Les Gloeobotrydaceae sont une famille d'algues de l'embranchement des Ochrophyta  de la classe des Xanthophyceae et de l'ordre des  Mischococcales.

Étymologie
Le nom vient du genre type Gloeobotrys, composé du préfixe gloe-, du grec , colle, (de glea, gelée) », et du suffixe grec βοτρυ / botry, «  petite grappe » ou βοτρυσ / botrys,  « grappe de raisin », en référence
à l'habitus de cet organisme qui forme .

Taxonomie

Description
A. Luther, en 1899, décrit ainsi le genre Chlorosaccus

Liste des genres
Selon  :
 Asterogloea Pascher, 1930
 Chlorosaccus Luther, 1899
 Gaumiella Bourrelly, 1948
 Gloeobotrys Pascher, 1930  genre type
 Gloeoskene Fott, 1957
 Gloeosphaeridium Pascher, 1937, nom. inval.
 Merismogloea Pascher, 1938

Notes et références

Notes

Références

Références biologiques

Xanthophyceae
Famille d'algues (nom scientifique)

Gloeobotrydaceae


An Ceratocaryum decipiens in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Nicholas Edward Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Hans Peter Linder. An Ceratocaryum decipiens in nahilalakip ha genus nga Ceratocaryum, ngan familia nga Restionaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ceratocaryum

Ceratocaryum decipiens


VAB se poate referi la:

 , un tip de vehicul blindat francez
 Valoare adăugată brută, termen financiar

Acronime de trei litere

VAB


Apollo 3 fue un grupo alemán formado en el año de 2006, pero despegó con gran popularidad en Alemania en el año de 2009, tras fichar con Sony, integrado por Henry Horn (vocalista), Dario Barbanti (guitarrista) y Marvin Schlatter (tecladista y rapero), más conocido por interpretar el tema central de la película Vorstadtkrokodile, y sus dos secuelas, titulado Superhelden (). Interpretaron además una canción para la película Teufelskicker, llamada Diabolish, en la cual actuaron como personajes principales.

Miembros
Henry Horn: Nació el 25 de junio de 1997 en Frankfurt, Alemania. Se mudó a Colonia en 2006. En este mismo año conoce a Dario y a Marvin y forman una banda la cual su maestra descubre. Henry es el vocalista principal de Apollo 3 y sabe tocar la guitarra desde los 6 años.

Dario Barbanti: Nació el 5 de enero de 1997 en Köln (Colonia), Alemania. Dario vivió en las afueras de Colonia por lo que sus padres decidieron que asista a la única primaria que existe ahí que es 'Montessori-Gymnasium' donde conoce a Marvin Schlatter con el que después junto con Henry Horn forman la banda. Dario es el guitarrista de Apollo 3 y hace música desde 2005 (desde los 7 años). El nombre de la banda se le ocurrió a él.

Marvin Schlatter: Nació el 25 de agosto de 1996. Marvin es el rapero/MC que le da un ambiente cool a Apollo 3. Marvin y Dario se conocieron en el Kindergarden(infantil). El canta desde los 2 años y toca el piano.

Filmografía

Discografía

Álbumes

Sencillos
2009: Superhelden
2009: Startschuss
2010: Chaos
2013: Wir sehn uns dann am Meer
2013: Feier dein Leben

Soundtrack
2009: Vorstadtkrokodile - Superhelden
2009: E-Explosiv - Das Magazin - Brich Mein Herz
2010: Die Teufelskicker - Diabolisch y el Remix de Adrenalin
2010: Vorstadtkrokodile 2 - Superhelden
2011: Vorstadtkrokodile 3 - Superhelden
2011: "Löwenzahn - Das Kinoabenteuer - Überflieger

Videos musicales
2009: Superhelden
2009: Startschuss
2010: Chaos
2013: Wir seh'n uns dann am Meer
2013: Feier dein leben
2014: Limit

Enlaces externos

Instagram:
Apollo 3: ap3official
Henry Horn : henry_horn_
Diario Barbanti: dario_barbanti
Marvin Schlatter: wavy_wayvo

Grupos de rock de Alemania
Grupos de pop rock de Alemania
Grupos de rock alternativo de Alemania

Apollo 3


ධම්‌මචක්‌කප්‌පවත්‌තන සූත්‍රය

මා විසින් මෙසේ අසන ලද: එක්සමයෙක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ බරණැස සමීපයෙහි මිගදාය නම් වූ ඉසිපතනාරාමයෙහි වැඩවසන සේක. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ පස්වග මහණුන් ඇමතූ සේක. මහණෙනි, ලාමක වූ ගැමි දහමක් වූ පුහුදුනන් විසින් සෙවුණු ආර්‍ය්‍යයන් සතු නොවූ අවැඩ ඇසුරු කළ කාමවස්තූන් කෙරෙහි යම් මේ ක්ලෙශකාමයෙහි පුනපුනා යෙදීමෙකුත් වේ ද, දුක් වූ ආර්‍ය්‍යයන් සතු නූවූ අවැඩ ඇසුරු කළ යම් මේ සිරුර පෙළීමෙහි පුනපුනා යෙදීමෙකුත් වේ ද, පැවිද්දහු විසින් මේ අන්ත දෙක (දෙකොටස) නො සෙවියයුතු. මහණෙනි, තථාගතයන් විසින් ඒ මේ අන්ත දෙකට නො පැමිණ පැනැස ඇති කරන නුවණැස ඇති කරන මැදුම් පිළිවෙත අවබොධ කරන ලද්දේ කෙලෙස් සන්හිඳුවීම පිණිස වෙසෙස් දැනුම පිණිස සිවුසස් දැනුම පිණිස නිවන් පිණිස පවතී. මහණෙනි, තථාගතයන් විසින් අවබොධ කරන ලද පැනැස ඇති කරන නුවණැස ඇති කරන ඒ කවර නම් මැදුම් පිළිවෙතෙක් කෙලෙස් සන්හිඳුවීම පිණිස වෙසෙස් දැනුම පිණිස සිවුසස් දැනුම පිණිස නිවන් පිණිස පවතී ද යත්: "මේ අරිඅටඟිමඟ මැ" යි. එනම් : "සම්මාදිට්ඨි සම්මාසඞ්කප්ප සම්මාවාචා සම්මාකම්මන්ත සම්මාආජීව සම්මාවායාම සම්මාසති සම්මාසමාධි" යි. මහණෙනි, පැනැස කරන නුවණැස කරන ඒ මේ මැදුම් පිළිවෙත තථාගතයන් විසින් අවබොධ කරන ලද්දේ කෙලෙස් සන්හිඳුවීම පිණිස වෙසෙස් දැනුම පිණිස සිවුසස් දැනුම පිණිස නිවන් පිණිස පවතී.

මහණෙනි, මේ වූකලි දුඃඛාර්‍ය්‍යසත්‍ය යයි: "ඉපදීමත් දුක් ය. ජරාවත් දුක් ය. ව්‍යාධියත් දුක් ය. මරණයත් දුක් ය. අප්‍රියයන් හා එක්වීමත් දුක් ය. ප්‍රියයන්ගෙන් වෙන්වීමත් දුක් ය. කැමැති දෑ නො ලැබීමත් දුක් ය. සැකෙවින් පඤ්ච උපාදානස්කන්‍ධයෝ දුක්හ" යි. මහණෙනි, මේ වූකලි දුඃඛසමුදයාර්‍ය්‍යසත්‍ය යි: පුනර්භවය ඇති කරන නන්‍දිරාගය සහගිය ඒ ඒ භවයන්හි ඇල්ම ඇති කරන යම් තෘෂ්ණාවක් වේ ද, එනම්: කාමතණ්හා (කාමවස්තූන් කෙරෙහි පවත්නා තෘෂ්ණාව) භවතණ්හා (ශාශ්වතදෘෂ්ටි සහගත තෘෂ්ණාව) විභවතණ්හා (උච්ඡෙද දෘෂ්ටි සහගත් තෘෂ්ණාව) යි. මහණෙනි, මේ වූකලි දුඃඛනිරොධාර්‍ය්‍යසත්‍ය යි: ඒ තෘෂ්ණාවේ ම යම් නිරවශෙෂයෙන් නො ඇලීම් සඞ්ඛ්‍යාත නිරොධයෙක් දුරලීමෙක් අත්හැරීමෙක් මිදීමෙක් නො ඇල්මෙක් වේ ද, (එයයි) මහණෙනි, මේ වූ කලි දුක්ඛනිරොධගාමිනීප්‍රතිපදාර්‍ය්‍යසත්‍ය යි. මේ ආර්‍ය්‍යඅෂ්ටාඞ්ගිකමාර්ගය ම ය. එනම්: සම්මාදිට්ඨි ය ... සම්මාසමාධි යි.

මහණෙනි, මේ දුක්ඛාර්‍ය්‍යසත්‍යය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. නැණ පහළ විය. පැන පහළ විය. විදු පහළ විය. එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුඃඛාර්‍ය්‍යසත්‍ය ය පිරිසිඳ දතයුතු (ඉක්මැ වියැ යුතු) ය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළවිය ... එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛාර්‍ය්‍යසත්‍යය පිරිසිඳ දන්නා ලදැ යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය ... එලිය පහළ විය.

මහණෙනි, මේ දුක්ඛසමුදයාර්‍ය්‍යසත්‍යය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. නැණ පහළ විය. පැන පහළ විය. විදු පහළ විය. එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛසමුදයාර්‍ය්‍යසත්‍යය ප්‍රහාණය කළ යුතු යයි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය ... එළිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛසමුදයාර්‍ය්‍යසත්‍යය ප්‍රහීණයැ යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය ... එලිය පහළ විය.

මහණෙනි, මේ දුක්ඛනිරොධාර්‍ය්‍යසත්‍යය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. නැණ පහළ විය. පැන පහළ විය. විදු පහළ විය. එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛනිරොධාර්‍ය්‍යසත්‍යය පසක් කළයුතුය යි. පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය ... එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛනිරොධාර්‍ය්‍යසත්‍යය පසක් කරන ලදැ යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය ... එලිය පහළ විය.

මහණෙනි, මේ දුක්ඛනිරොධගාමිනීප්‍රතිපදාර්‍ය්‍යසත්‍යය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. නැණ පහළ විය. පැන පහළ විය. විදු පහළ විය. එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛනිරොධගාමිනීප්‍රතිපදාර්‍ය්‍යසත්‍යය වැඩිය යුතු ය යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. ... එලිය පහළ විය. මහණෙනි, ඒ මේ දුක්ඛනිරොධගාමිනීප්‍රතිපදාර්‍ය්‍යසත්‍යය වඩන ලදැ යි පෙර නො ඇසූවිරූ දහම්හි මට ඇස පහළ විය. නැණ පහළ විය. පැන පහළ විය. විදු පහළ විය. එලිය පහළ විය.

මහණෙනි, යම්තාක් මට මේ සිවු අරීසස්හි මෙසේ තුන් පිරිවටක් ඇති දොළොස් අයුරක් ඇති ඥානසඞ්ඛ්‍යාත දර්ශනය තතුසේ වෙසෙසින් විසුදු නො වී ද, මහණෙනි, ඒතාක් මම දෙවියන් සහිත මරුන් සහිත බඹුන් සහිත ලෙව්හි මහණ බමුණන් සහිත දෙවිමිනිසුන් සහිත ප්‍රජායෙහි අනුත්තර සම්‍යක්සම්බොධිය අවබොධ කෙළෙමැ යි නො ම පිළින කෙළෙමි. මහණෙනි, යම් කලෙක මට මේ සිවු අරීසස්හි මෙසේ තුන් පිරිවටක් ඇති දොළොස් අයුරක් ඇති ඥානසඞ්ඛ්‍යාත දර්ශනය තතුසේ වෙසෙසින් විසුදු වී ද, මහණෙනි, එකල්හි මම දෙවියන් සහිත මරුන් සහිත බඹුන් සහිත ලෙව්හි මහණබමුණන් සහිත දෙවිමිනිසුන් සහිත ප්‍රජායෙහි අනුත්තර සම්‍යක්සම්බොධිය අවබොධ කෙළෙමැ යි පිළින කෙළෙමි. මට ඥානදර්ශනයත් පහළ විය. මාගේ අර්හත්ඵල සමාධිය අකොප්‍ය ය (නො සැලේ). මේ කෙළවර ඉපැද්ම ය, දැන් පුනර්භවයෙක් නැතැ යි මෙය භාග්‍යවතුන් වහන්සේ වදාළ සේක. සතුටු සිත් ඇති පස්වග භික්‍ෂුහු භාග්‍යවතුන් වහන්සේගේ දෙශනාව පිළිගත්හ යි.

මේ වෙය්‍යාකරණය වදාරනු ලබන කල්හි "යම් කිසිවෙක් හටගන්නාසුලු නම් ඒ සියල්ල නැසෙනසුල්ලැ"යි ආයුෂ්මත් කොණ්ඩඤ්ඤහට පහවූ කෙලෙස්රජස් ඇති පහව ගිය කෙලෙස්මල ඇති දහම්ඇස (පළමු මගනැණ) පහළ විය. භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් දම්සක් පැවැත්වූ කල්හි මහණකූ විසින් හෝ බමුණකූ විසින් හෝ දෙවියකු විසින් හෝ මරකු විසින් හෝ බඹකූ විසින් හෝ ලොව කිසිවකු විසින් හෝ (තමන් වහන්සේ හා සමාන ලෙස) නො පැවැත්විය හැකි මේ අනුත්තර දම්සක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බරණැස් මිගදාය නම් ඉසිපතනාරාමයේ දී පවත්වන ලදැ"යි බූමාටු දෙවියෝ ප්‍රීති ශබ්ද ඇස්වූහ. (සාධුකාර දුන්හ.) මහණකූ විසින් හෝ බමුණකු විසින් හෝ දෙවියකු විසින් හෝ මරකු විසින් හෝ බඹකු විසින් හෝ ලොව කිසිවකු විසින් හෝ සමාන ලෙස නො පැවැත්විය හැකි මේ අනුතුරු දම්සක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බරණැස මිගදාය නම් ඉසිපතනාරාමයේ දී පවත්වන ලදැ යි බූමාටු දෙවියන්ගේ (සාධුකාර) ශබ්දය අසා සිවුමහරජවැසි දෙවියෝ සාධුකාර දුන්හ ... සිවුමහරජවැසි දෙවියන්ගේ සාධුකාර ශබ්දය අසා තව්තිසා වැසි දෙවියෝ සාධුකාර දුන්හ ... යාම දෙවියෝ ... තුසිත දෙවියෝ ... නිර්මාණරතී දෙවියෝ ... පරනිර්මිතවශවර්ති දෙවියෝ ... මහණකු විසින් හෝ බමුණකු විසින් හෝ දෙවියකු විසින් හෝ මරකු විසින් හෝ බඹකු විසින් හෝ ලොව කිසිවකු විසින් හෝ සමාන ලෙස නො පැවැත්විය හැකි මේ අනුතුරු දම්සක භාග්‍යවතුන් වහන්සේ විසින් බරණැස මිගදාය නම් ඉසිපතනාරාමයේ දී පවත්වන ලදැ" යි ... බ්‍රහ්මකායික දෙවියෝ සාධුකාර දුන්හ" යි.

මෙසේ එකෙණෙහි ඒ මොහොතෙහි බඹලොව තෙක් (සාධුකාර) ශබ්දය උස්ව පැන නැංගේ ය. මේ දශසහස්‍රී ලොකධාතුවත් සැලුණේ ය. මහත්සේ සැලුණේ ය. දැඩිසේ වෙවුළී ය. දෙවියන්ගේ දෙවානුභාවය ඉක්ම සිටි අප්‍රමාණ උදාර ආලොකයෙක් ද ලොව පහළ විය. එකල්හි භාග්‍යවතුන් වහන්සේ "භවත් කොණ්ඩඤ්ඤ ඒකාන්තයෙන් (චතුස්සත්‍යය) දැන ගත්තේ ය. භවත් කොණ්ඩඤ්ඤ ඒකාන්තයෙන් දැන ගත්තේ ය යි උදන් ඇනූ සේක. මෙසේ ආයුෂ්මත් කොණ්ඩඤ්ඤහට "අඤ්ඤාකොණ්ඩඤඤ"යි ම මේ නමෙක් වී යි.

අටුවාව
යථාභූතං ඤාණදස්සනං

සංයුත්ත නිකාය

ධම්මචක්කප්පවත්තන සූත්‍රය


Les   sont un site archéologique avec les ruines d'un temple bouddhiste de la période Hakuhō, situé dans le quartier Shindachionoshiro de la ville de Sennan, dans la préfecture d'Osaka, au Japon. Le temple n'existe plus mais le site a été désigné lieu historique national en 1987.

Présentation des ruines
Les ruines du temple Kaie-ji sont situées près de la côte de la baie d'Osaka, sur une colline en terrasses avec une élévation d'environ 20 mètres, à l'extrémité sud du district de Sennan, dans l'enceinte du sanctuaire shinto . En 1936, une fouille archéologique met au jour les fondations d'un temple au plan inspiré de celui du Hōryū-ji à Ikaruga, Nara, ainsi que le site d'une grande résidence appartenant à un puissant chef de clan local. Le style des tuiles du toit fait penser que le temple a été construit à l'époque d'Asuka, soit pendant la seconde moitié du . Les fondations du kondō à l'est et d'un tō (pagode) à l'ouest, entourée d'un kairō (cloître), ainsi que les fondations d'une salle de réunion sont trouvées lors de fouilles ultérieures entre 1981 et 1986. Le temple semble avoir survécu à la période Muromachi ; cependant, il n'existe aucune trace documentaire écrite du temple. Le nom « Kaie-ji » est un nom géographique local moderne et peut ou non correspondre au nom original de ce temple.

Parmi les objets excavés, 302 pièces ont été désignées collectivement comme biens culturels nationaux importants en 1995 ; elles sont stockées et exposées dans le  adjacent. On y compte de nombreuses variétés de tuiles, des fragments de décorations statuaires et métalliques de la pagode en ruine ainsi que des fragments de céramique. Des parties du site ont été préservées en tant que parc archéologique. Il est situé à vingt-cinq minutes à pied de la gare d'Okadaura sur la ligne principale Nankai.

Galerie

Notes et références

Articles connexes

Articles connexes
 Liste des sites historiques du Japon (Osaka)

Liens externes
  .
  .

Bien culturel important au Japon
Site historique au Japon
Sennan
Temple bouddhiste dans la préfecture d'Osaka

Ruines du Kaie-ji


Truveri (francuski: trouvères, doslovno: pronalazači /tekstova i melodija/, od trouver: naći), je naziv za tri naraštaja pjesnika i glazbenika, djelatnih u Francuskoj sjeverno od rijeke Loire približno između 1150. i 1300. godine. Središta truverskoga pokreta bila su Arras, Troyes i Pariz. Truveri su francuska sjevernjačka verzija trubadura. Njihove forme, sadržaji, melodika i ritmika odgovaraju trubadurskima, ali je jezik truverskoga pjesništva starofrancuski, tzv. langue d'oïl. Broj truverskih imena vrlo je velik, a sačuvano je oko 4000 truverskih tekstova i oko 2000 pripadajućih melodija. Najpoznatiji truveri bili su Chrétien de Troyes (oko 1135. – oko 1183.), Colin Muset (prva polovica 13. stoljeća), Thibaut IV de Champagne (kralj Navare; 1201. – 1253.), prior Gautier de Coinci (umro 1236.), Guiot iz Dijona (djelovao oko 1200. – oko 1230.), Jehan Bretel (umro 1272.) i plodni autor Adam de la Halle (1237. – 1287.), minstrel Roberta II. od Artoisa, čiji je igrokaz Igra o Robinu i Marioni bio jedno od najpopularnijih glazbenoscenskih djela u srednjovjekovnoj Francuskoj.

Izvori

Vidi još
 Trubaduri
 Dvorske pjesme

Vanjske poveznice

Truveri
Glazbenici
Srednjovjekovna glazba
Srednjovjekovna književnost
Francuski pjesnici

Truveri


Forquilha FM é uma emissora de rádio brasileira sediada em Forquilha, cidade do estado do Ceará. Opera no dial FM, na frequência 98,7 MHz, e faz parte da Associação de Radiodifusão e Desenvolvimento Comunitário de Forquilha - Sr. Antônio Ferreira Gomes Martins, dirigida por Célio Cavalcante e associados.

História
A emissora entrou no ar em 16 de junho de 1997, na frequência 105,9 MHz, e se chamava 105,9 FM. Em 2000, por determinação da Anatel passou para a frequência 98,7 MHz e mudou seu nome para Forquilha FM. A emissora permanece nesta frequência até os dias de hoje.

A primeira rádio FM na cidade de Forquilha teve início em junho de 1997 de iniciativa dos irmãos Carlos Cesar Martins e Jorge Martins naturais de Forquilha - CE, cidade que fica a cerca de 208 quilômetros da capital cearense, Fortaleza - CE.

A rádio foi ao ar para os primeiros testes dos equipamentos em uma residência de um amigo dos irmãos Carlos Cesar Martins e Jorge Martins, na Rua São Francisco bem no Centro da Cidade. Naquela oportunidade não ouvi nem um problema técnico.

Logo a população forquilhense percebeu que havia uma rádio FM na cidade com a frequência 105,9 MHz com o nome fantasia "105,9 FM" e o slogan "A FM DE FORQUILHA". Nascia naquele momento com apenas três locutores, uma das maiores conquistas da cidade de todos os tempos na área da comunicação "uma emissora de rádio FM".

Não demorou muito e Carlos Cesar Martins e Jorge Martins deram início à legalização da emissora. Reuniram algumas pessoas da comunidade e juntaram assinaturas da população e formaram a (Associação de Radiodifusão e Desenvolvimento Comunitário de Forquilha – Senhor Antônio Ferreira Gomes Martins). No ano seguinte (1998) a entidade conseguiu a liberação da ANATEL para funcionamento provisório na frequência 105,9 MHz, o nome fantasia e o slogan continuaram os mesmos '105,9 FM, A FM DE FORQUILHA'.

Depois de quase dois anos, já em 2000 a pequena equipe de locutores, associados, e diretores puderam comemorar, pois conquistava o funcionamento legal da Associação de Radiodifusão e Desenvolvimento Comunitário de Forquilha – Senhor Antônio Ferreira Gomes Martins, que logo veio a ter o nome fantasia "Forquilha FM e o slogan Essa é a sua Rádio" e a frequência oficial "98,7 MHz", A emissora continuo no mesmo endereço só que em outro prédio.

Mas não pense que foi fácil, até a conquista final muita coisa aconteceu, foram realizadas várias campanhas pedindo doações, desde os mais simples até os mais bem sucedidos empresários do município contribuíram para a construção da história desta emissora. Destacamos alguns agradecimentos especiais: Sindicato rural, autoridades municipal, estadual, federal e ao comércio da cidade.

No ano de 2008, o empresário Etim contribuiu com a crescimento da emissora realizando o maior investimento na rádio, o mesmo construí um novo prédio com a estrutura apropriada para uma emissora! A Forquilha FM mais uma vez muda de prédio, mais permanece no mesmo endereço até os dias atuais, e daí em diante o que já era uma grande conquista ficou ainda melhor, foram implantadas grandes inovações, compra de equipamentos de última geração, desde a antena de transmissão, torre e a inovação de aparelhos de som do estúdio, Nova formação de uma equipe capacitada para levar até o ouvinte a melhor programação.

A Forquilha FM conta atualmente com uma equipe aproximada de 20 integrantes, uma grade de programação diversificada e cuidadosamente elaborada para atender ouvintes de todas as idades e classes sociais, podendo ser ouvida em todo município pela frequência de 98,7 MHz no FM e em todo mundo através do site ou pelo aplicativo oficial da Forquilha FM e em outros aplicativos e sites de rádios.

A programação é composta com 70% musical, com músicas nacional e internacional. Já as informações locais são produzidas pelos locutores da emissora que trabalha de forma imparcial para levar a notícia verdadeira e concreta.

Com a rádio, a população tem a sua liberdade de expressão respeitada onde ele pode elogiar, criticar, denunciar e cobrar melhorias em seu bairro ou em toda cidade. A Forquilha FM, durante os 25 anos no ar, contribuiu significativamente para o crescimento da cidade e ganhou a total confiança da população que cada dia se apoiam na emissora para buscar soluções de problemas. Com isso, a autoridade do município tem se preocupado e diante das reclamações dos ouvintes, buscado solucionar ou informar a sociedade.

Essa é uma ligação de muito carinho com o ouvinte e que carrega o slogan "Essa é a sua Rádio".

Ligações externas

Estações de rádio do Ceará
Estações de rádio fundadas em 1997

Forquilha FM


Les émeutes de juillet 2019 dans les prisons camerounaises sont des émeutes qui ont lieu respectivement les 22 et . Alors que la première émeute commence comme une manifestation contre les mauvaises conditions de détention et les détentions injustes, la deuxième émeute est menée en soutien à la première. Les deux émeutes sont violemment réprimées par les forces de sécurité, et des centaines de prisonniers sont transportés vers des lieux non divulgués. Le sort de ces prisonniers et les rumeurs de pertes humaines lors de l'écrasement des émeutes ont des implications politiques dans la crise anglophone en cours, et attirent l'attention internationale sur les conditions de détention. À la suite des émeutes, de nombreux participants présumés sont soumis à la torture, et sont traduits en justice et condamnés sans la présence de leurs avocats.

Déroulement

22 juillet

Le 22 juillet, les détenus séparatistes de la prison centrale de Kondengui organisent une manifestation contre les conditions de détention et le conflit dans les régions anglophones. La manifestation dégénère rapidement en émeute, avec plus de 600 détenus séparatistes et du Mouvement pour la renaissance du Cameroun (MRC). qui envahissent la cour de prison, forçant les gardiens à se retirer. Les émeutiers tentent en vain de pénétrer dans les quartiers spéciaux.

L'émeute est diffusée en direct sur Facebook par plusieurs détenus. Dans certaines vidéos, on pouvait entendre des détenus séparatistes chanter l'hymne national de l'Ambazonie. Dans une vidéo, un prisonnier politique du MRC déclare : .

Après plusieurs heures, les forces de sécurité interviennent pour reprendre le contrôle de la cour de prison. Des coups de feu sont tirés pendant la répression de l'émeute, et certains bâtiments sont incendiés. Plusieurs prisonniers sont blessés, et le principal parti d'opposition camerounais affirme que quatre détenus étaient morts. Plus de 100 détenus sont transférés vers des lieux de détention non divulgués.

24 juillet
Le 24 juillet, une centaine de détenus de la prison centrale de Buéa, en solidarité avec leurs codétenus de Kondengui, organisent leur propre manifestation. Là comme à Kondengui, les forces de sécurité tirent à balles réelles pour réprimer les émeutes.

Suites
À la suite de l'émeute de Kondengui, Amnesty International demande au Cameroun d'améliorer les conditions de détention à Kondengui et d'autoriser une enquête indépendante sur la répression de l'émeute. Human Rights Watch (HRW) établit que de nombreux détenus avaient été torturés. Beaucoup sont traduits en justice et accusés de rébellion, et dans certains cas, leurs avocats ne sont pas autorisés à entrer dans la salle d'audience.

Les émeutes et leurs conséquencessuscitent de vives réactions de la part des mouvements séparatistes. Le 26 juillet, les deux factions concurrentes du gouvernement intérimaire de l'Ambazonie (divisé depuis la crise du leadership ambazonien) publient des déclarations concernant l'émeute de Kondengui. La faction fidèle à Samuel Ikome Sako donne cinq jours au Cameroun pour rendre compte des détenus disparus à la suite de l'émeute de Kondengui ; s'il ne le faisait pas, les séparatistes appliqueraient un  où  des régions anglophones, à partir du 30 juillet. La faction loyale à Sisiku Julius Ayuk Tabe (qui est détenu à la prison centrale Kondengui depuis plus d'un an), soutenue par le Conseil de gouvernement de l'Ambazonie, s'abstient de tout ultimatum, déclarant au contraire qu'un couvre-feu serait imposé les 29 et 30 juillet, quelles que soient les actions du Cameroun. Comme annoncé, un couvre-feu entre en vigueur le 29 juillet dans les régions anglophones.

Le 30 juillet, les dix membres détenus du gouvernement intérimaire de l'Ambazonie, y compris Sisiku Julius Ayuk Tabe, déclarent qu'ils feraient une grève de la faim jusqu'à ce que leurs avocats puissent vérifier l'endroit où se trouvent tous les détenus qui ont disparu depuis les émeutes. La grève de la faim commence à minuit le même jour. Le même jour, le gouvernement camerounais fait sa première déclaration publique sur les émeutes, déclarant qu'aucun détenu n'avait été tué, et que certains sont détenus pour enquête.

Notes et références

2019 au Cameroun
Crise anglophone au Cameroun
Émeute en prison

Émeutes de juillet 2019 dans les prisons camerounaises


النمر الأسود فيلم بطولة الفنان أحمد زكي وأحمد مظهر ووفاء سالم.

قصة الفيلم
تدور قصة الفيلم حول قصة حقيقية لكفاح العامل المصري(محمد حسن المصري) في ألمانيا الذي يتعلم من صغره مهنة الخراطة ويسافر للعمل بهذه الحرفة في ألمانيا. يعاني هذا العامل في الغربة من صعوبة التعامل مع الأخرى ن لعدم قدرته على التحدث بالألمانية أو حتى بالإنجليزية، وأيضا يعاني من اضطهاد زميل له في العمل بسبب كونه أسود البشرة ويدبر له مكيدة يكون من نتائجها فصل العامل المصري من العمل بدون شهادة خبرة. يتعرف العامل أثناء فترة عمله على مدرب ملاكمة مصري يوناني فيعتبره صديقا له، ويتدرب على يديه حتى يصبح بطلا في الملاكمة. ويتعرف أيضا على جارة له ويقع في حبها، غير أن والدها لا يرضى أيضا بأن تتزوج ابنته من زنجي أسود، إلا أنهما يتزوجان ويفرض العامل نفسه على الصناعة بفكرة جديدة يطرحها على ماكينة الخراطة ومن ثم يصبح رجلا مسؤولا غنيا له شأنه في ألمانيا.

محمد حسن المصري
صاحب القصة الحقيقية ولد في 1948 وكان ملاكما محترفا في ألمانيا فاز عدة مرات ومثل ألمانيا في كندا.
وقد توفي في 2014 في حادث مأساوي

روابط خارجية

مراجع

أفلام أحمد زكي
أفلام أحمد مظهر
أفلام دراما مصرية
أفلام رياضية مصرية
أفلام مصرية إنتاج 1984

النمر الأسود


L'histoire militaire du Mexique pendant la Seconde Guerre mondiale débute en mai 1942, lorsque le gouvernement du général Manuel Ávila Camacho déclare la guerre à l'Allemagne, à l'Italie et au Japon le 28 mai.

Avec l'investiture de Camacho, la tendance à une plus grande coopération avec les États-Unis s'est accélérée alors que la Seconde Guerre mondiale semblait certaine d'impliquer d'autres nations. Le Mexique a rompu ses relations avec les puissances de l'Axe à la suite de son attaque contre la base américaine de Pearl Harbor le 7 décembre 1941 et a étendu les droits de la marine américaine, participant à une commission de défense conjointe avec les États-Unis. Cependant, le grand public mexicain n'a pas souhaité s'impliquer dans un conflit international.

Le 22 mai 1942, à la suite du torpillage de deux pétroliers dans le golfe du Mexique, le SS Potrero del Llano et le SS Faja de Oro par des sous-marins allemands U-106 et U-564, le Mexique se déclare en état de guerre avec les puissances de l'Axe. Le Mexique institue le service militaire national en 1942 ainsi que la défense civile. L'ancien président Lázaro Cárdenas (1934-1940) sert l'administration d'Avila Camacho en tant que ministre de la Défense, et s'avère être le principal négociateur avec l'armée américaine sur « la surveillance radar, les droits de débarquement, les patrouilles navales et les chaînes de commandement ».

Durant tout le conflit, la population mexicaine demeure indifférente ou hostile à la guerre. L'institution de la conscription a conduit à de violentes protestations, incitant le gouvernement mexicain à exempter les conscrits du service à l'étranger, contribuant ainsi à apaiser les troubles civils. Cependant, les citoyens mexicains vivant aux États-Unis ont été enrôlés dans l'armée américaine, avec un taux de pertes élevé.

La seule unité de combat de l'armée mexicaine ayant combattu lors du Second conflit mondial est l'Escuadrón 201, également connu sous le nom d'Aigles aztèques. Ce groupe comprenait plus de 300 volontaires, qui se sont entraînés aux États-Unis pour lutter contre l'empire du Japon. Ce fut également la première unité militaire mexicaine entraînée au combat outre-mer.

Bien que la plupart des pays de l'hémisphère occidental soient finalement entrés en guerre aux côtés des Alliés, le Mexique et le Brésil étaient les seuls pays d'Amérique latine à envoyer des troupes combattre à l'étranger. Certains participèrent au débarquement du 6 juin 1944. L'un des plus connus est le pilote de chasse Luis Pérez Gómez abattu le 19 juin 1944. Il repose au cimetière du village de Sassy. D'autres participèrent sous l'uniforme américain à la bataille des Ardennes. Parmi eux, le sergent  qui reçut les plus hautes distinctions militaires des États-Unis pour ses faits d'armes (Medal of Honor et Purple Heart), notamment la neutralisation à lui seul lors d'un combat de plus de cent soldats ennemis.

La coopération du Mexique et des États-Unis pendant la Seconde Guerre mondiale a contribué à la réconciliation entre les deux pays au niveau des dirigeants.

Dans l'arène civile, le programme de Bracero a donné à des milliers de Mexicains la possibilité de travailler aux États-Unis pour soutenir l'effort de guerre des Alliés. Cela leur a également permis d'obtenir la citoyenneté américaine en s'enrôlant dans l'armée.

Pendant ce temps, le gouvernement mexicain se prépara par la formation de 100 000 Charros pour empêcher toute future attaque de l'Axe. Les Charros furent originaires de protecteurs d'haciendas et représentaient des cavaliers prêts à toute urgence ou attaque.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Histoire du Mexique
 Pays impliqués dans la Seconde Guerre mondiale
 Bataille des Caraïbes

Bibliographie
 Eccles, Karen E. and Debbie McCollin, eds. World War II and the Caribbean (2017) excerpt

Mexique
Histoire militaire du Mexique

Histoire militaire du Mexique pendant la Seconde Guerre mondiale


The Amarillo Gorillas were a minor league hockey team based in Amarillo, Texas. The team was most recently affiliated with the now defunct Central Hockey League (CHL) from 2001–10. The Gorillas began play in 1996 as the Amarillo Rattlers in the Western Professional Hockey League (WPHL) until the WPHL was bought by the CHL in 2001. They would continue to use the Rattlers name until an ownership change in 2002, composed of local businessmen Bill Tolliver, Gary Thach, Joe Gammesfelter, Daryl Felsberg, Kevin Moon, Jay Hedrick, and Shaughn Ogrady. As the Rattlers, the team frequently finished at the bottom of the WPHL and CHL divisions, but made the playoffs four straight years after becoming the Gorillas until the 2006–2007 season. The Gorillas played in the Amarillo Civic Center. The team's most recent head coach was Brian Pellerin.

On May 19, 2010, the Gorillas announced they had ceased operations. However, hockey would remain in Amarillo, as the North American Hockey League, a Junior A league affiliated with USA Hockey, named the Amarillo Bulls started play in the 2010–2011 season.

Season records

Western Professional Hockey League

Central Hockey League

References

1996 establishments in Texas
2010 disestablishments in Texas
Defunct Central Hockey League teams
Defunct ice hockey teams in Texas
Ice hockey clubs established in 1996
Ice hockey teams in Texas
Sports clubs and teams disestablished in 2010
Sports in Amarillo, Texas

Amarillo Gorillas


Trithrinax schizophylla, communément appelée carandilla dans la région orientale bolivienne de saó, est une espèce végétale de la famille des Arecaceae.

Distribution
Ce petit palmier est endémique du district phytogéographique de Chaqueño Occidental. Il est distribué à l'ouest du Paraguay, au sud de la Bolivie et au centre-nord de l'Argentine.

Habitat
C'est une espèce très rustique, qui pousse dans des zones de sol limoneux ou sableux, très sèches en hiver, et assez froides en été, avec une pluviométrie de 500 à 600 mm par an. Il supporte le feu, car il pousse dans des zones où la forêt est détruite par cette méthode.

Caractéristiques
C'est un grand arbuste ne dépassant pas 4 m de hauteur (rarement 6), possède des feuilles palmées  de 120-150 cm de long, avec de fortes épines à la base de chaque pétiole. Il se distingue par la conservation des restes des frondes mortes attachées au trône, ce qui lui donne un aspect caractéristique.

Taxonomie
Trithrinax schizophylla  a été décrit par Carl Georg Oscar Drude, et publié en Flore Brasiliensis 3(2): 551, pl. 130. 1882.

 Etymologie

Trithrinax: Nom générique qui provient de l'idiome grec tri signifie trois, et de thrinax tridente.

schizophylla: épithète Latin qui signifie "avec des feuilles divisées".

 Variétés acceptées

  Trithrinax schizophylla var. schizophylla
  Trithrinax schizophylla var. biflabellata 		(Barb.Rodr.) Án.Cano & F.W.Stauffer

 Synonymie

 Diodosperma burity H.wendl.
 Trithrinax biflabellata Barb. & Rodr. 1899

Usages
Avec les feuilles de ce palmier sont fabriquées des fibres qui ressemblent à de la "paille" et avec ces  "pailles" se font les  chapeaux typiques « alares cambas », qui sont optimaux pour s'abriter de la chaleur et de la lumière solaire grâce a son tissu tressé  bien ventilé, léger et  imperméable pour éviter l'isolation et les autres incidents climatiques de la région.

Voir aussi

 Zone protégée municipale Palmera de Saó

 Histoire de la Botanique

 Description des Arecaceae

Références

Bibliographie

 Balslev, H. & M. Moraes R. 1989. Sinopsis Des palmiers de la Bolivie. AAU Rep. 20: 1–107.
 Forzza, R. C. 2010. Liste de espécies Flore do le Brésil . Jardim Botânico do Rio de Janeiro, Rio de Janeiro.
 Foster, R. C. 1958. À cataloguez of the ferns and flowering plants of la Bolivie. Contr. Gray Herb. 184: 1–223. View in Biodiversity Heritage Library
 Henderson, À., G. À. Galeano & R. Bernal. 1995. Field Guide Palms Amer. 1–352. Princeton University Press, Princeton, New Jersey.
 Killeen, T. J., Et. García Estigarribia & S. G. Beck. (eds.) 1993. Guide Árb. la Bolivie 1–958. Herbario National de la Bolivie & Missouri Botanical Garden, Edit. Quipus srl., La Paz.
 Moraes R., M. 2004. Fl. Palmiers la Bolivie 1–262. Pluriels Éditeurs, La Paz.
 Pintaud, J.-C., G. À. Galeano, H. Balslev, R. Bernal, F. Borchsenius Kristensen, Et. J. L. Ferreira, J. J. De Granville, K. Mejía C., B. Millán, M. Moraes R., L. R. Noblick, F. W. Stauffer & F. Kahn. 2008. Les palmiers de l'Amérique du Sud: diversité, distribution et histoire évolutive. Revue Péruvienne Biol. 15(supl. 1): 7–29.

liens externes

 (en) Description et photos de la variété Trithrinax schizophylla var. biflabellata en Argentine ( par PACSOA)
 (en)..... Plus images de T.schizophylla var. biflabellata
 (en) Description et photos de la variété Trithrinax schizophylla var. schizophylla sur PACSOA

Cryosophileae
Espèce d'Arecaceae (nom scientifique)
Arbre en Amérique du Sud

Trithrinax schizophylla


El boybang o reverse gangbang es un subgénero del cine porno donde un hombre puede tener sexo a la vez con varias mujeres. Uno de los grandes especialistas del subgénero es el italiano Rocco Siffredi quien trabajando en Japón ha logrado tener gran consolidación.

Opciones y posiciones

 Dos mujeres y un hombre: Cuando el hombre penetra a una mujer y da sexo oral a otra mujer.
 Dos mujeres y un hombre: Generalmente se enfoca la relación lésbica de las participantes.
 Tres mujeres y un hombre: Cuando un hombre da sexo oral a una mujer, sexo vaginal a otra mujer y permite recibir sexo oral de una tercera mujer mientras se realiza el coito, todo a la vez.
 Cuatro o más mujeres y un hombre: Normalmente es una acción por turno donde se genera un juego en que el hombre es el centro y va probando distintas posiciones sexuales con cada una de las chicas.

Véase también
 Orgía
 Harén

Jerga sexual
Sexo grupal
Géneros pornográficos

Boybang


هالفيرده  هي قرية تابعة لبلدية هوبستن. تقع في أقصى شمال بلاد تكلنبورغ بقضاء شتاينفورت التابع لولاية شمال الراين - وستفاليا الألمانية. يبلغ عدد سكانها حسب تعداد أيار 2006 1149 نسمة.

مراجع

جغرافيا شمال الراين-وستفاليا
مدن ألمانيا

هالفيرده


Johann Meyer (* 3. Oktober 1906 in Wilhelmshaven; † 5. September 1977 in Bremen) war ein deutscher Politiker (SPD) und er war Mitglied der Bremischen Bürgerschaft.

Biografie

Ausbildung und Beruf
Meyer war als Dreher in Bremen tätig.

Politik
Meyer war Mitglied der SPD in Bremen.

Er war von 1951 bis 1971 für die SPD 20 Jahre lang Mitglied der Bremischen Bürgerschaft und in verschiedenen Deputationen und Ausschüssen der Bürgerschaft tätig.

Quellen
 Norbert Korfmacher: Mitgliederverzeichnis der Bremischen Bürgerschaft 1946 bis 1996 (= Kommunalpolitik. Band 1). LIT, Münster 1997, ISBN 3-8258-3212-0.

Mitglied der Bremischen Bürgerschaft (ab 1945)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1906
Gestorben 1977
Mann

Johann Meyer (Politiker, 1906)


Les élections législatives françaises de 1951 se tiennent le 17 juin. Ce sont les deuxièmes élections législatives de la Quatrième République.

Mode de Scrutin

Représentation proportionnelle plurinominale suivant la méthode du plus fort reste.

Dans le territoire du Soudan français, quatre députés sont à élire.

Élus

Résultats

Résultats à l'échelle du département

Articles connexes
 Liste des circonscriptions législatives du Soudan français
 Liste des députés du Soudan français et du Niger
 Élections législatives françaises de 1951

Notes et références

Soudan français
1951

Élections législatives de 1951 au Soudan français


ඉන්දුනීසියා එයාර්ඒෂියා යනු ඉන්දුනීසියාවේ ජාකර්තා අගනුවර පදනම් කර ගත් අඩු වියදම් ගුවන් සේවා සමාගමකි.

ආශ්‍රිත

ඉන්දුනීසියා එයාර්ඒෂියා


Nehir ağzı, bir nehir ile nehrin döküldüğü su kütlesinin birleştiği yerdir. Nehir ağızlarında tortulanma biriktiği durumlarda delta, kıyı oku, sığlık gibi coğrafi oluşumlara rastlanmaktadır.

Dış bağlantılar

Nehir ağzı


An Eremurus nuratavicus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Michael Kuzmich Khokhrjakov. An Eremurus nuratavicus in nahilalakip ha genus nga Eremurus, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eremurus

Eremurus nuratavicus


Hyperion; Olimpos'lu on iki tanrı tahtı Titanların elinden aldıktan sonra Tartarus'a sürgün edilen on iki Titandan biridir. Kayıtlarda Işığın Titanı olarak da geçer. Ayrıca Helios (Güneş), Eos (Şafak) ve Selene'nin (Ay) babasıdır. Titanlar Dünya'yı yönetirken Dünya'nın Doğu kısmını yönetmiştir (Güneş Doğudan doğduğu için Şafağın Efendisi ve Işığın Lordu olmuştur ) ve daha çok Doğu'nun Titanı olarak bilinir.

Yunan tanrıları
Gaia'nın çocukları

Hiperion


Ken Boothe OD es un cantante Jamaicano. Nacido el 22 de marzo de 1948, en  Denham Town, Kingston, Jamaica)

Biografía

Ken Boothe nació en una zona de Kingston llamada Denham Town, fue el menor de 7 hijos y empezó a cantar en la escuela. En los últimos años de la década de los 50 comenzó a grabar sus primeras canciones formando un dúo junto a su vecino "Stranger Cole", el grupo se llamaba "Stranger & Ken". Las primeras canciones publicadas aparecieron en 1963 y fueron "Hush Baby" en el sencillo "Last love" de Cole's Island Records y el sencillo "Thick in love" con R&B Records. Durante los dos años siguientes "Stranger & Ken" publicaron singles de cierto éxito como "World's Fair", "Hush" o "Artibella". Ken Boothe también grabó en formato dúo con Roy Shirley (bajo el nombre Roy & Ken) el sencillo "Paradise" lanzado al mercado en el año 1966.

Su carrera como cantante solista vieron la luz en 1966 después de que el mítico Clement "Coxsone" Dodd le ofreciera firmar por el sello Studio One. Ese año también grabó canciones para Phil Pratt y Sonia Pottinger. Se podría decir que tuvo un éxito inmediato, en 1967 comenzó una gira importante con Alton Ellis por el Reino Unido de ka mano de Studio One y los Soul Vendors como "backing band". Ese mismo año grabó temas como "The Train Is Coming" acompañado por The Wailers o éxitos como "Lonely Teardrops". En aquellos tiempos Dodd le otorgó el título con el que sería recordado hasta la fecha: "Mr. Rock Steady". Su relación contractual con Dodd concluyó en 1970 cuando se incorporó al elenco de "Leslie Kong's Beverly's Records" donde su éxito continuó con canciones como "Freedom Street" y "Why Baby Why".

Tras la muerte de Kong, a principios de los 70', Boothe grabó para muchos de los productores Jamaicanos más reputados, entre ellos Keith Hudson, Herman Chin Loy, Vincent "Randy" Chin, y Phil Pratt. Tras esto formó el grupo Conscious Minds con B.B. Seaton.

Por primera vez bajo la dirección del productor Lloyd Charmers, Boothe sacó "Everything I Own" con Trojan Records y alcanzó el número uno en la lista de singles del Reino Unido de 1974. La canción, escrita por David Gates, tenía un alegre toque reggae y fue ampliamente difundida alcanzando una audiencia notable en las zonas caribeñas, también sonó mucho en las radios inglesas. El grupo del propio David Gates', Bread, obtuvo un éxito menor con la canción en la primavera de 1972 que alcanzó el número 32.

Un hecho insólito sobre la versión de Boothe es que canta 'Anything I Own', en lugar de 'Everything I Own', es decir que el título de la canción nunca es cantado. Aunque ha habido otros ejemplos de esto en los número uno de los UK Singles Chart tales como "Bohemian Rhapsody"; "Unchained Melody"; "Annie's Song"; "The Chicken Song"; y "Space Oddity"; Boothe fue el único que lo hizo por error.

Durante la década de los 70 Boothe solo consiguió otro éxito más (y con este ya sumaban 11) en las listas inglesas, el tema se llamaba "Crying Over you", with Trojan Records' collapse and a split with Charmers losing much of the momentum built up by his two hits.

En 1987, junto con Dillinger y Leroy Smart, Boothe participó en la canción de The Clash's "(White Man) In Hammersmith Palais".

Boothe se volvió a unir con Charmers en los últimos años de 1970 donde una renacida Trojan Records sacó el álbum "Blood Brothers" y Who Get's Your Love, pero la unión resultó de corta duración. He continued to record during the 1980s and had a few hits during 1986 and 1987.

En 1987, Boy George sacó una versión de "Everything I Own" que alcanzó o se acercó al número uno en muchos países.  Esta versión se acercaba mucho más al estilo de Ken Boothe que al de la canción original de Bread. Esto renovó el interés por la versión de Boothe que fue reeditada el mismo año alcanzando la posición número 88 en el Reino Unido.

Más recientemente, Boothe ha grabado para Bunny Lee, Phil Pratt, King Jammy, Pete Weston, Jack Ruby, Hugh "Red Man" James, Castro Brown y Tappa Zukie. Incluso se alió con Shaggy para rehacer con un nuevo estilo su antiguo éxito "The Train Is Coming" el tema aparecía en la banda sonora de la película, Money Train.

Una revisión de la carrera de Ken Boothe, en forma de disco doble de Trojan, apareció en el mercado gracias a la discográfica.

En 2003 Boothe fue galardonado por su contribución a la música Jamaicana con la Orden de Jamaica por el gobierno.

Discografía

Álbumes
Mr. Rock Steady (1968), Studio One
More of Ken Boothe (1968), Studio One
Freedom Street (1970), Beverley's
The Great Ken Boothe Meets B.B. Seaton and The Gaylads (1971), Jaguar
Boothe Unlimited (1972), Federal
Black Gold and Green (1972), Trojan
Everything I Own (1974), Trojan
Let's Get It On (1974), Trojan
Blood Brothers (1976), LTD
Live Good (1978), United Artists
Disco Reggae (1978), Phil Pratt
Who Gets Your Love (1979), Trojan
I'm Just a Man (1979), Bunny Lee - también editada como Memories
Showcase (1978), Sonic Sounds
Reggae For Lovers (1979), Generation
Got To Get Away Showcase (197?), Phil Pratt
Imagine (1986), Park Heights
Don't You Know (1987), Tappa
2 of a Kind (1987), Tuff Gong - split with Tyrone Taylor
Talk to Me - (1989)
Power of Love (1993)
Natural Feeling (1995), Jamaica Authentic
Acclaimed (1996)
Love is the Ultimate (2003), Upstairs Music

Compilaciones
A Man and His Hits (1974), Studio One
"Mr" Boothe (Everything I Own) (197?), Wildflower
Rock on Love (1995), Jamaican Classics
Sings Hits From Studio 1 & More (1997), Rhino
Groove To The Beat (1999), Jamaican Gold
Crying Over You (2001)
You're No Good (2006), Attack
Crying Over You (2000), Trojan

Sencillo de éxito en Reino Unido
"Everything I Own" - (1974) - UK #1
"Crying Over You" - (1974) - UK #11

Véase también
 Rocksteady
 Ska
 Reggae

Referencias

Enlaces externos
 Página web oficial
 MySpace de Ken Boothe
 Biografía

 Entrevista del 2006 (en inglés) a Ken Boothe

Personas de Kingston (Jamaica)
Cantantes masculinos de Jamaica
Cantantes de reggae de Jamaica
Músicos de ska

Ken Boothe


ඔබට අවැසි මාතෘකාව තෝරාගන්න
 සත්කෝරල සිංහලයෝ ගලේ බණ්ඩාර දෙවි ලෙස වන්දනා කරන වත්හිමි බණ්ඩාර කුමරු
 වැද්දෝ ගලේ බණ්ඩාර දෙවි ලෙස වන්දනා කරන ගලේ යකා

ගලේ බණ්ඩාර දෙවියෝ


Raymundo Sabio MSC (* 2. März 1946 in Tabungan; † 16. September 2022 in Quezon City) war ein philippinischer Ordensgeistlicher und Apostolischer Präfekt der Marshallinseln.

Leben
Raymundo Sabio trat der Ordensgemeinschaft der Herz-Jesu-Missionare bei, legte die Profess am 29. Juni 1969 ab und empfing am 28. Dezember 1971 die Priesterweihe.

Papst Benedikt XVI. ernannte ihn am 21. Dezember 2007 zum Apostolischen Präfekten der Marshallinseln. Am 28. Juni 2017 nahm Papst Franziskus seinen Rücktritt an.

Weblinks

Einzelnachweise

Römisch-katholischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Römisch-katholischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Apostolischer Präfekt
Herz-Jesu-Missionar
Philippiner
Geboren 1946
Gestorben 2022
Mann

Raymundo Sabio


La iglesia de Santa María del Camino es un templo románico edificado a mediados del  y dedicada a la Virgen de las Victorias, es la iglesia más antigua de la ciudad palentina de Carrión de los Condes. Conserva la fachada meridional porticada, influenciada por modelos franceses Tolosanos. En el Pórtico Sur destacan la adoración de los Reyes Magos, las figuras de Sansón y Carlomagno, y una arquivolta de personajes en su oficio.

Los capiteles existentes se decoran con figuras humanas y animales fantásticos. Las impostas de la puerta tienen forma de toros, el friso está interrumpido por los arbotantes levantados en el  para evitar el desplome de la iglesia, una vez caídas las bóvedas de la base central. El obispo Molino Navarrete reconstruyó las cubiertas y perforó el ábside central, creando una capilla mayor cuadrangular para su entierro. El templo conserva una talla de la Virgen del Camino o de la Victoria del , el Cristo del Amparo gótico de artífices renanos del , la capilla de Antonio Pastor con un óleo de escuela sevillana del  y varios sepulcros, entre los que se encuentran los del obispo mencionado y sus padres.

Planta
De estilo románico, s. XII, su planta es rectangular de tres naves rematada originalmente por ábsides semicirculares. Consta de cuatro tramos con bóveda de cañón en la nave central y un crucero que no sobresale de las naves con bóveda de crucería.
La nave central está rematada por un presbiterio de tramo recto con bóveda de medio punto y ábside semicircular, la de la Epístola presenta una bóveda de cuarto de esfera y de cañón en el tramo recto.

Fue realizada con sillería de buena calidad, asentada en hiladas bien aparejadas. El templo presenta la orientación litúrgica habitual.

 Leyenda de la imagen
 Pórtico Sur, acceso al templo.
 Nave.
 Presbiterio.
 Altar Mayor y Ábside.
 Capilla de la Palabra de Dios.
 Capilla del Cristo del Amparo.
 Capilla de Sta. María del Camino.
 Galería Porticada.
 Pila bautismal.
 Coro.
 Escalera acceso al coro.

Marcas de cantería
Se han identificado un pequeño número de marcas únicamente en la fachada sureste.

Exterior

Ábsides
Los ábsides de la Capilla Mayor y del Evangelio (Palabra de Dios) fueron modificados, añadiendo la sacristía y una capilla; el del lado de la Epístola está reforzado por tres contrafuertes exteriores. La cubierta se apoya en un alero sustentado por canecillos esculpidos.

Fachada Sur
La fachada sur muestra grandes contrafuertes que corresponden con los arcos fajones; para reforzarla, además de los propios de la nave lateral, se añadieron contrafuertes exteriores separados con fuertes arbotantes, que fueron aprovechados para construir una Galería Porticada.

Pórtico Sur
El Pórtico Sur está formado por arco de medio punto y dos arquivoltas de dovelas lisas la interior y decorada la exterior, soportado por mochetas con dos cabezas de toro cada una y jambas lisas. La decoración de las dovelas describe temas de la vida cotidiana: entre otros, actividades profesionales (músicos, dovelas 2, 4, 5, 33), vicio (gula, 31), pecado (avaricia, 12) y animales fantásticos, etc. A los lados, enjutas decoradas (jinete sobre león y caballero armado con caballo que pisa a un personaje) y sobre el un friso con escenas de la Epifanía. Destaca el tejaroz de la portada y los canecillos: desde la izda., el n.º3 un músico, el 4 un acróbata y el 7 una máscara.

Fachada Oeste
Presenta una Portada con arquivoltas lisas en un conjunto que sobresale ligeramente de la fachada. Dispone de cuatro vanos de medio punto, uno a nivel de la nave de la epístola, uno en la central y dos más en el remate que hace las funciones de campanario.

Fachada Norte
Se encuentra oculta por edificios anexos de fecha posterior.

Interior
El acceso al templo, se efectúa por el lado suroeste de la Galería Porticada y el Pórtico Sur situado en el tercer tramo de la nave. El interior muestra una decoración austera.

Arco triunfal
Formado por columnas cruciformes y arcos fajones ligeramente apuntados.

Nave
La Nave, de cuatro tramos, muestra bóveda de cañón con arcos ligeramente apuntados, y arcos fajones de medio punto que se apoyan en los contrafuertes exteriores. Las naves laterales están divididas por arcos fajones y formeros ligeramente apuntados, apoyados en las robustos columnas que separan las tres naves y los contrafuertes de las fachadas mediante una imposta. El templo cuenta con tres capillas laterales, sacristía del s. XVII y coro elevado en el tramo de los pies.

Iluminación
Está resuelta mediante los siguientes vanos:
 Ábside lado Epístola, una ventana de medio punto al este y otra en saetera al sur.
 Tres ventanas en el ábside central.
 Crucero, uno en el lado norte y dos en sur.
 Fachada sur, 3 vanos.
 El hastial oeste presenta cuatro vanos de medio punto, uno en la nave de la Epístola, otro en la nave central –coro- y dos en el campanario.

Modificaciones
En el  se realizaron diversas modificaciones a la planta original:
 Se añadieron, un ábside de planta cuadrada en la capilla Mayor de estilo barroco (1635), diseñada por el arquitecto palentino Felipe Berrojo y la sacristía en el lado del Evangelio.
 Se modificó el lado norte del crucero, anexando la Capilla del Cristo del Amparo.
 Se incorporaron los contrafuertes y el arbotante de la fachada sur.

Galería de imágenes

Véase también

 Carrión de los Condes
 Iglesia de Santiago de Carrión de los Condes
 Monasterio de San Zoilo de Carrión de los Condes
 Monumentos de Carrión de los Condes

Bibliografía

Referencias

Enlaces externos

  Cultura y Turismo, -En el corazón del Camino de Santiago-.
 , -Románico Palentino/Camino de Santiago-.

Carrion
Carrion
Carrión de los Condes
Conjuntos monumentales de España
Monumentos del Camino de Santiago
Carrion de los Condes
Monumentos histórico-artísticos de España declarados en 1931

Iglesia de Santa María del Camino (Carrión de los Condes)


جبرايلهي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال.

تبعد جبرايل حوالي 120 كلم (74.568 مي) عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع حوالي 420 م (1378.02 قدم - 459.312 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة تُقدَّر بـ 553 هكتاراً (5.53 كلم²- 2.13458 مي²).

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
الجومة
تجمعات أرثوذكسية شرقية في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
قرى لبنان

جبرايل


Sucio je rijeka u Kolumbiji, desna pritoka rijeke Atrato. Pripada slijevu Karipskog mora.

Izvori

Rand McNally, The New International Atlas, 1993.

Rijeke u Kolumbiji
Pritoke Atrata

Sucio (rijeka u Kolumbiji)


Peg + Cat je američko-kanadska animirana serija autora Jennifer Oxley i Billy Aronson. Serija ima 2 sezone i sveukupno 63 epizoda od po 28 minuta.

Emisija je namijenjena djeci od 3 do 5 godina. Cilj je "nadahnuti prirodnu znatiželju predškolaca za matematiku i pomoći im da razviju nove vještine i strategije za kreativno rješavanje problema u svakodnevnom životu". U skladu s matematičkom temom, animacija je prikazana kao da je crtana na grafičkom papiru.

Izvori

Animirane televizijske serije
Američke serije

Peg + Cat


කලා කීර්ති ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක (උපත 1949 ඔක්තෝබර් 06), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ නළුවෙක්, අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් සහ නාට්‍ය රචකයෙකි. විශේෂයෙන් නාට්‍ය රචකයෙකු ලෙස කටයුතු කරන බණ්ඩාරනායක කලාව තුළින් සමාජ දේශපාලන පරිසරය සිවිල් සමාජය හා සම්බන්ධ කිරීමට උත්සාහ කරන කලාකරුවෙකි.

වෘත්තීය ජීවිතය
1980 දී බණ්ඩාරනායකගේ මංගල "හංස විලක්" සමාජයට පටහැනි සමාජයක පැතිකඩ සමඟ කටයුතු කළේය. ඔහුගේ අනෙකුත් චිත්‍රපට වන තුන්වෙනි යාමය (1983), සුද්දිලාගේ කතාව (1984), බව දුක සහ බව කර්ම (1997) සමාන තේමාවන් අනුගමනය කළේය. "බව දුක" සහ "බවා කර්ම" චිත්‍රපට දෙක ශ්‍රී ලංකාවේ බුදුදහමේ මර්දනකාරී ප්‍රවාදයට අභියෝග කළේය. බණ්ඩාරනායකගේ චිත්‍රපටවල පොදු චාප ස්ත්‍රීන් හා පුරුෂයන් අතර ගැටුම්කාරී ජීවිත, පෞද්ගලික ජීවිතය පොදු කටයුතු බවට පරිවර්තනය වීම, විවාහයේ සහ සමාජයේ අප්‍රසන්න යථාර්ථය සහ මිනිස් ආශාවේ අඳුරු පැතිකඩ අනුගමනය කරයි.

ඔහු විසින් නිෂ්පාදනය කරන ලද එකා අධිපති, මකරාක්ෂය, ධවල භීෂණ, යක්ෂගමනය, ට්‍රෝජන් කාන්තවෝ වැනි වේදිකා නාට්‍ය බොහොමයක් ජාතික හා දේශපාලනික වශයෙන් වැදගත් වන කාලීන ප්‍රශ්න සමඟ කටයුතු කර ඇත. 1999 දී බණ්ඩාරනායක ප්‍රථම වරට ට්‍රෝජන් කාන්තවෝ නාට්‍යය වේදිකාගත කරන ලද අතර එය යුරිපිඩීස්' ග්‍රීක නාට්‍යයක් වන ද ට්‍රෝජන් කාන්තාවන් සිංහල සහ දෙමළ ප්‍රේක්ෂකයින් සඳහා අනුවර්තනය විය. එය යුද විරෝධී ප්‍රකාශයක් ලෙස අදහස් කරන අතර විවේචනාත්මක පැසසුම් නොතකා ශ්‍රී ලංකා රජය සමඟ මතභේදාත්මක බව ඔප්පු විය.

2001 දී බණ්ඩාරනායකට මරණ තර්ජන කිහිපයක් එල්ල වූයේ ඔහු ප්‍රධාන වශයෙන් දෙමළ ප්‍රදේශවල නාට්‍යය වේදිකාගත කිරීමට සැලසුම් කිරීමෙන් පසුවය. 2021 දී ඔහුගේ හංස විලක් චිත්‍රපටය, නව පිටපතක් වර්ණ ආකෘතියෙන් නැවත මුද්‍රණය කර මාර්තු 10 සිට සිනමා ශාලාවල තිරගත විය.

චිත්‍රපටකරණය

නළුවෙක් ලෙස

අධ්‍යක්ෂක ලෙස

References

External links

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

ධර්මසිරි බණ්ඩාරනායක


George John Spencer, 2nd Earl Spencer,  (1 September 1758 – 10 November 1834), styled Viscount Althorp from 1765 to 1783, was a British Whig politician. He served as Home Secretary from 1806 to 1807 in the Ministry of All the Talents. He was also the father of The Venerable Father Ignatius Spencer, a Roman Catholic convert to the priesthood.

Background and education

Lord Spencer was born at Wimbledon Park, London, the son of John Spencer, 1st Earl Spencer, and his wife Margaret Georgiana Poyntz, daughter of Stephen Poyntz, and was baptised there on 16 October 1758. His godparents were King George II, the Earl Cowper (his grandmother's second husband) and his great-aunt the Dowager Viscountess Bateman.

His sister Lady Georgiana Spencer married the Duke of Devonshire and became a famed Whig hostess. He was educated at Harrow School from 1770 to 1775 and he won the school's Silver Arrow (an archery prize) in 1771. He then attended Trinity College, Cambridge, from 1776 to 1778 and graduated with a Master of Arts. He acceded to the earldom on the death of his father in 1783.

Political career
Lord Spencer was Whig Member of Parliament for Northampton from 1780 to 1782 and Whig MP for Surrey from 1782 to 1783. He was sworn of the Privy Council in 1794 and served under William Pitt the Younger as Lord Privy Seal in 1794 and as First Lord of the Admiralty from 1794 to 1801. He was later Home Secretary from 1806 to 1807 under Lord Grenville in the Ministry of All the Talents.

Other public positions
Lord Spencer was also High Steward of St Albans from 1783 to 1807, Mayor of St Albans in 1790, President of the Royal Institution from 1813 to 1825 and Commissioner of the Public Records in 1831. He became a Fellow of the Royal Society in 1780 and a Fellow of the Society of Antiquaries of London in 1785. He was appointed to the Order of the Garter in 1799. On 18 February 1793, he was appointed a deputy lieutenant of Northamptonshire.

Book collecting
Spencer was known for an interest in literature, particularly early examples of printing. He was the instigator and first President of the exclusive, bibliophilic Roxburghe Club founded in 1812.

Spencer's tens of thousands of volumes included the most nearly complete collection of Aldine editions ever brought together. It was acquired in 1892 by Enriqueta Rylands for the John Rylands Library and catalogued by Alice Margaret Cooke. The manuscripts of Spencer's collection are relatively few; one has pasted into it a St Christopher block print dated 1423.

From 1789 to 1818 Earl Spencer employed Tomaso d'Ocheda, an Italian, as his librarian; he had until 1789 been the librarian of Pierre-Antoine Bolongaro-Crevenna.

When Napoleon was in the process of the secularization of religious houses in southern Germany, Spencer used the local British agent and Benedictine monk, Alexander Horn, to acquire many of their rare books and manuscripts.

Rev. Thomas Frognall Dibdin, a Church of England clergyman and bibliographer, wrote the first of many bibliographical works: Introduction to the Knowledge of Editions of the Classics (1802), which brought him to the notice of Earl Spencer, to whom he owed important aid in his bibliographical pursuits. The rich library at Althorp was thrown open to him; he spent much time there and in 1814–1815 published Bibliotheca Spenceriana. As the library was not open to the public, the information was found useful, but as its author was unable even to read the characters in which the books he described were written, it was marred by errors, as were almost all his productions. In 1818 Dibdin was commissioned by Earl Spencer to buy books for him on the continent, an expedition described in his sumptuous Bibliographical, Antiquarian and Picturesque Tour in France and Germany (1821). He also wrote Aedes Althorpianae, an account of Althorp giving many details of the library.

Family

Lord Spencer married Lady Lavinia Bingham (1762–1831), daughter of Charles Bingham, 1st Earl of Lucan, on 6 March 1781. They had nine children:
John Charles Spencer, 3rd Earl Spencer (1782–1845)
Lady Sarah Spencer (1787–1870), who married William Lyttelton, 3rd Baron Lyttelton, and had issue
Hon. Richard Spencer (1789–1791) died in infancy.
Captain Hon. Sir Robert Cavendish Spencer (1791–1830), died unmarried at sea.
Hon. William Spencer (born and died 1792), died in infancy.
Lady Harriet Spencer (born and died 1793), died in infancy.

Lady Georgiana Charlotte Spencer (1794–1823), married Lord George Quin, son of Thomas Taylour, 1st Marquess of Headfort, and had issue.
Vice-Admiral Frederick Spencer, 4th Earl Spencer (1798–1857)
Very Reverend Hon. George Spencer (later known as The Venerable Father Ignatius Spencer) (1799–1864), a Roman Catholic convert who was declared Venerable on 20 February 2021

Lady Spencer died in June 1831, aged 68. Lord Spencer survived her by three years and died in November 1834, aged 76, at Althorp, and was buried in the nearby village of Great Brington on 19 November of that year.

Spencer jacket
The Spencer, a type of short jacket from which the UK military mess jacket is derived, is named after George Spencer, reportedly because he had a tail-coat adapted after its tails were burned by coals from a fire.

Coat of arms

Ancestry

See also
Spencer Gulf, Australia

References

External links

Lister, Anthony (1989) "The Althorp Library of Second Earl Spencer, now in the John Rylands University Library of Manchester: its formation and growth". (published in: Bulletin of the John Rylands University Library of Manchester; vol. 71, no. 2 (summer 1989), pp. 67–86 )

1758 births
1834 deaths
02
British Secretaries of State
Lords Privy Seal
Lords of the Admiralty
English Anglicans
Knights of the Garter
People educated at Harrow School
Alumni of Trinity College, Cambridge
British MPs 1780–1784
Members of the Parliament of Great Britain for English constituencies
English book and manuscript collectors
Mayors of St Albans
Fellows of the Royal Society
Deputy Lieutenants of Northamptonshire
Ambassadors of Great Britain to the Holy Roman Emperor

George Spencer, 2nd Earl Spencer


Podsavezna nogometna liga Doboj, (također i kao "Dobojska podsavezna liga", "Prvenstvo nogometnog podsaveza Doboj") je bila liga petog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1962./63.
Sudjelovalo je 15 klubova u dvije skupine:
 A grupa – 7 klubova, prvak "Radnički" iz Maglaja
 B grupa – 8 klubova, prvak "TOŠK" iz Tešnja

A grupa
Također navedeno i kao I. grupa

 Ljestvica

 Rezultatska križaljka
{| class="wikitable"  style="font-size: 85%; text-align: center"
!kratica !!klub !!BRA !!BSK !!MLAB !!MLAO !!NAK !!RAD !!SLO
|-
|BRA ||align="left"|Bratstvo Donja Dubica ||bgcolor="gainsboro"| || || || || || ||
|-
|BSK ||align="left"|BSK Bušletić || ||bgcolor="gainsboro"| || || || || ||
|-
|MLAB ||align="left"|Mladost Brijesnica || || ||bgcolor="gainsboro"| || || || ||
|-
|MLAO ||align="left"|Mladost Osječani || || || ||bgcolor="gainsboro"| || || ||
|-
|NAK ||align="left"|Naša krila Kostajnica || || || || ||bgcolor="gainsboro"| || ||
|-
|RAD ||align="left"|Radnički Maglaj || || || || || ||bgcolor="gainsboro"| ||
|-
|SLO ||align="left"|Sloga Jakeš || || || || || || ||bgcolor="gainsboro"|
|-
!colspan="9"|
|-
|colspan="9" align="left"|
<small>podebljan rezultat' - utakmice od 1. do 7. kola (1. utakmica između klubova)
rezultat normalne debljine - utakmice od 8. do 14. kola (2. utakmica između klubova)  rezultat nakošen - nije vidljiv redoslijed odigravanja međusobnih utakmica iz dostupnih izvora
 rezultat nakošen i smanjen *   - iz dostupnih izvora nije uočljiv domaćin susreta
 prekrižen rezultat  - poništena ili brisana utakmica
p - utakmica prekinuta
3:0 p.f. / 0:3 p.f. - rezultat 3:0 bez borbe
n.i. - nije igrano
|}
 Izvori:

 B grupa
Također navedeno i kao II. grupa''

 Ljestvica

 Rezultatska križaljka

 Izvori:

Povezani članci
 Međupodsavezna liga Tuzla 1962./63.

Vanjske poveznice

Izvori

 "Godišnjak FSJ 1962-63", Beograd, 1963., ISSN: 0351-2894, str. 251
 Vladimir Ravlić: Priča o jednoj Mladosti --- : nogometni klub "Mladost" Modran : 1952. – 2012. : monografija, Zagreb, 2012.,

1962-63 Doboj
Doboj
1962-63

Podsavezna nogometna liga Doboj 1962./63.


Monika Ludwig (née en 1966 à Cologne) est une mathématicienne autrichienne, professeure universitaire de géométrie convexe et discrète à l'Université technique de Vienne.

Carrière académique
Ludwig a obtenu un diplôme d'ingénieure de l'Université de technologie de Vienne en 1990 et un doctorat en 1994 sous la direction de  . Elle est restée dans la même université en tant que professeure adjointe et associée de 1994 à 2007, date à laquelle elle a déménagé à l'Institut polytechnique de l'Université de New York. Elle est retournée à l'Université de technologie de Vienne en tant que professeur titulaire en 2010.

Travaux
Ses travaux portent sur la géométrie convexe et l'analyse géométrique

Récompenses et honneurs
Ludwig a remporté le prix Edmund et Rosa Hlawka de l'Académie autrichienne des sciences, décerné à un chercheur autrichien exceptionnel en géométrie des nombres ou en analyse numérique de moins de 30 ans, en 1998. Elle a remporté le prix de la Société mathématique autrichienne en 2004.

Elle est devenue membre correspondant de l'Académie autrichienne des sciences en 2011, et membre de l'American Mathematical Society en 2012. Elle est devenue membre à part entière de l'Académie autrichienne des sciences en 2013.

Publications notables

Références

Liens externes

Membre de l'Académie autrichienne des sciences
Membre de l'American Mathematical Society
Professeur à l'université de New York
Professeur à l'université technique de Vienne
Étudiant de l'université technique de Vienne
Mathématicienne du XXIe siècle
Mathématicienne autrichienne
Naissance en 1966

Monika Ludwig


Tarım Ekonomisi Bölümü genel olarak, tarım sektöründeki kamu kuruluşlarının ve özellikle özel kuruluşların tarımın ekonomik ve sosyal konularıyla ilgili çalışma alanlarında hizmet verecek Ziraat Mühendislerini yetiştirmek amacıyla faaliyette bulunmaktadır.

Bölümde ülke tarımının üretim, ürün işleme tesislerinin yönetim ve organizasyonu, pazarlama, dış ticaret, finansman, örgütlenme, tarımda çalışanların yaşam koşulları, sosyal politika, uluslararası mali ve ekonomik organizasyonlar, vs. konularda araştırmalar ve projeler yürütülmektedir.

 Ekonomi

Tarım ekonomisi bölümü


La selección de rugby 7 de Uruguay también llamada Teros VII es el equipo nacional de la modalidad de rugby 7 (7 jugadores).

Está regulada por la Unión de Rugby del Uruguay y compite en la Copa Mundial y la Serie Mundial ambos organizados por la International Rugby Board. A nivel continental ha obtenido el cuarto puesto en los Juegos Panamericanos de 2011 y 2015, y ha participado en todas las ediciones del Seven Sudamericano de la Confederación Sudamericana, logrando el título en 2012 y 2021. En el Cono Sur también se hace presente en varios de los torneos de verano como los de Punta del Este, Viña del Mar y Mar del Plata entre los más importantes.

Entre sus actuaciones en la Serie Mundial se destacan dos semifinales de plata en el Seven de Punta del Este 2000 y el Seven de Fiji 2000, y una final de shield en el Seven de Estados Unidos 2013.

Uniforme

La camiseta es celeste con vivos negros con short y medias negras al igual que en la selección de 15. La indumentaria de visita puede variar, una posibilidad es que la camiseta tenga los colores invertidos con short y medias blancas.

Planteles

Viña del Mar 2010: Campeón

Seven CONSUR 2012: Campeón

Palmarés
 Challenger Series (1): 2022
 Sudamericano (3): 2012, 2021, 2023
 Seven de Viña del Mar (1): 2010

Participación en copas

Copa del Mundo

 Edimburgo 1993: No participó
 Hong Kong 1997: No participó
 Mar del Plata 2001: No participó
 Hong Kong 2005: Último en el grupo
 Dubái 2009: Semifinal Copa de Bronce
 Moscú 2013: 20º puesto
 San Francisco 2018: 20º puesto
 Ciudad del Cabo 2022: 10° puesto

Serie Mundial
(20ma posición en la tabla histórica)

 Serie Mundial 99-00: 12º puesto (8 pts)
 Serie Mundial 00-01: 19º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 01-02: 16º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 02-03: 20º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 03-04: 15º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 04-05: 14º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 05-06: 15º puesto (0 pts)
 Serie Mundial 06-07: 18º puesto (0 pts)
 2007-08 al 2010-11: No participó
 Serie Mundial 11-12: 23º puesto (1 pt)
 Serie Mundial 12-13: 19º puesto (2 pts)
 Serie Mundial 13-14: 18º puesto (1 pt)
 2014-15 al 2016-17: No participó
 Serie Mundial 17-18: 20º puesto (2 pts)
 Serie Mundial 22-23: 12º puesto (54 pts)

Challenger Series

 Challenger Series 2020: 5° puesto
 Challenger Series 2022: Campeón

Juegos Mundiales

 Cali 2013: 7º puesto

Juegos Panamericanos

 Guadalajara 2011: 4º puesto
 Toronto 2015: 4º puesto
 Lima 2019: 7º puesto
 Santiago 2023: clasificado

Sudamericano

 Asunción 2006: 3 puesto
 Viña del Mar 2007: 4º puesto
 Punta del Este 2008: 2º puesto
 São José dos Campos 2009: 3º puesto
 Mar del Plata 2010: 2º puesto
 Bento Gonçalves 2011: 2º puesto
 Río de Janeiro 2012: Campeón invicto
 Río de Janeiro 2013: 2º puesto
 Santa Fe 2015: 2º puesto
 Santiago 2019: 6º puesto
 Valparaíso 2020: 4º puesto (último)
 San José 2021: Campeón invicto
 San José 2022: 5º puesto

Circuito Sudamericano

 Circuito Sudamericano 2016-17: 4º puesto
 Circuito Sudamericano 2018: 3º puesto
 Circuito Sudamericano 2019: 4º puesto

Juegos Suramericanos

 Santiago 2014: 2º puesto
 Cochabamba 2018: 2º puesto
 Asunción 2022: 3º puesto

Véase también

 Unión de Rugby del Uruguay
 Selección de rugby de Uruguay
 Uruguay XV
 Selección juvenil de rugby de Uruguay
 Selección femenina de rugby 7 de Uruguay
 Selección de rugby playa de Uruguay
 Selección femenina de rugby playa de Uruguay

Referencias

Enlaces externos
  URU - Teros VII
  Mundo Uruguayo - Rugby: Uruguay 7 debuta ante Nueva Zelanda en Las Vegas
  Rugby News - Teros VII
  The Rugby Archive - Uruguay 7s

Seleccion de rugby 7
Uruguay
Rugby 7
Uruguay

Selección de rugby 7 de Uruguay


Ziguratul Urului (cunoscut și ca Marele Zigurat al Urului sau ca Ziguratul din Ur; în sumeriană: 𒂍𒋼𒅎𒅍 é-temen-ní-gùru "Etemenniguru", însemnând "templu al cărui fundament creează aură") este ziguratul neo-sumerian din fostul oraș sumerian Ur (în apropiere de Nassiriya), în prezent în Guvenoratul Dhi Qar, Irak. Structura a fost construită în timpul Epocii Timpurii a Bronzului (secolul al XXI-lea î.Hr.).

Ziguratul a fost excavat în anii' 20 și anii' 30 de arheologul brtanic Leonard Woolley.

Ziguratul sumerian

Marele Zigurat al Urului a fost construit de Ur-Nammu în onoarea zeului lunii Nanna. Masiva piramidă în trepte măsoară 64 de metri (210 de picioare) în lungime, 45 de metri (148 de picioare) în lățime și peste 30 de metri (98 de picioare) în înălțime. Înălțimea este speculată, numai fundația a supraviețuit.

Vezi și
 Ur
 Sumer
 Istoria Irakului
 Zigurat
 Arhitectura mesopotamiană
 Arta mesopotamiană

Referințe

Legături externe

Ziggurat of Ur , istorie inteligentă la Khan Academy
Ur (nume modern: Tell el-Muqayyar) la Open Context
A brief history of the Sumerian Ziggurat at Ur
Archaeology of ancient Iraq with a section on the ziggurat
The Harran and Ur Latitudes, and Tell Göbekli Tepe

Artă și arhitectură sumeriană
Zigurate
Ur

Ziguratul Urului


Olaylar

Ocak
 1 Ocak - Amerikalı astronom Edwin Hubble, samanyolu dışında başka galaksiler keşfettiğini açıkladı.
 19 Ocak - Rusya'da Troçki iktidardan uzaklaştırıldı.
 31 Ocak - Arnavutluk'ta Ahmet Zogu Cumhurbaşkanı oldu.

Şubat
 13 Şubat - Şeyh Said İsyanı
 16 Şubat - Tayyare Cemiyeti (Türk Hava Kurumu) kuruldu.

Mart
 4 Mart - Takrir-i Sükun Kanunu kabul edildi.
 7 Mart - Rusya dış Moğolistan'ı işgal etti.

Nisan
 5 Nisan - Kahramanmaraş, İstiklâl Madalyası aldı.
 10 Nisan - Muhteşem Gatsby'nin ilk basımı yapıldı.

Mayıs

Haziran
 14 Haziran
 Göztepe Spor Kulübü kuruldu.
 Cumhuriyet'in ilk şeker fabrikası, Alpullu'da üretime başladı
 3 Haziran - Terakkiperver Cumhuriyet Fırkası kapatıldı.
 17 Haziran - Fransız doktor Albert Calmette Verem aşısı'nı buldu.

Temmuz
 18 Temmuz - Hitler'in Mein Kampf (Kavgam) birinci cildi çıktı.

Ağustos
 23 Ağustos - Kastamonu'ya gelen Atatürk, Şapka ve Kıyafet Devrimi'ni başlattı.
 28 Ağustos - Fransa Ruhr havzasından çekildi.

Eylül

Ekim
 5 Ekim - Locarno Antlaşması görüşmeleri başladı.

Kasım
 1 Kasım - İran'da Rıza Han Pehlevi, Kaçar Hanedanı'na son verdi.
 25 Kasım - Şapka ve Kıyafet Kanunu kanunu çıktı
 30 Kasım - Tekke ve Zaviyeler kapatıldı.

Aralık
 17 Aralık - Sovyet - Türk Dostluk Antlaşması imzalandı.
 26 Aralık - Türkiye'de uluslararası takvim ve saatin kullanılması TBMM'de iki ayrı yasayla kabul edildi.

Doğumlar

Ocak
 6 Ocak - Jane Harvey, Amerikalı şarkıcı (ö. 2013)
 17 Ocak - Selçuk Yaşar, iş insanı (ö. 2023)

Şubat
 14 Şubat - Antony Sutton, İngiliz ekonomist, tarihçi ve yazar

Mart
 11 Mart - İlhan Selçuk, Türk gazeteci, yazar, Cumhuriyet gazetesi köşe yazarı. (ö. 2010)
 19 Mart - Julio Canessa, Şilili asker ve siyasetçi (ö. 2015)
 21 Mart
 Beatriz Aguirre, Meksikalı oyuncu ve seslendirme sanatçısı (ö. 2019)
 Peter Brook, İngiliz oyuncu ve yönetmen
 25 Mart - Flannery O'Connor, Amerikalı yazar. (ö. 1964)

Nisan
 5 Nisan - Sadri Alışık, Türk sinema sanatçısı (ö. 1995)

Mayıs
 1 Mayıs - Gabriele Amorth, İtalyan rahip ve din adamı (ö. 2016)
 11 Mayıs - Max Morlock, Alman futbolcu (ö. 1994)
 19 Mayıs - Malcolm X, Amerikalı zenci lider. El Hajj Malik el-Şahbazz.(ö. 1964)
 28 Mayıs - Bülent Ecevit, şair, gazeteci, yazar ve siyaset adamı (ö. 2006)

Haziran
 15 Haziran - Attilâ İlhan (ö. 2005)

Temmuz

Ağustos
 2 Ağustos - John Dexter, İngiliz tiyatro, film ve opera yönetmeni (ö. 1990)
 15 Ağustos - Münir Özkul, ünlü sinema ve tiyatro sanatçısı (ö. 2018)
 21 Ağustos - Jorge Rafael Videla, Arjantin eski devlet başkanı

Eylül
 7 Eylül - Nusretullah Vahdet, İranlı komedyen, aktör ve film yönetmeni (ö. 2020)
 8 Eylül - Peter Sellers, İngiliz aktör ve komedyen (ö. 1980)
 9 Eylül
Berni Alder, Almanya doğumlu Amerikalı fizikçi (ö. 2020)
Soňa Červená, Çek opera sanatçısı, aktris ve keman sanatçısı (ö. 2023)
 16 Eylül- B.B.King Amerikalı blues gitaristi ve bestecisi
 17 Eylül - Haluk Afra, Türk diplomat. (ö. 2001)

Ekim
 13 Ekim - Margaret Thatcher, Birleşik Krallık'ın ilk kadın başbakanı (ö. 2013)
 14 Ekim - Tato Cifuentes, Arjantinli oyuncu, şarkıcı ve kukla sanatçısı (ö. 2017)
 21 Ekim - Celia Cruz, Kübalı şarkıcı (ö. 2003)
 26 Ekim - John Mulvaney, Avustralyalı arkeolog (ö. 2016)

Kasım
 17 Kasım - Rock Hudson, Amerikalı aktör (ö. 1985)
 27 Kasım - John Maddox, Galli bilim insanı ve gazeteci. (ö. 2009)

Aralık
 4 Aralık - Albert Bandura, Kanadalı psikolog
 8 Aralık
Sammy Davis, Jr., Amerikalı oyuncu, dansçı ve komedyen. (ö. 1990)
Arnaldo Forlani, İtalyan devlet adamı ve 1980 - 1981 tarihleri arasında İtalya başbakanı olan Hristiyan-Demokrat politikacı
 9 Aralık - Türk yönetmen Atıf Yılmaz (Batıbeki) (ö. 2006)

Doğduğu gün ve ay bilinmeyenler
 Abdullah Rıza Ergüven, ozan, yazar, denemeci, eleştirmen ve düşünbilimci. (ö. 2001)
 Celal Şahin, Cumhuriyet döneminin ilk şovmenlerinden
 Ragıp Binzet, Türk halk müziği sanatçısı (ö. 1985)

Ölümler
 20 Ocak - Adelheid Steinmann, Alman politikacı ve kadın hakları aktivisti (d. 1866)
 12 Mart - Sun Yat-sen, Çinli devrimci lider (d. 12 Kasım 1866).
 29 Haziran - Şeyh Said ve destekçileri idam edildi.
 15 Aralık - Süleyman Sırrı Aral, Türkiye'nin ilk iki ve dördüncü hükûmetlerinde Nafia Vekilliği (Bayındırlık Bakanlığı) yapmış siyasetçi

Öldüğü gün ve ay bilinmeyenler
 Abdullah Zühdü, Osmanlı Devleti gazeteci.

Nobel ödülleri

 Fizik – James Franck ve Gustav Ludwig Hertz
 Kimya – Richard Adolf Zsigmondy
 Tıp – verilmedi
 Edebiyat – George Bernard Shaw
 Barış – Austen Chamberlain ve Charles Gates Dawes

1925


සේල චේතිය බෞද්ධයන්ගේ ප්‍රධාන වන්දනා ස්තාන වන සොල්ස්මස්තානවලින් එකකි. මෙඅය අනුරාධපුරයේ පිහිටා ඇත.මෙය ලජ්ජිතිස්ස රජු විසින් තනා ඇති අතර මෙහි සදකඩ පහන දැකගත හැකිය.බුදුරදුන්ගේ ඌර්ණ රෝම ධාතුව නිදන් කොට ඇත.

සේල චේතිය


Sen Mutlu Ol, Soner Arıca'nın 1998 yılında yayınladığı Maxi Single tarzındaki müzik albümü.

Albüm künyesi
 Süpervizör: Soner Arıca
 Stüdyo: Melki
 Kayıt: Fazul Atuk
 Mix-Mastering: Deneb Pinjo
 Fotoğraf: Tamer Yılmaz
 Creative director: Nihat Odabaşı
 Grafik tasarım: Sanart
 All remixes by: Trojan for Production Department Trojan are Peter Thomas & Ahmet Kunt Sağanak

Albümdeki şarkılar
 Sen Mutlu Ol, (Söz & Müzik: Tahir Dökme, Düzenleme: Volga Tamöz)
 Hasretinle Yandı Gönlüm, (Söz & Müzik: Yalçın Tura, Düzenleme: Volga Tamöz)
 Beni Bırakma, (Söz: Soner Arıca, Müzik: Salih Duman, Düzenleme: Volga Tamöz)
 Orda Bir Köy Var, (Söz: Ahmet Kudsi Tecer, Müzik: Münir Ceyhan, Düzenleme: Volga Tamöz, Eşlik Eden: TRT Çocuk Korosu)
 Sen Mutlu Ol, (Oriental Version)
 Hasretinle Yandı Gönlüm, (Remix)
 Orda Bir Köy Var, (Remix)
 Sen Mutlu Ol, (Remix)
 Beni Bırakma, (Remix)
 Sen Mutlu Ol, (Club Mix)
 Hasretinle Yandı Gönlüm, (Radio Mix)

Kaynakça
 www.sonerarica.net

Soner Arıca albümleri
1998 albümleri
İdobay Müzik albümleri

Sen Mutlu Ol (Soner Arıca albümü)


Jože Pogačnik (Maribor, 22. travnja 1932. – Ljubljana, 16. veljače 2016.) bio je slovenski filmski redatelj i scenarist.

Nakon studija filmske režije, najprije je radio kao filmski kritičar, da bi 1960-ih postao istaknuti autor dokumentarnih filmova, uglavnom se baveći društvenim temama. Snimio je i nekoliko kratkih filmova, uključujući Tri etide za Cathy i Miloša koji je osvojio Srebrnog medvjeda na Međunarodnom filmskom festivalu u Berlinu 1972. godine..

Godine 1967. snimio je svoj prvi dugometražni igrani film Tvrđava nasilnika (slovenski: Grajski biki), a za posljednji igrani film Kavana Astoria (Kavarna Astoria, 1989.) osvojio je Zlatnu arenu za najbolju režiju na Pulskom filmskom festivalu 1989. godine.

Odabrana filmografija

 Arbissima (1959.)
 Tvrđava nasilnika (Grajski biki, 1967.)
 Šećerana (1972.)
 Kavana Astoria (Kavarna Astoria, 1989.)

Izvori

Vanjske poveznice

 Jože Pogačnik na slovenskom Filmskom skladu

 Životopisi, Maribor
Slovenski scenski umjetnici
Filmski redatelji
Filmski montažeri

Jože Pogačnik


El Sudamericano Juvenil B de Rugby del 2010 fue el tercer torneo de la categoría, esta vez disputado en Medellín, Colombia; integrado por 4 selecciones de menores de 18 años (M18) del nivel B afiliadas a la Confederación Sudamericana de Rugby (se incluyó a Costa Rica). El torneo se disputó a manera de cuadrangular todos contra todos donde Colombia resultó campeón, logrando su segundo título consecutivo del importante evento. Los 6 partidos se jugaron en la Unidad Deportiva de Castilla, un escenario construido específicamente para el rugby estrenándose precisamente para este torneo de juveniles y el de mayores.

Equipos participantes

 Selección juvenil de rugby de Colombia (Tucanes M18)
 Selección juvenil de rugby de Costa Rica (Ticos M18)
 Selección juvenil de rugby de Perú (Tumis M18)
 Selección juvenil de rugby de Venezuela (Orquídeas M18)

Posiciones

Nota: Se otorgan 3 puntos al equipo que gane un partido, 1 al que empate y 0 al que pierda

Resultados

Primera Fecha

Segunda Fecha

Tercera Fecha

Véase también

 Sudamericano de Rugby A 2010
 Sudamericano de Rugby B 2010
 Sudamericano Juvenil A de Rugby 2010
 Seven Sudamericano Femenino 2010
 Seven Sudamericano Masculino 2010

Referencias

Enlaces externos
  CONSUR - Fixture del Sudamericano Juvenil "B" 2010

B2010
Rugby en Colombia
Deporte en Colombia en 2010
Sudamericano B
Deporte en Medellín
Rugby
Deporte base en Colombia

Sudamericano Juvenil B de Rugby 2010


Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije za sezonu 2014./15. je igran u proljetnom dijelu sezone.  Natjecanje je osvojio Nehaj iz Senja, koji je time stekao pravo nastupa u pretkolu Hrvatskog kupa u sezoni 2015./16.

Sudionici
U natjecanju je nastupilo 12 klubova, prikazani prema pripadnosti ligama u sezoni 2014./15.

Rezultati

1. kolo
Utakmice na rasporedu 29. ožujka i 1. travnja 2015.

2. kolo
Utakmice po rasporedu 22. travnja 2015., te 25. travnja 2017.

Poluzavršnica
Utakmice na rasporedu 6. svibnja 2015.

Završnica
Igrano 20. svibnja 2015. u Gospiću.

Povezani članci
 Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije
 ŽNL Ličko-senjska 2014./15.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Ličko-senjske županije

Izvori
 nogometnisavezlsz.hr, Bilteni za 2014./15. , pristupljeno 8. listopada 2017.

2014-15
Ličko-senjska-kup

Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije 2014./15.


El castillo de Lissingen, cerca del río Kyll, es un castillo medieval alemán con foso bien preservado en la actualidad. Fue construido en el  cerca de Gerolstein en el distrito administrativo de Vulkaneifel, que forma parte del estado federado de Renania-Palatinado.

El castillo se halla en las afueras de Lissingen y está circundado por el río Kyll. Visto desde fuera, el castillo parece constar de un solo edificio. Dentro del edificio se pueden apreciar una parte superior y otra inferior. Debido a una distribución de los bienes en el pasado, actualmente el castillo es propiedad de dos personas. El castillo de Bürresheim, el castillo de Eltz y el de Lissingen son los únicos castillos a la orilla izquierda del Rin en el estado de Renania-Palatinado que no han sido nunca destruidos.

El castillo de Lissingen es un bien cultural protegido por la convención de La Haya.

Referencias

Enlaces externos

 Información sobre el castillo bajo (en alemán)
 Información sobre el castillo alto (en alemán)

Lissingen
Castillos de Renania-Palatinado
Arquitectura de 1280

Castillo de Lissingen


Altes Herz wird wieder jung ist ein deutscher Spielfilm aus dem Jahre 1942 mit Emil Jannings. Regie führte Erich Engel.

Handlung
Friedrich Wilhelm Hoffmann hat sein ganzes Leben lang all seine Energie in seine Schokoladenfabrik investiert. Das führte dazu, dass sein Privatleben deutlich zu kurz kam und er unverheiratet blieb. Seine drei Neffen Dr. Paul Dehnhardt, Heinrich Hoffmann und Richard Lorenz sind mittlerweile in die Direktion eingetreten, er als Seniorchef bestimmt aber weiterhin die Geschicke der Firma. Seine Verwandtschaft, mit der ihn lediglich das Geschäft verbindet, wartet nur darauf, ihn eines Tages beerben zu können.

Eines Tages taucht eine junge Frau namens Brigitte Lüders auf, die behauptet, seine Enkelin zu sein. Um ihre Abstammungsunterlagen zu vervollständigen, bittet sie den alten Herrn darum, ihr eine Kopie seiner Geburtsurkunde und die seiner Eltern zu überlassen. Friedrich Hoffmann versucht sich zu erinnern. Und tatsächlich, als junger Mann hatte er eine kurze, heftige Liebschaft, die er jedoch auf Druck seines gestrengen Vaters aufgeben musste. Dass aus dieser Affäre ein Kind hervorgegangen ist, war ihm bis dahin unbekannt. Brigitte ist niemand anderer als die Tochter seines Sohnes aus jener, lang zurückliegenden Affäre. Dass sein Sohn im Ersten Weltkrieg gefallen ist, erfährt Hoffmann ebenfalls erst jetzt.

Anfängliche Befürchtungen, das junge Mädchen sei eine "Goldgräberin", die es nur auf Anteile von Friedrichs Besitz abgesehen habe, zerstreuen sich rasch. Brigitte beweist Friedrich, dass seine Eltern damals ihrer Großmutter eine Art Schweigegeld angeboten hatten, um die mutmaßlich unerwünschte Frau von der Industriellenfamilie fernzuhalten. Entrüstet habe ihre Großmutter, Friedrichs einstige Geliebte, dieses unmoralische Angebot abgelehnt. Brigitte wünscht im Übrigen gar keinen weiteren Kontakt mit den Hoffmanns -- zu sehr haben sich die Verletzungen ihrer Großmutter und ihres Vaters auf sie übertragen. Der alte Hoffmann ist entsetzt, was sich damals alles hinter seinem Rücken abgespielt haben muss, und beauftragt seinen Neffen Paul, Nachforschungen anzustellen, ohne ihm weitere Details zu den Hintergründen zu nennen.

Auf Empfehlung von Friedrichs Großnichte Lilo, die mit Brigitte befreundet ist, stellt der Womanizer Paul die junge Frau, die sich eigentlich als Stenotypistin bei einer Behörde bewerben wollte, ein. Als sich der alte Hoffmann und Brigitte eines Tages in der Firma zufällig über den Weg laufen, sind beide ebenso überrascht wie unangenehm berührt, ahnte Friedrich Hoffmann doch nichts von Pauls neuester "Eroberung". Paul beginnt ernstes Interesse an Brigitte zu entwickeln, und auch Friedrich Hoffmann fängt an, seine anfänglichen Bedenken Brigitte gegenüber zu revidieren. Nur die restliche Verwandtschaft wird immer misstrauischer, wittert sie doch einen Fall von Erbschleicherei, zumal sich der bislang schroff auftretende, alte Hoffmann plötzlich rührend um eine vermeintlich völlig fremde Frau zu kümmern beginnt. Brigitte bringt Sonne in sein geschäftsgraues Leben, sein altes Herz wird wieder jung.

Friedrichs wachsende Zuneigung geht sogar so weit, dass er seine Enkelin Paul abspenstig zu machen versucht und sie bittet, in seine Berliner Villa am Wannsee zu ziehen. Erst jetzt erfährt Paul von Brigittes wahrer Identität, und er beschließt, Nägel mit Köpfen zu machen und sein Leben mit ihr verbringen zu wollen. Eines Tages trommelt Friedrich Hoffmann die ungeliebte Verwandtschaft zusammen, um dieser bei einem Familienfest offiziell Brigitte als ein weiteres Familienmitglied vorzustellen.

Produktion
Der Film wurde vom 26. August bis 27. November 1942 im Efa-Atelier von Berlin-Halensee gedreht. Die Uraufführung erfolgte am 2. April 1943 in zwei Berliner Lichtspieltheatern.

Altes Herz wird wieder jung war der letzte vollendete Spielfilm von Emil Jannings.

Margit Symo singt Theo Mackebens Lied Für mich könnt' die Welt aus lauter Männern besteh'n.

Die Produktionsleitung hat Walter Lehmann, die Bauten entwarfen Otto Hunte und Karl Vollbrecht. Standfotograf war der spätere Kameramann Eugen Klagemann.

Fritz Soot und Katharina Boenisch wurden in der Oper Otello von Giuseppe Verdi von Kammersänger Max Lorenz (Tenor) und Kammersängerin Tiana Lemnitz (Sopran) synchronisiert.

Der mit dem Prädikat "künstlerisch besonders wertvoll" ausgezeichnete Film kostete rund 1,885 Millionen Reichsmark.

Altes Herz wird wieder jung lief im August 1943 auch in Schweden und Finnland an. Im Rahmen der Basler Filmausstellung Kunst und Technik wurde der Film im Oktober 1943 erstmals dem Schweizer Publikum vorgestellt. Im Dezember desselben Jahres fand die Premiere in Dänemark statt. Die portugiesische Erstaufführung war ebenfalls noch vor Kriegsende, im März 1945.

Altes Herz wird wieder jung wurde 1958 als Man müßte nochmal zwanzig sein in Österreich neu verfilmt. Eine weitere Neuverfilmung erfolgte 1999 ebenfalls in Österreich unter dem Titel Ein Herz wird wieder jung.

Kritik
Das große Personenlexikon des Films nannte die beiden letzten Jannings-Filme, Altes Herz wird wieder jung und die ebenfalls von Engel inszenierte, unvollendet gebliebene Produktion Wo ist Herr Belling?, zwei "harmlose Komödien […] aus dem Industriellen-  und Gesellschaftsmilieu, in denen Emil Jannings altväterlich-nachsichtige und gütige Patriarchen verkörperte".

Das Lexikon des Internationalen Films urteilte über Altes Herz wird wieder jung: "Durch ein Drehbuch mit Hand und Fuß, durch Engels straffe Regie und Jannings' sympathische Darstellung gerieten die familiären Verwicklungen um einen gutherzigen 70jährigen Junggesellen zu einem unterhaltenden Lustspiel ohne die berechnete Prüderie zeitgenössischer Produktionen."

Bogusław Drewniaks Der deutsche Film 1938-1945 nannte Altes Herz wird wieder jung "ein Loblied auf die Familie als Lebensform".

Wie Drewniak berichtet, soll sich Anfang 1944 auch "die dänische Presse lobend über Emil Jannings' Spiel" geäußert haben.

Der Onlineauftritt der Zeitschrift Cinema schrieb über den Film: "Lockeres Lustspiel mit schwungvoller Musik".

Siehe auch
 Liste der während der NS-Zeit im Deutschen Reich uraufgeführten deutschen Spielfilme

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1943
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Filmkomödie

Altes Herz wird wieder jung


Pyracantha (from Greek  "fire" and  "thorn", hence firethorn) is a genus of large, thorny evergreen shrubs in the family Rosaceae, with common names firethorn or pyracantha. They are native to an area extending from Southwest Europe east to Southeast Asia. They resemble and are related to Cotoneaster, but have serrated leaf margins and numerous thorns (Cotoneaster is thornless).

Description

The plants reach up to  tall. Leaves are small and oval. The seven species have small white flowers which are 5-merous and many stamened. Fruit are either red, orange, or yellow pomes. The flowers are produced during late spring and early summer; the fruit develops in late summer, and matures in late autumn.

Fruit
The fruit of Pyracantha are classified as pomes. The pulp is safe for human consumption, but it is insipid, and the seeds are mildly poisonous as they contain cyanogenic glycosides (as do apples, plums, cherries, and almonds). Seeds that are chewed and crushed while raw will release cyanogenic glycosides, and can cause mild gastro-intestinal problems when eaten in large enough quantities. The fruit can be made into jelly. The fruits persist significantly into winter which makes them a valuable bird food.

Fossil record
A large number of fossil fruits of †Pyracantha acuticarpa have been described from middle Miocene strata of the Fasterholt area near Silkeborg in Central Jutland, Denmark.

Taxonomy
Pyracantha is a member of the Rose family, and includes seven species. The genus was defined by 19th century botanist Max Joseph Roemer.

Species
Pyracantha angustifolia. Southwest China.
Pyracantha atalantioides. Southern China.
Pyracantha coccinea. Northeastern Spain east to Northern Iran.
Pyracantha crenatoserrata. Central China.
Pyracantha crenulata. Himalaya.
Pyracantha koidzumii. Taiwan.
Pyracantha rogersiana. Yunnan.

Cultivation
Pyracanthas are valuable ornamental plants, grown in gardens for their decorative flowers and fruit, often very densely borne. The thorns are easily able to puncture human skin, and when successful, the piercing causes a slight inflammation and severe pain. Their dense thorny structure makes them particularly valued in situations where an impenetrable barrier is required. The aesthetic characteristics of pyracanthas, in conjunction with their home security qualities, make them an alternative to artificial fences and walls. They are also good shrubs for a wildlife garden, providing dense cover for roosting and nesting birds, summer flowers for bees and an abundance of berries as a food source.

Cultivars
The following cultivars have won the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit:
Pyracantha 'Orange Glow' (orange berries)
Pyracantha  ('Cadange') (orange berries)
Pyracantha  ('Cadrou') (orange-red berries)
Pyracantha 'Teton' (orange-yellow berries)
Pyracantha rogersiana 'Flava' (yellow berries)

Ecology
Pyracantha fruit can be dispersed into natural areas, allowing plants to invade natural communities. Species of Pyracantha are considered to be invasive in portions of the United States, including the states of California and Georgia. Orange firethorn (Pyracantha angustifolia) is considered to be a weed or potential ("sleeper") weed in several states or territories of Australia, including Victoria, Australian Capital Territory and New South Wales. As a consequence, importation and propagation are prohibited in some parts of Australia.

References

External links

Bird food plants
Rosaceae genera

Pyracantha


96200 Oschin este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
96200 Oschin este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Palomar de Andrew Lowe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,12 ua, o excentricitate de 0,21 și o înclinație de 4,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 96001-97000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1992
Centura de asteroizi

96200 Oschin


මේජර් ජෙනරාල් වී. උදය බී. නානායක්කාර, යූඑස්පී ශ්‍රී ලංකා හමුදා ඉංජිනේරුවෙකි . නාගරික සංවර්ධන අමාත්‍යාංශයේ සභාපතිය, ඔහු ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවේ හිටපු ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍ර ඉංජිනේරු, 55-2 "මුහමාලේ" බලසේනාවේ බලසේනාධිපති සහ 21-4 "පරියානකුලම්" බලසේනාවේ. ඔහු හිටපු හමුදා ප්‍රකාශක, අධ්‍යක්ෂ, මාධ්‍ය අධ්‍යක්ෂ සහ අධ්‍යක්ෂ, මනෝවිද්‍යාත්මක මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂවරයා ද විය.

කොළඹ රාජකීය විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය හැදෑරූ ඔහු 1981 වසරේ කැඩෙට් නිලධාරියෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා යුද හමුදාවට බැඳුණි. ශ්‍රී ලංකා හමුදා විද්‍යාපීඨයේ මූලික පුහුණුවෙන් පසුව, ඔහු දෙවන ලුතිනන්වරයෙකු ලෙස ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරුවන් වෙත පත් කරන ලදී. ඔහු ආරක්ෂක කළමනාකරණ විද්‍යාලයේ සහ පාකිස්තානයේ ජාතික ආරක්ෂක විශ්ව විද්‍යාලයේ උපාධිධාරියෙකි. ඔහුගේ හමුදා සේවා කාලය තුළ ඔහු මහනුවර ප්‍රදේශ මූලස්ථානයේ ආඥාපති ලෙස සේවය කර ඇත. අධ්‍යක්ෂ, මනෝවිද්‍යාත්මක මෙහෙයුම් අධ්‍යක්ෂක; මධ්‍යස්ථාන අණදෙන නිලධාරී රෙජිමේන්තු මූලස්ථානය, ශ්‍රී ලංකා ඉංජිනේරුවන්; බලසේනාධිපති, 552 "මුහමාලේ" බලසේනාව; බලසේනාධිපති, 214 "පරියානකුලම්" බලසේනාව ලෙස සේවය කර ඇත.

ජෙනරාල් නානායක්කාර මහතා උත්තම සේවා පදක්කම (USP), ශ්‍රී ලංකා සන්නද්ධ සේවා දිගු සේවා පදක්කම, රිවිරැස ප්‍රචාරක සේවා පදක්කම, පූර්ණ භූමි පදක්කම, උතුරු නැගෙනහිර මෙහෙයුම් පදක්කම සහ 50 වැනි නිදහස් සංවත්සර සැමරුම් පදක්කම ලබා ඇත.

විශ්‍රාම ගැනීමෙන් පසු ඔහු ශ්‍රී ලංකා නාගරික නිවාස සංවර්ධන අධිකාරියේ අධ්‍යක්ෂ ජනරාල්වරයා ලෙස කටයුතු කළ අතර නාගරික සංවර්ධන අධිකාරියේ සභාපතිවරයා ලෙස පත් කරන ලදී. ඔහු 2021 ජනවාරි වන විට ශ්‍රී ලංකාවේ සර්බියා ජනරජයේ ගෞරවනීය කොන්සල්වරයා ලෙස සේවය කර ඇත.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා
Year of birth missing (living people)

උදය නානායක්කාර


Brigitte "Brischit" Streubel (* 27. Januar 1950 in Unterfranken) ist ein deutsches Ex-Fotomodell, Schauspielerin und Video-Autorin. Sie ist eine der Frauen der sogenannten Selbsterfahrungsgruppe "Der Harem" um Rainer Langhans.

Leben
Streubel wuchs in Hagen auf. Sie arbeitete bereits ein Jahr in Düsseldorf als Fotomodell, unter anderem für Aufnahmen der Zeitschrift Brigitte junior, als sie 1969 der Einladung einer Pariser Agentur folgte und eine internationale Fotomodell-Karriere startete. Sie arbeitete bis 1976 unter anderem auch in Mailand, Rom und London.

1972 lernte sie Rainer Langhans mit seiner "K 1"-Mitkommunardin Uschi Obermaier kennen. Mit ihm, der Fotografin Anna Werner und Jutta Winkelmann gründete sie 1976 in München die heute als "Harem" geläufige experimentelle Lebensgemeinschaft, zu der 1978 auch Christa Ritter und 1991 Juttas Zwillingsschwester Gisela Getty hinzustießen. Die überwiegend spirituell ausgerichtete Lebensgemeinschaft von insgesamt fünf Frauen um Langhans in München-Schwabing existiert bis heute.

1974 bekam Streubel erstmals eine Schauspielrolle in Ulli Lommels Drama "Wachtmeister Rahn". Sie versuchte sich auch in Lommels Kinofilm "Der Zweite Frühling" als Schauspielerin, in dem 1975 Curd Jürgens die Hauptrolle spielte. 1978 spielte sie in Uschi Reichs Fernsehdrama "Keiner kann was dafür" die Rolle der "Eva" und wirkte bei dieser Produktion auch als Kostümbildnerin mit. Eine weitere Rolle hatte sie 1979 im Kurzfilm "Smash – Gefahr aus der Unendlichkeit" unter der Regie von Gisela Weilemann. 1989 assistierte sie Dominik Graf bei der Regie der Komödie "Tiger, Löwe, Panther".

Streubel, die auch als Yogalehrerin und seit 1982 als Videokamerafrau tätig ist, veröffentlichte 2007 das Video Die Fünf "Tibeter" in Aktion (ISBN 978-3-502-25000-5) mit Beiträgen der Autorin und Übersetzerin Maruscha Magyarosy, ebenfalls Yogalehrerin. Ferner schrieb Streubel Beiträge für Bärbel Schäfers und Monika Schucks Buch Das Glücksgeheimnis: Paare erzählen vom Gelingen ihrer Liebe., das 2009 im Kiepenheuer Verlag erschien (ISBN 3-378-01102-5).

Sonstiges
Streubel ist seit Ende April 2012 Mitglied der Piratenpartei Deutschland.

Weblinks

Einzelnachweise

Model
Filmschauspieler
Mitglied der Piratenpartei Deutschland
Deutscher
Geboren 1950
Frau

Brigitte Streubel


Sulz (althochdeutsch sulza oder sulze) war im Mittelalter ein gebräuchlicher Begriff für Salzwasser, Salzbrühe und Sole. Sehr häufig wurde das Wort Sulz verwendet zur Bezeichnung stark mineralhaltiger Gewässer (wie natürliche und frei zu Tage tretende Mineral- oder Salzquellen), stark salzhaltige stehende Gewässer (wie kleine Salzseen) und salzhaltige oder stark mineralisierte Fließgewässer (wie Bäche und Flüsse).

Dadurch ging das Wort Sulz in viele Ortsnamen direkt oder als Namensteil ein; bei Örtlichkeiten, die sich an solchen Gewässern befanden, beziehungsweise in den Gewässernamen selbst (wie etwa in Sulz oder Sulzbach).
Diese Namensgebung ist überwiegend im oberdeutschen Sprachraum anzutreffen.

Die Sulz wird auch bei der Herstellung von Käse, insbesondere von Appenzeller, verwendet.

Einzelnachweise

Wasser (Hydrologie)

Sulz (Salzwasser)


Antonoff ist der Familienname folgender Personen:

 Jack Antonoff (* 1984), US-amerikanischer Musiker
 Nicolas Antonoff (* 1981), französischer Eishockeyspieler
 Rachel Antonoff (* 1981), US-amerikanische Modedesignerin

Antonoff


Badets Dronning er en dansk stumfilm fra 1912 instrueret af Eduard Schnedler-Sørensen og efter manuskript af Gustav Hetsch.

Handling
Et tog afgår fra Hovedbanegården til Hornbæk og med er fru Blank, som skal tilbringe nogle dage deroppe, mens manden og barnet bliver hjemme. På hotellet træffer hun tre ungkarle, som kappes om at gøre hende deres opvartning, uvidende om at hun er gift.
Megen spas og rivalisering både på stranden og hotellet. På afrejsens dag tager hun til Helsingør. Her eskorteres hun stadig af de tre herrer. Stribolt er med til at vælge en hat. Under togrejsen dukker de tre fyre atter op, men de får lange næser, da de på Hovedbanegården præsenteres for fru Blanks mand og datter.

Medvirkende

 Else Frölich, Fru Blank
 Carl Alstrup, Ungkarl
 Oscar Stribolt, Ungkarl
 Torben Meyer, Ungkarl
 Sigurd Lomholt
 Frederik Jacobsen

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1912

Badets Dronning


مجمع الهانغول, (بالكورية 훈민정음학회) وبالإنكليزية (The Hunminjeongeum Society) هو مؤسسة كورية مسؤوليتها نشر الهانغول في العالم.

مراجع

إصلاح تهجئة
هانغل

مجمع الهانغل


Zemné este o comună slovacă, aflată în districtul Nové Zámky din regiunea Nitra. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.167 de locuitori.

Localitatea este înfrățită cu Tab.

Istoric
Localitatea Zemné este atestată documentar din 1113.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Zemné


Constantin H. Budeanu () a fost un chimist, cercetător și profesor universitar, cunoscut în special pentru contribuțiile sale în chimia organică.

Educație
Constantin H. Budeanu a urmat liceul la Bălți, iar în 1936 a devenit student în cadrul Facultății de Științe, Universitatea "Alexandru Ioan Cuza" din Iași. A onținut titlul de Doctor în științe cu teza intitulată Acțiunea izocianatului de benzoil asupra aldoximelor și cetoximelor (profesor coordonator: Constantin V. Gheorghiu).

Activitate profesională
Între 1941 și 1980, Constantin H. Budeanu a lucrat în cadrul Facultății de Chimie. A predat în principal cursuri de chimie organică. În plan de cercetare a abordat teme precum sintaza unor coloranți azoici ai p-aminoacetofenonei, inhibitori organici ai procesului de coroziune metalică, sinteză de compuși cu proprietăți anticancerigene sau antituberculoase, condensarea izotiocianaților cu oxime, derivați ai acidului L-glutamic etc. A fost autorul a peste 120 de lucrări științifice și a unor brevete de invenție.

Premii și distincții
Ordinul Muncii clasa a II-a

Publicații relevante (selecție)
Studii Cercetări Chim. 4 (1956) 47-52
Tehnologia și chimia produselor alimentare 1 (1978) 83-88
Bull. Inst. Politech. Iași, S2, 24 (1978) 109-115

Note

Nașteri în 1917
Decese în 1987
Chimiști români
Absolvenți ai Universității din Iași
Profesori universitari români
Cadre didactice universitare ale Universității Alexandru Ioan Cuza din Iași
Decorați cu Ordinul Muncii
Cercetători români

Constantin H. Budeanu


Vunasti nosorog (latinski: Coelodonta antiquitatis) pleistocenska je izumrla vrsta nosoroga čije je tijelo bilo prekriveno krznom.

Opis
Dužina im je iznosila od 3 do 3,8 m, visina do 2 m, a težili su oko 2,7 – 3,2 tona. Imali su dva roga, od kojih se manji nalazio iza većega. Veći rog mogao je narasti do 61 cm.

Rasprostranjenost

Prije 130 tisuća godina vunasti nosorozi nastanjivali su većinu Europe, Istočnoeuropsku nizinu, Sibir i Mongolski ravnjak, tj. područja od 72° do 33°N. Fosili vunastog nosoroga pronađeni su čak i na Novosibirskim otocima. Područje koje su nastanjivali vunasti nosorozi veće je od područja nastanjivanja bilo koje druge vrste nosoroga.

Čini se da vunasti nosorozi nikada nisu prešli Beringiju tijekom posljednjeg ledenog doba. Najistočniji pronađeni fosil pronađen je na Čukotskom poluotoku. Vunasti nosorozi vjerojatno nišu prešli u Sjevernu Ameriku zbog male količine trave, nedostatka pogodnog staništa u Yukonu, borbe za opstanak s drugim velikim biljožderima na hladnom kopnenom mostu i zbog ledenjaka koji su stvarali fizičke prepreke. Čak i da su neki prešli u Sjevernu Ameriku, njihov broj bio je malen.

U Hrvatskoj
U Hrvatskoj su potpuni kosturi ili dijelovi kostura pronađeni u Ludbregu, špilji Vindija, Varaždinskim Toplicama, okolici Osijeka i Vukovara. Najbolje sačuvani kostur vunastog nosoroga u Hrvatskoj zove se Erik i otkriven je kod Ludbrega. Star je oko 20.000 godina. Izložen je u varaždinskom gradskom muzeju.

Izvori

Vanjske poveznice

Nosorozi

Vunasti nosorog


Cette page concerne les évènements survenus en 1994 en Ukraine  :

Évènement
 - : Élections législatives
  : Référendum en Crimée
 - : Élection présidentielle
  : Participation au mémorandum de Budapest.

Sport
 Championnat d'Ukraine de football 1993-1994
 Championnat d'Ukraine de football 1994-1995
 Coupe d'Ukraine de football 1993-1994
 Coupe d'Ukraine de football 1994-1995
 Participation de l'Ukraine aux Jeux olympiques d'hiver de Lillehammer.

Création

 Forum du livre de Lviv

Dissolution

Naissance
 , footballeur.
 , mannequin et actrice.
 , joueur de tennis.
 Serhiy Nykyforov, athlète (saut en longueur).

Décès
 , actrice.
 , acteur.
 , entomologiste
 , architecte.
 , hydrologue.

Notes et références

1994 en Ukraine
Chronologie de l'Ukraine au XXe siècle

1994 en Ukraine