Grup Vitamin Türk pop müziğini Absürt komedi'ye uyarlayarak parodi müzik yapan bir müzik grubudur. 1988 yılında Gökhan Semiz ve Emrah Anul'un konservatuvarda tanışmasıyla daha sonra iki arkadaşın Selçuk Aksoy'la tanışmasıyla temelleri atılmış ve 1990 yılında bu üç arkadaş tarafından İstanbul'da kurulmuştur. İlk kadrosunda Gökhan Semiz, Selçuk Aksoy, Emrah Anul, Sertaç Demirtaş, Murat Uzunal, Ufuk Yıldırım, Ercan Saatçi ve İzel vardı. Türk müzik tarihinin en iyi ve en çok satan grupları arasında gösterilmektedir. 1991 yılında eğlence amaçlı çıkardıkları Bol Vitamin adlı albümün 1,5 milyondan fazla satmıştır. Grup bir anda popüler olmuştur. İlk albüm yayınlandıktan sonra İzel ve Murat Uzunal gruptan ayrılmıştır. İlk albümün büyük çıkışından sonra aynı yıl ikinci albüm olan Grup Vitamin'i çıkardıklar, albüm ilki kadar olmasa da yine büyük bir başarı elde etmiştir. Bu albümden sonra Ercan Saatçi ve Ufuk Yıldırım grupla sorunlar yaşamıştır ve gruptan ayrılmıştır. Daha sonra Uf-Er adındaki grubu Vitamin'e karşı kurmuşlardır. 1992 yılında grup üçüncü albümleri Yandık Desene'yi yayınladılar ve albüm ilki gibi çok büyük satış oranına ulaştı. Bu albümle birlikte Uf-Er grubu Vitamin'in gölgesi altında kalmıştır. Üçüncü albümdeki "İsmail" adlı şarkı çok beğenilmiştir ve efsane olmuştur. 1993 yılında dördüncü albüm Üşüttük'ü yayınladılar. Bu albümden sonra, Sertaç Demirtaş gruptan ayrıldı ve grup kemik kadrosuna ulaştı. 1994 yılında beşinci stüdyo albümleri olan Aşkın Gözyaşları'nı yayınladılar ve albüm çok beğenildi ve çok sattı. Bu albümle grup, Altın Kelebek Ödülleri'nde En İyi Grup dalında aday gösterildi ve ödülü kazandı.

1995 yılında altıncı albüm, Zeytinyağlı Yaprak Dolması yayınlandı. Albümde, Tolga Sünter'inde imzası bulunuyordu. Albümdeki, "Takmayacaksın" adlı şarkı bir reklam müziği olarak kullanıldı ve reklamda grup üyeleri oynadı. Ertesi yıl reklamda kullanılan müzik En İyi Reklam Müziği ödülünü kazandı. 1996 yılında, Gökhan Semiz'in grupla birlikte çıkardığı son albüm Deli Dolu (Best of) yayınlandı. 1997 yılında Gökhan Semiz ikinci solo albümü İnan ki Teksin'i yayınladı. Aynı yıl grubun sekizinci albümü İyi Günler Türkiye'nin kayıtları sürüyordu. 1998 yılının 17 Ocak gecesinde, Gökhan Semiz Bakırköy'de geçirdiği bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Grup arkadaşları anısına aynı yıl albümü yayınladılar. 2015 yılında, Tolga Sünter'in gruba katılmasıyla Endoplazmik Retikulum adlı albümü çıkararak müziğe geri dönmüşlerdir.

Tarih

Kuruluş yılları ve ilkler
Gökhan Semiz lise yıllarında amatör gruplar kuruyordu. Lise bittikten sonra üniversitede birçok bölümü kazandı, fakat hiçbirisine gitmeyerek konservatuvar sınavlarına girdi. 1988 yılında girdiği konservatuvar sınavını geçti ve İTÜ Devlet Konservatuvarı'nı kazandı. Bu sırada Emrah Anul'la tanıştı. Gökhan Semiz, çok espritüel bir yapıya sahipti ve komik tiyatro skeçleri yazıyordu. Bunun yanı sıra mizahtaki yeteneğini müzikte de denemeye başladı ve komik şarkı sözleri yazmaya başladı. Dersten sonraki boş vakitlerinde yazdığı bu sözlere melodiler vermeye başladı. Ardından, Ufak bir elektro ritim gitarı aldı ve yaptığı şarkıları amatör olarak kaydetmeye başladı. Emrah Anul ile birlikte kantinde muhabbet ettiği sırada Selçuk Aksoy ile tanıştılar. Daha sonra Gökhan Semiz eğlence amaçlı yazdığı ve kaydettiği bu şarkıları arkadaşlarına dinletti. Arkadaşları çok beğendi ve sonra iş ciddi bir proje aşamasına geldi. Ardından, yine eğlence maksatlı bir albüm çıkarmak istediler. Gökhan Semiz'in arabada kaydettiği "Vitamin", "Rap Beni Ramizem" ve "Dokundur" gibi şarkılar albümde yer alacaktı. 1991 yılında Bol Vitamin adlı albümlerini yayınladılar. Albüm ilk zamanlarda sakinliğini korudu, fakat zamanla öyle bir satmaya başladı ki 1,5 milyonu geçti. Grup üyeleri bu satış rakamına çok şaşırdı. Albüm aynı yıl Mü-Yap'ın En Çok Satan Albüm ödülünü aldı. Grup bir anda popüler oldu ve her yerde şarkıları söylenmeye başlandı. Grubun ilk kadrosunda Gökhan Semiz, Selçuk Aksoy, Emrah Anul, Sertaç Demirtaş, Murat Uzunal, Ufuk Yıldırım, Ercan Saatçi ve İzel vardı. Fakat, İzel sadece bir şarkının ufak bir yerinde bir kız seslendirdi. Bu albümden sonra Murat Uzunal ve İzel gruptan ayrıldı. İlk albümün başarısından sonra grup ikinci bir albüm çalışmalarına başladı.

1991 yılının son ayında ikinci albümleri olan Grup Vitamin'i yayınladılar. Albüm ilki kadar değil ama yine çok sattı ve grubun popülerliğini korudu. Bu albümden sonra Ercan Saatçi ve Ufuk Yıldırım grup adına bir televizyon programına katıldı. Programda, Gökhan Semiz'in söylediği yere playback yapan ikili daha sonra grupla bir araya geldiklerinde aralarında bir tartışma çıktı. Daha sonra ikili gruptan ayrıldı ve gruba karşılık Uf-Er adlı aynı tarzda müzik yapacak olan grubu kurdular. 1992 gruptan ayrılan ikili Vitamin'e karşı bir albüm çıkardı ama o yıl Vitamin Yandık Desene albümünü çıkardı. Albümdeki "İsmail" adlı parça klasikler arasına girdi ve dönemin en çok dinlenenleri arasına girdi. Bu albümle Uf-Er grubu gölgede kaldı. Grup, 1993 yılında Üşüttük adlı dördüncü albümlerini çıkardılar. Bu sırada grup STAR'da dansçı Aslıhan Öncü'yle birlikte, 1992-1993 arasında "Eğlence Sırılsıklam" programını yaptılar. Aynı dönemde sonra Sertaç Demirtaş gruptan ayrıldı ve grup kemik kadro olarak kaldı.

Kemik kadro ve profesyonel yıllar
1993 yılında grupta Gökhan Semiz, Emrah Anul ve Selçuk Aksoy kaldı. Aynı yıl grup beşinci stüdyo albümlerinin çalışmalarına başladılar ve 1994 yılında Aşkın Gözyaşları adlı albümlerini yayınladılar. Albüm büyük satış rakamına ulaştı. Albümdeki "Turkish Cowboys" adlı şarkı büyük ilgi çekti. Bu albümle grup Altın Kelebek Ödülleri'nde En İyi Grup ödülünü aldılar. 1995 yılında Zeytinyağlı Yaprak Dolması albümünü çıkardılar. Albümde, Tolga Sünter'in de imzası bulunuyordu. Albümdeki "Takmayacaksın" adlı şarkı bir reklam müziği olarak kullanıldı ve reklamda grup üyeleri de yer aldı. Daha sonra şarkı En İyi Reklam Müziği ödülünü aldı. 1995 yılında grup Barış Manço'nun Müsaadenizle Çocuklar adlı albümündeki albümle aynı adı taşıyan klibin parçasında yer aldılar. Klipte birçok sanatçı yer aldı ve şarkı döneme damgasını vurdu.

1996 yılında grup Deli Dolu (Best of) adındaki yedinci albümlerini çıkardı. Albüm diğerleri gibi yine olumlu eleştiriler aldı. Albüm, Gökhan Semiz'in yer aldığı son albümdür. Gökhan Semiz'in grupla birlikte oynadığı son klip ise "Üfürükten Teyyare" olmuştur. 1997 yılında, Gökhan Semiz ikinci solo albümü İnan ki Teksin'i yayınladı. Albüm çok iyi bir satış yaptı ve olumlu eleştiriler aldı. Bu albüm çıktıktan sonra medya grubun dağıldığını öne sürdü. Fakat, grup haberleri yalanladı ve yeni bir albüm çıkaracaklarını söyledi. 1997 yılının son aylarında grup sekizinci albümün kayıtları için stüdyoya girdi. Grup yeni çıkaracakları albüm için Prestij Müzik ile anlaşma yaptılar. 1998 yılında, Gökhan Semiz bir trafik kazasında hayatını kaybetti. Acı haberle grup üyeleri ve sevenleri çok büyük üzüntü yaşadılar. Aynı yıl anısına grup arkadaşları kayıtları süren İyi Günler Türkiye adlı sekizinci albümlerinin kayıtlarını tamamladılar ve yayınladılar. Daha sonra grup Best of Vitamin adlı bir albüm yayınlayarak dağıldı.

1990-93: Kuruluş ve ilk kadro

Gökhan Semiz ve konservatuvar yılları
Gökhan Semiz, üniversiteye başladığı ilk yıllarda Emrah Anul'la tanıştı. Ayrıca, Gökhan Semiz çok espritüel bir yapıya sahipti ve komik tiyatro skeçleri yazıyordu. Bunun yanı sıra mizahtaki yeteneğini müzikte de denemeye başladı ve komik şarkı sözleri yazamaya başladı. Dersten sonraki boş vakitlerinde yazdığı bu sözlere melodiler vermeye başladı. Ardından, Ufak bir elektro ritim gitarı aldı ve yaptığı şarkıları amatör olarak kaydetmeye başladı. Emrah Anul ile birlikte kantinde muhabbet ettiği sırada Selçuk Aksoy ile tanıştılar. Daha sonra Gökhan Semiz eğlence amaçlı yazdığı ve kaydettiği bu şarkıları arkadaşlarına dinletti. Arkadaşları çok beğendi ve sonra iş ciddi bir proje aşamasına geldi. Ardından, yine eğlence maksatlı bir albüm çıkarmak istediler. Gökhan Semiz'in arabada kaydettiği "Vitamin", "Rap Beni Ramizem" ve "Dokundur" gibi şarkılar albümde yer alacaktı.

Bol Vitamin

1991 yılında grup eğlence amaçlı Bol Vitamin adlı ilk albümlerini yayınladılar. Albüm ilk zamanlarda sakinliğini korudu, fakat zamanla öyle bir satmaya başladı ki 1,5 milyonu geçti. Grup üyeleri bu satış rakamına çok şaşırdı. Albüm aynı yıl Mü-Yap'ın En Çok Satan Albüm ödülünü aldı. Grup bir anda popüler oldu ve her yerde şarkıları söylenmeye başlandı. Grubun ilk kadrosunda Gökhan Semiz, Selçuk Aksoy, Emrah Anul, Sertaç Demirtaş, Murat Uzunal, Ufuk Yıldırım, Ercan Saatçi ve İzel vardı. Fakat, İzel sadece bir şarkının ufak bir yerinde bir kız seslendirdi. Bu albümden sonra Murat Uzunal ve İzel gruptan ayrıldı. Albümdeki, "'Rap Vitamin'", "'Fatoş'" ve "'Dokundurabilirsiniz'" gibi şarkılar hit oldu. Fakat, grup albümü zor şartlarda çıkardığı için hiçbir parçaya klip çekememiştir.

Grup Vitamin

Grup Vitamin, ilk albüm büyük bir çıkış yapmasından sonra aynı yılın son ayında ikinci albümleri olan grubun adını taşıyan Grup Vitamin albümünü yayınladılar. Albüm ilki kadar değil ama yine çok sattı ve grubun popülerliğini korudu. Bu albümden sonra Ercan Saatçi ve Ufuk Yıldırım grup adına televizyon programlarına katıldı ve konserlere çıktı. Gökhan Semiz'in söylediği yere playback yapan ikili daha sonra grupla bir araya geldiklerinde aralarında bir tartışma çıktı. Daha sonra ikili gruptan ayrıldı ve gruba karşılık Uf-Er adlı aynı tarzda müzik yapacak olan grubu kurdular. 1992 gruptan ayrılan ikili Vitamin'e karşı bir albüm çıkardı.

Yandık Desene

Ercan Saatçi ve Ufuk Yıldırım'ın ayılışından sonra grup Yandık Desene albümünü çıkardı. Albümdeki "İsmail" adlı parça klasikler ve dönemin en çok dinlenenleri arasına girdi. Grup ilk defa bir şarkısına bu albümde klip çekmişti. Klipte, komedyen Ata Demirer oynamıştı. Daha sonra ikinci bir şarkıya klip çekilmiştir.

Üşüttük

Grubun, 10 Ağustos 1993 tarihinde çıkardığı dördüncü stüdyo albümüdür. Albümün kayıtları 1993 yılının başlarında başlamıştır. Albüm aynı yılın ağustos ayında çıkmıştır. Albüm, Sertaç Demirtaş'ın yer aldığı son albüm olmuştur. Bu albümden sonra grup kemik kadrosu Gökhan Semiz, Emrah Anul ve Selçuk Aksoy kalmıştır. Albümdeki çoğu şarkının sözünü Gökhan Semiz yazmıştır. Albümde, ilk klip "Zonta" ve ikinci klip "Elalarını" adlı parçalara klip çekildi. Albümdeki parçanın klipleri o dönem STAR'da yayınlanan grubun sunduğu Eğlence Sırılsıklam adlı programın çekimleri sırasında çekilmiştir. İkinci klipte Tarkan, Nazan Öncel, Fatih Erkoç, Sinan Erkoç, Hüner Coşkuner ve Ferda Anıl Yarkın vardı.

1994-1998: Kemik kadro ve turneler

Aşkın Gözyaşları

Grup, 17 Haziran 1994 tarihinde yayınladıkları beşinci stüdyo albümüdür. Kayıtlarına 1993 yılının sonunda başlanan albümün kayıtları 1994 yılının yaz aylarına kadar devam etmiştir. 1993 yılında Sertaç Demirtaş gruptan ayrılmıştır. Grubun kemik kadrosu olan Gökhan Semiz, Emrah Anul ve Selçuk Aksoy ile birlikte çıkardığı ilk albümdür. Albüm yayınlandığı büyük ilgi görmüştür. Albümün çıkış parçası olan "Turkish Cowboys" yılın en iyi şarkılarından birisi olmuştur. Şarkıdaki uzun hava bölümünü Ata Demirer okumuştur. Daha sonra yayınlanan Ellere Var Da Bize Yok Mu şarkısı ile de tekrar büyük bir etki yaratmıştır. Şarkı televizyonlarda ve reklamlarda sıkça kullanıldı. Yayınlanan üçüncü ve son parça Telefonu Çektim Direkten yavaş yavaş yaygınlaştı ve tüm düğün ve eğlence ortamlarında çalınır oldu. Albümün kayıtları sırasında grup Feyyaz Kuruş ve Ozan Çolakoğlu gibi isimlerle de çalışmıştır. Bu albüm döneminde grup sıkça dergilere ve televizyon kanallarına röportaj verdi. Büyük etki yaratan albümün sonucunda grup aday gösterildiği Altın Kelebek Ödülleri'nde En İyi Grup ödülünü kazandı. Albümde, Gökhan Semiz'in okuduğu şiir "Aşkın Gözyaşları" büyük beğeni almıştır.

Zeytinyağlı Yaprak Dolması

Grubun çıkardığı altıncı stüdyo albümü. Kayıtlarına 1994 yılının son aylarında başlamışlardır. Bu albümün düzenlemelerini Tolga Sünter yaparak ilk kez grup ile çalışmıştır. Albümdeki şarkılar büyük beğeni toplamıştır ve albüm yılın en iyilerinden birisi olmuştur. Albümdeki, "Takmayacaksın" adlı şarkı Yedigün reklamı için kullanılmıştır. Reklam seriden oluşmuştur ve reklamda grup üyeleri de yer almışlardır. Ertesi yıl grup yılın en iyi reklam müziği ödülünü kazanmışlardır. Albüm, 1995 yılının yaz aylarında yayınlandığı için yazın büyük bir ilgiyle karşılaşmıştır. Bu albümün döneminde grup ayrıca Barış Manço'nun Müsaadenizle Çocuklar albümüyle aynı adı taşıyan şarkının klibinde oynamışlardır. Albümde bulunan son parça "Endişe-i Muhabbet" şarkısında grup Pentagram ile birlikte düet yapmıştır.

Deli Dolu (Best of)

Grup Vitamin'in 30 Mart 1996 tarihinde çıkardıkları yedinci stüdyo albümleridir. Albüm, Gökhan Semiz'in ölmeden önce grupla birlikte çıkardığı son albümdür. 1995 yılının son aylarında kayıtlarına başlamışlardır. Best of albümü olmasına rağmen albüme yeni şarkılarda koyulmuştur. Albüm yine parodi üzerine kurulu olmuştur ama pop ve pop rock tarzında şarkı türleri vardır. Bazı şarkılarda arabesk tınıları vardır. Albümün çıkacağı haberini ilk kez grubun Barış Manço'nun sunuculuğunu yaptığı 7'den 77'ye adlı programın Adam Olacak Çocuk bölümüne konuk olduğunda Selçuk Aksoy söylemiştir. Albümde, eski albümlerde yer alan hit olmuş şarkılar yer almaktaydı. Bazı şarkıların ise remix versiyonları bulunmaktaydı. Her albümlerinde yaptıkları bu albümde de göndermeler vardı. "Üfürükten Teyyare", Gökhan Semiz'in grupla birlikte oynadığı son klip olmuştur. 1997 yılında, Gökhan Semiz gruptan ayrı ikinci solo albümü İnan ki Teksin'i çıkardı. Daha sonra medyada grubun dağıldığına dair haberler yayıldı. Fakat, grup haberleri yalanladı ve yeni bir albüm çıkaracaklarını söyledi. 1997 yılının son aylarında grup sekizinci albümün kayıtları için stüdyoya girdi.

1998: Gökhan Semiz'in ölümü, İyi Günler Türkiye ve dağılış

1997 yılında, Gökhan Semiz gruptan ayrı ikinci solo albümü İnan ki Teksin'i çıkardı. Daha sonra medyada grubun dağıldığına dair haberler yayıldı. Fakat, grup haberleri yalanladı ve yeni bir albüm çıkaracaklarını söyledi. 1997 yılının son aylarında grup sekizinci albümün kayıtları için stüdyoya girdi. Albümün kayıtları sürerken Prestij Müzik ile bir anlaşma yaptılar ve anlaşmayı imzalamaya gidecekleri günün öncesinde 16 Ocak 1998 tarihinde Gökhan Semiz her zaman olduğu gibi arkadaşlarıyla Kemancı Rock Bar'a müzik dinlemeye gitti. Gökhan Semiz yorgun olduğu için arabayı arkadaşı kullandı. Gece saat üç civarında Kennedy Caddesi sahilinde giderken araba kontrolden çıktı ve demir bariyerlere çarptı. Aracın arka koltuğunda oturan Gökhan Semiz çarpmanın etkisiyle ön camdan fırladı ve kafasını yere çarptı. Acil olarak hastaneye kaldırılırken yolda bilinci açıktı fakat hastaneye ulaşmak üzereyken yolda hayatını kaybetti. Daha sonra aracı süren Mustafa Kemal Kölelioğlu'nun alkollü olduğu ortaya çıktı ve hapse atıldı. Araçtakiler hafif yaralarla kazayı atlatmışlardı. Acı haberi duyan grup arkadaşları, yakınları ve sevenleri büyük üzüntü yaşadılar. Cenazesinde çok fazla kişi vardı. Aynı yıl anısına grup arkadaşları kayıtları süren İyi Günler Türkiye adlı sekizinci albümlerinin kayıtlarını tamamladılar ve yayınladılar. Daha sonra grup Best of Vitamin adlı bir albüm yayınlayarak dağıldı.

2012-günümüz: Tolga Sünter ve müziğe geri dönüş

1998 yılında, Gökhan Semiz'in vefatından sonra grup dağılmıştı. 1990'lı yılların ortasından itibaren grupla birlikte çalışmış Tolga Sünter 2000'li yıllarda grubu birleştirme kararı almıştır. Grup üyeleri kabul etmese de daha sonra ikna olmuştur. Ardından, Tolga Sünter gruba dahil oldu ve 2012 yılında grup Bana Bir Soygun Yaz adlı filmin müziklerini yaptı. 2014 yılında uzun bir aradan sonra dokuzuncu stüdyo albümlerinin kayıtları için stüdyoya girdiler. 2015 yılında yeni albüm müjdesi verdiler ve 1 Nisan 2015 tarihinde Endoplazmik Retikulum adlı albümü yayınladılar. Albüm çıktığı anda satışlarda birinci sıraya yükseldi. Albümden ilk olarak 1992 yılındaki "İsmail" adlı şarkının devam şarkısı olmuştur. 5 Mayıs tarihinde İsmail 2 yayınlandı ve ilk haftasında bir milyon kişi tarafından izlendi. Albümde eski şarkıların yeni versiyonu da bulunmaktadır.

Müzikâl tarz
Müzikâl tarzları çok farklı olmuştur. Türkiye'de o zamana kadar görülmeyen bir farklı ve kendine has müzik yapmıştır. Döneminde çok tutan yerli ve yabancı şarkıları kullanarak hicivler yapıyordu. Şarkılarında sıkça birilerine göndermeler yapan grup absürd komediyi müziğe uyarlamıştır. Genel olarak pop, pop rock tarzında müzik yapmaktadırlar.

Turneler
Grup Vitamin, 1990'lı yılların başında kendi çaplarında turneler vermeye başladı. İlk albümün satış rekoru kırmasından sonra grubun popüleritesi daha da yaygınlaştı ve çok fazla konserler vermeye başladılar. Daha sonra yene albümler çıkaran grup turnelere çıkmaya ve konserler vermeye devam etti. 1993 yılında grupta Gökhan Semiz, Emrah Anul ve Selçuk Aksoy kaldı. 1994 yılından sonra turnelere tekrar çıkan grup aynı yıl içerisinde kısa bir süre ara verdi. 1995 yılında, Yedigün adlı içecek firmasının özel bir turnesine çıkmaya hazırlanıyordu. Turne, 1996 yazının sonuna kadar devam edecekti. 1995 yılında grubun ilk turne ayağı başladığında çok büyük bir ilgiyle karşılaştılar. Turnelere binlerce insan katılıyordu. Türkiye turnesine çıkan grubun ilk ayağı İstanbul'da olmuştu. 1996 yazında ise konserler bitmişti. Daha sonra aralıklı olarak konserler vermeye devam ettiler. 1998 yılında, Gökhan Semiz öldükten sonra grup dağıldı. Fakat, 2012 yılından sonra Tolga Sünter'in gruba katılmasıyla grup uzun süreden sonra yeniden bir araya gelmiştir. Daha sonra konserler vermeye uzun süreden sonra tekrar devam etmişlerdir.

Üyeler

Gökhan Semiz

Küçük yaşlarda müzik yapmaya başlamıştı. Konservatuvar'da yazdığı parodi şarkı sözlerinden arkadaşlarına bahsetmeye başladı. Boş derslerde yazdığı komik şarkı sözlerine melodiler vermeye başladı. Daha sonra küçük bir ritim gitar alarak yazdığı şarkıları kaydetmeye başladı. Grubun, 1990'lı yıllardaki lideri olarak bilinmesinin yanı sıra aynı zamanda grubun beyni idi. 1990'lı yıllarda çıkan albümdeki çoğu şarkının sözlerinin yazarıydı ve aynı zamanda müziklerini yapıyordu. Grubun, 1990'lı yıllarda çıkan tüm albümlerinde yer almıştır. Grubun, "İsmail", "Turkish Cowboys", "Ellere Var Da Bize Yok Mu" ve "Telefonu Çektim Direkten" gibi önemli şarkılarının sözlerini yazmıştır. 1992 yılında ilk solo albümü Mikrop'u yayınlamıştır. 1997 yılında çok istediği İnan ki Teksin adlı ikinci solo albümünü çıkardı. İlk albümden farkı daha çok rock ağırlıklı olmasıydı. Albüm çıktığı sıralarda ilkine göre daha iyi bir satış grafiği ortaya koymuştur. 1998 yılında grubun sekizinci solo albümlerini çıkarmalarına yakın bir trafik kazasında ölmüştür. Hayatını kaybettiğinde grup çalışmaları süren sekizinci albümü piyasaya sürmüştür. Ardından ise bir best of albümü piyasaya sürerek dağılmıştır. Genç yaşına rağmen müzik piyasasında büyük işler başarmış ve kendine has müzik tarzıyla efsane olarak anılmaya başlanmıştır. Grup, 2015 yılında yılında tekrar bir araya geldiğinde, Gökhan Semiz'in yazdığı şarkıları da albümüme koymuşlardır.

Emrah Anul

(d.17 Mart 1970) Taksim Atatürk Lisesinden mezun olduktan kısa bir süre sonra Gökhan Semiz ile tanışmıştır. Üniversitede aynı bölüme girmişlerdir ve orada da Selçuk Aksoy ile tanışmışlardır. Gökhan inanılmaz espri yeteneğinden dolayı şarkılara komik sözler yazıyordu ve kaydediyordu. Kayıtları arkadaşlarına eğlence amaçlı dinlettikten sonra arkadaşları şarkıları beğenmiştir ve şarkılar ciddi proje aşamasına gelmiştir. Altı kişi olarak yola çıkan grup daha sonra, üç kişi alarak asıl kadrosuna kavuşmuştur. 1991 yılında eğlencesine yayınladıkları Bol Vitamin adlı albümleri yılın en çok satan albümü olmuştur ve Mü-Yap ödülü almıştır. Ardından Grup Vitamin (1991), Yandık Desene (1992) ve Üşüttük (1993) albümlerini çıkarmışlardır. Daha sonra kadro üç kişiye düşmüştür ve 1994 yılında Aşkın Gözyaşları adlı albümlerini çıkarmıştır. Sonraki yıllarda ise grup ile beraber iki albüm çıkarmıştır. Şarkılarda şiveleri yapan elemandır. 1998 yılında Gökhan Semiz vefat ettiğinde grup dağılmıştır. Grup dağıldığında okullarda müzik ve yan flüt eğitimi eğitimi verdi. 2010'lu yılların sonunda grup tekrar birleşme kararı aldı. Müzik yaşamına profesyonel olarak devam etmektedir.

Selçuk Aksoy

(d.4 Kasım 1970) Müziğe lise yıllarında ud çalarak başlamıştır. Daha sonra amatör olarak müzik yapmaya başlamıştır. Üniversite yıllarında Gökhan Semiz ve Emrah Anul ile tanışmıştır. Daha sonra amatör müzik yaşamını arkadaşları ile devam ettirmiştir. 1990 yılında Grup Vitamin adlı bir grup kurmuşlardır. 1991 yılında eğlence amaçlı çıkardıkları Bol Vitamin adlı albüm 2,5 milyon satınca profesyonel kariyerleri başlamıştır. Grubun en sessiz ama eğlenceli adamlarından birisidir. İngilizce rap müzikleri sallama sözlerle çevirir ve şarkıların arasına koyar. Grubun tüm albümlerinde beraber olmuştur. 1996 yılında Rüzgar adında bir solo albüm çıkarmıştır. Albüm pek ses getirmemiştir. 1998 yılında grup dağıldıktan sonra müzik yapmaya devam etmiştir. 2009 yılında evlenmiştir. Evlendiği için müzik yapmayı bırakmıştır ve bir mağazada satış danışmanı olarak çalışmaya başlamıştır. Bir kız babası olmuştur. 2012 yılında grup tekrar bir araya geldiğinde mağazada çalışmaya devam etmiştir. 2014 yılında albümün çalışmalarına başladıklarında mağazada çalışmayı bırakıp tamamen müziğe yönelmiştir. 2015 yılında ise yeni albümlerini çıkarmışlardır.

Tolga Sünter

Müziğe küçük yaşlarda başlamıştır. 1990'lı yıllarda Gökhan Semiz ile tanışmıştır. Gruba, 2012 yılında katılsa da ilk olarak 1993 yılında Selçuk Demirtaş gruptan ayrıldığında, Gökhan Semiz gruba girmesi için ısrar etmiştir, fakat kabul etmemiştir. 1995 yılında grubun Zeytinyağlı Yaprak Dolması adlı albümündeki hit şarkı "Takmayacaksın" adlı şarkıyı düzenlemiştir. Profesyonel olarak klavye çalabilmektedir. 1997 yılında çıkan, Gökhan Semiz albümü İnan ki Teksin'de emeği vardır ve albümdeki iki klipte de yer almıştır. 1998 yılında grup dağıldığında müziğe devam etmiştir. 2012 yılında grup birleştiğinde gruba katılmıştır.

Kronoloji
Güncel üyeler
 Emrah Anul – vokal, yan flüt (1990-günümüz)
 Selçuk Aksoy – vokal (1990-günümüz)
 Tolga Sünter – vokal, klavye (2012-günümüz)
Eski üyeler
 Gökhan Semiz – vokal, gitar (1990-1998)
 Ercan Saatçi – vokal (1990-1992)
 Ufuk Yıldırım – geri vokal (1990-1992)
 İzel – geri vokal (1990-1991)
 Sertaç Demirtaş - vokal (1990-1993)
 Murat Uzunal - geri vokal (1990-1991)

Albümleri

Ödülleri

Dış bağlantılar
  Grup üyelerinden Gökhan Semiz'in web sitesinde grubun şarkıları dinlenebilir.

Türk pop müzik grupları
Hip hop müzik grupları
Kral TV Video Müzik Ödülü sahipleri
Prestij Müzik sanatçıları
Altın Kelebek Ödülü sahipleri
Poll Production sanatçıları
1990'da kurulan müzik grupları
İstanbul kökenli müzik grupları

Grup Vitamin


Joe Johnson may refer to:

Sports

American football
Joe Johnson (wide receiver) (born 1962), former American football wide receiver for the Washington Redskins and Minnesota Vikings
Joe Johnson (defensive end) (born 1972), former American football defensive end for the New Orleans Saints and Green Bay Packers
Joe Johnson (running back) (1929–2003), American football player for the Boston Patriots and Green Bay Packers
Joe Johnson (American football coach)
Joe Johnson or Joe Little Twig (1893–1939), American football player

Association football
Joe Johnson (footballer, born 1882) (1882–?), English footballer
Joe Johnson (footballer, born 1903), English footballer for Scunthorpe and Bradford City
Joe Johnson (footballer, born 1911) (1911–1983), England international footballer
Joe Johnson (footballer, born 1920) (1920–2005), Scottish footballer
Joe Johnson (English footballer), English footballer

Other sports
Joe Johnson (Australian footballer) (1883–1934), Australian rules footballer
Joe Johnson (baseball) (born 1961), American former Major League Baseball pitcher
Joe Johnson (basketball) (born 1981), American basketball player
Joe Johnson (snooker player) (born 1952), English former snooker player
Joe Lee Johnson (1929–2005), American race car driver

Other
Jo Johnson (born 1971), British politician
Joe Johnson (cartoonist), early gay cartoonist

See also
Joel Johnson (disambiguation)
Joseph Johnson (disambiguation)
Joe Johnston (born 1950), American film director

Joe Johnson


Biserica reformată din Zălan este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Zălan, comuna Bodoc. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 63928.04.01, 63928.04.02, 63928.04.03.

Ansamblul este format din următoarele monumente:
 Biserica reformată ()
 Zid de incintă cu turn clopotniță ()

Note

Monumente istorice din județul Covasna
Biserici reformate din România
Biserici din județul Covasna
Biserici din secolul al XIV-lea din România

Biserica reformată din Zălan


El Premio Abraham Geiger reconoce los logros académicos que promuevan la pluralidad en el judaísmo. Fue creado en 2000 con motivo de la apertura del Abraham Geiger College, de la Universidad de Potsdam en Berlín. Este seminario rabínico distingue con él a las personas por sus logros en el fomento del pluralismo. Se honra la apertura, el coraje, la tolerancia y la libertad de pensamiento judío a raíz de la Ilustración, con el fin de fomentar el entendimiento entre las denominaciones judías y con su entorno no judío. El Premio Abraham Geiger está dotado con 5.000 euros, que el destinatario dona a un proyecto en el espíritu del premio. El premio es donado por Karl Hermann Blickle.

Los premiados han sido:

 2000 Susannah Heschel
 2002 Emil Fackenheim
 2004 Alfred Grosser
 2006 Karl Lehmann
 2008 Hassan de Jordania
 2009 Hans Küng
 2011 Helen Zille
 2013 Annette Schavan
 2015 Angela Merkel
 2017 Amos Oz

Véase también
 Abraham Geiger
 Judaísmo liberal

Enlaces externos
 Abraham Geiger College

Premios de Alemania
Judaísmo
Premios establecidos en 2000

Premio Abraham Geiger


بوركي بيغ أو خِنّوص الخنزيريّ هو شخصية رسوم متحركة لذكر خنزير في سلسلة وارنر براذرز لووني تونز وميري ميلوديز، كان أول نجم في الاستوديو ينال إعجاب الجماهير، حتى بالرغم من حلول نجوم متأخرين مكانه، بقي بوركي معروفا بين مرتادي السينما وأيضا مخرجي وارنر براذرز الذين أعطوه عدة أدوار في البطولة وعدة أدوار جانبية. بوركي معروف أيضا بجملته الختامية في معظم العروض حيث يقول «ذ-ذ-ذ-ذ-ذاتس أوول فوكس!». هذا التلعثم في الكلام أبرز علامة في بوركي، ما يدفعه أحيانا لاستبدال ما كان يريد قوله بعبارات مرادفة، كما في عرض يو أوت تو بي إن بكشرز، عندما دخل مكتب رئيسه ليون شليسنجر، فأراد تحيته قائلا «هلو مستر شليس-شليس-شليس-غ-غ» ثم يكمل «هلو ليون».

بوركي ظهر في 152 كارتون، جميعها نشرت قبل 1989.

الظهور الأول
قام بتصميمي بوركي الرسام بوب كلامبيت في الفيلم القصير آي هافنت غوت أ هات عام 1935 من إخراج فريز فريلينغ، رئيس الاستوديو ليون شليسنجر اقترح على فريلينغ أن يقلد أفلام آور غانغ في الكارتون، كان دور بوركي صغيرا في الفيلم لكن سرعان ما اشتهر الخنزير المتلعثم. اسم بوركي جاء من اسم زميلي فريلينغ في الطفولة، «بوركي» و«بيغي».

بعد خروج هيو هارمن ورودولف آيزينغ من الاستوديو عام 1933 ومعهما نجم الاستوديو بوسكو، أصبحت عروض لووني تونز تستخدم البديل بادي الذي لم ينل الإعجاب، ومع قدوم بوركي، أقصي بادي وحل بوركي كنجم أول، عندما وظف تيكس أيفري وقدم عرضه غولد ديغرس أوف '49، استخدم فيه نفس شخصيات آي هافنت غوت أ هات لكن بأدوار مختلفة، انتقل بوركي من شخصية طفل خجول إلى شخصية بالغ سمين، ومع أن دوره جانبي إلا أن الضحك رافق أداءه. أدرك بعدها المخرجون أن نجما بين أيديهم.

شارك بوركي في مشكلة التلعثم جو دوريتي، أول ممثل أدى صوته، إذا كان دوريتي يعاني في الأصل منها، وبما أن دوريتي لم يستطع التحكم في تلعثمه، نال ميل بلانك الدور عام 1937، أكمل بلانك صفة التلعثم ولكن بطريقة كوميدية (مثل التلعثم في كلمة صغيرة، ثم تستبدل بكلمة طويلة تنطق بكل سهولة)، كما في عرض أ كونكتيكات رابيت إن كينغ آرثرز كورت، حيث صعبت على باغز باني نطق كلمة «بوركيوباين porcupine»، بينما نطقها بوركي بكل سهولة.

أصبح بلانك ممثلا لصوت بوركي منذ عرض بوركيز داك هانت عام 1937 حتى وفاته عام 1989.

بوركي بتصميم كلامبيت
ظهر بوركي في عشرات الأفلام القصيرة أواخر الثلاثينات. كان مظهره، عمره، شخصيته تختلف من فيلم لآخر، إلى أن ثبته بوب كلامبيت ليكون شابا، نحيلا، ذكيا، وأقل تلعثما، كما جعله كلامبيت رحالا حول العالم، والعالم في رسم كلامبيت هو كل مكان غريب، كما في فيلم بوركي إن واكيلاند، حيث يبحث بوركي عن آخر من تبقى من الدودو.

كلامبيت علق في مقابلة في الوثائقي باغز باني: سوبرستار حول تعديل تصميم تويتي بسبب كون تصميم كلامبيت الأول يظهره «عاريا»، فقال «طوال تلك السنين، بوركي لم يرتد سروالا على الإطلاق».

بوركي في أدوار جانبية
بقي بوركي مفضلا لمخرجي وارنر براذرز، فشخصيته الهادئة والخجولة ارتبطت مع شخصيات مجنونة مثل دافي، كما استمر في بطولة بعض العروض كما في سوونر كروونر. شخصية بوركي أكثر ما ارتبطت مع دافي، فإما يكون صياد بط، أو مرافق متزن أمام دافي المتهور، كما ارتبط بوركي مع سيلفستر، فكان سيده الغافل الذي لا يدرك أن سيلفستر يقوم بحمايته من القتل.

السنوات المتأخرة
استمر ظهور بوركي في برامج التلفزيون كغيره من شخصيات لووني تونز، فظهر في ذا بوركي بيغ شو، وبوركي بيغ آند فريندس، وكلا البرنامجين مكونان من العروض السينمائية الكلاسيكية. ظهر بوركي أيضا في تايني توون أدفنشر كمعلم لشخصية هامتون جاي. بيغ.

انتقدت جمعية التلعثم الوطنية NSP في سان فرانسسكو عام 1991، مطالبة وارنر بالتوقف عن استحقار التلعثم وجعل بوركي يتلعثم لكن كالأطفال، رفضت وارنر مطالب NSP، لكنها وافقت على دعم مؤسسة التلعثم الأمريكية بمبلغ 12,000 دولار.

ظهر بوركي في ألعاب الكمبيوتر، وفي فيلم هو فريمد روجر رابيت (1988) ليقوم باختتام الفيلم بعبارته «ذ-ذ-ذ-ذاتس أوول فوكس!» مع شخصية تينكربيل. بينما في فيلم لووني تونز: باك إن أكشن (2003)، يحاول بوركي إنهاء الفيلم أيضا بعبارته، لكن يستمر بالتلعثم حتى يغلق الاستوديو أنواره فيغير العبارة إلى «غو هوم فوكس».

روابط خارجية

مراجع

خنازير خيالية
شخصيات تجسيمية خيالية
شخصيات لوني تونز

بوركي بيغ


Jeffrey "Jeff" Petry (* 9. Dezember 1987 in Ann Arbor, Michigan) ist ein US-amerikanischer Eishockeyspieler, der seit August 2023 bei den Detroit Red Wings in der National Hockey League unter Vertrag steht. Zuvor verbrachte der Verteidiger fünf Jahre bei den Edmonton Oilers, spielte sieben Saisons bei den Canadiens de Montréal und ein Jahr bei den Pittsburgh Penguins. Sein Vater Dan Petry war ein professioneller Baseballspieler und spielte 13 Jahre lang in der Major League Baseball.

Karriere
Jeff Petry begann seine Karriere als Eishockeyspieler bei den Des Moines Buccaneers, für die er von 2005 bis 2007 in der Juniorenliga United States Hockey League aktiv war. 2006 gewann er mit seiner Mannschaft den Clark Cup. Er selbst wurde ebenfalls mehrfach ausgezeichnet und wurde 2007 zum besten Verteidiger sowie in das All-Star Team der USHL gewählt. Zudem nahm er am All-Star-Game der Liga teil. Während seiner Juniorenzeit wurde er im NHL Entry Draft 2006 in der zweiten Runde als insgesamt 45. Spieler von den Edmonton Oilers ausgewählt. Zunächst besuchte er jedoch von 2007 bis 2010 die Michigan State University, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Central Collegiate Hockey Association spielte. In diesem Zeitraum konnte er ebenfalls überzeugen und wurde 2008 in das All-Rookie-Team der Central Collegiate Hockey Association sowie 2010 in das zweite All-Star Team der CCHA berufen.

Gegen Ende der Saison 2009/10 gab Petry sein Debüt im professionellen Eishockey für Edmontons damaliges Farmteam Springfield Falcons aus der American Hockey League. In acht Spielen bereitete er dabei drei Tore vor. In der Saison 2010/11 spielte der US-Amerikaner erstmals für die Edmonton Oilers in der National Hockey League, kam jedoch weiterhin regelmäßig in der AHL für Edmontons neues Farmteam Oklahoma City Barons zum Einsatz. In der Saison 2011/12 konnte sich der Rechtsschütze schließlich einen Stammplatz im NHL-Team der Oilers erspielen.

Im März 2015 gaben ihn die Oilers dann an die Canadiens de Montréal ab und erhielten im Gegenzug ein Zweitrunden-Wahlrecht und ein leistungsabhängiges Fünftrunden-Wahlrecht für den NHL Entry Draft 2015. Im Trikot der Canadiens erzielte der Abwehrspieler in der Saison 2017/18 mit 42 Scorerpunkten seine bisher beste Karriereleistung und steigerte diese im Folgejahr um weitere vier Punkte. Im September 2020 unterzeichnete Petry einen neuen Vierjahresvertrag in Montréal, der ihm mit Beginn der Saison 2021/22 ein durchschnittliches Jahresgehalt von 6,25 Millionen US-Dollar einbringen soll. Zuvor erreichte er mit den Canadiens das Endspiel der Playoffs 2021, unterlag dort allerdings den Tampa Bay Lightning mit 1:4.

Nach sieben Jahren in Montréal wurde Petry im Juli 2022 samt Ryan Poehling an die Pittsburgh Penguins abgegeben, während die Canadiens im Gegenzug Mike Matheson sowie ein Viertrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2023 erhielten. Dort war er allerdings nur ein Jahr aktiv, bis er im August 2023 zu den Canadiens de Montréal zurückkehrte. Mit ihm wechselten Casey DeSmith, Nathan Légaré und ein Zweitrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2025 nach Montréal, während die Penguins Mike Hoffman und Rem Pitlick erhielten. Hoffman wurde dabei direkt in einem weiteren Tauschgeschäft genutzt, um Erik Karlsson von den San Jose Sharks zu verpflichten. Petry wiederum wurde wenige Tage später an die Detroit Red Wings abgegeben, wofür die Canadiens Gustav Lindström sowie ein konditionales Viertrunden-Wahlrecht im NHL Entry Draft 2025 erhielten. Petry entschied sich bei den Red Wings für die Rückennummer 46, da sein Vater Dan Petry mit dieser Nummer für das Baseball-Team Detroit Tigers gespielt hatte.

International
Für die USA nahm Petry erstmals an der Weltmeisterschaft 2012 in Schweden und Finnland teil. Bei seinem Pflichtspieldebüt für die Nationalmannschaft erzielte er am 4. Mai 2012 beim 7:2-Sieg gegen Frankreich ein Tor. Bei der Weltmeisterschaft 2013 in Stockholm und Helsinki war er erneut Teil der Nationalmannschaft und gewann mit dieser die Bronzemedaille.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2013 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft

Karrierestatistik
Stand: Ende der Saison 2022/23

International
Vertrat die USA bei:
 Weltmeisterschaft 2012
 Weltmeisterschaft 2013
 Weltmeisterschaft 2014

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeynationalspieler (Vereinigte Staaten)
Eishockeyspieler (Michigan State Spartans)
Eishockeyspieler (Springfield Falcons)
Eishockeyspieler (Oklahoma City Barons)
Eishockeyspieler (Edmonton Oilers)
Eishockeyspieler (Canadiens de Montréal)
Eishockeyspieler (Pittsburgh Penguins)
Eishockeyspieler (Detroit Red Wings)
US-Amerikaner
Geboren 1987
Mann

Jeff Petry


Francesco Saverio Massimo (Dresden, 26 de fevereiro de 1806 - Roma, 11 de janeiro de 1848) foi um cardeal italiano.

Biografia

Os primeiros anos
Nasceu em Dresden em 26 de fevereiro de 1806, filho de Massimiliano Camillo VIII Massimo, 1º príncipe de Arsoli e marquês de Roccasecca dei Volsci (filho por sua vez do príncipe e diplomata papal Francesco Camillo VII Massimo), e da princesa Maria Cristina Sabina da Saxônia, filha do príncipe Francisco Xavier da Saxônia, filho do rei Augusto III da Polônia.

Para ingressar na carreira eclesiástica, decidiu renunciar aos direitos sucessórios dos títulos de seu pai e foi agregado à cúria romana em 1823. Daqui foi imediatamente enviado a Paris como enviado apostólico para a entrega do chapéu cardinalício a Ana. -Louis-Henri de La Fare, Arcebispo de Sens. Em 1829 Francesco Saverio Massimo foi nomeado Prelado Doméstico de Sua Santidade e em 1830 tornou-se membro da Congregação para o bom governo e assessor do Tribunal da Câmara Apostólica, graduando-se in utroque iure no mesmo ano. Em 8 de julho de 1832 foi nomeado secretário da Congregação das Águas por Gregório XVI e a partir de 1833 tornou-se protonotário apostólico supranumerário. Em 1834 tornou-se clérigo da Câmara Apostólica, tornando-se assim presidente das casas da moeda e cartórios, tratando da conversão decimal da cunhagem papal. Em 1836 foi nomeado mestre de câmara papal e em 13 de setembro de 1838 tornou-se mordomo do pontífice e prefeito dos Sagrados Palácios Apostólicos.

o cardinalato
O papa Gregório XVI o elevou a cardeal no consistório de 24 de janeiro de 1842 (depois de já ter sido reservado in pectore em 12 de fevereiro de 1838) e em 27 de janeiro do mesmo ano obteve o barrete cardinalício e o título de diácono de Santa Maria em Domnica. Até a nomeação do cardeal Sisto Riario Sforza, ele era o cardeal italiano mais jovem.

Nomeado Prefeito para os Assuntos Econômicos da Sagrada Congregação da Propaganda Fide em 11 de março de 1843, foi nomeado Legado Apostólico em Ravena a partir de 14 de novembro de 1843. Durante esse cargo, destacou-se como um governante de ferro e conservador, absolutamente contra os liberais e contra a vontade secularizar as instituições estatais (exatamente o oposto do que Pio IX estava tentando fazer durante os primeiros dias de seu pontificado). Participou do conclave de 1846 que elegeu Pio IX como papa e depois tornou-se prefeito da Sagrada Congregação das Águas e Caminhos a partir de 7 de agosto de 1846. Em março de 1847 tornou-se membro da congregação da Fabbrica di San Pietro e em 31 Em dezembro foi nomeado Ministro das Obras Públicas do Estado Pontifício.

Atua na área artística, cultural e arqueológica

Um antiquista apaixonado, Francesco Saverio Massimo tornou-se primeiro membro fundador e depois presidente de várias sociedades arqueológicas, como a Congregazione dei Virtuosi al Pantheon em 1838 ou a Accademia Tiberina (1839), fundadora da Pontifícia Academia Romana de Arqueologia. Durante sua estada em Ravenna, ele restaurou o mausoléu de Teodorico. No estrangeiro distinguiu-se como membro honorário do Colégio Arqueológico e Heráldico e como membro da Sociedade de Belas Artes de Atenas (1845). Fundador e presidente do Instituto Estatístico Agrícola do Estado Papal (1847), projetou a Villa Gregoriana em Tivoli em nome do Papa Gregório XVI, construída depois que o curso do rio Aniene foi desviado para criar a espetacular grande cachoeira ainda visível hoje em o Parque. Este desvio tornou-se necessário a conselho do próprio Massimo, que iniciou a escavação de Monte Catillo perto de Tivoli após as trágicas inundações que atingiram a área em 1826. Em Roma, porém, como prefeito dos Palácios Apostólicos, ele supervisionou a criação do Museu Egípcio Gregoriano e teve alguns importantes monumentos romanos restaurados.

A morte
Ele morreu em Roma em 11 de janeiro de 1848 com a idade de 41. Seu corpo foi exposto na basílica de San Lorenzo in Damaso, em Roma, onde o funeral ocorreu em 15 de janeiro de 1848, com a participação do Papa Pio IX; foi então sepultado na capela que a família Massimo possuía naquela mesma basílica. Sua morte repentina despertou imediatamente muitas suspeitas, sobretudo pelo fato de ter ocorrido logo após uma agitada reunião do pontifício conselho de ministros da qual, segundo o diário de seu irmão Vittorio, ele havia partido "com grandes dores".

Link Externo
Francesco Saverio Massimo
catholic-hierarchy.org

Mezzofanti,Giuseppe
Cardeais nomeados pelo papa Gregório XVI

Francesco Saverio Massimo


Ej (nume scris și: ezh; cunoscut și ca: Z cu codiță; majuscula: Ʒ, minuscula: ʒ; pronunția numelui: /ˈɛʒ/) este o literă a cărei formă mică ⟨ʒ⟩ este folosită în Alfabetul Fonetic Internațional, aici reprezentând consoana fricativă postalveolară sonoră.

Ej este de asemnea folosit ca literă în ortografia limbii skolt sami, atât sub forma simplă cât și cu cea cu caron (Ǯ ǯ).

Caractere similare

Asemănarea cu ro-ul din hiragana

Ej arată asemănător cu ろ, caracterul japonez folosit pentru scrierea morei "ro". Totuși, unghiul central al lui ろ iese puțin înafară, spre deosebire de ej care are acel unghi în interiorul literei.

De asemenea, caracterul din hiragana numit "ru" ⟨る⟩, ce e identică cu ろ exceptând bucla de la sfârșit.

Vezi și
 Ej inversat (Ƹ ƹ)
 Ej abhaz (Ӡ ӡ)
 Zemle (З з)

Litere

Ej (literă)


Muraste Naturfredningsområde ligger i den nordlige del af Harjumaa, Estland, cirka 15 kilometer fra Tallinn. Dets størrelse er 140,5 ha. I den østlige del af naturreservatet ligger Muraste grænsebevogtningsskole.

Området beskytter en del af den nordlige kyst af Estland og sjældne estiske skovvækster.

I naturfredningsområder ligger Estland ældste fyrtårn af træ, som blev opført i 1859.

Naturefredningsområdet er rigt på fuglearter: Der findes blandt andre rødhals, gærdesmutte, jernspurv, skovpiber, munk, gulbug, gransanger, løvsanger og dompap.

Af større pattedyr forekommer rådyr, elg og vildsvin.

Eksterne henvisninger

 Muraste looduskaitseala kaitse alla võtmine ja kaitse-eeskiri (beslutning om at underlægge Muraste naturfredning samt dets fredningsbestemmelser)
 Muraste looduskaitseala i tidsskriftet Eesti Loodus, 2005/11

Estlands geografi

Muraste naturfredningsområde


Galina Sergeyevna Ulanova (em russo: Галина Сергеевна Уланова, São Petersburgo, 8 de janeiro de 1910 - Moscou, 21 de março de 1998) foi uma bailarina e professora de balé russa. Frequentemente é citada como uma das principais bailarinas do século XX.

Biografia

Ulanova nasceu em São Petersburgo, na Rússia, em 1910. Seus pais eram solistas do Teatro Mariinski e dançaram com Anna Pavlova. Mais tarde, seu pai se tornou diretor e sua mãe professora de balé. Ulanova lembrou que 'nunca teve escolha de escolher uma carreira' e devido à profissão de seus pais, o balé era sua única opção. Quando criança sonhava em ser marinheira, dizendo temer a vida de artista com muito trabalho e sem dormir. No entanto, seus pais a enviaram para a escola de balé muito jovem, onde estudou com Agrippina Vaganova e sua própria mãe.

Quando ingressou no Teatro Mariinski em 1928, a imprensa soviética encontrou nela "muito do estilo de Marina Semyonova, graça, a mesma plasticidade excepcional e uma espécie de modéstia cativante em seus gestos". Constantin Stanislavski, fascinado com seu estilo de atuação, implorou que ela participasse de suas produções teatrais. No ano de 1944, quando sua fama alcançou Josef Stalin, ele a transferiu para o Teatro Bolshoi, onde ela seria a prima ballerina assoluta durante dezesseis anos. No ano seguinte, foi protagonista na estreia mundial de Cinderela, de Serguei Prokofiev.

Ulanova era considerada uma grande atriz e dançarina, tendo tido autorização para fazer uma turnê no exterior aos 46 anos, jornais britânicos extasiados escreveram que "Galina Ulanova em Londres conheceu o maior triunfo de qualquer dançarina desde Anna Pavlova". Tendo se aposentado do palco aos cinquenta anos, ela atuou como professora de muitas gerações de dançarinos russos.

Ulanova foi uma das poucas dançarinas a receber o prêmio de Herói do Trabalho Socialista e a única a receber essa honraria duas vezes. Ela também recebeu o maior título soviético destinado para o meio artístico, Artista do Povo da URSS. Ainda recebeu o Prêmio Stalin, em diversas ocasiões, em 1941, 1946, 1947, 1950 e o Prêmio Lenin em 1957. Ela foi eleita Membro Honorário Estrangeiro da Academia de Artes e Ciências dos Estados Unidos em 1960.

Morte
Galina morreu em Moscou, no ano de 1998, aos oitenta e oito anos de idade e está enterrada no cemitério do Convento de Novodevichy.

Visões sobre Galina Ulanova
Durante sua longeva carreira, Galina chamou atenção de diversos artistas e intelectuais que teceram comentários sobre sua arte, entre eles destacam-se comentários das personalidades abaixo:

 Serguei Eisenstein, cineasta russo: "Ulanova - não pode ser agrupada, comparada a outras dançarinas. Em termos do que é mais querido, pela própria natureza de seu segredo... Ela pertence a uma dimensão diferente."
 Serguei Prokofiev, compositor russo: "Ela é o gênio do balé russo, sua alma indescritível, sua poesia inspirada. Ulanova confere à sua interpretação de papéis clássicos uma profundidade de expressão inédita no balé do século XX."
 Evgeny Mravinsky, regente russo: "A imagem de Ulanova - gentil, frágil e sábia - me foi dada na minha juventude e está enraizada em meu coração e memória para sempre. Cada encontro com Ulanova e sua arte, cada lembrança dela - é sempre uma grande emoção e felicidade . Com agradecimentos a ela e gratidão ao destino por tê-la dado a nós."
 Sviatoslav Richter, pianista russo: "Ulanova traçou novos caminhos no balé. Ela não apenas nos deu personagens inesquecíveis, mas também criou seu próprio mundo artístico - um reino da espiritualidade humana. Ulanova transformou o balé em uma forma de arte popular. Graças a ela, até mesmo seus inimigos mais implacáveis tornaram-se seus apoiadores e milhares de pessoas agora reconhecem o balé como uma necessidade vital.""
 Margot Fonteyn, bailarina inglesa: "Não posso nem começar a falar sobre a dança de Ulanova, é tão maravilhosa que fico sem palavras. É mágica. Agora sabemos o que nos falta.
 Maya Plisetskaia, bailarina soviética: "Ulanova criou seu próprio estilo, nos ensinou a ele. Ela representa uma época, um tempo. Ela tem sua própria marca registrada. Como Mozart, Beethoven e Prokofiev, ela teve um impacto, ela refletiu seu tempo. Ela era um anjo e dançava como um."
 Arnold Haskell, crítico de dança inglês: "Minhas lembranças de Ulanova são, para mim, parte da própria vida, trazendo um enriquecimento total da experiência. Para mim, os dela não são milagres teatrais, mas triunfos do espírito humano. Onde Pavlova estava extremamente consciente de seu público e podia tocar suas emoções como se fosse um instrumento, Ulanova está distante em um mundo próprio, no qual temos o privilégio de penetrar. Ela está tão completamente identificada com o personagem que personifica que nada existe fora dela."
 Maurice Béjart, coreógrafo francês: "Galina Ulanova é uma bailarina que compreendeu os segredos mais profundos da arte, ela uniu sentimentos e sua expressão externa em um todo indivisível."
 Rudolf Nureyev, bailarino soviético: "Somente ela, a bailarina número um do mundo, manteve-se inabalável em seu curso escolhido, sempre modesta, vestida com recato, totalmente absorta na dança e totalmente receptiva às intrigas dos bastidores. Sua força interior, suas qualidades humanas - explicam por que ela permaneceu pura, intocado pelo aborrecimento do dia-a-dia da vida teatral."

Prêmios
Entre os diversos prêmio recebidos por Ulanova, destacam-se:

União Soviética

 Herói do Trabalho Socialista (1974, 1980)
 Ordem de Lenin (1953, 1979, 1974, 1980)
 Ordem da Bandeira Vermelha do Trabalho (1939, 1951, 1959, 1967)
 Ordem do Distintivo de Honra (1940)
 Ordem da Amizade dos Povos  (1986)
 Artista Homenageado da República Socialista Federativa Soviética da Rússia (1939, 1940)
 Artista Homenageado da República Socialista Soviética Cazaque (1943)
 Artista do Povo da URSS (1951)
 Prêmio Stalin da Paz (1941) – por conquistas notáveis no campo do balé
 Prêmio Stalin da Paz (1946) – para o desempenho como protagonista em Cinderela de Prokofiev
 Prêmio Stalin da Paz (1947) – para o desempenho como protagonista em Romeu e Julieta de Prokofiev
 Prêmio Stalin da Paz (1950) – pela interpretação de Tao-Hoa na peça The Red Poppy de Glière
 Prêmio Lenin da Paz (1957)
 Medalha "Pela Defesa de Leningrado"
 Medalha "Pelo Trabalho Valente na Grande Guerra Patriótica de 1941–1945"

Rússia

 Prêmio do Presidente da Federação Russa no campo da Arte e Literatura.

Exterior

 Ordem do Leão da Finlândia (1958)
 Ordem de Cirilo e Metódio, 1º grau, Bulgária (1968)
 Comendador da Ordem das Artes e Letras, França (1992)
 Ordem Pasarat, Cazaquistão (1995)

Representações na cultura popular
Foi interpretada por Cyd Charisse no filme Mission to Moscow em 1943, dirigido por Michael Curtiz. Ulanova é representada por Aliya Tanikpaeva em um papel sem fala no episódio 1 da 2ª temporada da série Netflix, The Crown.

Nascidos em 1910
Mortos em 1998
Naturais de São Petersburgo
Bailarinos da Rússia
Bailarinos da União Soviética
Professores da Rússia
Heróis do Trabalho Socialista
Membros da Academia de Artes e Ciências dos Estados Unidos
Sepultados no Cemitério Novodevichy
Ordem das Artes e Letras
Prêmio Lenin

Galina Ulanova


The DFS 230 was a German transport glider operated by the Luftwaffe in World War II. It was developed in 1933 by the Deutsche Forschungsanstalt für Segelflug (DFS - "German Research Institute for Sailplane Flight") with Hans Jacobs as the head designer. The glider was the German inspiration for the British Hotspur glider and was intended for airborne assault operations.

In addition to the pilot, the DFS-230 glider had room for nine men who sat close together on a narrow bench located in the middle of the fuselage (six facing forward, and four backward). Entry and exit to the cramped interior was by a single side door. The front passenger could operate its only armament, a machine gun. It was an assault glider, designed to land directly on top of its target, so it was equipped with a parachute brake. This allowed the glider to approach its target in a dive at an angle of eighty degrees and land within  of its target. It could carry up to  of cargo.

It played significant roles in the operations at Fort Eben-Emael, the Battle of Crete, and in the rescue of Benito Mussolini. It was also used in North Africa. However, it was used chiefly in supplying encircled forces on the Eastern Front such as supplying the Demyansk Pocket, the Kholm Pocket, Stalingrad, and the defenders of Festung Budapest (until February 12, 1945). Although production ceased in 1943, it was used right up to the end of the war, for instance, supplying Berlin and Breslau until May 1945.

By means of a cable running along the tow rope the pilots of the tow-plane and of the freight glider were able to communicate with each other which made blind flying possible, when necessary. The towing speed of the DFS-230 was approximately . It dropped its landing gear as soon as it was safely in the air, and landed by means of a landing skid. The DFS-230 could be towed by a Ju 52 (which could tow two with difficulty), a He 111, a Ju 87, Hs 126, a Bf 110, or a Bf 109. The Ju 52 towed the glider using a  cable or, in bad weather, a much shorter rigid bar connected by an articulated joint to the tow aircraft. The DFS-230 had the highest glide ratio (8:1) of any World War 2 military glider other than the Antonov A-7. This was because it was thought that the glider had to be capable of a long approach during landing, so that it could be released a greater distance from the target so the sound of the towing aircraft did not alert the enemy.

Variants

DFS 230 A-1
Initial production version

DFS 230 A-2
A-1 with dual-controls

DFS 230 B-1
Braking parachute added, able to carry defensive armament (MG 34 machine gun)

DFS 230 B-2
B-1 with dual-controls

DFS 230 C-1
Late production version; B-1 with nose braking rockets

DFS 230 D-1
C-1 with improved nose braking rocket design, one prototype (DFS 230 V6)

DFS 230 F-1
Larger version with capacity for 15 soldiers, one prototype (DFS 230 V7, DV+AV)

DFS 203 Two DFS 230 fuselages joined by an enlarged cantilever centre section, with span of  and length of  due to the rear fuselage being extended. Wind tunnel testing revealed little or no advantage over the standard DFS 230 so further work was abandoned.

Focke-Achgelis Fa 225A single DFS 230 converted to an auto-gyro by replacing the wings with the 3-bladed rotor from a Focke-Achgelis Fa 223, mounted on a pylon above the fuselage. The undercarriage was revised to include long oleo shock absorbers with a wide track for stability. Towed behind a Junkers Ju 52/3m during trials, it was found that the low towing speed and low approach speed made the combination more vulnerable to attack.

Specifications (DFS 230 B-1)

See also
 Hanna Reitsch

Notes

Further reading

External links

1930s German military transport aircraft
Glider aircraft
World War II transport aircraft of Germany
DFS 230
Aircraft first flown in 1937

DFS 230


La chartreuse (ou le château) de Montbrun, ou de Monbrun, est une chartreuse française implantée sur la commune de Verdon dans le département de la Dordogne, en région Nouvelle-Aquitaine.

L'édifice fait l'objet d'une protection au titre des monuments historiques.

Présentation
La chartreuse de Montbrun se situe en Bergeracois, dans le sud du département de la Dordogne, moins de deux kilomètres au nord-nord-est du petit bourg de Verdon, à proximité de la route départementale 36, au lieu-dit Monbrun, en limite nord-est de la commune.

C'est une propriété privée, dont la visite est autorisée lors des Journées du patrimoine.

Histoire et architecture

La construction de cette chartreuse a commencé aux environs de 1770 à la demande d'Isaac Jacques de La Valette, qualifié de « chevalier, seigneur de Montbrun, La Veyssière, Moncontour et autres lieux », et s'est poursuivie après sa mort en 1790 sur les ordres de son fils Jean Symphorien.

Au , le domaine étendait ses vignes vers l'est depuis la chartreuse jusqu'aux abords du château de Lanquais.

Montbrun est l'une des rares chartreuses du Périgord à présenter cinq corps de bâtiments en ligne. Exposée à l'ouest, la façade principale, de style néo-classique, se compose d'un logis sans étage avec pavillon central et deux pavillons d'ailes saillants dont celui du sud est surmonté d'un étage.

Les toits du logis et du pavillon central sont percés par trois lucarnes à fronton triangulaire.

Dans son ouvrage Le Périgord, châteaux, manoirs et gentilhommières, Jean Secret, indiquait en 1966 à propos de Montbrun : .

Jouxtant le pavillon sud, une chapelle familiale consacrée en 1837 a été érigée au . Perpendiculairement aux pavillons d'ailes, deux ailes de communs s'étendent vers l'est sur une vingtaine de mètres, délimitant une cour carrée, fermée à l'est par une autre rangée de dépendances au centre de laquelle a été ouvert un portail. Probablement antérieur à la chartreuse, un puits couvert profond de  se trouve dans cette cour.

Côté jardin, la chartreuse est précédée d'une terrasse basse, délimitée par une balustrade. alignée dans le prolongement des façades occidentales des deux pavillons d'aile et au centre de laquelle l'accès s'effectue en passant entre deux sculptures représentant des sphynges accroupies.

L'édifice est inscrit au titre des monuments historiques le .

Depuis sa construction, la chartreuse a été la propriété de deux familles : les de La Valette-Mon(t)brun jusqu'en 1969, puis les de La Loge d'Ausson depuis, Jeanne de La Loge d'Ausson ayant hérité du domaine après avoir été adoptée par ses oncle et tante restés sans postérité.

Galerie

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des demeures de la Dordogne
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Bergerac

Liens externes

Montbrun
Monument historique en Dordogne
Montbrun
Monument historique inscrit en 1948

Chartreuse de Monbrun


ولاية محوت هي إحدى ولايات المنطقة الوسطى في سلطنة عمان. تطل على بحر العرب. تجاورها شمالاً ولاية المضيبي التابعة للمنطقة الشرقية ومن الشمال الغربي ولاية أدم التابعة للمنطقة الداخلية ومن الجنوب الغربي ولاية الدقم ومن الشرق الشمالي ولاية جعلان بني بوعلي التابعة للمنطقة الشرقية. تضم حوالي 32 قرية، ويسكنها 8 آلاف نسمة تقريباً.

تاريخ محوت
كانت تعد واحداً من الموانئ الهامة في العصور السابقة، حيث اشتهرت بصناعة السفن، ونقل المسافرين والبضائع من عمان إلى كل من شرق أفريقيا والهند وأجزاء أخرى من القارة الإفريقية، حاملة للمنتجات العمانية وعائدة بالبضائع التي لم تكن موجودة آنذاك في عُمان.

الطبيعة في محوت
توجد بالولاية ثلاث جزر، أهمها جزيرة محوت المحاطة بأشجار القرم أو المانجروف من جميع الجهات، وجزيرة الراك ذات المنظر الطبيعي الرائع، وجزيرة عب التي تتميز بوجود أعداد كبيرة من الطيور البحرية مثل طائر النورس وطائر مالك الحزين والفلامنجو فضلاً عن أنواع أخرى من الطيور المهاجرة.أما سواحل ولاية محوت فأهمها: سواحل النجدة بر الحكمان سويحل كناسة، رأس رويس، الخلوف، نبتوت، رأس الزخر، رأس خبة صراب.ومن الوديان أهمها وادي مديرة وأكبر وادي بة شجر الغاف بكثافة ويوجد به مناظر طبيعية كثيرة منها (عين السلم)
ووادي الجوبه ووادي السيل

الحرف والصناعات التقليدية
يعمل سكان الولاية في صيد الأسماك، وعي وتربية الماشية، فضلاً عن إتجاه البعض إلى الزراعة، حيث توجد بها حالياً أكثر من 70 مزرعة تنتج الخضروات والتمور والأعلاف الحيوانية. ومن الصناعات التقليدية: الغزل والنسيج – الخروج والغلي التي يصنعونها من «الشعر» وهي تستخدم كغطاء للمنازل، وكذلك يستخدمونها «كفراش» وتسمى «العينة».

وقد نالت ولاية محوت حصة مناسبة من عطاءات النهضة التي يقودها السلطان قابوس، حيث توجد هناك 7مدارس و4مراكز صحي، كما يوجد عدد من المكاتب الحكومية التي تعمل لخدمة المواطنين بالولاية.

مراجع

وصلات خارجية
 المنطقة الوسطى - وزارة الإعلام العمانية

ولاية محوت
محافظة الوسطى

ولاية محوت


In Salah (en idioma árabe, عين صالح), también llamada Aïn Salah, I-n-Salah o 'Ayn Şalih, es una ciudad-oasis en el centro de Argelia, que una vez fue un vínculo comercial importante de la ruta trans-sahariana de caravanas. Según el censo de 2008, tiene una población de 32 518 habitantes. En el área que rodea In Salah se ubican algunos de las más grandes reservas de petróleo y gas de Argelia, como así también sus plantas de procesamiento. El pueblo está situado en el corazón de la región del desierto del Sahara, al norte de África. El nombre In Salah proviene del término "buen manantial", aunque el agua es conocida por su sabor salado, más bien desagradable.

Clima

La región del desierto del Sahara argelino tiene un clima prácticamente carente de toda lluvia. En promedio, In Salah recibe menos de 20 mm anuales de precipitaciones (ver diagrama climático de In Salah). Las temperaturas de verano son consistentemente altas –con índices térmicos que llegan a niveles extremos durante cuatro meses del año–, pero las temperaturas por la noche son lo suficientemente bajas como para resultar tolerables. Las noches de invierno pueden ser frías y las heladas no son desconocidas, pero los días son cálidos y soleados.

Durante el verano, la región del Sahara argelino es fuente de mucho calor y de viento polvoriento, llamado siroco. Este viento muy fuerte recorre las planicies del norte de Argelia en pulsos que duran alrededor de 1-4 días. El siroco causa condiciones de sequía a lo largo de la costa norte de África. Mucha gente atribuye problemas de salud al siroco, debido al calor y al polvo a lo largo de las regiones costeras de África. El polvo que el siroco lleva en suspensión puede causar abrasión en instrumentos mecánicos y penetrar en los edificios. El viento, con velocidades máximas de casi 100 km por hora (55 nudos), se produce generalmente durante el otoño y la primavera. Alcanza sus máximos en marzo y noviembre cuando es muy cálido.

Transporte
In Salah dispone de un aeropuerto situado 7 km al norte de esta villa.

Referencias

Localidades de Argelia
Provincia de In Salah

In Salah


36424 Satokokumasaki este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
36424 Satokokumasaki este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  au centre Bisei SG Center în cadrul programului BATTeRS. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,11 și o înclinație de 4,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 36001-37000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2000
Centura de asteroizi

36424 Satokokumasaki


Patricia Schäfer (* 13. März 1967 in Bielefeld) ist eine deutsche Schauspielerin.

Werdegang
Ihre Schauspielausbildung absolvierte Schäfer an der Otto-Falckenberg-Schule in München. Danach war sie vor allem auf der Bühne zu sehen, etwa 1990 bei den Ruhrfestspielen in Recklinghausen, am Nationaltheater Mannheim (1994) oder am Stücketheater in Berlin (1999). Zuvor erhielt sie ein Festengagement am Staatstheater Wiesbaden (1990–1993). Von 1995 bis 1996 ging sie mit der Wanderbühne Landgraf auf Tournee.

Daneben widmete sie sich regelmäßig diversen Fernsehprojekten und war im Zuge dessen in zahlreichen Produktionen zu sehen. Zum einen übernahm sie in bekannten Fernsehserien wie Parkhotel Stern, In aller Freundschaft, Die Rettungsflieger und Lasko verschiedene Episodenrollen, zum anderen wirkte sie verstärkt in Krimireihen mit, etwa in Polizeiruf 110, Ein Fall für zwei, Die Kommissarin, SOKO Leipzig und Der letzte Zeuge. Darüber hinaus drehte sie viele Spielfilme, z. B. Frühstück zu viert, Männer sind wie Schokolade und Nana. 2002 war sie außerdem in einem Film der insgesamt sechsteiligen Dachtitelreihe Lauter tolle Frauen zu sehen.

Hauptrollen verkörperte Schäfer bisher in den Serien Schwarz greift ein, wo sie fünf Jahre lang als Erika Voss auftrat, und Alphateam, in der sie der Ärztin Dr. Maria Jaspers ein Gesicht verlieh. Außerdem war sie vom 8. April 2011 bis 7. Oktober 2013 in der ARD-Vorabendserie Verbotene Liebe als Viktoria Wolf zu sehen.

Schäfer übernahm im April 2017 die weibliche Hauptrolle der Helen Fries in der 14. Staffel der ARD-Telenovela Rote Rosen neben Jörg Pintsch.

Patricia Schäfer ist Mutter von zwei Kindern und wohnt in Berlin.

Filmografie

Fernsehen
 1992: Sie und Er
 1993: Ein Fall für zwei – Ein Ticket zum Himmel
 1994–1999: Schwarz greift ein
 1994: Hessische Geschichten – Der Familientag
 1995: Nana
 1995: Hotel Mama
 1996: 2 ½ Minuten
 1996: Wolffs Revier – Flugangst
 1996: Kurklinik Rosenau – Herzversagen
 1997: Frühstück zu viert
 1997: Polizeiruf 110 – Heißkalte Liebe
 1997: Ein starkes Team – Mordlust
 1999: Männer sind wie Schokolade
 2000: Liebe und andere Lügen
 2000: Parkhotel Stern – Quartett
 2001: Die Kommissarin – Das Mädchen im Wald
 2001: Im Namen des Gesetzes – Riskantes Spiel
 2002–2005: Alphateam – Die Lebensretter im OP (90 Folgen)
 2002: Die Rettungsflieger – Gefährliche Hochzeit
 2004: Der letzte Zeuge – Die sich nach Liebe sehnen
 2006: Trivial!
 2006: Axel! will's wissen – Das Turnier
 2006, 2022: SOKO Leipzig – Voll Stoff, Blinde Flecken
 2007: Albert – Mein unsichtbarer Freund
 2007: In aller Freundschaft – Auf der Flucht
 2008: R. I. S. – Die Sprache der Toten – Salto Mortale
 2008: Hindernisse des Herzens
 2009: Lasko – Die Faust Gottes – Milena
 2010: Drei gegen einen
 2011–2013: Verbotene Liebe
 2015: Huck – Für eine Handvoll Euro
 2017–2018: Rote Rosen (Staffel 14: Helen Fries)
 2018: Die Ungeborenen (Kurzfilm)
 2018: Lindenstraße – Der Mann im Aufzug (Folge 1696)

Sonstiges
 2008: Auftritt im Bewerbungsfilm Dazwischen von Jann-Ole Oberländer
 2010: Auftritt im Werbefilm Social Spot – Mühlenkampf: Zeit was zu ändern von Christoph Kirchner

Theater
 2006–2007: Frohe Feste (als Marion)
 2006: Komödie in der Steinstraße in Düsseldorf
 2007: Theatergastspiele Kempf
 2008: Störtebeker-Festspiele in Ralswiek – Der Seewolf (als Ingeborg von Mecklenburg)
 2008–2009: Stadttheater in Koblenz
 2008: Endstation Sehnsucht (als Stella)
 2009: Merlin oder Das wüste Land (als Ginevra)
 2009: Der Floh im Ohr (als Raymonde)
 2014: Störtebeker-Festspiele in Ralswiek – Gottes Freund (als Ingeborg von Mecklenburg)
 2016:   Störtebeker-Festspiele in Ralswiek - Auf Leben und Tod (als Herzogin Sophia von Pommern Wolgast)
 2018–2019: Tod eines Handlungsreisenden (Linda, Willys Frau)
 2022–2023: Theater und Orchester Heidelberg Konferenz der Tiere (als Zahnärztin / Flamingo / Anglerfisch / Grenzbeamtin / Nachrichtensprecherin / Reporterin / Motte)
 2023: Theater und Orchester Heidelberg Kleider machen Leute

Hörspiele
 1996: Klaus Pohl: Wartesaal Deutschland Stimmen Reich (Frankfurterin) – Regie: Dieter Mann/Norbert Schaeffer (Hörspiel – SWF)

Weblinks

 Patricia Schäfer auf der Webseite der Agentur Reed

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Hörspielsprecher
Deutscher
Geboren 1967
Frau

Patricia Schäfer (Schauspielerin)


El Observatorio de Autonomía Municipal (OdAM) es una instancia creada para apoyar los procesos de análisis, formulación y diseño de las políticas que favorezcan la autonomía municipal en Centroamérica y República Dominicana.  Este trabajo se alcanza innovando metodologías de agregación de información, bajo esquemas de trabajo articulados entre beneficiados y gestores. El OdAM es una unidad vinculada con las Asociaciones Nacionales de Municipios, con un carácter interdisciplinario y su funcionamiento es continuo. Es parte de la Fundación DEMUCA de la Cooperación Española para el Desarrollo (AECID)

Historia
El OdAM surge como una necesidad planteada por las Asociaciones Nacionales de Municipios en Centroamérica y República Dominicana ante una serie de cambios políticos e institucionales que han repercutido en procesos de reestructuración tanto de las funciones del Estado, como de las normativas que regulan y tutelan la administración pública. En el ámbito municipal, esas reestructuraciones también han sido evidentes y consecutivas; mismas que se pueden apreciar por ejemplo, con las políticas de descentralización con las que se busca garantizar acciones desde el Gobierno central hacia los Gobiernos locales que legitimen la autonomía municipal.

Es ante este contexto cuando la Fundación DEMUCA, establece un convenio marco con el Observatorio del Desarrollo de la Universidad de Costa Rica para hacer efectiva la construcción del OdAM. Esto dado que, sí bien es cierto la Fundación cuenta con amplia experiencia en temas vinculados con el desarrollo municipal y su autonomía, era necesario contar con expertos para la construcción de un observatorio temático especializado. El OdAM actualmente es coordinado por el PhD. Jean-Paul Vargas y está conformado por un grupo de expertos investigadores en cada uno de los países de la región comprendida.

Publicaciones e investigaciones
Entre las principales publicaciones y procesos investigativos llevados a cabo por el OdAM, están:
 OdAM. Observatorio de Autonomía Municipal: La autonomía Municipal en Centroamérica y República Dominicana
 Ingeniería y comportamientos electorales a nivel municipal en Centroamérica y República Dominicana
 Territorialización de políticas públicas: Coordinación interinstitucional en Centroamérica y República Dominicana
 Autonomía Política: Gobernanza municipal en Centroamérica y República Dominicana
 Índice de Percepción de la Autonomía Municipal: Centroamérica y República Dominicana

Referencias

Enlaces externos

 https://web.archive.org/web/20110908023810/http://www.odam-ca.org/
 http://www.ungl.or.cr/
 www.amhon.hn/
 www.comures.org.sv/
 www.amunic.org/
 www.fedomu.org/

Observatorio de Autonomía Municipal (OdAM) // DEMUCA


Jeff Leslie, né le , est un coureur cycliste australien. Actif dans les années 1970 et 1980, il participe aux Jeux olympiques de 1984 à Los Angeles. Il obtient également une médaille de bronze lors des Jeux du Commonwealth de 1986.

Biographie

Palmarès
 1976
 Grand Prix du Faucigny
  du Grand Prix de Cours-la-Ville
 1980
 Tour du Pays de Gex-Valserine
 Flèche d'or (avec Michael Wilson)
 1986
  Médaillé de bronze de la course en ligne aux Jeux du Commonwealth

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste australien
Naissance en décembre 1952

Jeff Leslie


Luigi Perelli () este un regizor și scenarist italian.

Biografie
A jucat ca actor în filmul Odio per odio regizat de Domenico Paolella (1967).

Printre altele, a regizat câteva miniseriale Caracatița, a fost creatorul și regizorul filmelor de televiziune Sospetti și Un caso di coscienza, ambele cu Sebastiano Somma în rolul protagonistului.

Filmografie

Regizor

Filme de cinema
 Al Fatah - Palestina (1970)
 Lo chiamavano Verità (1972)
 Amore grande, amore libero (1976)
 L'addio a Enrico Berlinguer (1984)
 18 anni tra una settimana (1991)

Filme de televiziune

 Lo scandalo della Banca Romana (1977)
 L'affare Stavisky (1979)
 La casa rossa (1981)
 Dramma d'amore (1983)
 Quei 36 gradini (1984)
 Se un giorno busserai alla mia porta (1986)
 Caracatița 3 (1987)
 Una vittoria (1988)
 Caracatița 4 (1989)
 La piovra 5 - Il cuore del problema (1990)
 La piovra 6 - L'ultimo segreto (1992)
 La piovra 7 - Indagine sulla morte del commissario Cattani (1995)
 In fondo al cuore (1997)
 Racket (1997)
 Morte di una ragazza perbene (1999)
 Sospetti (2000)
 La piovra 10 (2001)
 Un caso di coscienza (2003)
 Rivoglio i miei figli (2004)
 Sospetti 3 (2005)
 Un caso di coscienza 2 (2006)
 Un caso di coscienza 3 (2008)
 Un caso di coscienza 4 (2009)

Scenarist

Film de cinema
 Amore grande, amore libero (1976)

Filme de televiziune
 ...E adesso andiamo a incominciare (coautor cu Roberto Lerici - 1977)
 Lo scandalo della Banca Romana (1977)
 Racket (1997)
 La piovra 10 (2001)

Note

Legături externe

 Luigi Perelli, pe AllMovie, All Media Network.

Nașteri în 1937
Nașteri pe 26 octombrie
Regizori de film italieni

Luigi Perelli


An Koeleria askoldensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Roman Julievich Roshevitz. An Koeleria askoldensis in nahilalakip ha genus nga Koeleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Koeleria

Koeleria askoldensis


U matematici, ako je  asocijativna algebra nad nekim polje k, tada je lijevi asocijativni -bialgebroid
druga asocijativna k-algebra  zajedno sa sljedećim preslikanjima:
homomorfizam algebri  kojeg nazivamo preslikavanjem izvora,
homomorfizam algebri  kojeg nazivamo preslikavenjem ponora, koji su takvi da slike od  i  komutiraju u , inducirajući dakle strukturu -bimodula na  određenog pravilom  za sve ; nadalje morfizam -bimodula , za kojeg zahtijevamo da je kounitalno i koasocijativno komnoženje  na objektu  u monoidalnoj kategoriju -bimodula s monoidalnim produktom . Nadalje, za pripadna kojedinicu  tog komnoženja zahtijevamo da je lijevi kokarakter (u drugom jeziku, to znači da je preslikavanja  lijevo unitalno djelovanje koje proširuje množenje (gledano kao lijevo regularno djelovanje)  duž ). Nadalje, tražimo usuglašenost među komnoženjem  i množenjima algebre  i njenog tenzorskog kvadrata . Ako je algebra  nekomutativna, tenzorski produkt  nad  nije algebra, dakle traženje uvjete tipa da je  morfizam k-algebri, kako se to radi kod bialgebri, nema smisla. Umjesto toga, zahtijevamo da  ima k-potprostor  koji sadržava sliku preslikavanja  i ima dobro definirano množenje inducirano množenjem na  uzduž projekcije na . Zahtijevamo, nadalje, da je kosuženje (korestrikcija)  homomorfizam unitalnih algebri. Ako je homomorfizam za jedan takav potprostor , tada je za svaki, i tada možemo napraviti kanonski izbor za , naime Takeuchijev umnožak , koji je u svakom slučaju algebra s množenjem induciranim uzduž projekcije s . Proizlazi da je dovoljno provjeriti da je slika od  sadržana u Takeuchijevom umnošku i da je kosuženje komnoženja na njega homomorfizam algebri. Brzeziński i Militaru su pokazali da je pojam asocijativnog bialgebroida ekvivalentan pojmu -algebre kojeg je uveo Takeuchi još 1977.

Pojam asocijativnog bialgebroida je poopćenje pojma k-bialgebre gdje je komutativni bazni prsten zamijenjen nekomutativnom k-algebrom . Hopfov algebroid nad  je uređeni par asocijativnog bialgebroida s totalnom algebrom  i antiendomorfizma algebre  koji zadovoljava neke dodatne uvjete (za razliku od slučaja asocijativnih bialgebroida gdje su osnovnee varijante definicije u literaturi zapravo ekvivalentne, u literaturi se promatra više sličnih ali bitno neekvivalentnih varijanti pojma Hopfovog algebroida).

Naziv bialgebroid je uvela J-H. Lu. Često izostavljamo pomen asocijativnosti u nazivu, čija glavna funkcija je razlikovanje od Liejevih bialgebroida, koje također često zovemo naprosto bialgebroidima. Asocijativni bialgebroidi se pojavljuju u dvije kiralne verzije, lijevoj i desnoj. Dualan je pojam bikoalgebroida.

References

Vanjske poveznice

 nLab, Associative bialgebroid, https://ncatlab.org/nlab/show/bialgebroid
 Stjepan Meljanac, Zoran Škoda, Martina Stojić, Lie algebra type noncommutative phase spaces are Hopf algebroids, Lett. Math. Phys. 107:3, 475–503 (2017) http://dx.doi.org/10.1007/s11005-016-0908-9 http://arxiv.org/abs/1409.8188

Algebra

Asocijativni bialgebroid


Prospekt Haharina () est une station de la ligne Kholodnohirsko-Zavodska (L1) du métro de Kharkiv. Elle est située  au centre de la ville de Kharkiv en Ukraine.

Mise en service en 1975, elle est desservie par les rames de la ligne 1. Le service est arrêté ou perturbé depuis l'invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022.

Situation sur le réseau

Établie en souterrain, la station Prospekt Haharina, est une station de passage de la ligne Kholodnohirsko-Zavodska (L1) du métro de Kharkiv. Elle est située entre la station Maidan Konstytutsii, en direction du terminus ouest Kholodna hora, et la station Sportyvna, en direction du terminus est Industrialna.

Elle dispose d'un quai central encadré par les deux voies de la ligne.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Kharkiv
 Ligne Kholodnohirsko-Zavodska (L1)

Liens externes
 .
 .
 .

Station de la ligne 1 du métro de Kharkiv
Station de métro mise en service en 1975

Prospekt Haharina (métro de Kharkiv)


Die Sharif-Familie ist einer der zwei bedeutendsten Clans in der pakistanischen Politik und Wirtschaft. Sie ist politisch eher rechts gerichtet und stehen dem pakistanischen Militär und dem Islamismus nahe, während ihre politischen Gegenspieler – die Familien Bhutto-Zardari – eher links stehen. Die islamisch-konservative Muslimliga wird von der Sharif-Familie dominiert.

Die wichtigsten Sharifs der letzten Jahrzehnte sind
 Mian Muhammad Sharif, Gründer des Industriekonzerns Ittefaq, und zwei seiner Söhne
 Nawaz Sharif, Pakistans Premierminister 1990–1993, 1997–1999 und 2013–2017
 Shahbaz Sharif, Chief Minister der bevölkerungsreichsten Provinz Punjab bis 2022. Von April 2022 an Premierminister Pakistans.

Sie sind Sunniten mit großem Einfluss unter den Punjabi und in der Wirtschaft, während die Bhuttos teilweise Schiiten sind.

Die Sharif-Familie war ursprünglich eine nicht politisch aktive Familie von Geschäftsleuten. Den entscheidenden Impuls, in die Politik zu gehen bildete die weitgehende Verstaatlichung des ausgedehnten Familienbesitzes zur Regierungszeit von Premierminister Zulfikar Ali Bhutto in den 1970ern. Nach dem Verlust ihres Industrieimperiums begaben sich Nawaz Sharif und Shahbaz Sharif in die Politik, mit dem Ziel, den verlorenen Familienbesitz wiederzugewinnen. Sie schlossen sich dabei – wohl mehr aus Opportunismus, als aus echter Überzeugung – der oppositionellen konservativen Muslimliga an. Nach dem Sturz Bhuttos im Putsch von 1977 erhielten die Sharifs ihre enteigneten früheren Besitztümer wieder zurück.

Weblinks
 Global Security.org, The Sharif family

Einzelnachweise

Individuelle Familie
Politik (Pakistan)

Sharif-Familie


Gypsum  ist eine Stadt des Eagle County im US-amerikanischen Bundesstaat Colorado. Das U.S. Census Bureau hat bei der Volkszählung 2020 eine Einwohnerzahl von 8.040 ermittelt.

Geographie
Gypsum liegt auf 39°38'40" nördlicher Breite und 106°56'25" westlicher Länge. Die nächstgelegene Großstadt ist Denver, das sich 150 Kilometer entfernt in östlicher Richtung befindet. Der Wintersportort Vail liegt im Osten und ist 50 Kilometer entfernt. Durch die Stadt führt der Interstate 70-Highway.

Geschichtliches
Der Deutsche William Schliff gilt als der erste Siedler, der sich im Jahre 1881 im Gebiet niederließ. Weitere Siedler folgten. Nachdem die Denver and Rio Grand Railroad in den Ort führte, gab es 1888 bereits eine Post, verschiedene Läden und Geschäfte sowie Restaurants und Saloons. Die Gegend der heutigen Stadt war wegen ihres reichen Wildtierbestandes beliebt. 1905 ging selbst Theodore Roosevelt dort auf die Jagd. Die Stadt erlebte mit der Aufspürung von Gipsvorkommen (gypsum) einen Aufschwung und die Firma Eagle Gypsum Limited (heute American Gypsum) begann das Produkt im Tagebau (open-pit mining) zu fördern. Die Entdeckung von Gips gab der Stadt schließlich ihren Namen. Auch heute noch ist die Firma American Gypsum Hauptarbeitgeber der Stadt.

Demografische Daten
Im Jahre 2009 wurde eine Einwohnerzahl von 6299 Personen mit einem Durchschnittsalter von 30,3 Jahren ermittelt. Gegenüber dem Jahr 2000 ergab sich eine Steigerung der Einwohnerzahl um 72,4 %. Der Anteil der Bevölkerung mit deutscher Abstammung beträgt fast 20 % und stellt damit die größte Gruppe der Einwohner.

Einzelnachweise

Weblinks

 townofgypsum Historie
epodunk Profil
townofgypsum Offizielle Webseite
city-data Einwohnerzahlen
americangypsum American Gypsum

Gypsum (Colorado)


Pedro Oba, né le  à Mongomo, est un footballeur international équatoguinéen. Il joue au poste d'attaquant à Futuro Kings.

Biographie

En club

En sélection

Il reçoit sa première sélection en équipe de Guinée équatoriale le 3 septembre 2017, en amical contre le Bénin. Il se met immédiatement en évidence en inscrivant un but, mais il ne peut toutefois empêcher la défaite de son équipe, 1-2.

En début d'année 2018, il participe au championnat d'Afrique des nations organisé au Maroc. Il joue deux matchs lors de cette compétition, avec pour résultats deux défaites.

Le 2 septembre 2019, il s'illustre en étant l'auteur d'un doublé contre le Congo, permettant à son équipe de faire match nul (2-2).

Par la suite, en début d'année 2022, il est retenu par le sélectionneur Juan Micha afin de participer à la CAN 2021 organisée au Cameroun. Lors de cette compétition, il ne joue qu'une seule rencontre, le quart de finale perdu face au Sénégal.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international équatoguinéen
Naissance en mai 2000
Naissance à Mongomo

Pedro Oba


Les Fragilariales  sont un ordre d'algues de la classe des Bacillariophyceae.

Systématique
L'ordre des Fragilariales a été créé en 1962 par le botaniste et phycologue américain  (1922-2014).

Description
Les genres de l'ordre des Fragilariales n'ont pas de ceinture cloisonnée, et ils peuvent avoir des rimoportules (genres Fragilaria et Fragilariforma de la famille des Fragilariaceae) ou ne pas en avoir (genres Staurosira, Pseudostaurosira et Pseudostaurosiropsis de la famille des Staurosiraceae.

Liste des familles
Selon  :
 Fragilariaceae Kützing, 1844
 Staurosiraceae Medlin, 2016

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Ordre d'algues (nom scientifique)
Bacillariophyta

Fragilariales


Wallenbrück

ist der Name zweier Siedlungen in Deutschland:
 Wallenbrück ist ein Ortsteil der westfälischen Stadt Spenge.
 Wallenbrück (Womrath) ist ein zur Hunsrücker Ortsgemeinde Womrath gehörender Weiler.

ist der Name eines Gebäudes in Deutschland:
Gut Wallenbrück ist der Name eines abgebrochenen Gutshofes in der niedersächsischen Stadt Melle.

Wallenbrück (Begriffsklärung)


Bucharest Trophy (în ) este o competiție internațională amicală de handbal feminin pentru cluburi, desfășurată anual în pre-sezon în București, România. Turneul este găzduit în Sala Polivalentă de către CSM București, club din Liga Națională, și este guvernat de regulile și regulamentele Federației Internaționale de Handbal. La fiecare ediție au participat câte 6 echipe. Evenimentul, inaugurat în 2014, este considerat cel mai prestigios turneu amical care are loc în România.

Cronologie

Vezi și
Baia Mare Champions Trophy

Note

Legături externe

Bucharest Trophy
Handbal în București
Fondări în 2014

Bucharest Trophy (handbal feminin)