CISV International (Formerly Children's International Summer Villages) was founded in 1950 by Dr. Doris Twitchell Allen and aims to educate and inspire action for a more just and peaceful world.

The organisation operates international educational programmes on an annual basis to bring together participants from member countries. CISV also operates in large cities and in smaller communities through its around 200 local Chapters in 69 countries.

CISV International is a UNESCO partner Non Governmental Organization (NGO), holds participatory status with the Council of Europe and is a candidate member of the European Youth Forum.

History
CISV was founded in 1950, after World War II, by Dr. Doris Twitchell Allen. Since then, the organisation has expanded into around 69 countries, and over 300,000 delegates have participated in more than seven thousand international CISV activities that delegates have made up over the course of these years.

For Dr. Allen and the CISV organisation, children and youth were seen as the ideal starting point for peace education.  Programmes were developed which offered young people opportunities to meet their peers from other countries and to form intercultural friendships and to learn about what life is really like where they come from. Local programmes give people the chance to learn about the cultures in their own communities and explore important themes related to peace and understanding.

The first village was held in 1951 in Glendale, Ohio; commissioned for its 50th anniversary, the sculpture "How Alike I Am to You" was created in 2000 by Tim Werrell and stands on the property of the Harry Whiting Brown Community Center in Glendale, Ohio.

CISV programmes
The CISV International delivers its education through its seven official programmes:

 Village: Today, delegations composed of four children and one adult "Leader" from 12 countries come together for a four-week programme for 11-year-old children, who participate in activities based around simple activities that indirectly promote peace and understanding of each other.  Each delegation consists of two boys, two girls, and an adult leader. Additionally, there are five or six Junior Counsellors (JCs, age 16–17) invited, who help bridge the gap between the adults and youth. There is also a Staff that takes care of the camp and it is, usually, a group of 5-6 adults. The staff is responsible for organizing all the structure so the camp can happen.
 Step Up: A three-week programme for participants 14–15 years of age. Delegations include 4 participants and an adult leader. In Step Ups participants can think of new rules for the camp, these will be discussed and voted upon in a so-called 'camp meeting'. Also, the delegates are largely responsible for putting together activities to promote social and leadership skills. Each delegation consists of two boys, two girls, and an adult leader.
 Interchange: Involving only two countries, this programme spans up to two years. A delegation of 6–12 youth, aged 12–14, is selected from each participating country. In the programme one delegation will travel to visit for two or four weeks with the other's family.  After those weeks and a little time in between, the delegations reciprocate. Each delegation has one adult leader, and may also have a Junior Leader.
 Youth Meeting: An 8 or 15 day programme for either 12–13, 14–15, 16–18 or 19+. This programme is based on a specific theme. For youth 12–15 each delegation consists of six young people, and an adult leader. People at the age 16+ travel alone.
 Seminar Camp: A three-week programme for youth 17–18 in which there is one or more (but not more than four) delegates from each participating country.  Seminar Camps have a more direct educational approach, and youth are encouraged to form opinions on various world issues. Usually youth-directed, this program has only thirty participants in total.
 International People's Project:  CISV's newest international programme is open to people aged 19+ and is three weeks long. Participants participate in hands-on work contributing to a local community project.
 Mosaic: Mosaic is a programme that consists of projects with educational content, developed by local CISV Chapters worldwide.  These projects empower individuals to be agents of change, reach out, and involve as many people as possible.

The CISV International website provides more detailed information.

CISV Chapters also hold activities that aim to share the CISV experience within their local community.

In addition to this CISV International delivers its education through:

 Junior Branch (JB): Junior Branch is an integral, but self-governing youth-based part of the structure of CISV. Junior Branch develops intercultural skills and attitude through educational and administrative activities consistent with CISV Goals.
 Mini Camp: A weekend-long camp within the local chapter. It is planned and run by local Juniors and leaders, often the older members of the chapter. It is a chance for participants to have a camp like experience locally and allows potential delegates and JCs to have a taste what a few days at camp may be like. Often delegate, leader and JC selection takes place at Mini Camps and activities can range from sports, to simulation activities to guest speakers and much more.
 CISV also has other things you can do, such as being a leader, more commonly meant for the Village, Step-Up, and Interchange (Also for NYM). They are the ones who take the delegations to the Camp/Village. There are also usually 6 Junior Counselors (JCs) on a Village picked from chapters around the world who provide a link between children and adults on Villages. They are age 16-17 and it is common for there to be 2 JCs from the country the camp is being held in. On every programme there is a Staff team, usually from the hosting country although there are sometimes international staff. They are in charge of all the doings of the camp with the help of the JCs and the Leaders. When a camp is being run there is always a need for Host Families. These are families who have participants to stay at their houses when the camp has either not begun yet, has ended and participants have some time to wait before their flights leave or, in the case of a Village, when the leaders weekend off is underway. Another thing which is important is Junior Branch. There are many roles to be taken on throughout your local and national Junior Branch, these vary from country to country and national junior branch roles are usually taken on by Juniors aged 16+, however, you can contribute in many ways; from helping to plan your Junior Branch meetings to helping to raise money to host programmes.
Mosaic: The Mosaic programme is local and directly benefiting the community it is in. The local chapters partner with another organization to do a community event, volunteering, or fundrasing.

CISV International, National Associations and Chapters

The International Office of CISV is located in Newcastle upon Tyne, England.  The Secretary General of the organization is based there, along with a small team of officers and administrative staff.

CISV International is an umbrella organization, with 68 countries or National Associations (NAs). Each NA oversees and supports its local branches or Chapters. CISV USA is the largest National Association with 27 chapters.

Awards and prizes
 European Citizens' Prize 2013

Gallery

References

 About CISV International

External

 CISV International Website
www.cisvcanada.org
www.cisvvictoria.ca
 CISV Mérida, Yucatán México Website

Children's charities based in England
Organizations with participatory status with the Council of Europe
Peace education
Summer camps in the United Kingdom
International educational organizations
Organisations based in Tyne and Wear
Organizations established in 1950

CISV International


Diese Liste enthält Pfarren im Dekanat Güssing, einem Dekanat der römisch-katholischen Diözese Eisenstadt.

Pfarren mit Kirchengebäuden

Dekanat Güssing

Das Dekanat umfasst 24 Pfarren.

Dechanten

 Karl Hirtenfelder
 seit 2022 Mag. Karl Schlögl, Pfarrer in Bildein, Eberau, Gaas-Maria Weinberg, Moschendorf und Deutsch Schützen

Siehe auch
 Liste der Dekanate der Diözese Eisenstadt

Gussing
Gussing
!

Liste der Pfarren im Dekanat Güssing


Mansour bin Zayed bin Sultan bin Zayed bin Khalifa Al Nahyan (rođen 20. studenoga 1970.), često nazivan "šeik Mansour", je emiratski političar, zamjenik premijera Ujedinjenih Arapskih Emirata, ministar predsjedničkih poslova i član kraljevske obitelji Abu Dhabija. Polubrat je trenutnog predsjednika UAE Khalife bin Zayeda Al Nahyana.

Također je predsjednik ministarskog vijeća za usluge, Emirates Investment Authority i Emirates Racing Authority. Sjedi u Vrhovnom naftnom vijeću i odborima brojnih investicijskih kompanija, uključujući International Petroleum Investment Company (IPIC, Međunarodna naftna investicijska tvrtka) i Abu Dhabi Investment Council (ADIC, Investicijsko vijeće Abu Dhabija).

Mansour također posjeduje udjele u brojnim poslovnim pothvatima, uključujući Virgin Galactic i Sky News Arabia. Također je vlasnik privatne Abu Dhabi United Group (ADUG), specijalizirane investicijske tvrtke koja je u rujnu 2008. godine kupila nogometni klub Manchester City, iako je svu odgovornost i vlasništvo odmah predao Khaldoonu Al Mubaraku i holdingu City Football Group koji od tada nadzire značajne transformacije u klubu. Major League Soccer iz SAD-a objavio je da će njegov drugi klub u New Yorku, koji će se zvati FC New York City, početi igrati u sezoni 2015. i da će biti u većinskom vlasništvu Mansoura u suradnji s braćom Halom i Hankom Steinbrenner.

Izvori

Političari iz UAE

Mansour bin Zayed Al Nahyan


ශ්‍රී ලංකීය බෞද්ධ ඉතිහායට බොහෝ සේ නෑකම් කියන රාජ්‍යයක් ලෙස මියන්මාරය හැඳින්විය හැක. නමුත් බුදුරදුන්ගේ කේශ ධාතු අට නමක් තැම්පත් කර සෑදූ වෙහෙර ත්‍රිකුණාමලයේ ගිරිගඩු සෑය නොව මියන්මාරයේ ස්වේදගොන් චෛත්‍ය බව මියන්මාර හෙවත් බුරුම ඉතිහාසයේ සඳහන් වේ. ඒ නිසාම ඉන්දියාව මෙන්ම වර්තමාන මියන්මාරය ද බෞද්ධ උරුමයන් නිසාම නෑයන් වනු ඇත.

ස්වේදගොන්


Michelle Ingrid Williams (n. 9 septembrie 1980) este o actriță americană. A debutat în 1994 cu filmul Lassie. Pentru rolul soției lui Ennis Del Mar din Brokeback Mountain a fost nominalizată la Globul de Aur pentru cea mai bună actriță în rol secundar, BAFTA, Premiu SAG și Oscar. A câștigat un Glob de Aur pentru interpretarea lui Marilyn Monroe din O săptămână cu Marilyn (2011), rol pentru care a fost nominalizată și la BAFTA, SAG și Oscar.

Filmografie

Note

Legături externe

 Michelle Williams la Box Office Mojo

 Michelle Williams la Biography.com
 Michelle Williams la People.com

Nașteri în 1980
Nașteri pe 9 septembrie
Actrițe americane
Actori premiați cu Globul de Aur
Premiul Societății Naționale a Criticilor de Film din Statele Unite

Michelle Williams (actriță)


Eddy Mundela Kanku, né le 6 avril 1976 à Kisangani, est un docteur en médecine et un homme politique de la république démocratique du Congo. Il est vice-président du sénat depuis le 12 juin 2021.

Biographie
Eddy Mundela est né le 6 avril 1976 à Kisangani. Marié et père de famille, il est détenteur d'un diplôme de Doctorat en sciences biomédicales de la faculté de médecine de l'université de Kinshasa et d'un diplôme de Licence en sciences économiques de la faculté d'Économie de l'université Protestante au Congo.

Médecin généraliste, il a exercé la profession durant 15 ans au sein de plusieurs hôpitaux ainsi que dans certaines Organisations Non Gouvernementales. Il a servi l'État comme secrétaire particulier, chargé de missions au ministère du plan.

Acteur politique, il est membre de l'Union pour la Démocratie et le Progrès Social (UDPS).

Au sein du Sénat, il est d'abord membre de la Commission politique, administrative, juridique et droits humains avant d'en devenir vice président.

Notes et références

Personnalité politique congolaise (RDC)
Sénateur de la république démocratique du Congo
Naissance à Kisangani
Naissance en avril 1976

Eddy Mundela Kanku


Das Gedicht Robespierre von Georg Heym wurde im Jahr 1910 veröffentlicht und bildet zusammen mit Werken wie König Ludwig XVI, Louis Coupet oder Danton einen Zyklus mit Gedichten des expressionistischen Autors auf die Französische Revolution.

Entstehungsgeschichte

Heyms Gedicht bezieht sich auf die Hinrichtung des Revolutionärs und späteren Diktators Robespierre vom 28. Juli 1794. Der Ablauf sowie Inhalt des Gedichtes ist historisch extrem genau: So hatte sich Robespierre, um der Guillotine zu entgehen, selbst umbringen wollen mittels eines Schusses in den Kopf. Die Kugel durchbohrte aber lediglich die Wange und zertrümmerte seinen Kiefer. Notdürftig wurde Robespierre verarztet und zu seiner Hinrichtung geführt. Dieses Geschehnis wird in Heyms Gedicht auf Zeile 2 aufgefasst:

"Der Mund kaut weißen Schleim.
Er zieht ihn schluckend durch die Backen ein."

Zum Zeitpunkt der Veröffentlichung stieß Heyms Robespierre aber auf viel Befremden, da im frühen 20. Jahrhundert ein hauptsächlich sehr "fröhlich-naiver Historismus" vertreten wurde, der sich ausnahmslos für "große Männer, weitsichtige Führer und gewonnene Schlachten" interessierte.

Inhalt

"Er meckert vor sich hin. Die Augen starren
ins Wagenstroh. Der Mund kaut weissen Schleim.
Er zieht ihn schluckend durch die Backen ein.
Sein Fuß hängt nackt heraus durch zwei der Sparren.

Bei jedem Wagenstoß fliegt er nach oben.
Der Arme Ketten rasseln dann wie Schellen.
Man hört der Kinder frohes Lachen gellen,
Die ihre Mütter aus der Menge hoben.

Man kitzelt ihn am Bein, er merkt es nicht.
Da hält der Wagen. Er sieht auf und schaut
Am Straßenende schwarz das Hochgericht.

Die aschengraue Stirn wird schweißbetaut.
Der Mund verzerrt sich furchtbar im Gesicht.
Man harrt des Schreis. Doch hört man keinen Laut."

Das Gedicht handelt von der Hinrichtung Robespierres 1794, der aus der Französischen Revolution als Leitfigur hervortrat und später zum Diktator wurde. Das Werk setzt sich aus schnörkellosen Impressionen zusammen. Explizit werden Robespierres letzte Minuten festgehalten. 4 Passagen bilden das Gedicht über Robespierre:
1. Der festgenommene Robespierre befindet sich in einer Kutsche auf dem Weg zu seiner Exekution. Heym spielt auf den missglückten Suizidversuch Robespierres an, in dem er beschreibt, wie ihm der Speichel aus den Löchern in der Wange rinnt.
2. Die Kutsche erreicht den mit Menschen überfluteten Hinrichtungsplatz.
3. Der Wagen hält.
4. Robespierre wird unter die Guillotine gelegt. Seine letzten Sekunden werden beschrieben. Er stirbt.

Sprache

Die Sprache und Form des Gedichtes ist sehr einfach gehalten: Heyms Ausdrucksweise ist schmucklos und unverblümt, interessanterweise ein grober Kontrast zu seinen anderen stark durch den Expressionismus geprägten Werken. Es gibt keine Allegorie oder Metaphorik. Der Erzähler ist neutral, die erzählte Zeit ist typischerweise länger als die Erzählzeit. Es gibt im Text keine Ich-Form. Dies kommt daher, dass Georg Heym ein großer Feind des Subjektivismus war. Am Ende hinterlässt das objektive Gedicht, welches sich durch die "schnelle Abfolge äußerer Eindrücke" kennzeichnet, den Eindruck einer Reportage.

Einzelnachweise

Sonett
Literarisches Werk
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Werk von Georg Heym

Robespierre (Gedicht von Georg Heym)


Justus Strelow, né le  à Dippoldiswalde, est un biathlète allemand.

Carrière
Justus Strelow, licencié au SG Stahl Schmiedeberg, fait ses débuts internationaux en 2015 à l'occasion des Championnats du monde jeune, où il finit trois dans le top dix, dont à la sixième place à l'individuel. Il décroche sa première médaille aux Championnats du monde junior 2017 en bronze sur le relais. En 2017-2018, il n'est pas actif en compétition internationale, mais est performant au niveau national, remportant la Coupe d'Allemagne.

L'Allemand découvre l'IBU Cup en fin d'année 2018 et monte rapidement sur son premier podium avec une troisième place au sprint d'Idre.

Il ajoute à son palmarès une médaille d'argent en relais simple mixte aux Championnats d'Europe à Minsk, soit son seul podium de l'hiver.

En début d'année 2021, en tandem avec Stefanie Scherer, il décroche la médaille d'or du relais simple mixte aux Championnats d'Europe à Duszniki-Zdrój. Il prend son premier départ en Coupe du monde en  à Östersund et marque ses premiers points avec une  et une  place.

En ouverture de la saison 2021-2022 de Coupe du monde, il prend la treizième place de l'individuel à Östersund. Il est sélectionné pour la Coupe du monde de nouveau à Antholz, pour se classer  de l'individuel.

Palmarès

Coupe du monde
Meilleur classement général :  en 2021.
 Meilleur résultat individuel : .
 2 podiums en relais : 1 deuxième place, 1 troisième place.
Dernière mise à jour le

Classements par saison

Championnats d'Europe
  Médaille d'or du relais simple mixte en 2021 à Duszniki-Zdrój.
  Médaille d'argent du relais simple mixte en 2020 à Minsk.
  Médaille de bronze du relais simple mixte en 2022 à Arber.

Championnats du monde junior
 Médaille de bronze du relais en 2017 à Osrblie.

IBU Cup
 du classement général en 2021.
7 podiums individuels.
2 victoires en relais et 1 victoire en relais mixte.

Références

Liens externes

Biathlète allemand
Champion d'Europe de biathlon
Naissance en mai 1996
Naissance à Dippoldiswalde

Justus Strelow


Sjevernoirski sukob (irs. Na Trioblóidí; eng. The Troubles) bio je etničko-nacionalistički sukob u Sjevernoj Irskoj u drugoj polovini 20. stoljeća. Smatra se gerilskim i sukobom slabog intenziteta. Nasilje je počelo u kasnim 1960-im i smatra se da se završilo sporazumom iz Belfasta 1998. Iako se sukob odvijao u Sjevernoj Irskoj, došlo je do nasilja i u Irskoj, Engleskoj i kontinentalnoj Europi.

Sukob je primarno bio političke i nacionalističke naravi, podstaknut povijesnim dešavanjima. Također je imao etničku i religijsku dimenziju, iako nije bio religijski sukob. Ključni uzrok sukoba bio je ustavni status Sjeverne Irske. Unionisti i lojalisti, koji su uglavnom protestanti i smatraju se Britancima, zalažu se za ostanak Sjeverne Irske u Ujedinjenom Kraljevstvu. Irski nacionalisti i republikanci, koji su uglavnom Irci katolici, zalažu se za ujedinjenje Sjeverne Irske s Republikom Irskom.

Sukob je počeo tijekom političke kampanje Sjevernoirske udruge za ljudska prava kako bi se završila diskriminacija unionističke, protestanske vlade i policije nad katolicima. Unionisti su se ovoj kampanji suprotstavili izazivanjem nemira, što je dovelo do raspoređivanja britanskih trupa diljem Sjeverne Irske u cilju zaštite katoličkog stanovništva kao i do sukoba koji će trajati 3 desetljeća.

Glavni sudionici sukoba bile su republikanske i lojalističke paravojske, britanske sigurnosne snage i politički aktivisti i političari. Sigurnosne snage Republike Irske igrale su malu ulogu. U sukobu je poginulo preko 3 500 ljudi, od čega su civili 52%, pripadnici britanskih sigurnosnih snaga 32% i pripadnici paravojski 16%. Dolazilo je do sporadičnog nasilja i nakon potpisivanja sporazuma u Belfastu, uključujući i kampanju republikanaca koji se protive primirju.

Perspektiva

Pojam The Troubles (hr. nevolje, metež) odnosi se na sukob između nacionalista (uglavnom katolika) i unionista (uglavnom protestanata) koji je trajao gotovo tri desetljeća (1969. – 1997.) Ranije se ovim pojmom nazivao irski revolucionarni period. Ovaj sukob predstavljao je najdužu bitniju kampanju u povijesti britanske vojske.

Stav britanske vlade je bio da su njihove snage neutralne u sukobu, da čuvaju red i mir i pravo naroda Sjeverne Irske na demokratsko samoopredjeljenje. Nacionalisti su sigurnosne snage smatrali snagama okupacije. Britanske sigurnosne snage fokusirale su se na republikanske paravojske i aktiviste, a istraga policijskog ombudsmana pokazala je da su britanske snage u nekoliko situacija bile u dosluhu s lojalističkim paravojskama, da su bile umiješane u ubojstva i da su sprječavale sprovođenje pravde kada su tvrdnje o suradnji i ubojstvima bile istraživane.

Sukob je doveden do kraja mirovnim procesom kojim je većina paravojski proglasila primirje, IRA je razoružana, policija reformirana, a povučene su i britanske snage s ulica i s osjetljivih pograničnih područja kao što su Južni Armagh i Fermanagh. U sporazumu je dogovoreno da će Sjeverna Irska ostati u Ujedinjenom Kraljevstvu osim ako većina glasačkog tijela Sjeverne Irske odluči drugačije. Vlada Sjeverne Irske je decentralizirana.

Iako je broj aktivnih sudionika bio relativno mali, sukob je utjecao na mnoge u Sjevernoj Irskoj na dnevnoj osnovi, nekad se šireći i u Englesku, Irsku i dijelove kopnene Europe.

Pozadina sukoba

1609. – 1791.
Godine 1609., tijekom procesa plantažiranje Ulstera, u Ulster se naseljavaju britanski i škotski doseljenici koji dobivaju zemlju koja je konfiscirana od domaćeg irskog stanovništva. Zajedno s protestantskom imigracijom, posebno u okruzima Antrim i Down, plantažiranje je bilo jedan od glavnih uzroka sukoba između domaćeg irskog stanovništva i kolonijalista koji će dovesti do irskih konfederativnih ratova (1641. – 53.) i Jakobitskog rata (1689. – 91). Oba rata završila su se pobjedom protestanata.

Anglikanska dominacija u Irskoj omogućena je donošenjem Kaznenih zakona kojima su ograničena vjerska, pravna i politička prava svima (uključujući i katolike i protestante, kao što su prezbiterijanci) koji nisu bili u okviru državne crkve, anglikanske Irske crkve. Kako su se Kazneni zakoni počeli ukidati u kasnom 18. stoljeću došlo je do većeg natjecanja za zemlju, jer su irskim katolicima ukinute restrikcije na zakup zemljišta. Nakon što je katolicima dozvoljena kupovina zemljišta i trgovina došlo je do stvaranja agrarnih udruženja, Peep o' Day Boysa kod protestanata i Branitelja kod katolika. Ovo je dovelo do polarizacije među zajednicima.

1791. – 1912.
Nakon osnivanja republikanskog Društva ujedinjenih Iraca od prezbiterijanaca, katolika i liberalnih anglikanaca i neuspjelog Irskog ustanka 1798. nastavilo se sektaško nasilje između katolika i protestanata. Protestantski Red oranžista (osnovan 1795.) datira iz ovog perioda i aktivan je i danas.

Zakonima o uniji 1800. Parlament Irske je ukinut, a Irska je ušla u sastav Ujedinjenog Kraljevstva Velike Britanije i Irske. Ovo je dovelo do bližih veza između anglikanaca i prezbiterijanaca koji su ranije bili republikanci. Iako je katolička emancipacija postignuta 1829., čime je službena diskriminacija nad katolicima (oko 75% stanovništva u tom periodu), disidentima i Židovima uveliko eliminirana, kampanja za poništenje zakona iz 1800. nije uspjela.

U kasnom 19. stoljeću nastao je pokret za samoupravu koji je tražio ponovno uspostavljanje irskog parlamenta. Unionisti su bili uplašeni kako bi mogli postati manjina u parlamentu koji bi bio većinski katolički.

Unionisti i pokret za samoupravu bili su najznačajnije političke frakcije u Irskoj tijekom kasnog 19. i ranog 20. stoljeća.

1912. – 1922.

Kao odgovor na kampanju za samoupravu koja je počela 1870-ih, unionisti, uglavnom ulsterski protestanti, protivili su se irskoj samoupravi i neovisnosti, plašeći se za svoju budućnost u većinski katoličkoj državi. Godine 1912. unionisti vođeni Edwardom Carsonom potpisuju Ulsterski zavjet i zavjetuju se da će se suprotstaviti samoupravi i silom ako je potrebno. U tu svrhu nastaju Ulsterske dragovoljačke snage (UVF).

Kao odgovor na stvaranje UVF-a nacionalisti na čelu s Eoinom MacNeillom osnivaju Irske dobrovoljačke snage, čiji je cilj bila borba protiv UVF-a i donošenje Zakona o samoupravi. Izbijanje Prvog svjetskog rata i sudjelovanje Irske u istom privremeno su odložili mogući građanski rat i rezoluciju o irskoj neovisnosti. Zakon o samoupravi, iako je prošao u britanskom parlamentu uz kraljevski pristanak, suspendiran je tijekom trajanja rata.

Irske dobrovoljačke snage su se podijelile na Narodne dobrovoljce, koji su se pridružili irskim regimentima Nove britanske armije, i na skupinu koju su uglavnom sačinjavali radikalni nacionalisti među kojima je bilo infiltratora iz Irskog republikanskog bratstva. Radikalni nacionalisti će 1916. u Dublinu započeti Uskrsni ustanak, pod vodstvom Patricka Pearsea i Jamesa Connollyja. Na izborima u prosincu 1918., dvije i po godine nakon pogubljenja 15 vođa ustanka, pobijedila je, s 48% glasova i većinom mjesta u parlamentu, separatistička stranka Sinn Féin. Njihovoj pobjedi pomogla je i prijetnja o prisilnom regrutovanju u vojnu službu. Uslijedio je Irski rat za neovisnost, koji se završava 1922. kada se formira Irska slobodna država, koja je sačinjavala 26 od 32 irska okruga. U Ulsteru, posebno u 6 okruga koji će postati dio Sjeverne Irske, stranka Sinn Féin je imala relativno slabe rezultate i unionisti su osvojili većinu.

Odlukom britanskog parlamenta Irska je 1920. podijeljena na dvije regije u sastavu Ujedinjenog Kraljevstva, Južnu i Sjevernu Irsku. Ova podjela Irske potvrđena je u prosincu 1922. kada je Parlament Sjeverne Irske odlučio da Sjeverna Irska izađe iz sastava Irske slobodne države, pravom koje im je dato Anglo-irskim sporazumom 1921. Dio sporazuma potpisan 1922., naređivao je stvaranje odbora koja će odlučiti o granici između dvije države. Nakon Irskog građanskog rata, ovaj dio sporazuma je bio malog prioriteta novoj vladi u Dublinu koju je predvodio W. T. Cosgrave, koji će 3. prosinca 1925. potpisati sporazum kojim je tadašnja granica potvrđena, bez pravljenja ikakvih promjena. S obzirom na to da su okruzi okruzi Fermanagh i Tyrone, kao i granična područja okruga Derry, Armagh i Down bili uglavnom nacionalistička područja, odbor je još dodatno mogao smanjiti teritoriju Sjeverne Irske.

Sjeverna Irska ostala je dio Ujedinjenog Kraljevstva, ali je dobila svoj parlament i vladu. Iako su se želje unionista ispunile s obzirom na to da je Sjeverna Irska ostala u sastavu Ujedinjenog Kraljevstva, nacionalisti su podjelu Irske vidjeli kao ilegalnu i arbitražnu podjelu otoka protiv volje većine naroda. Smatrali su da Sjeverna Irska nije ni legitimna ni demokratska država. Katolici su na početku činili oko 35% stanovništva. 557 ljudi, uglavnom katolika, ubijeno je u političkom i sektaškom nasilju između 1920. i 1922., i tijekom i poslije rata za neovisnost. Rezultat je bio raskol između katoličke i protestanske zajednice. Neki povjesničari opisuju nasilje, posebno ono u Belfastu, kao pogrom.

1922. – 1966.

Naslijeđe građanskog rata u Irskoj, koje će kasnije imati veliki utjecaj u Sjevernoj Irskoj, bio je opstanak marginaliziranih ostataka Irske republikanske armije. Djelovali su s obje strane granice i ostali su ideološki privrženi rušenju obje vlade silom kako bi ujedinili Irsku. Sjevernoirska vlada 1922. donosi Zakon o civilnim vlastima kojim se vladi i policiji daje moć da rade sve ono što je neophodno kako bi se ponovo uspostavio ili sačuvao zakon i red. Ovaj zakon se dugo koristio protiv nacionalista i nakon što se nasilje u ovom periodu završilo.

Pozicije dvije strane postale su striktno definirane nakon ovog perioda. Iz unionističke perspektive, nacionalisti su bili nelojalni i odlučni u svojoj namjeri da unioniste primoraju na ujedinjenu Irsku. Ova prijetnja služila je kao opravdanje za povlašćen položaj unionista u dodjeli stanova, zaposlenju i u drugim poljima. Prisustvo većih obitelji među katolicima, a samim tim i potencijal za brži rast broja katolika također je viđen kao prijetnja. Unionističke vlade ignorisale su upozorenje Edwarda Carsona iz 1921. da bi otuđivanje katolika učinilo Sjevernu Irsku nestabilnom. Poslije ranih 1920-ih dolazilo je do povremenih sektaških nemira, poput nemira u Belfastu 1930-ih i 1950-ih i Sjeverne (1942. – 1944.) i Granične (1956. – 1962.) kampanje Irske republikanske armije, koje nisu uživale širu podršku među nacionalistima. Nakon što je IRA obustavila svoju kampanju 1962., Sjeverna Irska je u kratkom periodu bila relativno stabilna.

Kasnih 1960-ih
Točan datum početka sukoba nije utvrđen. Neki od datuma koji se najčešće uzimaju za početak su osnivanje suvremenih Ulsterskih dragovoljačkih snaga 1966. godine, marš za građanska prava u Derryju 5. listopada 1968., početak bitke za Bogside 12. kolovoza 1969. ili dolazak britanskih trupa 14. kolovoza 1969. godine.

Kampanja za građanska prava
Tijekom sredine 1960-ih, počela je nenasilna kampanja za građanska prava. Pokret za građanska prava sastojao se od skupina kao što su Sjevernoirska udruga za ljudska prava (NICRA), Kampanja za socijalnu pravdu (CSJ), Akcijski odbor građana Derryja i Narodna demokracija, čiji su ciljevi bili:
 kraj diskrimaciji pri zaposlenju – katolici/nacionalisti imali su manje šanse zaposliti se na određenim poslovima, prije svega u vladi
 kraj diskriminaciji pri dijeljenju stanova – lokalna vijeća koja su kontrolirali unionisti su dijelila stanove protestantima ispred katolika
 jedan čovjek, jedan glas – u Sjevernoj Irskoj samo su kućevlasnici mogli glasovati na lokalnim izborima, za razliku od ostatka Ujedinjenog Kraljevstva gdje su mogle glasovati sve odrasle osobe
 kraj prekrajanju teritorija izbornih okruga – glas nacionalista je vrijedio manje čak i tamo gdje su bili većina
 reforma policije; Kraljevska policija Ulstera (RUC) – preko 90% policajaca su bili protestanti, a kritizirani su zbog sektaštva i prevelike brutalnosti
 povlačenje Zakona o civilnim vlastima – ovaj zakon je omogućavao policiji pretrese bez naloga, uhićenja i zatvaranja ljude bez optužbe ili suđenja, zabranjuje bilo kakva zasjedanja, parade i publikacije; ovaj zakon je uglavnom korišten protiv nacionalista.

NICRA je optuživana da je republikanska organizacija čiji je konačni cilj ujedinjenje Irske. Iako su republikanci i neki članovi IRA-e (koja je tada provodila nenasilnu politiku pod vodstvom Cathala Gouldinga) pomogli pri stvaranju i upravljanju pokretom, nisu ga kontrolirali i nisu bili dominantna skupina unutar pokreta.

U ožujku i travnju 1966., nacionalisti su diljem Irske održali parade kako bi obilježili 50. godišnjicu Uskrsnog ustanka. Grupa irskih republikanaca je 8. ožujka minirala Nelsonov stub u Dublinu. U to vrijeme, IRA je bila veoma slaba i nije sprovodila oružane akcije, ali su neki unionisti smatrali da se IRA spremala za novu kampanju u Sjevernoj Irskoj. Travnja 1966., grupa lojalista pod vodstvom Iana Paisleya, protestantskog propovjednika, osniva Ulsterski odbor za obranu ustava (UCDC). Uspostavljeno je paravojno krilo pod imenom Ulsterski protestantski dragovoljci (UPV), s ciljem rušenja Terencea O'Neilla, premijera Sjeverne Irske. Iako je O'Neill bio unionista smatrali su da je bio blag prema pokretu za građanska prava i protivili su se njegovoj politici.

U isto vrijeme se u Shankillu, četvrti Belfasta, javljaju Ulsterske dragovoljačke snage. Predvodio ih je Gusty Spence, bivši britanski vojnik. Brojni članovi UVF-a bili su pripadnici i UCDC-a i UPV-a. U travnju i svibnju na brojne su katoličke kuće, škole i poslovne zgrade bili bačeni molotovljevi kokteli. U jednom napadu UVF-a na katolički bar gine starica, protestantkinja Matilda Gould. UVF progalašava rat IRA-i i svima koji joj pomažu 21. svibnja. Ubijaju 27. svibnja katoličkog civila Johna Sculliona na povratku kući. Pripadnici UVF-a upucali su mjesec dana kasnije trojicu katoličkih civila dok su napuštali pab, pri čemu gine mladić iz Republike Irske, Peter Ward. Ubrzo nakon toga sjevernoirska je vlada zabranila UVF. NICRA je osnovana u siječnju 1967.

20. lipnja 1968., aktivisti za građanska prava (uključujući i Austina Curriea, nacionalističkog narodnog poslanika) protestirali su protiv diskriminacije pri dodjeli stanova zaposjevši u Caledonu kuću koja je bila dodijeljena devetnaestogodišnjoj neudatoj protestantkinji (Emily Beattie, tajnici lokalnog političara Ulsterske unionističke stranke) ispred dvije velike katoličke obitelji. Policajci, među kojima je bio i brat Emily Beattie, nasilno se uklonili aktiviste s mjesta događaja. Dva dana prije ovog protesta, dvije katoličke porodice koje su zaposjele kuću u susjedstvu također su prisilno uklonjene. Currie je uložio svoju žalbu u lokalnom vijeću i u parlamentu. Ovaj incident ojačao je pokret za građanska prava.

24. kolovoza 1968., pokret je održao svoj prvi marš, od Coalislanda do Dungannona. Narednih godina održani su brojni marševi. Lojalisti (posebno pripadnici UPV-a) napali su mnoge marševe i držali su kontra-demonstracije s ciljem zabranjivanja marševa. Zbog nedostatka policijske reakcije na napade, nacionalisti su smatrali da policija, koja je gotovo potpuno bila sastavljena od protestanata, podržava lojaliste. Sjevernoirska vlada zabranila je marš pokreta za građanska prava u Derryju 5. listopada 1968. Kada su se učesnici marša usprotivili zabrani, policija ih je okružila i tukla nasumično. Više od 100 ljudi je povrijeđeno, uključujući i pojedine nacionalističke političare. Ovo je izazvalo dva dana nemira u Derryju između nacionalista i policije.

Nekoliko dana kasnije u Belfastu je osnovana studenska skupina Narodna demokracija. U kasnom studenom, O'Neill je obećao pokretu za građanska prava neke ustupke, koje su nacionalisti smatrali premalim, a lojalisti prevelikim. Narodna demokracija 1. siječnja 1969. započinje četvorodnevni marš od Belfasta do Derryja, koji je konstantno uznemiravan i napadan od strane lojalista. Demonstrante je 4. siječnja na mostu Burntollet napala skupina od 200 lojalista, ubrajajjući i neke policajce van dužnosti, naoružana željeznim šipkama, ciglama i flašama u unaprijed planiranoj zasjedi.  Marš je ponovo napadnut u Derryju. Sudionici marša tvrdili su da policija nije učinila ništa da ih zaštiti i da je pomagala lojaliste. Te noći su policajci u četvrti Derryja, Bogsideu, palili katoličke kuće, napadali, prijetili i vrijeđali stanovnike na sektaškoj osnovi. Stanovnici Bogsidea su zatim postavili barikade kako bi spriječili policiju da uđe, stvorivši tako "Slobodni Derry" koji je nakratko postao no-go zona za sigurnosne snage.

U ožujku i travnju 1969., lojalisti su izvršili bombaške napade na vodene i električne instalacije diljem Sjeverne Irske, optuživši za te napade IRA-u i elemente pokreta za građanska prava. Pojedini napadi ostavili su veći dio Belfasta bez vode i struje. Lojalisti su se nadali da bi bombaški napadi mogli natjerati O'Neilla na ostavku čime bi se okončali ustupci nacionalistima. Između 30. ožujka i 26. travnja izvršeno je 6 bombaških napada. Svi su okrivljivali IRA-u, a britanski vojnici poslati su da čuvaju instalacije. Unionistička podrška O'Neillu se smanjivala, što dovodi do njegove ostavke 28. travnja.

Nemiri u kolovozu 1969. i posljedice
19. travnja u Bogsideu je došlo do sukoba između NICRA-e, policije i lojalista. Policajci su ušli u kuću katoličkog civila, Samuela Devennyja (42) i pretukli ga zajedno s njegove dvije kćeri tinejdžerke i porodičnim prijateljem. Jedna od kćeri ostala je bez svijesti. Devenny je pretrpio srčani udar i umro je 17. srpnja od posljedica povrede. 13. srpnja policajci su pretukli katoličkog civila, Francisa McCloskeya (67) tijekom sukoba u Dungivenu. Preminuo je sljedećeg dana.

12. kolovoza, parada protestantskog bratstva, Šegrta Derryja izazvala je sukob između lojalista i nacionalista. Nakon što su nacionalisti počeli bacati kamenje i molotovljeve koktele policija je, uz podršku lojalista, pokušala zauzeti Bogside. Iako je policija koristila suzavac, oklopna vozila i vodene topove, stotine nacionalista ih je držalo na odstojanju. Neprekidne borbe koje su trajale naredna dva dana postale su poznate kao bitka za Bogside.

Kao odgovor na dešavanja u Derryju, nacionalisti su prosvjedovali u Belfastu i diljem Sjeverne Irske. Neki od ovih prosvjeda doveli su do sukoba s policijom i do napada na policijske stanice. U Belfastu su lojalisti odgovorili upadajući u nacionalističke distrikte, spaljujući kuće i poslovne objekte. Došlo je do pucnjave između nacionalista i policije i između nacionalista i lojalista. Grupa od oko 30 pripadnika IRA-e bila je umiješana u borbama u Belfastu. Policija je na ulice poslala oklopna vozila Shorland naoružana teškim mitraljezima Browning. Oklopna vozila su dva puta otvorila paljbu na nacionalističke četvrti, pri čemu gine devetogodišnji Patrick Rooney. Paljba je otvorena i na prosvjednike u Armaghu, Dungannonu i Coalislandu.

Premijer Republike Irske, Jack Lynch je u televizijskom obraćanju 13. kolovoza rekao da irska vlada "ne može više stajati mirno i gledati nedužne ljude povrijeđene i možda i gore". Pozvao je na dolazak mirotvoraca Ujedinjenih naroda i izjavio da se u graničnim područjima okruga Donegal, u blizini Derryja, postavljaju poljske bolnice irske vojske. Rekao je i da je jedino trajno rješenje ujedinjenje Irske. Neki su ovaj govor smatrali kao prijetnju vojnom intervencijom. Nakon nemira, Lynch je naredio irskoj vojsci da planira moguću humanitarnu intervenciju u Sjevernoj Irskoj. Plan, nazvan Vježba Armageddon, je odbijen i ostao je klasificiran 30 godina.

14. i 15. kolovoza, britanske snage raspoređene su po Derryju i Belfastu kako bi uspostavile red, ali nisu ušle u Bogside što je dovelo do privremenog prekida nemira. 8 ljudi je ubijeno, preko 750 povrijeđeno (uključujući 133 osobe s ranama od vatrenog oružja), a uništeno je preko 400 kuća i poslovnih objekata, od čega su katolički činili 83%. 1.505 katoličkih i 315 protestantskih obitelji bilo je primorano napustiti svoje domove. Irska vojska je uspostavila izbjegličke kampove u blizini granice. Nacionalisti su se u početku obradovali dolasku vojske jer nisu vjerovali policiji. Odnosi su se ubrzo raspali zbog opresivnih mjera koje je vojska sprovodila.

Nakon nemira, uspostavljen je Huntov odbor kako bi ispitao sjevernoirsku policiju. Izvještaj, koji je objavljen 12. listopada, preporučivao je da se policija razoruža i da se specijalna policija ukine. Te noći su lojalisti u Belfastu protestovali protiv izvještaja. Tijekom nasilja u Shankillu, pripadnici UVF-a ubili su policajca Victora Arbucklea. On je bio prvi policajac koji je poginuo tijekom sjevernoirskog sukoba. U listopadu i prosincu 1969., UVF je izvršio niz malih bombaških napada u Republici Irskoj.

1970-ih

Vrhunac nasilja i kolaps parlamenta

U periodu od 1970. do 1972. dolazi do eskalacije političkog nasilja, doživljujući svoj vrhunac 1972., kada je gotovo 500 ljudi, od toga preko pola civila, izgubilo svoje živote. To je bila najsmrtonosnija godina sukoba.

Do kraja 1971., u Derryju je postavljeno 29 barikada, od kojih je 16 bilo neprolazno čak i britanskim oklopnim vozilima. Mnoge republikanske no-go zone kontrolirale su Privremena i Službena IRA-e. Postoji nekoliko ponuđenih razloga za eskalaciju nasilja u ovom periodu.

Unionisti smatraju da je glavni razlog eskalacije nastanak PIRA-e i OIRA-e, koje su nastale raspadom stare IRA-e 1969. Dok je stara IRA prihvatila nenasilnu borbu, nova Privremena IRA je bila odlučna u svojoj namjeri da vodi oružanu borbu protiv britanskih vlasti u Sjevernoj Irskoj. Nova IRA je bila voljna prihvatiti ulogu zaštitnika katoličke zajednice, umjesto jedinstva radničke klase iz obje zajednice.

Nacionalisti nasilje u ovom periodu objašnjavaju nizom događaja. Jedan od incidenata bila je i bitka za Falls u srpnju 1970. kada je 3 000 britanskih vojnika uvelo policijski sat u nacionalističkoj četvrti Belfasta, Lower Fallsu ispaljujući preko 1 500 metaka i ubijajući 4 civila. Godine 1971. je uvedena internacija bez suđenja (od 350 osoba koje su privedene na početku, nijedna nije bila protestant). Zbog slabih obavještajnih podataka, rijetko koji od privedenih je zapravo bio republikanski aktivist, ali su neki postali radikalizirani zbog svojih iskustava. Treći događaj koji je doveo do povećane regrutacije i podrške nacionalista PIRA-i, bilo je ubijanje 13 nenaoružanih muških civila od strane britanske vojske na mitingu protiv internacije u Derryju 30. siječnja 1972. (nekoliko mjeseci kasnije od povreda je preminuo još jedan muškarac). Ovaj incident je poznat kao Krvava nedjelja. Smatra se jednim od najznačajnijih događaja sukoba. Za posljedicu je imao povećano neprijateljstvo republikanaca ka britanskoj vojsci i vladi, kao i povećanje podrške PIRA-i, koja se ogleda u povećanom broju dragovoljaca u tom periodu.

Od 1971. do 1975, 1 981 osoba je zatvoreno bez suđenja, od čega 1 874 katolika i 107 protestanata. Postojale su glasine o zlostavljanju i mučenju privedenih,<ref>Oren Gross & Fionnuala Ní Aoláin. Law in Times of Crisis: Emergency Powers in Theory and Practice, str. 188; .</ref> a pet tehnika koje su vojnici i policajci koristili tijekom ispitivanja proglašene su nelegalnim nakon istrage britanske vlade.

Privremena IRA pokušala je sebe predstaviti kao zaštitnika nacionalističke zajednice.Peter Taylor. Provos: The IRA and Sinn Féin, str. 75-79; . PIRA je svoju kampanju započela rane 1971. kada je Vojno vijeće odobrilo napade na britansku vojsku. Tijekom 1972., borci PIRA-e ubili su oko 100 pripadnika britanskih sigurnosnih snaga, ranili još 500 i izvršili oko 1 300 bombaških napada, uglavnom na komercijalne ciljeve. Bombaška kampanja prouzrokovala je i civilne žrtve, poput Krvavog petka, kada su 22 bombe aktivirane u središtu Belfasta, pri čemu je poginulo 9 osoba, 7 civila i 2 vojnika.

U istoj godini OIRA je ubila desetine britanskih vojnika, ranivši još nekoliko. OIRA je svoju kampanju okončala u svibnju 1972.

Koncentracija britanskih trupa doživjela je svoj vrhunac na omjeru 20:1.000 u odnosu na civilno stanovništvo, što je najveći omjer u povijesti protivgerilskog ratovanja, veći i od onog tijekom Malajskog ustanka, s kojim se sukob često poredi. Operacija Motorman bila je najveća operacija u Irskoj još od rata za neovisnost. Uključeno je bilo 22.000 britanskih trupa. U danima prije operacije, još 4000 vojnika je pristiglo u Sjevernu Irsku.

I pored privremenog primirja 1972. i pregovora s britanskim zvaničnicima, PIRA je bila odlučna nastaviti kampanju s ciljem ujedinjenja Irske. Britanska vlada u Londonu, vjerujući da je sjevernoirska administracija nesposobna, nastojala je preuzeti kontrolu nad sigurnosnom situacijom u zemlji. Pošto je ovo bilo neprihvatljivo za unionističku sjevernoirsku vladu, britanska vlada ukida sjevernoirski parlament i vladu i uvodi direktnu vladavinu iz Londona. Direktna vladavina na početku je bila kratkoročno rješenje; krajnji cilj je bila ponovna uspostava vlade koja bi bila prihvatljiva i unionistima i nacionalistima. Dogovor između zaraćenih strana se pokazao nedostižnim, a sukob se nastavio. Postojanje "no-go zona" u Belfastu i Derryju predstavljalo je izazov autoritetu britanske vlade u Sjevernoj Irskoj. Britanska vojska uništava barikade i uspostavlja kontrolu nad ovim zonama u Operaciji Motorman 31. srpnja 1972.

Saningdejlski sporazum i štrajk UWF-a

U lipnju 1973., nakon objave britanske bijele knjige i ožujskog referenduma o statusu Sjeverne Irske, uspostavljeno je novo parlamentarno tijelo, Vijeće Sjeverne Irske. Izbori su održani 28. lipnja. U listopadu 1973., nacionalističke i unionističke stranke su, zajedno s britanskom i irskom vladom, potpisale Saningdejlski sporazum, čiji je cilj bio proizvesti političko rješenje unutar Sjeverne Irske. Sporazumom je izvršna vlast podijeljena između nacionalista i unionista i nastalo je "Vijeće Irske", tijelo sastavljeno od ministara iz Sjeverne Irske i Republike, stvoreno s ciljem poticanja na prekograničnu suradnju.

Unionisti su ostali podijeljeni oko Sunningdalea, kojem se protivila i IRA, čiji je cilj bio nestanak Sjeverne Irske kao dijela Ujedinjenog Kraljevstva. Mnogi unionisti su se protivili konceptu podijele moći, smatrajući da nije izvodljivo dijeliti moć s onima koji žele uništenje države. Značajnije je bilo unionističko protivljenje "irskoj dimenziji" i Vijeću Irske, kojeg su smatrali prethodnicom budućeg ujedinjenog irskog parlamenta. Opaska mladog odbornika Socijaldemokratske i radnička stranke (SDLP-a), Hugha Loguea, na dublinskom Trinity Collegeu da je Sunningdale sredstvo "kojim će unionsti biti dovedeni do ujedinjene Irske" oštetila je šanse značajnijoj unionističkoj podršci sporazumu. U siječnju 1974., smijenjenog Briana Faulknera na mjestu lidera Ulsterke unionistička stranka (UUP-a) zamijenio je Harry West. Na općim izborima u Ujedinjenom Kraljevstvu u veljači 1974., anti-Saningdejlski unionisti osvojili su 11 od 12 poslaničkih mjesta i 58% glasova dok je ostatak otišao pro-Saningdejlskim unionistima i nacionalistima.

Na kraju je Saningdejlski sporazum oborila je masovna akcija dijela lojalističkih paravojski (prije svega Ulsterski obrambeni savez, koji je tada imao oko 20.000 članova) i radnika, koji su osonvali Ulstersko radničko vijeće (UWC). Oni su organizirali generalni štrajk. Ovaj je štrajk žestoko oštetio radnu atmosferu u Sjevernoj Irskoj, a odsječene su bile i osnovne potrebe kao što su elektricitet i voda. Nacionalisti smatraju da britanska vlada nije dovoljno učinila da prekine štrajk i održi Saningdejlski sporazum. Postoje dokazi da je štrajk ohrabrivao i MI5, kao dio njihove kampanje da dizorijentiraju vladu britanskog premijera Harolda Wilsona. Suočeni s takvom opozicijom, pro-Saningdejlski unionisti su napustili vladu i novi režim je propao. Tri dana nakon početka štrajka, 17. svibnja 1974., dva tima iz Belfastske i Srednjoulsterske brigade UVF-a detonirala su tri auto-bombe bez upozorenja u središtu Dublina, pri čemu je poginulo 26 ljudi, a ranjeno je oko 300. 90 minuta kasnije, u Monaghanu je eksplodirala i četvrta bomba, pri čemu gine još 7 ljudi. Nikada nitko nije osuđen za ove napade.

Prijedlog o neovisnosti Sjeverne Irske
Wilson se tajno susreo s IRA-om 1971. dok je bio vođa opozicije; njegova se vlada ponovo susrela s IRA-om u kasnoj 1974. i ranoj 1975. kako bi sklopila primirje. Tijekom sastanaka razmatrala se mogućnost britanskog povlačenja iz Sjeverne Irske. Neuspjeh Saningdejla doveo je do ozbiljnih razmatranja u Londonu do studenog 1975. o neovisnosti Sjeverne Irske. Da se povlačenje Britanaca desilo, Sjeverna Irska bi postala dominion Britanskog Commonwealtha.

Britanski pregovori s ilegalnom organizacijom razbijesnili su irsku vladu, koja je strahovala da Britanci razmatraju napuštanje Sjeverne Irske. Irski ministar vanjskih poslova Garret FitzGerald razmotrio je u svom memorandumu iz lipnja 1975. mogućnost mirnog povlačenja i neovisnosti, podjele otoka i kolapsa Sjeverne Irske u građanski rat i anarhiju. FitzGerald smatra da je mirno povlačenje najpoželjnije rješenje, ali zaključuje da irska vlada ne može mnogo učiniti.

Irska vlada već nije uspjela spriječiti IRA-ino spaljivanje britanskog veleposlanstva u Dublinu 1972. Vjerovala je da ne bi mogla povećati malu vojsku od 12.500 ljudi bez negativnih posljedica. Građanski rat u Sjevernoj Irskoj doveo bi do velikog vroja ljudskih žrtava i imao bi ozbiljne posljedice za Republiku, jer bi javnost zahtijevala djelovanje u cilju zaštite nacionalista. FitzGerald je upozorio Jamesa Callaghana da bi nedjelovanje Irske "moglo ugroziti demokratsku vladu u Republici".

Irska vlada se toliko plašila posljedica neovisne Sjeverne Irske da je FitzGerald odbio pitati Britance da se ne povuku, jer je mislio da bi otvoreno raspravljanje o tom pitanju dozvolilo Britancima da nastave sa svojim planom. U 2006. je napisao da "ni tada ni od tada javno mnjenje u Irskoj nije shvatilo koliko je blizu naš cijeli otok bio katastrofi u posljednje dvije godine vladavine Harolda Wilsona".

 Sredina 1970-ih

U travnju 1974., zabranu UVF-a ukinuo je Merlyn Rees, državni tajnik za Sjevernu Irsku. U prosincu, mjesec dana nakon bombaškog napada u Birminghamu, IRA je proglasila primirje, koje je teoretski trajalo narednu godinu. Bez obzira na primirje, sektaška ubojstva su se povećala u 1975., kao i sukobi među neprijateljskim paravojskama. To je 1975. učinilo jednom od najkrvavijih godina sukoba.

31. srpnja 1975. u Bushkillu, u blizini Newryja, popularni irski sastav The Miami Showband vraćao se u Dublin nakon svirke u Banbridgeu, kada je upao u zasjedu pripadnika Srednjoulsterske brigade UVF-a, prerušenih u britanske uniforme na lažnom vojnom punktu. Ubijena su tri člana sastava, 2 katolika i protestant, a u slučajnoj eksploziji poginula su i dva pripadnika UVF-a. Narednog siječnja, 11 protestantskih radnika je ubijeno u masakru u Kingsmillu, nakon što su ih Republikanske snage Južnog Armagha izvele iz autobusa. Jedina preživjela osoba bila je upucana 18 puta. Ova ubojstva su navodno bila osveta za lojalističko ubojstvo dviju katoličkih porodica, prethodne noći.

Nasilje se nastavilo kroz 1970-te. Britanska vlada je u listopadu 1975. uvela ponovnu zabranu UVF-a. Kada se primirje IRA-e iz prosinca 1974. završilo u siječnju 1976., skupina se vratila nasilju, izgubivši nadu iz ranih 1970-ih u brzo povlačenje Britanaca i razvivši strategiju "dugog rata", pod kojom se podrazumijevala manje intenzivna, ali održljivija kampanja nasilja koja bi se mogla nastaviti u beskonačnost. Međutim, primirje Službene IRA-e iz 1972. postalo je trajno. OIRA se pretvorila u Radničku partiju Irske, koja je potpuno odbacivala nasilje. Od bivših članova OIRA-e izrasla je Irska nacionalna oslobodilačka armija, koja će nastaviti kampanju nasilja 1974.

 Kasne 1970-e

U kasnim 1970-im, nezadovoljstvo sukobom je bilo izraženo u objema zajednicama. Jedna od manifestacija takvog raspoloženja su Ljudi mira, skupina koja je osvojila Nobelovu nagradu za mir 1976. Oni su organizirali velike demonstracije protiv nasilja paravojnih skupina. Njihova kampanja izgubila je popularnost nakon apela nacionalističkoj zajednici da dojavljuju informacije o IRA-i sigurnosnim snagama.

Desetljeće se završilo duplim napadom IRA-e. 27. kolovoza 1979. ubijen je Louis Mountbatten tijekom odmora u Mullaghmoreu, okrug Sligo, kada je eksplodirala bomba ispod njegovog čamca. Poginule su još tri osobe: majka Mountbattenovog zeta, Mountbattenov unuk i lokalni čamdžija. Istog dana ubijeno je 18 vojnika, uglavnom iz Padobranskog regimenta, kada je konvoj naišao na dvije bombe na putu u pripremljenoj zasjedi u Warrenpointu, okrug Down.

Uzastopne britanske vlade, nakon neuspjeha u pokušaju ostvarenja političkog rješenja, pokušale su "normalizirati" Sjevernu Irsku. Ukinuto je pritvaranje bez suđenja, kao i politički status paravojnim zatvorenicima. Od 1972., pripadnicima paravojski suđeno je bez porote, kako bi se izbjeglo zastrašivanje. Prilikom osude, tretirani su kao obični kriminalci. Otpor ovakvoj politici među republikancima doveo je do prosvjeda "plahti" i "prljavih" protesta 500 zatvorenika u zatvoru Maze. Njihovi protesti kulminirali su štrajkom glađu, čiji je cilj bio povratak političkog statusa, kao i drugi ustupci.

 1980-ih

Tijekom štrajka glađu 1981, od gladi je umrlo 10 republikanskih zatvorenika (7 iz PIRA-e i 3 iz INLA-e). Bobby Sands, prvi preminuli štrajkač, bio je član britanskog parlamenta. Preko 100.000 ljudi prisustovalo je Sandsovoj pokopani u zapadnom Belfastu; tisuće drugih prisustovalo je pokopima ostalih zatvorenika. Iz republikanske perspektive, značaj ovih događaja demonstrirao je potencijal za političku i izbornu strategiju.

U jeku štrajka glađu, stranka Sinn Féin, koja je postala političko krilo PIRA-e,Peter Taylor. Behind the Mask: The IRA and Sinn Féin, TV books, Inc., New York, 1997; . izašla je na izbore i u Sjevernoj Irskoj kao i u Republici Irskoj. Sinn Féin je 1986. priznao legitimitet irskog parlamenta, što je dovelo do napuštanja stranke manjeg broja članova koji osnivaju Republikanski Sinn Féin.

IRA je u 1980-im pojačana velikim donacijama oružja iz Libije zbog Gadafijevog bijesa na podršku britanske vlade bombardiranja Libije 1986., kao i novčanim donacijama IRA-inih aktivista iz irske dijaspore, prije svega iz SAD-a.

INLA je bila izrazito aktivna početkom i sredinom 1980-ih. 1982. su izveli bombaški napad u Ballykellyju na disko kojeg su često posjećivali britanski vojnici van službe. Poginulo je 11 vojnika i šest civila. Najznačajniji IRA-in napad u ovom periodu je bombaški napad na hotel u Brightonu 12. listopada 1984., tijekom konferencije Konzervativne stranke, kojoj je prisustovala i premijerka Margaret Thatcher. Eksplozivna naprava, koja je eksplodirala u ranim jutarnjim satima, ubila je pet osoba, uključujući člana parlamenta Anthonyja Berryja. 34 osobe su povrijeđene.

U minobacačkom napadu na policijsku postaju 28. veljače 1985. u Newryju, poginulo je devet policajaca, sedam protestanata i dva katolika. Napad su isplanirali IRA-ina brigada iz Južnog Armagha i jedinica u Newryju. Devet projektila je ispaljeno s ukradenog Forda. Osam je promašilo postaju, a deveti je pogodio kantinu. U Enisskillenu je 8. studenog 1987., tijekom komemoracijske parade žrtvama Prvog svjetskog rata, eksplodirala tempirana bomba. Poginulo je 11 (10 civila, uključujući trudnicu, i jedan policajac), a ranjene su 63 osobe. Ronnie Hill bio je teško povrijeđen. U komu je pao nakon dva dana i ostao je u tom stanju sve do smrti u decembru 2000. IRA se ispričala, tvrdeći da je napad bio greška, a da su pravi ciljevi bili britanski vojnici koji su paradirali ka spomeniku. Jedinica koja je izvela napada je rasformirana. Lojalističke paravojske odgovorile su napadima na katolike, uglavnom civile. Postavljena je bila još jedna bomba u obližnjem Tullyhommonu koja nije eksplodirala.

Četiri mjeseca nakon napada u Enniskillenu, tri dragovoljca IRA-e su ubijena na benzinskoj stanici na Gibraltaru. Ovaj događaj postao je poznat pod imenom Operacija Flavius. Pokop u Belfastu napao je pripadnik UDA-e Michael Stone. U napadu su poginule tri osobe, uključujući pripadnika IRA-e. Stone je osuđen na doživotnu kaznu zatvora, ali je oslobođen poslije 11 godina zatvora nakon sporazuma iz Belfasta.

Dva naoružana britanska vojnika napadnuta su, zarobljena i likvidirana tijekom pokopa žrtava Stoneovog napada. Ovaj događaj poznat je pod imenom "ubojstvo kaplara".

Tijekom 1980-ih, lojalističke paravojsne skupine, uključujući UVF, UDA-u i UR, uvozile su oružje i ekplozive iz Južne Afrike. Oružje je podijeljeno među skupinama, iako ga neke skupine nisu nikada koristile. Tijekom 1987., slabi utjecaj INLA-e nakon sukoba s odmetnutom skupinom, IPLO-m. Do 1992., IPLO je uništila PIRA zbog umiješanosti u trgovinu drogom čime se sukob završio.

Republikanci smatraju da se u ovo vrijeme počela primjenjivati tzv. "shoot-to-kill politika", što je dovelo do ubojstava desetina republikanskih i jednog lojalističkog pripadnika paravojski. Ubojstva su uglavnom izvršavali pripadnici policije ili SAS-a.

 1990-ih
Od kasnih 1980-ih, iako je IRA nastavila svoju oružanu kampanju, stranka Sinn Féin, koju od 1983. vodi Gerry Adams, pokušala je izboriti kraj sukoba. Adams je točno predvidio da će to biti dug proces. Održavao je javne pregovore s Johnom Humeom, liderom SDLP-a, i tajne s vladinim službenicima. Lojalističke paravojske također su pregovorale o kraju sukoba, dolazeći u kontakt s britanskim i irskim vladama preko protestanskih svećtenika, poput prezbiterijanca Roya Mageea i anglikanskog nadbiskupa Robina Eamesa.

 Eskalacija u Južnom Armaghu
Naselje Crossmaglen i manja okolna sela poput Silverbridgea, Cullyhanne, Cullavilla, Forkhilla, Jonesborougha i Creggana predstavljali su od 1970-ih jako uporište IRA-ine brigade Južnog Armagha. U veljači 197.8, iznad Jonesborougha je srušen Gazela, pri čemu je poginuo potpukovnik britanske vojske.

IRA je u 1990-im razvila novi plan u cilju ograničenja britanskih patrola u Crossmaglenu. Osnovana su dva tima snajperista. Snajperisti su koristili Barrett M82. U Južnom Armaghu su postavljeni znakovi na kojima je pisalo "snajperist na poslu". Za sedam godina djelovanja, snajperisti su ubili devet osoba, sedam vojnika i dva policajca.

IRA je razvila kapacitet obaranja helikoptera u Južnom Armaghu i drugim područjima od 1980-ih. 1990. je na granici okruga Tyrone i Monaghan oborena još jedna Gazela. Tom prigodom nije bilo poginulih.

U prosincu 1993., došlo je do još jednog incidenta u kojem su sudjelovali helikopteri. Dva helikoptera su tijekom 1994. srušena improviziranom minobacačkom vatrom. Tijekom ovog perioda, IRA je uspostavljala punktove u ovom području bez reakcije sigurnosnih snaga.

 Prvo primirje
Nakon dužeg perioda političkog manevriranja, i lojalističke i republikanske paravojske proglasile su 1994. primirje. Godina prije primirja obilježena je velikim brojem zločina. UDA i UVF povećali su broj napada. IRA je odgovorila bombaškim napadom ma Shankillu listopada 1993., čiji je cilj bio eliminacija rukovodstva UDA-e. Tom prigodom poginulo je osam protestantskih civila, jedan nisko-rangiran član UDA-a i jedan od počinitelja zbog preuranjene detonacije. UDA se osvetila masakrima u nacionalističkim područjima Greysteelu i Castlerocku. Od 12 žrtava ova dva masakra, samo dvije osobe nisu bile katolici.

16. lipnja 1994., INLA je u Shankillu ubila pripadnika UVF-a. Tri dana kasnije, pripadnici UVF-a ubili su šest civila]u pabu u Loughinislandu. IRA je, u periodu do proglašenja primirja 31. kolovoza, ubila još tri borca UDA-e i jednog iz UVF-a. Šest tjedana kasnije primirje su proglasile i lojalističke paravojske, ujedinjene u Kombiniranu lojalističku vojnu komandu. Iako su ova primirja bila neuspješna, bila su efikasan način za sprečavanje nasilja na široj skali i pripremila su put za primirja kojim će se sukob okončati.

1995. je na mjesto specijalnog američkog izaslanika za Sjevernu Irsku došao George J. Mitchell, za kojeg se smatralo da predstavlja predsjednika Clintona koji je imao dubok interes za dešavanja u Sjevernoj Irskoj. Britanska i irska vlada usaglasile su se da će Mitchell predvoditi međunarodnu komisiju za razoružanje paravojski.

 Drugo primirje
9. veljače 1996., manje od dvije godine nakon proglašenja primirja, IRA je izvršila bombaški napad u Londonu. Poginule su dvije, a ranjeno je 39 osoba. Pričinjena je šteta od 85 milijuna funti. Sinn Féin je krivio britansku vladu zbog odbijanja da započne sveobuhvatne pregovore dok se IRA ne razoruža.

15. lipnja uslijedio je bombaški napad u Manchesteru, koji je uništio veći dio gradskog središta. Pričinjena je šteta od 411 milijuna funti. U napadu nije bilo poginulih zahvaljujući telefonskom upozorenju i brzoj reakciji hitnih službi. Preko 200 ljudi je povrijeđeno. Stephen Restorick bio je posljednji britanski vojnik koji je ubijen prije primirja. Ustjeljen je na graničnom prijelazu 12. veljače od "snajperiste iz Južnog Armagha", koji je kasnije identificiran kao Bernard Henry McGinn.

IRA je ponovo proglasila primirje u srpnju 1997., početkom pregovora na kojima nije sudjelovao Sinn Féin. U rujnu iste godine, Sinn Féin postaje potpisnik tzv. Mitchellovih načela i uključuje se u pregovore. UVF je bila prva paravojska koja se podijelila kao rezultat pregovora, nastankom Lojalističkih dragovoljačkih snaga 1996. U prosincu 1997., INLA je likvidirala vođu LVF-a Billyja Wrighta, što je dovelo do niza osvetničkih ubojstava od strane lojalističkih paravojski. Iz PIRA-e se izdvojila manja skupina koja se nazvala Prava irska republikanska armija.

U kolovozu 1998., bombaški napad RIRA-e u Omaghu ubio je 29 ljudi. Ovaj napad je diskreditirao disidentske republikance u očima mnogih koji su ranije podržavali PIRA-u. Ovo je rezultiralo gubitkom utjecaja ovih skupina.

INLA je također potpisala primirje ubrzo nakon sporazuma iz Belfasta. Od tada, većina nasilja paravojski usmjerila se na vlastite zajednice gdje je došlo do sukoba između različitih formacija. UDA je od 2000. dva puta dolazila u sukob s UVF-om. Sukobi su bili i unutarnje naravi, između brigadnih komandanata. Pojedine skupine umiješane su u organizirani kriminal.

 Politički proces

Nakon primirja, počeli su pregovori glavnih političih stranaka Sjeverne Irske kako bi se došlo do političkog rješenja. Ovi pregovori doveli su do sporazuma iz Belfastu 1998. Sporazumom je Sjevernoj Irskoj vraćena samouprava na bazi dijeljenja moći. Vlada sastavljena od četiri stranke formirana je 1999., a u nju je ušao i Sinn Féin. Kraljevska policija Ulstera preimenovana je u Policijska služba Sjeverne Irske, čiji je sastav u narednih 10 godina morao sadržati 50% katolika. Zakonom o pravdi i sigurnosti iz 2007. ukinuti su diplock sudovi.

Proces normalizacije sigurnosti bio je jedna od ključnih točaka sporazuma. Napuštene su kasarne i granične osmatračnice, a sve trupe koje su sudjelovale u Operaciji Banner, uključujući i Kraljevski irski regiment, zamijenjene su pješadijskom brigadom, koja je raspoređena na 10 mjesta diljem Sjeverne Irske, ali bez operativne uloge.

Vlada je suspendirana 2002., kada su se uniosti povukli nakon Stormontgatea, koji je uslijedio nakon špekulacija o postojanju IRA-inog špijunskog lanca unutar Stormonta. U to doba vladale su tenzije zbog sporog i nepotpunog razoružanja IRA-e, koje je kompletirano u rujnu 2005.

Nakon sporazuma, političkom situacijom uglavnom dominiraju Sinn Féin i Demokratska unionistička stranka (DUP), na štetu SDLP-a i UUP-a. Iako je političko nasilje uveliko smanjeno, sektaški animozitet je i dalje prisutan. Stambena područja su podjeljenija više nego ikada. Samim tim, napredak prema zajedničkim institucijama bio je spor i težak. Vlada je ponovo uspostavljena 8. svibnja 2007.

 Suradnja britanskih snaga i lojalista

U pokušaju da poraze IRA-u, britanske snage sigurnosti u mnogim su slučajevima sarađivale s lojalističkim paravojskama. Vojnici i policajci često su sudjelovali u lojalističkim napadima van dužnosti, davali su oružje i obavještajne podatke, nisu reagirali na djelovanje lojalista i ometali su policijske istrage. Dupli agenti i špijuni u lojalističkim paravojskama organizirali su napade naredbom ili sa znanjem nadređenih. Od 210 lojalista uhićenih tijekom Stevensovih upita, 207 bili su državni agenti ili špijuni.

U Ulsterskom obrambenom regimentu 1972. bilo je svega 3% katolika.Brett Bowden, Michael T. Davis (eds). Terror: From Tyrannicide to Terrorism, str. 234. Do 1990, 197 pripadnika UDR-a osuđeno je za terorističke prekršaje, od toga 19 za ubojstvo. Lojalisti su u sastav ovog regimenta ulazili kako bi dobili oružje, obuku i informacije.John Eldridge. Getting the Message: News, Truth, and Power. Routledge, 2003. str. 79.

Tajna skupina iz Glenannea, koja je okupljala lojaliste, vojnike i policajce, izvršila je tijekom 1970-ih niz napada protiv nacionalista u području poznatom kao "trokut ubojstava". Neki napadi su izvršeni i u Republici Irskoj. Ukupno su ubili 120 osoba, uglavnom civila. U Casselovom izvještaju, pronađeni su dokazi da su policajci i vojnici sudjelovali u 74 od 76 istraživanih ubojstava. Izvještaj navodi i da su istaknuti policijski službenici bili upoznati s aktivnostima skupine, ali da nisu učinili ništa kako bi spriječili ili kaznili počinitelje, što je potvrdio i član skupine i policajac John Weir. Napadi koji se pripisuju skupini uključuju bombaške napade u Dublinu i Monaghanu 1974., ubojstvo članova sastava The Miami Showband 1975. i ubojstvo obitelji Reavey i O'Dowd 1976.

Stevensovi upiti pokazali su da su elementi sigurnosnih snaga koristili paravojske, pomoću duplih agenata i špijuna, kako bi eliminirali nepodobne osobe. Glavna služba umiješana u ove aktivnosti bila je FRU. Brian Nelson, šef obavještajne službe UDA-e, bio je agent FRU. Preko Nelsona, FRU je pomagala UDA-i da eliminira nepoželjne osobe. Pripadnici FRU tvrde da su lojalistima pomagali samo pri likvadiciji republikanskih aktivista, ali ne i civila.

FRU i Nelson odgovorni su za smrt barem 30 osoba, kao i za mnoge napade na civile. Jedna od žrtava bio je i odvjetnik Pat Finucane. Nelson je također nadgledao nabavu naoružanja lojalistima 1988. Između 1992. i 1994., lojalisti su ubili više ljudi od republikanaca, dijelom i zbog podrške FRU. Pripadnici sigurnosnih službi pokušali su sabotirati Stevensovu istragu.

Izvještaj policijskog ombudsmana iz 2007. pokazao je da je pripadnicima UVF-a dozvoljeno počiniti niz terorističkih djela, uključujući ubojstvo, dok su radili za Specijalnu službu policije. Suradnici policije imali su imunitet. Ombudsman Nuala O'Loan zaključila je da je ovo dovelo do smrti stotina osoba, otkrivši da su viši britanski zvaničnici vršili pritisak kako bi okončala istragu."Bombshell documentary uncovers Government collusion with loyalist paramilitaries", The Belfast Telegraph, 12. 6. 2015. Pristupljeno 21. 02. 2019. Robin Jackson, član UVF-a, povezan je s između 50 i 100 ubojstava, iako nikad nije osuđen ni za jedno. Postoje sumnje da je bio suradnik policije. Barronov izvještaj irske vlade navodi da je bio povezan s britanskim obavještajnim službama.

Smithwickov tribunal zaključio je da je pripadnik irske policije surađivao s IRA-om pri ubojstvu dva policajca 1989.BBC report on Smithwick Tribunal report, 4. 12. 2013. Pristupljeno 21. 02. 2019.

 Nestali
Tijekom 1970-ih i 1980-ih, paravojne skupine su otele veći broj osoba za koje se mislilo da su špijuni, koje su potom ispitivane pod mučenjem i likvidirane. 18 ljudi, dvije žene i 16 muškaraca, uključujući i jednog časnika britanske vojske, oteto je i ubijeno tijekom sukoba. Ove žrtve neformalno se nazivaju Nestalima. Svi osim Lise Dorrian likvidirale su republikanske paravojne skupine. Ostaci četiri osobe još uvijek nisu pronađeni.

Britanske snage sigurnosti, uključujući Vojnu reakcionarnu snagu, izvršavale su ubojstva nenaoružanih civila. Žrtve su obično bili katolici nepovezani s paravojskama, poput ubojstvaa dva nenaoružana civila 15. travnja 1972. na Whiterock Roadu, ili masakr sedam nenaoružanih civila u Andersonstownu 12. svibnja 1972. Pripadnik MRF-a izjavio je 1978. da je vojska često pokušavala izvršiti operacije pod lažnom zastavom, kako bi isprovocirala sektaški konflikt i skrenula pozornost sa svojih trupa. Bivši član izjavio je da "mi nismo bili tamo da djelujemo kao vojna jedinica, mi smo bili tamo da djelujemo kao teroristička grupa".

 Problem parada

Do rasta tenzija i izbijanja nasilja obično dolazi tijekom "sezone marševa" kada se diljem Sjeverne Irske održavaju parade oranžista. Oranžisti obilježavaju pobjedu Vilima III. u bitki kod Boynea 1690., čime se učvrstila vladavina protestanata i Britanaca u Irskoj. Najznačajniji sukob bio je u Portadownu, gdje parada oranžista, koja počinje od crkve u naselju Drumcree, prolazi kroz nacionalističko područje na Garvaghy Roadu. Parada je danas, zbog nacionalističkih protesta, zabranjena.

Tijekom 1995., 1996. i 1997, došlo je do višetjednih nemira diljem Sjeverne Irske, uzrokovanih sukobom u Portadownu. U sukobima je poginuo veći broj ljudi, uključujući katoličkog taksistu ubijenog od LVF-a i tri brata katolika iz miješane obitelji, koji su ubijeni u svojoj kući u Ballymoneyu.

 Društvene posljedice

Utjecaj sukoba na stanovništvo poređen je s uticajem bombardiranja 1940. na Londonce. Stres od bombaških napada, ulični nemiri, sigurnosni punktovi i konstantno vojno prisustvo najveći su utjecaj imali na djecu i omladinu. Postojao je i strah od lokalnih paravojski.

Uz nasilje, veliki problem bili su nezaposlenost i manjak stambenih objekata. Mnogi su postali beskućnici nakon što su im kuće zapaljene ili su bili primorani da se isele zbog zastrašivanja. Belfastske obitelji iseljene su u nove četvrti nakon rušenja starih, poput Sailortowna ili Pound Loneya. Novi društveni problemi doprinijeli su rušenju tradicijske društvene hijerarhije, što je dovelo da jačanja utjecaja paravojski u nekim područjima. Vandalizam je također predstavljao veliki problem. U 1970-im, u Belfastu je bilo oko 10.000 vandaliziranih, praznih kuća. Većina vandala imala je između 8 i 13 godina.

Stres od sukoba doveo je i do slabljenja ranije striktne seksualne moralnosti. U Derryju je došlo do povećanja stope razvoda, alkoholizma među ženama kao i broja vanbračne djece. Problem je činio i alkoholizam među tinejdžerima. U nekim siromašnim područjima, nadzor roditelja nad djecom bio je izuzetno slab. Naslijeđe sukoba značajno pridonosi današnjoj stopi samoubojstava u Sjevernoj Irskoj.

 Žrtve
Prema CAIN-u, u periodu od 1969. do 2001. poginule su 3.532 osobe. Od tog broja, 3.489 poginulo je od 1969. do 1998. Prema knjizi Izgubljeni životi, od 1966. do 2006. poginulo je 3.720 osoba, od čega 3.635 od 1969. do 1998. Između 257 i 274 žrtava čine maloljetnici. Oko 2% stanovništva ubijeno je ili povrijeđeno tijekom sukoba.

Prema procjeni iz 2010., 107 000 osoba doživjelo je fizičku povredu tijekom sukoba. Sjevernoirska agencija za statistiku i istraživanje broj žrtava procjenjuje na 500 000. Pod žrtvama se podrazumijevaju i osobe koje su doživjele fizičku povredu, traumu ili gubitak člana obitelji.

 Odgovornost
Otprilike 60% žrtava ubili su pripadnici republikanskih paravojski, 30% pripadnici lojalističkih paravojski i 10% britanske snage sigurnosti.

Prema Indeksu smrti sukoba u Irskoj'' Malcolma Suttona:

Ubijeni od strane britanskih sigurnosnih snaga:
 187 (~51.5%) civila
 145 (~39.9%) pripadnika republikanskih paravojski
 18 (~4.9%) pripadnika lojalističkih paravojski
 13 (~3.5%) pripadnika britanskih sigurnosnih snaga.
Ubijeni od strane republikanaca:
 1.080 (~52%) tadašnjih ili bivših pripadnika britanskih sigurnosnih snaga
 723 (~35%) civila
 187 (~9%) pripadnika republikanskih paravojski
 57 (~2.7%) pripadnika lojalističkih paravojski
 11 (~0.5%) pripadnika irskih snaga sigurnosti.
Ubijeni od strane lojalista:
 878 (~85.4%) civila
 94 (~9%) pripadnika lojalističkih paravojski
 41 (~4%) pripadnika republikanskih paravojski
 14 (~1%) pripadnika britanskih snaga sigurnosti.

Status
Oko 52% žrtava bili su civili, 32% tadašnji ili bivši pripadnici britanskih sigurnosnih snaga, 11% pripadnici republikanskih i 5% lojalističkih paravojski. Oko 60% civilnih žrtava bili su katolici, 30% protestanti, a ostatak iz drugih zemalja.

Od civilnih žrtava, 48% ubili su pripadnici lojalističkih, a 39% republikanskih paravojski. 10% ubile su britanske snage sigurnosti.

Status određenih žrtava postao je tema rasprave zbog tajnovitosti paravojski. IRA je nekoliko žrtava koje su smatrane civilima proglasila svojim članovima. Jedan pripadnik UDA-e i tri pripadnika UVF-a su u vrijeme smrti bili u vojnom sastavu Ulsterskih obrambenih regimenata. Barem jedna žrtva bila je član Rezervne armije Ujedinjenog Kraljevstva.

Lokacija

Većina ubojstava desila se u Sjevernoj Irskoj, uglavnom u Belfastu. Najviše ubojstava zabilježeno je u zapadnim i sjevernim dijelovima grada. Pod utjecajem sukoba bili su i drugi gradovi u regiji, poput Dublina, Londona i Birminghama. IRA je povremeno pokušavala napasti i britanske ciljeve u kontinentalnoj Europi.

Kronologija

Dodatne statistike

Izvori

Vanjske poveznice

Povijest Sjeverne Irske

Sjevernoirski sukob


Ludwig Georg Christel Kittel (* 19. November 1869 in Dornum; † 6. August 1946 ebenda) war ein deutscher Landschaftsmaler aus Ostfriesland.

Leben
Ludwig Kittel war das zweite von sieben Kindern des Apothekers Carl Adolf Kittel. Nach dem Abitur am Ulrichgymnasium in Norden studierte er an der Technischen Hochschule Hannover Hoch- und Brückenbau. Hier wurde er 1891 Mitglied des Corps Slesvico-Holsatia. 1893 setzte er sein Studium an der Technischen Hochschule München fort. Parallel hierzu besuchte er in den Jahren 1893 und 1894 Kurse an der Akademie der Bildenden Künste München. Anschließend studierte er an der Kunstakademie Düsseldorf und kehrte nach Beendigung des Studiums nach Dornum zurück, wo er Zeichenunterricht an der privaten Mittelschule in Dornum gab und bis zu seinem Tode als Maler, insbesondere als Landschaftsmaler, und später auch schriftstellerisch wirkte. Am Ersten Weltkrieg diente er bei der Küstenartillerie in Wilhelmshaven. Nach der Beförderung zum Leutnant im August 1916 nahm er an einem Einsatz des Marinecorps I in Belgien teil.

Figürliches wie landwirtschaftliches Zeichnen gehörten zu seinem Metier. Viele seiner Motive entnahm er seiner ostfriesischen Heimat. Sein Stil war durch den Naturalismus um 1900 geprägt. Seine Segelfahrten in diverse holländische Häfen beschrieb er in einem von ihm illustrierten Logbuch. Von 1914 bis 1941 erstellte er die Illustrationen in dem vom Verlag Heinrich Soltau herausgegebenen Ostfreesland. Kalender für Jedermann. Teilweise verfasste er auch eigene von ihm illustrierte Textbeiträge für diesen Kalender, die von seinen detaillierten Kenntnissen des Lebens der ostfriesischen Bevölkerung zeugen. Die Illustrierung einer 1943 von der Deutschen Akademie in München geplanten Neuausgabe eines ostfriesischen Wörterbuchs konnte er kriegsbedingt nicht mehr ausführen.

Werk
 Porträt seines Bruders Otto (sein ältestes Bild von 1896)
 Glückwunschadresse für den Reichspräsidenten von Hindenburg (1927, Auftrag der Ostfriesischen Landstände in Aurich)
 Wandgemälde "Pflügender Bauer" (unvollendet, in der Dornumer Schule)
 Diverse Zeichnungen in: Ostfriesland. Bilderbuch einer Landschaft. Grafik von Ludwig Kittel, Ernst Petrich, Alf Depser. Leer, 1976
 Lüttje Welt, moi vertellt. Gedichte und Erzählungen von Ludwig Kimme mit 124 Bildern und Zeichnungen von Ludwig Kittel. Norden, 1977

Weblinks
 Ludwig Kittel (PDF; 56 kB) auf www.ostfriesischelandschaft.de

Einzelnachweise

Landschaftsmaler
Angehöriger des Fünferbundes
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Ostfriese
Deutscher
Geboren 1869
Gestorben 1946
Mann

Ludwig Kittel


Johann Ludwig Aickelin, bekannt als Louis Aickelin (* 1810; † 1884) war ein württembergischer Skribent und Kopist in Reutlingen. In den Jahren 1854 bis 1856 war er als Fotograf in Tübingen tätig. 1856 kehrte als Fotograf nach Reutlingen zurück.

Leben

Aickelin in Tübingen
Der Reutlinger Zinngießer, Skribent und Kopist Aickelin war hochverschuldet, als er 1854 nach Tübingen wechselte. Hier eröffnete er ein Fotoatelier. Es ist nicht bekannt, woher er fotografische Kenntnisse besaß. Am Anfang seines Aufenthaltes versuchten die Gläubiger aus Reutlingen mehrfach erfolglos seine Schulden einzutreiben. Das Tübinger Gemeinderat hat ihm in den Jahren 1854 und 1855 mehrmals komplette Mittellosigkeit bescheinigt. Allem Anschein nach war Aickelin nach anfänglichen Schwierigkeiten erfolgreich in Tübingen und konnte seine Schulden begleichen. Als er 1856 eine Konzession für die weitere Ausübung des Fotografenberufs beim Königlichen Oberamt beantragte, stellte ihm das Gemeinderat ein gutes Zeugnis aus. "Es sei seit seinem Hierwohnen nichts Nachteiliges von ihm bekannt […], er verstehe sein Geschäft."

In seiner Arbeit konzentrierte sich Aickelin auf die Universität. Er machte Porträtfotos von Tübinger Studenten und Gruppenfotos der Burschenschaften. Es sind auch einige Ansichten von Tübingen von ihm erhalten, die hauptsächlich im Umfeld der Universität entstanden, was umso erstaunlicher ist, dass die damaligen Bestimmungen den Fotografen den Handel mit vorgefertigten Bildern nicht erlaubten und ihn den Buchhändlern überließen. Bei seinen Gruppenfotos fällt es auf, dass sie im Gegensatz zu der von der Lithographie angefangenen und durch die Daguerreotypie Carl Reutlingers fortgeführten Tradition viel lockerer und intimer inszeniert wurden. Auch seine Stadtansichten unterscheiden sich von den bis dahin gemachten, dadurch dass er statt Gesamtansichten Teilansichten bevorzugte.

Ob die starke Konkurrenz unter den Fotografen in Tübingen zu diesem Zeitpunkt oder andere Gründe ihn dazu veranlassten, Tübingen wieder zu verlassen und nach Reutlingen zurückzukehren, ist nicht bekannt. Dazu beigetragen haben Fälle, dass Aickelin Honorar für gemachte Fotos beim Gericht einklagen musste, doch sie waren mit Sicherheit nicht ausschlaggebend.

Bekannte Arbeiten
 1855 Porträt eines unbekannten Mitglieds der Burschenschaft "Germania" (Archiv Burschenschaft Germania, 120×95 mm)
 1855 Die Burschenschaft "Germania" vor der Eifertei neben Uhlands Wohnhaus in der Gartenstraße (Archiv Burschenschaft Germania, 100×130 mm). Dadurch dass die Sockelpartie des Uhland-Hauses einen geraumen Platz in der linken Bildhälfte einnimmt, wird der Dichter als Tübinger Berühmtheit und Ehrenmitglied der Burschenschaft in das Arrangement einbezogen.
 um 1855 Im Garten der Eifertei (Universitätsarchiv Tübingen 214/322)
 um 1855 Die Neckarbrücke und die Neckarfront (Universitätsarchiv Tübingen 214/379)

Einzelnachweise

Literatur
 Wolfgang Hesse: Ansichten aus Schwaben. Kunst, Land und Leute in Aufnahmen der ersten Tübinger Lichtbildner und des Fotografen Paul Sinner (1838–1925), Gebrüder Metz : Tübingen 1989, ISBN 3-921580-79-X, S. 24–28.

 Georg Schmidgall: Die älteste photographische Anstalt Tübingens?, in: "Tübinger Blätter" 32 (1941), S. 41.

Weblinks

Fotograf (19. Jahrhundert)
Fotograf (Tübingen)
Bildender Künstler (Reutlingen)
Württemberger
Deutscher
Geboren 1810
Gestorben 1884
Mann

Louis Aickelin


Kanokphong Songsomphan (thaï : กนกพงศ์ สงสมพันธุ์), né le  dans le sud de la Thaïlande et mort en , est un écrivain thaïlandais.

Il reçoit en 1996 le prix des écrivains de l'Asie du Sud-Est () pour son recueil de nouvelles แผ่นดินอื่น (RTGS: Phaendin Uen ; litt. Une autre terre). Ses œuvres sont traduites en anglais, japonais et français.

Biographie
Kanokphong Songsomphan est né en 1966 dans le sud profond de la Thaïlande, dans la province de Phattalung, sur la péninsule malaise. De santé fragile, il décède à l'âge de 40 ans en 2006 d'une infection pulmonaire.

Son amie Urada Covin (thaï : อุรุดา โควินท์) écrit et publie en 2017 son livre หยดน้ำหวานในหยาดน้ำตา (Yot Namwan Nai Yard Namta) , ouvrage où elle relate sa relation avec Kanokphong.

Nouvelle traduite en français
 Priya บ้านเกิด (litt. La maison natale), texte bilingue français-thaï, trad. Marcel Barang, Éditions Gope, mars 2016, 154 pages,

Notes et références

Écrivain thaïlandais du XXe siècle
Nouvelliste thaïlandais
Lauréat du prix des écrivains de l'Asie du Sud-Est
Naissance dans la province de Phattalung
Naissance en février 1966
Décès en février 2006

Kanokphong Songsomphan


Mjesni odbor u Republici Hrvatskoj je oblik mjesne samouprave koji se osniva statutom jedinice lokalne samouprave (grada ili općine) kao oblik neposrednog sudjelovanja građana u odlučivanju o lokalnim poslovima od neposrednog i svakodnevnog utjecaja na život i rad građana. Mjesni odbor osniva se za jedno naselje, više međusobno povezanih manjih naselja ili za dio većeg naselja, odnosno grada koji u odnosu na ostale dijelove čini zasebnu razgraničenu cjelinu (dio naselja). Inicijativu i prijedlog za osnivanje mjesnog odbora mogu dati građani i njihove organizacije i udruženja te druga tijela određena u statutu općine, odnosno grada.

Tijela mjesnog odbora su vijeće mjesnog odbora i predsjednik vijeća mjesnog odbora. Vijeće mjesnog odbora biraju građani s područja mjesnog odbora koji imaju biračko pravo (Lokalni i područni (regionalni) izbori u Hrvatskoj). Mandat članova vijeća mjesnog odbora traje četiri godine. Vijeće mjesnog odbora iz svoga sastava većinom glasova svih članova bira predsjednika vijeća na vrijeme od četiri godine.

U gradovima se mogu statutom osnivati gradski kotarevi ili gradske četvrti kao posebni oblici mjesne samouprave. Mjesni odbori, gradske četvrti i gradski kotarevi su pravne osobe.

Izvori
 Zakon o lokalnoj i područnoj (regionalnoj) samoupravi - NN 33/01, 60/01, 129/05, 109/07, 125/08, 36/09, 36/09, 150/11, 144/12, 19/13, 137/15, 123/17

Poveznice
 Lokalna i područna (regionalna) samouprava u Hrvatskoj
 Lokalni i područni (regionalni) izbori u Hrvatskoj

Vrste administrativnih jedinica
Politika Hrvatske

Mjesni odbor


La llamada Generación del 38 fue un movimiento artístico-literario chileno que intentaba retratar en sus obras la decadencia social de la época. Se dio a conocer en el panorama cultural alrededor de los años treinta.

Contexto histórico

En 1937, luego de dos mandatos a cargo de Arturo Alessandri Palma, asumió el Gobierno el Frente Popular. La situación internacional era crítica, marcada por la Guerra Civil Española (1936-1939) y por el inminente estallido de la Segunda Guerra Mundial (1939-1945). Esto repercutió en las condiciones en las que se encontraba la mayoría de la población.

Contexto económico

Chile vivía un proceso de transición económica, ya que su principal fuente de sustento era el sector agrario, pero irrumpe paulatinamente en el mercado el interés por la industria. Este giro económico tuvo nefastas consecuencias para el sector minero, pues cesó la explotación del salitre y por consiguiente, muchos mineros del norte quedaron desempleados, por lo que decidieron viajar hasta la capital, en busca de nuevas oportunidades laborales.

Características del grupo

Debido a la gran agitación social producto de la crisis mundial, algunos jóvenes escritores chilenos sintieron la necesidad de reflejar en sus obras lo que veían a su alrededor, en específico, las deplorables condiciones en las que trabajaban mineros y obreros y cómo esta situación se hacía extensiva a las familias, pues el trabajo mal remunerado provocaba escasez y miseria en el diario vivir.

Bajo esta gran problemática social diversos escritores y artistas plásticos, quisieron acercar la literatura y las artes a la realidad que vivía la clase obrera y clase media chilena. En la Generación del 38, se aúna el interés por la cuestión social con la idea de crear un movimiento intelectual y artístico. Debido a que durante muchos años la cultura no formaba parte trascendente de la vida social chilena, pues la literatura y otras formas del arte no mostraban un gran interés por retratar en sus obras la realidad que se vivía en el país.

Un ejemplo de las temáticas que se abordan en la literatura de la época es lo que narra Nicomedes Guzmán (1914-1964) en su obra Los hombres oscuros, en donde hace alusión a las vicisitudes que debe enfrentar un hombre que vive en un conventillo y cómo este decide hacerse partícipe de un movimiento gremial. Se llegó a mencionar que el tipo de literatura que creaba Guzmán era de carácter "panfletario", pues en sus obras implícitamente, existía un llamado a los obreros para que se movilizaran y se organizaran para crear consciencia de sus problemas y buscaran, conjuntamente, ciertas mejoras.

Otro autor que se interesó por las problemáticas sociales fue Volodia Teitelboim (1916-2008), quien en sus obras retrató cómo el capitalismo incide en las malas condiciones en las cuales viven los chilenos pobres y de clase media. Así se refiere el escritor sobre el nacimiento la Generación del 38:

El novelista Carlos Droguett (1912-1996), en una de sus crónicas cuenta como fue la muerte de unos jóvenes que participaban de una protesta en el edificio del Seguro Obrero, en 1938. En su autobiografía (1966) afirmó: «La matanza del Seguro Obrero me remeció profundamente y me hizo conocer mi capacidad de odiar».

En definitiva, muchas de las obras que creaban los escritores pertenecientes a la Generación del 38, eran una herramienta para expresar su descontento con las condiciones laborales y la miseria en la cual estaba sumidos la mayoría de los chilenos más necesitados.

La Generación del 38 no sólo fue un movimiento literario, sino que se hizo extensiva a otras áreas de la cultura, ya que durante los años cuarenta se creó el teatro experimental de la Universidad de Chile y la Orquesta Sinfónica. De esta manera, tanto el teatro como la música se ocuparon de que el interés por la cuestión social trascienda la esfera de lo literario y se convierta en un tema relevante para la cultura chilena de la época.

Exponentes de la Generación del 38

 Luis Omar Cáceres (1904-1943).
 Gonzalo Drago (1906- 1994).
 Mario Bahamonde Silva (1910-1979).
 María Luisa Bombal (1910-1980).
 Francisco Coloane (1910-2002).
 Maité Allamand (1911-1996).
 Andrés Sabella (1912-1989).
 Carlos Droguett (1912-1996).
 Nicomedes Guzmán (1914-1964).
 Teófilo Cid (1914-1964).
 Eduardo Anguita (1914-1992).
 Volodia Teitelboim (1916-2008).
 Guillermo Atías (1917-1979).
 Miguel Serrano (1917-2009).
 Gonzalo Rojas (1917-2011).
 Hugo Goldsack Blanco (1915-1988).

Referencias

Bibliografía
 Anguita, Eduardo: La generación del 38. Santiago de Chile: Biblioteca Nacional.
 Echevarría, Evelio (1995): «La novela social de Chile: Trayectoria y bibliografía (1903-1973)», artículo en la Revista Interamericana de Bibliografía [OAS], vol. XLV, n.º 4), págs. 507-517; 1995.
 Ferrero, Mario (1984): «Nicomedes Guzmán y la Generación del 38», artículo en revista Atenea, n.º 449, págs. 298-300. Universidad de Concepción, 1984.
 Mansilla, Luis Alberto: La Generación del 38. Santiago de Chile: Biblioteca Nacional.
 Pearson, Lon (1976): Nicomedes Guzmán. Proletarian author in Chile's literary generation of 1938. Columbia (Estados Unidos): University of Missouri Press, 1976. ISBN 0-8262-0178-4.
 Promis [Ojeda], José (1993): La novela chilena del último siglo. Santiago de Chile: La Noria, 1993.

Arte de Chile
Literatura de Chile
Movimientos literarios de Chile

Generación del 38


أولمبي سيدي لخضر نادي كرة قدم جزائري يقع في مدينة سيدي الأخضر ولاية عين الدفلى يلعب في الدوري الجزائري الجهوي الثاني.
.

أندية كرة قدم في الجزائر

أولمبي سيدي لخضر


Bartolomeu Jacinto Quissanga (Luanda, 23. studenog 1991.), poznatiji kao Bastos, je angolski nogometaš koji trenutačno igra za talijanski nogometni klub S.S. Lazio i angolsku nogometnu reprezentaciju. Za angolsku reprezentaciju je odigrao preko 25 utakmica. Bastos je u srpnju 2013. godine potpisao trogodišnji ugovor s ruskim Rostovom. Potom je angolski branič prešao u rimski S.S. Lazio nakon tri godine. Za Angolu je Bastos debitirao u listopadu 2011. godine protiv Liberije. Izbornik Crnih Antilopa je Bastosu dao priliku u produžetku prijateljske utakmice.

Izvori

Nogometaši
Nogometaši S.S. Lazija
Nogometaši Rostova
Nogomet u Angoli
Angolski športaši
Aktivni nogometaši koje treba ažurirati

Bartolomeu Jacinto Quissanga


Teresa Barbara Ciepły (n. Wieczorek, ) a fost o atletă poloneză în probele de sprint (plat și garduri), de sărituri (la înălțime și la lungime), precum și la proba de pentatlon.

Carieră
A fost o medaliată olimpică cu bronz în proba de ștafetă 4 × 100m la Jocurile Olimpice de vară din 1960. Doi ani mai târziu, a câștigat medalia de aur la probele de ștafetă 4 × 100m (cu un record european de 44,5 secunde) și medalia de argint la 80 m garduri, precum și o medalie de bronz la proba de 100 m sprint la Campionatul European din 1962 de la Belgrad. În același an, a fost aleasă ca sportivul polonez al anului, distincție acordată de cititorii ziarului Przegląd Sportowy. La Jocurile Olimpice de vară din 1964 a câștigat o medalie de aur la proba de ștafetă 4 × 100m,  cu un record mondial de 43,6 secunde, și o medalie de argint la 80 m garduri. La nivel național a câștigat titlurile poloneze la 80 m garduri (1961-62, 1964-1965) și la 100 m (1960-1962).
La scurt timp după Olimpiada din 1960 s-a căsătorit cu Olgierd Ciepły, un atlet polonez specialist în proba de aruncare a ciocanului. După retragere Ciepły a lucrat ca funcționar și antrenor de atletism în Bydgoszcz. După moartea ei, o școală gimnazială din Bydgoszcz a primit numele său.

Referințe

Legături externe

Nașteri în 1937
Nașteri pe 19 octombrie
Decese în 2006
Decese pe 8 martie
Atleți polonezi
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1960
Atleți la Jocurile Olimpice de vară din 1964

Teresa Ciepły


O Campeonato Mineiro de Voleibol Masculino de 2022 foi a edição desta competição organizada pela Federação Mineira de Vôlei. Participam do torneio quatro equipes provenientes dos municípios mineiros Belo Horizonte, Contagem, Montes Claros e Uberlândia Araguari, a primeira classificatória no período de 13 de setembro a 10 de outubro, todos os jogos realizados em vários estádios, na fase classificatória : Tancredo Neves, Ginásio Poliesportivo do Riacho, Arena UniBH, Ginásio Poliesportivo Raul Belém, Ginásio General Mário Brum,  Ginásio Olympico Club.

Sistema de Disputa

O torneio será disputado em fase classificatória, oito equipes se  enfrentam ao final desta se define os quatro semifinalistas que cujas equipes disputarão o terceiro lugar e a grande final, o mando de quadra na fase final será do time que alcançar a primeira posição na fase classificatória.

Equipes Participantes

Equipes que disputam a Campeonato Mineiro de Voleibol Masculino de 2022.:

<center>

Resultados

Fase final

 Todos os jogos no horário do Brasil.
 Local: A definir

Semifinal

Terceiro lugar

Final

Classificação final

Premiações

Ligações externas

Campeonato Mineiro de Voleibol Masculino
Voleibol de 2022 no Brasil


Tom Fontana (nacido el 12 de septiembre de 1951 en Búfalo, Nueva York) es un escritor y productor estadounidense. Ha participado en multitud de proyectos, entre otros, como Oz (la cual también creó), St. Elsewhere, Homicide: Life on the Street y El cuarto Rey Mago.

Enlaces externos
 Web oficial

Referencias

Productores de cine de Estados Unidos
Nacidos en Búfalo

Tom Fontana


غانم علي فلاح علي حزام الميع العازمي، من مواليد 1958،هو  نائب سابق في مجلس الأمة الكويتي.

شارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2003 في الدائرة الثالثة والعشرون، وحصل على المركز الأول برصيد 2832 صوت وفاز بالانتخابات ، وشارك في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2006 في الدائرة الثالثة والعشرون، وحصل على المركز الثاني برصيد 4624 صوت وفاز بالانتخابات. وحصل علي المركز الخامس  15202 صوت في انتخابات مجلس الأمة الكويتي 2009.

الإيداعات المليونية
تم إتهام غانم الميع بشبهه غسيل أموال أو بما تُسمى الإيداعات المليونية، وتم إستدعاءه إلى النيابة العامة وقام بنفي التهمة مؤكد أن المبالغ التي أودعها في حسابه، جاءت نتيجة التجارة، وتم إخلاء سبيله مؤقتًا بـ5 الآف دينار.
وفي 15 فبراير 2017 قام النائب رياض العدساني بإظهار مُستندات تُدين النواب المُتهمين بقضية الإيداعات المليونية ومن بينهم غانم الميع.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2003
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2006
أعضاء مجلس الأمة الكويتي 2009
مواليد 1958

غانم الميع


David William Davis (April 23, 1873 – August 5, 1959) was an American politician who served as the 12th governor of Idaho from 1919 to 1923. He later served briefly as commissioner of the United States Bureau of Reclamation in 1923 and 1925. He later became a special assistant to the United States Secretary of the Interior.

Early life
Davis was born in Cardiff, Wales. His family immigrated to the United States in 1875 and settled near Rippey, Iowa. Rippey, located 35 miles northwest of Des Moines, was then a major coal-mining community. This was before strict child labor laws, and Davis began working in the coal mines in 1885 when he was twelve years old. He also became a professional flatulist to supplement the family's income.

Career
After a few years in the mines, Davis landed a job in the mining company store in Dawson, Iowa, about five miles south of Rippey. Personable and hard-working, Davis showed a talent for the retail business. That led to a position as the manager of a local Farmer's Cooperative Association. Almost immediately thereafter, he became cashier at a bank in Rippey. At that time, the Cashier in a small bank could be more than what is known simply as a Teller in the United States. A chief cashier was a very high-level position, able to issue cashier's checks against the bank's reserves. In view of his later career in banking, it seems likely that Davis attained that level of responsibility. It is known that, lacking much formal schooling, he also followed a program of diligent self-education.

He reportedly spent a brief stint in the United States Navy, attaining the rank of Petty Officer, First Class after distinguished service in the Philippines. According to later accounts, Davis continued to suffer the ill effects of his time in the mines. Coupled with his intense efforts on and off the job, deteriorating health finally forced him to take a year or so off for a rest cure.

In 1907, Davis helped organize the First National Bank of American Falls. Over the next several years, he aggressively promoted the town and its farm interests. At some point, Davis' parents followed him to American Falls, where his father lived until his death in 1913.

Davis also became very active in the Republican Party in Idaho. In 1912, he served as a delegate to the Republican National Convention. He also served as a member of the Idaho Senate from 1913 to 1915.

Governor of Idaho
Davis won the Republican nomination for governor in 1916, but was narrowly defeated by the Democratic incumbent, Moses Alexander. Davis was nominated again in 1918 and defeated Democrat H. F. Samuels. ex-governor James H. Hawley said that, for various reasons, "A great many of the old time Democrats in the state refused to support Mr. Samuels." Davis won by a margin of 57,626 to 38,499 votes. He was reelected in 1920. Although the election was a three-way race, Davis received 53 percent of the votes, out-polling his nearest rival by 75,748 to 38,509.

During his tenure, funding was sanctioned for the establishment of the bureau of budget and taxation, plus a veteran's welfare program and a teacher's pension system. A road-building program was initiated, the state's statutes were reorganized, the state's administrative agencies were unified, and three constitutional amendments were sanctioned.

Davis left office on January 1, 1923.

Later life
Along with his political career, Davis stayed heavily involved with banking, even after he moved to Boise when he was first elected as governor. That interest led to his election as president of the Idaho State Bankers Association in 1918.

Davis also took an active interest in irrigation projects, especially those promoted by the Carey Act along the Snake River. During his term as governor, Davis organized a meeting in Salt Lake City for fifteen of the arid western states to discuss water issues. Out of that meeting grew the Western States Reclamation Association, to provide a united voice for advice to the U. S. government on federally funded irrigation projects.

Two months after Davis left the governor's office, he was appointed as a special assistant to the Secretary of the Interior, to supervise the United States Reclamation Service and served until 1924. He then served from 1924 to 1932 as director of finance for the Interior Department, and for a short time in 1931 as a special advisor to President Herbert Hoover.

After his service with the federal government, Davis returned to his Idaho banking interests and also expanded his investments in mining ventures in the Northwest. Governor David W. Davis died on August 5, 1959, and was buried at the Cloverdale Cemetery in Boise, Idaho.

Personal life
In 1903, Davis's first wife, the former Florence O. Gilliland, died. Two years later, he married Nellie Johnson, whose father owned a bank that merged with the one where Davis worked. The following year, the couple moved to American Falls, Idaho, which he had apparently observed during his rest cure.

See also
List of U.S. state governors born outside the United States

References

1873 births
1959 deaths
Methodists from Idaho
Republican Party governors of Idaho
People from American Falls, Idaho
Welsh emigrants to the United States
United States Bureau of Reclamation personnel
20th-century American politicians

D. W. Davis


مثلث متساوي الساقين  ويسمى أيضاً بالشّكل المأموني هو مثلث له ضلعان طولهما متساويان. يسمى الضلع الثالث قاعدة، وتسمى النقطة المقابلة له رأساً. في بعض الإحيان، يعرف المثلث متساوي الساقين على أنه مثلث له ضلعان على الأقل طولهما متساويان. في إطار هذا التعريف، يصبح مثلث متساوي الأضلاع حالة خاصة من المثلثات متساويات الساقين.

خصائص
 زاويتا القاعدة متساويتان وحادتان.
 القطعة المستقيمة الواصلة بين الرأس ومنتصف الضلع المقابل له، هو ارتفاع ومنصف عمودي ومتوسط ومنصف للزاوية.

انظر أيضا
 مثلث متساوي الأضلاع
 مثلث ذهبي (رياضيات)

مراجع

أنواع المثلثات
مثلثات
هندسة المثلث

مثلث متساوي الساقين


Abdurrahman Gazi Osmanlı Devleti'nin kuruluşunda büyük hizmetleri geçmiş bir kumandan, Aydos Kalesi'nin fatihidir. Doğum tarihi 12. yüzyılın sonlarıdır ancak doğum yeri bilinmemektedir. Süleyman Şah zamanında başlayan hizmetini Ertuğrul Gazi, Osman Gazi ve oğlu Orhan Gazi devirlerinde de devam ettirmiştir.

Osmanlı beyliğinin diğer askeri şahsiyetleri olan Akça Koca, Samsa Çavuş ve Konur Alp, Akyazı, İznik ve İzmit ile meşgul olurken, Abdurrahman Gazi de İstanbul tarafındaki hisarlara akınlar düzenlemiştir. Bursa fethedilinceye kadar, Bizans sınırında uçbeyi olarak hizmetlerde bulundu.

1328 senesinde Orhan Gazi, Abdurrahman Gazi ile Konur Alp'i Aydos Kalesi'nin fethi ile görevlendirdi. Bu kalenin istihkamları çok sağlam olduğundan, kalenin fethi uzadı. Bu arada kale tekfurunun kızının gördüğü rüyadan sonra yazdığı mektup üzerine uygulanan taktik neticesinde kale fethedildi. Orhan Gazi kale tekfurunun Müslüman olan kızını Abdurrahman Gazi ile evlendirdi. Abdurrahman Gazi bundan sonra İznik üzerine akınlarda bulundu.

Abdurrahman Gazi 1329 senesinde ölmüştür. İsmi Eskişehir yakınında kendi adı ile anılan köyde yaşamakta, mezarı ise Samandıra, İstanbul'a bağlı Abdurrahman Gazi mahallesinde bulunmaktadır.

Popüler kültürdeki yeri
TRT 1'de yayınlanan Diriliş Ertuğrul dizisinde Celal Al tarafından canlandırılmıştır. ATV'de yayınlanan Kuruluş Osman dizisinde de Celal Al tarafından canlandırmıştır.

Kaynakça

1329 yılında ölenler
Osmanlı askerî personeli

Abdurrahman Gazi


Öçal ist der Nachname von

 Aylin Öcal (* 1994), deutsche Schauspielerin
 Burhan Öçal (* 1959), türkischer Perkussionist und Sänger
 Mert Öcal (* 1982), türkischer Schauspieler
 Özgür Öçal (* 1981), türkischer Fußballspieler

Öçal


Ulvales, red zelenih alga u razredu Ulvophyceae. Sastoji se od preko 300 vrsta i 7 porodica. Im e je dobila po rodu Morska salata (Ulva).

Porodice i broj vrsta
 Bolbocoleonaceae C.J.O'Kelly & B.Rinkel   2
 Cloniophoraceae A.L.Carlile, C.J.O'Kelly & A.R.Sherwood   6
 Kornmanniaceae L.Golden & K.M.Cole   9
 Phaeophilaceae D.F.Chappell, C.J.O'Kelly, L.W.Wilcox, & G.L.Floyd   9
 Ulvaceae J.V.Lamouroux ex Dumortier   172
 Ulvales incertae sedis 23
 Ulvellaceae Schmidle   101

Izvori

Ulvophyceae

Ulvales