Der Graublasse Milchling (Lactarius albocarneus) ist eine Pilzart aus der Familie der Täublingsverwandten (Russulaceae). Es ist ein ziemlich kleiner bis mittelgroßer Milchling mit einem blass fleischfarbenen und sehr schleimigen, ungezonten Hut und einem klebrigen Stiel. Daher wird er auch Schleimigblasser Milchling oder Klebriger Milchling genannt. Der Graublasse Milchling wächst meist gesellig in frischen bis nassen Gebirgsnadelwäldern bei Tannen, seltener bei Fichten. Die Fruchtkörper des scharf schmeckenden und ungenießbaren Milchlings erscheinen von Juli bis Oktober im Hügel- und Bergland.

Merkmale

Makroskopische Merkmale
Der Hut ist 3–7 cm breit und anfangs flach gewölbt, doch schon bald ist die Hutmitte vertieft und der anfangs eingebogene Hutrand unregelmäßig wellig verbogen. Die Oberfläche ist meist von einer dicken Schleimschicht überzogen und blass fleischfarben, isabellfarben oder blassgrau bis grauviolett gefärbt. Er ist mehr oder weniger einheitlich gefärbt und weder gezont noch gefleckt. Auf Druck hin verfärbt der Hut sich schwärzlich grau, während er trocken silbrig bereift oder seidig glänzend erscheint.

Die oft untermischten Lamellen sind am Stiel breit angewachsen oder laufen kurz daran herab. Sie sind anfangs weißlich cremefarben und später hellocker gefärbt. Sie milchen bei Verletzung und werden dann gelblich rostfleckig. Das Sporenpulver ist gelblich.

Der weißliche Stiel ist 3–7 cm lang und bis 1–1,5 cm breit, anfangs ausgestopft und erst im Alter hohl und dann oft ockerfuchsig gefleckt. Im feuchten Zustand ist die glatte bis etwas längsaderige Oberfläche schleimig, bei Trockenheit glänzend.

Das biegsame, weißliche Fleisch gilbt bei Verletzung langsam. Es riecht angenehm obstartig und schmeckt scharf und bitter. Auch die dünne, weißliche und blass schwefelgelblich eintrocknende Milch schmeckt brennend scharf.

Mikroskopische Merkmale
Die rundlichen bis breitelliptischen Sporen sind durchschnittlich 8,3–8,9 µm lang und 6,8–7,5 µm breit. Der Q-Wert (Quotient aus Sporenlänge und -breite) ist 1,1–1,3.
Das Sporenornament ist bis 0,7 (1) µm hoch und besteht aus Warzen und Rippen, die teilweise zebrastreifenartig angeordnet und häufig miteinander verbunden sind, aber nur vereinzelt geschlossene Maschen bilden, während isoliert stehende, oft gratig verlängerte Warzen recht häufig vorkommen. Der Hilarfleck ist im äußeren Bereich amyloid.

Die zylindrischen, keuligen, bauchigen Basidien messen 37–55 × 8–12 µm und haben meist 4 Sterigmen. Die lanzettförmigen Pleuromakrozystiden sind ziemlich zahlreich und messen 65–100 × 8–10 µm, sie ragen weit hervor und sind manchmal blass gelblich gefärbt. Die Lamellenschneiden sind heterogen. Neben den Basidien gibt es zahlreiche, schmal spindelige bis pfriemförmige Cheilomakrozystiden, deren Spitze manchmal perlschnurartig geformt ist. Sie sind 30–70 µm lang und 6,5–10 µm breit.

Die Huthaut (Pileipellis) ist ein 200–300 µm dickes Ixotrichoderm, aus unregelmäßig verflochtenen, mehrheitlich aufsteigenden, durchscheinenden Hyphen, die 2–3 µm breit sind.

Artabgrenzung
Der Graublasse Milchling ist gekennzeichnet durch seinen auffallend schleimigen, hellen Hut und Stiel und die leicht und langsam gilbende Milch. Außerdem wächst der Milchling meist bei Tannen. Hellere Fruchtkörper des Nordischen Milchlings (Lactarius trivialis), die ebenfalls einen schleimigen Hut haben, können recht ähnlich aussehen. Der Nordische Milchling ist jedoch meist deutlich größer und mit Fichten oder Birken vergesellschaftet. Außerdem haben dessen Sporen ein Ornament, das mehrheitlich aus einzelnen, isoliert stehenden Warzen besteht. Im Buchenwald findet man den Graugrünen Milchling (Lactarius blennius), der ebenfalls einen schleimigen, aber meist dunkler gefärbten, graugrünen Hut hat. Seine Milch trocknet graugrünlich ein. Noch ähnlicher ist der ebenfalls im Buchenwald vorkommende Falbe Milchling (Lactarius pallidus) mit einem oft schleimigen, blass cremefarbenen Hut. Neben dem Standort unterscheidet sich dieser Milchling durch seine niemals netzig ornamentierten Sporen.

Ökologie
Der Graublasse Milchling ist ein Mykorrhizapilz, der vorwiegend mit Nadelbäumen vergesellschaftet ist. Dabei geht er besonders gern mit Weißtannen eine symbiotische Partnerschaft ein, aber auch Fichten können als Wirt dienen.

Man findet den Milchling daher in Buchen-Tannen-, Tannen-, Fichten-Tannen- und Fichtenwäldern auf feuchten bis staunassen und meist verlehmten Böden, die mehr oder weniger basenreich aber nährstoffarm sind, aber nicht selten oberflächlich stark abgesauert und mit Moosen überdeckt sind. Mitunter findet man ihn auch an entsprechenden Stellen in Buchen- und Schattenhangwäldern sowie in Fichtenforsten.

Die Fruchtkörper erscheinen meist gesellig zwischen Juli und Oktober. Der Milchling wächst meist im höheren Hügel- oder Bergland.

Verbreitung

Der Milchling ist eine überwiegend europäische Art, der in West- (Frankreich) in Mitteleuropa der Schweiz, Süddeutschland, Österreich und Südtirol weit gestreut vorkommt. Nordwärts findet man ihn bis Dänemark.

In Deutschland ist er bis auf ein paar wenige Streufunden auf Baden-Württemberg und Bayern beschränkt. In Norddeutschland fehlt er weitgehend. Die stark zurückgehende Art ist stark gefährdet (RL2). Auch in der Schweiz ist der Milchling nicht häufig, wenn auch ungefährdet.

Systematik
Der Milchling wurde 1895 von Max Britzelmayr erstmals beschrieben.
Lactarius glutinopallens  (1940) und Lactarius fascinans im Sinne von G. Bresolda sind taxonomische Synonyme.

Das Artattribut Epitheton albocarneus leitet sich von den lateinischen Adjektiven albus (weiß) und carneus (fleischlich) ab und bezieht sich auf den laut Britzelmayr "blass weißlich oder grau fleischfarben(en)" Hut.

Infragenerische Systematik
M. Basso und Heilmann-Clausen stellen den Blassgraue Milchling in die Untersektion Pallidini, die ihrerseits in der Sektion Glutinosi steht. Die Vertreter der Untersektion haben ungezonte, blasse, weißlich- oder rosa-cremefarbene bis ocker-haselbraune Hüte, die flach gewölbt bis flach niedergedrückt sind. Die Milch ist mehr oder weniger unveränderlich oder trocknet grau-creme, grün-creme oder nur cremegelblich ein. Die Sporen sind zebrastreifenartig oder netzig ornamentiert, während die Huthaut ein Ixotrichoderm ist.

Bedeutung
Der scharf schmeckende Milchling ist kein Speisepilz.

Literatur

Einzelnachweise

Weblinks

Milchlinge
Ungenießbarer Pilz

Graublasser Milchling


Karl Friedrich Kübeck von Kübau (født 28. oktober 1780 i Iglau, Mähren, død 11. september 1855 i Hadersdorf (bydel i Wien) var en østrigsk friherre og statsmand.

Kübeck, der var af ringe byrd (skræddersøn), indtrådte tidlig i statstjenesten og blev 1814 referent i statsrådet for finanssager (udkastede i 1818 plan til en nationalbank). 1821—22 fulgte han kejseren til kongresserne i Laibach og Verona, blev derefter friherre og i 1840 præsident for Hofkammeret, samt overtog samme år finansernes styrelse. 17. Marts 1848 optoges han i grev Kolowrats ministerium, men afgik allerede i april. I 1850 blev han formand for Rigsrådet og ledede det gennemsyn af forfatningen, som endte med dens fuldstændige ophævelse. Hans brodersøn Aloys Kübeck (1819—73) var 1859—66 Østrigs sendemand ved Forbundsdagen i Frankfurt og 1872 ved pavehoffet.

Kilder

Politikere fra Østrig-Ungarn
Friherrer fra Østrig
Østrigere i 1800-tallet

Karl Friedrich von Kübeck


Zinasco ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Pavia in der Lombardei. Die Gemeinde liegt etwa 8 Kilometer südwestlich von Pavia in der Lomellina. Durch die Gemeinde fließt der Terdoppio, der in der Nachbargemeinde Sommo in den Po mündet sowie teilweise die Staffora, die gegenüber der Fraktion Cascina Mandelli in den Po mündet.

Geschichte
Ende des 12. Jahrhunderts wird Zinasco erstmals als Cinascium erwähnt. 1866 wurde der Ortsteil Cascinino aus der Nachbargemeinde Dorno an Zinasco angeschlossen.

Söhne und Töchter der Stadt
 Luigi Picchi (1899–1970), Organist, Komponist und Musikpädagoge

Einzelnachweise

Weblinks

Ort in der Lombardei

Zinasco


Yaqan nuʔkiy, aussi appelée Yaqan nukiy ou Bande indienne de Lower Kootenay, est une Première Nation ktunaxa basée près de Creston dans la région d'East Kootenay en Colombie-Britannique, au Canada. Dans le , elle fait partie du . Sa population est de 244 personnes en 2021.

Références

Voir aussi
 Lower Kootenay Band

Première nation en Colombie-Britannique

Yaqan nuʔkiy


هامي البكار (1 يناير 1981 -)، ممثل سوري.

حياته
ولد في دمشق، وقد اشتهر بدور معروف بمسلسل باب الحارة في جزئه أول الذي عرض بعام 2006

أعماله

المسلسلات

 قصة شتاء قام بصوت الأستاذ علي.
 وشاء الهوى
 دنيا 2015
 الغربال عام 2014
 أيام الدراسةج2
 رجال العز بدور خليل عام 2011
 أيام الدراسة بدور رامي عام 2011
 الدبور بدور نزار عام 2010
 خالد بن الوليد ج2
 باب الحارة الجزء الأول بدور معروف.
 وشاء الهوى عام 2006
 طرابيش بدور طفل عام 1992

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من دمشق
ممثلون وممثلات سوريون
مواليد 1401 هـ

هامي البكار


The name Judas the Zealot (Judas Zelotes) is mentioned in the Epistle of the Apostles (Epistula Apostolorum), written in the 2nd century. He is usually identified with the Apostle Simon the Zealot, with whom he shares a surname, or with the Apostle Jude.

Bruce Metzger, in his Textual Commentary on the Greek NT, comments on Matthew 10:3:

"The name Judas Zelotes in several Old Latin manuscripts (compare also the same name in the fifth century mosaic in the great Baptistry at Ravenna) may be a further assimilation to the previous name in Luke's list, "Simon who was called the Zealot.""

Notes

Twelve Apostles

Judas the Zealot


Ali Abdul-Amir Allawi (Arabic: علي عبد الامير علاوي) (born 1947) was Iraq's Deputy Prime Minister and Finance Minister

He is an Iraqi politician and scholar. From May 2020 to August 2022, he ran as Iraq's Deputy Prime Minister and Finance Minister. He resigned from the post of finance minister on August 16, 2022 due to the deteriorating political situation in Iraq. He was Minister of Trade and Minister of Defense in the cabinet appointed by the Interim Iraq Governing Council from September 2003 until 2004, and subsequently Minister of Finance in the Iraqi Transitional Government between 2005 and 2006.

Background
Allawi was born in Baghdad in 1947 but spent most of his life in exile. He first left Iraq in 1958. His family had been deeply involved in the politics of the kingdom but found themselves on the wrong side of the 14th of July revolution. After the Ba'ath Party came to power in 1968, Allawi knew a return to Iraq would be impossible. He opposed Saddam Hussein's rule from afar. He went to school in the UK and graduated from MIT in the United States with a BSc in Civil Engineering. After completing an MBA from Harvard University he worked in international development for the World Bank. He co-founded the Arab International Finance merchant bank in 1978. In 1992 he founded the Fisa Group which manages hedge funds. Between 1999 and 2002 he was a Senior Associate at St Antony's College, Oxford.

Later work
In January 2007 The Independent published an article by Allawi outlining a blueprint for peace in Iraq. Allawi recommended devolution within Iraq, economic and political regional integration in the Middle East, and the setting up of independent boards to oversee reconstruction and security issues. The article was praised by Independent commentator Patrick Cockburn, who argued that it was "by far the most perceptive analysis of the extent of the disaster in his country, and how it might best be resolved. It is in sharp contrast to the ill-thought-out maunderings of experts and officials devising fresh policies in the White House and Downing Street".  Allawi has since written The Occupation of Iraq: Winning the War, Losing the Peace and The Crisis of Islamic Civilization. Both books were well received by critics and the reading public. The New York Times Book Review called The Occupation of Iraq "...the most comprehensive historical account of the disastrous aftermath of the American Invasion.

In October 2009 the Washington Institute for Near East Policy announced that his book The Crisis of Islamic Civilization was awarded the Silver Prize of its annual book prize. In December 2009, The Economist named The Crisis of Islamic Civilization one of the Best Books of 2009.In a recent interview with The Diplomat he discussed his views on modern Islamic civilisation. He considers that, as a result of the expansion of Western colonial powers and modernisation over the last 200 years, Islamic civilisation is fast losing its "élan" and has been reduced to two aspects - political and religious - while economic and cultural aspects no longer affect the Muslim world. Allawi was appointed a Visiting Research Professor at the National University of Singapore in 2013–2014. In March 2014, Allawi's biography of Faisal I of Iraq, published by Yale University Press, was released to wide critical acclaim.

Interviews
Ali Allawi on Charlie Rose 04/11/07
Interview with Ali Allawi for Guernica Magazine (guernicamag.com)
 http://www.foreignpolicy.com/story/cms.php?story_id=3330&print=1
After Words interview with Allawi on The Occupation of Iraq, April 14, 2007
Yale University Press site: listen to an interview with Ali A. Allawi on the Yale Press Podcast and to Allawi's first public radio interview on The Diane Rehm Show on WAMU 88.5 FM, American University Radio
 Interview on ABC's Lateline 12th Sep 07
 Interview with Kurt Schemers on Traders Nation about his book, The Crisis of Islamic Civilization, June 2009
 Interview with Ali Allawi The Diplomat, June 2, 2009

References

External links

|-

1947 births
Living people
Iraqi Muslims
Iraqi Shia Muslims
Government ministers of Iraq
Harvard Business School alumni
Iraqi expatriates in the United Kingdom
Iraqi expatriates in the United States
Iraqi monarchists
MIT School of Engineering alumni
Politicians from Baghdad
Finance ministers of Iraq
Iraq portal

Ali Allawi


Mikosszéplak é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 305 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Mikosszéplak


Pridvorci su naseljeno mjesto u gradu Trebinju, Republika Srpska, BiH.

Stanovništvo

1991.

Nacionalni sastav stanovništva 1991. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 419

 Srbi - 231
 Muslimani - 158
 Jugoslaveni - 13
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 17

2013.

Nacionalni sastav stanovništva 2013. godine, bio je sljedeći:

ukupno: 666

 Srbi - 566
 Bošnjaci - 84
 Hrvati - 6
 ostali, neopredijeljeni i nepoznato - 10

Izvori

Naselja u Republici Srpskoj
Trebinje

Pridvorci (Trebinje, BiH)


La Union je popisom određeno mjesto u okrugu Doñi Ani u američkoj saveznoj državi Novom Meksiku.

Prema popisu stanovništva SAD 2010., imao je 1 106 stanovnika.

Zemljopis
Zemljopisni položaj je  (31,9507539;-106,6621430). Prema Uredu SAD za popis stanovništva, zauzima 10,73 km2 površine, sve suhozemne.

Povijest
Postoji staro i novo naselje, La Union Vieja i La Union Nueva.
U La Unionu je osnovna škola.

Promet
ZIP kod La Uniona je 88021, a poštanski ured je u Anthonyju, osnovan 5. veljače 1884. godine. Pod brojem 88021 priznati su Anthony i Chaparral, a preporučuje se izbjegavati ovaj broj za La Union.

Stanovništvo
Prema podatcima popisa 2010. ovdje je bilo 1 106 stanovnika, 381 kućanstvo od čega 276 obiteljskih, a stanovništvo po rasi bili su 80,4% bijelci, 0,1% "crnci ili afroamerikanci", 1,3% "američki Indijanci i aljaskanski domorodci", 0% Azijci, 0% "domorodački Havajci i ostali tihooceanski otočani", 16,5% ostalih rasa, 1,8% dviju ili više rasa. Hispanoamerikanaca i Latinoamerikanaca svih rasa bilo je 89,9%.

Izvori

Popisom određena mjesta u Novom Meksiku

La Union, Novi Meksiko


Husejin Alić, hrvatski političar iz BiH. Obnašao je dužnost velikog župana u NDH.

Izvori

Dužnosnici NDH
Hrvatski političari u Bosni i Hercegovini

Husejin Alić


An Sagittaria papillosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Franz Georg Philipp Buchenau. An Sagittaria papillosa in nahilalakip ha genus nga Sagittaria, ngan familia nga Alismataceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Sagittaria

Sagittaria papillosa


An Zameioscirpus in uska genus han Liliopsida. An Zameioscirpus in nahilalakip ha familia nga Cyperaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Zameioscirpus

Zameioscirpus


Weston under Penyard is a small village in Herefordshire, England. The population of the civil parish at the 2011 Census was 1,007.

It lies on the A40 road two miles east of Ross-on-Wye. The Penyard is a prominent hill.

History
The parish church of St Lawrence has a tall 14th-century west tower which had a spire until it was damaged by lightning in 1750.

A Wesleyan chapel was constructed at Buryhill during the early 19th century but was disused by 1964. The building was subsequently converted for use as private residence.

Slightly to the east under farmland lies the former Roman settlement of Ariconium, which gave its name to the historical Welsh Kingdom spanning areas of what is now known as Herefordshire Ergyng and Archenfield. The name Ariconium is Romano-British and may conceivably have an equivalent in or near the Roman province of Galatia.

Herefordshire escaped most of the battles with the Vikings but in 914 the Danes made additional visits to the area and ravaged Archenfield, according to the Anglo-Saxon Chronicle (AD 915, Worcester Manuscript, p. 99). The jarls leading the raids, Ohtor and Hroald, captured Bishop Cameleac or Cyfeiliog, then the Bishop of Llandaff; he was later ransomed. The jarls were killed in a subsequent battle at "Kill Dane Field" in Weston-under-Penyard and the raiders were subdued.

On the edge of the village is Bollitree Castle, which is currently owned by former Top Gearpresenter Richard Hammond. It comprises a house built circa 1700 incorporating the remains of an earlier building, to which castellated walls, turrets and moat were added in the late eighteenth century. Two miles south west are the fragmentary remains of Penyard Castle, a fourteenth-century castle on the site of which was built a seventeenth-century house. Penyard House is a Georgian building which now operates as a hotel.

Notable people
The Bristol merchant Richard Amerike (c. 1445–1503) who, it is claimed, gave his name to America, was born here.

Television presenter Richard Hammond has a home in the village.

Transport
Weston under Penyard Halt was a former station on the Hereford, Ross and Gloucester Railway on the section between  Ross-on-Wye and Grange Court and thence to Gloucester.  Opened in 1929 to compete with local road transport it was located on the Great Western Railway line linking Ross-on-Wye and Gloucester. Nothing remains of the station.

References

External links

Herefordshire County Council page
No longer extant reference - Weston under Penyard on the Wyenot website
Weston under Penyard at Vision of Britain
Old photos of Weston under Penyard

Villages in Herefordshire
Folly castles in England

Weston under Penyard


الضوء الخافت هو فيلم مصري عرض عام 1961، بطولة أحمد مظهر وسعاد حسني، ومن إخراج فطين عبد الوهاب.

قصة الفيلم
تتعرف التلميذة نوال على الأديب أحمد شرف الدين الذي يبحث عن وجه جديد لفيلم جديد يريد كتابته، تتعلم الرقص والغناء والشراب. تتعرف على المخرج رؤوف. وفي وسط التجربة الأولى وتشجع أحمد يرمي المخرج شباكه عليها، تموت أمها، وتعيش نوال مع أحمد ولكنها ترفض الزواج منه أملًا في أن تصبح نجمة مشهورة.

طاقم التمثيل
 أحمد مظهر
 سعاد حسني
 شويكار
 رجاء الجداوي
 صلاح نظمي
 توفيق الدقن
 هدى شمس الدين
 إحسان شريف
 شفيق نور الدين
 سعيد خليل
 عبد البديع العربي
 أحمد لوكسر
 فتحية علي
 حسين إسماعيل
 ليلى نور
 زينب نصار

فريق العمل
 إخراج: فطين عبد الوهاب
 تأليف: أحمد مظهر، زكي مخلوف
 مدير التصوير: برونو سالفي
 مونتاج: سعيد الشيخ
 موسيقى تصويرية: أندريه رايدر
 إنتاج: متروجولدوين ماير (أحمد مظهر)
 توزيع: متروجولدوين ماير (أحمد مظهر)

مراجع

روابط خارجية

أفلام مصرية بالأبيض والأسود
أفلام أحمد مظهر
أفلام سعاد حسني
أفلام شويكار
أفلام رجاء الجداوي
أفلام توفيق الدقن
أفلام شفيق نور الدين
أفلام أحمد لوكسر
أفلام مصرية إنتاج 1961

الضوء الخافت (فيلم)


كونتا كينتي هي الشخصية الرئيسية في رواية جذور: ملحمة عائلة أميركية للمؤلف الأمريكي أليكس هيلي، والتي تم تحويلها أيضا كمسلسل تلفزيوني، والرواية عبارة عن مزيج من الوقائع الحقيقية والخيالية، كان بطلها الرئيسي كونتا كينتي الأفريقي المسلم وهو من دولة غامبيا الأفريقية من مدينه جوفور كانت لغته الأصلية «ماندينغا».

تم اعتقاله عام 1761م حيث كانه عمره 18 عاما ثم ترحيله إلى أمريكا أنابوليس مع140 شخص تم القبض عليهم في الأدغال من قبل تجار العبيد. مات منهم 60 في السفينة ورُمي بهم في البحر ليصبحو طعاماً للأسماك.

تم بيعه كعبد لعائلة برجوازية بقيمة 750 دولاراً كأعلى سعر وقد قدم أروع الأمثلة على الصبر والجَلَد من خلال تكرار محاولة الهروب وطلب الحرية كما رفض تغيير اسمه حتى قام مالكه بقطع رجله اليمنى حتى لايهرب ثم عالجته امرأة سوداء اسمها «بيل» وهي طباخة عند مالكه السيد «ويليام» على استعمال العكاز وتزوج منها وأنجب طفلة أسموها كيزي.

اسماه مالكه توبي لكنه رفض ذلك وكان لا يستجيب لنداءه حينما يناديه توبي ما أغضب مالكه فقام بربطه بالحبال وضربه بالسياط بشدة أمام كل العبيد الآخرين، ثم يسأله: ما اسمك؟ فكان يرد عليه: «كونتا كنتي»، فتنهال عليه السياط من مالكه مرة أخرى: ما هو اسمك؟ فيرد بصوت لا يكاد يسمع «كونتا كنتي»، «كونتا كنتي»، «كونتا كنتي». كان على وشك الموت عندما جاءه السؤال: ما اسمك؟ فقال: «توبي»، وأعادها بصوت مرتفع ليسمع كل العبيد كما أمره مالكه.

حينما رجعت ابنته كيزي لاحقاً إلى مكان وفاة والديها قامت بتغيير اسم «توبي» من على قبر أبيها ووضعت مكانه «كونتا كنتي».

ويوجد لكونتا كينتي نصب تذكاري في وسط مدينة أنابوليس.

انظر أيضًا
 دوتي بوكمان

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مؤسسة كونتا كينتي

أشخاص خياليون في القرن 19
أشخاص من شعبة الضفة الشمالية
أمريكيون أفارقة خياليون
أمريكيون أفارقة مسلمون
أمريكيون خياليون من أصل إفريقي
أمريكيون من أصل غامبي
أمريكيون من أصل موريتاني
شخصيات أدبية
شخصيات روايات أمريكية في القرن 20
عبيد أمريكيون
عبيد أمريكيون في القرن 18
عبيد أمريكيون في القرن 19
عبيد خياليون
غامبيون خياليون
غامبيون مهاجرون إلى الولايات المتحدة
مبتورو أطراف خياليون
مسلمون خياليون
مهاجرون خياليون إلى الولايات المتحدة
أشخاص خياليون في القرن 18

كونتا كينتي


Die Opština Karpoš (;  Komuna e Karposhit) ist eine der zehn Opštini der nordmazedonischen Hauptstadt Skopje. Sie liegt in der westlichen Innenstadt. Der Bezirk hatte laut der letzten Volkszählung vom Jahr 2021 63.760 Einwohner. Davon waren 51.609 Mazedonier, 2.324 Albaner, 1.635 Serben, 992 andere, 600 Roma, 483 Aromunen, 443 Türken, 75 undeklariert, 59 unbekannt und 5.348 Personen wurden von den Gemeinderegistern gezählt, deren ethnische Zugehörigkeit unbekannt war.

Weblinks

 Offizielle Website der Gemeinde Karpoš

Einzelnachweise

Opština in Skopje

Opština Karpoš


Vepsíska er tungumál sem er talað í Karelíu í Rússlandi. Það tilheyrir flokki finnsk-úgrískra tungumála og er náskylt finnsku og karelísku.
Finnsk-úgrísk tungumál

Vepsíska


බ්‍රෙසියරයක් හෝ බ්‍රා එකක් ලෙසින් පොදුවේ හැඳින්වෙන, තනපටක් යනු, ඇයගේ පයෝධර සඳහා ආධාරකයක් වන කාන්තා යටඇඳුමකි. තනපට සාමාන්‍යයෙන්, රූපාකාරයට-අනුසීහුම්-වන බොහෝ කාර්යයන් ඉටු කරන ඇඳුමක් වන අතර, විලාසිතා අයිතමයක් බවටද පත්වී ඇත. කාන්තාවන් සාමාන්‍යයෙන් තනපට අඳිනුයේ ඔවුන්ගේ පයෝධර සඳහා ආධාරකයක් වශයෙන් වන අතර,   වස්ත්‍ර සච්චාරිත්‍රයක් වැනි සාමාජීය ධර්මතාවන්ට අනුගතවීමට ඔවුන් තුල ඇති රුචිකත්වයට එයට සබැ‍ඳෙනු විය හැක. තනපට විසින් පයෝධර එල්ලාවැටීම වලක්වන බවට සාවද්‍ය විශ්වාසයක් බොහෝ කාන්තාවන් තුල පවතියි. සත්‍ය වශයෙන්ම, කාන්තාවක් වයස්ගත වත්ම ස්වභාවික වශයෙන් පයෝධර එල්ලා වැටෙන අතර, එය රඳාපවතිනුයේ ඇයගේ පියයුරු වල ප්‍රමාණය සහ අනෙකුත් කරුණු මතය. තනපටක් ඇඳීම නිසා ආධාරක බන්ධනියන් දුර්වල වන බැවින්, එය සත්‍ය වශයෙන් පයෝධර එල්ලා වැටීම කෙරෙහි දායකත්වයක් සපයන බවට සාක්ෂ්‍ය, සමහරක් පර්යේෂකයන් විසින් සොයා ගෙන ඇත.

තනපට


Hedeby 1 er et vikingeskib, der blev fundet i Hedeby i Tyskland i 1979. Fra det blev fundet og til Roskilde 6 blev fundet i 1997 i Danmark, var skibet det længste, som var fundet.

Hedeby 1 er det første af de to vrag, som blev fundet i Hedeby. Begge skibe er klinkbyggede, og de er ødelagt under et angreb på Hedeby, tæt på det sted, hvor de blev bygget. Hedeby 1 er dateret til omkring år 985.

Fundet
Fundet blev gjort i 1953 under dykkerundersøgelser i havnen i Hedeby. Man fandt en række pæle, og under dem vraget af Hedeby 1. Noget af træet blev fjernet inden vraget blev markeret og sikret. Ved hjælp af ekkolod blev undergrunden i havnen undersøgt fra 1979 til 1981. Herved fandt man flere metalgenstande som økser, sværd og trægenstande fra et andet vrag samt et stort fragtskib.

Først i 1979 blev det muligt at udgrave skibet. Ved hjælp af spunsvægge blev der gravet en kasse på omkring 22×8 m. Der blev bygget en trækonstruktion over vraget, så man kunne komme til over det.

Beskrivelse
Skibet har været udsædvanligt langt og smalt: hhv. 30,9 m og 2,7 m. Dybdegangen har været omtrent 1,5 m. Der har sandsynligvis været omkring 30 sesser i skibet.

Årringsdatering har fastslået, at træet til skibet stammer fra år 985.

Litteratur
 Ole Crumlin-Pedersen: Viking-age ships and shipbuilding in Hedeby - Haithabu and Schleswig. (Ships and boats of the north, 2). Roskilde/Schleswig 1997,
 Sven Kalmring: Der Hafen von Haithabu Aus der Reihe: Die Ausgrabungen in Haithabu, Band 14. Verlag: Wachholtz, Neumünster 2010,

Eksterne henvisninger

 projekt NAVIS I: Hedeby 1  (engelsk)
 Langskibet fra Hedeby havn   (engelsk)

Noter

Arkæologiske fund fra Tyskland
Skibe fra vikingetiden
Museumsskibe

Hedeby 1


Rued Langgaard er en dansk portrætfilm fra 1986 instrueret af Anker Li, Peter Aalbæk Jensen og Erik Zappon efter deres manuskript.

Handling
Den danske komponist og domorganist Rued Langgaard (1893-1952) lavede mere end 400 værker. Han fik et bemærkelsesværdigt liv, en trist skæbne, hvor han aldrig rigtigt blev anerkendt i Danmark, men blev et navn i udlandet. Han blev dansk musiklivs 'Den grimme ælling', og filmen veksler mellem at dokumentere hans virke og tolke hans liv og musik.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Måske klip fra den omtalte dokumentarfilm her: https://www.youtube.com/watch?v=d7iMv1FAmaE

Dokumentarfilm fra Danmark
Portrætfilm fra Danmark
Danske film fra 1986

Rued Langgaard (dokumentarfilm)


Matthew Dawson (parfois appelé couramment Matt Dawson) est un joueur australien de hockey sur gazon qui joue en tant que défenseur de l'équipe nationale australienne. Il a participé aux Jeux olympiques de 2016 à Rio de Janeiro et maintenant l'équipe nationale aux Jeux olympiques de Tokyo 2020.

Carrière
Originaire de Killarney Vale sur la Côte centrale de la Nouvelle-Galles du Sud, Dawson est le fils de l'ancien joueur de cricket australien Trish Dawson. Il a d'abord été sélectionné pour jouer pour l'équipe nationale masculine australienne de hockey sur gazon en 2014 contre l'Inde. Il a depuis joué dans le Champions Trophy 2014 et le Champions Trophy 2016. En 2015, il a été recruté par les Kalinga Lancers dans le Championnat indien.

Références

Liens externes

Naissance en avril 1994
Joueur australien de hockey sur gazon
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2016
Médaillé d'argent olympique australien
Joueur de hockey sur gazon aux Jeux olympiques d'été de 2020
Médaillé d'or aux Jeux du Commonwealth

Matt Dawson (hockey sur gazon)


An air ioniser (or negative ion generator or Chizhevsky's chandelier) is a device that uses high voltage to ionise (electrically charge) air molecules. Negative ions, or anions, are particles with one or more extra electrons, conferring a net negative charge to the particle. Cations are positive ions missing one or more electrons, resulting in a net positive charge. Some commercial air purifiers are designed to generate negative ions. Another type of air ioniser is the electrostatic discharge (ESD) ioniser (balanced ion generator) used to neutralise static charge.

History
In 1918 Alexander Chizhevsky created the first air ioniser for ion therapy. It was originally used for animal health in agriculture.
This discovery ignited Cecil Alfred "Coppy" Laws' interest in the phenomenon of air ionisation. Laws has been credited with being the inventor of the domestic air ioniser.

Ionic air purifiers

Air ionisers are used in air purifiers to remove particles from air. Airborne particles become charged as they attract charged ions from the ioniser by electrostatic attraction. The particles in turn are then attracted to any nearby earthed (grounded) conductors, either deliberate plates within an air cleaner, or simply the nearest walls and ceilings. The frequency of nosocomial infections in British hospitals prompted the National Health Service (NHS) to research the effectiveness of anions for air purification, finding that repeated airborne acinetobacter infections in a ward were eliminated by the installation of a negative air ioniser—the infection rate fell to zero, an unexpected result. Positive and negative ions produced by air conditioning systems have also been found by a manufacturer to inactivate viruses including influenza.

A 2018 review found that negative air ions are highly effective in removing particulate matter from air.

The SARS epidemic fuelled the desire for personal ionisers in East Asia, including Japan (where many products have been specialised to contain negative ion generators, including toothbrushes, refrigerators, air conditioners, air cleaners, and washing machines). There are no specific standards for these devices.

There are two types of ionic air purifiers, the fanless and fan base ionizers. The fan base ionizer uses its fan to circulate air around the room rapidly, but it is noisier and consumes more energy, while the fanless types distribute air slowly, taking a longer time to purify air, but are noiseless and more energy efficient.

California regulation of ozone produced by air cleaners and ionizers

The California Air Resources Board has a page listing air cleaners (many with ionizers) meeting their indoor ozone limit of 0.050 parts per million. From that article:

Ions versus ozone
Ionisers are distinct from ozone generators, although both devices operate in a similar way. Ionisers use electrostatically charged plates to produce positively or negatively charged air ions (for instance N2+ or O2− ; these "primary" ions then immediately cluster with other air molecules such as H2O) that particulate matter sticks to. Ionisers tend to produce negative ions since these are supposed to have beneficial health effects. Even the best ionisers will also produce a small amount of ozone—triatomic oxygen, O3—which is unwanted. Ozone generators are optimised to attract an extra oxygen ion to an O2 molecule, using either a corona discharge tube or UV light.

At concentrations that do not exceed public health standards, ozone has been found to have little potential to remove indoor air contaminants. At high concentrations ozone can be toxic to air-borne bacteria, and may destroy or kill these sometimes infectious organisms. However, the required concentrations are sufficiently toxic to humans and animals that the U.S. FDA declares that ozone has no place in medical treatment and has taken action against businesses that offer ozone generators or ozone therapy to consumers. Ozone is a highly toxic and extremely reactive gas. A higher daily average than 0.1 ppm (100 ppb, 0.2 mg/m3) is not recommended and can damage the lungs and olfactory bulb cells directly.

Health effects
A 2013 comprehensive review of 80 years of research into air ions and respiratory function outcomes found that there was no clear support for any beneficial role in respiratory function, nor evidence for significant detrimental effect. In conclusion, "exposure to negative or positive air ions does not appear to play an appreciable role in respiratory function."

There is weak evidence that negative air ionization is associated with lower depression scores, particularly at the highest exposure level. No consistent influence of positive or negative air ionization on anxiety, mood, relaxation, sleep, and personal comfort measures was observed.

Adverse health effects of ozone byproduct
Studies have been carried out on negative ion generators. One study shows that the ozone generated can exceed guidelines in small, non ventilated areas. Another study showed that ozone can react with other constituents, namely cleaning agents to increase pollutants such as formaldehyde; this study's objective was testing for health risks associated with indoor use of cleaning products and air fresheners as opposed to adverse health effects of air ionisers.

Consumer Reports court case
Consumer Reports, a non-profit U.S.-based product-testing magazine, reported in October 2003 that air ionisers do not perform to high enough standards compared to conventional HEPA filters. The exception was a combination unit that used a fan to move air while ionizing it. In response to this report, The Sharper Image, a manufacturer of air ionisers (among other products), sued Consumer's Union (the publishers of Consumer Reports) for product defamation. Consumer Reports gave the Ionic Breeze and other popular units a "fail" because they have a low clean air delivery rate (CADR). CADR measures the amount of filtered air circulated during a short period of time, and was originally designed to rate media-based air cleaners. The Sharper Image claimed that this test was a poor way to rate the Ionic Breeze, since it does not take into account other features, such as 24-hour-a-day continuous cleaning, ease of maintenance, and silent operation.

The United States District Court for the Northern District of California dismissed the case, reasoning that the Sharper Image had failed to demonstrate that it could prove any of the statements made by Consumer Reports were false. The court's final ruling in May 2005 ordered the Sharper Image to pay US$525,000 for Consumer Union's legal expenses.

Electrostatic neutraliser in electronics
Air ionisers are often used in places where work is done involving static-electricity-sensitive electronic components (like in microelectronics cleanrooms), to eliminate the build-up of static charges on non-conductors. As those elements are very sensitive to electricity, they cannot be grounded because the discharge will destroy them as well. Usually, the work is done over a special dissipative table mat, which allows a very slow discharge, and under the air gush of an ioniser. The ionization falls off very sharply with distance (even in ducting), so air ionization is rarely used for this purpose, and only for items immediately adjacent to the actual ionizer.

See also
Dehumidifier
Electrostatic precipitator
Humidifier
Nebulizer
Negative air ionization therapy

References

Further reading

External links

Ionic Air Purifiers and Smog
The Negative-Ion Myth (archive)
Do "corona discharge" devices alleviate asthma?
NIOSH Immediate Danger to Life or Health (Ozone) Documentation

Home appliances
Medical equipment
Soviet inventions
20th-century inventions

Air ioniser


لويس شيفروليه  (25 ديسمبر 1878 في كانتون نيوشاتل - 6 يونيو 1941 في ميشيغان). كان مهندس ومؤسس شركة شيفروليه للمحركات التي تنتمي اليوم إلى مجموعة جنرال موتورز

حياته

في عام 1886 تركت عائلته سويسرا وسافرت إلى بورغونيا للعيش هناك، اشتغل لويس لوقت طويل كميكانيكي قبل أن يهاجر عام 1900 إلى مونتريال في كندا. وفي السنة التالية غادر إلى نيويورك في الولايات المتحدة الأمريكية.شارك شفروليه في عدة سباقات ممثلا شركات مثل فيات عام 1905 ، وعمل لاحقا مع شركه فلادلفيا حيث طوروا سيارات سباق ذات الدفع الأمامي، أكمل شفروليه مسيرته بالسباقات عندما توظف في شركة بيويك عندها كون صداقة مع مؤسس شركه بيويك ومجموعة جنرال موتورز وليام دورانت. تعلم الكثير حول كيفية تصميم السيارات وبدأ في العمل على تصميم بعض المحركات لتطوير السيارات الجديدة، وبعد وقت قصير أصبح شريكا مع وليام دورانت وأسس شركة شيفروليه للمحركات في مدينة ديترويت، ميشيغان الأمريكية. في عام 1915 باع شيفروليه أسهمه في شركة السيارات. ثم بدأ تصميم سيارات السباق، أسس شيفروليه مع أخيه آرثر شركة شيفروليه إخوان للطائرات عام 1929 لكنها فشلت.

مراجع

وصلات خارجية

 مقال عن لويس شيفروليه باللغة الإنجليزية

أشخاص من جنرال موتورز
أشخاص من لا شو دو فون (سويسرا)
أصحاب أعمال سويسريون
أصحاب أعمال في مجال صناعة السيارات
أعضاء قاعة مشاهير سيارات السباق العالمية
رواد السيارات
سائقو إنديانابوليس 500
سائقو سيارات سباق أمريكيون
سائقو سيارات سباق أمريكيون في القرن 20
سائقو سيارات سباق سويسريون
سويسريون
سويسريون من أصل فرنسي
شيفروليه
مهاجرون سويسريون إلى الولايات المتحدة
مهاجرون فرنسيون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1878
مواليد في لا شو دو فون (سويسرا)
وفيات 1941
وفيات في ديترويت

لويس شيفروليه


David Gutiérrez Palacios, também conhecido no âmbito amador como Guti, é um ciclista profissional espanhol. Nasceu em Hinojedo (em Suances, Cantábria) a 28 de julho de 1987.

É o irmão menor de José Iván Gutiérrez, também ciclista profissional. Formou-se nas categorias inferiores do antigo Saunier Duval passando posteriormente ao Camargo Elite em 2009.

Em 2008 proclamou-se campeão da Espanha sub-23 em estrada.

Para a temporada de 2010, o Footon-Servetto, de categoria UCI ProTour, assinou-lhe para uma temporada dando assim o salto ao profissionalismo.

Palmarés
Não tem conseguido vitórias como profissional.

Equipas
 Footon-Servetto (2010)
Galo Team (2019)

Referências

Ligações externas

 Página site oficial

Ciclistas da Espanha
Naturais da Cantábria

David Gutiérrez Palacios


Njabulo Simakahle Ndebele (Johannesburgo, 4 de julio de 1948) escritor sudafricano profesor, antiguo vicecanciller y actual director de la Universidad del Cabo.

Obra
 Fine Lines from the Box: Further Thoughts About Our Country, 2007
 Rediscovery of the Ordinary: Essays on South African Literature and Culture, 1991, republicado, 2006
 Fools and Other Stories, 1983, reissued 2006
 The Cry of Winnie Mandela, 2004
 Umpropheti/The Prophetess, 1999
 Death of a Son, 1996
 Bonolo and the Peach Tree, 1994
 Sarah, Rings, and I, 1993
 , London Independent, 30 July 2002

Escritores de Sudáfrica del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XX
Escritores en inglés del siglo XXI
Escritores de Sudáfrica del siglo XXI
Nacidos en Johannesburgo

Njabulo Ndebele


Barak, Çorum ilinin Bayat ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köy, 1928 yılından beri aynı adı taşımaktadır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 74 km, Bayat ilçe merkezine 16 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Bayat belde ve köyleri

Barak, Bayat


Cillanueva es una localidad española perteneciente al municipio de Ardón, en la comarca del Tierra de León, provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León. Está situado al final de la CV-161-33.

Historia

Hacia mediados del , el lugar, perteneciente ya por entonces al municipio de Ardón, tenía contabilizada una población de 108 habitantes. La localidad aparece descrita en el sexto volumen del Diccionario geográfico-estadístico-histórico de España y sus posesiones de Ultramar de Pascual Madoz de la siguiente manera:

Demografía
Tiene 10 habitantes, 7 varones y 3 mujeres censados en el municipio.

Véase también

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos
  Ayuntamiento de Ardón

Localidades de Tierra de León
Localidades de Ardón

Cillanueva


Néstor Eude Marconi (* 15. Juni 1942 in Álvarez/Santa Fe) ist ein argentinischer Bandoneonist, Arrangeur und Komponist.

Leben und Wirken
Marconi debütierte als Tangomusiker sechzehnjährig mit einem Orchester bei Radio LT3 in Rosario und wurde dort Mitglied des Los cuatro señores del tango (mit Clemente Vega, Francisco Tejedor und Nito Deniel). Zwei Jahre später unternahm er eine Konzertreise mit dem Orchester von José Basso und ging danach mit seiner Familie nach Buenos Aires.

Er trat dort mit Osvaldo Manzi und Lito Scarso auf und schrieb die Musik für ein Ballett von Juan Carlos Copes, mit dem er eine Tournee durch Mittelamerika unternahm. 1970 wurde er Mitglied des Sextetts von Enrique Francini und gründete das Vanguatrío mit Héctor Console und Horacio Valente. Im Caño 14 trat er mit den Orchestern von Héctor Stamponi, José Basso und Atilio Stampone dem Begleitorchester von Roberto Goyeneche auf.

1973 unternahm er mit dem Orchester von Enrique Francini und Armando Pontier eine Konzertreise durch Japan. Mit einem eigenen Quartett mit Rubén Ruiz, Oscar Palermo und Fernando Romano trat er 1979 in Schweden auf. In den 1980er Jahren war er Musiker im Café Homero, wo er Auftritte mit Musikern wie den Pianisten Osvaldo Tarantino und Orlando Trípodi, dem Bassisten Angel Ridolfi und den Sängern Goyeneche und Rubén Juárez hatte 1988 gründete er ein Oktett, dem u. a. Orlando Trípodi, Reynaldo Nichele, Daniel Binelli, Mauricio Marcelli sowie die Sänger Nelly Vázquez und Roberto Goyeneche angehörten.

Als Sideman wirkte er an einigen Aufnahmen Astor Piazzollas mit, dessen Musik er auch in Cross-Over-Aufnahmen mit Gidon Kremer, Daniel Barenboim, Yo-Yo Ma und Charles Dutoit einspielte. Mit Marcelo Álvarez nahm er ein Album mit Liedern von Carlos Gardel auf. Er leitet ein eigenes Tangotrio mit dem Pianisten Leonardo Marconi und dem Bassisten Oscar Giunto. Außerdem ist er Mitglied des Nuevo Quinteto Real von Horacio Salgán. Er komponierte zwei Suiten für Streichorchester, die vom Orquesta de Cámara de Rosario unter Leitung seines ehemaligen Lehrers Luis Milici aufgeführt wurden.

Quellen
 Todo Tango - Néstor Marconi
 [ Allmusic - Néstor Marconi]
 [ Allmusic - Diskographie]

Bandoneon-Spieler
Komponist (Argentinien)
Tango
Argentinier
Geboren 1942
Mann

Néstor Marconi


An Monstera luteynii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael T. Madison. An Monstera luteynii in nahilalakip ha genus nga Monstera, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Monstera

Monstera luteynii


Soni (1601–1667), also known as Sonin, and rarely Sony (; ), was a Manchu noble of the Hešeri clan who served as one of the Four Regents of the Kangxi Emperor (r. 1661–1722) during the Qing dynasty (1644–1912). His clan belonged to the Plain Yellow Banner.

Early life
Soni's father Šose (Chinese: Shuose 硕色) and uncle Hife (Xifu 希福), who were both fluent in Mandarin, Mongolian and Manchu, served as high officials under Manchu patriarch Nurhaci (1559–1626). Like them, Soni was valued for his linguistic abilities. In 1628, under Nurhaci's successor Hong Taiji (1592–1643), Soni led a successful diplomatic mission to convince the recently surrendered Khorchin Mongols to honor their pledge to help the Manchus militarily. In 1629 he was named to the newly created "Literary Office" (Chinese: wenguan 文館), an institution that kept a detailed record of Manchu history and translated Chinese books about statecraft and Chinese and Korean state documents into Manchu. In 1630 Soni was ordered to remain in recently conquered Chinese cities to supervise surrendered Chinese leaders and commanders.

By 1643, Soni had become "grand minister of the imperial bodyguard," and when Hong Taiji died in September of that year, Soni used his allies in the guards unit and the yellow banners to ensure that only a son of Hong Taiji would succeed to the Qing throne. Soon after Dorgon (1612–1650) was chosen as Prince Regent for Hong Taiji's son Fulin—who reigned as the Shunzhi Emperor from 1643 to his death in 1661—the Manchu victory at the Battle of Shanhai Pass in late May 1644 allowed the Qing to take control of north China and to move their capital from Mukden to Beijing. Despite repeated military successes in the south, in 1645 factional struggles started around Dorgon. Deeply involved in many of the factional struggles of the second half of the 1640s, Soni was in turn favored, sentenced to death, pardoned, dismissed from office, reinstated, and dismissed again in 1648, the last time for good.

As regent
Before the Shunzhi Emperor died, Soni was appointed as one of the four regents to support  the young Kangxi Emperor, along with Suksaha, Ebilun and Oboi. Soni was the top of these four regents and ably helped the young emperor defend against Oboi, who wanted to increase his own power over the emperor. During the first years of Kangxi's reign, a power struggle ensued among the regents. Soni was too old to exert his leadership. His son Songgotu helped the young emperor to get rid of Oboi.

On 16 October 1665, the eleven-year-old Kangxi Emperor took Soni's grand daughter, Lady Hešeri (1653–1674), who was a few months older than him, as his Empress. Because Soni's powerful family would now presumably support the emperor, this marriage split the regency.

Death
Sonin died on 12 August 1667. His death provoked a series of changes in the regency: just as the other regents, led by Oboi, tried to consolidate their power, the emperor vied to assert his own power.

References

Notes

Works cited
.
.
.
.
.

1601 births
1667 deaths
17th-century Chinese people
17th-century regents
Deliberative Princes and Ministers
Manchu Plain Yellow Bannermen
Hešeri clan
Qing dynasty regents

Sonin (regent)


Dany Carrel (pe numele adevărat Yvonne Suzanne Chazelles du Chaxel; ) este o actriță și cântăreață franceză.

Biografie
La fel ca sora ei mai mică cu un an Alice, Dany, s-a născut în Indochina Franceză în urma relației de dragoste a lui Chazelles du Chaxel, director vamal și al unei vietnameze pe nume Kam.

La vârsta de patru ani, tatăl ei moare, este trimisă de mama sa vitregă la orfelinatul Saint-Joseph din Voisins, Louveciennes, deținut de Filles de la charité de Saint-Vincent-de-Paul unde a stat până la vârsta de 13 ani. După ce a locuit scurt timp în Marsilia, unde a urmat colegiul Anatole-France împreună cu sora ei, cu care a stat timp de câteva luni, s-a întors cu mama vitregă la Paris și a urmat liceul Edgar-Quinet. Hotărâtă să devină actriță după ce a văzut, la teatrul Comédie-Française, o adaptare a romanului Ami Fritz a scriitorului Erckmann-Chatrian din Lorena și încurajată de Abbe Bel, preotul de la orfelinat, mai mult decât de mama vitregă, a luat lecții la seral cu doamna Bauer-Thérond, inclusiv Roger Carel și Roger Hanin, în timp ce lucra ca secretară pentru a-și finanța lecțiile. După figurație, începe cu roluri în teatrul clasic, jucând ingenue (Școala nevestelor de Molière, La Double Inconstance de Marivaux). În timpul unei audiții la teatrul din Potinière este remarcată de cineastul Henri Decoin.

Numele său de scenă a fost sugerat de Henri Decoin care a angajat-o pentru filmul său Dortoir des grandes, pentru că a considerat prea lung numele "Chazelles du Chaxel" pe un afiș de film. Dintr-un manuscris despre viața doctorului Alexis Carrel, care era pe biroul său, el a propus numele de Carrel. Iar actrița a completat prenumele de "Dany" și nu a permis niciun diminutiv precum "Vovonne" sau "Vonette" pe care le primise în copilărie și pe care le ura.

S-a orientat apoi mai mult spre cinema, apare în Porte des Lilas în 1957, dar continuă totuși să joace în teatru, prin Gala Karsenty-Herbert. A realizat multe filme până la sfârșitul anilor 1960, care i-au acordat roluri importante sau roluri secundare (de susținere): Pot-Bouille, Quai du Point-du-Jour, Du grabuge chez les veuves, Piège pour Cendrillon, Pașa,La Prisonnière și Clérambard.  Astfel va fi partenera unor actori la fel de celebri precum Gérard Philipe, Danielle Darrieux, Jean Gabin, Jean Marais sau Philippe Noiret. De la începutul anilor 1970, participă mult mai rar în activitatea cinematografică și mai mult prezentă în televiziune și teatru.

În 1991, a publicat un roman autobiografic L'Annamite a cărui adaptare pentru televiziune a fost făcută de Thierry Chabert în 1994 - în care joacă ea însăși. Vorbește despre copilăria ei și despre suferința ei că nu o cunoaște pe mama "adevărată", tatăl ei fiind mort de când avea patru ani. Publicarea acestei autobiografii va oferi o oportunitate pentru Jean-Pierre Foucault, în cadrul spectacolului său Sacrée Soirée, de a face contact între mama și fiica sa, pentru prima dată.

Filmografie selectivă
 1953 Dortoir des grandes regia Henri Decoin
 1953 Maternitate clandestină (Maternité clandestine) regia Jean Gourguet
 1954 Patrula deșertului (La Patrouille des sables) de René Chanas
 1954 La Cage aux souris de Jean Gourguet
 1955 Les Chiffonniers d'Emmaüs de Robert Darène
 1955 Marile manevre (Les Grandes Manœuvres) de René Clair
 1955 La Môme Pigalle d'Alfred Rode
 1956 Oameni fără importanță (Des gens sans importance) de Henri Verneuil
 1956 Les Possédées de Charles Brabant
 1956 Ce soir les souris dansent de Juan Fortuny
 1956 Club de femmes de Ralph Habib
 1957 Pot-Bouille de Julien Duvivier
 1957 Porte des Lilas de René Clair
 1957 Escapada (Escapade) de Ralph Habib
 1957 Élisa de Roger Richebé
 1957 Que les hommes sont bêtes de Roger Richebé
 1958 Denunțătorul (La Moucharde) de Guy Lefranc
 1958 Femmes d'un été
 1959 Les Naufrageurs de Charles Brabant : Louise Kermelen
 1959 Ce corps tant désiré de Luis Saslavsky : Marinette Féraud
 1959 Les Dragueurs de Jean-Pierre Mocky : Dadou
 1959 Sans tambour ni trompette : Marguerite
 1960 Le Moulin des supplices de Giorgio Ferroni : Liselotte Karnheim
 1960 Quai du Point-du-Jour : Madeleine
 1960 Le Général ennemi (The Enemy General) de George Sherman : Lisette
 1961 En votre âme et conscience ou Jugez-les bien, de Roger Saltel
 1961 Les Mains d'Orlac d'Edmond T. Gréville : Régina/Li-Lang
 1961 Carillons sans joie de Charles Brabant : Léa
 1962 Les Ennemis d'Édouard Molinaro : Lillia
 1963 Du grabuge chez les veuves de Jacques Poitrenaud : Isabelle Valmont
 1963 Le commissaire mène l'enquête de Fabien Collin et Jacques Delille : Annick
 1963 Le cave est piégé : Susana
 1964 Un șoarece printre bărbați (Une souris chez les hommes sau Un Drôle de caïd) de Jacques Poitrenaud
 1964 Le Bluffeur
 1964 L'Enfer de Henri-Georges Clouzot (film inachevé)
 1965 Piège pour Cendrillon de André Cayatte : L'amnésique/Michèle Isola/Dominique Loï
 1966 Le Chien fou d'Eddy Matalon : Marie
 1967 Un idiot la Paris (Un idiot à Paris) de Serge Korber
 1968 Pașa (Le Pacha) de Georges Lautner : Nathalie
 1968 La Petite Vertu de Serge Korber
 1968 La Prisonnière d'Henri-Georges Clouzot
 1969 Delphine d'Éric Le Hung : Delphine
 1969 Clérambard d'Yves Robert
 1972 Ușile de fier (Les Portes de feu) de Claude Bernard-Aubert
 1972 Trois milliards sans ascenseur de Roger Pigaut
 1981 Faut s'les faire... ces légionnaires ! d'Alain Nauroy
 1981 Le bahut va craquer de Michel Nerval

Note

Bibliografie

Legături externe

Nașteri în 1932
Actrițe franceze din secolul al XX-lea
Actrițe franceze din secolul al XXI-lea
Cântărețe franceze
Francezi cunoscuți sub pseudonimele folosite
Muzicieni care folosesc pseudonime
Actrițe franceze

Dany Carrel


Prunus maritima, es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rosáceas, nativa de la costa del Océano Atlántico en Norteamérica, desde Maine hasta Maryland.  Aunque algunas veces se prolonga hasta Nuevo Brunswick, no se tiene constancia de colecciones en dicha localidad y no aparece en los más autorizados trabajos de la Flora de Canadá.

Descripción
Es un arbusto caducifolio, en su estado natural su hábitat es la arena de las dunas, alcanzando un tamaño de 1-2 m de altura, aunque puede aumentar de tamaño,  hasta los 4 m de altura, cuando se cultivan en los jardines. Las hojas son alternas, elípticas, de 3-7 cm de largo y 2-4 cm de ancho, con un margen fuertemente dentado. Son de color verde en la parte superior y pálido en la inferior, llegando a ser vistosas en el otoño. Las flores tienen 1-1.5 cm de diámetro, con cinco pétalos blancos y grandes anteras amarillas. El fruto comestible es una drupa de 1,5-2 cm de diámetro en la planta silvestre.

Una planta con hojas redondeadas, de la cual hay sólo un único espécimen hallado en la naturaleza, ha sido descrito como Prunus maritima var. gravesii (Small) G.J.Anderson,, aunque su estatus taxonómico es cuestionable, y puede ser considerada como un cultivar de Prunus maritima 'Gravesii ". La planta original, que se encuentra en Connecticut, murió aproximadamente en el año 2000, pero se mantiene en cultivo a partir de esquejes enraizados.

Hábitat
La planta es tolerante a la sal y resistente al frío. Prefiere el pleno sol y suelo bien drenado. Se propaga mediante la expansión de las raíces de los retoños, pero en la tierra gruesa forma una raíz pivotante. En las dunas a menudo se encuentran parcialmente enterrados en la arena. Florece a mediados de mayo y junio. La fruta madura en agosto y principios de septiembre.

La especie está en peligro de extinción en el estado de Maine, donde se encuentra en franco declive debido al desarrollo comercial de sus hábitats en la playa.

Cultivo y usos
La especie se cultiva comercialmente por sus frutos, que se utilizan para hacer mermelada. Se pueden comer frescos y por lo general es un bocado dulce a pesar de que tienen un tamaño mucho menor, en comparación, con las variedades asiáticas ya cultivadas y que se encuentran en el mercado. Un número de cultivares han sido seleccionados para la fruta más grande y de mejor sabor, incluyendo 'Eastham', 'Oceanview', 'Hancock' y 'Squibnocket'.

Taxonomía
Praravinia fue descrita por Humphry Marshall y publicado en Arbustrum Americanum 112, en el año 1785.
Etimología
Ver: Prunus: Etimología

maritima: epíteto latíno que significa "cercana al mar"

Referencias

Enlaces externos

 http://www.beachplum.cornell.edu

maritima
Flora de Estados Unidos
Plantas descritas en 1785
Plantas descritas por Marshall
Maritima

Prunus maritima


Ferenc Kőszeg est un éditeur, enseignant et homme politique hongrois. Arrêté en 1957 pour avoir distribué des pamphlets, il fut maintenu en détention pendant deux mois. En 1970, il rejoignit l', participant à l'édition et à la distribution de samizdats. En 1988, il a fut le fondateur du Réseau des initiatives libres, puis de l'Alliance des démocrates libres, et entre 1990 et 1998, il exerça la fonction de député. En 1989, il fut l'un des fondateurs, puis le premier président du Comité Helsinki .

Biographie
Ferenc Kőszeg est né dans une famille juive. Ses grands-parents maternels vivaient dans l'Empire russe et ce qui est aujourd'hui la Lettonie. Ils émigrèrent en 1906 et s'installèrent à Szeged en 1909. Son grand-père maternel, , était technicien dentaire et, après avoir passé les examens requis, il commença à travailler comme dentiste en 1911. Il était en bon contact avec des écrivains et des artistes originaires de Szeged ou y étudiant, comme Gyula Juhász, Ferenc Móra, plus tard Attila József, Miklós Radnóti, , peintre, et plusieurs dirigeants du parti social-démocrate, comme Anna Kéthly. Il fut arrêté, interné et déporté quelques jours après l'invasion allemande, et mourut à Auschwitz. Son père fut appelé par le service du travail obligatoire en 1942 et disparut probablement sur le front russe en 1943. Quant à Ferenc, il dut se cacher dans Budapest

En 1957, il sortit diplômé du . La même année, il passa deux mois en détention pour des activités d'opposition (fabrication et distribution de tracts). Il étudia le latin et le hongrois à la faculté des sciences humaines de l'université Loránd-Eötvös, où il obtint son diplôme d'enseignant en 1962. Il devint ensuite rédacteur en chef de  (1963), puis de  en 1975. Dans les années 1970, il entra en contact avec les représentants de l'opposition dite démocratique et, en 1979, il signa une déclaration de solidarité avec les membres de la Charte 77, ce qui provoqua son licenciement. Il travailla comme libraire, et, en 1981, il contribua journal samizdat de l'opposition démocratique, Beszélő, écrivant principalement des articles sur le droit. En plus de son travail journalistique, il enseignait l'allemand.

À la suite de son initiative en 1986, des opposants hongrois, tchécoslovaques, polonais et est-allemands reconnurent que l'insurrection de Budapest faisait partie de leur histoire commune. Il participa aux travaux du ), dirigé par Ottilia Solt. En 1988, il comptait parmi les fondateurs et initiateurs du Service indépendant de défense juridique et du Réseau d'initiatives libres. Il est ensuite devenu membre du conseil national fondateur et du conseil exécutif de l'Alliance des démocrates libres, qui a été formée à partir du Réseau.

En 1990, il devint rédacteur en chef de Beszélő (poste qu'il occupe jusqu'en 1994). Lors des  de 1990, il remporta un siège sur la liste régionale de son parti dans le comté de Fejér. Il devint le porte-parole de la police de la section du SZDSZ et membre du Comité de sécurité nationale. En 1991, il devint membre du conseil exécutif du conseil national du SZDSZ et quitta le conseil exécutif.

Il a été l'un des fondateurs du Comité Helsinki hongrois, dont il a été le directeur exécutif à partir de 1994. En 1994, il remporta un autre siège aux élections parlementaires de 1994, cette fois sur la liste nationale du SZDSZ. Il ne se représenta pas aux élections de 1998, mais resta à la fin de la liste nationale du parti jusqu'en 2006. Il a ensuite démissionné du Conseil national du SZDSZ et pris sa retraite de l'organisation de défense des droits en 2007. Les principaux combats de son engagement politique sont les droits de l'homme et la publication de documents de la période communiste. En 2002, il fut décoré de l'Ordre du Mérite hongrois « en reconnaissance de ses décennies d'activité pour l'établissement de la démocratie hongroise, de la liberté de la presse et du respect des droits de l'homme ».

Galerie

Œuvres
 Introduction à Police in Transition: Essays on the Police Forces in Transition Countries, Central European University Press, .

Références

Liens externes

Naissance à Budapest
Naissance en avril 1939
Journaliste hongrois du XXe siècle]
Pédagogue hongrois
Dissident hongrois
Libraire du XXe siècle
Député au Parlement hongrois (1990-1994)
Député au Parlement hongrois (1994-1998)
Officier de l'ordre du Mérite hongrois
Étudiant de l'université Loránd-Eötvös

Ferenc Kőszeg


On sourit pour la photo est un film français réalisé par François Uzan, sorti en 2022.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : On sourit pour la photo
 Réalisation : François Uzan
 Scénario : François Uzan
 Photographie : Philippe Guilbert
 Ingénieur du son : Jérôme Aghion
 Costumes : Marité Coutard
 Décors : Jérémie Duchier
 Société de production : Radar Films, Unagi productions, Orange Studio
 Société de distribution : UGC
 Pays d'origine :
 Genre : comédie
 Durée : 95 min.
 Date de sortie : 11 mai 2022

Distribution
 Jacques Gamblin : Thierry Hamelin
 Pascale Arbillot : Claire Hamelin
 Pablo Pauly : Antoine Hamelin
 Agnès Hurstel : Karine Hamelin
 Ludovik : Christophe

Accueil

Critique

Box-office
Le jour de sa sortie, la comédie se classe en  position du box-office des nouveautés avec 8 373 entrées (dont 3 088 en AVP), pour 378 copies. Il est derrière The Duke () et devant Karnaval ().

Références

Liens externes

Film français sorti en 2022
Comédie française

On sourit pour la photo


Bukovsko bezeichnet mehrere Orte in Tschechien

 Bukovsko, Ortsteil von Malonty, Okres Český Krumlov
 frühere Bezeichnung der Minderstadt Dolní Bukovsko, Okres České Budějovice
 Horní Bukovsko, Ortsteil von Dolní Bukovsko, Okres České Budějovice

siehe auch: Bukowsko

Bukovsko


Frédéric Chopin scris un număr de preludii pentru pian solo . Ciclul său de 24 de preludii , op. 28, acoperă toate cheile majore și minore. În plus, Chopin a scris alte trei preludii: un preludiu în C ♯ minor, Op. 45; o piesă în A ♭ major din 1834; și o piesă neterminată în E ♭ minor. Acestea sunt denumite uneori numerele 25, 26 și, respectiv, 27.

24 de Preludii, Op. 28

Cele 24 de preludii, Op. 28, sunt un set de piese scurte pentru pian, unul în fiecare dintre cele douăzeci și patru de chei , publicat inițial în 1839.

Chopin le -a scris între 1835 și 1839, parțial la Valldemossa , Mallorca , unde a petrecut iarna lui 1838-1839 și unde a fugit cu George Sand și copiii ei pentru a scăpa de vremea umedă de la Paris.  În Mallorca, Chopin avea o copie a clasei lui Bach, " The Well-Tempered Clavier" , și ca în fiecare dintre cele două seturi de preludii și fuguri ale lui Bach , Op. Setul 28 cuprinde un ciclu complet al cheilor majore și minore, deși cu o comandă diferită.

Manuscrisul , care Chopin atent l-a pregătit pentru publicare, poartă o dedicație pentru pianistul și compozitorul german Joseph Christoph Kessler .  Ediția franceză a fost dedicată producătorului de pian și editorului Camille Pleyel , care a comandat lucrările pentru 2.000 de franci (echivalentul a aproape 30.000 de dolari în prezent).  Ediția germană a fost dedicată lui Kessler, care cu zece ani mai devreme și-a dedicat propriul set de 24 de preludii, op. 31, lui Chopin.

În timp ce termenul "preludiu" a fost folosit până acum pentru a descrie o piesă introductivă, piesele lui Chopin sunt niște unități autonome, fiecare transmițând o idee sau emoție specifică. A conferit astfel un nou sens unui titlu de gen care în acel moment era adesea asociat cu "preludiul" improvizator.  În publicarea a 24 de preludii împreună ca un singur opus, care cuprinde miniaturi care ar putea fi folosite pentru a introduce altă muzică sau ca opere autonome, Chopin a contestat atitudinile contemporane referitoare la valoarea formelor muzicale mici.

În timp ce Bach și-a aranjat colecția de 48 de preludii și fuguri în funcție de cheile separate de semitele în creștere , secvența cheie a lui Chopin este un cerc de cincime , fiecare cheie importantă fiind urmată de minorul său relativ și așa mai departe (C major, A Minor , G major, E minor, etc.). Deoarece această secvență de chei asociate este mult mai apropiată de practica armonică comună, se crede că Chopin ar fi putut concepe ciclul ca o singură entitate de performanță pentru recitalul continuu.  O opinie contrară este că setul nu a fost niciodată destinat pentru o performanță continuă și că preludiile individuale au fost într-adevăr concepute ca posibile introduceri pentru alte opere.

Chopin însuși nu a mai cântat mai mult de patru preludii la niciun spectacol public.  În zilele noastre, setul complet de Op. 28 preludii au devenit repertoriu, iar mulți pianiști de concert au înregistrat întregul set, începând cu Alfred Cortot în 1926.

Ca și în celelalte lucrări ale sale, Chopin nu a atașat el însuși nume sau descrieri vreunui op. 28 preludii, spre deosebire de multe dintre piesele lui Robert Schumann și Franz Liszt .

Alte preludii ale lui Chopin

Chopin a scris alte trei preludii.

Preludiul nr.25 (Op.45)
Preludiul în C ♯ minor, Op. 45 (enumerată uneori sub numele de Prelude nr. 25), a fost compusă în 1841.  A fost dedicată prințesei E. Czernicheff (Elisaweta Tschernyschewa) și conține extensii foarte largi și modulații cromatice extrem de expresive și eficiente, pe o tematică destul de uniformă.

Preludiul nr.26
Untitled Presto con leggierezza în A ♭ major a fost compus în 1834 ca un cadou pentru Pierre Wolff și publicat la Geneva în 1918.  Uneori cunoscut sub numele de Prelude nr. 26, piesa este foarte scurtă și, în general, luminos în ton .

Preludiul "Trilul Diavolului" (Nr.27)
Un alt preludiu există în E ♭ minor și a fost subintitulată "Trilul diavolului" de Jeffrey Kallberg, profesor de istoria muzicii la Universitatea din Pennsylvania . Kallberg ia dat această porecla pentru asemănările cu sonata violoncelă a lui Giuseppe Tartini , cunoscută sub numele de The Devil's Trill , Tartini fiind o influență probabilă asupra lui Chopin. Semnătura originală a fost răsturnată în grabă (mai mult decât de obicei în manuscrisele originale ale lui Chopin).

Chopin a lăsat această piesă neterminată și pare să fi eliminat-o; în timp ce el a lucrat la el în timpul șederii sale pe Mallorca, preludiul E ♭ minor care în final a făcut parte din Op. Setul 28 este o piesă complet neatinsă. Realizarea lui Kallberg a preludiului din schițele aproape costisitoare ale lui Chopin nu merge mai departe decât în cazul în care Chopin a încetat. Piesa a avut prima interpretare publică în iulie 2002 la Festivalul de muzică Newport din Newport, Rhode Island, cu pianistul Alain Jacquon.

Mai multă lectură
 Leontsky, Jan: Interpretarea lui Chopin. 24 Preludii, Op. 28. Analiza, comentariile și alegerile interpretative. Edițiile Tarnhelm.

Note

Compoziții de Frédéric Chopin

Preludii (Chopin)


David Akeman más conocido como Stringbean (Anville, Kentucky, 17 de junio de 1915 - Nashville, Tennessee, 10 de noviembre de 1973) fue un reconocido banjista y cantante que alcanzó la fama en el programa televisivo de humor Hee Haw junto a su compañero de programa y amigo Grandpa Jones. Además, Stringbean realizó multitud de apariciones en otros programas de televisión, como Porter Wagoner's Show o el Wilburn Brothers Show. Stringbean era un cantante habitual también del reconocido espectáculo Grand Ole Opry.

Comienzos
David Akeman nació en una familia de granjeros en Kentucky, su familia estaba repleta de músicos y en su ciudad, Anville, vivían multitud de músicos y cantantes aficionados. El padre de David fue el que le ayudó a convertirse en un gran músico. A los 7 años David confeccionó su propio banjo con una caja de zapatos. Cinco años más tarde cambió dos pollos por un auténtico banjo. Akeman realizaba numerosos actos en ferias locales cuando era joven donde se empezaba a atisbar su habilidad con dicho instrumento.

Durante la Gran Depresión David ingresó en el Cuerpo Civil de Conservación o CCC, un sistema ideado para combatir la pobreza en jóvenes. Akeman se dedicó a construir carreteras y a reforestar el territorio norteamericano. Durante este periodo fue descubierto por el cantante y guitarrista country Asa Martin y pasó a formar parte de su grupo musical. Asa Martin fue el responsable del nombre artístico de David Akeman, Stringbean. Todo ocurrió cuando a Martin se le olvidó el nombre de David y lo introdujo como "String Beans" haciendo referencia a su físico larguirucho.

Stringbean pasó de ser un simple banjista a cantante y cómico. Sus chistes empezaron a hacerse famosos por lo que empezó a combinar la música con el humor. Stringbean también participaba durante los años 30 en numerosos partidos de béisbol de la zona sur de Estados Unidos. Stringbean estuvo trabajando en varios grupos y junto a Grandpa Jones eran de los pocos que aún continuaban tocando el banjo ya que dicho instrumento había desaparecido de los escenarios musicales.

Trayectoria
Pero fue realmente su unión con Bill Monroe lo que le dio fama. Bill Monroe que poseía su propio equipo de béisbol descubrió a Stringbean en los terrenos de juego y lo convirtió en el primer banjista de su grupo musical los Blue Grass Boys. Stringbean tocaba un característico estilo clawhammer y el banjo a dos dedos, también continuó realizando chistes ocasionales en radios y en conciertos.

Stringbean fue sustituido en 1945 por Earl Scruggs que poseía una técnica mucho más innovadora que Stringbean. Ese mismo año Stringbean contrajo matrimonio con Estelle Stanfill. En 1946 fue cuando por primera vez Stringbean empezó a trabajar con Grandpa Jones. Más tarde creó un dúo humorístico con Lew Childre. Para finales de los 40 Stringbean se convirtió en un protegido de Uncle Dave Macon, cantante y humorista del Grand Ole Opry. Cuando Macon falleció Stringbean se convirtió en un regular en el Grand Ole Opry.

A principios de los 60 firmó con Starday y grabó su primer álbum en 1961 titulado Pickin' and Grinin' with Stringbean que además de canciones incluía chistes e historietas cortas sobre animales y otros temas. De 1961 a 1972, realizó un total de 8 álbumes con canciones como "Chewin' Gum" o "Big Ball in Nashville".

En 1969 ingresó en el famoso programa humorístico-musical Hee Haw donde se convirtió en uno de los artistas más amados de la escena musical de la música country. En el programa eran habituales sus apariciones vestido de espantapájaros o pescando con Grandpa Jones.

Muerte
Stringbean era un hombre muy sencillo que no se permitía muchos lujos ya que vivía en una cabaña a unos 30 kilómetros del centro de Nashville, además era vecino de su amigo Grandpa Jones. El único lujo que Stringbean se permitía era un Cadillac. Desconfiaba también de los bancos tras la Gran Depresión por lo que corría el rumor de que Stringbean poseía una gran cantidad económica en metálico en su casa.

Stringbean recibió un disparo mortal poco después de entrar en su casa de regreso tras haber realizado una función en el Grand Ole Opry, tras él su esposa también fue abatida. Los ladrones no encontraron prácticamente nada de dinero y lo único que se llevaron fue una motosierra y unas cuantas pistolas. A la mañana siguiente los cadáveres fueron descubiertos por su vecino y amigo Grandpa Jones. La prensa más sensacionalista intentó inculpar a Grandpa como el asesino, cosa que creó un gran dolor en el artista. La policía detuvo a los hermanos John y Marvin Douglas y fueron condenados a cadena perpetua. En 1996 fue descubierta la desorbitante suma de 20 000$ dólares descompuestos tras un ladrillo de la chimenea.

Referencias

Asesinatos en Estados Unidos en 1973
Banjistas de Estados Unidos
Cantantes de country
Fallecidos por disparos de arma de fuego
Humoristas de Estados Unidos

David "Stringbean" Akeman


Max Köglmaier (* 20. April 1902 in München; † 25. August 1972 ebenda) war ein deutscher NS-Funktionär und SA-Führer, zuletzt im Rang eines SA-Gruppenführers.

Leben
Köglmaier musste, nachdem sein Vater am 2. Mai 1919 im Zuge der Auseinandersetzungen um die Münchner Räterepublik erschossen worden war, seine Schullaufbahn am Luitpold-Gymnasium in München aus wirtschaftlichen Gründen vor Ablegung des Abiturs beenden. Köglmaier, der ab Anfang Mai 1919 selbst der Bürgerwehr München angehört hatte, war von August 1919 bis März 1933 in der Finanzabteilung der Münchner Universität beschäftigt und besuchte dort von 1922 bis 1924 u. a. Rechtsvorlesungen.

Köglmaier trat 1921 der SA bei und nahm mit dieser Organisation im November 1923 am Hitlerputsch teil. Der NSDAP trat er nach dem Parteiverbot 1925 erneut bei. Zusätzlich zu seinen nebenamtlichen Tätigkeiten für die SA wurde er für die Partei 1929 Ortsgruppenleiter in Giesing und 1930 Bezirks-/Kreisleiter in München-Ost. Ab 1932 war er kurzzeitig stellvertretender Gauleiter des Gaus München-Oberbayern. Für die NSDAP trat er als Reichsredner auf.

Nach der Machtübergabe an die Nationalsozialisten wurde er im März 1933 durch den Gauleiter und Innenminister Adolf Wagner ins Innenministerium geholt, wo er als dessen 1. Adjutant und Leiter des persönlichen Stabes eine Schlüsselposition bekleidete. Köglmaier, der ab Januar 1934 dem Münchner Stadtrat angehörte, erhielt im Januar 1935 zusätzlich noch den Posten als Wagners persönlicher Referent. 1935 wurde er zum Regierungsrat, 1936 zum Oberregierungsrat und im März 1937 zum Staatssekretär im bayrischen Innenministerium befördert. Köglmaier wurde im April 1938 zur Ergänzungswahl für den Reichstag vorgeschlagen, wurde jedoch nicht in den nationalsozialistischen Reichstag gewählt.

Während des Zweiten Weltkrieges wurde er 1942 zum Gruppenführer der SA-Gruppe Hochland befördert und gehörte ab 1942 dem UFA-Aufsichtsrat an. Von 1942 bis 1943 war er ehrenamtlicher Richter beim Volksgerichtshof, wo er dem Verfahren der Geschwister Scholl beisaß. Im Frühjahr 1944 schied Köglmaier aus dem Bayerischen Innenministerium aus und fungierte nach einer Zeit im Wartestand ab Sommer 1944 als Präsident der Bayerischen Versicherungskammer.

Nach Kriegsende befand sich Köglmaier bis 1948 in alliierter Internierung. Unmittelbar nach seiner Entlassung wurde er als Belasteter entnazifiziert und mit dreijähriger Haft im Arbeitslager sowie der Einziehung seines Vermögens bestraft. Danach war er Prokurist in einem Münchner Unternehmen.

Literatur
 Helmut M. Hanko: Kommunalpolitik in der "Hauptstadt der Bewegung" 1933–1935. Zwischen "revolutionärer" Umgestaltung und Verwaltungskontinuität. In: Martin Broszat, Elke Fröhlich, Anton Grossmann (Hrsg.): Bayern in der NS-Zeit. Band III: Herrschaft und Gesellschaft im Konflikt. Oldenbourg, München 1981, ISBN 3-486-42381-9, S. 443–484.

Weblinks
 Joachim Lilla: Köglmaier, Max, in: ders.: Staatsminister, leitende Verwaltungsbeamte und (NS-)Funktionsträger in Bayern 1918 bis 1945, URL: <http://verwaltungshandbuch.bayerische-landesbibliothek-online.de/koeglmaier-max> (Stand 4. Oktober 2011, abgerufen am 25. Mai 2012).
 Institut für Zeitgeschichte: Zeugenschrifttum Max Köglmaier (ZS 2085; PDF; 708 kB)

Staatssekretär im Nationalsozialismus
Reichsredner
Richter (Volksgerichtshof)
NSDAP-Mitglied
SA-Mitglied
Teilnehmer am Hitlerputsch
Deutscher
Geboren 1902
Gestorben 1972
Mann
Kreisleiter (NSDAP)

Max Köglmaier


ශිර්වල් ලෙන් යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඉන්දියාවේ පූනේ සිට 48 km පමණ දකුණට වන්නට ශ්‍රීවල් නම් කුඩා ගම්මානයේ පිහිටි බෞද්ධ ලෙන් 15කින් යුත් සංකීර්ණයකි.

මෙහි එක් චෛත්‍ය ගෘහයක් සහ විහාර ශාලා 14ක් ඇත. මෙම ලෙන් චාම් වන අතර, මුල්කාලීන බෞද්ධ සම්ප්‍රදායයන් අනුව නිර්මාණය කොට ඇති බව පෙනේ.

ආශ්‍රේයයන්

ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ලෙන්
මහාරාෂ්ට්‍රයේ ලෙන්
ඉන්දියානු ශෛලමය ගෘහනිර්මාණ ශිල්පය
ඉන්දියාවේ පැරණි ජනාවාස පැවති ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ වන්දනා ස්ථාන
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ ආරාම
ඉන්දියාවේ බෞද්ධ විහාර

ශිර්වල් ලෙන්


An Everardia diffusa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama ngan Bassett Maguire. An Everardia diffusa in nahilalakip ha genus nga Everardia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Everardia

Everardia diffusa


Střížov (deutsch Driesendorf) ist eine Gemeinde in Tschechien. Sie liegt zehn Kilometer südlich von České Budějovice in Südböhmen und gehört zum Okres České Budějovice.

Geographie

Střížov befindet sich auf einem Höhenzug, der nach Norden zum Tal des Baches Zborovský potok, nach Südosten zum Želno und Lomecký potok, im Süden zum Tal der Stropnice und westlich zum Tal der Maltsch abfällt. Im Nordosten erhebt sich der Strážkovický vrch (558 m) und östlich die Střížovská planá hora bzw. Planá (514 m).

Nachbarorte sind Žárský, U Chárů, Borovnice und Nová Ves im Norden, Lomec im Nordosten, Strážkovice und Řevňovice im Osten, Komařice im Südosten, Pašinovice im Süden, Dolní Stropnice und U Mareše im Südwesten, Bačkovák, Straňany und Doudleby im Westen sowie Hastrman, Zahrádka, Plav und Heřmaň im Nordwesten.

Geschichte
Střížov wurde als slawischer Rundling auf einem Hügel über der Burg Doudleby angelegt. Wahrscheinlich entstand das Dorf zwischen dem 9. und 10. Jahrhundert, als sich in dem Gebiet das Zentrum des Stammes der Dúdlebi befand. Es wird angenommen, dass die Bewohner von Střížov und Strážkovice, wo sich auf dem Strážkovický vrch ein Wachtturm befand, wegen der exponierten Lage der Dörfer Wachtdienste zum Schutz des Doudlebyer Landes und des Weitraer Steiges leisteten.

Die erste schriftliche Erwähnung des Ortes erfolgte im Jahre 1263, als Jeruzlab de Strizendorf (Jaroslav ze Střížova) beim Verkauf des Dorfes Záboří an das Kloster Hohenfurth als Zeuge auftrat. Seit 1274 ist Conasch de Strizendorf (Kunáš ze Střížova) nachweisbar, 1286 trat dieser auch als Zeuge bei der Schenkung der Patronatrechte in Stropnice an die Hohenfurther Zisterzienser in Erscheinung. Die erste Nachricht über die Kirche in Strizow erfolgte 1316, als ihr Nikolaus von Pasovary Zinseinnahmen aus Hůrka überließ. Es gilt als sicher, dass in der Kirche Jan Žižka von Trocnov getauft wurde, nach der Ortschronik soll dies 1359 erfolgt sein. Ab 1368 wurde das Dorf als Strziezow, 1399 als Strziessow, 1405 als Stressow und 1415 als Strzyezyow bezeichnet. Seit dem Ende des 14. Jahrhunderts gehörte das Dorf zu den Besitzungen der Herren von Landstein; im Jahre 1389 hatte Wilhelm von Landstein († 1398) das Kirchpatronat inne. Nach dessen Tode fiel der Besitz seiner Tochter Katharina (Kateřina) zu, die unter der Vormundschaft von Heinrich III. von Rosenberg und Odolen von Pyšely stand. Sie verkauften 1407 die Herrschaft für ihr Mündel gegen 300 Schock Prager Groschen an den Burggrafen von Krumlov Ondřej von Vlčetín und den Burggrafen von Příběnice Jindřich von Vyhnanice, die den Besitz noch im selben Jahre an das Zisterzienserkloster Hohenfurth weiterveräußerten. Die Zisterzienser erhielten damit auch das Patronat über die Pfarrkirche. Als St.-Martins-Kirche wurde sie in einer Urkunde von 1460 erstmals aufgeführt, als Beneš von Komářice der Kirche für sein und seiner Vorfahren sowie Oldřich von Pašínovices Seelenheil eine jährliche Zahlung von einem Schock stiftete. Weitere Namensformen des Dorfes waren Driessendorf (1530), Strzizow (ab 1563) und Driesendorf (1789). Im Jahre 1623 kaufte das Kloster Hohenfurth von Tiburtius Korzensky von Tereschau das benachbarte Gut Komarzitz und bildete daraus durch Aufkauf weiterer Güter das Stiftsgut Komarzitz. Driesendorf wurde dem Stiftsgut jedoch nicht angeschlossen, sondern blieb unter direkter Klosteradministration. Im Jahre 1840 lebten in den 39 Häusern von Střižow/Driesendorf einschließlich der Ruska-Mühle 222 tschechischsprachige Einwohner. Im Dorf bestand eine Pfarre und eine Schule unter dem Patronat des Klosters. Střížov war Pfarrdorf für Borovnice, Doubravice, Hůrka, Jedovary, Komařice, Lomec, Nedabyle, Nová Ves, Pašinovice, Řevňovice, Sedlo, Stradov, Strážkovice, Veselka und Záluží. Bis zur Mitte des 19. Jahrhunderts blieb das Dorf immer der Stiftsherrschaft Hohenfurth untertänig.

Nach der Aufhebung der Patrimonialherrschaften bildete Střižow/Driesendorf ab 1850 eine Gemeinde in der Bezirkshauptmannschaft Budějovice/Budweis. In der Gemeinde lebten im Jahre 1914 371 Tschechen. Ab 1938 übten die Kreuzherren mit dem Roten Stern das Kirchpatronat in Driesendorf aus. 1948 wurde die Gemeinde dem neu gebildeten Okres Trhové Sviny zugeschlagen, der zwölf Jahre später wieder aufgehoben wurde. Mit Beginn des Jahres 1961 wurde Střížov dem Okres České Budějovice zugeordnet. Am 1. Juli 1985 erfolgte die Eingemeindung nach Strážkovice. Seit dem 24. November 1990 bildet Střížov wieder eine eigene Gemeinde.

Gemeindegliederung
Für die Gemeinde Střížov sind keine Ortsteile ausgewiesen. Zu Střížov gehören die Ansiedlung U Mareše und die Einschicht Bačkovák. Der Katastralbezirk trägt den Namen Střížov nad Malší.

Sehenswürdigkeiten

 Pfarrkirche St. Martin, der um 1300 als frühgotische Wehrkirche errichtete Bau wurde nach einem Umbau am Sonntag nach Fronleichnam 1493 durch Benedikt von Waldstein, Bischof vom Cammin, im Auftrag des Prager Administrators neu geweiht. Die Sonnenuhr am Kirchturm entstand 1652. Das Kirchenschiff wurde 1660 neu überwölbt. Der um die Kirche befindliche Friedhof wurde 1772 aufgehoben. Im Innern befinden sich Epitaphe der Familie Kořenský von Terešov auf Komařice, darunter die von Jiří Kořenský († 1568) und seines Sohnes Karel († 1619) sowie Wappensteine mit einem Hahn (Kořenský von Terešov) und einem Kopf mit Eselsohren (Dráchovský von Dráchov). Die Figur der Schönen Madonna stammt aus der ersten Hälfte des 15. Jahrhunderts.
 Hoffassaden im südböhmischen Bauernbarock
 Žižka-Stein in Strichs Garten; mit dem kleinen Menhir, der prähistorische Symbole aufweist, verbindet sich die Legende, der Stein sei einer von vier Stützen des Tisches gewesen, an dem die Taufpaten Jan Žižkas im Garten des Landedelmanns Strych die Taufe feierten.
 Údolí Želno mit Barbara-Brünnel, südöstlich des Dorfes. Das Tal war früher ein heidnischer Kultort. An der heilkräftigen Quelle ließen die Zisterzienser eine dem hl. Bartholomäus geweihte Wallfahrtskirche anlegen. Der vom Baumeister Cyprian aus Velešín errichtete Bau wurde 1679 geweiht und bildete eine Filialkirche der Pfarre Střížov. Mit einem Grundriss von 15,5 × 8 Metern war sie sogar etwas größer als die Střížover Kirche. Im Zuge der Josephinischen Reformen wurde die Wallfahrtskirche im Jahre 1780 aufgehoben und 1787 für 50 Gulden zum Abbruch verkauft. Im Jahre 1900 ließ der Administrator des Stiftsgutes Komařice, Emanuel Putschögel, am Standort der Kirche eine steinerne Stele mit der Inschrift P.D.E.P 1900 setzen.

Weblinks

Einzelnachweise

Ersterwähnung 1263

Střížov


Chanel Terrero, connue sous le nom de Chanel, née le  à La Havane à Cuba, est une chanteuse, danseuse et actrice cubano-espagnole. Elle a représenté l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson 2022 avec sa chanson  SloMo , après avoir remporté le Benidorm Fest 2022.

Biographie
Chanel Terrero est née le  à La Havane, Cuba, et a déménagé à Olesa de Montserrat en Catalogne, Espagne, à l'âge de 3 ans<ref>{{Lien web |langue=es |prénom=Inés |nom=Álvarez |titre=Chanel Terrero: "La escena del agua de Flashdance' es muy divertida de hacer" |url=https://www.elperiodico.com/es/gente/20190316/chanel-terrero-la-escena-agua-flashdance-divertida-hacer-7357067 |site=elperiodico |date=2019-03-16 |consulté le=2022-01-30}}</ref>. Elle déménage à Madrid pour commencer sa carrière d'actrice. Elle participe à des comédies musicales comme Mamma Mia !, Flashdance, The Bodyguard et Le Roi Lion.

En 2010, elle danse avec Shakira lors de la performance de la chanteuse colombienne aux MTV Europe Music Awards.

En décembre 2021, Chanel est annoncée comme l'une des quatorze participantes du Benidorm Fest 2022, l'événement organisé pour sélectionner le représentant de l'Espagne au Concours Eurovision de la chanson 2022, où elle a présenté la chanson SloMo. Après avoir pris la première place en demi-finale le , elle remporte la finale le 29 janvier devançant Rigoberta Bandini et Tanxugueiras, et devient ainsi la représentante espagnole à l'Eurovision 2022 qui s'est déroulé à Turin en Italie. À l'occasion de cette édition 2022, Chanel finit troisième sur le podium avec 459 points, derrière le Royaume-Uni et l'Ukraine qui remporte le concours.

Elle a créé la chanson qui représente l'Espagne au mondial du Qatar 2022, Toke.À l'été 2023, elle annonce travailler sur la sortie de son premier album studio. Le projet est défendu dès le 28 juillet par le single "Ping Pong" en compagnie de la rappeuse espagnole Ptazeta.

 Discographie
 Singles
 2022 − SloMo 2022 - TOKE 2023 - Clavaito (feat. Abraham Mateo)
 2023 - P.M. 2023 - Ping Pong'' (feat. Ptazeta)

Voir aussi

 Espagne au Concours Eurovision de la chanson 2022

Références

Naissance en juillet 1991
Naissance à La Havane
Actrice espagnole du XXIe siècle
Chanteuse espagnole du XXIe siècle
Chanteuse cubaine
Actrice cubaine
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2020
Participant au Concours Eurovision de la chanson pour l'Espagne
Participant au Concours Eurovision de la chanson 2022

Chanel Terrero


Enriqueta Estela Barnes de Carlotto (født 22. oktober 1930) er en argentinsk menneskerettighedsaktivist og præsident for foreningen Bedstemødrene fra Plaza de Mayo.

Livsforløb

Ungdom og familietragedie
Enriqueta Estela Barnes blev født i Buenos Aires i en familie med engelske rødder. Familien flyttede til La Plata i 1940, og i 1950 var hun uddannet skolelærer. Hun underviste først i den lille by Brandsen, senere i La Plata, hvor hun på et tidspunkt blev skoleleder. Hun giftede sig med Guido Carlotto, ejer af en farvebutik, og parret fik fire børn.

Den beskidte krig iværksat af militærdiktaturet mod såvel voldelige som ikkevoldelige modstandere ramte først hendes familie i september 1976, da hendes svigersøns søster, María Claudia Falcone, blev bortført i forbindelse med det ulyksalige Blyantsnats-anslag mod venstreorienterede gymnasieelever i La Plata. Carlottos datter, Laura Estela Carlotto, studerede historie på La Plata Universitet og tilhørte den peronistiske studenterbevægelse (JUP) lige som hendes søskende, Claudia og Miguel Guido. JUP havde forbindelse til guerillaorganisationen Montoneros, og medlemmerne var mål for den argentinske antikommunistalliance og diktaturet, der havde taget magten ved et militærkup i marts 1976. Idet hun frygtede for sit liv, forlod Laura Carlotto det hjem, hun delte med sin kæreste, Carlos, 1. august 1977. Hendes mand, Guido Carlotto, blev efterfølgende kidnappet 5. august og blev først løsladt 25. august mod en løsesum på 40 millioner pesos (90.000 USD) og efter at være blevet alvorligt tortureret.

Deres datter, Laura, blev dernæst bortført 16. november 1977 sammen med sin kæreste Carlos. Hun var på det tidspunkt gravid i tredje måned og blev taget til "La Cacha", et hemmeligt forhørscenter i La Plata. Carlotto-familien var venner med Marta Bignone, hvis bror, general Reynaldo Bignone, stod i spidsen for Campo de Mayo-kasernen (han blev senere, i 1982, af diktaturet valgt til landets præsident), og familien søgte gennem ham at få datteren og hendes kæreste løsladt. Bignonen nægtede dog at hjælpe dem.

Laura Carlotto fødte sit barn på militærhospitalet i Buenos Aires 26. juni 1978. Hendes bortførere tog barnet, hvis navn var Guido Carlotto, fra hende, og underordnede under general Guillermo Suárez Mason (der som hærleder havde ansvaret for La Cacha) overbragte familien liget af Laura 25. august 1978; hendes ansigt og underliv var slemt maltrakteret. Som en af ganske få forsvundne personer, der blev bragt tilbage til familien, blev hun begravet 27. august i La Plata.

Aktivisme

Efter at hun trak sig tilbage fra sin skolelederpost 30. august 1978, blev Estela de Carlotto medlem af Abuelas Argentinas con Nietitos Desaparecidos (Argentinske Bedstemødre til Forsvundne Børnebørn) fra april 1979. Hun begyndte derpå at lede efter og kræve sit barnebarn løsladt sammen med andre børn kidnappede af militære styrker samt forsvundne børn under diktaturet. Gruppen, som blev grundlagt af Alicia de la Cuadra og 11 andre bedstemødre i tilsvarende situationer i 1977, blev omdøbt til Bedstemødrene fra Plaza de Mayo i 1980. Carlotto blev organisationens vicepræcident og i 1989 præsident.

Hendes søgning efter information ledte hende til São Paulo i Brasilien, hvor kvinder, hvis børn og/eller børnebørn havde lidt samme skæbne, havde dannet foreningen CLAMOR, der havde til formål at skabe opmærksomhed om fortsatte mishandlinger. Mens hun var i São Paulo fik hun at vide af en overlevende fra La Cacha, at en kvinde kendt som "Rita", hvis far ejede en farvehandel, havde født en dreng og sammen med en "Carlos" var blevet løsladt 24. august 1978. Dette rygte fik Estela de Carlotto til at tro, at hendes datter var blevet dræbt umiddelbart efter sin løsladelse.

Det er beregnet, at omkring 500 børn enten blev kidnappet eller fjernet umiddelbart efter at være blevet født af tilbageholdte kvinder under den Beskidte Krig. Det store flertal af disse blev enten solgt eller givet til adoptivforældre, heriblandt en række gerningsmænd eller medskyldige i mordene på deres biologiske forældre. Bedstemødrene fra Plaza de Mayo lokaliserede det første forsvundne barnebarn i 1984. Organisationen sikrede etableringen af den Nationale Gendatabank for Slægtninge til Forsvundne Børn i 1987 samt en National Kommission for Rettet til Identitet, et kontor til støtte for personer, der var i tvivl om baggrunden for deres adoption, i 1992. Carlotto kunne fortælle om fundet af det 100. forsvundne barnebarn 21. december 2009.

Hendes mand, Guido Carlotto, døde i La Plata 21. oktober 2001. Estela de Carlotto modtog FN's pris for menneskerettigheder i 2003. Hun var sammen med præsident Cristina Fernández de Kirchner med til at indvi Jardin des Mères et Grand-mères de la Place de Mai i Paris i 2008. I 2011 instruerede Nicolás Gil Lavedra filmen Verdades verdaderas, la vida de Estela om Carlotto med Susú Pecoraro som den kendte aktivist.

Estela de Carlotto meddelte 5. august 2014, at hendes så længe eftersøgte dattersøn var blevet fundet, efter at han frivilligt havde fået taget en DNA-test. Hendes barnebarn hedder Ignacio Hurban og står i spidsen for et jazzorkester samt leder Brødrene Rossis Musikskole i Olavarría, lige uden for Buenos Aires. Han blev dermed det 114. barnebarn, som fik fundet sin sande identitet via indsatsen fra Bedstemødrene fra Plaza de Mayo. Kort efter nyheden om opdagelsen blev offentlig kendt skiftede han navn til Ignacio Guido Montoya Carlotto.

Noter

Eksterne henvisninger
 Hjemmesiden for Bedstemødrene fra Plaza de Mayo

Menneskerettighedsaktivister fra Argentina

Estela Barnes de Carlotto


تاريخ أنتاركتيكا بدأ في العالم الغربي حسب نظرية الأرض الجنوبية المجهولة (باللاتينية Terra Australis) كقارة ضخمة تقع في أقصى جنوب الأرض. أكد عبور رأس هورن ورأس الرجاء الصالح في القرن 15 والقرن 16 على أن النظرية موجودة فعلا. في 1773 م عبر جيمس كوك الدائرة القطبية الجنوبية لأول مرة. لكنه لم يقترب كثيرا من القارة ورأى بعض الجزر فقط.

في 1820 م تعلن عدة بعثات أنها هي من رأى أنتاركتيكا لأول مرة. أول من هبط على أنتاركتيكا كان كابتن باخرة أمريكية لصيد الفقمات وهو جون ديفيس في 1821 م. وحين وصل المستكشفون إلى مركز أنتاركتيكا جاء دور القطب الجنوبي لاستقطاب المستكشفين. بعد عدة محاولات غير مثمرة وعدة ضحايا وصل النرويجي روألد أمندسن إلى مركز القارة في 1911 م. كان منافسه في هذا السباق البريطاني روبرت فالكون سكوت قد لقي حتفه محاولا ذلك. وأقل درجة حرارة مسجلة في الطبيعة في الأرض هي °89.2- (128.6- فهرنهايت) وتم تسجيلها في 21 يوليوز 1983 في محطة فوستوك.

تشكيل القارة

كانت أنتاركتيكا قبل 200 مليون سنة جزءاً من القارة العظمى غندوانا. قبل 160 مليون سنة في العصر الجوراسي انقسمت الغندوانا وتفرقت أفريقيا عن الهند. قبل 125 مليون سنة من الآن أصبحت الهند قارة وحدها وقبل 80 مليون سنة من الآن تشكلت الكتلة الجنوبية التي ضمت أستراليا ونيوزلندا وانتاركتيكا. ثم قبل 50 مليون سنة أصبحت أنتاركتيكا قارة وحدها. لكنها لم تصبح معزولة إلا قبل 25 مليون سنة من الآن. أصبحت أنتاركتيكا معزولة عن باقي العالم عند انفتاح مضيق الدراك. في الجنوب أحاطت التيارات المائية القطبية القارة لذا بعد عدة ملايين سنين من الشتاء القطبي والليالي القطبية تختفي الحياة من عليه ويصبح مكسوا بالجليد ليصبح من بعد آخر قارة يكتشفها الإنسان. في 1968 م وجد الباحثون آثار عظام في Graphite Peak 650 كلم بعيدا عن القطب الجنوبي. في 1991 م تم اكتشاف أول نوع حيواني خاص بأنتاركتيكا نوعا ما Cryolophosaurus ellioti لكنه منقرض، وهذا الحيوان المعتاد على البرد والظلام قد بقي حيا رغم الظروف الصعبة في أنتاركتيكا إلى العصر الطباشري.

الأرض الجنوبية المجهولة

قبل اكتشاف أنتاركتيكا كان هناك اعتقاد بوجود قارة كبيرة في الجنوب تحافظ على التوازن. سقراط نفسه كان يعتقد بأنه يجب أن يكون هناك أراض في الجنوب على غرار الأراضي في الشمال(أفريقيا وأوروبا وآسيا). حتى قبل أن تكتشف القارة أعطيت اسما الأرض الجنوبية أو Terra Australis حيث يظهر في عدة خرائط في العالم. وتظهر القارة في عدة خرائط كخريطة بيري رئيس 1513 وخريطة اورونس فيني 1531 وخريطة جيراردس مركاتور 1569 وخريطة فيليب بوش 1754 رغم أن بعض تلك الخرائط قد لم تمقل القارة بحد ذاتها. بعض المؤرخين يعتقدون أن أنتاركتيكا كانت قد اكتشفت مند القدم قبل 1820. هناك عدة رحلات مرت عبر تلك المنطقة لكن لا دليل أن الإنسان قد حط بأنتاركتيكا قبل 1820.

غزو القارة

بدأ غزو قارة أنتاركتيكا في 1895 م بعد المؤتمر العالمي السادس للجغرافيا الذي كان في معهد لندن الإمبراطوري. في 3 أغسطس تم إعلان قرار بأن المؤتمر له رأي بأن الأراضي القطبية الجنوبية هي أكبر مكان باق على وجه الأرض للاستكشاف وناشد علماء العالم تنظيم بعثات.

في 1897 انطلقت أول رحلة موجهة إلى أنتاركتيكا من أنتويرب بقيادة البلجيكي اندريان جرلاش. ضمت البعثة فرقة عالمية عالم الحيوان الروماني ايميل راكوفيتا والعالم الجيولوجي البولندي عنريك اركتوسكي والملاح وعالم الفلك البلجيكي جورج لوكوانت وعدة نرويجيين منهم روألد أمندسن وطبيب أمريكي فريدريك كوك. في 1898 كانوا أول من عاش الشتاء القطبي الجنوبي في بلجيكا (قارب) حينما حوصروا من 2 فبراير 1898 إلى 14 مارس 1899 م. في ظل هذه الفترة فقد عدة رجال عقلهم ليس بسبب ظروف الحياة القاسية أو الليل الذي لا يحل وراءه صباح بل بسبب صعوبة التواصل فيما بينهم لكثرة اللغات. KAKA

بعد سنة من ذلك ابتدأت بعثة بريطانية بقيادة النرويجي كاسترين بورشجريفنك وهي الأولى التي قضت الشتاء في انتاركتيكا بملء إرادتها.

أول بعثة ألمانية إلى أنتاركتيكا من 1901 م إلى 1903 م تحت قيادة ايريك فون دريكالسكي. على متن القارب غوس اكتشف الباحثون ارض قيصر جيوم الثاني ودرسوا بركان غوسبرغ من على منطاد.

بعثة الاستكشاف البريطانية

في وقت ما حين ما أعتقد أن العالم قد اكتشف كله، أصبحت أنتاركتيكا المكان الوحيد الفالت من قبضة الإنسان وكان اسكتشافه رمز قوة الإمبريالية. هذا المعنى الذي يجب أن نطلقه على ما كان يقوله ليونارد داروين رئيس المؤسسة الجغرافية الملكية بعد غداء وداع لروبرت فالكن سكوت قبل أن ينطلق في البعثة إلى أنتاركتيكا. سوف يبرهن سكوت مرة أخرى أن خصوبة أمتنا لم تمت وأن طابع أسلافنا الذين بنوا الإمبراطورية لا زال يزهر فينا.

بعثة سكوت 1901_1904 م اقتربت من مركز القطب الجنوبي بحوالي 857 كلم.

البعثة الوطنية الأسكتلاندية في أنتاركتيكا

في 1903 أسست البعثة الوطنية الأسكتلاندية في أنتاركتيكا دار اوسموند وهي محطة أرصاد جوية في جزيرة لوري إحدى الجزر الاوركادية الجنوبية. بعد سنة من ذلك أعطيت المحطة إلى الأرجنتين التي أسمتها Orcadas وتعتبر أقدم المحطة المسكونة الأقدم في أنتاركتيكا  الوحيدة الموجودة خلال 40 سنة قادمة..

البعثة البريطانية لأنتاركتيكا 1907-1909

بعد وصولها على متن النمرود إلى مضيق ماك موردو، رجعت البعثة التي كان يقودها ارنست شاكلتون الذي شارك في بعثة سكوت أدراجها بعد الوصول إلى 180 كم عن القطب الجنوبي. لكن مع ذلك اكتشف شاكلتون مجلد بردمور وكان أول من وصل إلى الصفيحة القارية لأنتاركتيكا. خلال هذه البعثة الفرقة التي كانت بقيادة ديفيد ادجورث هي أول من تسلق جبل ايريبوس، ووصلت إلى القطب المغناطيسي الجنوبي.

السباق إلى القطب

في 14 دجنبر 1911 وصل روألد أمندسن أخيرا إلى القطب في البعثة النرويجية بشهر قبل وصول روبرت فالكن سكوت وفريقه. في حين كان سيعود إلى المعسكر استوقفته عاصفة ثلجية ومات هو وفريقه.
لقد كان الخطأ الذي ارتكبه الإنكليزي سكوت استخدام الجياد في حملته الاستكشافية والتي لم تستطع أن تصمد في هذا الجو في حين استفاد النرويجي امندسن من تكيف الإسكيمو مع الطبيعة واستخدم الكلاب والزلاجات بدل الخيول والعربات مما سمح له باتمام مهمته وليسجل اسمه كاول من وصل للقطب الجنوبي متوغلا في أعماق قارة أنتاركتيكا.

بعثة الكومنولث لعبور أنتاركتيكا

خلال السنة الجيوفزيائية العالمية في 1957 م قامت العديد من الدول ببعثات. خلال بعثة الكومنولث لعبور أنتاركتيكا النيوزيلندي إدموند هيلاري بواسطة جراراته المعدة للظروف القطبية هو ثاني من يصل إلى القطب الجنوبي مرورا عبر مجال أرضي بعد سكوت. كان قد ذهب من بحر روس لوضع مراكز للتموين لعبور القارة. بعد وقت قليل من وصوله لحقه البريطاني فيفيان فوشس من اتجاه معاكس. اكمل فوشوس طرقه ليصبح أول من يقطع ويعبر أنتاركتيكا قطريا في العالم ولقد أتم الرحلة في 99 يوما بواسطة جرافات ثلج قاطعا 300 كلم....

العالمية

تم التوقيع على معاهدة أنتاركتيكا في 1 ديسمبر 1959 م وتم العمل بها فعليا في 23 يونيو 1961. وبموجب القرار يمنع على أي بلد أن يستغل القطب الجنوبي بأي شكل وتحد وجود الإنسان العسكري إلا في حالة مرافقة البعثات العلمية.

انظر أيضا

 أنتاركتيكا
 برنامج نيوزيلندا لأبحاث القطب الجنوبي

المصادر

وصلات خارجية

  تاريخ انتاركتيكا
  الموروث الانتاركتيكي
  العيش في انتاركتيكا 1957
  مكان الموت الكبير

استكشاف القارة القطبية الجنوبية

تاريخ القارة القطبية الجنوبية


Luna istoriei LGBT este un festival de istorie culturală a comunității LGBTI, de comemorare a drepturilor LGBTI si a drepturilor omului în general. Aceasta se desfășoară anual pe durata lunii februarie în România și alte opt țări europene. În Statele Unite, festivalul are loc în luna octombrie pentru a coincide cu Ziua Națională de Coming Out, 11 Octombrie.

Potrivit ACCEPT:

Referințe

Legături externe

Vezi și

LGBT
Evenimente în februarie

Luna istoriei LGBT


Trois-Rivières means three rivers in French and may refer to:

in Canada
Trois-Rivières, the largest city in the Mauricie region of Quebec, Canada
Circuit Trois-Rivières, a racetrack in Trois-Rivières, Quebec
Trois-Rivières (provincial electoral district), a provincial electoral district in Quebec
Trois-Rivières (electoral district), a federal electoral district in Quebec
Trois-Rivières (Province of Canada), a defunct electoral district in the Province of Canada (1841-1867)
Trois-Rivières (Lower Canada), a defunct electoral district in Lower Canada (1792-1838)
Trois-Rivières (territory equivalent to a regional county municipality), a statistical area
Trois-Rivières, historically the collective name for the Petitcodiac River, the Memramcook River, and the Shepody Bay in New Brunswick.

in France
 Canton of Trois-Rivières, canton in the Arrondissement of Basse-Terre on the island of Guadeloupe.
Trois-Rivières, Guadeloupe, a commune and chef-lieu of the Canton of Trois-Rivières
Trois-Rivières, Martinique, a village on the island of Martinique
Trois-Rivières, Somme, a commune in the Somme department

in Haiti
Les Trois Rivières, a river in Haiti

Other uses
 Trois-Rives, Quebec, Canada

See also
Three Rivers (disambiguation)
Tres Rios (disambiguation)

Trois-Rivières (disambiguation)


[[Dosya:Aerial islands.jpg|küçükresim|upright=1.59|Büyükada Rum Yetimhanesinin Havadan Adalar Sergisinde yer alan bir fotoğrafı.]]Büyükada Rum Yetimhanesi (ya da Prinkipo Rum Yetimhanesi'''), Büyükada'da bulunan yetimhanedir. 1903-1964 yılları arasında hizmet veren yetimhane, Avrupa'nın en büyük, Dünyanın ise  ikinci en büyük ahşap yapısı olarak kabul edilmektedir.

Tarihçe
Büyükada'nın Manastır Tepesi'nde (eski adıyla Yunanca İsa anlamına gelen Hristos Tepesi'') 1898-1899 yıllarında bir Fransız şirketi tarafından otel olarak inşa edildi. Binanın mimarı dönemin ünlü mimarlarından Alexandre Vallaury'dir. Günümüzde boş olan yapı Rum Ortodoks Patrikhanesinin idaresindedir.

"Prinkipo Palas" adı altında otel olarak işletilmek üzere tasarlanıp inşa edilen bu yapı devrin yönetiminden gerekli iznin alınmaması üzerine o dönemin patriği 3. Yoakim tarafından ikna edilen Eleni Zarifi adlı bir Rum kadın tarafından satın alınarak el değiştirdi. Fransız şirketinden 3700 altın karşılığı satın alınan binaya Eleni Zarifi 1000 altın değerinde harcama yaparak binaya bir yetimhanenin ihtiyaçları doğrultusunda eklemeler yaptı. Yangın tehlikesine karşı yaptırılan mermer merdivenli kule bunlardan biridir.

Yedikule'deki Balıklı Rum Hastanesinde bünyesinde bulunan Rum Yetimhanesi 1902 yılında Büyükada'daki bu binaya taşındı. Yapının kullanım amacı zaman içinde değişerek I. Dünya Savaşı yıllarında buraya Kuleli Askeri Mektebi yerleşti. Daha sonra ise işgal kuvvetleri tarafından adaya yollanan Rum göçmenlerini barındırdı. Ardından yetimhane Heybeliada'ya nakledildi ve bina da 1960'lı yıllarda kapatıldı. O tarihte boşaltılan bina hâlen kullanılmamaktadır.

Büyükada'nın tepesine bakıldığında hemen göze çarpan Rum Yetimhanesi, bahçesinde önceleri idare binası olarak inşa edilen, daha sonraları ise ilkokul olarak kullanılan ikinci bir yapıyla birlikte hâlen ayaktadır.

Mimarisi
Bina ahşap karkas sistemde inşa edilmiştir. Yan bölümlerinde 6, diğer bölümlerinde ise 5 katlıdır. Binanın heybetine rağmen cephe mimarisi olabildiğince sade tasarlanmıştır. Birbiri üzerine tekrarlanan çıkmalar ile cephelere hareketlilik getirilmeye çalışılan yapıda, tiyatro salonundaki iç mekân ahşap süsleme detaylarına karşılık, diğer iç mekânlarda sade bir mimari hakimdir.

Restorasyon çalışmaları
1964 yılından bu yana kapalı olan yapının restorasyonu için çalışmalar İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı BİMTAŞ tarafından 2020 Ağustos ayında başlatıldı. 70 kişilik ekibin çalışması sonucu ortaya çıkan proje binanın sahibi olan Fener Rum Patrikhanesine teslim edildi. 20 milyon avroluk bütçe gerektiren proje 2021 Ağustos ayı itibarıyla 5 numaralı Koruma Kurulu tarafından incelenmektedir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Global Heritage Network'te Rum Yetimhanesi
 2012 World Monuments Watch

Osmanlı yapıları
Türkiye'deki ahşap yapılar
Adalar, İstanbul'daki yapılar
Osmanlı Rumları
Yetimhaneler
1898'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar

Büyükada Rum Yetimhanesi


Soveral ist der Familienname folgender Personen:
 Alfredo Cardoso de Soveral Martins, portugiesischer Offizier und Kolonialverwalter
 Laura Soveral (1933–2018), portugiesische Schauspielerin
 Pedro Manuel do Soveral, portugiesischer Schriftsteller

Soveral