Yeni Adam, İsmail Hakkı Baltacıoğlu tarafından 1 Ocak 1934 tarihinde çıkarılan kültür-edebiyat ve fikir dergisi. Sloganı "Ülkümüz demokrasi ve cumhuriyet için çalışmaktır" biçimindeydi.

Hakkında
İlk sayıda İsmayıl Hakkı Baltacıoğlu amacını şöyle açıklıyordu;

"Her gazete sahibinin tabiatını taşır, benim gazetem de bana benzeyecektir. Yaratıldığım günden beri demokratça yaşadım, ölünceye kadar da demokrat kalacağım. Bütün yaşayışımda güzellik, iyilik ve doğruluk için çalıştım. Gazetem bu ülkülere hıyanet edemez."

Yazar kadrosu, tamamiyle sabit olmamakla birlikte, Ahmet Hamdi Tanpınar, Nurullah Ataç, Zeki Faik, Adnan Cemgil, Hüseyin Avni, Peyami Safa, Şükufe Nihal, Bedri Rahmi, Cemil Sait, Nurettin Şazi Kösemihal, Nâzım Hikmet, Sait Faik, Kerim Sadi, Asaf Halet, Sabahattin Ali, Sadri Ertem gibi yazar ve çizerleri içermektedir.

1938 Mart'ından 1939 Martına kadar 1 yıl süreyle kapatılmıştır.

Mayıs 1978 tarihli sayı, 1 Nisan 1978'de vefat eden İsmayıl Hakkı Baltacıoğlu'na ayrıldı. Bu tarihten Haziran 1979'aa kadar kızı Hatçe Baltacıoğlu yönünden yayınlandı. Haziran 1979'da yayımına son verdi.

Kaynakça

1934'te kurulan dergiler
Türkçe dergiler

Yeni Adam


Wifredo II Borrell de Barcelona (874-Barcelona, 911) fue conde de Barcelona, Gerona y Osona (897-911).

Era hijo del conde Wifredo el Velloso y Guinidilda de Ampurias.

El 897, a la muerte de su padre, se hizo cargo conjuntamente con sus hermanos Sunifredo y Miró, de los condados paternos: condado de Barcelona, Gerona, Osona, Besalú, Cerdaña y Urgel. Él mismo se reservó el gobierno de los condados de Barcelona, Gerona y Osona y se hizo cargo del menor de los hermanos, Suniario I, aún menor de edad.

El 898 se casó con Gersenda de Tolosa, hija de Odón I de Tolosa. La pareja no tuvo descendencia masculina.

Aquella fue una época de inseguridad en los condados catalanes, con cruentas invasiones sarracenas, así como en la sucesión de la dinastía Carolingia. Esta situación en el Reino de Francia se debió a la instauración del rey intruso, Eudes de Francia, pero en 898 a la  muerte de aquel se entronizó a Carlos el Simple, hijo póstumo de Luis el Tartamudo. Este hecho propició un viaje de Wifredo Borrell a Francia para rendir tributo al nuevo rey, y donde fue investido oficialmente el 899.

Continuó la obra repobladora de su padre, en este caso en el Llusanés, y aprobó la repoblación y defensa de la orilla derecha del río Llobregat.

Falleció el 26 de abril de 911, al no tener descendencia masculina, sus condados pasaron a Suniario I. Fue enterrado en el monasterio de San Pablo del Campo, que probablemente había fundado él mismo.

Bibliografía

 BOFARULL I MASCARÓ, Próspero: Los condes de Barcelona. (Barcelona: Fundación Conde de Barcelona. 1988).
 GARCÍA CÁRCEL, Ricardo: Historia de Cataluña. (Barcelona: Ariel. 1985).
 IRADIEL, Paulino; MORETA, Salustiano y SARASA, Esteban: Historia medieval de la España cristiana. (Madrid: Cátedra. 1989).
 NADAL I FARRERAS, Joaquim: Historia de Cataluña. (Barcelona: Oikos-Tau. 1992).

Enlaces externos

Biografía en MCN
 Ficha en Biografías y vidas.

Condes de Osona
Condes de Barcelona
Condes de Gerona
Nobles de España del siglo IX
Nobles de España del siglo X
Nacidos en año desconocido
Fallecidos en 911
Historia de Cataluña: siglo IX
Historia de Cataluña: siglo X
Nacidos en Gerona
Fallecidos en Barcelona

Wifredo II Borrell


Novokuznetsk (, , ; ) is a city in Kemerovo Oblast (Kuzbass) in southwestern Siberia, Russia. It is the second-largest city in the oblast, after the administrative center Kemerovo. Population:

It was previously known as Kuznetsk until 1931, and as Stalinsk until 1961.

History
Founded in 1618 by men from Tomsk as a Cossack ostrog (fort) on the Tom River, it was initially called Kuznetsky ostrog (). It became the seat of Kuznetsky Uyezd in 1622. Kuznetsk () was granted town status in 1689. It was here that Fyodor Dostoevsky married his first wife, Maria Isayeva in 1857. Joseph Stalin's rapid industrialization of the Soviet Union transformed the sleepy town into a major coal mining and industrial center in the 1930s. It merged with Sad Gorod in 1931. From 1931 to 1932, the city was known as Novokuznetsk and between 1932 and 1961 as Stalinsk (), after Stalin. As a result of de-Stalinization, it was renamed back to Novokuznetsk.

Demographics
As of the 2021 Census, the ethnic composition of Novokuznetsk was:

City administration

Administrative and municipal status

Within the framework of administrative divisions, Novokuznetsk serves as the administrative center of Novokuznetsky District, even though it is not a part of it. As an administrative division, it is incorporated separately as the Novokuznetsk City Under Oblast Jurisdiction—an administrative unit with the status equal to that of the districts. As a municipal division, Novokuznetsk City Under Oblast Jurisdiction is incorporated as the Novokuznetsky Urban Okrug.

The city consists of six non-municipal intra-city districts:

Administrative bodies
On 7 December 2009, by a resolution of the Novokuznetsk City Council of People's Deputies, a new version of the City Charter was approved, according to which the authorities consist of:
 Novokuznetsk City Council of People's Deputies (representative authority),
 Mayors of the city of Novokuznetsk,
 Administration of the City of Novokuznetsk (executive and administrative authority),
 City Control Committee (permanent body of financial control),
 Judicial institutions: district courts, courts of general jurisdiction, the Russian Agency for Legal and Judicial Information, the permanent judicial presence of the Kemerovo Oblast Court, judicial divisions of magistrates, and others.

The Novokuznetsk City Council of People's Deputies is a representative body of power and consists of 18 deputies elected in 18 single-mandate constituencies and 18 deputies elected on party lists. The term of office of deputies is five years.

In September 2021, elections were held for the Council of People's Deputies, following which the seats in the council were distributed as follows: 27 - United Russia, 2 - Liberal Democratic Party, 2 - A Just Russia, 2 - Communist Party. The representative of United Russia, Alexandra Shelkovnikova, was elected chairman.

The Youth Parliament of the city operates under the City Council of People's Deputies.

A whole network of bodies of territorial public self-government has been created in Novokuznetsk; in total, 60 of them have been created in the city: in the Zavodskoy District - 7, Kuznetsky - 6, Kuibyshevsky - 13, Novoilyinsky - 6, Ordzhonikidzevsky - 9, Central - 16.

Education
Siberian State Industrial University
Novokuznetsk branch of Kemerovo State University
State Institute for Physicians Postgraduate Training (also known as Novokuznetsk Postgraduate Physician Institute), Russian Ministry of Health
Novokuznetsk Scientific Center of Medicosocial Expert Evaluation and Rehabilitation of Invalids, Federal Agency for Public Health and Social welfare
Institute of General Problems of Hygiene and Occupational Diseases, Russian Academy of Medical Sciences

Industry
Novokuznetsk is a heavily industrial city and is located in the heart of the Kuzbass region. Factories in the city include:
West-Siberian Metal Plant
Novokuznetsk Iron and Steel Plant
Factory "Kuznetsk ferroalloys"
Novokuznetsk aluminium factory

Sports
Metallurg Novokuznetsk is an ice hockey team based in Novokuznetsk. Formerly a member of the Kontinental Hockey League, the team is currently a member of the Supreme Hockey League. The football team of the same name was recently promoted to the Russian first division below the premier.

RC Novokuznetsk compete in the Professional Rugby League, the highest division of rugby union in Russia.

Florida Panthers goaltender Sergei Bobrovsky, Boston Bruins defenseman Dmitry Orlov and Minnesota Wild winger Kirill Kaprizov were all born in Novokuznetsk and began their pro careers with Metallurg Novokuznetsk.

Novokuznetsk is also the birthplace of US chess Grandmaster Gata Kamsky.

Transportation
The main airport is the Spichenkovo Airport. The city is also a major railway junction with both local and long-distance trains. Local public transport is provided by trams, buses, and trolleybuses.

Climate
Novokuznetsk has a fairly typical southwest Siberian humid continental climate (Köppen climate classification: Dfb) with warm summers during which most of the precipitation occurs, and severe, generally dry winters. Snowfall is very frequent during the winter, but its water content is generally very low due to the cold temperatures.

Twin towns and sister cities

Novokuznetsk is twinned with:
 Nizhny Tagil, Russia
 Banbury, United Kingdom

Notable people

Sergei Abramov, ice hockey player
Sergei Bobrovsky (born 1988), ice hockey player
Margarita Chernousova (born 1996), a sport shooter
Maksim Chevelev (born 1990), professional football player
Evgeny Chigishev (born 1979), a former weightlifter and Olympic silver medalist
Andrey Dementyev (born 1970), a former professional football player
Kirill Kaprizov (born 1997), ice hockey player
Maxim Kitsyn (born 1991), a professional ice hockey player
Ana Kriégel, Russian-born Irish murder victim
Anna Litvinova (1983–2013), a fashion model and beauty pageant title holder
Aleksandr Melikhov (born 1998), a professional football player
Kostyantyn Milyayev (born 1987), a Ukrainian Olympic platform diver
Vadim Mitryakov (born 1991), a professional ice hockey player
Nikita Morgunov (born 1975), a former professional basketball player
Albert Nasibulin (born 1972), a material scientist
Dmitry Orlov (born 1991), ice hockey player
Maksim Pichugin (born 1974), a Winter Olympic cross-country skier
Anton Rekhtin (born 1989), a professional ice hockey player
Artyom Sapozhkov (born 1990), a former professional football player
Stanislav Sel'skiy (born 1991), a rugby union player
Denis Simplikevich (born 1991), a rugby union player
Kirill Skachkov (born 1987), an Olympic table tennis player
Denis Stasyuk (born 1985), ice hockey player
Daniil Tarasov (born 1999), ice hockey player
Ivan Telegin (born 1992), ice hockey player and Winter Olympic gold medalist
Arkady Vainshtein (born 1942), a Russian-American theoretical physicist
Vladimir Vilisov (born 1976), a Winter Olympic cross-country skier
Maxim Zyuzyakin (born 1991), a professional ice hockey player
Pavel Silyagin (born 1993), professional boxer

Gallery

References

Notes

Sources

External links

 Official website of Novokuznetsk
Siberian State Industrial University (SIBSIU)
 Life in Novokuznetsk
 Informational website of Novokuznetsk

Cities and towns in Kemerovo Oblast
Tomsk Governorate
Populated places established in 1618
1618 establishments in Russia
De-Stalinization

Novokuznetsk


El término Las tres pascualas puede referirse a:

 Las tres pascualas, leyenda de Concepción, Chile.
 Laguna Las Tres Pascualas, laguna que lleva el nombre y donde se supone ocurrieron los hechos de la leyenda.
 La leyenda de las tres pascualas, obra de teatro de Isidora Aguirre basada en dicha leyenda.

Las tres pascualas


NGC 5830 est une vaste galaxie spirale située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . NGC 5830 a été découverte par l'astronome américain Lewis Swift en 1882.

La classe de luminosité de NGC 5830 est II. Selon la base de données Simbad, NGC 5830 est une radiogalaxie.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5830 sur le site du professeur C. Seligman

5830
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Radiogalaxie
Objet céleste découvert en 1882
Objet céleste découvert par Lewis Swift

NGC 5830


Peter Rice (16 June 1935 – 25 October 1992) was an Irish structural engineer.
Born in Dublin, he grew up in 52 Castle Road, Dundalk in County Louth, and spent his childhood between the town of Dundalk, and the villages of Gyles' Quay and Inniskeen. He was educated at Queen's University of Belfast where he received his primary degree, and spent a year at Imperial College London. Rice acted as Structural Engineer on three of the most important architectural works of the 20th century: the Sydney Opera House (with Ove Arup), Pompidou Centre and the Lloyd's Building and was renowned for his innate ability to act as both engineer and designer.

He originally studied Aeronautical Engineering but switched to Civil Engineering. Taken on by Ove Arup & Partners, his first job was the roof of the Sydney Opera House. He married Sylvia Watson in 1960 and they had one son ( who became an engineer) and three daughters. Jonathan Glancey in his obituary said "Rice was, perhaps, the James Joyce of structural engineering. His poetic invention, his ability to turn accepted ideas on their head and his rigorous mathematical and philosophical logic made him one of the most sought-after engineers of our times".

Philosophy

He believed the best buildings result from the symbiotic relationship between the architect and the engineer where the engineer is the objective inventor and the architect the creative input. He found the Anglo Saxon understanding of the work of an engineer restrictive and preferred the French and Italian interpretation of the role.

Work

Among the notable buildings on whose design he worked are the Centre Pompidou, the Sydney Opera House, Lloyd's of London, the Louvre Pyramid, the Mound Stand at Lord's Cricket Ground, Kansai International Airport and Stansted Airport. Towards the end of his life he was largely responsible for the new façade of Lille Cathedral.

Career

Sydney Opera House

In 1956, he joined Ove Arup & Partners. In 1957, he took leave to pursue post-graduate studies at Imperial College rejoining Arups in 1958. After three years working on Jørn Utzon shells for the roof of the Sydney Opera House in London, where he is credited with having done the geometry for the problematic design, he moved to Sydney to be an assistant engineer to Ian MacKenzie. After one month MacKenzie fell ill and was hospitalised, leaving Rice in total charge at the age of 28. On-site his geometrical knowledge enabled him to write a computer program to locate the segments of the shells correctly. In total he spent seven years working on the project. Afterwards, he spent 18 months in the United States, in New York City and as visiting scholar at Cornell University.

Pompidou Centre (Beaubourg)

In 1971, he was part of the winning team competing in the French government's competition for the centre of Paris at Beaubourg, partnering Richard Rogers and Renzo Piano. Edmund Happold was the senior Arup engineer for the competition. Rice became the engineer for the built project which was greatly modified from the initial design. Art and technology were intertwined in the design enabling him to experiment with materials. He brought the concepts of humanity, tactility and scale to the project His team developed the  which enabled the counterbalancing of the weight of the building with light tubing, lightening the external appearance. He specified that these were to be made in cast steel. After the Pompidou Centre, Rice set up his own company in 1977—"RFR"—along with Martin Francis and Ian Ritchie although he continued with Arup as a partner. In 1978 he was involved with Rogers again, this time on Lloyd's of London, completed in 1984. During this time his other projects encompassed the Fleetguard Factory at Quimper in France, and Stansted Airport in London.

1980s and 1990s
Although Rice was based in London, where he worked with Michael Hopkins on the tented Mound Stand at Lord's, much of his work was in Paris, including the great glass walls of the Cité des Sciences at La Villette and the tent-like canopy that softens the monumentality of the Grand Arche at La Défense. In 1985 I. M. Pei asked his help with projects at the Louvre in Paris, namely the shell structures for the glass roofs that Pei planned to cover inner courtyards.

By then he was in great demand continuing to work with architects such as Richard Rogers, I. M. Pei, Norman Foster, Ian Ritchie, Kenzo Tange, Paul Andreu, and Renzo Piano. The projects he worked on ranged from Toronto's Opera House by Moshe Safdie to Kansai's International Airport, one of many projects with the Renzo Piano Building Workshop.

In addition to his huge output, he was known for his sympathetic attitude to design, his strategic approach, a cool head and managing to realise ambitious artistic designs in concrete reality. One of his marks as an engineer was the length of time he allowed to complete a project.

During his relatively short career, Rice's contribution to the built environment can be seen in the work of the recent Pritzker Prize winners, including Richard Rogers, Norman Foster, Renzo Piano, and Zaha Hadid.

Innovative techniques
 During the Sydney Opera House project, was among the first to use advanced computer modeling.
 One of the key advances in building the Sydney Opera House was the use of  post-tensioned concrete to reinforce the components of the shells.
 In his design for the Seville_Expo_'92, Rice used  post-tensioned stone to construct the arcade.

Awards

In 1992, he was the second engineer to be awarded the Royal Gold Medal for Architecture by the Royal Institute of British Architects (the first was Ove Arup), and the second Irishman after Michael Scott. The award is conferred by the Sovereign annually for work that has "promoted, either directly or indirectly, the advancement of architecture."

Death

He was diagnosed with a brain tumour in 1991 and died the following year aged 57. A sign has been put up outside his childhood home, 52 Castle Road, Dundalk, County Louth, saying "Birthplace of Peter Rice, Engineer, 1935–1992". The plaque was erected privately by the (then) Dundalk Town Architect, Paul Clancy.

Legacy

Rice's book, An Engineer Imagines, was posthumously published and came to be considered an important work in the history of building design.
The Peter Rice Prize was established at the Harvard University Graduate School of Design in 1994 in recognition of the ideals and principles represented by the late eminent engineer.
The Peter Rice Silver Medal competition was established at Dundalk Institute of Technology (his home town) in 1996 under the patronage of Ove Arup and Engineers Ireland (Institution of Engineers of Ireland). This medal is awarded annually, to the best presentation by an engineering student of the institute on their practical project activity.
In 2019, a documentary by Marcus Robinson, An Engineer Imagines, was screened by Channel 4 and in cinemas.

In 2023 on the 50th anniversary of the opening of the Sydney Opera House, the Irish postal service, An Post, issued a stamp to mark the contribution of Rice to its opening.

Bibliography

An Engineer Imagines, Peter Rice (Ellipsis Press, 1998)
An Engineer Imagines, Peter Rice (Artemis, 1994)
Structural Glass, Hugh Dutton, Peter Rice (Routledge; 2001)
Transparente Architektur, Glasfassaden mit Structural Glazing, by H. Dutton, P. Rice (Birkhäuser Verlag; 1995)
Yutaka Saito in: Space design, 8/1992,335 by Y. Saito, O. Murai, K. Nanba, M. Ueda, P. Rice, T. Shinoda (p. 5 – 188)
Building a show: The Bastille Dances, by Station House Opera in: The Architects' Journal, 6/1989, by P. Rice (p. 72–73) – performance review
Design for better assembly, case study: Rogers' and Arup's in: The Architects' Journal, 36/1984, by J. Young, P. Rice, J. Thornton (p. 87–94)
Menil Collection Museum roof: evolving the form in: Arup journal, 2/1987, by P. Rice (p. 2–5)
Rogers revolution: Lloyd's remarkable new headquarters in: Building Design, 1986,807, by P. Rice (p. 32–33)
Il punto di vista di Peter Rice | An engineer's view in: L'Arca, 1987,5, by P. Rice (p. 70–75)
Unstable structures in: Columbia documents of architecture and theory, 1992, by P. Rice (p. 71–89)
Stratégie de l'araignée in: L'architecture d'aujourd'hui, 1987,252, by P. Rice (p. 78–79)
Menil Collection museum roof: evolving the form in: Offramp, 1991,4 by P. Rice (p. 117–119)
Gleichgewicht und Spannung | Equilibre et tension in: Archithese, 2/1990, by P. Rice (p. 84–96)
Konstruktive Intelligenz in: arch+: Rhetorik des Machens, 1990,102, by G. Behnisch, C. Vasconi, O. Aicher, J. Nouvel, H. C. Schulitz, P. Rice, R. Rogers, S. Polónyi, H. von Malotki (p. 42–52)
Traces of Peter Rice, Kevin Barry (ed) (Lilliput Press, 2017)

Projects

Sydney Opera House, Sydney, Australia; 1957
Crucible Theatre, Sheffield; 1967
Amberly Road Children's Home, London; 1969
National Sports Centre, Crystal Palace, London; 1970
Arts Centre, University of Warwick, Coventry; 1970
Perspex spiral staircase, Andrew Grima jewellery shop, 80 Jermyn Street, London; 1970

Super Grimentz Ski Village, Valais, Switzerland; 1970
Conference Centre, Mecca, Saudi Arabia; 1971
Special structures advice to Frei Otto and others on pneumatic and cable structures including "The City in the Arctic"; 1971
Centre Pompidou (Beaubourg), Paris, France; 1971
Jumbo jet hangar, Johannesburg, South Africa; 1976
TGV Station Lille; 1994
Mobiles Zelt in London London; 1992
TGV Station Roissy; 1991–94
Elektronikfabrik Thomson Saint-Quentin-en-Yvelines; 1990
Umbau des Louvre Paris-1er; 1988–93
Cité des Sciences et de l'Industrie Paris-19e; 1986
De Menil Collection Houston; 1981–86
IBM Pavillon 1980–84
'Quartierslaboratorium' für Stadterneuerung Otranto; 1979
Residential Complex Corciano; 1978–82
'Pabellón del Futuro; Seville, Spain; 1992

References

External links

RFR
Peter Rice Exhibition at Arup Phase 2 Gallery, London
The Imaginative Engineer
Barry, Kevin, ed. Traces of Peter Rice. Dublin: Lilliput Press, 2012
G. Kerr, 'Peter Rice: Performing Instability'

1935 births
1992 deaths
Alumni of Imperial College London
Alumni of Queen's University Belfast
Fellows of the Royal Academy of Engineering
20th-century Irish engineers
Ove Arup
Engineers from Dublin (city)
People from Dundalk
Recipients of the Royal Gold Medal
Structural engineers
Military personnel from County Louth
Engineers from County Louth

Peter Rice


Le Monument de l'Indépendance fut construit en hommage à l'indépendance du Togo vis-à-vis de la France le 27 avril 1960.

Sa structure est composée d'une silhouette humaine sculptée en vide (sur l'intérieur) et entourée de promenades, de palmiers, de pelouses entretenues, de fontaines et d'une clôture en fer noir doré.

Lomé
Monument au Togo

Monument de l'Indépendance (Lomé)


Nicolae Tilihoi () a fost un fotbalist român care a jucat pe postul de fundaș central pentru Universitatea Craiova.

Cariera internațională
Tilihoi a avut zece apariții pentru Echipa de seniori a României între 1979 și 1981.

Decesul
Tilihoi a murit devreme în dimineața zilei de 25 martie 2018, la vârsta de 61 de ani, după ce s-a luptat timp de mai mulți ani cu o boală incurabilă. A fost înmormântat două zile mai târziu în Craiova.

Note

Legături externe
 Nicolae Tilihoi la romaniansoccer.ro

Nașteri în 1956
Nașteri pe 9 august
Decese în 2018
Fotbaliști români
Brăileni
Fotbaliști ai CF Brăila
Fotbaliști ai Universității Craiova
Fotbaliști internaționali români
Decese cauzate de cancer

Nicolae Tilihoi


.sl Sierra Leone için internet ülke kodu üst seviye alan adıdır. (CcTLD)

Sierra Leone

.sl


GP Viborg 2017 var den 5. udgave af cykelløbet GP Viborg. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 29. april 2017. Det blev vundet af danske Kasper Asgreen fra Team VéloCONCEPT.

Hold og ryttere

Resultater

Eksterne henvisninger

GP Viborg
UCI Europe Tour 2017

GP Viborg 2017


فريليسيا (Βριλήσσια) هي مدينة في إقليم أتيكا في اليونان.
يبلغ عدد سكانها حوالي 35663 نسمة.

توأمة
لفريليسيا اتفاقيات توأمة مع:
 أوتفايلر

المراجع

مدن اليونان
مقاطعة شمال أثينا
أماكن مأهولة في شمال أثينا
بلديات أتيكا

فريليسيا


Olaylar

Doğumlar
 Belisarius, İmparator I. Justinianus döneminde Doğu Roma İmparatorluğu başkomutanı (Magister Militum) (ö. 565)

Ölümler

505


Die Universitäre Psychiatrische Kliniken (UPK) Basel sind eine Anstalt des öffentlichen Rechts, die in Zusammenarbeit mit der Universität Basel mehrere psychiatrische Kliniken betreibt. Zu ihnen zählen die Klinik für Erwachsene, die Klinik für Kinder und Jugendliche, die Klinik für Forensik sowie eine Privatklinik.

Geschichte
Nach einem Beschluss des Grossen Rates des Kantons Basel-Stadt von 1882 wurde 1886 die «Irrenanstalt Friedmatt» auf einem weitläufigen Gelände ausserhalb der Stadt mit 214 Betten eröffnet. 1899 erfolgte eine Namensänderung in «Kantonale Heil- und Pflegeanstalt Friedmatt». 1954 wurden die Mauern um das Gelände abgerissen. In den 1960er Jahren wurde der Name in «Psychiatrische Universitätsklinik» (PUK) geändert.

Bereits 1923 wurde als ambulante Institution im Stadtzentrum die «Psychiatrische Universitätspoliklinik» eröffnet. Diese gehörte administrativ bis 1977 zur Friedmatt, wurde dann der Leitung des Kantonsspitals Basel unterstellt.

2005 wurden die Kinder- und Jugendpsychiatrische Universitätsklinik (KJUP) und die Psychiatrische Universitätsklinik (PUK) unter dem Namen Universitäre Psychiatrische Kliniken (UPK) Basel organisatorisch zusammengeführt, 2010 wurde die Poliklinik eingegliedert. 2012 erfolgte die Umwandlung in die jetzige Rechtsform.

2013 führen die UPK Basel das Konzept der Offenen Türen ein – die sogenannte «Open door policy». Im gleichen Jahr wurde das Gesundheitszentrum Psychiatrie an der Kornhausgasse als ambulantes, niederschwelliges Angebot der UPK in der Basler Innenstadt eröffnet. 2017 zog die Poliklinik der Kinder- und Jugendpsychiatrischen Klinik in dasselbe Gebäude.

1953 wurden an der Klinik umfangreiche Forschungen zum ersten Neuroleptikum Chlorpromazin durchgeführt.

Heutige Struktur

Klinik für Erwachsene (UPKE)
Die Klinik für Erwachsene verfügt über ambulante und stationäre Angebote. Sie unterteilt sich in mehrere Zentren, die jeweils auf einzelne Erkrankungen und individuelle Therapieangebote spezialisiert sind. Hierzu zählen:
 Zentrum für Diagnostik und Krisenintervention
 Zentrum für Psychotische Erkrankungen
 Zentrum für Psychosomatik und Psychotherapie
 Zentrum für Abhängigkeitserkrankungen
 Zentrum für Affektive-, Stress- und Schlafstörungen
 Zentrum für Alterspsychiatrie

Zudem betreibt die Klinik das Gesundheitszentrum Psychiatrie mit seiner Walk-In Ambulanz mitten in Basel als ambulantes, niederschwelliges Angebot.

2018 eröffnete die Klinik das schweizweit erste stationäre Angebot für Verhaltenssüchte. Hier werden seither Erkrankungen wie Glücksspiel-, Shopping-, Sex-, Gaming- und Internetsucht  behandelt.

Klinik für Kinder und Jugendliche (UPKKJ)
Die Klinik für Kinder und Jugendliche verfügt über ambulante und stationäre Angebote, die das gesamte Spektrum der kinder- und jugendpsychiatrischen Krankheitsbilder abdecken. Spezialisierungen in Form der Fachstellen für Autismus und für Familienrecht sowie ein schulisches Angebot ergänzen das Portfolio.

Die Poliklinik an der Kornhausgasse dient zusätzlich als ambulante Anlaufstelle inmitten der Basler Innenstadt.

Klinik für Forensik (UPKF)
Die Klinik für Forensik bietet Hilfe für Personen, die wegen ihrer psychischen Beeinträchtigung mit dem Gesetz in Konflikt geraten sind. Ihr Angebot umfasst Erwachsenen- und Jugendforensik und unterteilt sich in mehrere Bereiche mit eigenen Spezialisierungen.

Neben dem stationären Massnahmenvollzug verfügt die Klinik über eine Reihe ambulanter Dienstleistungen innerhalb und ausserhalb des Vollzuges. Eine Besonderheit der Klinik ist die 2011 eröffnete, erste stationäre jugendforensische Abteilung der Schweiz.

Privatklinik (UPKP)
Die Privatklinik deckt das gesamte Spektrum der Psychiatrie und Psychosomatik ab. Sie ist in zwei restaurierten Villen aus den 1880er-Jahren untergebracht, die sich in die Parkanlagen der UPK Basel einfügen. Teilprivat- und Privatversicherte werden dort psychiatrisch, psychodiagnostisch, neurologisch und somatisch betreut.

Direktoren

 1886–1904: Ludwig Wille
 1904–1925: Gustav Wolff
 1925–1928: Ernst Rüdin
 1929–1959: John E. Staehelin
 1959–1985: Paul Kielholz
 1985–1994: Walter Pöldinger (ärztlicher Direktor)
 1994–2009: Franz Müller-Spahn (ärztlicher Direktor)
 2007–2012: Gerhard Ebner (CEO)
 2012–2014: Rita Anton (CEO)
 2015–2020: Anne Lévy (CEO)
 2020–2021: Konrad Widmer (CEO a. i.)
 Seit 2021: Michael Rolaz

Leiter (Poliklinik)

 1923–1926 Jakob Klaesi
 1926–1932 Georg Stutz
 1932–1942 Hans Binder
 1942–1945 Fred Singeisen
 1945–1955 Carl Haffter
 1960–1967 Jacopo Janner
 1968–1997 Raymond Battegay
 seit 1998 Anita Riecher-Rössler

Bekannte Patienten der Friedmatt
 Emilie Kempin-Spyri (1853–1901, hier verstorben), erste Schweizer promovierte und habilitierte Juristin, Frauenrechtlerin

Literatur
 Thomas Haenel: Zur Geschichte der Psychiatrie: Gedanken zur allgemeinen und Basler Psychiatriegeschichte. Birkhäuser, Basel 1982, ISBN 3-7643-1356-0.
 John Eugen Staehelin: Kantonale Heil- und Pflegeanstalt Friedmatt Basel, Zürich 1933

Weblinks
 Website der Universitären Psychiatrische Kliniken (UPK) Basel

Einzelnachweise

Krankenhaus im Kanton Basel-Stadt
Basel
Basel
Krankenhausbau in Basel
Gegründet 1886
Unternehmen (Basel)
Basel

Universitäre Psychiatrische Kliniken Basel


التحالف الوطني الكردستاني أو كتلة التحالف الكردستاني هو تحالف بين حزبين رئيسيين هما الاتحاد الوطني و الحزب الديمقراطي الكردستانيين.. شاركا ضمن قائمة واحدة في الانتخابات البرلمانية عام 2005 وحصدا نحو 52 مقعداً، وهو عدد كاف لتكوين تحالف رئيسي داخل مجلس النواب العراقي مع القوى الإسلامية السنية والشيعية، حيث ساهمت ضغوطات القائمة الكردستانية في الإطاحة بحكومة الجعفري لتهاونه في مسألة المادة 140 المتعلقة بكركوك والمناطق الأخرى التي يثار عليها جدال قديم حول أحقيتها بالعودة لضمن مناطق إقليم كردستان المتشكل منذ عام 1991.

وصلات
 أكراد
 العراق
 موقع التحالف الكردستاني على الانترنيت

أحزاب سياسية في إقليم كردستان العراق
أحزاب سياسية قومية كردية
أحزاب سياسية كردية في العراق
تأسيسات سنة 2005 في كردستان العراق
تحالفات حزبية سياسية سابقة في العراق
قومية كردية في العراق
منظمات كردية

التحالف الوطني الكردستاني


යෙලේනා ගඩ්සිහෙව්නා ඉසින්බයේවා (උපත: 1982 ජුනි 3) යනු රුසියානු ජාතික  රිටි පැනීමේ ක්‍රීඩිකාවකි. ඇය 2004 සහ 2008 යන වර්ෂ වලදී ඔලිම්පික් රන් පදක්කම හිමි කරගෙන ඇත. එමෙන්ම 2005, 2007 සහ 2013 යන වර්ෂ වලදී ලෝක ශූරතාවය හිමි කරගෙන ඇත. එමෙන්ම රිටි පැනීමේ වත්මන් ලෝක වාර්තාවට හිමිකම් කියන්නේ ද ඇයයි. මේ නිසාවෙන්ම ඇය ලෝකයේ එතෙක් මෙතෙක් බිහිවී ඇති විශිෂ්ටතම රිටි පැනීමේ ක්‍රීඩිකාව ලෙස සලකනු ලබයි.

ක්‍රීඩක ක්‍රීඩිකාවෝ
1982 උපත්

යෙලේනා ඉසින්බයෙවා


Shanghai Masters 2018 var en tennisturnering, der af sponsorhensyn afvikledes under navnet Shanghai Rolex Masters, og som blev spillet udendørs på hardcourt-baner af typen DecoTurf i Qi Zhong Tennis Center i Shanghai, Folkerepublikken Kina i perioden 6. - 14. oktober 2018. Det var den 10. udgave af Shanghai Masters, og det var sæsonens ottende og næstsidste turnering på ATP World Tour i kategorien Masters 1000.

Herresingletitlen blev vundet af andenseedede Novak Djokovic, som i finalen besejrede Borna Ćorić (seedet 13) med 6-3, 6-4, og som i løbet af turneringen ikke tabte et eneste af sine egne servepartier. Han blev dermed den første spiller, der vandt titlen for fjerde gang, idet han tidligere havde vundet turneringen i 2012, 2013 og 2015, og det var den 32. turneringssejr i hans karriere i en ATP World Tour Masters 1000-turnering og den 72. turneringssejr i alt på ATP World Tour. Sejren var samtidig hans tredje turneringsejr i træk på ATP World Tour, idet han tidligere også havde vundet Cincinnati Masters og US Open og finalesejren var hans 18. kamp i træk uden nederlag, og siden begyndelsen af Wimbledon-mesterskaberne havde han kun tabt en kamp. Den 21-årige Borna Ćorić var til gengæld i en Masters 1000-finale for første gang i sin karriere.

I doublerækken sejrede Łukasz Kubot og Marcelo Melo ved at vinde finalen med 6-4, 6-2 over Jamie Murray og Bruno Soares. Dermed blev Marcelo Melo den første spiller, der vandt Shanghai Masters i herredouble for tredje gang, idet han tidligere havde vundet turneringen med to andre makkere: i 2013 med Ivan Dodig som makker og i 2015 sammen med Raven Klaasen. Det var til gengæld Łukasz Kubots første sejr i Shanghai. Det polsk-brasilianske makkerpar vandt dermed en en turnering i kategorien ATP World Tour Masters 1000 for fjerde gang, og det var også parrets fjerde turneringssejr i 2018, da de tidligere på året havde vundet Sydney International og Gerry Weber Open samt (i ugen forinden) China Open.

Præmier

Den samlede præmiesum for turneringen androg $ 7.086.700 og fordelte sig som følger.

Resultater

Herresingle

Hovedturnering

Hovedturneringen i herresingle har deltagelse af 56 spillere, der fordeler sig på:
 45 direkte kvalificerede spillere i form af deres placering på ATP's verdensrangliste pr. 27. august 2018 (seks uger før turneringens start).
 4 spillere, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).
 7 spillere fra kvalifikationsturneringen (markeret med Q).

Kvalifikation

Kvalifikationen har deltagelse af 28 spillere, der spiller om de sidste syv ledige pladser i hovedturneringen. Følgende spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:
  Mackenzie McDonald
  Benoît Paire
  Vasek Pospisil
  Taylor Fritz
  Hubert Hurkacz
  Mikhail Kukusjkin
  Bradley Klahn

Følgende spillere gik videre til hovedturneringen som lucky losere:
 Ingen

Herredouble

Herredoublerækken har deltagelse af 24 par, der fordeler sig på:
 22 direkte kvalificerede par i form af deres placering på ATP's verdensrangliste.
 2 par, der havde modtaget et wildcard (markeret med WC).

Eksterne henvisninger
 Shanghai Masters

Noter

2018
ATP World Tour 2018

Shanghai Masters 2018


المجمع الفاتيكاني الأول هو مجمع كنسي كاثوليكي يعتبر بحسب الكنيسة الكاثوليكية المجمع المسكوني العشرون، عقد بدعوة من البابا بيوس التاسع بين عامي 1869 و1870. كان هدفه معالجة مشاكل معاصرة كانت الكنيسة تعيشها حينها في أوروبا. تطرق المجمع للصلة ما بين المنطق والإيمان، وأدان العقلانية والإيمانية، كما اجتهد في مهاجمه ونقد العصرنة. وخلال هذا المجمع صيغت عقيدة العصمة البابوية الكاثوليكية في الدستور المجمعي الصادر بتاريخ 18 يوليو/تموز 1870، وبسبب رفضهم لهذا الدستور غادر بعض الأساقفة المعارضون روما لكي لا يصوتوا عليه. بتاريخ 20 سبتمبر/أيلول 1870 استولت مملكة إيطاليا على روما وضمتها إليها، وبعد شهر واحد بتاريخ 20 أكتوبر/تشرين الأول علق بيوس التاسع المجمع لأجل غير مسمى في الوقت الذي لم ينجح فيه إلا في خوض جزء بسيط من جدول الأعمال المقرر. رفضت مجموعة من الكاثوليك في ألمانيا والمناطق المجاورة لها مقررات المجمع وكتعبير عن احتجاجهم عزلوا أنفسهم عن الكنيسة الكاثوليكية وشكلوا الكنيسة الكاثوليكية القديمة.

انعقاد المجمع وجدول الأعمال
حضر المجمع قرابة الـ 800 أسقف ورجل دين مؤهلين للتصويت، نصفهم يمثلون أبرشيات أوروبية وغالبية البقية مرسلون أوربيون من الخارج، وكانت حصة الأمريكيتين مئة ممثل كما حضر كذلك مدعوون من الكنائس الأرثوذكسية والبروتستانتية. تأخرت تحضيرات المجمع على الرغم من الإعلان عنه عام 1964، وكانت كتابات بيوس التاسع في Syllabus of Errors العائدة لعام 1864 هي الأساس لجدول أعمال المجمع الفاتيكاني الأول. ترأس كاردينالات معينون من البابا بشكل صارم سير الجلسات والنقاشات. بحثت قضايا كثيرة ولكن لم تعط حلول لمعضمها، مثل قرار تبني منهاج عالمي للتعليم الديني وقواعد تهذيبية للقساوسة. جمعت تعليقات مكتوبة على مسودة مقترحة تتعلق بطبيعة الكنيسة، ولكن لم تتم مناقشة الموضوع حينها أبداً.

مواضيع ذات صلة
 العصمة البابوية
 المجمع الفاتيكاني الثاني

المراجع

الكاثوليكية الرومانية في القرن 19
انحلالات سنة 1870
كاثوليكية
مجامع رومانية كاثوليكية عقدت في إيطاليا
مجامع مسيحية
مؤتمرات 1869
مؤتمرات 1870
المسيحية في 1870
المسيحية في 1869
بيوس التاسع
منظمات دينية أسست في 1869
تأسيسات سنة 1869 في الدولة البابوية

المجمع الفاتيكاني الأول


La Voie ferrée longitudinale nord est une ligne ferroviaire en construction en Russie, dans la Péninsule de Yamal. Il s'agit d'un tronçon de 707 kilomètres à Écartement russe destiné au transport de gaz liquéfié et de pétrole, qui devrait entrer en service à compter de 2023.

Historique

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Voie ferrée de Mourmansk
 Ligne Obskaya–Bovanenkovo

Liens externes

Ligne de chemin de fer en Russie
Iamalie

Voie ferrée longitudinale nord


Peter Labudde (gelegentlich auch: Peter Labudde-Dimmler) (* 14. Dezember 1952) ist ein Schweizer Physikdidaktiker und Sachbuchautor.

Labudde studierte Physik an den Universitäten in Würzburg und Bern. Er wurde 1980 mit einer Dissertation (unter Anleitung von H. P. Weber) mit dem Titel "Kontinuierliche Fiber-Raman-Laser" promoviert und habilitierte sich 1999 an der Universität Bern (Thema der Habilitationsschrift: "Konstruktivismus im Physikunterricht der Sekundarstufe II").

Von 1981 bis 1985 und von 1987 bis 1990 war Labudde, zeitweise in Teilzeit, als Gymnasiallehrer für die Fächer Mathematik, Physik und Chemie tätig. Von 1988 bis 2002 war er Vizedirektor der "Abteilung für das Höhere Lehramt" der Universität Bern. Von 1997 bis 2005 war er als Fachleiter und Dozent im Nachdiplomstudium Fachdidaktik Naturwissenschaften an derselben Universität tätig. Von 2002 bis 2008 wirkte er als  Direktor der Abteilung für das Höhere Lehramt (AHL) der Universität Bern bzw. der Pädagogischen Hochschule Bern, wo er ab 2005 Leiter des "Instituts Sekundarstufe II" war. Von 2008 bis 2017 war er Forschungsprofessor und leitete das "Zentrum Naturwissenschafts- und Technikdidaktik" der Pädagogischen Hochschule der Fachhochschule Nordwestschweiz in Basel. Seit 2018 ist er pensioniert und in Teilzeit in Beratung, Forschung, Entwicklung, Aus- und Weiterbildung tätig.

Labuddes Fachbücher widmen sich naturwissenschaftlichen Lehrmethoden für die Mittelschule.

Weblinks

 Peter Labudde im Paul Haupt Verlag

Einzelnachweise

Physikdidaktiker
Sachbuchautor
Herausgeber
Hochschullehrer (Universität Bern)
Hochschullehrer (Fachhochschule Nordwestschweiz)
Hochschullehrer (Pädagogische Hochschule Bern)
Schweizer
Geboren 1952
Mann

Peter Labudde


John Gerald "Gerry" Davey (* 5. September 1914 in Barking, Vereinigtes Königreich; † 12. Februar 1977 in Orange County, Florida, USA) war ein britischer Eishockeyspieler und -schiedsrichter, der unter anderem 1936 mit seinem Land Olympiasieger wurde.

Karriere
Gerry Davey wanderte als Kind mit seiner Familie nach Port Arthur, Ontario, aus. Dort erlernte er das Eishockeyspielen bei den Elmwood Midgets. Als Jugendlicher kehrte er 1931 in seine britische Heimat zurück und spielte dort in der Folgezeit für den Princes Ice Hockey Club, Queen's Club, Streatham Ice Hockey Club und die Wembley Lions. Einen Teil seiner Karriere verbrachte er zudem bei den Falkirk Lions in Schottland. Während des Zweiten Weltkriegs diente er in der kanadischen Marine. In späteren Jahren seiner Karriere war er regelmäßig als Schiedsrichter in der English National League tätig.

International
Für Großbritannien nahm Davey an der Europameisterschaft 1932 an den Weltmeisterschaften 1934, 1935, 1937 und 1938. Zudem vertrat er sein Land bei den Olympischen Winterspielen 1936 in Garmisch-Partenkirchen, bei denen er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille gewann. Das Turnier wurde zudem als Welt- und Europameisterschaft gewertet, weshalb er mit seiner Mannschaft diese Titel ebenfalls gewann. Später vertrat er sein Land noch einmal bei den Olympischen Winterspielen 1948 in St. Moritz. 1949 wurde er als insgesamt vierter Spieler überhaupt in die British Ice Hockey Hall of Fame aufgenommen. Dem Großteil der Olympiasieger-Mannschaft von 1936 wurde erst 1993 diese Ehre zuteil.

Erfolge und Auszeichnungen
 1935 Bronzemedaille bei der Weltmeisterschaft
 1936 Goldmedaille bei den Olympischen Winterspielen
 1937 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1938 Silbermedaille bei der Weltmeisterschaft
 1949 Aufnahme in die British Ice Hockey Hall of Fame

Weblinks

 Eintrag in der British Ice Hockey Hall of Fame

Eishockeynationalspieler (Vereinigtes Königreich)
Olympiateilnehmer (Vereinigtes Königreich)
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1936
Teilnehmer der Olympischen Winterspiele 1948
Olympiasieger (Eishockey)
Weltmeister (Eishockey)
Europameister (Eishockey)
Eishockeyschiedsrichter (Vereinigtes Königreich)
Mitglied der British Ice Hockey Hall of Fame
Brite
Geboren 1914
Gestorben 1977
Mann

Gerry Davey


Rachel Joy Shenton (Stoke-on-Trent, Inglaterra; 6 de octubre de 1987) es una actriz inglesa, más conocida por haber interpretado a Mitzeee Miniver en la serie Hollyoaks.

En 2017 ganó un Premio Óscar por su cortometraje The Silent Child.

Biografía
Rachel es hija de Geoff Shenton, quien murió en 2001. Su padre quedó sordo cuando ella tenía 12 años.

Maneja muy bien la lengua de señas y trabajó como recepcionista para una organización benéfica llamada "Deaflinks" durante un año.

Desde 2018 está casada con el director Chris Overton.

Carrera
Ha aparecido en comerciales para Ministry of Defence, DFS y Sega Superstars Tennis.

Fue nombrada embajadora de la "National Deaf Children's Society-NDCS" (en español: Sociedad Nacional de Niños Sordos).

En 2005 apareció como invitada en la serie Holby City, donde interpretó a Katrina Hobsbawn. En 2007 apareció como invitada en series como Waterloo Road y Doctors; anteriormente Rachel había aparecido en 2006 en Doctors, donde interpretó a Sadie Slade en el episodio "Positively Blooming".

En 2008 apareció como invitada en la serie de Nickelodeon Genie in the House, donde interpretó a Amy.

El 23 de julio de 2010, se unió al elenco principal de la exitosa serie británica Hollyoaks, donde interpretó a la problemática modelo Ann "Mitzeee" Minniver, hasta el 15 de febrero de 2013.

En 2011 se unió al elenco de la serie por Internet de vampiros Blood and Bone China, donde interpretó a Anna Fitzgerald.

Ese mismo año, Rachel, junto con los actores Craig Vye y Rob Norbury, participó saltando de un avión para recaudar fondos para "NDCS", organización benéfica que ayuda a niños sordos.

En 2014 se unió al elenco recurrente de la serie Switched at Birth, donde interpretó a Lily Summers.

En 2017 Shenton ganó el Premio Óscar al Mejor cortometraje por su película corta The Silent Child, realizada junto a su esposo, el director Chris Overton, y basada en su infancia, luego de que su padre quedara sordo tras un tratamiento de quimioterapia para tratar un cáncer.

Filmografía

Televisión

Cine

Premios y nominaciones

Referencias

Enlaces externos

 Sitio web oficial de Rachel Shenton
 Noticias sobre Rachel Shenton en Digital Spy
 Rachel Shenton en Spotlight.com
 Rachel Shenton en TV.com

Actrices de cine de Inglaterra
Actrices de televisión de Inglaterra
Actrices de Inglaterra
Nacidos en Stoke-on-Trent

Rachel Shenton


الغرياني هي إحدى القرى الحدودية بالجنوب التونسي وتوجد على الطريق الرابطة بين مدينتي الصمار وبن قردان. وتتبع إداريا معتمدية الصمار من ولاية تطاوين.

قرى ولاية تطاوين

الغرياني


Ionuț Vînă ()

Ionuț Daniel Vînă s-a născut la Galați și a crescut la Academia de Fotbal Gheorghe Hagi. Mijlocașul central făcut pasul spre prima echipă a celor de la FC Viitorul Constanța pe . În vara anului 2013, atunci când avea 18 ani, mijlocașul central a fost împrumutat pe o perioadă de 6 luni la AS Roma și a bifat 4 prezențe la Primavera, dar nu a reușit să se acomodeze din cauza vârstei fragede și a revenit sub comanda lui Gică Hagi la Viitorul Constanța. A rămas la formația din Costanța până în ianuarie 2016, atunci când a fost cedat sub formă de împrumut la Dunărea Călărași, dar a avut ghinion. Ionuț Vînă s-a accidentat la umăr în al doilea meci și a fost nevoit să stea departe de teren până în vara anului 2016, atunci când Gică Hagi l-a readus la echipă.
Imediat după ce a revenit la FC Viitorul Constanța, în vara anului 2016, Ionuț Vînă a reușit să impresioneze la antrenamente și nu a mai fost scos din echipa de start a constănțenilor, devenind rapid un om de bază în primul unsprezece al formației deținute de Gică Hagi. Ionuț Vînă a câștigat cu Viitorul titlul în Liga 1 Betano, sezonul 2016 – 2017, iar în ediția 2018 – 2019 a luat Cupa României cu Viitorul.
Ionuț Vînă a făcut parte din loturile echipelor naționale a României U17 (3 selecții), U18 ( o selecție) și U19 (15 selecții și patru goluri). Mijlocașul central al Viitorului a atras atenția mai multor cluburi importante din Liga 1, iar FCSB și CFR Cluj au încercat să-l transfere dar Gică Hagi n-a renunțat la serviciile sale. Și grupări din MLS, Polonia, Israel, Belgia și Italia s-au interesat de serviciile mijlocașului Viitorului.
 A mai petrecut la FC Viitorul, încă un sezon, în care a câștigat Cupa României, după care a trecut la FCSB.

Note

Legături externe

Nașteri în 1995
Fotbaliști ai lui AS Roma
Atacanți
Fotbaliști ai FC Viitorul
Oameni în viață
Fotbaliști români

Ionuț Vînă


Lionel Couch (* 1913; † 1989, Vereinigtes Königreich) war ein britischer Artdirector.

Couch war von 1947 bis 1980 in der Branche aktiv. In seiner Schaffenszeit wurde er zweimal für den Oscar für das beste Szenenbild nominiert, einmal für Söhne und Liebhaber (1960) und 1969 für seine Arbeit an Königin für tausend Tage. Des Weiteren wirkte Couch in den 1960er und 1970er Jahren vielfach an Filmen der Carry-on…-Filmreihe mit.

Filmografie (Auswahl)
 1959: Ist ja irre – Lauter liebenswerte Lehrer
 1960: Söhne und Liebhaber
 1961: Nicht so toll, Süßer
 1965: Zwischenfall im Atlantik
 1965/66: Geheimagent (TV-Serie)
 1966: Ist ja irre – Nur nicht den Kopf verlieren
 1967: Casino Royale
 1969: Das total verrückte Campingparadies
 1969: Königin für tausend Tage
 1970: Liebe, Liebe usw.
 1971: Heinrichs Bettgeschichten oder Wie der Knoblauch nach England kam
 1971: Ein Streik kommt selten allein
 1972: Schütze dieses Haus
 1972: Die total verrückte Oberschwester
 1972: Ein total verrückter Urlaub
 1973: Dracula braucht frisches Blut
 1974: Mach' weiter, Dick!
 1975: Der total verrückte Mumienschreck
 1976: Retter der Nation

Weblinks

Szenenbildner
Brite
Geboren 1913
Gestorben 1989
Mann

Lionel Couch


أمبيلوكيبي: (باليونانية:Αμπελόκηποι)، (بالإنجليزية:Ampelokipoi)، مدينة يونانية ومركز لبلدية تقع في شمال البلاد وهي تقع ضمن سالونيك التي تتبع إدارياً لإقليم مقدونيا الوسطى الإداري.

الموقع والسكان
{{خريطة مواقع|اليونان|label='أمبيلوكيبي</small>|lat=40.65|long=22.93|caption=موقع أمبيلوكيبي}}
تشكل أمبيلوكيبي إحدى ضواحي سالونيك من جهة الشمال الغربي، إذ تتصل مباشرة بها من جهة الجنوب بدون وجود أي فاصل بادي للعيان، بينما تحدها من الشرق نيابولي، من الشمال بلديتي مينميني وَستافروبولي، ومن الغرب بلدية إفوسموس.

بلغ عدد سكان المدينة (43) ألف نسمة (الإحصاء السكاني لعام 2001)، على مساحة لا تتعدى الكيلومترين المربعين، وبالتالي تكون أمبيلوكيبي ثالث مدينة ازدحاماً سكانياً في اليونان بعد نيابولي وَكاليثيا.

 التسمية، والتاريخ

يعني اسم المدينة (حدائق الكرمة) في اللغة اليونانية، وذلك من (أمبيلو) (Ampelo=Αμπελό) وتعني الـكرمة، وَ (كيبي) (Kipoi=κηποι) وتعني حدائق.

أشارت التنقيبات الأثرية ضمن أمبيلوكيبي إلى بعض اللقى من الفترة الـرومانية والـمسيحية المبكرة، وهذه اللقى هي عبارة عن مواد متعلقة بالمقابر والدفن، حيث كانت المنطقة التي تقوم عليها المدينة الحالية عبارة عن منطقة مقابر.

في القرون اللاحقة أصبحت منطقة زراعية نظراً لقربها من سالونيك وطبيعة أرضها السهلية. استمر هذا الأمر حتى العام 1913 م، عندما بدأ بعض اللاجئين في تلك الفترة غير المستقرة ببناء مساكن ضمن هذه الأرض، ومع التدفق المكثف للاجئي آسيا الصغرى عام 1922، تشكلت المستوطنة التي أصبحت لاحقاً المدينة الحالية. بنيت عام 1928 أول كنيسة فيها عندما أصبح عدد السكان (4) آلاف نسمة.

كانت المستوطنة جزءاً من سالونيك، ثم من هارمانكي''' (إفوسموس الحالية'')، حتى العام 1934 عندما أخذت اسمها الحالي وأصبحت مجتمعاً مستقلاً. حولت إلى بلدية عام 1954.

متفرقات

 كل أراض المدينة عبارة عن مناطق سكنية ذات كثافة عالية.
 ما زال سكان المدينة يحتفظون ببعض عادات أسلافهم الذين قدموا من الأناضول.
 أهم نادي رياضي في المدينة هو أمبيلوكيبي أف سي.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع المدينة الرسمي

أماكن مأهولة في سالونيك (وحدة إقليمية)
مدن اليونان

أمبيلوكيبي


වියට්නාමය (නිල නාමය: වියට්නාම සමාජවාදී සමුහාණ්ඩුව) ගිනිකොණදිග ආසියාවේ නැගෙනහිර ඉන්දු චීන අර්ධද්වීපයේ පිහිටි රටකි. එය උතුරින් චීනයට, වයඹින් ලාඕසයට, නිරිත දිගින් කාම්බෝජයට සහ නැගෙනහිරින් දකුණු චීන මුහුදට මායිම් වෙයි. 2012 දී මිලියන 90.3ක ජනගහණයකින් යුක්ත වූ වියට්නාමය ලොව 13 වැනියට වැඩිම ජන සංඛ්‍යාවක් වෙසෙන රටයි. 1976 දී සිදුවුණු උතුරු සහ දකුණු වියට්නාම එකමුතුවත් සමග රටේ අගනුවර හැනෝයි ලෙස නම් කෙරිණි.

ක්‍රි.ව. 938 දී බැන්ඩැන් ගඟ ආශ්‍රිතව සිදුවූ සටනකින් පසුව වියට්නාමය චීනයෙන් මිදී තම නිදහස ලබා ගත්තේය. මින්පසුව 19 වැනි ශතවර්ෂය තෙක් පැවත ආ රජ පරම්පරා සමග වියට්නාමය ගිනිකොණදිග ආසියාව පුරා විහිදුණු අතර 1954 දී පළමු ඉන්දු-චීන සටනේ දී රට උතුරු සහ දකුණු වියට්නාම ලෙස වෙන්වුණි. දෙපාර්ශවය අතර දරුණු සටන් ඇවිලී ගිය අතර වියට්නාම යුද්ධයෙන් පසුව එය 1975 දී උතුරු වියට්නාමය ජයගැනීමෙන් අවසන් විය.

වියට්නාමය ඉන්පසුව කොමියුනිස්ට් රජයක් යටතේ ඒකීය වුණ නමුත් දේශපාලනමය වශයෙන් හුදෙකලා වූ දුප්පත් රාජ්යයක් බවට පත් වී තිබිණි. 1986 දී එවකට පැවති රජය ආර්ථික සහ දේශපාලන ප්‍රතිසංවිධාන රැසක් ආරම්භ කළේ අන්තර්ජාතික සම්බන්ධතා නැවත ගොඩ නැගීමේ අභිප්‍රායෙනි. වසර 2000 වන විට එය ලොව වැඩිම ආර්ථික වර්ධන වේගයක් සහිත රටක් වූ අතර 2011 දී එය ගෝලීය සංවර්ධන මිනුම අනුව 11 වැනි තැන ගන්නා ලදී. මේ ශීඝ්‍ර සංවර්ධනය 2007 දී වියට්නාමය ලෝක වෙළෙඳ සංවිධානය සමග එකතු වීමට මග පෑදුවේය. කෙසේ නමුත් ආදායම් විෂමතාවය, දුර්වල සෞඛ්ය සේවය වැනි  අංශවලින් තවමත් රට පීඩා විඳියි.

ජනවිකාසය

2009 අප්‍රේල් 1 දින පැවැති ජන සංගණනය විසින් වාර්තා කෙරුණු පරිදී වියට්නාමයේ ජනගහණය දළ වශයෙන් මිලියන 85.8 ක් විය. ඒකාබද්ධිත වියට්නාමයේ ජනගහණය මිලියන 52.7 ක් ලෙසින් පෙන්වූ 1979 ජන සංගණනයෙහි සිට සැලකිය යුතු ලෙසින් ජනගහණය වර්ධනය වී තිබුණි. 2012 දී, රටේ ජනගහණය ඇස්මේන්තු කළේ දළ වශයෙන් මිලියන 90.3 ලෙසිනි.

වාර්ගිකත්වය

2009 ජන සංගණනය පරිදී, ප්‍රමුඛ වියට් හෝ කිං වාර්ගික කණ්ඩායම මිලියන 73.6 ට කිට්ටු ජන සංඛ්‍යාවක් හෝ, ජනගහණයෙන්  85.8% කට හිමිකම් දැරූහ.

ආගම

වියට්නාම ඉතිහාසයෙහි අති මහත් කාලයක් තුලදී, මහායාන බුද්ධාගම, ටාඕ ධර්මය සහ  කොන්ෆියුශියානු ධර්මය යන්නන් ප්‍රමුඛ ආගම්ව පැවත ඇති අතර, ජාතික සංස්කෘතිය කෙරෙහි ප්‍රබල බලපෑම් එල්ල කර ඇත. වියට්නාම ජාතිකයන්ගෙන් 85% පමණ බුද්ධාගම අදහන බව පවසතත්, ඔවුන් සියළුදෙන ක්‍රමවත් අයුරකින් පිළිවෙත් පුරන බවක් නොපෙනෙයි.        වියට්නාමයේ රාජ්‍ය සංඛ්‍යාන කාර්යාලයේ 2009 අප්‍රේල් 1 දින වාර්තාව පරිදී,  6.8 මිලියන (මුළු ජනගහණයෙන්  7.9% ක්) ප්‍රමාණයක් බුද්ධාගම අදහන්නෝද,  5.7 මිලියන  (6.6%) ප්‍රමාණයක් කතෝලිකයෝද, 1.4 මිලියන (1.7%) ප්‍රමාණයක්  හොවා හාවෝ භක්තිකයන්ද, 0.8 මිලියන (0.9%) ප්‍රමාණයක් කාවෝ ඩායි අදහන්නන් සහ, 0.7 මිලියක (0.9%) ප්‍රමාණයක් ප්‍රොතෙස්තන්තවරුද වෙති. සම්පූර්ණයෙන් ගත් කළ, වියට්නාම ජාතිකයන් 15,651,467 ප්‍රමාණයක් (18.2%) විධිමත් ලෙසින් ආගමක් හා ලියාපදිංචිව සිටිති.  වාර්තාගත වන අයුරින්, වියට්නාම ජාතිකයක් අතුරින් 81% ක් දෙවියන් කෙරෙහි විශ්වාස නොකරති.

2009 සංගණනය පරිදී, 10 මිලියන ප්‍රමාණයකට වඩා ජනතාව, තෙරුවන් සරණ යද්දී, වියට්නාම ජනතාවගෙන් අති මහත් බහුතරයක්, යම් ආකාරයකට මුතුන්මිත්තන් ඇදහීම සිදු කරති.

2007 සංගණනය පරිදී, ජනගහණයෙන්  8% පමණ ක්‍රිස්තියානින් වන අතර, එයින් මිලියන එයක් පමණ රෝමානු කතෝලිකයන්ද මිලියනයකට අඩු ප්‍රමාණයක් ප්‍රොතෙස්තන්ත භක්තිකයන්ද වෙති. ක්‍රිස්තියානි ආගම, වියට්නාමයට මුලින්ම හඳුන්වාදෙන ලද්දේ, 16වන සහ 17වන සියවස්හිදී පෘතුගීසි සහ ඕලන්ද වෙළෙඳුන් විසින් වන අතර, 19වන සහ 20වන සියවසෙහි ප්‍රංශ  මිෂනාරිවරුන් විසින් තවදුරටත් ධර්ම ප්‍රචාරය කරන ලද අතර, වියට්නාම යුද්ධය පැවති කාළයේදී විශේෂයෙන් දකුණු වියට්නාමයේ මොන්ටන්යාවරුන් අතර සුළු වශයෙන් ධර්ම ප්‍රචාරය ඇමරිකානු ප්‍රොතෙස්තන්ත මිෂනාරිවරුන් විසින් කෙරිණි. විශාලතම ප්‍රොතෙස්තන්ත සභාවන් වන්නේ, වියට්නාම ධර්මදූත සභාව සහ මොන්ටෙන්යා ධර්මදූත සභාව වෙති. වාර්තා වන පරිදී වියට්නාම ප්‍රොතෙස්තන්තවරුන්ගෙන් තුනෙන් දෙකක් වාර්ගික සුළුතරයට අයත් වෙති.

වියට්නාම රජය, රෝමානු කතෝලික ආගම දෙස අවිශ්වාස භාවයකින් බැලීම පුළුල් ලෙසින් නිරික්ෂණය කර ඇත. මෙම අවිශ්වාසය 19වන සියවසෙහිදී ඇරඹුනේ, රට යටත් කර ගැනීමට සහ පාලනය කිරීමට ප්‍රංශ  යටත් විජිත කරුවන්ට සහය සැපයීම සහ 1833 දී සිදුවූ  ලේ වන් කොයි  විප්ලවය වැන්නන්හීදී කතෝලික අධිරාජයන් යලි බලයෙහි පිහිටුවීමට දැරුණු ප්‍රංශ ප්‍රයත්නයන්ට  සමහරක් කතෝලිකයන් සහය පල කිරීම යන කරුණු නිසාය. තවදුරටත්, කතෝලික සභාවේ දැඩි  කොමියුනිස්ට්-විරෝධි ආකල්පය නිසා, වියට්නාම් රාජ්‍යය හා සමග සතුරු වීමට හේතු කාරක විය. වතිකානු සභාව නිල වශයෙන් තහනමකට ලක්වී ඇති අතර, රජයේ පාලනයට නතු කතෝලික සංවිධාන පමණක් අවසරය ලබා ඇත. කෙසේවෙතත්, වියට්නාමය හා සමග රාජ්‍යතාන්ත්‍රික සම්බන්ධතා පිහිටුවා ගැනීමට සාකච්ඡා කිරීමට වතිකානය  මෑත වසර කිහිපය තුලදී උත්සාහ දරා ඇත.

තවත් සුළු ඇදහිලි කිහිපයක් වියට්නාමය තුල පවතියි. ජනගහණයෙන්  3% පමණ  කාවෝ ඩායි භක්තිකයන් වන අතර, මෙය  බහුමතවාදී නූතන ආගමක් වන අතර එහි විශ්වාසකයන් බහුල ලෙසින් ඒකරාශී වී ඇත්තේ  ටෙයි නිං පළාතෙහිය. සුන්නි සහ  චම් බනි ඉස්ලාම් යන් ආගම් ප්‍රාථමික වශයෙන්,   චම් සුළුතරය විසින් ඇදහෙන අතර, නිරිතදිග වියට්නාමයෙහිද වාර්ගික වියට්නාම භක්තිකයන් සුළු ප්‍රමාණයක් සිටිති. සම්පූර්ණ වශයෙන් ගත් කළ, වියට්නාමයේ මුස්ලිම්වරුන් දළ වශයෙන් 70,000 සිටින අතර,  හින්දු භක්තිකයන්  50,000  පමණද බහයිභක්තිකයන් සුළු ප්‍රමාණයක්ද සිටිති.

ආගමික නිදහස ලබා නොදෙන බවට නැගෙන චෝදනා වියට්නාම රජය ප්‍රතික්ෂේප කරයි. ආගම පිළිබඳ රාජ්‍යයේ නිල ස්ථාවරය වන්නේ, තමන්ගේ විශ්වාසය ඇදහීමට සියළු පුරවැසියන්ට නිදහස ඇති අතර, නීතිය හමුවේ සියළු ආගම් සම තැන ලබන බවයි.  කොස්වෙතත්, රජයේ අනුමැතිය ලද ආගමික සංවිධානයන්ට පමණක් පැවතීමට ඉඩ දෙනු ලැබෙයි; නිදසුනක් ලෙසින්, දකුණු වියට්නාම සම්භවයක් සහිත වියට්නාම එක්සත් බෞද්ධ සභාව තහනම් කොට ඇත්තේ කොමියුනිස්ට්-අනුමැතිය ලද සංවිධානයකට ඉඩ සලසමිනි.

අධ්‍යාපනය

ආශ්‍රිත

වියට්නාමය

වියට්නාමය


Legends Never Die é uma canção da banda americana de pop rock Against the Current. Foi lançada em 24 de setembro de 2017, como música exclusiva para o Campeonato Mundial de League of Legends 2017. A canção foi escrita pela Riot Games, Alex Seaver e Justin Tranter, e produzida pela Riot Games, Alex Seaver e Oliver. Em 31 de setembro de 2017, Alan Walker lançou um remix oficial da música.

Em 18 de outubro de 2017, o videoclipe oficial foi lançado no canal da Riot Games no YouTube.

Lista de músicas

Canções de 2017
League of Legends

Legends Never Die


Olga Bîkova (în , n. 17 noiembrie 1922, Tiraspol — d. 26 decembrie 1999, Chișinău) a fost o activistă de partid și de stat în cadrul RSS Moldovenească.

Și-a făcut studiile la Școala Republicană de partid din Chișinău (1948-1950) și la Institutul Pedagogic Ion Creangă (absolvit în 1956).

A activat până la cel de-al doilea război mondial în calitate de directoare a Casei pionierilor. A fost secretară a organizației comsomoliste din județul Soroca în 1945-1947, instructoare și șef al departamentului presă din secția propagandă a Comitetului Central (C.C.) al Partidului Comunist al Moldovei (PCM) în 1950-1954, secretar secund al comitetului raional de partid Frunze din Chișinău în 1954-1956, adjunct și șef de secție în aparatul C.C. al PCM în 1957-1962  și, în final, ministrul asigurării sociale în guvernul RSSM în anii 1962-1985.

Olga Bîkova a contribuit la elaborarea și promovarea politicii sociale și a devenit președinte al consiliului veteranilor Ministerului Asigurării Sociale și locțiitor de președinte al Asociației foștilor membri pensionari ai guvernului republicii.

Bibliografie

Nașteri în 1922
Decese în 1999
Miniștri moldoveni
Tiraspoleni
Nașteri pe 17 noiembrie
Decese pe 26 decembrie
Activiste

Olga Bîkova


Entre-Deux ist eine französische Gemeinde im Inneren des Übersee-Départements La Réunion.
Sie war bis zu dessen Auflösung 2015 der Hauptort des Kantons Entre-Deux und gehört seither zum Saint-Louis-2 im Arrondissement Saint-Pierre und hat  Einwohner (Stand ).

Geographie
Die Gemeinde liegt im Inneren der Insel Réunion zwischen den beiden Zuflüssen des Rivière Saint-Étienne: dem Bras de Cilaos im Westen und dem Bras de la Plaine im Osten. Diese Lage gab dem Ort auch seinen Namen (eigentlich Entre-Deux-Bras, dt. zwischen zwei (Fluss-)Armen).
Sie grenzt an die Nachbargemeinden Cilaos, Saint-Benoît, Saint-Louis, Saint-Pierre und Le Tampon.

Geschichte und Verwaltung
 1839 wird das Gebiet der heutigen Gemeinde die 5. Sektion von St. Pierre
 1882 Gründung der Gemeinde Entre-Deux
 Bürgermeister ist seit 2001 Bachil Moussa Valy

Demographie

Infrastruktur
Es gibt in der Gemeinde das Collège Le Dimitile, mit 412 Schülern und Schülerinnen

Weblinks

 Website der Gemeinde

Einzelnachweise

Ort auf Réunion
Ort in Afrika

Entre-Deux


Die evangelische Kirche ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in der Homeiener Str. 3 in Hillentrup, einem Ortsteil der Gemeinde Dörentrup im Kreis Lippe (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur

Erstmals urkundlich erwähnt wurde ein schlichter verputzter Bruchsteinbau mit frühgotischen Elementen um 1260. Um 1300 wurde Ludolf als erster Priester bezeugt. Die Kirche wurde 1424 durch Brand und Plünderung zerstört. Im Bauschutt fand sich ein Hostienbehälter mit den unversehrten Hostien. Dies wurde als Wunder dargestellt und so wurde Hillentrup Wallfahrtsort. Das Gebäude wurde 1431 renoviert. Der erste protestantische Pfarrer, ein Johann Cothmann wirkte von 1524 bis 1566. Johann-Markus Oestreich baute 1802 eine neue Orgel ein. Die alte Kirche, von der eine Zeichnung erhalten ist, wurde 1899 abgebrochen.

Die derzeitige asymmetrisch gruppierte neugotische Saalkirche wurde von 1899 bis 1900 von einem Baurat Böhmer errichtet. Die Apsis steht auf einem polygonalen Grundriss, der Emporenannex ist zweijochig ausgeführt. Der Turm steht auf der Nordseite. Der Bau aus hammerrechtem Bruchstein ist durch Werksteinkanten gegliedert. Die Apsis ist rippengewölbt und in den Saal wurde eine ansteigende Flachdecke eingezogen. Die Kirche wurde 1924 mit zwei neuen Glocken ausgestattet. Ein Umbau wurde 1971 vorgenommen, ein neues Orgelwerk wurde 1975 installiert. Der Kirchturm wurde 2009 saniert.

Ausstattung
 Die Glasmalereien wurden in der Bauzeit angefertigt.
 Der achteckige gotische Taufstein wurde später ergänzt.
 Das spätgotische Sakramentshäuschen wurde 1899 stark überarbeitet.
 Die Glocke wurde 1507 von Arent Grovnick gegossen.

Literatur
 Ursula Quednau (Bearb.): Dehio-Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen II: Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin / München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2, S. 242.

Weblinks
 Evangelisch-reformierte Kirchengemeinde Hillentrup-Spork, abgerufen am 12. Juni 2020

Hillentrup
Hillentrup
Hillentrup
Baudenkmal in Dörentrup
Hillentrup

Evangelische Kirche Hillentrup


Strawberry est un village situé dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Lawrence.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Town en Arkansas
Comté de Lawrence (Arkansas)

Strawberry (Arkansas)


Afşin, Kahramanmaraş ilinin bir ilçesidir. 1572 tarihinde Osmanlı Devleti egemenliğine giren Efsus, 02.08.1944 gün ve 4642 sayılı kanunla 1944 yılında ilçe merkezi olmuş ve Afşin adını almıştır. Merkez, belde ve köyleriyle birlikte ilçenin nüfusu 2020 TÜİK verilerine göre 80.980'dir. Türkiye'nin en büyük termik santral kompleksi olan Afşin-Elbistan Termik Santrali Afşin'in Çoğulhan kasabasındadır. Bu santral Afşin ilçe sınırları içindedir. Fakat santralde işletilen kömürlerin bulunduğu havzalar Elbistan ilçesi sınırlarındadır.

Yedi Uyurlar olarak da bilinen Eshab-l Kehf (Ashâb-ı Kehf) mağarasının ilçede olduğu iddia edilmektedir.

Türkiye'nin önemli ozanlarından Aşık Mahzuni Şerif (Şerif Çırık), Aşık Yener (Hacı Yener), Aşık Mahsudi (Osman Dağlı) Aşık Erfani (Serkan Açıkgöz) ve şair Hayati Vasfi Taşyürek bu ilçede doğmuştur.

Tarihçe
Roma İmparatorluğu devrinde Arabissus veya daha yaygın kullanımıyla Arabissos adlarıyla anılan kentin belki imparator Gordianus (234-238) devrinde Urfa'dan göçen Arap aşiretleri tarafından iskân edilmiş olması olasılığı ileri sürülmüştür. Kentin adı yazılı kaynaklarda en erken 4. yüzyılda görülür. 540 yıllarında imparator I. Justinianus tarafından oluşturulan Üçüncü Ermenistan eyaletinin yönetim merkezlerinden biri Arabissos'tur. 582-602 yıllarında imparator olan Maurikios aslen buralıdır. İmparatorun "esmeroğlu" anlamına gelen adı belki de doğduğu kentin etnik yapısına dair bir ipucu olabilir.

Arap coğrafyacı el-Baladhurî'nin Kitabu'l-Buldan adlı eserinde kentin adı ˤArebsûs olarak zikredilir. Türkçede 16. yüzyılda Dulkadiroğlu Beyliği döneminden itibaren kullanılan Yarpuz adı açıkça bu isimden türemiştir. Türkçe anlamı "naneye benzer bir kokulu ot" olan yarpuz adına benzerliği yakıştırmadır.

Arap kaynaklarında daha sık olarak görülen diğer isim el-Efsus'tur. Osmanlı kayıtlarında da bu isim kullanılmış ve kentin resmi adı 1944'e dek Efsus olagelmiştir. Bu isim, geç Bizans döneminde halk arasında kullanılan Ephesós adına işaret eder. Bu adın kaynağı hakkında bilgimiz yoktur. Ancak Batı Anadolu'daki Ephesos (Efes) gibi burada da Yedi Uyurlar efsanesinin hürmet görmesi, Hristiyanlık döneminde iki kenti birleştiren ortak bir dinî pratiğe işaret edebilir.

1071 Malazgirt Savaşı'ndan kısa bir süre sonra Afşin Bey adındaki bir Türk komutanının eliyle kentin zapt edildiği anlatılmaktadır. Ancak hakkında fazla bilgiye sahip olmadığımız Afşin Bey'in, zapt ettiği kentin adıyla lakaplandırılmış olması kuvvetle muhtemeldir. Yunanca Ephesós adının, Anadolu'daki pek çok yer adında olduğu gibi, Yunanca ismin nesne (akkuzatif) halinden Efsun veya Afşun biçimini almış olması gerektir. Tarsus > Tersun, Adrassós > Adrasan, Momoassós > Mamasun, Termessós > Tırmısın örneklerinde de aynı evrim görülür.

Sevan Nişanyan'ın hazırladığı Türkiye yerleşim birimleri envanterine göre İmparator III. Gordianus (234-238) devrinde Urfa'dan göçen Arap aşiretleri Afşin'de iskân edilmiştir. Arabissos ismi bu vesileyle verilmiştir. Aslen Afşinli olan İmparator Maurikios'un (582-602) adı "Arapoğlu" anlamına gelir. Urfalı Mateos Vekayinamesinde 1076/77 olayları meyanında anılan Apşun adı Arabson > A(r)bşon biçiminden türemiştir, "ünlü Selçuklu komutanı Afşin" ile ilgili olması düşünülemez. Türkçe resmi belgelerde 1944'e dek kullanılan Efsus adı orijinal ismin Arapça yazımı, Yarpuz ise aynı adın yerel Türkmen ağzındaki biçimidir. Afşin adı Cumhuriyet döneminde verilmiş olup mitolojiktir.

Coğrafya
Denizden 1230 metre yükseklikte bulunan Afşin'de, karasal iklim hakim olup, ilçede zengin linyit yatakları vardır. Kahramanmaraş'a 150 km Elbistan'a 28 km Göksun'a 50 km uzaklıktadır. Ulaşım tamamen karayoluna dayalıdır. Bazı köylerinde Akdeniz iklimi yaşanır ama çoğunluk ve merkez karasal iklime dayalıdır.

Kültür
İlçe sınırlarındaki höyüklerden ayrı olarak merkez mahallede de eski yapılar vardır. Bunlardan birisi Ulucami olarak da bilinen Pir Ali Camii'dir. Danişmendliler döneminde Pir Ali oğlu Mehmed tarafından 1571 yılında inşa ettirilmiştir. Vakıf defterlerinde Efsus Köyü Mescidi diye geçen, Pir Ali ya da Turabioğlu Camii olarak da bilinen yapı cumhuriyet döneminden itibaren Ulucami adıyla anılmıştır. Günümüze sadece minaresi ve avlu kapısı özgün biçimde ulaşan ilk yapı 1979'da yıkılmış ve yerine betonarme bir cami inşa edilmiştir. Caminin gelir durumuyla ilgili ilk kayıtlara 17. yüzyılın sonlarında tutulan vakıf defterlerinde rastlanmaktadır. Bu kayıtlarda camiye ait belli giderlerin Ashab-ı Kehf Vakfı'ndan karşılanması gerektiği yönünde bilgiler vardır.

Ekonomi

Ayrıca Afşin'de dünyanın en zengin bakır madenlerinden biri son yıllarda keşfedilmiştir. MTA kurumu, yaptığı incelemelerden sonra rezerv büyüklüğü 1 milyar tondan fazla olan bakır madeninin hüyüklü ve nadir bölgesinde tespit edildiğini bildirmiştir. Bakırın ton fiyatının 7 bin dolar civarı olduğu bilindiğine göre bu maden Türkiye'nin tüm borçlarını kapatıp fazlasını da sağlayacak zenginliktedir.
Bu maden ocağının daha önce rezerv bitti sanılarak terk edildiği anlaşılmış fakat sonradan MTA tarafından yapılan yeni araştırmalarla dünya üzerindeki en büyük madenlerden bir olduğu fark edilmiştir. Fakat henüz işletilmesi için bir çalışma görülmemektedir. Oysa burası Afşin ve Elbistan havzalarına kömürden daha çok gelir getirebilecek büyüklüktedir.

Galeri

Nüfus

Kaynakça

Türkiye'deki Roma kentleri

Afşin


Costa Rica participó en los Juegos Olímpicos de Londres 2012, con una delegación de once atletas que compitieron en seis disciplinas deportivas. Para esta edición, nueve de los deportistas clasificaron sin necesidad de tarjeta de invitación, lo que hacía el mayor número de las catorce asistencias de Costa Rica a la justa olímpica.

La maratonista Gabriela Traña era la abanderada en la ceremonia de apertura.

Participantes por deporte

Resumen de resultados

Referencias

Costa Rica
V 2012
Olímpicos

Costa Rica en los Juegos Olímpicos de Londres 2012


Alonj, bono, çek ve poliçenin arka yüzünde işlem yapmak için yer kalmadığında, yapılacak işlemler için bono, çek veya poliçeye eklenen kâğıt parçasıdır. Alonj üstüne yapılacak işlemler hukuksal açıdan senet üzerine yapılmış olanlarla aynı hükümlere tabidir. Yalnızca kabule arz edilen poliçede (kabul etmeme protestosu), muhatap tarafından kabul edildiği alonja yazılamaz. Kabul poliçenin sadece ön ve arka yüzüne yapılabilir.

Ekonomi terimleri

Alonj


An Xanthorrhoea platyphylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni D.J.Bedford. An Xanthorrhoea platyphylla in nahilalakip ha genus nga Xanthorrhoea, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Xanthorrhoea

Xanthorrhoea platyphylla


A Special Night with Demi Lovato —en español: Una noche especial con Demi Lovato— es la quinta gira de Demi Lovato. La gira tiene como objeto la promoción de su álbum Unbroken, publicado el 20 de septiembre de 2011. La gira llevó un total de 68 conciertos, los que incluyen países de América como Argentina, Brasil, Chile, Panamá, Paraguay, Venezuela, Perú, México y Uruguay en el 2012.

El tour de promoción en fechas cercanas al lanzamiento del disco, titulado. An Evening with Demi Lovato se considera parte de la gira A Special Night with Demi Lovato. Nada más que, a partir del 16 de noviembre, se realizan algunas adiciones y/o cambios, tales como un escenario más grande, cambio del setlist y nuevos vestuarios. Durante esta gira, por su paso por Brasil, Lovato recibió un disco de oro por parte de la ABPD, gracias a las ventas de su último álbum de estudio.

Antecedentes

Tras salir de rehabilitación, Lovato lanzó su tercer álbum Unbroken, el cual ha sido un éxito, no sólo en Estados Unidos, sino en diferentes partes del mundo. Demi declaró que realizaría un tour para promocionar su más reciente álbum. Para Demi, realizar este tour «es una de las cosas más grandes que ha hecho durante su carrera musical», por lo que «siente que tiene el apoyo incondicional de sus fanes, de sus amigos y familiares».

Lista de canciones
 "All Night Long"
 "Got Dynamite"
 "Hold Up"
 "Catch Me / Don't Forget" (medley)
 "Who's That Boy"
 "You're My Only Shorty" (A partir de Plant City)
 "My Love Is Like a Star"
 "Fix a Heart"
 "Mistake" (a partir de Plant City)
 "Get Back / Here We Go Again / La La Land" (medley)
 "Lightweight"
 "Skyscraper"
 "Moves like Jagger" (cover de Maroon 5 y Christina Aguilera)
 "Give Your Heart A Break" (a partir de Puerto Rico)
 "Together"
Encore
 "Unbroken"
 "Remember December"

Ref

Actos de apertura

 Hot Chelle Rae (Norteamérica, algunas fechas)
 Owl City (Norteamérica, algunas fechas)
 Neon Hitch (Los Ángeles -- Camden, Estados Unidos)
 We The Kings (Norteamérica, algunas fechas)
 Marilanne  (Caracas, Venezuela)
 Adammo (Lima, Perú)
 College 11 (Sao Paulo y Río de Janeiro, Brasil)
 Miranda! (Santiago, Chile)
 No Disco & Pocket (Buenos Aires, Argentina)
 Control Z (Montevideo, Uruguay)
 Danna Paola (Monterrey y Ciudad de México, México)

Así mismo, Demi formó parte de la V entrega del Festival de Verano de Iquique en Chile, donde compartió escenario la segunda noche del evento junto a José Feliciano y Eyci and Cody.

Fechas

Notas

Notas

Véase también
 Anexo:Discografía de Demi Lovato

Referencias

Demi Lovato
Giras musicales de 2011
Giras musicales de 2012
Giras musicales de Demi Lovato

A Special Night with Demi Lovato


Yıldız, İstanbul, Beşiktaş'ın bir mahallesidir.

Yıldız Sarayı ve Parkı'nı da içeren, Barbaros Bulvarı'nın Yıldız Sarayı'nın karşısına düşen batı kesiminde yer alır. Yıldız semtinin sınırları kuzeyde Barbaros Bulvarı'ndan ayrılan Beşiktaş-15 Temmuz Şehitler Köprüsü bağlantı yolu ile aynı noktadan ayrılarak güneydoğuya yönelen Palanga Caddesi, batıda Ihlamur ve Dikilitaş semtleri, doğuda Yıldız Parkı, güneybatıda Abbasağa, güneyde Serencebey ve güneydoğuda Çırağan semtleriyle çizilebilir.

Saray ve semt bu bölgedeki tepelerden Beşiktaş ve Ortaköy'e doğru inen, tümüyle koruluk yamaçlar üzerinde kurulmuştur. 15. ve 16. yüzyıllarda Osmanlı padişahlarının avlandıkları, hanedana ait bu geniş koruluk arazi, I. Süleyman'dan itibaren ilgi ve rağbet görmeye başladı. Daha sonra gelen padişahlar da Yıldız koru ve bahçelerine ilgi göstermişseler de Yıldız Sarayı'nın adı asıl II. Abdülhamid (hd 1876-1909) ile özdeşleşmiştir. Yıldız'ın bir semt olarak kurulmaya başlamasının tarihi Yıldız Sarayı'nın tarihine bağlıdır. 19. yy'ın ikinci yarısında, Serencebey Yokuşu'nun doğusunda Çırağan'a kavuşan bölgede ahşap konaklar ve evler yapılmaya başlandı.

Barbaros Bulvarı'nın açıldığı 1950'li yılların sonlarına kadar, bahçeler ve dutluklar arasına serpiştirilmiş fazla yoğun olmayan bir yerleşme dokusu vardı. Yıldız Sarayı'nın bir bölümü uzun süre Harp Akademileri olarak kullanıldığından semtte daha çok asker ve küçük memur aileleri ile eski İstanbullular yaşardı. 1960'lardan itibaren 1980'e kadar geçen sürede, Ihlamur Vadisi'ne inen ve Yıldız'a bakan yamaçlar üzerindeki yapılaşma olağanüstü hızlanırken, bulvar üzerinde ve anayollardaki binaların çoğu konut olmaktan çıkıp işyeri haline geldi.

1970'lerin başlarında Boğaziçi Köprüsü ve çevre bağlantı yollarının yapılması semti bir trafik düğümü haline getirmiştir.Günümüzde de Yıldız, İstanbul'un trafiğin en yoğun olduğu yörelerinden biridir.

2000'lerin Yıldız semtinin Barbaros Bulvarı'nın doğusuna düşen Yıldız Sarayı ve Yıldız Parkı'nın olduğu kesiminde, eski evlerini olmasa bile eski sokak dokusunu koruyan Serencebey Yokuşu yoğun bir konut bölgesidir. Barbaros Bulvarı'ndan ayrılıp ona paralel, kuzeye doğru parkın içinden çıkan Yıldız Caddesi'nin bir dirsekle kuzeye yöneldiği noktanın solunda Ertuğrul Tekkesi, sağında Conrad Oteli vardır. Bu bölgenin hemen altı Cihannüma Mahallesi'dir. Yıldız Caddesi'nden biraz daha yukarı çıkıldığında Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi görülür. Yıldız Camii bu adanın kuzeybatısında yer alır. Daha kuzeyde, aynı tarafta Yıldız Teknik Üniversitesi bulunur. Caminin doğusunda ise Yıldız Sarayı ve Parkı'na çıkan ana kapı vardır.

Barbaros Bulvarı'nın batı kesiminde Yıldız Teknik Üniversitesi'nin karşısında Sait Çiftçi Kamu Sağlığı Merkezi, biraz aşağıda Beşiktaş Atatürk Anadolu Lisesi ve onun karşısında da Sakıp Sabancı Anadolu Lisesi bulunur. Barbaros Bulvarı ile 15 Temmuz Şehitler Köprüsü bağlantı yolunun kavşağında yüksekte görülen restore edilmiş bina, II. Abdülhamid'in karakollarından biridir ve halen Yıldız Teknik Üniversitesi yerleşkesi içinde yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
 Yahya Efendi Çeşmesi
 Yıldız Camii
 Yıldız Parkı
 Yıldız Teknik Üniversitesi
 Yıldız Sarayı
 Yıldız Saat Kulesi

Galeri

Beşiktaş'ın mahalleleri

Yıldız, Beşiktaş


පේරාදෙණිය විශ්ව විද්‍යාලයේ ඇති පීඨ 8න් එකකි. මෙය 1966දී ස්ථාපනය කරන ලදී.

දෙපාර්තමේන්තු
නිර්වින්දන විද්‍යාව
කාය විච්ඡේද විද්‍යාව
ජෛවරසායන විද්‍යාව
ප්‍රජා වෛද්‍ය විද්‍යාව
අධිකරණ වෛද්‍ය
ප්‍රසවවේදය සහ නාරිවේදය
වෛද්‍ය විද්‍යාව
ක්ෂුද්‍ර ජීව විද්‍යාව
ළමා වෛද්‍ය වේදය
පරපෝෂීවේදය
ව්‍යාධි විද්‍යාව
ඖෂධ විද්‍යාව
ශල්‍ය වෛද්‍ය විද්‍යාව
මනෝචිකිත්සාව
කායික විද්‍යාව

Curriculum Coordination Committee
English Language Teaching Unit
Medical Education Unit (MEU)
Nuclear Medicine Unit (NMU)
Medical Library
e-Library

Medical Workshop
Technical Resourse Centre (TRC)

ආශ්‍රිත
 සේනක බිබිලේ

බාහිර සබැඳුම්

පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය

වෛද්‍ය පීඨය, පේරාදෙණිය විශ්වවිද්‍යාලය


Antimitotik, hücre çoğalmasını durdurabilen bir ilaçtır.

Mitozu türlü dönemlerinde durdurarak hücrenin çoğalmasını engeller. Bazıları ise alkil etkisi yaparak bazı protein bileşikleriyle birleşir ve deoksiribonükleik asit (DNA) yapısını değiştirirler, bir kısmı ise antimetabolit etkidedir. Antibiyotik yapısında olan antimitotikler streptomyces kültürlerinden; bitkisel kökenli olanlar vinca alkaloitlerinden elde edilir. Kimileri hormon yapısındadır, bir kısmı da bakterilerden elde edilen enzimlerdir. Antimitotik ilaçların büyük çoğunluğu kanser tedavisinde kullanılmaktadır.

Antifungal ilaçlar

Antimitotik


Soku, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Kahramanmaraş iline ? km, Pazarcık ilçesine ? km uzaklıktadır.

Nüfus

Pazarcık'ın mahalleleri

Soku, Pazarcık


Nil Burak'ın ikinci 45'liğidir.

Şarkı Listesi
 Ben Anlamam söz: Ülkü Aker / düzenleme: Norayr Demirci
 Seni İyi Tanırım söz: Ülkü Aker / düzenleme: Norayr Demirci

Nil Burak albümleri

Ben Anlamam / Seni İyi Tanırım


La Estación Ferroviaria de Santo Tirso, también conocida como Estación de Santo Tirso, es una plataforma de la Línea de Guimarães, que sirve la localidad de Santo Tirso, en el Distrito de Porto, en Portugal.

Características

Localización y accesos
Se encuentra junto a la localidad de Santo Tirso, con acceso por la Calle Dr. Oliveira Salazar.

Descripción física
En enero de 2011, presentaba 2 vías de circulación, ambas con 277 metros de longitud; las respectivas plataformas tenían ambas 150 metros de extensión, y 90 centímetros de altura.

Historia

Inauguración
La vinculación entre las Estaciones de Trofa y Vizela, en el cual esta plataforma se encuentra, abrió al servicio el 31 de diciembre de 1883, por la Compañía del Camino de Hierro de Guimarães.

Véase también
Red Ferroviaria Nacional

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

Santo Tirso
Santo Tirso

Estación de Santo Tirso


Alexandre Théodore Laurent Juliard né le  à Orléans et mort le  à Paris est un peintre français.

Biographie

Originaire d'Orléans, Alexandre Juliard est élève de Michel Martin Drolling et de François Édouard Picot aux Beaux-Arts de Paris. Peintre de genre et portraitiste, il participe aux Salons de Paris de 1844 à 1874 et obtient une médaille de troisième classe en 1846. Issu d'une famille de militaires, Juliard réalise de nombreux portraits d'officiers mais également de notables de sa région natale.

Collections publiques

 Nantes, musée départemental Thomas-Dobrée : Portrait de Jane Dobrée, huile sur toile, , Inv. 896.1.3831.
 Rennes, musée des Beaux-Arts : Portrait du colonel Rapatel, 1864, huile sur toile, . Inv. INV 886.110.1.
 Saint-Denis, mairie : La Marseillaise, 1880, huile sur toile, , dépôt du Centre national des arts plastiques depuis 1880, inv. : FNAC 93.
 Saint-Germain-Lembron, mairie : Le Serment du Jeu de Paume, 1879, huile sur toile, dépôt du Centre national des arts plastiques depuis 1879, Inv. FNAC 70.
 Tours, musée des Beaux-Arts : Portrait de , 1853, huile sur bois, . Inv. 1972-12-24.
 Troyes, mairie : L'Empereur Napoléon III, 1861, huile sur toile, dépôt du Centre national des arts plastiques depuis 1861, inv. FNAC FH 861-107.

Notes et références

Bibliographie

  Dictionnaire Bénézit.
 Les Années romantiques : la peinture française de 1815 à 1850, [catalogue d'exposition], Réunion des musées nationaux, 1995,  .

Peintre français du XIXe siècle
Peintre portraitiste français
Peintre d'histoire français
Élève de l'École nationale supérieure des beaux-arts au XIXe siècle
Naissance en mars 1817
Naissance à Orléans
Décès en décembre 1886
Décès dans le 4e arrondissement de Paris
Décès à 69 ans

Alexandre Juliard


(cu sensul de: O-bi, o-ba. Sfârșitul civilizației) este un film SF  polonez din 1984 scris și regizat de Piotr Szulkin. Filmul are loc la un an după o catastrofa nucleară la nivel mondial, în prezent oamenii trăiesc într-un Dom izolat care se destramă. Singura lor speranță este o navă cunoscută sub numele de "Arca", despre care se spune că este pe cale să-i salveze; totuși existența navei este o legendă inventată de personajul principal, a cărui profesie este aceea de a asigura menținerea moralei.

Filmul lui Szulkin este a penultima parte a tetralogiei regizorului, compusă și din filmele Golem (1979), Wojna światów – następne stulecie (1981) și Ga, ga. Chwała bohaterom (1985).

Prezentare

Distribuție
 Jerzy Stuhr: Soft
 Krystyna Janda: Gea
 Leon Niemczyk: zadbany
 Jan Nowicki: inżynier
 Marek Walczewski: szef Softa
 Krzysztof Majchrzak: lodówkowy
 Mariusz Dmochowski: milioner
 Kalina Jędrusik: żona milionera
 Henryk Bista: pucołowaty
 Adam Ferency: smutny
 Ryszard Kotys: celulozowy
 Stanisław Igar: rzemieślnik
 Mariusz Benoit: lekarz
 Marcin Troński: spekulant

Producție

Lansare și primire

Note

Legături externe

Vezi și
 Științifico-fantasticul în Polonia

Filme din 1984
Filme poloneze
Filme în limba poloneză
Filme regizate de Piotr Szulkin
Filme SF poloneze
Filme SF din anii 1980
1984 în științifico-fantastic

O-bi, O-ba. Koniec cywilizacji


මෙය Camp Half-Blood Chronicles (පර්සි ජැක්සන් සහ ඔලිම්පියානුවෝ කතා මාලාවේ, ඔලිම්පස්හි වීරයෝ කතා මාලාවේ සහ The Trials of Apollo කතා මාලාවල එකතුව) The Kane Chronicles, සහ Magnus Chase and the Gods of Asgard යන කතා මාලාවල සඳහන් වන චරිතයන් ඇතුළත් ලැයිස්තුවකි.

හැඳින්වීම
ලැයිස්තු දර්ශක(ය)

 තද අළු පැහැති කොටුවෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චරිතය එහි නොසිටි බව හෝ එහි දී චරිතයේ සිටි නොසිටි බව තවමත් නිවේදනය කර නොමැති බවයි.
 "ප්‍රධාන" යන්නෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චරිතයට එහි ප්‍රධාන භූමිකාවක් තිබූ බවයි.
 "සහාය" යන්නෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චරිතය එහි දෙවරක් හෝ දෙවරකට වඩා පෙනී සිටීමයි.
 "අමුත්තා" යන්නෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චරිතය එහි එක් වරක් පෙනී සිටි බවයි.
 "සඳහන් විය" යන්නෙන් පෙන්නුම් කරන්නේ චරිතය එහි පෙනී නොසිටි නමුත් සඳහන් වී තිබුණු බවයි.

අර්ධ-ලෝහිත කඳවුරේ වික්‍රම

පර්සි ජැක්සන් සහ ඔලිම්පියන් හි හඳුන්වා දෙන චරිත

පර්සි ජැක්සන්
පර්සි ජැක්සන් යනු සැලී ජැක්සන්ගේ සහ සයුරට අධිපති ග්‍රීක දෙවි පොසෙයිඩන්ගේ පුත්‍රයා වන උපදෙවියෙකි. පර්සි මෑන්හැටන්හි නැගෙනහිර ඉහළ කොටසෙහි වාසය කරයි. ඔහුට කළු පැහැ හිසකෙස් සහ මුහුදු කොළ පැහැති ඇස් තිබේ. දක්ෂ කඩු ශිල්පියෙක් වන ඔහු පොත් මාලාව පුරාවටම, Anaklusmos (ඇනාක්ලුස්මස්) (පුරාණ ග්‍රීක භාෂාවෙන් "Riptide/රළ ඉරන්නා") නම් දිව්‍යමය ලෝකඩ අසිපතකට හැඩ වෙනස් කරන බෝල්පොයින්ට් පෑනක් භාවිතා කරයි.

ඔහු පර්සි ජැක්සන් සහ ඔලිම්පියානුවෝ කතා මාලාවේ උත්තම-පුරුෂ කථකයා වේ. පර්සි ජැක්සන් චරිතය අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, නෙප්චූන්ගේ පුත්‍රයා, ඇතීනාගේ සලකුණ, හේඩීස්ගේ දෙවොල, ඔලිම්පස්හි රුධිරය, The Hidden Oracle, The Tower of Nero, The Son of Sobek සහ The Crown of Ptolemy යන පොත්වල දී පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදවල දී ලෝගන් ලර්මන් විසින් සහ සංගීතමය නාට්‍ය අනුවාදයේ දී ක්‍රිස් මැකරල් විසින් ඔහුගේ චරිතය නිරූපණය කරනු ලැබේ.

ග්‍රෝවර් අන්ඩර්වුඩ්
ග්‍රෝවර් අන්ඩර්වුඩ් යනු සැටර් වරයෙක් සහ පර්සිගේ හොඳම මිතුරා වේ. ඔහු අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, නෙප්චූන්ගේ පුත්‍රයා, හේඩීස්ගේ දෙවොල, ඔලිම්පස්හි රුධිරය සහ The Burning Maze පොත්වල දී පෙනී සිටියි.

ලූක් කාසලන්
ලූක් කාසලන් යනු ග්‍රීක දෙවිවරුන්ගේ පණිවුඩකරුවා හර්මීස් සහ මේ කාසලන්ගේ 19 හැවිරිදි පුත්‍රයා ය. ඔහු අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන සහ අවසන් ඔලිම්පියානුවාහි පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදවල දී ජේක් ඇබෙල් විසින් ද සංගීතමය නාට්‍ය අනුවාදයේ දී ජේම්ස් හයිඩ්න් රොඩ්‍රිගස් විසින් ද ඔහුව නිරූපණය කරයි.

තාලියා ග්‍රේස්
තාලියා ග්‍රේස් යනු රූපවාහිනී තරුවක් වන බෙරිල් ග්‍රේස් සහ ග්‍රීක දෙවිවරුන්ගේ රජු සියුස්ගේ දියණියයි. ඇය ඇගේ සොහොයුරා ජේසන් ග්‍රේස්ට වඩා අවුරුදු හතක් වැඩිමල් වන අතර, අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, අතරමං වූ විරුවා, ඔලිම්පස්හි රුධිරය, The Dark Prophecy සහ The Tyrant's Tombහි දී පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදයේ ඇයව නිරූපණය කරන්නේ පැලෝමා ක්වියට්කොව්ස්කි විසිනි.

ටයිසන්
රාක්ෂ සයුරහි, ටයිසන් හඳුන්වා දෙනු ලබන්නේ පර්සිගේ හිරිහැරයට ලක් වූ මිතුරෙකු ලෙස ය. පර්සිට ඔහුව කඳවුර ගෙන ගිය පසු, ඔහු සයික්ලොප්ස් පැටියෙකු නිසා ඔහු ද පොසෙයිඩන්ගේ පුත්‍රයෙකු බවත්, එබැවින් ඔහු පර්සිගේ අර්ධ සහෝදරයා බවත් අනාවරණය වේ. ඔහු රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, නෙප්චූන්ගේ පුත්‍රයා, ඇතීනාගේ සලකුණ, ඔලිම්පස්හි රුධිරය සහ The Tyrant's Tomb යන පොත්වල දී ඔහු පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදයේ දී ඔහුව නිරූපණය කරන්නේ ඩග්ලස් ස්මිත් විසිනි.

නිකෝ ඩි ආන්ජෙලෝ
නිකෝ ඩි ආන්ජෙලෝ මුල්ම වරට ටයිටන්ගේ ශාපය පොතෙන් හමුවන හේඩීස්ගේ පුත්‍රයෙකි. ඔහු ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, නෙප්චූන්ගේ පුත්‍රයා, ඇතීනාගේ සලකුණ, හේඩීස්ගේ දෙවොල, ඔලිම්පස්හි රුධිරය, The Hidden Oracle සහ The Tower of Nero පොත්වල දී හි ඔහු පෙනී සිටියි.

රේචල් එළිසබෙත් ඩෙයාර්
රේචල් යනු මීදුම හරහා දැකීමේ හැකියාව ඇති මනුෂ්‍ය ගැහැණු ළමයෙකි. ඇගේ පියා විල් ඩෙයාර් ධනවත් ව්‍යාපාරිකයෙක් වේ. ඇයට මුලින්ම පර්සිව මුණ ගැසෙන්නේ ටයිටන්ගේ ශාපය පොතේ හූවර් වේල්ලේ දී ය. වංකගිරියේ සටනහි ඇය පර්සි හට වංකගිරිය හරහා ඩයිඩලස්ගේ වැඩපොළ වෙත මඟ පෙන්වයි. අවසන් ඔලිම්පියානුවා පොතේ දී ඇය ඇගේ දර්ශන සම්බන්ධව කයිරොන් සමඟ කතා කිරීමෙන් පසු ඩෙල්ෆීහි නව ඔරැකල් බවට පත්වීමට තීරණය කරයි.

ක්ලැරිස් ල රූ
යුධයට අධිපති ග්‍රීක දෙවි ඒරීස්ගේ දියණිය වන ඇය අර්ධ-ලෝහිත කඳවුරේ ඒරීස් කැබිනයේ හිටපු උපදේශිකාවකි. ඇය අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, ඇතීනාගේ සලකුණ, හේඩීස්ගේ දෙවොල සහ ඔලිම්පස්හි රුධිරය හි පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදයේ දී ඇයව ලෙවන් රැම්බින් විසින් ද සංගීතමය නාට්‍ය අනුවාදයේ දී ඇයව සාරා බෙත් ෆයිෆර් විසින් ද නිරූපණය කරයි.

විල් සොලස්

කැලිප්සෝ

ඉයාපෙෂස්

ඇනබෙත් චේස්

ඇනබෙත් චේස් යනු නුවණට අධිපති ග්‍රීක දෙවඟන ඇතීනා සහ වෙස්ට් පොයින්ට් ඉතිහාස මහාචාර්ය ෆෙඩ්‍රික් චේස්ගේ දරුවා ය. ඇයට මැග්නස් චේස් ඇතුළු පුළුල් පිය පාර්ශ්වයේ පවුලක් ඇත. ඇය අකුණු හොරා, රාක්ෂ සයුර, ටයිටන්ගේ ශාපය, වංකගිරියේ සටන, අවසන් ඔලිම්පියානුවා, අතරමං වූ වීරයා, The Demigod Diaries, ඇතීනාගේ සලකුණ, හේඩීස්ගේ දෙවොල සහ ඔලිම්පස්හි රුධිරය හි ඇය පෙනී සිටියි. චිත්‍රපට අනුවාදවල දී ඇයව ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රා ඩඩාරියෝ විසින් සහ සංගීතමය නාට්‍ය අනුවාදයේ දී ඇයව ක්‍රිස්ටින් ස්ටෝක්ස් විසින් ද නිරූපණය කරයි.

ඔලිම්පස්හි වීරයෝ හි හඳුන්වා දෙන චරිත

රෙයිනා ඇවිලා රමිරස්-අරෙල්ලානෝ

ලියෝ වැල්ඩස්
ෆෙස්ටස්

පයිපර් මැක්ලීන්

ජේසන් ග්‍රේස්

හේසල් ලිවෙස්ක්

ෆ්‍රෑන්ක් සෑං

The Trials of Apollo හි හඳුන්වා දෙන චරිත

ඇපලෝ / ලෙස්ටර් පපඩොපලස්

ඇපලෝ, ලෙස්ටර් පපඩොපලස්ගේ මනුෂ්‍ය ස්වරූපයෙන්, The Trials of Apollo කතා මාලාවේ ප්‍රධාන ප්‍රධාන චරිතය ලෙස පෙනී සිටියි.

මෙග් මැකැෆ්‍රී

හෙමිතියා

Triumvirate Holdings
Triumvirate Holdings හි දන්නා සාමාජිකයන්:

 නීරෝ අධිරාජ්‍යයා
 කොමෝඩස් අධිරාජ්‍යයා
 කලිගුලා අධිරාජ්‍යයා
 ටාර්කින් රජු

ග්‍රීක-රෝම දේවමය බලවේග

දොළොස් ඔලිම්පියානුවෝ
රික් රයෝඩන් ගේ නවකතා වල පෙනී සිටින සියලුම දෙවිවරුන් නියමමඔලිම්පියානුවන් (එනම්, ඔලිම්පස් කඳු මුදුනේ වාසය කරන දෙවිවරුන්) නොවුවත්, සියලුම ග්‍රීක සහ රෝම දෙවිවරුන් සාමාන්‍යයෙන් දොළොස් ඔලිම්පියානුවන්ගේ උප කුලකයක් ලෙස සැලකේ. එනිසා, මාලාවේ බොහෝ චරිත මොවුන් ග්‍රීක-රෝම ප්‍රාථමික දෙවිවරුන්ගෙන් සහ ටයිටන්වරුන්ගෙන් වෙන්කර හඳුනා ගැනීමට මෙම අමරණීයයන්ව "ඔලිම්පියන් දෙවිවරුන්" ලෙස හඳුන්වයි.

මනුෂ්‍යයෝ
මනුෂ්‍යයන් යනු මැජික් සහ දෙවිවරුන්ගේ ලෝකයෙන් පිටත ජීවත් වන මිනිස් චරිත වන අතර, සමහර මනුෂ්‍යයන් ඔවුන්ගේ අධිස්වාභාවික වටපිටාව පිළිබඳව දැනුවත් ව වෙසෙනවා විය හැකිය.

ජැක්සන් පවුල

 සැලී ජැක්සන් - පර්සිගේ මව.
 ගේබ්‍රියෙල් (ගේබ්) උග්ලියානෝ – සැලීගේ මුල් සැමියා සහ පර්සිගේ සුළු පියා.
 පෝල් බ්ලොෆිස් - සැලී ජැක්සන්ගේ පෙම්වතා සහ පසුව දෙවන සැමියා,
 එස්ටෙල් බ්ලොෆිස් - සැලී සහ පෝල්ගේ දියණිය මෙන්ම පර්සිගේ ළදරු අර්ධ සහෝදරිය,

චේස් පවුල

 කැරොලයින්, එමා සහ ඕබ්‍රි චේස් - රැන්ඩොල්ෆ් චේස්ගේ බිරිඳ, සහ දියණියන් දෙදෙනා, මැග්නස්ගේ නැන්දනිය සහ ඥාති සොහොයුරියන්.
 ෆෙඩ්‍රික් චේස් - ඇනබෙත්ගේ පියා, රැන්ඩොල්ෆ් සහ නැටලි චේස් දෙදෙනාගේ සොහොයුරා.
 චේස් මහත්මිය - ෆෙඩ්‍රික්ගේ බිරිඳ සහ ඇනබෙත්ගේ සුළු මව.
 බොබී සහ මැතිව් චේස් - ෆෙඩ්‍රික් චේස්ගේ පුතුන් මෙන්ම ඇනබෙත්ගේ අඩ-සොහොයුරන් දෙදෙනා.
 නැටලි චේස් - ඇනබෙත්ගේ නැන්දණිය, මැග්නස්ගේ මව සහ රැන්ඩොල්ෆ් සහ ෆෙඩ්‍රික් චේස්ගේ බාල සොහොයුරිය.
 රැන්ඩොල්ෆ් චේස් - මැග්නස්ගේ සහ ඇනබෙත්ගේ මාමා සහ ෆෙඩ්රික් සහ නටාලිගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා.

වැල්ඩස් පවුල

 රෝසා වැල්ඩස් - ලියෝගේ නැන්දණිය, එස්පෙරන්සා වැල්ඩස්ගේ සොහොයුරිය.
 එස්පරන්සා වැල්ඩස් - ලියෝගේ මවයි.
 සැමී වැල්ඩෙස් – ලියෝගේ මුත්තා සහ හේසල්ගේ හිටපු පෙම්වතා.

මැක්ලීන් පවුල

 තෝමස් මැක්ලීන් – ට්‍රිස්ටන් මැක්ලීන්ගේ පියා සහ පයිපර්ගේ සීයා.
 ට්‍රිස්ටන් මැක්ලීන් – පයිපර්ගේ පියා,
 ජේන් - ට්‍රිස්ටන්ගේ පෞද්ගලික සහායිකාව. පසුව, ජේන්ව නෙරපා හරිනු ලබන අතර ඒ වෙනුවට මෙලී නම් වළා අප්සරාවිය පත්කර ගනු ලැබේ.

අල් අබ්බාස් පවුල

 අයේෂා අල් අබ්බාස් - සෑම්ගේ මියගිය මව
 ජිඩ් සහ බිබි – සෑම්ගේ මව් පාර්ශ්වයේ ආච්චි සහ සීයා.
 අමීර් ෆැඩ්ලන් - සෑම්ගේ පෙම්වතා සහ අබ්ඩෙල් ෆැඩ්ලන්ගේ පුත්‍රයා. සෑම් සහ අමීර් දෙදෙනාම අහමඩ් ඉබ්න් ෆැඩ්ලන්ගෙන් පැවත ඒ.

දාමරිකයෝ (Bullies)
පහත පුද්ගලයන් ප්‍රධාන චරිතවලට පාසල්වල දී දාමරිකකම් (bullying) ඇත:

 නැන්සි බොබ්ෆිට් - යැන්සි ඇකඩමියේ පර්සි සහ ග්‍රෝවර් හට දාමරිකකම් පාන්නිය.
 මැට් ස්ලෝන් - මෙරිවෙදර් පාසැලේ පර්සි සහ ටයිසන් හට දාමරිකකම් පාන්නා.
 ඉසබෙල් - විල්ඩර්නස් පාසැලේ පයිපර්ට දාමරිකකම් පාන්නිය.
 රූෆස් - වර්ණවත් ළමුන් සහ ඉන්දියානුවන් සඳහා වූ ශාන්ත ඇග්නස් ඇකඩමියේ හේසල්ට දාමරිකකම් පාන්නා.

වෙනත් මනුෂ්‍යයෝ

 බැරී අල්-ජබාර් - සෑම් සහ අමීර්ගේ පවුලේ මිතුරෙක්.
 බෙරිල් ග්‍රේස් - තාලියා සහ ජේසන් ග්‍රේස්ගේ මව.
 කේඩ් සහ මිකී - ඇපලෝ කොල්ලකෑම සඳහා නීරෝ විසින් එවන ලද මැරයන් දෙදෙනා.
 එමා සහ ලිස් - සාඩී කේන්ගේ මිනිස් මිතුරියන් දෙදෙනා.
 එස්තර් - ඇට්ලන්ටා හි ජිමී කාටර් ජනාධිපති පුස්තකාලයේ පුස්තකාලාධිපතිනිය.
 පොලිස් නිලධාරි ගෝමස් - බොස්ටන්හි පොලිස් නිලධාරියෙක්.
 හොවවර්ඩ් ක්ලේමෝර් – ඇලබැස්ටර් ටොරින්ටන්ගේ ආරක්ෂකයා.
 ජූලියන් රමිරස්-අරෙල්ලානෝ - රෙයිනා සහ හයිලාගේ පියා.
 මේ කාසලන් – ලූක්ගේ මව.
 මොරිස් සහ එඩී - අන්තර්ජාතික කරුණාව; දයාබර සත්වෝද්‍යාන ප්‍රවාහන සේවයේ සේවකයින් දෙදෙනෙක්.
 ෆෝස්ට් මහතා සහ මහත්මිය - රූබි කේන්ගේ දෙමාපියන්, කාටර් සහ සාදිගේ මව් පාර්ශ්වයේ ආච්චි සහ සීයා.
 මරියා ඩි ආන්ජෙලෝ – නිකෝ සහ බියන්කාගේ මව.
 මාරි ලෙවෙස්ක් - හේසල්ගේ මව.
 ඩෙයාර් මහතා - රේචල්ගේ පියා.
අර්ධ-ලෝහිත කඳවුරේ චරිත
සාහිත්‍යමය චරිත ලැයිස්තු
රික් රයෝඩන්

රික් රයෝඩන්ගේ ප්‍රවාදාත්මක නවකතාවල සඳහන් වන චරිත


Ove Andersson (3 de enero de 1938 Upsala, Suecia – 11 de junio de 2008 Oudtshoorn, Sudáfrica) fue un piloto de rally sueco y el primer director de equipo de Toyota en la Fórmula 1. Compitió en el Campeonato Mundial de Rally entre 1973 y 1982 consiguiendo una victoria en el Rally Safari en 1975.
Era conocido con el sobrenombre de Påven ("Papa").

Trayectoria

Rally
Antes del nacimiento del Campeonato Mundial de Rally Andersson compitió en diferentes pruebas de rally del continente europeo logrando cinco victorias entre las que destacan el Rally de Suecia o el Rally de Montecarlo.

Compitió en el Mundial entre 1973 y 1982, en un total de 28 pruebas logrando 7 podios y una victoria en el Rally Safari de 1975.

En la década de 1970, era el dueño de su propio equipo de rally, el Motorsport Andersson, que más tarde se convirtió en el Toyota Team Europe, que ganó varios títulos en el Campeonato Mundial de Rally, incluyendo los títulos de Carlos Sainz en 1990 y 1992.

Victorias

Victorias en el WRC

Resultados

 Nota: entre 1973 y 1976 no se disputó el Título de Pilotos. En 1977 y 1978 se celebró la Copa FIA para pilotos.

Toyota
Andersson fue el primer director del equipo Toyota en la Fórmula 1, que hizo sus inicios en el año 2002. Se retiró al año siguiente, pero se mantuvo en el equipo como consultor.

Muerte
Ove Andersson falleció el 11 de junio de 2008 mientras competía en un rally de clásicos en Sudáfrica al colisionar de frente en una curva.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil en Grandprix.com

Pilotos de rally de Suecia
Pilotos fallecidos en competición
Dueños de equipo de Fórmula 1
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally

Ove Andersson


Babajide David Akintola (født 13. januar 1996) er en nigeriansk fodboldspiller, der spiller for FC Midtjylland.

Karriere
Han blev i sommeren 2015 rykket op i FC Midtjyllands førsteholdstrup.

Han blev den 29. januar 2016 udlejet til Thisted FC.

Referencer

Eksterne henvisninger
Babajide David på transfermarkt.com

Fodboldspillere fra Nigeria
Fodboldspillere fra FC Midtjylland
Fodboldspillere fra Thisted FC

Babajide David


مقاطعة داون هي إحدى مقاطعات أيرلندا الشمالية الستة.

أعلام

 هنري بوتينغر
 هاري فيرغسون
 بير جريلز
 جيمي مكلارنين
 باتريك برونتي

مراجع

روابط إضافية
 White Image - County Down Art Gallery
 Iúr FM - Newry Radio Station
 Bangor FM - County Down Radio Station
 County Down website
 Armagh and Down Tourism
 Culture Northern Ireland - Industrial Heritage of County Down
 Down Gaelic Athletic Association/Cummann Lúthchleas Gael Coiste An Dún
 Genealogy indexes for County Down
 Ardglass Fishing port on East Down coast

أولستر
مقاطعات أيرلندا الشمالية

مقاطعة داون


تشارلز بروس تشاتوين  (13 مايو 1940 – 18 يناير 1989) زميل الجمعية الملكية للأدب كاتب رحلات وروائي وصحفي إنجليزي.

أبرز أعماله
رسخه كتابه الأول في باتاغونيا (1977) ككاتب رحلات، إلا أنه اعتبر نفسه راوي قصص، مهتمًا بتسليط الضوء على قصص غير عادية. فاز بجائزة جيمس تيت بلاك التذكارية عن روايته على التلة السوداء (1982)، بينما كانت روايته آتز (1988) ضمن قائمة تصفيات جائزة مان بوكر. في عام 2008 صنفت ذا تايمز تشاتوين في المرتبة 46 من قائمتها «أعظم 50 كاتب بريطاني منذ عام 1945».

حياته
ولد تشاتوين في مدينة شفيلد. بعد إكماله للتعليم الثانوي في مدرسة مارلبورو، بدأ يعمل في سن 18 في سوذبيز (أو دار سوذبي للمزادات) في لندن، واكتسب هناك معرفة قوية بالفن وأدار في النهاية قسم مزادات الآثار والفن الانطباعي فيها. في عام 1966 ترك سوذبيز لدراسة علم الآثار في جامعة إدنبرة، لكنه ترك دراسته بعد سنتين ليتخذ من الكتابة مهنةً له.

أدب الرحلات
وظّفت مجلة ذا ساندي تايمز تشاتوين في عام 1972. جال العالم من أجل العمل وتقابل مع شخصيات مثل السياسيان أنديرا غاندي وأندريه مالرو. ترك المجلة عام 1974 لزيارة باتاغونيا في الأرجنتين؛ وهي رحلة ألهمته لكتابة كتابه الأول. كتب خمسة كتب أخرى، من بينها سونغلاينز (1987)، عن أستراليا، وحققت أفضل المبيعات. يُعزى الفضل إلى أعماله بأنها أعادت إحياء نوع كتابة الرحلات، وأثرت أعماله على كُتّاب آخرين مثل ويليام داريمبل وكلاوديو ماغريس وفيليب مارزدن ولويس سيبولفيدا وروري ستيوارت.

المواضيع
بحث تشاتوين بمواضيع مختلفة في عمله: سأم الإنسان وتجواله بلا هدف (هَيمه)؛ الحدود والمنفى؛ والفن والمقتنيات. تناول موضوع سأم الإنسان وجعله محورًا لكتاباته. طمح في النهاية لدراسة الموضوع في سبيل الإجابة على ما رآه مسألة جوهرية متعلقة بالوجود البشري. اعتقد أنه كان مُقدرًا للبشر بأن يكونوا من الأنواع المهاجرة، وأنهم حالما استقروا في مكان واحد، وجدت دوافعهم الطبيعية «منافذ في العنف أو الجشع أو السعي للنفوذ أو الهوس لما هو جديد». حاول تشاتوين في مسعاه الأول لتأليف كتاب، البديل البدوي، وضع شرح أكاديمي للثقافة البدوية، التي اعتقد أنها كانت غير مدروسة وأن قيمتها غير مقدرة. وبذلك، أمل تشاتوين باكتشاف: «لماذا يهيم الإنسان بدلًا من الاستقرار؟». اعترف في الشرح التقديمي لفكرة كتابه أن الاهتمام بالموضوع كان شخصيًا: «لماذا أُصبح ضَجِرًا بعد قضاء شهر في مكان واحد، وغير قادر على الاحتمال بعد شهرين؟».

إلا أن تشاتوين لم ينجح مع البديل البدوي، وعاد إلى موضوع السأم والهَيم في كتب متلاحقة. قال الكاتب جوناثان تشاتوين (لا يوجد صلة قرابة) أنه يمكن وضع أعمال تشاتوين في تصنيفين: «السأم المُعرّف» و«السأم المُوضّح». تركزت معظم أعماله على وصف السأم، مثل حالة أحد التوأم في رواية على التلة السوداء الذي يتوق إلى ترك المنزل. مثال آخر هو بطل رواية آتز، الذي يشعر بالسأم ويرغب بالهرب إلى فيشي كل سنة، لكنه يعود دومًا إلى براغ. حاول تشاتوين شرح السأم في ذا سونغلاينز، التي ركزت على تجوال الشعوب الأصلية الأسترالية. لهذا، عاد إلى بحثه في البديل البدوي.

الحدود هي موضوع آخر تناوله تشاتوين. وفقًا لإليزابيث تشاتوين، «كان مهتمًا بالحدود، حيث كانت الأشياء تتغير باستمرار، وليس شيئًا واحدًا أو آخر». باتاغونيا، موضوع كتابه المنشور الأول، هي منطقة في الأرجنتين وتشيلي على حد سواء. نائب ملك ويدا هو برازيلي يتاجر بالعبيد في داهومي. تقع أحداث رواية على التلال السوداء في الحدود بين ويلز وإنجلترا. في ذا سونغلاينز تؤمن الشخصيات التي غالبًا ما تتفاعل معها أبطال الرواية جسرًا بين السكان الأصليين والعوالم الأسترالية البيضاء. تتنقل الشخصية الرئيسية في آتز ذهابًا وإيابًا عبر الستار الحديدي.

قال نيكولاس موراي «يجري تناول موضوع المنفى، موضوع أشخاص يعيشون في الهوامش.... بمعنى حرفي ومجازي في عمل تشاتوين». حدد عدة أمثلة. كان هناك أشخاص منفيين بشكل فعلي، يظهر مثل هؤلاء في رواية في باتاغونيا، وفي نائب ملك ويدا، غير قادرين على العودة إلى البرازيل. ذكر موراي أيضًا الشخصيات الرئيسية في على التلة السوداء: «بالرغم من أنهم ليسوا منفيين فعليًا... إلا أنهم [كانوا] منفيين عن الأحداث الهامة في زمناهم وقيمه السائدة». كتب موراي أيضًا، آتز «أسيرٌ في مجتمعٍ قيمهُ لا تعبر عنه [آتز] لكنه لا يستطيع حمل نفسه على المغادرة».

عاد تشاتوين إلى موضوع الفن والمقتنيات خلال سيرته المهنية. كتب في مقالاته الأولى لمجلة سانداي تايمز، عن الفن والفنانين، وأُدرجت العديد من هذه المقالات في ماذا أفعل هنا. الفكرة الأساسية التي ترتكز عليها آتز هي أثر اقتناء القطع الفنية (في هذه القصة أشكال من البورسلان) على جامعها. عدم رغبة آتز بالتخلي عن مجموعة البورسلان خاصته أبقته في تشيكوسلوفاكيا رغم أنه امتلك فرصة العيش في الغرب. عانى تشاتوين بشكل دائم من الرغبات المتصارعة في امتلاك مقتنيات جميلة والعيش في حيز حر خالي من الأشياء غير الضرورية. جاء نفوره لعالم الفن من أيامه التي قضاها في سوذبيز؛ تركزت بعض كتاباته الأخيرة على هذا الأمر. يظهر هذا الموضوع في القسم الأخير من ماذا أفعل هنا، «حكايا من عالم الفن»، الذي يتألف من أربع قصص قصيرة. شارك تشاتوين في نهاية ماذا أفعل هنا، نصيحة تلقاها من نويل كوارد: «لا تدع أي شيء فني يقف في طريقك». قال تشاتوين، «لقد تصرفت بناءً على تلك النصيحة دائمًا».

كتبه
 في باتاغونيا
 سطور الأغنية
 ماذا أفعل هنا

روايات
 والي أويدا
 على التل الأسود
 أوتز

مراجع

روابط خارجية

الحاصلون على جائزة جيمس تيت بلاك ميموريال
أشخاص من شفيلد
أطفال في الحرب
أعلام إل جي بي تي إنجليزية في القرن 20
إنجليز مسجونون في الخارج
بريطانيون في الحرب العالمية الثانية
خريجو جامعة إدنبرة
رجال ثنائيو الميول الجنسية
روائيون إنجليز
روائيون إنجليز في القرن 20
روائيون مثليون
روائيون مثليون إنجليز
شخصيات مثلية القرن 20
كتاب أدب رحلات إنجليز
كتاب إل جي بي تي
كتاب بريطانيون في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 20
كتاب غير روائيين ذكور إنجليز
كتاب مثليون من إنجلترا
كتاب من شفيلد
مدفونون في اليونان
معتنقو الأرثوذكسية الشرقية
ملحدون ولاأدريون اعتنقوا الأرثوذكسية الشرقية
مواليد 1940
مواليد في شفيلد
وفيات 1989
وفيات بسبب الإيدز في فرنسا
وفيات في نيس

بروس تشاتوين


Horovce este o comună slovacă, aflată în districtul Michalovce din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 832 de locuitori.

Istoric
Localitatea Horovce este atestată documentar din 1347.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Horovce, Michalovce


Pomola (Pamola, Bemola, Bmola, Bemohla, Bmohla, Bahmolai, Pomolo, Bumole, Pamolai, Pamole, P'mula, P-mol-a), U Penobscotskom i abenačkom folkloru, Pomola je bio ptičji duh koji je živio na planini Katahdin i stvarao hladno vrijeme. Pomola se povezivala s noći, vjetrom, snijegom i olujama. Navodno je prema nekim legendama imao glavu losa. Jedina verzija kaže da je Pomola bila dovoljno velika da odnese losa, a ne da tako izgleda. U svakom slučaju, Pomola definitivno nije stvorenje s kojim bi se bilo koji čovjek želio petljati, a Penobscotovi i Abenakisi izbjegavali su penjanje na vrh ove planine kako je ne bi uznemirili.

Izvori

Indijanska mitologija (divovske ptice)
Penobscot mitologija
Abenaki mitologija

Pomola


Fauna Estonije tiče se životinjskoga svijeta Estonije, koja je šumovita zemlja smještena na Baltičkom moru. Ona je dio paleoartičke ekozone (prijelazno područje između zapadnih paleoartičkih, europskih i sibirskih područja) i umjerene sjeverne atlantske ekoregije.

Fitogeografski se Estonija dijeli između srednjoeuropskih i istočnoeuropskih pokrajina. Prema WWF-u, područje Estonije pripada ekoregiji sarmatičnih miješanih šuma.

Velika područja šume dom su mnogih životinja kao što su: obični ris, divlja svinja, smeđi medvjed i los. Smatra se da Estonija ima populaciju vukova od oko 200 jedinki, koja se smatra neznatno iznad optimalnoga raspona od 100 do 200 jedinki. Estonski svijet ptica odlikuje se rijetkim morskim pticama kao što su: Štelerova gavka (lat. Polysticta stelleri), mala lisasta guska (lat. Anser erythropus) i riđa muljača (lat. Limosa limosa), močvarne ptice kao što su: velika šljuka (lat. Gallinago media), kosac (lat. Crex crex) i zlatovrana (lat. Coracias garrulus) i velikih ptica grabljivica kao što je orao klokotaš (lat. Aquila clanga).

Estonija ima pet nacionalnih parkova, uključujući Nacionalni park Lahemaa na sjevernoj obali kao najveći. Nacionalni park Soomaa, između Pärnua i Viljandija, poznat je po močvarama. Rezervati kao što ptičji rezervat Käina i nacionalni park Matsalu (močvare od međunarodnog značaja pod Ramsarskom konvencijom) također su popularni za turiste s velikim brojem ptica.

Izvori

Estonija
Zoologija

Fauna Estonije


Schwartbuck Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Plön iline bağlı bölge. 13,09 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2003 itibarıyla yaklaşık 888 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Rudolf Goodknecht tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.schwartbuck.de

Plön iline bağlı yerleşim birimleri

Schwartbuck


Dutluca, Adana ilinin Sarıçam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin adı Bocu olarak da bilinmektedir.

Coğrafya
Adana il merkezine 25 km, Sarıçam ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Yerelnet

Sarıçam'ın mahalleleri

Dutluca, Sarıçam


Mladen Machiedo (Zagreb, 9. lipnja 1938.) hrvatski pjesnik, znanstvenik, esejist, antologičar, prevoditelj i redoviti član Hrvatske akademije znanosti i umjetnosti.

Životopis

U rodnom Zagrebu je pohađao pučku školu i realnu gimnaziju, maturirao 1956., te potom diplomirao na Filozofskom fakultetu 1961. godine talijanski jezik i književnost i francuski jezik i književnost. Pohađao je također predavanja i polagao ispite iz španjolskog, portugalskog i komparativne književnosti. Godine 1979. obranio je doktorsku disertaciju pod nazivom Leonardo da Vinci i poezija.
Od svibnja 2014. godine redoviti je član HAZU-a.

Nagrade i priznanja
 Nagrada Društva hrvatskih književnih prevodilaca (1973.)
 Nagrada Frano Čale (1994.)
 Nagrada Josip Juraj Strossmayer (1997.)
 Red Danice hrvatske s likom Marka Marulića (1998.)
 Nagrada Kiklop (2004.)
 Nagrada Croata Rediviva (2008.)
 Nagrada Iso Velikanović za životno djelo

Nepotpun popis djela

Poezija

 Aeroliti (Zagreb, 1982.); Aeroliti (tal., Udine, 1989.)
 Na strani dima (Zagreb, 1994.)
 Senza risposta (Zagreb, 1995.)
 Diptih (Zagreb, 1998.),
 Poesie (autoantologija, Bologna, 2002.)
 Dvostruka milost (Zagreb, 2004.)
 Nikad bolje (Zagreb, 2010.)
 Sintesi (Pistoia, 2010.)
 El emigrante y otros poemas (antologija, Santiago de Chile, 2014.)
 Balzami, Matica hrvatska, Zagreb, 2018.,

Znanost, kritika, esejistika

 Od kanconijera do svemirske nepoznanice (Split, 1973.)
 Leonardo da Vinci i poezija (Zagreb, 1981., 2009.)
 Ritratto poetico di Saverio Vóllaro (Reggio Calabria, 1991.)
 Vicini ignoti (Zagreb, 1992.)
 O 'modusima' književnosti (Zagreb, 1996., 2002.)
 Umješnost previda / L'art de l'oubli (Zagreb-Split, 1997.)
 Sotto varie angolazioni (Zagreb, 1997.)
 Duž obale (isto, 1997)
 Machiavelli segreto (Lesa, Novara, 2001.)
 Dritto e rovescio (Zagreb, 2002.)
 Preko rubova (Split, 2006.)
 Ancora controcorrente (Zagreb, 2007.)

Izvori

Vanjske poveznice

 http://www.mladen-machiedo.com/

Akademici HAZU
Hrvatski esejisti
Hrvatski pjesnici
Hrvatski prevoditelji
Životopisi, Zagreb

Mladen Machiedo


التوافقية الرُّجوعية  هي خاصيّة في نظام أو منتج أو تكنولوجيا تسمح بالتشغيل المشترك للإصدارات الحالية مع إصدارات قديمة، وتُستخدم بشكلٍ خاص في الاتصالات البعادية والحوسبة.

مراجع

توافقية مع إصدارات أقدم
عتاد الحاسوب
علم الحاسوب
عمل بيني
هندسة البرمجيات

توافقية رجعية


Salto Oshi o Cataratas del Rey Jorge VI Se encuentra en el río Oshi en el oeste de Guyana. Su altura a menudo ha sido registrada en unos 1.600 pies y esa cifra se ha publicado muchas veces durante varias décadas, pero se considera ahora exagerada. (El error puede tener su origen en una medición en pies que se confunde con una medición en metros). La altura de las cataratas no se ha determinado de forma fiable, pero se cree que está entre los 500 y 700 pies. Aunque no es tan alta como hace tiempo se pensaba, su combinación de altura y gran volumen de agua, la convierten en una de las cascadas más impresionantes de la región. Las caídas fueron descubiertas en 1938 por los informes del científico danés Paul A. Zaul.

Referencias

Cascadas de Guyana
Cascadas de la Guayana Esequiba
Cuyuní-Mazaruní

Salto Oshi


دولينسكي (Долинське) هي مدينة في مقاطعة أوديسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3910   نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

دولينسكي (أوديسكا)


Matei, Matei este un film românesc din 2010 regizat de Cecilia Felméri.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 2010 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2010
Filme de animație

Matei, Matei


Les Chrysoparadoxales sont un ordre d'algues unicellulaires de la classe des Chrysoparadoxophyceae.

Liste des familles
Selon  :
 Chrysoparadoxaceae Wetherbee, 2018

Notes et références

Liens externes

Ochrophyta
Ordre d'algues (nom scientifique)

Chrysoparadoxales