Gyula Szőreghy () a fost un actor și regizor de film maghiar.

Biografie
A debutat ca actor de teatru în aprilie 1902, făcând parte mai întâi din trupa lui Ignác Krecsányi și apoi jucând pe scena Teatrului Maghiar din Pesta. În iulie 1910 a intrat în trupa lui Ferenc Szabó, apoi în cea a lui Kálmán Mezei și a jucat în filme în perioada 1914-1918. Din 1918 a fost director economic al companiei maghiare de producție de film Corvin. În anii 1920 a lucrat la Berlin. A revenit în Ungaria în 1934 și din 1939 a jucat în mai multe filme maghiare.

Viața privată
S-a căsătorit în decembrie 1913 cu actrița René Sellő (1888-?).

Filmografie

Ca actor

 Házasodik az uram (1913)
 Az aranyásó (1914)
 A becsapott újságíró (1914)
 Elnémult harangok (1916)
 Lotti ezredesei (1916)
 A szerencse fia (1917)
 Mire megvénülünk (1917)
 Omul de aur (1919)
 Twist Olivér (1919)
 A dada (1919)
 Fehér rózsa (1919)
 Lélekidomár (1919)
 A csodagyerek (1920)
 Elnémult harangok (1922)
 Szodoma és Gomorra (1922)
 Az ifjú Medardus (1923)
 Leánybecsület (1923)
 Csak nővel ne! (1924)
 Megölöm ezt a Hacsekot! (1932)
 Ember a híd alatt (1936)
 Szenzáció (1936)
 Viki (1937)
 Fekete gyémántok I.-II. (1938)
 Borcsa Amerikában (1938)
 Döntő pillanat (1938)
 Azurexpress (1938)
 A pusztai királykisasszony (1938)
 Karosszék (1939)
 Tökéletes férfi (1939)
 Szervusz, Péter! (1939)
 Az utolsó Wereczkey (1939)
 Két lány az utcán (1939)
 Áll a bál (1939)
 Fűszer és csemege (1940)
 Mindenki mást szeret (1940)
 Göre Gábor visszatér (1940)
 Dankó Pista (1940)
 Elnémult harangok (1940)
 Csákó és kalap (1940)
 Gorodi fogoly (1940)
 Cserebere (1940)
 Akit elkap az ár (1940)
 A beszélő köntös (1941)
 Európa nem válaszol (1941)
 Néma kolostor (1941)
 Édes ellenfél (1941)
 Leányvásár (1941)
 Szűts Mara házassága (1941)
 Ne kérdezd, ki voltam (1941)
 Három csengő (1941)
 Kölcsönkért férjek (1941)
 Szabotázs (1941)
 Egy éjszaka Erdélyben (1941)
 Az ördög nem alszik (1941)
 Háry János (1941)
 Lelki klinika (1941)
 Életre ítéltek! (1941)
 Régi keringő (1941)
 A régi nyár (1941)
 Kádár kontra Kerekes (1942)
 Bajtársak (1942)
 Gyávaság (1942)
 Kétezerpengős férfi (1942)
 Fráter Loránd (1942)
 Egér a palotában (1942)
 Szeptember végén (1942)
 Miért? (1943)
 Csalódás (1943)
 Ha szeretsz, elvehetsz! (1943)}}

Ca regizor
 Ifjabb Fromont és idösebb Risler (1919)
 Amit az öregek is megkívánnak (1934)

Note

Bibliografie
 Magyar életrajzi lexikon IV: 1978–1991 (A–Z). Főszerk. Kenyeres Ágnes. Budapest: Akadémiai. 1994. ISBN 963056422X
 Magyar Színművészeti Lexikon (1929-1931, szerk. Schöpflin Aladár)

Legături externe
 Szőreghy Gyula
 Filmkatalógus.hu
 Magyar Nemzeti Digitális Archívum

Nașteri în 1883
Decese în 1942
Actori maghiari
Regizori de film maghiari

Gyula Szőreghy


Świecino () is a village in the administrative district of Gmina Krokowa, within Puck County, Pomeranian Voivodeship, in northern Poland. It lies approximately  south of Krokowa,  west of Puck, and  north-west of the regional capital Gdańsk.

Świecino is famous for a battle fought in 1462 between the Polish forces and the Teutonic Knights. See Battle of Świecino. An event reconstructing the battle proceedings was last held on the village grounds on 2 August 2014. The event is annual and runs for a couple of years.

For more details of the history of the region, see History of Pomerania.

References

Villages in Puck County

Świecino


إمبراطورية ميم واحد من كلاسيكيات السينما المصرية للمخرج حسين كمال وهو إنتاج عام 1972.

قصة الفيلم
تعمل الأرملة منى مديرة بوزارة التربية والتعليم وتعيش مع أولادها الستة بمراحل التعليم المختلفة وتعاني من مشاكلهم المختلفة، ثم تتعرف على رجل الأعمال الكبير أحمد رأفت الذي يعجب بها ويعرض عليها الزواج، ويضيق الأولاد ببعض توجيهات أمهم فيقررون إجراء انتخابات لترشيح أحدهم.

تمثيل
 فاتن حمامة
 أحمد مظهر
 دولت أبيض
 سيف أبو النجا لكنه اختار اسم شقيقه خالد أبو النجا كإسم شهرة له
 هشام سليم
 ليلى حمادة
 حياة قنديل
 أسامة أبو الفتوح
 أحمد نجيب

روابط خارجية

مراجع

أفلام أحمد مظهر
أفلام باللغة العربية في عقد 1970
أفلام دراما إنتاج عقد 1970
أفلام فاتن حمامة
أفلام مصرية إنتاج 1972
أفلام من إخراج حسين كمال
أفلام نجيب محفوظ
أفلام دولت أبيض
أفلام ليلى حمادة
أفلام حياة قنديل

إمبراطورية ميم (فيلم)


Terliksi Hayvan ya da paramesyum (paramecium), en çok bilinen örneklerinden birisidir; genellikle silli protozoaların temsilcileri olarak çalışılır. Terliksi hayvan; tek hücreli ve terlik şeklindedirler ("terliksi hayvan" ismini alma sebepleri budur). Boyları, türlerine göre 30 veya 500 mikrometre arasında değişir. Basit silleri, vücutlarını kaplar; ve diğer peniculidlerde olduğu gibi göze çarpmayacak şekilde birleşik ağızsal siller de içeren derin bir ağızsal boşlukları bulunur.

Ozmoregülasyon işlemi, etraftan ozmos basınçla emilmiş olan suyu aktif olarak dışarı çıkaran bir çift kontraktif koful tarafından gerçekleştirilir. Terliksi hayvanlara genellikle temiz su ortamlarında ve kir tabakalarında rastlamak mümkündür. Terliksi hayvanlar, asidik ortamlara ilgi gösterirler. Genellikle eşeysiz olarak ürerler; ama yeterli besin maddelerinin bulunmadığı ortamlarda da konjugasyona başvurabilirler.

Terliksi hayvanların türlere ayrımında hala bazı değişikler yapılmaktadır; P. aurelia 14 türe ayrılmıştır; geriye kalanlar sırasıyla:

 Paramecium aurelia Ehrenberg, 1838
 Paramecium bursaria (Ehrenberg) Focker, 1836
 Paramecium calkinsi Woodruff, 1921
 Paramecium caudatum Ehrenberg, 1838
 Paramecium duboscqui Chatton and Brachon, 1933
 Paramecium jenningsi Diller & Earl, 1958
 Paramecium multimicronucleatum Powers & Mitchell, 1910
 Paramecium nephridiatum von Gelei, 1925
 Paramecium polycaryum Woodruff, 1923
 Paramecium putrinum Claparede & Lachmann, 1858
 Paramecium trichium Stokes, 1885
 Paramecium woodruffi Wenrich, 1928

Dış bağlantılar

Kaynakça

Ökaryotlar cinsleri

Terliksi hayvan


Jean-Louis Pons (24 December 176114 October 1831) was a French astronomer. Despite humble beginnings and being self-taught, he went on to become the greatest visual comet discoverer of all time: between 1801 and 1827 Pons discovered thirty-seven comets, more than any other person in history.

Pons worked at three observatories in his career, Marseille Observatory, where he was also trained, a short-lived observatory at Royal Park La Marlia in Tuscany, and finally at an observatory in Florence.

Pons's work supported some famous comet recoveries of the 19th century, including Encke's Comet and Crommelin's Comet. However, most of the comets he discovered had parabolic orbits and would not return for a time as long as several millennia.

Early life
Pons was born in Peyre, Hautes-Alpes, to a poor family; he received little formal education. In 1789, he began working for the Marseille Observatory as a caretaker, and gradually gained some experience in assisting the astronomers with observations. He learned to make observations himself, showing a remarkable ability to remember star fields and note changes in them.

In his early astronomical career, the unassuming and trusting Pons was often the target of jokes perpetrated by more experienced astronomers. Franz Xaver von Zach once advised him to look for comets when sunspots were visible, though in doing so Zach may have inadvertently given Pons very good advice.

Career as an astronomer
Pons made his first comet discovery, jointly attributed to Charles Messier, on 11 July 1801. He appears to have used telescopes and lenses of his own design; his "Grand Chercheur" ("Great Seeker") seems to have been an instrument with large aperture and short focal length, similar to a "comet seeker". However, he was not an especially diligent recorder of his observations, and his notes were often extremely vague. However, he found approximately 75% of all comets in this period.

In 1813 he gained the position of Assistant Astronomer at Marseille Observatory.

In 1819, Pons became the director of the new observatory at Marlia near Lucca, which he left in 1825 to teach astronomy at La Specola, in Florence. Around that time he accepted the opportunity to become Director of the Florence Observatory at the request of the Grand Duke of Tuscany.

He discovered five periodic comets, three of which, 7P/Pons–Winnecke, 12P/Pons–Brooks and 273P/Pons–Gambart, bear his name. One observed on 26 November 1818 was named Comet Encke (now 2P/Enke) after Johann Franz Encke, who calculated its orbit and its remarkably short (3.3 y) period (Encke, however, continued to refer to the comet as "Pons's Comet" or "Comet of Pons"). Pons also co-discovered the comet formerly known as "Pons–Coggia–Winnecke–Forbes" and today known as 27P/Crommelin after Andrew Crommelin, who calculated its orbit.

Pons received the French Academy of Sciences's Lalande Prize in 1818 for his discovery of three comets in that year. He won it again in 1820 (jointly with Joseph Nicollet) for further comet discoveries at Marlia and for an unmatched third time in 1827 (jointly with Jean-Félix Adolphe Gambart) for discovering another seven comets at the Florence observatory.

By 1827, Pons's eyesight had begun to fail, and he retired from observing altogether shortly before his death, on 14 October 1831. In his honour, a Moon crater was named after him.

Record and legacy
Pons is noted for discovering 37 comets in the early 1800s. As of 1960 this was recognized as the greatest number of comets discovered by a single person.

Of the 37, 28 were determined to have parabolic orbits, and three did not have enough observation to determine an orbit. However, many of his discoveries fueled the discovery or recovery of what were later recognized as periodic comets, including Comet Pons-Brook and Comet Pons-Winnecke.

The comet 273P/Pons–Gambart, which Pons had observed in 1827, was recovered in 2012.

References

External links
 Biographical info
 Archive of Museo Galileo
 Article about Jean-Lois Pons by the U.S. Naval Observatory

1761 births
1831 deaths
18th-century French astronomers
19th-century French astronomers
Discoverers of comets
People from Hautes-Alpes
Recipients of the Lalande Prize

Jean-Louis Pons


ميشيل كولون Michel Collon صحافي وكاتب بلجيكي، بدأ مشواره المهني في الإسبوعية البلجيكية سوليدير وبعدها تابع عمله كصحافي وباحث مستقل فقام بإصدار كتب وأفلام إضافة إلى جريدة إلكترونية newsletter ترسل إلى 40 ألف مشترك. مقرب من حزب العمل البلجيكي ومعروف بموافقه المناهضة للسياسة الأمريكية. قام بتنطيم حملات مراقبين مدنيين في كل من يوغسلافيا السابقة والعراق، وهو عضو في المؤتمر المعادي للإمبريالية Axis for Peace (محور من أجل السلام) حيث يضم هذا التجمع مثقفين علمانيين من مختلف الجنسيات معادين لحركة المحافظين الجدد وما تمثله من تأثير في السياسة الخارجية للولايات المتحدة الأمريكية وفي السياستين الداخلية والخارجية لدولة إسرائيل.

من آرائه
 «تحالف الشمال ليس أفضل من طالبان، وقائده المتوفى مسعود كان قد فرض هو الآخر تطبيق الشريعة الإسلامية في كابل عام 94...من المعروف أن قادة التحالف يغيرون تحالفاتهم بأسرع وقت لأنهم وقبل كل شيء قادة حرب يشكلون طبقة اجتماعية تعيش من الحرب والنهب... كل ما تسعى إليه واشنطن هو قيام حكومة موالية لها كما فعلت من قبل في بلغراد مثلا نظام يطبق قرارات صندوق النقد الدولي والسياسات الغربية... موافقة الاتحاد الأوروبي في الحرب الدائرة بأفغانستان يجعله شريكا في المجازر التي ترتكب بحق الشعب الأفغاني. وما الوعود بالمساعدة في بناء الاقتصاد الأفغاني كما فعل من قبل مع يوغسلافيا سوى وعود كاذبة. فأوروبا تسعى فقط إلى الحصول على مقعد في طاولة تقسيم هذه المنطقة من آسيا الغنية بالبترول... لا سلام ولا أمن ولا تقدم في أفغانستان دون انسحاب القوات الأجنبية ووقف التدخل الخارجي في شؤون هذا البلد». عن الحرب في أفغانستان لصحيفة سوليدير البلجيكية نوفمبر 2001.
 خلال زيارته للعراق عام 2002 مع مجموعة تضم 120 ناشطا أوروبيا للتعبير عن معارضتهم لأي هجوم عسكري أميركي على العراق، صرح كولون بأن الموقف الرسمي في أوروبا ووسائل الإعلام الغربية مخطئ في تقييمه للعراق، وقال إن هذا الموقف «ينظر إلى العراق بوصفه خطرا في حين أرى الآن أن العدوان الإسرائيلي هو مكمن الخطر الحقيقي في الشرق الأوسط». وأضاف «نريد أن نطلع الرأي العام العالمي على الوضع الحقيقي في العراق وأنه ليس هناك من سبب لشن حرب عليه».
 في مقابلة تلفزيونية على القناة الفرنسية الثالثة France 3 وبتاريخ 3 ديسمبر 2008 صرح كولون بأن «إسرائيل هي الدولة الأكثر عنصرية في العالم» مستشهداً بتصريحات متطرفة لقادةٍ إسرائيليين، ذاكراً على سبيل المثال وصف الوزير وقائد أركان الجيش الإسرائيلي الأسبق رافائيل إيتان للعرب بأنهم «صراصير مسممة داخل زجاجة». جريدة النيو يورك تايمز (14 أبريل 1983). وأيضاً تصريح لرئيس الوزراء الإسرائيلي الأسبق مناحيم بيغن يقول فيه أن «الفلسطينيين هم دواب تمشي على رجلين» في خطاب له أمام الكنيست ذكره عامون كابيلوك الصحافي الفرنسي الإسرائيلي (بيغن والدواب) (25 يونيو 1982). وغيرها.

مؤلفاته
 Attention, médias ! Médiamensonges du Golfe - Manuel Anti-manipulation, EPO, Bruxelles, 1992
 احذروا الإعلام! إعلام الكذب في الخليج بروكسل 1992.
 Poker menteur, Les grandes puissances, la Yougoslavie et les prochaines guerres, EPO, Bruxelles, 1998
 بوكر كذاب، القوى العظمى، يوغسلافيا والحروب المقبلة بروكسل 1998.
 Monopoly, L'Otan à la conquête du monde, EPO, Bruxelles, 2000
 احتكار، الناتو وغزو العالم بروكسل 2000.
 L'Empire en guerre, (ouvrage collectif), Le Temps des Cerises, Paris, 2001
 الامبراطورية في حرب، (عمل جماعي)، وقت الأزمات. باريس 2001.
 et al., Médias et Censure (ouvrage collectif), Ed. Université de Liège, 2004
 إعلام ورقابة. جامعة لييج 2004.
 Bush, le cyclone, Les lois économiques qui mènent à la guerre, la pauvreté et d'autres crimes, Oser dire, 2005
 بوش، الإعصار، القوانين الاقتصادية التي تؤدي إلى الحرب، الفقر وجرائم أخرى، الجرأة على الكلام. 2005

أفلامه
 Reportage avec Carlos Fittoria : Sous les bombes de l'Otan, 45', Bruxelles, 1999
 تقرير مع كارلوس فيتوريا: «تحت قنابل الناتو» بروكسل 1999.
 Avec Vanessa Stojilkovic : Les Damnés du Kosovo ; documentaire, 78', Bruxelles, 2002
 مع فانيسا ستوجيلكوفيتش: «ملاعين كوسوفو» بروكسل 2002.

مصادر

وصلات خارجية

 موقع ميشيل كولون الرسمي (بالفرنسية)

أشخاص ضد التحريفية
أشخاص على قيد الحياة
شيوعيون بلجيكيون
صحفيو سياسة بلجيكيون
صحفيون استقصائيون
كتاب بلجيكيون
كتاب غير روائيين بلجيكيون
كتاب غير روائيين ذكور
مناهضون للحرب
مؤرخون بلجيكيون
ناشطون ضد العولمة

ميشيل كولون


Fluminimaggiore ist eine italienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Sulcis Iglesiente auf Sardinien. Die Gemeinde liegt etwa 31 Kilometer von Carbonia und etwa 14 Kilometer nordnordwestlich von Iglesias am Parco Geominerario Storico ed Ambientale della Sardegna. Im Nordwesten liegt ein kleiner Küstenabschnitt zum Mittelmeer.

Geschichte
In der Nähe von Fluminimaggiore steht der punische Tempel von Antas aus der Zeit um 500 vor Christus. Auch Siedlungsspuren, die bereits aus der Zeit der Nuraghenkultur stammen, wurden auf dem Boden der heutigen Gemeinde entdeckt.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt die Strada Statale 126 Sud Occidentale Sarda von Porto Sant'Antioco nach Marrubiu.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf Sardinien

Fluminimaggiore


The term black fax refers to a prank fax transmission, consisting of one or more pages entirely filled with a uniform black tone. The sender's intention is generally to use up as much of the recipient's fax ink, toner, or thermal paper as possible, thus costing the recipient money, as well as denying the recipient use of their own machine (similar to computer-based denial of service attacks). This is made easier because fax transmission protocols compress the solid black image very well, so a very short fax call can produce many pages.

Use
Black faxes have been used to harass large institutions or government departments, to retaliate against the senders of junk faxes, or merely as simple pranks.

The basic principle of a black fax can be extended to form a black fax attack. In this case, one or more sheets are fed halfway through the sender's fax machine and taped end to end, forming an endless loop that cycles through the machine. Not only can solid black be used, but also images which will repeat endlessly on the receiver's machine until its toner runs out.

History
The introduction of computer-based facsimile systems (combined with integrated document imaging solutions) at major corporations now means that black faxes are unlikely to cause problems for them.  On the other hand, the ability of computer modems to send faxes offers new avenues for abuse. A program could be used to generate hundreds of pages of highly compressed, pure black – or huge volumes of relevant-looking, original, non-repeating high-black-density junk, just as effective but far more difficult to counteract – and send them very quickly to the target fax machine.

Black faxes and fax loops are similar (in both intention and implementation) to lace cards.

See also
 Zip bomb
 Denial-of-service attack
 List of practical joke topics

References

External links
 Black Fax at WordSpy
 Description of Black Faxing in court documents (Page 7, Section 6)

Practical jokes
Fax
Sabotage
Denial-of-service attacks

Black fax


Pleuranthodes es un género de dos especies de plantas  pertenecientes a la familia Rhamnaceae.

Taxonomía
Pleuranthodes fue descrito por Weberb. in Engl. & Prantl y publicado en Nat. Pflanzenfam. 3(5): 424, en el año 1896. La especie tipo no designada.

Especies
 Pleuranthodes hillebrandtii Weberb.
 Pleuranthodes orbiculare Weberb.

Referencias

Gouanieae

Pleuranthodes


Dette er en gennemgang af menneskehedens litteratur  (inklusiv noveller, digte, essays, korte historier, serier, og andre ikke fiktive historier) sorteret på antallet af sprog de er oversat i. Listen er aldrig komplet da antallet løbende opdateres. Listen vises kun de med 100 eller flere sprog.

Referencer

Eksterne henvisninger
 unesco.org
 '50 of The World's Most Translated Books', infographic prepared by The Translation Company Group (full list of sources included)
 The Most Translated Authors in the World

Publikationer

Liste af litteratur sorteret på oversatte sprog


Du store verden - 39 søskende er en dansk dokumentarfilm fra 1991, der er instrueret af Trille efter eget manuskript.

Handling
Børnefilm for de mindste - i tre dele. Pigen Sharon er hovedpersonen i fortællingen om en Mamma for 40 på et hjem for forældreløse børn i Uganda. Sharon er en initiativrig pige, som vil hjælpe Mamma med at få penge til en bil, der kan bringe grøntsagerne fra gården ind til byens marked. Familien har nemlig brug for penge. Sharon bærer på en hemmelighed, som piner hende. Hvordan får hun fortalt det? Og hvordan får de mange søskende skrabet penge sammen til alles glæde? Til en bil og til at få den mindste døbt?

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1991

Du store verden - 39 søskende


Patronyme

 Carlo Giuseppe Gené, naturaliste et entomologiste italien

Toponyme

 Gené, ancienne commune française de Maine-et-Loire

Gené (homonymie)


Midi italien (en  ou ) est un tableau du peintre russe Karl Brioullov.

À son arrivée en Italie en 1821, Brioullov s'est intéressé à la peinture de genre et à des sujets historiques et religieux en s'inspirant de la réalité qui l'entourait. Le premier travail réussi dans ce genre était sa toile Matin italien réalisée en 1823. À Saint-Pétersbourg, ses contemporains sont impressionnés par l'interprétation originale de l'intrigue et la fraîcheur de l'écriture. Ce tableau intitulé Matin italien, est offert par la société impériale d'encouragement des beaux-arts à Alexandra Feodorovna de Russie, épouse de Nicolas Ier. L'empereur souhaitait avoir une variante du Matin italien et a demande à Brioullov de la réaliser. C'est ainsi qu'est née la toile Midi italien. Cette dernière est réalisé en 1827. Lors de l'exposition qui la présente au public de Saint-Pétersbourg, le peintre a reçu de nombreuses critiques peu flatteuses. Cette critique considérait que le modèle ne correspondait pas à l'idéal classique de la beauté par ses proportions. Brioullov s'en défend, mais deux ans plus tard il quitte la société impériale d'encouragement des beaux-arts dont les idéaux ne sont plus les siens.

Sujet
Le tableau présente une jeune femme cueillant des raisins sur une vigne. La modèle est une italienne d'allure simple saisie dans un éclairage ensoleillé de midi en Italie. Louis Réau considérait que les portraits intimes, réalisés par Brioullov parfois sous l'influence d'Ingres, avaient des qualités de fraîcheurs et de sincérité séduisantes.

Versions
Une version plus réduite a été réalisée par Brioullov en 1831. Celle-ci est conservée à la galerie Tretiakov.

Article connexe
 Matin italien

Références

Liens externes

 Musée virtuel «Итальянский полдень» в «Виртуальном туре по Русскому музею»
 Musée virtuel vidéo «Итальянский полдень» на портале «Виртуальный Русский музей»
 Musée virtuel vidéo Итальянский полдень

Tableau de Karl Brioullov
Tableau réalisé en 1827
Portrait de femme
Midi
Fruit dans la peinture
Italie dans la peinture
Œuvre conservée au Musée russe

Midi italien


Ivan Rogić ili Ivan Rogić Nehajev (Lukovo kod Senja, 8. kolovoza 1943.), hrvatski je sociolog i književnik.

U Beogradu 1967. završava studij psihologije, a studij književnosti i sociologije u Zagrebu 1971., gdje 1986. doktorira sociologiju, a od 1989. predavao je na Arhitektonskom fakultetu u Zagrebu dok je od 2007. zaposle na Institutu Ivo Pilar. U razdoblju od 1992. do 1994. surađivao je s časopisom Kolo.

Književni rad

Pod imenom Ivan Rogić Nehajev izdaje razne zbirke pjesama i ostale književne tekstove. U Rijeci 1971. radi u časopisu za kulturna pitanja Kamov, a 1969. bio je jedan od pokretača časopisa Pitanja u Zagrebu. U njegovim radovima može se vidjeti utjecaj velikih hrvatskih književnika (Kranjčević, Polić Kamov, Šimić, Krleža) te postmodernistički stil.

Popis nekih djela:
 Predgovor, 1969. - zbirka pjesama
 Odlazak s Patmosa, 1971. - zbirka pjesama
 Ogledi i pabirci, 1988. - eseji
 Tko je Zagreb?, 1997. - eseji
 Desetica: izabrane pjesme 1969‒2014., 2016.

Sociološki rad

Ime Ivan Rogić se javlja uz djela koje je pisao iz sociologije u kojima se ponajprije bavi sociologijom grada, okoliša i razvoja.

Stanovati i biti: rasprave iz sociologije obrazovanja, 1990.
Periferijski puls u srcu od grada: zamke revitalizacije, 1992.
Tehnika i samostalnost: okvir za sliku treće hrvatske modernizacije, 2000.

Nagrade i priznanja

 Državna nagrada za znanost, 1997.
 Red Danice hrvatske s likom Marka Marulića, 1998.
 Goranov vijenac, 2005
 Povelja Visoka žuta žita, za sveukupni književni opus i trajni doprinos hrvatskoj književnosti - 25. Pjesnički susreti Drenovci 2014..

Izvori

Hrvatski književnici
Hrvatski sociolozi
Životopisi, Senj
Hrvatski pjesnici

Ivan Rogić Nehajev


El Allison 250, también conocido como Rolls-Royce M250, es una familia de motores aeronáuticos turboeje para su uso en helicópteros, diseñado por el constructor aeronáutico estadounidense  Allison Engine Company . Las versiones más recientes se construyen bajo la marca Rolls-Royce plc, tras la adquisición de Allison en el año 1995.

Aplicaciones
 Agusta A109A
 Bell 206B/L/LT
 Bell 407
 Bell 230
 Bell 430
 Bell OH-58 Kiowa
 Bell YOH-4
 Boeing AH-6
 Britten-Norman BN-2T Turbine Islander
 Cicaré CH-14
 Enstrom 480
 Eurocopter AS355F
 Extra EA-500
 Fairchild Hiller FH-1100
 GAF Nomad
 Hughes OH-6 Cayuse
 MBB Bo 105
 MD Helicopters MD 500
 MD Helicopters MD 600
 MD Helicopters MH-6 Little Bird
 MTT Turbine Superbike
 Northrop Grumman MQ-8 Fire Scout
 Partenavia AP.68TP
 PZL Kania
 Schweizer 330/330SP
 Schweizer S-333
 Sikorsky S-76

Véase también

Referencias

Enlaces externos

 Rolls-Royce M250

Motores turboeje
Motores aeronáuticos de Rolls-Royce

Allison 250


Peter Kipyator Biwott (* 1980) ist ein kenianischer Marathonläufer.

2004 kam er beim Nairobi-Marathon auf den 13. Platz. 2005 wurde er Vierter beim Brescia-Marathon und 2006 Dritter bei der Corrida de São João. 2006 siegte er beim La-Rochelle-Marathon und 2007 beim Helsinki-Marathon.

2008 wurde er Siebter beim Valencia-Marathon und Neunter beim Portugal-Halbmarathon. Im Jahr darauf folgte einem sechsten Platz beim Mumbai-Marathon ein neunter beim Dublin-Marathon. 2010 wurde er Zweiter beim H. C. Andersen Marathon, 2011 gewann er den Alexander-der-Große-Marathon.

Persönliche Bestzeiten

 15-km-Straßenlauf: 43:07 min, 18. Juni 2006, Porto
 Halbmarathon: 1:02:43 h, 28. September 2008, Lissabon
 Marathon: 2:13:12 h, 10. April 2011, Thessaloniki

Weblinks

 Athletenporträt von Peter Kipyator Biwott bei der IAAF (englisch)
 Athletenporträt bei marathoninfo.free.fr

Fußnoten

15-km-Straßenläufer (Kenia)
Marathonläufer (Kenia)
Kenianer
Geboren 1980
Mann

Peter Kipyator Biwott


MIRACL, or Mid-Infrared Advanced Chemical Laser, is a directed energy weapon developed by the US Navy. It is a deuterium fluoride laser, a type of chemical laser.

The MIRACL laser first became operational in 1980. It can produce over a megawatt of output for up to 70 seconds, making it the most powerful continuous wave (CW) laser in the US. Its original goal was to be able to track and destroy anti-ship cruise missiles, but in later years it was used to test phenomenologies associated with national anti-ballistic and anti-satellite laser weapons.  Originally tested at a contractor facility in California, as of the later 1990s and early 2000s, it was located at a facility () in the White Sands Missile Range in New Mexico.

The beam size in the resonator is about  wide. The beam is then reshaped to a  square.

Amid much controversy in October 1997, MIRACL was tested against MSTI-3, a US Air Force satellite at the end of its original mission in orbit at a distance of . MIRACL failed during the test and was damaged and the Pentagon claimed mixed results for other portions of the test. A second, lower-powered chemical laser was able to temporarily blind the MSTI-3 sensors during the test.

References

Further reading

Chemical lasers
Military lasers
Directed-energy weapons of the United States
Military equipment introduced in the 1980s

MIRACL


Rasheed Abdul Wallace (born September 17, 1974) is an American basketball coach and former professional player. A native of Philadelphia, Wallace played college basketball at the University of North Carolina before declaring for the draft in 1995. He played 16 seasons in the National Basketball Association (NBA).

Originally selected by the Washington Bullets (now known as the Washington Wizards) as the fourth pick in the 1995 NBA draft, Wallace was named to the All-Rookie second team following his first season. He was then traded to the Portland Trail Blazers after the season. He was a key member of the Trail Blazers team that made it to the Western Conference Finals in 1999 and 2000, and he was an NBA All-Star in 2000 and 2001. Wallace averaged a career best 19.4 points per game in 2002 for the Trail Blazers.

During the 2003–04 season Portland traded him to the Atlanta Hawks where he played one game before he was traded to the Detroit Pistons. With the Pistons, Wallace won the NBA championship in 2004 and reached the NBA Finals in the following season before losing to the San Antonio Spurs in seven games. Individually, Wallace was an NBA All-Star in 2006 and 2008. After the 2008–09 season, Wallace left the Pistons as a free agent and signed with the Boston Celtics, where he played until retiring in 2010. He returned to sign a one-year deal to play for the New York Knicks in 2012. On April 17, 2013, Wallace announced his second retirement.

Wallace holds the single-season record for technical fouls. In the 2000–01 season, Wallace received 41 technical fouls over 80 games.

Early life and education
Wallace was born and raised as the youngest of three sons of a single-mother household in the neighborhood of Germantown, Philadelphia. His mother worked in the Pennsylvania Department of Welfare; Wallace, his mother, and his brothers Malcolm and Muhammed lived in Germantown

Wallace began his basketball career while attending Simon Gratz High School. He was named USA Today's High School Player of the Year after his senior season and was selected first-team All America by Basketball Times. Wallace was also a two-time Parade All-American first teamer. Despite playing just 19 minutes per game, Wallace averaged 16 points, 15 rebounds and seven blocks his senior year. In addition to basketball, Wallace played baseball, ran track and high jumped as a teenager. He played in the Roundball Classic, scoring 30 points in a losing effort. Wallace, along with Randy Livingston and Jerry Stackhouse, were considered the top three players in the 1993 class.

College career
University of North Carolina coach Dean Smith recruited Wallace to Chapel Hill, North Carolina for his college years. Smith was a revered mentor both to Wallace and Wallace's eventual Detroit coach Larry Brown. Wallace has indicated that this North Carolina bond with Brown helped him adjust quickly to the Pistons system. During his two years at North Carolina, Wallace had success in the national spotlight. He was named a second-team All-American by the AP his second year at UNC.

Wallace and fellow future NBA player Jerry Stackhouse helped lead the Tar Heels to the NCAA Final Four in 1995. He left North Carolina to enter the 1995 NBA draft after his sophomore season, being selected with the fourth pick overall by the Washington Bullets.

Professional career

Washington Bullets (1995–1996)
As a rookie with the Bullets, Wallace played in 65 games, of which he started 51 for the injured Chris Webber. Wallace was selected to the rookie team for the All-Star Weekend. Late that year, he fractured his left thumb during a game against Orlando and did not return until the following season. En route to being named to the NBA All-Rookie First Team, Wallace averaged 10.1 points, 4.7 rebounds, and 3.4 assists. In total, Wallace scored 655 points and played 1,788 minutes during his rookie season in Washington.

Portland Trail Blazers (1996–2004)
After the season, Wallace was traded to the Portland Trail Blazers, along with Mitchell Butler in exchange for Rod Strickland and Harvey Grant. This move proved beneficial for both sides: Strickland averaged 17.2 ppg and 8.9 apg after the trade, helping the Bullets make the playoffs in 1997 for the first time in eight seasons, and upped those stats to 17.8 ppg and a league-leading 10.5 apg the following year.

Meanwhile, Wallace ranked third in the league in field goal percentage. However, just as his season was gaining momentum, Wallace again broke his left thumb and was forced to miss the next month of the season, but he returned in time for a strong performance in the first round playoff series against the Los Angeles Lakers, which the Trail Blazers lost.

Next season, Wallace signed a long-term contract to stay with the Trail Blazers. He began extending himself into the community more than ever, most notably with his Rasheed Wallace Foundation, but his career suffered from numerous missteps on and off the court. He set an NBA record with 38 technical fouls for the season. However, he would be fifth in the league in field goal percentage. The following year, he broke his own record with 40 technicals. Wallace was also suspended by the NBA for seven games for threatening then-referee Tim Donaghy on an arena loading dock after a home game in 2003. That was the league's longest suspension for an offense that did not involve violence or substance abuse. Wallace was far from the only perceived trouble maker on Portland at the time, his teammates, Bonzi Wells, Damon Stoudamire, and Zach Randolph for instance, were also frequently criticized by media and fans for off-court outbursts and legal incidents, leading to the team often being referred to as The Jail Blazers.

Wallace was named an NBA All-Star in 2000 and 2001. On February 20, 2001, he scored a career best 42 points in a 104-94 victory over the Denver Nuggets. In the postseason, Wallace led the Trail Blazers to the Western Conference Finals back to back in 1999 and 2000, losing to the San Antonio Spurs and the Los Angeles Lakers, respectively. Both teams would go on to win the NBA Finals. The 2000 series against the Lakers was alleged by some to have one-sided officiating in favor of the Lakers, with the Trail Blazers squandering a 15-point lead going into the fourth quarter of Game 7. Two years later, during the 2002 NBA Playoffs, despite Wallace posting career high postseason averages of 25.3 points and 12.3 rebounds per game, Portland was again eliminated by the eventual champion Lakers.

Atlanta Hawks (2004)

On February 9, 2004, just before the 2004 NBA All-Star Game, Wallace was traded to the Atlanta Hawks along with Wesley Person for Shareef Abdur-Rahim, Theo Ratliff and Dan Dickau. Wallace played only one game for the Hawks, on February 18, scoring 20 points through three quarters. He also had six rebounds, five blocks, two assists and a steal in a close loss on the road against the New Jersey Nets, though he did not score in the fourth quarter.

Detroit Pistons (2004–2009)

Championship and consecutive Finals appearances (2004–2005)
Wallace was again traded, in a deal that saw him go from the Hawks along with guard Mike James from the Celtics to the Detroit Pistons. In turn, Detroit sent guards Chucky Atkins, Lindsey Hunter and a first-round draft pick to Boston and guard Bob Sura, center Željko Rebrača and a first-round draft pick to Atlanta. Boston also sent forward Chris Mills to Atlanta to complete the deal.

On February 23, 2004, in his first road game with the Pistons, Wallace recorded 10 points, 11 rebounds and 4 blocks in a 76–66 win over the Philadelphia 76ers.

After falling behind against the Indiana Pacers in the 2004 Eastern Conference Finals, he stated boldly in an interview that "We will win Game 2," a promise he helped fulfill.

In Game 4 of the 2004 NBA Finals, Wallace recorded 26 points, 13 rebounds and 2 assists in an 88–80 win over the Los Angeles Lakers. The Detroit Pistons were up 3–1 in that occasion. Wallace helped the Pistons win an unexpected NBA title, beating the heavily favored Lakers four games to one. After the championship season, he paid for replica WWE World Heavyweight Championship belts to be made for each of his teammates and presented them as gifts when the 2004–05 regular season started.

In the off-season following the Pistons' championship win, Wallace signed a five-year, $57 million contract to remain with Detroit. He also changed the number of his jersey from #30 to #36.

Throughout the 2004–05 season, Wallace often carried the belt into his locker before games to inspire the Pistons' title defense. However, early in the season, the Pistons had a fight with the Indiana Pacers, which resulted into several suspensions for players putting the team into a temporary setback.

Several months later, had several notable moments in the playoffs. After the second-round elimination of the Pacers, Wallace played his best series of the postseason in the Eastern Conference finals against the top-seeded Miami Heat. After falling behind again, he again "guaranteed success". He shot a 50% field goal percentage and averaged 14.5 points per game in the series' seven games, and saved his hottest-shooting night to help the Pistons beat the Heat 88–82 in Game 7 on the road in Miami. Against the San Antonio Spurs in the NBA Finals, Wallace was criticized for leaving Robert Horry open for the game-winning three-pointer in Game 5. Wallace's defense and clutch shooting helped the Pistons to split the series 3–3, but in the final game, the Pistons lost 81–74.

All-Star appearances and final years in Detroit (2005–2009)
In the 2005–06 season, he helped lead them to a 64–18 record, and the top seed in the Eastern Conference for the playoffs. The Pistons beat the Milwaukee Bucks, 4–1 in the first round and then beat the Cleveland Cavaliers 4–3 in the second round of the playoffs. In the Eastern Conference Finals, the Pistons played the Heat in a rematch of the previous year's Conference Finals. The Pistons lost in six games to the Miami Heat, who went on to capture their first NBA title.

On March 26, 2007, in a game against the Denver Nuggets, Wallace threw up a 60-foot shot off a stolen inbound pass with 1.5 seconds remaining and banked it in from just behind halfcourt to force overtime letting out a huge roar from what was left of the Palace crowd. The Pistons went on to win the game, 113–109.

On June 2, 2007, Wallace fouled out of Game 6 of the Eastern Conference Finals after committing a foul on LeBron James and then received two technical fouls, resulting in an automatic ejection, for arguing with a referee.

Prior to the 2007–08 NBA season, the Pistons would not re-sign Chris Webber, and putting Antonio McDyess as a starting power forward, put Wallace at center. On February 10, 2008, it was announced that Wallace would be replacing Boston Celtics' injured forward Kevin Garnett in the 2008 NBA All-Star Game in New Orleans. The decision was made by NBA commissioner David Stern. This was Wallace's fourth All-Star appearance.

In the 2008 Eastern Conference Finals, the Pistons played Garnett and the Celtics. This marked the sixth consecutive time that the Pistons had made it to this point, and five times they had gotten there with Wallace in the lineup. Still, Detroit lost a third consecutive year in the Conference Finals, losing to Boston 4–2 as Wallace contributing his poor game play along with Tayshaun Prince lead the team into demise. After the game, Wallace reportedly told reporters, without taking any questions, "It's over, man", perhaps indicating that Pistons' General Manager Joe Dumars would break up the core of the team following the defeat. He changed his number from 36 back to his original 30, perhaps to change his and the team's fortunes, but sure enough, Dumars did indeed break up the core: at the beginning of the 2008–09 season, Dumars traded longtime starting point guard and 2004 Finals MVP Chauncey Billups to Denver. It was to be Wallace's last year with the team; after the season came to a close, Wallace and the Pistons decided to part ways.

Boston Celtics (2009–2010)
Wallace signed a three-year contract with the Boston Celtics on July 8, 2009. During the regular season, Wallace struggled, averaging career lows in points per game and rebounds per game in addition to shooting only 28% on three-pointers and 40% from the field. The Celtics reached the NBA Finals in 2010 but lost the series to the Los Angeles Lakers four games to three. In Game 6 of the Finals, the Celtics' starting center Kendrick Perkins injured his right knee, so Wallace started Game 7. Wallace scored 11 points and was 5 of 11 from the field in the loss. Wallace's agent Bill Strickland announced on June 25, 2010, that Wallace would likely retire from the NBA, which was made official on August 10, following the buyout of his contract by the Celtics.

New York Knicks (2012–2013)
On October 3, 2012, Wallace came out of retirement, and signed with the New York Knicks.

On February 27, 2013, Wallace announced that he had a broken left foot and was expected to miss eight weeks. He was scheduled for surgery. He returned for a final game on April 15, 2013, playing three minutes off the bench. On April 17, 2013, after a short return, Wallace announced his second retirement.

Coaching career

Detroit Pistons

In July 2013, Wallace joined the Detroit Pistons staff as an assistant coach after signing a two-year contract with the team. He worked for the Pistons for the 2013–14 season, but was not rehired to the staff of new coach Stan Van Gundy following that season.

Jordan High School
On March 8, 2019, Wallace was introduced as the new boys varsity basketball head coach at Charles E. Jordan High School in Durham, North Carolina.

Memphis Tigers
On August 18, 2021, Wallace agreed to become an assistant coach at Memphis on Penny Hardaway's staff roster. He joined his former head coach in Detroit and Hall of Fame coach Larry Brown on the Tigers. On January 13, 2022, it was announced that Wallace would not serve an in-person role but would finish the season working remotely.

On-court moments

Wallace was known for his intensity and expressive personality, resulting in frequent confrontations with opponents and officials (often leading to technical fouls and ejections) but also moments of humor. Wallace holds the league records for most technical fouls in a season, and most ejections in a season.  During the 2008 Playoffs, Wallace went on an expletive-laced tirade following Game 5 of the Eastern Conference Finals against the Boston Celtics in which he lashed out at the officiating.

Wallace popularized the phrase "Ball don't lie", used when a player on the opposing team misses a free throw after a disputed call by the referees.  One notable incident occurred in a December 2, 2012 game against the Phoenix Suns.  After Wallace pushed Luis Scola and received a technical foul, Goran Dragić missed the technical free throw, to which Wallace responded by saying "Ball don't lie." Wallace then received a second technical, leading to his ejection.  He played 1:25 before his ejection.

During the 2010 NBA Playoffs Wallace, a native of Philadelphia and Flyers fan, frequently wore hats and other articles of clothing with the Philadelphia Flyers logo during Boston Celtics press conferences and interviews.  This caused a stir with fans throughout the Boston area as the Flyers were playing the Boston Bruins in the NHL Playoffs at the time. Criticism by Bostonians only grew after the Flyers' comeback from a 0–3 game deficit to win the series 4–3. Wallace nevertheless continued to wear his Flyers gear in public.

Personal life
Wallace has three children with his former wife Fatima Sanders. He is a follower of Islam. His nephew, Quadir Welton, is a professional basketball player.

Wallace roots for his hometown Philadelphia Flyers (NHL) and Phillies (MLB), but not the Eagles of the NFL. Instead, he is a longtime fan of the Kansas City Chiefs.

Activism and philanthropy
Wallace has been one of the biggest voices and helping hands in the Flint water crisis. He personally delivered water door to door in Flint since the summer of 2016; he wrote a letter (a short article) in the Players Tribune to raise awareness. He also appeared on the television show Area 21 to talk about the Crisis. Wallace's efforts inspired Stephen Jackson, Rachel Nichols, Kyle Kuzma, and other celebrities to help in Flint.

NBA career statistics

Regular season

|-
| align="left" |
| align="left" | Washington
| 65 || 51 || 27.5 || .487 || .329 || .650 || 4.7 || 1.3 || 0.6 || 0.8 || 10.1
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 62 || 56 || 30.5 || .558 || .273 || .638 || 6.8 || 1.2 || 0.8 || 1.0 || 15.1
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 77 || 77 || 37.6 || .533 || .205 || .662 || 6.2 || 2.5 || 1.0 || 1.1 || 14.6
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 49 || 18 || 28.9 ||.508 || .419 || .732 || 4.9 || 1.2 || 1.0 || 1.1 || 12.8
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 81 || 77 || 35.1 || .519 || .160 || .704 || 7.0 || 1.8 || 1.1 || 1.3 || 16.4
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 77 || 75 || 38.2 || .501 || .321 || .766 || 7.8 || 2.8 || 1.2 || 1.8 || 19.2
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 79 || 79 || 37.5 ||.469 || .360 || .734 || 8.2 || 1.9 || 1.3 || 1.3 || 19.3
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 74 || 74 || 36.3 || .471 || .358 || .735 || 7.4 || 2.1 || 0.9 || 1.0 || 18.1
|-
| align="left" |
| align="left" | Portland
| 45 || 44 || 37.2 || .442 || .341 || .742 || 6.6 || 2.5 || 0.8 || 1.6 || 17.0
|-
| align="left" |
| align="left" | Atlanta
| 1 || 1 || 42.0 || .333 || .167 || 1.000 || 6.0 || 2.0 || 1.0 || 5.0|| 20.0
|-
| style="text-align:left;background:#afe6ba;" | †
| align="left" | Detroit
| 22 || 21 || 30.6 || .431 || .319 || .704 || 7.0 || 1.8 || 1.1 || 2.0 || 13.7
|-
| align="left" |
| align="left" | Detroit
| 79 || 79 || 34.0 || .440 || .318 || .697 || 8.2 || 1.8 || 0.8 || 1.5 || 14.5
|-
| align="left" |
| align="left" | Detroit
| 80 || 80 || 34.8 || .430 || .357 || .743 || 6.8 || 2.3 || 1.0 || 1.6 || 15.1
|-
| align="left" |
| align="left" | Detroit
| 75 || 72 || 32.3 || .423 || .351 || .788 || 7.2 || 1.7 || 1.0 || 1.6 || 12.3
|-
| align="left" |
| align="left" | Detroit
| 77 || 76 || 30.5 || .432 || .356 || .767 || 6.6 || 1.8 || 1.2 || 1.7 || 12.7
|-
| align="left" |
| align="left" | Detroit
| 66 || 63 || 32.2 || .419 || .354 || .772 || 7.4 || 1.4 || 0.9 || 1.3 || 12.0
|-
| align="left" |
| align="left" | Boston
| 79 || 13 || 22.5 || .409 || .283 || .768 || 4.1 || 1.0 || 1.0 || 0.9 || 9.0
|-
| align="left" |
| align="left" | New York
| 21 || 0 || 14.1 || .387 || .319 || .700 || 4.0 || 0.3 || 0.6 || 0.7 || 7.0
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan="2"| Career
| 1109 || 956 || 32.7 || .467 || .336 || .721 || 6.7 || 1.8 || 1.0 || 1.3 || 14.4
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan="2"| All-Star
| 4 || 0 || 19.3 || .250 || .100 || .750 || 3.8 || 0.5 || 1.0 || 0.8 || 4.0

Playoffs

|-
| align="left" | 1997
| align="left" | Portland
| 4 || 4 || 37.0 || .589 || .400 || .550 || 6.0 || 1.5 || 0.5 || 0.5 || 19.8
|-
| align="left" | 1998
| align="left" | Portland
| 4 || 4 || 39.3 || .489 || .800 || .500 || 4.8 || 2.8 || 0.5 || 0.5 || 14.5
|-
| align="left" | 1999
| align="left" | Portland
| 13 || 13 || 36.0 || .514 || .111 || .724 || 4.8 || 1.5 || 1.5 || 0.8 || 14.8
|-
| align="left" | 2000
| align="left" | Portland
| 16 || 16 || 37.8 || .489 || .615 || .773 || 6.4 || 1.8 || 0.9 || 1.3 || 17.9
|-
| align="left" | 2001
| align="left" | Portland
| 3 || 3 || 42.7 || .373 || .364 || .571 || 8.0 || 2.3 || 0.3 || 1.0 || 16.7
|-
| align="left" | 2002
| align="left" | Portland
| 3 || 3 || 41.7 || .406 || .412 || .813 || 12.3 || 1.7 || 0.7 || 0.7 || 25.3
|-
| align="left" | 2003
| align="left" | Portland
| 7 || 7 || 37.1 || .454 || .400 || .714 || 5.1 || 2.6 || 0.6 || 0.7 || 17.4
|-
| style="text-align:left;background:#afe6ba;" | 2004†
| align="left" | Detroit
| 23 || 23 || 34.9 || .413 || .243 || .767 || 7.8 || 1.6 || 0.6 || 2.0 || 13.0
|-
| align="left" | 2005
| align="left" | Detroit
| 25 || 25 || 33.0 || .439 || .337 || .741 || 6.9 || 1.3 || 1.0 || 1.8 || 13.6
|-
| align="left" | 2006
| align="left" | Detroit
| 18 || 18 || 34.9 || .430 || .405 || .527 || 6.3 || 1.8 || 0.6 || 0.8 || 14.1
|-
| align="left" | 2007
| align="left" | Detroit
| 16 || 16 || 35.8 || .437 || .347 || .842 || 7.7 || 1.8 || 1.2 || 1.8 || 14.3
|-
| align="left" | 2008
| align="left" | Detroit
| 17 || 17 || 34.4 ||.424 || .320 || .744 || 6.4 || 1.6 || 1.1 || 1.9 || 13.2
|-
| align="left" | 2009
| align="left" | Detroit
| 4 || 4 || 30.5 || .367 || .500 || .000 || 6.3 || 0.8 || 0.5 || 0.3 || 6.5
|-
| align="left" | 2010
| align="left" | Boston
| 24 || 1 || 17.1 ||.416 || .345 || .828 || 3.0 || 0.4 || 0.4 || 0.6 || 6.1
|- class="sortbottom"
| style="text-align:center;" colspan="2"| Career
| 177 || 154 || 33.0 ||.444 ||.352 ||.717 || 6.2 || 1.5 || 0.8 || 1.3 || 13.5

See also

List of National Basketball Association career blocks leaders
List of National Basketball Association career playoff blocks leaders
List of National Basketball Association career playoff 3-point scoring leaders

References

External links

TheDraftReview.com – Wallace's NBA Draft History Page
The Rasheed Wallace Foundation
SI.com – Pro Basketball – Rasheed Wallace Player Page
Wallace involved in custody suit – Augusta Chronicle
51022 Wallace's comment about the NBA
Wallace and Celtics make a Good Match by Shira Springer, Boston Globe, July 19, 2009

1974 births
Living people
21st-century African-American sportspeople
African-American basketball players
African-American Muslims
All-American college men's basketball players
American men's basketball players
Atlanta Hawks players
Basketball players from Philadelphia
Boston Celtics players
Centers (basketball)
Detroit Pistons assistant coaches
Detroit Pistons players
McDonald's High School All-Americans
National Basketball Association All-Stars
New York Knicks players
North Carolina Tar Heels men's basketball players
Parade High School All-Americans (boys' basketball)
Portland Trail Blazers players
Power forwards (basketball)
Washington Bullets draft picks
Washington Bullets players
20th-century African-American sportspeople

Rasheed Wallace


Geologija područja Velikog kanjona uključuje jedan od najcjelovitijih i najproučenijih slojeva stijena na Zemlji. Gotovo 40 glavnih slojeva sedimentnih stijena s područja Grand Canyona i Nacionalnog parka Grand Canyon stari su u rasponu od oko 200 milijuna do gotovo 2 milijarde godina. Većina slojeva je taložena u toplim, plitkim morima i u blizini prastarih, davno nestalih morskih obala u zapadnoj Sjevernoj Americi. Zastupljeni su morski i kopneni sedimenti, uključujući litificirane (okamenjene) pješčane dine iz nekadašnje pustinje. Postoji najmanje 14 poznatih diskordancija u geološkom zapisu pronađenome u Grand Canyonu.

Podizanje regije započelo je prije oko 75 milijuna godina tijekom Laramidske orogeneze; događaja izdizanja planina koji je u velikoj mjeri zaslužan i za stvaranje Stjenovitih planina na istoku. Visoravan Colorado ukupno je bila podignuta za procijenjenih 3.2 km (2 milje). Susjedna Basin and Range provincija, koja se nalazi zapadno, počela je nastajati pred oko 18 milijuna godina kao rezultat istezanja Zemljine kore. Splet rijeka koje su tekle kroz današnji istočni Veliki kanjon ispraznjivale su se u današnjoj donjoj Basin and Range provinciji. Otvaranje Kalifornijskog zaljeva pred oko 6 milijun godina omogućilo je velikoj nekadašnjoj rijeci da presječe put sjeveroistočno od zaljeva. Nova je rijeka zahvatila stariji splet rijeka da bi formirala prastaru rijeku Colorado, koja je zauzvrat počela formirati Veliki kanjon.

Arizona

Geologija područja Velikog kanjona


Jukka-Pekka Valkeapää, né en 1977 à Porvoo en, Finlande, est un réalisateur finlandais.

Son premier long métrage, Le Visiteur, a été présenté au CineMart (Festival International du Film de Rotterdam), développé à la Cinéfondation du Festival de Cannes, et a été présenté en première mondiale à la Mostra de Venise.

Son deuxième long métrage, They Have Escaped, a été présenté à Venise et à Toronto, et a été nommé pour sept prix nationaux finlandais, les Jussis, et récompensé dans 4 catégories.

Son troisième long métrage, Les chiens ne portent pas de pantalon a été nommé 9 fois aux Jussis et été récompensé dans 6 catégories.

Filmographie

 Silmät kiinni ilman käsiä, 2000 (court métrage)
 Keinu, 2003 (court métrage)
 Le Visiteur, 2008
 They Have Escaped, 2014
 Les chiens ne portent pas de pantalon, 2019
 , 2022

Liens externes

Réalisateur finlandais
Naissance en 1977

Jukka-Pekka Valkeapää


Hvideruslands kvindefodboldlandshold repræsenterer Hviderusland i internationale fodboldturneringer for kvinderl. Holdet styres af Hvideruslands fodboldforbund (Беларуская фэдэрацыя па футболу; ).

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Aktuel trup

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Hvideruslands kvindefodboldlandshold


قد تشير عبارة القط الأسود إلى:

 الإنيمي سايبورغ كورو-تشان من تصميم الفنان الياباني ناوكي يوكوتشي.
 الإنيمي بلاك كات من تصميم الفنان الياباني كنتارو يابوكي.
 المسلسل الدرامي المصري القديم القط الأسود (مسلسل)
 القط الأسود (قصة قصيرة) من تأليف إدغار آلان بو
 القط الأسود فيلم أمريكي (1941)

القط الأسود (توضيح)


Garðamaríustakkur (fræðiheiti Alchemilla glomerulans) er fjölær jurt af rósaætt (Rosaceae). Hann er ættaður frá Austur-Evrópu (Rúmenía, suður-Rússland, norður-Tyrkland, Kákasusfjöll, Georgíu, Armeníu og norður Íran), og á Íslandi finnst hann sem slæðingur frá görðum. Hann er álitinn ágeng tegund í Færeyjum.

Hann telst til svonefndrar Alchemilla deildar, sem er hópur örtegunda sem erfitt getur verið að greina á milli vegna smásærra greiningaratriða.

Heimildir

Maríustakkar
Plöntur á Íslandi

Garðamaríustakkur


90. længdegrad kan henvise til:

 90. vestlige længdekreds
 90. østlige længdekreds

90. længdegrad


تليَتلّة (بالإيطالية: Tagliatelle، نقحرة: تاغلياتيللي) هي كلمة أشتقت من الكلمة الأيطالية (tagliare) بمعنى «القَطْع» والتليَتلّة هي الباستا التقليدية لإقليم إميليا رومانيا في إيطاليا. ظل هذا النوع من الباستا منفردًا ومتميزًا لمدة طويلة كأشرطة مستوية مماثلة في الشكلِ إلى معكرونة فيتوتشني، لكن الحجم النموذجي لهذه الباستا حوالي 0.65 سنتيمتر إلى 1 سنتيمترِ (0.25 إلى 0.375 بوصة) عريضة. يمكن أن تُقدم هذ الباستا مع تشكيلة من الصلصات الكلاسيكية مثل صلصة اللحم أو صلصة البولونيزي.

معرض صور

مراجع

أنواع الباستا
اختراعات إيطالية

تالياتيلي


História da minha vida (em francês: Historie de ma vie) é um livro autobiográfico e magnum opus de Giacomo Casanova, que retrata as aventuras da sua vida. Uma versão anterior e arquivada era originalmente conhecida em inglês como As Memórias de Jacques Casanova até a versão original ser publicada em 1960.

Livros de 1960
Livros autobiográficos
Livros da França

História da minha vida


Dario Fo (d. 24 Mart 1926 Sangiano, - ö. 13 Ekim 2016, Milano), İtalyan oyun yazarı, tiyatro yönetmeni ve oyuncu. 1997 yılında Nobel Edebiyat Ödülü kazanmıştır.

Kariyeri
Oyunlarındaki temalar güncel sorunlara dayandığı için tiyatro karikatürcüsü, toplumsal ajitatör ve radikal palyaço olarak da nitelendirilen Fo, kariyerine küçük kabare ve tiyatrolar için yergili revüler yazan bir metin yazarına yardım ederek başlamıştır. Oyuncu Franca Rame ile evlendikten sonra, 1959'da Rame ile birlikte Dario Fo - France Rame Topluluğu'nu kurmuştur. İkili "Canzonissima" adlı televizyon programında sundukları komik skeçlerle kısa sürede tanınmış, zamanla siyasal bir ajit-prop tiyatrosu geliştirmişlerdir. İkilinin oyunları temelde "Commedia dell'Arte" geleneğine dayanmaktadır ve tarzları Fo'nun deyişiyle "resmî olmayan solculuk"la kaynaşmıştı. İkili daha sonra, 1968'de İtalyan Komünist Partisi'yle bağları olan Yeni Sahne adlı bir başka topluluk kurmuştur. 1970'te ise Halk Tiyatrosu Topluluğu ile fabrika, park, spor alanı gibi halkın toplu olarak bulunduğu yerleri dolaşmaya başlamışlardır. Morte Accidentale di un Anarchico (1974; Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü, 1990) ve Non si paga, non si paga! (1974; Ödemiyoruz, Ödeyemeyeceğiz!) gibi oyunları çok tutulmuştur.

Bir oyuncu olarak Fo en çok, tek başına bir yetenek gösterisi yaptığı Mistero Buffo'daki (1973) rolüyle tanınmıştır. Her izleyici topluluğu önünde değişecek kadar güncelliğe dayanan bu yapıt, Orta Çağ gizem oyunlarının çağdaş bir uyarlaması olarak değerlendirilmektedir.

Oyunları
 Her Hırsız Haydut Değildir (1958)
Bir Anarşistin Kaza Sonucu Ölümü (Morte Accidentale di un Anarchico- 1970)
 Klaksonlar, Borazanlar ve Bırtlar (Oyun "YÜZSÜZ" ismiyle de geçmektedir)
 Kadın Oyunları (Female Parts- 1981)
 Elizabeth, Neredeyse Kadın
 Ödenmeyecek, Ödemiyoruz (Non si Paga! Non si Paga! - 1974)
 Japon Kuklası
 Açık Aile

Ödülleri
 1981 Sonning Ödülü
 1986 Obie Ödülü
 1997 Nobel Edebiyat Ödülü
 1997 İtalya Kültür ve Sanat Altın Madalyası (Devlet madalyası)

1926 doğumlular
Varese ili doğumlular
2016 yılında ölenler
İtalyan erkek tiyatro oyuncuları
İtalyan tiyatro yönetmenleri
İtalyan oyun yazarları
İtalyan Nobel Ödülü sahipleri
Nobel Edebiyat Ödülü sahipleri
Obie Ödülü sahipleri
Oyunculuk teorisyenleri
Palyaçolar
İtalya'da ölenler

Dario Fo


Santa Terezinha de Itaipu' es un municipio brasileño del estado de Paraná. Según el Censo IBGE del año 2010, la población era de 20834 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

 Página de la prefectura

Localidades de Paraná

Santa Terezinha de Itaipu


Tarquinia, tidligere kaldet Corneto, er en by i provinsen Viterbo i regionen Lazio, Italien, som var en etruskisk by i oldtiden. De tidligste arkæologiske fund stammer fra 800-tallet f.Kr. Byen fik sit nuværende navn i 1922, hvor den blev opkaldt efter den antikke by Tarquinii (etruskisk Tarchnal).

Byen er specielt kendt for de Etruskiske grave, udbredte nekropolis og kirkegårde som den ligger på. Den blev udpeget som UNESCO verdensarvssted i 2004.

Historie

Tarquinii var en blomstrende by allerede da Demaratos af Korinth hentede græske håndverkere til stedet. Byen var den største af de tolv byer i Etrurien og optrådte i den tidligste historie om Rom som hjemsted for to af Roms konger, Tarquinius Priscus og Tarquinius Superbus. Der er stor sandsynlighed for, at de etruskiske traditioner og kulturen i Tarquinii er oprindelsen for har mange af de religiøse ritualer og ceremonier i Rom, og selv i kejsertiden fortsatte en kreds af 60 haruspicer at eksistere her. Befolkningen i Tarquinii og Veii forsøgte at genindsætte Tarquinius Superbus på tronen efter at han var blevet væltet.

I år 358 f.Kr. tog borgerne i Tarquinii 307 romerske soldater til fange og dræbte dem. Krigen som fulgte blev afsluttet i år 351 med en fred der varede i 40 år, fornyet for en tilsvarende periode i 308 f.Kr. Hvornår Tarquinii kom helt under romersk styre er usikkert, også dato for hvornår den blev en kommune; i år 181 f.Kr. blev byens havn Graviscæ (moderniseret til Porto Clementino) en romersk koloni. Den eksporterede vin og drev med koralfiskeri.

Eksterne kilder og henvisninger

 Etruscan Necropolises of Cerveteri and Tarquinia på whc.unesco.org

Byer i Lazio
Verdensarvsområder i Italien
Viterbo (provins)

Tarquinia


Güler Sabancı (nascida em 1955) é uma empresária turca, membro da terceira geração da família Sabancı e presidente da Sabancı Holding, controlada pela família, o segundo maior conglomerado industrial e financeiro da Turquia. A partir de 2020, ela é listada como a 76ª mulher mais poderosa do mundo pela Forbes, que a reconheceu pela primeira vez em 1999.

Educação e início de carreira
Güler é a primeira filha de İhsan Sabancı e de sua esposa Yüksel, nascida em 1955, em Adana, na Turquia. Depois de terminar o ensino médio no TED Ankara College, em Ancara, ela foi educada em administração de empresas, na Universidade Boğaziçi, em Istambul. Em 1978, iniciou sua carreira profissional na LaSSA, uma empresa familiar de produção de pneus, na província de Kocaeli. Ela foi então nomeada gerente geral da KordSA, cargo que ocupou por 14 anos. Mais tarde, Güler Sabancı tornou-se membro do conselho de administração da Sabancı Holding, liderando o grupo de pneus e materiais de reforço, além de ser responsável pelos recursos humanos.

Sabance Holding
Güler Sabancı é presidente e diretora administrativa da Sabancı Holding, um dos grupos empresariais líderes e mais conceituados da Turquia. Iniciou sua carreira na empresa fabricante de pneus do grupo e ocupou diversos cargos nas demais empresas do grupo. Sabancı é a presidente fundadora da Universidade Sabancı e também atua como presidente do Museu Sakip Sabancı e presidente do conselho de administração da Fundação Sabancı, a principal fundação privada na Turquia. Ela é a primeira e única mulher membro da European Round Table of Industrialists (ERT). Em outubro de 2013, ela foi nomeada 2ª na lista das 50 mulheres mais poderosas nos negócios da Fortune (fora dos EUA). Ela recebeu vários prêmios por filantropia e liderança, incluindo o David Rockefeller Bridging Leadership Award, o Clinton Global Citizen Award, o Raymond Georis Innovative Philanthropist Award  e o European School of Management Responsible Leadership Award.

Em 2012, Sabancı foi nomeada membro do conselho do United Nations Global Compact, o órgão consultivo de mais alto nível da ONU envolvendo empresas, sociedade civil, trabalhadores e organizações de empregadores.

A partir de 2020, ela é listada como a 76ª mulher mais poderosa do mundo pela Forbes.

Prêmios, condecorações e títulos honoríficos

 As 50 mulheres mais poderosas nos negócios da Fortune (fora dos EUA)
 Prêmio de Liderança de Ponte David Rockefeller
 Prêmio Cidadão Global Clinton
 Prêmio de Filantropo Inovador Raymond Georis
 Prémio de Liderança Responsável da Escola Europeia de Gestão

Comendas e condecorações

 2007 - Bélgica: Ordem de Leopoldo II
 2009 - Espanha: Ordem do Mérito Civil
 2010 - Áustria: Silbernes Ehrenkreuz der Republik Österreich
 2010 - França: Ordem Nacional da Legião de Honra

Prêmios

 2006 – Estados Unidos: Grau honorário pela Universidade Drexel
 2007 – Estados Unidos: Prêmio de Parceiro Corporativo pela American - Turkish Society
 2009 – União Europeia: Prêmio Raymond Georis de Filantropia Inovadora pelo Conselho da União Europeia
 2011 – Alemanha: Prêmio Schumpeter em memória do famoso economista austríaco Joseph A. Schumpeter
 2011 – Alemanha: Prêmio Liderança Responsável ESMT pela Escola Europeia de Gestão e Tecnologia
 2011 – Estados Unidos: Prêmio Cidadão Global Clinton pela Fundação Clinton

Vida pessoal
Sabancı é notavelmente privada sobre sua vida pessoal, propositalmente mantendo silêncio sobre seus relacionamentos.  A partir de 2021, ela estava em um relacionamento com Eda Taşpınar.

Sabancı tem batalhas legais em andamento com sua família sobre a exclusão de seu pai da fortuna da família antes de sua morte, em 1979. Apesar de ver Sakıp Sabancı como seu ídolo, ao lado de seus irmãos, ela foi forçada a lutar para obter sua posição e status legítimos dentro da família.

Referências

Pessoas vivas
Nascidos em 1955

Güler Sabancı


The Farmer in the Dell, ABD'de halk arasında söylenen bir çocuk türküsüdür. Zincirleme gelişen dörtlüklerden oluşur. Her bir dörtlükte tekrarlar vardır. Dörtlük hangi sözcükle -ya da kişiyle- bitiyorsa bir sonraki dörtlük onun ne yaptığını anlatır. Örneğin ikinci dörtlük çiftçinin karısıyla biterkeni üçüncü dörtlük çiftçinin karısının çocuğu olduğundan bahseder. Yine çocuğun hemşiresinden, hemşirenin ineğinden, ineğin köpeğinden, köpeğin kedi yakalamasından, kedinin fare yakalamasından, farenin peynirinden, peynirinse hiçbir şey yapamayaıp yalnız başına kalmasından bahseder ve peynir bir şey yapamadığı için şarkı biter. Bir dönem oldukça popüler olan bu çocuk türküsü, artık yerini bilgisayar ve DVD'lere bırakmıştır.. Sözleri tam olarak şöyledir :

The farmer in the dell

The farmer in the dell

Hi-ho, the derry-o

The farmer in the dell

The farmer takes a wife

The farmer takes a wife

Hi-ho, the derry-o

The farmer takes a wife

The wife takes a child

The wife takes a child

Hi-ho, the derry-o

The wife takes a child

The child takes a nurse

The child takes a nurse

Hi-ho, the derry-o

The child takes a nurse

The nurse takes a cow

The nurse takes a cow

Hi-ho, the derry-o

The nurse takes a cow

The cow takes a dog

The cow takes a dog

Hi-ho, the derry-o

The cow takes a dog

The dog takes a cat

The dog takes a cat

Hi-ho, the derry-o

The dog takes a cat

The cat takes a rat

The cat takes a rat

Hi-ho, the derry-o

The cat takes a rat

The rat takes the cheese

The rat takes the cheese

Hi-ho, the derry-o

The rat takes the cheese

The cheese stands alone

The cheese stands alone

Hi-ho, the derry-o

The cheese stands alone

Çocuk müziği
Amerika Birleşik Devletleri'nde kültür

The Farmer in the Dell


Stolpe er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Bokhorst-Wankendorf i den sydvestlige del af Kreis Plön. Kreis Plön ligger i den østlige/centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Stolpe er beliggende omkring 16 km øst for Neumünster, 22 km syd for Kiel og 20 km vest for Plön. Stolpe ligger ved Stolper See, der gennemløbes af floden Alten Schwentine. Motorvejen A21 fra Kiel mod Bad Segeberg går gennem kommunen.

Fra 1911 til 1961 var Stolpe station på jernbanen Kleinbahn Kiel–Segeberg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Plön

Stolpe (Holsten)


غواتيمالا دولة تقع في أمريكا الوسطى، في شمالها المكسيك وشرقها بليز (هندوراس البريطانية) وفي غربها المحيط الهادي وفي جنوبها السلفادور وعاصمتها مدينة (جواتيمالا).

هاجر إليها الآف من العرب من بينهم قليل من المسلمين. وتمكنت الجالية المسلمة من إنشاء مركز إسلامي في جوانيمالا ويضم مسجد ومكتبة وفصل دراسي وزاد عدد المسلمين في جواتيمالا نتيجة لهجرة الفلسطينيين إليها لاحقاً. ويعمل المسلمون بالتجارة، يبلغ عدد السكان المسلمين في غواتيمالا حوالي 1200 (0.008% من إجمالي السكان) 95% منهم مهاجرون فلسطينيون. يوجد مسجد بالقرب من شارع ريفورما الرمزي، يسمى مسجد الدعوة الإسلامية في غواتيمالا، تُقام فيه الصلوات الخمس اليومية وتُعطى فيه محاضرات في الدراسات الإسلامية.

رئيس الجالية الإسلامية في البلاد فهد حميدة السجيني.

مسجد الأحمدية الرئيسي في البلاد هو مسجد ميزكيتا بيت الأول، الذي شيد في عام 1989. ومع ذلك، يوجد بالجماعة أيضًا مساجد في هویهويتينانكو وكويتزالتنانغو. يوجد حوالي 700 أحمدي في البلاد.

المتطلبات
 استكمال مشروع المركز الإسلامي.
 الحاجة إلى الدعاة.
 الكتب الإسلامية باللغة الأسبانية.
 تعميق الصلة بالعالم الإسلامي.
 إنشاء مدارس إسلامية لتعليم أبناء المسلمين.

المصادر

 الأقلية المسلمة في الأمريكتين والبحر الكاريبي – سيد عبد المجيد بكر.
 المسلمون في أوروبا وأمريكا – على المنتصر الكناني.

الإسلام حسب البلد
الإسلام في أمريكا الوسطى

الإسلام في غواتيمالا


La Raison dans l'histoire (en allemand : Vernunft in der Geschichte) est une œuvre philosophique de Georg Wilhelm Friedrich Hegel qui traite de philosophie de l'histoire. L'ouvrage est à l'origine une introduction aux Leçons sur la philosophie de l'histoire du même auteur. Publiée de manière posthume en 1837, la Raison dans l'histoire permet à Hegel d'exposer la thèse principale des Leçons selon laquelle la Raison, qui est Liberté, gouverne l'Histoire.

Historique
La Raison dans l'histoire est le nom donné à la longue introduction à l'œuvre des Leçons sur la philosophie de l'histoire. Le texte est parfois édité conjointement avec les Leçons.

Plan

Introduction de 1822 et 1828 : types d'historiographie
L'introduction de 1822 et 1828 reproduit le cours introductif qu'Hegel avait donné ces années-là pour présenter son cours et l'objet de la philosophie de l'histoire. Il annonce son projet, qui est non pas d'écrire une simple histoire avec des exemples extraits des évènements, mais de présenter le contenu même de l'histoire en tant qu'elle est universelle.

Il distingue trois manières d'écrire l'histoire : l'histoire originale ; l'histoire réfléchie ; l'histoire philosophique. La première, celle d'Hérodote, fait connaître les évènements et les situations. La méthode de cet historien est de . Hegel ne considère pas , car ce sont, selon lui, . Le philosophe revient sur l'importance de l'écriture. Une civilisation aurait beau être trois fois millénaire, comme par exemple l'Inde, elle est  et ne peut  si elle dispose de l'écriture. La lecture de ces historiens permet de connaître l'esprit de la civilisation à laquelle ils appartiennent.

L'histoire réfléchie, elle, est la plus courante. Il s'agit, selon Hegel, . Elle ne se propose que d'étudier la totalité de l'histoire (d'un pays, du monde entier). Il s'agit de faire entrer le lecteur dans chaque période. L'histoire pragmatique fait partie de l'histoire réfléchie : elle vise à . Hegel se montre très critique envers la forme d'histoire qui consiste en une , ainsi que  qui .

L'histoire philosophique, enfin, a un point de vue général, car elle . Le point de vue de l'histoire philosophique . Le philosophe connaît . En effet, .

Introduction de 1830 : l'histoire philosophique
Hegel introduit à nouveau son cours sur le rôle de la raison dans l'histoire. Il définit d'emblée la philosophie de l'histoire comme . L'homme étant un être pensant, il y a une  à l'histoire. L'histoire pragmatique est l'histoire qui établit et précise , c'est-à-dire . Ainsi, l'.

Le concept général de la philosophie de l'histoire

L'idée de la Raison
Hegel soutient que la seule idée que la philosophie apporte est, au fond, celle de la Raison. La Raison , et par conséquent, . La Raison, en effet, est une .

Le but de la philosophie, ici, est  : la contingence n'est qu'une nécessité extérieure, c'est-à-dire une cause inattendue. Il faut chercher, dans l'histoire, , but final du monde, saisissable par la raison. L'histoire universelle est, selon Hegel, .

Partir de la Raison permet de saisir la cohérence de l'histoire. Ainsi, . L'intellect permet d'identifier les causes et les effets ; aussi, de distinguer l'essentiel et de l'inessentiel, et d'éliminer ce dernier. L'entendement permet de saisir les buts secondaires et les différencier du but principal.

Les catégories de la conscience historique
Le spectacle de l'histoire apparaît généralement à la pensée sous un certain nombre de catégories. La première est celle du changement, qui résulte des évolutions perpétuelles que subissent les acteurs du monde. Ce spectacle a un côté négatif, car . On peut alors ressentir .

Toutefois, la catégorie du changement est rattachée à un aspect immédiat du changement qui est le renouveau. Hegel considère que les philosophies orientales en ont fait le maître aspect de leur métaphysique : la métempsychose proclame le retour continu de ce qui a été. La philosophie occidentale nous offre la deuxième catégorie, celle du rajeunissement, qui , mais est  qui permet à l'Esprit de se renforce et de se répandre dans l'histoire. La troisième catégorie est la Raison elle-même : .

L'idée antique de la Raison
Hegel revient sur la théorie d'Anaxagore, qu'il considère comme un pionnier dans le cadre de sa conception du noûs. Le noûs est . La Raison n'est pas une intelligence en tant que conscience de soi : la rotation des planètes obéit à une loi de la raison, mais les planètes ne sont pas conscientes d'elles-mêmes.

Le philosophe rappelle que Socrate, par la plume de Platon, avait critiqué chez Anaxagore non pas tant sa prétention à expliquer le réel par la Raison, mais le fait qu'Anaxagore ne soit pas allé jusqu'au bout de son raisonnement concernant le déploiement de la Raison dans l'histoire. En fait, .

L'idée chrétienne de la Providence
L'idée que la Raison gouverne le monde n'est pas inconnue du grand public, selon Hegel, du fait des religions : c'est là . La foi, toutefois, ne convient pas pour comprendre l'histoire universelle : elle , car , .

Hegel contre-argumente contre ceux qui soutiennent qu'il serait . Le philosophe soutient au contraire que . Hegel déploie sa pensée au sujet de Dieu.

La théodicée
Hegel affirme que sa méditation sera une théodicée, c'est-à-dire une explication du mal et du bien dans l'univers. Selon lui, . Cela est d'autant plus impératif que, partout où l'on pose les yeux dans l'histoire, le mal semble présent.

Annexe
L'annexe de la Raison dans l'histoire est un ensemble de pensées d'Hegel, présentées sous la forme de paragraphes. Il soutient que l'Esprit universel est trouvable dans plusieurs domaines de la vie, telle que l'art (où l'esprit est intuition et image), dans la religion (où il est sentiment et représentation), et en philosophie, où il est pensée pure et libre. L'Esprit universel est dans l'histoire universelle, où elle agit comme un tribunal.

Le philosophe réaffirme que . Tous les , grâce à l'Esprit du monde, . L'histoire peut donc être définie comme .

L'histoire du monde fait qu'un peuple reçoit, par succession, la mission de la prise de conscience de soi de l'Esprit du monde. Pour Hegel, .

Hegel précise sa théorie de l'État. Il ne s'agit pas d'une forme d'organisation primitive. Toutefois, chaque étape qui mène à l'État (le passage de la famille à la horde, à la tribu, à la foule, etc.), . Sans État, le peuple est privé d'existence objective et n'est pas reconnu.

L'auteur réaffirme son découpage en mondes historiques, qui va du monde oriental au monde grec, avant d'arriver au monde romain puis au monde germanique.

Notes et références

Œuvre de Georg Wilhelm Friedrich Hegel

La Raison dans l'histoire


مقاطعة ريبي هي إحدى مقاطعات الدانمارك السابقة.

مراجع

إقليم سيد دنمارك
مقاطعات دنماركية سابقة (1970–2006)

مقاطعة ريبي


Andromeda Galaksisi, Andromeda Takımyıldızı'nda bulunan sarmal bir galaksidir. Mitolojik bir kavram olan Andromeda'nın Türkçedeki karşılığı, zincire vurulmuş kız anlamına gelmektedir. Ayrıca Messier 31, M31 ve NGC 224 olarak da bilinir. Galaksi, Spitzer Uzay Teleskobu'ndan elde edilen verilere göre bir trilyon yıldıza ev sahipliği yapmaktadır. Samanyolu galaksisi ile arasındaki uzaklık yaklaşık olarak 2,54 milyon ışık yılıdır. 2006 ölçümlerine göre Samanyolu, Andromeda'nın kütlesinin ancak ~80%'ine sahiptir. Andromeda'nın bir diğer özelliği ise çıplak göz ile Dünya'dan görülebilen en uzak gök cismi olmasıdır. Ayrıca Samanyolu'na en yakın büyük galaksidir.

Samanyolu ve Andromeda galaksilerinin yaklaşık 4.5 milyar yıl içinde, dev bir eliptik veya merceksi galaksi oluşturacak şekilde birleşmeleri beklenmektedir.

Keşif ve gözlemler

Andromeda Galaksisi, ilk defa M.S. 964 yılında İranlı astronomu Abdurrahman el-Sufi tarafından çıplak gözle gözlenmiştir. "Küçük Bulut" olarak adlandırdığı bu cismi "Sabit Yıldızlar" adlı eserinde tanımlamıştır. 1612 yılında Simon Marius, Andromeda'nın ilk çizimini yayınladığında, Charles Messier (1764) Al-Sûfî'nin bu çalışmasından habersiz olarak bunun yeni bir bulutsu olduğunu söylemiştir. Bunun üzerine Andromeda bulutsusu Messier Kataloğuna "M31" olarak kaydedilmiştir.

Andromeda Galaksisi ile ilgili ilk modern araştırmalar 100 yıl kadar önce fotoğraf tekniğinin ve dolayısıyla daha sönük kaynakları inceleme ve kaydetme olanaklarının gelişmesi ile başlamıştır. Isaac Roberts, Andromeda'nın spiral yapısını gösteren ilk fotoğraflarını 50 cm'lik teleskopu ile çekmiştir. O dönemde dışgalaksilerin varlığı bilinmediğinden, fotoğraflarda sarmal kolların dışında bulunan sönük yıldızların açıkça görülmesine rağmen, bunun bir galaksi olabileceği düşünülmemiştir. Aksine Andromeda'da bulunan Büyük Bulutsu'nun zamanla yoğunlaşarak gezegen sistemine sahip bir yıldız olacağı düşünülmüştür. Aralarında Edwin P. Hubble'ın da bulunduğu birkaç araştırmacı, Samanyolu'nun ötesinde yıldız sistemlerinin olabileceği fikrini ileri sürmüşlerdir.

1925 yılında Hubble, NGC 6822 Galaksisi'ni gözlemleyerek, bunun bir "uzak yıldızlar topluluğu" olduğunu göstermiştir. Bu çalışmalar sırasında Andromeda Bulutsusu'nda bulunan büyük sarmal yapı Hubble'ın dikkatini çekmiştir. Hubble çektiği fotoğraflarda sarmal yapının karın bölgesini sıkıca saran sarmal kolları görmüş ve bu kolların binlerce yıldız ve toz bulutlarından oluştuğunu fark etmiştir. Hubble'ın Andromeda galaksisi ile ilgili bulguları ilk defa 1929 yılında "Yıldız Sistemine Benzer Sarmal Galaksi" başlıklı makalesinde yayınlamıştır.

Baade'nin keşifleri
1940'lı yıllarda Alman astronomlardan Baade, Mount Wilson'da bulunan 250 cm'lik teleskop ile Andromeda Galaksisi'ni gözlemledi. Çalışmalarının sonucunda iki önemli buluş gerçekleştirdi. Bunlardan birincisi, 1944 yılında Los Angeles'ta, savaş sırasında savunma amaçlı olarak sık sık yapılan karartma tatbikatları sırasında ortaya çıktı. Baade, karartma gecelerinde gökyüzünün doğal karanlığı içerisinde Andromeda Galaksisi'nin daha sönük özelliklerininin fotoğraflarını çekme fırsatını buldu. Sarmal kollarda bulunan yıldızlar net olarak görünmelerine rağmen parlak olan orta kısım fotoğraflarda belirsizdi. Baade, orta kısımda bulunan yıldızların görünmemesini, ikisi yakın, ikisi daha uzakta bulunmak üzere dört küçük yoldaş galaksinin varlığı ile açıklamıştır.

Baade fotoğraflarında kırmızı filtre kullanarak ve uzun poz süresi vererek Andromeda Galaksisi'nin resimlerini elde etmiştir. Fotoğraflar Andromeda Galaksisi'nin merkezini ve dört yoldaşını aydınlatmakla kalmamış, aynı zamanda Baade'nin iki tür yıldız popülasyonunu ayırt etmesini sağlamıştır. Daha önceki resimlerde sönük olarak görünen kırmızı dev yıldızlar, Baade'nin yeni fotoğraflarında net bir şekilde görünmektedir. Bunları "Popülasyon-II" türü yıldızlar olarak adlandırmış ve bu yıldızların Samanyolu'da bulunan küresel kümelerin içindeki kırmızı dev yıldızlar ile aynı olduğunu fark etmiştir.

Popülasyon-II sınıfında bulunan yıldızlar Andromeda Galaksisi'nin merkezinde ve galaktik disk düzleminde dağılmış olarak küresel kümelerde bulunmaktadır. Galaksi genelinde bu tür yıldızlar Popülasyon-I türü yıldızlara oranla kütle bakımından baskındırlar. Yapılan araştırmalar, Popülasyon-II yıldızlarının 12 milyar yaşında olduklarını göstermektedir. Popülasyon-I yıldızları ise ağırlıklı olarak Andromeda Galaksisi'nin sarmal kollarında yer alan, daha genç ve parlak mavi yıldızlardır.

Baade'nin ikinci buluşu 1952 yılında Andromeda Galaksisi'nde bulunan Sefe değişen yıldızlarını incelemesi ile gerçekleşmiştir. Bu çalışmasında Baade, Shapley'in Büyük Macellan Bulutsusu üzerinde yapmış olduğu Sefe'lerin özhareketlerini inceleyerek saptadığı uzaklık ve mutlak parlaklık bağıntısını, Andromeda galaksisine uygulamıştır.

Genel bilgiler

Uzaklık ve geometrik özellikler
Andromeda Galaksisi'nın sarmal kollarında bulunan Sefeid-I türü değişen yıldızların incelenmesinden, bu galaksinin Samanyolu'na olan uzaklığının yaklaşık 765 kpc olduğu ortaya çıkarılmıştır. Elde edilebilen kaliteli fotoğraflardan Andromeda Galaksisi'nin görünür çapının 2".4 kadar olduğu ortaya çıkarılmıştır. Bu değer, sarmal kollarda yer alan parlak mavi ve beyaz yıldızların fotoğraf plaklarında oluşan görüntülerinden hesaplamıştır. Ancak, daha sönük olan kırmızı yıldızlar görülemediğinden, galaksinin gerçek çapının bu miktardan iki kat daha büyük olduğu düşünülmektedir. Galaksinin mikrodensitometre incelemeleri sonucu sarmal diskin fotoğraf plakları üzerinde görünen görüntüsünün iki katı kadar büyük olduğu ve gerçek çapının 4".8 olduğu hesaplanmıştır. Galaksinin konumu ve uzaklığı dikkate alındığında gerçek lineer boyutunun 120.000 ışık yılı kadar olduğu görülmektedir.

Uzaklık kanıtı
Hubble, Andromeda Galaksisi'nin sarmal kollarının içinde bulunan 40 adet zonklayan yıldız yardımıyla, galaksinin uzaklığını hesaplamıştır. Galaksinin fotoğraflarını inceleyerek bu yıldızların belirli dönemlerle söndüğünü ve parladığını göstermiştir. Hubble bu yıldızların Samanyolu'nda bulunan "Sefe Değişen Yıldız" türleri ile aynı olduğunu tanımlamıştır. (Başlangıçta farklı tür zonklayan yıldız türü üzerinden hesap yapılmışsa da daha sonra bu hata giderilmiştir.)
Konu ile ilgili olarak, Harlow Shapley (1930), Sefe değişen yıldızları ile cisimlerin uzaklığının bulunabileceğini belirtmiştir. Shapley, dönem ve görsel parlaklık bağıntısı olarak kullanılan Sefe'lerin özhareketlerini istatistiksel yöntemlerle incelemiş ve bu yıldızların paralaksını ve dolayısıyla uzaklıklarını bulmuştur. Ayrıca, Pogson formülü yardımıyla Sefe'lerin mutlak parlaklıklarını da elde etmiştir. Hubble, Shapley'in bulduğu dönem ve parlaklık bağıntısından yaralanarak Andromeda sarmalının Dünya'dan yaklaşık 1 milyon ışık yılı uzaklığında olması gerektiği sonucuna varmıştır. Günümüzde modern teknoloji ile yapılan çalışmalar sonucunda, Andromeda Galaksisi'nin, Hubble'ın hesaplamalarının iki katından daha fazla, 2.2 milyon ışık yılı uzaklıkta olduğunu göstermektedir.

Dönüşü
Andromeda Galaksisi'nin dönmesi, görsel ve radyo dalga boyundaki tayfının incelenmesinden elde edilebilir. Görsel analiz, M31'in çekirdeğinin her iki yanındaki yıldızların yayınladığı ışınımların tayfsal çizgilerinin Doppler kayması özelliklerinin ölçülmesi ile elde edilir. Andromeda Galaksisi'nin çekirdeğin her iki yanında 65′ ila 70′ açısal uzaklığına kadar çekirdeğin dönmesi bir katı cisim hareket etmektedir. 70′ dan 155′ ya kadar her iki yanda dönme hızı, uzaklık arttıkça azalmaktadır. Zira bu dış kısımlar, çekirdek etrafında Kepler kanunlarına göre dönmektedir.

Kütlesi
Newton çekim kanununu ve gözlenen dönme hızlarını kullanarak, Andromeda'nın Galaksi'nin kütlesinin 2×1011 M kadar olduğu hesaplanmıştır. Bununla beraber, bu kütle miktarı, radyo ışınım analizinden elde edilen kütleden biraz küçük çıkmaktadır. Andromeda Galaksisi'nde yıldızlar arası hidrojen bulutlarının ortalama radyal hızı 8 km/s kadardır. Bu hız değerine karşıt olarak 4,1×1011 M kadar bir kütle hesaplanmıştır. 21 cm çizgisinin analizinden M31'de bulunması gereken yıldızlararası hidrojenin kütlesinin, toplam kütle değerinin yaklaşık yüzde 1,3'ü kadar olacağı saptanmıştır.

Yapısı
Andromeda Galaksisi'nin düzlemi, bakış doğrultumuza dik olmadığından, daralmış ve çevresi elips şeklinde görünmektedir. Teorik hesaplamalarla Andromeda'nın genişliğinin, 100.000 ışık yılı kadar olan uzunluğundan biraz daha küçük olduğu saptanmıştır. Mutlak parlaklığı -21,1m kadir olup, Güneş'ten yaklaşık 24 kadir kadar daha parlaktır. Bu da, içinde Güneş kadar parlak olan, en az 1010 adet yıldızın varlığını gerektirir. Bununla beraber, Güneş'ten daha sönük olan yıldızların saptanmalarının güçlüğü ve görünen ışınıma pek az katkıda bulunmaları olasılıkları nedenleri ile hesaplanan bu sayı yalnızca bir alt limittir. Dolayısıyla, Andromeda Galaksisi'ndeki yıldızların toplam sayısı, içinde 1011 Güneş kütlesi bulunan Galaksimizin içindeki yıldızların sayısından en az iki kat kadar daha fazla olmalıdır.

Sarmal kollar
Andromeda Galaksisi'nin incelemelerinde, sarmal kolların çok az dallanma gösterdiği, daha ziyade basit bir sarmal yapıya sahip olduğu ve yapı bakımından Samanyolu'na benzediği anlaşılmaktadır.

Andromeda Galaksisi'ni çok ayrıntılı olarak inceleyen Baade, merkezden uzaklıkları 21 kpc ile 0,3 kpc arasında değişen, yedi adet sarmal kolun varlığını saptamıştır. Çekirdeği hem kuzey hem de güney tarafından sarmalayan bu kollar, Samanyolu Galaksisi'nde olduğu gibi aynı tür yıldızlar, toz ve gazlar, Sefe değişenleri ve açık kümeleri barındırmaktadır.

Andromeda Galaksisi'nde, en dıştaki kolda yer alan dağınık mavi üst dev yıldızlar, yıldızlararası gaz ve tozların olmaması veya yoğunluklarının çok az olması nedeniyle açık bir biçimde gözlenebilmektedir. Her ne kadar bu dış kolda gaz ve tozun bulunduğu şüphe götürmez bir gerçek ise de, bu yıldızlararası maddenin ışınımı gözlenemeyecek kadar sönüktür.

Beşinci ve dördüncü kollarda, merkezden 12 ila 9 kpc uzaklıklarda, içinde yedinci koldaki gibi mavi üst dev yıldızlarının hakim olduğu, buna ek olarak yıldızlar arası maddenin belirginleştiği ve Popülasyon-I türü yıldızlarının maksimum sayılara ulaştığı görülmektedir.

Merkezden uzaklıkları 5 kpc'den 2 kpc'ye kadar olan üçüncü ve ikinci sarmal kollarda, H II bölgeleri görülmeye başlar. Bu kollarda Popülasyon-I devleri sayıca çok daha azdır.

En içteki sarmal kolda, Popülasyon-I üst devleri görülmez, fakat H II bölgeleri açık olarak göze çarparlar.

Baade'nin belirtmiş olduğu toz ve gazlar ile Popülasyon-I yıldızlarının arasındaki bağlantı, Andromeda Galaksisi'nin sarmal kollarında açıkça görülmektedir. Bu H II bölgelerinin ve onların görünmesine mani olan çok parlak O ve B yıldızlarının sarmal kolların tozları arasında olduğu onların çok fazla kırmızılaşmış olmalarından anlaşılmaktadır.

Yıldızlararası ortam
Andromeda Galaksisi'nin yıldızlararası maddesi sarmal kollarda toplanmış olduğu, küresel kümelerde kırmızılaşmanın H II bölgeleri ile kıyaslandığında, yokluğu veya yok denecek kadar azlığı ile açıkça görülmektedir. Galaksi içerisinde dağılmış, fakat özellikle çekirdek civarında yoğunlaşmış olan küresel kümeler, sarmal yapı ile hiç ilgili değildir. Galaksinin bizden uzak olan tarafında bulunan küresel kümelerde biraz kırmızılaşma vardır. Bu kırmızılaşma küresel kümelerden gelmekte olan ışığın Andromeda Galaksisi'nin düzleminden geçerek bize ulaşması sonucu ortaya çıkmaktadır. Çok fazla kırmızılaşan birkaç küresel küme ise, galaksinin hemen hemen yatay düzleminde bulunan ve bundan dolayı da tozlar tarafından büyük ölçüde karartılmış olanlardır.

Andromeda Galaksisi'ndeki küresel kümelerle ilgili bu gözlemler, galaksideki Popülasyon-II novaları üzerinde yapılan araştırmalar ile uyuşmaktadır. Gözlenmiş olan 25 novadan sadece bir tanesi fark edilebilir derecede kırmızılaşma göstermektedir. İlginç olan bu novanın beşinci kolda olması ve böylece ışığı bize gelmeden önce koldaki tozlardan geçmeksidir. Bu kolu çekirdeğe doğru takip edecek olursak, dış bölgelerine bol miktarda Popülasyon-I Süper dev yıldızları bulunmasına karşılık, bunların çekirdeğe doğru sayıca azalmakta ve birdenbire yok oldukları görülmektedir. Bununla beraber, sarmal kol, çekirdeğin içine doğru bir toz kolu şeklinde devam etmektedir.

Yıldız oluşumu
Andromeda Galaksisi'nin sarmal kollarındaki bütün maddelerin incelenmesi sonucu, sarmal kolların bu büyüklükteki bir galaksinin toplam ışığına katkısının yüzde 20'den daha az olduğu gerçeğini ortaya çıkarmıştır. Diğer bir deyişle, sarmal kollardaki Popülasyon-I yıldızları galaksinin toplam kütlesinin yalnızca küçük bir kısmını oluşturmaktadır. Bu durumun gaz ve tozlar için de doğru olması gerektiğinden, ileride oluşması beklenen yeni yıldızlar için gerekli madde miktarının çok az kaldığı ortaya çıkmaktadır. Andromeda ve bizim galaksimizde nötr hidrojenin 21 cm'deki çizgisinin analizi ile, yeni yıldızların oluşumuna elverişli olan madde miktarının, bu iki galaksinin toplam kütlesinin yüzde 2'sinden daha fazla olmamaktadır. Buradan, Andromeda Galaksisi'nde yıldız oluşumu döneminin az çok bitmek üzere olduğu ve bu sarmal sistemlerdeki yıldızların çoğunluğunun uzun bir süre önce meydana gelmiş olduğu sonucu çıkarılabilir. Şüphesiz, eğer bu galaksilerin büyük kısmını meydana getiren Popülasyon-II yıldızları, evrimleri süresince yeterli madde dışarıya atıyorlarsa, uzaya atılan bu madde toz ve gaz mevcudunu yenileyebilir.

Yıldızların dağılımı
Andromeda Galaksisi'nin çekirdeğinin içinde sadece Popülasyon-II yıldızları bulunduğu ve toz olmadığına ilk defa Baade (1944) belirtmiştir. Andromeda'nın çekirdeğindeki yıldızlar Popülasyon-II türünden sarı ve kırmızı devler olup merkezden dışarıya doğru galaksinin kollarına kadar izlenebilmektedir. Popülasyon-II yıldızları, yassı diskin her yerinde ve hatta gözlenebilen en dıştaki sarmal yapının da ötesindeki bölgelerde bulunmaktadır. Baade, Popülasyon-II yıldızlarını galaksinin küçük ekseni boyunca inceleyerek bu yıldızları dışarıya, merkezden 45o uzağa kadar izlemeyi başarmıştır. Merkezden dışarıya doğru büyük eksen boyunca gidildiğinde, Popülasyon-II yıldızlarının yoğunluğu az çok galaksinin parlaklığı ile aynı şekilde azalır (kolları göz önüne almadan). Büyük eksen boyunca Popülasyon-II yıldızları merkezden 2o uzaklığa kadar izlenebilmiştir, ancak kırmızıya duyarlı fotoğraf plaklar kullanıldığında çok daha uzak mesafelere uzanabilmektedir. Andromeda Galaksisi'nin ana diski çoğu Popülasyon-II sınıfından olan kırmızı ve sarı dev yıldızlardan oluşmaktadır.

Popülasyon-II dev yıldızları ile karışmış olarak, M67 gibi açık kümelerde bulunan dev yıldızlar da vardır. Bunlar diskteki yıldızların çoğunluğunu meydana getirebilir ve diskten gelen ışığın büyük kısmını (sarmal kolları göz önüne almadan) açıklayabilir. Fakat en parlak disk yıldızları şüphesiz Popülasyon-II'nin kırmızı dev yıldızlarıdır. Bu iki tip kolayca birbirinden ayırt edilebilir çünkü Popülasyon-II yıldızları, normal dev yıldızları ile karşılaştırıldığında metal yönünden fakirdirler. Diskin bu yapısı, uzun süre poz verilmiş kırmızıya duyarlı fotoğraf plakların incelemesi sonucunda görülmüştür. Bu fotoğraf plakları üzerinde, sarmal kollar arasındaki bölgelerin, dışarıya doğru giderek sayıları azalan, yoğun Popülasyon-II dev yıldızları ile dolu olduğunu görmekteyiz. Bu analize göre galaksinin sarmal kolları, ince gaz, toz tabakaları ve diskin içerisine gömülü Popülasyon-I türünden O ve B süperdev yıldızlarından ibarettir.

Radyo ışınımı
21 cm çizgisi büyük eksen boyunca yani sarmal kollar incelenebilmektedir. Bu ışınım, çekirdeğin iki yanından yaklaşık 3o uzaklığa kadar izlenebilmekte ve buradan, galaksinin bu dış kısımları için dönme yasasını hesaplanabilmektedir. M31'in merkezinden 8,7 kpc kadar uzaklıkta 21 cm çizgisi keskin maksimuma sahiptir. Baade işte tam buraya Andromeda'nın içinde Popülasyon-I yıldızları, gaz ve tozun maksimum yoğunluklarında oldukları dördüncü sarmal kolunu koymuştur. M31 etrafında bir radyo halosu bulunmaktadır.
Radyo dalga boyunda yapılan gözlemler sonucunda; radyo dalgalarının kaynağının, galaksinin düzleminden büyük uzaklıklara kadar dağılmıştır, ve düzleme dikey olarak 10 kpc'den daha fazla uzağa giden hemen hemen küresel bir sistem meydana getirmektedir. Radyo dalgaları ile tayin edilmiş olan Andromeda'nın gerçek boyutu görsel boyutundan çok daha büyük olup, galaksinin radyo kaynakları barındıran kısmı çapı 100 kpc kadardır.

CO dağılımı
M31 merkezinden 10 kpc uzaklığında yer alan, simit şekilli, Popülasyon-I halkasında CO soğurması görülmektedir. Buna karşılık Andromeda Galaksisi'nin merkezinde herhangi bir CO soğurması saptanamamıştır. M31, galaksi düzlemi ile 20o'lik açı yaptığından -300 km/s'te CO soğurması beklenmemektedir. Gaz halkalarının hızları M31'in güneybatısında –550 km/s ve kuzeydoğusuna doğru –50 km/s ile değişmektedir.

Galaksi'nin dönmesi
Andromeda Galaksisi'nin dönmesi, görsel ve radyo dalga boyundaki tayfının incelenmesinden elde edilmektedir. Görsel analiz, M31'in çekirdeğinin her iki yanındaki yıldızların yayınladığı ışınımların tayfsal çizgilerinin Doppler etkisi özelliklerinin ölçülmesi ile elde edilir.
Andromeda Galaksisi'nin çekirdeğin her iki yanında 65' ila 70' açısal uzaklığına kadar çekirdeğin dönmesi bir katı cisim hareket etmektedir. 70'ten 155' ya kadar her iki yanda dönme hızı, uzaklık arttıkça azalmaktadır. Zira bu dış kısımlar, çekirdek etrafında Kepler kanunlarına göre dönmektedir.

Galaksi'nin kütlesi
Newton çekim kanununu ve gözlenen dönme hızlarını kullanarak, Andromeda'nın kütlesinin 2×1011 Mo kadar olduğu hesaplanmıştır. Bununla beraber, bu kütle miktarı, radyo ışınım analizinden elde edilen kütleden biraz küçük çıkmaktadır. Andromeda Galaksisi'nde yıldızlar arası hidrojen bulutlarının ortalama radyal hızı 8 km/s kadardır. Bu hız değerine karşıt olarak 4,1×1011 Mo kadar bir kütle hesaplanmıştır. 21 cm çizgisinin analizinden M31'de bulunması gereken yıldızlararası hidrojenin kütlesinin, toplam kütle değerinin yaklaşık yüzde 1,3'ü kadar olacağı saptanmıştır.

Çekirdek

Son yapılan araştırmalarda, Hubble Uzay Teleskobu ile alınan görüntülerden Andromeda Galaksisi'nin çift çekirdekli olabileceği tartışmaları başlatılmıştır. Andromeda Galaksisi'nin çift çekirdekli olduğunu savunan astronomi uzmanlarına göre (Lauer 1995) bu oluşum iki farklı şekilde açıklanabilir. Birincisi, dinamik çarpışma olayı nedeniyle Andromeda Galaksisi'nin merkezine girmiş olan bir başka galaksinin disk veya kolları Andromeda tarafından yenmiş ve çekirdek kısmı Andromeda'nın çekirdeğinin yanına çekilmiştir. Böylelikle Andromeda Galaksisi'nin merkezinde gerçekte iki çekirdek bulunmaktadır. İkinci görüş ise, Andromeda Galaksisi'nin tek bir çekirdeği bulunmakta, ancak yıldızlar arası ortam nedeniyle çekirdeğin bir kısmı örtülmekte ve iki farklı çekirdekmiş gibi görülmektedir.

Sağdaki fotoğrafta Andromeda Galaksisi'nin Hubble Uzay teleskopu ile çekilmiş 40 ışık yılı genişliğinde çekirdek yapısı görülmektedir. İki ışık tepesi birkaç milyon yoğun yıldız içermektedir. İki tepe arasında beş ışık yılı mesafe bulunmaktadır. Daha parlak olan tepe Dünya'dan da görülebilen çekirdektir. Fakat Hubble Uzay teleskopu, Andreomeda Galaksisi'nin gerçek merkezinin daha sönük olan tepe olduğunu ortaya çıkarmıştır. Bu iki çekirdeğe P1 ve P2 denilmektedir.

Merkezdeki kara delik
13 Ekim 1999'da Chandra x-ışın Uydusu ile Andromeda Galaksisi'nin x-ışın görüntüsü alınmış ve 100'den fazla tek x-ışını kaynağı olduğu görülmüştür. Bu kaynaklardan biri de Andromeda Galaksisi'nin merkezinde bulunduğu saptanan ve kütlesi 30×106 Güneş kütlesine karşılık gelen süper kütleli karadeliğin üzerinde bulunmaktadır. M31'in merkezindeki bu x-ışını salması diğer x-ışını kaynakları ile karşılaştırınca merkezdeki sıcaklığın daha düşük olduğu tespit edilmiştir. Dolayısıyla, bu kaynak sayesinde, merkezdeki karadelik üzerine düşen gazın soğuk olduğu anlaşılmıştır.

X-ışınının salması yapabilen cisimlerin, Dünya'dan teleskop ile fark edilebilmesi için, bu cisimlerin sıcaklıklarının 1×106 °K'den daha fazla olması gerekmektedir. Andromeda Galaksisi'nde bulunan tipik bir x-ışın yıldızı 10×106 °K sıcaklığında olmakla beraber, kara delik üzerindeki x-ışınının kaynağı sadece birkaç milyon derece olduğu saptanmıştır. Andromeda Galaksisi, boyutları, şekli ve merkezindeki süperkütleli karadeliği ile Samanyolu Galaksisi'ne benzemektedir. Benzer galaksilerin merkezlerinde yer alan karadelikler ile karşılaştırıldığında Andromeda Galaksisi'nin karadeliği farklı özellikler göstermektedir. X-ışını yayımına bakıldığında beklenenden daha zayıf radyo salması görülmektedir. Bu gözlemlerde, merkez bölgenin çevresinde binlerce ışık yılı uzunluğunda yaygın parlaklık dikkat çekmiştir. Bu parlaklığın nedeni tam olarak bilinememekle beraber, Dr. Eliot Quataert (2000) olayın oluşumunun merkezden genişlemekte olan sıcak rüzgarlardan kaynaklanmış olabileceğini düşünmektedir.

Einstein, ROSAT ve Hubble Uzay teleskop uyduları ile yapılan çalışmalarda çekirdek kaynakları gözlemlerinde 5 adet noktasal kaynak bulunmuştur. Bu kaynaklardan biri olan CXOJ004244.2+411608 Andromeda Galaksisi'nin merkezinde bulunan süperkütleli karadeliğe aittir. M31'in diğer noktasal kaynaklarıyla karşılaştırıldığında bu kaynağın farklı bir x-ışını tayfı verdiği görülmektedir. Buna dayanarak kaynağın merkezinin karadelik olduğu anlaşılmaktadır.

Einstein uydusu gözlemleri ile M31 çekirdeğindeki x-ışın kaynağının ışınım gücünün 9,6×1037 erg/s olduğu anlaşılmıştır. Merkezde bulunan değişen yıldızların dönemlerinin 6 ay olduğunu tespit edilmiştir. Radyo dalgaboylarındaki gözlemler merkezde zayıf (yaklaşık 30 mikro Jy) kaynağı ortaya çıkarmıştır. Bu kaynağın 3,6 cm dalga boyunda verdiği ışınım gücünün Sgr A'nın ışınım gücüne oranının yaklaşık 0,2 olduğu göz önüne alındığında, Andromeda Galaksisi'nin çekirdek kütlesinin yaklaşık 30 kat daha fazla olduğu sonucu ortaya çıkmaktadır. M31'de dağılmış olarak gözlenen nokta kaynakları birer x-ışın çift yıldızları ve/veya süpernova kalıntılarıdır.

Süpernova S Andromeda
Ernst Hartwig, 20 Ağustos 1885'te Samanyolu Galaksisi dışında ilk defa Andromeda Galaksisi'nin merkezinin yakınında bir süpernova keşfetmiştir. Bu süpernova 17 – 20 Ağustos 1885 tarihleri arasında 6m kadire kadar ulaşmış ve 16 Şubat 1890'da 16m kadire kadar sönmüştür. Bu süpernovaya "S Andromeda" veya SN 1885A denilmektedir. Bu yıldızın parlaklığı ilk on gün içinde günde 0,m165 kadir düşmüştür. S Andromeda'nın kalıntıları 100 yıl sonra gözlenebilmiştir. Çalışmalar görsel, radyo ve x-ışını bölgelerinde gerçekleştirilmiştir. 1988'de yapılan Fe I çizgisi 3860 °Α dalga boyu ve Ca II çizgilerinin gözlemleri Andromeda Galaksisi'nin merkezinde parlayan süpernova kalıntıları bulunduğunu göstermektedir. Parlamasının nedeni şöyle açıklanmaktadır; patlayan bir yıldız genişlerken yıldızlar arası ortamda bulunan gazlara çarpar ve bu gazları milyonlarca derece sıcaklıklara kadar ısındırır. Bunun sonucu olarak ışımalarda kalıntıları ve gazın parlamalarını görmekteyiz. S Andromeda tayflarının analizlerinden elde edilen bilgilere göre, süpernova kalıntılarının hâlen daha genişlediği bilinmektedir.

Küresel kümeler

Edwin Hubble, ilk defa 1932'de, Andromeda Galaksisi'nde bulunan 140 adet küresel küme kataloğunu yayınlamıştır. Bu küresel kümelerin mavi fotoğrafik parlaklıkları 15m ile 18m kadir ve çapları 4" – 10" arasında değişmektedir. Sonraki çalışmalarla M31'in tayfı incelenerek kataloga alınan küresel küme sayısı 509'a çıkarılmıştır (Crampton, 1985). Samanyolu Galaksisi'ne oranla, Andromeda Galaksisi 2 kat daha fazla küresel küme içermektedir.
Andromeda Galaksisi içinde bulunan en parlak küresel küme Mayall II (G1) olup, parlaklığı 14.m2 kadirdir.

Uydular

Charles Messier (1781) M32 ve M110 olan iki parlak uydusunu keşfetmiştir. Bunlar Andromeda Galaksisi'ni çevreleyen diğer küçük uydular arasındaki en parlak olanlarıdır. M32 ve M110 dışında, William Herschel tarafından keşfedilmiş olan NGC 185 ile D'Arrest tarafından keşfedilmiş olan NGC 147 ve çok sönük cüce sistemleri olan And I, And II, And III, And IV, And V, And VI ve And VII'de Andromeda Galaksisi'nin uyduları arasında sayılmaktadır.

M32

M32 eliptik bir galaksi olup parlak yüzeye ve yoğun yapıya sahiptir. Merkezi yüzey parlaklığı 13.m4 kadirdir. Merkezinde parlak bir çekirdeğe sahip olup Hubble Uzay Teleskobu ile alınan görüntülerinde merkezinde kara delik olabileceği düşünülmektedir. Karadeliğin kütlesi 3×106 Mo olup, toplam kütlesi 7×108 Mo'dır. Andromeda Galaksisi ile etkilişime sahiptir. Yörüngesi M31'e çok yakındır.

M32'nin spektrofotometreleri ağır elementlerinin çoğunun Güneşinkine benzediğini göstermektedir. M32'nin tayfı çoğunlukta çok yaşlı yıldızlardan oluşmaktadır. M32'de küresel kümeler bulunmamakla beraber, 11 adet gezegenimsi bulutsular görülmektedir. Bu gezegenimsi bulutsular yardımıyla M32'nin hızını saptamak mümkündür. Merkezde hız 90 km/s'tir ve dışa doğru gidildikçe 70 km/s olmaktadır. M32'nin dönmesi ise ölçülememektedir.

NGC 205

M31'in diğer bir yoldaşı NGC 205 galaksisidir. M32'ye nazaran daha sönük, düşük yüzey parlaklıklı, daha ince ve uzundur. Andromeda Galaksisi ile etkileşim göstermekle beraber etkileşimi M32'ye oranla daha azdır. Bu nedenle, M32'nin aksine, yörüngesi M31'e yeterince yaklaşmamaktadır. Andromeda Galaksisi'ne olan uzaklığı 100 kpc'dir.

NGC 185

NGC 185 eliptik bir galaksi olup yapı bakımından NGC 205'e benzemektedir. OB yıldızları, toz bulutları, H I bulutları ve genç mavi yıldızları içermektedir.

NGC 147

NGC 147 ile NGC 185 gökyüzünde mesafesi sadece 1o olan bir çift meydana getirmektedir. RR Lyrae değişen yıldızları ile yapılan değerlendirmelere göre Samanyolu'na olan uzaklıkları hemen hemen aynıdır.

Notlar

Kaynakça
Spesifik

Genel

Ayrıca bakınız
 Andromeda-Samanyolu çarpışması
 Gök Bilimi Kataloğu
 Messier Kataloğu

Dış bağlantılar
 M31 SIMBAD
 Messier 31, SEDS Messier sayfası
 Astronomy Picture of the Day: 18 Temmuz 2004 • 17 Ekim, 1998 • 22 Aralık, 2005
 M31 Curdridge Rasathanesi
 First direct distance to Andromeda − Astronomy magazine makalesi
 Andromeda galaxy SolStation.com
 Andromeda Galaxy at The Encyclopedia of Astrobiology, Astronomy, & Spaceflight
 M31, the Andromeda Galaxy at NightSkyInfo.com

Andromeda altgrubu

Andromeda takımyıldızı
Çubuksuz sarmal galaksiler
031
0224
02557
Sarmal galaksiler
00454
Yerel Grup

Andromeda Galaksisi


Kazuki Egashira (født 13. maj 1997) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Iwate Grulla Morioka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Kazuki Egashira


Simaxis (sardinski: Simàghis) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 7 metara i ima 2 243 stanovnika. Prostire se na 27,82 km². Gustoća naseljenosti je 81 st/km².Susjedne općine su: Ollastra, Oristano, Siamanna, Siapiccia, Solarussa i Zerfaliu.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Simaxis