Kalenderîlik ya da Kalender'îyye (Qalandar'iyyah, , , , ) 10. yüzyılda İran'da, Horasan Melametiliği'nden kaynaklanan bir sufilik akımı olarak ortaya çıkan 12. yüzyılın sonunda Cemaleddin-i Savi adlı Safevi Devletinden bir sufinin gayretiyle teşkilatlanarak Orta Doğu'da ve Orta Asya'da geniş taraftarlar toplayan bir tasavvuf akımıdır. Kalenderîler, mala, mülke ve şöhrete önem vermeyen, toplumdan önemli ölçüde kendilerini tecrid etmiş, kanaat anlayışına sahip bir topluluktu. Kalenderilik, yaşadığı toplumun nizamına karşı çıkararak dünyayı kaale almaya değer görmeyen ve bu düşünce tarzının günlük hayat ve davranışlarıyla da açığa vuran tasavvuf akımıdır. Kalenderîlik söz konusu mistik temelini ve sosyal niteliğini tarihî akış içinde İslâm dünyasının çeşitli yerlerinde ve değişik zamanlarda yeni unsurlarla zenginleştirerek geliştirmiş ve hep muhalif bir çevre olarak süregelmiştir.

Kalenderî dervişleri 13. yüzyılda, Moğol istilasından kaçarak kalabalık gruplar halinde Anadolu'ya girdiler. Kalenderîliğin Anadolu'da doğurduğu en büyük ve en önemli sonuç, Bektaşilik gibi, heterodoks halk tasavvufunun en popüler tarikatının doğuşunu hazırlamasıdır. Kalenderilik, daha sonraları Alevilik ve Bektaşîlik etrafında toplanmış ve zaman içerisinde değişmeler göstermiştir. 16. yüzyılda, Kalenderîler'in kalabalık sayıda katıldıkları üç büyük isyan hareketi vardır. Bunlardan ilki, II. Bayezid devrinde vukû bulan Şahkulu İsyanı, ikincisi Yavuz Sultan Selim  zamanında gerçekleşen Bozuklu Celal ayaklanması, üçüncüsü ise Kanuni Sultan Süleyman  devrindeki Şah Kalender hareketidir. 15. yüzyılda tamamıyla Kalenderî hüviyetini taşıyan zaviyeler, kısmen 16. yüzyıl, kısmen de 17. yüzyıllarda Bektaşî zaviyelerine dönüştüler. Kalenderîlik Türkiye tarihinde hem dini-tasavvufi açıdan, hem de sosyal ve kültürel, hattâ folklorik açılardan derin izler bırakan Ahmed Yesevi'den başlayarak, Türk halk sûfiliğinin Bektaşilik'le son bulan bütün bir tarihini etkileyen bir tasavvuf akımı ve mektebini oluşturarak derin tesirler bırakmıştır.

Kalender'îyye Tarikâtı'nın doğuşu ve doktrinleri

Kalenderîlik doktrin olarak Hind-İran mistik kültür sâhası ile Melâmiliğin yayılma alanı içinde ortaya çıkmıştır. Ancak Cemâlü'd-Dîn-i Sâvî'den önce Kalenderiyye Tarikatı adıyla, teşkilatlı bir zümrenin olduğunu söylemek doğru değildir. Cemâlü'd-Din-i Sâvî'den en az iki yüzyıl önce yaşamış ve üstelik kendisi hakkında bizzat Kalender terimini kullanan Kalenderîler'in varlığı sebebiyle onu ilk Kalender kabul etmek mümkün olamaz. Ancak Cemâlü'd-Din-i Sâvî, Kalenderîliği belli bir takım doktrin esasları ve erkân dahilinde toparlayarak bir teşkilâta kavuşturan kişidir. Bir başka deyişle, Kalenderîlik bir tasavvuf akımı olarak en az 10. yüzyıldan beri mevcut bulunduğu halde, bir Kalenderiyye Tarikatından söz etmek ancak Cemâlü'd-Dîn-i Sâvî'den itibaren mümkün olabilir.

Cemâlü'd-din-i Savi bugün Kazvin'le Tahran arasın da yer alan Sâve şehrinden olup dervişliğe genç yaşlarında heves ederek Şam'a gidip ve Bayezîd-i Bistâmî'nin müridi olan Şeyh Osman-ı Rûmî adlı çok dindar ve büyük bir sûfîye mürid oldu. Bir gün Şam'da Bilâl-i Habeşi mezarlığında Şiraz'lı bir genç olan Gerûbed'e rastlayarak ve onunla dostluk kurmaya başlayıp onun gibi saç, sakal, bıyık ve kaşlarını kazıttı. Cemâlü'd-Dîn'in bu halini duyan eski şeyhi Osman-ı Rûmî, durumunu ıslah etmesi için kendisine haber yollasa da hiçbir faydası olmadı. Artık Cemâlü'd-Dîn, esrar kullanan, cavlak adlı, kıldan dokunmuş bir yelek giyen, hiçbir şer'î kaideye aldırış etmeyen, kısaca ibâha yoluna girmiş bir Cavlakî (Kalender) olmuştu. Uzunca bir müddet o mezarlıkta ikamet eden Cemâlü'd-Dîn-i Sâvî'nin yanına katılan müritleri bir müddet sonra onun halifeleri oldular. Onlar da tıpkı şeyhleri gibi saç, sakal, bıyık ve kaşlarını kazıtıp cavlak giyerek Kalenderîliğe girdiler. Ancak gerek Cemâlü'd-Dîn'in gerekse halife ve müridlerin kılık ve kıyafetleri Şam halkı tarafından tepkiyle karşılandığından, Cemâlü'd-Dîn, Dimyat'a geçti. Burada bir zâviye yaptırarak 1071 tarihinde ölünceye kadar burada hayatını sürdürüp pek çok mürid edindi. Bir müddet sonra halifeleri de her biri bir tarafa dağılarak mezheplerini yaydılar. Halifelerinden Ebûbekr-i Niksârî 1205-1206 yıllarında Anadolu Selçuklu Devleti başkenti Konya'ya gidip ve oraya yerleşti. Konya'daki Kalenderân Tâyifesi'ne ait zâviye'nin başında bulunan bu Ebûbekr-i Niksârî, Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî'nin 1273 yılında vefatında henüz hayatta idi ve o sağken kendisiyle yakın ilişki içinde bulunduğu anlaşılmaktadır. Nitekim Kalenderîler Mevlânâ'nın vefatında gülbanklar çekerek ve "Hay huy ederek" üzüntülerini göstermişlerdi.

Kalenderiliğin doktrin yapısı ana eksenini Hint-İran mistisizmi ile tasavvufun sentezi oluşturmaktadır. Bu sentez içinde İran'daki Hurufilik, Melamilik gibi çeşitli unsurlar yer almaktadır. Hayat tarzları ve dış görünüşlerinde gezgin Budist, Zerdüştî ve Manici rahipler gibiydiler. Kalenderî dervişlerinin dizelerinden Vahdet-i Vücud inanışına yakınlık duydukları anlaşılmaktadır. Kimi zaman ibaha, hülul ve tenasühe varan ifadeler de bu dizelerde göze çarpabilmektedir.
Melâmîlik anlayışında olduğu gibi, Kalenderîlik akımında da mal-mülk edinme çabaları reddedilmiş, topluma ekonomik açıdan katkı sağlamak yerine gönüllü yoksulluk tercih edilmiştir. Çalışmak ve ev-bark edinmek gibi toplum yapısına uymayı gerektirecek uygulamalar yerilmiş, gezgin ve başıboş şekilde yaşamak temel prensip haline getirilmiştir. Hemen her devir ve her ülkede Kalenderi zümrelerinin ortak vasıfları olan, üç beş kişilik gruplar hâlinde dolaşıp gezmek, günlük yiyeceklerini dilenerek sağlamak, acâip kılıklarda dolaşmak gelmektedir. Cinsel faaliyetler de kutsal olana bağlılık açısından bir engel olarak görüldüğü için evlenmemek tarikatın önemli bir prensibi olarak kabul edilmiştir. Kalenderîlerin görünüşleri toplumun bütünü tarafından yadırganan tuhaflıklar içermekteydi. Bu tarz, muhtemelen Melâmîlik'te vurgulanan toplum tarafından dışlanma felsefesinin bir yansımasıydı. Tuhaf görünüş ile toplumda tiksinti yaratmak ve bu şekilde toplumdan dışlanmayı sağlamak amaçlanmıştı. Bu amaca uygun olarak, çıplak veya yarı çıplak dolaşırlardı. Ayrıca bazıları kıldan dokunmuş ve cavlak adı verilen yün çuvallar giyerlerdi. Bundan dolayı Kalenderîlere cavlakiyye de denilirdi. Kalenderîler saç, sakal, bıyık ve kaşların ustura ile kazındığı çahar darb denilen bir anlayışı benimsemişlerdi. Üzerlerinde dilenci çanağı ve derviş değneği yanında balta, deri torba, büyük tahta kaşıklar ve aşık kemikleri taşırlardı.

Bütün bu özelliklerinden dolayı, Kalenderî dervişlerine karşı toplumun her kesiminden, özellikle ulema tarafından büyük bir tepki gösterilmiştir. Ulema onları şeriatın dışına çıkmakla itham etmiş, bu ithamdan dolayı zındıklık ve mülhitlikle suçlanmışlardı. Kalenderîliğin Islâm dünyasının hemen her tarafına en fazla yayılan, en uzun ömürlü kollan, 13., 14. ve 15. yüzyıllar boyunca İran'da ortaya çıkmıştır. Bunlar arasında, 13. yüzyıldan itibaren Anadolu'ya nüfuz eden ve 17 . yüzyıl sonlarına kadar Osmanlı topraklarında varlığını koruyan Haydarîlik, Câmîlik ve Ni'metullahî Tarikâtı sayılabilir.

Tarih kaynakları Orta Asya'daki bu Türk Kalenderiler'in hiç şüphesiz Moğol istilâsıyla birlikte, 13. yüzyılın ilk çeyreği içinde, bir yandan Çin (Maçin) hudutlarına kadar bütün Doğu Türkistan'a, diğer yandan da Hindistan içlerine yayıldıklarını gösteriyor. Bilhassa Kuzey Hindistan'da ilk Kalenderiler'in Delhi Sultanı Şemsü'd-Dîn iletmiş devrinde (1211-36) göründüklerini çok iyi bilinmektedir. Bunlar, Moğollar'ın önünden kaçarak buralara sığınan göçmen kafileleri arasında gelmişlerdi.

Anadolu'da yayılışı ve kolları

Anadolu'da popüler Kalenderîlik denildiği zaman en belirgin çevreler olarak, Vefâîlik ve Haydarlik gelmektedir. Vefailik Anadolu'ya 13. yüzyıl başlarında, Baba îlyas'ın şeyhi olan ve ileride Bektaşi geleneğinde de önemli bir yer tutacak bulunan Dede Garkın isimli bir Türkmen şeyhi tarafından getirildi. Dede Garkın'ın vefatı ile yerine geçen Baba İlyas tarafından bugünkü Amasya yakınlarında bulunan eski adıyla Çat köyünde kurulan zâviye ile temsil edildi. Vefâılik bu zâviye yoluyla kısa zamanda Türkmenler arasında yayıldı. Vefailik heterodoks yapısı itibarıyla özellikle göçebe Türkmenler arasında çok taraftar toplamıştı ve yalnız 13. yüzyılda değil, 14. yüzyılda da, bir yandan Şeyh Edebalı aracılığıyla Osmanlı Beyliği'nin teşekkülünde, öte yandan Hacı Bektaş-ı Velî kanalıyla da Bektaşîliğin oluşmasında ana rollerden birini oynamıştı.

Baba îlyas-ı Horasânî yönetiminde Anadolu Selçuklu Devleti  yönetimine karşı 1240 yılında girişilen Babai Ayaklanmasında başta Kefersud'lu bir Kalenderî şeyhi olan ve Baba İlyas'ın baş halifesi sıfatıyla ayaklanmayı fiilen yöneten Baba İshak olmak üzere Kalenderîler'in önemli bir rol oynadıkları görülmektedir. İsyanından sonra dağıtılan Çat köyü zâviyesinin yerini, Moğol hâkimiyeti döneminde ortaya çıkan iki yeni zâviye aldı. Her ikisi de Baba İlyas'ın ileri gelen halifelerinden olmakla beraber îsyana katılmayan Hacı Bektaş-ı Velî ile Osman Gazi'nin sonradan kayın pederi olacak olan Vefaiye şeyhi Şeyh Edebali tarafından kurulan bu iki zâviyeden birincisi Sulucakarahöyük'te, İkincisi önce Lârende (Karaman), sonra Bilecik'te bulunuyordu. Hacı Bektaş-ı Velî Baba İlyas'a intisap etmeden önce aslında bir Haydari dervişi olduğu için, Sulucakaraöyükteki zâviyesinde bu yön ağırlıkta olmuş ve bir müddet sonra bu zâviye bir Haydarî zâviyesi niteliğine bürünmüştür. Nitekim bu zaviyede yetişen ve sonradan  buradan ayrılarak Osmanlı topraklarına giden Abdal Musa bir Haydarî dervişi idi.

Selçuklu devrinde Kalenderî, Cavlakî ve Haydarî olarak isimlendirilen Kalenderî zümreleri Beylikler döneminde bunlara ilâveten Abdâlan-ı Rum yahut Rum Abdalları terimleriyle nitelendirildikleri görülür. Kalenderi dervişlerin Osman Gazi, Orhan Gazi ve I. Murad gibi ilk Osmanlı padişahlarının maiyetinde fetih hareketlerine katıldıkları, onların da dervişlerin hizmetlerine karşılık zâviye açmalarına müsaade ettiklerini, hattâ bununla da kalmayarak bu zâviyeleri zengin vakıflarla güçlendirdikleri bilinmektedir. Ancak Osmanlı Devleti'nin kuruluş döneminde yönetim çevrelerinin Kalenderiler'e karşı tavrı, bir yandan bazı imtiyazlarla onları devlet yanında ve yararına kullanmak, bir yandan da mevcut toplum düzenini bozmalarına engel olmak şeklindedir.

Bu siyasetin Fatih Sultan Mehmed devrine kadar bu genel çizgiyi takip ettiğini söylemek mümkündür. Orhan Gazi döneminde Bursa'nın fethine katılan Haydari dervişlerinden Abdal Musa'nın, Yeniçeriliğin kuruluşuna adının karışması bir yana, hem kendisi hem de müridi Kaygusuz Abdal'ın Hacı Bektaş-ı Veli kültünü yayarak ve işleyerek ileride Bektaşîliğin teşekkülüne zemin hazırlaması nedeniyle, Kalenderîlik tarihi içinde büyük bir yeri vardır. Aynı şekilde Orhan Gazi'nin, Bursa'nın fethine katılan Vefaiye tarikatına mensup Geyikli Baba ile olan ilişkileri de bunu destekler niteliktedir. Yine de ilk Osmanlı padişahlarının da bu şeyhleri büsbütün kendi hallerine bırakmadıkları da bilinmektedir.

Meselâ Orhan Gazi'nin zaman zaman Kalenderîler'i teftiş ettirdiğine, herhangi bir karışıklık veya Ehl-i Sünnet dışı inanç ve tavırları halk arasmda yayma gibi bir durum tespit olunduğunda derhal beylik arazisinin dışına çıkarıldıklarına dair bazı kayıtlara rastlanmaktadır. Hattâ Abdal Musa'nın Bursa'daki zaviyesini terkedip önce Denizli, oradan da Elmalı yakınlarına gidip yerleşmesi, muhtemelen böyle bir sınır dışı edilme olayı ile ilgili olabilir.

Orhan Gazi zamanında sebebiyet verdikleri bazı ufak tefek hâdiseler istisnâ edilirse 15. yüzyılın ilk çeyreğine kadar Kalenderîler'in katıldıkları başka bir hareket bilinmemektedir. Ama 1416 yılında vukû bulan ünlü Şeyh Bedreddin isyanı, Babaîler isyanından sonra Kalenderî zümrelerin düzenleyip yönettikleri ikinci büyük ayaklanma hareketidir. Bu sefer Torlaklar baş roldedir. 1453 yılında İstanbul kuşatması başladığı zaman, diğer tarikat mensupları arasında Kalenderi zümreleride, tıpkı kuruluş devrindeki gibi, ülkenin dört bir yanından kuşatmaya katılmak üzere buraya geldiler.

Fetihten hemen sonra, şimdiki Şehzadebaşı  semtindeki Akataleptos Manastırı'nın bizzat sultan tarafından zâviye olarak Kalenderilere tahsis edildi. Böylece, daha sonraki yıllarda sayılan artacak olan İstanbul Kalenderhâne'lerinin ilki kurulmuş oluyordu. Fatih devrinde Kalenderîler'e mümkün olabildiğince müsama gösterildiği bu sûretle onların yönetimle ilişkilerinin sertleşmeden sürdürülmesine çalışıldığı söylelenebilir.

Veziriazam Mahmud Paşa ile pek anlaşamayan Otman Baba ve dervişlerinin, sultanla giderek sıkı bir dostluk tesis ettikleri görülmektedir. Buna rağmen, bazı sancak beyleri, uygunsuz davrandıkları, tenâsüh ve hulul inancını savundukları, ibadet yapmadıkları şeklindeki ihbarlar üzerine sık sık gerek Otman Baba, gerekse dervişleri aleyhinde dâvalar açmaktan geri kalmamışlardır. Yine de I. Mehmed Çelebi zamanında Şeyh Bedreddin ve Torlak Kemal isyanları dolayısıyla uğratıldıkları baskı ve takibat istisna edilirse, Osmanlı yönetiminin hiç olmazsa II. Bayezid devri başlarına kadar Kalenderîler'e karşı genellikle ılımlı bir siyaset uygulamıştır. II. Bayezid devri ise bu ılımlı siyasetin tersine döndüğü bir dönemi belirler.

15. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Anadolu'da yoğun bir faaliyet gösteren ve kısa zamanda Rumeli'ye sıçrayan Hurûfîlik cereyanı ile temasa geçen Kalenderî zümrelerin, zaten resmî ideolojiye, yani Osmanlı Sünnîliğine muhalif olmaları, hiç şüphe yokki, Şîî-Safevî propaganda için çok uygun bir zemin oluşturuyordu. Üstelik II. Bayezid'in sıkı takip siyaseti dolayısıyla artık merkezî yönetimin resmen kendi aleyhlerine döndüğünü anlamış bulunan Kalenderîler'in, kendilerine yeni bir siyasi dayanak aramaları kadar tabii bir şey olamazdı. Bu da onları Safevî yandaşlığına itmişti.

Bu sebeple, II. Bayezid'in Kalenderîler'i 1492' de Anadolu'ya sürdürmesi, hiç de şaşırtıcı değildir. Zira böylece Safevî propagandası Anadolu'da kendisiyle işbirliği yapmaya hazır, küçümsenmeyecek sayıda bir kitle bulmuş oluyor, ayrıca buradaki Kalenderî zâviyeleri de hazır propaganda üsleri haline geliyordu.

II. Bayezid'in 1492 yılın daki Arnavutluk seferi esnasında bir Kalenderî veya Haydari ya da Torlak tarafından gerçekleştirilmek istenen suikast girişimi sonrasında sultan olayı tahkik ettirmiş ve sonunda Otman Baba dervişleri suçlu bulunarak idam olunmuştur. Ancak bununla yetinmeyen sultan, muhtemelen etrafındakilerin de telkinleriyle Rumeli topraklarındaki bütün Kalenderî dervişlerinin bir ceza olarak Anadolu'ya sürülmelerini emretmiştir. Böylece Rumeli'de gerçek anlamda bir " Kalenderî Avı" başlamış ve ele geçirilenler Anadolu'ya sürgün edilmiştir.

16. yüzyılda katıldıkları isyanlar

Osmanlı İmparatorluğu'nun Anadolu topraklarında Safevî propagandası başladığı zaman, Şah İsmail'in halifeleri özellikle yan göçebe ve köylü reâyâ arasında faaliyet gösteriyorlardı. Bunlardan biri olan, Şahkulu Baba Tekeli lâkabıyla ünlü, Tekeli aşiretine mensup  bir Türkmen babası, 1511 yılında oldukça geniş çaplı bir isyan çıkardı ve bu isyan kısa zamanda yayılma istidadı gösterdi. Şahkulu, Allah'ın gökten kendisine semavî bir kılıç indirdiğini, bununla İlâhî iradeyi gerçekleştireceğini, Osmanlı sultanı Bayezid'in son günlerini yaşamakta olduğunu halifeleri vâsıtasıyla propaganda ediyordu. Her kim kendine karşı gelirse semavî kılıcıyla hayatına son verecekti. Onun bu sözleri hem Kızılbaş Türkmenler'i hem de geniş çapta Torlaklar'ı etkilemişti. Bu yüzden onun emrine girdiler ve ayaklanmaya katıldılar. Sonuçta Osmanlı kuvvetleri uzun mücadeleden sonra, kendilerinin de ağır kayıplar vermesi pahasına Şahkulu'nu yenerek İran'a kaçırmışlardı. Torlaklar yakalanmış ve II. Bayezid'in hışmından kurtulamıyarak cezalarını hayatlarıyla ödemişlerdi.

16. yüzyıl başlarından itibaren Osmanlı merkezî yönetiminin Kalenderîler'e karşı sertleşmesinin önemli bir
sebebi ise, Anadolu'da bu sıralarda baş gösteren Şîî -Safevi  propagandası olmuştur. 15. yüzyılda Anadolu' da Kalenderi zümreler arasında belirgin Şîî tesirler olarak nitelendirebileceğimiz yaygın bir Ali  kültürüne, Hüseyin ve Kerbela ile ilgili matem geleneklerine ve buna bağlı olarak da Hüseyin kültüne rastlanabilmektedir. Ancak 16. yüzyılın ilk üç çeyreği boyunca Safevî propagandası daha da yaygın ve belirgin bir şekilde Ali ve On İki İmam kültünü, Muharrem mâtemini, tevella  ve teberra  prensibini ve bilhassa Hak - Muhammed - Ali şeklinde, zahirde üçlü bir görünüm arzeden, ama gerçekte yalnız Ali'nin temel oluşturduğu, eski hulûl inançları içine çok râhat bir biçimde yerleşen ulûhiyet telâkkisini Kalenderîler'in doktrinine ekledi.

Yavuz Sultan Selim döneminde 1519'da Bozok mıntakasında yaşamakta olan bir Kalenderî şeyhi olan Bozoklu Celal Şah Velî lâkabıyla isyan ederek Bozok'tan kalkıp Tokat taraflarına gitmiş, burada bir mağarada uzunca bir müddet inzivâya çekildikten sonra, kendisini " halife-i zaman ve mehdî-i devran" ilân ederek etrafına pek çok kişi toplamıştı. Muhtelif rivayetlere göre 20.000 civarında bir miktara bâliğ olan taraftarlarıyla faaliyete geçince, hareketi bastırmak için Rumeli Beylerbeği Ferhat Paşa görevlendirilmiş, Dulkadırlı Şehsuvaroğlu Ali Bey'den de yardımcı olması istenmişti. Ancak 1519 yılında çıkan bu isyanı Şehsuvaroğlu Ali Bey bastırmıştır. Osmanlı kaynaklan Bozoklu Celal'in bir Kalenderî şeyhi olduğunu ima ederler. Müneccimbaşı ise onun hakkında açıkça " Kalender" demektedir.

Kanûnî Sultan Süleyman'ın ilk saltanat yıllarında, 1527'de vukûa gelen Şah Kalender isyanının ise, en az Şahkulu'nunki ka dar geniş çaplı ve önemli bir ayaklanma olduğunu söylemek gerekir. Kaynaklar, bu isyanı tertipleyen Şah Kalender (veya Kalender Çelebi)'nin, Balım Sultan'ın torunu olduğunun söylendiğini belirtirler. Kendisi o tarihlerde Hacı Bektaş Zâviyesi'nin şeyhi idi ve lâkabının da gösterdiği gibi bir Kalenderî olup etrafındaki müridleri Kalenderîler'den, yanı Işıklar'dan ve Abdallar'dan oluşuyordu. Şah Kalender önce üstüne gelen Osmanlı kuvvetlerini yenmeyi başardı. Fakat sonunda Veziriazam İbrahim Paşa tarafından yenilgiye uğratıldı; kendisi de yakalanıp idam olundu. Osmanlı kaynakları, onunla birlikte savaş alanında kanının son damlasına kadar savaşmakta diretenlerin bizzat kendi müridleri yani Işıkar ve Abdallar olduğunu yazarlar. 15. yüzyılda tamamıyla Kalenderî hüviyetini taşıyan zaviyeler, kısmen 16. yüzyıl, kısmen de 17. yüzyıllarda Bektaşî zaviyelerine dönüştüler. Kalenderilik, daha sonraları Anadolu Aleviliği ve Bektaşîlik etrafında toplanmış ve zaman içerisinde değişmeler göstermiştir.

Konuyla ilgili bazı eserler
 Ahmet Yaşar Ocak, Osmanlı İmparatorluğunda Marjinal Sûfîlik: Kalenderîler, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara, 1999
 Ahmet T. Karamustafa, Tanrının Kuraltanımaz Kulları: İslam Dünyasında Derviş Toplulukları (1200 - 1550), çev. Ruşen Sezer, Yapı Kredi Yayınları, İstanbul, 2007
 Abdülbaki Gölpınarlı, Türk Ansiklopedisi "Kalenderiyye" maddesi
 M. Fuad Köprülü, Anadolu'da İslamiyet
 M. Fuad Köprülü, İlk Mutasavvıflar

Kalender'îyye Tarikâtı'nın Şiîlik mezhepleri arasındaki konumu

Ayrıca bakınız
 Kalender
 Bayezid-ı Bistami
 Sufilik
 Yusuf Hemedani
 Horasan Melametîliği
 Hoca Ahmed Yesevî
 Yesevîlik
 Baba Haydar
 Hacı Bektaş-ı Veli
 Taptuk Emre
 Yunus Emre
 Hacı Bektaş-ı Veli
 Uryan Baba
 Kalenderilik

Kaynakça

Tarikatlar

Kalenderilik


Frøysjøen er en fjord i Bremanger og Flora kommuner i Vestland fylke i Norge. Den er 35 kilometer lang, og ligger syd for Bremangerlandet og øen Frøya, som den er opkaldt efter.

Fjorden har indløb fra Norskehavet mellem Frøyskjera i nord og øen Hovden i syd og går hovedsageligt i en nordøst-sydvestlig retning mellem fastlandet (mod øst) og øerne Bremangerlandet og Frøya (mod vest).

Indenfor Frøyskjera ligger Frøya og landsbyen Kalvåg på sydsiden. Herfra går fylkesvej 616 over til Smørhamnsøy og Smørhamn, hvor der var færgeforbindelse over fjorden til Kjelkenes i Midtgulen. Færgen er nu erstattet med en tunnel under Skatestraumen til Rugsundøy. Frøysjøen fortsætter mod nordøst på sydsiden af Bremangerlandet. Fra sydbredden går fjorden Gulen mod sydøst, med de tre fjordarme Nordgulen, Midtgulen og Sørgulen.

Sidefjorden Berlepollen går nordover på Bremangerlandet, og lidt længere inde i fjorden på sydsiden ligger Hennøya og bygden med samme navn på fastlandet lige ved. Lidt længere inde, stadig på sydsiden af fjorden, går Vingepollen mod øst ind til Vingen. Frøysjøen drejer her mod nord på østsiden af Bremangerlandet, og munder ud i Skatestraumen ved det 860 meter høje fjeld Hornelen, som falder brat ned i fjorden. Fra bygden Lofnes på østsiden går fjordarmen Bortnepollen ind til bygden Bortnen.

Referencer

Fjorde i Vestland
Bremanger
Flora (Norge)

Frøysjøen


توني بين  (3 أبريل 1925 - 14 مارس 2014) هو سياسي بريطاني من حزب العمال، كان وزيراً لعدة مرات.

حياته
ولد توني نيل ويدغوود بين في لندن عام 1925، كان والده ويليام عضواً في البرلمان الليبرالي، دخل توني البرلمان أول مرة عام 1950، وعندما توفي والده عام 1960 ورث بين لقب الفيكونت عنه، واضطر امتثالاً لأحكام القانون إلى التخلي عن عضويته في مجلس العموم بالبرلمان.
أدت جهوده لاستعادة كرسيه بالمجلس إلى صدور قانون النبلاء عام 1963. وبذلك أصبح بين أول نبيل يتخلى عن لقبه، استعاد توني عضويته في البرلمان مرة أخرى عام 1974. بين عامي 1974 و1979 عُين وزيراً للصناعة ثم وزيراً للطاقة.

روابط خارجية

مراجع

كتاب يوميات إنجليز في القرن 21
اشتراكيون إنجليز
اشتراكيون ديمقراطيون
اشتراكيون ديمقراطيون أوروبيون
أشخاص من مرليبون
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1950–51
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1951–55
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1955–59
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1959–64
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1964–66
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1966–70
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1970–74
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1974
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1974–79
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1979–83
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1983–87
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1987–92
أعضاء برلمان المملكة المتحدة 1997–2001
أعضاء برلمان المملكة المتحدة في دوائر إنتخابية في داربيشير
أعضاء مجلس الشورى البريطاني
أفراد عسكريون من لندن
إنجليز بإعاقات
إنجليز من أصل إسكتلندي
إنجليز ناشطون ضد الأسلحة النووية
إنجليز ناشطون ضد الحرب
خريجو كلية نيو كوليج
دعاة الجمهورية في إنجلترا
رجال نسويون
سياسات يسارية في المملكة المتحدة
سياسيون بريطانيون بإعاقات
سياسيون من مرليبون
سير ذاتية إنجليزية
ضباط سلاح الجو الملكي (بريطانيا)
كتاب إنجليز في القرن 20
كتاب إنجليز في القرن 21
كتاب بريطانيون بإعاقات
كتاب ذكور إنجليز في القرن 20
كتاب ذكور إنجليز في القرن 21
كتاب غير روائيين ذكور إنجليز
كتاب يوميات إنجليز
كتاب يوميات إنجليز في القرن 20
لاأدريون إنجليز
مسيحيون إنجليز
مشككون أوروبيون بريطانيون
مصابون بمتلازمة غيلان باريه
مواليد 1925
مواليد في مرليبون
ناشطو إل جي بي تي من المملكة المتحدة
ناشطون بإعاقات
ناشطون بريطانيون بإعاقات
نسويات اشتراكيات
نسويون إنجليز
نقاد الاتحاد الأوروبي
نواب حزب العمال البريطاني عن الدوائر الانتخابية الإنجليزية
وزراء دولة بريطانيون
وفيات 1435 هـ
وفيات 2014
وفيات بسبب الأمراض في إنجلترا
وفيات في لندن

توني بين


STL eller stl er en forkortelse og har flere betydninger:

Kommunikation
 Standard telegraph level
 Studio/transmitter link
 Small transmitting loop antenne (også kendt som en magnetisk loop)

Geografi
 St. Louis, Missouri, USA

International lov
 Special Tribunal for Lebanon

Musik
 Stella Mwangi - en norsk-kenyansk sanger også kendt som STL

Software
 Standard Template Library (til C++)
 State logic - et PLC programmeringssprog
 .stl, et filformat til undertekster
 STL (filformat) - et filformat anvendt til at repræsentere 3D CAD modeller i stereolithografi og andre fabrikationsteknologier
 Statement List - programmeringssprog til Siemens SIMATIC S7

Sports
 St. Louis Cardinals - baseball franchise
 St. Louis Blues - en hockey franchise i NHL

Transport
 Lambert–St. Louis International Airport (IATA lufthavnskode: STL)
 Société de transport de Laval - offentlig transit i Laval, QC Canada
 Société de transport de Lévis - offentlig transit i Lévis QC Canada
 Réseau de transport de Longueuil - nogle gange fejlagtigt kaldet Societe de transport de Longueuil, eller STL

Andet
 Council for Religious and Life Stance Communities - (Samarbeidsrådet for tros- og livssynssamfunn) fra Norge
 Send the Light - et britisk kristen bof distributør
 Slime Time Live - tv-serier sendt på Nickelodeon fra 2000 til 2003
 Standard Telecommunication Laboratories - en forskningsinstitution berømt for at udvikle optiske fibre i 1960'erne.
 Licentiate of Sacred Theology
 Spurious trip level

STL


Francisella tularensis es una bacteria facultativa intracelular. Tiene forma de bastoncillo pleomórfico, gramnegativo, pequeño: de 0.2 μm de ancho por 0.2 a 0.7 μm de largo. Rara vez se encuentra en frotis o en tejido, y da origen a la enfermedad llamada tularemia, también conocida como fiebre del conejo.

Origen

El género Francisella recibió este nombre en honor a Edward Francis, nominado al premio Nobel, quien demostró que el microorganismo ocasiona una enfermedad similar a la peste en los roedores y también es la causa de la fiebre de la mosca del venado. Como los primeros casos de enfermedad por este microorganismo en humanos ocurrieron en el condado de Tulare (California), se dio a la enfermedad el nombre de tularemia y se le llamó al microorganismo Francisella tularensis. Es la única especie de Francisella que causa enfermedad en humanos.
F. tularensis biogrupo palearctica (llamada también "holarctica" o "de tipo B") se aísla ocasionalmente en los Estados Unidos y es el principal agente de tularemia en Europa.

Estructura y cultivo

Los cultivos de F. tularensis se dividen en tres biogrupos: tularensis, palearctica y novicida. La tuleremia aguda transmitida por artrópodos y otros animales se debe a microorganismos del biogrupo tularensis (llamado también biogrupo A de Jellison), y la enfermedad leve transmitida por el agua es ocasionada por el biogrupo palearctica (biogrupo B de Jellison); los microorganismos del grupo novicida causan con poca frecuencia enfermedad en humanos y solo se observan casos en niños con enfermedad crónica granulomatosa y en individuos que estuvieron a punto de ahogarse.

Es peligroso realizar cultivos de Francisella, porque presenta una dosis de infección (ID, del inglés "infection dose") de alrededor de 50 ejemplares, y es capaz de penetrar el cuerpo a través de las superficies mucosas (incluso de la conjuntiva) y por abrasiones en la piel. Por tanto, cuando se sospecha que la muestra contiene Francisella, solo debe manejarse con una campana certificada para biorriesgos.

Francisella se cultiva en medios que contengan cisteína  o cistina. El agar de color chocolate convencional se suplementa con un aditivo que contenga cisteína para acondicionarlo para el cultivo. Otra opción es cultivar los microorganismos sobre agar con sangre y cisteína o sobre el agar con carbón vegetal y extracto de levadura (BCYE, del inglés "buffered charcoal yeast extract") que se emplea para cultivar otras bacterias gramnegativas, especialmente Legionella pneumophila y Haemophilus influenzae. Algunas cepas de F. tularensis fermentan el glicerol, y todas las cepas fermentan la glucosa. Los microorganismos carecen de motilidad, son oxidasa-negativos y ureasa-negativos, no producen H2S sobre agar de hierro y azúcar triple (TSI) y no reducen los nitratos. Se emplean pruebas de aglutinación con antisueros específicos para confirmar e identificar los cultivos de F. tularensis.

Patogenicidad

Este microorganismo tiene un lipopolisacárido, pero las pruebas con lisis de extracto de sangre de Limulus polyphemus demuestran que tienen poca actividad endotóxica. F. tularensis presenta una cápsula, pero no se cree que la resistencia a la fagocitosis desempeñe una función importante en la tularemia. Más bien los microorganismos Francisella deben gran parte de su patogenicidad a su capacidad para sobrevivir dentro de macrófagos no estimulados. Los macrófagos fagocitan con facilidad los microorganismos, pero estos resisten la muerte frente a los radicales derivados del oxígeno. Es probable que su resistencia a la muerte intracelular se deba a una actividad externa de superóxido dismutasa. Una vez que los macrófagos se activan, los microorganismos mueren a causa del óxido nitroso intraleucocitario.

Una respuesta neutrofílica local contrarresta la infección por F. tularensis en su etapa inicial, pero no logra contener su progreso. La respuesta neutrofílica forma una úlcera cutánea localizada que después se transforma en una lesión cicatrizal cuando los neutrófilos son reemplazados por macrófagos.

Más adelante, los microorganismos se diseminan por sitios distales, y allí forman granulomas. Los microorganismos tienden a acumularse en el tejido linfoide, y los pacientes muestran esplenomegalia y bubas. La tularemia puede confundirse con la peste cuando se observan bubas. La infección por este biogrupo se obtiene por 4 vías principales: al retirar, ingerir o manipular la piel de un animal infectado por picadura de un mosquito, de una garrapata o de una mosca de venado infectado, al consumir carne mal cocinada de un animal enfermo y al manejar fómites contaminados. El microorganismo es tan contagioso que la tularemia se adquiere con facilidad por contacto con una cantidad diminuta de material contaminado, por ejemplo una sola gota de sangre procedente de un animal infectado puede iniciar la infección en animales si entra en contacto con la conjuntiva, la mucosa oral, algún corte o alguna abrasión.
F. tularensis se transmite en forma transovárica en las garrapatas, pero se cree que la transmisión por mosca de venado y por mosquitos es de tipo mecánico y ocurre cuando el insecto se alimenta de un animal infectado y de inmediato pica a una persona. Se aisló F. tularensis en diversas garrapatas, incluso en  Amblyomma, Dermacentor e Ixodes. El biogrupo palearctica ocasiona una forma leve de tularemia que diseminan mamíferos acuáticos como los castores y la rata almizclera. Por lo general, los humanos se infectan cuando beben agua contaminada con heces de animales infectados. Los hombres se afectan con mayor frecuencia que las mujeres, sobre todo porque la enfermedad se relaciona con el consumo y el manejo de animales salvajes.

Pruebas diagnósticas de laboratorio

En general, el frotis y el cultivo no contribuyen, y el diagnóstico se basa en estudios serológicos. Las muestras pares de suero obtenidas con dos semanas de separación pueden manifestar un aumento del título de aglutación. Un solo título sérico de 1 : 160 es francamente sugerente si los antecedentes y los datos físicos son compatibles con el diagnóstico. Como los anticuerpos reactivos en la prueba de aglutinación de la tularemia reaccionan también en la prueba de la brucelosis, deben efectuarse ambas pruebas con los sueros positivos; el título, en el caso de la enfermedad que afecta al paciente, suele ser cuatro veces mayor que el de la otra enfermedad. La prueba cutánea (es limitada la disponibilidad del antígeno) suele producir una reacción de tipo tuberculínico durante la primera semana de la enfermedad, a menudo, antes de que se incremente el título de aglutación.

Tratamiento

La terapéutica con estreptomicina o con gentamicina produce una mejoría rápida casi uniforme. La tetraciclina puede tener la misma eficacia, pero las recaídas son más frecuentes. La ceftriaxona no es eficaz.

Vacuna

Se cuenta con una vacuna contra la infección por F. tularensis, y se administra mediante punciones cutáneas múltiples (escarificacion); aunque no es por completo protectora, brinda inmunidad parcial. Esta vacuna, la vacuna oral contra la tifoidea y la de Bacillus Calmette-Guérin(BCG) contra las tuberculosis son las únicas de bacterias vivas atenuadas disponibles en los Estados Unidos.

Prevención y control

Menos a menudo, el origen se encuentra en el agua, en alimentos contaminados o en el contacto con un perro o un gato que ha capturado un animal salvaje infectado. La evitación es la clave de la prevención. No es posible controlar la enfermedad infecciosa en los animales salvajes.

Referencias

.Brooks, F. G. Butel, J. S.; Jawetz, E. Melnick, J. L.; Ornston, L. N.; Alderberg, E. A. (1996). MICROBIOLOGIA MÉDICA de Jawetz, Melnick y Adelberg. 15ª Ed. Manual Moderno. México.

.Stuart Walker, T. 1998. Microbiología. Ed. McGraw-Hill Interamericana.

Enlaces externos

Gammaproteobacteria
Armas biológicas

Francisella tularensis


Astrid Løken (fædd 14. apríl 1911 í Kristjaníu - nú Ósló, lést 19. janúar 2008) var norskur skordýrafræðingur með vespur og sérstaklega humlur að viðfangsefni.  Í seinni heimsstyrjöldinni var hún hluti af andspyrnuhreyfingu norðmanna.

Útgefin rit
 … vantar í lista.
 Løken, Astrid. 1949. Bumble bees in relation to Aconitum septentrionale in Central Norway(Øyer). Nytt Mag. Naturvid. 87. Side 1-60
 Løken, Astrid. 1950. Bumble bees in relation to Aconitum septentrionale in Western Norway(Eidfjord). Norsk entomologisk tidsskrift 8. Side 1-16
 Løken, Astrid. 1961. Bombus consobrinus Dahlb., an oligolectic bumble bees Hymenoptera, Apidae). XIth Int. Congr. Ent. 1960. 2. Side 517-522
 Løken, Astrid' 1973. Studies on Scandinavian bumble bees (Hymenoptera, Apidae). Norsk entomologisk tidsskrift 20. Side 1-218.
 Løken, Astrid. 1985. Humler. – Norske Insekttabeller Nr. 9  2. utgave 1992.
 Løken, Astrid. 1987. Stikkeveps. – Norske Insekttabeller Nr.11

Tilvísanir

Norskir skordýrafræðingar

Astrid Løken


التشميع  هي عملية كيميائية كانت تستعمل في الخيمياء. وكانت تعتبر واحدة من العمليات الخيميائية الأساسية الإثناعشرية المقبولة. وتتم العملية بإضافة مستمرة لسائل إلى مادة أثناء تسخينها (انظر التكليس). تعطي هذه العملية للمادة طراوة ومظهرًا مشابهًا للشمع.

مراجع

عمليات الخيمياء

تشميع (خيمياء)


بِنْ وعصام  هو مسلسل رسوم متحركة ثلاثي الأبعاد، تم إنتاجه في شركة روبيكون الأردنية «الشركة الأردنية للتطوير والتدريب». تدور أحداثه حول محور أساسي المتمثل بالعلوم والعلماء العرب منهم والغرب. وتتلخص قصته بين فتى عربي (أردني) يدعى «عصام» تربطه الصداقة بفتى غربي (أمركي) يدعى «بن». نتجت هذه الصداقة من خلال روابط عمل بين جد كل منهما.

ثلاثة عشر حلقة من هذا المسلسل كانت بوابة دخول في جوف التاريخ وتبين اكنشافات واختراعات عربية وغربية ومعلومات شيقة ومفيدة بأسلوب سيطرت عليه روح المغامرة والتشويق.

الشخصيات

 بن: الفتى الأمركي يبلغ من العمر 11 سنة والذي تعرف على عصام من خلال عمل جديهما
 عصام: أردني يبلغ من العمر 11 سنة تمكن من التعرف على بن. وبهذا الشكل أصبحا أعز الأصدقاء
 الجنية ياسمين: لها قدرات عجيبة تمكنها هي وصاحباها من السفر عبر الزمن
 بروفيسور جاك مارتن: جد بن وعالم الآثار القديمة
 بروفيسور عمر عزيز: جد عصام وهو عالم ورجل سلكي
 ويلز: اسمه كامل هو كلاتش فورد ويلز مليونير جشع لا يسعى سوى للكسب المادي وبيع الآثار الثمينة في المزاد
 روكسان: مساعدة ويلز

قائمة الحلقات

الموسم الأول
(2010)

مراجع

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي
 موقع شركة روبيكون

رسوم متحركة بالعربية
مسلسلات أطفال تلفزيونية أردنية
مسلسلات تلفزيونية أردنية بدأ عرضها في 2006
مسلسلات تلفزيونية أردنية في عقد 2000
مسلسلات تلفزيونية من إنتاج مترو غولدوين ماير
مسلسلات رسوم متحركة أردنية
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية عن أطفال
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية في عقد 2000
مسلسلات رسوم متحركة تلفزيونية للأطفال
مسلسلات رسوم متحركة حاسوبياً

بن وعصام


La ligne 6 du métro de Nankin (chinois traditionnel : 南京地鐵六號線 ; chinois simplifié : 南京地铁六号线)  est une ligne qui est en construction du métro de Nankin. C'est une ligne sud-nord qui relie le district de Qixia avec le district de Yuhuatai au sud. De Montagne Qixia à Gare de Nankin-Sud, la ligne comporte 19 stations et  en longueur.

Histoire

Caractéristiques

Liste des stations

Exploitation

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Métro de Nankin

Liens externes

Nankin, 6
6

Ligne 6 du métro de Nankin


Løsrivelse er en film instrueret af Gitanjali Kapila.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Løsrivelse


බෝවන රෝග () යනු ව්‍යාධිජනක ක්ෂුද්‍ර ජීවීන් වන වෛරස ,බැක්ටීරියා , දිලීර , ප්‍රොට්‍රෝසෝමාවන් හා බහු සෛලික පරපෝෂිතයින් හා රෝග කාරක ප්‍රෝටීන අංශු මගින් ඇතිකරන රෝගී තත්වයන් වේ. මෙම ව්‍යාධිජනකයින් ශාක හා සතුන් යන දෙකොටස සදහාම රෝග ඇති කරයි.

මෙම රෝග කාරකයින් මගින් ඇති කරන රෝගී තත්වයන් බෝවන රෝග ලෙස හැදින්වෙන්නේ එමගින් එක පුද්ගලයෙකුගෙන් තවත් පුද්ගල‍ෙයකුට රෝගය ඇති කිරීමේ හැකියාව නිසාය. බෝවන රෝග ව්‍යාප්තිය ස්පර්ශ මගින් හා වෙනත් බොහෝ ක්‍රමෝපායන් මගින් සිදුවේ. ඒවා නම් ආසාදිත දේහ තරල , අපවිත්‍ර වූ ආහාර , ජලය , වාතය හා ආසාදිත රෝග වාහකයින් මගිනි.

ආසාදිතතාව යනු ව්‍යාධිජනක ජීවියකුට ධාරකයාගේ සිරුර තුළට ඇතුළු වී එහි ජීවත් වන අතරතුර ගුණනය වීමේ හැකියාවයි. බෝවන සුළු බව යන්නෙන් ප්‍රකාශ වන්නේ වෙනත් ධාරකයෙකු වෙතට රෝගය ඇති කිරීමේ සාපේක්ෂ පහසුවයි. කෙසේ වුවද ආසාදනය යනු ආසාදිත රෝගයකට සමාන අරුත් දෙන්නක් නොවේ. ආසාදනයක් මගින් වැදගත් රෝග ලක්ෂණ ඇති නොකරන අතර රෝගියාගේ දේහ ක්‍රියාකාරීත්වයන් ද බැරෑරුම් ලෙසට අඩපන නොකරයි.

වර්ගීකරණය

අනන්ත වූ ක්ෂුද්‍ර ජීවී විශේෂයන් ප්‍රමාණයක් අතරින් නිරෝගි පුද්ගලයෙකු හට රෝග බිහිකිරීමට හැක්කේ ඉතා සුළු ප්‍රමාණයකට පමණි. ආසාදිත රෝගයක් ඇති වන්නේ එම සුළු තරයක් වූ ව්‍යාධි ජනකයින් සහ ඔවුන් ආසාදනයට ලක්කරන ධාරකයා‍ෙග් ආරක්ෂණ යාන්ත්‍රණය අතර ඇති වන අන්තර් ක්‍රියාවක් හේතු කොට ගෙනය. රෝගයක් ඇති වීම හෝ රෝගයෙහි බරපතල කම සදහා හේතු කාරක වන්නේ අදාල රෝග කාරක ජීවියා හට ධාරකයා  කෙරෙහි කෙතරම් හානියක් සිදු කළ හැකිද සහ ධාරකයා හට එම රෝග කාරක ජීවියාට එරෙහිව කෙතරම් දුරට ප්‍රතිරෝධිතාවයක් දැක්විය හැකිද යන්න මත පදනම්වය.  මේ නිසා ධාරකයාගේ ආරක්ෂණ යාන්ත්‍රණය මත පදනම්ව මෙම ක්ෂුද්‍ර ජීවින් ප්‍රථමික ව්‍යාදි ජනකයෙන් හෝ අවස්ථාවාදී ව්‍යාදි ජනකයින් ලෙසට හදුන්වති.

ප්‍රාථමික ව්‍යාදි ජනකයෙක් මගින් රෝගයක් ඇති වන්නේ සාමාන්‍ය සෞඛ්‍ය සම්පන්න ධාරකයකු තුළට ඔවුන් ඇතුළු වී ඒ තුළ ක්‍රියාකාරී වීමට ඔහු කෙරෙහි ඇති ආවේණික ප්‍රචණ්ඩකාරී බව මත පදනම් කර ගෙනය. මෙම ව්‍යාධි ජනකයින් සිරුර තුළට ඇතුළු වීමේ එක් හේතුවක් වනුයේ රෝග ව්‍යාප්තිය සහ ප්‍රජණනය කෙරෙහි ඔවුන් තුළ ඇති අවශ්‍යතාවයයි. වඩාත් බහුල ප්‍රාථමික ව්‍යාදි ජනකයින්ගෙන් බොහොමයක් මිනිසුන් පමණක් ආසාදනයට ලක්කරන අතර බොහොමයක් බරපතල රෝගි තත්වයන් ඇති කරනු ලබන්නේ බාහිර පරිසරයෙන් හෝ මානව නොවන ධාරකයන් ගෙනි.

ධාරකයෙකුගේ සිරුර තුළ රෝගයක් ඇති වීමට එරෙහිව ප්‍රතිශක්ති කරණය අඩු වූ අවස්ථාවන්හිදී ආසාදිත රෝග ඇති කරන ජීවින් හට අවස්ථාවාදීන් ව්‍යාදි ජනකයින් යැයි ව්‍යවහාර කෙරේ. මෙලෙස ඇති වන අවස්ථාවාදි රෝග හටගනුයේ ධාරකය ද සමග සාමාන්‍යයෙන් ජීවත් වන අන්ත්‍රයෙහි හෝ ශ්වසන පද්ධතියෙහි වාසය කරන හානිකර නොවන ක්ෂුද්‍ර ජීවින්ගෙනි. තවද වෙනත් ධාරකයෙකු මගින් හෝ (Clostridium difficile මගින් ඇති කරන රෝගී තත්වයන් වලදී) අස්ථි බිදිමක් හෝ සැත්කම් තුවාලයක් මගින් බාහිරව ක්ෂුද්‍ර ජීවින් සිරුර තුළට ඇතුල් වීමකදී අවස්ථාවාදී ලෙස රෝගී තත්වයන් ඇති විය හැකිය. මෙම රෝග ඇති වීම සදහා ධාරකයාගේ සිරුරෙහි ආරක්ෂණ යාන්ත්‍රණය අඩාල වීමක් අවශ්‍යවන අතර ජානවල දුර්වලතා, ප්‍රතිජීවක ඖෂධ වර්ග භාවිතා කිරීම ප්‍රතිශක්තිකරණය අඩාල කරන රසායනික ද්‍රව්‍යය පරිහරණය, අයණීකාරක විකිරණවලට නිරාවරණය වීම හෝ ප්‍රතිශක්තිකරණය අඩාල කරන සරම්ප, මැලේරියා හෝ ඒඩ්ස් වැනි රෝග මගින් මෙලෙස අවස්ථාවාදී රෝග ඇති විය හැකිය.  ප්‍රාථමික ව්‍යාධි ජනකයින් මගින් මෙලෙස රෝගවලට ප්‍රතිශක්තිකරණය අඩු වූ පුද්ගලයින්ට වඩා වැඩි තීව්‍රතාවයකින් රෝගය ඇති කරන ලදී.

යම්කිසි රෝගයක් ආසාදිත රෝගයක් බවට විග්‍රහ කළ හැකි එක් ක්‍රියාමාර්ගයක් වනුයේ කො‍ච් විසින් සිදුකරන ලද උපකල්පනයන්ය. මෙය රොබට් කොච් නම් විද්‍යාඥයා විසින් කරන ලද උපකල්පනයකි. ඔහු ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත්තේ රෝග කාරක ද්‍රව්‍යයන් රෝගීන් තුළ පමණක් හදුනා ගත හැකි අතර නිරෝගී පුද්ගලයන් තුළ ඒවා දක්නට නොමැති බවයි. තවද එම රෝග කා‍රක ද්‍රව්‍ය සිරුරතුළට ඇතුළු වන පුද්ගලයන්හට රෝගය ඇති වන බවද විග්‍රහ කරන ලදී. මෙම උපකල්පනයන් මගින් මයිකො බැක්ටීරියා නම් බැක්ටීරියා විශේෂය මගින් ක්ෂය රෝගය ඇති කරන බව සොයා ගන්නා ලදී. කොච් විසින් සිදුකරන ලද මෙම උපකල්පනය බොහොමයක් මිනිසුන් හට ඇති වන රෝග සදහා භාවිතා කළ නොහැක. එසේ වනුයේ නිරෝගී පුද්ගලයන් වර්ධක මාධ්‍යයක වග‍ා කරන ලද ව්‍යාධි ජනකයින් මගින් ආසාදනයට ලක්කිරීමක් අවශ්‍ය වන බැවිනි. ඇතැම් අවස්ථාවන්හිදී පැහැදිලිව ආසාදන රෝග බවට හදුනාගත හැකි රෝගී තත්වයන් ඉහත කී නිර්ණායකයන් හා සංසන්දනය නොවේ. උදාහරණයක් ලෙස උපදංශය රෝගය ඇති කරන Treponema pallidum නම් රෝග කාරක ද්‍රව්‍යය වර්ධක මාධ්‍යයක වගා කළ නොහැකි අතර එය වර්ධනය කළ හැක්කේ හාවුන්ගේ වෘෂණ කෝෂ තුළ පමණි. මෙහිදී සත්ව ධාරකයෙකු තුළ වර්ධනය වූ ක්ෂුද්‍ර ජීවින් පසුව වර්ධක මාධ්‍යයක් තුළ වර්ධනය කරනු ලබයි.  ජනගහනයක් තුළ රෝගවල ව්‍යාප්තිය පිළිබද අධ්‍යයනය කිරීමක් වසංගත අධ්‍යයන විද්‍යාව මගින් සිදුකරනු ලබයි. මෙමගින් යම්කිසි රෝගයක පැතිරීම කඩින් කඩ ඇති වන්නක් ද, ඒක දේශීය වූවක්ද එක් ප්‍ර‍ෙද්ශයකට හෝ ගෝලීය වශයෙන් ව්‍යාප්ත වූ වසංගත රෝග තත්වයක් ද යන්න පිළිබදව අවබෝධ කරගැනීමට හැකිය.

රෝග ව්‍යාප්තිය

බෝවන රෝග ව්‍යාප්ත වනනේ යම්කිසි මාධ්‍යයක් හරහාය. රෝග බෝවන මාධ්‍ය  පිළිබදව අවබෝධයක්  ලබා ගැනීම අදාල රෝගය මර්ධනය කිරීම හා රෝගය පිළිබදව අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට  ඉවහල් වේ. රෝග ව්‍යාප්තිය නොයෙකුත් ක්‍රමෝපායන් මගින් සිදුවේ. ස්වසන රෝග සහ මෙනින්ජි ප්‍රදාහය වැනි රෝග බහුලව ඇතිවන්නේ කැස්ස , කිවිසීම , සිපගැනීම , කථනය හා ඇතැම්විට ගීත ගායනා කිරීමේදී වාතය මගින් ව්‍යාප්ත වන බිදිති මගිනි. ආන්ත්‍රික රෝග ව්‍යාප්ත වනුයේ අපවිත්‍ර වු ආහාර හා ජලය මගිනි. ලිංගාශ්‍රිත රෝග ව්‍යාප්ත වනනේ ලිංගික ක්‍රියාවලදී ස්‍රාවය වන තරලයක් මගිනි . ඇතැම් රෝග අපවිත්‍ර වු අජීවී ද්‍රව්‍යන් සමග ස්පර්ශයෙන් ඇතිවේ. උදාහරණයක් ලෙසට එක් පුද්ගලයෙකුගෙන් තවත් අයෙකුට ගමන්ගන්නා අපවිත්‍රවු කාසියක් මගින් රෝග බෝකළ හැකිය. ඇතැම් රෝග කාරකයින් කෙලින්ම සම  සිදුරු කරගෙන සිරුර  තුළට ඇතුළු වේ.

බෝවන රෝග ව්‍යාප්තිය සදහා ඇතැම් විට රෝග වාහකයන් හවුල්වේ. මෙම රෝග  වාහකයින් යාන්ත්‍රික රෝග වාහකයින් හා ජීව විද්‍යාත්මක වාහකයින් ලෙසට වර්ග දෙකකි.  යාන්ත්‍රික රෝග වාහකයින් අක්‍රියව රෝග කාරක ද්‍රව්‍යයන් තම සිරුර මතින් තවත් ස්ථානයකට ප්‍රවාහනය කෙරේ. ගෙමැස්සා මේ සදහා කදිම උදාහරණයකි. විශබීජවලින් අපවිත්‍ර වු හරකුන්ගේ අපද්‍රව්‍ය වෙතට ආකර්ශනය වන ගෙමැස්සන් අපවිත්‍රවු පාද සහිතව ආහාර මත වැසීම මගින් එම ආහාර අපවිත්‍ර වේ. මෙහිදී රෝග කාරක විශබීජ ගෙමැස්සන් සිරුර තුළට ඇතුළු නොවේ.

ජීව විද්‍යාත්මක වාහකයන්ගේ සිරුර තුලට රෝග කාරක පරපෝෂිතයා ඇතුළු වන අතර සක්‍රියව දෂ්ට කිරීමක් මගින් පරපෝෂිතයින් සිරුර තුළ ට ඇතුළු වේ. මෙම වාහකයින් බොහෝ විට මැලේරියාව , මොළේ උණ , චාගා රෝගය , ලයිම් රෝගය සහ අප්‍රිකානු නිද්‍රා උණ  යන රුධිරය  මගින් ව්‍යාප්ත වන රෝග දරුණු  රෝග ඇති කරති. මෙම ජීව විද්‍යාත්මක වාහකයින් බොහෝ දුරට මදුරුවන් , මැක්කන් , කිනිතුල්ලන් හා උකුණන් වැනි ආත්‍රපෝඩාවන්ය. රෝග කාරක පරපෝෂිතයාගේ ජීවන චක්‍රය සම්පුර්ණ කිරීමට මෙම වාහකයින් අවශ්‍ය වේ. එබැවින් රෝග වාහකයින් මගින් ව්යාප්ත වන රෝග වැළැක්වීම සදහා එම ජීවන චක්‍රය විනාශ කරනු වස්  අදාල වාහකයින් මරණයට පත් කිරීම  සිදු කෙරේ.

ව්‍යාධිජනකයින්ගේ ප්‍රචණ්ඩත්වය හා රෝග සම්ප්‍රේශණය අතර ඇති සම්බන්ධතාව සංකීර්ණ වේ. මෙය ව්‍යාධිජනකයින‍්ගේ දීර්ඝ කාලීන පරිණාම‍නය සදහා ඉවහල් වේ. අළුතින් ක්ෂුද්ර ජීවියෙකුට හා ධාරක‍යකුට එකවර පරිණාමනය වීමට පරම්පරා ගණනක් ගතවන නිසා අළුතින් බිහිවන ව්‍යාධිජනකයින් ඔවුන්ට හමුවන මුල්ම ගොදුර වෙතට තදින් පහර දෙති. මෙලෙස මුලින්ම රෝගය  ඇතිවන අවස්ථාවන්හිදී අනුපාතය ඉහල වේ. රෝගය බොහෝ මාරාන්තික නම් ව්‍යාධිජනක ක්ෂුද්‍ර ජීවියා තවත් ධාරක‍ෙයකු වෙතට සංක්‍රමණය වීමටත් පෙරම රෝගියා  මරණයට පත්වේ. කෙසේ වුවද රෝග කාරකයාගේ ව්‍යාධිජනකතාවය ඉහල නම් රෝගයේ බෝවීමේ ඇති ප්‍රවනතාවය හා රෝගය ව්‍යාප්තවීමේ වේගය ඉහල වේ. උදාහරණයක් ලෙස අධික පාචන තත්වයක් ඇතිවන කොළරා රෝගී අවස්ථාවකදීද  කැස්ස හා කිවිසීමේදී බිදිති මගින් සීඝ්‍රව ව්‍යාප්ත වන ශ්වසන රෝගද ගත හැකිය.

රෝග කිහිපයක්
 වසූරිය
 ලාදුරු

බෝවන රෝග

බෝවන රෝග


The Münster rebellion (, "Anabaptist dominion of Münster") was an attempt by radical Anabaptists to establish a communal sectarian government in the German city of Münster  then under the large Prince-Bishopric of Münster in the Holy Roman Empire.

The city was under Anabaptist rule from February 1534, when the city hall was seized and Bernhard Knipperdolling installed as mayor, until its fall in June 1535. It was Melchior Hoffman, who initiated adult baptism in Strasbourg in 1530, and his line of eschatological Anabaptism, that helped lay the foundations for the events of 1534–35 in Münster.

Rebellion

After the German Peasants' War (1524–1525), a forceful attempt to establish theocracy was made at Münster, in Westphalia (1532–1535). Here the Anabaptists had gained considerable influence, through the adhesion of Bernhard Rothmann, the Lutheran pastor, and several prominent citizens and leaders, including Jan Matthys (also spelled Matthijs, Mathijsz, Matthyssen, Mathyszoon), a baker from Haarlem, and Jan Bockelson (or Beukelszoon), a tailor from Leiden. Bernhard Rothmann was a tireless and vitriolic opponent of Catholicism and a writer of pamphlets that were published by his ally, the wealthy wool merchant Bernhard Knipperdolling. The pamphlets at first denounced Catholicism from a radical Lutheran perspective, but soon started to proclaim that the Bible called for the absolute equality of man in all matters, including the distribution of wealth. The pamphlets, which were distributed throughout northern Germany, called upon the poor of the region to join the citizens of Münster to share the wealth of the town and benefit spiritually from being the elect of Heaven.

With so many Anabaptist adherents in the town, Rothmann and his allies had little difficulty obtaining possession of it at the elections for the magistracy and placing Bernhard Knipperdolling as the mayor, after deposing the mainly Lutheran magistrates, who, until then, had seen him as an ally in their own distrust of, and dislike for, Catholics. Matthys was a follower of Melchior Hoffman, and after Hoffman's imprisonment at Strasbourg Matthys obtained a considerable following in the Low Countries, including Bockelson, who became known as John of Leiden. John of Leiden and Gerrit Boekbinder had visited Münster, and returned with a report that Bernhard Rothmann was in Münster teaching doctrines similar to their own. Matthys identified Münster as the "New Jerusalem", and on January 5, 1534, a number of his disciples entered the city and introduced adult baptism. Rothmann apparently accepted "baptism" that day, and well over 1000 adults were soon baptised. Vigorous preparations were made not only to hold what had been gained but to spread their beliefs to other areas. The many Lutherans who left were outnumbered by the arriving Anabaptists. There was an orgy of iconoclasm in cathedrals and monasteries, and rebaptism became compulsory. The property of emigrants was shared out with the poor, and soon a proclamation was issued that all property was to be held in common.

Siege
The city was besieged by Franz von Waldeck, its expelled bishop. In April 1534, on Easter Sunday, Matthys, who had prophesied God's judgment to come on the wicked on that day, led a procession from the city with twelve followers, as he believed himself the second Gideon. He and his followers were cut off and taken. Matthys was killed, his head placed on a pole for all in the city to see, and his genitals nailed to the city gate.

The 25-year-old John of Leiden was subsequently recognized as Matthys' religious and political successor, justifying his authority and actions by claiming visions from heaven. His authority grew until eventually he proclaimed himself the successor of David and adopted royal regalia, honors, and absolute power in the new "Zion". There were now in the town at least three times as many women of marriageable age as men, so he made polygamy compulsory, and he himself took sixteen wives. (John is said to have beheaded Elisabeth Wandscherer in the marketplace for refusing to marry him, though this act might have been falsely attributed to him after his death.) Meanwhile, most of the residents of Münster were starving as a result of the year-long siege.

After lengthy resistance, the city was taken by the besiegers on June 24, 1535, and John of Leiden and several other prominent Anabaptist leaders were captured and imprisoned. In January 1536, John of Leiden, Bernhard Knipperdolling and one more prominent follower, Bernhard Krechting, were tortured and executed in the marketplace of Münster. Their bodies were exhibited in cages which hung from the steeple of St. Lambert's Church. The bones were removed later, but the cages hang there still.

Aftermath

The Münster Rebellion was a turning point for the Anabaptist movement. It never again had the opportunity of assuming political importance, as both Catholic and Lutheran civil powers adopted stringent measures to counter this. It is difficult to trace the subsequent history of the group as a religious body, through changes in the names used and beliefs held.

The Batenburgers under Jan van Batenburg preserved the violent millennialist stream of Anabaptism seen at Münster. They were polygamous and believed force was justified against anyone not in their sect. Their movement went underground after the suppression of the Münster Rebellion, with members posing as Catholics or Lutherans as necessary. Some nonresistant Anabaptists found leaders in Menno Simons and the brothers Obbe and Dirk Philips, Dutch Anabaptist leaders who repudiated the distinctive doctrines of the Münster Anabaptists. This group eventually became known as the Mennonites after Simons. They rejected any use of violence and preached a faith based on compassion and love of enemy.

In August 1536, the leaders of Anabaptist groups influenced by Melchior Hoffman met in Bocholt in an attempt to maintain unity. The meeting included followers of Batenburg, survivors of Münster, David Joris and his sympathisers, and the nonresistant Anabaptists. At this meeting, the major areas of dispute between the sects were polygamous marriage and the use of force against non-believers. Joris proposed compromise by declaring the time had not yet come to fight against the authorities, and that it would be unwise to kill any non-Anabaptists. The gathered Anabaptists agreed to the compromise of no more force, but the meeting did not prevent the fragmentation of Anabaptism.

Works of fiction
 A Tale of a Tub, In the allegory of Jonathan Swift's first major work, brother "Jack" is based on "Jack of Leyden"
 Le prophète, an 1849 opera by Giacomo Meyerbeer that highly fictionalizes the rebellion
 Q, by Luther Blissett .
 Speak to Her Kindly: A Novel of the Anabaptists, by Jonathan Rainbow,
  – German historical mini-series that portrays the events of the Münster Rebellion.
 The Unfortunate Traveller by Thomas Nashe describes the events of the rebellion
 The Abyss "L'Œuvre au noir", by Marguerite Yourcenar
 The Garden of Earthly Delights by Nicholas Salaman
 The Friends of God, by Peter Vansittart
 Perfection, by Anita Mason
 Rules For a Film about Anabaptists, film by Georg Brintrup, Germany 1975/76
 Die Wiedertäufer, a play by Friedrich Dürrenmatt, translated by Lauren Friesen as The Anabaptists (unpublished MSS in various libraries, including the Graduate Theological Union).
 Orfeo, a novel by Richard Powers, whose main character composes an opera retelling the story
 In Nomine Dei, a play by José Saramago
 Divara – Wasser und Blut (Divara, Water and Blood), a German-language opera by Azio Corghi to a libretto by the composer after the play by Saramago

References

Works cited

Further reading

 Communism in Central Europe in the Time of the Reformation, by Karl Kautsky
 The Friends of God (The Siege in the US), by Peter Vansittart
 The Tailor King: The Rise and Fall of the Anabaptist Kingdom of Munster, by Anthony Arthur,
 Bockelson, by Fritz Reck-Malleczewen
 Freaks of Fanaticism and Other Strange Events, by Sabine Baring-Gould, Gutenberg, 1891

 Narrative of the Anabaptist Madness: The Overthrow of Münster, the Famous Metropolis of Westphalia (Studies in the History of Christian Traditions; 132), by Hermann von Kerssenbroch. Translated with introduction and notes by Christopher S. Mackay. Brill Academic Publishers, 2007; .

External links

 Zürich: Seedbed of Radical Change  offers a more in depth look at attempts to rehabilitate the Anabaptist label after Münster
 "Der wedderdoeper eidt" / oath of the Münster Anabaptists
 Münster Anabaptists in the Global Anabaptist Mennonite Encyclopedia Online
 "German Zion: The Anabaptist Rebellion at Munster", Historical article about the Revolt.
 BBC Radio 4. In Our Time: The Siege of Münster.
 "Hardcore History 48" Dan Carlin's podcast which addresses the subject of The Münster Rebellion.
 Conversations – ABC Radio: The blood-soaked history of the Münster Anabaptists

Christian communism
Christian radicalism
History of Anabaptists
Rebellion
Polygamy in Europe
Rebellions in Germany
1534 in the Holy Roman Empire
1535 in the Holy Roman Empire

Münster rebellion


ඩ්‍රීම් හයි () යනු 2011 දී කේ බී එස් 2 ආයතනය විසින් ප්‍රචාරණය ලද දකුණු කොරියානු රූපවාහිනී කතා මාලාවකි. මෙහි මිස් ඒ කණ්ඩායමේ බේ සුසී, කිම් සූ හ්යන්, ටී-ආරා කණ්ඩායමේ ඉඋන් ජන්ග්, අයි යූ, සහ 2 පී එම් කණ්ඩායමේ ටේසියොන් සහ වූයංග් යන නලු නිලියන් මුහුනුවර ගෙන තිබෙයි.

මෙම නාට්‍ය නව යොවුන් ප්‍රජාව අතර ඉතා ජනප්‍රිය වූ අතර එහි ද්වී මාසික තිරගත කිරීමේදී 18-20% ක නරඹන්නන්ගේ තක්සේරුවකට ලක් විය. 2011 මාර්තු 1 දින, එනම් කතා මාලාවේ අවසානයට පසු දින, ඩ්‍රීම් හයි ස්පෙශල් කොන්සර්ට් යනුවෙන් කතා මාලාවේ විශේෂ කතාංගයක් නළු නිලි කැල එකතුව සෝල් නගරය ආසන්නයේ වේදිකාවක ඉදිරිපත් කලහ.

ඩ්‍රීම් හයි කතා මාලාවට අනුරූපීව වසරකට පසුව වෙනස් නළු කැලක් සමගින් ඩ්‍රීම් හයි 2 යනුවෙන් නව කතා මාලාවක්ද ප්‍රචාරය විය.

කේ බී එස් 2 ආයතනයේ සහෝදර ආයතනයක් වන කේ බී එස් 1 ආයතනය මගින් 2013 අගෝස්තු 12 සිට සැප්තැම්බර් 5 වන දින දක්වා මෙම නාට්‍යයේ නැවත විකාශනය කරන ලදි.

කතා වස්තුව
කිරින් උසස් අධ්‍යාපන පාසලේ සිසුන් සය දෙනෙකු හට කේ-පොප් අයිඩ්ල් තාරකා වීමේ සිහිනයක් පවතී. පාසල් කාලය තුලදී ඔවුන් ගායන, නර්තන, සහ ගීත රචනා කිරීම පිලිබඳ තම හැකියා වර්ධනය කරගන්නා ආකාරය සහ ඔවුන්ගෙන් ප්‍රේම වෘතාන්ත පිලිබඳව මෙම කතාංග ඉදිරිපත් කරයි. සෑම සිසුවෙකුටම තමන්ගේ දක්ශතා මෙන්ම දුර්වලතාද පවතින අතර නිවැරදි මාර්ගෝපදේශයක් සහිතව තම දුර්වලතා මැඩපවත්වා තම සිහින කරා යන මෙම සිසුන්ගේ ගමන මෙම ඩ්‍රීම් හයි කතාංග ඔස්සේ ඉදිරිපත් කරයි.

නළු කැල

ප්‍රධාන චරිත
බේ සුසී - ගූ හ්යේ මී ලෙසින්
ඇයට සත්‍ය වශයෙන්ම අවශ්‍යව තිබුනේ ඔපෙරා ගායිකාවක් වීමටය. නමුත් මැරයෙකුට තම පියාගේ ඇති ණයක් හේතුකොටගෙන, පියාගේ ණය පියවීම සඳහා ඇය පොප් ගායිකාවක් වීමට තීරණය කරයි.
කිම් සූ හ්යන් - සොං සම් දොං ලෙසින්
සංගීත ප්‍රවීණයෙකු බවට පත් වන ගම්බද පිටිසරයෙකු. මොහු හට ඉතා දුර්ලභ රෝගයක් වන කණේ දෝංකාර තත්වයක් පවතී.

ටේසියොන් - ජින් ගුක්/හ්යුන් ශී හ්යුක් ලෙසින්
මොහු හට තමාව පුතෙකු ලෙස ප්‍රසිද්ධ නොකරන ලද දේශපාලනික පියා සමග තරමක කලහකාරී දුර්සවල සම්බන්ධතාවයක් පවතී.

ඉඋන් ජන්ග් - යුන් බෙක් හී ලෙසින්
මුලින් ගූ හ්යේමීගේ හොඳම මිතුරිය වූයේ මැයයි. නමුත් ශ්‍රවණ පරීක්ශනයකදී හ්යේ මීගේ අපහාස කිරීම හමුවේ දෙදෙනා උග්‍ර සතුරන් බවට පත් වේ.

වූයංග් - ජේසන් ලෙසින්
ඇමරිකාවේ උපත ලද නර්තන ශිල්පියෙකු වූ මොහු තම කලා වෘත්තීය කොරියාවේ සිදු කිරීමට බලාපොරොත්තු වෙයි.

අයි යූ - කිම් පිල් සුක් ලෙසින්
ඇය තම ලැජ්ජාශීලී බව හා අධි බර හේතුකොටගෙන සංගීත ක්ෂේත්‍රය තෝරගැනීමට පසුබට වූ තරුණියකි. ගායනයට ඉහල දක්ෂතාවයක් පෙන්වන ඇය පරිපූර්ණ ස්වර මානය නම් දුලබ හැකියාව සහිත අයෙකි.

සහය චරිත
අන් ජිල් කන්ග් - මා දූ ශික් ලෙසින්
අන් සුන් යන්ග් - කන් ඕ සුන් ලෙසින් (ඕ හ්යුක්ගේ වැඩිමහල් සොහොයුරිය)
අන් සෝ හ්යුන් - ගූ හ්යේ සන්ග් (හ්යේ මීගේ බාල සොහොයුරිය)
ලී හ්යේ සූක් - සොන්ග් නම් බොන් (සම් දොංගේ මව)
චෝයි ඉල් හ්වා - හ්‍යන් මෝ ජින් (ජින් ගුක්ගේ පියා)
පාක් හ්යුක් ක්වොං - ගෝ බ්‍යංග් ජික් (හ්යේ මීගේ මව)
ජෑන්ග් හී සූ - කන්ග් හී සියොන් (බෙක් හීගේ මව)
පාක් හ්වී සූන් - ජින් ගුක්ගේ කාමර සඟයා (කතාංග 1-2, 5)

අනුහුරුව
මෙම නාට්‍ය ජපන් වේදිකා සංගීතයට එක් කතාංගයකදී අනුහුරු වීමක් පෙන්නුම් කරයි. එම දර්ශනයේදී යුයා මත්සුශිතා සහ බ්‍රයිට් නම් ජපන් සංගීත කණ්ඩායමේ නන්කා විසින් වාදනය කරන සංගීත කණ්ඩයකට සොන්ග් සම් දොම් සහ ගූ හ්යේ මී ඉදිරිපත් කිරීමක් කරනා දර්ශනයක් පෙන්නුම් කරයි. මෙහි දර්ශන ටෝකියෝ නව ජාතික රංගශාලාව තුලදී 2012 ජූලි 3 සිට 20 දක්වා කාලයේ පටිගත කරන ලදි. මෙහි නිශ්පාදන කටයුතු , සංයුග්මිකව ටී බී එස්, ඇවෙක්ස් ලයිව් ක්‍රියේටිව්, නෙල්කේ ප්ලෑනින්ග් සහ  ලෝසන් එච් එම් වී එන්ටටේන්මන්ට් විසින් සිදුකරන ලදි.

2011 පෙබරවාරි මස ඩ්‍රීම් හයි නළු නිලියන්තිගේ තිරය පිටුපස කතා/පින්තූර හා විශේෂ සම්මුඛ සාකච්ඡා ඇතුලත් ඩ්‍රීම් හයි ස්පෙශල් මේකින්ග් බුක් නිකුත් කිරීමෙන් අනතුරුව නාට්‍යයේ නිසල දර්ශන ඡායාරූප ඇතුලත් වෙලුම් 2කින් සමන්විත "ඡායාරූප නවකතාව"ක්ද නිකුත් විය.

අනුබද්ධය
ඩ්‍රීම් හයි 2 නම් අනුබද්ධය වසරකට පසු වෙනස් නළු නිලි පිරිසක් සමගින් තිරගත විය. කංග් සෝ රා, GOT7 කන්ඩායමේ ජේ බී සහ ජූනියර්, 2 ඒ එම් කණ්ඩායමේ ජියොන් ජින් වූන්, ටී ආරාකණ්ඩායමේ පාක් ජියොන්, සිස්ටාර් කණ්ඩායමේ  හ්යෝලින්, ඇයිලී, සහ පාක් සියෝ ජූන් යන නළු නිලි කණ්ඩායම මෙහි රඟ දක්වනු ලැබිණි.

මූලාශ්‍ර

ඩ්‍රීම් හයි


Piazza Umberto I (ili Piazza Umberto Primo iz 1930-ih, La Piazzetta, što znači "mali trg"; nadimak "malo kazalište svijeta")  je najpoznatiji trg otoka Caprija u Italiji. Trg se nalazi u povijesnom središtu Caprija, u istoimenom gradu Capriju, na istočnom kraju otoka, a još od rimskog doba, smatra se središtem grada i stjecištem otoka kako stanovnici tako i ostali.

Povijest

Crkva Santo Stefano sagrađena je u osamnaestom stoljeću i pretvorena je u katedralu kada je biskup Caprija tamo uspostavio svoje sjedište. Dograđeno je stubište koje povezuje crkvu s trgom i biskupskom rezidencijom, današnjom gradskom vijećnicom. Biskup je ostao do 1818. kada je, po nalogu pape Pija VII., biskupija ukinuta, a Capri je pripojen biskupiji Sorrento.

Trg je već bio dobro razvijen kao središte lokalnog života kada je 1900. godine na njemu bila tržnica povrća, ribe i mesa. Trg je poprimio svjetski karakter tek kada je Raffaele Vuotto otvorio svoj bar, Grand Café Vuotto između 1934. i 1938. godine, rasporedivši vani stolice i stolove. Poslije su i drugi otočani otvarali svoje obrte i od tada je Piazzetta postala srce društvenog života na otoku.

Opis

Glavni element trga je toranj sa satom, koji se vrlo često povezuje s otokom Capri; možda je došlo do crkve Aja Sofije ili stražarnice susjednog zida.

Na trgu ima mnogo natpisa: na primjer, ispred gradske vijećnice nalaze se dvije mramorne ploče koje podsjećaju na Vittorija Emanuela II. i Umberta I., druga ploča je u spomen na Capresea Gennara Arcuccija, mučenika obnove Bourbona. Umjesto jedne od četiri fasade tornja postavljena je ploča sjećanja na pale u Prvom svjetskom ratu.

Druge ploče (podignute 1908.) nalaze se u dvorištu Gradske vijećnice, gdje se dva epigrafa sjećaju na Henryja Wreforda, dopisnika Timesa koji je došao na Capri na jedan dan i odlučio se nastaniti na pedeset godina, i Škota Georgea Sidneya Clarka, koji je u 1861. otvoren je najveći hotel na otoku, znameniti Grand Hotel Quisisana.

Izvori

Vanjske poveznice

 Piazetta

Trgovi u Italiji
Građevine u Capriju

Piazza Umberto I


Rosales, Rosanae üsttakımına bağlı bir bitki takımıdır.

Taksonomi
Rosales takımına bağlı familyalar (2022):

 Barbeyaceae
 Cannabaceae
 Dirachmaceae
 Elaeagnaceae
 Moraceae
 Rhamnaceae
 Rosaceae
 Ulmaceae
 Urticaceae

Dış bağlantılar
 Rosales   At:  Trees   At:  Angiosperm Phylogeny Website   At:  Missouri Botanical Garden Website
 Rosales – Plant Life Forms

Kaynakça

Rosanae

Rosales


The Citroën C5 is a large family car  produced by the French manufacturer Citroën since March 2001, currently at its third generation. It replaced the Citroën Xantia, in the large family car class, and is the first modern Citroën with "Cx" naming nomenclature, previously used by its ancestors, the C4 and C6 from 1930. A crossover, unrelated to the previous generations, was released in 2021, with crossover styling and marketed as the Citroën C5 X.

First generation (DC/DE; 2001)

The first-generation C5 was available as a five-door liftback or five-door estate styles only. As a liftback, Citroën had completely reversed the design philosophy from the fastback saloon era of Robert Opron. Production commenced in the end of 2000. Sales in the United Kingdom commenced in April 2001.

Power came from 1.8 and 2.0 litre straight-4 and 3.0 litre V6 petrol engines, as well as 1.6, 2.0 and 2.2 litre direct injection diesel engines. The first-generation C5 was the last Citroën developed under the chairmanship of Jacques Calvet (1982–1999). The C5 had a further development of Citroën's hydropneumatic suspension, now called Hydractive 3.

The major change with this system was the use of electronic sensors to replace the mechanical height correctors seen in all previous hydropneumatic cars. This allowed the suspension computer to automatically control ride height: at high speed the suspension is lowered to reduce drag and at low speeds on bumpy roads the ride height is raised.

Manual control of ride height was retained, though it was overridden by the computer if the car was driven at an inappropriate speed for the selected height. Certain cars also featured the computer controlled ride stiffness, called Hydractive 3+.

In a major break with Citroën tradition, the brakes and steering were no longer powered by the same hydraulic system as the suspension, but the power steering used the same LDS fluid with its own pump. It has been speculated that the primary driver for this was the cost of developing electronic brake force distribution for the system, when the PSA Group already had an implementation for conventional brakes.

Another factor may be the highly responsive nature of 'traditional' Citroën brakes, which some have found hard to adjust to on other hydropneumatic cars, though it is felt by some to be superior.

In September 2004, the C5 underwent a major facelift (new front and rear ends; same centre section) to bring it into line with the look of the new Citroën C4. The liftback was lengthened from  to  and the estate from  to . Also, this new version got swivelling directional headlights.

The Hydractive suspension improves ride quality, keeps the car levelled, and enables the car to drive on three wheels if one tire is flat. The suspension is derived from the Hydropneumatic suspension used in the 1950s Citroën DS. Variations in height using the Hydractive suspension range up to  in the front and  in the back.

Production ended in December 2007, with the final production number being 720,000. In the United Kingdom, 45,502 models of the car were sold from 2001 to 2004.

Second generation (RD/TD; 2007)

The second-generation C5 was officially unveiled in the beginning of 2008, and does not retain the liftback bodystyle, instead being a regular, three box saloon of an aerodynamic shape.

The C5 Airscape concept, which was presented at the Frankfurt Motor Show in September 2007, gave an outlook on the second-generation C5.

It was launched in February 2008, with the estate version following in May 2008, and receives the name of Tourer. This C5 won 2009 Semperit Irish Car of the Year, as well as being awarded 2008–09 Japan's Import Car of the Year. The second generation was presented on 15 January 2008, having its world premiere at the Brussels Motor Show.

The second-generation C5 is available with conventional springs, as well as the hydropneumatic suspension and 2.7L Ford AJD-V6/PSA DT17 engine from the Citroën C6. In 2009, the 2.7L was replaced by an updated 3.0L unit which, despite offering more power, has improved fuel consumption and emissions.

In 2010, the 2.0L HDi 140 and the 2.2L HDi 173 engines, were replaced by the 2.0L HDi 160 engine, mated to a six speed automatic or manual transmissions to comply with the Euro 5. Similarly, the 2.0L 16V 143 bhp petrol engine was replaced by the 1.6L THP 155, from the DS3 mated to a six speed manual transmission.

In 2011, the C5 was given a mild facelift, with a few cosmetic changes, such as LED lights. Three engines were added to the range consisting of two diesels, 2.0 HDI 160, and a 2.2 HDI 200 as well as a petrol engine, 1.6 VTI 120.

In July 2012, the C5 was given another mild facelift, with a few cosmetic changes, such as softer chevron badging, modified badging of C5, softer chevron "grille" as per the recently updated C4, and exclusive badges (on the Exclusive) on the sides in front of the front doors. For the Exclusive, the onboard GPS/radio head was also changed to the eMyWay unit which features full Bluetooth connectivity and iPod/USB interface.

In May 2016, the C5 was officially withdrawn in the United Kingdom, due to disappointing sales of 17,105 since 2008. In 2015, only 237 cars were sold, the lowest number since the car's launch. This is in comparison to 6,549 sales in France in the same time span. However, this could be due to the model being launched at the start of the financial crisis in 2008, as well as increased demand for crossover models. This also marked the end of right-hand drive production of the C5.

Sharing the same underpinnings of the Citroën C6, which has since been discontinued, this generation of C5 is often referred to also as the "X7". It is observed that on these cars two technical entities, the hydropneumatic system and the double wishbone layout, are utilized in conjunction.

eTouch
Comprising a package of services including the emergency and assistance calls, Citroën eTouch also proposes a virtual maintenance manual, and an Eco Driving service accessible via the MyCitroën personal area on the web. For calls, Citroën eTouch works completely independently.

The system is equipped with a GPS module, and a SIM card, with no need for a call plan and unlimited over time. The vehicles features two buttons, "SOS" for emergency calls (the call is also triggered automatically in the event of impact) and "Double Chevron" for assistance calls.

The emergency call gets emergency services to customers faster, for accident victims and bystanders alike. The two services are free and available at any time. In China, the C5 was heavily restyled in 2017, while in Europe, production officially ended. Since March 2017, the saloon became no longer free to order. However, the Tourer and the CrossTourer remained configurable.

2017 facelift in China

The 2017 facelift for the second-generation C5 in China includes a redesign with the front end of the car completely redesigned, featuring new headlights, grilles, and bumper, and giving it an updated front face, and a slightly revised rear with new tail lamps. The 2017 facelift C5 model was powered by the same range of engines used in the pre-facelift model in China. Engine options include a 1.6-liter turbo gasoline engine with 167 horsepower (124 kilowatts) and a bigger 1.8 turbo engine with 204 hp (152 kW) and 207 pound-feet (280 Newton meters) of torque. Both motors will be mated exclusively to a six-speed automatic transmission, powering to the front wheels. The Hydractive hydropneumatic suspension won't be available for the 2017 C5 facelift as Citroën has decided to drop it from its portfolio due to the high production costs and low customer demand.

Successor

The new C5 X was revealed in the United Kingdom in July 2022. It will be sold in various markets, such as Australia and Europe. It uses the C5 nameplate, but is now a larger mid-size crossover SUV.

Sales and production

Notes

References

External links

Official Citroën website

C5
Cars introduced in 2001
2010s cars
2020s cars
Mid-size cars
Hatchbacks
Sedans
Station wagons
Mid-size sport utility vehicles
Crossover sport utility vehicles
Front-wheel-drive vehicles
Euro NCAP large family cars
Cars of China

Citroën C5


The People's Democratic Party of Tajikistan (PDPT; ; ) has been the dominant and ruling party of Tajikistan since 1994. Founded in 1994 by Abdulmajid Dostiev as the People's Party of Tajikistan, the seat of the party is located in the Palace of Unity in Dushanbe, the capital of Tajikistan. Since April 1998, the leader of the party has been the President of Tajikistan, Emomali Rahmon.

According to the party's charter, the PDPT is aimed at creating a "sovereign, democratic, secular, socially-oriented and unitary state with a stable economy". The statute also refers to "hopes for improving the well-being of society, protecting the interests of citizens, regardless of their social status, nationality or religious preferences". The party stands for a secular state and society and is also considered to be Tajik nationalist, statist and authoritarian.

International cooperation
The People's Democratic Party of Tajikistan has bilateral cooperation with foreign political parties including the Russia's ruling party United Russia, with the ruling Nur Otan in Kazakhstan, with the ruling New Azerbaijan Party, and with the Communist Party of China.

Party newspaper
The party newspaper of the PDPT is Minbari Khalq (People's Tribune), published in Tajik, Russian and Uzbek languages twice a week, with a circulation of approximately 30,000 copies. Additionally, the party publishes socio-political magazines, including Mehvar and other magazines.

Electoral history

Presidential elections

Assembly of Representatives elections

References

External links
Official website

1994 establishments in Tajikistan
Anti-clerical parties
Authoritarianism
Nationalist parties in Asia
Political parties established in 1994
Political parties in Tajikistan
Secularism in Tajikistan
Statism
Nationalist parties in Tajikistan

People's Democratic Party of Tajikistan


Traian Suciu (n. 8 februarie 1880, Bogata Olteană, județul Brașov – d. 1921, Brad, județul Hunedoara) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918 .

Biografie
A urmat școala primară la Veneția de Jos, comuna Părău, județul Brașov, apoi Liceul Ortodox Românesc din Brașov și, în cele din urmă, Facultatea de Litere și Filosofie a Universității din Cluj  .

A fost profesor la Gimnaziul Ortodox Românesc din Brad, devenit după Unire Liceul "Avram Iancu", unde funcționează în perioada 1905-1921. În 1919 este numit director al Liceului "Radu Negru" din Făgăraș, însă este nevoit să refuze postul din cauza problemelor de sănătate. A fost membru pe viață al ASTREI și membru corespondent al Secției Școlare a aceleiași societăți .

A fost colaborator al ziarului Zarandul și corespondent al Telegrafului Român din Sibiu, al Tribunei Arad și al altor ziare și reviste. Este, de asemenea, comisar a Consistoriului Arhidiecezan la conferințele profesorale din Protopopiatul Zarand. A scris și publicat broșurile Băile de Aur din Brad în anul 1913-1914 și Cum se poartă războiul de azi. Elemente tehnice ale lui în 1916 .

A depus o activitate intensă și în cadrul Reuniunii de lectură Concordia, dar și  în cadrul Consiliului Național Român din Brad, în toamna anului 1918 .

A luptat în timpul Primului Război Mondial, când, în calitate de ofițer de rezervă cu gradul de locotenent și a contractat boala din cauză căreia a decedat la Brad, în 1921 .

Activitatea politică
Ca deputat în Adunarea Națională din 1 decembrie 1918, Traian Suciu a fost delegat al Reuniunii de lectură "Concordia" din Brad .

Recunoașteri

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8 8141-90-7.
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu-Mureș, 1993.
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998.
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015.

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
 1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații
http://centenarulromaniei.ro/delegatii-alesi-ai-romanilor-din-transilvania-adunarea-nationala-1-decembrie-1918-alba-iulia

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
 Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1880
Decese în 1921
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Ziariști români

Traian Suciu


Pawsey ist der Familienname folgender Personen:

 Joseph L. Pawsey (1908–1962), australischer Physiker und Astronom
 Ken Pawsey

Pawsey steht für:
 Pawsey (Mondkrater)

Siehe auch:
 Pawsey Medal der Australian Academy of Science

Pawsey


William Smyth (1765 à Liverpool -  à Norwich) est un poète et historien anglais, qui devient professeur Regius à Cambridge en 1807.

Biographie
Fils du marchand-banquier Thomas Smyth, il est né à Liverpool. Après avoir fréquenté un externat de la ville, il se rend au Collège d'Eton, où il reste trois ans. En quittant Eton, il étudie avec un tuteur à Bury, Lancashire, et en janvier 1783, il entre à Peterhouse, Cambridge , obtenant son diplôme de huitième wrangler en 1787. La même année, il est élu à la bourse laissée vacante par John Wilson. Il passe à la MA en 1790 et retourne à Liverpool, mais en 1793, après la déclaration de guerre avec la France, la banque de son père fait faillite et il lui devient nécessaire de gagner sa vie.

Par l'intermédiaire d'Edward Morris, un ami d'université, Smyth est choisi en 1793 par Richard Brinsley Sheridan comme tuteur de son fils aîné Thomas. Il vit avec son élève à Wanstead, à Bognor et à Cambridge, et voit beaucoup de Sheridan lui-même ; mais la relation est gênante à la fois personnellement et financièrement. Lorsque Smyth accompagne son élève à Cambridge en 1803, il reçoit des factures du Théâtre de Drury Lane pour ses dépenses. En 1806, Thomas entre dans l'armée et Smyth devient tuteur de Peterhouse.

En 1807, sur la recommandation de ses amis politiques, Smyth est nommé professeur Regius d'histoire moderne, poste qu'il conserve jusqu'à sa mort. En 1825, il hérite d'une propriété et, conformément aux statuts du collège alors en vigueur, sa bourse est déclarée vacante. Il continue cependant à occuper ses chambres au collège, jusqu'à ce qu'en 1847 il se retire à Norwich, où il meurt, célibataire, le 24 juin 1849. Il est enterré dans la Cathédrale de Norwich, où il y a un vitrail à sa mémoire au-dessus de sa tombe.

Héritage
Les deux vitraux de Munich de la chapelle de Peterhouse, représentant la Nativité et l'Ascension, sont créés en sa mémoire. Il y a un portrait de lui dans le hall de Peterhouse, donné par son frère, le Rev. Thomas Smyth (1778–1854), membre de l'Oriel College, Oxford, de 1800 à 1813, et vicaire de St Austell. Ce portrait est lithographié dans la cinquième édition de ses paroles anglaises, éditées par son frère en 1850. Le buste posthume du Fitzwilliam Museum, par Edward Hodges Baily, est copié d'après le tableau.

Œuvres
 Une liste de livres recommandés (1817;  éd. 1828)
 Mémoire de Sheridan (1840) (imprimé privé).
 Conférences sur l'histoire moderne (2 vol.) (1840-181); dédié à Henry Petty, 3e marquis de Lansdowne ; révisé par Adam Sedgwick. vol. 1 vol. 2
 Conférences sur la Révolution française (3 vol.) (1840-1841) vol. 1 Innove. Les deux séries de conférences ont été rééditées avec les corrections de l'auteur dans la bibliothèque standard de Bohn (1855).

Smyth écrit beaucoup de vers, et ses paroles anglaises, publiées en 1797, qui sont saluées par l'Edinburgh Review, connaissent cinq éditions. L'opinion de Thomas Moore à leur égard est moins favorable : il accuse Smyth de s'approprier ses vers et de parodier ses chansons. Smyth écrit quelques-unes des paroles des Twelve Vocal Songs de Clarke Whitfield et écrit l'ode pour l'installation du prince William Frederick en tant que chancelier de l'université.

Smyth consacre ses dernières années à un travail sur les preuves du christianisme.

Références

 Hedva Ben-Israel, William Smyth, historien de la Révolution française, Revue d'histoire des idées, vol. 21,  (oct. - décembre 1960), p. 571–585. Publié par : University of Pennsylvania Press. URL stable de l'article : https://www.jstor.org/stable/2708105.

Liens externes

Étudiant de Peterhouse
Élève du collège d'Eton
Historien britannique du XIXe siècle
Naissance en 1765
Décès en juin 1849

William Smyth (historien)


Ernst Heinrich Kneschke (né le  à Zittau et mort le  à Leipzig) est un héraldiste, ophtalmologiste et écrivain saxon.

Biographie
Ernst Heinrich Kneschke est le deuxième fils du directeur adjoint du lycée de Zittau et bibliothécaire de la bibliothèque municipale,  (1766-1825), et de son épouse Juliana Therese, née Kühn (morteen 1802). Le 10 mai 1817 Kneschke s'inscrit à Leipzig. Après avoir terminé ses études, il obtient le 24 septembre 1828 le baccalauréat médical et le 29 octobre 1828 la licence (la qualification d'enseignement). En 1828, il obtient son doctorat en médecine à Leipzig, avec une thèse intitulée De hydrothorace. En 1829, il obtient son habilitation et continue à enseigner jusqu'à sa mort en décembre 1869.

Kneschke s'occupe à temps partiel d'histoire et de généalogie et est surtout connu pour le Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon en neuf volumes (Leipzig 1859-1870), qu'il publie, qui est une aide généalogique importante et voit plusieurs réimpressions. À l'occasion de sa mort, l'Université de Leipzig l'honore comme « autrefois un ophtalmologiste très estimé qui s'est ensuite tourné vers un travail plus encyclopédique et littéraire ».

Kneschke participe activement à la fondation et aux travaux de la .

Dans le département des manuscrits de la , il y a des lettres de Kneschke dans divers legs.

Famille
Kneschke est marié depuis le 5 janvier 1829 à Dresde avec Augusta Charlotta Kneschke (née le 11 août 1801 et morte le 10 juillet 1856) une fille de Christian August Pescheck (né le 29 décembre 1760 à Zittau et mort le 29 septembre 1833 à Dresde) et Christiane Caroline Pescheck née Kley, avec qui il est marié depuis le 27 mai 1793 en secondes noces.

Le mariage donne trois enfants : Thekla Therese Kneschke (née le 25 décembre 1830), Theodor Gustav Kneschke (né le 10 juillet 1832), commissaire de police de 1866 à Leipzig, et Julius Emil Kneschke (né le 4 novembre 1835).

Œuvres (sélection)
 Deutsche Grafen-Haeuser der Gegenwart in heraldischer, historischer und genealogischer Beziehung.
 Band 1: A–K. T.O. Weigel, Leipzig 1852 (Volltext)
 Band 2: L–Z. T.O. Weigel, Leipzig 1853 (Volltext)
 Band 3: A–Z. T.O. Weigel, Leipzig 1854 (Volltext)
 Die Wappen der deutschen freiherrlichen und adeligen Familien in genauer, vollständiger und allgemein verständlicher Beschreibung. Mit geschichtlichen und urkundlichen Nachweisen.
 Band 1. T.O. Weigel, Leipzig 1855 (Volltext).
 Band 2. T.O. Weigel, Leipzig 1855 (Volltext).
 Band 3. T.O. Weigel, Leipzig 1856 (Volltext).
 Band 4. T.O. Weigel, Leipzig 1857 (Volltext).
 (Hrsg.): Neues allgemeines deutsches Adels-Lexicon. Neun Bände. Friedrich Voigt, Leipzig 1859–1870.

Bibliographie
 L.E.: Johann Gottfried Kneschke, Doctor der Philosophie, Conrector am Gymnasium und Bibliothekar der Rathsbibliothek in Zittau. In: Neuer Nekrolog der Deutschen. Dritter Jahrgang (1825), 1. Heft. , Ilmenau 1827, S. 547–566 (Volltext).
 : Ernst Heinrich Kneschke. In: Allgemeine Encyclopädie der Wissenschaften und Künste. 2. Section, 37. Theil. Brockhaus, Leipzig 1885, S. 292 (Volltext).
 Kurt Wensch: Die Abstammung des Adels-Historikers Ernst Heinrich Kneschke. In: Mitteldeutsche Familienkunde. Band 33, 1992, Heft 2, S. 267–269.

Références

Liens externes

Généalogiste
Héraldiste
Ophtalmologue
Médecin du XIXe siècle
Professeur à l'université de Leipzig
Naissance en août 1798
Naissance à Zittau
Naissance dans l'électorat de Saxe
Décès en décembre 1869
Décès à Leipzig
Décès dans le royaume de Saxe
Décès à 71 ans

Ernst Heinrich Kneschke


De danske Troppers Indmarch i Sønderjylland er en film med ukendt instruktør.

Handling
Efter Genforeningen holder danske soldaters deres indtog i Nordslesvig. I Sønderborg marcherer soldaterne ind på et kaserneområde. Spejderne er med. Med det danske borgerskab i spidsen marcherer de danske soldater gennem Perlegade. Ombord på et dansk krigsskib sejler tropperne mod Sønderjylland. Ankomsten til Sønderborg havn. Stor modtagelse på havnen. Gamle veteraner. Krigsskibene i åbent vand. Perlegade igen. Stort optog og soldater. Parade med franske tropper. Dansk rytteri med beredent musikkorps. Ombord på et krigsskib musicerer musikkorpset for soldaterne. Mere ankomst til Sønderborg. Franske og danske soldater paraderer.

Referencer

Eksterne henvisninger

Reportagefilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Sønderjylland


El Índice C4 es un indicador económico que permite calcular la concentración de mercado (o falta de competencia en un mercado).

Su cálculo es muy simple. Consiste en establecer el porcentaje de participación en el mercado de cada una de las empresas intervinientes en el mismo. Y entonces, el índice C4 se calcula sumando los cuatro mayores valores entre esos porcentajes.

La justificación de la forma de cálculo de este índice es también muy sencilla. Si las cuatro mayores empresas participantes de un mercado suman una cuota conjunta de mercado demasiado alta, obviamente allí la competencia no está suficientemente atomizada, pues entre tres o cuatro principales actores no es tan complicado llegar a un acuerdo reservado respecto de los precios, o respecto de la segmentación del mercado, y aun cuando no se establezca ningún acuerdo concreto de asociación o de algún otro tipo.

Notas y referencias

Véase también
 Concentración de mercado
 Concentración horizontal
 Índice de Herfindahl-Hirschmann

Finanzas
Mercadotecnia

Índice C4


Fenerli Rumlar ya da Fenerliler ( Fanariyotes), Osmanlı döneminde İstanbul'un Fener semtinde oturan nüfuz sahibi veya zengin Rum ailelere verilen isimdi. Özellikle 18. yüzyılda Fenerli Rumların gücü çok arttı. Osmanlı Devleti'nin Avrupa ülkeleriyle olan ilişkilerinde tercümanlık görevini üstlendiler. Ayrıca Osmanlı Devleti 18. yüzyıl boyunca Eflak ve Boğdan eyaletlerinin voyvodalarını Fenerli Rumların arasından seçti.

Fenerlilerin başlangıcı
1453 yılında Fatih Sultan Mehmet İstanbul'u fethettiği zaman Rum Ortodoks Patrikhanesinin sadece çalışmalarına devam etmesine izin vermekle kalmamış patrikhaneyi koruma altına almış ve Osmanlı İmparatorluğu'ndaki bütün Ortodoks Hristiyanların ruhani merkezi olarak ilan etmişti. Zamanla eski Bizans İmparatorluğunun önde gelen aileleri ve İstanbul'un ticaret yoluyla zengin olmuş Rumları Fener semtinde yoğunlaştılar. Zengin Rumlar gösterişli evler inşa ettiler. Böylece İstanbul'un Fener semti Osmanlı İmparatorluğu'nda Rum kültürü ve etkinliğinin merkezi haline geldi.
Başlangıçta Fenerli Rumlar Müslüman olmamaları nedeniyle Osmanlı yönetiminden uzak kaldılar. Ancak Fenerli Rum ailelerin çocuklarını Avrupa şehirlerinde öğrenim yapmak için göndermeleri ve Fenerli Rumların dinsel yakınlık nedeniyle İstanbul'daki Avrupalılarla yakın ilişkiler girmeleri sonucu Avrupa dillerini Müslüman Osmanlılardan daha iyi bilir duruma gelmelerine yol açtı. Müslümanlar genellikle Arapça ve Farsça gibi yabancı dilleri öğrenmekteyken Rumlar daha çok Latince, Fransızca, İtalyanca, Almanca gibi dilleri biliyorlardı. Bu dilleri bilmeleri Osmanlı Devleti'nin Avrupa ülkeleriyle olan dış ilişkilerinde önem kazandı ve özellikle 17. yüzyılda Fenerli Rumlar tercüman olarak Osmanlı Devleti'nin hizmetine girdiler.

Osmanlı İmparatorluğu'nun Gerileme dönemine denk gelen bu dönemde Fenerli Rumların tercümanlık rolü çok daha önem kazandı çünkü Osmanlıların bu dönemde imzaladığı antlaşmalarda genel olarak toprak kaybı söz konusuydu ve antlaşma müzakerelerinde Avrupa dillerini iyi bilmek çok daha fazla önem taşıyordu. Fenerli Rumlar Avrupa dillerini iyi bildikleri için bu göreve en uygun Osmanlı vatandaşlarıydılar.

Fenerli Rumların en güçlü dönemi

Köprülü Fazıl Ahmed Paşa'nın 1671 yılında baş tercüman olarak göreve getirdiği Aleksandros Mavrokordatos Osmanlı tarihindeki ilk en yüksek göreve getirilen Fenerli Rum olarak bilinmektedir. Aleksandros Mavrokordatos Merzifonlu Kara Mustafa Paşa sırasında da görevine devam etti ancak II. Viyana Kuşatmasının başarısızlığa uğraması sonucu gözden düşerek görevden alındı. Bir süre saraydan uzak kalmasına rağmen Aleksandros Mavrokordatos sonunda tekrar saraya döndü. Aleksandros Mavrokordatos'un yıldızı özellikle 1699 yılında imzalanan Karlofça Antlaşması'nın müzakereleri sırasında parladı. Her ne kadar bu antlaşma toprak kaybıyla sonuçlanmışsa da antlaşmanın müzakereleri sırasında gösterdiği başarı takdirle karşılandı ve emekliye ayrıldığında oğlu onun yerine Nikolaye Mavrokordato baş tercüman yapıldı.

17. yüzyılın sonlarına kadar Osmanlı Devleti Eflak ve Boğdan vilayetlerinin beylerini yerli asillerden seçmekteydi. Bazen bu vilayetlerin beylerinin oğulları Osmanlı Devletine isyan etmelerini önlemek için İstanbul'da rehin tutulurlardı. Bu geleneğe uygun olarak rehin tutulan Dimitri Kantemiroğlu'nun ülkesine Boğdan beyi olarak geri döndükten sonra Rusya ile birleşip Osmanlı Devletine isyan etmesi Osmanlıların yerli asillere olan güvenlerini kaybetmelerine sebep oldu. Bu sırada baş tercüman olan ve sarayın güvenine sahip olan Nikolaye Mavrokordato 1711 yılında sadrazam Baltacı Mehmed Paşa tarafından Boğdan beyliğine atandı. Bu tarihten sonra 18. yüzyıl boyunca Osmanlı Devleti'nin baş tercümanları, Eflak ve Boğdan beyleri hep (Mavrokordato ailesi dahil) Fenerli Rum ailelerinin arasından seçildi.

Fenerli Rumların etkilerinin azalması
Fenerli Rumlar zamanla Eflak ve Boğdan eyaletlerinde güçlendiler ve kendilerine olan güvenleri arttı. 1789 yılında gerçekleşen Fransız Devriminden etkilenerek Osmanlı Devleti'nden bağımsız olma düşünceleri gütmeğe başladılar. 19. yüzyılın başlarında Osmanlı Devletinin Boğdan eyaletine bey olarak atadığı Konstantin İpsilantis'in olan Aleksandros İpsilantis, Filiki Eterya Derneğinin başına geçerek Yunan Bağımsızlık Savaşını başlattı. 1829 yılında Yunanistan'ın bağımsızlığının tanınmasından sonra birçok Fenerli Rum yeni kurulan Yunanistan Krallığında yüksek kademelerde görevlere getirildiler. Hatta bazı Fenerli Rumlar Yunanistan'ın elçisi olarak İstanbul'a geri bile gönderildiler. Bu tarihten sonra Osmanlılar eskiden çok güven besledikleri Fenerli Rumlara kendi ülkelerine ihanet etmiş gözüyle baktılar. Bir daha Fenerli Rumlara devletin yüksek kademelerinde görev verilmedi. Böylece Fenerli Rumların Osmanlı Devletindeki etkileri büyük ölçüde azaldı.

İpsilanti galerisi

Bazı ünlü Fenerli Rum aileleri

 Aristarki ailesi
 Gika ailesi
 İpsilanti ailesi
 Kalimaki ailesi
 Karaca ailesi
 Kavadas ailesi
 Mavrokordat ailesi
 Moruzi ailesi
 Palologoz ailesi
 Ruset ailesi
 Suço ailesi

Kaynakça

1. Constantinople City of the World's Desire, 1453-1924, Philip Mansel, St. Martin's Press, New York, 1996.

2. Wikipedia'dan Mavrokordatos ailesi, Moruzi ailesi ve İpsilantis ailesi

Osmanlı döneminde Balkanlar

Fenerli Rumlar


Phillip Hagar Smith (April 29, 1905 in Lexington, Massachusetts – August 29, 1987 in Berkeley Heights, New Jersey) was an electrical engineer, who became famous for his invention of the Smith chart. Smith graduated from Tufts College in 1928 with a BS degree in electrical engineering. While working for Bell Telephone Laboratories, he invented his eponymous Smith chart (which was also invented independently in 1937 by Tōsaku Mizuhashi () and in 1939 by  ()).

When asked why he invented the chart, Smith explained, "From the time I could operate a slide rule, I've been interested in graphical representations of mathematical relationships." In 1969 he published the book Electronic Applications of the Smith Chart: In Waveguide, Circuit, and Component Analysis, a comprehensive work on the subject. He retired from Bell Labs in 1970. He was elected a fellow of the Institute of Radio Engineers in 1952.

Although best known for his Smith chart, he made important contributions in a variety of fields, including radar, FM, and antennas (including use of the Lüneburg lens).

The IEEE History Center conducted an interview with Smith in 1973, the edited transcript and audio clips from which are on the web.

References

1905 births
1987 deaths
Scientists at Bell Labs
Tufts University School of Engineering alumni
20th-century American engineers

Phillip Hagar Smith


La soupe de fèves est une spécialité culinaire sous forme de soupe dont l'ingrédient principal est la fève (vicia faba). Il est généralement préparé par une cuisson lente accompagnée de quelques légumes. Dans certains pays européens, comme préparation culinaire séfarade.

Variantes européennes
Il existe plusieurs variantes dans la cuisine espagnole, comme la , typique de la cuisine d'Estrémadure, la . Dans certains pays de la région des Balkans, on trouve plusieurs variantes, par exemple la cuisine bosniaque, où on trouve le populaire .

Notes et références

Cuisine espagnole
Soupe

Soupe de fèves


اللواء محمد النبوي إسماعيل (1925 - 15 يونيو 2009)، وزير الداخلية المصري من 3 فبراير 1977 إلى 2 يناير 1982. شهد حادثة اغتيال محمد أنور السادات.

مراجع

سياسيو الاتحاد الاشتراكي العربي (مصر)
سياسيو الحزب الوطني الديمقراطي (مصر)
سياسيون مصريون في القرن 20
سياسيون من القاهرة
ضباط شرطة مصريون
مواليد 1925
ناجون من هجوم إرهابي
نواب رؤساء وزراء
نواب رؤساء وزراء مصر
وزراء داخلية مصريون
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009

النبوي إسماعيل


الهروب إلى النصر  هو فيلم من إنتاج سنة 1981 يدور عن أسرى من قوات الحلفاء المعتقلين خلال الحرب العالمية الثانية في مخيم اعتقال ألماني. الفيلم من إخراج جون هستون وبطولة مايكل كين وسيلفستر ستالون وشارك فيه لاعبو كرة قدم عالميون كان أبرزهم بوبي مور وأوزفالدو أرديليس وباول فان همست وجون وارك والأسطورة بيليه.

رسالة الفيلم
كانت رسالة الفيلم هي أن كرة القدم يمكن أن تكون سلاحا وطنيا ونصرا لسجناء ومعتقلين داخل السجن الشديد الحراسة والوضاعة فتكون نصرا للمسجون ضد السجان أو فوزا غاليا عظيما للذين ضاعت كرامتهم وراح كبرياؤهم فيبحثون عنه في فوز بمباراة ضد منافس أو خصم ولو كان فوزا بين أسوار سجن.

أحداث الفيلم
تدور أحداث الفيلم في فترة الحرب العالمية الثانية في فرنسا التي وقعت تحت الاحتلال الألماني النازي، وأقام الألمان علي الجزء المحتل من الأرض الفرنسية معسكراً لاعتقال الأسرى من قوات الحلفاء، ضم هذا المعسكر ضباطاً وجنوداً من جنسيات مختلفة يخضعون لتعذيب نفسي وبدني، فقررت المقاومة الفرنسية مع البريطانيين وضع خطة كاملة ودقيقة للهروب من المعسكر تحت غطاء إقامة مباراة كرة قدم بين منتخب ألمانيا لكرة القدم ضد فريق يضم لاعبين من الأسرى، كانت الخطة من اللحظة الأولى تستخدم مباراة كرة قدم وسيلة للهروب أثناء انشغال الألمان في فترة الاستراحة بين الشوطين، وافق الألمان علي إقامة المباراة التي حضرتها جماهير فرنسية واقعة تحت الاحتلال تسعى لمشاهدة مباراة كرة بين المحتلين وبين لاعبي دولهم المحتلة، كان الجمهور يتشوق إلى فوز ونصر كروي يسترد معه كبرياءه المهدور وكرامته المذلولة بالاحتلال، متعطشين للتفوق علي عدو وهزيمته؛ ثأراً وانتقاماً حتى ولو في مباراة على ملعب وكانت قوات الاحتلال تسعى لاستعراض قوتها الرياضية إلى جانب قوتها العسكرية، ولضرب الروح المعنوية للمهزومين، نالت فكرة إقامة المباراة تهكما علي لسان بعض من أبطال الفيلم؛ وكان لاعبو المنتخب الألماني يريدون أن يؤكدن تفوقهم العسكري ويسحقون الإنجليز والأمريكان وتبدو العجرفة في تحركاتهم على أرض الملعب وعند رايات الزاوية ومنطقة الجزاء، وفريق الحلفاء يبدو ضعيفاً فهو يشعر أن كرامته سوف تسترد ويفوز حين يهرب من المعتقل وليس بالضرورة الفوز في المباراة بل المهم هو الفوز خارجها، لكن جموع الجماهير كانت ضخمة في الملعب ومنفعلة ومتعطشة لنصر، مكسورة تريد النصر، إلا أن فريق الأسرى خذلهم وانهزم في الشوط الأول وبدأ أفراد الفريق يهربون فعلا بين الشوطين طبقا للخطة.

نقطة التحول
رفض السجين بيليه الهروب وقرر أن يعود إلى أرض الملعب لأنه يرى الفوز في مباراة كرة قدم ضد خصم وعدو تعويضًا عن الهزيمة في معركة وحرب عسكرية، وعزم على أن يواجه أعداءه باللعب، وتسجيل هدف رائع ترتفع معه صيحة الجمهور المخلص، فاستدار وقرر أن يعود ليواصل اللعب في شوطه الثاني، مقررًا ألا ينتصر على عدوه بالهروب من المعتقل بل بالفوز في الملعب وحذا حذوه أرديلس بعد أن فكر وقرر بإصرار على أن يعود للملعب، وبعدهما عاد بوبي مور، حتى لا ينال المحتل النازي النصر في الملعب، فالجمهور لن يتحمل هزيمة اللعب التي تضاعف هزيمة الحرب، وعزموا ألا يتركوا الاحتلال يهنأ بانتصار كروي حتى لو كان الثمن ألا يخرجون من المعتقل أبدا، وذلك بتسجيل التعادل والفوز وهكذا استبدلوا الخطة العسكرية بخطة «4-4-2»، وعادوا لاستكمال المباراة ليعود بعدهم الحارس سيلفستر ستالون الذي كان قد هرب فعلاً خارج معسكر الأسرى، ولكنه رأى زملاء الملعب والأسر يعودون إلى الملعب والجمهور، فعاد للمعتقل، للكرة وللمواجهة، ووسط ذهول العسكر والجنود المشاركين في خطة الهروب يعود اللاعبون ويقلبون الهزيمة نصرًا، وقدّم بيليه عصارة فنه الكروي ورقصاته في الملعب، وانتصر الأسرى فارتج الملعب بفرح الشعب الذي انفجر فرحًا وزهوًا، وهلل وصرخ وهتف وصاح وتقدم بشجاعة كبرى استمدها من النصر الكروي ومن تحويل الهزيمة إلى نصر واقتحم أرض الملعب، وواجه جنود الاحتلال ومدافع وبنادق المحتل وحمل اللاعبين وحررهم وهرب بهم من المعسكر.

روابط خارجية

مصادر

أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام أمريكية
أفلام إنتاج 1981
أفلام باراماونت بيكتشرز
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تقع أحداثها في ألمانيا
أفلام تقع أحداثها في باريس
أفلام حركة إنتاج عقد 1980
أفلام دراما أمريكية
أفلام دراما إنتاج عقد 1980
أفلام درامية 1981
أفلام رياضية أمريكية
أفلام سجلها بيل كونتي
أفلام عن أحداث فعلية في الحرب العالمية الثانية
أفلام كرة القدم الأمريكية
أفلام كرة قدم أمريكية
أفلام مصورة في المجر
أفلام مصورة في ألمانيا
أفلام مصورة في بودابست
أفلام من إخراج جون هيوستن
بيليه
نازيون في السينما الأمريكية

الهروب إلى النصر


Ursul de Argint pentru cea mai bună actriță (în , în ro: Ursul de Argint / Cea mai bună actriță) este un premiu acordat la Festivalul Internațional de Film de la Berlin pentru cea mai bună actriță. Primul premiu a fost acordat în 1956. Nu s-a acordat în anii 1969, 1970, 1973 și 1974.

Premii
Semnul ‡ - indică faptul că rolul respectiv a fost nominalizat și la Premiile Oscar pentru cea mai bună actriță

Referințe și note

Legături externe

Berlinale website
 Berlin Film Festival at IMDb.

Premii cinematografice pentru cea mai bună actriță
Actriță 01


Bibliyografya veya bibliyografi, bir konu hakkındaki yayınların tamamı. Eski Yunancada βιβλιογραφία vasıflandırmak anlamına gelen biblios (kitap) ile grapho (yazma) kelimelerinden türemiştir. "Kitaplar hakkında yazı" anlamında kullanılmıştır. Kelimenin iki manası vardır:

 Belli bir konuda veya muhtelif konulardaki yayınların (kitap, broşür, makale vb.) listesi. Genellikle bu listede yazar (müellif) ile eserin; tercüme ise mütercimin adı, cilt ve baskı kaydı, basıldığı yer, yıl ve yayıncı ile sayfa adedi hakkında bilgi verilir.
 Matbu veya yazma eserlerin listelerinin nasıl yapılacağından, nasıl tanımlanacağı ve sınıflandırılacağı, ayrıca bu işi yaparken uyulması gereken kurallardan bahseden bilimin adı.

Kısaca bibliyografya; Bilim, sanat gibi fikir ürünleri ve kayıtlarla ilgili yayınları bir düzen içerisinde toplayan listedir. Fakat genellikle anlattıkları eserlerin nerede bulunduklarını göstermezler. Bu özellikleriyle kataloglardan ayrılırlar.

Türkiye'de, bibliyografya sahasında yapılmış en zengin ve büyük çalışma; Katib Çelebi'nin 17. yüzyılda meydana getirdiği Keşfü'z-Zunûn adlı eseridir. Başlıbaşına bir kıymet ifade eden ve asırlarca elden düşmeyen bu önemli eser, 300 kadar bilimin özelliklerini anlatmakta, 10.000 kadar yazar ve alfabetik olarak 15.000'e yakın kitap hakkında bilgi vermektedir. Daha sonra Bağdatlı İsmail Paşanın bu esere yazdığı iki ciltlik zeyl ile iki ciltlik Esma-ül-Müellifin de çok meşhurdur.

1935 senesinden beri yayınlanmakta olan Türkiye Bibliyografyası; Türkiye'de basılan bütün kitapların, broşürlerin, harita ve atlasların gazete ve dergilerin, diğer yayınların bibliyografik künyelerini bildiren milli bir bibliyografyadır. Ayrıca Türkiye'de seçilmiş dergilerde yayımlanan makaleleri bildiren bir de Türkiye Makaleler Bibliyografyası vardır. Bu da Türkiye Bibliyografyası gibi üç ayda bir yayımlanmakta bazen yayınını aksatmaktadır.

Bibliyografyalar çeşitli açılardan ele alınır:

 Mahiyetleri bakımından: Basit, tahlili ve tenkidi olmak üzere üçe ayrılırlar:
 Basit bibliyografyalar: Ele aldıkları eserlerin, belirli kaidelere göre sadece künyelerini verirler.
 Tahlili bibliyografyalar: Eserlerin künyeleri yanında ayrıca muhtevaları hakkında bilgi verirler.
 Tenkidi bibliyografyalar: Bu bibliyografyalarda eserlerin münderecatı ve tertipleri tenkid edilir.

Ayrıca mahiyetleri bakımından bibliyografyalar esas (pirimaire) ve kopya (secondaire) olmak üzere iki gruba ayrılırlar:
 Esas bibliyografyalar: Bu tip bibliyografyalar, eserler bizzat görülerek ve tetkik edilerek hazırlanırlar.
 Kopya bibliyografyalar: Esas bibliyografyalardan faydalanmak suretiyle hazırlanan bibliyografyalardır. Bu tip bibliyografyalarda eserlere doğrudan müracaat yoktur.
 Zaman bakımından: Tamamlanmış ve periyodik olmak üzere iki çeşittir.
 Tamamlanmış bibliyografyalar: Belli iki tarih arasında veya belli bir tarihe kadar çıkmış olan eserleri ele alırlar.
 Periyodik bibliyografyalar: Belli bir konu veya konulara dair yayımlanan eserleri muntazam veya gayri muntazam fasılalarla bildirirler.
 Tertib edilişleri bakımından: Alfabetik, sistematik, kronolojik, vurgu ve başlık kelimelerine göre düzenlenen bibliyografyalardır.
 Alfabetik bibliyografyalar: Eserleri müelliflerin adlarına göre; müellifi yoksa veya anonim eserse, kitap adlarına göre veren bibliyografyalardır.
 Sistematik bibliyografyalar: Bu bibliyografyalarda eserler konularına göre tanzim edilmişlerdir.
 Kronolojik bibliyografyalar: Bu bibliyografyalarda ele alınan eserler, yayın tarihlerine veya bahis konusu, hadiselerin vuku buluş tarihlerine göre sıralanırlar.
 Vurgu ve başlık kelimelerine göre tertib edici bibliyografyalarda tanzim işi, bu eserlerden çıkarılan vurgu ve başlık kelimelerine göre, alfabetik olarak yapılır.
 Şümulleri bakımından: Milli ve milletlerarası olmak üzere ikiye ayrılır:
 Milli bibliyografyalar: Bir tek memleketin hudutları içinde veya aynı dilde yayımlanmış bütün eserleri ele alırlar.
 Milletlerarası bibliyografyalar: Her konuya veya muhtelif konulara dair, muhtelif memleketlerde, muhtelif dillerde yapılmış yayımları ele alırlar.
Ayrıca şümulleri bakımından bibliyografyalar genel ve özel olmak üzere ikiye ayrılırlar:

 Genel bibliyografyalar: Muhtelif veya bütün konulara ait eserleri ele alırlar.
 Özel bibliyografyalar: Bir tek konuda veya birbiriyle yakın ilgisi olan konularda yayımlanmış eserleri ele alırlar. Bu bibliyografyalara ihtisas bibliyografyaları da denir.

Yine özel bibliyografyalar grubunda mütalaa edilen iki çeşit bibliyografya daha vardır:
 Şahıs bibliyografyaları: Bir veya birkaç şahsa dair bibliyografyalardır. Bu bibliyografyalarda o şahsın eserleri veya o şahsa dair yazılan kitap ve makaleler yer alır.
 Yer bibliyografyaları: Muayyen bir yerin veya bir mıntıkanın tarihine, coğrafyasına, kültürüne, vs. dair yazılan eserleri bildirirler.

Bibliyografyaların hemen her konuda yapılması ve çok çeşitli olması, son zamanlarda bu bibliyografyaları tanıtan bibliyografyaların hazırlanması ihtiyacını doğurmuştur. Bu tip bibliyografyalara bibliyografyaların bibliyografyası adı verilir.

Kaynakça

Bibliyografya


Rockmond Dunbar (d. 11 Ocak 1973 - Oakland, Kaliforniya), Amerikalı oyuncudur. Prison Break dizisindeki Benjamin Miles "C-Note" Franklin rolüyle tanınmaktadır.

Filmleri

Dış bağlantılar
 Rockmond Dunbar biyografi - Prison Break resmi internet sayfası

1973 doğumlular
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Yaşayan insanlar
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
Afrikalı Amerikalı erkek oyuncular

Rockmond Dunbar


Aderus arcuatipes é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1902.

Distribuição geográfica
Habita no Brasil.

Referências

arcuatipes
Insetos descritos em 1902
Coleópteros do Brasil
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus arcuatipes