Christian Fusée-Aublet

Amanoa


Nogen keder sig måske er en dokumentarfilm fra 1997 instrueret af Åsa Wettergren, Katinka Ahlbom efter manuskript af Åsa Wettergren, Katinka Ahlbom.

Handling
En ekskursion ind i fire individers verdener, en ekskursion der vil vise, at mennesker har en tendens til at konstruere deres egen "sandhed", som de derefter lader deres liv cirkulere indenfor. Få mennesker gør det så insisterende som disse fire...

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1997

Nogen keder sig måske


Alléla (auch: Allélo) ist eine Landgemeinde im Departement Birni-N'Konni in Niger.

Geographie
Alléla liegt am Übergang der Großlandschaft Sudan zur Sahelzone und grenzt im Südwesten an der Nachbarstaat Nigeria. Die Nachbargemeinden in Niger sind Dan-Kassari und Dogonkiria im Westen, Bagaroua, Illéla und Tajaé im Norden, Malbaza und Tsernaoua im Osten sowie Bazaga im Südosten. Bei den Siedlungen im Gemeindegebiet handelt es sich um 28 Dörfer, 46 Weiler und ein Lager. Der Hauptort der Landgemeinde ist das Dorf Alléla.

Geschichte
Die Landgemeinde Alléla ging als Verwaltungseinheit 2002 im Zuge einer landesweiten Verwaltungsreform aus dem westlichen Teil des Kantons Birni-N'Konni hervor.

Bevölkerung
Bei der Volkszählung 2012 hatte die Landgemeinde 52.196 Einwohner, die in 7315 Haushalten lebten. Bei der Volkszählung 2001 betrug die Einwohnerzahl 32.031 in 5162 Haushalten.

Im Hauptort lebten bei der Volkszählung 2012 4325 Einwohner in 651 Haushalten, bei der Volkszählung 2001 3590 in 578 Haushalten und bei der Volkszählung 1988 2511 in 413 Haushalten.

Politik
Der Gemeinderat (conseil municipal) hat 16 gewählte Mitglieder. Mit den Kommunalwahlen 2020 sind die Sitze im Gemeinderat wie folgt verteilt: 10 PNDS-Tarayya, 2 MNSD-Nassara, 1 ARD-Adaltchi Mutunchi, 1 MODEN-FA Lumana Africa, 1 MPR-Jamhuriya und 1 PJP-Génération Doubara.

Jeweils ein traditioneller Ortsvorsteher (chef traditionnel) steht an der Spitze von 24 Dörfern in der Gemeinde, darunter dem Hauptort.

Wirtschaft und Infrastruktur
Die Gemeinde liegt großteils in einer Zone, in der Bewässerungsfeldwirtschaft betrieben wird. Im Norden geht sie in jenes Gebiet über, in dem der Regenfeldbau die vorherrschende Erwerbsform ist. Der See Mare de Tafouka wird zum Fischen genutzt.

Gesundheitszentren des Typs Centre de Santé Intégré (CSI) sind im Hauptort sowie in den Siedlungen Goumbi N'Kano, Maggia Zanga, Tafouka und Yaya vorhanden. Der CEG Alléla ist eine allgemein bildende Schule der Sekundarstufe des Typs Collège d'Enseignement Général (CEG). Beim Centre de Formation aux Métiers d'Alléla (CFM Alléla) handelt es sich um ein Berufsausbildungszentrum.

Durch Alléla verläuft die Nationalstraße 1, die hier Teil der internationalen Fernstraße Dakar-N'Djamena-Highway ist.

Einzelnachweise

Ort in Niger
Tahoua (Region)
Ort in Afrika

Alléla


Flash Haber TV, eski adıyla Flash TV, 15 Ocak 1992 tarihinde kurulan Türkiye'nin 2. özel televizyon kanalıdır. 27 yıl boyunca devam eden yayınlarına 1 Mart 2019 tarihinde ara vermiştir. Kanal 30 Eylül 2021 tarihinde test yayınlarına yeniden başlayarak bu tarihte yeniden kurulmuştur. 11 Ekim 2021 tarihinde test yayınlarını sonlandırıp yeni logosuyla yayınlarına başlamıştır. Hakan Aygün, Savaş Kalafat, Fehmi Koru, Can Ataklı, Akif Beki, Seda Akgül, Orhan Uğuroğlu, Çağlar Cilara, Atilla Taş ve Faik Öztürk  Flash TV yeni sezon kadrodaki isimler arasında yer aldı. Müzik ve eğlence kanalı olarak kurulan Flash TV, 2021 yılında format ve logo değiştirerek haber kanalları listesine katıldı. Flash TV, 2022 yılında 1 ay süre ile kayyum tarafından yönetilmiştir.
Mehmet Emin Göktuğ ve Ömer Ziya Göktuğ, Flash TV'nin yarı yarıya aynı oranda hissedarı, yönetim kurulu üyeleri ve sahipleriydiler.
19 Ocak 2022 tarihinde Ömer Ziya Göktuğ öldü. Kanala 16 Mart 2022'de kayyum atanmıştır. 15 Nisan 2022 tarihinde lisans hakları sona eren Flash TV tamamen kapanarak adını Flash Haber olarak değiştirmiştir. Ölen Ömer Ziya Göktuğ'un kızları Eser Göktuğ Okan ve Özge Göktuğ Güleç, Flash Haber'in kurucusu olmuştur. Bunun üzerine kanalın hissedarı Mehmet Emin Göktuğ, "Kayyum yönetimindeki Flash TV yayınını sona erdirirken, marka hakkına da tecavüz niteliğindeki isimler; aynı frekanstan, başka bir şirketin yayınının yapılması daha önce şirket yönetim kurulundan habersiz olarak olası bir fon desteğiyle ele geçirilmiş Flash TV'ye yapılan saldırının yeni bir halkasıdır" sözlerine yer veren bir basın açıklaması yapmıştır.

Tarihçe
15 Ocak 1992 tarihinde kurulmuş Türkiye'nin 2. özel televizyon kanalıdır. Aynı zamanda Bursa'nın ilk televizyon kanalıdır. Türkiye'den ulusal yayın yapan ilk özel televizyon kanalı olmuştur ve Göktuğ Şirketler Grubu bünyesindedir.

Flash TV uydu yayını yapmanın aksine, TRT gibi karasal yayın yaparak televizyon dünyasına girmiştir. TRT'den sonra karasal yayın yapan ikinci ulusal televizyon kanalıdır. Yayında olduğu 28 yıl içerisinde çeşitli formatlarla yayın yapmış olan kanalda Kadir İnanır, Cem Karaca, Çetin Altan, Mehmet Şevket Eygi, Ferhan Şensoy, Savaş Ay, Sabahattin Önkibar, Erhan Göksel ve Cübbeli Ahmet Hoca gibi çok farklı dünya görüşlerinden isimler düzenli programlar yapma imkanı bulmuşlardır.

Türk televizyon tarihinin fenomen kült yapımlarından biri olan Gerçek Kesit, 1993 yılından itibaren Flash TV ekranlarında izleyici ile buluşmuştur. Çekimleri Bursa'da yapılan ve 13 yıl ekranlarda kalan Gerçek Kesit, Flash TV iç yapımlar ürünüdür. Birbirinden bağımsız 453 bölüm süren bu TV serisi, gazetelerin 2. sayfalarında yayınlanmış gerçek hayatta yaşanmış ibret verici dramatik olayların 40-50 dakikalık kısa filmlere dönüştürülmesidir. Bölümlerin içerisinde, konu alınan dramatik olayın gazete kupürleri yer almakta ve temsili tanıklar kullanılmaktadır. Programın sunuculuğunu Nedret Selçuker ve Perihan Savaş yaptı. Genellikle başrollerde emektar tiyatro sanatçısı Cahit Kaşıkçılar oynamaktaydı. Cahit Kaşıkçılar ile birlikte, Mehmet Vanlıoğlu, Nevzat Çiftçi, Cevat Dinçer, Erdal Parmaksızoğlu ve Mesut Hakyemez gibi oyuncular Gerçek Kesit'in başrollerinde yer almış oyunculardır. Türkiye'de birkaç jenerasyonun hafızalarında yer edinmiş Gerçek Kesit oyuncularına hayranları tarafından çeşitli lakaplar takılmıştır. Sarı Bıyık, Beyaz Çorap, Kaleci Saçlı Adam, Matkap Rıza, Cesi Gerçek Kesit oyuncularına takılmış lakaplardan bazılarıdır. Samimi amatör ruh, doksanlı yılların kısıtlı imkanları, sansürsüz atmosfer ve günümüzdeki ağır tempolu dizilerin aksine hızlı bir akışla yaşanmış hikâyelerin anlatılması sebebiyle Gerçek Kesit günümüzde halen ilgi görmektedir. Ayrıca bir dönemin en meşhur programlarından biri olan "Top10 müzik listelerine" atıfta bulunan program Tap10 doksanlı yılların başında Flash TV'de yayınlanmış dönemin popüler şarkı sözlerinin değiştirilerek seslendirildiği müzik programı olarak hafızalarda yer etmiştir.

Flash TV doksanlı yılların sonunda veın başında video müzik kanalı formatına ağırlık vermiştir. Daha sonraları Türkiye video müzik sektörünün tükenme sürecine girmesi ve televizyon izleyicisinin dönüşen talepleri doğrultusunda, kanalın yayın formatı evrilmeye başlamıştır. Flash TV 2000'li yıllarda yeni yeni baş gösteren yüksek maliyetli dizi furyasına katılmayarak, kendi öz kaynaklarıyla ürettiği yerli yapımları çoğaltıp çeşitlendirme yoluna gitmiştir. Böylelikle Flash TV kendi stüdyolarında seyircili canlı müzik eğlence programları ve show programları yapımlarına odaklanmıştır.

2000'li yılların ortalarından itibaren gündüz kuşağında kadın programları ve reality showlar yayınlayan Flash TV, prime time kuşağının tamamında İstanbul stüdyolarında çekilen seyircili yerli format müzik eğlence programlarını yayınlamıştır. Kadın programı olarak öne çıkan, Yasemin Bozkurt'un sunduğu 'Kadının Sesi' programı olmuştur. Ayrıca Esra Erol ve Yasemin Bozkurt başta olmak üzere birçok sunucu Flash TV'de görev almıştır. Esra Erol'un sunduğu Türkiye'nin ilk evlilik programı Dest-i İzdivaç Flash TV gündüz kuşağı programlarından biriydi. Esra Erol'un Star TV'ye geçmesiyle programı bir dönem Eftalya Nur Öktem sunmuştur. Böylelikle Türk televizyonlarının bir dönemine damga vuran izdivaç programı furyası başlamıştır. Yalçın Çakır'ın sunumuyla canlı yayında kayıpların arandığı "Gerçeğin Peşinde" programı absürt sokak gerçeklerini sansürsüz haliyle ekranlara taşımış Türkiye'nin en sert reality show programıydı. Flash TV yapımı unutulmaz müzik eğlence programlarından bazıları ise araba tamirhanesi dekoruyla ekranlara gelen arabesk müziğinin efsane isimlerinden Müslüm Gürses'in sunumuyla "Baba Show" programı, hapishane dekoruyla olay olan Dilber Ay'ın "Kadere Mahkumlar" programı, halaylarıyla meşhur Mahmut Tuncer Show, Latif Doğan sunumunda Küstüm Show ve Ankaralı Namık, Ankaralı Yasemin, Oğuz Yılmaz gibi sanatçıların sunduğu oyun havaları ile meşhur Evlere Şenlik programlarıdır. Ayrıca Yıldız Tilbe, Mustafa Keser, Fatih Kısaparmak, Ankaralı Namık, Ankaralı Yasemin, Ankaralı Coşkun, Oğuz Yılmaz, Ankaralı Ayşe, Sinan Yılmaz, Hasan Yılmaz,  İsmail Türüt, Cimilli İbo, Hakan Taşıyan ve Yusuf Hayaloğlu gibi ünlü isimler de Flash TV İstanbul stüdyolarında müzik eğlence programları yapmışlardır. Neredeyse her akşam yayınlanan eğlence programları nedeniyle her şeye açık bir gazino haline gelen Flash TV için sosyal medya başta olmak üzere birçok paylaşım sitesinde "Türkiye'nin Halay Kanalı" yakıştırmaları ve çeşitli capslar yapılmıştır.

Flash TV 28 yıllık ulusal yayın hayatının her döneminde haftanın her günü sabah, akşam ve gece haberlerini kendi haber merkeziyle hazırlayıp sunmuştur. Gazete ve köşe yazarlarının okunarak yorumlandığı sabah haberleri programı Yılmaz Tunca ile Gerçek Gündem Ankara stüdyolarından yayınlanmıştır. Yayın yılları içerisinde akşam ve gece haberleri İstanbul ve Bursa merkezleri tarafından hazırlanıp sunulmuştur. Çeşitli dönemlerde gündeme özel yapılan programlarda Süleyman Demirel, Necmettin Erbakan, Erdal İnönü, Bülent Ecevit, Recep Tayyip Erdoğan, Ekrem İmamoğlu ve Mansur Yavaş gibi farklı görüşlerden siyasi liderler Flash TV programlarına konuk olmuşlardır.

4 Ocak 2019'da Flash TV yaşanan gelişmeler nedeniyle Gerçek Gündem ve Gece Hattı haber programlarını yayından kaldırdığını duyurmuştur. 5 Şubat 2019 tarihinde Bursa merkez binası TowerPlaza için yıkım işlemleri başlatılmıştır. 28 Şubat 2019 gecesi kanal 28 yıllık ulusal televizyon yayınlarını durdurmuştur. 21 Nisan 2021 tarihinde kanalın yeni sezonda yayına yeniden başlayacağı açıklanmıştır. 30 Eylül 2021 tarihinde test yayınına yeniden başlamış olup 11 Ekim 2021 tarihinde yeni logosuyla yayına yeniden başlamıştır. Bu kez haber kanalı olarak format değiştirmiştir. Özellikle Halk TV, Ulusal Kanal, Tele1, KRT TV gibi muhalif kanalların eski ekiplerinden bazı gazeteciler ve programlar transfer edilmiştir. 19 Ocak 2022 tarihinde kanalın kurucularından olan Ömer Ziya Göktuğ'un ölümüyle kanal kardeşi Mehmet Emin Göktuğ'a kalmıştır. O da 16 Mart 2022 tarihinde kanaldan elini çekince, kanal o tarihten itibaren kayyum tarafından yönetilmeye başlanmıştır. 15 Nisan 2022 tarihinde lisans hakları sona eren Flash TV tamamen kapanarak adını Flash Haber TV olarak değiştirmiştir. Ölen Ömer Ziya Göktuğ'un kızları Eser Göktuğ Okan ve Özge Göktuğ Güleç, Flash Haber'in kurucusu olmuştur. Bunun üzerine kanalın hissedarı Mehmet Emin Göktuğ, "Kayyum yönetimindeki Flash TV yayınını sona erdirirken, marka hakkına da tecavüz niteliğindeki isimler; aynı frekanstan, başka bir şirketin yayınının yapılması daha önce şirket yönetim kurulundan habersiz olarak olası bir fon desteğiyle ele geçirilmiş Flash TV'ye yapılan saldırının yeni bir halkasıdır" sözlerine yer veren bir basın açıklaması yapmıştır.

Logolar

HD yayın
2015 yılında kanal tüm Flash TV yayınlarını upscale edip HD yayına geçmiştir. Fakat bir süre sonra HD yayına ara vermiştir. 30 Eylül 2021 tarihinde Flash TV HD ismiyle, 16 Nisan 2022 tarihinde ise Flash Haber TV ismiyle yayına başlamıştır.

Flash Haber TV, Türksat 4A 12685 V 30000 2/3 frekansından, Digiturk 50. kanaldan, D-Smart 274. kanaldan ve Turkcell TV+ 38. kanaldan izlenebilmektedir.

Flash Haber
 Ferhan Şaylıman (1992-1997)
 Kadir İnanır ve Ferhan Şaylıman (1997-1998)
 Ferhan Şaylıman (1998-2001)
 Savaş Ay ve Ferhan Şaylıman (2001-2002)
 Ferhan Şaylıman (2002-2004)
 Hakan Aygün ve Ferhan Şaylıman (2004-2006)
 Hakan Aygün, Yılmaz Tunca ve Mustafa Yenigün (2006-2007)
 Yalçın Çakır, Yılmaz Tunca ve Mustafa Yenigün  (2007-2009)
 Hakan Aygün, Yalçın Çakır, Yılmaz Tunca ve Mustafa Yenigün (2009-2010)
 Yalçın Çakır, Yılmaz Tunca ve Mustafa Yenigün (2010-2012)
 Yalçın Çakır ve Yılmaz Tunca (2012-2019)
çalışmıştır.

Ana haber sunucuları
Flash TV Ana Haber'i sırasıyla hafta içleri;
 Didem Arslan Yılmaz (1992-1995)
 Türkan Varol (1995-1997)
 İlker Akkurt (1997)
 Kadir İnanır (1997-1998)
 İlker Akkurt (1998-2001)
 Savaş Ay (2001-2002)
 Gökhan Taşkın (2002-2003)
 Gülgün Feyman (2003-2004)
 Hakan Aygün (2004-2007)
 İlker Akkurt (2007-2009)
 Hakan Aygün (2009-2010)
 Mustafa Yenigün (2010-2012)
 Eda Yalçın (2012-2013)
 Yalçın Çakır (2013-2017)
 Gökhan Taşkın (2017)
 Ülkü Çoban (2017-2018)
 Gökhan Taşkın (2018-2019)
 Can Ataklı (2021-)

hafta sonları;
 İlker Akkurt (1992-2007)
 Mustafa Yenigün (2007-2010)
 İlker Akkurt (2010-2012)
 Mustafa Yenigün (2012-2017)
 İlker Akkurt (2017-2019)
 Gizem Fidan (2021-2022)
 Şevval Yıldırım (2022-2022)
 Ahmet Hamdi Boryalı (2022-2023)
 Zeynep Tandoğan (2023-2023)
 Ahmet Hamdi Boryalı (2023-)
yazları;
 İlker Akkurt (1992-2019)
sunmuştur.

Programlar

Kaynakça

Flash TV
Türkçe televizyon kanalları
Türkiye'deki haber kanalları
1992'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
2021'de kurulan televizyon kanalları ve istasyonları
Bursa medyası

Flash Haber TV


Neoscutopterus es un género de coleóptero adéfago de la familia Dytiscidae.

Especies
Neoscutopterus angustus
Neoscutopterus hornii	(Crotch 1873)

Referencias

  1943: Proc. R. ent. Soc. Lond. (B), 12: 172.
  1989: The larvae of Neoscutopterus J. Balfour-Browne (Coleoptera: Dytiscidae), with notes on larvae of other Colymbetini. Coleopterists bulletin, 43(2): 195-202. JSTOR

Enlaces externos

 ION
 Nomenclator Zoologicus

Colymbetinae

Neoscutopterus


Urbanistička cjelina Trogira, urbanistička cjelina grada Trogira.

Opis dobra
Povijest grada Trogira uvjetovana je zemljopisnim položajem u tjesnacu zapadnog dijela Kaštelanskog zaljeva. Urbana povijest grada započela je u 3.st.pr.Kr. kad su grčki doseljenici iz Isse utemeljili trgovačka naselja na kopnu. Krajem 3. stoljeća i početkom 2.st.pr.Kr. podignuto je naselje sa stambenim blokovima i pravilnim ortogonalnim uličnim rasterom. U rimsko se doba grade reprezentativne sakralne i javne zgrade. U srednjem vijeku grad se širi na zapadni dio otočića. U razdoblju razvijenog srednjeg vijeka niču kamene romaničke i gotičke kuće, popločavaju se glavni gradski trg i ulice, te se dovršava katedrala. Trogir zaokružuje i definira svoj urbani sklop u razdoblju od 13. do 16.st.

Zaštita
Pod oznakom N-5 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa kulturno dobro od nacionalnog značenja, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina". Pod UNESCO-ovom zaštitom.

Izvori

Kulturno dobro od nacionalnog značenja
Građevine u Trogiru

Trogir (urbanistička cjelina)


Ye Jianying (; 28 April 1897 – 22 October 1986) was a Chinese Communist revolutionary leader and politician, one of the founding Ten Marshals of the People's Republic of China. He was the top military leader in the 1976 coup that overthrew the Gang of Four and ended the Cultural Revolution, and was the key supporter of Deng Xiaoping in his power struggle with Hua Guofeng. After Deng ascended power, in his capacity as Chairman of the Standing Committee of the National People's Congress, Ye served as China's head of state during the period from 1978 to 1983.

Life
Born Ye Yiwei () into a wealthy Christian Hakka merchant family in an old rural village at Jiaying county (modern-day renamed as Meixian District), his courtesy name was Cangbai () and most of Ye Jianying's siblings died before being adults due to severe illness.

After graduation from the Yunnan Military Academy in 1919, he joined the Kuomintang (KMT). He taught at the Whampoa Military Academy, and in 1927 joined the Communist Party.

That year, he participated in the failed Nanchang Uprising and was forced to flee to Hong Kong with two other uprising leaders, Zhou Enlai and Ye Ting (no relation), with only a pair of handguns to share between them.  Shortly after, he faithfully carried out his assigned duties during the Guangzhou Uprising, although he had been opposed to it; upon this uprising's failure he was once again obliged to flee to Hong Kong with Ye Ting and Nie Rongzhen.  However, Ye was far more fortunate than Ye Ting, who was made a scapegoat for the Comintern's failures and forced into exile. Ye was not blamed, and subsequently studied military science in Moscow.

After returning to China in 1932 he joined the Jiangxi Soviet, serving as Chief of Staff of Zhang Guotao's Fourth Front Army. However, after Zhang's fighters met up with Mao Zedong's force during the Long March, the two leaders disagreed on the subsequent movement of the Chinese Red Army. Zhang insisted on turning southward to establish a new base in the regions inhabited by Tibetan and Qiang minorities. (This later proved to be a disaster, as Mao had anticipated, with Zhang losing over 75% of his men and retreating to the Communist base at yan'an.)  During the two leaders' disagreement, Ye – though he was Zhang's Chief of Staff – sided with Mao; and instead of supporting Zhang unconditionally as he had during the Guangzhou Uprising, Ye absconded to Mao's headquarters with Zhang's code books and maps.  As a result, Zhang's communications with Comintern were cut, while Mao was able to establish a radio link, leading to Comintern's acceptance of Mao's leadership.  Mao would never forget Ye's contribution, observing later that "Ye Jianying saved the (Chinese Communist) Party, the (Chinese) Red Army, and the (Chinese) Revolution".

After the establishment of the People's Republic of China, Ye was placed in charge of Guangdong, which was to cost him his political career under Mao's reign.  Ye understood that the economic conditions in the province were very different from those in the rest of China, since most Cantonese landlords were peasants themselves who participated in production without exploiting their tenants. He therefore declined to dispossess the landlords, and instead protected their businesses and land. However, Ye's policies contradicted the general directives of the Party-mandated land reform, which emphasized class struggle. His policies deemed too soft, Ye and his local cadres were soon replaced by Lin Biao's, and a much harsher policy was implemented and hundreds of thousands of Cantonese landlords were executed, with Ye's political career effectively over.

However, Mao did not forget what Ye had done for him during the Long March, and thus removed him only from political posts while preserving his military positions.  As a result, until 1968, Ye remained active in various military functions, having been made a marshal in 1955.  Ye was clever in using his military influence to provide limited support and he was responsible for interfering with assassination attempts on reformers.

After Lin Biao was overthrown and died in 1971, Ye's influence grew, and in 1975 he was appointed Defense Minister, taking Lin Biao's post. From 1973, he was also a Vice Chairman of the Central Committee of the Chinese Communist Party.

He led the conspiracy of generals and Party elders that overthrew Jiang Qing and the Gang of Four; during initial planning at his residence, he and Li Xiannian communicated by writing, although they sat next to each other, because of the possibility of bugging.

Thanks to Ye's support of Chairman Hua Guofeng, he was confirmed as party vice-chairman at the Eleventh National Congress of the Chinese Communist Party in 1977. Because the physical demands of Defense Minister were too great for the octogenarian Ye, he resigned from that position in 1978 and was appointed Chairman of the Standing Committee of the National People's Congress, filling a post left unoccupied since Zhu De's death in 1976. As such, Ye was China's ceremonial Head of State. Ye retired from this position in 1983 and in 1985 he withdrew completely from the Politburo Standing Committee. He died a little over a year later at the age of 89.

Family
Ye married six times and had six children. His sons include Ye Xuanping (1924–2019), Ye Xuanning (1938–2016), and Ye Xuanlian (, born 1952). Ye's granddaughter Robynn Yip (born 1986), daughter of Xuanlian, is a professional musician based in Hong Kong.

Awards

  Order of Victory of Resistance against Aggression (1946)

  Order of August 1 (1st Class Medal) (1955)
  Order of Independence and Freedom (1st Class Medal) (1955)
  Order of Liberation (1st Class Medal) (1955)

References

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1897 births
1986 deaths
Ministers of National Defense of the People's Republic of China
Eighth Route Army generals
X=10
Chinese politicians of Hakka descent
Hakka generals
People from Meixian District
Chinese Communist Party politicians from Guangdong
Chairmen of the Standing Committee of the National People's Congress
Mayors of Beijing
Mayors of Guangzhou
Governors of Guangdong
People's Republic of China politicians from Guangdong
Moscow Sun Yat-sen University alumni
Members of the Secretariat of the Chinese Communist Party
Politicians from Meizhou
20th-century Chinese politicians
Members of the 12th Politburo Standing Committee of the Chinese Communist Party
Members of the 11th Politburo Standing Committee of the Chinese Communist Party
Members of the 10th Politburo Standing Committee of the Chinese Communist Party
Members of the 9th Politburo of the Chinese Communist Party
Members of the 8th Politburo of the Chinese Communist Party
Vice Chairpersons of the National Committee of the Chinese People's Political Consultative Conference
Chinese Christians
People of the Sino-Vietnamese War

Ye Jianying


Sesión#2 es el nombre de un disco del grupo vasco Soziedad Alkoholika, publicado el 30 de noviembre del año 2009. El álbum contiene canciones antiguas que han sido grabadas de nuevo.

Los temas originales pertenecen al disco homónimo "Soziedad Alkoholika", también conocido como el disco negro. Los tres bonus tracks corresponden a la maqueta "Intoxikazión etílika".

Al igual que en 1997 con el disco ¡No intente hacer esto en su casa!, la banda graba este álbum con cuatro componentes tras la marcha del guitarrista Javi en agosto de 2009, y en octubre de 2009 se incorpora Íñigo poco antes de la salida del álbum.

Lista de canciones

Formación
 Juan - voz
 Jimmy - guitarra
 Pirulo - bajo
 Roberto - batería

Referencias

Álbumes de 2009
Álbumes de Soziedad Alkoholika
Álbumes de Roadrunner Records
Álbumes en español
Álbumes de crossover thrash

Sesión 2


Dra. Cláudia Magalhães Vieira (Río de Janeiro, 1969) es una botánica brasileña. Estudió en la Universidad Federal de Río de Janeiro, desarrollando actividades académicas en el Jardín botánico de Río de Janeiro.

Algunas publicaciones
 . 1999. Uma nova espécie de Quesnelia (Bromelioideae: Bromeliaceae) para o Brasil. Editor Herbarium Bradeanum, 4 pp.
 --------------------------------------. 1996. Clusia immersa, uma nova espécie de Clusiaceae para o Rido de Janeiro, Brasil. Editor Herbarium Bradeanum, 6 pp.
 --------------------------------------, . 1992. Clusia studartiana: uma nova espécie de Clusiaceae para o Rio de Janeiro, Brasil. Editor Herbarium Bradeanum, 5 pp.

Libros
 . 1999. Quesnelia Gaudich. (Bromelioideae: Bromeliaceae) do estado do Rio de Janeiro, Brasil. Editor Universidade Federal do Rio de Janeiro, 282 pp.

En Congresos
 . 1991]. Aspectos florísticos de Macaé de Cima, município de Nova Friburgo, RJ: Caracterização vegetativa das famílias arbustivo-arbóreas. En: XLII Congresso Nacional de Botânica, Goiânia. Livro de Resumos

A enero de 2012, se poseen siete registros de sus identificaciones y nombramientos de nuevas especies, algunas en coautoría con N.P.Taylor y con E.Lucas.

Referencias

Botánicas de Brasil
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en portugués
Alumnado de la Universidad Federal de Río de Janeiro
Profesores de la Universidad Federal de Río de Janeiro

Cláudia Magalhães Vieira


جون جيجسبيرت الآن هيتينغا (John gijsbert alan Heitinga)، من مواليد 15 نوفمبر 1983 في ألفين آن دين رين في هولندا، لاعب كرة قدم هولندي.

يلعب مع نادي نادي إيفرتون الإنكليزي منذ عام 2009.

بدأ باللعب مع منتخب هولندا لكرة القدم في عام 2004.

مسيرته الكروية
لعب جون هيتينغا خلال مسيرته الاحترافية مع 5 أندية في سبعة عشر موسمًا وسجل خلالها 24 هدفًا ضمن 324 مباراة. حيث فاز في ثلاثة مواسم بالكأس وفي موسمين بالدوري.

خاض جون هيتينغا مسيرته مع نادي أياكس أمستردام في موسم 2001–02 في المرة الأولى ليلعب معه سبعة مواسم ثم في موسم 2015–16 لمدة موسم واحد، مشاركًا طوالها في 154 مباراة سجل خلالها 17 هدفًا. ثم انتقل إلى نادي أتلتيكو مدريد في موسم 2008–09 ولمدة موسمين، حيث شارك في 28 مباراة سجل خلالها 3 أهداف. لينتقل بعدها إلى نادي إيفرتون في موسم 2009–10 ليلعب معه خمسة مواسم، مشاركًا في 115 مباراة سجل خلالها هدفين. ثم انتقل إلى نادي فولهام في موسم 2013–14 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 14 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا. هذا وانتقل لاحقًا إلى  في موسم 2014–15 لمدة موسم واحد، مشاركًا في 13 مباراة سجل خلالها هدفًا واحدًا أيضًا.

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
رياضيون هولنديون مغتربون في ألمانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في إسبانيا
رياضيون هولنديون مغتربون في إنجلترا
طاقم نادي أياكس أمستردام غير اللاعبين
طاقم نادي وست هام يونايد غير اللاعبين
لاعبو الدوري الألماني
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الهولندي الدرجة الأولى
لاعبو أتلتيكو مدريد
لاعبو أياكس أمستردام
لاعبو إيفرتون
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2004
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2008
لاعبو بطولة أمم أوروبا 2012
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو فولهام
لاعبو كأس العالم 2006
لاعبو كأس العالم 2010
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون
لاعبو كرة قدم رجالية هولنديون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في ألمانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم من ألفن آن دن راين
لاعبو كرة قدم هولنديون
لاعبو كرة قدم هولنديون مغتربون
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم
لاعبو منتخب هولندا لكرة القدم للشباب
لاعبو هرتا برلين
مدافعو كرة قدم رجالية
مدربو الدوري الهولندي الدرجة الثانية
مدربو الدوري الهولندي الممتاز
مدربو أياكس أمستردام
مدربو كرة القدم
مدربو كرة قدم هولنديون
مواليد 1983
مواليد في ألفن آن دن راين
هولنديون من أصل إندونيسي

جون هيتينغا