William Jones (1760September 6, 1831) was an American politician.

Early career
Jones was born in Philadelphia in the Province of Pennsylvania. Apprenticed in a shipyard, during the American Revolutionary War, he saw combat in the battles of Trenton and Princeton and later served at sea. In the decades that followed the war, he was a successful merchant in Charleston, South Carolina, and in Philadelphia. He was elected as a Republican to the United States House of Representatives in 1800 and was offered the office of Secretary of the Navy in 1801, but declined and remained in Congress to the end of his term in 1803. In 1805, he was elected as a member of the American Philosophical Society.

Secretary of the Navy
With the War of 1812 raging, Jones became Secretary of the Navy in January 1813. His policies contributed greatly to American success on the Great Lakes and to a strategy of coastal defense and commerce raiding on the high seas. In late 1814, near the end of his term, he made recommendations on the reorganization of the Navy Department. These led to the establishment of the Board of Commissioners system which operated from 1815 until 1842.

Bank president
From May 1813 to February 1814, Jones also served as acting Secretary of the Treasury and in 1816 was appointed President of the Second Bank of the United States. He returned to commercial pursuits in 1819. Jones died in Bethlehem, Pennsylvania.

Legacy

The destroyer USS William Jones (DD-308) was named in his honor.

References

Further reading

External links

1760 births
1831 deaths
19th-century American politicians
Politicians from Philadelphia
People of colonial Pennsylvania
People of Pennsylvania in the American Revolution
United States Secretaries of the Navy
American people of the War of 1812
Madison administration cabinet members
Continental Army soldiers
Colonial American merchants
Democratic-Republican Party members of the United States House of Representatives from Pennsylvania
Burials at St. Peter's churchyard, Philadelphia
Acting United States Secretaries of the Treasury
19th-century American merchants

William Jones (statesman)


Kolizijska zona nastaje kada se tektonske ploče koje nose kontinentalnu litosferu susreću na konvergentnoj granici. Kontinentalna litosfera obično se ne subducira zbog svoje relativne niske gustoće te zbog toga dolazi do složenog područja orogoneze koje uključuje nabiranja i navlačenja dok se blokovi kontinentalne kore gomilaju iznad zone subdukcije.

Tektonika

Kolizijska zona


Evaristo Sande López (nacido el 20 de marzo de 1934 en Buenos Aires, Argentina - fallecido el 3 de marzo de 1989 en Málaga, España) es un ex-futbolista argentino. Jugaba de delantero en Argentina y de Medio en España y su primer club fue Racing Club.

Carrera

Comenzó su carrera en 1956 jugando para Racing Club de Avellaneda. Jugó en el club hasta 1958. Ese año se trasladó a España para jugar en el Real Oviedo hasta 1960. En 1962 se trasladó al CD Málaga, manteniéndose en el equipo malaguista hasta el año 1963. En 1966 se confirma su traslado al Granada CF, club en el cual en el año 1967 se retira definitivamente del fútbol.

Clubes

Palmarés

Como jugador

Campeonatos nacionales

Enlaces externos

 Ficha en BDFA
 Ficha en Ceroacero

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas del Racing Club en los años 1950
Futbolistas del Real Oviedo en los años 1950
Futbolistas del Real Oviedo en los años 1960
Futbolistas del Club Deportivo Málaga
Futbolistas del Granada Club de Fútbol en los años 1960

Evaristo Sande


Standesamt Usch was a civil registration district (Standesamt) located in Kreis Kolmar, province of Posen of the German Empire (1871-1918) and administered the communities of:

Kol = Kolmar; Sch = Schneidemühl; Usc = Usch
Population data may be inaccurate (see German census of 1895).

This article is part of the project Wikipedia:WikiProject Prussian Standesamter. Please refer to the project page, before making changes.

Geography of Prussia
Civil registration offices in the Province of Posen

Standesamt Usch


Marek Čech () este un fost fotbalist slovac. El a jucat în principal pe postul de fundaș dreapta, dar a mai fost folosit ca extremă.

Cariera
Čech a jucat  pentru Inter Bratislava, Sparta Praga și Porto. În timp ce se afla la Porto, în sezonul 2005-2006, a făcut parte din echipa care a câștigat Primeira Liga și Taça de Portugal. De asemenea, a jucat pentru echipa națională a Slovaciei și a fost titular la UEFA Euro 2008.

La 15 iulie 2008, Čech a semnat cu echipa  West Bromwich Albion din Premier League pentru 1,4  milioane de lire sterline. El și-a făcut debutul în luna următoare, jucând ca mijlocaș într-o înfrângere cu 1-0 suferită în fața lui Arsenal în meciul de deschidere al sezonului de Premier League 200820-09. Antrenorul de atunci al lui West Brom, Tony Mowbray, a spus că Čech este un "model de profesionalism" și că l-a adus pentru a-i crea concurență fundașului stânga Paul Robinson. Cu toate acestea, Čech nu a reușit să devină titular, jucând în doar 11 meciuri pe tot parcursul sezonului. După plecarea lui Mowbray și vânzarea lui Robinson, Čech a devenit titular în echipa gândită de Roberto Di Matteo. El a înscris primele două goluri pentru West Brom într-o victorie de 3-1 pe Plymouth Argyle la 12 septembrie 2009. În mai 2011, Čech a semnat un contract pe un an cu West Brom, împreună cu coechipierul Roman Bednář.

Trabzonspor
La 31 august 2011, s-a confirmat faptul că Čech a semnat cu clubul turc de Süper Lig Trabzonspor. El a semnat un contract pe trei ani în valoare de 1 milion de euro pe an.

Referințe

Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2010
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai West Bromwich Albion FC
Fotbaliști ai FC Porto
Fotbaliști internaționali slovaci
Fotbaliști slovaci
Fundași
Sportivi slovaci în viață
Nașteri în 1983
Nașteri pe 26 ianuarie

Marek Čech (fotbalist slovac)


فرانشيسكو بينوسي  (مواليد 15 أكتوبر 1981 في ميستري - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باليرمو الإيطالي منذ 2010 في مركز حارس مرمى .

روابط خارجية

مراجع

حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون من البندقية
لاعبو أسكولي
لاعبو أودينيزي
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثالثة
لاعبو باليرمو
لاعبو تورينو
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو سيينا
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو ليتشي
لاعبو منتخب إيطاليا لكرة القدم للشباب
لاعبو نادي كاربي
لاعبو نادي ليفورنو
لاعبو هيلاس فيرونا
مواليد 1981
مواليد في البندقية
لاعبو نادي أريتسو
لاعبو كرة قدم من البندقية

فرانشيسكو بينوسي


Lars Fruergaard Jørgensen (født 29. november 1966, Skals) er en dansk erhvervsmand, der er nuværende administrerende direktør for Novo Nordisk. Han overtog stillingen ved årskiftet til 2017 fra Lars Rebien Sørensen.

Uddannelse og karriere
Jørgensen gik på Viborg Katedralskole, hvor han blev student i 1985, og han blev herefter uddannet på Handelshøjskolen i Århus med et halvt år på San Francisco State University i Californien, og han blev færdig i 1991.

I 1994 blev han ansat i finansafdelingen i Novo Nordisk, og han blev her frem til 2001, hvor han blev udnævnt til Vice President med ansvar for finans og IT i Japan og Oceanien. I den forbindelse flyttede han med familien til Tokyo. I 2004 flyttede han tilbage til Danmark, og i 2013 blev han ansat som koncerndirektør med ansvar for kvalitet. Året efter blev hans område udvidet til også at dække Corporate Development.

I september 2016 blev det meldt ud, at han ville overtage topposten i Novo Nordisk, efter at Sørensen havde meldt ud, at han trak sig med årets udgang. Den anden kandidat til stillingen var Jacob Riis, der havde ansvar for det amerikanske marked, og han valgte at opsige sin stilling i begyndelsen af 2017, hvorefter han blev direktør for Falck.

Jørgensen har også siddet med i flere bestyrelser, heriblandt Innate Pharma i Frankrig, Harno Invest, NNIT og NNE Pharmaplan, hvor han er formand.

Hæder
2019: Dannebrogordenen
2020: Årets leder, der uddeles af organisationen Lederne

Referencer

Erhvervsfolk fra Danmark
Novo Nordisk

Lars Fruergaard Jørgensen


غوتهولد إفرايم ليسينغ  كاتب، وفيلسوف، وكاتب مسرحي، وناقد فني ألماني (22 يناير 1729-15 فبراير 1781) هو أحد أهم ممثلي عصر التنوير، مسرحياته وكتاباته النظرية أثرت بصورة كبيرة على تطور الأدب الألماني.

حياته

ولد ليسينغ في كمينز Kamenz وهي بلدة صغيرة في ولاية سكسونيا. والده كان رجل دين وكاتب. بعد دخوله مدرسة لاتينية في كمينز (من سنة 1737 فصاعدا)، ومدرسة ساكسونيا الفيدرالية "Sächsisches Landesgymnasium Sankt Afra" في ميسين "Meissen" (من 1741 فصاعدا) درس اللاهوت والطب في لايبزيغ (1746-1748).

من 1748-1760 كان يعيش في لايبزغ وبرلين وعمل كناقد ومحرر للجريدة الفوسية (Vossische Zeitung). في 1752 حصل على درجة الماجستير في فيتنبرغ.و من 1760-1765 كان يعمل في بريسلاو (الآن وارسو) سكرتيرا للجنرال تاونتزيان (Tauentzien). في عام 1765 عاد إلى برلين، إلا أن تركه مرة أخرى في عام 1767 للعمل لمدة ثلاث سنوات كمستشار في المسرح الألماني الوطني في مدينة هامبورغ.هناك التقى إيفا كونغ (Eva König)،زوجته في المستقبل.

في عام 1770 ليسينغ أصبح صاحب مكتبة هرتزوغ أغسط في ولفنبوتل (Wolfenbüttel). عمله هناك كان قد انقطع بسبب أسفاره.مثلا في عام 1775 عندما سافر إلى إيطاليا برفقة الأمير ليوبولد. ليسينغ كان مؤيدا قويا للماسونية

عام 1776 تزوج إيفا كونيغ، الذي كانت أرملة، في "Jork" (بالقرب من هامبورغ). توفيت في 1778. 15 شباط / فبراير 1781، ليسينغ (52 عاما)، توفي خلال زيارة قام بها إلى تاجر النبيذ "Angott" في براونشفايغ.

أعماله
أظهر ليسينغ في بداية حياته اهتمامًا بالمسرح. حاول في كتاباته النظرية والنقدية عن الموضوع -كمسرحياته الخاصة- المساهمة في تطوير نوع جديد من المسرح في ألمانيا. ولجأ في هذا الخصوص إلى نظرية الأدبية السائدة حينذاك لغوتشيد وأتباعه. حوى عمله دراماتورجيا هامبورغ نقدًا لمسرحيات كانت تؤدى على مسرح هامبورغ، ولكن بعد التعامل مع الممثلين والممثلات غير الراضين، أعاد ليسينغ إخراج كتاباته لتصبح أميل لأن تكون تحليلًا للاستخدامات الصحيحة للدراما. أيد ليسينغ تعريفات أرسطو للدراما (الصراع) في كتابه فن الشعر. كان مؤمنًا بأن الأكاديمية الفرنسية أبخست استخدامات الدراما حقها من خلال قواعدها النيوكلاسيكية (التقليدية الجديدة) الشكلية والمتعلقة بفصل الأنواع. أثر ترداده لآرائه بهذا الشأن على ممارسي المسرح الذين بدأوا حركة لرفض قواعد المسرح عرفت باسم شتورم أوند درانغ (ألمانية) أي («الإعصار والإجهاد»). كان أيضًا من مناصري التلقي الجاد لأعمال شيكسبير. عمل مع الحديد من المجموعات المسرحية (مثل «دي نويبرين»).

حاول في هامبورغ مع آخرين إقامة المسرح الألماني الوطني. تظهر أعماله اليوم كنماذج أولية للدراما الألمانية البرجوازية التي تطورت لاحقًا. يرى الباحثون الآنسة سارا سامبسون وإيميليا غالوتي من بين أولى التراجيديات البورجوازية، ويعدون مينا فون بارنهيلم (مينا  البارنهلمية) نموذجًا احتذته العديد من الكوميديات الألمانية، وناثان دير فّايزه (ناثان الحاكيم) أول دراما أفكار («إيديندراما - Ideendrama») ألمانية. كتاباته النظرية لاوكون ودراماتورجيا هامبورغ وضعت المعايير التي قامت عليها مسألة المبادئ الجمالية والأدبية النظرية. كان ليسينغ يدعو إلى قيام الدراماتورجيين (العاملين في الدراما) بعملهم بالعمل مباشرةً مع شركات المسارح بدلًا من العمل في العزلة.

في كتاباته الدينية والفلسفية دافع عن حق المؤمن المسيحي في حرية الفكر. وجادل ضد الاعتقاد بالوحي والتمسك بالتفسير الحرفي للإنجيل كما تدعو التعاليم الأرثوذكسية السائدة في مسألة دعيت لاحقًا باسم خندق ليسينغ. حدد ليسينغ المفهوم الديني «لإثبات القوة»: كيف يمكن للمعجزات أن تظل مستخدمة كأساس للمسيحية ونحن لا نمتلك أدلة على المعجزات؟ الحقائق التاريخية محط الشك لا يمكن أن تستخدم لإثبات الحقائق الميتافيزيقية (كوجود الإله). كما يقول ليسينغ: «هذا إذن هو الخندق العظيم القبيح الذي لا يمكنني عبوره، مهما حاولت وكيفما حاولت أن أقفز تلك القفزة بكل إصراري».

في الفترة الأخيرة من حياته، أكب ليسينغ على تقييم مكثف للدين وعلم اللاهوت. أجرى العديد من دراساته عن طريق قراءة مخطوطات وجدها أثناء عمله في مكتبة. خلال عمله لصالح الدوق، كون علاقة وطيدة مع عائلة تدعى رايماروس. امتلكت العائلة مخطوطة غير منشورة لهيرمان صموئيل رايماروس هاجم فيها تاريخية الوحي المسيحي. رغم اعتراض أخيه كارل غوتهيلف ليسينغ، فقد بدأ بنشر أجزاء من المخطوطة في كتيبات عرفت باسم فصول لمؤلف غير معروف. أطلقت الكتيبات المثيرة للجدل نقاشات محتدة بينه وبين لاهوتي آخر، يوهان ميلكيور غوتزه. خوفًا من تشويه سمعته، طلب غوتزه من الحكومة وضع حد للمشادة الكلامية بينهما، وأسكت ليسينغ بواسطة قانون سلبه حرية الكلام بدون رقابة.

ردًّا على ذلك، اعتمد ليسينغ على مهاراته في الكتابة المسرحية ليكتب ما يعد دون شك أكثر مسرحياته تأثيرًا، ناثان الحكيم. في المسرحية، يظهر ليسينغ توترًا بين اليهودية والإسلام والمسيحية عن طريق جعل إحدى الشخصيات تسأل ناثان عن الدين الأكثر أصالة. يتجنب ناثان السؤال عن طريق سرد حكاية رمزية عن الحلقات الثلاث، ما يلمح لفكرة عدم وجود دين محدد هو «الدين الصحيح». تمثلت أفكار التنوير التي اعتنقها ليسينغ بشدة في «مثال الإنسانية» الذي اقترحه، وينص على أن الدين نسبي لقدرة الفرد على التفكير المنطقي. تعتبر ناثان الحكيم أول مثال على «أدب الإنسانية» الألماني. كابن للتنوير، آمن ليسينغ «بمسيحية المنطق العقلاني»، والتي توجه نفسها بروح الدين. آمن أن المنطق الإنساني (المنطلق من النقد والاعتراض) سيتطور، حتى دون الوحي المقدس. يبين موقفه بتوسع ووضح في كتابه تعليم البشرية (Die Erziehung des Menschengeschlechts).

فكرة الحرية (حرية المسرح ضد سيطرة النموذج الفرنسي، وحرية الدين من الدوغماتية الكنسية) هي موضوعه المحوري في مجمل حياته. لذلك وقف أيضًا مع تحرير الطبقتين الوسطى والثرية من تقرير النبلاء مصائرهم عنهم.

نشد في وجوده الأدبي الخاص أيضًا الاستقلال. ولكن كان من الصعب الإبقاء على مثله عن الحياة الممكنة لكاتب حر في وجه القيود الاقتصادية التي واجهها. فشل مشروعه في جعل الكاتبين ينشرون أعمالهم بأنفسهم، والذي حاول تحقيقه في هامبورغ مع سي. ج. بود.

ليسينغ مهم كناقد أدبي بسبب عمله لاوكون: مقالة في حدود الرسم والشعر. في هذا العمل، جادل ضد أخذ مقولة هوراس (كما الرسم، كذلك هو الشعر – باللاتينية: ut pictura poesis) منظورًا للأدب. بمعنى آخر، فقد اعترض على محاولة كتابة الشعر باستخدام نفس الأدوات التي يستخدمها المرء في الرسم. بل لكل من الرسم والشعر حسب رأيه شخصيته الخاصة (الشعر ممتد في الزمان، والرسم ممتد في المكان). هذا يتعلق بانقلاب ليسينغ على الكلاسيكية الفرنسية إلى المحاكاة الأرسطية المذكورة أعلاه.

معلومات

ليسينج كان شاعرا فيلسوفا وناقدا.بالنسبة له هذه الحقيقة لم تكون أبدا صلبة أو شيء يمكن أن يكن مملوكة من قبل شخص ما، ولكن دائما في عملية الاقتراب.

في وقت مبكر من حياته، أبدى ليسينغ اهتماما في المسرح.في كتاباته النظرية والحاسمة بشأن هذا الموضوع، كما في مسرحياته الخاصة حاول أن يسهم في تطوير مسرح برجوازي جديد في ألمانيا.وبذلك تحول ضد نظرية غوتشيد (Gottsched) الأدبية السائدة وأتباعه.
ولا سيما أنه انتقد التقليد البسيط للالمثال الفرنسية وصدر دعوات لتذكر النظريات الكلاسيكية لأرسطو وأعمال شكسبير. ليسينغ كان يعمل مع العديد من الفرق المسرحية (Neuberin etc)

أعمال مختارة
 العالم الشاب (Der junge Gelehrte) (1748)
 المفكر الحر (Der Freigeist) (1749)
 اليهود (Die Juden) (1749)
 فيلوتاس (Philotas) (1759)
 إيميليا جالوتي (1772)
 ناثان الحكيم (Nathan der Weise) (1779)
 تعليم البشر (Die Erziehung des Menschengeschlechts) (1780)

انظر أيضا
 صراع بين القدماء والمعاصرين

مصادر

وصلات خارجية

إفرايم ليسينغ
أشخاص من كامينز
أشخاص من لوساتيا العليا
أعضاء الأكاديمية البروسية للعلوم
خريجو جامعة فيتنبيرغ
خريجو جامعة لايبتزغ
ربوبيون
شعراء ألمان
شعراء ألمان في القرن 18
شعراء باللغة الألمانية
شعراء مسيحيون
صحفيون وصحفيات ألمان
فلاسفة ألمان
فلاسفة التنوير
فلاسفة القرن 18
فلاسفة بروتستانت
فولفنبوتل
كتاب ألمان
كتاب ألمان في القرن 18
كتاب دراما ومسرح ألمان
كتاب دراما ومسرح ألمان في القرن 18
كتاب غير روائيين ذكور ألمان
لاهوتيون بروتستانتيون ألمان في القرن 18
ماسونيون ألمان
مسيحيون ألمان
مواليد 1729
مواليد في كامينز
وفيات 1781
وفيات في براونشفايغ
أشخاص من العمر في عصر التنوير

إفرايم ليسينغ


حسين رحال لاعب كرة قدم سوري من مواليد حمص، يلعب مع الوثبة.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية سوريون
حراس مرمى كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الدوري السوري
لاعبو كرة قدم سوريون
لاعبو كرة قدم من حمص
لاعبو نادي الكرامة
مواليد 1408 هـ
مواليد 1988

حسين رحال


Steyr je statutarni grad u austrijskoj saveznoj državi Gornja Austrija, od 38.344 stanovnika

Osim toga je administrativni centar kotara Steyr-Land.

Zemljopisne karakteristike
Steyr leži na sjeveru Gornje Austrije, na ušću rijeke Steyr u Enns, udaljen 25 km južno od Linza.

Povijest

Srednji vijek
Steyr je izrastao u naselje oko zamka, prvi put je spomenut u dokumentima negdje između 985. – 991. pod imenom Stirapurch.

Od 1170. ima epitet urbsa, što je značilo i status grada, u to vrijeme njime je vladala moćna feudalna porodica Otakare.

Oni su njime vladali do 1192. kada je podpao pod Babenbergovce, kao dio njihovih dominiona sjeverno od rijeke Enns. Steyru je 1287. ponovno potvrđen status grada, i proširena pravom na
trgovinu željezom i drvom. Od tada je grad izrastao u centar metalurške industrije Austrije.

Drugi svjetski rat
Steyr je za Drugog svjetskog rata kao Industrijski grad pretrpio teška bombardiranja od strane savezničkog zrakoplovstva.

Privreda
Od 24.051 zaposlenih u 1991. godini, 54 % je radilo u metalnoj Industriji. Najveće tvornice tog tipa su Steyr-Nutzfahrzeuge AG
i Steyr-Daimler-Puch AG koje proizvode vozila, dijelove za njih i motore, a tu je i BMW Motoren GmbH koji također proizvodi
motore.

Pored tog grad je i turistički centar za jednodnevne izlete.

Gradovi prijatelji
 , Betlehem
 , Eisenerz
 , Kettering
 , Plauen
 , San Benedetto del Tronto

Galerija

Šport
Od 1999. održava se međunarodni Bajramski futsal turnir Steyr koji organizira Džemat Gazi Murat-Beg Steyr i jedan je od najstarijih u Austriji.

Izvori

Vanjske poveznice

 Službena stranica

Gradovi u Austriji

Steyr


New Democratic Party leadership elections, more commonly known as leadership conventions, are the process by which the Canadian New Democratic Party elects its leader.

Before 2003, when a modified one member, one vote (OMOV) system was adopted, every biennial New Democratic Party convention, since 1961, was a leadership convention. However, in practice, contested elections were held only when there was a declared leadership race. The earliest example of an incumbent leader being challenged from the convention floor happened in 1973 when Douglas Campbell unsuccessfully opposed David Lewis' leadership. In 2001, Socialist Caucus member Marcel Hatch challenged Alexa McDonough from the floor of the convention; however, McDonough easily retained the leadership in the resulting vote.

When the NDP was created by the merger of the Co-operative Commonwealth Federation (CCF) and the Canadian Labour Congress (CLC), trade unions were allowed to directly affiliate to the party, and a system was unofficially arranged so that up to one-third of all delegates to NDP conventions were selected by labour and the other two-thirds by NDP riding associations. This was also the case at leadership conventions, giving the labour movement a significant say in determining the party's leadership. Under the current system, each biennial federal convention includes a vote at which the delegates decide whether a leadership convention should be held. Then-leader Thomas Mulcair lost such a vote at the 2016 convention, resulting in the 2017 leadership election being called.

In practice, all three CCF leaders had been chosen by their parliamentary caucus and then elected unanimously at a subsequent national convention.

1961 leadership convention results

Held in Ottawa, Ontario on August 3, 1961.

1971 leadership convention results

Held in Ottawa, Ontario on April 24, 1971.

1973 leadership challenge results
Held in Vancouver, British Columbia on Friday, July 20, 1973.

1975 leadership convention results

Held in Winnipeg, Manitoba on July 7, 1975.

1989 leadership convention results

Held in Winnipeg, Manitoba on December 2, 1989.

1995 leadership convention results

Held in Ottawa, Ontario on October 14, 1995.

The NDP held a series of regional and labour "caucus votes" prior to the national convention.  A fourth candidate, Herschel Hardin, participated in the regional caucuses but did not win sufficient delegate support to qualify for the convention. These "primaries" were OMOV.

As the last place finisher on the first ballot, Nystrom was dropped. However, Robinson determined that he could not win on the second ballot if Nystrom's supporters moved to McDonough, as they were expected to, thus he withdrew and McDonough was declared the winner.

2001 leadership challenge results
Held in Winnipeg, Manitoba on Sunday, November 25, 2001.

Marcel Hatch, a leader of the NDP's Socialist Caucus, stood for leader as a challenge to Alexa McDonough's leadership.

There were 42 spoiled ballots. If these are factored in McDonough's level of support was 78% overall.

2003 leadership election results

Held in Toronto, Ontario on January 25, 2003.

For this election, the NDP instituted a modified one member one vote system. Votes by labour delegates accounted for 25% of the total result, while votes cast by party members accounted for 75%. The carve out for labour was eliminated prior to the 2012 election.

2012 leadership election

The leadership convention was held at the Metro Toronto Convention Centre on March 24, 2012. There were 128,351 eligible voters, most voting from home and not delegates at the convention.

The party chose Thomas Mulcair as their new leader following the death of Jack Layton on August 22, 2011. A One member, one vote process was used.

 = Eliminated from next round
 = Withdrew nomination
 = Winner

2017 leadership election

Voting was held between September 18 to October 1, 2017. The results were announced on October 1 in Toronto, Ontario at the Westin Harbour Castle.

Spoiled ballots: 101
Abstentions: 172
Turnout: 52.8% (1.9pp)

References and notes


The flag of Equatorial Guinea (; ; ) was adopted on August 21, 1979. The six stars on the flag represent Equatorial Guinea's mainland and five islands. Under the rule of dictator Francisco Nguema the flag was modified and a different national emblem was used in it. After he was deposed the original flag was restored.

Features and symbolism

The flag is a horizontal tricolor, with green, white and red stripes and a blue triangle at the hoist. Green symbolizes the natural resources, agriculture and jungles of the country. Blue symbolizes the sea, which connects the mainland with the islands. White symbolizes peace. Red symbolizes the bloodshed by the fighters for independence.

History

The flag was first flown  the day of independence, October 12, 1968, and it showed the national emblem in the center. However, in 1973, during the regime of Francisco Nguema, a different national emblem was used on the flag. Under Nguema's rule, the coat of arms consisted of several tools, a sword and a cockerel. The modified national motto Trabajo (work), and Unidad, Paz, Justicia (Unity, Peace, Justice) was written in two stripes. The original coat of arms was restored after Nguema was deposed on 21 August 1979. The arms consists of a silver shield with a silk-cotton tree, or Ceiba in the local language, which was derived from the arms of Rio Muni. Above the shield is an arc of 6 six-pointed yellow stars, that represent Rio Muni and the offshore islands. Beneath the shield is a silver scroll with the national motto, Unidad, Paz, Justicia ("Unity, Peace, Justice"). It is considered that under a silk-cotton tree a treaty was signed between Spain and a local ruler that marked the beginning of the colonial rule.

References

External links

Flags introduced in 1979
Flags of Africa
Flag
Equatorial Guinea

Flag of Equatorial Guinea


Simtek (Simulation Technology) je bila inženjerska tvrtka te bivša momčad Formule 1.

Osnovana je u Oxfordshireu u Engleskoj od strane Maxa Mosleya i Nicka Wirtha. Glavni sponzor momčadi bio je MTV, kanal koji emitira glazbene spotove. Momčad se u Formuli 1 natjecala 1994. i 1995., a u dvadeset utrka nije uspjela ostvariti bodove. Na Velikoj nagradi San Marina 1994. u kvalifikacijama, Australac Roland Ratzenberger poginuo je vozeći za Simtek. Veliki financijski problemi uzrokovali su napuštanje Formule 1 nakon Velike nagrade Monaka 1995.

Rezultati u Formuli 1

Vanjske poveznice
https://web.archive.org/web/20060620203605/http://f1rejects.com/teams/simtek/index.html

Momčadi Formule 1
Formula 1 u Ujedinjenom Kraljevstvu

Simtek


Rideskolen er en dansk dokumentarfilm fra 1998 instrueret af Vibe Mogensen efter eget manuskript.

Handling
Rideskolen er hele verden for mange piger. I hvert fald for Misse på ni år - "Når jeg rider på Frederik bliver jeg glad indeni", og Emilie på tolv - "Det var kærlighed ved første blik". De er to af Gentofte Sportsrideskoles hesteglade piger. Den første drømmer om at blive hestetrækker og den anden om at eje en hest og blive konkurrencerytter. Men det er dyrt at eje eller have part i heste. Og skæbnen blander kortene, så det bliver Misse, som rider, og Emilie, der trækker Frederik ved en minikonkurrence på skolen. Men træningen og sliddet fortsætter. Ligeledes gør drømmene og håbet.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Børnefilm fra Danmark
Danske film fra 1998

Rideskolen (dokumentarfilm)


An Cymbidium lowianum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Gustav Reichenbach, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Heinrich Gustav Reichenbach. An Cymbidium lowianum in nahilalakip ha genus nga Cymbidium, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. l. ailaoense
 C. l. kalawense
 C. l. lowianum

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Cymbidium

Cymbidium lowianum


Jablonov este un sat și municipiu în Districtul Levoča, Regiunea Prešov, Slovacia. În izvoarele istorice satul a fost amintit pentru întâia oară în 1235.

Sate din Slovacia

Jablonov


Mie saçılması veya Mie teorisi, düzlem bir elektromanyetik dalganın (ışık) homojen bir küre tarafından saçılmasını ifade eder. Maxwell denklemlerinin Lorenz–Mie–Debye çözümü olarak da bilinmektedir. Denklemlerin çözümü sonsuz bir vektör küresel harmonik serisi şeklinde yazılır. Saçılma ismini fizikçi Gustav Mie'den almaktadır; analitik çözümü ilk kez 1908 yılında yayınlanmıştır.

"Mie saçılması" terimi aynı zamanda ışığın dalga boyunun kürenin yarıçapı ile yaklaşık eşit olduğu saçılma durumları için de kullanılmaktadır; bu saçılma özellikle atmosferde görülür. Genel Mie saçılmasının teknik olarak bir boyut limiti yoktur: saçılma sonuçları kürenin dalga boyundan küçük olduğunu durumlarda Rayleigh saçılmasına, büyük olduğu özel durumlarda ise geometrik optiğe yakınsar. Mie saçılması ve tesir kesitinin hesaplanması için birçok kod bulunmaktadır; Mie teorisinin konsentrik küreler, sonsuz silindir ve küre kümelerine uygulandığı kodlar da mevcuttur.

Teori

Mie saçılmasında çarpan ve saçılan elektrik alanlar vektör küresel harmonikleri olarak yazılır. Helmholtz denkleminin küresel koordinat sisteminde değişkenlerin ayrımı ile çözülmesi ile elde edilir. Kürenin yüzeyinde elektromanyetik sınır koşulları sağlanarak saçılan dalga farklı katsayılarda çok kutuplu harmonikler cinsinden gösterilir. Işık saçılma oranı genellikle optik tesir kesiti ile ifade edilir ve bu katsayı Mie saçılması ile elde edilebilir. Teori kullanarak Mie rezonansları ve saçılma katsayıları da bulunabilmektedir.

Işığın dalga boyunun kürenin yarıçapına oranına ve malzeme özelliklerine göre farklı yaklaşım ve tanımlamalarda bulunulabilir. Rayleigh saçılması dalga boyundan çok daha küçük parçacıklardaki ışık saçılmasını belirtir. Bu dalga boyları için yarı-statik yaklaşım kullanılarak Laplace denklemi de çözülebilir. Rayleigh–Gans yaklaşımı ve ayrıksı kırınım teorisi (van de Hulst yaklaşımı) parçacığın kırılma indisinin bulunduğu ortamınkine çok yakın olduğu durumlarda kullanılabilir. Yaklaşımlar her ne kadar birçok uygulamada iş görse de atmosferdeki su damlacıklarındaki, hücrelerdeki ve emülsiyonlardaki saçılmaların hesaplanması için tam teorinin kullanılması esastır.

Matematiksel temeller

Mie saçılmasının türetilmesi

Mie saçılmasının standart analitik çözümü genelde z-ekseninde hareket eden ve x-ekseninde polarize olmuş bir düzlem dalga için yapılır. Parçacığın yalıtkanlık sabiti ve manyetik geçirgenliği  ve   ile gösterilirken, parçacığın bulunduğu ortamdaki değerler  ve  ile gösterilir.

Saçılma probleminin çözümü için öncelikle vektör Helmholtz denklemi küresel koordinatlarda yazılır. Helmholtz denklemi, elektrik ve manyetik alanlar için şu şekilde gösterilir:

Helmholtz denklemi dışında, alanların ,  ve  koşullarını sağlaması gerekir. Daha sonra  ve  küresel harmoniklerinin üreten fonksiyonu olarak kabul edebileceğimiz skalar  fonksiyonu denkleme eklenir; vektör küresel harmonikler gerekli koşulları sağlamaktadır.

Küresel koordinatlarda açılan dalga denklemi şu şekilde ifade edilebilir:

Bu denklem değişkenlerin ayrımı yöntemi ile çözülür. Denklemin çözümüne göre üreten fonksiyonunu sağlayan vektör küresel harmonikler şu şekilde ifade edilir:

  — manyetik harmonikler (TE)
  — elektrik harmonikler (TM)

ve

 Asosiye Legendre polinomlarını ve  ise küresel Bessel fonksiyonlarını gösterir.

Daha sonrasında küreye çarpan düzlem dalga vektör küresel harmonikler cinsinden açılır:

Buradaki  üst-imi  fonksiyonun radyal kısmının küresel Bessel fonksiyonu olduğunu belirtir. Açılım katsayıları ise şu integraller ile elde edilir:

'ı sağlayan tüm katsayılar 0'dır.

Sonrasında şu koşullar çözümde göz önünde bulundurulur:

 Kürenin yüzeyinde elektromanyetik sınır koşulları sağlanmalıdır.

 Saçılma probleminin çözümü orijinde sınırlandırılmalıdır: bu nedenle kürenin içindeki alanların üreten fonksiyonu olarak küresel Bessel fonksiyonları seçilir.

 Saçılan alan, orijinden sonsuza doğru hareket etmelidir; bunun için birinci tip Hankel fonksiyonları seçilir.

Saçılan alanlar, daha sonra vektör harmonik açılımla şu şekilde yazılır:

Bu denklemlerde  üst-imi  fonksiyonun radyal kısmının küresel Hankel fonksiyonu olduğunu belirtir.

Kürenin içindeki alanlar ise şu şekilde açılabilir:

 ve  küre dışındaki ve içindeki dalga vektörünü ifade eder. Kürenin dışı ve içindeki kırılma indisleri  ve  ile gösterilir.

Sınır koşulları denklemlere uygulandıktan sonra Mie katsayıları elde edilir:

Bu katsayılarda  kürenin yarıçapına,  ile  fonksiyonları da sırasıyla birince tip küresel Bessel ve Hankel fonksiyonlarına tekabül eder.

Mie saçılması nümerik olarak hesaplanırken sonsuz seri toplamının bir yerden sonra kesilmesi gerekir. Bununla ilgili en yaygın kriterlerden biri Wiscombe'un kriteridir ve  terimlerin doğruya yakın sonuçlar için yeterli olduğunu belirtir. Bu denklem de x,  ile eştir.

Saçılma ve yok olma tesir kesitleri

Mie teorisinde ve saçılmada etkinlik katsayıları sıklıkla kullanılan parametrelerdendir. Bu katsayılar yok olma , saçılma  ve soğurma  için tanımlanabilir. Bu katsayılar ilgili tesir kesitlerinin ışığın saçıldığı kürenin kesit alanına oranıdır. Örnek olarak, bir Mie saçılmasında saçılma etkinlik katsayısı  formülü ile hesaplanabilir; bu denklemde  saçılma tesir kesiti ve a da parçacık yarıçapıdır.

Yok olma kesiti, Mie teorisinde şu şekilde tanımlanır:
 and

Gene Mie teorisine göre, saçılma ve yok olma katsayıları sonsuz bir seri ile gösterilebilir:

Uygulamalar

Mie teorisi, atmosfer biliminde bulut ve tozlardaki ışık saçılmasının incelenmesi için sıkça kullanılmaktadır. Teorinin diğer kullanım alanları arasında biyomedikal sistemler ile radarlar bulunmaktadır. Mie saçılımı aynı zamanda bazı metamateryal ve plazmonik yapıların teorisinde yer edinmiştir.

Kaynakça

Kitap kaynakları

Dış bağlantılar
 SCATTERLIB: Işık saçılması kodları koleksiyonu
 Online Mie saçılması hesaplayıcısı
 PyMieScatt , Mie saçılması Python kodu

Işık
Elektromanyetizma
Saçılma
Atmosfer
Elektrodinamik

Mie saçılması


Svijet

Natjecanja

Svjetska natjecanja

Kontinentska natjecanja

Europska natjecanja

Osnivanja
 Servette FC, švicarski nogometni klub

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Natjecanja

Timski športovi

Pojedinačni športovi

Osnivanja

Rekordi

Nagrade

Ostali događaji

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Šport u 1890.


John F. Tierney (* 18. September 1951 in Salem, Massachusetts) ist ein US-amerikanischer Politiker. Von 1997 bis 2015 vertrat er den Bundesstaat Massachusetts im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Tierney besuchte die Salem High School und danach bis 1973 das Salem State College. Anschließend studierte er bis 1976 an der Suffolk University in Boston Jura. Danach arbeitete er als Rechtsanwalt in einer Kanzlei. Von 1976 bis 1996 war er Mitglied der Handelskammer von Salem, als deren Präsident er im Jahr 1995 fungierte. Von 1992 bis 1997 war er Kurator des Salem State College. Gleichzeitig begann er als Mitglied der Demokratischen Partei eine politische Laufbahn. Im Jahr 1994 kandidierte er noch erfolglos für den Kongress.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1996 wurde Tierney dann im sechsten Wahlbezirk von Massachusetts in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 1997 die Nachfolge des Republikaners Peter G. Torkildsen antrat. Nach acht Wiederwahlen konnte er sein Mandat im Kongress bis zum Jahr 2015 ausüben. Dort war er unter anderem Mitglied im Ausschuss für Bildung und Arbeit und im Committee on Oversight and Government Reform sowie in drei Unterausschüssen. In seine Zeit als Kongressabgeordneter fielen die Terroranschläge am 11. September 2001, der Irakkrieg und der Militäreinsatz in Afghanistan. Er galt als liberaler Abgeordneter. Im Jahr 2010 wurde er mit 56,9 % der Wählerstimmen bestätigt, obwohl seine Frau Patrice damals wegen Steuerbetrugs angeklagt war.

Im September 2014 bewarb er sich erneut um die Nominierung seiner Partei, unterlag aber in der Primary dem politisch unerfahrenen Seth Moulton mit 40:51 Prozent der Stimmen. Als Grund wurde ein Glücksspielskandal angesehen, in den seine Frau und sein Schwager verwickelt waren. Tierney musste damit am 3. Januar 2015 aus dem Kongress ausscheiden; sein Nachfolger wurde Moulton.

Weblinks

Einzelnachweise

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Massachusetts
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1951
Mann

John F. Tierney


Rótarsælda (fræðiheiti: Heterobasidion annosum) eða rótbarði er algeng sveppategund í skógrækt erlendis, sérstaklega greniskógum og veldur ómældum skaða þar. Enn hefur hún ekki fundist á Íslandi.

Tilvísanir

Plöntusjúkdómar
Hneflubálkur
Rótbarðaætt

Rótbarði


Les  sont une famille éteinte de fougères à graines, un groupe de fougères préhistoriques, de l'ordre éteint des Medullosales.

Liste des genres
Selon  :
 genre  Callipterygium (Weiss) Grand'Eury
 genre  Cyclopteris Brongniart
 genre  Laveineopteris Cleal
 genre  Margaritopteris Gothan

Liens externes

 EOL

Notes et références

Pteridospermatophyta
Famille de plantes préhistoriques (nom scientifique)
Taxon fossile non connu en Paleobiology Database
Taxon fossile décrit en 2003

Cyclopteridaceae


Offizielle Namen von Strukturen auf Himmelskörpern werden von der Internationalen Astronomischen Union (IAU) vergeben. Verwaltet werden die Listen vom US Geological Survey (USGS) im Gazetteer of Planetary Nomenclature (siehe Weblinks). Sie werden online aktualisiert.

Von den knapp 1000 identifizierten Einschlagkratern auf der Venus wurden bisher knapp 900 benannt, die in dieser Liste aufgeführt werden. Krater auf der Venus werden benannt nach:
 Frauen, die auf ihrem Gebiet Außergewöhnliches oder Grundlegendes geleistet haben (Kraterdurchmesser über 20 km)
 weibliche Vornamen (Kraterdurchmesser kleiner als 20 km)
Bei einigen Eponymen konnten die betreffenden Personen nicht ermittelt werden. In diesen Fällen wurde der Name nicht verlinkt. Bei den Vornamen wurde die IAU-Zuschreibung der Herkunft übernommen, unabhängig davon, ob diese zutreffend ist.

Aufgrund des Umfangs wurde die Liste der benannten Krater auf der Venus auf Unterseiten verteilt.

Weblinks
 Offizielle Liste der Venuskrater im USGS Gazetteer of Planetary Nomenclature (englisch)

!Liste
Venus, Krater

Liste der Venuskrater


The year 1688 in science and technology included a number of events, some of which are listed here.

Astronomy
 The constellation Sceptrum Brandenburgicum is named by Gottfried Kirch.

Exploration
 A French Jesuit scientific mission led by Jean de Fontaney arrives in China.

Mathematics
 Simon de la Loubère introduces the Siamese method for constructing any size of n-odd magic square to Western Europe.

Technology
 Earliest known mention of the balalaika.

Births
 January 29 – Emanuel Swedenborg, Swedish scientist and theologian (died 1772)
 April 4 – Joseph-Nicolas Delisle, French astronomer (died 1768)
 August 14 – Johann Leonhard Rost, German astronomer (died 1727)
 September 26 – Willem 's Gravesande, Dutch polymath (died 1742)
 November 15 – Louis Bertrand Castel, French Jesuit mathematician and physicist (died 1757)

Deaths
 January 28 – Ferdinand Verbiest, Flemish Jesuit astronomer in China (born 1623)
 October 9 – Claude Perrault, French architect and physicist (born 1613)
 November 11 – Jean-Baptiste de La Quintinie, French horticulturalist (born 1626)

References

17th century in science
1680s in science

1688 in science


Xavier Montsalvatge (født 11. marts 1912 i Girona, død 7. maj 2002 i Barcelona, Spanien) var en spansk komponist, violinist, lærer, professor og kritiker.

Montsalvatge studerede komposition og violin på Musikkonservatoriet i Barcelona. Han hørte til blandt de mest betydningsfulde catalanske komponister i det 20. århundrede. Han var ligeledes musikkritiker bl.a. på bladet Destino, og var professor og lærer på flere forskellige musikkonservatorier i Spanien.

Montsalvatge har skrevet to symfonier, orkesterværker, kammermusik, vokalværker, balletmusik, tre operaer, korværker og instrumental værker for mange instrumenter.

Udvalgte værker
 Sinfonia Mediterránea - for orkester
 Sinfonia de Requiem - for sopran og orkester
 Concierto Breve - for klaver og orkester
 Tres Canciones Negras - for sopran, blandet kor og klaver

Kilde
 Om Xavier Montsalvatge på musicweb-international.com

Komponister fra Spanien
Violinister
Professorer fra Spanien
Lærere
Kritikere

Xavier Montsalvatge


Şafii (Arapça: الشافعي; d. 767, Gazze - ö. 19 Ocak 820, Kahire), İslam hukuku bilgini. Şafii mezhebinin kurucusudur.

Hayatı ve eğitimi
Asıl adı Muhammed bin İdris bin Abbastır. Dedesinin dedesi Şâfiî, Kureyş kabilesinden ve sahabe'den olduğu için, Şâfiî adı ile meşhur olmuştur. Hicri 150 (MS.767) senesinde Gazze'de doğup, hicri 204 (MS.820)'de Kahire'de 54 yaşında öldü. Kabri, Kurafe kabristanlığında büyük bir türbe içindedir. Doğumundan kısa bir süre sonra babası ölmüştür. Annesi onu iki yaşında, asıl memleketleri olan Mekke'ye götürmüş ve orada büyütmüştür.

Yedi yaşına gelince Kur'an'ı ezberledi. Küçük yaşlardan itibaren Mekke'de bulunan tanınmış âlimlerin derslerine ve sohbetlerine devam etmiştir. Kendisi bu günleri için:  demiştir.

Şafii daha sonra Arapçanın inceliklerini ve edebiyatını öğrenmek için, Hüzeyl kabilesine gitti. Bu hususta: "Ben Mekke'den çıktım. Çölde Hüzeyl kabilesinin yaşayışını ve dilini öğrendim. Bu kabile, Arapların dil bakımından en fasihi idi. Onlarla birlikte gezdim, dolaştım, ok atmayı öğrendim. Mekke'ye döndüğüm zaman, birçok rivayet ve edebiyat bilgilerine sahip olmuştum." demiştir. İmam Şâfiî Hüzeyl kabilesinin şiirlerinde ihtisas sahibi olmuştur. İslam öncesi dönem ve ilk İslâm döneminin sanat ve edebiyatı konusunda yazılar yazan El-Asmaî Hüzeyl kabilesi şiirlerinin İmam Şâfiî tarafından doğru bir şekilde kayıt edildiğinden bahsetmiştir.

Gençliğinin ilk yıllarında kendini öğrenime, Mekke'deki Süfyan bin Uyeyne, Müslim bin Halid ez-Zenci gibi İslam hukuku bilgini ve muhaddislerden bilgi öğrendi. Hadis, fıkıh, lügât ve edebiyatta yükseldi.

Tahsilinde en önemli bölüm, İmam-ı Malik'e talebe olmasıyla başlamıştır. İmam-ı Malik'in yanına geldiği zaman, yirmi yaşlarında bulunuyordu. İmam-ı Malik onu himayesine alıp, dokuz yıl müddetle hadis öğretti.

İmam-ı Şafii Mekke'ye dönünce, oraya gelen Yemen valisi, onu Yemen'e götürüp kadılık vazifesi verdi. Beş yıl kadar bu görevi yaptıktan sonra, Bağdat'a giderek Ebu Hanife'nin talebesi olan İmam Muhammed'den ders almaya başladı. Aynı zamanda üvey babası olan İmam-ı Muhammed yazmış olduğu kitaplarını okutmak suretiyle, Irak'ta tedvin edilen fıkıh ilmini ve rivayetleri Şafii'ye öğretti.

İmam Şafii Mekke'ye dönerek burada bir müddet inceleme ve araştırmalar yapıp, talebelerine dersler verdi. Özellikle hac mevsiminde çeşitli İslam beldelerinden gelen ilim adamları ondan ilim öğrenirlerdi. Mekke'deki bu ikameti dokuz yıl kadar sürdü. Sonra tekrar Bağdat'a döndü. Bu sırada Bağdat İslam âleminin önemli bir ilim merkezi idi. Burada bulunan âlimler, İmam-ı Şafii'den ders almışlardır. Daha önce Mekke'de İmam-ı Şafii ile görüşen ve ondan hadis dinleyen Ahmed bin Hanbel talebesi olmuştur. Yine İmam-ı Şafii ile emsal olan İshak bin Raheveyh ve benzerleri ondan ilim tahsil etmiştir. Ders ve fetva vermekte uyguladığı usul, geniş olarak açıkladığı istinbat (kaynaklardan hüküm çıkarma) usulü olan, usul-i fıkıh ilmi idi. İmam-ı Şafii Bağdat'ta bulunduğu sırada "el-Kitab-ül Bağdadiyye" adını verdiği eserini yazdı. İmam-ı Şafii'nin rivayet ettiği hadisler, Sahih-i Müslim'de, Sünen-i Ebu Davud, Sünen-i Tirmizi, Sünen-i Nesai, Sünen-i İbn Mace ve Sahih-i Buhari'nin ta'likatında1 yer almıştır. İmam-ı Şafii, ikinci defa Bağdat'a gidişinden sonra, Bağdat'taki siyasi ve fikri kargaşalar sebebiyle Mısır'a gidip, ömrünün sonuna kadar orada kalmıştır. Müslümanların ibadetlerinde ve işlerinde uyacakları bir yol göstermiştir. Onun kendi usulüne göre şer'i delillerden çıkardığı hükümlere, yani gösterdiği bu yola Şafii Mezhebi denildi. Ehl-i sünnet itikadında olan müslümanlardan, amellerini yani ibadet ve işlerini, bu mezhebin hükümlerine uyarak yapanlara Şafii denir.

Kahire'de el-Mukattam dağının eteğinde Benû Abdülhakem türbesine defnedilmiştir. Eyyûbi sultanlarından El-Melik El-Kâmil kabri üzerine, 1211 yılında kubbeli bir türbe yaptırmıştır. Selahaddin-i Eyyubi tarafından da, türbenin yanına büyük bir medrese yaptırılmıştır.

Mezhebinin Özellikleri
İmam Şafii Hadisçi ve nakil ehli kabul edilen Şafii'ye göre hadisler Kur'ana yakın bir kaynak kabul edilir. (Garaibül Kur'an) konusunda şöyle demiştir: "Kur'anda kesinlikle yabancı kelime yoktur", buna delil olarak da Kur'anın anlaşılsın diye apaçık Arapça ile gönderildiğini söyleyen ayeti (Yusuf: 2) göstermiştir.

Öğrencilerinden bazıları
 Ahmed bin Hanbel
 İshak bin Raheveyh
 ez-Zaferani
 Ebu Sevr İbrahim bin Halid
 Ebu İbrahim Müzeni
 Rebi' bin Süleyman-ı Muradi

Eserleri
İmam Şafii'nin birçok eseri vardır. Bazıları şunlardır:
 El-Ümm: Fıkıh yani İslam hukukuna dair olup, İmam Şafii'nin içtihad ederek bildirdiği meseleleri ihtiva eden bir eserdir. Yedi cilt olarak basılmıştır.
 Kitab-üs-Sünen vel-Müsned: Hadis ilmine dairdir.
 Er-Risale fil-Usul: Usul-i fıkha dairdir. Usul-i fıkhın kitap halinde yazıldığı ilk eserdir.
 El-Kitab-ül Bağdadiyye
 El-Mebsut
 Ahkam-ül-Kur'an
 İhtilaf-ül-Hadis
 Müsned-üş-Şafii
 El-Mevâris
 El-Emali el-Kübra
 El-Emali es-Sagir
 Edeb-ül-Kadi
 Fedail-i Kureyş
 El-Eşribe
 Es-Sebku ve'r-Remyü
 İsbat-ün-Nübüvve
 Reddi alel-Berahime

Dış bağlantılar

767 doğumlular
820 yılında ölenler
Arap fıkıh âlimleri
Gazze doğumlular
Kahire'de ölenler
İslam alimleri
İslami mezhep imamları
Tebeut tâbiîn

Şafii


إيه تي أي ماك  وهي سلسلة من وحدات معالجة الررسومات من شركة إيه تي أي بنظام رسومات ثنائي الأبعاد للحواسيب الشخصية. وهي السابقة لسلسلة إيه تي أي رايج.

مراجع

استحداثات متعلقة بالحواسيب في 1990
إي تي آي تيكنولوجيز
بطاقات عرض مرئي

إيه تي آي ماك


Die Liste der Kulturdenkmale in Altstadt II umfasst sämtliche Kulturdenkmale der Dresdner Gemarkung Altstadt II. Grundlage bildet das vom Landesamt für Denkmalpflege Sachsen verfasste Denkmalverzeichnis.

Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Kulturdenkmale in Dresden.
Diese Liste ist eine Teilliste der Liste der Kulturdenkmale in Sachsen.

Aufgrund der hohen Anzahl der Kulturdenkmale sind die Kulturdenkmale der Gemarkung auf die einzelnen Stadtteile aufgeteilt:
 Liste der Kulturdenkmale in der Johannstadt
 Liste der Kulturdenkmale in der Seevorstadt
 Liste der Kulturdenkmale in der Südvorstadt (Dresden)
 Liste der Kulturdenkmale in der Äußeren Wilsdruffer Vorstadt
 Liste der Kulturdenkmale im Großen Garten (Dresden)

Die Stadtteile Südvorstadt und Johannstadt liegen vollständig in der Gemarkung Altstadt II. Zahlreiche Kulturdenkmale des Stadtteils Seevorstadt und des Stadtteils Wilsdruffer Vorstadt liegen in der Gemarkung Altstadt I.

Weblinks

 Kulturdenkmale auf dem Themenstadtplan Dresden

Altstadt
!

Liste der Kulturdenkmale in Altstadt II (Dresden)


Giovanni Galli (født 29. april 1958 i Pisa, Italien) er en italiensk tidligere fodboldspiller (målmand), der blev verdensmester med Italiens landshold ved VM 1982.

Karriere
Galli spillede hele sin karriere i hjemlandet, hvor han blandt var tilknyttet Fiorentina, Milan og Napoli. Han vandt det italienske mesterskab med Milan én gang, i 1988, og var desuden med til at vinde en række internationale titler, heriblandt Mesterholdenes Europa Cup i både 1989 og 1990.

For det italienske landshold nåde Galli at spille 19 kampe. Han blev verdensmester med holdet ved VM 1982 i Spanien, men var dog ikke på banen i turneringen, hvor han var reserve for førstevalget Dino Zoff. Han deltog også ved VM 1976 i Mexico og ved EM 1980 på hjemmebane.

Titler
Serie A
 1988 med AC Milan

Mesterholdenes Europa Cup
 1989 og 1990 med AC Milan

UEFA Super Cup
 1989 med AC Milan

Intercontinental Cup
 1989 med AC Milan

Supercoppa Italiana
 1988 med AC Milan
 1990 med Napoli

UEFA Cup
 1995 med AC Milan

VM
 1982 med Italien

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Italien
Verdensmestre i fodbold
Personer fra Pisa
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1982
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 1986

Giovanni Galli


إيمانويل بينيتو ريفاس  الشهير باسم إيمانويل ريفاس (مواليد 17 مارس 1983 في كويلميس - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى باري الإيطالي منذ 2008 في مركز الجناح الأيمن كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من كويلمس (مدينة)
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في البرتغال
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون مغتربون أرجنتينيون في اليونان
رياضيون من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو الدوري البرتغالي الممتاز
لاعبو الدوري اليوناني
لاعبو أرسنال دي ساراندي
لاعبو إنديبندينتي
لاعبو باري
لاعبو تاليريس كوردوبا
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو فيتوريا غيماريش
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرتغال
لاعبو كرة قدم مغتربون في اليونان
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من كيلمس
لاعبو كرة قدم من مقاطعة بوينس آيرس
لاعبو نادي أريتسو
لاعبو نادي إيراكليس سالونيك لكرة القدم
لاعبو نادي سبيزيا
لاعبو نادي فاريزي
لاعبو هيلاس فيرونا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مواليد 1983
مواليد في كويلمس (مدينة)

إيمانويل ريفاس


"Fã Clube" é uma canção da cantora e compositora brasileira Marília Mendonça e da dupla Maiara & Maraisa, lançada em outubro de 2021 pela gravadora Som Livre como parte do álbum Patroas 35%.

Composição
"Fã Clube" foi escrita por Rafaela Miranda, Kito, Isabella Resende e Gustavo Martins, um grupo de compositores chamado NCS. Em entrevista ao R7, Isabella disse que a música já tinha sido oferecida para outros artistas sertanejos e tinha sido recusada por vários artistas. Mas Marília Mendonça gostou da canção e decidiu gravá-la. Ela disse: "Nós estávamos compondo e, de repente, o Henrique [Bahia] me manda um áudio com a Marília cantando o refrão inteiro".

Em entrevista ao Correio Braziliense, Kito disse:

Gravação
A canção foi gravada em 24 de julho de 2021, em Goiânia, durante uma live chamada As Patroas. A apresentação atingiu o pico de 400 mil visualizações simultâneas.

Lançamento e recepção
"Fã Clube" foi lançada como parte do do álbum Patroas 35% em outubro de 2021, com videoclipe lançado em 5 de novembro. A data coincidiu com o acidente aéreo que matou Marília Mendonça. No dia, pela manhã, a cantora tinha promovido a canção ligando para fãs. Isabella, uma das compositoras, mais tarde disse que "ela ficou como um hino do amor que a Marília tinha pelos fãs. Se concretizou com um hino de despedida, mas um hino de amor".

A canção foi escolhida para encerrar o Jornal Nacional de 5 de novembro, que teve maior parte de sua duração sobre a morte de Marília Mendonça e o legado da cantora.

Está presente na trilha sonora da novela das sete Cara e Coragem da Rede Globo.

Canções de 2021
Canções gravadas por Marília Mendonça
Canções gravadas por Maiara & Maraisa
Canções de música sertaneja
Canções em português
Canções produzidas por Eduardo Pepato

Fã Clube (canção)


هاني شنودة ملحن وموزع موسيقى مصري اكتشف العديد من المواهب الصوتية المصرية، وكانت له الريادة والفضل في تكوين أول فرقة موسيقية بمصر.

ولد هاني شنودة بطنطا بالمملكة المصرية عام 1943م تخرج من كلية الموسيقى عام 1966م وبعد ذلك التحق بالمعهد العالى الموسيقى "الكونسيرفتوار"

فرقة المصريين

يقول هاني شنودة عن فرقة المصريين إن الفكرة أساسا يعود الفضل لتكوينها للكاتب العالمي نجيب محفوظ والتي استمرت لفترات طويلة، أنجبت خلالها أجيال متعاقبة من المطربين والمطربات.

فبعد التخرج يقول هاني "اشتركت مع مجموعة من الشباب، وعزفنا بعض المقطوعات الغربية والأغاني الغربية، وتجولنا بهذه الفرقة للعديد من الدول مثل لبنان وسوريا وكنا ندعو من خلالها كبار المطربين لأن ينظروا إلينا ويروا هذه الموهبة، وذات يوم حضر إلينا الأديب نجيب محفوظ وقتها كان يعمل بمجال الصحافة وسألني عن الموسيقى والفقرات التي نعزفها، وكنا وقتها نقدم مجموعة من الأغاني العالمية كالإيطالية والأسبانية والفرنسية وقال لي لماذا لا تقدم مثل هذه النوعية بالعربية، وبإجماع قلنا له العربي مش عاجبنا فقال لنا من أي ناحية، فقلت له المقدمات طويلة والأغنية ليس بها بناء هارموني وفيها إعادات وزيادات.

ثم قمنا بعدها بعمل أغان عربية إلى أن جاءني ذات يوم كلاً من شوقي حجاب وعبد الرحيم منصور وطلبوا مني عمل ألبوم غنائي لمحمد منير وهو علموني عنيك ولكنه فشل بسبب قيام الشركة بنقل الأغاني من الاسطوانة إلى الكاسيت الذي لم يكن منتشراً في ذلك الوقت، من هنا طرأت على فكرة تكوين فرقة موسيقية، وشاركوني من قاموا بعزف الألبوم الأول لمنير والسبب الثاني لفشل الألبوم عدم شهرة منير في ذلك الوقت، بعدها قمنا بعمل الألبوم الأول لفرقة المصريين وهو بحبك لا وحقق نجاح كبير لأن هذه الأغاني كانت جديدة على الجمهور ولم يقدمهاأحد من قبل، ثم قامت الشركة التي قامت بإنتاج الألبوم الأول علموني عنيكي لمنير بعمل ألبوم ثاني بعنوان بنتولد وهذا الألبوم كان سبب شهرة منير، وحقق مبيعات أكثر من 40 ألف نسخة، بعدها تشجعت الشركة وقامت بطرح الألبوم الأول لمنير وهو علموني عنيكي مرة ثانية بالأسواق، وحقق نجاحاً كبيراً ثم ذلك الوقت وجاء تكوين الفرقة في 8 ديسمير عام 1977م بعدها انتشرت باقي الفرق مثل الفورإم - الأصدقاء - النهار وطيبة ثم سجلت بعدها أكثر من 128 فرقة بجمعية المؤلفين والملحنين وحتى لا أنسى يوم تكوين الفرقة قمت بتلحين يوم 8ديسمبر وغنتها الفرقة بعد ذلك بعدها توالت الأعمال وتعددت الألبومات وتطرقت في هذه الألبومات لمفردات جديدة لم تخطر ببال أحد واستعملت الهارموني والكونتربونت وقدمت البناء الصحيح للأغنية كالاعتماد على الهارموني الغير مبنى على المونفونيك بمعنى أنها لم تكن أحادية الصوت، وإنما توزعت في الأصوات وقد أضافت الفرق كثيراً للأغنية والموسيقى".

وكانت الفرقة تتكون وقتها من إيمان يونس وتزوجت وسافرت، بعدها جاءت منى عزيز وتحسين يلمظ وممدوح قاسم ثم سافرت منى إلى سويسرا وتوفى تحسين يلمظ وصلاح جاهين وعبد الرحيم منصور وكل ذلك كان من أسباب عدم استمرارية الفرقة، وأحسست بعدها أن جزءاً كبيراً مني مات، وأردت أن أترك نجاح الفرقة الذي حققته في هذه الفترة كما هو وباسم من قاموا به وهم المصريين.

يعتبر هو أول من قدم محمد منير حيث لحن له اربع اغانى في أول البوماته (علمونى عينيكى) وقام بتوزيع اغانى الابوم كاملا، كما لحن له في الالبوم الثاني (بنتولد) ثمانية اغانى ووزع الالبوم كاملا.

اكتشف عمرو دياب في إحدى حفلات فرقة المصريين في بورسعيد واقنعه بنزول القاهرة ودراسة الموسيقى وقدمه للجمهور في البوم (يا طريق) حيث لحن له اربع اغانى ووزع جميع الاغانى كما عرف عمرو بالعديد من الشعراء والملحنين مثل صلاح جاهين وعبد الرحيم منصور وشوقى حجاب وعزيز الناصر .

كما لحن هانى شنودة العديد من الاغانى الجميلة لنجاة الصغيرة مثل بحلم معاك وانا بعشق البحر و لفايزة أحمد مثل هدى الليل ووزع اغانى دنيا جديدة وعلى وش القمر

كما قام بوضع الموسيقى التصويرية لبعض الافلام المصرية في السينما المصرية أشهرها المشبوه والحريف وغريب في بيتى والغول والأسطي المدير وشقة الأستاذ عليوة.

فريق المصريين في فيينا

قدم الموسيقار هاني شنودة حفلة في النادي المصري في فيينا، النمسا مساء الجمعة 6 مايو 2016. وشارك معه المغنيتان الشابتان سارة إسماعيل وسارة الهواري. قدمت الفرقة خلالها أعمالا غنائية مصرية هامة من خلال البيانو والكيبورد:
 ألحان فرقة المصريين (1977 - 1988)
 أغانى لنجاة ومحمد منير
 أهواك لعبد الحليم حافظ بـ 3 توزيعات جديدة
 أعنية بالإنجليزية I am from Austria
 أغنية كلاسيكية (غربية بحس مصرى)

مراجع

وصلات خارجية

ملحنون مصريون
مواليد 1943

هاني شنودة


VCL (Visual Component Library) es un marco de trabajo desarrollado por Borland basado en objetos visuales que tienen como finalidad diseñar frames para las aplicaciones que se han programado para Windows y diseñada bajo el concepto de componente: propiedades, métodos y eventos. Está estructuralmente y visualmente sincronizado con Windows, pues el aspecto de las ventanas, los botones o los accesos a internet, etc. son similares. Actualmente es propiedad de CodeGear, de Embarcadero Technologies. Está escrita en Object Pascal (orientado a objetos) por lo que la VCL es una librería usada por los entornos de desarrollo Delphi y C++ Builder.

Clases de la VCL (componentes)
Al hablar de este tipo de bibliotecas o toolkits, se hace mención implícitamente a la programación orientada a objetos, pues los componentes son clases predeterminadas, haciendo su uso más sencillo, visual y cómodo. Se diferencian dos tipos de componentes.

Componentes visuales
Entre los visuales se distinguen los botones, las etiquetas, las formas y demás elementos visibles.

Componentes no visuales
Entre los no visuales están los temporizadores, las conexiones a bases de datos y demás elementos sin interfaz gráfica.

Clases más importantes
Aunque no todas las clases hacen referencia a componentes concretos algunas realizan tareas de gestión interna y se utilizan como clases bases de las cuales derivan otras clases mediante la herencia. VCL es bastante profundo y complicado; no obstante, las clases que forman la parte superior jerárquica son clases abstractas y son:

TObject
Es la clase base de VCL. Representa el comportamiento común de los objetos en C++ Builder. Todas las clases que son componentes no visuales heredan directamente de TObject.

TPersistent
Define la capacidad de un objeto de almacenarse en disco o en memoria, asignarse a otros objetos, etc.

TComponent
Dado que la mayoría de clases son componentes, esta es una de las clases más importantes de VCL. Estas clases pueden usarse para crear interfaces gráficas desde el entorno de programación.

Véase también
 Delphi
 Object Pascal
 C++Builder
 Delphi for PHP

Referencias
 http://elvex.ugr.es/decsai/builder/intro/4.html
 https://web.archive.org/web/20110221202545/http://www.wikilearning.com/curso_gratis/creacion_de_componentes_vcl_i/3844-1
 http://en.wikipedia.org/wiki/Visual_Component_Library

Enlaces externos
Diversos tutoriales:
 http://elvex.ugr.es/decsai/builder/intro/ejemplos/pizarra/index.html
 http://elvex.ugr.es/decsai/builder/intro/ejemplos/editor/index.html
 http://elvex.ugr.es/decsai/builder/intro/ejemplos/controles/index.html

Programación orientada a objetos

Visual Component Library


Antonio Vandini (* um 1690 in Bologna; † 1778 ebenda) war ein italienischer Cellist und Komponist des Spätbarock.

Leben und Wirken
Antonio Vandini erhielt möglicherweise seine Ausbildung in Bologna unter Giuseppe Maria Jacchini, erstmals erwähnt ist er als Cellist an S. Maria Maggiore in Bergamo. 1721 übersiedelte er nach Padua, wo er mit kurzen Unterbrechungen etwa 50 Jahre als erster Cellist im Orchester der Basilika S. Antonio wirkte. In dem Zeitraum von Herbst 1720 bis Frühjahr 1721 war er "maestro al violoncello" am Ospedale della Pietà in Venedig. Möglicherweise komponierte dort Antonio Vivaldi einige Cellokonzerte für ihn.

Zwischen 1722 und 1726 hielt er sich in Prag auf, wo er unter anderem mit Giuseppe Tartini, Antonio Caldara und Sylvius Leopold Weiss unter Johann Joseph Fux an den Krönungsfeierlichkeiten von Kaiser Karl VI. zum König von Böhmen teilnahm. Anschließend fand er mit Tartini eine Anstellung am Hofe des Grafen Franz Ferdinand Kinsky (1678–1741). Mit Tartini verband ihn seit dieser Zeit eine langjährige Freundschaft. Ab dem Todesjahr von Tartinis Ehefrau teilten sich die beiden Musiker eine gemeinsame Wohnung und bestritten zahlreiche gemeinsame Auftritte. Wie viele Musiker seiner Zeit, unterhielt auch Vandini intensive schriftliche Kontakte zu dem bedeutenden Musiktheoretiker Padre Martini.

1750 konzertierte er gemeinsam mit dem Geiger Carlo Tessarini in der Basilika San Francesco in Assisi. 1770 gab er sein Amt in Padua auf, setzte sich aber für seinen Schüler Giuseppe Callegari (um 1750–1812) als seinen Nachfolger ein. Seine letzten Lebensjahre verbrachte er in seiner Geburtsstadt Bologna.

Durch eine Karikatur von Pier Leone Ghezzi und durch Charles Burney ist überliefert, dass Vandini den Bogen wie die Gambenspieler von unten hielt. So notierte Burney in seinem Tagebuch: Padua, den 2. August 1770.

"Ich hätte gerne den berühmten Oboisten, Matteo Bissioli und den alten grossen Antonio [Vandini] auf dem Violonschell gehört, von dem die Italiäner sagen, sein Spielen und sein Ausdruck sey ein Parlare, das heißt, er lasse sein Instrument sprechen."

"Es ist merkwürdig, daß Antonio und alle hiesige Violonschellspieler den Bogen nach der alten Art halten, mit der Hand am Haare und den Daumen am Holze, wie bey dem Gambenspieler noch geschieht."

Werke (Auswahl)
Vandinis Kompositionsstil ist durch die langjährigen engen Kontakte zu Tartini beeinflusst. Die beiden Cellokonzerte Tartinis wurden wahrscheinlich für Vandini komponiert.

 6 Sonaten für Violoncello und B. c. (1717)
 Cellokonzert in D-Dur

Weblinks

Einzelnachweise

Komponist (Italien)
Komponist (Barock)
Komponist (Klassik)
Klassischer Cellist
Geboren im 17. Jahrhundert
Gestorben 1778
Mann
Historische Person (Italien)

Antonio Vandini


Vulpecula ya da Tilkicik takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Kuzey gökkürededir ve belirgin değildir. Vulpecula adı Latince'de küçük tilki, tilkicik anlamına gelmesine rağmen genel olarak yalnızca tilki olarak kullanılır. On yedinci yüzyılda yaratılmıştır ve Yaz Üçgeni'nin ortasında yer alır.

Dikkat çekici nesneler

Yıldızlar
Bu takımyıldızda dördüncü kadirden daha parlak yıldız yoktur. En parlak yıldızı α Vulpeculae'nin parlaklığı 4.44 kadirdir. Bu yıldız Güneş'e 297 ışık yılı uzaklıktaki bir kırmızı devdir. Bu yıldız bir optik çifttir (413.7" ıraksınım) ve bir dürbün yardımıyla ayırt edilebilir. Yıldızın geleneksel adı Anser´dir (yaban kazı), bu isim dişleri arasında bir kaz taşıyan küçük tilkiye bir atıftır.

1967'de PSR B1919+21 olarak adlandırılan ilk atarca, bu küçük takımyıldız bölgesinde Antony Hewish ve Jocelyn Bell tarafından Cambridge'de keşfedilmiştir. Kuasarların radyo sinyalleri arasında bir parlama ararlarken, birkaç saniyede bir radyasyon atımlarından ibaret çok düzenli bir sinyal buldular. Sinyalin dünya kaynaklı olabileceği fikrinden kısa sürede vazgeçildi çünkü sinyalin yeniden gözlenmesi bir güneş günü değil de bir yıldız günü almıştı. En nihayetinde bu durum, çok hızlı dönmekte olan bir nötron yıldızının yaydığı sinyaller olarak tanımlandı. Bu atımlar her 1.3373 saniyede bir oluyordu — başka bir nesneyle bağlantılı olmak için fazla düzenli.

Tilkicik ayrıca Spitzer Uzay Teleskobu'nun üzerinde inceleme yaptığı, Dünya'ya en yakın güneşdışı gezegen olan HD 189733 b'ye de ev sahipliği yapar. 12 Temmuz 2007'de the Financial Time (Londra), bu gezegenin atmosferinde su buharı tespit edildiğini yazdı. Her ne kadar HD 189733b 1000 °C'yi aşan atmosfer sıcaklığıyla yaşanabilir olmaktan çok uzaksa da, bu buluş hayat için çok asli bir bileşen olan suyun, Dünya benzeri keşfedilecek başka gezegenlerde bulunma ihtimalini artırıyor.

Derin uzay nesneleri
İki iyi bilinen derin uzay nesnesi Tilkicik takımyıldızı bölgesindedir. Halter Bulutsusu (M27) 1764'te Fransız astronom Charles Messier tarafından keşfedilmiş geniş, parlak bir bulutsudur. Kendi türünde keşfedilmiş olan ilk nesnedir. Karanlık bir gökyüzünde nitelikli bir dürbünle, yaklaşık 6 yaydakikası çapında belli belirsiz bir parıltı olarak görülebilir. Bir teleskop kullanılırsa, kum saatine benzeyen iki yuvarlak parçalı görüntüsü seçilebilir. Collinder 399 önceden bir açık küme olduğu düşünülen bir yıldız desenidir. Bu kümeye bir dürbünle bakıldığında görülen desenden ötürü ceket askısı (the Coathanger) da denmiştir.

Tarihi

Tilkicik takımyıldızı, 17. yüzyılın sonlarında astronom Johannes Hevelius tarafından oluşturuldu. Bundan önceleri Vulpecula cum ansere (küçük tilki ve kaz) ya da Vulpecula et Anser (küçük tilki ve kaz) olarak bilinirdi ve bir tilkinin dişleri arasında bir tilki olarak tasvir edilirdi. Hevelius tilki ve kazı iki ayrı takımyıldız olarak görmemiştir fakat daha sonra yıldızlar Anser ve Vulpecula olarak ayrılmışlardır. Günümüzde bu ikisi tekrar Tilkicik adı altında birleştirilmiştir ancak kazın ismi de Tilkicik'in alfası α Vulpeculae'de yaşamaktadır: Anser.

Kaynakça
 Ian Ridpath ve Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, London. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.

Dış bağlantılar

 The Deep Photographic Guide to the Constellations: Vulpecula
 Vulpecula page at SEDS
 M-27 page at SEDS
 Star Tales - Vulpecula

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi'deki Vulpecula maddesinin 30 Haziran 2009, 21:44 tarihli sürümü

Vulpecula (takımyıldız)


Dalmatinska žutilovka (dalmatinska košeničica, dračica, žutica dalmatinska, lat. Genista sylvestris Scop. ssp. dalmatica), podvrsta je uskolisne žutilovke G. sylvestris, hrvatski je endem iz porodice mahunarki.

Strogo je zaštićena vrsta koja raste od Cresa do Dubrovnika. Bodlje su joj tvrđe nego kod podvrste sylvestris, koje ne mogu ubosti. Biljka je otrovna i ljekovita, te korisna trajnica koja čuva tlo i izvor je hrane kukcima.

Sinonimi
 Genista dalmatica Bartl.
 Genista silvestris var. dalmatica (Bartl.)H.Lindb.

Izvori

Genisteae

Dalmatinska žutilovka


المناورة الحربية أو مشروع الحرب أو  تعبير عسكري يستخدم لوصف التحركات الميدانية للقوات العسكرية على أرض المعركة.

 في الحرب: هو تعبير يستعمله العسكريون للإشارة إلى إستراتيجية عسكرية تقوم على بدء الحرب بهجوم متحرك وسريع ومباغت يربك العدو ويوقع به خسائر هامة دون علم العدو مسبقا بهذا الهجوم.
 في السلم: هي تدريبات عسكرية تقوم بها عدة دول حليفة أو دول منفردة بين أفرع قواتها العسكرية المختلفة لتطوير أدائها وتعزيز مهاراتها الميدانية وتقوية الروابط العسكرية بين الدول المشتركة.

خلفية المفهوم
معظم الأساليب الحربية تعتمد على التكامل بين المناورات الحربية وحرب الإستنزاف، ولتحقيق الفوز يجب قتل العدو أو اسره.

مفهوم المناورة الحربية طبق على مدى التاريخ من قبل الجيوش الصغيرة والأكثر تماسكا والأحسن تدريبا والأفضل تقنيا على حساب حرب الاستنزاف. والتعبير المناورة التكتيكية استعمل للدلالة على تحرك القوات للحصول على تموضع أفضل بالنسبة للعدو بدل استخدام المناورة الحربية.
فكرة استعمال التحرك السريع لابقاء العدو غير متوازن هي قديمة قدم الحرب نفسها رغم أن التغير التكنولوجي كتطور سلاح الفرسان والعربات زاد الاهتمام بالمناورة الحربية في ساحات القتال العصرية.

عقيدة حرب الإستنزاف
العقلية الغربية وخصوصا الولايات المتحدة تعتقد أن العقيدة العسكرية في معظم المعارك بين الجيوش التي أنشئت تاريخيا قامت على أساس إستراتيجية حرب الإستنزاف. وتكشف دراسة أعمق ان هذا الرأي ليس عالميا، والعديد من الثقافات والمذاهب العسكرية التاريخية قامت على مبدأ المناورة الحربية.

نظرة الاستنزافيين للحرب تقوم على نقل الكثير من الرجال والعتاد إلى نقاط قوة العدو، مع التركيز على تدمير العدو أصوله المادية ويقاس نجاح الجيش والانتصار في الحرب بقتل قوات العدو وتدمير معداته وبنيته التحتية، واحتلال الأراضي. حرب الاستنزاف تميل لاستخدام المركزية الصارمة وهيكلة القيادة التي لا تحتاج إلا إلى قليل من الإبداع أو المبادرة من القياد المنخفضي المستوى (وتسمى أيضا من أعلى إلى أسفل، أو تكتيكات «دفع القيادة»).

وهذا ما يسمى ب «الحرب الصناعية» من جانب البعض لأنها تعتمد على 'الكثرة'. انها معارك شبه جامدة واسعة النطاق.الحرب الأهلية الأمريكية، حرب القرم والحرب العالمية الأولى هي أمثلة كلاسيكية لحرب الإستنزاف.
عقيدة المناورة الحربية ترى أساليب الحرب باعتبارها الطيف مع حرب الاستنزاف وحرب المناورة على عكس الغايات. في حرب الاستنزاف ينظر إلى العدو كمجموعة من الأهداف يمكن العثور عليها وتدميرها. حرب الاستنزاف تستغل المناورات لتنقل قوة النيران لتدمير قوات العدو، والمناورة الحربية من ناحية أخرى، تستغل القوة النارية والاستنزاف لتدمير العناصر الرئيسية المتصارعة فقط.
المناورة الحربية إستراتيجية تدعو إلى الحركة كي تؤدي إلى هزيمة قوة معارضة أكثر كفاءة وليس لمجرد الاتصال المباشر بها وتدمير قواتها حتى تلك التي لم تعد قادرة على القتال. فبدلا من ذلك، في المناورة الحربية، تدمير بعض أهداف العدو ك (مراكز القيادة العسكرية والقواعد اللوجستية وقوات الدعم، وما إلى ذلك) يقترن بعزل قوات العدو واستغلال نقاط ضعف حركة العدو وجعله غير قادر على الحرب.

تجاوز نقاط قوة العدو غالبا ما يؤدي إلى انهيار تحصيناته حتى في حالة الضرر المادي الضئيل (مثل خط ماجينو). القوة النارية، التي تستخدم أساسا لتدمير أكبر عدد ممكن من قوات العدو في حرب الاستنزاف، تستخدم لقمع أو تدمير مواقع العدو واختراق نقاطه خلال المناورة الحربية. تكتيكات التسلسل التي تعمل بها القوات التقليدية أو القوات الخاصة تستخدم على نطاق واسع من أجل التسبب في الفوضى والارتباك وراء خطوط العدو.

ويلخص يونارد المناورة الحربية النظرية على النحو التالي: استباق، تشويش، وتعطيل العدو كبدائل للدمار الشامل للعدو من خلال حرب الاستنزاف. توضيحا لمفهوم الجادبية العسكرية لكارل فون كلوزويتز نقترح السؤال: عل الجادبية العسكرية مصدر للقوة أو للضعف؟ هذه المسألة يمكن حلها باستخدام لعبة الشطرنج باعتبارها نموذجا: هل الملكة (أقوى قطعة في اللعبة) أو الملك (الدي يجعلك تخسر اللعبة) مركز جادبية اللاعب المعارض؟ بمجرد محاصرة الملك أو القضاء عليه، لا يهم كم عدد قطع الشطرنج الأخرى التي بقيت أو التي اخدتها.

حين تصبح الوتيرة والمبادرة ضرورية للغاية لنجاح المناورات الحربية، هياكل القيادة تميل إلى المزيد من اللامركزية، مع إعطاء المزيد من الحرية التكتيكية إلى الوحدات منخفضة المستوى. هذا يسمح إلى هيكل القيادة المركزية «على الأرض» وقادة الوحدات، التي لا تزال تعمل في إطار المبادئ التوجيهية لرؤية القائد، باستغلال نقاط ضعف العدو التي تصبح واضحة (وتسمى أيضا تكتيكات «إعادة الجذب» أو التوجيه المراقب).

عناصر المناورة الحربية
 الوتيرة: وتيرة ما تجلى من مراقبة وتوجيه وتقرير وتفعيل.
 نقطة الإتصال: مركز الجهد، أو ضرب العدو في المكان المناسب في الوقت المناسب. وفقا لمارتن فانعا نقطة حيوية ودفاع ضعيف في آن معا.
 المفاجأة: تقوم على الخداع.
 الأسلحة المتنوعة والمناسبة
 المرونة: وفقا لمارتن فان العسكري المرن يجب أن يكون شاملا وذاتيا ولديه مقدرات زائدة عن حاجته.
 اللامركزية في القيادة: اتخاد قرارات سريعة تتفاعل مع الأوضاع المتغيرة لتبقى الاتصالات قائمة. والمستويات الدنيا في الجيش عموما يجب أن تفهم القصد.

المناورات القديمة
بالنسبة لمعظم الجيوش في التاريخ كانت السرعة محدودة لأن القوات تكونت من جنود يسيرون نحو مشاركة متساوية للجميع. هذا يعني أنه من الممكن للجيشين المسير نحو بعضهما طالما كانا يرغبان في ذلك، مع ظروف ملائمة في كثير من الأحيان يتم تحديد مكان وزمان المعركة بالاتفاق وأخيرا بدء القتال. ولعل آخر وأشهر مثال على ذلك انتهى مع معركة أجينكور في 1415، وذلك من قبل هنري الخامس ملك إنجلترا الدي تجنب القتال بينما كانوا في مسيرهم إلى كاليه للتموين، مما اتاح له اختيار ميدان المعركة.

واحدة من أشهر أساليب المناورة في التاريخ كان تكتيك الكماشة أو التغليف، والذي استخدمه حنبعل ضد الجمهورية الرومانية في معركة كاناي في 216 قبل الميلاد، ومن قبل خالد بن الوليد ضد الإمبراطورية الفارسية في معركة الولجة في 633 ميلادية.

في أزمنة ما قبل التاريخ بدأ هذا يتغير مع تدجين الحصان، واختراع العربات وتزايد الاستخدام العسكري لسلاح الفرسان للهجوم على مجموعة الجنود المشاة لكسر تشكيلاتهم، ولقطع خطوط الاتصالات وعزل الجنود في وقت لاحق لتطبيق مفهوم هزيمة بالتفصيل باستخدام ميزة السرعة.

المناورات التدريبية العصرية
هي تمارين عسكرية تجريها الجيوش والقوات المسلحة كنشاط تدريبي لاختبار الجهوزية العسكرية أو تكتيكات أو استراتيجيات عسكرية معنية أو أختبار أسلحة أو جميع هذه النشاطات من الدخول في معركة أو حرب حقيقية. تطلق على المناورات العسكرية أسماء رمزية مثل أي عملية عسكرية.

مراجع

إستراتيجية عسكرية
تاريخ عسكري
تدريبات عسكرية ومناورات
.

تدريب عسكري


Jordi Cruyff, (d. 9 Şubat 1974 Amsterdam), Hollandalı eski bir futbolcudur. Hollanda millî futbol takımı ve AFC Ajax ile Barcelona'nin efsanevi oyuncusu Johan Cruyff'un oğludur. Hollanda millî takımının yanı sıra Katalonya millî futbol takımında da forma giymiştir.

Futbol yaşamı
Forvet arkası onun mevkiidir. 1981'de Ajax'ta futbola başladı. 1988'de Barcelona kendi altyapısına aldı. 1992-1995 yılları arası Barcelona'nın B takımında yer aldı. Bu süre içerisinde 51 maçta 16 gol ve 11 asist ile oynadı. 1996'ya kadar bu takımda oynayan Jordi Cruyff, 92 profesyonel maçta 27 gol ve 25 asist yapmıştı. 1996-1998 yılları arası İngiltere takımı Manchester United'a geçti. 26 maçta 4 gol ve 6 asist ile oynadı. 1999'da Celta Vigo'ya kiralandı. 8 maçta 1 gol ve 1 asist ile oynadı. 1999-2000 sezonunu tekrar Manchester United'de geçti. 2000'de Alaves'e giden Cruyff 94 maçta 7 gol ve 11 asist ile oynadı. 2003-2004 sezonunu Espanyol'da geçiren 30 maçta 3 gol ve 11 asist ile güzel bir sezon geçirmiştir. 2004'te Ukrayna'nın Metalurh Donetsk takımına transfer oldu.Sonrasında 2008 sezonunda Malta'nın Valletta FC takımına transfer oldu ve aktif futbolculuk yaşamını burada tamamladı.

Başarılar
FC Barcelona
 Supercopa de España: 1
 1994
Manchester United
 Premier League: 2
 1996-97, 1999-00
 Kıtalararası Kupa: 1
 1999
 FA Community Shield: 2
 1996, 1997
Deportivo Alavés
 UEFA Kupası
 Final 2001

Kariyeri
{|
sezonkulüpülkeligmaçgol
1992/93FC Barcelona BSegunda División102
1993/94FC Barcelona BSegunda División3712
1994/95FC Barcelona BSegunda División42
1994/95BarcelonaLa Liga289
1995/96FC Barcelona{{ESP}}La Liga132

1996/97[[Manchester United FC|Manchester United]]{{ENG}}[[Premier League]]162

1997/98Manchester United{{ENG}}Premier League50

1998/99Manchester United{{ENG}}Premier League52

1998/99[[RC Celta de Vigo|Celta Vigo]]{{ESP}}Primera División82

1999/00Manchester United{{ENG}}Premier League83

2000/01[[Deportivo Alavés]]{{ESP}}Primera División353

2001/02Deportivo Alavés{{ESP}}Primera División333

2002/03Deportivo Alavés{{ESP}}Primera División261

2003/04[[RCD Espanyol|Espanyol]]{{ESP}}Primera División303

2006/07[[Metalurh Donetsk]]{{UKR}}[[Vysjtsja Liha]]50
|}

Dış bağlantılar
 [https://web.archive.org/web/20070326022831/http://www.knvb.nl/oranje/selectie/spelers/detail?player_id=20031101153456958 Hollanda istatistikleri]
 [http://www.sporting-heroes.net/football-heroes/displayhero_club.asp?HeroID=502   Manchester United kariyeri]{{Webarşiv|url=https://web.archive.org/web/20121207141451/http://www.sporting-heroes.net/football/ |tarih=7 Aralık 2012 }}

{{1996 Avrupa Futbol Şampiyonası, Hollanda}}

{{Otorite kontrolü}}

{{DEFAULTSORT:Cruyff, Jordi}}
[[Kategori:1974 doğumlular]]
[[Kategori:İspanyol futbolcular]]
[[Kategori:Hollandalı futbolcular]]
[[Kategori:Hollanda millî futbol takımı futbolcuları]]
[[Kategori:FC Barcelona futbolcuları]]
[[Kategori:Manchester United FC futbolcuları]]
[[Kategori:RC Celta de Vigo futbolcuları]]
[[Kategori:Deportivo Alavés futbolcuları]]
[[Kategori:RCD Espanyol futbolcuları]]
[[Kategori:İngiltere'deki gurbetçi futbolcular]]
[[Kategori:1996 Avrupa Futbol Şampiyonası futbolcuları]]
[[Kategori:Yaşayan insanlar]]
[[Kategori:Orta saha futbolcuları]]
[[Kategori:Forvet futbolcular]]
[[Kategori:Katalan futbolcular]]
[[Kategori:Hollandalı gurbetçi futbolcular]]
[[Kategori:İspanya'daki Hollandalı gurbetçiler]]
[[Kategori:Ukrayna'daki gurbetçi futbolcular]]
[[Kategori:FC Barcelona B futbolcuları]]
[[Kategori:FK Metalurg Donetsk futbolcuları]]
[[Kategori:Amsterdam doğumlu futbolcular]]
[[Kategori:La Liga futbolcuları]]
[[Kategori:Premier League futbolcuları]]
[[Kategori:İspanyol gurbetçi futbolcular]]
[[Kategori:Premyer-Liha futbolcuları]]

Jordi Cruyff


الشينيغامي هم آلهة الموت في سلسلة بليتش من قصص الأنمي و المانغا، ومهمتهم الحفاظ على دورة الأرواح بين العالم الحقيقي ومجتمع الأرواح (سول سوسايتي)، وحماية الأرواح التي لم تذهب إلى سول سوسايتي مباشرة من الهولو الذي يأكل الأرواح، وإرسالها إلى سول سوسايتي بواسطة عملية دفن الروح.

أساليب القتال
في سبيل محاربة الهولو، يستخدم الشينيغامي الزمباكتو (قاتل الروح) وهو سيف يعيش به كائن يساعد الشينيغامي على القتال، وله ثلاثة مراحل للإطلاق.
كذلك يستخدم الشينيغامي أربعة أساليب للقتال من أجل محاربة الهولو وحماية العالم الحقيقي والسول سوسايتي.

أحيانا يكون الشينيغامي روحاً عادية من منطقة الريكونغاي اكتسبت بشكل أو بآخر طاقة روحية كبيرة، فيتقدم لمعهد الشينيغامي ليتعلم كيف يستخدم طاقته الروحية، وإذا اجتاز الاختبارات يصبح شينيغامي ويذهب لمقر الأرواح النقية (سيريتى).

مراجع

شخصيات بليتش
قوائم شخصيات أنمي ومانغا
مصطلحات بليتش

شينيغامي (بليتش)


An  is a knife specialized for filleting eel. The sharp tip of the knife is pushed into the eel near the head, and then slid along the body of the eel to open up the entire length of the fish. Besides the standard version as shown in the picture, there are many other local styles that differ significantly for different cities in Japan like Nagoya, Osaka, and Kyoto.

See also
Japanese cutlery
List of Japanese cooking utensils

References

Japanese kitchen knives

Unagisaki hōchō


Die katholische Kapelle St. Margaretha ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Hengsbeck, einem Ortsteil von Eslohe im Hochsauerlandkreis (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Das Gebäude ist im Kern mittelalterlich. Der verputzte Bruchsteinsaal mit dreiseitigem, innen gerundetem Schluss wurde 1647 geweiht. Dem Gebäude wurde ein Dachreiter aufgesetzt. Im Innenraum ist eine Balkendecke eingezogen. Bemerkenswert ist das Wandmalereifragment mit der Darstellung eines Hahns vom 14./15. Jahrhundert. Das kleine Säulenretabel aus Holz, in einfachen Formen, ist von der Mitte des 17. Jahrhunderts. Es ist mit einer Figurennische und Bildern ausgestattet und wurde 1966 restauriert. Das Gemeindegestühl wurde um 1647 eingebaut. Bei den zahlreichen Holzskulpturen von der ersten Hälfte des 14. Jahrhunderts bis zum 18. Jahrhundert handelt es sich um Kopien.

Literatur
 Georg Dehio, unter wissenschaftlicher Leitung von Ursula Quednau: Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler. Nordrhein-Westfalen II Westfalen. Deutscher Kunstverlag, Berlin/München 2011, ISBN 978-3-422-03114-2

Hengsbeck
Hengsbeck
Erbaut in den 1640er Jahren
Baudenkmal in Eslohe (Sauerland)

St. Margaretha (Hengsbeck)


Boina har flere betydninger:
 Det spanske, portugisiske og catalanske ord for en baret.
 Dabbahu, også kendt som Boina, er en vulkan i Etiopien.
 Kongeriget Boina var tidligere et kongerige på Madagaskar.
 Boina, en landsby i Dalboşeţ-kommunen, Caraş-Severin i Rumænien.
 Taksonomisk synonym for Boinae, bedre kendt som kvælerslanger.

Boina


An Arisaema ornatum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Anton Wilhelm Miquel. An Arisaema ornatum in nahilalakip ha genus nga Arisaema, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Arisaema

Arisaema ornatum


Margaret Higgins Sanger (14. september 1879 – 6. september 1966) var bandarísk baráttukona fyrir getnaðarvörnum og tjáningarfrelsi sem stofnaði samtökin American Birth Control League (ísl. "Bandaríska getnaðarvarnabandalagið"), sem varð síðar þekkt undir nafninu Planned Parenthood. Hugmyndir Sanger um að konur ættu sjálfar að fá að ákveða hvenær og hvernig þær yrðu óléttar voru mjög umdeildar en hlutu smám saman hljómgrunn meðal almennings. Margaret Sanger var brautryðjandi í aðgengi að getnaðarvörnum. Hún hefur hins vegar oft verið gagnrýnd í seinni tíð fyrir stuðning sinn við arfbótastefnu.

Æviágrip
Margaret Sanger fæddist þann 14. september árið 1879 í New York-fylki í Bandaríkjunum og var sjötta barnið af ellefu sem foreldrar hennar eignuðust. Móðir hennar, sem var kaþólsk, hafði alls orðið ólétt átján sinnum. Hún lést um fimmtugt úr berklum og leghálskrabbameini. Margaret taldi fjölda barneigna hafa stuðlað að dauða móður sinnar, og átti þetta eftir að hafa áhrif á skoðanir hennar.

Margaret gerðist hjúkrunarfræðingur í kringum aldamótin og vann við heimahjúkrun og heilsugæslu. Árið 1902 giftist hún William Sanger og átti eftir að eignast með honum tvo syni og eina dóttur sem lést í barnæsku. Árið 1910 flutti fjölskyldan til New York-borgar, þar sem Margaret fékk vinnu sem ljósmóðir í austurhluta borgarinnar. Hún aðstoðaði aðallega við fæðingar í heimahúsum, sér í lagi hjá innflytjendum.

Algengt var að börn létust við fæðingu og Sanger komst oft í tæri við fátækar konur sem höfðu stefnt eigin lífi í hættu með því að framkvæma þungunarrof á sjálfum sér eða reyna að framkalla fósturlát. Margar konur vissu ekki hvernig mátti forðast óæskilega þungun og urðu því oft óléttar. Þetta starfsumhverfi átti þátt í því að Margaret Sanger þróaði með sér róttækar hugmyndir um það að konur ættu að hafa frelsi til að stjórna barneignum sínum. Hún einsetti sér því að berjast fyrir aukinni kynfræðslu og lögleiðingu getnaðarvarna, sem voru litnar hornauga og víða bannaðar með lögum.

Barátta fyrir getnaðarvörnum

Árið 1914 stofnaði Sanger mánaðarlegt fréttablað undir nafninu The Woman Rebel, þar sem hún skrifaði greinar um sjálfræði kvenna yfir eigin líkömum. Sama ár skildi Sanger við eiginmann sinn. Hún átti í samböndum við nokkra karlmenn á næstu árum, meðal annars rithöfundinn H. G. Wells, en giftist síðan olíujöfrinum James Slee, sem studdi baráttu hennar heilshugar.

Sanger ferðaðist til Frakklands og Hollands til að kynna sér lyfjafræði og tala við verka- og kvenréttindakonur og skrifaði síðan bæklinginn "Family Limitation", sem var prentaður í leyni andstætt lögum og honum útbýtt á milli kvenna. Árið 1916 stofnaði Sanger fyrstu göngudeildina á sviði fjölskylduáætlunar í Bandaríkjunum ásamt systur sinni, Ethel Byrne, sem einnig var hjúkrunarfræðingur. Stofan var opin í tíu daga og á þeim tíma voru 448 manns afgreiddir. Systurnar fræddu bæði konur og karla um getnaðarvarnir og bentu þeim á apótek þar sem hægt var að kaupa hettur, sem var ólöglegt að nota sem getnaðarvarnir en þó löglegt að selja til annarra nota. Eftir tíu daga lokaði lögreglan stofunni og handtók Margaret og Ethel, sem voru síðan dæmdar í mánaðarlangt fangelsi fyrir að brjóta gegn lögum sem bönnuðu dreifingu og fræðslu um getnaðarvarnir. Handtakan vakti mikla athygli og leiddi til þess að stuðningur við málstað Sangers jókst.

Að nokkrum árum liðnum úrskurðaði dómstóll í New York-fylki að löglegt væri að læknar ávísuðu getnaðarvörnum og því gat Sanger árið 1923 opnað löglega móttöku með lækni sem forstöðumann. Hún hafði í millitíðinni stofnað samtökin American Birth Control League, sem urðu síðar að fjölskylduáætlunarsamtökunum Planned Parenthood Federation of America. Sanger ferðaðist um Bandaríkin til að fræða fólk um getnaðarvarnir og barneignir og samtökin opnuðu jafnframt skrifstofu í Washington, D.C. til að hafa áhrif á Bandaríkjaþing. Hún var oft handtekin fyrir aðgerðir sínar á þessum árum.

Árið 1936 var Sanger handtekin fyrir að taka við getnaðarvörnum fyrir móttökuna í póstsendingu, en þær voru enn skilgreindar sem klámfengið efni samkvæmt lögum. Dómstóllinn úrskurðaði hins vegar að vegna nýrra upplýsinga um skaðsemi óæskilegra þungana gætu getnaðarvarnir ekki lengur talist klámfengnar. Úrskurðurinn gilti aðeins í New York, Connecticut og Vermont.

Uppgötvun pillunnar
Árið 1951 kynntist Sanger líffræðingnum Gregory Pincus, sem hafði lengi stundað rannsóknir á áhrifum kynhormóna og var þekktur fyrir þróun sína á gervifrjóvgunum í tilraunaglösum. Sanger taldi að rannsóknir Pincusar gerðu hann rétta manninn til að vinna að þróun getnaðarvarnarpillu og hafði því samband við fjárhagslegan bakhjarl sinn, auðkonuna Katharine McCormick, til að biðja hana að fjármagna rannsóknir þess efnis. McCormick féllst á tillögur Sangers og skrifaði árið 1953 ávísun upp á 40.000 Bandaríkjadali til að styrkja rannsóknir Pincusar, sem var stórfé á þeim tíma. Pincus hlaut ríkuleg fjárframlög frá McCormick á næstu árum og tókst að endingu ásamt læknisfræðiprófessornum John Rock að þróa lyfið Enovid, sem veitti nær fullkomna vörn gegn þungun. Rock og Pincus höfðu árið 1954 gert rannsóknir á áhrifum prógestrónhormónagjafar með þátttöku 50 kvenna í Massachusetts. Vegna strangra laga í fylkinu um getnaðarvarnir varð síðar að færa rannsóknirnar til Púertó Ríkó.

Heilbrigðisyfirvöld í Bandaríkjunum veittu blessun sína við lyfinu árið 1959 og árið 1960 fékkst leyfi til að selja lyfið á almennum markaði. Sanger og félagar hennar litu á þetta sem stórsigur og pillan náði miklum vinsældum á örskömmum tíma. Aðeins tveimur árum eftir að Enovid komst á almennan markað voru 1,2 milljónir bandarískra kvenna komnar með lyfseðil upp á pilluna.

Arfbótastefna
Sanger hefur lengi verið gagnrýnd fyrir stuðning sinn við arfbótastefnu, sem naut talsverðs fylgis meðal bandarískra menntamanna á millistríðsárunum. Meðal annars skrifaði Sanger fjölda greina um arfbætur í tímaritið Birth Control Review, sem hún hafði stofnað árið 1917. Svartir Bandaríkjamenn urðu sér í lagi tortryggnir gagnvart Sanger vegna þessa og óttuðust sumir að hún vildi  koma getnaðarvörnum í dreifingu til að útrýma kynstofni þeirra. Sumir blökkumenn töldu að dreifing p-pillunnar væri liður í samsæri til að hefta fjölgun svarts fólks í Bandaríkjunum og hvöttu svartar konur til að taka pilluna ekki því blökkufólki yrði að fjölga til þess að breyta pólitísku jafnvægi í Bandaríkjunum.

Dauði
Margaret Sanger lést þann 6. september 1966. Árið áður hafði verið leitt í lög að hjónum leyfðist að nota getnaðarvarnir.

Tilvísanir

Bandarískar kvenréttindakonur
Bandarískir hjúkrunarfræðingar
Bandarískir femínistar

Margaret Sanger


Hans Hornemann (født 4. juli 1743 i Rissa, død 28. juli 1816 i Christiania) var en dansk-norsk officer.

Han var søn af assessor Henrik Ebbesen Horneman til Reinskloster (1694-1748) og Sara Johansdatter Hammond (1708 i Trondhjem, død 1788) og var oberst og chef for Norsk Livregiment til Fods. I 1805 fik han afsked som generalmajor.

Hans Horneman var blandt stifterne af Klubselskabet Harmonien i 1813.

Kilder
 Vilhelm Richter: Den danske Landmilitæretat 1801-1894, bind 1, København: Antikvariat Richard Levin & Co. ApS og Dansk Historisk Håndbogsforlag 1977, s. 197.
 Opslag i Wiki Strinda

Nordmænd i 1700-tallet
Nordmænd i 1800-tallet
Generalmajorer fra Danmark

Hans Hornemann


Pavo é um género de aves galináceas da família Phasianidae. A par com o género Afropavo, forma o conjunto de animais conhecido como pavões. O género Pavo foi introduzido por Carl Linnaeus na 10.ª edição de Systema Naturae, em 1758.

Atualmente há duas espécies no género Pavo: o pavão-azul e o pavão-verde-de-Java. A única espécie fóssil conhecida é a Pavo bravardi, que existiu há cerca de 15 milhões de anos.

Phasianidae

Pavo (género)


Eric Charles Milner ( — ) est un mathématicien canadien qui a travaillé principalement en combinatoire et en théorie des ensembles.

Biographie
Milner fréquente le King's College de Londres à partir de 1946. Il obtient son diplôme en 1949 (meilleur étudiant en mathématiques de son année) et une maîtrise en 1950 sous la direction de Richard Rado et Charles Coulson (chez qui il fait des recherches en mécanique quantique). En 1951, il prend un poste à la Straits Trading Company à Singapour pour l'analyse du cours de l'étain. Peu de temps après, il rejoint la faculté de mathématiques de l'université de Malaya à Singapour, où Alexander Oppenheim et Richard K. Guy travaillent déjà. En 1958, Milner séjourne en congé sabbatique à l'Université de Reading et en 1961 il y devient lecturer et commence des études de doctorat. Il obtient un doctorat à l'Université de Londres en 1963. Il rejoint ses anciens collègues de Singapour Richard Guy et Peter Lancaster en tant que professeur à l'Université de Calgary en 1967 ; il y dirige le département de mathématiques de 1976 à 1980. En 1973, il devient citoyen canadien et, en 1976, il devient membre de la Société royale du Canada. En 1974, il est conférencier plénier du Congrès international des mathématiciens à Vancouver

Recherche
L'intérêt de Milner pour la théorie des ensembles a été suscité par les visites de Paul Erdős à Singapour et par sa rencontre avec András Hajnal lors d'un congé sabbatique à Reading. Milner a écrit 15 articles communs avec Paul Erdős. Milner a aussi généralisé le théorème de partition ordinale de Chen Chung Chang (exprimé dans la notation fléchée de la théorie de Ramsey) de
 à  pour tout k fini. Il est également connu pour le . Milner s'est entre autres intéressé à la théorie des transversales, à l'intersection de la combinatoire et de la théorie des ensembles, qui est née de réflexions sur le théorème des mariages de Philip Hall. En 1974, il a donné une conférence plénière à ce sujet lors du Congrès international des mathématiciens (ICM) à Vancouver (Transversal Theory).

Publications (sélection)

Références

Liens externes

 « Prix Eric Milner » — Bourse d'une année, en mémoire d'Eric Milner.
 « Biographie d'Eric Milner » à l'Université de Calgary.

Mathématicien canadien du XXe siècle
Professeur à l'Université de Calgary
Membre de la Société royale du Canada
Lauréat du prix Jeffery-Williams
Personnalité en théorie des ensembles
Étudiant du King's College de Londres
Décès en juillet 1997
Naissance en mai 1928
Décès à 69 ans

Eric Milner


Tlahuicole (en nahuatl : ), né en 1497 et mort sacrifié vers 1518, est un guerrier tlaxcaltèque otomi qui s'est distingué pendant les guerres fleuries contre les Aztèques.

Biographie
Tlahuicole naît en 1497 au sein d'une importante famille d'origine otomie de la Confédération de Tlaxcala, qui est alors au sommet de sa force. Sa naissance privilégiée lui ouvre les portes du calmecac, un établissement d'éducation qui forme les jeunes nobles aux fonctions civiles, militaires ou religieuses. Il se fait remarquer très vite pour son courage et ses qualités guerrières au cours des nombreuses batailles que les Tlaxcaltèques livrent aux Mexicas dans le cadre des guerres fleuries , des conflits rituels qui servent à faire des prisonniers pour les sacrifier ensuite aux dieux.

Tlahuicole est finalement capturé par les Aztèques à l'issue d'une bataille mais Moctezuma II, le tlatoani de Mexico-Tenochtitlan, est tellement impressionné par sa valeur qu'il lui offre la liberté, que Tlahuicole refuse. Il accepte quand même de prendre la direction d'une offensive aztèque contre le royaume tarasque, à la frontière occidentale de l'empire (correspondant à peu près à l'actuel État du Michoacán), qui n'obtient pas le résultat espéré mais rapporte tout de même une grande quantité de butin. À son retour, Moctezuma lui offre le choix entre retourner libre à Tlaxcala ou bien servir dans l'armée mexica.

Tlahuicole ne désire ni l'un ni l'autre. Servir les Aztèques signifierait trahir sa patrie. Retourner vivant à Tlaxcala serait une humiliation, un guerrier devant vaincre ou mourir dans les batailles. Il désire la mort au combat et en fait part au souverain qui lui accorde l'honneur du sacrifice gladiatorial. Moctezuma fait alors organiser de grandes festivités en l'honneur de Tlahuicole qui est mené au temalacatl auquel il est ligoté par la ceinture. Il lui est donné un macuahuitl et un  (bouclier) pour se défendre. Il tue huit guerriers et en blesse vingt avant de succomber aux assauts. Il est ensuite sacrifié à Huitzilopochtli, dieu protecteur des Mexicas.

Postérité
Il a donné son nom à un stade de football où s'est entraînée l'équipe de France 1986 pour la Coupe du monde de football 1986

Références

Liens externes

Naissance en 1497
Décès en 1518
Personnalité amérindienne
Guerrier d'Amérique centrale et d'Amérique du Sud
Sacrifice humain en Mésoamérique

Tlahuicole


Lijepom našom je zabavno-glazbena emisija Hrvatske radiotelevizije. Serija je javnih koncerata tradicijske kulture, prije svega hrvatskog naroda ali i nacionalnih manjina. Jedna od najdugotrajnijih HRT-ovih emisija.

Povijest emisije
Prvo pokusno emitiranje bilo je 1995. godine na Dan državnosti. Snimljena je na Jarunu. Ciklus emisija je krenuo 1996. godine i trajao je sve do 2000. godine. Emisija je postala vrlo popularna među gledateljstvom. Postala je događaj, i omiljena jer je važnost dala malim sredinama koje rijetko dobivaju medijsku pozornost. Snimana je po dvoranama hrvatskih gradova i mjesta, uz tisuće gledatelja. Povremeno se emisije snimaju i izvan Republike Hrvatske, ponajviše u Bosni i Hercegovini i drugim susjednim državama gdje su Hrvati stara zajednica, te u državama s hrvatskom dijasporom, u mjestima s većom hrvatskom zajednicom. Promjenom vlasti i detuđmanizacijskim procesima od 2000. snimanje ove vrlo omiljene emisije naprasno je prekinuto. Novi ciklus emisija krenuo je 2008. godine. Emisije se emitiraju subotom i tako je sve do današnjih dana. Snimljeno je preko 400 emisija. Nerijetko se događa da zbog bogata programa emisija snimana na jednoj lokaciji bude emitirana u dva nastavka.

Emisija je prije svega folklorna predstava. U njoj nastupaju poznatih i manje poznati glazbenici zabavna i folklorna usmjerenja, lokalno poznati glazbenici, kulturno-umjetnička društva. Izvode se tradicijske pjesme i plesovi ali i suvremene popularne pjesme. U sporednom dijelu su rekonstrukcije i prikazi narodnih običaja, hrana pojedinih krajeva i sl.

Urednik i voditelj emisije je Branko Uvodić. Redatelj emisija je Mladen Cesarec. Glazbeni urednik je Siniša Leopold.

Izvori

Vanjske poveznice
www.vecernji.hr – Postao sam ikona tradicijske glazbe, a zapravo sam kao mladić bio roker, svirao bas i imao svoj bend u Našicama (o emisiji; intervju Petra Grubišića s Brankom Uvodićem)

Televizijske emisije na HTV-u

Lijepom našom


Rincón del Pino ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Rincón del Pino befindet sich auf dem Gebiet des Departamento San José in dessen Sektor 6. Ansiedlungen in der Nähe sind im Nordwesten Costas de Pereira und im Südosten Rafael Perazza und Mangrullo - Pueblo Leonico Rivero. In drei bis vier Kilometern nordwestlicher Entfernung fließt der Arroyo Luis Pereira, nördlich des Ortes führt dessen Nebenfluss Arroyo Sarandí vorbei.

Infrastruktur
Durch den Ort führt die Ruta 1.

Einwohner
Die Einwohnerzahl von Rincón del Pino beträgt 162 (Stand: 2011), davon 86 männliche und 76 weibliche. Für die vorhergehenden Volkszählungen der Jahre 1963 und 1975 sind beim Instituto Nacional de Estadística de Uruguay keine Daten erfasst worden.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Rincón del Pino (PDF; 79 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento San José

Rincón del Pino


1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska u sezoni 2015./16. je predstavljala ligu prvog stupnja županijske lige u Bjelovarsko-bilogorskoj županiji, te ligu petog stupnja hrvatskog nogometnog prvenstva.
Sudjelovalo je 12 klubova, a ligu je osvojio "Tomislav" iz Bereka.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska
 1. ŽNL Koprivničko-križevačka 2015./16.
 1. ŽNL Virovitičko-podravska 2015./16.

Vanjske poveznice
 nsbbz.hr, Nogometni savez Bjelovarsko-bilogorske županije

Izvori

 nsbbz.hr, 1. ŽNL bjelovarsko-bilogorska 2015./16., wayback arhiva
 nsbbz.hr, Nogomet - službeno glasilo NS Bjelovarsko-bilogorske županije, br. 22/16, objavljeno 8. lipnja 2016., wayback arhiva
  rsssf.com, Croatia 2015/16 / Fifth Level (1st county leagues)

2015-16
Bjelovarsko-bilogorska-1

1. ŽNL Bjelovarsko-bilogorska 2015./16.


La  est l'une des trois circonscriptions législatives que compte la préfecture de Wakayama au Japon. Cette circonscription comptait  électeurs en date du .

Description géographique

La première circonscription de la préfecture de Wakayama correspond à la ville de Wakayama.

Députés

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Chambre des représentants du Japon

Circonscription législative au Japon

Première circonscription de la préfecture de Wakayama


Elísio Medrado es un municipio brasileño del estado de Bahía. Su población, según el IBGE era de 8.183 habitantes en el año de 2009.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Elísio Medrado