Aubervilliers () is a commune in the Seine-Saint-Denis department, Île-de-France region, northeastern suburbs of Paris, France. The inhabitants of the commune are known as Albertivillariens or Albertivillariennes.

Geography

Localisation

Aubervilliers is one of three communes in the Plaine Saint-Denis,  north-east of the centre of Paris.

The Canal Saint-Denis traverses the commune on the western side from north to south.

Transport and communications
Aubervilliers is a commune close to Paris and has numerous means of transport including: the A86 autoroute from L'Ile-Saint-Denis in the west to Drancy in the east with Exit 9 on the northern border of the commune, Route nationale N301 from Stains in the north and joining the Paris ring road in the south, the D20 from Gennevilliers in the west, the D27 from Bobigny in the east, and the D115 from Pantin in the south-east. The Paris ring road is just outside the southern border of the commune and there are two access routes to it: by the Porte d'Aubervilliers and by the Porte de la Villette. These roads provide easy access to the network of roads and motorways around Paris as well as Le Bourget and Charles de Gaulle airports.

The Canal Saint-Denis once had important river ports and there was the Paris-Hirson railway and an industrial railway for Saint-Denis/Aubervilliers which served the Plaine Saint-Denis.

Public transport in the commune

The RER railway passes through the north of the commune and the station of La Courneuve-Aubervilliers, located just north of the commune on the N301 road, serves Aubervilliers. There are also two Metro stations on the south-western border on Avenue Jean-Jaures: Aubervilliers-Pantin-Quatre Chemins at the corner of Ave. de la Republique, and Fort d'Aubervilliers at the corner of Ave. de la Division Leclerc.

The commune is served by:
 Paris Métro Line 7  : stations Aubervilliers-Pantin-Quatre Chemins and Fort d'Aubervilliers;
 Sixteen bus routes:  ;
 Gare de La Plaine-Stade de France:  as far as Saint-Denis and  Aubervilliers;
 Gare de La Courneuve - Aubervilliers:  located in La Courneuve commune about 1 km to the north of the commune border.
 Paris Métro Line 12   since 18 December 2012 with the opening of the Front Populaire station and ultimately, in May 2022, it got extended to Mairie d'Aubervilliers station, with 1 intermediate stop at Aimé Césaire station.
 Ligne 3b of the Île-de-France tramway  since 15 December 2012 with the opening of the Porte d'Aubervilliers located in the Paris area near the commune.

Urbanism

Urban Morphology
The main quarters or districts of the commune are:
 Quatre-Chemins;
 Quarante-Cinq at La Villette;
 Maladrerie (and its 800 lodgings which form a Sensitive urban zone or ZFU);
 Pont-Blanc/Vallès/Hemet (the agglomération is called Vallès la Frette);
 Landy (split between Aubervilliers and Saint-Denis);
 Cité Crèvecœur (Crèvecœur Housing Estate);
 Cité du 112 (112 Housing Estate);
 Cité République (official name) (République Housing Estate);
 Sadi-Carnot;
 Les Presles;
 Cité Heurtault (Heurtault Housing Estate);
 Les Fleurs;
 Cité Gabriel-Péri (Gabriel-Péri Housing EState);
 Les Fusains;
 Square of roses;
 Le fort.

Toponymy
The town is mentioned in the Latinised form Albertivillare in 1059. It is from this that the inhabitants are known as Albertivillarien.

The place name of -villiers (a variant of -villier, -villers, -viller, coming from the Low Latin villare, derived from villa - progressively meaning "farm", "village", then "town") is a characteristic appellative for agricultural domains in the Merovingian and Carolingian periods. The first part is the Germanic personal name Adalbertus from which are derived the names Albert (English form) and Aubert (French form) and also became a surname. It is homonymous with a hamlet in Seine-et-Marne, Aubervilliers, and Auberville in Normandy (the others are explained by the Old Norse personal name Osbern giving Auber, the name of a Norman family).

History

Origins
As with many communes in the outer suburbs the town had long been a rural area. Formerly known as Notre-Dame-des-Vertus, the village was on a plain which produced the best vegetables around Paris.

Middle Ages
Aubervilliers first appears in the archives in 1059 as Albertivillare, meaning "estate of Adalbert". In the following year Henry I donated it to the Priory of Saint-Martin-des-Champs. In 1111 the serfs were freed in Aubervilliers. In 1182 the priory of Saint-Martin-des-Champs, located in Paris, granted Paris butchers the right to freely graze their cattle in the fields after the harvest was over. In 1221, Guillaume Bateste, lord of Franconville, became the first Lord of Vivier les Aubervilliers. The church, which at the beginning of the 13th century depended on one of the parishes of Saint Denis, soon became famous for the miraculous appearance of an image of the Virgin.

In 1336 Father Jacques Du Breul, Prior of the Abbey of Saint-Germain-des-Prés, reported the Miracle of the rain: A young girl busy preparing flowers to adorn the statue of the Virgin in the church saw her face streaming with tears when the rain began to fall on the parched crops. In 1338 King Philip VI of France and his queen went to Aubervilliers to visit the image. From 1340 to 1792 people went there in droves each year from Paris and its surroundings. In 1402 Michel de Laillier, Lord of Ermenonville, became Lord of Vivier les Aubervilliers. In 1429 the town was occupied by the English but was retaken by Michel de Laillier in 1436. Louis XI went there in November 1474 to the house of Pierre L'Orfèvre, the new Lord of Vivier from then until August 1478. The image of the Virgin in lead that the king wore on his hat was a representation of the one at Aubervilliers.

In 1531 the Lordship of Vivier les Aubervilliers was sold to the Montholon family which held it until 1779. The facade and tower of the church were built in the reign of Henry II. Civil wars which the Armagnacs stirred up in France led to the destruction of the village but the abundant alms of the many pilgrims who came from all sides allowed a prompt reconstruction. On 10 November 1567 the Battle of Saint-Denis took place in the Plaine Saint-Denis between the Catholic army of Anne de Montmorency and the Protestant troops of the Prince of Condé.

Henri IV stayed in Aubervilliers during the Siege of Paris in 1590.

From the Renaissance to the 18th century
The visit by Louis XIII in 1613, then again in 1614 and 1628, allowed the development of pilgrimage to Notre-Dame des Virtues. Jacques Gallemant, pastor of Aubervilliers, allowed a community of Oratorians to settle in Aubervilliers in 1618. They took charge of the Church of Notre-Dame-des-Vertus and developed an important pilgrimage around the statue of the Virgin of Aubervilliers. The installation from 1622 of a "House of Notre-Dame des Vertus" by the Oratorians of John de Bérulle then its progressive extension throughout the 17th century made Aubervilliers an important centre of French Catholic spirituality. Thinkers, "pious and famous  faithful" such as Francis de Sales, Vincent de Paul, John Eudes (he stayed for two years), Jean-Jacques Ollier, Jean-Baptiste de La Salle, the philosopher Nicolas Malebranche, and the son of the great Jean Racine - the poet Louis Racine participated in a pilgrimage there and returned. At the end of the 17th century and in the first half of the 18th century, the House of Oratorians of Aubervilliers became a "stronghold" of the Jansenist dissent.

In 1649, during the Fronde, Aubervilliers fell into misery. Crops were destroyed, death reigned and population declined. There were 125 deaths in 1652 in a population of about 1,500 inhabitants. Nevertheless, the small town was reborn although until the 19th century it was populated by farmers. Proximity to the Paris markets promoted Market gardening, especially on the Plain of Vertus which was famous for its onions and a wide range of vegetables. The existence of the Mazier farm at 70 Rue Heurtault is attested by a document in 1699.

French Revolution and Empire
On 12 August 1787 the first meeting of the Municipal Assembly of Aubervilliers took place. In 1789 there was a list of grievances, complaints and remonstrances written by Mesme Monard, the parish priest, and one of the leaders against the Oratorians. On 24 January 1790 the election of the first mayor of Aubervilliers took place: Nicolas Lemoine was elected. In 1792 the boundary of the commune of Aubervilliers was delineated.

During the Napoleonic Wars, the Plain of Aubervilliers was, in 1814 and 1815, the scene of a bloody battle between French troops and the Prussians who took and re-took it several times. The French soldiers were overpowered by numbers and were eventually forced to abandon it.

From the Restoration to the Paris Commune

On 13 May 1821 the Canal Saint-Denis opened. In 1832, an outbreak of cholera decimated the population. In 1840 a factory was set up to manufacture soap from resin. The Fort d'Aubervilliers was built in 1843 - it was part of the Thiers wall, a structure authorised in 1840 by Adolphe Thiers to protect Paris and, where appropriate, to subdue its rebellions forming an elongated belt around Paris. It was used for the repression of the Paris Commune. The grounds of the fort and its surroundings are part of Aubervilliers commune. In 1861 the Central Market was created.

On 1 January 1860, the city of Paris was enlarged by annexing neighbouring communes. On that occasion, a small part of the commune of Aubervilliers was annexed to the city of Paris. At the same time, the commune of La Chapelle-Saint-Denis was disbanded and divided between the city of Paris, Aubervilliers, Saint-Denis, and Saint-Ouen. Aubervilliers received a small part of the territory of La Chapelle-Saint-Denis.

The Industrial Revolution and the expansion of Paris radically changed the situation in Aubervilliers. Industries were established next to the canal. On 6 October 1862 Baron Hainguerlot began the operation of General Stores in Saint-Denis. In 1866 he moved to Aubervilliers. In 1866 Saint-Gobain purchased a factory manufacturing sulphuric acid from John Frédéric Boyd which was located on Rue du Landy. On 12 September 1867 Lady Lequin began operating a Match factory at a place called La Motte, Rue du Vivier.

During the Siege of Paris in 1870 the municipal government took refuge in Paris at 20 Boulevard de Strasbourg. At the beginning of 1877 a tramway arrived in the city centre. In 1879, the boyauderie (Tripe factory) owned by Mr. Jacquart was established. It was later purchased by Witt SA, a boyaudier from La Courneuve. The whole complex was bought in 1921 by the Wanner establishment who manufactured insulating materials: ceramic, plaster, and cork tiles. On 18 June 1897 a grease manufacturing factory (industrial oils and greases) was established on Chemin Haut de St Denis at Aubervilliers and remained in operation until the Second World War. In 1898 a tram depot was built at the corner of the Avenue de la République No. 30 and Rue du Midi.

The Belle Époque to the Second World War
At the end of the 19th century the life of the small town was already closely linked to nascent industrialization. People from Belgium, Lorraine, Alsace, Brittany, Spain, and Italy arrived in successive waves. This capacity to absorb and mix populations is characteristic of the history of the commune. Workers come to live in the suburbs which were cheaper than in Paris. Ever since Aubervilliers has been a multicultural city where more than 70 nationalities live.

For decades major industries shaped the identity of the city.

The district of Quatre-Chemins, which straddles the boundary of Aubervilliers and Pantin, was pejoratively nicknamed La Petite Prusse (Little Prussia)  due to many immigrants coming to work in the Saint-Gobain glassworks - established in 1866 next to the canal. The identity of the district led them to ask in vain for the status of full-function commune at the end of the 19th century.

Summary of events
 15–16 April 1900: the burning of the church.
 1908: installation of the Edmond Jean Enamel works.
 1923: Pierre Laval became mayor of Aubervilliers, up until 1944.
 1927: Construction of the main post office on Rue Achille-Domart.
 1929: Construction of 186 cheap housing units and 4 shops by the Société Anonyme d'HBM d'Aubervilliers on avenue Jean-Jaurès, opposite the Fort.
 1931: Construction of 110 cheap housing units and 4 shops by l'Office public d'HBM d'Aubervilliers, Rue de la Goutte d'Or and Rue Bordier. Work on the Auguste Delaune Municipal Stadium ends.
 1944: the Leclerc division is stationed on Route nationale 2. Charles Tillon becomes mayor.

Contemporary period
 1948: Construction of 142 housing units at Pont Blanc.
 1953: Mayor Charles Tillon resigns, Émile Dubois replaces him; 19 April: construction by the HLM Group of Prés Clos; 14 July: delivery of the Ethel and Julius Rosenberg Estate on Avenue du President Roosevelt.
 18 July 1954: construction of 37 housing units at 37 Rue des Grandes-Walls.
 1957: following the death of Mayor Émile Dubois, André Karman becomes mayor.
 1958: Construction of the Gabriel-Peri Estate.
 15 May 1965:, delivery of the Maurice Thorez Estate at 21 rue des Cités.
 1969: construction of the République Estate located at 64-68 Avenue de la République.
 On the night of 1 and 2 January 1970 five Africans were found dead in a migrant workers residence from asphyxia due to an improvised heating system. This drama has a strong impact and gave rise to a lively debate on immigration and living conditions in the migrant workers' residences. Despite a call for privacy at the funeral on 10 January, there was an eruption of demonstrators by the Gauche prolétarienne (Proletarian Left) and people such as Kateb Yacine, Jean-Paul Sartre, and Michel Rocard. The Aubervilliers slum was visited two days later by Prime Minister Jacques Chaban-Delmas, followed by a controversial televised debate on 14 January on  Les Dossiers de l'écran. This drama made a lasting impression on the representation of immigration in the French collective imagination.
 1972:, the Aubervilliers Slum on the Chemin de Halage along the canal near Stains bridge completely disappeared.
 1974: The Tour La Villette is an example of contemporary architecture.
 1978: Renovation of the Maladrerie district.
 1979: Inauguration of the Paris Métro stations of Aubervilliers-Pantin-Quatre Chemins and Fort d'Aubervilliers.
 1984: On the death of Mayor André Karman Jack Ralite becomes mayor.

The construction of the Stade de France (Stadium of France) just north of the commune in 1998 was a stimulating element in the Saint-Denis Plain. With its 750 hectares on the outskirts of Paris, The Saint-Denis Plain covers one third of Aubervilliers and extends over Saint-Denis and Saint-Ouen. Since the early 2000s this area, which was one of the largest industrial areas in Europe, has been changing and should receive the Campus Condorcet in the late 2010s.

In 2014, the commune has been awarded "two flowers" by the National Council of Towns and Villages in Bloom in the Competition of cities and villages in Bloom.

The Franco-Chinese Friendship Association stated that from November 2015 to August 2016 over 100 ethnic Chinese in Aubervilliers had been robbed. 49-year old Chaoling Zhang (张朝林 Zhāng Cháolín), beaten in a robbery, died on August 16, 2016.

Heraldry

Politics and administration

Until the law of 10 July 1964 the commune was part of the department of Seine. The redistribution of the former departments of Seine and Seine-et-Oise resulted in the commune becoming part of Seine-Saint-Denis after the administrative transfer effective from 1 January 1968.

Aubervilliers is the only commune of the canton of Aubervilliers, created in 2015. It is one of the 9 communes of the arrondissement of Saint-Denis.

Political trends and results

In the 2008 municipal elections, the PS came first in the first round of 9 March 2008 but lost against the list headed by the PCF. Despite the national agreements to desist in favour of the leftist list in the best position, the PS list led by Jacques Salvator was maintained in the second round and won the election with 41.48% of the vote against the list of the incumbent mayor, Pascal Beaudet (PCF), the UMP, and the MoDem.

In March 2011 in the cantonal elections (Canton of Aubervilliers-Est) Pascal Beaudet (PCF, PG, GU, ZIP, Federated) again led the first round (30.9%) in the context of a record abstention rate (72.3%). The Socialist candidate continued again in the second round, as in 2008 but this time Pascal Beaudet won the election in the second round (50.76%). The two cantons of Aubervilliers are now run by the communists (Jean-Jacques Karman and Pascal Beaudet).

Mayors
List of Successive Mayors

Mayors from 1942

Twinning

Aubervilliers has twinning associations with:
  Beit Jala, Palestine (since 1997)
  Bouly, Mauritania (since 1994)
  Jena, Germany (since 1999)

Population and society

Immigration

Ethnic Chinese from Wenzhou began arriving in Aubervilliers in the 1980s and 1990s to participate in the textile industry. In 2016 protests staged by ethnic Chinese occurred after several Chinese in Aubervilliers were attacked, including one murder of a local Chinese man by delinquent youths.  4,000 ethnic Chinese live in Aubervilliers.

Demography
In 2017 the commune had 86,375 inhabitants.

The results of the 2017 Census conducted by INSEE shows that the upward trend in the population continues dramatically since in the last ten years the population has grown by 17.2% from 73,699 to 86,375 inhabitants. The number of dwellings have increased by 4,662 from 2007 to 2017 or 15.6%,  and the number of vacant units has increased from 1,713 in 2007 to 1,997 in 2017.

Between 1982 and 1999 43,000 people reported that they would come to live in Aubervilliers (68.1% of the population in 1999) and, as the population decreased by 4,589 during the period, it can be concluded that nearly 48,000 people left Aubervilliers. We can deduce from these figures that only a third of the population is stable.

The decade 2000–2010 saw a marked relaunching of demographics in the wake of the economic revival of the Plaine-Saint-Denis. The migration in the commune became positive (+0.4% per year from 1999 to 2010) and was combined with a natural balance growth (+1.75% per year). The increase is particularly noticeable in the western canton of la Villette in Landy. This strong recovery makes it necessary for the joint construction of a school (kindergarten and primary) from 2010 to 2014.

In 2010 there were 31,379 immigrants in Aubervilliers (or 41.2% of the population of the commune - the highest proportion in the department), including 3,919 from the European Union, 1,418 from the rest of Europe, 11,313 from the Maghreb, and 6,810 from the rest of Africa According to demographer Michèle Tribalat, in 2005 about three-quarters of young people under 18 years old in the commune are foreign or French of foreign origin, mainly from the Maghreb and sub-Saharan Africa.

Distribution of age groups
Percentage Distribution of Age Groups in Aubervilliers and Seine-Saint-Denis Department in 2017

Source: INSEE

Economy
In economic terms Aubervilliers is the fourth largest city in the department of Seine-Saint-Denis with 30,000 jobs and 2,444 businesses in the private sector.

The city has a dense network of SMEs representing 25% of employment. These SMEs include research laboratories such as Rhodia (730 jobs) and Saint-Gobain (400 jobs), large public institutions such as Orange S.A., Documentation française, transport services such as La Poste, and the workshops of La Villette such as the Paris Métro and a large RATP bus depot.

77% of available jobs are today in services, transport, and retailing. Industrial activities are present with companies such as lampes Aric, Thyssen elevators, Messier-Bugatti-Dowty, and Vesuvius plc. Headquarters and administrative departments of large firms have also established here: Rhodia, KDI, Motul, Lapeyre-GME (3,400 staff), and Zurich Insurance).

New industries have developed in recent years:
 Telecommunications: (TelecityGroup, Interxion, Completel, etc.) and telematic services (Atos, FNAC Direct, Acticall, etc.)
 Audiovisual and Cinema: (Euromédia, Carrere Group, Studios d'Aubervilliers, Ciné-Lumières, Téléshoping, NPA, etc..)
 Textiles and fashion (Kookai, Redskins, Hugo Boss, Afflelou, etc.)

Another sign of this change has been the strengthening of wholesale and import-export activities. With more than 300 establishments concentrated in the Entrepôts et Magasins généraux de Paris (Warehouses and General Stores of Paris) (EMGP) and also around the Port of Aubervilliers (district of La Haie-Coq), this sector is a new business area in strong development. Haie-Coq imports are cheap manufactured goods of all kinds (textiles, watches, toys, decoration, gadgets), usually from Chinese products, which distributed throughout France. The CIFA - Fashion Business Center is the centre of this business.

Culture and heritage

Civil heritage
 The Old Match Factory (1904) at 124 rue Henri-Barbusse (now Documentation française) is registered as a historical monument.
 The Maladrerie District: Renée Gailhoustet conceived the master plan for the Maladrerie District for a thousand housing units where there was previously a "quasi-slum". The land area of 9 hectares was urbanised in ten phases from 1975 to 1984 under the supervision of the architects Magda Thomsen, Vincent Fidon, and Yves and Luc Euvremer with the concept of a mainly continuous pedestrian space and varied sizes of buildings in relation to the existing low-rise buildings. As well as Green roofs, patios, and neat gardens, the project increased the number of covered walkways and service roads for the inhabitants which was at odds with the HLM stereotypes for construction and without reference to dividing into City blocks. In addition to a retirement home, offices, shops, a childcare centre, and a socio-cultural centre (Espace Renaudie), there are artists' studios which were not anticipated at the outset.
 Le Corbusier School, 1997–2003, expanded and rebuilt by the architect Pierre Riboulet.
 The Tower La Villette
 Fort d'Aubervilliers
 The Town Hall contains four items that are registered as historical objects:
 2 Decorative panels in the Hall of Commissions (1928 & 1931)
 Painting: Allegory of the Liberation (1945)
 Monumental Painting: Allegory of Abundance and Peace (1928 & 1931)
 Monumental Painting: Allegory of Work (1928 & 1931)

Religious heritage

 The Church of Notre-Dame-des-Vertus (16th century) is registered as a historical monument. The church is the old centre of Aubervilliers and it was built on a rectangular plan like a covered market. The vault of the nave is decorated with a keystone representing the Virgin. The bell tower was erected in 1541 under François I and the facade of the building in 1628 when Louis XIII decided to build in the Jesuit style to express his gratitude to the Virgin after his victory over the Protestants. The church contains many items which are registered as historical objects:
 Statue: Virgin and Child (17th century)
 Statue: Virgin and Child (19th century)
 The Stained glass windows were blown out by an explosion in the gunpowder factory in La Courneuve fort on 15 March 1918 and they were redone by the Charles Champigneulle workshop. Many of them represent the miracles of Our Lady of Virtues. They are registered as three objects:
 3 Stained glass windows (Bays 3, 4, and 16) (20th century)
 13 Stained glass windows (Bays 1, 2, and 5 to 16) (20th century)
 Stained glass window (St. Jacques & St. Christophe) (19th century)
 Reliquary and 2 Statues (19th century)
 Painting: Saint Mary of the Incarnation (19th century)
 Pedestal Organ (1780) The organ with musical instruments (1770–80) was the work of François-Henri Clicquot and is the only Iles-de-France instrument of the 17th century in the department. It was restored in 1990 by the organ builders Robert Chauvin, Louis Benoist, and Pierre Sarelot. The inauguration of the restoration took place in 1990 with organist Michel Chapuis and countertenor Daniel Delarue.
 Instrumental part of the Pedestal Organ (1780)
 Painting with frame: Christ in the garden of olives (18th century)
 2 Statues: Angels adoring (16th century)

Stained glass windows in the Church of Notre-Dame-des-Vertus

Facilities

Education
Aubervilliers has 14 kindergartens, 15 elementary schools, 5 collèges (middle schools), and 4 lycées (high schools). The city also has three private establishments and several specialized institutions. The collèges (middle schools) include Diderot, Rosa Luxemburg, Jean Moulin, Gabriel Péri, and Henri Wallon. The lycées include Lycée Polyvalent D'Alembert, Lycée d'enseignement général et technologique Le Corbusier ("Le Corbusier High School of General and Technological Education"), Lycée professionnel Jean-Pierre Timbaud ("Jean Pierre Timbaud Vocational High School"), and Lycée d'enseignement général et technologique Henri Wallon ("Henri Wallon High School of General and Technical Education").

List of Schools and colleges in Aubervilliers

 Fort School (multi-lingual private School)
 Babeuf School
 Robespierre School
 Françoise Dolto School
 Jules Guesde School
 Victor Hugo School
 Jean Jaurès School
 Jean Macé School
 Joliot-Curie School
 Edgar Quinet School
 Paul-Langevin School
 Wangari Maathai School
 Notre-Dame-des-Vertus School
 Maximilien-Robespierre School
 Stendhal School
 Jules-Vallès School
 Eugène-Varlin School
 Taos Amrouche School
 Charlotte Delbo School
 Marc Bloch School
 Angela Davis School
 Anne Sylvestre School
 Pierre Brossolette
 Saint-Just School
 Jean-Jacques Rousseau School
 Paul Bert School
 Jean Perrin School
 Francine Fromond School
 Gerard Philippe School
 Jacques Prévert School
 Louise Michel School
 Kehilat-Chne-Or Jewish School
 Maria Cesarès Inter-communal School
 Diderot College
 Rosa-Luxembourg College
 Jean-Moulin College
 Gabriel-Péri College
 Saint-Joseph College (Private college)
 Henri-Wallon General and Technological College and School
 Réussite Islamic General and Technological College and School
 D'Alembert Universal School
 Le-Corbusier General and Technological School
 Jean-Pierre-Timbaud Vocational School

Hospitals and clinics
 La Roseraie European Hospital of Paris
 Henri Duchêne Centre
 Clos Bénard Hospital
 l'Orangerie Centre for Medical and Surgical Consultations
 Aubervilliers Polyclinic

Sports

 Athletics C.O.A.
 Athletics CMA
 Aikido
 Badminton, Auber'Bad
 Basketball (AABB)
 Bodybuilding
 Boules Lyonnaises
 Bridge
 Canoeing Outdoors CMA
 Chess
 Climbing Outdoors CMA
 Créole Relay sports and leisure of Aubervilliers
 Municipal Cycling of Aubervilliers 93
 Cycle-tourism
 Dance - Ballroom, Auber
 Dance - Caribbean, Colibri des Iles
 Dance - Handicap
 Dance - Hip-Hop, Ethnix Dream
 Dance - Oriental (ACAS)
 Dance - Salsa
 Diving CMA
 English Boxing - Boxing Beats
 Fencing
 Flash Boxing of Auber. Thai boxing
 Football A.S.J.A.
 Football F.S.G.T.
 Football, F.C.M.A.
 Gymnastics Sportive CMA
 Handball CMA
 Hiking
 Indans'Cité
 Judo, Jujitsu CMA
 Karaté club of Aubervilliers
 Karaté for all
 Kung-fu Boxing Club
 Long-distance running
 MMA Fitness Centre
 OMJA
 Paintball Challenge
 Pétanque (Casanova)
 Pétanque (Gabriel Péri)
 Pétanque (Théâtre)
 Physical Culture CMA
 Qwan Ki Do
 Swimming CMA
 Top Forme Women's Gym
 Table tennis
 Tennis
 Totof Muay Thaï
 Volleyball relaxation Aubervilliers
 Yoga and Wellness
 Youth Sports Association of Aubervilliers (ASJA)

Theatre

 The Theatre of the Commune was one of the first national drama centres established in the suburbs for more than thirty years. It is now run by Didier Bezace who in 2005 received two Molière Awards including for the staging of the play La Version de Browning.
 The Zingaro Equestrian Theatre is headed by Bartabas and is established at Fort d'Aubervilliers.

Cinema
 Le Studio Cinema occupies in the same building as the theatre. It is classified as an Arthouse (Art et Essai) and has, in addition to its regular programmes, a Festival pour éveiller les regards (Festival to raise eyes) aimed at young people.

Libraries
 Aubervilliers has four libraries, including André Breton, Paul Eluard, Henri Michaux, and Saint-John Perse.

Arts
 The Espace Jean-Renaudie is a visual arts centre (Capa) in the Maladrerie district.
 The Métafort d'Aubervilliers is located at 4 Avenue de la Divion Leclerc.
 The Laboratoires d'Aubervilliers offers residencies for artistic research projects in dance, visual arts, theatre, cinema, and interdisciplinary projects. It is located at 41 Rue Lecuyer.
 The Villa Mais d'Ici is a cultural centre to promote small cultural businesses. It is located at 77 Rue des Cités.
 The Regional Conservatory of music, theatre, and dance of Aubervilliers-La Courneuve has been run since 1974 in partnership with La Courneuve. It trains 1,400 students in musical, voice, theatre and dance disciplines. Opera productions are mounted regularly, providing an important partnership with schools and cultural organisations in the department and Ile-de-France.

Notable people

Historical figures

 Henri IV, King of France, stayed in the commune during the Siege of Paris in 1590.
 Isaac La Peyrère, French writer, died here in 1676.
 Léon Jouhaux (1879–1954), trade unionist, won the Nobel Peace prize in 1951. He discovered his militantism when working in the Match Factory of Aubervilliers-Pantin in 1895 at the age of 16 years.
 Pierre Laval, former Senator-Mayor of Aubervilliers between the two world wars, a major collaborator with Germany during the Second World War, head of the Vichy government.
 Charles Tillon, former MP for Aubervilliers. Resistance fighter and member of the French Communist Party, he was Mayor of Aubervilliers at the Liberation of France.
 Jack Ralite, Communist Senator and former Deputy Mayor of Aubervilliers, he was Minister of Health under François Mitterrand from 1981 to 1983.

Artistes
 Madeleine Vionnet (22 June 1876 – 2 March 1975), French fashion designer, spent her childhood in Aubervilliers
 Jean-Baptiste Mondino (born 1949), French artist and fashion photographer, born in Aubervilliers
 Isabelle Mergault (born 11 May 1958), French actress and director, was born in Aubervilliers.
 Yasmine Belmadi (26 January 1976 – 18 July 2009), actor, grew up in Aubervilliers and is buried in the cemetery at Pont blanc.
 Didier Daeninckx (born 27 April 1949), French detective novel writer
 Thomas Hirschhorn (born 16 May 1957 in Bern, artist of Swiss origin
 Virginie Ledoyen (born in Aubervilliers 15 November 1976), actress
 Samy Seghir (born in Aubervilliers 29 July 1994), actor
 Fred Chichin (1 May 1954 – 28 November 2007), musician
 Jacques Prévert (4 February 1900 – 11 April 1977) dedicated a long poem to the city called Aubervilliers, part of his Paroles collection. He also wrote a review of the film Aubervilliers (1945), directed by Eli Lotar.
 Marcel Carné (18 August 1906 – 31 October 1996) immortalised working culture in his film Le jour se lève, (1939) where Jean Gabin played the tragic day of a worker
 Mano Solo (24 April 1963 – 10 January 2010) sang Les Chevaux d'Aubervilliers, referring top the Zingaro Equestrian Theatre of Bartabas.
 Pierre Perret (born 9 July 1934) dedicated a song to the city: Salut l'ami d'Aubervilliers.
 Mireille Mathieu (born 22 July 1946) sang Noël d'Aubervilliers.
 Édith Piaf (19 December 1915 – 10 October 1963) sang Les Neiges de Finlande, text by Henri Contet 1958; Aubervilliers was mentioned in it.
 Philippe Clay (7 March 1927 – 13 December 2007) sang Le Festival d'Aubervilliers.
 Léo Ferré (24 August 1916 – 14 July 1993) evoked Aubervilliers in his song Monsieur tout-blanc.
 Danièle Thompson (born 3 January 1942) filmed many scenes of his film Le code a changé at Aubervilliers in Spring 2008.
 Reynaldo Hahn (9 August 1874 – 28 January 1947): Ciboulette, Operetta in 3 acts, 1923, libretto by Robert de Flers and Francis de Croisset, the third part of Act 2 is located in "the interior of a farmhouse at Aubervilliers" in 1867. The heroine, called Ciboulette, was the daughter of local market gardeners.

Sportsmen
 Fousseni Diabaté (born 18 October 1995 in Aubervilliers), footballer at Leicester City
 Abou Diaby (born 11 May 1986), French international footballer
 Mohamed Fares (born 15 February 1996 in Aubervilliers), footballer at SPAL
 Fabrice Fernandes (born 29 October 1979 in Aubervilliers), former footballer
 Ibrahim Tall (born 23 June 1981 in Aubervilliers, footballer at FC Stade Nyonnais
 Christophe Kempé (born 2 May 1975 in Aubervilliers), French international handball player at Toulouse Handball
 Steeve Elana (born 11 July 1980 in Aubervilliers), footballer at Gazélec Ajaccio
 Martin Ekani (born 21 April 1984 in Aubervilliers), former footballer at Angers SCO
Nader Ghandri ( born 18 February 1995 in Aubervilliers), Tunisian professional footballer who currently plays for Club Africain and the Tunisia national team
 Brice Jovial (born 25 January 1984 in Aubervilliers), Former Guadeloupe international footballer
 Loick Landre (born 5 May 1992), footballer at Genoa
 Geoffrey Malfleury (born 12 April 1988 in Aubervilliers), footballer
 Soni Mustivar (born 12 February 1990 in Aubervilliers), Haiti international footballer
 Anatole Ngamukol (born 15 January 1988 in Aubervilliers), footballer at Stade de Reims
 Kalidiatou Niakate(born March 15, 1995 in Aubervilliers), handball player
 Edwin Ouon (born 26 January 1981 in Aubervilliers), Rwanda international footballer
 Guillaume Yango (born 31 January 1982 in Aubervilliers), basketball player

See also

 Communes of the Seine-Saint-Denis department

References

Bibliography
 Aubervilliers under the Revolution and the Empire, Maurice Foulon and Léo Demode, Imprimeries Mont-Louis, Clermont-Ferrand, preface by Pierre Laval - Mayor of Aubervilliers, 1935
 Eight towns to discover in Île-de-France: Plaine Commune, Jacques Grossard, Urban's guide collection, Vendredi Treize éditions, 2007, Neuilly-sur-Seine, 96 pages, , Read online
 Aubervilliers through the centuries, Vol. 1: The Origins of the Wars of Religion, Société de l'Histoire et de la Vie à Aubervilliers, Jacques Dessain, 1988, Aubervilliers, 96 pages
 Aubervilliers through the centuries, Vol. 2: From the Wars of Religion to the Fronde, Société de l'Histoire et de la Vie à Aubervilliers, Jacques Dessain, 1991, Aubervilliers, 112 pages
 Aubervilliers through the centuries, Vol. 3: Under the reign of Louis XIV - 1653–1715, Louisette and Jacques Dessain, Jacques Dessain, 1993, Aubervilliers, 111 pages,
 Aubervilliers through the centuries, Vol. 4: A century of upheaval - 1715–1815 (Part 1): From Monarchy to Republic 1715–1794, Louisette and Jacques Dessain, Jacques Dessain, 1998, Aubervilliers, 317 pages
 Aubervilliers through the centuries, Vol. 5: A century of upheaval - 1715–1815 (Part 2): The Power of Owners 1794–1815, Jacques Dessain, Louisette and Jacques Dessain, 2002, Aubervilliers, 189 pages
 Chronicles of Aubervilliers: 1815–1848 / The village grows, Jacques Dessain, Louisette and Jacques Dessain / Les Ateliers de Saint-Denis, 2005, Saint-Denis, 80 pages
 Fortunes and Misfortunes of the Priests of Aubervilliers, Jacques Dessain, Louisette and Jacques Dessain, DL 2007 93-Saint-Denis, CAT Vivre autrement à Saint-Denis, 2008, Saint-Denis, 46 pages
 Aubervilliers / Roman, Léon Bonneff, preface by Henry Poulaille, Société de l'Histoire et de la Vie à Aubervilliers/Le Vent du ch'min, 1949 (1st edition, L'Amitié par le Livre), Saint-Denis, 291 pages
 Aubervilliers, our village / a "retro" walk in Aubervilliers or The time when our parents were small, Société de l'Histoire et de la Vie à Aubervilliers, Société de l'Histoire et de la Vie à Aubervilliers, 1985, Aubervilliers, 109 pages
 History of the Streets of Aubervilliers, Jacques Dessain, Claude Fath, and Jean-Jacques Karman, Journal d'Aubervilliers, 1984 to 1987, 3 volumes, Aubervilliers, 288 pages
 Jacques Dessain, The Oratorisns in Aubervilliers (1618–1792), Paris and Île-de-France. Memoirs published by the Fédération des sociétés historiques et archéologiques de Paris et de l'Ile-de-France, 1997, No. 48, p. 257-269
 Anne Lombard-Jourdain, The Plaine Saint-Denis: 2000 years of history, Paris, 1994, C.N.R.S. Éditions, 212 p.

External links
 Aubervilliers city council website
 Aubervilliers on the 1750 Cassini Map

Communes of Seine-Saint-Denis

Aubervilliers


Una Noche – Eine Nacht in Havanna ist ein Film in US-amerikanischer, kubanischer und britischer Koproduktion aus dem Jahr 2012. Internationaler Kinostart war am 23. August 2013. In deutsche Kinos kam der Film am 12. Dezember 2013. Zuvor lief der Film auf zahlreichen Festivals.

Handlung
Der Film behandelt die kubanische Flüchtlingsproblematik. Jährlich versuchen vermutlich tausende Kubaner, sogenannte Balseros (wörtlich: Flößer), das vermeintliche Sozialparadies Kuba illegal über das Meer zu verlassen. Hauptziel ist dabei die rund 90 Meilen (150 Kilometer) entfernte Küste von Florida in den Vereinigten Staaten. Dies ist auch Ziel der beiden Freunde Raúl und Elio. Beide arbeiten in der Tourismus-Branche und träumen von einem Leben, welches ihnen die westlichen Touristen vorleben. Als Raúl des Angriffs auf Touristen beschuldigt wird, nachdem dieser eine Auseinandersetzung mit seiner als Prostituierte arbeitenden Mutter hatte, machen sie mit ihren Fluchtplänen ernst. Elios Zwillingsschwester Lila, jahrelang war das Geschwisterpaar unzertrennlich, bemerkt eine merkwürdige Veränderung bei ihrem Bruder. Eines Tages entdeckt sie in einer Ruine das primitive, nur aus ein paar Brettern bestehende Floß. Lila entscheidet sich für das Risiko und begleitet ihren Bruder und dessen Freund auf der Flucht.

Nachwirkungen
Die drei jungen kubanischen Hauptdarsteller Dariel Arrechaga (Raúl), Anailín de la Rúa de la Torre (Lila) und Javier Núñez Florián (Elio) reisten Ende April 2012 nach New York zum Tribeca Film Festival. Während eines Zwischenstopps in Miami verschwanden die beiden Jungdarsteller Anailín de la Rúa und Javier Núñez, beide 20 Jahre alt, zunächst spurlos. Wenige Tage später tauchten beide aus ihrem Versteck wieder auf und kündigten an, um politisches Asyl in den Vereinigten Staaten zu bitten.

Beim Filmfestival selbst erhielt Una Noche den Preis die "Beste Kamera" in der Kategorie "Spielfilm". Die beiden männlichen Hauptdarsteller Dariel Arrechaga und Javier Núñez Florián wurden als "Bester Darsteller" geehrt. Lucy Mulloy wurde zur "besten Newcomer-Regisseurin" gekürt.

Kritiken

Auszeichnungen
 2012: International Film Festival of India: Spezialpreis der Jury für Lucy Mulloy
 2012: Tribeca Film Festival: Bester Schauspieler, Beste Kamera, Beste Erstregie

Weblinks

 Una Noche – The Film, Offizielle Filmhomepage
 Filmdatenblatt (PDF; 113 kB), Internationale Filmfestspiele Berlin 2012
 Jeffrey Wells: Una Noche in Manhattan, Hollywood Elsewhere vom 29. April 2012 (englisch)
 Una Noche | Review: And the Deep Blue Sea: Mulloy's Compelling Portrait of Desperation, Ioncinema vom 22. August 2013

Einzelnachweise

Filmtitel 2012
Kubanischer Film
US-amerikanischer Film
Britischer Film
Filmdrama
Low-Budget-Film
Beziehungen zwischen Kuba und den Vereinigten Staaten
Flüchtlingsthematik im Film

Una Noche – Eine Nacht in Havanna


مقاطعة آبلـة (بالإسبانية:Ávila، آفيـلا) هي مقاطعة إسبانية تقع في الوسط الغربي للدولة، تقع ضمن حدود منطقة قشتالة وليون.

عاصمتها هي مدينة آبلة، تنقسم المقاطعة إلى 248 بلدية.

الجغرافيا
تقع مقاطعة آبلة في وسط غرب إسبانيا تحدها من الشمال مقاطعة بلد الوليد، ومن الجنوب مقاطعة طليطلة ومقاطعة قصرش، ومن الشرق مقاطعة شقوبية ومقاطعة مدريد، ومن الغرب مقاطعة شلمنقة.

تبلغ مساحة مقاطعة آبلة 8.048 كم².

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان مقاطعة آبلة 172.704 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

فيما يلي قائمة أكبر البلديات من حيث عدد السكان (بتاريخ 1 يناير 2011):
 آبلة 59.008 نسمة
 أريفالو 8.099 نسمة
 أريناس دي سان بيدرو 6.933 نسمة
 لاس نافاس ديل ماركيث 5.844 نسمة
 كاندليدا 5.213 نسمة
 سوتييو دي لا أدرادا 4.821 نسمة
 إل تيمبلو 4.442 نسمة
 ثيبريروس 3.529 نسمة
 إل باركو دي أفيلا 2.729 نسمة
 لا أدرادا 2.680 نسمة

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لمقاطعة آبلة
  الموقع الرسمي لإدارة السياحة في مقاطعة آبلة

مقاطعة آبلة

آبلة (مقاطعة)


La maison, 32 rue Briçonnet est une ancienne maison en pierre de taille et pans de bois dans la ville de Tours, dans le département français d'Indre-et-Loire.

Sa façade, sa toiture et son escalier extérieur sont inscrits comme monuments historiques en 1946.

Localisation
La maison est située dans le Vieux-Tours, dans la rue Briçonnet. Cette voie nord-sud est l'une de celles qui relient, au Moyen Âge, le secteur de la basilique Saint-Martin à la Loire. L'édifice, au sud, se trouve en outre presque contigu à l'ancienne église Saint-Pierre-le-Puellier et à l'est il touchait son ancien cloître.

Histoire
La maison est construite au  et fait l'objet d'une restauration dans les années qui suivent la Seconde Guerre mondiale.

La façade, la toiture et l'escalier extérieur sont inscrits comme monuments historiques par arrêté du .

Description
La maison comporte deux étages et un comble mansardé à pans de bois au-dessus d'un rez-de-chaussée en pierre de taille.

Les culs de lampe en bois qui supportent l'encorbellement du premier étage sont sculptés (saint Pierre et saint Paul), tout comme les balustres de l'escalier partiellement fermé qui dessert les étages.

Avant la restauration de l'immeuble, la façade sur rue est recouverte d'un essentage d'ardoises.

Notes et références

Pour en savoir plus

Bibliographie
 .
 .
 .

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de Tours

Liens externes

Monument historique inscrit en 1946
Patrimoine du XVe siècle
Monument historique à Tours

Maison (32 rue Briçonnet, Tours)


Greben (Krupa na Vrbasu), tvrđava u Bosni
Greben grad (Zagorje), naselje u sjeverozapadnoj Hrvatskoj

Grebengrad (brdo)

Greben grad


මානව විශේෂ කිහිපයක්, වසර මිලියනයක් පමණ කාලයක් තුල, මහා බ්‍රිතාන්‍යය තුල විටින් විට  වාසගත වී ඇත. ක්‍රිව 43 දී රෝමානුවන් විසින් බ්‍රිතාන්‍යය යටත්කිරීම,  ලේඛනගත ඉතිහාසයෙහි  ආරම්භය ලෙසින් සැලකෙන නමුදු, එයට පෙර යම් ඓතිහාසික තොරතුරු පවතියි.

ශිලා මෙවලම් සහ බොහෝවිට හෝමෝ ඇන්ටිසෙසර් විසින් තබන ලද අඩිසලකුණු හමුවන නෝෆ්ලක් වෙරළ මත වන හෙයිස්බොරෝ තුල මානව වාසගත වීමෙහි  වසර 900,000 පමණ පැරණිතම සාක්ෂි හමුවෙයි. වසර  500,000  පමණ පැරණි හෝමෝ හැයිඩ්ල්බගෙන්සිස් හට අයත් පැරණිතම මානව ෆොසිල, සසෙක්ස් හී බෝක්ස්ග්‍රොව් තුල දක්නට ලැබෙයි . මෙම කාලසීමාව වන තුරුම,  අග්නිදිග එංගලන්තය සහ උතුරුදිග ප්‍රංශය අතරවූ  වීල්ඩ්-ආට්වා ප්‍රතිනතිය නම් හුණු වැටියක් වෙතින් මහා ද්වීපය සමගින් බ්‍රිතාන්‍යය ස්ථීර ලෙසින් සම්බන්ධව තිබුණු මුත්,  වසර  425,000 පමණ පෙර සිදුවූ ඇංග්ලියන් ග්ලැසියාරාණය තුලදී  මහා ගංවතුරක් විසින් වැටිය බිඳ දැමුණු අතර, ඉංග්‍රීසි සමුද්‍රසන්ධිය නිමැවුණි. එයින් පසුව,  අන්තර්ග්ලැසියරායන  තුලදී මුහුදු මට්ටම ඉහළ යෑම සමගම බ්‍රිතාන්‍යය දිවයිනක් විය.

වසර  400,000 පමණ පෙර කාලානුරූපය සහිත අතිපැරණි නියැන්ඩර්තාල්වරුන්ගේ ෆොසිල,  කෙන්ට් හී ස්වාන්ස්කොම්බ් වෙත දක්නට ලැබුණු අතර, වසර 225,000 පැරණි, සම්භාව්‍ය  නියැන්ඩර්තාල්වරුන්ගේ ෆොසිල, වේල්සයෙහි  පොන්ට්නැවෙඩ් වෙත හමුවුණි. නියැන්ඩර්තාල්වරුන්ගේ පුනරාගමනය සිදුවූ වසර  60,000 පෙර කාලය දක්වාවූ වසර  180,000 සහ 60,000 පෙර දක්වා කාලය අතරතුර කාල සීමාවෙහිදී බ්‍රිතාන්‍යය තුල මානව වාසගතවීම් නොපැවතුණි. වසර 40,000 පෙර දක්වා කාලය වන විට  නියැන්ඩර්තාල්වරු  න්‍යෂ්ඨ ව සිටි අතර, නූතන මානවයෝ බ්‍රිතාන්‍යය වෙත පැමිණ සිටියහ.

ප්‍රාග් ඓතිහාසික බ්‍රිතාන්‍යය


7th Corps, Seventh Corps, or VII Corps may refer to:

 VII Corps (Grande Armée), a corps of the Imperial French army during the Napoleonic Wars
 VII Corps (German Empire), a unit of the Imperial German Army prior to and during World War I
 VII Reserve Corps (German Empire), a unit of the Imperial German Army during World War I
 VII Corps (Ottoman Empire)
 VII Maneuver Corps, a unit of the South Korean Army
 7th Rifle Corps, Soviet Union
 7th Corps (Turkey)
 VII Corps (United Kingdom)
 VII Corps (United States), a unit of the United States Army
 VII Corps (Union Army), two separate formations of the Union Army (North) during the American Civil War
 Seventh Army Corps (Spanish–American War), a unit of the United States Army
 VII Corps, part of Ground Operations Command, South Korea

See also
List of military corps by number
 7th Army (disambiguation)
 7th Brigade (disambiguation)
 7th Division (disambiguation)
 7th Group (disambiguation)
 7th Regiment (disambiguation)
 7 Squadron (disambiguation)

VII Corps


Star Wars: Return of the Jedi este un joc video arcade creat de Atari, Inc., o continuare a jocului video Star Wars  din 1983. Acesta folosește o grafică matricială (raster graphics) (spre deosebire de jocul anterior din 1983 care folosește grafică vectorială).   Domark a lansat jocul pentru Amstrad CPC, ZX Spectrum, Atari ST, Commodore 64 și Amiga in 1988.  Jocul este inclus și ca un extras deblocabil în Star Wars Rogue Squadron III: Rebel Strike (din 2003) pentru Nintendo GameCube.

Note

Legături externe

Return of the Jedi at the Arcade History database

Vezi și
Lista jocurilor video Războiul stelelor

Jocuri video din 1984
Războiul stelelor
Jocuri Atari
Jocuri Star Wars

Star Wars: Return of the Jedi (joc video din 1984)


DFK Dainava (Dzūkijos futbolo klubas "Dainava") je profesionalni nogometni klub iz Alytus u Litvi. Natječe se u Pirma ligi.

Povijest
Osnovan je 2016. godine.

Uspjesi
Pirma lyga (D2)
prvak (1): 2022.
2.plasman (1): 2018.

Sezoni

Simboli kluba

Dres

Boje kluba su okomita crvena tamno plava.

Grb

Stadion

Dainava domaće utakmice igra na Alytaus centrinis stadionas, čiji je kapacitet 3.400 sjedećih mjesta.

Navijači

Značajni igrači
  Benas Spietinis;
  Paulius Golubickas;

Treneri
  Ričardas Grigaliūnas (2016);
  Darius Gvildys (2016–2017);
  Donatas Vencevičius (2018);
  Kim Rønningstad (2019);
  Łukasz Hass (2020);
  Fabio Mazzone (2020–2021);
  Tomas Ražanauskas (2021);
  Mattiew Silva (2022.);
  Siarhei Kuznetsow (2022–)

Izvori

Vanjske poveznice
 Oficialna FK Dainava str.
 Facebook
 Pirma lyga oficialna str.

Dainava

DFK Dainava


La I edición del Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos se celebró en el Free Trade Hall de Mánchester (Reino Unido) el 11 de mayo de 1982.

Músicos de 6 países participaron en la primera edición de este certamen. La Orquesta Filarmónica de la BBC fue la encargada de acompañar a los participantes.

El ganador de este año fue Markus Pawlik tocando el piano y representando a Alemania Occidental.

Participantes y Clasificación
A continuación se muestra una tabla con los resultados de la clasificación final, donde aparecen los tres mejores participantes y el resto de países que compitieron.Cabe destacar que el representante de Noruega representó también a Dinamarca.

Enlaces externos

 Página web oficial

Predecesor y sucesor

Referencias

Bibliografía
.

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos
Festivales de música de 1982
Reino Unido en 1982
Cultura de Mánchester

Festival de Eurovisión de Jóvenes Músicos 1982


Queenas er en dokumentarfilm fra 2002 instrueret af Camilla Overbye Roos.

Handling
En gruppe transseksuelle mexicanere lever af at optræde som cabaretpiger på klubben Plaza i Los Angeles. Her er de kendt som Queenas, og klubben og deres dragende shows er filmens intime billedmæssige ramme. Her møder man Melissa, der rejste bort fra sin familie for 30 år siden, og som ikke har set dem siden. Gennem hende lærer man en række af pigerne at kende, og hører om deres behov for at forlade deres familier og kultur, i søgen efter en egen identitet. Og tværs igennem blodige skønhedsoperationer og groteske opvæksthistorier ser man pludselig, at de har magtet at tage deres specielle vilkår til sig med værdighed og mod. Ind imellem dette vendes hele tiden tilbage til Plaza, til showet, musikken, dansen, lyset, kunderne.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2002
LGBT-relaterede film fra Danmark

Queenas


Hannes Namberger, né le , est un coureur d'ultra-trail allemand. Il a notamment remporté l'Ultra Trail de l'île de Madère et deux fois le Lavaredo Ultra Trail.

Biographie
Hannes Namberger fait ses débuts en compétition en ski alpin en rejoignant l'école de sport de la Police fédérale de Bad Endorf. Il se spécialise dans les disciplines techniques du slalom et du slalom géant. Il quitte le ski alpin en 2011 à la suite d'une blessure et à cause d'un manque de bons résultats. En 2015, il entend parler de la Karwendelmarsch et décide de s'y inscrire. Il s'entraîne assidûment pour la course qu'il termine à la cinquième place. Cette expérience est une révélation pour lui et décide de se relancer en compétition dans la discipline du trail.

Le , il prend part à son premier ultra-trail, le Zugspitz Supertrail de . Il crée la surprise en s'offrant la victoire en .

En , il prend part pour la troisième fois à la Transalpine Run, cette fois avec son compatriote Markus Mingo. Le duo remporte la première épreuve haut la main mais voit ensuite le duo Sebastian Hallmann/Lukas Naegele combler leur retard sur les deux étapes suivantes. Les quatre hommes se livrent alors à un duel serré mais Hannes Namberger et Markus Mingo parviennent à conserver la tête jusqu'à l'arrivée pour s'offrir la victoire.

Le , il prend part à son premier trail de plus de 100 kilomètres, le Pitz Alpine Glacier Trail. Il survole littéralement la course et s'impose en , battant de plus de deux heures son plus proche poursuivant et établissant un nouveau record de l'épreuve.

Le , il s'élance sur le Lavaredo Ultra Trail, suivant de près le favori, l'Espagnol Andreu Simon Aymerich. Les deux hommes effectuent la course ensemble et Hannes Namberger parvient à creuser une petite marge d'avance dans la descente finale pour finalement s'imposer en , signant ainsi un nouveau record du parcours. Le  , il termine à la sixième place de l'Ultra-Trail du Mont-Blanc. Il conclut sa saison en menant la course du début à la fin lors de l'Ultra Trail de l'île de Madère. Voyant ses adversaires perdre du terrain au fil des kilomètres, il s'impose en , quarante minutes devant son plus proche rival, le Russe Dmitry Mityaev.

Le , il prend le départ du Penyagolosa Trails CSP en tant que favori. Il assume son rôle et mène les débats seul en tête. Il s'impose en , devenant le premier homme à terminer l'épreuve de  en moins de onze heures. Après avoir dû annuler son départ au Mozart 100 en raison d'une pause forcée par le Covid-19, il se représente au départ du Lavaredo Ultra Trail. Dominant l'épreuve, il s'impose en , améliorant son propre record du parcours.

Palmarès

Trail

Skyrunning

Notes et références

Liens externes

Naissance en mai 1989
Coureur de fond allemand
Coureur d'ultra-trail

Hannes Namberger


Cynodon može označavati:
 Cynodon (Animalia), rod riba iz porodice Cynodontidae
 Cynodon (Plantae), biljni rod iz porodice trava

Cynodon


Avokado (Persea americana), anavatanı Orta Meksika olan  çiçekli bitkiler (kapalı tohumlular) sınıfından tarçın ve kafur ağacını da içine alan defnegiller familyasına ait bir ağaç ve bu ağacın meyvelerinin adıdır. Timsah armudu da denen avokado meyveleri, küre biçiminde, oval, elips ya da armut gibi eriksi tipli yeşil, kırmızı ya da erguvani renktedir. Eti krem sarı ya da beyazımsıdır. Ağaçlar ancak kısmen kendine verimlidir. Taze olarak tüketilir, ayrıca yemeklerde ve salatalarda kullanılır. Çok besleyicidir. Tropik iklime sahip bölgeler yanında, subtropikal iklime, don fazla olmaması kaydıyla Akdeniz iklimine sahip çeşitli bölgelerde de yetiştirilir.

Tarihçe

Avokadonun anavatanı Puebla eyaleti ve Meksikadır. Yerel ve yabani ortamda yetişen ıslah edilmemiş türü criollo adı ile bilinir, küçük, koyu siyah bir deriye sahip meyvesinin ortasında büyük bir tohum bulunur. Avokado kullanımı ile ilgili en eski olgulara Coxcatlán, Puebla, Meksika'da M.Ö 10.000 yılına ait bilgileri içeren bir mağarada rastlanmıştır. Avokado orta amerika ve Güney amerika'da da uzun bir ıslah hikâyesine sahiptir. Avokado gibi şekil verilmiş sürahi M.S 900 yılında İnka öncesi Chan Chan şehrinde bulunmuştur. Avrupa'da avocado ile ilgili bilinen en eski yazılı kayıt Martín Fernández de Enciso (doğum.1470–ölüm.1528) tarafından   1518 ya da 1519 yıllarında yazılan, Suma De Geographia Que Trata De Todas Las Partidas Y Provincias Del Mundo kitabındadır.  Bilinen ilk 'avocado' kelimesinin kullanıldığı İngilizce yayında Hans Sloane tarafından 1696'da yapılan Jamaika bitkileri indeksindedir. Bitki  Endonezya'ya 1750'de Brezilya'ya 1809'da, Levant'a 1908'da girmiştir ve Güney Afrika, Avustralya'ya 19.yy sonunda giriş yapmıştır.

Etimoloji

"Avokado" kelimesi Türkçeye İngilizce "Avocado" kelimesinden bu kelime de İspanyolca aguacate kelimesinden gelmektedir. Bu kelime de ispanyolcaya Nahuatl dilindeki ahuácatl (testis (meyvenin şeklini belirten referans bir kelime)) kelimesinden gelmektedir. Avokadolar Aztekler'de 'bereket meyvesi' diye bilinirdi. Güney Amerika'da Arjantin,Bolivya,Şili,Peru ve Uruguay'da Avokado Keçuva dilindeki adıyla palta olarak bilinir. Diğer ispanyolca konuşulan ülkelerde ve portekizce de ise adı abacatedir. Bu meyve, şekline ve belli kültür türlerindeki düz yeşil kabuk yüzetine yapılan atıfla avokado armudu veya timsah armudu diye de bazen adlandırılır.  Nahuatl ahuacatl kelimesi diğer bir kısım kelimelerle de ilişkilendirilebilir. Mesela ahuacamolli, avokado çorbası veya sosu anlamındadır ve bu kelimeden ispanyolcada avokado ile yapılan ve avokadonun bilinmesini sağlayan bir meze guakamole türetilmiştir.

İngilizce bilinen en eski bu meyve ile ilgili yazılı kullanım 1697'de  "Avogato Pear"dı. Bu kelime sonradan "alligator pear" (timsah armudu) şeklini almıştır. The "advocate"-formuna diğer bazı Germanik dillerde rastlanmaktadır. Örneğin Almanca Advogato-Birne, İsveççe advokatpäron, Danca advokat-pære ve Hollandaca advocaatpeer. Hindistan'ın bir kısım bölgelerinde ise bu meyve tereyağı meyvesi ("butter fruit") diye bilinir. Çin'de ise è lí (鳄梨, "timsah armudu"nun doğrudan çevirisi") veya huángyóu guǒ (黄油果, "tereyağı meyvesi") olarak bilinir.

Türkiye'de halk arasında bazı kesimlerce bu meyve Amerikan armudu adıyla da anılmaktadır.

Yetiştirme

20 metreye kadar uzayabilen ağacın, sıralı ve 12–25 cm arası uzunlukta yaprakları bulunur. Çiçekleri pek göze çarpmaz yeşilimsi sarı renkte 5 ile 10 mm genişliğindedir. Armut şekilli meyvesi 7 ila 20 cm uzunluğundadır, ağırlığı 100 gr ila 1000 gr ağırlığındadır, ortasındaki geniş tohum 5 cm ila 6.4 cm uzunluğundadır.

Subtropikal türleri donsuz ve az rüzgar gerektiren bir iklimi tercih eder. Aşırı rüzgar nemi düşürür, çiçekleri kurutur ve polenlemeyi etkiler. Her ne kadar, Hass kültür türü -1'e kadar olan ısılara tahammül ederse de hafif donlar olgunlaşmamış meyvelerin ağaçtan düşmesine neden olur. Yaklaşık 1 metreden fazla derinliğe sahip iyi havalandırılmış toprağa da ağaç ihtiyaç duyar. Aşırı tuzlu toprak ürün verimini düşürür. Bu toprak ve iklim dünyanın ancak sayılı bölgelerinde olur. Güney İspanya, Portekiz, Fas, Girit,  Levant, Güney Afrika, Kolombiya, Peru, Orta ve Kuzey Şili'nin belli bölgeleri, Vietnam, Endonezya, Güney Hindistan'ın belli bölgeleri, Sri Lanka, Avustralya, Yeni Zelanda, Filipinler, Malezya, Orta Amerika, Karayipler, Meksika, Kaliforniya, Arizona, New Mexico, Teksas, Florida, Hawaii, Ekvador ve Ruanda. Bütün bu bölgelerde farklı kültür türlerine sahiptir.

Hasat ve hasat sonrası
Ticari üretimde hektar başına yılda ortalama 7 ton ürün alınabilir, bazı bahçelerde bu hektar başına 20 tonu bulabilir. Zeytin gibi düzensiz ürün vermesi sorun teşkil edebilir zira 1 yıl yüksek verim alınırken bunun ardından düşük verim alınan bir yıl takip eder. Avokado dona tahammül edemez bu sebeple tropik ve subtropik iklimlerde yetişir. Bununla birlikte soğuğa dayanıklı varyetelerde bulunmaktadır mesela Ettinger varyetesi gibi varyeteler -6 dereceye kadar az bir yaprak hasarı ile dayanabilir. -10 dereceye kadar dayanıklı varyetelerinde bulunduğu iddia edilmektedir.

Avokado klimakterik bir meyvedir (muz da bir diğeri) bunun anlamı, meyve ağaç üstünde olgunlaşmaya başlar ancak esas olgunlaşması (sararıp) yenilecek hale gelmesi ağaçtan koparıldıktan sonra olur. Avokado yeşil olarak toplanır ve dondurucuda 3.3 ile 5.6 derecede saklanır ve son güzergahına ulaştırılır. Avokadonun yetişmesinden sonra yenebilir hale gelmesi vakit alır. Meksikalı yetiştiricilerin Hass Avokadosu %23 oranında yenilebilir hale geldiğinde kuru materyal içerir diğer ülkelerde de aynı standarda sahiptir. Avokado toplandıktan birkaç gün sonra oda sıcaklığında da sararıp yenilebilir hale gelir. Bazı marketlerde daha hızlı şekilde etilen (karpit) gazı ile muamele edilerek yenilecek hale getirilmektedir. Bazı hallerde ise müşterilerinin en iyi şekilde kendilerine geri dönmesini isteyen ticari üreticiler avokado meyvesini iyice yetişip sararması için ağaçta bırakırlar ancak eğer ağaçta meyve çok fazla bekletilirse düşüp zarar görebilir.

Büyütme
Avokadonun kültür çeşitleri (türleri) olan alt varyeteler şu varyetelerine dayanmaktadır.
 Persea americana var. drymifolia (Meksika varyetesi).
 Persea americana var. floccosa
 Persea americana var. guatemalensis (Guatemala varyetesi).
 Persea americana var. nubigena
 Persea americana var. steyermarkii
Avokado türleri çiçeklerindeki erkek ve dişi organların ayrı zamanlarda olgunlaşmaları (dichogamy) yüzünden, kendisine ancak kısmen verimlidir. Bunun üzerine uzun bir büyüme dönemi bu ağaçların ve meyvesinin büyümesini zorlu hale getirir. Pek çok kültür türü tohumla büyütülen ağacın üzerine yapılan aşı ile çoğaltılır zira bu mutasyonları en aza indirdiği gibi meyve veriminin de korunmasını sağlar. Modern yetiştirme programları da izolasyon ile rastgele çapraz polenlemeyi en aza indirerek yeni türler yaratır. Bu konunda Kaliforniya Üniversitesi ve Volcani Centre'daki "Instituto de Investigaciones Agropecuarias" gibi dünyada enstitüler bulunur.

Avokado çiçekleri hem dişi, hem erkek organa sahip olmasına rağmen bu organlar aynı anda işlev yapmazlar. Çiçekler iki eşeyli bir açılma düzeni gösterir. Her çiçek ilk açıldığında dişi safhadadır. Bu safhada dişi organ başka çiçeklerden gelen çiçek tozlarını kabul eder, erkek organlar çiçek tozu saçmazlar. Bu safhaya "Dişi Safha" denir. Daha sonra çiçek kapanır, gece kapalı kalır, ertesi gün aynı çiçek tekrar açılır. Bu açılışta ise erkek organlar çiçek tozu saçarken dişi organ artık kabul edici değildir. Dişicik tepesi kararmış ve kurumaya başlamış olabilir. Bu safhaya da "Erkek Safha" denir. Avokado çiçeğinin bu durumu bilimsel olarak "Senkronoiz Dikogami" olarak adlandırılır. Yani erkek ve dişi organların olgunlaşması farklı zamanda ama günün hep aynı saatlerinde olur.

Avokado çeşitleri çiçek tipi bakımından A ve B tipi olarak 2 grupta sınıflandırılır.

A tipi çeşitlerde çiçek ilk günün sabahı dişi, ertesi gün gündüz geç saatlerde veya öğleden sonra erkek safhadadır.
B tipi çeşitlerinde ise çiçek birinci gün öğleden sonra dişi, sonrasında kapanıp ertesi sabah erkek safhadadır. Bu duruma göre kültür türleri şu şekilde sınıflandırılmaktadır.
 "A" tipi kültür türleri: Hass, Gwen, Lamb Hass, Pinkerton, Reed.
 "B" tipi kültür türleri: Fuerte, Sharwil, Zutano, Bacon, Ettinger, Sir Prize, Walter Hole.
Avokado çiçeğinin bu iki eşeyli açılma düzeninden dolayı iyi bir meyve tutumu ve yüksek verim alabilmek için A ve B tipi çeşitler birlikte dikilmelidir. Ancak aynı tipteki kültür türlerinden bazıları gün ve saat farkı ile de olsa farklı zamanlarda çiçek açtıklarından belli ölçüde birbirlerini tozlama imkânı da bulunmaktadır.
Belli Hass, gibi kültür türleri  düzensiz verim nedeniyle belli yıllarda iyi ürün verir. Soğuk (avokado ağaçlarının pek tolere edemedikleri bir durum) gibi bir durumdan kaynaklı düşük ürün verme hali ağaçların bir sonraki yıl için daha bol ürün vermesine neden olur. Bazı yıllar ise çevresel koşullar tohumsuz (çekirdeksiz) avokado meyvelerinin oluşmasına neden olabilir. Avokado endüstrisinde bunlar  "cukes" diye bilinir ve küçük boylarından dolayı bunlar ticari olarak dışlanır satılamazlar.

 Çoğaltma ve anaçlar

Avokado anaçları genellikle meyve vermesi için tohumdan çoğaltılır. Normalde tohumdan  ağacın büyütülmesi 4 ile 6 yıllık bir vakit alabilir ve ancak bu ağaçların tohumların alındığı ana ağaçla aynı meyve kalitesine sahip olması pek olası değildir. Bu sebeple sadece anaçlar tohumdan çoğaltılabildiği gibi çelikten de köklendirilerek çoğaltılabilir. Bu anaçlar 1 yıl serada büyütüldükten sonra artık aşılanmaya hazır hale gelir. Bunun ardından göz aşısı veya kalem aşısı ile çoğaltılır. Bu şekilde aşılana ağaç satıma hazır hale gelmeden önce 6-12 ay kadar daha büyütülür. Anaçlar genel koşullar gözönünde tutularak seçilir zira fakir toprak ve kök boğazı çürüklüğü gibi mantar hastalıkları anaçları tehdit eden durumlardır.

 Kapalı ortamda çimlendirme
Kapalı ortamlarda avokado çukur bardaklarla özel bir teknikle çimlendirilebilir. Bunun için olgunlaşmış ve buzdolabında dondurulmamış avokadonun tohumu olan meyve çekirdeği alınıp 3-4 kürdan hafifçe sadece kabuğa birkaç mm geçecek şekilde çekirdeğe saplanıp, çekirdek su dolu bir bardağa konularak tutturulur. Bardakta çekirdeğin üçte biri suyun üzerinde olmalıdır. 4 ile 6 hafta içinde avokado filizlenmeye ve kök salmaya başlar aksi takdirde çekirdek çöpe atılır. Kök 1–2 cm büyüyünce bitki saksıya alınır ve her birkaç günde bir sulanır ancak avokado geniş bir alan istediğinden saksı birkaç defa değiştirilip büyütülmelidir.

 Hastalıklar

Avokado ağaçları bakteriyel, viral, fungal ve belli ana minerallerin eksikliğinden kaynaklanan beslenme hastalıklarına karşı duyarlıdır. Hastalıklar bitkinin bütün bölümlerini etkileyebilir. Lekelenme, çürük, kanserlere, renk solmalarına, paslanmaya neden olabilir.
 Kaliforniya'da üretim
ABD'nin avokado üretiminin %95'i Kaliforniya'da 59.000 dönüm (240km2)yi bulan bir ekim alanından ve bunun %60'ı Güney Kaliforniya-San Diego Country'den karşılanır.  Fallbrook-Kaliforniya gibi şehirler "Dünya'nın Avokado Başkenti" olarak adlandırılır. Fallbrook ve Carpinteria gibi şehirler yıllık  avokado festivalleri düzenleyip hasatlarını kutlarlar.

 A tipi avokado kültür türleri
 Choquette Miami-Florida'da Remi Choquette adlı bir kimse tarafından bulunup yetiştirilen bir kültür türüdür. Güney Florida'da ticari bir tür olarak yetiştirilir.
 Hass Bugün Dünya'da yetişen en yaygın ve bilinen avokado türüdür. Yılda boyunca meyve verir ve dünyadaki ıslah edilmiş avokado türlerinin %80'nini oluşturur..  Bütün Hass Avokado meyveleri bir posta kuryesi olan La Habra Heights, Kaliforniya'daki Rudolph Hass'ın ismini taşıyan ve onun tarafından yetiştirilen bir ağaçtan türemiştir. Hass 1935'te bu verimli ağacının patent hakkını almıştır.  "Ana ağacın " türü belirsizdir, Eylül 2002'de kök çürüklüğü hastalığı nedeniyle ağacın ölmesi üzerine kesilmiştir.  Hass ağaçları orta büyüklükte (150–250 g)lık, oval çakılımsı yüzeyli meyveler verir. Meyve eti ceviz gibi zengin aromalı ve %19 oranında yağ içerir.  Bu kültür çeşidinin Guatemala  A Hibrit türü −1 °C (30 °F)lık soğukluğa dayanıklıdır. Ancak Hass türleri dona karşı çok hassas olduğundan don olayları ağacın zarar görüp meyve veriminin düşmesine neden olur.
 Gwen Hass  ve Thille türlerinin 1982'de çaprazlanması ile elde edilen bir türüdür. Hass türüne göre daha çok ürün verir ve daha bodurdur. Ancak cevizimsi zengin aromalı oval şekilli meyvesi Hass'tan daha küçük 100-200 gr ağırlığındadır. Hass'a göre daha çakılımsı yüzeyi vardır ve olgunlaştığında koyu yeşil bir hal alır. Hass gibi -1 dereceye (30 °F) dayanıklıdır.
LulaMiami'ye dikilen 'Taft' avokadosu üzerinde yetişir ve Florida'da bu kültür türününün sahibi  George Cellon'un karısı olan Lula'da ismini almıştır. Meksika ve Guatemala türlerinin muhtemelen çaprazlanması ile elde edilmiştir. Lula aroması yüksek yağ içeren yapısı ve Florida'da ticari satımı ile de bilinir. Bunun yanında anaç olarak kullanımıda yaygındır. −4 °C (25 °F)'a kadar dayanıklıdır.
 Pinkerton İlk kez Saticoy-Kalifornia Pinkerton çiftliğinde 1970'li yıllarda yetiştirildiği için bu adı almıştır. Hass Rincon fidesinden elde edilmiştir, büyük bir meyveye, küçük bir tohuma sahiptir, yeşil meyvesi olgunlaştıkça koyulaşır. Soluk yeşil, düz, kremli, yüksek oranda yağ içeren bir meyve etine sahiptir. Hibrit bir Guatemela türü olarak tahmin edilmekle −1 °C (30 °F)ye dayanabilmektedir, kabuğu meyve etinden kolayca ayrılıp soyulabilir.
 Reed 1948'de James S. Reed tarafından Kaliforniya'da fide olarak tesadüfen geliştirilmiştir. Reed büyük, yeşil, düz yüzeyli bir meyve ile koyu kalın, parlak bir meyve yüzeyine sahiptir. Meyve derisi yeşildir Guatemela çeşidi olup  −1 °C (30 °F)'a dayanabilir. Ağaçların boyu 4-5 metre arasında değişir.
 B Tipi avokado kültür türleri
 Bacon  James Bacon adlı çiftçi tarafından 1954'te geliştirilmiştir. Bacon orta büyüklükte pürüzsüz, yeşil derili ve sarı-yeşil hsfif tatlı orta büyüklükte, biraz lifli meyve etine sahiptir. Çekirdek orta büyüklüktedir. Bitki derisi yeşil olsa da olgunlaştıkça sararır. Meyve hasadı, kasım başı ocak ortası olarak saptanmıştır. Ürün vermesi tutarlıdır, erken gelişen ve soğuk bölgelerde Fuerte çeşidinden daha yüksek meyve verimi olan bir çeşittir. Taşımaya uygunluğu iyi olan bir çeşittir. −5 °C (23 °F)'a kadar soğuğa dayanabilir.
 Brogden Meksika ile Batı Hint türlerinin çaprazlanması ile ortaya çıkmış bir tür olarak tahmin edilmektedir. Winter Haven, Florida'da Tom W. Brogden tarafından yetiştirilmiş bir fideden bu tür elde edilmiştir. −5 °C (22 °F)'a kadar soğuğa dayanabilir. Evde yetiştirilmek üzere çeşitli bitki satıcılarınca satılmaktadır. Meyve derisi olgunlaştığından koyu pembe bir hal alır.
 Ettinger Meksika/Guatemala Fuerte türünün çaprazlanması ile elde edilmiş,İsrail orijinli ve 1947'den beri üretilen bir çeşittir. Yetişkin ağaçların 4 saat kadar da olsa −6 °C (21 °F) ısıyı tolere edebildikleri tespit edilmiştir. Meyvesi pürüzsüz, ince ve yeşil ancak soyulması zor olan bir kabuğa sahiptir, meyve eti ise çok açık yeşil renktedir.
 Fuerte A Meksika/Guatemala çaprazı Puebla orijinli bir kültür türüdür, ispanyolca "güçlü" anlamına gelen adını 1913'te kaliforniya'da yaşanan nadir görülen bir don olayından sağ çıkması neticesi almıştır. −3 °C (26 °F)'a kadar dayanıklıdır, orta büyüklükte, armut şekilli, yeşil meyve derisi kolayca soyulabilir. Meyve et rengi açık sarı ve lifsiz bir çeşittir. Tohum orta büyüklüktedir.Meyve etinde, yağ içeriği %19-20 ve kuru madde içeriği % 29-30 arasýnda meydana gelmektedir. Meyve hasadı, kasım-nisanayları arasında yapılmaktadır. Ağaç boyu 4- ila 6 metre arasındadır.
Monroe Guatemala/Batı Hint türleri ile çaprazlama sonucu Homestad-Florida'da JJJL Phillips tarafından ortaya çıkarılmış bir kültürü türüdür. 1937'de bu türün patenti alınmış ve soğuğa dayanıklılık ve ürünün kalitesi yönünden en önemli ticari türlerden biri olmuştur. Eliptik meyvesi epey büyük olup 910 gr (2 pound) bulabilmektedir. −3 °C (26 °F)'a kadar dayanabilir.
 Sharwil Baskın Guatemala ancak bir ölçü Meksika Avocado türlerine ait genlere sahip Sharwil 1951'de  Frank Sharpe tarafından Redland Plajı, güney Queensland, Australya'da geliştirilmiştir. "Sharwil" adı bu türün  ilk üreten J.C. Wilson ile Frank Sharpe'ın Shar+wil kelimelerinin birleşmesi ile ortaya çıkmıştır. Avustralya'dan 1966'da Hawaii'ye gelmiş, yine dünya'ya yayılmıştır.  Orta büyüklükte düz yeşil meyvesi yüksek oranda (%20–24) yağ içerir ve küçük tohumludur. Meyve derisi olgunlaşıncada yeşildir. Hawaii'de dikilen Avokado ağaçlarının %57'den fazlası New South Wales, Avustralya'dakilerin %20'ye yakını bu türdür. Fuerte türünden daha fazla böcek ve hastalık direncine sahiptir, düzenli ve ortalama yüksek kalitede meyve verir. Ancak dona karşı hassastır.
 Zutano R.L. Ruitt tarafından 1926'da Fallbrook'da bulunmuştur, bu Meksika varyetesi −4 °C (25 °F) ye kadar dayanıklıdır. Büyük, armut-şekilli meyvesi; parlak, ince, sarı-yeşil kolayca soyulabilir bir kabuğu vardır. Meyve eti soluk yeşil, lifli ve aroması hafiftir.

 Diğer kültür çeşitleri

Yukarıda sayılan çeşitler tahdidi değildir. Ticari alanda yaygın olmasa da William A.Spinks tarafından bulunan Spinks avokadosu başta olmak üzere diğer avokado çeşitleri de bulunmaktadır. Kaliforniya dışında Florida'da yetişen kültürler büyük, yuvarlak, pürüzsüz yüzeyli orta yeşil derili ve az yağlı, liflidir. Nadiren de olsa düşük kalorili avokado olarak pazarlanır. Avokado üretim tarihinde kullanılan ancak ticari olarak kullanımı artık günümüzde bırakılan Challenge, Dickinson, Kist, Queen, Rey, Royal, Sharpless, ve Taft türleri sınırlı olsa da çiftçilerce dikilip kullanılabilmektedir.
Bununla birlikte Soğuğa dayanıklılık haritasında USDA 8b dayanıklılığa sahip Meksika varyetesi avokado türleri olduğu da iddia edilmekle pek yaygın olmasa da bu türlerin ABD'nin Teksas eyaleti,Fransa'nın güneyinde Nîmes gibi yerlerde yetiştirilmesi yapılmaya çalışılmaktadır. -10 dereceye kadar dayandığı iddia olunan "Fantastic" varyetesi   buna örnektir. Bunun yanında 'Brazos Belle', 'Joey', 'Lila', 'Poncho', 'Clifton', 'Duke', 'Ganter', 'Gottfried', 'Ignacio', 'Mayo', 'Mexicola', 'Mexicola grande', 'Northrop', 'Puebla', 'Stewart', 'Teague', 'Topa Topa', 'Walter Hole' gibi varyetelerde bulunmaktadır.

 Avokado ve ticari ilişkiler

Avokado ticari sorunlara da neden olmuştur. ABD, Meksika ve bir kısım ülkelerle birlikte NAFTA antlaşmasını imzalayıp bu antlaşma yürürlüğe 1994'te girince Meksika Avokadolarını ABD'ye ihraç etmek istemiş ancak ABD Meksika'daki avokadolarda Tephritidae tipi meyve sineklerinin bulunduğu ve bu sebeple Kaliforniya gibi yerlerde kendi ağaçlarını korumak ve kendi rezervlerine zarar vermesini engellemek için buna karşı direnmiştir. Bunun üzerine Meksika ABD Tarım Bakanlığı müfettişlerini ülkesine davet etmiş ABD ise bunun tespitinin mümkün olmayacağını söyleyerek bu teklifi reddetmiştir. Meksika Hükûmeti bunun üzerine ABD'nin kuzeydoğusuna (bu sineklerin soğuktan yaşayamayacağı yerler) ihracına izin verilmesi için teklif götürmüştür. ABD bu öneriye karşı da direnmiş, ancak Meksika'nın, ABD mısırının ithalatına karşı gümrük engellerini kaldırması karşısında bu ısrarından vazgeçmiştir.

Bir argümana göre ABD'nin bu inadının nedeni Kaliforniya'daki kendi avokado üreticilerinin, Şili ve Meksika'dan yapılan ithalatlar neticesi rekabet girip zor durumda kalacağı ve kar kaybına uğrayacağı yolundaki korku olduğu ileri sürülmüştür.

Bugün Meksika ABD'nin 50 eyaletine avokado ihraç etmektedir zira ABD tarım bakanlığı  müfettişleri davet edildikleri Meksika'da Hass avokadolarının %90'ının üretildiği Michoacán ve Uruapan'da incelemeler yapmış, milyonlarca meyveyi incelemiş ve hiçbir soruna rastlanmamıştır. Öyle ki ABD'de 2005-2006 arasında Meksika'dan yapılan ithalat 130.000 tonu  bulmuştur.
2009'da Meksika yanında Peru ve Şili'de ABD'ye avokado ihracatına katılmıştır.

Avokado üretildiği Kaliforniya ve Florida'da yüksek işçilik maliyetleri, su ve işçilik masraflarından diğer ülkelerin aksine pahalı fiyattan tüketiciye sunulmaktadır. Yine avokado ağacının meyve vermesi için yetiştirildiği yerde harcanan zaman, su v.s faktörlerde bu fiyatı arttırmaktadır. Buna rağmen Kaliforniya ABD'nin avokado üretiminin %90'ını tek başına yapmaktadır.

Uluslararası alanda ABD'ye avokado ihracatı ise Meksika'nın elindedir.

 Mutfaklarda kullanımı

Avokado kültürlerinde pek çok meyvede bulunandan fazla lipit (yağ) bulunur ve genellikle bunlar tekli doymamış yağlardır. Diğer yağlı gıdaların (Yüksek yağlı et süt balık vb.) kullanımın sınırlı olduğu hallederde çeşitli diyetlerde önemli şekilde kullanıma hizmet etmektedir.

Olgun avokado elin avucuna alınarak hafifçe nazik basınçla sıkılır. Meyve eti dışarıda hızla kahverengi hal alır bu enzimatik siyahlaşmayı engellemek için soyulan avokadoların üzerine limon veya misket limonu suyu sıkılır.

Meyveler tatlı değildir ancak yağlı ve belirgin ama ustaca tatlandırılmış pürüzsüz kremsi dokusu vardır. Pek çok ülkede bu ikisi için kullanılmasa da hem iştah açıcı, hem tatlı yemeklerde bu sayede kullanılabilir. Avokado vejetaryen mutfakta çok popülerdir, yüksek yağ içeriği nedeniyle sandviç ve salatalarda et yerine kullanılır.

"Hass" gibi bir kısım türler acımsı hale gelmeden az oranda ısıtılabilir durumda olmalarına karşın genelde bütün avokadolar ısıtılmadan çiğ olarak servis edilir. Zira, ısıtma denenmemiş kültürlerde çok dikkat gerektirir ve belli avokado türleri ısıtılması halinde yenilmez hale gelir. Yine uzun süreli bir ısıtma bütün kültür türlerinde kimyasal bir reaksiyona neden olur.

Meksika'da mısırlı tortillalara sürülerek tüketilen guakamole sosunun ana malzemesi avokadodur.

Filipinler, Brezilya, Endonezya, Vietnam, ve güney Hindistan (özellikle Kerala ve Karnataka bölgelerinin kıyı kesiminde), avokadolar milkshake ve nadiren de dondurmaya eklenerek veya diğer tatlılarda kullanılır. Brezilya, Vietnam, ve Filipinler ve Endonezya'da, şeker, süt veya su ile püre haline getirilen avokado karıştırılıp bir tatlı yapılır. Çikolata şurubu da bazen buna eklenir. Fas'ta soğutulmuş avokado ve tatlandırmak için pudra şekeri ve portakal aromalı su veya portakal suyu ile muamele edilmiş bir sütlü içecek karıştırılarak popüler bir içecek yapılır.

Etiyopya'da ise avokado su veya süt, şeker ile karıştırılıp Vimto adlı meyveli soda ve bir parça limonla servis edilir. Ayrıca avokado, mango, muz, papaya, guava ile karıştırılıp suyu çıkarılıp bir meyve suyu karışımı olarak bir bardakta servis edilir. Avokado ayrıca salatalarda kullanılır.

Brezilya gibi Portekizce konuşulan ülkelerde çoğunlukla Avokado iştah açıcı egzotik bir meyve gibi görülür, püre halinde lime ve şeker ile karıştırılıp tatlı veya aperitif olarak yenir.İspanyolca konuşulan Meksika ve Arjantin gibi ülkelerde ise bunun aksi şekilde hareket edilip tatlılı tarifler ve duyulmamıştır.

Avustralya ve Yeni Zelanda'da ise genelde sandviç, suşiler tostların üstünde ya da tavuk ile birlikte servis edilir. Gana'da dilimlenmiş ekmek üstünde tek başına sandviç gibi yenir. Sri Lanka'da şeker ve süt ya da "treacle" (kısmi ayçiçek nektarından yapılan bir tür şurup) ile püre haline getirilip karıştırılıp popüler bir tatlı olarak servis edilir. Haiti'de genellikle manyok ya da ekmek ile kahvaltıda tüketilir.

Meksika ve Orta Amerika'da beyaz pirinç ile karıştırılıp, çorbalarda, salatalarda tavuk ve etin yanında servis edilir. Peru'da "tequeños" adlı peynirli gözlemeye benzer bir böreğin üstünde mayonez gibi kullanılır, "pamillas" adı verilen mangalda, barbeküde kızartılmış etlerin yanında salata ve sandiviçlerde kullanılır ya da tuna balığı, kalamar, tavuk ile doldurulup bütün olarak tüketilir. Şili'de püre olarak hamburger, hotdoglarda veya dilimlenerek kereviz ve marul salatalarında kullanılır. Sezar salatasının şili versiyonu olgunlaşmış ve dilimlenmiş bütün avokadoyu içerir. Kenya'da avokado meyve olarak tek başına yenir veya meyve ya da sebze salatalarında karıştırılarak kullanılır. İran'da ise canlandırıcı yüz kremi olarak kullanılır.

Meyve püresi Surinam, Recife gibi eski Hollanda sömürgesi olan ülkelerde "Advocaat" adlı adı da kendinden gelen bir likörün orijinal tarifinde aroma verici, kıvam arttırıcı olarak kullanılır.

Avokado dilimleri hamburger, tortilla, hotdog ya da kızartılmış ete eklenip kullanılabilmektedir. Yumurta ile (yağda yumurta, tortillalar, omletler) birlikte kombine edilmektedir, suşi olarak "California Rolls" ya da makizushi (Avokado Maki)'de kilit malzemelerden biri olarak kullanılabilmektedir.

Güney Afrika'da Avokado ile yapılan "Avokado Ritz" bilinen bir yemektir.

1960'larda avokado Marks and Spencer ile İngiltere'ye geldiğinde bu firma bu meyveyi "avokado armudu" ("avocado pear") olarak adlandırmıştı ancak müşteriler bu meyveyi yanlış şekilde, armut gibi (krema ile) tatlılarda kullanıp, yenilmez bir meyve olduğu yönünde firmaya şikayetler yapmaya başladığında bu firma müşterilerin şikayetlerinden korunmak için armut kelimesini çıkarıp "avocado" olarak satıma devam etmiştir. .

 Besin değeri
Avokadoda çeşitli yağlar bulunmaktadır.

 Avokadonun kalorinin %75'i yağlardan gelir bunların çoğu tekli doymamış yağlardır.
 100 grlık değerler baz alındığında, avokadolar muza göre %35 daha fazla potasyum içerir. (485 mg- avokado'da;muz'da (358 mg)). B vitamini aynı şekilde E vitamini ve K vitamini yönünden zengindir.
 Avokado %75 çözünmez ve %25 çözülebilir lif içerir.

Yüksek miktar avokado tüketiminin düşük kan kolestrol seviyesini sağlayabileceği ön araştırmalarda tespit edilmiştir. Özellikle, 7 günlük zengin avokado diyeti sonrası hiperkolestrol hastalarının kolestrol seviyelerinde %17 oranında düşüş olduğu tespit edilmiştir. Diğer tespitlerde LDL (kötü huylu kolestrol) ve trigliserid seviyesinde  %22 düşüş HDL (Yüksek yoğunluklu lipoprotein-iyi huylu (yardımcı) kolestrol) seviyesinde %11 artış olmuştur. Japon araştırmacılar Avokado'da bulunan 4 kadar maddeyi sentezlemişler ve  (2R, 4R)-16-heptadecene-1, 2, 4-triol adlı antibakteriel bir bileşime rastlanmıştır.

Özel aliphatik asetogenin içeriğin birleşiminin, avokadoyu potansiyel kanser önleyicilerden biri yaptığı, ön araştırmalarla tespit edilmiştir.P. americana'' ekstraktının laboratuvar araştırmalarında hipertansiyon ve diabetes mellitus'a karşı potansiyel olarak tedavide kullanılabileceği tespit edilmiştir.

Ev bitkisi olarak

Her ne kadar pek poüler olmasa da, avokado ağacı içeride dekoratif bir ev bitkisi olarak büyütülebilir. Normal toprakda ya da 4-6 hafta içinde su içinde köklendirilen çekirdek saksıda büyütülebilir ancak bitki verimli hale gelmesi için yeterli büyüklüğe erişmesi ve yeterli güneş ışığı alması gerekir. Bazı ev bahçeciliği ile uğraşan kişiler meyve vermesi 4 ile 6 yıl arası bir süre gerektiren avokadonun büyemesinin hızlanması için aşı yaparlar ancak avokadonun iyi meyve vermesi için ikinci bir farklı türde ağacın ve çapraz tozlaşmanın gerekliliği unutulmamalıdır.

Alerjiler

Bazı insanlarda avokado alerjik reaksiyona neden olur. İki tür alerji formu bulunmaktadır; bunlardan ağaç poleni alerjisi ağız ve boğazda avokado yenildikten sonra lokal semptomlara neden olur, ikincisi lateks meyve sendromu olarak bilinir,  lateks alerjisi ile ilişkilidir ve genel ürtike (deri döküntüsü ve kaşıntı), kas ağrısı, kusmaya neden olur ve bazen can tehlikesine neden olabilir.

Hayvanlar için toksik etki
Avokado yaprakları, kabuk, gövde, veya tohumu hayvanlar, kediler, köpekler, develer, sığırlar, kuşlar, balık ve atlar için zararlıdır. bunların tüketimi, onlara zarar verebilir, öldürebilir. Avocado meyveside bazı kuşlar için zehirli olabilir ve "American Society for the Prevention of Cruelty to Animals " (ASPCA-Amerikan Hayvanlara Eziyetin Önlenmesi Derneği) tarafından kedi, köpek atları içine alan pek çok hayvan için toksik ilan edilmiştir. Buna karşın Avokado meyvesi çeşitli kedi ve köpek yemeklerinde kullanılmakta ve güvenli olduğu iddia edilmektedir.  ASPCA ise bu meyvenin güvenli olup olmadığının bilinmediğini belirtmektedir.

Avokado meyveleri toksik yağlı asit içerikleri ve persin içerir; çok miktarda alınırsa Atlarda koliğe neden olur ve veteriner tedavisi olmazsa ölümle sonuçlanabilir. Belirtileri gastrointestinal irritasyon, kusma, ishal, solunum sıkıntısı, konjesyon, kalbin dokuların etrafında sıvı birikimi ve hatta ölümdür. Kuşlar bu toksik bileşiğe özellikle hassas durumdadır. Avokado ve guakamolenun hayvanlara yedirilmesinden tamamen sakınılmalıdır.

Birlikte evrim
Bir kısım evrim bilimciler 'evrimsel anakronizmden' teorisinden hareketle ağaçların değişen ekolojik ortama uyum sağladığını iddia ederler ve avokado ağacının  büyük memelilerden olan Pleistocene megafauna ve gomphothere ile birlikte evrimleştiğini ve bu yönden Mango'ya benzediğini iddia ederler. Avokado ağacı da mango gibi genel olarak büyük hayvanlarca meyvelerinin yenmesi ve ardından toksik yenmez çekirdeğinin hayvan dışkısından yararlanarak etrafa yayılması ile yabani ortamda çoğalabilir. Bu yönden bir zamanlar soyu tükenmiş Dev tembel hayvanın ataları Gomphotherelerin bu bitkileri yaydıkları fakat sonrasında değişen duruma göre bitkinin ve meyvesinin kendini uyarlayarak günümüze kadar geldiği iddia edilmektedir. Buna göre ekolojik çevre olarak avokadonun mangoya benzediği iddia edilmektedir.

Ayrıca bakınız

 Türkiye'de Avokado üretimi

Kaynakça

İç bağlantılar
 Guakamole

Dış bağlantılar
 Beslenme bilgisi
 Avocado.org
 California Üniversitesi avokado kültüvasyonu
 Avocadosource.com
 Avokado hakkında
 ASPCA - Hayvan zehirleri kontrol merkezi-avokado

Kuzey Amerika ağaçları
Guatemala'daki çevre
Honduras'taki çevre
Jamaika florası
Kosta Rika'daki çevre
Meksika florası
Nikaragua florası
Meyve
Nahuatl dili

Avokado


Thure Leonard Klinckowström (* 29. Dezember 1735; † 23. November 1821 in Stockholm) war schwedischer Oberhofmarschall und Präsident des Wismarer Tribunals.

Leben
Thure Leonard entstammte der schwedisch-pommerschen Familie Klinckowström. Seine Eltern waren der Regierungsrat Thure Gustav Klinckowström (1693–1765) und dessen Frau Maria Charlotte von Borcke (1714–1785). Der Vater wurde 1759 in den Freiherrenstand erhoben. Er trat als Kanzleijunker in den schwedischen Hofdienst und wurde 1763 Hofjunker, 1764 Kammerherr und 1766 königlicher Kammerherr. 1767 wurde er Archivar der Königlichen Majestätsorden (K. M. O.), 1774 Hofmarschall und 1776 Ritter des Nordstern-Ordens. 1782 wurde er zum Präsidenten des Wismarer Tribunals ernannt. Im selben Jahr wurde er Unterkanzler der Majestätsorden. 1794 war er Kommandeur aller Majestätsorden und Oberster Ombudsmann der Orden.

Nachdem er 1795 den Vertrag über die Verlobung des schwedischen Königs Gustav IV. Adolf mit Luise Charlotte zu Mecklenburg geschlossen hatte, der bald darauf annulliert wurde, wurde er zum Obersten Marschall der Königin und zum Ritter des Seraphinenordens ernannt. Außerdem wurde ihm der Titel "En af rikets herrar" (etwa einer der Herren des Reiches) verliehen. 1797 wurde er Oberster Marschall der Königin Friederike Dorothea. 1799 trat er vom Amt des Tribunalspräsidenten zurück. 1811 wurde er zum Ritter des Freimaurern vorbehaltenen Ordens Karls XIII. ernannt.

Thure Leonard Klinckowström besaß auf der Grundlage der Verordnung seines Onkels Leonard Klinckowström (1685–1759) Rinkesta in Ärla socken als Fideikommiss, das er später gegen Graneberg in Gryts socken, Södermanland, eintauschte.

Er galt als sehr reich. Umso überraschender war es, als kurz nach seinem Tod sein Bankrott offengelegt wurde.

Er heiratete 1768 Carolina Sophia Freiin von Lantinghausen (* 1749; † 1769), die bereits im folgenden Jahr starb. Seine zweite Ehe schloss er 1773 mit Hedwig Eleonora Gräfin von Fersen (* 2. Juli 1753; † 8. November 1792 in Pisa), der Tochter des Reichsrats Graf  Friedrich Axel von Fersen. Mit ihr hatte er eine Tochter und drei Söhne. Der Sohn Otto Wilhelm Klinckowström (* 1778; † 1850) wurde schwedischer Kavallerieoffizier, dann russisch-finnländischer Politiker und Hofbeamter.

Literatur
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 2. Teil, Norstedt & Söner, Stockholm 1861, S. 443 (Google bücher).
 Vilhelm Fredrik Palmblad, Peter Wieselgren, Karl Fredrik Werner (Hrsg.): Biografiskt lexicon öfver namnkunnige svenske män. Bd. 7, Uppsala 1841, S. 76 (Google Bücher).

Richter (Obertribunal Wismar)
Ritter des Ordens Karls XIII.
Träger des Nordstern-Ordens (Ritter)
Träger des Seraphinenordens
Hofmarschall
Freiherr
Freimaurer (Schweden)
Freimaurer (19. Jahrhundert)
Thure Leonard
Schwede
Geboren 1735
Gestorben 1821
Mann

Thure Leonard Klinckowström


ديديما (Δίδυμα) هي مدينة في أرغوليس في مقاطعة كينتريكي إلادا في اليونان.

يبلغ عدد سكانها حوالي 1175 نسمة.

المراجع

مدن اليونان

ديديما (أرغوليس)