Proxmox Virtual Environment (Proxmox VE ili PVE) je platforma otvorenog programskog kôda (open-source software) za virtualizaciju i Linux kontejnere. Platforma sadrži takozvani hipervizor koji može pokretati virtualna računala odnosno operacijske sustave, uključujući Linux i Windows kao i Solaris, FreeBSD, macOS, Minix, i druge na sklopovlju (hardveru) x64 . PVE se temelji na distribuciji Linuxa Debian s modificiranim kernelom LTS Ubuntua koji omogućuje pokretanje i menadžment virtualnih računala i Linux kontejnera. Proxmox VE sadrži web konzolu i skup programa naredbenog retka (CLI) te nudi REST API za pristup s drugih sustava ili aplikacija.

Podržane su dvije vrste virtualizacije s potpuno web baziranim sučeljem za upravljanje:

 Kontejnerski bazirane, upotrebom LXC kontejnera (od inačice 4.0 zamijenili su OpenVZ kontejnere s LXC kontejnerima).
 Potpuna virtualizacija s upotrebom Linux KVM komponente i QEMU emulatora za virtualizaciju.

Proxmox VE je licenciran pod GNU Affero General Public License, licencom inačice tri.

Povijest
Razvoj Proxmox VE krenuo je kada su Dietmar Maurer i Martin Maurer, dvojica Linux programera, otkrili da OpenVZ Linux kontejneri nemaju alat za izradu sigurnosnih kopija niti grafičko (GUI) menadžment sučelje. KVM se pojavio u isto vrijeme pod Linuxom, te su podršku za njega dodali odmah potom.

Prvo stabilno javno izdanje PVE je objavljeno početkom 2008. godine. Podržavalo je Linux kontejnere (tada OpenVZ) i potpunu virtualizaciju, uz upravljanje (menadžment) iz grafičkog sučelja.

Kako radi Proxmox VE (instalacija)
U najjednostavnijem slučaju, Proxmox VE (PVE) se instalira na kompatibilni x86-64 hardver kao što su: klasično računalo i poslužitelj ili blade poslužitelj, s isporučene ISO slike. Instalacijski program gotovo automatski upravlja cijelim procesom instalacije, slično kao u osnovnoj instalaciji Debian distribucije Linuxa, koristeći cijeli prvi tvrdi disk računala. Moguće su i drugačije vrste instalacije i objašnjene su na PVE wiki stranici. Nakon instalacije, sva administracija i konfiguracija PVE-a odvija se u jednostavnim koracima putem web sučelja. Osim toga, dostupan je i pristup SSH naredbenom retku na root razini (administratorski), na kojem se mogu izvesti opsežniji radovi i posebne konfiguracije na glavnom sustavu korištenjem odgovarajućih skripti, sistemskih programa ili čak ručnim uređivanjem konfiguracijskih datoteka PVE sustava, primjerice u slučaju kada želite nestandardnu konfiguraciju mrežnog, diskovnog ili nekog drugog sustava ili kompomente.

Značajke
Proxmox VE je platforma za virtualizaciju i Linux kontejnere otvorenog programskog kôda, koja koristi dvije tehnologije: Kernel-based Virtual Machine (KVM) za virtualna računala te LXC za Linux kontejnere – sve preko jednog jedinog web sučelja.

Proxmox VE je baziran na GNU AGPL, v3 licenci. Tvrtka koja stoji iza razvoja Proxmox VE (Proxmox Server Solutions GmbH) prodaje opcionalnu pretplatu uz korisničku podršku.

Uz takvu pretplatu korisnici dobivaju pristup enterprise softver repozitorijima ili dodatnu (ovisno o razini pretplate) korisničku podršku.

Virtualizacija
Proxmox VE kao samostalni operativni sustav, sadrži Linux kernel koji radi izravno na hardveru kao hipervizor, a temeljen je na navedenoj KVM tehnologiji, koja za emuliranje hardvera koristi QEMU emulator. Pri tome je KVM centralni dio hipervizora koji omogućuje i korištenje hardverski ubrzanih značajki modernih procesora za virtualizaciju (Intel VT-x ili AMD-V). Dok je QEMU emulator virtualnog sklopovlja (hardvera) jer je za rad virtualnih računala potrebno emulirati sve komponente računala poput: čipseta matične ploče+BIOS, mrežne kartice+BIOS, disk kontrolera+BIOS, grafičke kartice+BIOS itd. Ove dvije komponente zajedno su potrebne za virtualizaciju i (zajedno) čine hipervizor za virtualizaciju. Prednost virtualizacije leži u činjenici da se gotovo svaki x86 kompatibilni operativni sustav može pokrenuti pod centralnom administracijom hipervizora bez dodatnih prilagodbi. Dakle ovakav način rada naziva se potpuna virtualizacija ili hardverski virtualni stroj (HVM). Da bi to sve radilo, potrebna je i hardverska podrška za virtualizaciju unutar modernih procesora (CPU), koja se naziva AMD-V (za AMD procesore) ili Intel VT-x (za Intelove procesore).

U drugom slučaju, ako nemamo hardversku podršku unutar procesora za virtualizaciju, i dalje je moguće pokretanje virtualnih računala, ali će ona raditi drastično sporije.

KSM deduplikacija u RAM memoriji
Proxmox VE podržava i takozvani KSM (engl. Kernel Samepage Merging) mehaizam deduplikacije podataka u RAM memoriji hipervizora.

Kernel Samepage Merging (KSM) je značajka deduplikacije RAM memorije hipervizora koju nudi Linux kernel, a koja je prema zadanim postavkama omogućena u Proxmox VE. KSM radi skeniranjem niza stranica fizičke memorije u potrazi za identičnim sadržajem i identificiranjem virtualnih stranica memorije koje su im mapirane. Ako se pronađu identične stranice, odgovarajuće virtualne stranice memorije se ponovno mapiraju tako da sve pokazuju na istu fizičku stranicu, a stare stranice se oslobađaju. Virtualne stranice memorije su pri tome označene kao "copy-on-write", tako da će svako pisanje na njih biti zapisano u novo područje memorije, ostavljajući dijeljenu fizičku stranicu netaknutom.

Dakle upotrebom KSM mehanizama koje koristi i KVM hipervizor, omogućuje KVM gostima (virtualnim računalima) da dijele identične memorijske stranice. Te dijeljene stranice obično su uobičajene biblioteke ili drugi identični podaci koji se često koriste. KSM zbog toga omogućuje veći broj identičnih ili sličnih gostujućih operativnih sustava (virtualnih računala) izbjegavanjem dupliciranja memorije.

Ugniježđena virtualizacija (nested virtualization)
Proxmox VE podržava i takozvanu ugniježđenu virtualizaciju (engl. nested virtualization), a ona se odnosi na način rada u kojem je moguće pokrenuti hipervizor, poput PVE-a ili drugih (pr. VMware ESXi, Microsoft Hyper-V, VirtualBox i sl.), unutar virtualnog računala, koji radi na drugom hipervizoru, umjesto na stvarnom hardveru. Drugim riječima, imate  hipervizor instaliran na hardver, na kojemu se pokreće gostujući hipervizor (kao virtualno računalo), a koji ponovno može pokretati vlastita virtualna računala. To je vrlo korisno za testiranje; primjerice ako na postojećem Proxmox VE poslužitelju (hipervizoru) želite pokrenuti novu inačicu Proxmox VE i unutar nje testirati nove značajke i pokretati virtualna računala pod njim. Isto je i s drugim hipervizorima (pr. VMware ESXi, Microsoft Hyper-V, VirtualBox i sl.) koje možda samo želite pokrenuti unutar Proxmox VE (kao hipervizorom) i nešto testirati na njima.

Osim testne primjene, moguće je unutar ovakve ugniježđene virtualizacije pokretati virtualna računala koja se samo prema potrebi mogu ponašati kao hipervizori. To je konkretno slučaj s nekim emulatorima mrežnih uređaja i mreže, poput:

 GNS3
 EVE-ng
Podršku za ugniježđenu virtualizaciju koristi KVM komponenta, oslanjajući se na podršku na razini kernela te kernel modula. Primjerice za Intel procesore je to kernel modul [kvm-intel] odnosno za AMD procesore kernel modul [kvm-amd].

VM emulirani/paravirtualizirani hardver
S obzirom da Proxmox VE za virtualna računala koristi KVM (+QEMU) kao takozvani hipervizor, on nativno (iz grafičkog sučelja) podržava mnoge emulirane i paravirtualizirane hardverske komponente, poput:

 Čipseta matične ploče: i440fx ili q35 (više inačica)
 BIOS: SeaBIOS ili OVMF (UEFI)
 Vrsta procesora (CPU): host, kvm32, kvm64, qemu32, qemu64 ili točno definiranih generacija CPUa (tzv. features/flags) poput: athlon, opteron, phenom, broadwell, coreduo i sl.
 Diskovnih kontrolera: LSI53C895A, LSI53C810, MegaRAID SAS 8708EI, VirtIO SCSI (paravirtualiziran), VirtIO SCSI Single (paravirtualiziran), VMware PVSCSI
 Display: Standard VGA, VMware compatible, SPICE, Serial, VirtIO GPU (paravirtualiziran), VirGL GPU (paravirtualiziran)
 Network: Intel E1000, VirtIO (paravirtualiziran), Realtek 8139, VMware vmxnet3
 RNG: VirtIO RNG
 Balloon značajke upotrebe RAM memorije (VirtIO)
 Podršku za QEMU gost agenta

Propuštanje hardvera prema virtualnim računalima
Proxmox VE podržava propuštanje (eng. pass-through): PCI i USB uređaja s fizičkog poslužitelja prema virtualnim računalima, iz grafičkog sučelja. To znači da tada hipervizor PCI ili USB uređajima omogućuje prolaz do virtualnog računala odnosno da virtualno račualo ima izravan pristup fizičkom hardveru.

Dodatne opcije poput CPU zastavica (engl. flags) dostupne su iz grafičkog sučelja ili naredbenog retka. Različite vrste emuliranog hardvera (koji podržava sâm QEMU), također su dostupne preko naredbenog retka (CLI).

Podržani virtualizirani operativni sustavi i Linux kontejneri
S obzirom da Proxmox VE u pozadini koristi KVM sustav za virualizaciju, on podržava sve operativne sustave koje podržava i KVM (za virtualna računala), poput:

 Linux: bilo koja distribucija Linuxa: Red Hat Enterprise Linux, CentOS, Rocky Linux, Fedora, Oracle Enterprise Linux, Debian, Ubuntu, SUSE Linux Enterprise Server, openSUSE, Gentoo, Arch Linux, ... .
 BSD: FreeBSD,OpenBSD, NetBSD, DragonflyBSD, ...
 Solaris kompatibilni: Solaris, OpenSolaris, OpenIndiana, Nexenta Core, ...
 Windows: bilo koja inačica počevši od Windows 95 (Windows 95, Windows NT, Windows Server 2000, Windows 2000, Windows XP, Windows Server 2003/R2, Windows Vista, Windows Server 2008/R2, Windows 7/8, Windows 10, Windows Server 2008R2, Windows Server 2012/R2, Windows 11, ...).
 Podržava i: Haiku, ReactOS, Plan 9, AROS Research Operating System i macOS..
 Nadalje, podržava i: Android, GNU/Hurd (Debian K16), Minix 3.1.2a, i mnoge druge operativne sustave.

Vezano za Linux kontejnere, s obzirom da Proxmox VE u pozadini koristi LXC tehnologiju, on podržava upotrebu bilo koje distribucije Linuxa kao Linux kontejnera: Red Hat Enterprise Linux, CentOS, Rocky Linux, Fedora, Oracle Enterprise Linux, Debian, Ubuntu, SUSE Linux Enterprise Server, openSUSE, Gentoo, Arch Linux, Slackware i mnogi drugi.

Kontejneri pod Linuxom
Za razliku od virtualnih računala i sâme virtualizacije, Linux kontejneri imaju značajno niže zahtjeve za memorijom i drugim resursima, ali gostujući sustav (Linux kontejner) ograničen je na Linux operativni sustav, budući da se u gostujućem sustavu za kontejnere koristi kernel glavnog sustava. To radi tako da se pomoću cgroups mehanizama Linuxa za Linux kontejner ograničava pristup resursima fizičkog računala (RAM, CPU jezgre, mreža, disk, ...). Naime ovdje nema virtualizacije i svôg emuliranog hardvera: čipset+BIOS, mrežna kartica+BIOS, disk kontroler+BIOS, grafička kartica+BIOS i slojeva virtualizacije, pa je jasno da Linux kontejner mora raditi brže i s manjim zahtjevima prema hardveru, od virtualnih računala.

Komunikacija iz Linux kontejnera prema fizičkom računalu i njegovim Linuxom, jer ovdje nema hipervizora, odrađuje se preko takozvanih sistemskih poziva (tako rade i sve aplikacije i komponente normalnog Linuxa), prema kernelu. Linux kontejner nije svjestan toga da nema svoj kernel. Nadalje on nije svjestan niti toga da se izvršava unutar Linux kontejnera, jer se svi ovi sistemski pozivi prema kernelu preslikavaju kroz sloj izolacije (namespaces), do stvarnog kernela i Linuxa (Proxmox VE) instaliranog na hardver. Naime svi sistemski pozivi unutar Linux kontejnera se preslikavaju preko takozvanih izoliranih imeničnih prostora (namespaces) prema stvarnom kernelu i Linux operativnom sustavu odnosno prema Proxmox VE.

Središnji menadžment
Proxmox VE koristi integrirano web bazirano sučelje unutar tzv. klasterskog (visoko dostupnog distribuiranog) datotečnog sustava naziva pmxcfs. To znači da ne postoji jedna točka kvara u klasteru, budući da svaki čvor (fizički host/poslužitelj) ima sve konfiguracijske datoteke pohranjene u datotečnom sustavu klastera, koji se dijeli između čvorova. Štoviše, svaki čvor (fizički poslužitelj) ima sve potrebne uloge/funkcije (upravljanje/vatrozid/sustav za pohranu/mreža/ ...) potrebne za rad. Kako klaster raste, razina redundancije također raste s njim.

To također znači da korisnik može konfigurirati sve potrebno, na bilo kojem čvoru (IP adresi čvora) unutar klastera, jer se sve promjene odmah sinkroniziraju unutar klastera i odmah su dostupne ostalim čvorovima.

Proxmox Offline Mirror
Pomoću alata Proxmox Offline Mirror moguće je upravljati lokalnim apt zrcalnim repozitorijem za sva ažuriranja paketa za Proxmox i Debian projekte. Iz ovog lokalnog apt repozitorija može se stvoriti vanjski medij, na primjer USB pogon ili dijeljeni mrežni disk, za ažuriranje onih sustava koji ne mogu pristupiti repozitoriju paketa izravno putem interneta.

Mrežni model
Proxmox VE koristi Bridge model mrežne veze prema virtualnim računalima i Linux kontejnerima. Mrežni most (premosnik) odnosno bridge radi poput mrežnog preklopnika (switcha) na OSI sloju dva (OSI 2), ali implementiranog u softveru. Neke druge platforme za virtualizaciju (pr. VMware ESXi i Hyper-V) ovakvo sučelje nazivaju vSwitch ili virtual switch.

Svi virtualni gosti (virtualna računala ili linux kontejneri) mogu dijeliti jedno bridge sučelje ili možete stvoriti više bridge sučelja za odvojene mrežne domene. Izolaciju virtualnih računala ili linux kontejnera moguće je postići upotrebom VLAN (ili drugih protokola), obično na razini bridge sučelja prema virtualnom mrežnom sučelju unutar virtualnog računala ili Linux kontejnera (iz grafičkog sučelja).

Za sâmo bridge mrežno sučelje na razini hipervizora, moguće je birati između:

 Linux bridge sučelje
 Open vSwitch bridge sučelja.

Dodatno, moguće je koristiti i takozvana Bond sučelja (agregcija/teaming) i to:

 Linux Bond -  za bond sučelje, moguće je odabrati  Linux Bond način rada koji najbolje zadovoljava korisnikove potrebe
 Open vSwitch bond vrstu sučelja, za koje je također moguće odabrati način rada koji najbolje zadovoljava korisnikove potrebe..

Sva navedena Bridge i Bond sučelja podržavaju VLANove (802.1Q) za izolaciju virtualnih računala i Linux kontejnera odnosno za segmentiranje mreže.

Nadalje Proxmox VE nativno (iz grafičkog sučelja) podržava i velike mrežne okvire (Jumbo frames). Dakle mrežne okvire veće od 1500 bajta (MTU).

Dodatno, postoji i SDN modul (trenutno u testnoj inačici v.7.2.), pomoću kojeg je za izolaciju odnosno segmentaciju mreže, virtualnih računala i Linux kontejnera, moguće koristiti: VLAN, QinQ, VxLAN i EVPN, uz mnoge druge opcije specifične za SDN.

Sustav za pohranu
Proxmox VE podržava fleksibilne lokalne i udaljene (mrežne) sustave za pohranu podataka (engl. storages), koji se mogu koristiti za pohranjivanje: diskovnih slika virtualnih računala ili Linux kontejnera, sigurnosnih kopija, predložaka linux kontejnera (engl. container template), ISO slika i drugog sadržaja.

Proxmox VE podržava lokalne sustave za pohranu, poput
 LVM
 LVM-Thin
 Direktorija (mapa)
 ZFS datotečnog sustava
 Btrfs datotečnog sustava

Proxmox VE podržava i udaljene (mrežne) sustave za pohranu, poput
 iSCSI
 NFS
 GlusterFS
 SMB/CIFS
 ZFS preko iSCSI
 Ceph (Ceph FS i/ili RBD)
 Proxmox Backup Server

Nadalje, sustavi za pohranu se mogu dijeliti u dvije kategorije:

 File level storage – koji omogućuju pristup POSIX kompatibilnom datotečnom sustavu
 Block level storage – koji omogućuje pristup blokovima podataka.

Osim toga potrebno je definirati vrstu sustava za pohranu, za svaki pojedini sustav pohrane, ovisno o željenoj upotrebi odnosno sadržaju specifičnog sustava za pohranu. Kao što su primjerice sustavi za pohranu:

 Slika diskova virtualnih računala (pr. QCOW2, RAW, VDI, VHD, VMDK,...).
 Slika diskova Linux kontejnera.
 ISO slika.
 LXC predložaka.
 Sigurnosnih kopija [backup] i drugih sadržaja.

Diskovne slike i formati

Vezano za diskovne slike virtualnih računala Proxmox VE nativno iz grafičkog sučelja podržava slijedeće formate:

 .qcow2  - QCOW2 – on je format koji podržava kopiranje tijekom snimanja (copy on write) te omogućuje snimku stanja diska u vremenu (snapshot), ali i dinamičko širenje te minimalno zauzeće diska [engl. thin provisioning] odnosno zauzeće diskovnog prostora samo onoliko koliko je stvarnih podataka.
 .raw- RAW – on je sirovi format (i najbrži) koji ne podržava niti jednu od značajki koje podržava QCOW2 format.
 .vmdk - VMWare format – koristan je ako ste uvezli virtualno računalo s VMware platforme za virtualizaciju.

Nadalje, iz naredbenog retka (CLI) [naredba qemu-img convert], moguće je napraviti razne druge manipulacije i promjene na diskovnim slikama, među kojima je i konverziju između formata diskovnih slika, poput:

 .raw – sirovi (raw), već objašnjen format.
 .qcow2- QCOW2 – napredni, objašnjen format (koristi ga i OpenStack platforma za virtualizaciju).
 .vdi - VDI – VirtualBox format.
 .vhd  i  .vhdx – Hyper-V formati.
 .vmdk - format VMware platforme za virtualizaciju.
 nekih drugih formata.

Thin provisioning
Određeni broj sustava za pohrana, ali i Qemu format slike qcow2 podržavaju takozvani Thin provisioning način pohrane.

U takvom radu, samo blokovi podataka koje sustav za goste (virtualna računala ili linux kontejnere) zapravo koristi, bit će zapisani u sustav za pohranu to jest diskovni sustav. Recimo da ste, na primjer, stvorili gostujuće računalo (virtualno računalo ili linux kontejner)  s tvrdim diskom od 100 GB, a nakon instaliranja operativnog sustava gostujućeg sustava, datotečni sustav sadrži samo 5 GB podataka. U tom slučaju samo se 5 GB zapisuje na sustav za pohranu, čak i ako gostujuče računalo (VM/Kontejner) vidi tvrdi disk od 100 GB. Ovakav rad ovisi o tome na koji sustav za pohranu se spremaju diskovne slike virtualnih računala odnosno Linux kontejnera. Neki od sustava za pohranu koji podržavaju Thin provisioning na Proxmox VE platformi su:

 ZFS
 BTRFS
 CEPH FS
 LVM-thin
 CEPH RBD
 ZFS over iSCSI

Replikacija sustava za pohranu
Proxmox VE podržava redundanciju (zalihost) za goste odnosno virtualna računala ili Linux kontejnere, koji koriste lokalne sustave za pohranu, tako da mogu replicirani njihove diskovne slike na neki drugi PVE čvor (fizički poslužitelj), korištenjem metode koja se naziva "storage replication". Ovakvi replikacijski zadaci mogu biti pokretani automatski u zadanim vremenskim intervalima.

Visoko dostupni (HA) klaster
Proxmox VE (PVE) sustav može se raspodjeliti odnosno raditi na više poslužiteljskih čvorova istovremeno.

Službena dokumentacija jamči (testirana je) na veličinu klastera do 32 fizička poslužitelja (čvora), bez obzira na broj jezgri procesora ili bilo koja druga hardverska ograničenja. Ali moguća je čak i veća veličina klastera. Ova ograničenja na veličinu kastera nije nametnuo sâm Proxmox VE već Corosync sustav na kojem je temeljen klaster.

Proxmox VE od inačice 2.0 (iz 2012.g.) nudi visoko dostupni klaster (high availability) koji je baziran na na Corosync sustavu.

Od PVE inačice 6.0 u upotrebi je inačica Corosync v.3.x, koja nije kompatibilna s ranijim inačicama PVE sustava. Individualna virtualna računala mogu se konfigurirati za visoku dostupnost, korištenjem ugrađenog ha-manager sustava.. Ako Proxmox poslužitelj (čvor u klasteru) postane nedostupan, ili je u kvaru, zadano virtualno računalo može se automatski preseliti na drugi fizički poslužitelj u klasteru.. FUSE-bazirani Proxmox Cluster filesystem (pmxcfs) omogućuje konfiguraciju svakog fizičkog poslužitelja u klasteu upotrebom sustava Corosync te SQlite sustava.

Višestruki klasteri
Moguće je stvoriti i više klastera u istoj fizičkoj ili logičkoj mreži. U ovom slučaju, svaki klaster mora imati jedinstveno ime kako bi se izbjegli mogući sukobi u komunikacijskom stôgu klastera.. Jedna od najavljenih novosti u budućim inačicama (prema službenom Roadmapu [prosinac 2022]) je i mogućnost migracije između više klastera.

Migracija virtualnih računala i/ili Linux kontejnera
Od 2012.g. u HA klasteru moguće je migrirati virtualna računala s jednog fizičkog PVE poslužitelja na drugi.

Vezano za migraciju, PVE podržava sljedeće vrste migracija za virtualna računala i/ili Linux kontejnere:

 Offline
 Online (uz određena ograničenja vezana za LXC kontejnere)

PVE podržava i migraciju virtualnih računala i/ili Linux kontejnera čak i s lokalnih sustava za pohranu (lokalnih fizičkom poslužitelju/hipervizoru) ili korištenjem mrežno dijeljenih sustava za pohranu (pr. NFS, iSCSI, SMB/CIFS, GlusterFS, CEPH, ...).

Klonovi i predlošci
PVE  podržava klonove i predloške. Klonovi su identične kopije virtualnog računala ili Linux kontejnera, a predlošci (Template) mogu biti kreirani od postojećih virtualnih računala ili Linux kontejnera. Kasnije se predlošci mogu koristiti tako da se on njih naprave klonovi u nova virtualna računala ili Linux kontejnere.

Virtualni softverski kontejneri (appliances)
Proxmox VE dolazi s cijelim nizom softverskih kontejnera (appliances) koji se mogu dohvatiti s interneta, preko grafičkog sučelja. Moguće ih je koristiti preko: TurnKey Linux Virtual Appliance Library.

Izrada sigurnosnih kopija (data backup)
Proxmox VE ima ugrađen sustav za izradu sigurnosnih kopija (engl. backup), vzdump, koji omogućuje i komprimiranje podataka (data compression) i izvršavanje u pozadini, u tzv. "snapshot" načinu rada. Od 2020. godine dostupan je i napredni sustav naziva Proxmox Backup Server (PBS), koji nudi deduplikaciju, komprimiranje, kriptiranje i autentifikaciju te inkrementalni backup.

Proxmox Backup Server (PBS) je samostalan operativni sustav, koji je potrebno instalirati na zaseban poslužitelj (ili više njih) koji će se koristiti kao mrežni sustav za pohranu sigurnosnih kopija virtualnih računala i Linux kontejnera. Podrška za njega je s druge strane već integrirana unutar Proxmox VE sustava, pa ga je potrebno samo aktivirati i konfigurirati.

Važno je razumjeti da se izrada sigurnosnih kopija (backupa) može raditi samo na sustave za pohranu koji su naznačeni za tu namjenu, a to mogu biti:

 NFS, SMB/CIFS, iSCSI, Ceph RBD, Proxmox Backup Server... (čak i lokalni diskovi)

Postoji nekoliko vrsta izrada sigurnosnih kopija (backupa):

 Zakazani na razini klastera, u točno određeno vrijeme (pr. svakog dana u određeno vrijeme i sl.), za točno označena virtualna računala ili Linux kontejnere, na točno određeni sustav za pohranu (lokalni ili mrežni).
 Ručno pokrenuti, za željena virtualna računala ili Linux kontejnere.

Postoji i nekoliko načina rada sustava za izradu sigurnosnih kopija::

 Stop mode – osigurava visoku konzistenciju, uključuje zaustavljanje virtualnog računala/Linux kontejnera, izradu sigurnosne kopije i kada je gotovo, ponovnog pokretanja.
 Suspend mode – daje nižu konzisteniju, uključuje pauziranje virtualnog računala/Linux kontejnera, te aktivaciju snapshot moda i izradu sigurnosne kopije, a kada je gotovo, ponovnog pokretanja (iz pauziranog načina rada).
 Snapshot mode – daje najvišu dostupnost sustava uz nižu konzistenciju jer uključuje snapshot (snimku stanja u vremenu) virtualnog računala/Linux kontejnera. Zatim izradu sigurnosne kopije (live) bez zaustavljanja virtualnog računala ili Linux kontejnera (upotreba tzv. QEMU guest agenta unutar virtualnog računala je visoko preporučena).

Izrada snimke stanja u vremenu (snapshot)
PVE također podržava stvaranje snimke stanja virtualnog računala ili Linux kontejnera u datom trenutku (vremenu). Ova značajka se zove snapshot. Možete stvoriti i mnoge snimke stanja; na primjer prije ažuriranja virtualnog računala/kontejnera, i vratiti se na bilo koju od njih.

Napomena: snimka stanja u vremenu nije sigurnosna kopija!

Integrirani vatrozid (Firewall)
PVE ima integrirani vatrozid u tri razine:

 Na razini klastera.
 Na razini fizičkog PVE poslužitelja (hosta/hipervizora).
 Na razini virtualnog računala/kontejnera (gosta).

Administracija temeljena na ulogama
Na Proxmox VE moguće je definirati granularni pristup za sve objekte kao što su:

 Čvorovi u klasteru (fizički poslužitelji) i sistemske postavke.
 Virtualna računala i linux kontejneri.
 Sustavi za pohranu i drugo.

Korištenjem metode upravljanja korisnicima i dopuštenjima na temelju uloga. To omogućuje definiranje privilegija i pomaže nam da kontroliramo pristup objektima sustava. Ovaj koncept radi tako da svaka dozvola navodi subjekt (korisnika ili korisničku grupu) te ulogu odnosno skup privilegija za željene objekte.

Područja provjere autentičnosti
Proxmox VE podržava višestruke izvore autentifikacije kao što su:

 Microsoft Active Directory
 LDAP poslužitelj
 Linux PAM standardna autentifikacija
 Već postojeći (ugrađeni) Proxmox VE poslužitelj za autentifikaciju
 OpenID Connect.
Nadalje, PVE podržava i dvofaktorsku provjeru autentičnosti.

Vanjski poslužitelji za prikupljanje metrike
U Proxmox VE moguće je definirati vanjske poslužitelje za metriku koji će povremeno primati različite statistike o fizičkim poslužiteljima, virtualnim računalima ili Linux kontejnerima, sustavima za pohranu i slično.

Poznata ograničenja
U Proxmox VE 8.0. (06.2023) poznata su određena ograničenja:

 Fizički poslužitelj može imati maksimalno RAM memorije: 128 TB
 Fizički poslužitelj može imati maksimalno CPU jezgi: 8192 logičkih CPU jezgri
 Broj fizičkih poslužitelja u high availability klasteru: 32+ (službeno). Mogući su i veći klasteri.
 Maksimalan broj Bridge sučelja po fizičkom poslužitelju: 4.094
 Maksimalan broj logičkih mreža, ako se koriste: VLANovi: 4.094
 Maksimalan broj logičkih mreža, ako se koriste: VxLANovi (pomoću SDN): 16.777.216
 Maksimalan broj logičkih mreža, ako se koristi: QinQ (pomoću SDN): 16.777.216

Povezani članci

 Virtualizacija
 Hipervizor
 QEMU
 KVM
 Open vSwitch
 OpenStack
 Proxmox Backup Server

Vanjske poveznice
 Službena stranica
 Projekt wiki
 Projekt HOWTOs
 Projekt Forum
 Projekt Bug Tracker
 Projekt Roadmap – popis značajki, ispravki i novosti prema inačicama Proxmox VE
 Projekt API - opis APIja.
 Proxmox VE Admin guide - administratorski vodič (upute za korištenje i rad).

Izvori

Računalni programi
Operacijski sustavi

Proxmox Virtual Environment


Jerry Lewis (Newark, 16. ožujka 1926. – Las Vegas, 20. kolovoza 2017.) bio je američki komičar, filmski glumac i redatelj.

Životopis
Lewis je najpoznatiji po suradnji s pjevačem Deanom Martinom s kojim je nastupao po američkim noćnim barovima od 1946. godine, a prvi puta su se zajedno na velikom platnu pojavili 1949. u filmu Moja prijateljica Irma. Zajedno su snimili 16 filmova i uvijek su imali isti koncept: Steve je romantični lik dok je Lewis uzimao uloge lakrdijaša. Od 1957. Lewis radi kao samostalni glumac i u filmovima mu se mogu vidjeti utjecaji braće Marx, a takav stil utjecao je na Jima Carreyja.

Od 1949. godine bolovao je od mišićne distrofije te je pomagao udrugama koje su se borile protiv te bolesti stoga je 1977. bio predložen za Nobelovu nagradu za mir. Iako nije osvojio nijednog Oscara za glumu, 2009. godine mu je dodijeljen Oscar za humanitarni rad. Bio je vrlo popularan među francuskom publikom te je odlikovan i Legijom časti.

Odabrana filmografija
 Moja prijateljica Irma, kao Seymour (1949.)
 Artisti i modeli, kao Eugene Fullstack (1955.)
 Hollywood ili propast, kao Malcolm Smith (1956.)
 Luckasti profesor, kao prof. Julius Kelp/Buddy Love (1963.)
 Obiteljski nakit, kao više likova (1965.)
 Kralj komedije, kao Jerry Langford (1983.)

Vanjske poveznice

Izvori

Američki filmski glumci
Američki filmski redatelji
Američki komičari

Jerry Lewis


Lindita Halimi (født 24. marts 1989 i Viti, Kosovo), også bare kendt som Lindita, er en kosovo-albansk sanger og sangskriver. Hun blev kendt, da hun vandt den sjette udgave i den albanske sangkonkurrence Top Fest med sangen Ëndërroja (Jeg drømte).

I 2016 deltog hun i sidste sæson af American Idol. Hun blev stemt ud i Top 51.

Lindita Halimi repræsenterde Albanien i Eurovision Song Contest 2017 med sangen "World". Oprindeligt vandt hun Festivali i Këngës med den albanske udgave "Botë", men valgte senere at synge på engelsk.

Liv og karriere
Lindita Halimi er født i Kosovo og har deltaget i forskellige albanske og amerikanske sangkonkurrencer. Hun har blandt andet deltaget i den tredje udgave af Ethet, der er en albansk udgave af American Idol, hvor hun opnåede en top-10. Hun har også derudover også deltaget i Top Fest to gange, hvor hun i 2006 vandt konkurrencen. I 2013 flyttede hun til USA. I december 2014 rejste hun tilbage for at deltage i den 53. udgave af Festivali i Këngës. Her opnåede hun en tredjeplads. I den 55. udgave vandt hun med sangen "Botë", som hun deltog med til Eurovision Song Contest 2017. Ved ESC fik han dog kun en 14. plads i semifinalen og kvalificerede sig dermed ikke for finalen.

Diskografi
Singler
 "Ëndërroja"
 "Të dua vërtet"
 "All Mine" ft. Nora Istrefi og Big D
 "Ndihmë"
 "S'të fal"
 "Cold World"
 "Botë"

Priser og nomineringer

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Albanien
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Albaniens Eurovision Song Contest-deltagere

Lindita Halimi


Fratti peut faire référence à:

Patronymie
 Antonio Fratti (1845-1897) était un patriote, homme politique, avocat et publiciste italien.
 Mario Fratti (1927- ) est un dramaturge italien.

Fratti


Charles E. "Charlie" Sitton (nacido el  en McMinnville, Oregón) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó una temporada en la NBA y tres más en la liga italiana. Con 2,03 metros de estatura, lo hacía en la posición de ala-pívot.

Trayectoria deportiva

Universidad
Tras participar en su etapa de high school en el prestigioso McDonald's All American Game, jugó durante cuatro temporadas con los Beavers de la Universidad Estatal de Oregón, donde promedió 13,3 puntos, 4,3 rebotes y 2,2 asistencias por partido. Es el quinto máximo anotador de la historia de los Beavers, con 1.561 puntos, y tiene una estadística perfecta de 10 victorias y 0 derrotas ante el gran rival de su universidad, los Oregon Ducks. Fue elegido en sus tres últimas temporadas en el mejor quinteto de la Atlantic Ten Conference, y en 1984 incluido en el tercer equipo All-American para la NABC.

Profesional
Fue elegido en la trigésimo octava posición del Draft de la NBA de 1984 por Dallas Mavericks, donde jugó una temporada, siendo una de las últimas bazas para su entrenador Dick Motta, que lo alineó en 43 partidos, promediando 2,1 puntos y 1,4 rebotes.

Al año siguiente se marchó a jugar al Basket Brescia de la liga italiana, donde permaneció durante dos temporadas, promediando 19,6 puntos y 8,2 rebotes por partido. en 1988 ficha por el Hitachi Venezia, donde jugó una temporada, en la que bajó sus estadísticas a 13,6 puntos y 7,4 rebotes, perdiéndose parte de la temporada por lesión.

En 1989 firmó con los Charlotte Hornets, pero fue cortado antes del inicio de la temporada.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

Baloncestistas de la selección de Estados Unidos
Baloncestistas de Oregón
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas estadounidenses de la Lega Basket Serie A
Baloncestistas de los Oregon State Beavers
Baloncestistas de los Dallas Mavericks
Baloncestistas del Reyer Venezia
Baloncestistas del Basket Brescia

Charlie Sitton


Ignaz Zadek ist der Name folgender Personen:

*Ignaz Zadek senior (1858–1931), deutscher Arzt und Kommunalpolitiker
Ignaz Zadek junior (1887–1959), deutscher Arzt und Kommunalpolitiker

Ignaz Zadek


Dragutin Hrastović, hrvatski pjevač, skladatelj i aranžer kršćanske glazbe. Poznat je pod nadimkom "Euharistijski slavuj".

Prvu pjesmu je napisao s trideset godina. Tijekom sljedećih godina napisao je stotinjak pjesama i izdao četiri albuma: "Ljubav koja preobražava", "Dvije zlatne poluge", "Suze moje majke" i "Kralj ljubavi".

Među Hrastovićevim pjesmama ističu se uspješnice Cijeno neprocjenjiva, Sva si lijepa Marijo i Mi smo novo nebo. Pjesma Cijeno neprocjenjiva uvrštena je na album antologijske duhovne glazbe "Popularna duhovna glazba: 100 originalnih pjesama" u izdanju Croatia Recordsa.

Ostvario je suradnje i s drugim hrvatskim kršćanskim glazbenika, poput Alena Hržice, kojemu je napisao mnoge pjesme. Nastupao na festivalima duhovne glazbe Krapinafestu, Tonkafestu, Karmelfestu i dr.

Izvori

Vanjske poveznice
 ZAMP Popis skladbi u bazi autora, www.zamp.hr

Kršćanski glazbenici
Hrvatski pjevači
Hrvatski skladatelji

Dragutin Hrastović


The Californian Ideology (A Ideologia Californiana) é um ensaio de 1995 dos teóricos Richard Barbrook e Andy Cameron, da Universidade de Westminster. Barbrook o descreve como uma "crítica ao neoliberalismo ponto-com". No ensaio, Barbrook e Cameron argumentam que o surgimento das tecnologias de rede na região do Vale do Silício, na década de 1990, esteve ligado ao neoliberalismo americano e à hibridação paradoxal de crenças políticas da esquerda e da direita, na forma de um determinismo tecnológico otimista.

O ensaio original foi publicado na revista Mute em 1995 e posteriormente apareceu na lista de discussão da Nettime para debate. Uma versão final foi publicada em Science as Culture em 1996. Desde então, a crítica foi revisada em várias versões e idiomas diferentes.

Andrew Leonard, da revista Salon, chamou o trabalho de Barbrook e Cameron de "uma das mais penetrantes críticas ao hiperenfase neo-conservador digital já publicada."

Crítica

Durante a década de 1990, membros da classe empresarial da indústria de tecnologia da informação no Vale do Silício ativamente promoveram uma ideologia que combinava as ideias de Marshall McLuhan com elementos de individualismo radical, libertarismo e economia neoliberal, usando publicações como a revista Wired para divulgar suas ideias. Essa ideologia misturou crenças da Nova Esquerda e da Nova Direita, baseadas em seu interesse compartilhado no anti-estatismo, na contracultura dos anos 60 e no .

Acreditavam que em uma economia baseada em conhecimento, pós-industrial e pós-capitalista, a exploração da informação e do conhecimento impulsionaria o crescimento e a criação de riqueza, enquanto diminuiria as antigas estruturas de poder do Estado em favor de indivíduos conectados em comunidades virtuais.

Os críticos afirmam que a Ideologia Californiana fortaleceu o poder das corporações sobre o indivíduo e aumentou a estratificação social, e permanece distintamente Americêntrica. Barbrook argumenta que os membros da digerati que aderem à Ideologia Californiana abraçam uma forma de . De acordo com Barbrook, "o neoliberalismo americano parece ter alcançado com sucesso os objetivos contraditórios do modernismo reacionário: progresso econômico e imobilidade social. Como o objetivo a longo prazo de libertar todos nunca será alcançado, a regra a curto prazo da digerati pode durar para sempre".

Influências
De acordo com , o sociólogo Thomas Streeter da Universidade de Vermont observa que a Ideologia Californiana surgiu como parte de um padrão de individualismo romântico com Stewart Brand como uma influência chave. De acordo com Adam Curtis, as origens da Ideologia Californiana estão ligadas à filosofia objetivista de Ayn Rand.

Reações
De acordo com David Hudson, da Rewired, ele concorda, em geral com a tese central de Barbrook e Cameron, mas discorda da representação que eles fazem da posição da revista Wired como representativa de todas as opiniões na indústria. "O que Barbrook está dizendo entre as linhas é que as pessoas com as mãos nas rédeas do poder em todo o mundo conectado... são guiadas por um construto filosófico completamente distorcido". Hudson afirma que não existe uma única ideologia, mas sim uma multidão de ideologias diferentes em funcionamento.

De acordo com Andrew Leonard do Salon, o ensaio é "uma reprimenda clara da dominação da direita libertária digerat sobre a Internet" e "uma das críticas mais penetrantes do hipismo digital neoconservador publicado até hoje". Leonard também observa a "resposta vitriólica" de , ex-editor e publisher da revista Wired. A resposta de Rossetto, também publicada na Mute, criticou-a por mostrar "uma profunda ignorância de economia".

Gary Kamiya, do Salon, reconheceu a validade dos principais pontos do ensaio, mas, assim como Rossetto, Kamiya atacou a "ridícula afirmação acadêmico-marxista de que o libertarianismo de alta tecnologia representa de alguma forma um ressurgimento do racismo" de Barbrook & Cameron.

O historiador de arquitetura , da Universidade de Columbia, constatou que, apesar da privatização defendida pela Ideologia Californiana, o crescimento econômico do Vale do Silício e da Califórnia foi "possível somente devido à exploração dos pobres imigrantes e ao financiamento de defesa... subsídios governamentais para as corporações e exploração dos pobres não-cidadãos: um modelo para futuras administrações."

Na documentário de 2011, "All Watched Over by Machines of Loving Grace", Curtis conclui que a Ideologia Californiana não conseguiu cumprir suas promessas:

Ver também
Carmen Hermosillo
Corporocracia
Iluminismo das Trevas
Empresas ponto com
Fetichismo da mercadoria
Capitalismo de vigilância
Tecnocracia
Tecnocapitalismo
Ciberlibertarianismo
Projeto Venus

Bibliografia

 Barbrook, Richard. Andy Cameron (1995) Basic Banalities.

 Barbrook, Richard. (2000) [1999]. "Cyber-Communism: How The Americans Are Superseding Capitalism In Cyberspace". Science as Culture. 9 (1), 5-40.
 .
 Borsook, Paulina. (2000).  Cyberselfish: A Critical Romp Through the Terribly Libertarian Culture of High Tech. PublicAffairs. .
 Curtis, Adam (2011). "Love and Power". All Watched Over by Machines of Loving Grace.  BBC.
 Hudson, David. (24 de junho de 1996). "The Other Californians". Rewired: Journal of a Strained Net.
 Kamiya, Gary. (20 de janeiro de 1997). "Smashing the state: The strange rise of libertarianism". Salon.com.
 Leonard, Andrew. (September 10, 1999). "The Cybercommunist Manifesto". Salon.com.
 May, Christopher. (2002). The Information Society: A Sceptical View. Wiley-Blackwell. .
 Ouellet, Maxime. (2010). "Cybernetic capitalism and the global information society: From the global panopticon to a 'brand' new world". In Jacqueline Best and Matthew Paterson,  Cultural Political Economy. 10. Taylor & Francis. .
 Rossetto, Louis. (1996). "19th Century Nostrums are not Solutions to 21st Century Problems". Mute. 1 (4).
 Streeter, Thomas. (1999). 'That Deep Romantic Chasm': Libertarianism, Neoliberalism, and the Computer Culture.  In Andrew Calabrese and Jean-Claude Burgelman, eds., Communication, Citizenship, and Social Policy: Re-Thinking the Limits of the Welfare State. Rowman & Littlefield, 49–64.
 Turner, Fred. (2006). From Counterculture to Cyberculture: Stewart Brand, the Whole Earth Network, and the Rise of Digital Utopianism. University Of Chicago Press. .
 Varnelis, Kazys. (2009). "Complexity and Contradiction in Infrastructure ".  Ph.D. Lecture Series. Columbia Graduate School of Architecture, Planning, and Preservation.

Leitura adicional

 Dyson, Esther. George Gilder, George Keyworth, Alvin Toffler. (1994). "Cyberspace and the American Dream: A Magna Carta for the Knowledge Age". Future Insight. Progress & Freedom Foundation.
 Flew, Terry. (2002). "The 'New Empirics' in Internet Studies and Comparative Internet Policy". In Fibreculture Conference, 5–8 December, 5–8 December. Melbourne.
 Gere, Charlie. (2002). Digital Culture. Reaktion Books. .
 Halberstadt, Mitchell. (20 de janeiro de 1997). "Beyond California". Rewired: Journal of a Strained Net.
 Hudson, David. (1997). Rewired. Macmillan Technical Pub. .
 Lovink, Geert. (2009) [2002]. Dynamics of Critical Internet Culture (1994-2001). Amsterdam: Institute of Network Cultures. .
 Pearce, Celia. (1996). The California Ideology: An Insider's View. Mute. 1 (4).

Ideologias dos Estados Unidos
Cultura da Califórnia
Cultura da computação
Obras de 1995
Transumanismo

The Californian Ideology


O Terço dos Homens é um movimento católico mariano brasileiro que consiste na reza de um grupo de mistérios do rosário (também conhecido em português como terço) semanalmente por um grupo local de homens leigos, chamados de tercistas, em paróquias ou centros comunitários.

É um movimento notavelmente simples, voltado apenas à oração.

História do movimento
Desde os primórdios da fundação do Brasil houve grupos masculinos de oração do rosário. O primeiro registro da expressão terço dos homens data de 1936, quando frei Peregrino estabeleceu um grupo no estado de Sergipe.

Porém, o fenômeno moderno começou sessenta anos depois, em 1996, em Jaboatão dos Guararapes (Pernambuco), com o senhor Antônio dos Santos e outros catorze homens. Antônio era incentivado por Oneida Araújo da Silva, coordenadora da Campanha da Mãe Peregrina. O padre José Pontes, do Instituto Secular dos Padres de Schoenstatt, interessado na idéia, resolveu iniciar um grupo no Santuário da Mãe e Rainha, em Olinda. Em maio de 1998 os encontros dos tercistas passaram a ser semanais.

Do santuário de Olinda o movimento se espalhou para todos os estados do Brasil, com a frequente ajuda do Movimento Apostólico de Schoenstatt. Atualmente, o Terço dos Homens já faz parte da religiosidade popular nordestina.

Terço das Mulheres
A oração do terço é associada tradicionalmente a mulheres, que oram individualmente em suas casas e paróquias. Porém, um movimento feminino foi fundado, baseado no bom exemplo masculino de oração que se desenvolveu. Esse movimento feminino de oração do Terço se chama Terço das Mulheres. O hino do movimento foi composto por Adriana Gil. A primeira romaria de tercistas mulheres ao Santuário de Aparecida ocorreu em 2014. Em 2023 ocorreu a 10ª edição da romaria, de 10 a 12 de março.

Hino
O hino do movimento foi composto pelo padre Antônio Maria. É normalmente cantado antes dos encontros semanais.

Atualidades

Pandemia de COVID-19

Durante a pandemia de coronavírus em 2020 e 2021, o movimento foi duramente atingido. A dificuldade de realizar encontros presenciais, bem como o dano do vírus ao mundo todo, levou os tercistas a rogarem pelo fim da pandemia.

Chamado do Papa Francisco
Em resposta ao apelo do Papa Francisco, o movimento se uniu em oração pela República Democrática do Congo e pelo Sudão do Sul.

Estimativa da quantidade de tercistas no Brasil

O clérigo responsável pelo movimento no Brasil é o arcebispo de Juiz de Fora (Minas Gerais), Dom Gil Antônio Moreira. Ele estima haver dois milhões de tercistas em atividade.

Encontros anuais

Romaria Nacional do Terço dos Homens em Aparecida (São Paulo)

Desde 2009 há uma romaria nacional do movimento, no Santuário Nacional de Nossa Senhora Aparecida, em Aparecida (São Paulo). O evento reúne dezenas de milhares de tercistas no mês de fevereiro.

História da romaria nacional
O Irmão João Batista de Viveiros C.Ss.R., em fevereiro de 2009 - na época Prefeito de Igreja no Santuário -, foi procurado por um senhor Valter, da cidade de Campestre (MG), que lhe pediu permissão para realizar uma romaria do Terço dos Homens. Na época, o Ir. Viveiros desconhecia o movimento.

O senhor Valter explicou que se tratava de um grupo no qual os homens se reúnem semanalmente na igreja ou em família para rezar o Terço Mariano. O devoto disse na ocasião que, em Minas Gerais, já havia muitos grupos. Com isso, o redentorista redigiu uma carta-convite ao grupo, para que viessem ao Santuário no mês de maio - mês mariano - daquele ano.

Com a romaria marcada, o desafio era atingir mais grupos, para que viessem mais pessoas. Foram distribuídos convites pelo sul de Minas, feitos alguns anúncios na Rádio Aparecida e na TV Aparecida e, assim, se deu a primeira romaria. Foi celebrada uma missa e, em seguida, o padre Carlos Arthur conduziu uma reflexão para aquele grupo que, mais tarde, também participou da Consagração a Nossa Senhora Aparecida, às 15:00.

Ao todo, participaram 632 homens nessa primeira edição, em 2009. Nos anos seguintes, esse número foi crescendo.

Atualmente

Em 2023 ocorreu a 15ª edição da romaria, que é a maior romaria anual no Santuário de Aparecida.

Encontros estaduais

Região Sudeste

 Espírito Santo: o dia oficial é o último sábado de maio e o encontro estadual ocorre no Convento da Penha.

 Minas Gerais: o dia estadual ocorre no fim de agosto ou início de setembro na Basílica Ermida de Nossa Senhora da Piedade, em Caeté, e reúne milhares de homens. Há também um encontro anual da Região Metropolitana de Belo Horizonte.

Região Nordeste

 Maranhão: o dia oficial é o último domingo de abril.

 Pernambuco: o dia oficial é 5 de março.

 Bahia: o dia oficial é o Domingo da Divina Misericórdia, primeiro domingo após o domingo de Páscoa.

Região Sul

 Paraná e Santa Catarina: na região serrana entre os estados, o encontro ocorre no fim do mês de setembro.

Comemoração civil nacional: projeto de lei 2676/21
O projeto de lei 2676/21, de autoria do deputado federal Eros Biondini (Partido Liberal-Minas Gerais) e relatoria do deputado federal Evair Vieira de Melo (Progressistas-Espírito Santo), define o dia 8 de setembro como o Dia Nacional do Terço dos Homens. O dia coincide com a festa litúrgica católica Natividade de Nossa Senhora.

O projeto já foi aprovado na Câmara dos Deputados, faltando ainda a aprovação no Senado Federal e a sanção do presidente da República, Jair Bolsonaro.

Em outros países

América do Sul: Rosario de Hombres Valientes
Nos países sulamericanos hispânicos, como Argentina e Paraguai, o movimento Terço dos Homens é chamado de Rosario de Hombres Valientes.

EUA: Men's Rosary

Nos EUA, os grupos de migrantes brasileiros na Nova Inglaterra se reúnem sob o nome de Men's Rosary.

Referências

Bibliografia

 Livro do Terço dos Homens: Manual Completo e Explicativo. Paulus, 2020. ISBN 6555620757
 Terço dos Homens. Associação do Senhor Jesus. 2022. ISBN 6599136230
 Terço dos Homens e a Grande Missão Masculina. Canção Nova, 2015. ISBN 857677481X
 Terço dos Homens: Uma razão em nossa fé, para uma fé com mais razão. Paulinas, 2016. ISBN 8535642250
 Rosário Bíblico do Terço dos Homens. Paulus, 2019. ISBN 8534948291

Links externos
 Página oficial

Igreja Católica no Brasil
Organizações de leigos católicos

Terço dos Homens


Zmeura de Aur pentru cel mai prost actor într-un rol principal (engleză: Golden Raspberry Award for Worst Actor)  este o gală organizată anual la care se acordă premiul Zmeura de Aur pentru cel mai prost actor într-un rol principal dintr-un film lansat anul anterior. În continuare este prezentată lista celor care au primit acest premiu dar și cei care au fost nominalizați.

Anii 1980

Anii 1990

Anii 2000

Anii 2010

Multiple premii câștigate
4 premii
Sylvester Stallone

3 premii
Kevin Costner
Adam Sandler

2 premii
Pauly Shore

Multiple nominalizări

14 nominalizări
Sylvester Stallone

11 nominalizări
Adam Sandler

7 nominalizări
Kevin Costner

5 nominalizări
Nicolas Cage
Eddie Murphy
John Travolta

4 nominalizări
Arnold Schwarzenegger

3 nominalizări
Ben Affleck
Ashton Kutcher
Keanu Reeves
Burt Reynolds
Steven Seagal
Bruce Willis

2 nominalizări
Christopher Atkins
Andrew Dice Clay
Tom Cruise
Johnny Depp
Will Ferrell
Cuba Gooding, Jr.
Larry the Cable Guy
Taylor Lautner
Mike Myers
Judd Nelson
Ryan O'Neal
Al Pacino
Robert Pattinson
Prince
Rob Schneider
Pauly Shore

Referințe și note

Legături externe

Premiile Zmeura de Aur


La route d'Oulagan (en russe : Улаганский тракт), est une route régionale dans la république de l'Altaï reliant le village d'Aktach dans le raïon de Koch-Agatch à la rive sud du lac Teletskoïe dans le raïon d'Oulagan. Elle est dénommée  d'Aktach à Balyktouïoul puis  jusqu'au lac Teletskoïe.

Histoire
La route d'Oulagan fut pendant longtemps un chemin pédestre empruntable par les chevaux. C'était ainsi le seul moyen d'atteindre Oust-Oulagan et la rive sud du lac Teletskoïe. La première volonté d'une route praticable apparaît dans le plan quinquennal de la région en 1932, en même temps que la volonté de construire la route de la Tchouïa. Cependant, le gouvernement régional préfère s'attarder à la construction de la route de la Tchouïa ainsi que de voies maritimes plutôt qu'étudier la construction de la route d'Oulagan. En février 1940, le bureau du comité régional du Parti communiste prévoit de rénover le sentier de 75 kilomètres entre Tchibit et Oust-Oulagan. La première partie de la route est alors construite, constituée principalement de graviers pour le pavement.

Ce n'est qu'en octobre 1989 que la route est achevée, grâce à la demande des touristes et au travail d' Arsenty Vasilyevich Sanaa, le directeur de la ferme d'État soviétique de l'Altaï qui en deux ans avec ses équipes, a construit la route de col de Katou-Iaryk, permettant de lier les villages de la vallée de la Tchoulyman, qui étaient jusque-là isolés.

Itinéraire

  à Aktach km 0
  Yarlyamry km 4,1
  Tchibitka km 5,6
 Porte rouge km 8
 Lac Tcheïbek-Kol km 10,9
 Lac Ouzoun-Kol km 22,9
 Col d'Oulagan km 26,8
 Lac Ulaganskoïe km 29
  Koubarda km 44,3
 Entrée dans le village d'Oust-Oulagan km 51,4
  Bachkaous km 53,5
 Sortie d'Oust-Oulagan km 58
 Lac de Diagol km -61,6
  Bolchoï Oulagan km 64,4
 Balyktouïoul km 69,5
 Lacs Uch-Kol km 86,4
 Début de la descente du col Katou-Iaryk km 100
 Fin du col km 103,8
 Koo km 138,4
 Balyktcha km 168,8
  Balyktcha km 168,9
  Achelman km 171,9
 Cap Kyrsay, Lac Telestkoïe km 179,9

Description

D'Aktach à Balyktouïoul

La route d'Oulagan commence à Aktach à une intersection avec la route de la Tchouïa. Elle traverse le village et à la sortie du village, un chemin de terre allant à l'ancienne mine de mercure croise la route. La route bifurque alors vers le nord, en traversant la rivière Yarlyamry puis un kilomètre plus loin la rivière Tchibitka. La route se faufile alors dans les gorges de la Tchibitka et au kilomètre 8, elle traverse la porte rouge, des roches magmatiques avec une forte teneur en mercure qui ont été dynamitées afin de construire la route. Au 12ème kilomètre, elle longe le lac Tcheïbek-Kol avant de monter, longeant l'Ouzoun-Kol avant d'atteindre le col d'Oulagan à  d'altitude. Une fois le col atteint, la route emprunte la vallée de la rivière Saryatchik, se dirigeant direction nord-est vers Oulagan. Au kilomètre 44, elle traverse la Koubarda puis 7 kilomètres après, elle atteint Oust-Oulagan. Dans le village, elle traverse la rivière Bachkaous puis elle bifurque à gauche dans le village, au croisement avec la route de Yazua menant à Saratan et Yazula. La route d'Oulagan se dirige vers le nord, et 3 kilomètres après être sortie du village, elle longe le lac de Diagol. Au kilomètre 64, elle traverse la rivière Bolchoï Oulagan et tourne à droite, avant d'atteindre 5 kilomètres plus loin le village de Balyktouïoul.

De Balyktouïoul au lac Teletskoïe

À partir de ce village, la route n'est plus numérotée  mais  et ce jusqu'à la fin de son parcours. Dans ce village, elle croise la route menant à Pasparta, mais bifurque vers l'est . Une fois sortie du village, la route passe à côté des tumulus de Pazyryk, puis peu de temps après elle tourne vers le nord et 15 kilomètres après les tumulus, elle passe à côté des trois lacs Utch-Kol. Elle continue ensuite son trajet en montant vers le col Katou-Iaryk. Au kilomètre 99, elle croise le chemin vers la cascade Baja-Kaya. À partir du kilomètre 100 et jusqu'au kilomètre 103, elle descende le col, d'une pente moyenne pour la chaussée de 18%, avec un dénivelé de 515 mètres sur 9 virages. Une fois le col descendu, la route tourne vers le nord-est en empruntant la vallée de la Tchoulychman. La route passe alors à côté de la cascade du Katou-Iaryk. Au kilomètre 130, un sentier croise la route permettant de se rendre aux cheminées de fée d'Akkouroum. 8 kilomètres plus loin, la route traverse le village de Koo, et traverse plusieurs torrents descendant des hauts-plateaux. Une fois le village passé, la route tourne vers le nord et au kilomètre 149, elle longe le lac Youli puis traverse peu après la rivière Bachkaus. Au kilomètre 168, la route arrive à Balyktcha et traverse dans le village la rivière du même nom, ainsi que la rivière Achelman. Après le pont sur la rivière Achelman, la route continue vers le nord jusqu'à arriver au cap Kyrsay, cap à l'embouchure de la Tchoulyman sur la rive méridionale du lac Teletskoïe.

Sites remarquables
La route est entourée de nombreux sites, attirant les touristes. Ainsi, de nombreux campings et logements pour les touristes ont été construits autour de la route. Parmi, les sites, on retrouve:

 Porte rouge, endroit où la route traverse des roches riches en mercure.
 Cinq tumulus de la culture Pazyryk après Balyktouïoul, où de nombreux objets de cette culture ont été retrouvés grâce aux fouilles archéologiques entreprises dès 1924. Les tumulus ont un diamètre compris entre 24 et 47 mètres, et avec une hauteur variant de 1,5 à 3,75 mètres.
 Col de Katou-Iaryk, construit entre 1987 et 1988 afin de raccorder au réseau routier les habitants de la vallée de la Tchoulyman. La pente de la montagne à cet endroit est de 73% avec un dénivelé de 515 mètres, mais la route a été construit en lacets afin de réduire la pente à 18% en moyenne.

Galerie

Références

Voir aussi

 Route de la Tchouïa

Route d'importance régionale en Russie
Route en république de l'Altaï
Raïon d'Oulagan

Route d'Oulagan


Robert Cregan (* 4. November 1988) ist ein irischer Automobilrennfahrer. Er startete 2012 und 2013 in der GP3-Serie.

Karriere
Cregan begann seine Motorsportkarriere 2002. 2006 trat er im Formelsport zu einer Formel-Ford-Einzelveranstaltung an. 2008 nahm er im GT-Sport an zwei Rennen des Porsche Supercups für Tolimit teil. In der Saison 2010/2011 startete er in der VAE-GT-Meisterschaft und wurde Vizemeister in der GTC-Wertung. 2011 trat er in der Fujitsu V8 Supercar Series, der zweiten Klasse der australischen V8 Supercars, an. Er wurde damit zum ersten Iren in der V8 Supercars. Mit einem achten Platz als bestes Resultat wurde er Gesamtzwölfter.

2012 wechselte Cregan in den Formelsport. Nachdem im Februar an GP3-Testfahrten teilgenommen hatte, erhielt er bei Ocean Racing Technology ein Cockpit für die Saison. Er wurde zum ersten irischen GP3-Fahrer. Cregan blieb ohne Punkte und beendete die Saison auf dem 22. Rang. 2013 war Cregan zunächst ohne Engagement. Für das letzte Rennwochenende der GP3-Serie erhielt er ein Cockpit bei Trident Racing.

Persönliches
Cregans Vater Richard Cregan ist der Chef des Yas Marina Circuit in Abu Dhabi und der ehemalige Teammanager des Formel-1-Teams Toyota.

Statistik

Karrierestationen
 2008: Porsche Supercup
 2011: VAE-GT-Meisterschaft, GTC (Platz 2)
 2011: Fujitsu V8 Supercar Series (Platz 12)
 2012: GP3-Serie (Platz 22)
 2013: GP3-Serie (Platz 27)

Einzelergebnisse in der GP3-Serie

Einzelnachweise

Weblinks
 Karrierestatistik von Robert Cregan (englisch)

Rennfahrer (Irland)
Geboren 1988
Mann
Ire

Robert Cregan


Reilly Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:
* Reilly Township (Kansas)
 Reilly Township (Pennsylvania)

Siehe auch:
 Reily Township
 Riley Township

Reilly Township


The Secret Team: The CIA and Its Allies in Control of the United States and the World is a book by L. Fletcher Prouty, a former colonel in the US Air Force, first published by Prentice-Hall in 1973.

Publication history
After initial publication in 1973, Prentice-Hall republished The Secret Team in 1992 and 1997. The book was published again in 2008 and 2011 by Skyhorse Publishing, the latter edition including an introduction by Jesse Ventura.

The book was offered for sale by the Church of Scientology through their Freedom magazine, during the time when Prouty was a senior editor of the magazine.

Reception
In Studies in Intelligence, an official journal and flagship publication of the Central Intelligence Agency, Walter Pforzheimer described reading the book as "like trying to push a penny with one's nose through molten fudge." Despite what he grants as Prouty's "considerable background and knowledge," he says the book is punctuated by "faulty recollections" and "unwarranted conclusions." In a later issue, a staff writer provides a retrospective of books reviewed in Studies in Intelligence and wonders aloud "whether word ever got back to [Prouty]."

Washington Monthly magazine noted that "marvelous anecdotes about the CIA's dirty-trick department are accompanied by a troubling overstatement best suggested by the subtitle, "The CIA and Its Allies in Control of the United States and the World."

Assassination researcher and former Office of Strategic Services officer Harold Weisberg was less than enthusiastic about Prouty's book. He was particularly turned off by the claim that Daniel Ellsberg was a CIA agent: "He hemmed and hawed a bit on this when confronted with an unequivocal denial made by E. to Fred Graham and to Prouty by phone. Thus he looses the legitimate point."

See also
 Brought to Light
 Business Plot
 Conspiracy theory
 Military-industrial complex
 The Power Elite

References

External links
 The Secret Team available for online reading at Open Library

Further reading
Berlet, Chip. "Populist Party/Liberty Lobby Recruitment of Anti-CIA Critics." Right Woos Left. Political Research Associates, February 22, 1994. Archived from the original.

1973 non-fiction books
Non-fiction books about the assassination of John F. Kennedy
Non-fiction books about the Central Intelligence Agency
American non-fiction books
Prentice Hall books

The Secret Team


Yeni Nesnellik (Almanca: Die Neue Sachlichkeit), I. Dünya Savaşı sonrası Almanya'da George Grosz ve Otto Dix tarafından başlatılan ve 1930-40'lara kadar devam eden bir dışavurumcu akımdır. Gerçekçi bir tarz ile iğneliyici ve sosyal eleştiri niteliği taşıyan bir akım olarak karakterize edilir.

Kaynakça

 Artcyclopedia

Modern sanat
Modernizm (müzik)

Yeni Nesnellik


لغة سَرائيكي، أو مُلتاني، لغة هندية آرية محكية من قبل قومية السرائيكي في باكستان. تكتب ب مع زيادة أربعة أحرف: ٻ، ڄ، ڳ، ݙ، ݨ.

مراجع

لغات البنجاب (باكستان)
لغات الهند
لغات إقليم السند
لغات باكستان
لغات بلوشستان (باكستان)
لغات خيبر بختونخوا
لغة سرائيكية

اللغة السرائيكية


Altaş, Kahramanmaraş ilinin Afşin ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Kahramanmaraş il merkezine 150, Afşin ilçesine l0 km. uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Afşin'in mahalleleri

Altaş, Afşin


Primorsko-goranska zonska nogometna liga (Primorsko-goranska nogometna zona), je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1978./79.
U ovoj sezoni je dotadašnji I. razred Područne lige Nogometnog saveza Rijeka preimenovan u Primorsko-goransku nogometnu zonu, a iz II. razreda Područne lige Nogometnog saveza Rijeka i III. razreda Područne lige Nogometnog saveza Rijeka su nastale Primorska nogometna liga i Goranska nogometna liga.
Sudjelovalo je 12 klubova, a prvak je bio klub "Konstruktor" iz Rijeke.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Regionalna liga Rijeka – Pula 1978./79.
 Primorska liga 1978./79.

Vanjske poveznice

Izvori

 Orfeo Tićac, Edo Doričić: 60 godina sporta u Kostreni : 1921-1981, Rijeka, 1986., UDK: 796(497.5 Kostrena) "1921/1981", str. 91–92.
 kvarnerski.com, SAMO NA KVARNERSKOM: NOGOMET RIJEKE i OKOLICE dio 1. (1945-1991), objavljeno 25. srpnja 2013., pristupljeno 3. rujna 2021.

1978-79 1 zonska Primorsko-goranska
Primorsko-goranska
1978-79 Primorsko-goranska

Primorsko-goranska zonska nogometna liga 1978./79.


Pariški sporazum o klimatskim promjenama (franc. Accord de Paris) je klimatski sporazum potpisan na 21. zasjedanju Konferencije stranaka (COP 21) Okvirne konvencije Ujedinjenih naroda o promjeni klime (UNFCCC) u Parizu 2015. godine.

Sporazum je postignut 12. prosinca 2015. godine, a stupio je na snagu 4. listopada 2016. godine nakon ratifikacije Europske unije. Do prosinca 2016. godine sporazum su potpisale 194 države članice UNFCCC-a, a njih 118 su ga ratificirale.

Glavni cilj sporazuma jest ograničavanje globalnog zatopljenja na temperature "znatno ispod" 2°C, osiguravanje opskrbe hranom, ali i ojačavanje kapaciteta država da se bore s posljedicama klimatske promjene, razvoj novih "zelenih" tehnologija i pomaganje slabijim, ekonomski manje razvijenim članicama u ostvarenju svojih nacionalnih planova o smanjenju emisija. Također se navodi da je cilj do kraja 21. stoljeća u potpunosti anulirati emisiju

Kontekst

Globalno zatopljenje jedan je od najvećih problema današnjice. Sedamdesetih godina 20. stoljeća počeo se spominjati utjecaj ljudi na klimu, a 80-ih je pojam populariziran i sve se češće spominjao u znanstvenoj zajednici, ali i javnosti. Novoustrojeni Međuvladino tijelo za klimatske promjene UN-a 1990. godine objavio je svoje prvo izvješće o klimatskim promjenama u kojima "s velikom sigurnošću" potvrđuje ljudski faktor u globalnom zagrijavanju te potencijalne opasnosti nastavi li čovječanstvo živjeti bez obaziranja na klimu. To je rezultiralo konferencijom u Rio de Janeiru 1992. godine, ustrojavanjem UNFCCC-a i započelo je intenzivnije praćenje klimatskih promjenja i smanjenje ljudskog djelovanja na njih.

U Japanu je 1997. godine potpisan Protokol iz Kyota koji nije imao prevelikog učinka jer je stupio na snagu 8 godina kasnije, tek 2005. godine, a SAD (uz Kinu najveći zagađivač i emiter stakleničkih plinova) ga nije prihvatio. Sve to rezultiralo je željom (dijela) međunarodne zajednice o općem, obvezujućem klimatskom sporazumu koji bi postigao sve ono što Kyoto nije uspio, ali i više (Kyoto je, po današnjim standardima, bio "blag" sporazum). Europska unija je posebno bila zainteresirana za takav sporazum jer je odlučila postati globalni lider u zelenim tehnologijama i održivom razvoju pa je posljedično tome u Parizu održana 21. Konferencija stranaka UNFCCC-a.

Samu važnost konferencije i sporazuma prepoznale su države članice UN-a, ali i religiozni i socijalni akteri, primjerice Papa Franjo (u svojoj enciklici Laudato si) i Međunarodna konfederacija sindikata (ITUC), a fokus je bio na Sjedinjenim Državama i Kini kao najvećim zagađivačima i emiterima stakleničkih plinova.

Konferencija
Zasjedanje 21. Konferencije stranaka Okvirne konvencije Ujedinjenih naroda o promjeni klime započelo je u Parizu 30. listopada 2015., a završilo 12. prosinca 2015. godine. Zasjedanje je bilo jedna od najvećih svjetskih konvencija, s 50 000 posjetitelja od čega 25 000 delegata vlada, međunarodnih organizacija, UN agencija, nevladinih organizacija i organizacija civilnog društva. Zbog terorističkih napada koji su se dogodili u studenome iste godine, osiguranje je bilo na najvišoj razini s 30 000 policajaca raspoređenih diljem zemlje. Konferenciji je prisustvovalo 195 država (popis je u tablici potpisnica), a 146 njih je predstavilo svoje nacionalne akcijske planove za smanjenje emisija. Konferencija je rezultirala Pariškim sporazumom o klimatskim promjenama, prvim međunarodnim sporazumom takve vrste.

Cilj i efekti
U Pariškom sporazumu o klimatskim promjenama stoji da je sporazum postignut "u kontekstu održivog razvoja i nastojanja za iskorjenjivanje siromaštva" te nastoji pojačati globalni odgovor na opasnost od klimatskih promjena svojim glavnim mjerama:
zadržati povećanje globalne prosječne temperature na 2°C iznad razina u predindustrijskom razdoblju te poduzeti mjere u svrhu ograničavanja rasta globalne prosječne temperature iznad 1,5°C iznad razina u predindustrijskom razdoblju;
povećati sposobnost prilagodbe posljedicama klimatskih promjena i poticati smanjenje emisija stakleničkih plinova na način kojim se ne ugrožava proizvodnja hrane;
osigurati financiranje projekata koji smanjuju emisiju stakleničkih plinova i povećavaju otpornost na klimatske promjene.

Borba za usporavanje i zaustavljanje klimatskih promjena u Sporazumu je prepoznata kao metoda ostvarivanja šireg cilja međunarodne zajednice: borbe protiv nejednakosti i postizanja održivog razvoja na razini cijelog planeta.

Problem sporazuma je što ne uspostavlja nikakve mehanizme penaliziranja država zbog nepostizanja ciljeva navedenih u nacionalnom planu, ili zbog nedovoljno radikalnih akcijskih planova. Takvi mehanizmi zahtijevali bi puno više vremena (i otpora) do uspostave, te se sve svodi na odgovornost članica Konfenrencije stranaka. Primjerice, američki predsjednik Donald Trump više je puta izjavio da je Sporazum loš po Sjedinjene Američke Države, te su SAD 1. lipnja 2017. istupile iz sporazuma.

Odredbe sporazuma
Sporazumom je određeno da se svi doprinosi pojedinih država-potpisnica (u tekstu sporazuma koristi se i naziv stranka) ostvaruju kroz nacionalne planove. Nacionalni planovi donose se periodično i svaki bi trebao biti napredak u odnosu na prethodni plan te odražavati najviši mogući cilj svake stranke (države-potpisnice). Ističe se da bi razvijene zemlje trebale predvoditi provedbu ciljeva smanjenja emisija na razini cjelokupnog gospodarstva, dok bi zemlje u razvoju trebale ublažavati svoje emisije po pojedinim kategorijama, a tek s vremenom prijeći na smanjenje i ograničavanje emisija cjelokupnog gospodarstva. U tome bi im potporu trebale pružiti razvijene države.

Od posebne važnosti za Hrvatsku, ali i Europsku uniju je članak 18. koji govori da se stranke koje zajednički djeluju unutar regionalne organizacije za gospodarsku integraciju svaka zasebno smatraju odgovorne za svoju razinu emisija, dakle ako postoji članica Unije koja ne ispuni svoje kvote i nacionalne planove, ona se smatra odgovornom te može biti penalizirana od strane Europske komisije.

Kako bi se olakšalo državama, Konferencija stranaka Okvirne konvencije Ujedinjenih naroda o promjeni klime uspostavila je mehanizam za doprinos ublažavanju emisija stakleničkih plinova i potporu održivom razvoju, kojim se stranke mogu dobrovoljno koristiti. Ciljevi mehanizma su
promicanje ublažavanja emisija stakleničkih plinova uz poticanje održivog razvoja;
poticanje i olakšavanje sudjelovanja javnosti i privatnih subjekata u smanjenju emisija;
doprinos smanjenju razina emisija u pojedinoj stranci na temelju drugih metoda ublažavanja u toj stranci ili drugim strankama;
postizanje sveukupnog ublažavanja globalnih emisija.
Važna je treća točka spomenutog mehanizma, jer prepoznaje ulančanost reakcija i da svaka država nije sustav za sebe, već se posljedice emisija pojedinih država osjećaju globalno. Sukladno tome, prepoznaje se da su prilagodbe na klimatske promjene "globalni izazov s kojim se suočavaju svi dionici na lokalnoj, podnacionalnoj, nacionalnoj, regionalnoj i međunarodnoj razini". Uspostavljaju se mehanizmi suradnje država u mjerama prilagodbi, poput razmjena informacija i znanja o prilagodbi, jačanju institucija nadležnih za prilagodbu, ali i jačanje znanstvenih kapaciteta kako bi se što bolje ustvrdile točne posljedice promjene klimatskih uvjeta, i koje prilagodbe bi se u skladu s time trebale provesti. Tu je značajan i Varšavski međunarodni mehanizam za gubitke i štetu povezane s utjecajima klimatskih promjena, jedan od načina kojim se uspostavlja bolja kontrola nad katastrofalnim posljedicama klimatskih promjena. Predlažu se mjere za ojačavanje Varšavskog mehanizma, poput sustava ranog upozoravanja, povećanje spremnosti na izvanredne događaje i osnivanje instrumenata za osiguranje od rizika.

U daljnjem tekstu sporazuma navodi se da je tehnologija izuzetno bitna komponenta kod provedbi mjera ublažavanja i mjera prilagodbi na klimatske promjene. Tu se prije svega misli na "zelene tehnologije" poput obnovljivih izvora energije, ali povećanja energetske učinkovitosti. U razvoju takvih tehnologija Europska unija prednjači u svijetu, a ovaj sporazum ju obvezuje da potpomaže i druge, slabije razvijene države u razvoju svojih kapaciteta. Financijski mehanizam Konvencije stavlja se na raspolaganje kod razvoja novih tehnologija, čime se naglašava važnost takvih tehnologija za cijelu međunarodnu zajednicu.

Napredak država u provođenju nacionalnih planiva evalunira se od strane skupine stručnjaka na periodičnoj bazi, uz potpunu transparentnost. Sporazum poziva i na transparentnost država u svim nacionalnim planovima koje donose. Nacionalni planove podnose se tajništvu Konferencije stranaka i moraju sadržavati:
izvješće o nacionalnom inventaru antropogenih emisija stakleničkih plinova prema izvorima i njihovom uklanjanju pomoću ponora (primjerice, šuma, kojima je posvećen cijeli jedan članak konvencije), izrađeno uz primjenu jednistvene metodologije koju je prihvatilo Međuvladino tijelo za klimatske promjene;
informacije potrebne za praćenje napretka postignutog u provedbi i ostvarenju nacionalno utvrđenih doprinosa.
Uz podnesene nacionalne planove moraju se dostavljati i izvješća o financiranju nerazvijenih zemalja. Konferencija stranaka svakih 5 godina sprovodi globalni pregled stanja kako bi procijenila kolektivni napredak u smjeru postizanja svrhe Sporazuma, a prvi takav pregled na rasporedu je 2023. godine.

Ratifikacija
Pariški sporazum o klimatskim promjenama otvoren je za potpisivanje u sjedištu Ujedinjenih naroda u New Yorku od 22. travnja 2016. (Dan planeta Zemlje) do 21. travnja 2017. Sporazum stupa na snagu trideset dana nakon što je 55 stranaka Konvencije koje čine i 55 % emisija položilo isprave o potpisivanju, ratifikaciji i pristupanju Sporazumu, uvjet koji je postignut 4. listopada ratifikacijom Europske unije (ratifikacije država članica Unije koje zahtijevaju vlastitu ratifikaciju to su učinile već sljedećeg dana).

Napuštanje SAD-a i povratak
Američki predsjednik Donald Trump službeno je priopćio u Bijeloj kući kako SAD, jedna od najznačajnijih industrijskih zemalja, napušta Pariški klimatski sporazum čime je ispunio jedno od svojih obećanja iz predizborne kampanje.
Na ovaj način, Trump koji je želio revitalizirati američku industriju ugljena, proglasio je ništavnim sporazum koji je njegov prethodnik Barack Obama snažno zagovarao i prema kojem se Amerika obvezala smanjiti emisiju stakleničkih plinova.

Nakon pobjede na predsjedničkim izborima, novi američki predsjednik Joe Biden je na prvi službeni dan u uredu potpisao uredbu o pokretanju postupka vraćanja SAD-a u sporazum. Nakon 30 dana, SAD je službeno ponovo primljen 19. veljače 2021.

Unutarnje poveznice
Staklenički plinovi
Globalno zatopljenje
Klimatske promjene

Izvori

Vanjske poveznice
Službeni list Europske unije: "Pariški sporazum (prijevod)", datum pristupa 19. listopada 2016. (http://eur-lex.europa.eu/legal-content/HR/TXT/HTML/?uri=CELEX:22016A1019(01)&from=HR)
Europsko vijeće: "Pariški sporazum o klimatskim promjenama" (http://www.consilium.europa.eu/hr/policies/climate-change/timeline/)
Europska komisija: "Paris Agreement" (http://ec.europa.eu/clima/policies/international/negotiations/paris_en)
Okvirna konvencija Ujedinjenih naroda o klimatskim promjenama, službene stranice (http://unfccc.int/paris_agreement/items/9485.php)
Izvještaj 21. zasjedanja Konferencije stranaka (http://unfccc.int/resource/docs/2015/cop21/eng/10.pdf#page=30)

Međunarodni instrumenti za zaštitu prirode

Pariški sporazum


Johann von Dassel (* 8. Juli 1781 in Lüneburg; † 24. Januar 1859)  war ein deutscher Politiker sowie Justizbürgermeister in Lüneburg.

Herkunft
Er entstammte dem Geschlecht von Dassel und war ein Sohn des Kämmerers von Lüneburg Georg David von Dassel (* 29. April 1748; † 25. November 1798)  und dessen Ehefrau Dorothea von Töbing (* 30. April 1762; † 7. April 1813). Sein Bruder August (1784–1868) wurde preußischer Generalmajor.

Leben
Johann war zunächst Schüler der Klosterschule Ilfeld, anschließend am Johanneum Lüneburg. Dann studierte er Jura an der Universität Göttingen. Das Examen machte er 1804 am Oberappellationsgericht Celle und wurde danach in rechtlichen Dingen für den Lüneburger Magistrat tätig. 1806 ernannte man ihn zum Senator auf Lebenszeit. 1810 gehörte er dem Präfekturrat im Departement der Nieder-Elbe an und war auch danach für die französischen Besatzer tätig. Diese warfen ihm aber 1813 feindliche Haltung vor und wollten ihn verhaften, so dass er in das Hauptquartier des Ludwig von Wallmoden-Gimborn bei Dömitz floh, in dessen Nähe es bald zur Schlacht an der Göhrde kam. Als Hauptmann des Landwehr-Bataillons Nienburg, das zum Infanterie-Regiment Hoya der neuen Armee im Königreich Hannover gehörte, wurde er 1815 zur Schlacht bei Waterloo einberufen.

Obwohl die Einheit nicht eingriff, bekam er als Teilnehmer eine Auszeichnung. In Nienburg traf er Luise von Lösecke, die er 1816 heiratete. Danach wurde er wieder in Lüneburg juristisch tätig. In seinem Haus nahm er vorübergehend den späteren Schriftsteller Günther Nicol bei sich auf. 1847 wurde er Gerichtspräsident und bis 1852 auch Justizbürgermeister. Dann wurde er mit dem Guelphen-Orden Klasse IV ausgezeichnet. Seit 1803 war er Mitglied der Freimaurerloge Zum schwarzen Bär in Hannover. Er hatte ca. 10 Kinder, die aus Lüneburg wegzogen. Wie seine 1881 verstorbene Gattin wurde er in Lüneburg begraben, wo man 1954 eine Straße nach ihm benannte (Von-Dassel-Str.). 1981 wurde durch Ratsbeschluss ein Teilstück einer Straße nach einer ehemals dort befindlichen Wiese des Justizbürgermeisters Johann von Dassel umbenannt (Dasselkamp).

Familie
Er heiratete am 12. März 1816 Luise von Lösecke (* 20. November 1795; † 1. Mai 1881). Das Paar hatte mehrere Kinder:
 Alexander Anton Hardwig Staats Georg August Friedrich (* 12. Februar 1817) ⚭ 1853 Bertha von Dassel (* 9. Januar 1817; † 13. März 1883)
 Hermann Johann Leonhard Wilhelm August (* 8. Mai 1818) ⚭ 1855 Freiin Bertha von Minningerode (* 25. Dezember 1825)
 Louise Charlotte Katharina Henriette Amalie (* 4. Juli 1819; † 2. Juni 1854) ⚭ 1847 Adolf von Lösecke (* 16. September 1805; † 19. Januar 1875), Oberst a. D.

Literatur
 Rainald Stromayer: Lüneburgs letzter Patrizier Johann v. Dassel (1781–1859). in: Lüneburger Blätter 5, 1954. S. 5–19.
 Arnold Grunwald: Freimaurer – Verdiente Bürger der Stadt Lüneburg. Books on Demand, Norderstedt 2011, ISBN 9783842313064, S. 62-69
 Handbuch des preußischen Adels, Band 1,1892, S.94

Einzelnachweise

Bürgermeister (Lüneburg)
Johann
Freimaurer (Deutschland)
Freimaurer (19. Jahrhundert)
Richter (deutsche Geschichte)
Verwaltungsjurist
Träger des Guelphen-Ordens
Adliger
Deutscher
Geboren 1781
Gestorben 1859
Mann

Johann von Dassel


Schönkirchen-Reyersdorf es una ciudad en el distrito de Gänserndorf en el estado Baja Austria (Austria).

Fuentes

Enlaces externos

Localidades de Baja Austria

Schönkirchen-Reyersdorf


Bitka kod Štimlja je bila 18. srpnja 1831. godine u mjestu Štimlje na Kosovu između snaga Velikog bosanskog ustanka i snaga Otomanskog carstva. Poznat je po tome što je na Kosovo Husein-kapetan Gradaščević došao s 25.000 vojnika, i zatražio od Velikog vezira upravnu autonomiju i obustavu reformi u Bosni, obećanje da će vezir u Bosni ubuduće biti bosanski beg ili kapetan. Bitka se završila pobjedom snaga Velikog bosanskog ustanka.

Izvori

Povijest Kosova
Bosna i Hercegovina u Osmanskom Carstvu

Bitka kod Štimlja


Liberia deltog første gang i olympiske lege under Sommer-OL 1956 i Melbourne og har med undtaget for Sommer-OL 1968 i Mexico by, Sommer-OL 1976 i Montréal og Sommer-OL 1992 i Barcelona deltaget i alle efterfølgende sommerlege. De deltog kun i åbningsceremonien under Sommer-OL 1980 i Moskva, før de sluttet sig til den internationale boykot af legene. Liberia har aldrig deltaget i vinterlege, og de har aldrig vundet nogen medalje.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Liberias OL-statistik  på Sports-reference.com

Liberia ved sommer-OL
OL

Liberia ved OL


Jean-Charles Lapierre  (May 7, 1956 – March 29, 2016) was a Canadian politician and television and radio broadcaster.
After retiring from the government in 2007, he served as a political analyst in a variety of venues.

He was Paul Martin's Quebec lieutenant during the period of the Martin government. He was first elected to the House of Commons in 1978, serving from 1979 to 1993, and representing the riding of Shefford. He sat as a Liberal from 1979 to 1990, and later as an independent. He returned after an eleven-year absence, when he won a seat in the 2004 federal election for the Montreal riding of Outremont. On July 20, 2004, he was appointed to the Canadian Cabinet as Minister of Transport, serving until the 2006 election. Lapierre resigned as the MP for Outremont on January 28, 2007.

In 2016, Lapierre died on a private plane that crashed on approach to Îles-de-la-Madeleine Airport. Seven people died in the crash, including four of his family members; they were traveling to his father Raymond's funeral. Both pilots died.

Early life, education and marriage
Born May 7, 1956, Jean Lapierre was the oldest son of Raymond and Lucie Lapierre. He had younger siblings: a sister Martine and brothers Marc and Louis Lapierre.

He married and had two children: Marie-Anne and Jean-Michel Lapierre. Later, the couple divorced. Lapierre married Nicole Beaulieu in 1989.

Early political career

Liberal
Lapierre was elected to the House of Commons in 1978, serving from 1979 to 1993, representing the riding of Shefford, Quebec. He sat as a Liberal from 1979 to 1990. Lapierre was a Quebec federalist; together with Pierre Trudeau, he opposed the 1980 Quebec referendum alternative to establish sovereignty for the province. In the first referendum on the place of Quebec in Canada, continued federal status won by nearly 60 per cent of the vote.

After Trudeau retired from politics in 1984, he was succeeded as Prime Minister and party leader by John Turner. Turner appointed Lapierre at age 28 to cabinet (at the time, the youngest minister to serve in a federal cabinet) as minister of state for youth and amateur sport. Lapierre's tenure was brief as Turner called an election nine days after being sworn in, and the Liberals lost.

Lapierre was a strong proponent of the Meech Lake Accord, and Turner and Martin also expressed support for it. Trudeau publicly campaigned against it, and Jean Chrétien opposed it as well.

Bloc Québécois
Upon leaving the Liberals, Lapierre sat as an independent, helping to found the Bloc Québécois and serving in their first caucus. In 1992, he retired from politics for a time and abandoned his affiliation with the Bloc. Lapierre has said that he never fully identified as a separatist and was the "red of the rainbow" in a temporary ad hoc rainbow coalition. He wanted to gain a level playing field for Quebec.

Broadcaster
In private life, Lapierre was well known in Quebec as a broadcaster and talk show host for Montreal radio station CKAC. He also worked simultaneously as a TV news presenter for a time.

Return to Liberals
Lapierre never fully gave up his political ambitions or his personal loyalty to Paul Martin. When the latter became liberal leader in December 2003, Lapierre returned to party politics after a decade away.

Martin appointed Lapierre as his Quebec lieutenant. He had a different style from his predecessors, most of whom were cautious, soft-spoken, and mindful of the effects of their Quebec actions on the rest of Canada. By contrast, Lapierre had what a CBC commentator described as a "rough and tumble, shoot from the hip style of politics", being known for his flamboyance, aggressiveness, toughness, rudeness and arrogance.

News analysts questioned the need for a Quebec lieutenant, as Martin was bilingual. In addition, polls showed fading support for the Bloc Québécois and Parti Québécois (who lost the 2003 provincial election), suggesting less need for a lieutenant. Others believed that Martin placed high importance on Quebec, hoping to fare significantly better than Chrétien had. He considered Lapierre to be crucial to winning over part of the nationalist vote.

2004 federal election
In the 2004 federal election, Lapierre was expected to deliver the vote in Quebec, but this was difficult following the sponsorship scandal of the Liberal Party. The scandal severely hurt the party's support, especially in that province, while the rival Bloc Québécois gained support. Lapierre said that it would help the Liberals if the Royal Canadian Mounted Police could "lay some charges already" in the sponsorship probe.

Years later, Lapierre said the sponsorship scandal had damaged the party like getting hit by a Mack truck. When Bloc Québécois leader Gilles Duceppe tried to link Liza Frulla to the Sponsorship Scandal, saying that her 2002 by-election campaign was funded by members implicated in the scandal, Lapierre described it as "the cheapest thing you can do—try to start gossip that has no foundation".

The Liberals were able to retain a plurality of seats to continue governing, but they were reduced to a minority. In Quebec, they lost 15 of the 36 seats won in 2000, and their popular vote fell from 44 to 34 per cent, while the Bloc Québécois captured 54 of the 75 seats.

Minister of Transport
As Minister of Transport, Lapierre initiated the Pacific Gateway Strategy, signing air transport agreements with China and India and completed a formal Canada-US Open Skies Agreement.  He also spearheaded a large federal investment in the Prince Rupert container terminal, saying that it improved ties to Asian markets, while enhancing economic development in northern British Columbia and Alberta. Lapierre reduced the amount paid by airports to the federal government by some $5 billion over the remaining life of the leases. He announced the implementation of a No Fly List to increase security for airline passengers.

As Transport Minister, his predecessor Tony Valeri had dismissed VIA Rail chairman Jean Pelletier, who filed a lawsuit against the government charging it had failed to use due process. A federal court ruled in his favor in November 2005 after the change in administrations, ordering Pelletier to be reinstated. The government appealed the court ruling and kept the former chair off the payroll. Lapierre ensured that due process was followed in dismissing Pelletier a second time. But in March 2007, Justice Francois Lemieux ruled that the Martin government acted improperly in 2005 when it fired Pelletier a second time, immediately after a court had overturned his first dismissal, stating that Lapierre was biased and failed to follow proper procedures.
On November 22, 2007, Judge Hélène Langlois of Quebec Superior Court ruled that government of then-Prime Minister Paul Martin had acted in a "cavalier and precipitous" fashion when it fired Pelletier. The court awarded Pelletier $235,000 in lost income, and a further $100,000 in damages.

Lapierre and his department were criticised for their handling of the collapse of the carrier Jetsgo.  Critics said that he should have seen warning signs after unsuccessful attempts to lower the carrier's costs. They also said that he had failed to warn the public or intervene, making him indirectly responsible when thousands of travelers were stranded when the carrier stopped operations. Lapierre rejected calls to resign, and denied that he had any knowledge of the collapse. He pointed out that most of the passengers had booked flights with credit cards and would be eligible for refunds.

Opposition
Lapierre retained his position as Quebec lieutenant for the 2006 election. He was personally re-elected without much difficulty, though with a reduced margin. But, the Liberals lost power in the campaign, falling from 21 to 13 seats in Quebec. They were surpassed by the Conservatives in the popular vote.

Paul Martin resigned as parliamentary leader on election night, and as party leader a month later. Interim successor Bill Graham appointed Lapierre to his shadow cabinet as Industry critic.

Lapierre was neutral at the 2006 Liberal leadership election, where Stéphane Dion was elected Liberal leader. Lapierre afterwards planned to announce that he would not run for re-election in Outremont, saying that his "commitment was to Mr. Martin for one mandate." Lapierre commented that Dion was the first leader not to have to cope with a divided party, after decades of infighting between Trudeau/Turner and Chrétien/Martin.

Return to broadcasting
On January 11, 2007, Lapierre announced that he would retire from political office at the end of the month. He did so on January 28, 2007.

He started work as a political analyst with Quebec television network TVA and Montreal radio station 98.5 FM. He co-hosted a political show with reporter Paul Larocque: Larocque-Lapierre. He was also political commentator for CJAD and FM 98.5 radio in Montreal, and FM 93 in Quebec city. He contributed regularly to Power Play and Question Period on the CTV network.

In 2014, Lapierre was coauthor with Chantal Hébert of the non-fiction book The Morning After: The 1995 Quebec Referendum and the Day that Almost Was. It was a shortlisted nominee for the 2015 Shaughnessy Cohen Prize for Political Writing.

Death

On March 29, 2016, Jean Lapierre died in a plane crash short of the airport in the Magdalen Islands. All seven travelers on board died, including his wife Nicole Beaulieu, sister Martine Lapierre, and brothers Marc and Louis Lapierre. The family was en route to the funeral of Lapierre's father, Raymond C. Lapierre, who had died a few days earlier. All of the Lapierre family members were honored in a service at Les Îles-de-la-Madeleine in early April. They are survived by Marie-Anne and Jean-Michel Lapierre, children of Jean and his first wife, Gabrielle Choinière; and Lucie Lapierre, Raymond's widow.

Lapierre and Beaulieu were given a funeral at Saint-Viateur d'Outremont church in Montreal on April 16, 2016, attended by extended family, friends, political and broadcasting colleagues, and dignitaries including Prime Minister Justin Trudeau and his wife Sophie Gregoire Trudeau. His daughter Marie-Anne Lapierre gave the eulogy.

The plane that crashed with Lapierre and six other people aboard was travelling faster and at a higher altitude than recommended,
the federal Transportation Safety Board stated. The agency said that the plane crashed short of the airport soon after the pilot turned off the autopilot and lowered the landing gear.  Almost immediately afterwards, the Mitsubishi MU-2B-60 aircraft "rolled quickly into a steep right bank and descended rapidly" before smashing to the ground.

Honours

Electoral record

Source: Official Results, Elections Canada and Financial Returns, Elections Canada.

Archives
There is a Jean Lapierre fonds at Library and Archives Canada.

References

External links

1956 births
2016 deaths
Canadian Ministers of Transport
Canadian television hosts
Canadian radio personalities
Liberal Party of Canada MPs
Bloc Québécois MPs
Members of the House of Commons of Canada from Quebec
Members of the King's Privy Council for Canada
Quebec lieutenants
Lawyers in Quebec
University of Ottawa alumni
Members of the 23rd Canadian Ministry
Members of the 27th Canadian Ministry
Accidental deaths in Quebec
Victims of aviation accidents or incidents in Canada
Victims of aviation accidents or incidents in 2016
University of Ottawa Faculty of Law alumni

Jean Lapierre


Internetska predstavka, internetska peticija, online peticija ili e-peticija oblik je predstavke (peticije) koji se potpisuje putem interneta, najćešće preko web stranica ili portala. Potpisnici predstavke pritom moraju priložiti svoje osobne podatke, poput imena, prezimena, osobnog identifikacijskog broja, mjesta prebivališta i drugih podataka potrebnih za prisustvovanje u potpisivanju. Potpisnici moraju biti punoljetne osobe, kao i kod tiskane predstavke.

Internetska predstavka najčešće se oglašava putem elektroničke pošte i internetskih portala, često i posebno specijaliziranih stranica za njihovo potpisivanje poput Change.org ili Avaaz.org, ali i društvenih mreža kao što je Facebook.

Poveznice
 predstavka (peticija)
 e-sudjelovanje (e-participacija)
 inicijativa
 virtualno volonterstvo

Vanjske poveznice
 www.peticije24.com
 www.citizengo.org

Društvo

Internetska predstavka


Útsögunarsög er verkfæri og tegund af handsög sem notuð er til að saga út margskonar form í trésmíði, oft úr krossviði eða furu.

Útsögunarsög samanstendur af þunnu, hertu, gróftenntu stálblaði, sem strekkt er á milli enda c-laga, fjaðrandi járngrindar með áföstu handfangi. Auðvelt er að taka blaðið af grindinni svo hægt sé að byrja sögun úr miðju, t.d. með því að fara með blaðið í gegnum borað gat á viðarbúti. Einnig er hægt að snúa blaðinu í söginni og saga bæði aftur á bak og út á hlið.

Útsögunarsög og laufsög eru svipaðar sagir. Helsti munur þeirra er að laufsög er notuð í flóknari skurði, sérstaklega á þynnri efni þar sem meiri nákvæmni er krafist. Sagarblað útsögunarsagar er yfirleitt sverara og mun grófara en dæmigert laufsagarblað. Auk þess er grind laufsagar dýpri en grind útsögunarsagar.

Verkfæri
Sagir

Útsögunarsög


Sinbad marinarul a fost un scurtmetraj de animație din 1935, produs și regizat de .

Referințe

Filme de animație din anii 1930
Filme din 1935
Filme de animație americane
Filme în limba engleză
Filme cu Sinbad Marinarul

Sinbad marinarul (film din 1935)


Die katholische Pfarrkirche St. Brigida ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Blumenthal, einem Ortsteil der Gemeinde Hellenthal im Kreis Euskirchen (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Der zweischiffige verputzte Bruchsteinbau mit eingezogenem Chor mit 5/8 Schluss liegt abseits des Ortes, unmittelbar an der Olef. Der niedrige Westturm unter einen geknickten Schieferpyramide ist vorgesetzt. Das Gebäude wurde 1512 als Kapelle errichtet. Der ursprünglich einschiffige Bau wurde 1967 um ein Nordschiff erweitert. Die Nordwand des gotischen Schiffes wurde zu Spitzbogenarkaden ausgebrochen. In das Schiff wurden Kreuzrippengewölbe eingezogen, in den Chor Netzgewölbe. Reste der Rokokoaltäre wurden an der Orgelbrüstung wiederverwendet. Bemerkenswert ist die spätgotische Sakramentsnische.

Orgel und Glocken
 Auf der Empore im hinteren Teil der Kirche steht eine Orgel, die von der ortsansässigen Manufaktur Weimbs Orgelbau als Opus  36 im Jahr 1957 gebaut wurde. Sie verfügt über 12 Register auf zwei Manualen und Pedal.

 Im Kirchturm von St. Brigida hängen drei Kirchenglocken aus Bronze, die in drei unterschiedlichen Jahrhunderten entstanden sind.Die Daten im einzelnen:
{| class="wikitable" style=text-align:center
|-
! Glocke
! Gießer, Gussort
! Gussjahr
! Durchmesser
! Gewicht
! Schlagton(HT-)
|-
| 1 || Ernst Karl Otto, Glockengießerei Otto, Hemelingen bei Bremen || 1929 || 947 mm || 500 kg || a′+2
|-
| 2 || align=left | Georg Claren, G. Hilgers, Sieglar || 1842|| 779 mm || 270 kg || h′+1
|-
| 3 ||  || 15. Jhdt. || 834 mm || 400 kg || c″-5
|}

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Weblinks

 Fotos, abgerufen am 15. Februar 2012

Nachweise

Hellenthal
Pfarrkirche des Bistums Aachen
Kirchengebäude in Hellenthal
Erbaut in den 1510er Jahren
Brigida
GdG Hellenthal/Schleiden
Blumenthal

St. Brigida (Blumenthal)


El UCI Oceania Tour 2007-2008 fue la tercera edición del UCI Oceania Tour. Se llevó a cabo de octubre de 2007 a septiembre de 2008 donde se disputaron 6 competiciones por etapas en dos modalidades, pruebas por etapas y pruebas de un día, otorgando puntos a los primeros clasificados de las etapas y a la clasificación final; cayendo del calendario respecto a la temporada anterior el Tour Down Under que subió a categoría UCI ProTour. Además, a pesar de no estar en el calendario, también puntuaron los campeonatos nacionales con un baremo dependiendo el nivel ciclista de cada país.

El ganador a nivel individual fue el neozelandés Hayden Roulston, por equipos triunfó el Southaustralia.com-AIS de Australia, mientras que por países y países sub-23 fue Australia quién obtuvo más puntos.

Calendario
Contó con las siguientes pruebas, tanto por etapas como de un día.

Octubre 2007

Noviembre 2007

Enero 2008

Clasificaciones

Individual

Equipos

Países

Países sub-23

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial del UCI Oceania Tour

2007-2008
Ciclismo en 2007
Ciclismo en 2008

UCI Oceania Tour 2007-2008


O Samsung Galaxy A01 é um smartphone Android desenvolvido e fabricado pela Samsung Electronics. Faz parte da série Galaxy A, que é voltada para o mercado intermediário. O telefone chegou ao mercado em janeiro de 2020, após ser anunciado no mês anterior.

Software
O smartphone sai de fábrica com sistema operacional móvel Android 10 com a interface One UI 2 da Samsung.

Dispositivos com sistema operativo Android
Samsung Galaxy A
Smartphones

Samsung Galaxy A01


Aceasta este o listă de centenari români. În 2023, în România trăiau peste 7000 de persoane care au împlinit 100 de ani. Cea mai în vârstă persoană confirmată care a locuit vreodată în România a fost Dumitru Comănescu (1908 – 2020), care a trăit 111 ani și 219 zile.

Centenari
 Dumitru Comănescu (1908 – 2020), inginer agronom român. A trăit 111 ani și 219 de zile. De la 28 mai 2020 și până la moartea sa, pe 27 iunie 2020, a fost declarat oficial cel mai longeviv bărbat în viață din lume. Titlul i-a fost retras după deces, când s-a dovedit că Emilio Flores Márquez era născut cu trei luni mai devreme.
 Maria Tudor (21 septemberie 1903 – 22 martie 2016), din comuna Topolog, județul Tulcea avea 110 ani în 2013
 Ilie Ciocan (28 mai 1913 – astăzi), cel mai bătrân veteran în viață al celui de-al Doilea Război Mondial în România, având vârsta de 110 ani, în 2023
 Ioan Lascău (25 februarie 1912 – 15 februarie 2021) - 108 ani, veteran din localitatea Luncani, comuna Luna, județul Cluj
 Constantin Herțoiu, (28 februarie 1914 – 28 februarie 2023) - veteran al celui de-al Doilea Război Mondial, care a locuit în județul Vâlcea.
 Traian Grancsea de etnie romă, supraviețuitor al Holocaustului (24 decembrie 1905 – 20 mai 2014) - 108 ani
 Gheorghe Covaci din Arad (1905 – 2014) - 108 ani
 Dumitrașcu Lăcătușu (1891 – 1999) - 108 ani, ultimul veteran român al Primului Război Mondial
 Viorica Hogaș (9 februarie 1915 – astăzi) - 107 ani, profesoară
 Constantin Năstase (3 iunie 1915 – astăzi) - 107 ani, veteran de război și general al Armatei Române
 Iosif Rus (28 octombrie 1915 – astăzi) - Veteranul celui de-al Doilea Război Mondial locuiește în județul Cluj, Gherla la vârsta de 107 ani
 Márton Mihály (Jóska) (28 februarie 1903 – 10 decembrie 2010) - 107 ani
 Nicolae Dumitrescu (1 martie 1904 – 12 septembrie 2011) - 107 ani, cel mai bătrân general din Armata Română
 Nicolae Păsculescu din Timișoara avea 107 ani în 2012
 Ion Nedelcu din comuna Telega, Prahova - avea 107 ani în 2012
 Mihai Ivanciuc din Cornești, comuna Călinești, județul Maramureș - avea 106 ani în 2015
 Codrea Eudochia din Berbești, comuna Giulești, Maramureș, 1899-1999, avea 100 de ani și trei luni.
 Ecaterina Găman din comuna Beceni (1904 – 2011) - 106 ani, cea mai bătrână femeie din România la momentul morții
 Ana Dumitru Poppa din București avea 106 ani în 2008
 Ana Sereș din Sintea Mare, Arad - avea 106 ani în 2013 . A murit in data de 15 aprilie 2014.
 Margit Szemenyei din Caransebeș - avea 106 ani în 2013. A murit in data de 26 mai 2016.
 Ilie Constandache din comuna Vultureni, Bacău - avea 106 ani în 2011
 Titu Stoicheci (1911 – 2017) 106 ani și nouă luni
Beldean Victoria (1913 – 2019) - din localitatea Ceaca, comuna Zalha, a trait 106 ani si 50 de zile.
 Mihai Șora  (n. 7 noiembrie 1916 – d. 25 februarie 2023) - 106 ani -  filosof și eseist, membru de onoare al Academiei Române
 Titus Gârbea (1893 – 1998) - 105 ani - general de armată
 Lup Rozalia (1914 – 2020) din Feleag, Mureș. A atins vârsta de 105 ani.
 Alexandru Țundrea din Târgu Jiu, veteran de război - avea 105 ani în 2015
 Crăciun Pantea din Arad (1910 – 2015) - 105 ani - "cel mai longeviv jandarm"
 Augustin Rus din Ciceu-Giurgești, Bistrița-Năsăud - avea 105 ani în 2015
 Vladimir Creangă din Botoșana, județul Suceava (19 februarie 1909 – 14 noiembrie 2014) -  105 ani și nouă luni
 Alexandru Duma din Banpotoc, județul Hunedoara avea 105 ani în 2013
 Dochia Băloi, din satul Pădureni, comuna Mușetești, județul Gorj - avea 105 ani în 2016
 Maria Dragomir din la Uliești, județul Dâmbovița - avea 105 ani în 2014
 Sabina Drăghici din comuna Merei, Buzău - avea 105 ani în 2013
 Elisabeta Ungureanu din Iași avea 104 ani în 2009
 Elena Diac din Brăila (1906 – 2010) - 104 ani
 Grigore Horhoianu din Comuna Bălănești, Gorj - avea 104 ani în 2011
 Ana Goste din Sălățig, județul Sălaj (1908 – 2013) - 104 ani
 Ioan Istrate din Drașov, Alba - 104 ani
 Dumitru Șomlea (1914 – 2017) - 103 ani -  veteran de război din județul Mureș
 Speranța Burlan (n. 2 august 1911) din Licurici, Gorj - avea 103 ani în 2015
 Ion Irimescu (1903 – 2005) - 102 ani - academician
 Angela M. Ionescu (1911 – 2012) - 101 ani - funcționar public la ministerul de finanțe, Direcția Bugetul Statului, decorată cu Ordinul Național Carol I.
 Neagu Djuvara (1916 – 2018) - 101 ani - istoric, diplomat, filozof și jurnalist
 Mircea Ionescu-Quintus (1917 – 2017) - 100 de ani - politician român, fost președinte al Partidului Național Liberal între 1993–2001, senator în legislaturile 1996–2000 și 2004–2008
 Mariana Drăgescu (1912 – 2013) – 100 de ani – pilot în Escadrila Albă în timpul celui de al Doilea Război Mondial;
 Constantin Bălăceanu-Stolnici (6 iulie 1923 – prezent), medic neurolog, profesor universitar, membru de onoare al Academiei Române.

Alte persoane
 Petracz Czartan, care a murit în 1724, la vârsta de 185 de ani
 Janos și Sara Rowin, din Caransebeș, în vârstă de 172, respectiv 164 de ani în anul 1727
 Maftei Pop (1804? – 1952) - 148 de ani
 Ilie Stamate (1828? – 1966) - 138 de ani
 Pavăl Poiană (1776? – 6 octombrie 1906), din comuna Corodești, Județul Tutova - 130 de ani.
 Gheorghe Solomon (1788? – 1912) - 124 de ani
 Ștefan Băjescu (1807? – 1927) - 120 de ani
  (17 iunie 1882 – 21 noiembrie 1997), din Lipova, Județul Arad - 115 ani și 157 de zile.
 Schimonahul Spiridon Gligor de la Turnu - 112 ani (a murit la mijlocul anilor 1930)
 Ion Pavel (1907 - 2009) - 102 ani, din Măgura, județul Vâlcea

Vezi și
 Lista celor mai longevivi oameni
 Lista șefilor de stat ai României după longevitate

Note

Lectură suplimentară
 Biologia vârstelor, Constantin Ion Parhon, 1955

Listă
Demografia României
Centenari români
Centenari români

Listă de centenari români


Daniela Costian () este o fostă medaliată olimpică la aruncarea discului.

Carieră
S-a născut în Brăila, România. A obținut medalia de bronz la Universiada din 1985 de la Kobe. La Campionatul European de Atletism din 1986 de la Stuttgart s-a clasat pe locul 7, dar a fost descalificată și suspendată pentru dopaj, după ce a fost depistată pozitiv cu steroizi.

A devenit cetățean australian în 1990. Ea a concurat în concursul de aruncare a discului la Jocurile Olimpice de Vară din 1992 și a câștigat medalia de bronz. A mai câștigat o medalie de argint la Campionatele Mondiale de Atletism din 1993.

Recordul ei personal este de 73,84 m, record al României stabilit în 1988. Cel mai bun rezultat obținut pentru Australia a fost de 68,72 m în 1994. Aceasta a fost și până în 2017 recordul Oceaniei.

Sportiva a fost căsătorită cu fostul atlet și antrenor Ioan Zanfirache. După ce ei s-au întors în România și Daniela Costian a devenit antrenor și l-a pregătit pe Alin Firfirică. A fost ales cel mai bun antrenor al unui sportiv senior din România în 2019.

Realizări

Note

Legături externe

  Profil la Australian Broadcasting Corporation

Nașteri în 1965
Nașteri pe 30 aprilie
Aruncători cu discul
Atlete române
Atleți australieni
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1992
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1996
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 2000
Brăileni
Campioni mondiali la atletism
Campioni olimpici la atletism
Medaliați cu aur la Jocurile Commonwealthului din 1994
Medaliați mondiali cu argint români
Medaliați olimpici cu bronz români
Medaliați cu bronz la Universiada din 1985
Sportivi români implicați în cazuri de dopaj
Sportivi români în viață
Sportivi australieni în viață

Daniela Costian