İstihbarat ya da Bilgi alma, siyasi makamlara sunulmak üzere toplanmış ve çözümlenmiş izlemsel veya taktik içerikli işlenmiş bilgilere denir. Her türlü kaynaktan elde edilen ham bilgi ilişkisiz gibi görünen parçalardan oluşan, çelişkili, güvenilmez, yanıltıcı veya yanlış olabilir. İstihbarat ise  birleştirilmiş, değerlendirilmiş, çözümlenmiş, yorumlanmış ve ayıklanmış bilgidir. Tamamlanmış bir istihbarat, istihbarat çevriminin sonuç ürünü olan ve siyasi belirleyicilere sunulmaya hazır olan işlenmiş bilgidir. Her devlet için, ülkenin bölünmez bütünlüğüne, anayasal düzenine, varlığına, bağımsızlığına, güvenliğine ve ulusal gücünü oluşturan bütün unsurlarına karşı içten ve dıştan gelecek mevcut ve olası tehditler hakkında bilgi toplamak ve istihbarat oluşturmak için vazgeçilmez bir gereksinimdir.
İstihbarat devlet için, hasım veya hasım olması olası kişi, kurum-kuruluş, devletler ve diğer organizasyonlar hakkında açık veya kapalı kaynaklardan bilgi toplayıp, çözümleme ve değerlendirmelere tabi tutarak sonuca ulaşılması anlamına gelmektedir.

Değerlendirme, bir devlet, askeri veya ticari kuruluş adına, her birinin kullanabileceği çeşitli bilgi kaynaklarıyla yürütülebilir. İstihbarat değerlendirmesi, mevcut bilgileri ve alaka ve güncellik açısından önceki değerlendirmeleri gözden geçirir. Ek bilgi gerektiren durumlarda, analist bir miktar bilgi toplayabilir. İstihbarat çalışmaları, özellikle uluslararası ilişkiler ve askerî bilim'le alakalı istihbarat değerlendirmesiyle ilgili akademik alandır.

Sözcüğün kökeni
İstihbarat (إستخبارات) yani anlık yahut geniş zamana ait bilgi anlamına gelen kökten gelir. İstihbar etmek, haber almak anlamına gelir. İstihbarat sözcüğü haline geldiğinde ise, kavramsallaşmış hale gelir ve haber alma anlamını belirtir. Sözcük anlamı olarak geniş anlamda bakıldığında, kişinin gideceği okulu, yahut babanın müstakbel damadını araştırması da istihbarattır. "Bilgi alma" ise; istihbarat kelimesinin Türkçe karşılığıdır.

Semantik boyutu
İstihbarat, kelime anlamı olarak haber alma anlamına gelse de, kavramın ifade ettiği anlam, biraz daha geniştir ve haber alma kavramı istihbarat kavramının kapsadığı sürecin sadece bir adımıdır. İstihbarat kavramı, ülke güvenliğinin sağlanması için karar mekanizmalarına gerekli bilginin toplanması, analiz ve tasnif edilmesi, raporlandırılması ve ilgili karar vericilere iletilmesi sürecidir. Bu anlamda, İngilizcedeki intelligence kelimesi, istihbarat kavramını daha iyi kapsamaktadır.

İstihbarat türleri
 Askerî istihbarat
 Ham istihbarat
 Elektronik istihbarat
 Temel istihbarat
 Finansal istihbarat
 Açık kaynak istihbaratı
 Servislerarası İstihbarat
 Karşı istihbarat

Dış bağlantılar
 MİT Resmi Sitesi
 Emniyet Genel Müdürlüğü İstihbarat Daire Başkanlığı Resmi Web Sitesi

Kaynakça

Ayrıca bakınız

Bilgi toplama
İstihbarat analizi

İstihbarat


Gize (Arapça: الجيزة, Al Ǧīza), Kahire yakınlarında bir Mısır kenti.

Kahire diyalektinde, yani 'Mısır Arapçası'nda eg-Gīze olarak okunur. Nil Nehri'nin batı yakasında ve Kahire'nin yaklaşık 20 km güneybatısındadır. Şu anda Kahire metropolüne dahildir. 1998 sayımına göre nüfusu 4.779.000'dir. Gize Piramitleri ile ünlüdür.

Kaynakça

Gize


Lisette Verea () a fost o renumită actriță de talie internațională și vedetă a cabaretului românesc.
În 1940 emigrează în Statele Unite ale Americii.

A debutat pe scena Teatrului Majestic, la doar 13 ani, cu un cuplet, scris anume pentru ea de către F. O. Fosian. După debut, artistul N. Kanner îi propune să facă teatru și să joace la "Colos", în revista "Nimic nou pe frontul București" de Kirițescu.
Lisette Verea era foarte apreciată pentru vocea ei, fiind prima care a cântat celebra piesă "Ionel, Ionelule", compusă de Claude Romano (pseudonimul artistic folosit de George Sbârcea), cântecul nemuritor lansat în 1937, interpretat în duet alături de Lulu Nicolau. Sică Alexandrescu, directorul teatrului Comedia din București, a lansat cu succes cupletul Lizette Verea și George Groner în comedia muzicală "Dragoste pe note" în noiembrie 1938.
Pe fondul celui de-al doilea Război Mondial, Lisette, a părăsit țara și s-a mutat permanent în SUA. Numele ei figurează pe o listă de pasageri ai vaporului President Grant, sosit în New York pe 3 octombrie 1941.
Cariera ei cinematografică a început în 1932, primul film în care a jucat fiind "Chemarea dragostei", în regia lui Jean Mihail. A avut apoi rol principal într-o ecranizare a piesei "Trenul fantomă", semnată de Arnold Riedley. A jucat și în filmul "O noaptea la Casablanca" în 1946, în regia fraților Marx.
Actrița cântăreață mai apare în opereta "The Merry Widow", pe o piesă (The Girls at Maxims) din coloana sonoră editată de Decca în 1950.
S-a stins din viață la 27 august 2003 la New York (necrologul său a fost scris de redacția The New York Times).

Piese de teatru (selectiv)
 Alhambra Palace
 Yo-Yo
 Cărăbușul în splendoare
 Festivalul Stroe-Vasilache
 La noi la Rio
 Cărăbușul cântă
 Bucureștiul cântă, Bucureștiul râde
 Marea Ducesă de Alhambra
 Balul Bucureștilor
 Lohengrin
 Dunărea albastră
 Cărăbuș Expres
 Afacerea Kubinsky

Filmografie
 Trenul fantomă (1933)

Nașteri în 1914
Decese în 2003
Actrițe de film americane
Actrițe române din secolul al XX-lea
Români expatriați în Statele Unite ale Americii
Bucureșteni

Lisette Verea


1.කිරි බී වැඩෙන-ක්ෂීරපායි

2.මුහුණ බලන කණ්ණාඩිය-කැඩපත

3. ඉතා වේගයෙන් යන-අධිවේගී

Thanippada


مابيد (Maped)، هي مختصر لعبارة 'صنع المواد بالدقة والتصميم (Manufacture d'Articles de Précision Et de Dessin)، شركة مابيد هي شركة عائلية فرنسية، تختص بصنع الأدوات المدرسية والمكتبية، لها فروع في 9 دول، كما أن إنتاجها توسّع ليشمل 125 دولة حول العالم. تأسست سنة 1947 في مدينة أناسي في مقاطعة أوت سافوا (Haute-Savoie) حيث يقع مقرها، وتعتبر أول شركة عالمية في صناعة البركار أو الفرجار.

تقديم
 النوع : شركة محدودة.
 رأس المال : 5.155.000 يورو.
 الصناعة : تصنيع المواد المدرسية والمكتبية.
 الموظفون : 2000 في العالم، و230 في مقاطعة أوت سافوا.
 أرقام المبادلات : (2005) 100 مليون أورو (أي 57 % على المستوى العالمي).

المنتوجات
تعتبر مابيد شركة ممتازة في صناعة الأدوات المدرسية (فرجار، مقص، مبراة، تلوين، تعقيب) وتصنع أيضا أدوات خاصة للمكتب (الكبسات، تدريبات، تخزين المواد). وتصنع منتوجات الترفيه والتأطير، وتصنع مابيد أيضا مساطر مطوية، أي أنها مرنة وغير صلبة كالمساطر العادية، ويطلق عليها (Twist and flex).

مراجع

شركات تصميم أسست في 1947
شركات طباعة في فرنسا
شركات فرنسية
شركات فرنسية أسست في 1947
علامات تجارية فرنسية

مابيد


(48159) Saint-Véran, denumire internațională (48159) Saint-Veran, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48159 Saint-Véran este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Saint-Véran de Observatorul din Saint-Véran. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,68 ua, o excentricitate de 0,04 și o înclinație de 4,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2001
Centura de asteroizi

48159 Saint-Véran


Ymir , or Saturn XIX, is the second-largest retrograde irregular moon of Saturn. It was discovered by Brett J. Gladman, et al. in 2000, and given the temporary designation S/2000 S 1.  It was named in August 2003 after Ymir, who in Norse mythology is the ancestor of all the Jotuns or frost giants.

It takes 3.6 Earth years to complete an orbit around Saturn. Of the moons that take more than 3 Earth years to orbit Saturn, Ymir is the largest, at about  in diameter; Ymir is also the second largest member of the Norse group, after Phoebe.

Spectral measurements from Cassini–Huygens show that Ymir is reddish in color, unlike Phoebe's gray color, suggesting a separate origin for this moon. It shows a similar light curve as Siarnaq and has a triangular shape, rotating in a retrograde direction about once every 11.9 hours.

References

External links

 MPEC 2000-Y15: S/2000 S 1, S/2000 S 2, S/2000 S 7, S/2000 S 8, S/2000 S 9 (2000 Dec. 19 ephemeris)
 Ephemeris IAU-NSES
 Saturn's Known Satellites (by Scott S. Sheppard)
 Ymir website (by Tilmann Denk)

Astronomical objects discovered in 2000
Discoveries by Brett J. Gladman
Irregular satellites
Moons of Saturn
Norse group
Ymir
Moons with a retrograde orbit

Ymir (moon)


Harry Sørensen (2. december 1946 - 11. marts 2015) var en dansk kanoroer, som konkurrerede i slutningen af 1960'erne. Sammen med Jørgen Andersen, Hans Knudsen og Steen Lund Hansen fik han en 9.-plads i K-4 4100 m ved sommer-OL 1968 i  Mexico City.

Eksterne henvisninger

Kanoroere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1968

Harry Sørensen (kanoroer)


est un film britannique réalisé par Leedham Bantock et sorti en 1913. Il est basé sur une nouvelle de Charles Dickens, avec Seymour Hicks dans le rôle d'Ebenezer Scrooge.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation : Leedham Bantock
 Scénario : Seymour Hicks d'après Un chant de Noël () de Charles Dickens
 Production :  Zenith Film Company
 Durée : 40 minutes (3 bobines)
 Date de sortie : septembre 1913

Distribution
 Seymour Hicks : Ebenezer Scrooge
 William Lugg
 Leedham Bantock
 J. C. Buckstone
 Dorothy Buckstone
 Leonard Calvert
 Osborne Adair
 Adela Measor
 Ellaline Terriss

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1913
Film dramatique britannique
Film fantastique britannique
Moyen métrage britannique
Film britannique en noir et blanc
Film muet britannique
Adaptation d'Un chant de Noël au cinéma

Scrooge (film, 1913)


Murdochit ist ein selten vorkommendes Mineral aus der Mineralklasse der "Halogenide" (ehemals "Oxide und Hydroxide", siehe Klassifikation). Die ursprünglich ermittelte chemische Formel Cu6PbO8 wurde aufgrund von neueren Analysen nach Cu12Pb2O15Cl2 bzw. genauer nach PbCu6O8−x(Cl, Br)2x (x ≤ 0,5) korrigiert. Die in den runden Klammern angegebenen Elemente Chlor und Brom können sich in der Formel jeweils gegenseitig vertreten (Substitution, Diadochie), stehen jedoch immer im selben Mengenverhältnis zu den anderen Bestandteilen des Minerals.

Murdochit kristallisiert im kubischen Kristallsystem, entwickelt aber nur kleine, oktaedrische oder kuboktaedrische Kristalle bis maximal zwei Millimetern Größe. Diese überziehen oft als krustige Überzüge bzw. "Kristallrasen" andere Minerale wie z. B. Malachit, Hemimorphit oder Limonit. Die Oberflächen der undurchsichtigen und schwarzen Kristalle weisen einen diamantähnlichen Glanz auf. Im Auflicht kann Murdochit auch Grau mit einem Stich ins Gelblichbraune erscheinen. Auf der Strichtafel hinterlässt er jedoch immer einen schwarzen Strich.

Etymologie und Geschichte
Erstmals entdeckt wurde Murdochit in der "Mammoth-Saint Anthony Mine" (auch Mammoth-St Anthony Mine, Mammoth Mine oder St. Anthony Mine) bei St. Anthony nahe dem ehemaligen Ort Tiger im Pinal County von Arizona (USA). Beschrieben wurde das Mineral 1953 von Joseph J. Fahey, der es nach dem amerikanischen Mineralogen Joseph Murdoch (1890–1973) benannte.

Da der Murdochit bereits lange vor der Gründung der International Mineralogical Association (IMA) bekannt und als eigenständige Mineralart anerkannt war, wurde dies von ihrer Commission on New Minerals, Nomenclature and Classification (CNMNC) übernommen und bezeichnet den Murdochit als sogenanntes "grandfathered" (G) Mineral. Die ebenfalls von der IMA/CNMNC anerkannte Kurzbezeichnung (auch Mineral-Symbol) von Murdochit lautet "Mdh".

Ein Aufbewahrungsort für das Typmaterial des Minerals ist bisher nicht dokumentiert.

Klassifikation
In der veralteten 8. Auflage der Mineralsystematik nach Strunz gehörte der Murdochit noch zur Mineralklasse der "Oxide und Hydroxide" und dort zur Abteilung der "Verbindungen mit M2O und MO", wo er im Anhang der "Periklas-Reihe" mit der System-Nr. IV/A.04 und den Hauptmitgliedern Bunsenit, Calciumoxid, Manganosit, Monteponit, Periklas und Wüstit eingeordnet wurde.

Im zuletzt 2018 überarbeiteten und aktualisierten Lapis-Mineralienverzeichnis nach Stefan Weiß, das sich aus Rücksicht auf private Sammler und institutionelle Sammlungen noch nach dieser alten Form der Systematik von Karl Hugo Strunz richtet, erhielt das Mineral die System- und Mineral-Nr. IV/A.04-070. In der "Lapis-Systematik" entspricht dies ebenfalls der Abteilung "Oxide mit dem Stoffmengenverhältnis Metall : Sauerstoff = 1 : 1 und 2 : 1 (M2O, MO)", wo Murdochit zusammen mit Bunsenit, Calciumoxid, Manganosit, Monteponit, Murdochit, Palladinit, Periklas und Wüstit die die "Periklasgruppe" mit der System-Nr. IV/A.04 bildet.

Die von der International Mineralogical Association (IMA) zuletzt 2009 aktualisierte 9. Auflage der Strunz'schen Mineralsystematik ordnet den Murdochit dagegen in die Klasse der "Halogenide" und dort in die Abteilung der "Oxihalogenide, Hydroxyhalogenide und verwandte Doppel-Halogenide" ein. Diese ist zudem weiter unterteilt nach den in der Verbindung vorherrschenden Metallen, so dass das Mineral entsprechend seiner Zusammensetzung in der Unterabteilung "Mit Pb, Cu usw." zu finden ist, wo es als einziges Mitglied die unbenannte Gruppe 3.DB.45 bildet.

Die vorwiegend im englischen Sprachraum gebräuchliche Systematik der Minerale nach Dana ordnet den Murdochit wie die veraltete Strunzsche Systematik in die Klasse der "Oxide und Hydroxide" und dort in die Abteilung der "Oxide" ein. Hier ist er als einziges Mitglied in der unbenannten Gruppe 04.06.05 innerhalb der Unterabteilung "Einfache nicht klassifizierte Oxide" zu finden.

Kristallstruktur
Murdochit kristallisiert kubisch in der  mit dem Gitterparameter a = 9,22 Å sowie 4 Formeleinheiten pro Elementarzelle.

Bildung und Fundorte

Murdochit findet sich in oxidierten Blei-Kupfer-Lagerstätten. Als Begleitminerale treten unter anderem Boleit, Creaseyit, Chrysokoll, Descloizit, Diaboleit, Dioptas, Embolit, Fluorit, Hemimorphit, Iranit, Limonit, Malachit, Plattnerit, Quarz, Willemit und Wulfenit auf.

Als seltene Mineralbildung konnte Murdochit nur an wenigen Fundorten nachgewiesen werden, wobei weltweit bisher rund 40 Fundorte dokumentiert sind (Stand: 2023). Neben seiner Typlokalität "Mammoth-Saint Anthony Mine" bei St. Anthony und der ebenfalls im Pina County gelegenen "Silver Reef Mine" in den Silver Reef Mountains trat das Mineral in den Vereinigten Staaten noch in mehreren Minen bei Bisbee, in der "79th Mine" bei Chilito (Hayden, Gila County), der "Eagle Eye Mine" (La Paz County), der "Evening Star Mine" und der "Tonopah-Belmont Mine" bei Tonopah (Maricopa County) und der "Silver Hill Mine" (Pima County) in Arizona sowie in einigen anderen Minen in Kalifornien, Nevada und New Mexico auf.

Des Weiteren wurde Murdochit noch in der "Whim Creek Copper Mine" bei Whim Creek in der Pilbara-Region von Westaustralien, der "Dos Adriana Mine" und der "Los Azules Mine" bei Zapallar in der chilenischen Región de Atacama, den "Agia Varvara Mines" (St Barbara Mines) am Kap Sounion in Griechenland, der "Chah Khouni Mine" bei Anarak in der iranischen Provinz Isfahan sowie in der "San Antonio Mine" bei Santa Eulalia (Chihuahua) und der "Ojuela Mine" bei Mapimí (Durango) in Mexiko gefunden.

Siehe auch
 Liste der Minerale

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Grandfathered Mineral
Kubisches Kristallsystem
Halogenide
Bleimineral
Kupfermineral
Chlormineral
Brommineral

Murdochit


L'Étourneau gris (Spodiopsar cineraceus Temminck, 1835) est une espèce de passereaux de la famille des sturnidés.

Description morphologique
Le corps de l'Étourneau gris mesure environ  de long. Les ailes, la poitrine et le cou sont bruns, avec des zones blanches au niveau des joues et du croupion. Les pattes et le bec sont orangés.

Les mâles adultes ont la poitrine, le ventre et le dos plus foncés, tandis que les femelles sont plus ternes.

Distribution
L'aire de répartition de l'Étourneau gris s'étend en Asie orientale (Chine, Mongolie, sud-est de la Russie, péninsule de Corée, Japon).

Les oiseaux vivant au Japon sont majoritairement sédentaires, mais certains individus du nord du pays migrent au sud en hiver. On trouve l'Étourneau gris en plaine et dans les zones de faible altitude, principalement dans les zones urbaines ou cultivées.

Écologie
L'Étourneau gris est omnivore et se nourrit de graines, de fruits et de larves d'insectes. Il peut rechercher sa nourriture au sol ainsi que dans les branches des arbres, où il picore des fruits tels que les kakis. Son nom japonais, , signifiant littéralement « oiseau muku » serait lié à sa tendance à se nourrir de fruits d', une espèce d'arbre appelée , ce qui signifie « arbre muku » en japonais. Son régime alimentaire est cependant bien plus varié que ne le laisserait penser ce nom.

La saison de reproduction s'étend de mars à juillet. Les individus forment des couples territoriaux et construisent leur nid dans une cavité se trouvant dans un arbre creux ou sous une avancée de toit. Ils y pondent 4 à 7 œufs qui éclosent après environ 12 jours d'incubation. Les deux parents élèvent la nichée, et peuvent être observés ensemble à la recherche de nourriture. Les juvéniles quittent le nid après environ 23 jours et accompagnent encore leurs parents durant un mois. Chaque couple peut avoir entre une et deux nichées par an.

Après la période de reproduction, les étourneaux gris forment des groupes sociaux, et plus particulièrement des rassemblements nocturnes appelés « dortoirs ». Les dortoirs peuvent réunir des oiseaux venant d'une distance de plus de 10 km, et peuvent être constitués de plusieurs dizaines de milliers d'individus. Au Japon, ces rassemblements étaient autrefois courants dans les bosquets de feuillus et dans les bambouseraies, mais les activités humaines ont entraîné une raréfaction de ces habitats. Les dortoirs se situent ainsi de plus en plus fréquemment en zone urbaine.

Le chant de l'Étourneau gris est constitué d'une série de sons grinçants. Lorsque de nombreux individus se réunissent, le bruit peut devenir très élevé.

Les groupes vivant en ville peuvent être très nombreux, et ils entraînent des nuisances sonores ainsi que des dégradations causées par leurs fientes. Leur nombre est ainsi devenu problématique dans certaines zones urbaines du Japon.

Hybridation avec l'Étourneau soyeux
Des hybridations entre l'Étourneau gris et l'Étourneau soyeux ont été documentées. Ainsi, en mai 2009, un croisement entre une femelle d'Étourneau gris et un mâle d'Étourneau soyeux a été observé dans la préfecture de Kōchi au Japon.

Relations avec les humains

Représentation dans la culture
L'Étourneau gris apparaît souvent dans la littérature japonaise. Il est notamment utilisé en tant que kigo (« mot de saison ») pour représenter l'hiver. Durant l'époque d'Edo, les habitants d'Edo se moquaient des migrants (dekasegi) venus des provinces de  et de Shinano pour trouver du travail en hiver, les appelant « étourneaux », c'est-à-dire des campagnards bruyants. Le poète Issa Kobayashi a subi ce genre de moqueries en se rendant de Shinano, sa province natale, jusqu'à Edo, et a laissé derrière lui le haïku suivant : . Durant l'ère Meiji, Mori Ōgai a nommé  une chronique rapportant des informations de l'étranger, laissant entendre que le Japon n'était qu'un campagnard face au reste du monde.

Dans la nouvelle de Kenji Miyazawa intitulée , l'auteur fait référence à un oiseau qu'il nomme , dont un groupe d'un millier d'individus s'envole des arbres. Ce nom correspond au nom japonais actuel de la Pie-grièche bucéphale, mais il s'agit aussi d'un ancien nom de l'Étourneau gris dans la préfecture d'Akita. La Pie-grièche bucéphale étant plutôt un oiseau solitaire, l'auteur faisait probablement référence à l'étourneau.

Gastronomie
Au Japon, l'Étourneau gris n'est plus consommé, mais le  (un traité de biologie et d'agronomie publié en 1709) le décrit comme étant "savoureux", ce qui suggère que l'oiseau était autrefois consommé.

Bénéfices et nuisances

Au Japon, les étourneaux gris étaient autrefois considérés comme des oiseaux utiles car ils consomment des insectes nuisibles aux cultures.

Plus récemment, la destruction de leur habitat naturel a provoqué l'installation de nombreux groupes d'étourneaux dans des zones urbaines, où le bruit de leurs cris et les dégâts causés par leurs fientes sont considérés comme d'importantes nuisances.

Au Japon, l'Étourneau gris est classifié dans la catégorie des oiseaux gibier depuis 1994.

L'Organisation nationale de recherche agronomique et alimentaire a démontré qu'il était possible d'utiliser des cris de détresse émis par les oiseaux lorsqu'ils se font capturer par un prédateur, dans le but de déplacer les dortoirs d'étourneau gris. Des méthodes similaires sont également utilisées sur le moineau friquet, ainsi que le bulbul à oreillons bruns.

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Spodiopsar cineraceus (Temminck, 1835).

L'espèce a été initialement classée dans le genre Sturnus sous le protonyme Sturnus cineraceus Temminck, 1835.

Ce taxon porte en français le nom vernaculaire ou normalisé suivant : Étourneau gris.

Spodiopsar cineraceus a pour synonyme :
 Sturnus cineraceus Temminck, 1835

Notes et références

Articles connexes
 Étourneau soyeux
 Étourneau sansonnet

Liens externes

Sturnidae
Statut UICN Préoccupation mineure

Étourneau gris


Die Liebe einer Blondine ist ein tschechoslowakischer Spielfilm des Regisseurs Miloš Forman aus dem Jahr 1965. Mit diesem Film begründete der Regisseur seinen internationalen Ruf.

Handlung
In einem Wohnheim für junge Arbeiterinnen, das zu einer großen Fabrik gehört, berichtet die etwa 17-jährige Andula einer Freundin von ihren Erlebnissen: Eigentlich war Andula mit einem gleichaltrigen Jungen eng befreundet, dann aber geht sie kurze Zeit mit einem Förster und schließlich lässt sie sich von dem jungen Pianisten Milda in einem Tanzlokal überreden, mit ihm die Nacht zu verbringen. Als Andula wenig später eine heftige Auseinandersetzung mit ihrem Freund hat, packt sie kurz entschlossen ihren Koffer und reist per Anhalter nach Prag, wo sie Milda in dessen Wohnung aufsuchen will. Dort trifft sie jedoch nur seine Eltern an. Weil diese bisher von ihrer Existenz nichts wussten, versuchen sie, Einzelheiten aus ihr herauszubekommen, was ihnen aber nicht gelingt. Schließlich erlauben sie Andula, bei ihnen zu übernachten. Als Milda gegen Morgen von seiner neuesten Eroberung heimkommt, gibt es einen heftigen Familienkrach. Erst will er das Mädchen überhaupt nicht kennen, und dann streitet er ab, sie eingeladen zu haben. Im elterlichen Schlafzimmer geht der Krach weiter. Andula – in Tränen aufgelöst – kehrt an ihren Arbeitsplatz zurück.

Kritiken

Auszeichnungen
Die Liebe einer Blondine wurde 1965 im Rahmen des Wettbewerbs der Internationalen Filmfestspiele von Venedig uraufgeführt, blieb aber unprämiert. 1967 folgten Nominierungen für den Golden Globe Award und Oscar jeweils in der Kategorie bester fremdsprachiger Film sowie der Gewinn des dänischen Filmpreises Bodil (Kategorie: Bester europäischer Film) und des finnischen Jussis (Bester ausländischer Regisseur – ebenso für Formans Der schwarze Peter).

Produktion
Gedreht wurde der Film in Zruč nad Sázavou.

Weblinks

Einzelnachweise

Tschechoslowakischer Film
Filmtitel 1965
Liebesfilm
Miloš Forman

Die Liebe einer Blondine


Kosmos 2404, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS-M (Glonass br. 701, Uragan br. 11 L).
Lansiran je 10. prosinca 2003. godine u 17:42 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/Briz-M 8K72K. Orbita mu je 19030 km u perigeju i 19229 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 65,08°. Spacetrackov kataloški broj je 28114. COSPARova oznaka je 2003-056-C. Zemlju obilazi u 675,71 minutu. Pri lansiranju bio je mase kg.

Još dva Glonassa lansirana su u ovoj misiji. Više dijelova iz ove misije odvojilo se od rakete nosača i kruže u srednjoj i u visokoj orbiti.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
Glonass Constellation Status (engl.)
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2404


Rusca Montană (, ) ist eine Gemeinde im Kreis Caraș-Severin in der Region Banat in Rumänien. Zur Gemeinde Rusca Montană gehört auch das Dorf Rușchița.

Geographische Lage
Rusca Montană liegt im Nordosten des Kreises Caraș-Severin, am Fuße des Poiana-Ruscă-Gebirges und wird von dem Fluss Bistra durchquert. Rusca Montană befindet sich an der Landstraße DJ 684 und ist 16 Kilometer von Oțelu Roșu entfernt.

Nachbarorte

Geschichte

Ortsgründung und Ansiedlung
Die Gründung des Ortes Rusca Montană geht mit der Gründung der Bergbau und Metallurgie-Gesellschaft "Ohababisztrai kohótársulat" der Familien Hoffmann und Maderspach einher. Die beiden Familien pachteten für 100 Jahre die Wälder und Industrieanlagen von der ungarischen Königlichen Schatzkammer. Im Jahr 1762 wurde das Gebiet um Rusca Montană der habsburgischen Militärgrenze einverleibt; die Ortschaft erhielt eine Militärverwaltung. Die amtliche Ortsbezeichnung war Rußberg.

Die Bergleute, Waldarbeiter und Arbeiter der metallurgischen Öfen wurden Ende des 18. Jahrhunderts durch Zuwanderung aus der heutigen Slowakei und aus Österreich, aber auch durch Binnenwanderung aus der Gegend um Oravița, Steierdorf, Reșița und Bocșa angesiedelt. Später kamen noch Ansiedler aus dem Sudetenland und Italien hinzu. Die rumänische Bevölkerung kam teilweise aus Siebenbürgen, aus der Hatzeger Gegend, teilweise aus den umliegenden Dörfern des Banats. Die Protestanten, die in Ferdinandsberg auch heute noch eine Kirche haben, kamen aus Württemberg und Baden. Sie wurden von den Eigentümern der Hammerwerke angesiedelt. Mit der Gründung der katholischen Pfarrei 1806 ist auch die Gründung der ersten Schule zu verzeichnen.

Nach dem Österreichisch-Ungarischen Ausgleich (1867) wurde das Banat dem Königreich Ungarn innerhalb der Doppelmonarchie Österreich-Ungarn angegliedert.

Anfang des 20. Jahrhunderts wurde das Gesetz zur Magyarisierung der Ortsnamen (Ga. 4/1898) umgesetzt. Der amtliche Ortsname war Ruszkabánya. Die ungarischen Ortsbezeichnungen blieben bis zur Verwaltungsreform von 1923 im Königreich Rumänien gültig, als die rumänischen Ortsnamen eingeführt wurden.

Der Vertrag von Trianon am 4. Juni 1920 hatte die Dreiteilung des Banats zur Folge, wodurch Rusca Montană an das Königreich Rumänien fiel.

Revolutionsjahre 1848/49
Schon im Jahre 1848 übernahmen kurzzeitig ungarische Revolutionäre die Herrschaft in der Gegend. Im April 1849 gab es Kämpfe im ganzen Bistratal. Ein Teil der ungarischen revolutionären Truppen, unter Befehl von General Józef Bem, versuchte durch das Eiserne Tor von Siebenbürgen ins Banat einzumarschieren. Es gelang ihnen die Kompanien Nr. 23 und Nr. 25 des Rumänischen-Banater Grenzregiments Nr. 13 in Richtung Caransebeș zurückzudrängen. Die rumänische Bevölkerung von Valea Mare (heute Valea Bistrei) und Marga hat den Revolutionären Widerstand geleistet. Die Aufständischen benannten Ferdinandsberg nach dem polnisch-ungarischen General Bem in Bemhegy um. In Rusca Montană wurden für die revolutionären ungarischen Truppen kleinere Kanonen und Kugeln gegossen. Am 23. August 1849, nachdem die kaiserlichen Truppen die Region wieder unter Kontrolle hatten, wurde Franziska Maderspach, Mitbegründerin der Bergbau und Metallurgie-Gesellschaft in Rusca Montană auf Befehl des Feldmarschalls Haynau mit 25 bis 25 Stockschlägen nackt, öffentlich durch Rittmeister Anton Gröber bestraft. Ihr Ehemann, Károly Maderspach, beging am selben Tag, aus Scham, Selbstmord.

Wirtschaft
Die Gebrüder Hofmann und Károly Maderspach gründeten bereits 1787 gemeinsam die Bergbau und Metallurgie-Gesellschaft "Ohababisztrai kohótársulat". Um 1850 wurde das ganze Areal von dem Unternehmen "Erste Banater Bergbauindustrie" in Besitz genommen. 1894 wurden hier drei Hammerwerke betrieben. Diese produzierten Hammer, Vorschlaghammer, Picken, Hauen, Äxte, Schaufeln, die nach Rumänien, Bulgarien und Serbien exportiert wurden. Im Jahre 1894 gab es in Rusca Montană ein Post- und Telegraphenamt, eine Arztpraxis mit Apotheke, sowie eine "Rote-Kreuz-Station".

Tourismus
Die Gegend um Rusca Montană ist durch die Berge, die Natur, die Geschichte des Bistratals, des Marmorsteinbruchs ein wahrer touristischer Anziehungspunkt. Schon im 19. Jahrhundert und noch vor 1948 kamen oft Besucher aus Ungarn und später auch aus Temeswar nach Russberg zum Wandern in den Wäldern und in den Bergen und zur Erholung bei Familien auf dem Land. Einige von den alten Schmelzöfen, die noch im Lozna-Tal, in den Wäldern und in Rușchița zu sehen sind, können ebenfalls eine wichtige Anziehungskraft auf Touristen ausüben.

Das Touristendenkmal (welches jedes Jahr im August in einem Festakt gefeiert wird), ein Unikat in der Gegend und vielleicht sogar in ganz Europa (eine Kopie wurde nach 2005 in Poiana Mărului errichtet), wurde 1936 bei der Einfahrt in die Ortschaft Rusca Montană aufgestellt. Die Natur und die Wälder bieten reiche Möglichkeiten für Jagd, Fischfang und Wanderungen im Naturparkreservat "Pleşu". Ein Novum ist auch das "Peter Pan"-Museum in Rusca Montană.

Pfarreien und Kirchen

Römisch-katholische Kirche
Die Römisch-katholische Kirche "Heiliger Bernhard von Clairveaux" wurde 1850–1855 von der Gesellschaft "Eisen- und Gruben A.G." aus Kronstadt erbaut. Der Schematismus von 1847 spricht schon im selben Jahr von einer dem Heiligen Bernhardt geweihten Kirche.
Die neue Kirche wurde 1863 durch Bischof Alexander Bonnaz konsekriert. Das Gemäuer der Kirche besteht vorwiegend aus Stein und weniger aus Ziegel. Sie ist die einzige Kirche im Bistum Timișoara und im Banat, die dem Heiligen Bernhard geweiht wurde. Bemalt wurde die Kirche im Jahre 1900 von einem Wiener Maler, dem der Rußberger Karl Tiefenbeck, bei den Arbeiten zur Seite stand. Das Gemälde des Hauptaltars stellt den Heiligen Bernhard dar und wurde 1888 von dem Maler Emil Hoffmann angefertigt. Die Nebenaltäre stellen die Himmelfahrt der Muttergottes Maria, die Heilige Barbara, Schutzpatronin der Bergleute, den Heiligen Florian, Schutzpatron des einstmaligen Russberger Hammerwerks, und den Heiligen Wendelin, Schutzpatron der Viehzüchter und der Tiere, dar.

Ein sehr interessantes Element in der Kirche ist die Treppe, die von der Sakristei zur Kanzel und zum Oratorium führt und aus in Spiralform montierten Gusseisenteilen besteht. Die Orgel wurde im Atelier von Anton Dangl in Arad 1863 gebaut. Drei Glocken sind im Turm zu finden, von denen die älteste (1825) der Muttergottes Maria geweiht ist. Die Pfarrei wurde schon 1808 auf Initiative der Königlichen Bergkammer gegründet. Seitdem und bis in die 1970er Jahre führte sie eigene Matrikelbücher. Die Königliche Bergkammer übte dementsprechend bis 1817 auch die Patronatsrechte aus. In der Zeitspanne 1817–1827 wurde Russberg der Pfarrei Caransebeș einverleibt. Ab 1827 erlangte die metallurgische Gesellschaft der Familien Hoffmann und Maderspach die Neuaktivierung der Pfarrei und übte selber die Patronatsrechte aus. Ab dem 1. Januar 1992 wurde die Pfarrei aufgelöst; nun fungiert sie als Filiale der Pfarrei Ferdinandsberg. Pfarr-Administrator Călin Ciocian (seit Sommer 2009), aus Ferdinandsberg, kommt jeden zweiten Sonntag um den Gottesdienst für die Russberger Gläubigen zu zelebrieren.

Rumänisch-orthodoxe Kirche
Die Rumänisch-orthodoxe Pfarrkirche "Ausgießung des Heiligen Geistes" (Pogorârea Sfântului Duh), führt eigene Matrikelbücher seit 1823. Die orthodoxe Kirche von Russberg wurde 1858 gebaut, zur selben Zeit mit der katholischen. Damals leitete Pfarrer Nicolae Velovan die Gemeinde. Die Innenmalerei datiert aus dem Jahre 1913 und wurde vom Maler Nicolae Popoviciu ausgeführt. Im Jahre 1845 zählte die orthodoxe Gemeinde 925 Seelen, 200 kirchlich verheiratete Paare und 56 Schüler. Die Kirche wurde erst im Jahre 1937 vom damaligen Karansebescher Bischof Vasile Lăzărescu feierlich konsekriert. Seit 1997 fungiert hier als Pfarrer Sorin Adrian Toma.

Man verzeichnet in Rusca Montană auch je ein baptistisches und ein pfingstlerisches Gebetshaus.

Persönlichkeiten

 Ferdinand Hoffmann (1774–1833), Mitbegründer von Rusca Montană; Namensgeber von Ferdinandsberg
 Karl Anton Maderspach (1791–1849), Miteigentümer des Eisenbergwerks
 Franz Vuchetich (1811–1889), Pfarrer
 Josef Pančič (1814–1888), Arzt, Botaniker, Naturforscher
 Karl Hofmann (1839–1891), Geologe und Hochschullehrer
 Stefan Velovan (1852–1932), Professor und Pädagoge
 Nikolaus Schwarz (1900–1975), Ehrendechant, Pfarrer

Weblinks

 Rusca Montană bei ghidulprimariilor.ro

Einzelnachweise

Ort im Banat (Rumänien)

Rusca Montană


Paul Maitla (né Paul Mathiesen;  — ) est un commandant estonien de la Waffen-SS pendant la Seconde Guerre mondiale. Il est l'un des quatre Estoniens à avoir reçu la Croix de chevalier de la croix de fer de l'Allemagne nazie. Il reçut cette distinction pour avoir dirigé la reconquête de la colline centrale des monts Sinimäed pendant la bataille de la ligne Tannenberg, brisant efficacement l'offensive soviétique dans ce secteur.

Jeunesse
Paul est l'aîné de trois enfants de la famille. Son frère meurt pendant la guerre d'indépendance de l'Estonie et sa sœur décède en Estonie quelques années après la Seconde Guerre mondiale. Paul Maitla fréquente l'école primaire à Sipe à partir de 1921, Tartu Kommertsgümnaasium à partir de 1927, diplômé de l'école secondaire Poeglaste en 1934. Après avoir obtenu son diplôme, il change son nom de Mathiesen en Maitla.

En septembre 1934, Maitla entre à l'école militaire estonienne et se spécialise dans le pionnier. Il suit une formation d'officier en 1937 et obtient son diplôme en août 1938. Il est ensuite affecté au 3 bataillon d'infanterie à Valga. Le jour de l'indépendance, 1939, il est nommé par le président de l'Estonie au grade de lieutenant. En 1939 et 1940, il est instructeur de défense de l'État dans les écoles secondaires de Tartu.

Seconde Guerre mondiale
Après l'occupation soviétique de l'Estonie en 1940, Maitla est enrôlé dans l'Armée rouge, où il sert jusqu'à sa capture par les Allemands en juillet 1941. Maitla est ensuite interné par les Allemands jusqu'en novembre 1941, date à laquelle il est libéré et rejoint le 37 bataillon de police, chargé de garder les aérodromes allemands.

À l'automne 1942, Maitla est promu lieutenant. En octobre, il rejoint la Légion estonienne. En compagnie de 113 hommes, il est envoyé en Pologne pour s'entraîner, rejoint Bad Tölz pour une formation d'officier supplémentaire. Maitla revient de l'entraînement en 1943 et est promu commandant de la 3 compagnie du  bataillon du 45 régiment. En avril 1943, la brigade estonienne intégrée à la Waffen SS participé aux affrontements dans la zone de Nevel, et est décoré de la Croix de fer de 2 classe le 8 décembre pour bravoure.

Maitla est nommé Hauptsturmführer et en avril 1944, il est commandant du  bataillon du 45 régiment de la 20 division SS. La même année, il réussit avec son bataillon à stopper l'offensive de l'Armée rouge à Auvere au cours duquel il est décoré la Croix de fer de  classe. Le 29 juillet, il mène avec son bataillon une contre-attaque lors de la bataille de la ligne Tannenberg pour laquelle il reçoit la Croix de chevalier le 23 août.

En août, Maitla est affecté au groupe de combat Vent, mais tombe à nouveau malade peu de temps ce qui lui vaut une admission à l'hôpital de Tartu. Il est ensuite transféré dans un hôpital de Brégence, en Allemagne, jusqu'en janvier 1945. Maitla rejoint ensuite le 45 régiment transféré en Europe centrale. Le 20 avril 1945, il est promu Sturmbannführer.

Le sort de Paul Maitla est incertain pendant plusieurs décennies, jusqu'à ce que des informations soient découvertes en 2005 dans les archives de la ville tchèque de Nymburk. Ces archives montrent que Maitla a été arrêté le 9 mai 1945 et tué avec 4 autres soldats estoniens après la guerre le 10 mai par des communistes tchèques.

Décorations
 Croix de fer de 2 et  classe
 Croix de chevalier de la croix de fer le 23 août 1944 en tant que SS-Hauptsturmführer et chef du I./Waffen-Grenadier-Regiment 45 de la SS

Notes et références

 Notes

 Références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire de l'Estonie pendant la Seconde Guerre mondiale

Bibliographie

Naissance en mars 1913
Naissance dans le gouvernement de Livonie
Décès en mai 1945
Décès à 32 ans
Militaire allemand tué durant la Seconde Guerre mondiale
Récipiendaire de la croix de chevalier de la croix de fer
Militaire soviétique de la Seconde Guerre mondiale
Militaire estonien du XXe siècle
SS-Sturmbannführer
Membre de la SS non-allemand
Personnalité estonienne de la Seconde Guerre mondiale

Paul Maitla


A rugby shirt, also known as a rugby jersey, is worn by players of rugby union or rugby league. It usually has short sleeves, though long sleeves are common as well.

Traditionally, rugby shirts have had a buttoned opening at the top, in a similar style to polo shirts but with a stiffer collar. However, modern rugby shirts often have a very small collar, or none at all, so as to provide less material for a potential tackler to latch onto (even though such an action is illegal during a game). Due to the nature of the game, the fabric is generally strong, and traditionally rugby shirts have rubber buttons so that they would, if pulled on in a game, come undone rather than pop off.

A traditional design of rugby shirt consists of five or six horizontal stripes or "hoops" in alternating colours. Rugby league shirts often have a large 'V' around the neck as part of their design. Football shirts, by contrast, traditionally generally have vertical stripes. Rugby shirts, like most sport shirts, will usually have a number on the back, though shirts not meant for competitive play will usually forgo this. Logos and labels of sponsorship are now common, and generally appear on the abdominal area of the shirt.

Materials
Rugby shirts were traditionally made out of cotton, but as synthetic fabrics became cheaper and more durable they have become incorporated into rugby shirts. The two most common materials are a mix between cotton and polyester (many of these shirts are meant for supporter use, though they can be used in a rugby game), and pure polyester (these shirts are generally designed specifically for game use by players). Most modern playing jerseys have a tight-fitting athletic cut, as opposed to the looser cut of the traditional cotton based jerseys.

The reason for the preference of polyester in a game situation is twofold: firstly, polyester is harder to get hold of in a tackle situation, as it is inherently more 'slippery' than cotton or a cotton-blend. In addition, the increasing use of skin-tight shirts further enhances this effect, as there is no loose material for a tackler to get a grip of. Other benefits of man-made fibre over cotton is that it absorbs less water and mud, and it can accentuate the muscular physique of players.

The gaining popularity of rugby sevens has made more of a demand for lighter, more breathable jerseys as well. Rugby sevens is a faster, more wide open game in which players compete 7 versus 7 as opposed to 15 versus 15.

The rugby shirt has, in some cultures, become a popular fashion item, with many clothing manufacturers producing rugby styled shirts, with the distinctive collar and hooped or squared design, which do not represent any actual club.

See also
Jersey (sport)
Away colours

References

Shirts
Rugby league equipment
Rugby union equipment
Sportswear
Tops (clothing)

Rugby shirt


Mümin, bir erkek ismi ve soyadı, şu anlamlara gelebilir:

Erkek ismi
 Mustafa Mümin Aksoy (1892–1948), Türk asker ve casus
 Mümin Gençoğlu (1932–1993), Türk iş insanı, siyasetçi ve spor yöneticisi
 Mümin İnan (d. 1958), Türk sendikacı ve siyasetçi
 Mümin Köksoy (1934–2017), Türk profesör

Soyadı
 Hüseyin Mümin (d. 1987), Pomak kökenli Yunan futbolcu

Erkek isimleri
Soyadları

Mümin


Enten-Eller leg, er en leg, der går ud på, at en person stiller et simpelt spørgsmål med kun to svarmuligheder. En anden person skal så give sit svar, og derefter selv stille et nyt enten-eller spørgsmål til besvarelse af en ny person. Sådan kan legen fortsætte i det uendelige.

Eksempel på spørgsmål: Lækreste drik: kaffe eller te?

Eksterne henvisninger
 Enten-Eller leg

Spil og lege

Enten-Eller leg


A supercollider is a high energy particle accelerator.

Supercollider may also refer to:

Science
 The Superconducting Super Collider, planned 80 km particle collider project in Texas, cancelled in 1993
 The Tevatron, at Fermilab in Illinois, in operation from 1983 to 2011
 The Large Hadron Collider, at CERN, in operation from September 2008
 The High Luminosity Large Hadron Collider (formerly the Super Large Hadron Collider), a proposed upgrade to the Large Hadron Collider
 The Very Large Hadron Collider, a hypothetical future hadron collider with no target date
 Tera-Large Electron–Positron Collider, a hypothetical 80 km future electron-positron collider to be based at CERN as an alternative to a future linear collider

Music
 Super_Collider (band), an electronic and soul-revivalist musical group formed in 1998
 "Supercollider" (song), a 2011 song by Radiohead
 Super Collider (album), a 2013 album by the band Megadeth, and the album's title track
 "Supercollider", a song by Fountains of Wayne from Welcome Interstate Managers
 "Supercollider", a 1993 single by Tribe
 Super Collider, 2010 musical piece by Christine Southworth written for the Kronos Quartet and Gamelan Elektrika
 SuperCollider, a software platform for audio synthesis and algorithmic music composition

Other media
 Supercollider, a video game character in Freedom Force
 Supercollider, 2002 show by Keith Tyson at the South London Gallery
 "Supercollider", a series of 35mm digital animations by Marc Swadel and Paul Swadel
 Supercollider (film), a 2013 film directed by Jeffery Scott Lando  starring Enzo Cilenti

See also
 Collider

Supercollider (disambiguation)


Tatvan, Bitlis'e bağlı, Doğu Anadolu Bölgesi'nde Van Gölü'nün batı yakasında olan bir ilçedir.

Bağlı olduğu Bitlis ilinden nüfus ve  yüzölçümü olarak daha büyüktür. Haydarpaşa Garı-İran demir yolu Tatvan'dan geçmektedir. Diyarbakır-Van, Elazığ-Van, Siirt-Bitlis ve Ağrı kara yollarının kavşak noktasında olması ilçenin hızlı gelişmesinde etkili olmuştur. Ayrıca Van-Tatvan arasında karşılıklı vapur seferleri yapılmaktadır.

Tatvan'a komşu ilçeler Ahlat, Güroymak, Bitlis, Gevaş ve Hizan ilçeleridir.

Tarihçe
Tatvan'ın bilinen tarihi, son yapılan araştırmalardan elde edilen bilgilere göre günümüzden takriben beş bin yıl öncesine dayanmaktadır. Tatvan Feribot İşletmesinin üst tarafındaki tepede yapılan çalışmalarda elde edilen çeşitli buluntular MÖ 3. bin yıla tarihlenmiştir.

İlçe ve çevresinin ilk sakinlerinden biri Subarlar'dır. MÖ 2. binyılda Yukarı Mezopotamya'ya egemen olan Hurriler de muhtemelen Tatvan bölgesine hâkim olmuşlardır. Daha sonra Urartular, Van ve çevresi ile birlikte Tatvan'a üç asır boyunca egemen olmuşlardır. Urartu hakimiyetinden sonra Ermeniler burayı yurt edinmişlerdir. Kentin adı ilk kez 6. yüzyılda Ermeni kaynaklarında Tadvan veya Dadvan şeklinde geçer. 6. ve 7. yüzyıllarda Tatvan yöresi güçlü Ermeni beyliklerinden Pıznuni hanedanının yerleşim merkezi idi. İlçe dahilindeki köylerin hemen hepsinin 1960'lı yıllara dek kullanılan isimleri Ermenice idi.

Ömer döneminde İslam devletinin topraklarına katılan Tatvan, daha sonra merkezi Ahlat'ta bulunan Şah-ı Armenlerin (Armenşahlar) egemenliği altına girmiştir. 1071'deki Malazgirt Meydan Muharebesi'nden sonra Anadolu'ya hakim olan Selçukluların yörede fiilen hüküm sürmüş olduklarına dair herhangi bir belirti yoktur. 15. yüzyılda Akkoyunlular, daha sonra Bitlis'te hüküm süren Şerefhan (Rojki) beyleri Tatvan iskelesini kontrolleri altında tutmuşlardır. Osmanlı egemenliği 1514'te Çaldıran Muharebesi'nden sonra kurulmuş, 17. yüzyıl başlarında fiilen ortadan kalktıktan sonra tekrar ancak 1840'lı yıllarda kurulabilmiştir.

Tatvan ismi Ermenice olup, bölge adı olan Dadik/Tatik memleketinin kasabası anlamındadır. Yerel efsaneleri aktarmayı seven Evliya Çelebi, Rahova (Rahva) Ovasından doğuya doğru üç saat yürüdükten sonra Taht-ı Van kalesine ulaşıldığını ve buraya yöre halkının Tatvan adını verdiklerini kaydetmektedir. Burası Van Gölü kenarında olup, Van Paşasının Hassıdır, Subaşılıkla idare edilmektedir. Evliya Çelebi'ye göre Kanuni döneminde Zal Paşa burada küçük bir kale yaptırmıştır. Tatvan kalesi daha sonra, İran Şahı Tahmasb döneminde İran orduları tarafından tahrip edilmiştir. Tahmasb'ın orduları Ahlat ve Adilcevaz kalelerini istila ettiklerinde, Tatvan'dan gemiler ile Van'a yardım gitmesini engellemek amacıyla buradaki kaleyi tahrip etmişlerdir. Fakat buna rağmen Tatvan bir liman olarak, bundan sonra da önemini korumuştur.

1879 Osmanlı Salnamesinde Tatvan, Kotum (Küçüksu) Nahiyesine bağlı bir köy görünümünde idi. O tarihte nüfusunun tamamı 100 hanede 650 kadar Ermeni'den ibaretti. Aziz Teodoros'a ithaf edilmiş bir kilisesi ve ilkokulu vardı.

1929 yılında çıkarılan 1509 numaralı kanun ile Bitlis vilayet merkezi ilga edilerek Muş vilayetine, Tatvan ise Van vilayetine bağlandı. Yaklaşık altı yıl Muş vilayetine bağlı kalan Bitlis kazası, 25 Aralık 1935 tarih ve 2885
sayılı kanun ile vilayet merkezi haline getirildi ve Tatvan tekrar Bitlis'e bağlanmış oldu.

Coğrafya
Tatvan'ın genel olarak ilçe sınırları içinde kalan arazinin büyük bir kısmı dağlık ve yaylaktır. İlçenin İklimi karasal iklim özelliğini göstermektedir.

2.878 m yüksekliğindeki Nemrut Dağı ilçedeki en yüksek noktadır. Bu dağın krater ağzında, biri büyük olmak üzere üç göl bulunur. İlçenin deniz seviyesinden yüksekliği 1650 metre olup Van Gölü batısında 100 km'lik sahil şeridine sahiptir.

Nüfus yapısı

Tatvan'ın yerli halkı tamamına yakını Kürt halkından ibaret olmakla beraber az sayıda da Ahlat'tan göçmüş Türkmenler, Topal Osman (Topal Osman Çepni'dir) isyanına katılmış ve sürgün edilmiş bazı Laz aileler ve çevre ilçelerden göç edenlerden oluşmaktadır.

Fotoğraf

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Tatvan Kaymakamlığı
 YerelNet
 Tatvan Belediyesi
 Tatvan Kent Rehberi

İlçe taslakları

Tatvan


Fotosentez, bitkiler ve diğer canlılar tarafından, ışık enerjisini organizmaların yaşamsal eylemlerine enerji sağlamak için daha sonra serbest bırakılabilecek kimyasal enerjiye dönüştürmek için kullanılan bir işlemdir. Bu kimyasal enerji, karbondioksit ve sudan sentezlenen şekerler gibi karbonhidrat moleküllerinde depolanır.

Özellikleri
Fotosentez sözcüğü, Yunanca phōs (ışık) ve sentez (bir araya getirmek) sözcüklerinin bir araya getirilmesi ile oluşturulmuştur.

Çoğu durumda oksijen yan ürün olarak salınır. Çoğu bitki, çoğu alg ve siyanobakteri fotosentez yapar; bu tür canlılara fotoototroflar denir. Fotosentez, Dünya atmosferinin oksijen içeriğinin üretilmesinden ve korunmasından büyük ölçüde sorumludur ve tüm organik bileşikler ve Dünya'daki yaşam için gerekli enerjinin çoğunu sağlar.

Her ne kadar fotosentez farklı türler aracılığıyla farklı biçimlerde gerçekleştirilse de işlem her zaman ışıktan gelen enerjinin yeşil klorofil pigmentleri içeren reaksiyon merkezleri olarak adlandırılan proteinler tarafından emildiğinde başlar. Bitkilerde bu proteinler, en çok yaprak hücrelerinde bulunan ve kloroplast adı verilen organellerde bulunurken, bakterilerde hücre zarına gömülürler. Bu ışığa bağımlı tepkimelerde, su gibi uygun maddelerden elektronları almak için bir miktar enerji kullanılır. Sudan elektron alınmasının sonucu olarak su oksijen ve hidrojene parçalanmış olur. Suyun bölünmesiyle salınan hidrojen, kısa süreli enerji kaynağı olarak görev alan iki başka bileşiğin oluşturulmasında kullanılır: indirgenmiş nikotinamid adenin dinükleotid fosfat (NADPH) ve adenozin trifosfat (ATP-hücrelerin "enerji para birimi").

Bitkiler, algler ve siyanobakterilerde, şekerler biçimindeki uzun süreli enerji depoları, Calvin döngüsü adı verilen ışıktan bağımsız tepkimeler tarafından üretilir; bazı bakteriler aynı sonuca ulaşmak için ters Krebs döngüsü gibi farklı mekanizmalar kullanır. Calvin döngüsünde, atmosferik karbondioksit, hâlihazırda var olan ribüloz bifosfat (RuBP) gibi organik bileşiklerle birleştirilir. Daha sonra ışığa bağlı tepkimeler tarafından üretilen ATP ve NADPH kullanılarak, karbondioksitin ribüloz bifosfat ile birleşmesiyle oluşan bileşik indirgenir ve glikoz gibi başka karbonhidratlar oluşturmak üzere yoluna devam eder.

İlk fotosentetik canlılar, sanılana göre yaşamın evrimsel tarihinde erken evrimleşmiştir ve büyük olasılıkla elektron kaynakları olarak su yerine hidrojen veya hidrojen sülfit gibi indirgeyici maddeler kullanmıştır. Siyanobakteriler ise daha sonra ortaya çıktı; ürettikleri aşırı oksijen, karmaşık yaşamın gelişimine olanak veren Dünya'nın oksijenlenmesine doğrudan katkıda bulunmuştur. Günümüzde, küresel olarak fotosentez yoluyla elde edilen ortalama enerji yakalama oranı yaklaşık 130 terrawatt'tır, bu da insan uygarlığının mevcut güç tüketiminin yaklaşık sekiz katıdır. Fotosentetik canlılar da yılda 100-115 milyar ton (91-104 petagram) karbonu biyokütleye dönüştürür.

Tarihçe

Aristo, bitkilerin yeşillenmesi için güneş ışığının gerekli olduğunu göstermiştir.

Van Helmont 17. yüzyılda, bitkisel materyal sentezi ile ilk araştırmaları yapmıştır. Araştırmacı 2,5 kg. ağırlığındaki bir söğüt fidanını, içinde 100 kg. toprak bulunan bir saksıya dikmiş ve bunu 5 yıl süresince sadece yağmur suyuyla sulamıştır. Süre sonunda fidan 85 kg'lık bir ağaç olmuştur. Deneme sonunda toprak kuru ağırlığı 99,994 kg. olarak belirlenmiştir. Aradaki 50 gramlık farkı deney hatası olarak kabul etmiş ve bitki ağırlığında oluşan 82,5 kg'lık madde artışının yalnız sudan kaynaklandığı kanısına varmıştır.

İlk kez 1771 yılında Joseph Priestley, bitkiler tarafından dışarı verilen oksijenin hayvanlar tarafından kirletilen havayı temizlediği fikrini ortaya atmıştır. 1779'da Jan Ingenhousz havanın temizlenmesinin yeşil bitkiler tarafından ışıkta yapıldığını açıklamıştır. Fotosentezde klorofilin önemini vurgulamıştır.

1782 yılında Senebier yeşil bitkilerin havaya O2 vermesinin CO2 almalarına ve bitkiler tarafından meydana getirilen O2 miktarının tamamen ortamda var olan CO2 miktarına bağlı olduğunu göstermiştir.

1804 yılında De Saussure fotosentez esnasında eşit hacimde CO2 ve O2 alışverişi olduğu, buna benzer eşit hacimde bir gaz alışverişinin solunum esnasında da meydana geldiğini ileri sürmüştür. Bitkilerde biri ışıkta diğeri karanlıkta gelişen iki tip gaz alışverişi olduğunu, ışıkta CO2 alınımı ve O2 açığa çıkmasının ancak bitkinin yeşil kısımlarında olabildiğini göstermiştir. Ayrıca fotosentezde suyun rolüne dikkat çekmiştir.

Liebig 1840 yılında, CO2'in bitkiler için C kaynağı olduğunu vurgulamıştır.

1842 yılında Robert Mayer, ışığın enerji içerdiğini, canlılar tarafından kullanılan enerji kaynağının güneş ışığı olduğunu ve fotosentezde bitkinin yakaladığı güneş enerjisini kimyasal enerjiye dönüştürdüğünü belirtmiştir.

Engelman 1880 yılında fotosentezde ortama O2 verilmesinin kloroplastlarca sağlandığını ortaya koymuştur.

Blackman 1905'te fotosentezin yalnızca fotokimyasal bir olay değil aynı zamanda biyokimyasal bir olay olduğunu ileri sürerek, olayın ışık gerektirmeyen bir karanlık reaksiyon safhası olduğunu da vurgulamıştır.

Willstater ve Stoll 1918 yılında CO2, H2O ve ışık altında meydana gelen ilk ürünün CH2O ve O2 olduğunu ileri sürmüşlerdir.

Robert Hill 1937 yılında fotosentezin ışık reaksiyonu üzerinde çalışarak ortamda ışık, su ve uygun bir hidrojen yakalayıcısı bulunduğunda, izole kloroplastların bile ortamda CO2 olmadan O2 oluşturabildiklerini görmüştür. Ayrıca yapraklarda doğal bir hidrojen yakalayıcısı maddenin bulunduğunu ortaya koymuştur. Güncel bilgilere göre bu maddeler Ferredoksin ve NADP+'dır. Hill reaksiyonu adını verdiği bir denklemle olayı açıklamıştır.
Reaksiyon, fotosentezde O2'nin ışık reaksiyonlarında oluştuğu ve bunun kökeninin CO2 değil de H2O olduğunu göstermesi yönünden önemlidir.

Fotosentezin karanlık reaksiyonları üzerinde çalışan (1954-1961) Calvin ve arkadaşları ise olaydaki C metabolizmasını tüm ayrıntılarıyla açıklamışlardır. Bunun üzerine Calvin'e Nobel ödülü verilmiştir.

1966'da Hatch ve Slack, bazı bitkilerde fotosentezin karanlık reaksiyonlarında oluşan ilk kararlı ürünün 3C değil de 4C olduğunu bulmuşlar ve söz konusu bitkilerin tamamen farklı bir C metabolizması olduğunu göstermişlerdir.

Yirminci yüzyılın başlarında tek hücreli yeşil su yosunlarında (Chlorella vulgaris) fotosentezle ilgili araştırmalar Warburg tarafından yapılmıştır.

Önemi
Fotosentez, ışık enerjisini kimyasal bağ enerjisine dönüştürerek ilk basamaktaki organik madde üretimini sağlayan mekanizmadır.
Bitkiler besin zincirinin ilk halkasını oluşturduğundan, diğer tüm canlıların var olabilmesi ve yaşamlarını sürdürebilmeleri için gerekli enerji fotosentez olayı sırasında elde edilir.

Fotosentezle havanın CO2 ve O2 dengesi korunmaktadır.

Fotosenteze ilişkin bulgular, her yeşil bitkinin organik madde üreten bir fabrika olduğu, bu süreçte güneş enerjisini kullanan aygıtların kloroplastlar olduğunu göstermiştir. Yeryüzüne ulaşan güneş ışınlarının yalnızca yarısı fotosentezde kullanılmaktadır. Bu konuda yapılan araştırmaların dünya nüfusunun gıda ihtiyaçları yönünden önemli olduğu bilinmektedir.

Pigmentler

Fotosentezde en önemli olgu güneş enerjisini yakalayıp onu kimyasal bağ enerjisine dönüştürebilme yeteneğidir. Bu işlevi bitkilerin kloroplastlarında veya kromatoforlarında bulunan pigmentler yapmaktadır. Bunların başlıcaları şöyledir:

 Klorofiller
 Karotenoidler
 Fikobilinler

Tepkimeler

Işığa bağlı tepkimeler
Işığa bağlı tepkimeler, canlının ışıklı ortamda ışığa bağımsız tepkimeler için gereken ATP ve NADPH'yi ürettiği bir dizi tepkime zinciridir. Bu tepkimeler tilakoit zar üzerinde gerçekleşir. Işığı soğuran klorofil molekülünden serbest kalan elektronlar elektron taşıma sistemi (ETS) elemanlarından geçer. Bu sırada ATP ve NADPH çıkışı olur.

Klorofile sahip canlıların ADP ve inorganik fosfat (Pi) kullanarak ATP üretmesine fotofosforilasyon denir. Bu olay devirli fotofosforilasyon ve devirsiz fotofosforilasyon olmak üzere iki yolla gerçekleşir. Devirsiz fotofosforilasyonda, devirliden farklı olarak su, fotolize uğrar. Tepkime şu şekildedir.

 2 H2O + 2 NADP+ + 3 ADP + 3 Pi + ışık → 2 NADPH + 2 H+ + 3 ATP + O2

Bu tepkimeler sonucu oluşan O2'nin bir kısmı  mitokondrilere gönderilir, artanı ise atmosfere verilir. Oluşan ATP ve NADPH molekülleri stroma sıvısına girer, artık canlı ışıktan bağımsız tepkimeleri gerçekleştirmeye hazırdır.

Işıktan bağımsız tepkimeler
Bu tepkimeler stroma bölgesinde gerçekleşir. Stromalar protein yapılıdır. Bu tepkimeler aydınlıkta da karanlıkta da olabilir. CO2'nin devreye girmesiyle başlar. Hidrojen ile CO2 birleşerek karbonhidratları meydana getirir.

Calvin döngüsü

Calvin-Benson döngüsü, fotosentez sırasında kloroplast'ta gerçekleşen kimyasal reaksiyonlar kümesidir. Bu döngü karanlık evre reaksiyonları içindedir çünkü Güneş ışığından enerji sağlandıktan sonraki bölgede yer alır. Calvin döngüsü ismini, bunu bulduğu için 1961 Nobel Kimya Ödülü'nü kazanan Melvin Calvin'den alır. Calvin ve meslektaşları Kaliforniya Üniversitesi, Berkeley'de çalışmışlardır.

Karbon tutulum mekanizmaları

 C3 karbon tutulumu mekanizması
 C4 karbon tutulumu mekanizması

C3 karbon tutulumu mekanizması, fotosentezdeki karbon tutulumu mekanizmalarından biridir. Bu süreçle karbondioksit ve ribulozbifosfat (RuBP, 5 karbonlu bir şeker), aşağıdaki reaksiyonla 3-fosfogliserata dönüştürülür:

 6 CO2 + 6 RuBP → 12 3-fosfogliserat

C4 karbon tutulumu mekanizması, CAM fotosenteziyle birlikte C4 fiksasyonun, bitkilerin çoğunda görülen ve daha basit olan C3 mekanizmasından farklı olduğu anlaşılmıştır. Her iki mekanizmada (Kalvin döngüsünde oluşan ilk enzim) olan RuBisCO'nun fotorespirasyonu veya karbon bileşiklerinden CO2'in oksijen kullanılarak kırılması oluşan enerjiyi harcamak içindir.

Fotosentez hızını etkileyen etkenler

Çevresel etkenler
 CO2 miktarı: Karbondioksit arttığında fotosentez hızı belli bir yere kadar artar, sonra sabit kalır.
 Işık şiddeti: Arttığında fotosentez hızı belli bir değere kadar artar, sonra sabit kalır.
 Işık rengi: Fotosentez en çok mor ve kırmızı ışıkta gerçekleşir, en düşük hız ise yeşildedir.
 Sıcaklık: Enzimlerin çalıştığı optimum sıcaklık olan 25-35 derece arası fotosentez hızı maksimumdur. Eğer sıcaklık artmaya devam ederse enzimler bozulur. Sıcaklık çok düşerse enzimler durur.
 Su miktarı: Su miktarı %15'in altına indiğinde enzimler inaktif olacağından fotosentez durur. Su miktarının belli bir değerden sonra artması fotosentez hızını etkilemez.

Genetik etkenler
 Kloroplast sayısı
 Yaprak sayısı ve yapısı
 Stoma sayısı
 Kütikula kalınlığı
 Klorofil sentezleme geni

Ayrıca bakınız

Konuyla ilgili yayınlar

Kitaplar

Makaleler

Kaynakça

Dış bağlantılar

Türkçe
 Dünya'nın en verimli yapay fotosentez sistemi geliştirildi
 Khan Academy, video tanıtımı

İngilizce
 www.chemsoc.org
 Fotosentez
 www.biochemweb.org
 Tanınmış bir uzmandan (Govindjee) her seviye için fotosentez sayfaları koleksiyonu
 Derinlemesine ileri fotosentez
 Bilim Yardımı: Lise bilimine uygun
 fotosentez makalesi
 Metabolizma, Hücresel Solunumu ve Fotosentez - Biyokimya ve Hücre Biyolojisi Sanal Kütüphanesi
 Fotosentezin orta düzeyde genel olarak incelenmesi
 Fotosentezin Genel Enerjetiği
 Fotosentez Keşif Kilometre Taşları - deneyler ve arka plan
 Fotosentez ile üretilen oksijenin kaynağı İnteraktif animasyon, ders kitabı rehberi
 Marshall J (2011-03-29). "İlk pratik yapay yaprak çıktı." Keşif Haberleri.
 Fotosentez - Işık Bağımlı ve Işık Bağımsız Aşamaları
 Ehrenberg R (2017-12-15). "Fotosentez düzeltmesi" . Bilinen Dergi.

Bitki fizyolojisi
Bitki beslenmesi
Metabolizma
Ekosistem
Hücresel solunum
Botanik
Biyolojik süreçler
Tarımbilim
Fotosentez
İncelenmemiş çeviri içeren sayfalar

Fotosentez


Solomon Belay Tessema est un astronome éthiopien, vice-président de l'Union astronomique internationale de 2021 à 2024. Il dirige l'observatoire Entoto Observatory and Research Center à Entoto au sein de l'institut Ethiopian Space Science and Technology Institute (ESSTI).

Publications

 Negu, Seblu & Tessema, Solomon. (2022). Testing stellar evolution models with a stable mass transfer Testing stellar evolution models with a stable mass transfer in the evolution of Algols in the evolution of Algols. 10.5281/zenodo.3557232.
 Kumssa, Gemechu & Tessema, Solomon. (2022). The effect of external pressure & magnetic field in star formation: The critical mass model. New Astronomy. 96. 101854. 10.1016/j.newast.2022.101854.
 Zeleke, Dugasa & Tessema, Solomon & Negu, Seblu. (2021). Effects of dynamo magnetic fields on observational properties of accreting millisecond X-ray pulsars. Research in Astronomy and Astrophysics. 21. 023. 10.1088/1674-4527/21/1/23.
 Kumssa, Gemechu & Tessema, Solomon. (2019). Star formation efficiency of magnetized, turbulent and rotating molecular cloud. Proceedings of the International Astronomical Union. 15. 388-389. 10.1017/S174392132000352X.

Notes et Références

Liens externes

 Ses publications sur le réseau ResearchGate.

Astronome éthiopien du XXIe siècle
Vice-président de l'Union astronomique internationale

Solomon Tessema


Mohamad Jama, somalski je majstor borilačkih vještina s nizozemskim državljanstvom, svjetski prvak u tajlandskom boksu i svjetski i europski prvak u kickboksu.

U tajlandskom se boksu bori na poluprofesionalnoj razini. Sudjelovao je na Svjetskom kupu 2009., gdje je i osvojio naslov u svojoj težinskoj kategoriji, ali ga nije uspio obraniti 2010. godine izgubivši od Daniela Zahre s Malte.

Europski i svjetski nasov osvojio je i u kickboksu.

Izvori

Somalijski športaši
Nizozemski majstori borilačkih vještina

Mohamed Jama


2. ŽNL Zadarska u sezoni 2015./16. je predstavljala drugi rang županijske lige u Zadarskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva. Sudjelovalo je jedanaest klubova, a ligu je osvojila Croatia iz Turnja.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Izvori:

Najbolji strijelci
Pikazani strijelci 10 i više golova u 2. ŽNL Zadarska 2015./16.

Povezani članci
 2. ŽNL Zadarska
 1. ŽNL Zadarska 2015./16.

Vanjske poveznice

Izvori

 nszz-zadar.hr, glasnici
 nszz-zadar.hr, Službeno glasilo NSZŽ, br. 24, god. XII (raspored 2. ŽNL 2015./16.), objavljeno 2. rujna 2015., preuzeto 23. rujna 2017.

2015-16
Zadarska-2

2. ŽNL Zadarska 2015./16.


Mohamed Lahbib Yeken (), né le  à Bizerte, est un footballeur tunisien évoluant au poste d'arrière droit.

Biographie
Il commence sa carrière au Club athlétique bizertin (CAB), où il passe par toutes les catégories de jeunes. Il signe son premier contrat professionnel en 2011 avec ce club.

À la fin de son contrat avec le CAB en 2020, il est transféré librement à El Gouna FC.

Le , il rejoint officiellement l'Étoile sportive du Sahel jusqu'en 2024

Notes et références

Liens externes

Footballeur tunisien
Joueur du Club athlétique bizertin
Joueur de l'Étoile sportive du Sahel
Naissance en janvier 1994
Naissance à Bizerte

Mohamed Lahbib Yeken


ලිං ෂාන්හි දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාව (සරල චීන: 灵山大佛; සම්ප්‍රදායික චීන: 靈山大佛; පින්යින්: Língshān Dà Fó) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ මහජන චීන සමූහාණ්ඩුවේ ජියාංසු පළාතේ, වුක්සි නගරයේ, මාෂන් අසල පිහිටි ලොංෂාන් කන්දේ දකුණු පෙදෙසෙහි පිහිටි දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. මෙම ප්‍රතිමාව චීනයේ මෙන්ම ලෝකයේ ද පිහිටි විශාලතම බුද්ධ ප්‍රතිමාවන්ගෙන් එකක් ලෙස සැලකේ.

මීටර 88කට වඩා උසැති මෙම ලිං ෂාන්හි මහා බුද්ධ ප්‍රතිමාව අමිතාභ බුදුන් වහන්සේ නිරූපිත ලෝකඩ හිටි එළිමහන් බුද්ධ ප්‍රතිමාවකි. එහි බර ටොන් 700කට අධික ය. මෙය සාදා නිමකෙරුණේ 1996 අගකාලයේ ය.

2008දී, මෙම දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාවේ ගිනිකොන දෙසින් "පංච-මුද්‍රා" මාලිගයක් සහ බ්‍රහ්ම මාලිගයක් ඉදිකෙරිණි.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
උස අනුව ප්‍රතිමා ලැයිස්තුව

බාහිර සබැඳි

ජියාංසු සහ සෙසු පළාත්වල සංචාරක මාර්ගෝපදේශය

දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමා
ජියාංසුහි ගොඩනැගිලි සහ ව්‍යූහ
ජියාංසුහි සංචාර අකාර්ෂණ ස්ථාන
20වන සියවසේ බුදු දහම

ලිංෂාන්හි දැවැන්ත බුද්ධ ප්‍රතිමාව


Blurryface (stílað sem BLURRYFΛCE) er fjórða breiðskífa bandaríska tónlistartvíeykisins Twenty One Pilots. Platan var gefin út 17. maí 2015 af Fueled by Ramen. Eins og seinasta breiðskífan, Vessel (2013), fær platan innblástur úr ýmsum stefnum, þar á meðal hipphopp, rokk, popp, reggí og indí. Textar plötunnar snúast um heilsu, efasemd og trú. Á henni má finna vinsælu lögin "Stressed Out" og "Ride" sem bæði náðu topp-fimm á bandaríska Billboard Hot 100 listanum.

Platan seldist í yfir 1,5 milljón eintökum í Bandaríkjunum og komst efst á Billboard 200 listann. Árið 2018 varð Blurryface fyrsta breiðskífan til að innihalda lög sem hafa öll verið gull viðurkenndar af Recording Industry Association of America. Einnig er hún mest streymda rokkplata allra tíma með yfir 5,9 milljarða spilana.

Lagalisti

Tilvísanir

Hljómplötur Twenty One Pilots
Hljómplötur gefnar út árið 2015

Blurryface


Pitecantropul sau Omul de Java (Homo erectus erectus) (în javaneză: ꦩꦤꦸꦁꦱꦗꦮ, Manungsa Jawa; în indoneziană: Manusia Jawa) este numele popular dat unor fosile preumane descoperite pe insula Java (Indonezia) în 1891 și 1892. Echipa de arheologi aflată sub conducerea lui Eugène Dubois a descoperit un dinte, o calotă craniană și un femur la Trinil, pe malurile râului Solo, în Java de Est. Argumentând că fosilele reprezintă "veriga lipsă" între maimuțele antropoide și oameni, Dubois a dat acestei specii denumirea științifică Anthropopithecus erectus, schimbată ulterior în Pithecanthropus erectus.

Fosila a stârnit multe controverse. În mai puțin de zece ani după 1891 au fost publicate aproape optzeci de cărți sau articole cu privire la descoperirea lui Dubois. În ciuda argumentelor aduse de Dubois, puțini oameni de știință au acceptat că Omul de Java era o formă intermediară de evoluție între maimuțele antropoide și oameni. Unii au considerat că fosila aparține maimuțelor antropoide și alții ca aparținând omului modern, în timp ce mulți oameni de știință au considerat Omul de Java ca o ramură primitivă de evoluție care nu are legătură cu oamenii moderni. În anii 1930 Dubois a făcut afirmația că Pithecanthropus avea aspectul fizic al unui "gibon gigant", o încercare răstălmăcită a lui Dubois de a dovedi că era "veriga lipsă".

În cele din urmă, asemănările între Pithecanthropus erectus (Omul de Java) și Sinanthropus pekinensis (Omul de Pekin) l-au determinat pe Ernst Mayr să le redenumească pe ambele fosile Homo erectus în 1950, plasându-le direct în ramura evolutivă umană. Pentru a distinge Omul de Java de alți Homo erectus, unii oameni de știință au început să-l considere ca o subspecie, Homo erectus erectus, în anii 1970. Alte fosile găsite în prima jumătate a secolului al XX-lea în Java la Sangiran și Mojokerto, mai vechi decât cele găsite de Dubois, au fost considerate, de asemenea, ca făcând parte din specia Homo erectus. Estimate a avea între 700.000 și 1.000.000 de ani, la momentul descoperirii lor, fosilele Omului de Java au fost cele mai vechi fosile hominide găsite vreodată. Fosilele Omului de Java au fost adăpostite în muzeul național Naturalis din Leiden, Țările de Jos începând din anul 1900.

Istoria descoperirilor

Context
Charles Darwin a susținut că umanitatea a evoluat în Africa, deoarece acolo trăiau primatele mari precum gorilele și cimpanzeii. Ipotezele lui Darwin au fost propuse fără aducerea în sprijinul lor a unor dovezi fosile. Alte personalități științifice cu autoritate nu au fost de acord cu el, printre care geologul Charles Lyell și Alfred Russel Wallace, care au imaginat teoria evoluției în același timp cu Darwin. Lyell și Wallace credeau că evoluția oamenilor era mai strâns legată de giboni și urangutani și au identificat Asia de Sud-Est ca leagăn al umanității, deoarece acolo trăiau aceste maimuțe primate. Anatomistul neerlandez Eugène Dubois a favorizat această ultimă teorie și a căutat să o confirme.

Fosilele din Trinil

În octombrie 1887, Dubois și-a abandonat cariera universitară și a plecat în Indiile de Est Olandeze (în prezent Indonezia) pentru a-l căuta pe strămoșul fosilizat al omului modern. Din cauza faptului că nu a primit nicio finanțare de la guvernul olandez pentru efortul său excentric din moment ce nimeni nu găsise până atunci o fosilă umană el s-a alăturat Armatei din Indiile de Est Olandeze ca medic militar. Nevoit să-și îndeplinească obligațiile de muncă, Dubois a început abia în iulie 1888 să efectueze săpături în Sumatra. A descoperit relativ repede numeroase fosile de mamifere mari, așa că a fost eliberat de obligațiile militare (în martie 1889), iar guvernul colonial i-a trimis ca ajutoare doi ingineri și cincizeci de deținuți. După ce nu a reușit să găsească fosile în Sumatra, el s-a mutat la Java în 1890.

Asistat din nou de muncitori deținuți și de doi sergenți, Dubois a început căutarea de-a lungul râului Solo, aproape de Trinil, în august 1891. Echipa sa a găsit curând un molar (Trinil 1) și o calotă craniană (Trinil 2). Caracteristicile sale au fost un craniu lung cu o chilă sagitală (îngroșare a oaselor) și arcade proeminente. Dubois le-a dat inițial numele Anthropopithecus ("omul maimuță"), așa cum era cunoscut, uneori, cimpanzeul la momentul respectiv. El a ales acest nume pentru că un dinte similar găsit pe dealurile Siwalik din India în anul 1878 a fost numit Anthropopithecus și pentru că Dubois a evaluat la început dimensiunile craniului la aproximativ 700 de centrimetri cubi, mai aproape de craniul maimuțelor decât al oamenilor.

În august 1892, echipa lui Dubois a găsit un femur lung asemănător cu cel al omului, sugerând că deținătorul lui avea o poziție verticală. Crezând că cele trei fosile aparțineau unui singur individ, "probabil o femeie foarte în vârstă", Dubois a redenumit exemplarul Anthropopithecus erectus. Abia la sfârșitul anului 1892, când a stabilit că craniul avea aproximativ 900 centimetri cubi, Dubois a considerat că exemplarul descoperit era o formă intermediară de evoluție între maimuțele antropoide și oameni. În 1894, el l-a redenumit astfel Pithecanthropus erectus ("om-maimuță în poziție verticală"), împrumutând numele genului Pithecanthropus de la Ernst Haeckel, care îl inventase cu câțiva ani mai devreme pentru a denumi presupusa "verigă lipsă" a evoluției de la maimuțele antropoide la oameni. Acest specimen a fost, de asemenea, cunoscut sub numele de Pithecanthropus 1.

Comparații cu Omul de Pekin
[[File:Siamang 140807.jpg|thumb|left|320px|border|Capacitatea gibonului de a sta vertical și de a merge drept l-a făcut pe Eugène Dubois să creadă că este strâns legat de oameni. Acesta este unul dintre motivele pentru care a susținut odată că Java Man arăta ca un " ... gibon gigant." ]]
În 1927, canadianul Davidson Black a identificat doi dinți fosilizați pe care i-a găsit în Zhoukoudian, în apropiere de Beijing, ca aparținând unui om preistoric și a numit acel exemplar Sinanthropus pekinensis, acum cunoscut sub numele de Omul de Pekin. În decembrie 1929 a fost găsită în acel loc prima dintr-un număr mai mare de calote craniene și s-a dovedit a fi similară, dar puțin mai mare decât cea a Omului de Java. Franz Weidenreich, care l-a înlocuit pe Black în China, după moartea acestuia în 1933, a susținut că Sinanthropus era, de asemenea, o fosilă de tranziție între maimuțele antropoide și oameni, iar asemănarea sa cu Pithecanthropus din Java i-a făcut pe oamenii de știință să includă ambele tipuri de fosile în familia Hominidae. Eugène Dubois a refuzat categoric să accepte această posibilitate, susținând că Omul de Pekin era un fel de om de Neanderthal, mai aproape de oameni decât Pithecanthropus, și insistând că Pithecanthropus aparținea unei familii proprii, Pithecanthropoidae.

 Alte descoperiri în Java
După descoperirea Omului de Java, paleontologul de origine berlineză G. H. R. von Koenigswald a scos la iveală mai multe alte fosile umane străvechi în insula Java. Între 1931 și 1933 von Koenigswald a descoperit fosile ale Omului de Solo în mai multe locuri de-a lungul râului Bengawan Solo din Java, inclusiv mai multe calote și fragmente craniene. În 1936, von Koenigswald a descoperit o calotă craniană de copil cunoscut sub numele de copilul din Mojokerto în Java de Est. Considerând că acea calotă craniană a copilului din Mojokerto era foarte apropiată de cea a unui copil uman, von Koenigswald a vrut să-l numească Pithecanthropus modjokertensis (după specimenul descoperit de Dubois), dar Dubois a protestat că Pithecanthropus nu era un om, ci un "om-maimuță".

Von Koenigswald a făcut, de asemenea, mai multe descoperiri în Sangiran, Java Centrală, unde a descoperit mai multe fosile de oameni preistorici între 1936 și 1941. Printre descoperiri a fost o calotă craniană de dimensiuni similare cu cea găsită de Dubois în săpăturile de la Trinil 2. Descoperirile lui Von Koenigswald la Sangiran l-au convins că toate aceste cranii au aparținut primilor oameni. Dubois a refuzat din nou să recunoască asemănarea. Ralph von Koenigswald și Franz Weidenreich au comparat fosilele din Java și Zhoukoudian și au concluzionat că Omul de Java și Omul de Pekin erau foarte asemănători. Dubois a murit în 1940, refuzând în continuare să recunoască concluzia lor, iar rapoartele oficiale rămân critice cu privire la slaba prezentare și interpretare a descoperirilor de la Sangiran.

 Interpretări timpurii

După mai mult de 50 de ani după descoperirea lui Dubois, Ralph von Koenigswald și-a amintit că "nici o altă descoperire paleontologica nu a creat o astfel de senzație și nu a condus la o astfel de varietate de opinii științifice contradictorii". Fosilele Pithecanthropus au fost atât de controversate încât până la sfârșitul anilor 1890 aproape 80 de publicații discutaseră deja despre ele.

 Reclasificarea ca Homo erectus
Pe baza cercetărilor lui Weidenreich și a sugestiei lui că Pithecanthropus erectus și Sinanthropus pekinensis erau legați printr-o serie de populații hibride, biologul german Ernst Mayr i-a reclasificat pe amândoi ca făcând parte din aceeași specie: Homo erectus. Mayr și-a prezentat concluzia la Cold Spring Harbor Symposium în 1950, și acest lucru a dus la reclasificarea speciilor erectus ale lui Dubois în genul Homo. Ca parte a reclasificării, Mayr a inclus nu numai Sinanthropus și Pithecanthropus, dar și Plesianthropus, Paranthropus, Javanthropus și multe alte genuri ca sinonime, argumentând că toți strămoșii omului au făcut parte dintr-un singur gen (Homo) și că "o singură specie de om a existat pe pământ la un moment dat". Considerată o "revoluție în taxonomie", abordarea unei singure specii de către Mayr a fost repede acceptată. Această formă de paleoantropologie s-a impus în anii 1950 și a durat până în anii 1970, când genul african Australopithecus a fost acceptat în arborele evoluției omului.

În anii 1970 a apărut o tendință de a considera exemplarele din Java ale H. erectus ca o subspecie, Homo erectus erectus, iar exemplarul chinez a fost denumit Homo erectus pekinensis.

 Caracteristici fizice

Omul de Java avea aproximativ 1,73 m înălțime și oasele lui arată că avea un mers drept la fel ca oamenii moderni. Femurul este mai gros decât cel al omului modern. Craniul avea oase groase și o frunte retrasă și fără bărbie, precum și arcade proeminente și un maxilar masiv. Cu 900 ccm, capacitatea craniană era mai mică decât cea a exemplarelor ulterioare de H. erectus. El avea dinți umani cu canini mari. Judecând după aspectele anatomice și arheologice precum și după rolul ecologic al Omului de Java, carnea animalelor vertebrate a fost probabil o parte importantă a dietei lor. Omul de Java, ca și alți Homo erectus, a fost, probabil, o specie rară. Există dovezi că Omul de Java folosea ustensile confecționate din oase sau din carapacea crustaceelor și moluștelor pentru tăiat carnea.

 Cultura materială H. erectus a ajuns în Eurasia cu aproximativ 1,8 milioane de ani în urmă, într-un eveniment considerat a fi primul exod african. Există dovezi că populația din Java a H. erectus a trăit într-un habitat forestier umed. Mai precis mediul ei de viață semăna cu o savană, dar a fost probabil periodic inundat ("savană hidromorfică"). Printre plantele descoperite în locul de excavare de la Trinil erau iarbă (Poaceae), ferigi, Ficus și Indigofera, care sunt tipice pădurilor tropicale joase.

 Controlul focului
Controlul focului de către Homo erectus datează, potrivit ipotezelor acceptate în general de către arheologi, de acum circa 400.000 de ani, existând presupuneri științifice bazate pe dovezi că ar fi chiar mai vechi. A fost descoperit lemn ars în straturile care conțineau fosilele Omului de Java de la Trinil, datând cu aproximație de acum 500.000-830.000 de ani. Cu toate acestea, pentru că Java Centrală este o regiune vulcanică, carbonizarea s-ar fi putut datora unor incendii naturale și nu există nici o dovadă concludentă că Homo erectus'' din Java  controla focul. S-a susținut că Omul de Java era conștient de folosirea focului și că existența frecventă a incendiilor naturale i-ar fi oferit Omului de Java o "folosire oportunistă [... care] nu a creat un model vizibil din punct de vedere arheologic".

Referințe

Bibliografie

Legături externe

 Human Timeline (Interactive) – Smithsonian, National Museum of Natural History (August 2016).

Specii timpurii de Homo
Java

Homo erectus erectus


කැපූ ගස් එකතු කරන යන්ත්‍රය (Harvester) බර වාහන ආකාරයේ යන්ත්‍රයකි. මෙය අස්වනු කැපීමේ විවිධ අවස්ථා වන ගස්කැපීම ඉවත් කිරීම ආදිය සඳහා යොදා ගනී. මෙය forwarder නැමති යන්ත්‍රය සමඟ එක්ව උදුරන ලද කොටන් ප්‍රවාහනයට පහසු මාර්ග ආසන්නයට ඇදගෙන යාමට ද යොදා ගනී.
අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රය පින්ලන්තයේ සහ ස්වීඩනයේ නිපදවා දියුණු කරන ලද අතර වර්ථමානයේ සියලුම වානිජමය ශාක කැපීමේ නිරතවන රටවල් විසින් භාවිතා කරයි. අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රයේ හිස (head) පළමුව හඳුන්වා දෙන ලද්දේ අසූව දශකයේ මුල්භාගයේදී ස්වීඩන සමාගමක් වන SP Maskiner සමාගමයි . මෙම උපකරණ උතුරු යුරෝපයේ වගා කරන ලද වනාන්තර කැපීමට බහුලව භාවිතා කරයි.

අස්වනු නෙලන යන්ත්‍ර ඵලදායී ලෙස සාමාන්‍ය බෑවුම් සහිත භූමිවල ගස් කැපීමට යොදා ගනී. නමුත් ඉතා තීව්‍රර බෑවුම් සහ කඳු සහිත හෝ තනි. ශාක ඉවත් කිරීමට දම්වැල් කියත් (Chain saws) භාවිතා කිරීමට සමහර රටවල් කැමැත්තක් දක්වයි. උතුරු යුරෝපයේ කුඩා සහ විධිමත් අස්වනු නෙළන යන්ත්‍ර ඉදිරූ ගස් කැබලි කිරීමට යොදා ගනී. සමහර අවස්ථාවන්හි මිනිස් ශ්‍රමය යොදාගෙන ගස් කපයි. බොහෝ විට ශාක වල  වට ප්‍රමාණය අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රයේ හිසට වඩා විශාල විට සහ ස්වයං රුකියා ලෙස වනාන්තර වගා කරන්නන් මිනිස් ශ්‍රමය යොදා ගෙන ගස් කැපීම සිදු කරයි.
යාන්ත්‍රකව වනාන්තර කැපීමේදී භාවිත වන මූලධර්ම "වනාන්තර බිමෙහි පය නොතබමු" යන්නයි. අස්වනු නෙලන යන්ත්‍රය සහ forwarder මෙම මූලධර්මය අනුගමනය කිරීමට පහසුකම් සලසා දෙයි. මෙහිදී යන්ත්‍රය හසුරවන්නාට පහසුවෙන් මෙන්ම ආරක්ෂිතව වැඩ කිරීමේ පරිසරයක් යන්ත්‍රය හසුරවන කොටසේ ඇත. මෙය කර්මාන්තයක් ලෙස වනාන්තර කැපීම

Kielder වනයේ Valmet 941 වැඩකරන ආකාරය
අස්වනු නෙළන යන්ත්‍ර  නිපදවන ප්‍රමුඛතමයන් වනුයේ  Timberjack (John Deere සතුය) Valmet (Komatsu සතුය) සහ Ponsse ය. අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රය භූමියේ ගමන් ගන්නා සෙසු වාහන වලට වඩා දැඩිව සකසා ඇති රෝද හෝ රෝද පද්ධතියක් සහිත යන්ත්‍රයකි. මෙය විවිධ බාධක වලට සාර්ථක විසඳුමකි. ඩීසල් එන්ජිම වාහනයට සහ අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රයට ජලය හෝ තෙල් මගින් ශක්තිය/ බලය සපයයි. (hydraulic power)
පොළව කණින යන්ත්‍රයට සමාන පැහැදිලි දෝංකාරයක් වාහනයෙන් පිටවී අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රයේ හිස වෙත යයි. සමහර අස්වනු නෙළන උපකරණ සම්බන්ධකර ඇත. අනෙක්වා කණිනයක් සම්බන්ධ නොකර අස්වනු නෙළන උපකරණ ලෙස ඇත.
කොම්බි යන්ත්‍ර අස්වනු නෙළන යන්ත්‍රවල ගස් පෙරළීමේ හැකියාව සහ forwarder  හි කපන ලද දැව ගෙනයාමේ හැකියාව එකට එක්කර සාදා ගස් ෙපරලීමට හා පෙරලු ගස් ප්‍රවාහනය කළ හැකි තනි යන්ත්‍රයක් ලෙස සාදා ඇත. මෙම නවීන යන්ත්‍ර ගස් කපන ස්ථානය හා අසුරන ස්ථානය ආසන්න විට යොදා ගනී.

බාහිර සබැඳි
Harvester on the Ritchiewiki

ආශ්‍රිත

කැපූ ගස් එකතු කරනය (වන විද්‍යාව)


غويلاوم داه زادي  ، من مواليد 1 يوليو 1978 في أبيدجان في ساحل العاج ، لاعب كرة قدم عاجي.

يلعب مع نادي تشانغتشون ياتاي.

مراجع

وصلات خارجية

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في بلغاريا
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في تونس
مهاجمو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون إيفواريون مغتربون في الجزائر
رياضيون إيفواريون مغتربون في الصين
رياضيون إيفواريون مغتربون في بلغاريا
رياضيون إيفواريون مغتربون في تونس
رياضيون من أبيدجان
لاعبو اتحاد عنابة
لاعبو الدوري البلغاري لكرة القدم الدرجة الأولى
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو النجم الأولمبي لحلق الوادي والكرم
لاعبو كرة قدم إيفواريون
لاعبو كرة قدم إيفواريون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في الجزائر
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في بلغاريا
لاعبو كرة قدم مغتربون في تونس
لاعبو منتخب ساحل العاج لكرة القدم
لاعبو نادي الوداد الرياضي
لاعبو نادي تشانغتشون ياتاي
لاعبو نادي سسكا صوفيا
مواليد 1978
مواليد في أبيدجان
لاعبو كرة قدم من أبيدجان

غويلاوم داه زادي


Le triège est une étoffe très robuste et rigide de lin naturel tissé de coton bleu utilisée traditionnellement pour la confection du bredzon, costume régional du sud du canton de Fribourg, plus particulièrement en Gruyère.

Historique
Durant le  siècle, le triège était fabriqué dans plusieurs usines alémaniques. Plus tard, il ne fut plus produit qu'au pénitencier de Thorberg, dans le canton Berne. La prison a aujourd'hui cessé cette fabrication, reprise par d'autres ateliers qui ne produisent du triège que sur commande spéciale des couturières qui réalisent des bredzons. À la suite de problèmes de toxicité du colorant initial, le triège fabriqué aujourd'hui est plus sombre que dans le passé.

Notes et références

Culture dans le canton de Fribourg
Folklore suisse
Costume traditionnel

Triège (étoffe)


6. periyot elementi, periyodik tablonun 6. periyodunda yer alan her bir element için kullanılan kavramdır.

6. periyot elementi


El trogón ecuatoriano (Trogon mesurus) es una especie de ave en la familia Trogonidae.

Hábitat y distribución
Se encuentra en bosques deciduos y semi-húmedo y bosque en el oeste de Ecuador y hasta el noroeste Perú.

Taxonomía
Antes era considerada una subespecie de la Trogon melanurus, que se asemeja, a excepción de sus ojos blancos.

Referencias
 South American Classification Committee (2008). Recognize Trogon mesurus as a separate species from Trogon melanurus (2).

mesurus
Aves del Chocó
Taxones descritos por Jean Cabanis
Taxones descritos por Ferdinand Heine Jr.
Animales descritos en 1863

Trogon mesurus


Ráðuneyti Ásgeirs Ásgeirssonar (stundum köllað samstjórn lýðræðissinna) er heiti á ríkisstjórn Ásgeirs Ásgeirssonar sem studd var af Framsóknarflokki og Sjálfstæðisflokki. Stofnað var til hennar upp úr stjórnarkreppu og var megintilgangurinn stjórnarinnar að finna lausn á deilum um kjördæmaskipan landsins sem hélt stjórnmálunum í gíslingu.

Saga

Aðdragandi og stjórnarmyndun
Ríkisstjórn Framsóknarflokksins undir forystu Tryggva Þórhallssonar hélt velli í Alþingiskosningunum 1931 í skjóli ójafns vægi atkvæða með einungis 35% fylgi. Stjórnin hafði hins vegar ekki meirihluta í efri deild og nýttu stjórnarandstöðuflokkarnir, Sjálfstæðisflokkur og Alþýðuflokkur þá stöðu til að stöðva mikilvæg stjórnarmál til að þrýsta á um breytingar á kjördæmakerfinu. Þetta leiddi til þess að stjórnin varð að biðjast lausnar í lok maí 1932.

Fráfarandi forsætisráðherra benti konungi á fjármálaráðherrann Ásgeir Ásgeirsson sem eftirmann sinn. Ásgeir kannaði ýmsa kosti: bæði möguleikann á að Framsóknarmenn mynduðu nýja stjórn einir eða að mynduð yrði samstjórn allra þriggja flokkanna á þingi. Niðurstaðan varð þó sú að Framsóknarmenn og Sjálfstæðismenn mynduðu stjórnina. Ekki var þó leitað til helstu leiðtoga flokkanna til að gegna ráðherraembættum, en auk Ásgeirs sátu Magnús Guðmundsson úr Sjálfstæðisflokki og Þorsteinn Briem í ríkisstjórninni, en sá síðarnefndi var Framsóknarmaður utan þings.

Stjórnin tók við störfum þann 3. júní og bar Jón Baldvinsson formaður Alþýðuflokksins þá þegar upp vantrauststillögu sem var felld með 30 atkvæðum gegn 4.

Sakamál gegn dómsmálaráðherra
Eitt síðasta verk Jónasar Jónssonar frá Hriflu í embætti dómsmálaráðherra var að hefja málarekstur gegn verðandi eftirmanni sínum, Magnúsi Guðmundssyni. Tengdist málið ásökunum um afbrot Magnúsar í gjaldþrotamáli sem hann hafði sinnt sem lögmaður nokkrum árum fyrr.

Hermann Jónasson lögreglustjóri í Reykjavík sem jafnframt fór með dómsvald, dæmdi Magnús til fangelsisvistar í nóvember 1932. Þar sem Hermann var Framsóknarmaður og handgenginn Jónasi frá Hriflu voru Sjálfstæðismenn sannfærðir um að dómurinn væri af pólitískum rótum sprottinn.

Ekki þótti dómsmálaráðherra sætt í embætti með dóm á bakinu og sagði Magnús því af sér. Ólafur Thors við starfinu og gegnd því um tveggja mánaða skeið, uns Magnús var sýknaður í Hæstarétti. Á þessum skamma tíma í embætti náði Ólafur að skipa Helga Tómasson á nýjan leik sem yfirlækni á Kleppsspítala og lauk með því hatrömmum deilum sem nefndar hafa verið Stóra bomban.

Stjórnarskrárbreytingar
Aukið vægi sveitakjördæma á kostnað þéttbýlisstaðanna gagnaðist Framsóknarflokknum vel en var þyrnir í augum annarra flokka, einkum Alþýðuflokks og Kommúnistaflokksins sem sóttu fylgi sitt að langmestu leyti til bæjanna. Stuðningur Sjálfstæðismanna við ríkisstjórnina var bundinn því að unnt yrði að finna lausn á kjördæmamálinu.

Eftir langar og strangar viðræður komu fulltrúar stjórnarflokkanna tveggja, þeir Tryggvi Þórhallsson og Ólafur Thors, sér saman um málamiðlun sem fól í sér að þingmönnum væri fjölgað í 49 og tekin væru upp uppbótarsæti. Þannig færi þingstyrkur einstakra flokka nær því að endurspegla fylgi þeirra á landsvísu þótt áfram ætti landsbyggðin hlutfallslega fleiri þingmenn en þéttbýlið.

Kosningar 1933 og stjórnarslit
Stjórnarskrárbreytingarnar voru samþykktar í lok vorþings 1933. Þar sem samþykkja þarf breytingar á stjórnarskrá tvívegis með kosningum á milli var þing rofið og gengið til nýrra kosninga þann 16. júlí. Kosið var eftir gömlu kosningareglunum og tapaði Framsóknarflokkur miklu fylgi, en aðrir flokkar unnu ár. Þannig hlaut Sjálfstæðisflokkurinn mesta fylgi í sögu sinni, 48%.

Gerðust þær raddir háværar að kalla bæri saman aukaþing til að staðfesta stjórnarskrárbreytinguna svo unnt væri að kjósa eftir nýju kosningakerfi þegar að hausti. Ekki var fallist á þær kröfur og fór að lokum svo að ekki var gengið aftur til kosninga fyrr en 24. júní 1934.

Skiptar skoðanir voru innan Framsóknarflokksins um ágæti þess að kjósa strax aftur. Þegar þing kom saman í nóvember 1933 samþykkti þingflokkurinn að slíta stjórnarsamstarfinu og baðst Ásgeir Ásgeirsson þegar lausnar, en sat þó áfram uns ný stjórn hafði verið mynduð. Vildu Framsóknarmenn freista þess að reyna stjórnarsamstarf með Alþýðuflokki sem hefði haft minnsta mögulega minnihluta. Ekki náðist samstaða um þau áform sem leiddi til klofnings, þar sem hluti flokksmanna mynduðu Bændaflokkinn en Ásgeir Ásgeirsson gerðist þingmaður utan flokka.

Ríkisstjórnin sat til 28. júlí 1934, þegar stjórn hinna vinnandi stétta tók við völdum. Hafði stjórnin þá í raun verið umboðslaus í á níunda mánuð.

Ráðherrar
 Ásgeir Ásgeirsson (F), forsætisráðherra og fjármálaráðherra
 Þorsteinn Briem (F), atvinnumálaráðherra, fór einnig með kirkju- og menntamál.
 Magnús Guðmundsson (S), dómsmálaráðherra, fór einnig með sjávarútvegs-, iðnaðar-, samgöngu- og félagsmál.
 Ólafur Thors (S), dómsmálaráðherra (nóv.-des. 1932)

Tilvísanir og heimildir

Íslensk ráðuneyti (Stjórnarráð Íslands)

Ráðuneyti Ásgeirs Ásgeirssonar


An Carex paracuraica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Fa Tsuan Wang, Yui Liang Chang ngan S.Yun Liang. An Carex paracuraica in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Carex

Carex paracuraica


Muhammad Rafiq Tarar (; ; 2 November 1929 – 7 March 2022) was a Pakistani politician and jurist who served as the ninth President of Pakistan from January 1998 until his resignation in June 2001, and prior to that as a senator from Punjab in 1997. Before entering politics, Tarar served as senior justice of the Supreme Court of Pakistan from 1991 to 1994 and as the 28th Chief Justice of Lahore High Court from 1989 to 1991.

Tarar was born in Mandi Bahauddin, and graduated with LLB from University of the Punjab in 1951, before starting practice as a lawyer in Lahore High Court the following year. In 1966, he pursued a career as a jurist. Tarar later served as a justice in Pakistan's highest courts. After his retirement at 65, he started a political career as a legal advisor to Nawaz Sharif. Tarar became a senator from Punjab in 1997 and the same year nominated as presidential candidate by PML-N, but his nomination paper was rejected by the Acting Chief Election Commissioner. Barrister Ijaz Husain Batalvi assisted by M. A. Zafar and Akhtar Aly Kureshy Advocate, challenged his rejection in Lahore High Court and the Full Bench set aside the rejection order of Election Commission and he was elected as President of Pakistan in the presidential election by a margin of 374 out of 457 votes of the Electoral College.

Tarar assumed office in January 1998 with heavy criticism by opposition especially from former Prime Minister Benazir Bhutto who accused him of illegally legitimizing dismissal of his government as a judge of Supreme Court of Pakistan. As a head of state, Tarar shifted Pakistan's system of government from semi-presidential system to parliamentary democratic system by signing Thirteenth Constitutional Amendment. He surrendered his reserve power of dismissing Prime Minister, triggering new elections and dissolving National Assembly. He also signed the Fourteenth and Fifteenth amendment to the constitution that limited the powers of the presidency from executive to a figurehead.

Tarar resigned as President in 2001 in the wake of the 1999 Pakistani coup d'état. He resisted and did not endorse the 12 October 1999 military coup. He was forced to step down by then Chief Executive Pervez Musharraf and ultimately succeeded by Musharraf through a referendum held in 2002. Twenty months after seizing power in a coup, General Musharraf took the head of state's oath and became the fourth military ruler to become president.

Early life and education
Muhammad Rafiq Tarar was born in Mandi Bahauddin, British India, on 2 November 1929 to a Tarar family. Tarar was influenced by Syed Ata Ullah Shah Bukhari and he took a part in political sessions of Majlis-e-Ahrar-e-Islam during British colonial rule. In his college years, he was also an activist for the All-India Muslim League and was a follower of Muhammad Ali Jinnah. During the partition of India, Tarar performed voluntary duty as a relief worker in camps set up by the All India Muslim Students Federation for Indian emigrants. He graduated with BA in Islamic Studies from Government Islamia College, Gujranwala in 1949. He acquired LLB degree in 1951 from Punjab University Law College.

Judicial and political career
Tarar started a career as a lawyer, soon after completion of his studies. In 1951, he enrolled as a Pleader in Lahore High Court. He started practicing as an Advocate in the same court, in later years. He established a Gujranwala-based legal aid firm in 1960s and excelled at advocacy. In 1966, Tarar started a judicial career after he appeared and passed the competitive exams to be elevated as session judge in District Courts. In 1971, he became Chairman of the Punjab Labor Court. Tarar was appointed a judge at Lahore High Court, highest appellate judicial court of Punjab province, in October 1974.

Tarar served in the Lahore High Court as a justice for decades. He was also a member of the Election Commission of Pakistan where he represented Punjab. He was appointed the 28th Chief Justice of Lahore High Court where he served from 1989 to 1991 until his appointment as a judge in the Supreme Court of Pakistan. His appointment was made by then president Ghulam Ishaq Khan with the consent of Supreme Judicial Council. He served as a senior justice of the Supreme Court of Pakistan from January 1991 to November 1994. He was also an awaiting candidate of the Chief Justice of Pakistan but he retired earlier on attaining the age of 65 years and started a political career. In 1994, following his retirement from judiciary, Tarar entered in to politics and started a political career as a legal adviser and close aide to then opposition leader Nawaz Sharif. In March 1997, he became a senator and represented Punjab in the upper-house of Pakistan until his resignation in December 1997. He was nominated as presidential candidate by PML(N) same year and secured a historical victory in presidential election.

Presidency (1998–2001)

Initial days
After Farooq Leghari's resignation in 1997, he was nominated as a candidate for the President of Pakistan. On 31 December 1997, in an indirect election, Tarar was elected by a huge margin, getting 374 of 457 votes of the Electoral College against Aftab Mirani of PPP (a PML(N)'s rival) who got 31 votes, and Muhammad Khan Shirani of JUI(S) who got 22 votes. This was the largest margin in such elections. On his appointment former Prime Minister Benazir Bhutto delivered a speech in London to the Commonwealth Ethnic Bar Association and criticized his appointment. She accused him of being dishonest by saying "A former judge [Tarar] who dishonestly legitimized the overthrow of my first government was elected President of Pakistan. This same man stands accused by a former President Farooq Leghari of "taking briefcases of money" to bribe other judges in the famous 1997 case. The Election Commission rejected Justice Tarar's nomination for the presidency. Justice Qayyum, on leave for his mother's funeral, rushed back to grant a stay. And Tarar was elected. As for the bribery charges, Tarar, as a former judge, like former generals, is immune to prosecution in real terms."

Constitutional reforms
Upon becoming President, Tarar was an unassuming and merely ceremonial figurehead who kept a low profile, and avoided news media, and he remained a devoted servant and loyalist of the Sharif family. He readily signed the Thirteenth, Fourteenth, and Fifteenth amendments to the Constitution of Pakistan that limited the powers of the presidency.

The President of Pakistan's powers had thus been slowly removed over the years, culminating in the 1997 Thirteenth Amendment to the Constitution of Pakistan which removed virtually all remaining reserve powers, making the office almost entirely symbolic in nature as per the true spirit of the Pakistani constitution.

Resignation
Tarar did not endorse the 1999 Pakistani coup d'état by the Pakistani military which elevated General Pervez Musharraf, Chairman Joint Chiefs of Staff Committee, since he was an appointee of the Nawaz Sharif. The Pakistani military thus decided not to retain Tarar as the President for his full term of five years, given his partisan attitude. On 21 June 2001, General Musharraf who acted as Chief Executive in capacity, enforced the Legal Framework Order, 2002; Musharraf removed Tarar as he read the paragraph: "Mr. Muhammad Rafiq Tarar has ceased to hold the office of the President with immediate effect."

Death
Tarar retired from politics and settled in Lahore, where he died after a long illness on 7 March 2022, at the age of 92.

References

Citations

Cited works and general bibliography

|-

1929 births
2022 deaths
Chief Justices of the Lahore High Court
Deaths from coronary artery disease
Justices of the Supreme Court of Pakistan
Members of the Senate of Pakistan
Pakistan Movement activists
Pakistan Muslim League (N) politicians
Pakistani democracy activists
Pakistani jurists
Pakistani Muslims
People from Gujranwala
Presidents of Pakistan
Punjabi people
University of the Punjab alumni

Muhammad Rafiq Tarar


Pesponto se refere a uma técnica de costura, em que a linha de costura é feita para ser vista pelo lado de fora da peça de vestuário, tanto por estética como por funcionalidade.

É usado com frequência em bordas de roupas, como decotes ou bainhas, ajudando o tecido a permanecer firme e dá visibilidade à borda. A técnica é utilizada ainda em bolsos ou em abas em zíperes, especialmente em bolsas. Os pespontos decorativos são projetados intencionalmente para serem demonstrados, podendo serem feitos em um fio sofisticado ou com um tipo especial de ponto. De outro lado, o pesponto geralmente é feito usando um ponto reto com uma linha que combina com o tecido da moda.

Galeria

Vestuário

Pesponto


Olivier Krumbholz (n. 12 iulie 1958, în Longeville-lès-Metz) este un fost handbalist francez și actual  antrenor de handbal, în prezent antrenorul principal al echipei naționale feminine a Franței. Începând din 1999, el a obținut cu echipa franceză nouă medalii la mari competiții internaționale, din care două de aur, la Campionatele Mondiale din 2003 și 2017, și una de argint, la Jocurile Olimpice din 2016. Practic toate medaliile din istoria echipei de handbal feminin a Franței au fost câștigate avându-l pe Krumbholz ca antrenor principal.

Carieră
Olivier Krumbholz a evoluat timp de 10 sezoane ca handbalist în campionatul național francez 1A, la echipa Stade messin étudiants club (SMÉC Metz), unde a jucat alături de frații săi Jean-Paul și Pierre. În 1983, el a fost chiar selecționat de 9 ori în echipa Franței.

În 1986, la doar 28 de ani, el pune punct carierei de jucător și devine antrenorul echipei de handbal feminin ASPTT Metz, cu care va câștiga 5 titluri naționale între 1989 și 1995.

Numit la conducerea echipei naționale feminine de tineret a Franței între 1992 și 1998, el i-a succedat apoi lui Carole Martin ca antrenor principal la echipa națională de senioare, unde a rămas până în iunie 2013. Sub conducerea sa, echipa Franței a ajuns până în finala Campionatului Mondial din 1999, a câștigat apoi primul titlu mondial în 2003 și a disputat încă două finale, în 2009 și 2011. Olivier Krumbholz a fost concediat de la echipa Franței în 2013, fiind înlocuit cu Alain Portes.

Krumbholz este rechemat la națională în 2016, succedându-i lui Alain Portes, demis din cauza rezultatelor slabe ale selecționatei. Schimbarea a permis echipei Franței să câștige prima sa medalie olimpică, argintul la Rio de Janeiro 2016, și medalia de bronz la Campionatul European din 2016, apoi să obțină un al doilea titlu mondial, la Campionatul Mondial din 2017.

Palmares

Jucător
9 selecții în echipa A a Franței;

Antrenor de club
Campionatul Franței:
 Câștigător: 1989, 1990, 1993, 1994, 1995 (cu ASPTT Metz)

Cupa Franței:
 Câștigător: 1990, 1994 (cu ASPTT Metz)

Antrenor la echipa națională
Jocurile Olimpice:
 Medalie de argint: 2016 (antrenor principal)

Campionatul Mondial:
 Medalie de aur: 2003, 2017 (antrenor principal)
 Medalie de argint: 1999, 2009, 2011 (antrenor principal)

Campionatul European:
 Medalie de bronz: 2002, 2006, 2016 (antrenor principal)

Alte activități
Olivier Krumbholz a luat parte la programul "Bien Manger, C'est Bien Joué !" (în ), lansat în 2005 de Fundația de Sport. El a participat la realizarea de filme adresate tinerilor sportivi pentru a-i învăța bazele unei alimentații adaptate la efortul fizic.

Începând din 2013, Krumbholz a fost director sportiv al Campionatului Mondial din 2017.

Viața privată
Olivier este soțul Corinnei Krumbholz, fostă internațională și căpitan al echipei feminine a Franței, pe care a pregătit-o atunci când era antrenor la ASPTT Metz.

Referințe

Legături externe
 Interviu cu Olivier Krumbholz pe pagina oficială a echipei naționale de handbal feminin a Franței

Nașteri în 1958
Antrenori de handbal francezi
Handbaliști francezi
Sportivi francezi în viață
Medaliați olimpici cu argint francezi

Olivier Krumbholz


A história antropométrica é o estudo da história da altura e do peso humanos. Ela tem raízes históricas. Na década de 1830, Adolphe Quetelet e Louis R. Villermé estudaram a estatura física das populações. Na década de 1960, historiadores franceses analisaram a relação entre variáveis socioeconômicas e altura humana. A história antropométrica foi estabelecida como campo de estudo no final da década de 1970, quando os historiadores econômicos Robert Fogel, John Komlos, Richard Steckel e outros acadêmicos começaram a estudar a história da estatura física humana e sua relação com o desenvolvimento econômico. Um ramo da cliometria, usa tendências e padrões transversais na estatura física humana para entender os processos históricos.

Veja também

 História da antropometria
 Cliometria
 Economia
 Biologia humana

Teoria da história
Antropologia física
Antropometria
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

História antropométrica