Descristianização da França durante a Revolução Francesa trata-se de que como foi convencionada chamar o resultado de uma série de políticas conduzidas por vários governos da França entre o início da Revolução Francesa em 1789 e a Concordata de 1801, formando a base de uma política de Estado que prezasse a laicidade. O objetivo da campanha entre 1790 e 1794 ia desde a apropriação pelo Estado dos grandes latifúndios e das grandes quantias de dinheiro em poder da Igreja Católica romana até o fim da prática religiosa cristã e do a própria religião.

A Revolução Francesa começou inicialmente com ataques à corrupção da Igreja e à riqueza do alto clero, uma ação com a qual até mesmo muitos cristãos podiam se identificar, já que a Igreja detinha um papel dominante no contexto da França pré-revolucionária. Durante um período de dois anos conhecido como o Reinado do Terror, os episódios de anticlericalismo tornaram-se mais violentos do que qualquer outro na história da Europa moderna. As novas autoridades revolucionárias suprimiram a Igreja, aboliram a monarquia católica, nacionalizaram as propriedades da Igreja, exilaram 30.000 padres e mataram centenas mais. Em outubro de 1793, o calendário cristão adotado até então pela França foi substituído por um contado a partir da data da Revolução, e foram marcadas as Festas da Liberdade, da Razão e do Ser Supremo. Novas formas de religião moral surgiram, incluindo o Culto do Ser Supremo e o Culto da Razão, com o governo revolucionário ordenando brevemente a observância do primeiro em abril de 1794.

Igreja Católica sob a monarquia

Antes de 1789
Na França do século XVIII, a grande maioria da população aderiu à Igreja Católica, pois o catolicismo era desde a revogação do Édito de Nantes em 1685 a única religião oficialmente permitida no reino. Apesar do Édito, minorias de protestantes franceses (principalmente huguenotes e luteranos alemães na Alsácia) e judeus viviam na França no início da Revolução francesa. O Edito de Versalhes, comumente conhecido como o Edito da Tolerância, foi assinado por Luís XVI em 7 de novembro de 1787 e não deu aos não católicos na França o direito de praticar abertamente suas religiões, mas apenas os direitos ao status legal e civil, que incluía o direito de contrair casamento sem ter que se converter à fé católica. Ao mesmo tempo, pensadores libertinos popularizaram o ateísmo e o anticlericalismo.

O Antigo Regime institucionalizou a autoridade do Clero no porte de primeiro estado, abaixo apenas do Rei. Como o maior proprietário de terras do país, a Igreja Católica controlava propriedades que forneciam enormes receitas de seus inquilinos. A Igreja também tinha uma enorme receita com a coleta de dízimos. Como a Igreja mantinha o registro de nascimentos, óbitos e casamentos e era a única instituição que fornecia hospitais e educação em algumas partes do país, tendo assim capilaridade na França em locais que até mesmo o Estado francês não conseguia atender de maneira devida.

Entre 1789 e 1792

Um marco da Revolução francesa foi a abolição dos privilégios dos primeiro e segundo estamento na noite de 4 de agosto de 1789. Em particular, aboliu os dízimos recolhidos pelo clero católico.

Progressos do ponto de vista religiosos foram alcançado com a Declaração dos Direitos do Homem e do Cidadão promulgada em 1789. No seguinte excerto é possível notar à liberdade religiosa na França:

No dia 10 de Outubro de 1789, a Assembleia Nacional Constituinte apoderou-se dos bens e terrenos da Igreja Católica e decidiu vendê-los como assignats, título de empréstimo emitido pelo Tesouro em 1789, cujo valor estava associado aos bens nacionais.

Em 12 de julho de 1790, a Assembleia aprovou a Constituição Civil do Clero que subordinava a Igreja Católica na França ao governo francês. O documento, não foi aceito pelo Papa e outros clérigos de alto escalão em Roma.

Postura política da Revolução com as religiões

O programa de descristianização travado contra o catolicismo e incluiu:

 destruição de estátuas, placas e outras iconografias de locais de culto;
 destruição de cruzes e sinos de igrejas;
 a instituição de cultos revolucionários e cívicos, incluindo o Culto da Razão e posteriormente o Culto do Ser Supremo (primavera de 1794).
Um evento especialmente notável que ocorreu durante a descristianização da França foi o Culto da Razão, realizado na Catedral de Notre Dame em 10 de novembro de 1793.

A campanha de descristianização pode ser vista como a extensão lógica das filosofias materialistas de alguns líderes do Iluminismo, como Voltaire, enquanto para outros com preocupações mais prosaicas, ela forneceu uma oportunidade para desencadear ressentimentos contra a Igreja Católica (no espírito de anticlericalismo convencional) e seu clero.

A Revolução e a Igreja

Em agosto de 1789, o Estado francês cancelou o poder tributário da Igreja. A questão da propriedade da Igreja tornou-se central para as políticas do novo governo revolucionário. Declarando que todas as propriedades da Igreja na França pertenciam à nação, os confiscos foram ordenados e as propriedades da Igreja foram vendidas em leilão público.

Em julho de 1790, a Assembleia Nacional Constituinte publicou a Constituição Civil do Clero que despojava os clérigos de seus direitos especiais - o clero deveria ser empregado do Estado, eleito por sua paróquia ou bispado, e o número de bispados deveria ser reduzido — e exigia que todos os padres e bispos fizessem um juramento de fidelidade à nova ordem ou enfrentariam demissão, deportação ou morte.

Os padres franceses precisavam da aprovação papal para assinar tal juramento, e o Papa Pio VI passou quase oito meses deliberando sobre o assunto. No dia 13 de abril de 1791, o Papa denunciou a Constituição, resultando em uma divisão na Igreja Católica francesa. Mais de cinquenta por cento tornaram-se padres abjurados ("jurados"), também conhecidos como "clero constitucional", e padres não-jurados como "clero refratário".

Em setembro de 1792, a Assembleia Legislativa apoiou pautas progressistas, como a legalização o divórcio, contrariando a doutrina católica. Ao mesmo tempo, o Estado tirou da Igreja o controle dos registros de nascimento, óbito e casamento.

Uma visão cada vez maior de que a Igreja era uma força contrarrevolucionária exacerbou as queixas sociais e econômicas e a violência irrompeu em vilas e cidades por toda a França.

Em Paris, durante um período de quarenta e oito horas a partir de 2 de setembro de 1792, enquanto a Assembleia Legislativa (sucessora da Assembleia Nacional Constituinte) se dissolvia no caos, três bispos da Igreja e mais de duzentos padres foram massacrados por multidões enfurecidas; isso constituiu parte do que ficaria conhecido como Massacres de setembro.

As leis anticlericais foram aprovadas pela Assembleia Legislativa e sua sucessora, a Convenção Nacional, bem como pelos conselhos departamentais em todo o país. Muitos dos atos de descristianização em 1793 foram motivados pela apreensão do ouro e da prata da Igreja para financiar os ideais revolucionários. Em novembro de 1793, o conselho do departamento de Indre-et-Loire aboliu a palavra dimanche (português: domingo). O calendário gregoriano, instrumento decretado pelo Papa Gregório XIII em 1582, foi substituído pelo calendário republicano francês que aboliu o sábado, os dias santos e quaisquer referências à Igreja. A semana de sete dias passou a ser de dez dias. Logo ficou claro, no entanto, que nove dias consecutivos de trabalho eram demais e que as relações internacionais não poderiam ser realizadas sem o retorno ao sistema gregoriano, que ainda era usado em todos os lugares fora da França. Consequentemente, o calendário gregoriano foi reimplementado em 1795.

Desfiles anticlericais foram realizados, e o arcebispo de Paris, Jean-Baptiste-Joseph Gobel, foi forçado a renunciar a suas funções e obrigado a substituir sua mitra pelo Barrete frígio. Nomes de ruas e lugares com qualquer tipo de conotação religiosa foram alterados, como a cidade de Saint-Tropez, que tornou-se Héraclée. Os feriados religiosos foram banidos e substituídos por feriados para celebrar a colheita e outros símbolos não religiosos. Muitas igrejas foram convertidas em "templos da razão", nos quais eram realizados cultos deístas. A população local muitas vezes resistiu a essa descristianização e forçou os membros do clero que haviam renunciado a celebrar a missa novamente.

Robespierre e o Comitê de Segurança Pública denunciaram os descristianizadores como inimigos estrangeiros da Revolução e estabeleceram sua própria nova religião. Este Culto do Ser Supremo, sem as supostas "superstições" do Catolicismo, suplantou tanto o Catolicismo quanto o rival Culto da Razão. Ambas as novas religiões tiveram vida curta. Apenas seis semanas antes de sua prisão, em 8 de junho de 1794, o ainda poderoso Robespierre liderou pessoalmente uma vasta procissão por Paris até o Jardins das Tulherias em uma cerimônia para inaugurar a nova fé. Sua execução ocorreu pouco depois, em 28 de julho de 1794.

No início de 1795, um retorno a alguma forma de fé baseada na religião estava começando a tomar forma e uma lei aprovada em 21 de fevereiro de 1795 legalizou o culto público, embora com limitações estritas. Continuavam proibidos o toque dos sinos das igrejas, as procissões religiosas e as exibições da cruz cristã.

Até 1799, os padres ainda estavam sendo presos ou deportados para colônias penais. A perseguição só piorou depois que o exército francês liderado pelo general Louis-Alexandre Berthier capturou Roma no início de 1798, declarou uma nova república romana e também prendeu o papa Pio VI, que morreria em cativeiro em Valence, na França, em agosto de 1799. No entanto, após Napoleão tomar o controle do governo no final de 1799, a França entrou em negociações de um ano com o novo Papa Pio VII, resultando na Concordata de 1801. Isso encerrou formalmente o período de descristianização e estabeleceu as regras para um relacionamento entre a Igreja Católica e o Estado francês.

Organização da Igreja
Sob ameaça de morte, prisão, recrutamento militar e perda de renda, cerca de vinte mil padres constitucionais foram forçados a abdicar e entregar suas cartas de ordenação, e de seis mil a nove mil deles concordaram ou foram coagidos a se casar. Muitos abandonaram completamente seus deveres pastorais. No entanto, alguns dos que abdicaram continuaram secretamente a ministrar ao povo.

No final da década, aproximadamente trinta mil padres foram forçados a deixar a França, e várias centenas dos que não saíram foram executados. A maioria das paróquias francesas ficou sem os serviços de padre e privada dos sacramentos. Qualquer padre que não jurasse enfrentava a guilhotina ou a deportação para a Guiana Francesa. Na Páscoa de 1794, poucas das quarenta mil igrejas da França permaneciam abertas; muitos foram fechadas, vendidas, destruidas ou convertidas para outros usos.

As vítimas da violência revolucionária, religiosa ou não, eram tratadas popularmente como mártires cristãos, e os locais onde eram mortas tornavam-se destinos de peregrinação. A catequese em casa, a religião popular, as práticas sincréticas e heterodoxas tornaram-se mais comuns. Os efeitos de longo prazo na prática religiosa na França foram significativos. Muitos que foram dissuadidos de suas práticas religiosas tradicionais nunca as retomaram.

Ver também

 Secularização
 Laicismo
 Revolução Francesa
 Igreja Católica na França

Revolução Francesa
Anticatolicismo
Anticlericalismo
Cristianização
Perseguição aos cristãos
História da França
Relações entre França e Santa Sé
História da Igreja Católica


San Bernardino is a large city in the Inland Empire Metropolitan Area of Southern California.

San Bernardino may also refer to:

Churches
San Bernardino alle Ossa, a church in Milan, Italy
San Bernardino (Verona), a church in Verona, Italy
San Bernardino, Rimini, a church in Rimini, Italy
San Bernardino, Urbino, a church in Urbino, Italy
San Bernardino Realino, a church in Carpi, Italy
Basilica of San Bernardino, a church in L'Aquila, Italy
San Bernardino in Panisperna, a church in Rome, Italy
Oratory of San Bernardino, Siena
San Bernardino da Siena, Carpi
San Bernardino de Siena Church, Xochimilco, Mexico
San Bernardino, Asciano

Landforms
San Bernardino (torrent), a torrent that flows through the Italian province of Verbano-Cusio-Ossola
San Bernardino Pass, a high mountain pass in the Swiss Alps
San Bernardino River, in Sonora, Mexico
San Bernardino Strait, a strait in the Philippines
San Bernardino Valley, California
San Bernardino Valley (Arizona)
San Bernardino Mountains, California
Little San Bernardino Mountains, California
San Bernardino National Forest, California
San Gorgonio Pass, California, sometimes referenced as the San Bernardino Pass

People
Bernardino of Siena (1380–1444), Italian priest, Franciscan missionary, and Catholic saint

Places

Guatemala
San Bernardino, Suchitepéquez

Mexico
San Bernardino Contla, two nearby villages in Tlaxcala, Mexico
San Bernardino, Chihuahua
San Bernardino, Texcoco, State of Mexico
San Bernardino, Oaxaca
San Bernardino Lagunas, Puebla
San Bernardino, Sonora
San Bernardino, Yucatán

Paraguay
San Bernardino, Paraguay
San Bernardino District, Paraguay, a district of the Cordillera department

Peru
San Bernardino District, San Pablo

Switzerland
San Bernardino, Switzerland

United States
San Bernardino County, California

Venezuela
San Bernardino, Libertador, Caracas, a parish of Libertador

Transportation
San Bernardino (Amtrak station), a passenger rail station in San Bernardino, California
San Bernardino Transit Center, a passenger rail station and bus terminal in San Bernardino, California
San Bernardino Freeway, designation for Interstate 10 connecting San Bernardino with Los Angeles
San Bernardino International Airport, a public airport in San Bernardino, California
San Bernardino Tunnel, on the A13 motorway in Switzerland
San Bernardino and San Diego Railway, now part of the Pacific Surfliner route between San Diego and Los Angeles

Other uses
San Bernardino Valley College, a community college located in San Bernardino, California
California State University, San Bernardino
San Bernardino de Sena Estancia, a ranch outpost of Mission San Gabriel Arcángel in Redlands, California
San Bernardino Ranch, a historic ranch in the southern San Bernardino Valley
San Bernardino meridian, one of three Principal meridians in the state of California
, two warships of the United States Navy

See also

San Ber'dino (song), by Frank Zappa and the Mothers of Invention
San Bernadino (song), by band Christie
Saint Bernard (disambiguation)
San Bernardo (disambiguation)
Bernard (disambiguation)

San Bernardino (disambiguation)


A Operação Observant Compass foi uma operação do Departamento de Defesa dos Estados Unidos inicialmente focada na captura de Joseph Kony e contenção do Exército de Resistência do Senhor na África Central. Foi supervisionada pelo Comando dos Estados Unidos para a África.

A NBC News escreveu em março de 2017 que "a área de operações é do tamanho da Califórnia, com cerca de 80 militares e várias dezenas do pessoal de apoio encarregado de encontrar cerca de 150 combatentes com o Exército de Resistência do Senhor de Kony, operando em partes de quatro países em alguns dos terrenos mais inacessíveis do mundo."

Em 2017, com cerca de US$ 780 milhões gastos na operação e Kony ainda em campo, os Estados Unidos encerraram a Observant Compass e transferiram suas forças para outros lugares. Mas a operação não foi completamente dissolvida, de acordo com o Departamento de Defesa: "as forças militares estadunidenses que apoiam a Operação Observant Compass transitaram para atividades de segurança e estabilidade de escopo mais amplo que continuam o sucesso de nossos parceiros africanos."

Exército de Resistência do Senhor
Operações militares envolvendo os Estados Unidos
História militar de Uganda

Operação Observant Compass


Jerome (né vers les années 1830 et mort le ), également orthographié Jérôme, est le nom donné à un homme à l'identité inconnue sur la plage de Sandy Cove, en Nouvelle-Écosse, le .

Possible naufragé, il a été retrouvé, par un enfant, avec les deux jambes amputées au-dessus des genoux et, interrogé par les habitants, il est resté muet, suggérant qu'il ne parlait pas anglais ni une langue parlée dans la région. Lorsqu'on lui a demandé son nom, il a marmonné quelque chose qui ressemblait à « Jérôme », et c'est ainsi qu'il est devenu connu. Souffrant du froid, cet homme d'apparence méditerranéenne, est supposé être un marin abandonné (car handicapé) ou une personne dont la disparation était utile à une autre.

Jerome figure dans l'imaginaire populaire en Nouvelle-Écosse et dans la communauté acadienne de l'île, et plusieurs livres ont été écrits sur l'affaire dont Jerome : Solving the Mystery of Nova Scotia's Silent Castaway (2008) de Fraser Mooney. Dans ce dernier, l'auteur propose une explication en faisant le lien avec un italien touché par la gangrène à Chipman dont la charge est devenue trop importante et la population se serait débarrassée en le confiant à un capitaine de navire passant par-là, qui l'aurait ainsi déposé de l'autre côté de la baie de Fundy et qui serait ainsi devenue l'affaire des habitants de Nouvelle-Écosse.

En 1994, le réalisateur Phil Comeau a sorti un long métrage sur lui intitulé Le Secret de Jérôme qui s'est mérité 15 prix aux festivals.

Bibliographie
 .

Notes et références

Nom attribué (identité inconnue)
Décès en avril 1912
Décès en Nouvelle-Écosse

Jerome de Sandy Cove


Bømlafjordtunnel, Stord şehrindeki Føyno adasını,anakaradaki Sveio şehrinin Valevåg Köyü ile bağlayan tüneldir. Bu tünel Avrupa E39 güzergahının bir parçasıdır.

Tünel 7931 metre uzunluğundadır ve Norveç'in en uzun denizaltı otoban tünelidir. Tünel denizin altında 262.5 metre derinliktedir. 28 Aralık 2000'de açılmıştır.

Tünel, Norveç'teki yaygın bir köprü ve tünel sistemi olan Trekantsambandet'in bir parçasıdır. Bu sistem Stord ve Bømlo adalarını anakaraya bağlar. Trekantsambandet, Norveç Kralı V. Harald tarafından 30 Nisan 2001 tarihinde açılmıştır.

Norveç'teki tüneller
Avrupa'daki deniz altı tünelleri
Paralı tüneller
Hordaland
2000'de tamamlanan ulaşım altyapısı

Bømlafjordtunnel


Kati Kraaving (* 1. Juli 1980 in Tallinn) ist eine estnische Badmintonspielerin, welche auch im Squash erfolgreich war.

Karriere
Kati Kraaving gewann in Estland im Badminton sechs Juniorentitel. Bei den Erwachsenen war sie in ihrer Heimat drei Mal erfolgreich, wobei sie zwei Titel davon schon als Juniorin gewann. Zwei Titel erkämpfte sie sich ebenfalls bei den baltischen Meisterschaften.

Im Squash sicherte sie sich im Jahr 2000 sowie von 2002 bis 2004 den Titelgewinn bei den estnischen Meisterschaften.

Sportliche Erfolge

Referenzen
 Biographie bei spordiinfo.ee (estnisch)

Badmintonspieler (Estland)
Squashspieler (Estland)
Estnischer Meister (Badminton)
Estnischer Meister (Squash)
Sportler (Tallinn)
Sowjetbürger
Este
Geboren 1980
Frau

Kati Kraaving


The olive-backed oriole (Oriolus sagittatus), or white-bellied oriole, is a very common medium-sized passerine bird native to northern and eastern Australia and south-central New Guinea. The most wide-ranging of the Australasian orioles, it is noisy and conspicuous.

Taxonomy and systematics
The olive-backed oriole was originally described in the genus Coracias by the English ornithologist John Latham in 1801.

Subspecies
Four subspecies are recognized:
 O. s. magnirostris - van Oort, 1910: Found in south-central New Guinea
 O. s. affinis - Gould, 1848: Originally described as a separate species. Found in north-western and north-central Australia
 O. s. grisescens - Schodde & Mason, IJ, 1999: Found on Cape York Peninsula (north-eastern Australia) and islands of the Torres Strait
 O. s. sagittatus - (Latham, 1801): Found in eastern Australia

Description
Not bright in colour, it is olive-backed with small dark streaks, with a light chest having black streaks. Females have cinnamon-edged wings and both sexes have reddish bills and eyes.

Distribution and habitat
Where the green oriole specialises in damp, thickly vegetated habitats in the tropical far north, the olive-backed oriole is more versatile, preferring more open woodland environments, and tolerating drier climates (but not desert). While common to very common in the north, olive-backed orioles are less frequently seen in the south, but nevertheless reach as far as south-eastern South Australia. Their range is from the very north of Western Australia across the east and south coasts to Victoria and the corner of South Australia. Most birds breed during the tropical wet season, but some migrate south to breed in the southern summer.

References

olive-backed oriole
olive-backed oriole
Birds of Australia
Birds of New Guinea
olive-backed oriole
Articles containing video clips

Olive-backed oriole


Clothilde Chalot (1981-), entrepreneure française.

'''Chalot peut aussi désigner :
 chalot, dépendance de la ferme d'un petit territoire situé à la limite des Vosges méridionales et des Vosges saônoises (France).

Voir aussi
 Banque Chalot, ancienne banque française

Chalot (homonymie)


El colibrí cabecicastaño, colibrí florido, colibrí florido de Santa Marta o colibrí serrano de frente blanca (Anthocephala floriceps) es una especie de ave de la familia Trochilidae, monofilética del género Anthocephala, endémica de Colombia.

Hábitat
Habita bosques premontanos húmedos y secos, en elevaciones entre 600 y 1.700 m de altitud en la Sierra Nevada de Santa Marta.

Descripción
Mide 8,4 cm de longitud. El pico tiene 13 mm de largo. Corona color castaño rojizo rufo en el macho y castaño en la hembra; frente color blancuzco a crema y una mancha blanca detrás de los ojos; el plumaje del dorso es verde brillante y el de las partes inferiores color ante grisáceo; las plumas centrales de la cola son verde bronceado y la parte baja del resto de la cola oscura, con puntas blancuzcas.

Alimentación
Se alimenta de flores en el nivel inferior del bosque.

Reproducción
Los machos emiten cantos cortos en leks, dentro del dosel cerrado.

Referencias

Enlaces externos

BirdLife Species Factsheet.

Trochilinae
Aves endémicas de Colombia
Aves de la Sierra Nevada de Santa Marta
Taxones descritos por John Gould
Animales descritos en 1854

Anthocephala floriceps


Bryophytina, poddivizija mahovnjača. Sastoji se od četiri razreda među kojima su i prave mahovine (Bryopsida).

Posljednja otkrivena vrsta je patagonijski fosil smješten u vlastiti rod. Otkrivena je i opisana 2019. godine
 classis: Bryopsida McClatchie
 classis: Oedipodiopsida Goffinet & W.R. Buck
 classis: Polytrichopsida Doweld
 classis: Tetraphidopsida Goffinet & W.R. Buck
 genus: Heinrichsiella Bippus, Savoretti, Escapa, García Massini & Guido

Izvori

Mahovine

Bryophytina


El XXIX Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Granada (España) en el año 1933 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Española de Tiro Deportivo.

Resultados

Masculino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1933


Christina Åstrand (født 6. juni 1969 i Skanderborg) er en dansk violinistinde, der er koncertmester i DR SymfoniOrkestret.

Åstrand blev født ind i en musikalsk familie med faren Tony Agne Åstrand der var trompetist i Århus Symfoniorkester og mormoren der var pianist.
Fra hun var fire år blev hun undervist at violinisten Tove Detreköy efter Suzukimetoden på Århus Folkemusikskole. Hun fortsatte hos Bela Detreköy og blev som 13-årig optaget på Det Jyske Musikkonservatorium, hvorfra hun fik diplomeksamen i 1988.
Åstrand var derefter et år i Paris hos Gerard Poulet.
I 1990 fik hun mulighed for at blive solist til en skandinavisk førsteopførsel af Sofia Gubaidulinas "Offertorium" efter et afbud, og ugen efter var hun koncertmester hos Århus Sinfonietta, der som nystiftet ensemble havde sin første offentlige koncert.

I 1993 blev Åstrand ansat i stillingen som koncertmester hos Radiosymfoniorkestret, og i 2018 havde hun 25 års jubilæum.

Udover sit arbejde hos DR har hun fungeret som solist og i forskellige ensembler. I 1999 blev hun gift med pianisten Per Salo og de to udgør Duo Åstrand/Salo.
Hendes Christina Åstrand Ensemble består foruden hende selv og Salo af Stine Hasbirk på bratsch, cellisten Henrik Dam Thomsen og bassisten Michael Dabelsteen.

Henvisninger

Violinister fra Danmark
Personer fra Skanderborg Kommune
Personer fra Skanderborg
Personer i Kraks Blå Bog
Personer i Dansk Kvindebiografisk Leksikon

Christina Åstrand


IC 4567 est une galaxie spirale située dans la constellation du Bouvier. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Cette galaxie a été découverte par l'astronome américain Edward Barnard en 1890.

La classe de luminosité d'IC 4567 est III-IV et c'est une galaxie à sursaut de formation d'étoiles.

À ce jour, sept mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'extérieur des valeurs de la distance de Hubble. Notons cependant que c'est avec la valeur moyenne des mesures indépendantes, lorsqu'elles existent, que la base de données NASA/IPAC calcule le diamètre d'une galaxie et qu'en conséquence le diamètre d'IC 4567 pourrait être d' si on utilisait la distance de Hubble pour le calculer.

Groupe d'IC 4562
Selon Abraham Mahtessian, IC 4567 fait partie du groupe d'IC 4562, la galaxie la plus brillante de ce groupe. Ce groupe de galaxies compte au moins six membres. Les cinq autres galaxies du groupe sont NGC 5934, NGC 5945, IC 4562, IC 4564 et IC 4566.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du IC

Liens externes

 IC 4567 sur le site du professeur C. Seligman

4567
Constellation du Bouvier
Galaxie spirale
Galaxie à sursaut d'étoiles
Galaxie découverte en 1890
Objet céleste découvert par Edward Barnard

IC 4567


Groß Vollstedt Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Rendsburg-Eckernförde iline bağlı bölge. 9,02 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 31 Aralık 2004 itibarıyla 1009 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Heinz Volkmann tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-nortorfer-land.de

Rendsburg-Eckernförde iline bağlı yerleşim birimleri

Gross Vollstedt


الكاسور أو التومباك أو الدمبك (تُمبَک، تنبک، دمبک، دنبک) هي آله إيقاعية ایرانیة الأصل ذات صوت مميز، تتكون من جسم يشبه الطبلة، لكنه أصغر حجمًا، مصنوع من الخشب، ومشدود عليها جلد حيواني، بالتحديد جلد الأرانب.

يعتبر الكاسور الآلة الإيقاعية الرئيسية في الموسيقى الفارسية، وعادة ما يتم تثبيته وحمله قطريًا عبر جذع العازف. يستخدم العازف إصبعًا واحدًا أو أكثر و/أو راحة اليد للنقر رأس الطبلة لإنتاج الصوت، وغالبًا ما يتم النقر بالقرب من طرف الآلة للحصول على صوت يشبه رنين الجرس. في بعض الحالات، يزين عازفو الكاسور أنفسهم بحلقات أصابع معدنية لإضافة "نقرة" إضافية على غلاف الطبلة.غالبًا ما يقدم فناني التومباك الموهوبين عروضًا فردية يمكن أن تمتد لمدة عشر دقائق أو حتى أكثر.

مراجع

آلات موسيقية فارسية
آلات موسيقية ألبانية
آلات موسيقية إيرانية
آلات موسيقية إيقاعية
آلات موسيقية عربية
اختراعات إيرانية

كاسور


Life Sentence debitantski album je američkog thrash metal sastava Paralysis. Album je objavljen 30. lipnja 2017. godine, a objavio ga je sam sastav digitalno.

Popis pjesama

Osoblje
Paralysis
Matt Pavlik — bubnjevi
Ron Iglesias — gitara, prateći vokali
Jon Plemenik — vokali, ritam gitara
Patrick Harte — bas-gitara, prateći vokali

Izvori

Američki glazbeni albumi
Albumi iz 2017.

Life Sentence


Arlette Reni-Fraize, née le  à Champigny-sur-Marne et morte le  dans le  arrondissement de Paris, est une joueuse de basket-ball française.

Biographie

Famille
Arlette Reni est la sœur de Renée Reni, elle aussi joueuse internationale de basket-ball.

Carrière en club
Arlette Reni évolue en club au CO Paris.

Carrière en sélection
Elle joue 6 matchs pour l'équipe de France entre 1946 et 1949, inscrivant 24 points.

Notes et références

Joueuse internationale française de basket-ball
Naissance en décembre 1927
Naissance à Champigny-sur-Marne
Décès en janvier 2010
Décès dans le 14e arrondissement de Paris
Décès à 82 ans

Arlette Reni


Emirdağ, Afyonkarahisar'a bağlı ilçe.

Konum
Ege Bölgesinin kuzeydoğusunda, İç Anadolu Bölgesi sınırında yer alır. Afyonkarahisar'a 73 km, Eskişehir'e 110 km, Ankara'ya 186 km, İzmir'e 396 km, İstanbul'a 440 km, Konya'ya ise 225 km uzaklıktadır.

Batısında Afyonkarahisar ili Bayat ilesi, güneyinde Bolvadin, Sultandağı ilçeleri ve doğusunda Konya ili Çeltik ilçesi, güneydoğusunda Yunak ilçesi, kuzeyinde Eskişehir ili Sivrihisar ve Çifteler ilçeleri, kuzeybatısında ise Han ilçesi ile komşudur.

Tarihçe

8. yüzyıla kadar
Emirdağ yöresinde Hititler, Lidyalılar, Persler, Eski Yunanlar, Romalılar ve Bizanslılar hüküm sürdü. İlçe merkezine 13 km. uzaklıkta, Hisarköy'de bulunan Amorium ilçede bulunan en önemli tarihi yerleşimdir. Bizans İmparatorluğu hanedanlarından Amorian hanedanı, Amorium kökenliydi. Antik dönemde Aura, Roma ve Bizans dönemlerinde Amorium olarak anılan tarihi kentin kalıntıları Emirdağ'a 13 km mesafede yer almaktadır.

Amorium, Bizans İmparatorluğu'nun Anatolik Themasının (Yunanca: θέμα Άνατολικῶν) merkezi ve 9. yüzyılda Anadolu'daki muhtemelen en büyük kentti ve Arap ordularının hedefindeydi. Harun Reşit'in ikinci oğlu Mu'tasim, 838 yılında kuşattığı kenti aldı ve yıktırdı. Kent, Arapların geri çekilmesinden sonra eski canlılığını bir daha kazanamadı.

Türklerin Orta Anadolu'ya ayak basmalarının erken örneklerinden biri, Amorium'un kuşatılmasıdır. Çünkü Halife Mutasım'ın annesi Türk'tü, ordusu Türk komutanları tarafından komuta ediliyordu ve büyük çoğunluğu Türk askeri kuvvetlerinden oluşuyordu.

Türk yerleşimleri

İlk yerleşim
Amorium, Malazgirt savaşı öncesinde Anadolu'ya akınlar düzenleyen Türkmen beylerinden Ahmet Şah ve Emir Afşin tarafından 1068 yılında bir süre zaptedildi. Ancak bölgeye geniş çaplı yerleşimi ve bölge nüfusunun Türkleşmesi, Anadolu Selçuklu devleti ile Bizans arasında 1116 yılında yapılan Bolybotum (Bolvadin) savaşından sonra cereyan etmiştir. Bu savaş esnasında dönemin Selçuklu sultanı Müizzeddin Melikşah'ın bir süre çekildiği Bolvadin güneyindeki dağlara Sultandağı, komutanlarından Emir Mengücek'in çekildiği dağlara ise Emirdağı ismi verilmiştir.

16. yüzyıl
Daha büyük bir Türk yerleşimi 1522 yılında Osmanlı İmparatorluğu'na dahil olan Dulkadiroğulları beyliği topraklarındaki Türkmenlerin bölgede iskan edilmesiyle gerçekleşmiştir. 1691-1696 yılları arasında Karabağlı oymağı yörede iskana tabi tutulmuştur. Daha çetin bir süreç içinde vuku bulan bu iskan ile bu oymak, Davulga, Bademli, Daydalı ve diğer merkezlere yerleşmiş, toplam 28 köy kurmuştur.

18. yüzyıl
1729 yılından itibaren de bu kez, Musul vilayetinin Rakka sancağından Anadolu'ya gönderilen bu oymak Musul'dan geldiği için, bir kısım oymak iskan kayıtlarında Muslucalı ismi ile geçmiştir. Oymak kışın Emirdağ yaylalarında yazın Çankırı'da yaylamak kaydı ile buraya gelmiştir. 1752 tarihli 701 numaralı oymak iskan defterinde bu oymağın konar göçerlikten men edilip, yerleşmesi ferman buyrulmuştur.

Merkeze yerleşimler
Gacerli (Kacerli/Kaçarlı), Çilli, İncili oymakları şimdi de aynı ismi taşıyan ilçe merkezindeki mahallelere yerleşmiştir. Bu mahalleler Musacalı Aşireti'ne bağlı olup Bozulus'un Dulkadir kolundandır.

Köylere yerleşimler

Averen (Öşili, Evşili), Hacıfakılı (Türkmenköy) Musacalı aşiretine bağlı, Bozulus'un Dulkadir kolundan, Pörnek ve Hamzahacılılar, Bozulus'un Diyarbakır kolundandır.

Oşulu, Caberli, Tanburacı ve Hacıfakılı oymakları da köylere yerleştirilmiştir. Bunları yine Halep Türkmenlerinden Alcı, Kılıçlı, Boynuyoğunlu, Ünlü ve Demircili oymakları ve Karakeçili, Sarıkeçili, Horzumlu, Alkaevli, Yüreğirli oymaklarının muhtelif köylere dağıtılması izlemiştir.

Yörede ilk merkez olarak Kemerkaya (Çuğu) veya Avdan mevkileri, veya Eskigömü veya Yozgatören köylerinin düşünüldüğü bilinmektedir. Ancak Cırgın Türkmenlerinin yerleşmiş bulunduğu yörede karar kılınmıştır.

19. yüzyıl
Emirdağ 1851 yılına kadar Cırgın kariyesi ve bir süre boyunca da Musluca nahiyesi olarak anılmış, 1864 yılında ise, Sultan Abdülaziz tarafından çıkarılan yeni vilayet kanunu ile eyalet sistemine son verilmesi üzerine, ve 1867'de Hüdavendigar vilayetinin kurulmasıyla ilçe statüsü kazanmış, Sultan Abdülaziz'e atfen Aziziye ismini almıştır.

Cumhuriyet dönemi
Ağustos 1921'de Yunan işgaline giren ve 22 Eylül 1921'de Kurtuluş Savaşı'nda Yunan işgalinden kurtulan ilçenin adı, 1 Temmuz 1931 tarihinden itibaren Emirdağ olarak değiştirilmiştir.

Önemli yerler

Amorium
Amorium, Emirdağ ilçe merkezine 13 km uzaklıkta Hisarköy'de bulunan antik bir kenttir.

Çarşı Camii
 Muslucalu nahiyesi olduğu dönemin 1750 yılında inşa  edilmiş, 1902 yılında yıkılıp aslına uygun olarak yeniden yapılmış, Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından 1965 ve 2011 yıllarında  genel onarımdan geçirilmiştir. 500m² olup, 1060m² bahçesi  bulunmaktadır. 2011 yılındaki çalışmada bahçe içindeki tarihi şadırvan yıktırılmıştır. Cami levhasında ikinci inşa edildiği tarih olan 1902  yazılıdır.

Caminin en önemli özelliği dört adet ardıç direğin devşirme Roma dönemi sütun ayakları üzerine oturtulmuş olmasıdır.  Bu yöntemle yapılmış cami örneklerinden birisi de Sivrihisar Ulu Camii'dir. Ahşabın yoğun kullanıldığı cami duvarları, mermer görünümlü süslemelerle bezelidir.

Dandindere
260 ha. büyüklüğündeki tabiatı koruma alanlarıdir. Emirdağ'a 30 km dir. "Toros sediri" (Cetrus Libani) ormanının korunması amacı ile tabiatı koruma alanı statüsüne alınmış olup, Toros Sediri, Boylu Ardıç, Kokara ardıç, Katran ardıç ve Saçlı meşe türleri ile tilki, kurt, porsuk, domuz, tavşan, keklik, bıldırcına rastlanmaktadır.

Yaylalar
Emirdağ'ın özellikle Bolvadin tarafında bulunan kısmındaki Emirdağları eteklerinde Seki Yaylası, Göğüs Yaylası, Gedik Yaylası, Tekneçukuru Yaylası, Oluklu, Domuz Alanı, Alacaören, Geyik Güneyi, Kurt Tepesi, Kızdoğdu, Elmalı, Alıçlı, Kütüklü, Sinekli, Gökkuyu, Gölcük gibi eskiden aktif olarak gidip yaşanan yaylaları bulunmaktadır.

Gurbetçilik
1960 yıllarının başında Avrupa'ya başlayan göç hareketinde Emirdağ'dan ilk göçmenler ağırlıkla Belçika'ya gitmiştir. Buna bağlı olarak ilçeden Belçika'ya göç sürekli artarak devam etmiştir. Avrupa ülkeleri ve özellikle Belçika'da  Emirdağ ve civar köylerinden göç etmiş kalabalık bir Emirdağlı topluluğu bulunmaktadır.

Bu yoğun göç hareketi nedeniyle Emirdağ merkez ilçe nüfusu son 40 yılda sadece 10 bin civarında artmıştır (1960 nüfusu 10.069). Öte yandan, Avrupa'da yerleşik Emirdağlı kitlesi özellikle yaz aylarındaki ziyaretlerinde ilçenin nüfusunu kalabalıklaştırır. Bir yandan Avrupalı Emirdağlılar Emirdağ'da ev yaptırırken, bir yandan da Emirdağlıların Avrupa'ya göçü, özellikle evlilikler yoluyla sürmektedir. Belçika'da yaklaşık olarak 250 bin Emirdağ kökenli kişinin yaşadığı tahmin edilmektedir.

Yerel politika
31 Mart 2019 seçimlerinde Emirdağ Belediye Başkanlığını Adalet ve Kalkınma Partisi adayı Serkan Koyuncu kazanmıştır.

Önceki dönemler görev yapmış belediye başkanları
Serkan Koyuncu (AK PARTİ) (2019-devam ediyor)
Uğur Serdar Kargın (MHP) (2014-2019)
Cengiz Pala (AK PARTİ) (2009-2014)
Lütfi İhsan Dağ (AK PARTİ) (2004-2009)
İsmet Güler (SHP-CHP) (1994-2004) (2 dönem)
Ali Kocaman (DYP) (1989-1994)
Ömer Faruk Pala (SODEP-SHP) (1985-1989)
Erol Sarıer (ANAP) (1984-1985)
Hacı Ali Kılıçalp (AP) (1968-1982) (3 dönem)
Münür Özkara (1963-1968)
Kadir Altınel (1959-1963)
Ali Sağlam (1955-1959)
Osman Urfalı (1953-1955)
Ali Sağlam (1950-1953)
Mehmet Hilmi Çekiç (1945-1950)
Ali Sezer (1941-1945)
A.Kadir Altınel (1935-1941)
Süleyman Kerman (1931-1935)
Cemalettin Özgür (1927-1931)
Kadir Kalender (1923-1927)

Beldelerdeki belediye başkanları
İlçenin 2 tane belde belediyesi vardır. Belediyeler ve belediye başkanı isimleri:

Davulga - Ergün Erdik (AK PARTİ)

Gömü - Hakkı Tekin (AK PARTİ)

Nüfus İstatistikleri

Kültür

Düğün
Emirdağ'da düğünler, geleneksel olarak devam etmektedir. Perşembe ikindi sonu Bayrak Kaldırma Töreni yapılır. Cuma ve Cumartesi günleri Emirdağ halkına ve uzak mesafelerden düğüne konuk olarak gelenlere düğün yemeği ikrâm edilir. Uzaktan gelen misâfirler, düğün sahibinin evinde ve yakınlarının evinde konuk edilir. Düğünün yapıldığı mekânda gelin damat evine gelinceye kadar 3 gün 3 gece-gündüz yemek servisleri devam eder. Perşembe veya Cuma akşamı sarma sarması (yaprak dolması) için kadınlar, düğün evine davet edilir.

Damat, düğün boyunca her gittiği mekâna sağdıçla beraber gider. Sağdıç damadın ayakkabısının çalınmaması için gayret sarfeder. Eğer ayakkabısı çalınırsa, çalan kimseye mükâfât verilerek ayakkabı geri alınır.

Gelinin çeyizi evinden,damat evine yüklenirken yastığı gözü açık düğüne katılan misafilerden birisi tarafından kaçırılır. Kaçıran yastığı damada götürür. Damat yastığı alır ve kaçırana mükâfat verir.

Gelinini damat evine getirecek taksinin önüne hediye olarak el dokuması kilim bağlanır. Düğün konvoyuna katılan araçlara ise hediye olarak kumaş veya havlu bağlanır. Gelin, araca anne babasına ve yakınlarına vedâ ederken, ağabeyi tarafından veya yakın bir erkek tarafından bindirilir. Gelinin yanında iki refekatçı bayan damat evine gider. Refekatçılardan birisi ön tarafa bindirilir ve kucağında tutması için büyük bir ayna verilir.

Gelin damat evine girerken kapıda kurban kesilir. Damatın annesi ve babası gelinin bulunduğu taksinin önüne davet edilir. Gelinin kayınbabası ve kayınvâlidesi geline verecekleri hediyeleri ismen arzederler. Gelin araçtan inmeden önce yine dua edilir. Damat gelini koluna takarak araçtan indirir ve gelin odasına kadar refekât eder.

Damatın ve gelinin nikâhları yatsı namazından önce yetkili bir zât tarafından kıyılır. Nikâhtan önce damada ve geline gerekli bazı bilgiler verilir. Damat, sağdıçla birlikte yatsı namazını kılmaya götürülür. Yatsı namazını kıldıktan sonra tekbirlerle gelin odasına getirilir. Orada bekleyen gençler, Damadın gelin odasına girişi sırasında sırtına yumruk vurmaya çalışırlar.

Emirdağ türküleri
Türküleri ile ünlü bir yöredir.

Bazı Emirdağ türküleri:
 Al Fadimem,
 Emirdağ'ı Birbirine Ulalı,
 Harmana Sererler,
 Suvermez Diyorlar,
 Zalım Poyraz,
 Dabandan,
 Ak Göğsünün Üstünde,
 Düz Oyun,
 Pancar Ektim Emirdağ'ın Düzüne
 Ağıl Ören,
 Yoğurt Çaldım Kazana,
 Yalanmıydı Yaşar
 Ekizce Üstünde Bir Karabulut
 Emirdağ'ın Güzelleri
 Kuşburnu  Pürlenirmi
 Ta Yaylanın Yükseğinde Evleri
 Erzurumdan Çevirdiler Yolumu
 Eylülde Gel(Fakı Edeer)
 Emirdağına Vardım Sabaha Karşı (Fakı Edeer)

Yöresel yemekler

 Bükme: Tercihen mercimekli börek
 Tutmaç Aşı: Ev eriştesi ve mercimek ile yapılır, sarımsaklı yoğurtla birlikte yenir. Çorba kıvamından koyudur. "Sakala sarkan" adıyla da bilinir.
 Dolgulu köfte: İçli köfte diye de bilinir. Yörede kıymalısı da yapılsa da, genellikle kuyruk yağı kullanılarak yapılır.
 Dumbul: Bir çeşit Karabağ yemeğidir
 Arabaşı: Un ve su ile kaynatılarak karıştırılır. Belli bir süre sonra tepsilere dökülür ve soğutulur. Soğuyan hamurlar genelde baklava dilimleri gibi kesilir. Çorbası ise, özel olarak hazırlanır. Arabaşı hamuru kaynatılan tencerenin içine un, su,tuz ve önceden hazırlanmış ve ufak parçalara ayrılmış, tavuk eti atılır. Kıvama gelinceye kadar kaynatılr. Çorbanın içine kurutulmuş acı biber ilave edilir. Çorba, derin çorba kaplarında servis edilir. Çorbaya limon suyu ilave edilir ve hamur kaşıkla çorbaya daldırlılarak, çiğnenmeden yutulur.
 Toğga: Yoğurt, yarma ve nane ile hazırlanan, genellikle bayramlarda misafirlere ikram etmek için hazırlanan çorba.
 Katmer: Genellikle haşhaşla yapılan bir tür gözleme.
 Oymaç: Yağda kızartılmış yumurtaya kuru yufka doğranarak yapılır.
 Bulgur pilavı: Mercimekle yapılır, yörede birden fazla yufka üzerine dökülür, kaşıksız yenir.
 Tarhana çorbası:Yoğurt,nohut ve düğür karışımından yapılan bir tür yemek. Bilinen tarhana çorbasından farklı olup, Türkmen tarhanası diye de anılır.
 Pişi: Mayalı hamurun kızgın yağda kızartılması ile yapılır.
 Paça: Küçükbaş hayvanların ayak bölgesinden yapılır. İçine kızarmış ekmek ve sarımsaklı yoğurt dökülerek yenir.
 Emirdağ Güveci: Et, Patlıcan ve Soyulmamış sarımsak temel malzemeleridir. Toprak kap içerisinde fırında pişirilir.
 Emirdağ Pidesi: Sade yumurtalı pidedir.

Türkmen geleneğinden izler
Çocukluğunda büyüklerinden tekerleme şeklinde aşağıdakileri duymamış çocuk azdır.
 Parmakların isimlendirilmesi: Başparmak, badi parmak, ortadirek, gülağacı, güccükbacı.
 "Elin ortasında bir kuş varmış; (parmaklar gösterilerek) Başparmak tutmuş, badiparmak yolmuş, ortadirek pişirmiş, gülağacı yemiş, güccükbacı da hani bana hani bana demiş" diyerek büyükler çocukları eğlendirir.
 Ayrıca ölülerin ardından hala ağıtlar yakılması, şaman geleneklerinden kalma en önemli kültürel faaliyetlerinden biridir.
 Yaylak ve Kışlak adetleri bazı köylerinde hala görülmektedir.
 Topakev denilen Türkmen ve Yörük çadırları hala bazı köylerinde görülmektedir.
 Baba/Ağabey: Ağa, Kızkardeş: Bacı, Hala: Bibi, ......

Emirdağ Vakıf ve Dernekleri
 Eskişehir Emirdağlılar Sosyal Dayanışma ve Eğitim Vakfı
 Emirdağ Yöresi Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği (EYAD)
 Belçika Emirdağlılar Birliği (BEB)
 Emirdağ İlçesi Kalkındırma ve Dayanışma Derneği (EKDAD)
 Afyon Emirdağlılar Derneği

Resim galerisi

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Emirdağ Kaymakamlığı
 Emirdağ Belediyesi

Emirdağ


Miguel Salvador Macedo y Boubée (Ciudad de México, 17 de mayo de 1884 - Los Ángeles, California, 26 de septiembre de 1959) fue un empresario y abogado mexicano.

Vida y obra
En su tiempo, fue el creador del primer grupo financiero mexicano. La más notoria de sus obras es la Torre Latinoamericana.

Siguió la carrera de abogado en la Escuela Libre de Derecho, y fue miembro de la Barra Mexicana Colegio de Abogados (de la cual fue nombrado decano en 1957), pero prefirió dedicarse a los negocios en los ramos financieros. Fundó entre otras empresas el Banco del País, S.A., el Banco Hipotecario Reforma, S.A., La Continental, Seguros, S.A., Almacenes del País, S.A., y de 1943 a 1951 presidió La Latinoamericana, Compañía de Seguros sobre la Vida, S.A. (hoy La Latinoamericana, Seguros, S.A.). Tuvo también intereses importantes accionarios en la Compañía de Fianzas Lotonal, S.A., Seguros de México, S.A. y el Banco Nacional de México.

La obra más perdurable de don Miguel Macedo fue la Torre Latinoamericana, que construyó el Departamento de Ingeniería de La Latinoamericana, Seguros. Dicho edificio (como el resto de las construcciones que edificó o adquirió la aseguradora) fue construido como parte de las reservas técnicas de la aseguradora, carácter que sigue teniendo.

Entre las principales líneas de negocios de La Latinoamericana, dicha empresa fue una importante poseedora de inmuebles urbanos en la ciudad de México, así como en Cuernavaca, Morelos, en donde construyó la Casa Latinoamericana, gran edificio recreativo, de apartamentos y de comercios que sigue siendo la más alta construcción de Cuernavaca, ubicada cerca del centro de dicha ciudad. Uno de los principales edificios que construyó La Latinoamericana fue el Cine Latino, en el Paseo de la Reforma (demolido en 2010), así como la Casa Latinoamericana, edificio de 14 pisos de altura en la glorieta del monumento a Cristóbal Colón, en la ciudad de México. Dicho edificio alquilaba apartamentos y fue conocido como uno de los mejores y de más lujo en la ciudad de México en su ramo (lo que quedaba de dicho edificio fue demolido en 2006). La aseguradora La Latinoamericana fue propietaria de más de 60 edificios.

Miguel S. Macedo falleció en Los Ángeles, California, adonde se trasladó para ser atendido de una trombosis cerebral.

Antecedentes familiares
Miguel S. Macedo fue hijo del abogado, funcionario gubernamental y catedrático Miguel Salvador Macedo y González Saravia (1851-1929) y de Dolores Boubée y Fernández de Córdoba (fallecida en México, 1949). Su padre, hermano de Pablo Macedo, fue rector de la Escuela Libre de Derecho, de la ciudad de México, prominente positivista seguidor de Augusto Comte y discípulo de Gabino Barreda. Ocupó el cargo de subsecretario de Gobernación (1906-1911) del presidente Porfirio Díaz. Macedo, por ausencia del titular, estaba encargado del despacho en Gobernación durante el comienzo de la Revolución Mexicana.

Miguel Macedo se casó el 8 de noviembre de 1916 con la dama guatemalteca Concepción de Zirión y González Saravia (1880-1965), quien había enviudado de José María Amerlinck van Liedekerke (1862-1915) el 5 de febrero de 1915. Prohijó desde entonces al único hijo del matrimonio anterior, Teodoro Amerlinck y Zirión (1908-2007), casado con doña Josefina Acereto (1914-2009), con quien tuvo como hijos a Rodrigo, Concepción, María Josefina, Fernando y Antonio. Miguel S. Macedo no tuvo hijos propios.

Nacidos en Ciudad de México
Fallecidos en Los Ángeles
Abogados de la Ciudad de México
Empresarios de México

Miguel S. Macedo


An epitope, also known as antigenic determinant, is the part of an antigen that is recognized by the immune system, specifically by antibodies, B cells, or T cells. The part of an antibody that binds to the epitope is called a paratope. Although epitopes are usually non-self proteins, sequences derived from the host that can be recognized (as in the case of autoimmune diseases) are also epitopes.

The epitopes of protein antigens are divided into two categories, conformational epitopes and linear epitopes, based on their structure and interaction with the paratope.   Conformational and linear epitopes interact with the paratope based on the 3-D conformation adopted by the epitope, which is determined by the surface features of the involved epitope residues and the shape or tertiary structure of other segments of the antigen.  A conformational epitope is formed by the 3-D conformation adopted by the interaction of discontiguous amino acid residues.  In contrast, a linear epitope is formed by the 3-D conformation adopted by the interaction of contiguous amino acid residues.  A linear epitope is not determined solely by the primary structure of the involved amino acids.  Residues that flank such amino acid residues, as well as more distant amino acid residues of the antigen affect the ability of the primary structure residues to adopt the epitope's 3-D conformation.  90% of epitopes are conformational.

Function

T cell epitopes
T cell epitopes are presented on the surface of an antigen-presenting cell, where they are bound to major histocompatibility complex (MHC) molecules. In humans, professional antigen-presenting cells are specialized to present MHC class II peptides, whereas most nucleated somatic cells present MHC class I peptides. T cell epitopes presented by MHC class I molecules are typically peptides between 8 and 11 amino acids in length, whereas MHC class II molecules present longer peptides, 13–17 amino acids in length, and non-classical MHC molecules also present non-peptidic epitopes such as glycolipids.

B cell epitopes
The part of the antigen that immunoglobulin or antibodies bind to is called a B-cell epitope. B cell epitopes can be divided into two groups: conformational or linear. B cell epitopes are mainly conformational. There are additional epitope types when the quaternary structure is considered. Epitopes that are masked when protein subunits aggregate are called cryptotopes. Neotopes are epitopes that are only recognized while in a specific quaternary structure and the residues of the epitope can span multiple protein subunits. Neotopes are not recognized once the subunits dissociate.

Cross-activity
Epitopes are sometimes cross-reactive.  This property is exploited by the immune system in regulation by anti-idiotypic antibodies (originally proposed by Nobel laureate Niels Kaj Jerne). If an antibody binds to an antigen's epitope, the paratope could become the epitope for another antibody that will then bind to it. If this second antibody is of IgM class, its binding can upregulate the immune response; if the second antibody is of IgG class, its binding can downregulate the immune response.

Epitope mapping

T cell epitopes
MHC class I and II epitopes can be reliably predicted by computational means alone, although not all in-silico T cell epitope prediction algorithms are equivalent in their accuracy. There are two main methods of predicting peptide-MHC binding: data-driven and structure-based. Structure based methods model the peptide-MHC structure and require great computational power. Data-driven methods have higher predictive performance than structure-based methods. Data-driven methods predict peptide-MHC binding based on peptide sequences that bind MHC molecules. By identifying T-cell epitopes, scientists can track, phenotype, and stimulate T-cells.

B cell epitopes
There are two main methods of epitope mapping: either structural or functional studies. Methods for structurally mapping epitopes include X-ray crystallography, nuclear magnetic resonance, and electron microscopy. X-ray crystallography of Ag-Ab complexes is considered an accurate way to structurally map epitopes. Nuclear magnetic resonance can be used to map epitopes by using data about the Ag-Ab complex. This method does not require crystal formation but can only work on small peptides and proteins. Electron microscopy is a low-resolution method that can localize epitopes on larger antigens like virus particles.

Methods for functionally mapping epitopes often use binding assays such as western blot, dot blot, and/or ELISA to determine antibody binding. Competition methods look to determine if two monoclonal antibodies (mABs) can bind to an antigen at the same time or compete with each other to bind at the same site. Another technique involves high-throughput mutagenesis, an epitope mapping strategy developed to improve rapid mapping of conformational epitopes on structurally complex proteins. Mutagenesis uses randomly/site-directed mutations at individual residues to map epitopes. B-cell epitope mapping can be used for the development of antibody therapeutics, peptide-based vaccines, and immunodiagnostic tools.

Epitope tags

Epitopes are often used in proteomics and the study of other gene products.  Using recombinant DNA techniques genetic sequences coding for epitopes that are recognized by common antibodies can be fused to the gene.  Following synthesis, the resulting epitope tag allows the antibody to find the protein or other gene product enabling lab techniques for localisation, purification, and further molecular characterization.  Common epitopes used for this purpose are Myc-tag, HA-tag, FLAG-tag, GST-tag, 6xHis, V5-tag and OLLAS. Peptides can also be bound by proteins that form covalent bonds to the peptide, allowing irreversible immobilisation. These strategies have also been successfully applied to the development of "epitope-focused" vaccine design.

Epitope-based vaccines

The first epitope-based vaccine was developed in 1985 by Jacob et al. Epitope-based vaccines stimulate humoral and cellular immune responses using isolated B-cell or T-cell epitopes. These vaccines can use multiple epitopes to increase their efficacy. To find epitopes to use for the vaccine, in silico mapping is often used. Once candidate epitopes are found, the constructs are engineered and tested for vaccine efficiency. While epitope-based vaccines are generally safe, one possible side effect is cytokine storms.

Neoantigenic determinant
A neoantigenic determinant is an epitope on a neoantigen, which is a newly formed antigen that has not been previously recognized by the immune system. Neoantigens are often associated with tumor antigens and are found in oncogenic cells. Neoantigens and, by extension, neoantigenic determinants can be formed when a protein undergoes further modification within a biochemical pathway such as glycosylation, phosphorylation or proteolysis. This, by altering the structure of the protein, can produce new epitopes that are called neoantigenic determinants as they give rise to new antigenic determinants. Recognition requires separate, specific antibodies.

See also
 Cryptotope
 Epitope binning
 Mimotope
 Odotope
 Polyclonal B cell response
 Protein tag
 TimeSTAMP protein labelling

References

External links
 Antibodies bind to conformational shapes on the surfaces of antigens (Janeway Immunobiology Section 3.8)
 Antigens can bind in pockets or grooves, or on extended surfaces in the binding sites of antibodies (Janeway Immunobiology Figure 3.8)

Epitope prediction methods

Epitope databases
 MHCBN: A database of MHC/TAP binder and T-cell epitopes
 Bcipep: A database of B-cell epitopes
 SYFPEITHI – First online database of T cell epitopes
 IEDB –  Database of T and B cell epitopes with annotation of recognition context – NIH funded
 ANTIJEN – T and B cell epitope database at the Jenner institute, UK
 IMGT/3Dstructure-DB – Three-dimensional structures of B and T cell epitopes with annotation of IG and TR – IMGT, Montpellier, France
 SEDB: A Structural Epitope Database – Pondicheery University, DIT funded

it:Antigene#Epitopo

Epitope


Çarpışma, kütlesi ve en az birinin belirli bir hızı olan iki cismin temas etmesi.

Çarpışma sözcüğü ile şunlardan biri kastedilmiş olabilir:

 Çatışma, küçük çaplı, hafif askerî vuruşma.
Trafik kazası

Edebiyat
 Çarpışma (çizgi roman), Oky'in çizdiği çizgi romanlardan birisidir.
 Çarpışma (roman), Yazar: J. G. Ballard, Özgün adı: Crash

Film
 Çarpışma (film, 1996), Cannes Film Festivali Jüri Ödülü sahibi David Cronenberg filmi
 Çarpışma (film, 2002), Roger Michell filmi
 Çarpışma (film, 2004), En İyi Film Akademi Ödülü sahibi Paul Haggis filmi

Dizi
 Çarpışma (dizi), 2018-2019 yılları arasında Show TV'de yayımlanan aksiyon ve dram türündeki Türk televizyon dizisi.

Çarpışma (anlam ayrımı)


OMBOLD Gadefodbold er en nonprofit organisation, der har udviklet et fodboldkoncept målrettet hjemløse og andre socialt udsatte, der ikke naturligt opsøger almindelige idrætsforeninger.

OMBOLD startede som en del af Hus Forbi i 2003 på baggrund af en fodbold-invitation fra skotten Mel Young, præsidenten for det internationale netværk af gadeaviser, som sammen med kollegaen Harald Smie havde fundet på at arrangere VM i gadefodbold for hjemløse. Dette blev startskuddet til OMBOLD, som sidenhen er blevet en selvejende organisation, og som hvert år engagerer ca. 1200 udsatte i gadefodboldaktiviteter.

OMBOLD Gadefodbold har ugentlige åbne træninger over hele landet, og afholder derudover ca. 10 gadefodboldstævner årligt, heriblandt Danmarksmesterskab, Jyllandsmesterskab, Fynske mesterskaber og Københavnermesterskab.

OMBOLD Gadefodbold er også arrangører af Asfaltligaen, en fodboldliga for hjemløse og socialt udsatte. Pt. er der to ligaer bestående af Liga Hovedstaden og Liga Østjylland.

Hjemløselandsholdet
Af de mange spillere der deltager til OMBOLDs gadefodboldstævner udtages der hvert år 8 spillere til det danske hjemløselandshold. Hver enkelt spiller kan kun udtages én gang til hjemløselandsholdet.

Hjemløselandsholdet repræsenterer Danmark ved det årlige verdensmesterskab i gadefodbold for hjemløse og udsatte, som arrangeres af Homeless World Cup (HWC).

Navnet OMBOLD symboliserer at man gennem fodbolden får en ny mulighed, en ny chance - en ombold. Navnet blev i første omgang kun anvendt som navnet på organisationen OMBOLD, men med tiden har de spillere der deltager i OMBOLDs fodboldaktiviteter taget navnet til sig, og tillagt det en større betydning: man spiller 'ombold', og går til 'ombold'. Således er ombold nu også navnet på selve fodboldspillet.

Fodboldspillet Ombold
Ombold er gadefodbold, som spilles på en asfaltbane på 16x22m med bander.

Hvert hold har 4 spillere på banen ad gangen; 1 målmand og 3 markspillere, hvoraf den ene altid skal være over midten. Der spilles med låst målfelt, som kun målmanden må opholde sig i.

Som udgangspunkt varer en ombold-kamp 1x8min – i Asfaltligaen er kampenes længde dog udvidet til 2x10min.

Et hold må have 4 udskiftningsspillere, og der opfordres stærkt til, at alle spillere benyttes ligeligt og hensigtsmæssigt.

Derudover er den vigtigste regel; udvis fairplay og pas på hinanden!

Kilder

Eksterne henvisninger
 Ombold.dk
Homelessworldcup.org
Fodboldorganisationer
Ngo'er

Ombold gadefodbold


Verena Aschauer (født 20. januar 1994) er en østrigsk fodboldspiller, der spiller som forsvarer for SC Freiburg i den tyske Bundesliga. Hun har tidligere spillet for USC Landhaus Wien i den østrigske Frauenliga, Herforder SV og Cloppenburg.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kvindelige fodboldspillere fra Østrig
Kvindelige fodboldlandsholdsspillere fra Østrig

Verena Hanshaw


Marija: vjerski list za Marijine štovatelje, hrvatski je katolički mjesečnik Provincijalata Franjevačke provincije Presvetog Otkupitelja u Splitu. Izlazi od 1963. Donosi članke, oglede, kolumne i prikaze ponajprije mariološke, ali i kristološke, liturgičke, općenito teološke, umjetničke (pjesništvo, likovna umjetnost) i svakodnevne tematike.

Glavni uredni lista bili su Vjenceslav Danko Glibotić (1963. – 1983.) i Petar Lubina (1983. – 2022.). Trenutni je glavni urednik Ante Branko Periša.

Izvori
 Katalog NSK, zapis 000003234

Hrvatski katolički tisak
Mediji u Splitu

Marija (list)


An Alinula peteri in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Paul Goetghebeur och Pieter Johannes Vorster. An Alinula peteri in nahilalakip ha genus nga Alinula, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alinula

Alinula peteri


An Merostachys claussenii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Munro. An Merostachys claussenii in nahilalakip ha genus nga Merostachys, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Merostachys

Merostachys claussenii


Yutyrannus ist eine Gattung fleischfressender theropoder Dinosaurier aus der Gruppe der Tyrannosauroidea. Der bislang einzige bekannte Vertreter der Gattung ist der im April 2012 erstbeschriebene Yutyrannus huali aus der Unterkreide von China. Der Erstfund besteht aus drei fast vollständig fossil erhaltenen Skeletten, die aus der Yixian-Formation (Barremium bis frühes Aptium) in der chinesischen Provinz Liaoning stammen und sich zwei ontogenetischen Stadien zuordnen lassen.

Dieser Dinosaurier erreichte eine Körperlänge von etwa neun Metern und ein geschätztes Gewicht von etwa 1400 Kilogramm. Damit ist er der größte bislang bekannte gefiederte Dinosaurier.

Merkmale
Yutyrannus huali war ein ca. 9 Meter langer Vertreter der Tyrannosauroidea und steht anatomisch dem Ursprung dieser Gruppe nahe. Der Oberschenkelknochen des Holotyp-Exemplars (Exemplarnummer ZCDM V5000) hat eine Länge von 85 Zentimeter und ist damit länger als der einiger bekannter großer Tyrannosauroiden der späten Kreide, wie etwa Dryptosaurus mit einer Oberschenkelknochenlänge von 77 Zentimetern oder Appalachiosaurus mit etwa 79 Zentimetern. Das Gewicht von ZCDM V5000 wird dabei auf mehr als 1400 Kilogramm geschätzt, die beiden kleineren und wahrscheinlich deutlich jüngeren Paratyp-Exemplare werden auf ein Gewicht von etwa 500 bis 600 Kilogramm geschätzt. Die Körperlänge des größten Exemplars wird auf etwa neun Meter geschätzt.

Von anderen Tyrannosauroiden unterscheidet sich der Schädel von Yutyrannus huali durch einen runzligen und hohlen Knochenkamm, der von dem paarigen Nasenbein und dem Prämaxillare gebildet wird, sowie durch weitere Schädelmerkmale. Auch das Axialskelett, der Schultergürtel und das Becken weisen spezifische Besonderheiten auf.

Bei allen drei Exemplaren sind Reste der Körperumhüllung erhalten, die aus deutlich erkennbaren Filamenten bestehen. Diese sind im Fall des Holotyp-Exemplars, wo sie im Bereich der Schwanzwirbelsäule erhalten sind, mindestens 15 Zentimeter lang. Bei den beiden Paratypen kommen diese Strukturen, die als filamentöse Federn interpretiert werden, an verschiedenen Stellen des Körpers vor und messen teilweise mehr als 20 Zentimeter. Xu und Kollegen (2012) nehmen auf der Basis dieser Entdeckung an, dass Yutyrannus huali ein Gefieder aus Protofedern ähnlich denen von Dilong und anderen Dinosauriern besaß. Damit ist Yutyrannus huali der größte bekannte gefiederte Dinosaurier; er war etwa 60 Mal schwerer als Sinocalliopteryx und 40 Mal schwerer als Beipiaosaurus.

Fundort und Fossilien
Yutyrannus huali wurde auf der Basis dreier fast vollständiger Skelette aus der Yixian-Formation bei Beipiao im Westen der Provinz Liaoning in der Volksrepublik China beschrieben. Das Holotyp-Exemplar ZCDM V5000 und einer der beiden Paratyp-Exemplare (ZCDM V5001) werden im Dinosauriermuseum in Zhucheng in der Provinz Shandong aufbewahrt, während das zweite Paratyp-Exemplar ELDM V1001 im Dinosauriermuseum Eren Hot in der Inneren Mongolei archiviert ist. Alle drei Skelette sind fast vollständig, dem ELDM V1001 fehlt der Schwanz.

Taxonomie und Systematik
Die Gattung Yutyrannus und die darin enthaltene Typusart Yutyrannus huali wurde im April 2012 von einer chinesischen Forschergruppe in der wissenschaftlichen Fachzeitschrift Nature erstmals beschrieben. Die Namensgebung der Gattung erfolgte dabei auf der Basis des aus dem Mandarin stammenden Wortes "yu" für "Federn" und dem lateinischen "tyrannus" für "König" oder "Tyrann". Der Artname "huali" stammt ebenfalls aus dem Mandarin und bedeutet "schön".

Die Beschreiber Xu und Kollegen (2012) klassifizieren Yutyrannus als einen basalen (ursprünglichen) Vertreter der Tyrannosauroidea. Somit wird diese Gattung in die Vorfahrenreihe von Tyrannosaurus und Dryptosaurus eingeordnet. Er gilt als Schwestertaxon einer Klade, die alle abgeleiteteren (fortgeschritteneren) Vertreter der Tyrannosauroidea enthält, so den ebenfalls aus der Unterkreide stammenden Eotyrannus, Xiongguanlong, den genannten Tyrannosauridae einschließlich Tyrannosaurus sowie Dryptosaurus.

Literatur
 Xing Xu, Kebai Wang, Ke Zhang, Qingyu Ma, Lida Xing, Corwin Sullivan, Dongyu Hu, Shuqing Cheng, Shuo Wang: A gigantic feathered dinosaur from the Lower Cretaceous of China. In: Nature. Bd. 484, Nr. 7392, 2012, S. 92–95, , (PDF; 1,8 MB).

Weblinks
 Brandom Keim: Giant Feathered Tyrannosaur Found in China. Wired Science 4. April 2012.

Belege

Tyrannosauroidea
Tyrannosauroiden

Yutyrannus


An Xanthosoma robustum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Wilhelm Schott. An Xanthosoma robustum in nahilalakip ha genus nga Xanthosoma, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Xanthosoma

Xanthosoma robustum


In mathematics, a semigroupoid (also called semicategory, naked category or precategory) is a partial algebra that satisfies the axioms for a small category, except possibly for the requirement that there be an identity at each object. Semigroupoids generalise semigroups in the same way that small categories generalise monoids and groupoids generalise groups. Semigroupoids have applications in the structural theory of semigroups.

Formally, a semigroupoid consists of:
 a set of things called objects.
 for every two objects A and B a set Mor(A,B) of things called morphisms from A to B. If f is in Mor(A,B), we write f : A → B.
 for every three objects A, B and C a binary operation Mor(A,B) × Mor(B,C) → Mor(A,C) called composition of morphisms. The composition of f : A → B and g : B → C is written as g ∘ f or gf. (Some authors write it as fg.)

such that the following axiom holds:

 (associativity) if f : A → B, g : B → C and h : C → D then h ∘ (g ∘ f) = (h ∘ g) ∘ f.

References

Algebraic structures
Category theory

Semigroupoid


Poul Mejer, né le  à Vejle et mort le , est un footballeur international danois. Il évoluait au poste d'ailier.

Biographie

En club

Poul Mejer est joueur du Vejle BK de 1950 à 1966.

Avec le Vejle BK, il réalise le doublé Coupe/Champion du Danemark en 1958.

Il remporte la coupe nationale à nouveau en 1959.

En compétitions européennes, il dispute un match de Coupe des villes de foire pour aucun but marqué.

En équipe nationale

International danois, il reçoit deux sélections pour aucun but marqué en équipe du Danemark en 1961 et 1962.

Son premier match en sélection a lieu le  en amical contre l'Allemagne de l'Est (match nul 1-1 à Copenhague).

Son deuxième et dernier match en sélection a lieu le  à nouveau contre la RDA (défaite 1-4 à Leipzig) en amical.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international danois
Médaillé d'argent olympique danois
Joueur du Vejle BK
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1960
Naissance en novembre 1931
Naissance à Vejle
Décès en janvier 2000
Décès à 68 ans

Poul Mejer


Karl Gorinšek (Poljčane, Slovenska Bistrica, 3. prosinca 1943. – [?], 29. srpnja 2022.), bio je hrvatski političar, politolog i vojni zapovjednik.

Životopis
Rodio se u Sloveniji. Završio je Visoku političku školu u Beogradu i Ratnu školu JNA. U Domovinskom ratu general HV. 26. rujna 1991. godine postao je zapovjednik Operativne zone (ZP) Osijek. Planirao i izveo akciju upada u Baranju Operacija Baranja.

Zastupnik 4. saziva Hrvatskoga sabora od 14. srpnja 2003. do 22. prosinca 2003. godine. U Sabor je ušao jer je mijenjao zastupnika Vladu Gotovca. Izabran na listi Hrvatske seljačke stranke, Liberalne stranke, Hrvatske narodne stranke i Akcije socijaldemokrata Hrvatske u I. izbornoj jedinici. Član Liberalne stranke i Kluba zastupnika Liberalne stranke.

Godine 1996. dobio je Časni znak slobode Republike Slovenije za iznimne zasluge pri obrani slobode Republike Slovenije.

Izvori

Životopisi, Osijek
Slovenci u Hrvatskoj
Hrvatski političari od 1989.

Karl Gorinšek


El Grupo de Observación de las Naciones Unidas en Líbano (también conocido como UNOGIL por sus siglas en inglés) fue una misión multinacional de mantenimiento de la paz desplegada en el Líbano entre junio y diciembre de 1958. La misión fue establecida con la aprobación de la resolución 128 del Consejo de Seguridad de las Naciones Unidas del 11 de junio de 1958. En dicha resolución se decidió el envío urgente de un grupo de observación para "asegurar que no se produjera ninguna infiltración ilegal de personal ni ningún suministro ilegal de armas o de otro material a través de las fronteras libanesas". Previamente el Líbano había denunciado ante las Naciones Unidas la intervención de la República Árabe Unida en asuntos internos del país, lo cual a su juicio podía poner en peligro la paz y la seguridad internacional.

La UNOGIL contó con 591 militares desplegados en la frontera entre el Líbano y Siria y apoyados por personal civil. El cuartel general se estableció en Beirut. En los 7 meses que duró el despliegue, la misión no sufrió ninguna baja.

Referencias

Misiones de la Organización de las Naciones Unidas
Historia del Líbano
Relaciones internacionales de la República Árabe Unida


14542 Karitskaya este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
14542 Karitskaya este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Goodricke-Pigott de Roy A. Tucker. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,07 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 10,4° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 14001-15000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

14542 Karitskaya


Kathryn Martha Sommerman (1915–2000) est une entomologiste américaine.

Elle a écrit de nombreux articles scientifiques, notamment sur les insectes de l'ordre des psocoptères, et a participé à des études sur les arbovirus associés aux moustiques et autres insectes vecteurs en Amérique du Nord.

Références

  A BRIEF ACCOUNT OF THE LIFE OF THE LATE DR. KATHRYN SOMMERMAN. by Edward L. Mockford (Illinois State University, USA) (publié dans Psocid News, volume 2).

Bibliographie
  Sommerman K.M., 1946. A Revision of the Genus Lachesilla North of Mexico (Corrodentia: Caeciliidae). Annals of the Entomological Society of America, Volume 39, Issue 4, Pages 627–661, .
  Calisher C.H., Lindsey H.S., Ritter D.G. & Sommerman K.M., 1974. Northway virus: a new Bunyamwera group arbovirus from Alaska. Canadian Journal of Microbiology, volume 20, issue 2, page(s) 219-223, , .

Liens externes

Entomologiste américain
Femme entomologiste
Naissance en janvier 1915
Décès en octobre 2000
Décès à 85 ans

Kathryn Sommerman


Banijay SAS (nekada Banijay Entertainment, a kasnije Banijay Group) jedan je od najvećih međunarodnih proizvođača i distributera sadržaja s preko 150 produkcijskih kuća na 22 teritorija i višežanrovskim katalogom koji sadrži preko 100 000 sati originalnog programa. Sa sjedištem u Parizu, tvrtku je u siječnju 2008. osnovao Stéphane Courbit.

Tvrtka se tijekom godina proširila višestrukim akvizicijama, uključujući kupnju Zodiak Media 2016. i Endemol Shine Group 2020., kada je usvojila svoj trenutni naziv.

Grupa predstavlja neke od najpopularnijih televizijskih formata, uključujući Big Brother, Survivor, Uzmi ili ostavi, Otok iskušenja, MasterChef i Mijenjam ženu, a također proizvodi scenaristički program kao što su Wallander, Peaky Blinders i Black Mirror.

 Povijest
12. siječnja 2009. Banijay je kupio 51% španjolske produkcijske kuće Cuarzo Producciones, 50% njemačkog producenta Brainpool TV 2. srpnja i cijelu televizijsku diviziju filmskog studija sa sjedištem u Kopenhagenu Nordisk Film 12. listopada. U ožujku 2010. Banijay je za neotkrivenu količinu kupio američku produkcijsku tvrtku Bunim / Murray Productions.

U rujnu 2012. Banijay je stekao većinski udio u australskoj produkcijskoj tvrtki Screentime, koja je uključivala novozelandsku diviziju (Screentime New Zealand) i 49% udjela u irskom proizvođaču Shinawil koja je prodana 2015. Iste godine francuski slavni kanal Non Stop People i H2O Productions Cirila Hanoune postali su novi članovi Grupe, a 2013. slijede talijanski producent Ambra Multimedia i španjolski producent DLO Producciones.

U travnju 2014. Banijay je pokrenuo Banijay Studios North America u Los Angelesu u Kaliforniji. 9. siječnja 2015. Banijay je kupio Stephen David Entertainment sa sjedištem u New Yorku.

U srpnju 2015. Banijay Group najavila je da će se spojiti sa Zodiak Media; spajanje je završeno u veljači 2016. Vivendi je također postao dioničar 2016.

2017. godine Banijay je kupio BlackLight Television, Blast and Fearless Minds u Velikoj Britaniji, pokrenuo YellowBird UK i kupio Shauna Events u Francuskoj. U srpnju te godine Banijay je objavio da je kupio produkcijsku kompaniju Survivor Castaway Television Productions.

U veljači 2018. Banijay Group je stekla britansku tvrtku Wonder. Neon Ink Productions u veljači s Banijay Studios Italy, Banijay Asia i Banijay Productions Germany stvoreni su u lipnju te godine. Portocabo i Terence Films također su postali članovi grupe 2018. godine.

U listopadu 2018. Banijay je započeo napredne pregovore o stjecanju suparničke Endemol Shine Group, sporazumom odobrenim godinu dana kasnije, 26. listopada 2019.

U listopadu 2019. Good Times i Funwood Media postali su dio grupe, a tvrtka je pokrenula zajedničko ulaganje The Natural Studios zajedno s Bearom Gryllsom i Delbertom Shoopmanom.

Dana 30. lipnja 2020., Europska komisija odobrila je Banijayovu kupnju Endemol Shine-a. Kupnja je dovršena 3. srpnja 2020. godine, čime je Banijay preuzeo svoje sadašnje ime i povećao se sa svojih 16 teritorija na 22. U novije vrijeme potpisao je ugovor s Ninteen11, produkcijskom tvrtkom.

 Programi

 All Together Now Big Brother Bigg Boss Život na vagi Broadchurch Black Mirror The Crystal Maze Uzmi ili ostavi Fear Factor Home and Away Hunted The Island with Bear Grylls Keeping Up with the Kardashians Lego Masters Location, Location, Location MasterChef Mijenjam ženu Mr. Bean Mister Maker One Born Every Minute Only Connect Peaky Blinders Pointless Shipwrecked Simon's Cat Survivor Versailles The Wall Totally Spies! Tri, dva, jedan – kuhaj! Tri, dva, jedan - peci! Tvoje lice zvuči poznato Wipeout''

Izvori

Vanjske poveznice
 http://www.endemol.com/

Nizozemske tvrtke

Banijay


Dansk Blåkvæg eller internationalt Belgisk Blåhvid er en kødkvægsrace, der stammer fra Belgien. På fransk kaldes kvæget for  eller mere almindeligt . På engelsk kaldes det for Belgian Blue. Belgisk Blåhvid er ekstremt mager, hyper-skulpturel og har dobbeltmuskulatur. Dobbeltmuskulaturen skyldes en naturligt opstået genmutation, som kaldes for myostatin, den giver en markant forøgelse af antallet af muskelfibre.

Dette særkende med dobbeltmuskulatur er et træk som deles med den italienske kødkvægsrace Piedmontese kvæg. Begge racer har forøgede evner til at omdanne foder til magre muskler. Dansk Blåkvæg er navngivet efter deres typiske blå-grå dyrehårsfarve, men farverne kan også være hvid eller sort.

I Danmark
I 2011 skiftede Landsforeningen for Belgisk Blåhvidt Kvæg i Danmark navn til Blåkvæg Danmark. Samtidigt med at kvægavlerforeningen skiftede navn, så blev kvægracens navn i Danmark ændret til Dansk Blåkvæg. Årsagen var at foreningen tog afstand fra praksis med forebyggende kejsersnit, som er almindelig hos Belgisk Blåhvid kvægavlere i Belgien. I Danmark satser kvægavlerne på en variant af racen, som også har dobbeltmuskulatur, men hvor kælvninger forekommer naturligt. Blåkvæg Danmark droppede derfor avlssamarbejde med kvægavlere i Belgien og samarbejder i dag med kvægavlere i England.

Dansk Blåkvæg er den hyppigst benyttede kødkvægsrace ved inseminationer i Danmark. Det skyldes at insemination af malkekøer med sæd fra Dansk Blåkvæg tyre giver et afkom, der er meget velegnet til kødproduktion.

Dansk Blåkvæg blev indført i Danmark i 1970'erne, hvor der blev oprettet en avlsbesætning på Frijsenborg Gods.

Referencer

Eksterne henvisninger

 The Belgian Blue Herdbook

Noter

Kødkvæg
Kvægracer

Dansk Blåkvæg


Bilal Gülden (* 1. Mai 1993 in Mannheim) ist ein deutsch-türkischer Fußballspieler.

Karriere

Verein
Bilal Gülden kam als Sohn türkischer Gastarbeiter in Mannheim zur Welt. Hier begann er in der Jugendmannschaft von SV Schwetzingen mit dem Fußballspielen. Hier wurde er 2009 für die türkische U-19 Nationalmannschaft nominiert und gehörte dann zu den regelmäßigen Jugendnationalspielern. Nach dieser Präsenz in den Nationalmannschaften wurden auch die Scouts der türkischen Erstligisten auf ihn aufmerksam und versuchten den jungen Spieler zu holen. So wechselte Gülden im Sommer 2009 in die Jugend von Ankaraspor.

Nach einer Saison verließ er den Verein und erhielt bei MKE Ankaragücü einen Profivertrag. Hier spielte er eine Spielzeit ausschließlich für die Reservemannschaft und machte lediglich am letzten Spieltag mit einem Ligaspieleinsatz sein Profi-Debüt. In der Saison 2011/12 etablierte er sich vollends im Profi-Kader. Bis zur Rückrunde spielte er regelmäßig und ab der Winterpause kam er nahezu immer als Stammspieler zum Einsatz, da Ankaragücü durch ausstehende Spielergehälter einen starken Schwund an Stammspielern zu verkraften hat. Zum Sommer 2013 wechselte er zum Erstligisten Kayserispor. Für die Rückrunde der Saison 2013/14 wurde Gülden an den Zweitligisten Adana Demirspor ausgeliehen. Im Sommer 2014 wurde sein Vertrag mit Kayserispor wieder aufgelöst. Zur Saison 2014/15 wechselte Gülden zum Zweitligisten Boluspor. Im September 2015 verließ er diesen Verein wieder. Nach fast einem Jahr ohne Verein ging es für ihn dann im August 2016 zum Drittligisten Eyüpspor. Ligaintern ging es für ihn dann vor Beginn der Saison 2018/19, weiter zum Samsunspor. Dort folgte dann sofort auch eine Leihe eine Liga tiefer zum Tokatspor. Im Sommer 2019 endete die Leihe dort dann wieder, zu einem weiteren Einsatz bei Samsunspor kam es aber nicht, da er nun zu Bayburt Idare wechselte.

Nationalmannschaft
Gülden fing früh an für die türkischen Jugendnationalmannschaften zu spielen. Er durchlief ab der U-16, die U-17 und die U-19-Jugendmannschaften.

Weblinks

Einzelnachweise

Sportler (Mannheim)
Fußballspieler (MKE Ankaragücü)
Fußballspieler (Kayserispor)
Fußballspieler (Adana Demirspor)
Fußballspieler (Boluspor)
Fußballspieler (Eyüpspor)
Fußballspieler (Samsunspor)
Fußballspieler (Tokatspor)
Fußballspieler (Bayburt Grup İl Özel İdare GS)
Geboren 1993
Türke
Deutscher
Mann

Bilal Gülden


Sourya Sihachakr est un mangaka et auteur de bande dessinée français, né en 1986.

Biographie
Né à Aix-en-Provence en 1986, Sourya vit au Laos entre 3 et 15 ans. De retour en France, il étudie l'animation à l'Institut supérieur des arts appliqués à Paris, puis à l'école des métiers du cinéma d'animation à Angoulême.

Sourya se fait particulièrement connaître comme auteur de bande dessinée en 2013, lorsqu'il dessine la série Rouge, spin-off de l'univers Freaks' Squeele de Florent Maudoux. Il était initialement envisagé de lui confier un projet centré sur Valkyrie, mais tous les deux sont convenus que son style conviendrait mieux à l'histoire de Xiong Mao.

Il contribue aux différents projets du label 619, en particulier DoggyBags puis Midnight Tales de Mathieu Bablet.

À partir de 2018, il crée la série Talli, Fille de la Lune chez Ankama Éditions, dont il assure le scénario et le dessin.

Sourya se dit influencé par des mangakas tels que Rumiko Takahashi, Akira Toriyama, Hayao Miyazaki et Mœbius.

Œuvre
 Série Rouge, de l'univers Freaks' Squeele, aux éditions Ankama :

 Cœur ardent (2013)
 Ma douce enfant (2014)
 Que sera sera (2015)

 Série Talli, Fille de la Lune, aux éditions Ankama (actuellement trois tomes)

Distinctions
 Prix du public aux Espoirs de l'Animation (Canal J) pour La Leçon de Piano

Notes et références

Auteur français de bande dessinée
Mangaka
Auteur publié par Ankama Éditions

Sourya Sihachakr


Marcel Wehr (* 15. Juli 1990 in Bad Neustadt) ist ein deutscher Fußballspieler. Seit 2015 steht der 1,87 m große Torwart beim TSV Großbardorf unter Vertrag.

Karriere
Marcel Wehr begann als Siebenjähriger bei der DJK Salz, ehe er sich ab der C-Jugend dem TSV Großbardorf anschloss. Dort rückte der Rechtsfuß Wehr, der "als das größte Talent in seinem Alter in Nordbayern" galt, 2009 in den Kader der ersten Mannschaft in der Regionalliga Süd auf und kam dadurch am 26. Spieltag am 18. April 2009 bei der 0:2-Auswärtsniederlage gegen den SV Waldhof Mannheim zu seinem Debüt im Aktivenbereich. In der Folge kam er im weiteren Saisonverlauf noch zu drei weiteren Einsätzen in der Regionalliga, ehe der Verein am Saisonende in die Bayernliga abstieg. Im Alter von 19 Jahren wurde er in der folgenden Saison der Stammtorwart des TSV und absolvierte 31 Partien in der Bayernliga.

Im Sommer 2010 lehnte Wehr Angebote der Zweitligisten TSV 1860 München und SpVgg Greuther Fürth ab. Stattdessen wechselte er zum VfR Aalen, der unter Cheftrainer Rainer Scharinger mit dem Konzept einer Mannschaft aus jungen, talentierten Spielern aus unteren Ligen als Meister der Regionalliga Süd den Wiederaufstieg in die Dritte Liga erreicht hatte, und unterschrieb dort einen Zweijahresvertrag. Beim VfR wurde er Ersatzkeeper hinter Stammtorwart Daniel Bernhardt, der in der folgenden Saison 2010/11 aber alle Partien absolvierte und mit der Mannschaft den Klassenerhalt erreichte. Stattdessen kam Wehr ab und zu in der zweiten Mannschaft des Vereins in der Verbandsliga zum Einsatz. Sein Profiliga-Debüt gab er erst in der folgenden Saison 2011/12 unter Trainer Ralph Hasenhüttl, als er bei der 2:4-Auswärtsniederlage gegen den 1. FC Saarbrücken am 13. März 2012 den erkrankten Bernhardt ersetzte. Am Ende der Saison erreichte das Team den zweiten Tabellenplatz und damit den Aufstieg in die 2. Bundesliga.

Für die neue Zweitligasaison wurde mit Jasmin Fejzić ein weiterer Torwart verpflichtet, sodass Wehr in der Saison 2012/13 ausschließlich in der zwischenzeitlich in die Landesliga abgestiegenen zweiten Mannschaft des Vereins zum Einsatz kam, mit der er den sofortigen Wiederaufstieg in die Verbandsliga erreichte. Auch in der folgenden Saison war Marcel Wehr der dritte Torwart; als solcher saß er zwar einige Male bei Zweitligaspielen auf der Ersatzbank, kam aber nach wie vor nur bei der zweiten Mannschaft in der Verbandsliga zum Einsatz.

Nach vier Jahren in Aalen wechselt er im Sommer 2014 zum Regionalligisten SpVgg Neckarelz. Nach nur einer Saison ging er zurück zu seinen ersten Profiverein TSV Großbardorf. Im Sommer 2018 schloss er sich seinem Heimatverein DJK Salz an.

Erfolge
 Aufstieg in die 2. Bundesliga: 2012 mit dem VfR Aalen
 Aufstieg in die Verbandsliga: 2013 mit dem VfR Aalen II

Weblinks

 Spielerportrait auf der Homepage des VfR Aalen

Einzelnachweise

Fußballtorhüter (VfR Aalen)
Fußballtorhüter (SpVgg Neckarelz)
Geboren 1990
Mann
Deutscher

Marcel Wehr


«From Sarah with Love» es una canción de la cantante alemana Sarah Connor. Fue escrita por Rob Tyger, Kay Denar y Sarah Connor para el álbum debut de esta última, Green Eyed Soul (2001), y publicada como su tercer sencillo el 5 de noviembre de 2001.

La canción alcanzó el número uno de las listas de sencillos en Alemania y Austria y se convirtió en el sencillo más exitoso de Connor hasta esa fecha. "From Sarah with Love" fue nominada a mejor sencillo nacional – Rock/Pop en los premios ECHO de 2002, y fue triple disco de oro en Alemania.

Listado de canciones
Sencillo en CD europeo
 «From Sarah with Love» (Radio Versión) – 4:12
 «From Sarah with Love» (Kayrob Dance Mix) – 4:02

Maxi sencillo en CD europeo
 «From Sarah with Love» (Radio Versión) – 4:12
 «From Sarah with Love» (Kayrob Dance Mix) – 4:02
 «Man of My Dreams» – 3:11

Posición en las listas

Certificaciones

Referencias

Sencillos de 2001
Sencillos de Sarah Connor
Sencillos número uno en Alemania
Sencillos número uno en Suiza
Baladas pop

From Sarah with Love


Keiju Karashima (født 24. juni 1971) er en tidligere japansk fodboldspiller og træner.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Gamba Osaka.

Han har tidligere trænet FC Gifu og SC Sagamihara.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Keiju Karashima


Gotcha! Extreme Paintball (também conhecido como Gotcha! na Europa) é um jogo eletrônico de tiro em primeira pessoa de paintball desenvolvido pela Sixteen Tons Entertainment e publicado pela Gathering of Developers, lançado em 31 de julho de 2004. É considerado um jogo eletrônico de tiro em primeira pessoa não violento.

Jogabilidade
Gotcha! Extreme Paintball é um jogo de tiro em primeira pessoa no qual os personagens jogam paintball. É inspirado em particular em Counter-Strike. O jogo pode ser jogado sozinho ou com outras pessoas. Existem 12 marcadores diferentes e também granadas coloridas que você pode usar e equipar sua equipe. O cenário é que você e seu time estão jogando Gotcha (também conhecido como Paintball). Você pode jogar em uma liga com 28 equipes e competir em 17 locais diferentes. Os modos multijogador incluem (Team-) Deathmatch, Capture the Flag, Flag Elimination, Team Elimination, Last Man Standing e (Team-) Kill the King. O personagem pode se agachar, deitar ou desviar.

Recepção
Gotcha! Extreme Paintball recebeu críticas mistas a médias.

Para Etienne Froment da Xbox Gamer, o jogo "é, em última análise, uma boa surpresa" no Xbox. Ao contrário de Greg Hastings' Tournament Paintball, que "oferece apenas simulação bastante 'pesada'", Gotcha! oferece jogabilidade nervosa e uma atmosfera terrivelmente alucinante."

Ludovic Bechtold da JeuxActu dá a pontuação de 12/20 para a versão Windows do jogo, que explica da seguinte forma: "Não esquecemos suas deficiências na inteligência artificial, seus gráficos desatualizados e sua animação ridícula, mas não tenho vergonha de dizer que sim, me diverti muito em Gotcha!, mesmo que só chegue perto do grande Counter-Strike. Ele aponta como pontos fortes o lado "divertido e rápido de jogar" e os "vários modos de jogo".

Jean-Marc Wallimann de Jeuxvideo.com, testando a versão de Windows, também deu uma pontuação de 12/20. Ele acha os mapas pequenos, mas satisfatórios: "Eles estão cheios de lugares para se esconder e esperar enganosamente a chegada de adversários. No entanto, teríamos gostado mais das chamadas passagens secretas, ou desvios, para ter a opção de correr na pilha ou pegando a equipe adversária por trás." Nicolas Charciarek, por sua vez, dá à versão Xbox uma pontuação de 9/20. Ele faz uma observação semelhante sobre os mapas, mas menciona "problemas de jogabilidade ausentes da versão para PC que poluem o jogo", e julga grosseira a realização dos ambientes e dos personagens. Ele acrescenta que "o modo solo é de interesse limitado, sendo os bots de uma inteligência relativa".

Kévin Kuipers da Gamekult dá à versão Windows uma pontuação de 3/10. Ele diz que "o paintball é obviamente muito desinteressante quando jogado virtualmente, e Gotcha! prova isso mais uma vez. Segundo ele, a jogabilidade do jogo e a inteligência artificial são ruins. No entanto, ele aprecia "o aspecto técnico [...] muito correto com conjuntos bem modelados e alguns efeitos interessantes."

Thomas Weiss, da PCGames, deu uma pontuação de 5.2/10, afirmando que o jogo teria um apelo maior se tivesse os requisitos técnicos necessários, como projéteis com explosões espetaculares. Graficamente, o título "lembra de Counter-Strike: salas angulares, texturas borradas, quase nenhum efeito de partículas, exceto pela água bonita". A jogabilidade não é considerada ruim, mas apenas "comum".

Para Sébastien Delahaye, da NoFrag, "o jogo é de pouco interesse", por causa da IA "enlouquecedoramente estúpida", da jogabilidade "falhada", da "técnica titou [e do] som para combinar". Ele conclui descrevendo o jogo como "uma porcaria muito bonita".

O aspecto não violento de Gotcha! Extreme Paintball é elogiado por Kévin Kuipers, o que o torna acessível aos mais jovens; para Jean-Marc Wallimann, o título não é mais uma versão de terroristas enfrentando contra-terroristas, mas quer ser mais bem-humorado, alinhando-se com a cultura do paintball.

Jogos eletrônicos de 2004
Jogos eletrônicos em primeira pessoa
Jogos eletrônicos multijogador e um jogador
Jogos para múltiplos jogadores online
Jogos eletrônicos para múltiplos jogadores
Jogos eletrônicos para um jogador
Jogos eletrônicos desenvolvidos na Alemanha
Jogos eletrônicos ambientados na Argentina
Jogos eletrônicos ambientados na Austrália
Jogos eletrônicos ambientados no Japão
Jogos eletrônicos ambientados na Rússia
Jogos eletrônicos ambientados no México
Jogos eletrônicos ambientados no Reino Unido
Jogos eletrônicos ambientados nos Estados Unidos
Jogos eletrônicos ambientados na França
Jogos para Windows
Jogos para Xbox

Gotcha! Extreme Paintball


La sixième et dernière saison de , série télévisée américaine, est constituée de treize épisodes diffusés à partir du  sur la chaîne américaine AMC, et dès le lendemain, en deux parties sur Netflix dans le reste du monde.

Synopsis
Ignacio fuit le clan Salamanca mais finit par se rendre après que Mike lui ait garanti que son père sera épargné de toute rétorsion.  Lalo poursuit ses investigations contre le clan Los Pollos Hermanos, jusqu'à une confrontation finale avec Gus Fring à l'intérieur du laboratoire sous-terrain.  Entre-temps, Jimmy et Kim continuent leur vengeance à l'encontre d'Howard en sabotant la résolution extra-judiciaire de l'affaire Sandpiper.  Leurs manigances aboutissent à la mort d'Howard.

Six années après les faits, en planque sous l'identité de Gene Takovic, Jimmy renoue finalement avec son passé et reprend ses activités crapuleuses.  Il finit par être identifié et appréhendé.  Après avoir obtenu un accord de principe sur une peine considérablement réduite, il y renonce devant le juge, influencé par la confession complète faite par Kim au préalable.  Reconnaissant donc entièrement les faits et en assumant l'entière responsabilité, il est condamné à quatre-vingt ans de réclusion criminelle.

Distribution

Acteurs principaux
 Bob Odenkirk  : Jimmy McGill / Saul Goodman / Gene Takavic
 Jonathan Banks  : Mike Ehrmantraut
 Rhea Seehorn  : Kim Wexler
 Patrick Fabian  : Howard Hamlin
 Michael Mando  : Nacho Varga
 Giancarlo Esposito  : Gustavo « Gus » Fring
 Tony Dalton  : Eduardo « Lalo » Salamanca

Acteurs récurrents
 Mark Margolis  : Don Hector « Tio » Salamanca
 Luis Moncada : Marco Salamanca
 Daniel Moncada : Leonel Salamanca
 Jeremiah Bitsui  : Victor
 Ray Campbell  : Tyrus Kitt
 Tina Parker  : Francesca Liddy
 Steven Bauer : Don Eladio Vuente
 Javier Grajeda  : Juan Bolsa
 Lavell Crawford  : Huell Babineaux
 Julie Ann Emery  : Betsy Kettleman
 Jeremy Shamos  : Craig Kettleman
 Eileen Fogarty  :
 Dennis Boutsikaris  : Richard « Rich » Schweikart
 Ed Begley, Jr.  : Clifford Main
 Nigel Gibbs : Tim Roberts
 Lennie Loftin  : Genidowski
 John Posey  : Rand Casimiro
 John Ennis  : Lenny
 Sandrine Holt  : Cheryl Hamlin
 Pat Healy  : Jeff
 Carol Burnett  : Marion

Invités
 Julia Minesci : Wendy
 David Ury : Spooge
 John Koyama : Emilio Koyama
 Bryan Cranston  : Walter Hartwell « Walt » White / « Heisenberg »
 Aaron Paul  : Jesse Pinkman
 Betsy Brandt  : Marie Schrader
 Todd Terry : Austin Ramey

Production

Développement
Le , un mois avant la diffusion de la cinquième saison, AMC annonce le renouvellement de la série pour une sixième saison, faisant office de conclusion à la série ; prévue pour 2022, celle-ci se composera de treize épisodes.

Attribution des rôles

Tournage

Liste des épisodes

 Première partie
 Du vin et des roses
 La Carotte et le Bâton
 Le Marteau et l'Enclume
 Délit de fuite
 Salement amoché
 Dur à la hache
 Préparation, ExécutionSeconde partie
 Dans le viseur
 Partie de plaisir
 Nippy
 Breaking Bad
 De l'eau dans le gaz
 Saul au monde

Première partie

Épisode 1 : Du vin et des roses

Épisode 2 : La Carotte et le Bâton

Épisode 3 : Le Marteau et l'Enclume

Épisode 4 : Délit de fuite

Épisode 5 : Salement amoché

Épisode 6 : Dur à la hache

Épisode 7 : Préparation, Exécution

Seconde partie

Épisode 8 : Dans le viseur

Épisode 9 : Partie de plaisir

Épisode 10 : Nippy

Épisode 11 :

Épisode 12 : De l'eau dans le gaz

Épisode 13 : Saul au monde

Accueil

Accueil critique

Notes et références

6

Saison 6 de Better Call Saul