Kabul International Airport (known as Hamid Karzai International Airport from 2014 to 2021; ) is located about  from the center of Kabul in Afghanistan. It is owned by the Government of Afghanistan and operated by UAE-based GAAC Holding on behalf of the Ministry of Transport and Civil Aviation. It serves as one of the nation's main international airports, capable of housing over one hundred aircraft. It was locally named as Khwaja Rawash Airport. The airport was renamed in 2014 in honor of former President Hamid Karzai. The decision was made by the National Assembly of Afghanistan and the Cabinet of the then President Ashraf Ghani. It was given its current name in 2021 by the Taliban.

Opened in 1960, the airport has been the primary gateway to Afghanistan and is located at high altitude, surrounded by the mountains of the Hindu Kush. For many years it has been the base of Ariana Afghan Airlines and Kam Air. A new international terminal was opened in the 2000s and at the time a number of military bases were also built around the airport, which were used by the United States Armed Forces and NATO's International Security Assistance Force (ISAF), and later the Resolute Support Mission (RS). The Afghan Air Force also had a base there, while the Afghan National Police provided security inside the passenger terminals.

Prior to the withdrawal of NATO's military forces in mid-2021, the airport provided scheduled flights to and from Pakistan, India, Iran, China, Turkey, Russia, Uzbekistan, Tajikistan, and the Persian Gulf region. As of June 2016, the most frequently serviced destination from the airport was Dubai in the UAE, with no fewer than four passenger airlines flying the route, and some with multiple daily flights.

After the evacuation of NATO's forces on August 31, 2021, all civilian flights were canceled and suspended until further notice. A week before that the airport's Abbey Gate had been attacked in a suicide bombing by Islamic State – Khorasan Province (ISIS-K). Following the Taliban takeover, the airport was closed to the public for about a week. On September 26, the Taliban announced that the resulting debris at the airport had been cleaned up, and asked international airlines to resume flights.

History

Kabul Airport was originally built in 1960 by Soviet engineers. The airport was locally named Khwaja Rawash Airport. Foreign tourists began visiting Afghanistan via Kabul Airport. This era ended after the 1978 Saur Revolution, especially after the 1979 Soviet invasion.

The airport was used by the Soviet Army during the Soviet–Afghan War from 1979 to 1989, and by the military forces of the former President of Afghanistan, Mohammad Najibullah. Control of the airport switched between different sides during the civil war after 1992. By November 1996, the Islamic Emirate of Afghanistan governed by Mullah Muhammad Omar was in possession of the airport, until late 2001 when they fled the city after the U.S. invasion of Afghanistan. Due to international sanctions during the Taliban government, the airport was closed in the late 1990s, with very limited international flights.

Following the U.S. invasion of Afghanistan after the September 11 attacks, Kabul Airport was bombed by United States and coalition forces. After the International Security Assistance Force (ISAF) took over control, the airport began to be developed slowly over the years. A new radar system was installed in 2005, which was upgraded by the U.S. Federal Aviation Administration in 2010.

A new $35 million terminal for international flights was inaugurated in November 2008, built with aid from the Japan International Cooperation Agency. This terminal has two jetbridges.The then-Afghan President Hamid Karzai attended the inauguration ceremony. The new terminal was officially opened to international flights in June 2009. The existing terminal has been refurbished and used for domestic flights.

Passenger movements reached 100,000 per year by 2010 or 300 per day. In early 2012, the radar system was upgraded to cover Afghanistan's entire air space.

In October 2014, the National Assembly of Afghanistan proposed naming the airport after former Afghan President Hamid Karzai, a month after his tenure ended, in recognition of his services and contributions to the country's rebuilding. This decision was approved by the Cabinet of the new President Ashraf Ghani, which renamed the structure as Hamid Karzai International Airport.

The North Side Cantonment – Kabul Airport facility was completed and turned over to the United States Armed Forces in October 2008. It houses the command facilities for the Afghan Air Force (AAF), and includes housing, administrative, operations, maintenance and recreation facilities. The project included two new hangar complexes, a new taxiway and ramps. It is the headquarters and main base (1st or 201st Wing) of the Afghan Air Force. The first hangar facility was turned over to the AAF in January 2008. The second hangar was completed later that year.

2021 NATO withdrawal from Afghanistan

In July 2021, the Taliban took over many areas in Afghanistan, including those near Kabul Airport. Turkey announced that it would provide security at the airport. U.S. and NATO forces were still deployed at the airport as well. A few weeks later, Kabul fell into the hands of the Taliban, prompting hundreds of people to flee to the airport in an attempt to leave the country. Seven people were alleged to have died at the airport after the crowds consisting of hundreds of people tried to forcibly enter planes leaving the airport. US forces fired in the air to prevent the crowds running onto the tarmac and runways. On 16 August 2021, the US Deputy Security Advisor announced the deployment of more forces to secure the airport. The Pentagon confirmed the head of U.S. Central Command, General Kenneth F. McKenzie Jr., met Taliban leaders in Qatar. The Taliban officials agreed to terms set by McKenzie for refugees to flee using the Kabul International Airport.

Following the fall of Kabul, the Afghan National Army and the Afghan National Police abandoned their posts. U.S. and allied forces subsequently took over the posts. On 16 August 2021, all commercial flights from Kabul Airport were cancelled indefinitely.

On 26 August 2021, more than 100 people were killed in an explosion outside Kabul Airport. The Islamic State of Iraq and the Levant - Khorasan (ISIS-K) claimed responsibility. The last American forces departed from the airport around midnight on 30 August, ending U.S. involvement in the 20-year war. The Taliban subsequently took control of the airport. Rough estimates by the Taliban calculated the damage to the airport at around $350 million. Abdul Hadi Hamadan, the Taliban head of the airport, later stated that the damage to the airport's terminal alone due to the evacuation was $1 million.

Following the Taliban takeover, the airport was closed. Much of its infrastructure had been degraded or destroyed during the evacuation. According to Qatari Minister of Foreign Affairs Mohammed bin Abdulrahman bin Jassim Al Thani, Qatar was to send technical assistance to Afghanistan to help reopen the airport as soon as possible. Mevlüt Çavuşoğlu, the Minister of Foreign Affairs of Turkey, stated that the Taliban and other countries had requested Turkey for help in resuming operations at the airport. The Minister of Foreign Affairs of the Netherlands, Sigrid Kaag, stated that her government was willing to support Turkey and Qatar in reopening the airport. Meanwhile, the security of the airport was handed over to the Al-Fatah Brigade of the special forces of the group on 3 September.

Several novels have been published following the dramatic US evacuation from the country. Those titles include: "Life and Death at Abbey Gate", "Saving Aziz", "Always Faithful", and "Kabul".

The airport reopened for Ariana Afghan Airlines' domestic flights between Kabul and the cities of Herat, Mazar-i-Sharif and Kandahar, as well as for receiving aid from other countries, on 4 September, following work carried out by a technical team from Qatar, which repaired the airport's runway. Taliban spokesman Zabiullah Mujahid stated on 6 September that Turkey and Qatar were trying to restart all flights from the airport. On 8 September 2021, a NOTAM was issued by the airport's NOTAM office, indicating that the airport is operating between 03:30 and 13:30 Coordinated Universal Time. Additional NOTAMs issued that day indicate that the airports instrument landing system is operative and that the airport's tower is operating again.

A Qatar Airways flight evacuating 113 nationals of other countries from Afghanistan was allowed to land at and depart from the airport on 9 September due to cooperation between the United States and the Taliban, marking the first such flight since the Taliban had completely taken over the facility. Meanwhile, the Taliban renamed the airport to Kabul International Airport, eliminating the reference to former Afghan President Hamid Karzai.

A Pakistan International Airlines flight landed at the airport on 13 September, marking the first international commercial flight to land since the Taliban takeover. Mahan Air resumed flights to the airport on 15 September, marking resumption of commercial flights between Iran and Afghanistan. The Ministry of Foreign Affairs on 26 September announced that the problems at the airport had been resolved and asked international airlines to resume their flights, promising full cooperation.

Facilities

The airport has two terminals: the original that opened in 1960 and a newer building that opened in 2008.  The terminal that opened in 2008 is used for international flights; the original 1960 Soviet-constructed terminal is used for domestic flights. Several hangars along the runway are for military aircraft. There are no hangars for civilian (or transient) aircraft. The airport has seven helicopter pads which are used mostly for military traffic. Fire fighting equipment is present. The firefighting equipment has a present capacity of up to  of water and has the ability to reach  in height to manage fire outbreaks.

Airlines and destinations

Transportation
Buses, taxi and private cars provide transportation to and from the airport. A four-lane highway connects the airport to Kabul.

Accidents and incidents

Civilian
 On 2 January 1962, Iran Air Flight 123, a Douglas DC-3 on a cargo flight, crashed while attempting to take-off from Kabul. During the take-off roll the captain noticed a malfunction in the number 1 engine followed by the aircraft veering to the left of the runway. To avoid a crash, the captain pulled the aircraft up into the air, but while attempting to turn the aircraft away from the airport, a wing struck the ground followed by a crash. Both crew members survived.
 On 15 January 1969, Douglas DC-3 YA-AAB of Ariana Afghan Airlines was damaged beyond economic repair in a ground collision with Douglas DC-6 YA-DAN, also of Ariana.
 On 21 September 1984, a McDonnell Douglas DC-10-30 of Ariana Afghan Airlines was hit by explosive bullets while on approach to Kabul Airport. All passengers and crew survived the incident.
 On 12 June 1990, an Ilyushin Il-76 of Aeroflot was struck by a missile while flying at  causing two engines to shut down. The aircraft made a forced landing in Kabul with no flaps on an unpaved runway. All 10 crew survived.
 On 29 May 1992, an Ariana Afghan Airlines Tupolev Tu-154 was struck by a missile while landing at Kabul. The nose of the aircraft was damaged but it landed safely. All passengers and crew survived.
 On 19 March 1998, a Boeing 727-200 of Ariana Afghan Airlines crashed into the  Sharki Baratayi mountain while descending into Kabul. All 10 crew and 35 passengers on board died.
 On 3 February 2005, Kam Air Flight 904, a Boeing 737-200 operated by Phoenix Aviation, vanished from radar screens on approach to Kabul in poor weather, sparking a massive Afghan National Army search operation for the 96 passengers and 8 crew. The wreckage of the aircraft was found two days later in the mountains east of Kabul, all 104 people on board had been killed.
On 17 May 2010, all contact with Pamir Airways Flight 112, an Antonov An-24 operated by Pamir Airways, was lost ten minutes after departure from Kunduz Airport. After search efforts lasting four days, wreckage from the flight was located  from Kabul. None of the 39 passengers and five crew on board the flight survived the crash.
On 8 May 2014, Ariana Afghan Airlines Flight 312, a Boeing 737-400, ran off the runway after landing at the airport. Flight 312 originated in Delhi, India and operated on a scheduled passenger service to Kabul. On landing the aircraft overshot runway 29, coming to rest on uneven terrain. The aircraft was heavily damaged and six passengers were slightly injured.

Military
 On 11 March 1985, an Antonov An-30 of the Soviet Air Force was on an aerial photography flight in the Kabul area south of the Panjshir Valley. Upon returning to the airport, the aircraft was struck by a Strela missile. The captain tried to make an emergency landing at Bagram Airbase but was too high. A fire ignited by the missile strike then reached the aileron controls causing the pilots to lose control; three of the five crew members evacuated the aircraft safely, but the other two crew members died.
 On 29 November 1986, a Soviet Air Force Antonov An-26 was hit by a Stinger missile while climbing out of Kabul. The aircraft was carrying several tons of S-24 rockets and 400 kg of explosives to Jalalabad in Afghanistan. All seven crew members perished.
 On 21 October 1987, a Soviet Air Force Antonov An-12BK collided with a Mil Mi-24 helicopter while taking off in poor visibility. The aircraft was heading for the capital city of then Uzbek Soviet Socialist Republic, Tashkent; 18 of the 19 passengers and crew died.
 On 21 December 1987, a Soviet Air Force Antonov An-26 was hit by a Stinger missile while circling to a safe altitude shortly after take-off. The number one engine was hit, puncturing the fuel tank. Smoke entered the cabin. All six crew members parachuted out; the captain jumped too close to the ground to open his parachute and died upon impact.
 On 24 June 1988, a Soviet Air Force Antonov An-26 was hit by bullets fired from Mujahideen rebels. The aircraft crashed in Kabul, killing one of the six crew members on board.
 On 28 August 1992, a Soviet Air Force Ilyushin Il-76MD was hit by a renegade Mujahideen rocket while boarding Russian embassy staff.
 On 5 August 2008, a Lockheed C-130H Hercules of the United Arab Emirates Air Force overran the runway upon landing in Kabul, causing a fire in the forward section of the aircraft. The aircraft was carrying aid to Afghanistan. All crew members survived.
 On 16 August 2021, as a Boeing C-17 Globemaster III of the United States Air Force was taking off, crowds of people trying to escape the 2021 Taliban offensive were seen running alongside and clinging onto the aircraft. The aircraft lifted up into the air with people still holding on, with at least two dying after falling from the aircraft and an unknown number possibly crushed and killed by the landing gear retracting; human remains were found in the wheel well. The incident was widely reported in U.S. and international media.

Non-aircraft related
 On 31 August 1984, Afghan guerillas exploded a bomb at the airport where several Aeroflot planes were picking up passengers, killing 28 people and wounding 350 others.
 On 8 September 2009, at around 8:22 AM local time, a suicide bombing took place near the entrance of the airport's military base.
On 3 July 2014, Taliban fighters fired two rockets into the airport, destroying four helicopters. One of the four helicopters belonged to Afghan President Hamid Karzai.
 On 29 January 2015, three American defense contractors and one Afghan national were killed by a gunman outside the airport in late evening local time.
 On 17 May 2015, a suicide bombing by the Taliban near the entrance of the airport occurred, killing three and injuring eighteen.
 On 26 August 2021, more than 185 people were killed, including at least 13 U.S. service members and 90 Afghans, at the Kabul airport when two ISIS-K suicide bombers ripped through crowds trying to enter the American-controlled facility, disrupting the final push of the U.S.-led evacuation effort. The bombs were set off near a crowd of families at the airport gates who were desperately hoping to make one of the last evacuation flights out. Gunfire was reported in the aftermath of the explosions.
On 29 August 2021, smoke was seen rising from two explosions which occurred near the airport, one of which killed a child. Explosions occurred hours after U.S. President Joe Biden warned of another terrorist attack in Kabul.
On 30 August 2021, thermite bombs were used to disable several counter rocket, artillery and mortar systems used to protect the airfield from incoming ISIS-K fired rockets.

See also
 List of airports in Afghanistan

References

External links

 Official Kabul International Airport website
 PDF on rebuilding the airport
 UK Ministry of Defence Images of KBL

1960 establishments in Afghanistan
Airports established in 1960
Airports in Afghanistan
Airport
Airport
Military installations of Afghanistan
Military installations of Turkey
Military installations of the United States in Afghanistan
Military installations of the Soviet Union in other countries
Soviet foreign aid
Afghanistan–Soviet Union relations
Afghanistan–United States relations
Afghanistan–Turkey relations
Airport

Kabul International Airport


An Gasteria baylissiana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Gasteria baylissiana in nahilalakip ha genus nga Gasteria, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Gasteria

Gasteria baylissiana


An Gahnia lanigera in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni George Bentham. An Gahnia lanigera in nahilalakip ha genus nga Gahnia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gahnia

Gahnia lanigera


Jar Jar Binks, Yıldız Savaşları serisinde geçen George Lucas'ın yarattığı kurgusal karakterlerden biridir. Önbölümsel üçlemenin tüm filmlerinde (Bölüm I, II, III) ve televizyon dizisi Star Wars: Klon Savaşları'nda yer almıştır.

Rolünün öncelikli amacı 1. Bölüm için bir komedi unsuru oluşturmaktı fakat hem eleştirmenlerden hem de izleyicilerden genellikle olumsuz yorumlar aldı. Jar Jar Binks, filmlerde Ahmed Best tarafından seslendirilmiştir. Görüntüsü tamamıyla bilgisayar tabanlı olarak oluşturulmuş bir karakterdir. Buna karşın çekimlerde kostüm giymiş olan Best tarafından diğer oyuncularla beraber oynanmış ve daha sonradan animasyonla canlandırılmış karakter ile yer değiştirilmiştir.

Hikayedeki rolü

Filmler
Jar Jar Binks ilk olarak karşımıza Yıldız Savaşları: Bölüm I - Gizli Tehlike'de sakar, sinir bozucu ve ahmak Gungan olarak çıkmıştır. Sakarlığı yüzünden kabileden Patron Rugor Nass tarafından kovulduğu sırada, az daha bir Federasyon nakliye gemisi tarafından öldürülüyordu ki son anda Jedi şövalyesi Qui-Gon Jinn sayesinde kurtulur. Qui-Gon Jinn ve onun padawan'ı Obi-Wan Kenobi, Jar Jar'ın kabilesini, gezegenden ayrılmada rehberlik etmek için Jar Jar'ın serbest bırakılması konusunda ikna eder. Sonradan Qui-Gon ve Kraliçe Padmé Amidala ile birlikte Anakin Skywalker'la tanıştığı ve arkadaş olduğu Tatooine gezegenine giderler.

Jar Jar daha sonra, Gungan ordusunda generallik yaptığı ve Ticaret Federasyonu'nun yenilgiye uğratıldığı, 1. bölümde heyecanı doruğa çıkaran savaş sahnesinde ortaya çıkar.

Kaynakça
  Jar Jar  major media sources
 Star Wars Episode I  in the Internet Movie Database
 Ahmed Best   Internet Movie Database

Yıldız Savaşları karakterleri
CGI karakterler
Kurgusal siyasetçiler
Kurgusal amfibyumlar
Erkek film karakterleri

Jar Jar Binks


عمق البحار من الخواص الهامة للبحار من ناحية الملاحة البحرية وحركة الغواصات، كما أنها هامة من وجهة المحافظة على البيئة.

ويُعين عمق البحار على المدى الواسع وعمق المحيطات بواسطة القياس بالأقمار الصناعية. كما تعين تضاريس أرضية البحار والمحيطات وكذلك مستوى سطح البحر بواسطة قياس صدى الصوت أو بالرادار. وتختلف تلك القياسات عن ما يوجد في الخرائط الجغرافية عادة بمقدار مدى المد والجزر، اللذان يتغيران بتغير الوقت خلال النهار أو الليل. كما أن الريح والأمواج لها تأثير كبير على المعرفة الآنية لمستوى البحر.

وتستخدم سفن الملاحة والغواصات قياس صدى الصوت لتعيين الأعماق، حيث تستخدم موجات فوق صوتية على هيئة نبضات قصيرة تُرسل إلى الأعماق وتُقاس أزمنة انعكاسها وارتدادها من قاع البحر.

انظر أيضا
سمك أعماق البحار

إبحار
سلامة بحرية
علم وصف المياه
مصطلحات بحرية

عمق البحار


Karoten (C40H56) smjesa je karotena α, β i γ. Sastav ovisi o sirovini i postupku dobivanja. Najviše ima β-karotena (najčešće oko 85%), a najmanje γ-karotena (obično manje od 1%). Izomeri karotena imaju talište oko 180 °C, a teško se izoliraju jedan od drugog. Sirovi karoten (C.I. 75130) dobiva se iz korijena mrkve i iz ulja ploda afričke uljne palme (lat. Elaeis guinensis i drugih vrsta.) Osim toga, sirovi karoten nalazi se u sjemenkama djeteline, a zajedno s ksantofilom i klorofilom u djetelini, koprivi i nekim drugim biljkama. Izolacijom iz sirovina dobiva se kristalizirani karoten (od 75 do 90% karotena) ili uljni ekstrakt (od l do 20% karotena). Kristalizirani karoten i različite otopine karotena u biljnim uljima upotrebljavaju se za bojenje masti i ulja, sladoleda, mliječnih i farmaceutskih proizvoda, za vitaminiziranje margarina (β-karoten je provitamin A) i kao dodatak stočnoj hrani za mladunčad.

Karotenoidi

Karotenoidi (karoten od fr. carotène, od carotte: mrkva) je skupina prirodnih žutih, narančastih i crvenih pigmenata vrlo raširenih u prirodi, posebno u tamnozelenome lisnatom povrću te u žutonarančastome voću i povrću. Poznato ih je više od 700, od kojih se 50 može upijati (apsorbirati) i metabolizirati u ljudskom organizmu. Smatra se da imaju preventivan učinak na karcinogenezu. Po kemijskoj su građi alifatski ili alifatsko-aliciklički ugljikovodici ili njihovi kisikovi derivati s politerpenskom strukturom i s mnogobrojnim konjugiranim (povezanim) dvostrukim vezama. Većina karotenoida ima u molekuli 40 ugljikovih atoma. Dobivaju se iz prirodnih materijala ekstrakcijom otapalima i kromatografskom adsorpcijom. Najznačajniji je spoj u toj skupini karoten (β-karoten, C40H56), redoviti pratilac klorofila u zelenim biljkama; ima ga i u mnogim cvjetovima i plodovima, u mrkvi, a u jetri se pretvara u vitamin A. Ksantofil (C40H56O2) žuti je pigment (jesenska žuta boja lišća) koji se nalazi u biljnim kloroplastima, likopen (C40H56) daje crvenu boju rajčici i lubenici, fukoksantin i rodoksantin nalaze se u smeđim i crvenim algama. Karotenoidi upijaju svjetlost valne duljine koja odgovara plavom ili plavo-ljubičastom spektru svjetlosti. Neki karotenoidi u tijelu čovjeka mogu imati ulogu antioksidansa, dok β-karoten sadrži vitamin A koji pomaže u održanju vida. Biljke koje su bogate karotenoidima najčešće imaju nisku razinu lipida.

Polienska prirodna bojila

Karotenoidi su glavna polienska prirodna bojila. To su žuti do tamnocrveni kemijski spojevi tetraterpenske strukture s dugim nizom konjugiranih dvostrukih kemijskih veza. H. Wackenroder (1831.) izolirao je obojeni kemijski spoj iz mrkve (lat. Daucus carota), a skupinu kojoj taj spoj pripada nazvao je M. S. Cvet (1911.) karotenima. R. Willstátter sa suradnicima (1906. – 1914.) odredio je bruto kemijske formule mnogih karotenoida. H. von Euler-Chelpin (1928.) otkrio je da je karoten provitamin A, a iste godine P. Karrer i R. Kuhn utvrđuju kemijsku građu mnogih karotenoida. Nakon prvih sinteza (P. Karrer i Hans Herloff Inhoffen, 1950.) naglo se razvila industrijska sinteza karotenoida. Većina prirodnih karotenoida, od kojih je za približno 300 poznata kemijska građa, ima molekule s 40 atoma ugljika, koje se sastoje od središnjeg dijela s 20 atoma ugljika i različitih krajnjih skupina s 10 atoma ugljika. Osim toga, postoje kemijski spojevi, dobiveni razgradnjom, s manje od 40 atoma ugljika, pa ksantofili, koji su također tetraterpeni, koji imaju još jednu ili više oksiskupina ili karbonilnih skupina, odnosno po jednu oksiskupinu i karbonilnu skupinu.

Izvori karotena
Sljedeća hrana sadrži karoten u značajnim količinama:
 mrkva,
 obični vučac (bodkastolistna kustovnica),
 dinja,
 mango,
 crvena paprika,
 papaja,
 špinat,
 kelj,
 batat ili slatki krumpir,
 rajčica,
 maslačak,
 brokula,
 kupus,
 bundeva,
 tikvica,
 manioka,
 naranča.

Izvori

Poveznice
 Antioksidansi

Vitamini
Pigmenti

Karoten


An Paspalidium elegantulum in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Christian Mez, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Johannes Jan Theodoor Henrard. An Paspalidium elegantulum in nahilalakip ha genus nga Paspalidium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalidium

Paspalidium elegantulum


Die Biblioteca Angelica liegt in Rom an der Piazza Sant'Agostino direkt neben der Kirche Sant'Agostino in der Nähe der Piazza Navona. Sie trägt den Namen ihres Gründers Angelo Rocca (1546–1620), unter Papst Sixtus V. Leiter der Vatikanischen Druckerei und Titularbischof von Tagaste in Numidien, der seine private Büchersammlung von 20.000 Bänden zur Verfügung stellte. Sie ist eine öffentlich zugängliche Forschungsbibliothek mit den Sammlungsschwerpunkten bei Schöner Literatur und Literaturgeschichte, Kirchengeschichte, vor allem Augustinus und die Geschichte der Augustinischen Orden, Reformation, Gegenreformation und Kontroverstheologie.

Geschichte und Funktion

1604 wurde die Bibliothek gegründet und am 23. Oktober 1614 als eine der ersten Bibliotheken überhaupt für die Allgemeinheit geöffnet. Erster Bibliothekar bis 1620 war Fulgenzio Gallucci, später Generalprior des Ordens und Bischof von Boiano. Die ältesten Bestände gehen zurück auf die Augustiner, die zahlreiche Schriften zur Reformation und zur Gegenreformation sammelten und die Bibliothek betrieben. 1661 erhielt die Bibliothek die Drucke aus dem Besitz des Lukas Holste, 1761 erwarb der General der Augustiner Vasquez für 30.000 Scudi die Bibliothek des Kardinals Domenico Passionei. Seit 1940 verwahrt die Angelica die Bibliothek der Accademia letteraria dell'Arcadia, die dort seither auch ihren Sitz hat.

Bereits seit der Eroberung Roms durch die Truppen des Königreichs Italien wird die Bibliothek vom Staat kontrolliert, seit 1975 untersteht sie dem italienischen Kulturministerium (Ministero della Cultura).

Bestände

Die Bibliothek umfasst heute ca. 200.000 bibliothekarische Einheiten in verschiedenen Sprachen, mehr als 100.000 gehören zum  Altbestand Fondo Antico. Hinzu kommen 600 laufende Zeitschriften. Die Bedeutung der Angelica beruht auf den Sammlungen von Handschriften, Inkunabeln und frühen Drucken.

Unter den 2664 Handschriften befinden sich elf arabische Codices. Eine der bekanntesten Handschriften ist der Codex Angelicus, eine griechische Bibelhandschrift aus dem 9. Jahrhundert. Vier Jahrhunderte später entstand das Exemplar von De balneis Puteolanis (Ang. lat. 1474), das über die Sammlung Passionei in die Bibliothek gekommen ist. Ebenfalls über Passionei in die Bibliothek gekommen ist Ms. 1102, eine illuminierte Dantehandschrift des ausgehenden 14. Jahrhunderts, wohl in Bologna entstanden. Ms. 10 ist der Liber memorialis von Remiremont, ein im 9. Jahrhundert begonnenes Memorialbuch und bis gegen 1200 in Remiremont benutzt und aktualisiert. Seit der Mitte des 18. Jahrhunderts ist der Codex in der Angelica nachweisbar, sein zwischenzeitlicher Verbleib und sein Weg nach Rom lässt sich nicht rekonstruieren.

Die Bibliothek besitzt 1.112 Inkunabeln und eine große Anzahl früher Drucke, davon alleine aus dem 16. Jahrhundert 18.000 Drucke. Mit zwei Exemplaren ist die Werkstatt von Arnold Pannartz und Konrad Sweynheym im Benediktinerkloster Santa Scolastica in Subiaco vertreten: Ciceros De oratore von 1465 und De civitate Dei des Aurelius Augustinus von 1467. An der ersten Druckausgabe von Dantes Divina Commedia in Foligno 1472 war ebenfalls ein Deutscher beteiligt: Johannes Numeister. Das Exemplar der Angelica ist eines der wenigen vollständigen.

Literatur
 Giulia Bologna: Manoscritti e miniature. Il libro prima di Gutenberg. Milano 1988, S. 180
 Alfredo Serrai: Angelo Rocca fondatore della prima biblioteca pubblica europea (nel quarto centenario della Biblioteca Angelica), Edizioni Sylvestre Bonnard, Milano 2005, ISBN 88-86842-95-3

Weblinks

 Veröffentlichungen zur Bibliothek und ihren Beständen im Opac der Regesta Imperii
 Offizielle Webseite der Bibliothek (italienisch/englisch)
 Informationen zur Bibliothek beim Ministero per i Beni e le Attività Culturali (italienisch)
 Informationen zur Bibliothek auf der Seite des italienischen Senats: Newsletter MinervaWeb Nr. 28, April 2010 (italienisch)
 Datenbankeinträge zu den Handschriften in Manus online (italienisch)
 Abschnitt im Fabian-Handbuch
 Liste der Bibliotheksdirektoren ab 1614 bei AIB-WEB
 Institutum Patristicum Augustinianum, ehem. in der Biblioteca Angelica

Einzelnachweise

Angelica

Gegründet 1604
Kulturelle Organisation (Rom)

Biblioteca Angelica


Leonhard Klinckowström, auch Leonard (* 30. September 1685; † 1. September 1759 in Stockholm) war ein schwedischer Beamter, Diplomat, Oberpostdirektor und Staatssekretär.

Leben
Leonhard von Klinckowström war ein Sohn des 1684 in den schwedischen Adelsstand erhobenen Landrentmeisters Martin Klinckow (1650–1717) und der Anna Elisabeth Vorberger. König Karl XII. befahl ihn 1704 ins schwedische Hauptquartier nach Rawitsch, wo er nach dem Tod seines älteren Bruders Karl Bernhard Klinckowström Kammerpage werden sollte. Er wurde jedoch Kopist in der livländischen Abteilung der königlichen Kanzlei. 1705 diente er in der Feldkanzlei des Reichsmarschalls Carl Piper und geriet nach der Schlacht bei Poltawa in russische Gefangenschaft. 1712 entkam er und konnte nach einer abenteuerlichen Flucht im Winter 1713 Königsberg erreichen. Im Frühling 1714 reiste er erst nach Stockholm, dann zum König nach Stralsund.  Er wurde Kanzlist im auswärtigen Amt und ging zur Unterstützung von Georg Heinrich von Görtz nach Stockholm. 1716 wurde er Registrator in der deutschen Abteilung des auswärtigen Amtes. Er erhielt 1720 den Titel eines Königlichen Sekretärs. In der Angelegenheit wegen einer Allianz mit Hannover wurde er 1722 nach England entsandt. 1728 wurde er Abteilungssekretär des auswärtigen Amtes. Zum Kanzleirat wurde er 1739 ernannt.

1743 wurde er Oberpostdirektor und hatte damit die Aufsicht über den Postverkehr Schwedens und die inländischen Zeitschriften. Mehrfach war er daneben in auswärtigen Angelegenheiten tätig. 1747 wurde er zum Staatssekretär ernannt, im folgenden Jahr zum Ritter und Kommandeur des Nordstern-Ordens. 1750 wurde er Mitglied der Königlich Schwedischen Akademie der Wissenschaften.

Zusammen mit seinem Bruder Thure Gustav Klinckowström wurde er Anfang 1759 in den schwedischen Freiherrenstand erhoben. Im selben Jahr nahm er seinen Abschied aus dem Staatsdienst und starb am 1. September in Stockholm. Er wurde neben seiner Frau in einem Marmorsarkophag in der Klarakirche beigesetzt.

Leonhard Klinckowström war seit 1720 mit Catharina Ehrenpreus (1703–1757) verheiratet. Die Ehe blieb kinderlos.

Er besaß Lövsta in Eds socken in Uppland und ein großes Haus in der Königinstraße in Stockholm. Testamentarisch verfügte er den Verkauf dieses Besitzes und stattdessen den Erwerb von Rinkestad in Ärla socken als Fideikommiss für seinen Neffen Thure Leonard Klinckowström.

Literatur
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 2. Teil, Norstedt & Söner, Stockholm 1861, S. 442 (Google bücher).
 Vilhelm Fredrik Palmblad, Peter Wieselgren, Karl Fredrik Werner (Hrsg.): Biografiskt lexicon öfver namnkunnige svenske män. Bd. 7, Uppsala 1841, S. 75 (Google Bücher).

Träger des Nordstern-Ordens (Kommandeur)
Mitglied der Königlich Schwedischen Akademie der Wissenschaften
Person im Großen Nordischen Krieg (Schweden)
Person (Postwesen)
Freiherr
Staatssekretär (Schweden)
Schwedischer Diplomat
Leonhard
Schwede
Geboren 1685
Gestorben 1759
Mann

Leonhard Klinckowström


Búningar ársins eru verðlaunaflokkur á Edduverðlaununum fyrir búninga. Þessi flokkur var tekinn upp árið 2008 þegar flokknum Útlit myndar var skipt í nokkra flokka. Fyrst til að vinna þessi verðlaun var Helga I. Stefánsdóttir fyrir búninga í Brúðgumanum.

Edduverðlaunin

Búningar ársins


Biserica reformată din Tonciu este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Tonciu, comuna Galații Bistriței. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 33328.02.

Localitatea
Tonciu, mai demult Toncea (în dialectul săsesc Totsch, Tôtš, în , în ) este un sat în comuna Galații Bistriței din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Satul este atestat documentar în anul 1356 sub numele: pos. Tonchaza. În 1602 satul este distrus complet de armata lui Gheorghe Basta, fiind nelocuit timp de 2 decenii, după care a fost recolonizat cu maghiari și sași de religie luterană. După Al Doilea Război Mondial sașii au fost deportați, astfel maghiarii obținând majoritate absolută.

Biserica
Biserica medievală, de secol XV, a fost  reconstruită în 1711 și extinsă în 1800.

Note

Vezi și
 Tonciu, Bistrița-Năsăud

Imagini din exterior

Biserica reformată nouă care a preluat vechiul turn al bisericii luterane

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici reformate din România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici din secolul al XV-lea din România

Biserica reformată din Tonciu


Ericsson çevrimi, ismini John Ericsson'dan almış termodinamik bir çevrimdir. Gerçekte 2 çevrim bulmuş ve ısı makineleri üzerinde uygulamalarını göstermiştir.
İlk çevrim Brayton çevrimi olarak bildiğimiz çevrimle hemen hemen aynıdır. İkinci çevrim Carnot çevrimine eşit verim ortaya koyar. Her ikisi de sık sık dıştan yanma kabiliyetleri açısından Stirling motoru ile karşılaştırılır ve ikinci çevrim aynı verimliliktedir.

İlk çevrimine 1833 yılında patent almıştır. Bu Joule'den 18 yıl, Brayton'dan 43 yıl öncedir. Joule, bu çevrime fazla bir katkıda bulunmamış, asıl katkı Brayton tarafından yapılmıştır. Brayton, ilk Ericsson çevriminin açık formuna içten yanma eklemiş ve kesin bir gelişme kaydetmiştir. Brayton piston ve silindirler ile gelişmeyi tamamlamıştır. Kompresör ve genişletici türbin kullanılan Brayton çevrimi şu anda gaz türbinleri için ideal çevrim olarak bilinir. Gaz türbin çevrimi, gaz türbinleri ve turbojet motorlarında kullanılır.
Ericsson'un ikinci çevrimi 1853'te bulunmuş ve 2000 ton'luk bir gemide kullanılmıştır. İkinci çevrim Brayton'dan iki üstünlüğe sahiptir. İzotermal sıkıştırma ve genişleme, adyabatikden daha fazla net iş üretir ve ısının geri kazanım ile ısı girdisini azaltmıştır.

Çevrim prosesleri arasındaki karşılaştırma şu şekildedir.

Termodinamik çevrimler

Ericsson çevrimi


Piper carautensei é uma espécie de planta do gênero Piper e da família Piperaceae.

Taxonomia
A espécie foi descrita em 2009 por Micheline Carvalho-Silva e Elsie Franklin Guimarães. Seu epíteto específico homenageou o biólogo J.P. Carauta, que coletou o primeiro espécime.
O seguinte sinônimo já foi catalogado:
 Ottonia peltata  E.F.Guim. & Ichaso

Forma de vida
É uma espécie terrícola e arbustiva.

Descrição
Arbusto piloso, quando jovem glabrescente; pecíolo 0,7-1,3 centímetros de comprimento, viloso; lâmina foliar com nervuras secundárias 10-12 pares, dispostas até o ápice, eciliada; pedúnculo piloso 0,4-0,5 centímetros de comprimento; racemo 5,5-10 centímetros de comprimento; bráctea floral com pedicelo glabro.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil. A lista foi publicada em 13 de junho de 2005 por intermédio do decreto estadual nº 1.499-R.

Distribuição
A espécie é encontrada nos estados brasileiros de Espírito Santo e São Paulo.
A espécie é encontrada no domínio fitogeográfico de Mata Atlântica, em regiões com vegetação de floresta ombrófila pluvial.

Notas
Contém texto em CC-BY-SA 4.0 de Guimarães, E.F.; Medeiros, E.V.S.S.; Queiroz, G.A. Piper  in Flora e Funga do Brasil.

Ligações externas
 Piper carautensei no projeto Flora e Funga do Brasil

Piper
Plantas descritas em 2009
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo

Piper carautensei


Events from the year 1846 in Canada.

Incumbents
Monarch: Victoria

Federal government
Parliament: 2nd

Governors
Governor General of the Province of Canada: Charles Cathcart, 2nd Earl Cathcart
Governor of New Brunswick: William MacBean George Colebrooke
Governor of Nova Scotia: Lucius Cary, 10th Viscount Falkland
Civil Governor of Newfoundland: John Harvey
Governor of Prince Edward Island: Henry Vere Huntley

Premiers
Joint Premiers of the Province of Canada —
William Henry Draper, Canada West Premier
Samuel Harrison, Canada East Premier

Events
January 29 – Many persons in the Eastern Townships are arrested on charge of counterfeiting, being afterwards tried before Sir James Stuart and other Judges. Hon L. T. Drummond and Edward Short, (afterwards judges), prosecute; H. B. Terrill (afterwards M.P.P. for Stanstead), defends. All are acquitted.
April 18 – The commission on Rebellion Losses reports.
16 May – Under the leadership of British Prime Minister Robert Peel, the British Parliament repeals the Corn Laws, replacing the old Colonial mercantile trade system with Free Trade.
June 9 – Burning of St. John's, Newfoundland.
June 12 – Theatre burned at Quebec.
June 15 – Britain and United States settle the long-disputed boundary across the Columbia District or Oregon Country from the Rocky Mountains to the Pacific, by drawing the boundary across the mountains along the 49th Parallel to the Strait of Georgia, and leaving the Colony of Vancouver Island, established in 1843, intact.

Full date unknown
Mines north of Lake Superior are explored.
The new canal, from Lachine, overcomes a fall of 42 ft., in 8½ miles, by two locks of 13 ft. and two of 8 ft. Equal fall of the whole river would wield 4,500,000 horse power.
Hon. John Young writes the Economist, favoring a bridge across the St. Lawrence.
The Great Famine begins, marking a change in the composition of Irish immigrating to Canada from mostly rich, well-connected, respectable Protestants to vastly poor, ill-equipped, poorly treated Catholics.
David Thompson begins compiling a book about his travels.
The first copper mine in Canada opens at Bruce Mines.

Births
January 14 – Daniel Hunter McMillan, politician and Lieutenant-Governor of Manitoba (died 1933)
May 1 – Pierre-Amand Landry, lawyer, judge and politician (died 1916)
July 31 – Thomas George Roddick, surgeon, medical administrator and politician (died 1923)
August 12 – Graham Fraser (industrialist) (died 1915)
October 26 – Gilbert Anselme Girouard, politician (died 1885)
December 8 – Antoine Audet, politician (died 1915)
December 13 – John Howatt Bell, lawyer, politician and Premier of Prince Edward Island (died 1929)

Deaths
September 5 – Charles Metcalfe, 1st Baron Metcalfe, colonial administrator (born 1785)
November 23 – James Evans, missionary and linguist (born 1801)

References

Canada
Years of the 19th century in Canada
1846 in North America

1846 in Canada


José Alexandre Alves Lindo (født 15. august 1973) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

José Alexandre Alves Lindo


President of North Korea was the title of North Korea's head of state from 1972 to 1994, officially translated as "President of the Democratic People's Republic of Korea". It can also refer to:

 Eternal President of the Republic, an honor bestowed on deceased President Kim Il-sung in 1998
 President of the Presidium of the Supreme People's Assembly (1998–2019), the presiding officer of the legislative standing committee and nominal head of state until 2009
 President of the State Affairs Commission, an office held by Kim Jong-un

President of North Korea (disambiguation)


Dikmen, Antalya ilinin Serik ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy, Osmanlı döneminde 1878 sonrası gelen Selanik Sancağı Yenişehir Kasabası çevre köylerinden göçen muhacirler tarafından kurulmuştur. Yörükler ise yerleşik hayata geçmeye başlayınca köye yerleşmişlerdir.

Coğrafya
Antalya il merkezine 25 km, Serik ilçesine 13 km, Kadriye Beldesine 2 km uzaklıktadır.

Nüfus

Serik'in mahalleleri

Dikmen, Serik


Groszer ist der Familienname folgender Personen:

 Christoph Groszer (1926–2015), deutscher Intendant und Regisseur
 Franziska Groszer (* 1945; eigentlich Großer), deutsche Kinder- und Jugendbuchautorin
 Lucie Groszer (1914–1997), deutsche Verlegerin

Siehe auch:
 Altberliner Verlag Lucie Groszer

Groszer


الصورة الرقمية بالإنجليزية (Digital image) هي ملف يأتي بأحجام وتنسيقات مختلفة، ويمكن فتحه على شاشات الأجهزة الرقمية مثل أجهزة الكومبيوتر والهواتف الذكية وغيرها من أنواع الشاشات، ويمكن أن تكون هذه الصور بلون واحد أو أكثر. تُمَثَّل الصورة الرقمية لتظهر ثنائية البعد على أجهزة العرض. تعتبر الصور الرقمية غير ملموسة لكن معظم تنسيقاتها يمكن أن تطبع بواسطة أنواع مختلفة من الطابعات. ويمكن تبادل الصور الرقمية ونقلها بين معظم الأجهزة الإلكترونية.

التاريخ
ظهرت أولى أنواع الصور الرقمية عندما تم تطوير أجهزة المسح الضوئي في منتصف القرن العشرين، ومن خلال أجهزة المسح هذه، أصبح من الممكن إجراء عملية مسح للصور العادية وتحويلها إلى صور رقمية. ولم تدخل الصور إلى عالم الكمبيوترات إلى عندما تم تطوير أجهزة الكمبيوتر التي تحتوي على جهاز العرض (شاشة) حيث أصبح من الممكن استعراض معظم الصور الرقمية.

وعلى الرغم من أن شبكة الإنترنت حاليًا تحتوي على المليارات من الصور الرقمية، لم يكن الوضع كذلك في بدايات ظهور الإنترنت، فقد كانت أولى المتصفحات التي تم تطويرها لستعراض صفحات الإنترنت لا تدعم عرض الصور وبالتالي لم يكن استخدام الصور ونقلها عبر الإنترنت متاحًا كما هو الحال اليوم، حيث كانت شبكة الإنترنت تعتمد على صفحات تعرض النصوص المكتوبة فقط، وهذا ليس مستغربًا، فقد كانت سرعة تحميل الصفحات بطيئة للغاية وبالتالي لم يكن من المجدي استخدام الصور في صفحات الإنترنت.

مع تطور شبكة الإنترنت ولغات تصميم المواقع، والزيادة في سرعات التصفح ومساحة التخزين على أجهزة الحاسوب، ظهر متصفح موزايك الذي يعتبر أول متصفح إنترنت في العالم قادر على عرض النصوص والصور معًا، وقد شكل هذا تغييرًا جذريًا في مجال تصميم الصفحات، فقد أبدى معظم المستخدمين إعجابهم بشكل الصفحات التي تحتوي على الصور ما دفع معظم الشركات لأن تدعم هذه الميزة في صفحاتها. وفيما بعد، أصبحت جميع المتصفحات قادرة على عرض الصور الرقمية.

عرض الصور
المكان الوحيد لعرض الصور الرقمية هو على أجهزة العرض (الشاشات)، سواء كانت شاشات الحواسيب أو الهواتف الذكية، وينبغي توفر برامج خاصة لكي نستطيع عرض الصور على الشاشات، هذه البرامج تعرف باسم مسعرضات الصور، وفي قادرة على فتح واستعراض الصور الرقمية بصيغها المختلفة، وهناك مستعرضات صور خاصة بتنسيقات معينة فقط.

بالإضافة إلى مستعرضات الصور، يمكن فتح الصور الرقمية بعدة وسائل أخرى، ومن أشهر هذه الوسائل نذكر برامج معالجة الصور مثل برنامج أدوبي فوتوشوب ومتصفحات الإنترنت التي تعرض الصور الموجودة على صفحات الإنترنت. كما أن جميع أنظمة التشغيل للحواسيب وأجهزة الهواتف الذكية قادرة على عرض الصور بشكل خلفية.

الأنواع

ابيض واسود ورمادي

صور 1-بت
عادةً ما يتم تمثيل هذا النوع من الصور باللونين الأسود والأبيض على الرغم أننا نستطيع استخدام أي لونين أخرين، كل بكسل في الصورة يتم تخزينه بوصفه بت واحد(اما 1 أو 0) و يمكن تسميتها ايضاً بالصورة أحادية اللون حيث أنها لا تحتوي على أي لون.
غالبا ما تنشأ الصور الثنائية في معالجة الصور الرقمية كأقنعة أو نتيجة لبعض العمليات مثل التجزئة وفي بعض أجهزة الإدخال / الإخراج، مثل الطابعات الليزرية وآلات الفاكس، وشاشات الحاسوب.

صور 8-بت الرمادية

حيث أن كل بكسل تحوي درجة محددة من اللون الرمادي بين 0-255 وكلما ابتعدنا من الصفر باتجاه ال 255 يصبح لون البكسل أفتح ويتم التعبير عن كل بكسل ب 1-بايت .
الصور الرمادية غالبا ما تكون نتيجة لقياس شدة الضوء في كل بكسل في النطاق الواحد من الطيف الكهرومغناطيسي (مثل الأشعة تحت الحمراء، الضوء المرئي، الأشعة فوق البنفسجية، وغيرها).

ملون

صور 8-بت الملونة
هي وسيلة لتخزين معلومات الصورة في ذاكرة جهاز الكمبيوتر أو في ملف الصورة، كل بكسل يتم تمثيله ببايت واحد أو 8-بت. والحد الأقصى لعدد الألوان التي يمكن عرضها في وقت واحد هو 256 لون.
و هناك نوعان يستخدم الأكثر شيوعا منها لوحة منفصلة تتكون من 256 لوناً، حيث يتم إعطاء كل رقم من ال256 لون درجة من الأحمر، الأخضر، والأزرق.

في معظم خرائط الألوان عادة ما يتم اختار لون من 16,777,216 لون(24 بت: 8 أحمر،8 أخضر، 8 الأزرق). ولكن في ضع بطاقة VGA 320x200 ، يتم اختيار 256 لونا على الشاشة من أصل 262,144 لون (18 بت: 6 الحمراء، 6 الخضراء، 6 الأزرق). يمكن لبعض بطاقات VGA القديمة فقط اختيار 256 لون من 4,096 لون (12 بت: 4 حمراء،4 خضراء، 4 الأزرق).

النموذج الآخر هو عادة ما يصف اللون ب 3 بت للون الأحمر، و 3 بت للأخضر و 2 بت للأزرق.و هي لا تستخدم لوحة على الإطلاق، وبالتالي هو أكثر مماثلة ل15 بت و 16 بت.

صور 24-بت الملونة
وهنا كل بكسل يتم تمثيله ب 3-بايت وفي الغالب تمثل بالنموذج اللوني أحمر أخضر أزرق,ينتشر استخدامه في الصور الفوتوغرافية أو رسومات معقدة ذات جودة عالية لأنه يدعم حتى 16,777,216 لون مختلف على الأقل، مع العلم أن يمكن للعين البشرية تمييز ما يصل إلى عشرة ملايين لون ولأنه يمكن تمثيل هذا النوع من الصور ب 4-بايت عوضاً عن 3-بايت وهذا البايت الزائد لحفظ تأثير خاص على الصورة كالشفافية مثلاً.

القِ نظرة

 معالجة الإشارة
 طابعة
 تحرير الصور
 هندسة رياضية رقمية
 تصوير رقمي
 تعرف ضوئي على المحارف

المصادر

Fundamentals of Multimedia,Ze-Nian Li and Mark S. Drew,ISBN 0-13-061872-1 prentice -Hall

معالجة رقمية للصور
هندسة رياضية رقمية

صورة رقمية


Tvøroyrar kirkja er en trækirke fra 1908 i Tvøroyri på Suðuroy i Færøerne. Fróðba Sogn – Suðuroy Præstegæld – Færøerne Provsti – Suðuroy Nordre Syssel – Færøerne Stift

Kirken blev præfabrikeret i Norge af Strømmen Trævarefabrik, en fabrik som har leveret flere andre kirkebygninger, og derfra fragtet til Færøerne.

Den 3. februar 1905 begyndte opførelsen af kirken. Arkitekten var Viggo Bertram fra København. Mange af beboerne stillede sig til rådighed som frivillig arbejdskraft under opførelsen af kirken, som blev indviet i 1908. Kirken i Tvøroyri er højt beliggende, og kan ses på stor afstand. Den blev fremstillet i Norge som byggesæt af tømmer, sendt til Tvøroyri, og samlet her i 1907. Den 3. februar 1905 blev arbejdet påbegyndt, og Kristi Himmelfartsdag i 1908 blev den nye kirke i Tvøroyri indviet.

Ved konstruktionen af kirken er der taget særligt hensyn til klimaet med dets stærke Atlanterhavsstorme. Bindingsværket er overalt fastboltet til fundamentet, der er opmuret af kløvet basalt på den faste klippegrund. Basalten til fundamentet blev taget fra søjlebasalten ovenover kirken. Kirkebygningen er af tømmer, der beklædt med jernplader. Den er malet cremefarvet mens taget, der er af bølgeblik er rødmalet. Kirken består af skib med et tårn i vest der næsten flugter med vestgavlen samt et kor i øst. Foran tårnet er opført et meget smalt våbenhus og tårnet har rødt sadeltag og på både skib og koret er der opsat et kors. Indgangen i vestsiden fører indtil forkirken. I det indre har kirken tøndehvælv, og i det tredelte skib er sideskibene i to etager. Disse har flade lofter. I korgavlen er den øverste del af korvinduet udført som glasmalerier. Det forstiller Korsfæstelsen og er udført af Ernest Trier med H A.G. Fledelius som glarmester.

Den tidligere altertavle er nu ophængt på korets sydvæg. Et endnu tidligere maleri "Kristus velsigner brødet" hænget nu på nordvæggen. Over orglet hænget et krucifiks, der tidligere stod på alterbordet. Døbefonten er firkantet og hviler på fire søjler med et tinfad foræret. Prædikestolen står på fire søjler svarende til døbefont]]ens og har firkantede arkadefelter. De to kirkeskibe er slupperne "Toftafossur" af Hósevik og "Falur".

Kirken har to klokker, hvoraf den store, støbt i 1908 af B. Løw & Søn, klokkestøberi, København, har indskriften "Himmelkongens lov og pris jeg synger – fredens budskab menneskehjerter jeg ringer". Den lille klokke er støbt i 1794.

Eksterne henvisninger og kilder
 www.danske-kirker.dk
 dk.stamps.fo

Referencer

Kirker på Færøerne
Suðuroy

Tvøroyrar kirkja


Coreea de Sud a participat la Jocurile Olimpice sub numele Republica Coreea de Jocurile Olimpice de vară din 1948 de la Londra, cu excepția celor de iarnă din 1952 și a celor de vară din 1980 de la Moscova, pe care le-a boicotat. A fost țara-gazdă a Jocurilor Olimpice de vară din 1988 de la Seul și i-au fost atribuite celor de iarnă din 2018, care voi avea loc la Pyeongchang.

Medalii după Olimpiadă
Marginea roșie înseamnă ca Coreea de Sud a fost țara-gazdă.

Medalii la Jocurile de vară

Medalii la Jocurile Olimpice de iarnă

Sportivii cei mai medaliați

Referințe
   Comitetul Olimpic din Coreea de Sud
  Coreea de Sud la Comitetul Internațional Olimpic
  Rezultate olimpice ale Franței  pe Sports Reference

Coreea de Sud la Jocurile Olimpice


Sigorta Teftiş Kurulu Başkanlığı, doğrudan Sosyal Sigortalar Kurumu Başkanına bağlı, bir başkanla yeteri kadar sigorta müfettişi ve sigorta müfettiş yardımcısından oluşur.

Sigorta Teftiş Kurulunun görev merkezi Ankara'dır. Bu merkez, sigorta müfettişlerinin de görev merkezidir.

Ülke genelinde teftiş, kontrol ve denetleme yetkisini koordine eden Kurul Başkanlığı, denetimde etkinliği sağlamak amacı ile Adana, Ankara, Bursa, Diyarbakır, İstanbul, İzmir ve Trabzon illerinde çalışma merkezleri oluşturmuştur.

Türk kamu kurumları
1981'de kurulan kuruluşlar

Sigorta Teftiş Kurulu


Karl Theodor Mannborg (* 19. November 1861 in Karlstad; † 26. Juli 1930 in Leipzig) war ein Orgelbauer und Unternehmer schwedischer Herkunft, der als Begründer der deutschen Saugwindharmonium-Industrie gilt.

Leben

Ausbildung
Nach der Konfirmation ließ sich der junge Theodor zunächst in einer dreijährigen Lehrzeit zum Tischler ausbilden. Dadurch eignete er sich die Voraussetzungen für seinen eigentlichen Berufswunsch, den Orgelbau, an. 1879 setzte er seine Ausbildung mit einer Lehre bei der schwedischen Werkstatt für Harmoniumbau J. P. Nyström in Karlstad fort. Dabei erlebte er im Harmoniumbau die Übergangszeit von der reinen Handarbeit zur Maschinenherstellung und vom Druckwind- zum Saugwindsystem.  Improvisation, Geschicklichkeit und Erfindergeist wurden dadurch bei ihm besonders geschult. Nach Beendigung seiner Lehr- und Gesellenzeit in Karlstad ging Mannborg 1886 zu den damals berühmten Orgelbaumeistern Urban Kreutzbach ins sächsische Borna, um sich im Pfeifenorgelbau ausbilden zu lassen. Anschließend arbeitete er als Gehilfe beim Orgelbaumeister Klais in Bonn.

Selbständigkeit

Erste Jahre in Borna
Dank seiner umfassenden theoretischen Kenntnisse und praktischen Erfahrungen war Mannborg nun in der Lage, sich die zum Harmoniumbau notwendigen Spezialwerkzeuge und Bauteile selbst herzustellen. Am 29. April 1889 eröffnete er in Borna die Theodor Mannborg Harmoniumfabrik als Ein-Mann-Betrieb. Im Auftrag der Gebr. Hug in Leipzig rüstete er als erster Harmoniumbauer in Deutschland Harmoniums nach US-amerikanischem Vorbild mit Saugwindsystemen aus, die sich wegen ihres weicheren, lieblicheren Klangs immer größerer Beliebtheit erfreuten. Diese sogenannten Cottageorgeln wurden bisher ausschließlich aus Amerika importiert. Mit zunehmender Anzahl von Auftragseingängen musste sich der junge Unternehmer einen Gehilfenstamm heranbilden. Durch Präzision, ansprechendes, modernes Design und Verwendung neuer Technik wie Druck- statt Zugregistern, pneumatischem Subbass und freischwingenden Resonanzböden oder aber der viel beachteten doppelten Expression konnte sich Mannborg erfolgreich von der US-amerikanischen Konkurrenz absetzen.  Großen Wert legte er zudem auf die Holzauswahl und die Holzbearbeitung.

Umzug nach Leipzig
Mit der Zeit wurde die Nachfrage nach Mannborg-Harmoniums so groß, dass man die Erweiterung und Verlegung des Produktionsstandortes in Betracht ziehen musste. Die Wahl fiel auf die große, zentral gelegene Handelsmetropole und Musikstadt Leipzig. 1894 siedelte sich Mannborg mit seiner Fabrik zunächst auf dem Grundstück Körnerplatz 3 ein. Dabei rationalisierte er die gesamte Produktion durch die Anschaffung von neuen Holzbearbeitungs- und Spezialmaschinen.

Zehn Jahre später wurde die Fabrik erneut vergrößert und modernisiert. Man bezog nun das Grundstück Angerstraße 32 im Leipziger Stadtteil Lindenau. Für Kino- und Kaffeehauskapellen stellte man neben den Saugwindharmoniums auch weiterhin Druckwindorgeln her. Ab 1910 widmete man sich auch der Produktion von Kunst- und Pedalharmoniums.

Gründung der Harmonium-Zungenfabrik in Pegau
Um sich und die europäische Saugwindharmonium-Produktion von US-amerikanischen Zulieferern unabhängig zu machen, gründete Mannborg 1911 im sächsischen Pegau Europas erste und einzige Fabrik, die sich ausschließlich mit der Herstellung sämtlicher Zubehörteile für die Harmoniumproduktion befasste. Dazu mussten sämtliche Maschinen in Übersee eingekauft werden. Von diesem beachtlichen finanziellen, technischen und logistischen Einsatz profitierte letztlich auch Mannborgs deutsche und europäische Konkurrenz. Das Pegauer Zweigunternehmen wurde von Axel Mannborg (1890–1939), einem Sohn des Unternehmensgründers geleitet.

Der Erste Weltkrieg
Kurz vor den Feiern zum fünfundzwanzigjährigen Bestehen des Unternehmens brach der Erste Weltkrieg aus. Gleich in den ersten Wochen galt es, den kriegsbedingten Ausfall von über neunzig gut ausgebildeten Facharbeitern verkraften. Die Beschaffung von hochwertigen Materialien aus aller Welt wurde zunehmend erschwert. Eine Stilllegung der Produktion kam für Mannborg jedoch nicht in Frage. Um die verbliebenen Arbeiter in Lohn und Brot zu halten, verlegte man sich zeitweise auf die Herstellung von Möbeln. Mannborg selbst stand dabei an der Werkbank, um Ersatzkräfte einzuweisen und auszubilden. Trotz der Inflation gelang es auch nach Kriegsende, die Produktion zu modernisieren und die Qualität erneut zu verbessern.

Weltruf

Durch die Anpassung der Harmoniumgehäuse an das moderne Möbeldesign, die Schaffung vieler neuer Stimmen, umfangreicher Registrierungsmöglichkeiten und charakteristischer Klangfärbungen, die denen von Orchesterinstrumenten nahezu glichen, war es Mannborg gelungen, die einstmals übermächtige US-amerikanische Konkurrenz fast gänzlich auszuschalten und seine Fabrik zur führenden und leistungsfähigsten Harmoniumproduktionsstätte der Welt zu entwickeln.  Sein Unternehmen besaß zahlreiche Patente und gesetzlich geschützte Konstruktionen. Auch auf dem Gebiet des Pedalharmoniums wurde in akustischer und technischer Hinsicht innovativ gearbeitet.

Die Krönung von Mannborgs Lebenswerk war jedoch die Entwicklung der Schwellorgel. Auf allen beschickten Ausstellungen erhielten die Instrumente Mannborgs höchste Auszeichnungen. Es war ihm gelungen, das Saugwindharmonium nicht nur im Bereich des Laienmusizierens, sondern auch im Konzertwesen als vollgültig anerkanntes Instrument zu etablieren.

Ehrungen
Für seine Leistungen auf dem Gebiet des Harmoniumbaus wurden Theodor Mannborg zahlreiche Ehrungen zuteil. Seit der Gründung des Verbandes Deutscher Harmoniumfabrikanten am 11. Juli 1900 war Mannborg über 24 Jahre dessen Vorsitzender.

Der spanische, der rumänische und der sächsische König verliehen ihm den Hoflieferantentitel. 1913 wurde er zum Mitglied der Königlich Schwedischen Musikakademie in Stockholm ernannt. Mannborg war Träger hoher schwedischer und deutscher Orden.

Weitere Unternehmensgeschichte
Die Zeit von 1889 bis 1930 umfasst die Blütezeit des Unternehmens, es wurde von Mannborgs Söhnen und Enkeln weitergeführt. 1934 begann man mit der Produktion von Kleinklavieren, den sogenannten Pianochordklavieren. Ab 1938 stellte man zusätzlich Stutzflügel her.  Während des Zweiten Weltkriegs verlegte sich das Unternehmen wiederum auf die Produktion von Möbeln. Ab 1946 konnte die Klavierproduktion wieder aufgenommen werden. Am 30. März 1955 stellte die Deutsche Demokratische Republik auf Grundlage der "Sicherung von Vermögenswerten" das Unternehmen unter treuhänderische Verwaltung. Kurze Zeit später wurde es enteignet und der staatlichen VEB Leipziger Pianofortefabrik Böhlitz-Ehrenberg (ehemalige Hupfeld-Werke) angegliedert.

Literatur
 Felix Merk: Th. Mannborg 1889–1914. Fr. Richter, Leipzig 1914.
 Max Steinitzer: Th(eodor) Mannborg 1889–1929. Begründer der deutschen Saugwind-Harmonium-Industrie. Fr. Richter, Leipzig 1929.
 40 Jahre Hofharmoniumfabrik Th. Mannborg, in: ZfI 49/1929 S. 712–713.
 Harmonium- und Klavierfabrik Th. Mannborg (Hrsg.): Theodor Mannborg und sein Werk. 29. April 1889–1939.  Selbstverlag, Leipzig 1939.
 Christian Ahrens, Gregor Klinke (Hrsg.): Das Harmonium in Deutschland. Bau, wirtschaftliche Bedeutung und musikalische Nutzung eines 'historischen' Musikinstrumentes. Verlag Erwin Bochinsky, Frankfurt am Main 1996.
 Hubert Henkel: Lexikon deutscher Klavierbauer. Frankfurt am Main 2000.

Weblinks

 Porträt Person und Unternehmen
 https://www.lindenauerstadtteilverein.de/heimatkunde/haeuserliste/haus/666/angerstrasse-38.htm
 Harmoniumbau

Orgelbauer (20. Jahrhundert)
Orgelbauer (Deutschland)
Harmoniumbauer
Unternehmer (Leipzig)
Unternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Königlich Sächsischer Hoflieferant
Schwede
Deutscher
Geboren 1861
Gestorben 1930
Mann

Theodor Mannborg


En fraktil er en vis andel af et observationssæt. Eksempelvis er 0,40-fraktilen en angivelse af, at 40% af observationerne er under en given grænse.

Det er således en generalisering af percentil, kvartil og median.

Referencer
 Fraktil - Studieportalen
 Fraktil - Den Store Danske

Statistik
Ord og vendinger

Fraktil


Cladotheria é um grupo (legião) de mamíferos que inclui o ancestral de Dryolestida, Amphitheriida, Peramuridae e Zatheria (Theria vivos mais todos os seus ancestrais).

Filogenia
Abaixo está um cladograma de Rowe (1988) e McKenna e Bell (1997) mostrando uma hipótese de relações entre mamíferos:

Leitura adicional
 Zofia Kielan-Jaworowska, Richard L. Cifelli, and Zhe-Xi Luo, Mammals from the Age of Dinosaurs: Origins, Evolution, and Structure (New York: Columbia University Press, 2004), 14, 531.

Ligações externas
 MESOZOIC MAMMALS; Stem zatherians, zatherians & Peramuridae, an internet directory
 Palaeos Vertebrates 430_500 Mammalia Spalacotheroidea & Cladotheria

Cladotheria


La Coupe du Portugal de football 1983-1984 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le  mai 1984, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le FC Porto et le Rio Ave FC. Le FC Porto remporte son cinquième trophée en battant le Rio Ave FC 4 à 1 et se qualifie pour la Coupe d'Europe des vainqueurs de coupe de football 1984-1985.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1983-1984

1983-1984
Portugal
Sport au Portugal en 1983
Sport au Portugal en 1984

Coupe du Portugal de football 1983-1984


Ukroboronprom (UOP) (en , Industrie ukrainienne de la défense) est une association d'entreprises multiproduits (conglomérat ou groupe) dans divers secteurs de l'industrie de la défense ukrainienne.

Ukroboronprom comprend des entreprises qui opèrent dans le développement, la fabrication, la vente, la réparation, la modernisation et l'élimination d'armes, d'équipements militaires et spéciaux et de munitions, et qui participent à la coopération militaro-technique avec des États étrangers.

L'organisation a des fonctions de planification stratégique, d'interaction avec les pouvoirs publics et de coordination avec les divisions. Cette approche permet à la haute direction de l'organisation de se concentrer sur les décisions stratégiques et les programmes à long terme de l'industrie de la défense.

Ukroboronprom est en cours de réforme et devrait cesser d'exister et se transformer en deux principaux holdings, le premier regroupant la défense et l'autre l'industrie aérospatiale d'ici 2021.

Histoire
"Ukroboronprom" est créé par les décrets du Président de l'Ukraine n° 1085/2010 du  et n° 1245/2010 du , ainsi que par les décrets du Cabinet des ministres n° 1221 du  et n° 993 du .

L'objectif principal de "Ukroboronprom" est la gestion efficace du secteur industriel militaire ukrainien et l'amélioration de l'efficacité des entreprises qui œuvrent à l'intérêt national.

En septembre 2013, cinq divisions sont créées dans la structure d'Ukroboronprom : industrie aéronautique et maintenance aéronautique, armes et munitions de précision, véhicules blindés, équipements automobiles, ingénierie et équipements spéciaux, construction navale et installations maritimes, radars, radiocommunications et systèmes de défense aérienne.

Le conglomérat, en 2023, regroupe les groupes industriels suivants: Antonov (avions), Luch (systèmes antichars Corsar, Stugna et antinavires Neptune), Progress (moteurs d'avion), KhKBM (véhicules blindés T-84 « oplot », BTR-4), JBTZ (véhicules blindés) et Artem (missiles).

Contexte général
Le conglomérat est créé en 2010 à la place des "Équipement blindé de l'Ukraine" (1999) et "Service militaire technologique" existants.

En 2014, le conglomérat comprenait 134 entreprises du complexe militaro-industriel ukrainien. Elle emploie quelque 120 000 personnes. En 2012, dix-huit de ces sociétés devaient être réorganisées (Résolution n° 223, 21 mars 2012), notamment :
 Bureau d'études de construction de machines de Kharkiv Morozov
 Centre de projet de recherche sur la construction navale
 Usine d'État de Shostka "Zirka"
 Complexe de production scientifique "Iskra"
 Ivtchenko-Progress ZMKB
 Association d'État chimique de Petrovsky
l'Usine de réparation Chepetiv.

Selon l'entreprise elle-même, la Chine et l'Inde sont un marché traditionnel pour les produits militaires ukrainiens. En 2013, la marine brésilienne a annoncé un partenariat potentiel avec Ukroboronprom.

En mars 2014, lors de la crise de Crimée de 2014, la société a interdit toutes les exportations d'armes et d'équipements militaires vers la Russie.

Directeurs généraux

 01/2011 - 02/2012 - Dmytro Salamatin
 02/2012 - 06/2012 - Dmytro Perehudov
 06/2012 – 03/2014 - Serhiy Hromov
 03/2014 – 04/2014- Serhiy Averchenko
 04/2014 – 02/2018 - Roman Romanov
 02/2018 – 8/2019 - Pavlo Boukine
 8/2019–10/2020 - Aivaras Abromavičius
 10/2020–12/2020 - Ihor Fomenko
 12/2020-présent - Youriy Housev

"Ukroboronprom" coopère également avec l'OTAN. La priorité de la coopération est l'élaboration d'une feuille de route pour la transition de l'industrie de défense ukrainienne vers les normes de l'OTAN et un partenariat approfondi avec les pays membres de l'UE. En 2016, pour la première fois dans l'histoire de l'Ukraine, la Journée de l'industrie ukrainienne de la défense s'est tenue au siège de l'OTAN (Bruxelles, Belgique) et au siège de l'Agence OTAN de soutien et d'acquisition (Kappelen, Luxembourg). "Ukroboronprom" y a présenté ses produits, y compris un certain nombre de nouveaux projets.

En 2016, « Ukroboronprom » a signé plus de 70 mémorandums de coopération avec 20 pays.

Produits associés
Les sociétés Ukroboronprom fabriquent, entre autres, ces produits :
 BTR-3E1
 BTR-4
 Mil Mi-8
 Mil Mi-17
 M4-WAC-47, fusil d'assaut.
 R-27
 T-84BM
 Hopak-61
 Complexe multifonctionnel d'aéronefs sans pilote " Gorlytsa "
 Véhicule polyvalent sans pilote tactique "Phantom"
 Module de combat « Taipan »
Boureviï lance roquettes multiple.
 BMP-1UMD "Myslyvets"
 Avion polyvalent léger An-132 D.
Le Spectator MP-1 un drone de combat.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Bureau d'études Luch

Liens externes

 Site officiel Ukroboronservice
  Reformdefence.com : La stratégie de réforme
 Rada.gov.ua : Arrêté du gouvernement pour la création de la société Ukroboronprom
 Propriétaires et ayants droit de la société UKROBORONPROM

Marque ukrainienne
Forces armées de l'Ukraine
Pages avec des traductions non relues

Ukroboronprom


Elmer ist ein Einschlagkrater am östlichen Rand der Mondvorderseite.
Das Gebiet ist aufgrund dieser Lage von der Erde aus wenn überhaupt, dann nur stark verzerrt sichtbar.
Der Krater liegt südlich des Mare Smythii, südöstlich des Kraters Kästner und nordöstlich von Ansgarius.
Er ist schüsselförmig und mäßig erodiert.

Der Krater wurde 1976 von der IAU nach dem US-amerikanischen Astronomen Charles Wesley Elmer offiziell benannt.

Weblinks

 Elmer auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Elmer (Mondkrater)


Malcolm I., poznat i kao Malcolm MacDonald (škot. Máel Coluim mac Domnaill) († ?, 954.), kralj Pikta i Albe (Škota) od 943. godine, član dinastije MacAlpina.

Naslijedio je krunu, nakon što se njegov rođak, kralj Konstantin II. 943. godine, povukao u samostan. Po dolasku na prijestolje, anektirao je pokrajinu Moray, a nakon što je protjerao Dance iz Yorka, engleski kralj Edmund I. Veličanstveni mu je predao Cumbriju, kao zalog savezništva i pomoći u borbi. Kada su kasnije Normani opet izvršili napad na Britansko otočje, kralj Malcolm I. je napao Engleze.

Poginuo je 954. godine tijekom pobune u Morayju, a naslijedio ga je sin Konstantina II., Indulf.

Vanjske poveznice

 Malcolm I., kralj Škotske - Britannica Online
 Malcolm I. - englishmonarchs.co.uk

Škotski vladari
Alpini

Malcolm I.


هذه قائمة بالبنوك النشطة في البحرين :

بنوك البحرين
قوائم بنوك حسب البلد
قوائم بنوك في آسيا
قوائم شركات البحرين

قائمة البنوك في البحرين


La partie déprimée entre les deux pédoncules cérébraux est appelée la , et elle consiste d'une couche de substance grise, c'est l'espace perforé postérieur ou la substance perforée postérieure ou encore la substance perforée interpédonculaire (en latin : substantia perforata posterior, substantia perforata interpeduncularis), qui est percée par des petites ouvertures qui servent à la transmission des vaisseaux sanguins. Sa partie inférieure se trouve sur le côté ventral des portions médiales du tegmentum, et elle contient un noyau nommé le ganglion interpédonculaire ; sa partie supérieure contribue à la formation du plancher du troisième ventricule.

Voir aussi
 Espace perforé antérieur
 Mésencéphale
 Neuroanatomie

Références

Liens externes

Système nerveux central
Anatomie du cerveau

Espace perforé postérieur


බෙරිලියම් යනු Be සහ පරමාණුක ක්‍රමාංකය 4 සංකේතය සහිත රසායනික මූලද්‍රව්‍යයකි. එය වානේ-අළු, ශක්තිමත්, සැහැල්ලු සහ බිඳෙන සුළු ක්ෂාරීය පෘථිවි ලෝහයකි. එය ද්‍රව්‍යමය මූලද්‍රව්‍යයක් වන අතර එය ඛනිජ සෑදීම සඳහා අනෙකුත් මූලද්‍රව්‍ය සමඟ සංයෝජනයෙන් පමණක් ස්වභාවිකව සිදු වේ. බෙරිලියම් වලින් ඉහළ කැපී පෙනෙන මැණික් ගල් අතර බෙරිල් (ඇක්වාමරීන්, මරකත) සහ ක්‍රිසොබෙරිල් ඇතුළත් වේ. එය විශ්වයේ සාපේක්ෂ වශයෙන් දුර්ලභ මූලද්‍රව්‍යයක් වන අතර සාමාන්‍යයෙන් කොස්මික් කිරණ සමඟ ගැටී ඇති විශාල පරමාණුක න්‍යෂ්ටීන් ස්පේල් කිරීමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස සිදුවේ. තාරකාවල හරය තුළ, බරින් යුත් මූලද්‍රව්‍ය බවට විලයනය වීම නිසා බෙරිලියම් ක්ෂය වේ. බෙරිලියම් පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ ස්කන්ධයෙන් සියයට 0.0004 ක් පමණ වේ. ලෝකයේ වාර්ෂික ටොන් 220ක බෙරිලියම් නිෂ්පාදනය සාමාන්‍යයෙන් නිෂ්පාදනය කරනු ලබන්නේ බෙරිල් ඛනිජයෙන් නිස්සාරණය කිරීමෙනි, එය දුෂ්කර ක්‍රියාවලියක් වන්නේ බෙරිලියම් ඔක්සිජන් සමඟ දැඩි ලෙස බන්ධනය වන බැවිනි.

ව්‍යුහාත්මක යෙදීම් වලදී, ඉහළ නම්‍යශීලී දෘඪතාව, තාප ස්ථායීතාවය, තාප සන්නායකතාවය සහ අඩු ඝනත්වය (ජලය මෙන් 1.85 ගුණයක්) සංයෝගය බෙරිලියම් ලෝහය ගුවන් යානා සංරචක, මිසයිල, අභ්‍යවකාශ යානා සහ චන්ද්‍රිකා සඳහා අවශ්‍ය අභ්‍යවකාශ ද්‍රව්‍යයක් බවට පත් කරයි.[6] එහි අඩු ඝනත්වය සහ පරමාණුක ස්කන්ධය නිසා, බෙරිලියම් X-කිරණ සහ අනෙකුත් අයනීකරණ විකිරණවලට සාපේක්ෂව විනිවිද පෙනෙන; එබැවින්, එය X-ray උපකරණ සහ අංශු අනාවරකවල සංරචක සඳහා වඩාත් පොදු කවුළු ද්‍රව්‍ය වේ.[6] ඇලුමිනියම්, තඹ (විශේෂයෙන් මිශ්‍ර ලෝහ බෙරිලියම් තඹ), යකඩ හෝ නිකල් වලට මිශ්‍ර ලෝහයක් ලෙස එකතු කළ විට, බෙරිලියම් බොහෝ භෞතික ගුණ වැඩි දියුණු කරයි.[6] නිදසුනක් ලෙස, බෙරිලියම් තඹ මිශ්‍ර ලෝහවලින් සාදන ලද මෙවලම් සහ සංරචක ශක්තිමත් සහ තද වන අතර ඒවා වානේ මතුපිටකට පහර දෙන විට ගිනි පුපුරක් ඇති නොකරයි. වාතයේ දී, බෙරිලියම් මතුපිට කාමර උෂ්ණත්වයේ දී පහසුවෙන් ඔක්සිකරණය වී 1-10 nm ඝනකම ඇති passivation ස්ථරයක් සාදයි, එය තවදුරටත් ඔක්සිකරණයෙන් හා විඛාදනයෙන් ආරක්ෂා කරයි. 500 °C (932 °F) ට වඩා රත් වූ විට ලෝහය තොග වශයෙන් (නිෂ්ක්‍රීය ස්ථරයෙන් ඔබ්බට) ඔක්සිකරණය වන අතර 2,500 °C (4,530 °F) පමණ රත් වූ විට දීප්තිමත් ලෙස දැවී යයි.

බෙරිලියම් වාණිජමය භාවිතය සඳහා සෑම විටම සුදුසු දූවිලි පාලන උපකරණ සහ කාර්මික පාලනයන් භාවිතා කිරීම අවශ්‍ය වේ, මන්ද ආශ්වාස කරන ලද බෙරිලියම් අඩංගු දූවිලි විෂ වීම නිසා බෙරිලියෝසිස් නම් සමහර පුද්ගලයින්ගේ නිදන්ගත ජීවිතයට තර්ජනයක් වන අසාත්මික රෝගයක් ඇති කළ හැකිය.[7] බෙරිලියෝසිස් නියුමෝනියාව සහ අනෙකුත් ආශ්‍රිත ශ්වසන රෝග ඇති කරයි

Book:Beryllium


.45 ACP (Automatic Colt Pistol), sau .45 Auto (11,43 × 23 mm) este un cartuș proiectat de John Browning în anul 1905, pentru a îl utiliza cu pistolul prototip Colt semi-automat. După încercările militare reușite, a fost adoptat ca și calibrul standard pentru pistolul Colt M1911, fiind numit .45 ACP.

Legături externe

 .45 ACP Videos
Ballistics By The Inch .45ACP results.
SAAMI Specification

Cartușe
Arme de foc după calibru

.45 ACP


Die Bunte Moschee () in Gračanica ist eine Moschee in Bosnien und Herzegowina.

Geschichte
Nach den kriegerischen Ereignisses des späten 17. Jahrhunderts bestand am Ufer des Flusses Gračanka (heute Sokoluša) eine große Freifläche, der Mejdan. Dort wurde die in der zweiten Hälfte des 18. Jahrhunderts fertiggestellte Moschee errichtet (Aufzeichnungen über die Stiftung aus der Zeit zwischen 1763 und 1776), die einen älteren, hochwassergefährdeten Bau am gegenüberliegenden linken Flussufer ersetzte. Für den Bau der Schmalspurbahn Karanovac – Gračanica musste in den neunziger Jahren des 19. Jahrhunderts Grund abgetreten werden und die Bahn wurde auf einem Damm entlang des Flusses an der Moschee vorbeigeführt. Nach einem durch Funkenflug verursachten Brand wurde der Standort der Moschee etwas verlegt und diese wurde in den Jahren 1932 und 1933 unter Leitung von Ibro Šuša und Rifataga Mehinagić neu errichtet. Sie wurde im Jahr 1990 abgebrochen und wiederum durch einen (nunmehr den fünften) Neubau ersetzt. Im Bosnienkrieg erlitt die Moschee durch Granattreffer Schaden.

Anlage
Der Bau aus dem 18. Jahrhundert entsprach der traditionellen populären Architektur. Er besaß ein hölzernes Minarett auf der Westseite. Der verzierte Minbar war ebenfalls aus Holz. Für den Neubau im Jahr 1932 wurde der Minbar aus der alten Moschee wieder verwendet. Die Höhe der Kuppel des Baus aus dem Jahr 1990 beträgt 17,65 m, ihr Innendurchmesser 11,35 m. Die Höhe des Minaretts beträgt 36 m.

Weblinks
:bs:Šarena džamija u Gračanici Foto der Moschee

Moschee in Bosnien und Herzegowina
Moscheebau in Bosnien und Herzegowina
Moscheebau in Europa
Erbaut in den 1990er Jahren
Gračanica (Doboj)
Orientalisierende Architektur
Bauwerk des Historismus in Bosnien und Herzegowina

Bunte Moschee (Gračanica)


Kugleposten er en dansk virksomhedsfilm fra 1934 med ukendt instruktør. I filmen ses optagelser med en rekonstrueret kuglepostvogn.

Handling
Kugleposten en er en skinnende kugleformet vogn, der trækkes af heste. Kugleposten kører op foran Københavns Rådhus og afleverer et brev. Postkassen med skiltet "Post-brevkasse til forsendelser til befordring med Kugleposten til Næstved" tømmes. Vognen kører op foran Carlsbergs hovedkontor.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1934

Virksomhedsfilm fra Danmark

Kugleposten


An Ficinia acrostachys in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Ficinia acrostachys in nahilalakip ha genus nga Ficinia, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ficinia

Ficinia acrostachys


Alstom je francuska multinacionalka, koja se danas specijalizirala za prometni sektor, uglavnom željeznički (vlakovi, tramvaji i metroi).

Alstom je bio dio grupe Alcatel-Alsthom, novo ime za Compagnie Générale d´Electricité (CGE), prije udruživanja svojih aktivnosti s dijelom grupe General Electric Company (GEC) koja je preuzela ime GEC-Alsthom. Zatim se nalazi na burzi kao neovisna tvrtka.

Izvori

Vanjske poveznice
 Alstom Group

Francuske tvrtke
Francuska industrija

Alstom


Ib Rhoden Jørgensen (Ib Rhodén, født 20. august 1931, død januar 1996) var en dansk showarrangør, journalist, tekstforfatter og skuespiller.

Rhoden begyndte som gøglerlærling hos Professor Tribini på Dyrehavsbakken, nord for København. Derefter fortsatte han med sine egne show, mest kendt for gave- og reklameshowene i 1950'erne og 1960'erne.

I 1960 købte Rhoden materiellet fra Cirkus Louis og startede året efter, 1961, Cirkus Ib, der gik konkurs inden cirkussæsonen var slut.

Rhoden slog sit navn fast, da han bragte det populære BBC Tv-underholdningsprogram The Good Old Days på Danmarks-turné. Senere blev han ugebladsjournalist og revyforfatter. Han leverede tekster til Cirkusrevyen, 1981.

Ib Rhoden var gift med Danmarks eneste kvindelige bugtaler, Lili Rhoden, født Ketner.

Noter

Referencer

Eksterne henvisninger

Cirkusartister
Skuespillere fra Danmark
Journalister fra Danmark
Faglitterære forfattere fra Danmark
Mandlige forfattere i det 20. århundrede

Ib Rhoden


A bate în lemn este un obicei și superstiție întâlnite în lumea occidentală.

Note

Legături externe
 De unde vine expresia "a bate în lemn" - explicațiile specialiștilor. Cum cheamă oamenii spiritele zeilor pentru a alunga o nenorocire, 22 aprilie 2015, Mariana Iancu, Adevărul
 "A bate în lemn" – o expresie și o practică populară cu origini disputate, 16 mai 2016, Descoperă - sursa
 Știați că... "a bate în lemn", o superstiție pentru alungarea ghinionului, își are originea în zeii druizi? , 19 iunie 2012, Lovendal.ro
 "A bate in lemn", expresia pe care toata lumea o foloseste. De unde provine aceasta superstitie, 17 mai 2016, Bună Ziua Iași

Lemn
Superstiții

Baterea în lemn


Andorra participó en el Festival de la Canción de Eurovisión 2009, como ya confirmó la cadena (RTVA).
Después de muchos resultados decepcionantes desde su debut en 2004, RTVA anunció en junio de 2008 que no había decidido sobre si estarían presentes en el certamen de 2009. Sin embargo, el 10 de septiembre la RTVA anunció que iban a estar presentes en Eurovisión 2009, anunciando una nueva propuesta para la final nacional que se utiliza para seleccionar la representante de Andorra.
La ganadora de la final nacional fue Susanne Georgi con la canción "La teva decisió(Get a Life)", y ella sería la sexta participante andorrana en Eurovisión.
Georgi no pudo alcanzar la final convirtiéndose en la sexta participante andorrana en Eurovision sin conseguir el pase a la gran final (ningún participante andorrano consiguió alcanzar la final).

Final nacional
RTVA invitó a los dos compositores y cantantes para participar en el concurso y comenzó a aceptar inscripciones el 24 de octubre con un plazo de 31 de diciembre de 2008. Sin embargo, se anunció el 8 de noviembre, que el nuevo plazo sería 1 de diciembre de 2008 después de RTVA recibido las normas que rigen las fechas de la selección nacional de la Unión Europea de Radiodifusión (UER).
Un jurado de expertos eligió a las tres mejores canciones para competir en la final nacional de Andorra de 2009. Cantantes interesados se les dijo a enviar demos con un máximo de tres canciones, con por lo menos una canción cantada en catalán. Además, los compositores se les dijo que enviar al menos una canción a la estación. Todos los compositores y cantantes debían tener más de 18 años, preferentemente de nacionalidad andorrana. Las letras en catalán eran las preferidas de RTVA. El cantante fue elegido por 100% SMS del público y no participó ningún jurado.
107 canciones fueron las que recibió RTVA. Las canciones llegaron de toda Europa, con casi la mitad de ellos procedentes de Andorra, y con 27 canciones precedentes del país vecino (España). Otras ocho canciones provenían tanto de Francia como de Lituania, seis de Suecia, cuatro de Grecia y Malta, tres de Bélgica, dos de Irlanda y de Israel, así como una canción procedente de Islandia y otra del Reino Unido.
Los tres artistas elegidos para competir en la final nacional se dieron a conocer el 13 de diciembre de 2008, en directo por televisión. Uno de los artistas seleccionados, fue británico, el cantante Jack Lucien, que revela 3 días más tarde de que tuvo que retirarse debido a otros compromisos. Fue remplazado por Susanne Georgi (la ganadora). Su canción Marxaré fue lanzada el 4 de mayo de 2009. El 29 de diciembre, una de las tres canciones finalistas, "Estrelles d'or", de Marc Durandeau y Marc Canturri, fue descalificado después de que se revelara que hubo plagio, la canción era bastante parecida a la selección española para el año 2008. El dúo fue reemplazado por el segundo lugar de la elección del jurado, Mar Capdevila con la canción "Passió obsessiva".

La final
La final se celebró el 4 de febrero de 2009 en el Apolo Andorra Hall en Andorra la Vieja, organizado por Meri Picart. Tres canciones de diferentes artistas compitieron para representar a Andorra en el Festival de Eurovisión 2009, y el ganador fue seleccionado por una mezcla 50/50 de SMS y el voto del jurado.
Cada uno de los tres artistas tuvieron la oportunidad de presentar sus canciones al público andorrano antes de la final de la semana anterior que, en tres programas televisados difundidos por RTVA en el 14, 21 y 28 de enero.
La ganadora de la final fue Susanne Georgi con la canción "La teva decisió(Get a Life)", recibiendo el 66% de los votos por SMS y el 47% de los votos del jurado.

Promoción
Debido a los limitados fondos, Susana no pudo participar en una gran gira promocional de su canción alrededor de Eurovisión. Sin embargo, Susana hizo la promoción de su entrada en algún grado. El 27 de febrero, Susana estuvo en Punto Radio, en el país vecino. Esta fue seguida por la promoción de Susana en su país de origen: Dinamarca, obteniendo una amplia cobertura en los periódicos, la radio y la televisión, así como la ejecución en los premios Grammy danés. El espectáculo contará con Susana cantando "La teva decisió(Get a Life)", junto con las canciones de otros cinco países, los "Big Four" (a partir de 2011 ampliado a "Big Five" por el retorno de Italia): España, Francia, Alemania y el Reino Unido, así como Grecia y una serie de artistas de Eurovisión del pasado.

En Eurovisión
Desde que Andorra no ganó el Festival de 2008, tendrán que competir en una de las dos semifinales. Andorra tendrá que competir en la primera semifinal del concurso el 12 de mayo, donde Susana actuara en 7.ª posición, después de Armenia y antes de Suiza.
RTVA ha revelado que no estaban conformes con la decisión de la Unión Europea de Radiodifusión (UER), que era que España votará en la 2.ª semifinal (Andorra actuó en la 1.ª semifinal). TVE pidió a la UER cambiar las semifinales para permitir la promoción de Eurovisión en sí. RTVA ha anunciado su decepción por esta decisión, como RTVA cree que, España sin derecho a voto, Andorra, la clasificación quedará más baja. También hubo una sensación de que la cantidad de promoción realizada en España fue en vano.
En Eurovisión, Susana ha revelado que ella estará acompañada en el escenario por cuatro coristas. También ha explicado que no usará los bailarines de respaldo, a diferencia de los españoles la canción de Soraya, ya que su actuación no requiere estos recursos para mejorar su rendimiento.
Quedó en 15.ª posición con 8 puntos, no permitiedole, así, el pase a la final

Véase también
 Festival de la Canción de Eurovisión 2009
  Andorra en el Festival de la Canción de Eurovisión

Referencias

Andorra en Eurovisión
Andorra en 2009
Festival de la Canción de Eurovisión 2009

Andorra en el Festival de la Canción de Eurovisión 2009


أكتيفجن بليزارد  هي شركة ألعاب فيديو أمريكيَّة قابضة لشركتي بليزارد إنترتينمنت وأكتيفجن الترفيهيتين، يقع مَقَرها سانتا مونيكا، كاليفورنيا،  تأسّست في يوليو 2008 باندماج شركتيّ أكتيفجن وفيفندي غيمز، رمزها في بورصة نازداك هو ATVI،  ومُنذُ عام 2015 كانَ سهمها أحد أسهم إس وبي 500. وتضُم أكتيفجن بليزارد حاليًا خمس وحدات عمل وهي أكتيفجن للنشر،  وبليزارد إنترتينمنت وكينغ،  و«ماجور ليغ غامينغ»  وأكتيفجن بليزارد ستوديوز.

تمتلك الشركة وتدير استُوديُوهات إضافية تابعة لأكتيفجن للنشر، بما فيها تريارك وإنفنتي وورد و«هاي مون ستوديوز» وتويز فور بوب،  ومن أهم مُنتجاتها «كول أوف ديوتي» و«كراش بانديكوت» و«غيتار هيرو» و«توني هاوكس» و«سبايرو» و«وورلد أوف ووركرافت» و«ستار كرافت» و«ديابلو» و«هيرث ستون هيروس أوف ووركرافت» و«هيروز أوف ذا ستورم» و«أوفرواتش» و«كاندي كراش ساغا».

حطمت عناوين أكتيفجن بليزارد عددًا من سجّلات الإصدار،  وفي مارس 2018 أصبَحَت أكبر شركة ألعاب في الأمريكتين وأوروبا من حيثُ الإيرادات والقِيمَة السوقِيَّة.

تاريخ

الخلفيّة والتكوين (2007-2008)
في عام 1991 اِستَحوذ روبرت كوتيك ومَجمُوعَة من المستثمرين على شركة «ميديا جينيك» الفاشلة، وأعاد هيكلتها وأخرَجَها من مستنقع الديون، وأعاد تسميتها إلى «أكتيفجن» ونقل مَقَرها إلى سانتا مونيكا بولاية كاليفورنيا، وبحلول 1997 عادت الشركة لتحقيق الأرباح، وأمضى روبرت كوتيك العقد التالي في توسيع مُنتَجاتها، واِستَحوذ على 25 استوديو، وأَصَدَرَت العديد من الألعاب الناجحة، منها «توني هاوكس» وسِلسِلَة «كول أوف ديوتي» و«غيتار هيرو».

بحلول عام 2006 تقريبًا بدأت شعبية الألعاب مُتَعَدّدَة اللاعبين عبر الإنترنت في النمو، وحقَّقت تدفق ثابت للأرباح لناشريها، ولم يكن لدى أكتيفجن أو أي من شركاتها التابعة المقدرة على إِنتاج لعبة كثيفة اللاعبين على الإنترنت وكانت أكتيفجن تواجه منافسه كبيرة من شركات مثل إلكترونيك آرتس وعانت من تباطؤ مَبيعات ألعابها الرئيسيَّة. وحِينَهَا تواصل روبرت كوتيك مع «جان برنارد ليفي» الرئيس التنفيذيّ لِشَرِكَة فيفاندي الفرنسيَّة، وكانت فيفندي غيمز شركة قابضة لشركات ألعاب صغيرة وهي سييرا إنترتينمنت وبليزارد إنترتينمنت. أراد روبرت كوتيك الوصول إلى لعبة «وورلد أوف ووركرافت» التي تنتجها بليزارد، وهي لعبة مُتَعَدّدَة اللاعبين عبر الإنترنت ناجحة، واقترح على ليفي الحصول عليها بطريقة ما، وعرض ليفي استعداده لدمج ألعاب فيفاندي مع أكتيفجن بشرط مُحافظة فيفاندي على أغلبية الشركة المندمجة، وكان روبرت كوتيك قلقًا من هذا العرضُ وفقًا لمقربين منه، وبعد أن تحدَّث روبرت مع مايكل مورهايم، أَدرَكَ أن فيفاندي ستمنحه المقدرة على اختراق سوق ألعاب الفِيديُو المتنامي في الصين.

اقترح روبرت كوتيك خطة الاندماج على مجلس إدارة أكتيفجن ووافق عليها في ديسمبر 2007، وكان من المقرر تسمية الشركة الجديدة «أكتيفجن بليزارد» وأنَّ تحتفظ بمَقَرها الرئيسيّ في كاليفورنيا، وتولَّى «بوبي كوتيك» مَنصِب الرئيس التنفيذي، وعُين «رينيه بينيسون» من فيفاندي رئيسًا لمجلس الإدارة،  ووافقت المفوضية الأوروبية على الاندماج في أبريل 2008،  وفي 8 يوليو 2008 أَعلَنَت أكتيفجن موافقة المساهمين على الاندماج وأغلقت الصفقة في اليوم التالي بمبلغ وقدره 18.9 مِليار دُولَار أمريكي.

كانت فيفاندي المساهم الأكبر في الشركة الجديدة بحصة 52 بالمائة،  وكانت الأسهم الباقية مَملُوكَة لمستثمرين مؤسسيين، وحل «جان برنارد ليفي» محل «رينيه بينيسون» كرئيس لمجلس إدارة الشركة الجديدة،  واحتفظت شركة مايكل مورهايم باستقلاليَّتها وقيادتها المؤسسية في عملية الدمج، لكنّ أقسام فيفندي غيمز الأُخرى مثل سييرا إنترتينمنت توقفت عن العمل،  ونشرت استُوديُوهات أُخرى بَعض ألعابها مثل «غوستباسترز: ذا فيديو جيم» و«بروتال ليجند» و«ذا كرونيكلز أوف ريديك: اسولت أون دارك اثينا» و«50 سنت: بلود أون ذا ساند». واحتفظت أكتيفجن على بَعض ألعاب سييرا إنترتينمنت مثل «كراش بانديكوت» و«سبايرو» و«بروتوتايب».

عناوين جديدة وسجلات المَبيعات (2009 إلى 2012)
لا تنشر أكتيفجن بليزارد ألعابًا باسمها المركزي، وتستخدم استوديوهاتها وشركة أكتيفجن للنشر لنشر الألعاب،  وفي أوائل 2010 أبرم استوديو بنجي المستقل اتفاقية نشر لمدَّة 10 سنوات مع أكتيفجن بليزارد،  وبحلول نهاية 2010 كانت أكتيفجن بليزارد أكبر ناشر لألعاب الفِيديُو فِي الْعَالم. حيثُ حقَّقَ إصدار عام 2011 من لعبة "كول أوف ديوتي: مودرن وورفير 3" مَبيعات بَلَغَت 400 ملْيُون دُولَار في الولايات المتَّحدة والمملكة المتَّحدة وحدهما في أول 24 ساعة من إطلاقها، ممَّا جعلها أكبر إِطلاق ترفيهي على الإِطلاق. وهي السنة الثالثة على التوالي التي تُحطم فيها سِلسِلَة "كول أوف ديوتي" أرقامًا قياسية، حيثُ حقَّقت "كول أوف ديوتي: بلاك أوبس" في 2010 مَبيعات وصلت 360 ملْيُون دُولَار في اليوم الأول، وحقَّقت "كول أوف ديوتي: مودرن وورفير 2 مَبيعات بَلَغَت 310 ملْيُون دُولَار في 2009،  وحقَّقت مَبيعات "كول أوف ديوتي: بلاك أوبس 3" العالميَّة 550 ملْيُون دُولَار خِلال عطلة نهاية الأسبوع الافتتاحيّة في 2015، وكانت أكبر إِطلاق ترفيهي في ذلك العام.

أَطلَقَت أكتيفجن بليزارد امتياز «سكاي لاندرز» الخاص بها في عام 2011، على لوحات التحكم الرئيسيَّة وأَجهِزَة الكُمبِيُوتَر، وأَصَدَرَت العديد منها على الأَجهِزَة المَحمُولة،  وترشَّح الإصدار الأول «سكايلاندرز: سبايروز أدفانتشر» لجائزتي «لعبة العام» و«لعبة العام المُبتكرة» من اتِحاد صناعة الألعاب في عام 2011.

الانفصال عن فيفاندي والنمو (2013 إلى 2014)

في 25 يوليو 2013 أَعلَنَت أكتيفجن بليزارد عن شراء 429 ملْيُون سهم من مالك فيفاندي مقابل 5.83 مِليار دُولَار، وانخفضت نسبة المساهمين من 63 بالمائة إلى 11.8 بالمائة بنهاية الصفقة في سبتمبر. ولم تُعدّ فيفاندي الشركة الأم لأكتيفجن بليزارد،  وأصبَحَت أكتيفجن بليزارد شركة مستقلة بعدما أصبَحَت غالبية أسهمها مَملُوكَة للجمهور، واحتفظَ روبرت كوتيك وبرايان كيلي بحصة 24.4 بالمائة في الشركة بشكلٍ عام، وظل روبرت كوتيك الرئيس والمدير التنفيذيّ، وتولَّى «براين كيلي» مَنصِب رئيس مجلس الإدارة. وفي 12 أكتوبر 2013 أكملت الشركة عملية إعادة الشراء بعدَ فترة وجيزة من موافقة «المحكمة العليا في ديلاوير»،  وباعت فيفاندي نصف حصَّتها المُتبقية في 22 مايو 2014، ممَّا خفض ملكيتها إلى 5.8 بالمائة،  وخرجت من الشركة بشكلٍ كامل بعدَ عامين.

أَصَدَرَت أكتيفجن بليزارد عنوانًا جديدًا وهو «ديستني» في 9 سبتمبر 2014، وفي يومها الأول حقَّقت اللعبة أكثر من 500 ملْيُون دُولَار من مَبيعات التجزئة، وسجلت رقمًا قياسيًا جديدًا لأكبر إِطلاق في اليوم الأول لسلسلة ألعاب جديدة،  وفي 5 نوفمبر 2013 أَصَدَرَت «كول أوف ديوتي: جوستس» وَالتي ألفها كاتب السيناريو ستيفن جاجان،  وحقَّقت رقمًا قياسيًا في يومها الأول حيثُ بَلَغَت مَبيعاتها في تجارة التجزئة مِليار دُولَار. وفي عام 2014 كانت أكتيفجن بليزارد خامس أكبر شركة ألعاب في جميع أنحاءِ العالم من حيثُ الإيرادات،  بإجمالي أصول بَلَغَت 14.746 مِليار دُولَار أمريكيّ وإجمالي حقوق الملكيّة المقدرة بـ 7.513 مِليار دُولَار أمريكي.

إس وبي 500 والأقسام الجديدة (2015 إلى الوقت الحاضر)

في 28 أغسطس 2015 انضمت أكتيفجن بليزارد إلى مؤشر إس وبي 500 الذي يُضمُّ أسهم أكبر 500 شركة ماليَّة أمريكيَّة، لتصبح إلى جانب إلكترونيك آرتس الشركتان الوحيدتان المتخصصتان في الألعاب في القائمة.

في سبتمبر 2015 أَصَدَرَت الشركة الإصدار التالي من امتياز «سكايلاندرز»،  وأَصَدَرَت أكتيفجن وبنجي لعبة «ديستني: ذا تاكن كينج» ضمنَ «سِلسِلَة ديستني». وخِلال يومين حطمت اللعبة الرقم القياسي في تاريخ بلاي ستيشن من حيثُ عدد التنزيلات في يومها الأول الأول، ومن حيثُ إجمالي عدد اللاعبين وتزامن الذروة عبر الإنترنت.

اِستَحوذت أكتيفجن بليزارد على شركة الألعاب الاجتماعيَّة كينغ مُبتكرة لعبة «كاندي كراش ساغا» مقابل 5.9 مِليار دُولَار في نوفمبر 2015.  وفي نفس الشهر أَعلَنَت أكتيفجن بليزارد تشكيل «استُوديُوهات أكتيفجن بليزارد» لإنتاج الأَفلامَ والمُسلسلات التلفزيونيَّة،  وترأّس القسم الجديد «ستايسي شير» والمدير التنفيذيّ السابق لِشَرِكَة والت ديزني «نيك فان ديك».

في يونيو 2017 انضمت أكتيفجن بليزارد إلى فورتشين 500 لتصبح ثالث شركة ألعاب في التَّاريخ تدخَّل القائمة بعدَ أتاري وإلكترونيك آرتس.

أَعلَنَت الشركة أن «دانيال أليجري» سيحل محل «كودي جونسون» كرئيس لها في 7 أبريل 2020، وانتقال جونسون إلى دور استشاري خاص.

خِلال الرُبع الثاني من عام 2020 بلغَ صافي عائِدَات الشركة من القنوات الرقميَّة 1.44 مِليار دُولَار أمريكيّ بسببِ الطلب المُتزايد على الألعاب عبر الإنترنت المرتبط بجائحة كوفيد-19. وبحلول يناير 2021 قُدرت القِيمَة الصافية للشركة بـ 72 مِليار دُولَار أمريكي.

استحواذ مايكروسوفت
في 18 يناير 2022، أعلنت مايكروسوفت أنها ستستحوذ على أكتيفجن بليزارد مقابل 68.7 مليار دولار في صفقة نقدية بالكامل أو ما يقرب من 95 دولارًا لكل سهم. قفز سعر سهم أكتيفجن بليزارد إلى ما يقرب من 40 ٪ في يوم الاستحواذ. ستجعل الصفقة مايكروسوفت ثالث أكبر شركة ألعاب في العالم وأكبر شركة ألعاب في الأمريكتين، بعد شركة تنسنت الصينية وتكتل سوني اليابانية. ستعمل غولدمان ساكس كمستشار مالي لشركة مايكروسوفت. تمت الموافقة على الصفقة من قبل مجلس إدارة الشركتين ومن المتوقع أن تنتهي في عام 2023 بعد المراجعة التنظيمية الحكومية للصفقة.عند الانتهاء من الصفقة، ستكون أكتيفجن بليزارد كيانًا جديد لـ إكس بوكس غيم ستوديوز تحت اسم Microsoft Gaming بقيادة فيل سبنسر. ستسمح الصفقة أيضًا لشركة مايكروسوفت بتقديم ألعاب أكتيفجن بليزارد على خدمة إكس بوكس غيم باس الخاصة بها.

هيكل الشركة
اعتبارًا من فبراير 2018 تم تقسيم «أكتيفجن بليزارد» إلى ثلاثة قطاعات رئيسية:
 أكتيفجن للنشر: تتعامل مع تَطوِير وإنتاج وتوزيع ألعاب الفِيديُو من الاستوديوهات التابعة لها.
 بليزارد إنترتينمنت: تتولى تَطوِير وإنتاج وتوزيع ألعاب بليزارد، كما تضم أنشطة الرياضات الإلكترونيَّة للشركة بما في ذلك ألعاب الدوري الرئيسيّ ودوري أوفرواتش.
 كينغ تتعامل مع تَطوِير وتوزيع الألعاب المَحمُولة.

تشرف «أكتيفجن بليزارد ستوديوز» على إِنتاج الأَفلامَ والترفيه التلفزيوني بناءً على امتيازاتٌ الشركة، وتُوفر «أكتيفجن بليزارد للتوزيع» الدعم اللوجستي لتوزيع أكتيفجن بليزارد داخل أوروبا.

مبادرات الرياضات الإلكترونيَّة
تملك أكتيفيجن بليزارد امتيازاتٌ شعبية في الرياضات الإلكترونيَّة وهي «كول أوف ديوتي» و«ستار كرافت»،  وفي 21 أكتوبر 2015 أَعلَنَت أكتيفجن بليزارد عن تأسيس مرتقب لقسم جديد للرياضات الإلكترونيَّة، يُدعى «أكتيفجن بليزارد ميديا نيتوورك»،  ويديره المدير التنفيذيّ الرياضي ستيف بورنشتاين و«مايك سيبسو» المؤسِس المشارك لماجور ليغ غامينغ، وفي 31 ديسمبر 2015 أفيد بأنَّ أكتيفجن بليزارد ستحصل على «جميع» أصول «ماجور ليغ غامينغ» تقريبًا. وذكرت صحيفة نيويورك تايمز أن الاِستِحواذ يهدف لتعزيز وجود أكتيفجن بليزارد في الرياضات الإلكترونيَّة، بِالإضافة إلى خطتها لتطوير قناة كابل للرياضات الإلكترونيَّة،  اِستَحوذت أكتيفجن بليزارد على «ماجور ليغ غامينغ» في 4 يناير 2016 مقابل 46 ملْيُون دُولَار.

في نوفمبر 2016 أَعلَنَت شركة بليزارد إنترتينمنت وهي شركة تابعة لأكتيفجن بليزارد، عن إِطلاق دوري أوفرواتش،  وهو دوري ألعاب فيديو محترف، بدأَ الموسم الأول للدوري خِلال النصف الثاني من عام 2017 بمشاركة 12 فَرِيق،  ويَعتمد الدوري على الهياكل الرياضية التقليديّة وتجنيد المديرين التنفيذيين الرياضيين التقليديين كمالكين للفرق، مثل مالك نيوإنغلاند بيتريوتس «روبرت كرافت»، ومدير العمليَّات في نيويورك ميتس «جيف ويلبون». وقد أُقيمت نهائيات «أوفرواتش» الكبرى في مركز باركليز في بروكلين في يوليو 2018 وجذبت 10.8 ملْيُون مشاهد من جميع أنحاءِ العالم،  يأمل الدوري أن يتنافس 18 فريقًا خِلال الموسم الثاني في عام 2019، بهدف نهائي هو 28 فريقًا حول العالم.

في عام 2018 وقَّعت أكتيفجن بليزارد صَفقَة مُتَعَدّدَة السنوات مع «ديزني والت» لبث ألعاب دوري أوفرواتش على قنوات الكابل إي إس بي إن وديزني إكس دي،  وحصلت الشركة على صَفقَة حصرية مُتَعَدّدَة السنوات مع جوجل لبث جميع أحداث أكتيفجن بليزارد الإلكترونيَّة اللاحقة، بما فيها أحداث «كول أوف ديوتي» و«أوفرواتش» عبر يوتيوب، واستخدام خدمات جوجل السحابية للبنية التحتية لاستضافة الألعاب، وكانت أكتيفجن بليزارد قد أبرمت صَفقَة سابقة لمدَّة عامين مع تويتش لبث دوري أوفرواتش، فيمَا قُدرت قِيمَة الصفقة مع يوتيوب بنَحْو 160 ملْيُون دُولَار أمريكي.

أشهر الألعاب

 منتجات شركة أكتيفيجن بليزارد هي منتجات كل من الشركتين بليزارد إنترتينمنت وأكتيفيجن نذكر منها:
 أكتيفيجن
 جيتار هيرو
 كول أوف ديوتي
 بليزارد إنترتينمنت
 وورلد أوف ووركرافت
 ستار كرافت
 سلسلة ألعاب ديابلو
 اوفر واتش
 هيرث ستون هيروس أوف ووركرافت
 هيروز أوف ذا ستورم

مراجع

وصلات خارجية

 موقع شركة أكتيفيجن بليزارد
 موقع شركة أكتيفيجن
 موقع شركة بليزارد إنترتينمنت

أكتيفجن
بليزارد إنترتينمنت
تأسيسات سنة 2008 في كاليفورنيا
شركات ألعاب فيديو أسست في 2008
شركات ألعاب فيديو أمريكية
شركات أمريكية
شركات أمريكية أسست في 2008
شركات تطوير ألعاب فيديو
شركات قابضة
شركات قابضة أسست في 2008
شركات قابضة في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في بورصة ناسداك
شركات مدرجة في مؤشر ناسداك 100
شركات مقرها في سانتا مونيكا (كاليفورنيا)
ناشرو ألعاب فيديو

أكتيفجن بليزارد


بلدية الغرَّاء أو (نقحرة: الغارا) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قونكة إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة قشتالة والمنجى  وسط البلاد، والمائلة لجهة الشرق من إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 31 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

أماكن مأهولة في قونكة
بلديات قونكة

الغارا


Urban X Awards var en årlig prisuddeling holdt i USA for at hædre præstationer i  etnisk pornografi. Oprindelige var det kendt som Urban Spice Awards, og blev stiftet i 2008 af den sorte pornoinstruktør Giana Taylor. Sidst gang det blev afholdt var i 2012. Priserne blev uddelt til pornostjerner, producere, instruktører, agenter og virksomheder som producerede voksent indhold med sorte, latinamerikanere, asiater og blandinger af menneskeracer. Vinderne blev stemt på af fans på prisuddelingens hjemmeside.

Hall of Fame Medlemmer

 2008
 Byron Long
 Devlin Weed
 Heather Hunter
 Jeannie Pepper
 Johnny Keyes
 Julian St. Jox
 Lacey Duvalle
 Lexington Steele
 Mr Marcus
 Michael Stefano
 Misty Stone
 Ray Victory
 Sean Michaels
 Vanessa del Rio
 2009
 Kitten
 Kim Eternity
 Mark Anthony
 Mika Tan
 Sinnamon Love
 Sledgehammer
 TT Boy
 Vanessa Blue
 Wesley Pipes
 2010
 Alexander Devoe
 Diana DeVoe
 Guy DiSilva
 Jada Fire
 Mercedes Ashley
 Nina Hartley
 Olivia O'Lovely
 Ron Hightower
 2011
 Francesca Le
 Jack Napier
 Jade Hsu
 Lisa Ann
 Justin Long
 Kelly Starr
 Mr Pete
 Mandingo
 Sara Jay
 Shyla Stylez
 Spoontaneeus Xtasty
 Suave XXX
 2012
 Miles Long

Liste over vindere 2008–2012

Referencer

Eksterne henvisninger

 Urban X Awards Past Winners
 "Tera Patrick, Evan Seinfeld to Present at 1st Annual Urban Spice Awards", May 2, 2008
 "1st Annual Urban Spice Awards Pre-Party Friday", Press release, May 27, 2008
 Second Annual "Urban X Awards Winners Announced"
 Fifth Annual "Urban X Award Winners Announced"
 Urban X Award nominations
 "Urban X Award Winners Announced", July 29, 2009
 2009 Urban X Award Winners

Pornografi

Urban X Award


المطلاع سلسلة من المرتفعات التي تعتبر مدخل إلى الجهراء وهي من ضمن مناطق محافظة الجهراء في غرب الكويت. تبعد عن العاصمة 40 كيلومترا وتعد مرتفعات المطلاع أحد أبرز السمات الجغرافية لمظاهر السطح في الجهراء هي يبلغ أقصى ارتفاع 306 متر فوق مستوى سطح البحر.

التاريخ

خلال حرب الخليج الثانية كانت القوات العراقية ستطلق قنابل على المنطقة لتهديد السعودية. في فبراير 1991 هاجمت الطائرات الأميركية القوات العراقية المتراجعة التي هربت من الكويت باتجاه البصرة على طريق الموت.

استخدمت قوات التحالف لاحقا البروز الصخري لأبراج الاتصالات للتواصل مع القوات في العراق.

خلال عملية ربيع الصحراء في عام 2003 قامت مفرزة من الحرس الوطني الأمريكي من أوكلاهوما وإنديانا بالمراقبة والدفاع عن البؤرة الاستيطانية حتى وقت متأخر من الحرب عندما تم نقلهم إلى قاعدة الإمام علي الجوية في العراق.

مصادر

أعلى القمم حسب البلد
تاريخ الكويت
تضاريس الكويت
حرب الخليج الثانية
نتوئات جبلية في آسيا

المطلاع


Michel Chion (Creil, 1947) es un compositor de música concreta, docente de cine y crítico cinematográfico francés. Es profesor en varias instituciones en Francia y en la actualidad ocupa el cargo de Profesor Asociado en la Universidad de París III Sorbonne Nouvelle, donde es teórico y profesor de relaciones audiovisuales.
Dirigió películas y videos y publicó libros sobre sonido, música y películas, incluidas monografías sobre Andrei Tarkovsky, David Lynch, Jacques Tati y Stanley Kubrick.

Biografía
Después de estudiar literatura y música, comenzó a trabajar para la ORTF (Organización de Radio Televisión Francesa) como asistente de Pierre Schaeffer en 1970. Fue miembro del Groupe de Recherches Musicales (GRM) entre los años 1971 y 1976.

También ha escrito varios libros y ensayos exponiendo sus teorías de la interacción entre imagen y sonido en el cine. En particular, el libro titulado L'audio-visión. Son au cinéma et la imagen, publicado originalmente en Francia en 1990, ha sido considerado por los críticos como el libro definitivo sobre las relaciones entre sonido e imagen, que se describen como dos idiomas diferentes en la forma de arte multimedia, discutiendo el argumento de los dos puntos técnico-lingüístico y estético, donde antes se discutió principalmente en términos de implicaciones narrativas.

Referencias

Obra en castellano

Enlaces externos
Sitio personal

Nacidos en Creil
Compositores de Francia
Críticos de Francia

Michel Chion


Valdisotto ist eine norditalienische Gemeinde (comune) mit  Einwohnern (Stand ) in der Provinz Sondrio in der Lombardei.

Geographie
Die Gemeinde liegt etwa 37 Kilometer nordöstlich von Sondrio an der Adda. Valdisotto ist Teil der Comunità Montana dell'Alta Valtellina, im Osten der Gemeinde befindet sich der Nationalpark Stilfserjoch. Die Nachbargemeinden sind Bormio, Grosio, Sondalo, Valdidentro und Valfurva. Im Süden von Bormio verbindet der Valdisotto, ein schmaler Korridor, den der Fluss Adda durchquert, das Becken von Bormio mit dem Veltlin, dem Comer See und der Poebene.

Geschichte
Im Mittelalter hatte hier die Abtei des Heiligen Columbanus aus Bobbio reiche Besitzungen. Die Gemeinde von Valdisotto wurde am schwersten von den tragischen Ereignissen des Julis 1987, dem Jahr des Hochwassers des Veltlins, getroffen. Tatsächlich zerstörte der Erdrutsch, der sich von Monte Zandila (Monte Coppetto) trennte, vollständig die Stadt Sant'Antonio Morignone und das Gebiet von Morignone. Dabei kamen insgesamt mehr als 50 Menschen ums Leben. Der Schaden belief sich auf etwa 4 Billionen Lire.

Die höchste Zahl von Todesfällen, 28 jedoch, ereignete sich im Weiler Aquilone, der nicht evakuiert worden war und durch die Luftbewegung zerstört wurde. Dazu müssen noch 7 Arbeiter hinzukommen, die vor ein paar Tagen daran arbeiteten, die von einem Erdrutsch überladene Straße wiederherzustellen. Von diesem ruinösen Erdrutsch wurde die Kirche von San Bartolomeo de Castelàz gerettet, die, wegen seiner leicht erhöhten Position, völlig vom Erdrutsch selbst umgeben wurde.

Verkehr
Durch die Gemeinde führt (fast gänzlich als Tunnelstrecke) die Strada Statale 38 dello Stelvio von Piantedo nach Bozen.

Sport
In der Gemeinde Valdisotto gibt es zwei Skigebiete: das von Oga, das mit San Colombano und den Skipisten von Isolaccia in der Gemeinde Valdidentro verbindet, und das von Bormio. In der Tat, die Pisten des Vallecetta Berg, auf dem die Skilifte und Skipisten in der Gemeinde Valdisotto befinden.

Sehenswürdigkeiten
 Pfarrkirche Heilige Lorenzo und Colombano im Ortsteil Oga den Heiligen San Lorenzo gewidmet, Märtyrer der ersten Jahrhunderte und Diakon verbrannt auf dem Grill lebendig, in seiner Erinnerung die Nacht zwischen Am 9. und 10. August, am Hang des Dorfes Oga, das das Gebiet von Bormio dominiert, werden große Feuer entzündet, die bis zum Morgengrauen brennen. Der zweite Schutzheilige ist der irische Missionar Columban von Luxeuil, verehrt seit vielen Jahrtausenden im Hochveltli; eine Legende will, dass, als er durch diese trostlosen Täler ging, er eine Kirche gründete, die später ihm geweiht wurde.
 Beinhaus im Ortsteil Cepina, erbaut in der Mitte des achtzehnten Jahrhunderts durch den Willen der Cepinaschi, im Inneren arbeiteten die größten künstlerischen veltlinen Meisterwerke des 18. Jahrhunderts. Schon wenige Jahre nach seinem Bau wurde es als Nationaldenkmal anerkannt. Es wurde als ein Beinhaus neben der Pfarrkirche Santa Maria Assunta di Cepina proyektiert und im 20. Jahrhundert wurde es als Baptisterium verwendet.

Literatur
 Anna Ferrari-Bravo, Paola Colombini: Guida d'Italia. Lombardia (esclusa Milano). Milano 1987, S. 395.
 Lombardia – Touring club italiano, Touring Editore (1999), ISBN 88-365-1325-5, Valdisotto Online
 Valdisotto auf tuttitalia.it/lombardia

Weblinks

Einzelnachweise

Ort in der Lombardei
Nationalpark Stilfserjoch

Valdisotto