Die Megalyridae sind eine Familie der Hautflügler (Hymenoptera), sie gehören dort zu den ursprünglicheren Taillenwespen mit parasitoider Lebensweise ("Legimmen", Terebrantia oder auch Parasitica). Die Familie umfasst etwa 50 rezente Arten, die weltweit in den Tropen und den gemäßigten Breiten der Südhalbkugel leben, eine Art nördlich bis Japan.

Die Namensgebung leitet sich von dem extrem langen Legebohrer der Arten der australischen Gattung Megalyra ab ("Langschwanz" von altgriech megal-yra, eigentlich: -ura), deshalb werden die Megalyridae im Englischen manchmal als "long tailed wasps" bezeichnet.

Merkmale
Die Megalyridae sind kleine bis mittelgroße, gedrungen wirkende Taillenwespen (mit Wespentaille). Der Kopf trägt große Komplexaugen und relativ lange, fadenförmige Antennen, die bei beiden Geschlechtern aus 14 Gliedern bestehen. Charakteristisch für die Familie ist die Antennengrube, eine Einsenkung der Kopfkapsel nach unten, in die die Antennen eingelegt werden können, und die nach oben durch einen Kiel begrenzt wird. Eine solche Grube tritt aber auch in anderen Familien auf, z. B. bei den Orussidae. Die Mandibeln sind symmetrisch gebaut und besitzen fast immer drei Zähne. Am Rumpf ist der vordere Abschnitt (der Prothorax) immer kurz und von oben kaum sichtbar. Eigenartig ist die Lage des vorderen (mesothorakalen) Stigmenpaares, das immer nach vorn verschoben ist und scheinbar komplett im Pronotum zu liegen scheint. Der hintere Rumpfabschnitt (Metasoma) ist immer gut entwickelt und sehr breit. Die Flügel sind klar, häufig weisen die Vorderflügel dunkle Flecken oder Bänder auf. Ein Flügelmal (Pterostigma) ist im Vorderflügel nicht erkennbar. Die Aderung der kleinen Hinterflügel ist stark reduziert und besteht meist scheinbar nur aus einer einzigen Längsader mit einem kleinen Haken. Weitere Merkmale betreffen die innere Anatomie (z. B. Muskeln und ihre Ansatzstellen) und sind nicht von außen sichtbar. Eine Besonderheit der Gattung Megalyra ist der lange, dünne Legebohrer des Weibchens, der nach hinten vorsteht. Er kann bei einigen Arten die achtfache Körperlänge erreichen, dies dürfte auch innerhalb der "Legimmen", die häufig lange Legebohrer besitzen, ein Rekordwert sein. Die australische Art Megalyra shuckardi hat z. B. bei einer Körperlänge von 22 mm einen Ovipositor von 82 mm (also insgesamt etwa 10 Zentimeter Länge). Der Legebohrer ist flexibel und biegsam, er wird eher in Art einer Sonde in Holz-Bohrgänge oder Hohlräume eingeführt als tatsächlich zum Durchbohren von Holz eingesetzt. Die Länge des Legebohrers ist allerdings kein Familienmerkmal; es kommen Gattungen mit sehr kurzem Ovipositor vor. Auch die absolute Körpergröße oder Legebohrerlänge ist kein Merkmal, die Variabilität innerhalb der Arten ist sehr groß, wobei die Weibchen fast immer deutlich größer sind als die Männchen.

Lebensweise
Die Larven der Megalyridae sind Parasitoide von Insektenlarven. In beinahe allen bekannt gewordenen Fällen parasitieren sie Käferlarven, meist solche von in Holz lebenden Familien. Nur von einer australischen Art (Megalyra troglodytes) ist eine Parasitierung von Larven der Grabwespen (Sphecidae) bekannt geworden, die Lehmnester an Felswänden anlegen. Die Biologie der meisten Arten außerhalb Australiens ist allerdings so gut wie unbekannt. Die Larven werden von Weibchen mit einem Stich immobilisiert und anschließend ein Ei auf ihnen abgelegt. Die ausschlüpfende Larve frisst an der Wirtslarve von außen (ektoparasitoid oder idiobiont).

Verbreitung
Megalyridae sind Tiere der Tropen, sie kommen in gemäßigten Breiten fast nur auf der Südhalbkugel vor. Verbreitet sind sie in Südamerika (drei Gattungen, davon zwei in Chile), in Afrika (zwei Gattungen) in Zentral- bis Südafrika, besonders viele Arten auf Madagaskar (die meisten noch nicht wissenschaftlich beschrieben). Eine Art soll von Australien nach Südafrika eingeschleppt worden sein (vermutlich in Eucalyptusholz). Drei Gattungen leben im tropischen Ostasien, von denen eine (Carminator) nach Norden bis auf die japanische Hauptinsel Honshū verbreitet ist, weitere Vorkommen auf der Nordhalbkugel sind unbekannt. Im gemäßigten Australien lebt eine der Gattungen (Megalyra) mit zahlreichen Arten.

Systematik
Die Familie ist unter den Hautflüglern relativ isoliert und wird als einzige in die damit monotypische Überfamilie Megalyroidea gestellt. Traditionell werden sie in eine Verwandtschaftsgruppe unter Einschluss der Überfamilien Ceraphronoidea, Trigonaloidea und
Evanioidea gestellt, die als "Evaniomorpha" beschrieben worden ist. In neueren Analysen unter Einschluss molekularer Methoden (Vergleich homologer Gensequenzen) konnte diese Gruppierung in dieser Form nicht bestätigt werden. Dennoch gelten entweder die Trigonaloidea (mit der einzigen Familie Trigonalidae) oder die Ceraphronoidea als wahrscheinlichste Schwestergruppen.

Innerhalb der Familie werden folgende (rezente) Gattungen anerkannt:
Megalyra (Australien, Ostasien)
Ettchellsia (Ostasien)
Carminator (Ostasien)
Megalyridius (Südafrika)
Dinapsis (Afrika, inkl. Madagaskar)
Cryptalyra (tropisches Südamerika)
Rigel (Chile)
Neodinapsis (Chile)

Fossilbeleg
Fossilien der Familie liegen seit der Unterkreide vor. In fast allen Fällen handelt es sich um Einschlüsse (Inklusen) in Bernstein, die wenigen Kompressionsfossilien in Kalkstein sind in ihrer Zuordnung umstritten und gehören möglicherweise in andere Familien. Kurioserweise stammen alle der relativ zahlreichen fossilen Funde von der Nordhalbkugel. Die Familie war also offensichtlich früher weltweit verbreitet.

Einzelnachweise

Quellen
 Lars Vilhelmsen, Vincent Perrichot, Scott R. Shaw (2010): Past and present diversity and distribution in the parasitic wasp family Megalyridae (Hymenoptera). Systematic Entomology 35: S. 658–677. .
 Scott R. Shaw: Megalyridae. Tree of Life web project

Taillenwespen
Apocrita

Megalyridae


Antidesign, design radical e contradesign são termos usados para referir-se a diversas práticas "alternativas" do design e da arquitetura nos anos 1960 e 1970 e de alguns projetos posteriores. Estas práticas surgiram como uma reação ao "bom design", corrente modernista do design em meados dos anos 1900.

O movimento Antidesign

O movimento Antidesign originou-se na Itália, em 1960, como uma reação ao "bom design". Muitos designers de vanguarda viam o "bom design" como uma linguagem empobrecida do Modernismo: a ênfase colocada sobre o estilo da boa forma, por muitos fabricantes e designers. O novo design proposto por eles buscava o conceitual, a experimentação, a reflexão sobre o sentido do design.

Os designers encontravam-se insatisfeitos com a diminuição da relevância social do design decorrente da ascensão da empresa capitalista, que passou a ser mais divulgada durante a década de 1950, particularmente no contexto da Trienal de Milão. Essa situação também se refletiu nos debates econômicos, políticos, sociais e culturais mais amplos que dominaram a Itália na década de 1960.

Os antidesigners rejeitavam a valorização da função estética do objeto em detrimento de seu papel social e cultural. Eles protestavam contra os fetiches do consumo e dos objetos e contra os princípios estabelecidos do design na época, procurando aproveitar o potencial social e cultural do design em vez de adotar um estilo como meio de aumentar vendas.

História
O Antidesign caracterizou-se por meio de muitas rupturas com o modernismo. Era norteado pelo consumismo, pela linguagem da mídia de massa e pela efemeridade do Pop (exibido na Bienal de Veneza de 1964), rejeitou as noções de permanência do Modernismo.

O movimento explorou as ornamentações e o potencial da cor, em vez de contentar-se com o uso de preto, branco e cinza. Ademais, no campo do design, já apresentava características que marcariam o pós-modernismo e o Projeto de Memphis como os elementos do kitsch, da ironia e da distorção de escala.

O Antidesign também se atentava a questões de armazenamento e espaço, logo muitas criações têm em seu design a possibilidade de serem dobráveis e empilháveis. A manobrabilidade e flexibilidade das peças eram importantes por serem compatíveis com o estilo de vida moderno.

Questionando as convenções do design e desafiando políticos e empresários, o movimento, de maneira visionária, centrava o design nas necessidades do indivíduo. Sob o lema de "a forma segue a diversão" (form follows fun) e "menos é chato" (less is bore), defendia um design com maior função simbólica e maior carga de humor.

O arquiteto Ettore Sottsass Jr. foi um expoente chave da visão do Antidesign, assim como os grupos de Radical Design Archigram e Superstudio, todos expressando suas ideias na produção de protótipos de móveis, peças de exposição e publicação de manifestos.

Flores, curvas, cores e saturação de formas eram comuns e o uso de materiais reciclados, assim como tipografias psicodélicas e objetos não funcionais, foram ganhando cada vez mais aceitação entre os jovens designers que faziam exatamente aquilo que era considerado errado no "Bom Design", o design funcionalista.

Grupos que impulsionaram o movimento antidesign

Superstudio
Em 1966, o grupo arquitetônico vanguardista e, portanto, radical Superstudio foi criado. Seus fundadores, os italianos Adolfo Natalini e Cristiano Toraldo di Francia, contaram com a companhia de Alessandro e Roberto Magris e Pietro Frassinelli. ficção curta, ilustrações de storyboard e, mais famosa, fotomontagem

A colagem, o filme, em forma de ficções curtas e as ilustrações de storyboard, foram algumas das técnicas das quais o grupo fez uso a fim de promover o Antidesign, buscando uma renovação do que significava ser um arquiteto ou designer. "Se o design é apenas um incentivo ao consumo, então é preciso rejeitar o design; se a arquitetura é apenas um modo de codificar o modelo burguês de propriedade e a sociedade que ele engendra, então é preciso rejeitar a arquitetura; se a arquitetura e o planejamento urbano são apenas meras maneiras de formalizar as atuais divisões sociais injustas, então é preciso rejeitar o planejamento urbano e suas cidades... Isso até que todas as atividades projetivas tenham por finalidade atender às necessidades primárias. Até que isso aconteça, o design pode desaparecer. É possível viver sem arquitetura..." Os projetos do grupo visavam a chamar a atenção ao debate político em vez das formalidades dos projetos em si, criticando o capitalismo e o idealismo moderno. O Superstudio propunha locais em que o indivíduo parecesse deslocar-se da realidade e, especialmente,da mentalidade do consumo em massa imposta pela sociedade.

Archigram
O grupo Archigram surgiu em 1961 e dominou a vanguarda arquitetônica até 1970, devido suas visões lúdicas no pop de um futuro tecnocrático. Os participantes eram jovens arquitetos londrinos; Warren Chalk, Peter Cook, Dennis Crompton, David Greene, Ron Herron e Michael Webb. Tinha caráter anti-heróico, neo-futurista e pró-consumista e criava realidades por meio de projetos hipotéticos utilizando tecnologia, sendo muito influenciadas pelas obras de Antonio Sant'Elia, Buckminster Fuller e Yona Friedman.

O grupo Archigram se esforçou para evitar que o modernismo se tornasse um movimento estéril e ortodoxo. Ao contrário da "Efemerização" de Buckminster Fuller, que prega que o avanço tecnológico nos gera a capacidade de se fazer "mais e mais com cada vez menos e menos até que se possa eventualmente fazer tudo com nada", Archigram é dependente de um futuro que conta com recursos infinitos.

Os trabalhos de Archigram serviram de fonte de inspiração para trabalhos posteriores, como o High tech 'Pompidou centre' 1971 de Richard Rogers e Renzo Piano, os primeiros trabalhos de Norman Foster, Gianfranco Franchini e Future Systems.

Archizoom
Assim como o Superstudio, o Studio Archizoom foi fundado em Florença, em 1966. Eles incorporavam às suas obras a Arte pop, o Kitsch e características da Art decó e da Art nouveau.

O grupo produzia mobiliário cômico, que satirizava as regras estabelecidas e criavam planos para as cidades flexíveis do futuro, nas quais a tecnologia libertaria a população nômade dos constrangimentos do trabalho remunerado.

Studio Alchimia

O Studio Alchimia foi fundado pelo arquiteto Alessandro Guerriero, no ano de 1976, em Milão. O grupo buscava uma nova linguagem para o design, saindo do antigo processo de criação para refletir sobre o papel do designer como criador dos objetos. Além disso, ele questionava os problemas que os produtos causavam estruturalmente e socialmente, tirando o foco do objetivo do design tradicional de resolver problemas funcionais.

Ettore Sottsass foi um dos primeiros contra as ideias de Alessandro Mendini, outro membro do grupo, que defendia as ideias filosóficas do movimento, mas se opunha a levar essas ideias ao público com o design de produto. Essa reação contra a ideologia irreal da Alchimia que Ettore e muitos outros designers do movimento tiveram colaborou para o fim do grupo e do movimento em seguida.

Memphis
Na segunda metade da década de 1970, o movimento foi dissolvido com o grupo Alchimia desfeito. Dando continuidade às ideias do movimento antidesign, Ettore Sottsass reuniu em 1981 um grupo de jovens arquitetos e designers milaneses.

O principal objetivo do grupo era transmitir uma mensagem por meio dos objetos e satisfazer as necessidades culturais e intelectuais da sociedade contemporânea. Eles não tinham um manifesto oficial e eram anti-ideológicos, sendo contra as inadequações do modernismo e da produção em série.

O grupo seguia uma abordagem irônica em relação ao design, na qual as decorações de superfície eram essenciais e se inspirou na Art Deco, Pop Art e kitsch dos anos 50. Usavam cores marcantes, misturas de materiais, texturas, formas e colagens.

Eles utilizavam métodos de experimentação, procurando possibilidades em vez de apenas soluções. Por meio dessas experimentações, o grupo Memphis buscavam promover a interação emocional, simbólica e didática, e levantar um questionamento sobre as limitações de uso e de consumo.

Obras representativas do Antidesign
A lâmpada flexível Boalum de Gianfranco Frattini e Livio Castiglioni constituía-se de lâmpadas dentro de um tubo plástico. Essa peça contrariava o fato de designers modernistas serem tratados como figuras heróicas, que detinham o poder da figura final do produto, pois era uma lâmpada de forma indeterminada que o proprietário poderia manipular como quisesse.

Outras obras muito importantes, que também tinham essa qualidade flexível pensada para os espaços, foram as  cadeiras Selene, de Vico Magistratti, as primeiras cadeiras de plástico empilhável, e o vaso reversível, que poderia ser utilizado de cabeça para baixo, de Enzo Mari.

Entre as peças famosas por terem o caráter antifuncionalista extrapolado está a cadeira I Sassi, que tem seu design baseado na forma e estética de uma pedra, ficando com a funcionalidade aparente ilegível. A Cadeira de Mies (1969) e as cadeiras de Stephan Wewerka também são peças que desafiam essa questão da função.

Cadeiras icônicas de designers modernistas, como a cadeira Wassily de Marcel Breuer ou a cadeira Zig Zag de Gerrit Rietveld, foram adaptadas por Mendini, que acrescentava decorações sem alterar ou melhorar suas funções. Tal prática assemelha-se ao conceito de readymade introduzido pela primeira vez por Marcel Duchamp.

Exposições
A exposição Itália: A Nova Paisagem Doméstica foi sediada pelo MOMA, em Nova Iorque, em 1972. Era uma exposição concentrada no movimento Antidesign e contou com obras de vários artistas que permaneceram fortemente envolvimentos no movimento até 1980.  Alguns dos artistas em destaque participantes da exposição foram Vico Magistretti, Gianfranco Frattini e Livio Castiglioni, Enzo Mari, Piero Gilardi, Ettore Sottsass e Paolo Lomazzi e Alessandro Mendini.

Ver também

 Design italiano

Referências

Textos indicados
Fiell, Charlotte; Fiell, Peter (2015). Design do Século XX. Brasil: Taschen.

ISBN 978-3836559461

Garner, Philippe. Sixties design. [S.I].: Taschen. ISBN 978-3836504751

De Fusco, Renato (2014). Made in Italy. Storia del design italiano. Florença: Altralinea. ISBN 978-8898743179

Pansera, Anty (1995). Dizionario del design italiano. Milan: Cantini Scolastica. ISBN 978-88-7737-183-6

Ligações externas
 Itália: A Nova Paisagem Doméstica

 Bienal de Veneza

Design
Arquitetura
Década de 1960 na Itália
História do design
Design da Itália

Antidesign


Agrilus ljubomirovi é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti & Sakalian, 2009.

Referências

ljubomirovi

Agrilus ljubomirovi


Arabesk, 1988 yılı yapımı Türk filmi. Absürt komedi olarak nitelendirilebilecek bu film Ertem Eğilmez'in son filmidir. Şubat 1989'da gösterime girmiştir.

Ertem Eğilmez, bu filmi hasta yatağındayken odasına gelen görüntüleri izleyip ekibini yönlendirerek çekti. Eğilmez, filmin montajlı halini gördükten 3 ay sonra öldü.

Konusu
Ağa kızı Müjde (Müjde Ar), küçüklüğünden beri tanıdığı Şener'e (Şener Şen) varmak ister fakat babası izin vermez. Sonunda Müjde, Şener'e kaçar fakat gene çocukluğundan beri bu ilişkiyi bozmak isteyen Kaya'nın (Necati Bilgiç) kötülükleriyle karşılaşırlar.

Oyuncular
 Şener Şen - Şener
 Müjde Ar - Müjde
 Necati Bilgiç - Kaya
 Üstün Asutay - Müjde'nin babası
 Tarık Papuççuoğlu - İsmail
 Kadir Savun - Mahkum
 Rasim Öztekin - Hasta
 Orhan Çağman - Klarnetçi Münir
 Rasim Öztekin - Hasta
 Doğu Erkan - Müjde'nin annesi
 Coşkun Göğen - Kahvedeki adam
 Uğur Yücel - Ekrem
 Akif Kilman
 Günay Güner - Gazino çalışanı
 Ergun Sımsıkı
 Ramiz Yalçın - Ekrem'in adamı
 Agah Hün - Anlatıcı
 Naki Turan Tekinsav - Karı diye bağıran adam
 Necdet Yakın - Hapishanede para alan adam
 Suzan Akay - Tuvaletçi kadın (ses. Doğu Erkan)
 Celal Belgil
 Candan Sabuncu - Türkan hemşire
 Can Kolukısa - Doktor
 Hüseyin Kutman - Komiser
 Timuçin Caymaz

Teknik Ekip

Yapımcı
 Nahit Ataman
 Türker İnanoğlu

Görüntü Yönetmeni
 Aytekin Çakmakçı

Yapım
 Arzu Film
 Erler Film

Aldığı ödüller
 26.Antalya Altın Portakal Film Festivali

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde´de Arabesk
 IMDb´de Arabesk
 Sinemalar´da Arabesk
 SinemaTürk'te Arabesk
 TSA´de Arabesk

1988 çıkışlı Türk filmleri
Altın Portakal Ödülü sahipleri
Ertem Eğilmez'in yönettiği filmler
1980'lerde müzikal komedi-drama filmleri
Türk müzikal komedi-drama filmleri
Türk kara komedi filmleri
Attila Özdemiroğlu'nun müziğini yaptığı filmler
Konusu İstanbul'da geçen filmler
Arzu Film filmleri
Erler Film filmleri
Nahit Ataman'ın yapımcısı olduğu filmler
Türker İnanoğlu'nun yapımcısı olduğu filmler
Aytekin Çakmakçı'nin görüntülediği filmler
1980'lerde Türkçe filmler
1988 çıkışlı dramatik filmler
1988 çıkışlı komedi filmleri

Arabesk (film)


San Pablo de Narbona o Pablo Sergio (Italia?,  - Narbona, Aude, segunda mitad del ) fue el primer obispo de Narbona, venerado como santo por diversas confesiones cristianas.

Biografía
Casi no existen datos sobre la vida de Pablo. Parece que era uno de los «Apóstoles de los Galos» enviados por el papa Fabián hacia 250 para cristianizar la Galia, en el consulado de Decio y Vetio Grato. En una carta que el papa Zósimo I escribe a un obispo galo, hace referencia este hecho.

Gregorio de Tours, dice que Pablo figura entre los presbíteros enviados desde Roma; mientras que otros morirían mártires, Pablo sobrevivió y formó en Narbona una comunidad cristiana estable, de la que fue el primer obispo. Murió de muerte natural.

Posteriormente, se hizo una leyenda que identificada este obispo con un personaje del .

Identificación y leyenda de Pablo Sergio del

Durante la Edad Media se desarrolló una leyenda apócrifa que crea a un Pablo discípulo de San Pablo de Tarso, que le habría enviado en la Galia. La leyenda se basaba en la identificación de Pablo de Narbona con Sergio Pablo, procónsul romano convertido por Pablo de Tarso y que aparece en los Hechos de los apóstoles (13, v. 6-13) y al hecho que la diócesis de Narbona qusiera hacer su primer obispo mucho más antiguo y campañero directo de los primeros apóstoles, como en el caso de Dionisio de París. Aunque la leyenda no tienen ningún fundamento histórico, provocó que a Narbona, aún se le llame el santo obispo San Pablo Sergio. La leyenda explica que Sergio Pablo fue acompañado por Afrodisio, que había hospedado la Sagrada Familia mientras estaban en Egipto y que habría sido el primer obispo de Besiers.

Veneración
Su fiesta litúrgica se celebra el 22 de marzo. En Narbona la basílica de Saint-Paul-Serge se edificó sobre el lugar de sepultura del santo obispo, una necrópolis cristiana. La primitiva basílica data del  y fue destruida por un incendio en el . Posteriormente, se construyó un monasterio, meta de peregrinaciones. Después de diversas reconstrucciones, el corazón actual data de 1224. La cripta paleocristiana aún es visible, con pavimentos y mosaicos de los siglos II y III. Alrededor se formó un núcleo habitado, el Bourg Saint Paul, con muralla propia, ya que estaba fuera de la ciudad.

Notas

Enlaces externos
 Sant Paul-Serge

Santos de la Comunión anglicana
Santos de la Iglesia ortodoxa
Santos católicos
Santos de Francia
Obispos del siglo III
Arzobispos de Narbona
Santos cristianos de la Antigua Roma del siglo III
Obispos santos de Francia

Pablo de Narbona


An Crepidium macrotis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium macrotis in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium macrotis


Karl-Heinz Mauritz (* 7. August 1944; † 12. Mai 2023) war ein deutscher Neurologe, Rehabilitationsmediziner und Hochschullehrer. Er war bis 2012 Ärztlicher Direktor und Chefarzt der Neurologischen Abteilung der Klinik Berlin (heute Median Klinik Berlin-Kladow).

Ausbildung und beruflicher Werdegang
Karl-Heinz Mauritz studierte von 1964 bis 1970 an den Universitäten München und Saarbrücken Medizin und Psychologie und schloss sein Medizinstudium mit dem Staatsexamen ab. Von 1970 bis 1973 arbeitete er als wissenschaftlicher Angestellter am 1. Physiologischen Institut der Saar-Universität und an der Chirurgischen und Medizinischen Universitätsklinik Homburg/Saar, wo er 1973 zum Dr. med. promovierte. Nach kurzer Tätigkeit im Fachbereich Psychologie an der Universität Konstanz war er von 1974 bis 1981 in der Abteilung Klinische Neurologie und Neurophysiologie der Universität Freiburg unter Richard Jung tätig, wo er 1979 die Facharztanerkennung Neurologie erlangte und mit einer Arbeit zur Standataxie bei Kleinhirnläsionen habilitierte.

Es folgten Aufenthalte als Heisenberg-Stipendiat am National Institute of Mental Health in Bethesda, USA (1981–1983), am Zentrum für Querschnittsgelähmte am Cleveland Hospital, USA (1983–1985) und an der Neurologischen Universitätsklinik Düsseldorf unter Hans-Joachim Freund (1985–1986).

Von 1986 bis 1989 war er C4-Professor und Leiter des Rehabilitationszentrums der Universität zu Köln, zugleich Leiter des Instituts für Rehabilitation und Behindertensport an der Deutschen Sporthochschule Köln. Von 1989 bis 2012 war er Ärztlicher Direktor und Chefarzt Neurologie der Klinik Berlin (heute Median Klinik Berlin-Kladow) und zugleich erster deutscher C4-Lehrstuhlinhaber für Neurologische Rehabilitation am Universitätsklinikum Steglitz der Freien Universität Berlin (heute Campus Benjamin Franklin der Charité). Nach seiner Emeritierung leitete er das unter seiner Federführung neu errichtete Zheijang Yada International Rehabilitation Hospital in China.

Wissenschaftliche Laufbahn
Zu Beginn seiner Laufbahn untersuchte Karl-Heinz Mauritz in klinischen und tierexperimentellen Arbeiten die Organisation der Sensomotorik. Ab Mitte der 80er Jahre wandte er sich der Rehabilitationsmedizin zu und beschäftigte sich zunächst mit der Neuroprothetik bei Querschnittslähmungen. Später konzentrierte er sich auf die Rehabilitation nach Schlaganfall. Zahlreiche moderne Therapieverfahren, wie die gerätegestützte motorische Rehabilitation, das repetitive Training oder das Impairment Oriented Training (IOT) wurden an der Klinik Berlin unter seiner Leitung maßgeblich entwickelt.

Er war Autor von zahlreichen wissenschaftlichen Fachartikeln, war Mitglied des Editorial Boards mehrerer internationaler Fachzeitschriften sowie des Wissenschaftlichen Kuratoriums der Hannelore Kohl-Stiftung und der Stiftung Deutsche Schlaganfall-Hilfe.

Durch die deutschlandweit erstmalige Kombination von klinischer Versorgung und universitärer Anbindung in der Neurologischen Rehabilitation trug Karl-Heinz Mauritz wesentlich zur Akademisierung dieser Disziplin bei. Dieses Modell wurde später von mehreren Einrichtungen übernommen. Er war Gründungsvorstand der Deutschen Gesellschaft für NeuroRehabilitation und des Rehabilitationswissenschaftlichen Verbundes Berlin, Brandenburg und Sachsen. Zudem engagierte er sich in der Entwicklung der Rehabilitation in China und mehreren ehemaligen GUS-Staaten.

Auszeichnungen
Karl-Heinz Mauritz erhielt zahlreiche nationale und internationale Auszeichnungen und Ehrungen. Er war der einzige deutsche Neurologe, dem sowohl der eher grundlagenwissenschaftlich orientierte Heinrich-Pette-Preis (1980, jetzt Wissenschaftspreis der DGN) als auch der H. J. Bauer-Rehabilitationspreis (2008, jetzt Rehabilitationspreis der DGN und DGNR) der Deutschen Gesellschaft für Neurologie (DGN) / Deutschen Gesellschaft für Neurorehabilitation (DGNR) verliehen wurde. Er war Ehrenvorstand der DGNR und Träger der Goldmedaille des Bunds der Hirnverletzten (jetzt BDH – Bundesverband Rehabilitation).

Weblinks
 Traueranzeige im Tagesspiegel

Einzelnachweise

Neurologe
Deutscher
Geboren 1944
Gestorben 2023
Mann

Karl-Heinz Mauritz


O maçarico-pernilongo ou pilrito-pernilongo  (Calidris himantopus) é uma ave limícola da família Scolopacidae.

Taxonomia
Esse maçarico apresenta alguma semelhança com os maçaricos do gênero Calidris. Informações obtidas por meio de sequenciamento de DNA não foram capazes de determinar se a espécie deveria ser classificada em Calidris ou no gênero monotípico Micropalama. Parece ter como parente mais próximo o maçarico-de-bico-curvo, outra espécie de aparência diferente das demais e classificada em Calidris apenas de modo provisório. Ambas poderiam teoricamente ser classificadas, separadas das demais, no gênero Erolia.

Etimologia
O nome científico é derivado do grego antigo. O nome do gênero, kalidris ou skalidris, é um termo usado por Aristóteles para algumas aves de coloração acinzentada que vivem à beira-d'água. O epíteto específico himantopus significa "de pés longos" ou "pernalta".

Descrição
O maçarico-pernilongo mede entre 20 e 23 cm de comprimento, pesa entre 50 e 70 g e tem uma envergadura de asas de até 41 cm. Essa espécie assemelha-se ao maçarico-de-bico-curvo com seu bico curvado, pescoço longo e supercílio e uropígio brancos. Contudo, pode ser prontamente diferenciado desta espécie pelas suas pernas muito maiores e muito mais claras, característica que origina tanto o seu nome científico quanto o seu nome popular. Os adultos com plumagem de reprodução têm a parte de baixo do corpo fortemente barrada e têm manchas avermelhadas por cima e por baixo do supercílio. As costas são marrons com os centros das penas mais escuros. A plumagem de inverno é basicamente cinza por cima e branca por baixo.

Os juvenis são semelhantes aos adultos quanto às fortes marcas cinza na cabeça, mas não são barrados por baixo e apresentam bordas brancas nas penas das costas.

Distribuição e habitat
O maçarico-pernilongo se reproduz na tundra ártica da América do Norte. É uma ave que realiza grandes migrações, invernando principalmente no norte da América do Sul. É um vagante raro no oeste da Europa, no Japão e no norte da Austrália.

Reprodução
Essa espécie se reproduz no chão, pondo três ou quatro ovos. O macho tem um voo de exibição. Fora da época de reprodução, esta ave é mais encontrada nas águas interiores do que na costa aberta.

Alimentação
Esses pássaros forrageiam na lama, caçando com a visão, muitas vezes espetando como as aves do gênero Limnodromus, com as quais muitas vezes se associam. Alimentam-se principalmente de insetos e outros invertebrados.

Ligações externas

 Stilt sandpiper species account – Cornell Lab of Ornithology
 Stilt sandpiper - Calidris himantopus – USGS Patuxent Bird Identification InfoCenter
 Stilt sandpiper photos at Oiseaux.net

Calidris
Aves dos Estados Unidos
Aves do Canadá
Aves do Brasil
Aves descritas em 1826

Maçarico-pernilongo


මහා සම්මතවාදය යනු-

මහාසම්මතවාදය යනුවෙන් අදහස් කරණයේ සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී සංකල්පවලින් යුත් ජාතික දර්ශනයකි. ප්‍රජාපාලිත දේශකළමණාකරණයක්, ප්‍රජා පාලිත ආර්ථිකයක් නිර්මාණය කිරීම එහි මුඛ්‍ය අරමුණවේ.

මෙම ක්‍රමය තුළින් පක්ෂ දේශපාලනයට වැට බදියි. පක්ෂවල පූර්ව නිගමන මත නොව ප්‍රජා සහභාගීත්ව සංවර්ධන සැළසුම් හා ප්‍රතිපත්ති මත මහාසම්මතවාදීව තීන්දු තීරණ ගෙන ඉදිරයට ආ යුතු බව අවධාරණය කරයි. පුද්ගල වාදය වෙනුවට ප්‍රජා සහයෝගීතා පොදු එකගතාවයක් සහිත සැළසුමක් මූලික කර ගනී. පාලකයාව සෘජු ජනසම්මතවාදී උපක්‍රම තුළින්  මහජනතාවට පාලනය කළ හැකි, ජනතා අභිලාෂයන් මුදුන් පත්කරන අයෙක් බවට පරිවරථනය කිරීමට බලා පොරොත්තුවේ.

මෙහි මූලබීජය අනුවෙන් එහි නිර්මාපකයින් විසින් දක්වනුයේ හෙළයේ පළමු රජු ලෙස හෙළ මතවාදීන් විසින්  සලකන මහා සම්මත රජු තෝරා ගත් ක්‍රමවේදයයි. මෙහිදී සියළු ගම්ප්‍රධිනීන් හෙවත් ගමිණි වරුන් විසින් වඩාත් දක්ෂතම පුද්ගලයා තෝරා ඔහුව රාජ්‍යත්වයට නැන්වූ බව කියන ජනප්‍රවාදය මෙහි මූලබීජය වේ.

මහාසම්මතවාදීන්ගේ අදහසට අනුව සිංහලයේ අනුරාධපුර සමයේ පැවතියේ මහාසම්මත මූලධර්ම මත ගොඩනැගි පාලක ක්‍රමයකි. 1815 සිංහලේ දේශය ඉංග්‍රීසීන් අතට පත්වන තුරුම මෙරට මහාසම්මතවාදී පාලක ලක්ෂණ අඩුවැඩි වශයෙන් පැවත ඇත. මේ නිසාවෙන් සිංහල ජාතික ව්‍යාපාරයේ දේශපාලන දර්ශනය වියැ යුත්තේ මහා සම්මතවාදය බව ඇතැම් ජාතිකවාදින්ගේ මතයයි.

මහා සම්මතවාදී දර්ශනයේ පියවරයන් ලෙස පහත මූලාඝ දැක්විය හැකිය.

 මහාසම්මත රජ රාජ්‍යත්වයට පත් කරගත් සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී මූලධර්ම මත ගොඩනැන්වුණු දාර්ශනික ක්‍රමවේදයකි.
 සිංහල කමිෂන් වාර්ථාව 1997
සිංහල කමිෂන් වාර්ථාවෙන් මහාසම්මතය හෙළ දේශපාලන ගමන් මග සදහා උචිතම ක්‍රමවේදය යයි සංවාදයක් අරඹනු ලැබීය.
 සිංහලේ මහා සම්මත භූමිපුත්‍ර පක්ෂය
හරස්චන්ද්‍ර විජේතුංග මහතා විසින් මෙම පක්ෂය පිහිටවනු ලැබීය. මහා සම්මතවාදය හා භූමි පුත්‍ර සංකල්පය මෙම පක්ෂයේ මූලධර්ම විය.
 ග්‍රාම රාජ්ජය
අනගාරික දර්මසේකරයන් විසින් මහසම්තවාදී දර්ශනය පෝෂණය කරමින් 'අපි ඔක්කොම රජවරු ඔක්කොම වැසියෝ" කෘතිය රචනා කළේය.
 සම්මුති රාජජය
ගුනදාස අමරසේකරයන් විසින් මහසම්මත මූලධර්මයන් ගුරුකොට ගත් සම්මුති රාජ්‍යය නමින් කෘතියක් පළ කළේය.
 නව මහාසම්මතවාදය
මහාසම්මතවාදය නම් දේශපාලන හා ආර්ථික දර්ශනය විධිමත්ව ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවේ 2017-ජුනි මස-29 වන දින ජානක තරංග ආරියරත්න නම් දාර්ශනිකයා විසින් පවතින දේශපාලන ක්‍රමයට විකල්පයක් ලෙස පුරාණ හෙළ දේශපාලන හා ආර්ථික මූලධර්ම තුළින්ම හාසම්මතවාදය නම් ග්‍රංතය ප්‍රකාශයට පත්කරමිනි.

ජනතාව හා පාලකයින් අතර භාදක තාප්පයක් පවතින බවත් එබැවින් ජනතාවගේ අපේක්ෂා ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයෙන් හා සමාජවාදයෙන් රාමුවන බවත්, මහාසම්මතවාදය තුළින් සෘජුව ජනතාව සක්‍රීයව දේශපාලන, ආර්ථික හා පර්පාලන කටයුතුවලට සහභාගීවන බවත් මින් අවධාරණය වේ. ජනතාව රාමුගත කරන පක්ෂ දේශපාලනය වෙනුවට පිරමීඩාකාර මධ්‍යගත සෘජු ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් මේ දහම තුළින් මූලධර්ම ලෙස ඉදිරිපත් කරයි. එක්සේසත් සංකල්පය ලෙසින් එම මූලධර්මය ලේඛකයා විසින් නම්කර පවතී.

රටක මූල සංස්කෘතිය එරට ජාතිය බවත් එහි පවතින ජනවර්ග එම ජාතියේ උප සංස්කෘතීන් බවත් ජාතික කරණය නම් මූලධර්මයෙන් අවධාරනය කෙරේ.

පාලකයින් ජනතාවට සෘජුව වගකිව යුතු බවත්, ජනාව විසින් සම්මත කර ගන්නා සංවර්ධන සැළසුම්, ප්‍රතිපත්ති හා කාලරාමුවලට සේවය කිරීමට ඔහු බැදී සිටින බවත්, එසේ නොවේනම් ඔවුන්ව නියමිත කාලයට පෙර නැවත කැදවීමේ බලය ජනතාව සතුබවත්, පනතක් හෝ ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමට අත්තනෝමතික බලයක් පාර්ලිමේන්තුවට නොපවතින බවත් ඒවා ජනසභාවලින් අනුමත විය යුතුබවත් මහසම්මතවාදීන්ගේ අදහසය.
 මහා සම්මතවාදය යනු
අප වසර කිහිපයකට පසු එන මැතිවරණයකින් කිසියම් දේශපාලන පක්ෂයක සාමාජිකයෙක් මැතිසබයට යවා ඉතිරි දවස් ඔවුන් කරන විගඩම්වලට විරුද්ධව මහමගට බැස උද්ඝෝෂණය කිරීමට සිදුවේනම් එම පාලන ක්‍රමයේ ඇති යෝග්‍යතාවය කිම? මෙතුවක් කල් මිනිස්සු වෙනුවෙන් පක්ෂයක් හෝ කණ්ඩායමක් හෝ තමයි ඔවුන් ගැන තීරන ගත්තේ. පළමුවරට මහාසම්මතයෙන් තමයි මිනිස්සුන්ට තමන්වෙනුවෙන් තීන්දු තීරන ගැනීමේ අයිතිය මිනිස්සුන්ටම ලැබෙන්නේ. මෙතුවක් කල් ඉහළන් ගත් තීරන පහළට පැමිනියේය. නමුත් මහා සම්මතයේදී පහළ සිට ඉහළට තීන්දු තීරණ අදහස් යෝජනා ගමන් කරයි. සැබෑ ජනතා පරමාධිපත්‍ය ලබාදෙයි.

සෑම ගමකම ගම්වැසියන් එක්කර ගම්සභා තනනු ලැබේ. එම ගම් සභිකයන්,කාන්තා, ළමා, යෞවන, ක්‍රීඩා ආදී නොයෙක් ස්වෙච්ඡා සමිති, ගමට පත්කර ඇති රාජ්‍ය නිලධාරින්ද එක්කර ග්‍රමසේවා වසම් මට්ටමෙන් ජන සභා තනනු ලැබේ. ජනසභාවෙන් සෘජුව තේරීපත්වන නියෝජිතයින් මාර්ගයෙන් ප්‍රාෙද්ශීය සභාද, එයින් තෝරන නියෝජිතයින්ගෙන් දිස්ත්‍රික්සභාද, ජාතික මන්ත්‍රණ සභාද තනවනු ලැබේ. විධියකය සමන්විත වනුයේ විධායක අමාත්‍යංශ විශය පථය ගැන අල්ප දැනුමක් ඇති ඇමතිවරුන්ගෙන් නොව රට පුරා විහිදුනු ජනාධිපතිවරනයකින් තේරුණු ජනාධිපතිවරයෙක් ප්‍රමුඛ අමාත්‍යංශ ලේකම් වරුන්ගෙන් මණ්ඩලයකිනි. ඔවුන් ජාතික මණ්ත්‍රන සභාව විසින් තෝරනු ලැබේ.

ගම් සභා හෝ ජන සභාවලට නියෝජිතයන් තෝරාපත්කරගරනීමේදී පක්ෂය වැදගත්නොවේ. පක්ෂයක න්‍යායපත්‍රයකට යටත් නොවී නිදහසේ ඉදිරි වසර කිහිපය සදහා සාර්ථක සැලැස්මක් ඉදිරිපත්කිරිම පමනක් සෑහේ. මේ නිසා දක්ෂයින්ට ඉහළ මණ්ඩලවල නියෝජනය කරන්නට පක්ෂවල නාමයෝජනා අවශ්‍ය නොවේ. මේනිසා පක්ෂ දේශපාලනය දුර්වලවේ.

ජන සභාවේ ලේකම් නිල බලයෙන් උපාධිධාරී රාජ්‍ය නිලධාරියෙක් වෙයි. ප්‍රාෙද්ශය සභාවේ ප්‍රාෙද්ශීය ලේකම්ද, දිස්ත්‍රික්සභාවේ දිස්ත්‍රික් ලේකම්ද, ජාතික මණ්ත්‍රන සභාවේ රාජ්‍ය ලේකම්ද ආකාරයෙන් පරිපාලන ජාලයක්ද නිර්මානය කරයි.

සෑම ජනවසමකම ජන දායකත්වයෙන් හා රාජ්‍ය අරමුදල් වලින් ජන සභාවක් තනා ගමේ ව්‍යවසායන් ඒකාබද්ධකර, නව ව්‍යවසායන් ඇතිකර ගමේ ආර්ථිකය ශක්තිමත් කරනු ලැබේ. ජන වසමක ක්ෂුද්‍ර මූල්‍යක්‍රම,  නිෂ්පාදන හුවමාරු මධ්‍යස්ථානයක්, බෙදාහැරීමේ හා අලවි ජ්‍යාලයක් ඇතිකරයි. එම ජනසමාගම් එක්කර ප්‍රාෙද්ශීය, දිස්ත්‍රික් ජාතික වශයෙන් ජන සමාගම් ජ්‍යාලයක් නිර්මානය කර අතර මැදි වෙළද එකාධිකාරය කඩනු ලැබේ.

බලශක්තිය වැනි ලාභදායි විශාල කර්මාන්ත ජාතික මට්ටමේ  ජන සමාගම් විසින් සිදුකෙරේ. එවිට රාජයේ ආදායම් ඉහළ යන බැවින් ජනතාව මත පනවන බදු ප්‍රමානය අඩුකරගත හැකිය.මහාපරිමාන ජාතික ජන සමාගම්වල පටන් ගමේ ජන සභාව දක්වා මාසිකව එවාට දායක වන සමාජයේ පහළම එකකයටද ලාභාංෂ හිමිවන බැවින් ජනතාව දක්ෂ අවංක බලධාරීන්ම තෝරා යැවීමට පෙළබේ.

මත්පැන් සිගරට් ඇතුළු සියළුම මත්ද්‍රව්‍ය තහනමි කිරීමද, එක් නීතියක් ප්‍රතිපත්තියද, හරිතමය පුරවර වැඩසටහනද, ග්‍රාමීය සංවර්ධනය සදහා සෞභාග්‍ය නම් වැඩසටහනක්ද, හෙළ විද්‍යා තාක්ෂය දියුනුවට සවිද්‍යා නම් වැඩසටහනක්ද මහසම්මතවාදී ප්‍රතිපත්ති මාලාව අනුව අරඹනු ලැබේ. මේආකාරයෙන් මහජනතාව බිම්මට්ටමේ සිට ආර්ථික සමාජීය දේශපාලනික වශයෙන් බලගන්වා ශක්තිමත් දේශයක් ගොඩ නන්වනු ලැබේ.

මහජන නියෝජිතයන් වැරදි පාරේ යන්නේ නම් ජනසභාවලින් ඔහුව නැවත කැදවිමේ බලය දෙනු ලැබේ. පනතක් හෝ ගිවිසුමක් අත්සන් කිරීමේදී ජන සභාවල අනුමැතිය ලබා ගැනීමටද බලය දෙනු ලැබේ. මේ සංවරන බල දෙකෙන් දේශපාලකයා ජනතාවට වගකියන පුද්ගලයෙක් බවට පත්කෙරේ.

රටේ දේශපාලන අගනගරයට අනුරාධපුරයට නැවත ගෙනගොස් සුද්දන් ඇතිකල බෙදුම්වාදයට තුඩුදුන් පලාත් බෙදීම් අහෝසිකර රුහුණු, මායා, පිහිටි, මළය සිව්හෙළ බෙදීම් ඇති කිරීම. භාෂාව, ආගම, ජනවර්ගය කුමක් නමුත් මේ රටේ ජාතිය සිංහල බව පිළිගැනීම. මෙම ජාතික කරණය තුළින් මහසම්මත නොබෙදුණු එක්සේසත් ශක්තිමත් ජාතියක් නිර්මානය කිරීම.

මෙය ලංකාව කේන්ද්‍රකරගෙන ඉදිරිපත් කලද මෙහි මූලධර්ම විශ්වීය සපලතාවයකින් යුක්තවේ.

 .මහ සම්මමතය වනාහී නියති වාදයක් නොවේ. එය මහජනතාවට අවැසි පරිදි කාලෝචිතව සාමූහික පොදු එකගතා මගින් වෙනස්කර ගනිමින් ඉදිරියට යා හැකි ක්‍රමවේදයකි. සම්මතවාදය බලාත්මක වියයුත්තේ පුලුල් ජනතා ව්‍යාපාරයක් ලෙසින් යැයි කියවේ. මේ සඳහා ඕනෑම දේශපාලන පක්ෂයකට, සංංවිධානයකට, කණ්ඩායමකට මූලික වීමට භාදාවක් නැත. නමුත් එහි ජනතාවගෙන් පරිබාහිර දේශපාලන රාමුගත වීමක් නොමැත.
 සම්මතය - මිනිසා උපතේ පටන් ලෝකය හඳුනා ගන්නේ පොදු එකඟතා ආධාරයෙනි. දැනුම යනු මෙසේ සම්මත කර ගන්නා ලද දැනුම් පද්දතීන්ය. මෙම දැනුම් පද්දතීන් පළමුව පුද්ගල සම්මත ලෙසද දෙවනුව පවුලේ සම්මත ලෙසද පොඳු එකඟතා ස්වරූපනේ දැක ගත හැකිය. දරුවා වැඩෙත්ම පවුලේ සම්මත හට ගනී. සමාජයයට පිය නගන විට සමාජීය සම්මත හට ගනී. භාෂාව වනාහි මේසේ වූ සමාජීය සම්මතයකි. විවිධ සාම්ප්‍රදායික රීතීන් මෙසේ සමාජීය පොදු එකඟතාවයන්ය. සමාජයක උත්තරීතරම සංවිධාන ව්‍යුහය වන රාජ්‍ය විසින් පනවන සමස්ථ රාජ්‍ය්‍යටම බලපවත්වන්නාවූ එකගතා මහා සම්මත ලෙසින් සැළකේ. මහාසම්මතයන්ට නීතියානුකූල පදනමක් ඇත. නෛතික පිළිගැනීමක් පවතී. මහා සම්මතයන් බිදිකළ දණ්ඩනයට පවා යටත් විය හැකිය. මේ නිසා මෙම මහා සම්මතයන් පැනවිය හැක්කේ බිම් මට්ටමේ සිට ඉහළට නැගෙන්නාවූ ව්‍යුහයක් තුළින් ඇතිවෙන්නාවූ පොඳු එකඟතාවයන් රාජ්‍යයේ ව්‍යවස්ථාදායකය විසින් සම්මත කිරීමෙන්ය. මෙම ව්‍යවස්ථාමය මහා සම්මතයන්ට යටත්ව චූල සම්මතයන් පැවතිය හැකිය. (උ.දා සමිතියක)

 මහාසම්මතවාදය පිළිබදව හා එහි මූලධර්ම පිළිබද වැඩි තොරතුරු දැන ගැනීමට න්‍යාය හා ව්‍යවහාරය නමින් ලිපි පෙළක් ඉදිරිපත්කෙරේ.

මහාසම්මතවාදය


An Gastrodia verrucosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ludwig von Blume. An Gastrodia verrucosa in nahilalakip ha genus nga Gastrodia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Gastrodia

Gastrodia verrucosa


Lionel Mpasi, né le  à Meaux, est un footballeur international congolais, qui possède aussi la nationalité français. Il joue au poste de gardien de but au Rodez Aveyron Football.

Biographie

En club
Lionel Mpasi commence sa formation à l'US Torcy, avant de rejoindre le Paris Saint-Germain en 2009. En 2010, le PSG s'incline en finale championnat de France des moins de 17 ans aux tirs au but face au FC Sochaux-Montbéliard. La saison suivante, Mpasi et ses coéquipiers remportent ce championnat face à l'Olympique de Marseille. En 2012, il s'engage en faveur du Toulouse FC. Il quitte le Téfécé en 2015.

Il connaît ensuite une année de chômage avant de rejoindre en 2016 le Rodez AF, notamment grâce à l'aide de l'entraîneur des gardiens de Toulouse, Teddy Richert, qui a permis à Mpasi de s'entretenir au TFC puis d'obtenir des contacts avec le club ruthénois. Mpasi se fracture le tibia lors de cette première saison au RAF, qui voit le club terminer à la première place de son groupe de CFA et est promu en National. Il dispute son premier match avec le RAF le  en Coupe de France face à l'AS Tefana (victoire 3-0). Au tour suivant face à l'AS Fabrègues, Mpasi est exclu en fin de match et son club s'incline aux tirs au but. En championnat, il ne dispute qu'un seul match lors de l'ultime journée le  face à l'US Avranches, pour une défaite 1-0.

Lors de la saison 2018-2019, Mpasi ne dispute que la Coupe de France, où son club est éliminé au huitième tour face au FC Sète. Il dispute deux journées de National en fin de saison, qui voit Rodez être sacré champion de National.

Lors de la saison 2019-2020 en Ligue 2, Mpasi ne dispute qu'un seul match le  face au Mans (match nul 0-0).

À l'été 2020, le titulaire au poste de gardien de but à Rodez, Arthur Desmas, quitte le club pour rejoindre le Clermont Foot. C'est dans un premier temps la recrue Théo Guivarch qui devient titulaire, avant que Mpasi ne le devienne à partir du mois de .

Le , lors d'un match de Ligue 2 sur la pelouse de son ancien club, le Toulouse FC, il est victime d'insultes à caractère raciste. Le club toulousain se verra écoper d'un point de suspension avec sursis en conséquence de cet incident.

Après une fin de saison 2021-2022 où il commet des erreurs, Mpasi est relégué sur le banc en début de saison suivante au profit de la recrue Sébastien Cibois. Il regagne tout de même sa place après huit journées, et réalise une performance remarquée face à Guingamp.

En sélection
En 2010, Mpasi est sélectionné en équipe de France des moins de 16 ans, avec qui il dispute deux matchs.

En 2011, Lionel Mpasi est sélectionné en équipe de France des moins de 17 ans à sept reprises. Il dispute deux matchs du Championnat d'Europe des moins de 17 ans disputé en Serbie, où la France est éliminée dès le premier tour.

Un mois plus tard, il dispute la Coupe du monde des moins de 17 ans organisée au Mexique. Il dispute quatre des cinq matchs de la compétition, durant laquelle la France est éliminée en quarts de finale face au pays-hôte mexicain.

Toujours en 2011, il joue trois matchs amicaux avec l'équipe de France des moins de 18 ans.

En 2021, il est appelé pour la première fois par Héctor Cúper en équipe de République démocratique du Congo, son pays d'origine. C'est l'international congolais Cédric Bakambu qui a contacté Mpasi pour représenter les Léopards. Il fait sa première appartion dans le groupe de la RDC au mois d'.

Le , il honore sa première sélection en équipe nationale lors d'un match amical contre le Bahreïn. Il entre en jeu à la mi-temps à la place de Joël Kiassumbua, et concède l'unique but de la rencontre en début de seconde période. Le , il profite de la blessure de Kiassumbua pour disputer son second match international en amical face au Burkina Faso (défaite 1-0).

Palmarès

  Rodez AF

 Championnat de France National (1) :
 Champion : 2018-19.

 Championnat de France CFA (Groupe D) (1) :
 Champion : 2016-17.

Notes et références

Liens externes

Footballeur français
Gardien de but du Rodez AF
Naissance en août 1994
Naissance à Meaux

Lionel Mpasi


Sigrið av Skarði Joensen (født 12. maj 1908 i Klaksvík, død 3. juli 1975 i Tórshavn) var en færøsk journalist, lærer og feminist.

Sigrið blev født i Fagralíð i Klaksvík på Færøerne i 1908, som datter af Súsanna Kathrina Jacobsen (1876–1978) og Símun av Skarði (1872–1942). De var begge på den tid lærere ved den midlertidige folkehøjskole på Færøerne, som dengang lå ved Fagralíð i Klaksvík. Folkehøjskolen flyttede i 1909 til hovedstaden Tórshavn, hvor den blev til Føroya Fólkaháskúli, og familien flyttede med.

Efter at have taget studentereksamen i Danmark i 1927, begyndte Sigrið av Skarði at studere historie og engelsk ved Københavns Universitet. Hun afbrød disse studier, men begyndte alligevel at undervise i disse emner i 1941. Tidligt begyndte hun at engagere sig indenfor journalistikken. I avisen Føroya Socialdemokratur skrev hun i 1929 en artikel om anarkisterne Sacco og Vanzetti som blev henrettet i USA i 1927. Hun engagerede sig også i den færøske sprogstrid, og skrev en artikel om sagen i 1938. Sprogstriden afsluttedes kort tid efter i det færøske sprogs favør.

Hun giftede sig med politikeren Sigurð Joensen (1911–1993) i 1938, og fik med ham børnene Elspa (1939), Lív (1942), Búgvi (1945), Turið (1946), Sjúrður (1947), Bergljót (1950) og Inga Rósa (1953). Under Anden Verdenskrig blev kontakten mellem det tysk-besatte Danmark og britisk-besatte Færøerne afbrudt. Mange færinger (for det meste unge studenter) kom dermed ikke tilbage til hjemlandet, og måtte forblive i Danmark resten af krigen, selv om deres studier kunne være afsluttet. Sigrið og ægtemanden Sigurð var aktive i Føroyingafelagið (en forening for færinger i København), samt den færøske studenterforening. Fra 1941 til 1946 udkom den færøsksprogede avis Búgvin, som Sigrið skrev historiske og dagsaktuelle artikler for. Til tider var hun også oversætter, og oversatte bl.a. Sigert Paturssons beretninger fra en rejse til Sibirien i 1901.

Familien flyttet til Færøerne i 1948, og Sigrið av Skarði Joensen etablerede sit forlag Ungu Føroyar. Hun var med til at stifte kvindeforeningen Kvinnufelagið, som byggede videre på Helena Paturssons ideer. Sigrið var også redaktør i Kvinnutíðindi frem til 1959. I 1950-erne arrangerede Sigrið kurser for jævnaldrende kvinder i litteratur og sprog. Hun underviste i latin på ungdomsskolen i Tórshavn, og en sangskole blev oprettet på hendes initiativ og interesse for færøsk folkedans og -sang. Ægtemanden Sigurð Joensen var politiker for Tjóðveldisflokkurin, og sad flere perioder i Tórshavn bystyre og Lagtinget. Sigrið prøvede også at blive valgt til lagtinget, men forgæves. Hun sad derimod flere år i ungdomsrådet.

Eksterne henvisninger
 Sigrið av Skarði Joensen i Dansk Kvindebiografisk Leksikon

Journalister fra Færøerne
Redaktører fra Færøerne
Politikere fra Tjóðveldi
Personer fra Klaksvik
Lærere fra Færøerne
Efterkommere af Simun av Skardi
Feminister fra Færøerne

Sigrið av Skarði


An Scleria paupercula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni E.A.Rob.. An Scleria paupercula in nahilalakip ha genus nga Scleria, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Scleria

Scleria paupercula


A Constituição da República da Ossétia do Sul (russo: Конститу́ция Респу́блики Ю́жная Осе́тия) foi adotada por referendo em 8 de abril de 2001. A constituição anterior foi adotada em 2 de novembro de 1993.

Um dos co-autores da versão atual é o atual presidente do Tribunal Constitucional da República da Ossétia do Norte-Alania Stanislav Kesaev.

Estrutura
A constituição consiste em 93 artigos organizados em nove capítulos e possui disposições conclusivas e transitórias.

 Seção I.:
 Capítulo I. Fundamentos do Sistema Constitucional da República da Ossétia do Sul (artigos 1-17).
 Capítulo II. Direitos, liberdades e deveres civis do homem e do cidadão (artigos 18.º a 46.º).
 Capítulo III. Presidente da República da Ossétia do Sul (artigos 47-55).
 Capítulo IV. Parlamento da República da Ossétia do Sul (artigos 56-72).
 Capítulo V. Governo da República da Ossétia do Sul (artigos 73-76).
 Capítulo VI. Judiciário da República da Ossétia do Sul (artigos 77-86).
 Capítulo VII. Gabinete do Procurador da República da Ossétia do Sul (artigo 87).
 Capítulo VII. Administração Estatal Local e Auto-Governo (artigos 88 - 91).
 Capítulo IX. Emendas Constitucionais e Revisão da Constituição da República da Ossétia do Sul (artigos 91.º a 93.º).

 Seção II. Disposições Finais e Transitórias.

Ver também

 Política da Ossétia do Sul
 Governo da Ossétia do Sul

Referências

Ligações externas

 Constituição da República da Ossétia do Sul (em russo) (arquivado)
 Constituição (Lei Básica) da República da Ossétia do Sul, conforme alterada até 27 de dezembro de 2013. (em russo)
 Constituição (Lei Básica) da República da Ossétia do Sul, conforme alterada até 7 de maio de 2014. (em russo)
 Constituição (Lei Básica) da República da Ossétia do Sul, conforme alterada até 30 de novembro de 2016. (em russo)

Ossétia do Sul
Política da Ossétia do Sul

Constituição da Ossétia do Sul


The Lead é o EP de estreia do grupo feminino britânico FLO. Foi lançado em 8 de julho de 2022 pela Island Records. O EP foi apoiado por três singles: "Cardboard Box", "Immature" e "Summertime".

O extended play de estreia foi produzido por MNEK, exceto por "Another Guy (Acoustic)". Em 14 de setembro de 2022, o trio relançou o EP, apoiado por um single promocional: "Not My Job".

Antecedentes
"Cardboard Box" foi lançada em 24 de março de 2022, e atuou como o single de estreia do trio. Mais tarde, tornou-se o single principal de seu EP. A canção de estreia foi produzida pelo produtor inglês MNEK. Um videoclipe foi publicado no YouTube em 1º de abril de 2022, que ultrapassou 900 mil visualizações em poucos dias. Muitos artistas consagrados, como SZA e Missy Elliott, elogiaram a música nas redes sociais. O trio descreveu a música como "se recompondo depois de um término". Em 6 de maio de 2022, uma versão acústica deste single foi lançada.

"Immature" foi seu segundo single, lançado em 6 de julho de 2022. Pitchfork descreveu os vocais do trio como "uma borda gelada, enquanto as harmonias douradas do trio na ponte mantêm as coisas nítidas". Um videoclipe para este single foi lançado no mesmo dia do EP. O trio apresentou os dois singles ao vivo para Vevo DSCVR em 5 de agosto de 2022.

No mesmo dia em que seu segundo single foi lançado, o trio inglês anunciou seu primeiro EP. O EP foi lançado em 8 de julho de 2022, com um total de cinco faixas. MNEK produziu quatro das cinco canções apresentadas no EP. Em 14 de setembro de 2022, o trio relançou o EP com uma faixa adicional, chamada "Not My Job", que foi lançada como single promocional.

Recepção da crítica
O EP recebeu críticas geralmente favoráveis dos críticos. Complex chamou-o de "uma escuta essencial". A Hype Magazine observou que o EP representa um renascimento dos sons de grupos femininos na cena R&B britânica, que não eram ouvidos há muitos anos, com a revista Nylon fazendo uma avaliação semelhante. A Rolling Stone previu que o EP levaria o FLO ao estrelato. MuuMuse observou que o EP exibe a confiança e autoridade de uma estrela estabelecida há muito tempo, apesar de ser o primeiro lançamento completo do FLO. O EP também recebeu críticas positivas de The Honey Pop, 360, e Soul Bounce.

Lista de faixas
Créditos adaptados do Tidal e Genius.

Notas

  denota um produtor adicional
  denota um co-produtor

Referências

Álbuns de 2022
Álbuns de R&B
Álbuns de música pop
EPs de R&B
Álbuns da Island Records

The Lead


são panos de embrulho japoneses tradicionalmente usados para embrulhar e/ou transportar mercadorias. A consideração é colocada na estética do furoshiki, que pode apresentar bordas com bainhas, materiais mais grossos e mais caros e desenhos pintados à mão; no entanto, furoshiki são muito menos formais do que fukusa , e geralmente não são usados para apresentar presentes formais.

Enquanto eles vêm em uma variedade de tamanhos, eles geralmente são quadrados. Os materiais tradicionais incluem seda ou algodão, mas os furoshiki modernos estão disponíveis em materiais sintéticos como rayon, nylon ou poliéster.

História
Os primeiros panos furoshiki foram tsutsumi ("embrulho"), usados durante o período Nara como proteção para objetos preciosos do templo. No período Heian, panos chamados hiratsusumi (平裏/平包), que significa "envoltório plano", eram usados para embrulhar roupas. Esses panos ficaram conhecidos como furoshiki durante o período Muromachi; o termo furoshiki (literalmente "espalhamento de banho", de furo (風呂, "banho") e shiki (敷, "espalhar")) é dito ter surgido depois que visitantes de alto escalão das casas de banho embalaram seus pertences em panos decorados com o brasão de sua família.

Tornaram-se populares no período Edo com maior acesso a balneários pelo público em geral; além disso, os panos com brasões familiares cresceram em demanda à medida que as pessoas comuns conquistaram o direito de ter brasões familiares durante o período Meiji.

O furoshiki moderno pode ser feito de tecidos de várias espessuras e preços, incluindo seda, chirimen, algodão, rayon e nylon. O pano é tipicamente quadrado e, embora os tamanhos variem, os mais comuns são 45 por 45 centímetros (18 pol × 18 pol) e 70 por 70 centímetros (28 pol x 28 pol).

O uso de furoshiki diminuiu no período pós-guerra , em grande parte devido à proliferação de papel e sacolas plásticas disponíveis para os compradores. Nos últimos anos, no entanto, tem visto um interesse renovado à medida que a proteção ambiental se tornou uma preocupação maior. Em 2006, a Ministra do Meio Ambiente do Japão , Yuriko Koike , apresentou um pano furoshiki especialmente projetado para promover a conscientização ambiental. Em 2020, o The Observer relatou um interesse crescente em furoshiki no Reino Unido, em parte como resposta à sua percepção de maior sustentabilidade ambiental em comparação com o papel de embrulho tradicional de uso único.

Ver também

 Fukusa, um tipo de tecido japonês usado para embrulhar presentes ou para purificar equipamentos durante uma cerimônia de chá japonesa
 Bojagi, um pano quadrado coreano semelhante
 Tenugui, uma toalha de mão japonesa fina feita de algodão

Tecidos
Cultura do Japão
Arte do Japão
Lenços

Furoshiki


Park-šuma Miroševčina, park-šuma u Hrvatskoj i jedna od 17 park-šuma na prostoru Grada Zagreba. Nalazi se na padinama Medvednice kod Miroševca. Ukupna površina   iznosi   123,20 ha,  od čega na isključivo privatne šume odpada 105,40 ha.  Prosječna drvna zaliha iznosi 150,00   m3/ha, a prirast 4,20 m3/ha.  Sastojina je slična onoj u Remetama, te i u njoj treba provoditi radove njege i obnove s posebnim ciljem revitalizacije ovih šuma.
Državnih šuma je 0,00 ha, privatnih 105,40 ha, ostalih površina 17,80 ha. Prosječna drvna zaliha je 150,00 prostornih metara po hektaru. Prosječni godišnji tečajni prirast je 4,20 prostornih metara po hektaru.

Izvori
 Matić, Slavko; Prpić, Branimir: PROGRAM NJEGE,  OBNOVE I ODRŽAVANJA,  TE EKOLOŠKE I SOCIJALNE FUNKCIJE PARK-ŠUMA NA PODRUČJU GRADA ZAGREBA. Izvorni znanstveni članak. Šumarski list br. 5–6., CXXI (1997). str. 231., 232. i 234. Sadržaj prenesen sa stranica Šumarskog lista uz dopuštenje.

Park-šume u Zagrebu

Park-šuma Miroševčina


Robert Alexander Kennedy Runcie, Baron Runcie,  (2 October 1921 – 11 July 2000) was an English Anglican bishop. He was the Archbishop of Canterbury from 1980 to 1991, having previously been Bishop of St Albans. He travelled the world widely to spread ecumenicism and worked to foster relations with both Protestant and Catholic churches across Europe.  He was a leader of the Liberal Anglo-Catholicism movement. He came under attack for expressing compassion towards bereaved Argentines after the Falklands War of 1982, and generated controversy by supporting women's ordination.

Biographer Adrian Hastings argues that Runcie was not a distinguished writer or thinker, but was a good administrator who made shrewd appointments, demanded quality, and recognised good performances.

Early life
Runcie was born on 2 October 1921 in Birkenhead, Cheshire, and spent his early life in Great Crosby, Lancashire, to middle-class and rather non-religious parents. He initially attended St Luke's Church, Crosby (where he was confirmed in 1936), before switching to the Anglo-Catholic St Faith's Church about a mile down the road. He was educated at Merchant Taylors' Boys' School, Crosby, before going up to Brasenose College, Oxford.

During the Second World War he was commissioned as a second lieutenant into the Scots Guards on 21 November 1942, and was given the service number 251985. He served with the regiment's 3rd (Tank) Battalion, then part of the 6th Guards Tank Brigade, as a tank commander, landing in Normandy with his unit as part of Operation Overlord in July 1944, a few weeks after the D-Day landings on 6 June, and fought with the battalion throughout the entire North West Europe Campaign until Victory in Europe Day (VE Day) in May 1945. Towards the end of the war, he earned the Military Cross (MC) for two feats of bravery in March 1945: he rescued one of his men from a crippled tank under heavy enemy fire, and the next day took his own tank into an exceptionally exposed position in order to knock out three anti-tank guns. As a result, he is unique among modern Archbishops of Canterbury in having fought for his country. In May 1945, he was among the first British soldiers to enter the Bergen-Belsen concentration camp.

After the surrender of Nazi Germany, Runcie served with the occupying forces in Cologne and then with the boundary commission dealing with the future status of the Free Territory of Trieste.

On his return to Oxford, he surprised many by taking first-class honours in Greats. He was a member of both Conservative and socialist societies at Oxford, and through that he had his first dealings with the young Margaret Thatcher (then Margaret Roberts), a relationship which was to prove pivotal during his archiepiscopate.

Ordained ministry
Runcie studied for ordination at Westcott House, Cambridge, where he received a diploma rather than a second bachelor's degree in theology. He was made deacon in Advent 1950 and ordained priest the following Advent, both times by Noel Hudson, Bishop of Newcastle, at Newcastle Cathedral, to serve as a curate in the parish of All Saints in the wealthy Newcastle upon Tyne suburb of Gosforth, then a rapidly growing suburban area. Rather than the conventional minimum three-year curacy, after two years Runcie was invited to return to Westcott House as chaplain and, later, vice-principal. In 1956 he was elected fellow and dean of Trinity Hall, Cambridge, where he would meet his future wife, Rosalind, the daughter of the college bursar.

In 1960, he returned to the world of the theological college, becoming principal of Cuddesdon College, near Oxford, and vicar of the local parish church (Church of All Saints, Cuddesdon). He spent 10 years and transformed what had been a rather monastic and traditionally Anglo-Catholic institution into a stronghold of the liberal Catholic tradition of the Church of England. In this period, his name became more and more strongly spoken of as a future bishop, and speculation was confirmed when he was appointed Bishop of St Albans in 1970. He was duly consecrated a bishop on 24 February 1970 by Michael Ramsey, the then Archbishop of Canterbury, at Westminster Abbey.

Like Gosforth in the 1950s, the Diocese of St Albans was a booming suburban area, popular with families moving out of a depopulating London. As well as diocesan work, he worked with broadcasters as chairman of the Central Religious Advisory Committee, and was appointed chairman of the joint Anglican–Orthodox Commission.

Archbishop of Canterbury
Runcie was selected as Archbishop of Canterbury in 1979, as Donald Coggan approached his retirement from the see. There is evidence that Runcie was the second choice of the Crown Appointments Commission, the first choice, Hugh Montefiore, having proven politically unacceptable to the then newly elected Conservative government. He was installed as archbishop on 25 March 1980.

During his time as Archbishop of Canterbury he witnessed a breaking down of traditionally convivial relations between the Church of England – which had often been described as "the Tory party at prayer" – and the Conservative (i.e. Tory) Party. The breakdown was due mainly to the church's pronouncements on political matters and Margaret Thatcher's support for the ethos of individualism and wealth creation as well as her words in 1987 which were misquoted as a claim that "there is no such thing as society" (although her exact words, from a magazine interview, were "who is 'society'? There is no such thing!"), which some Anglicans thought was uncaring and anti-Christian.

In 1981, Runcie officiated at the marriage of Charles, Prince of Wales, to Lady Diana Spencer.

Runcie attempted to give a speech in St Nicholas's Parish Church in Liverpool on 11 March 1982, but was heckled by people upset about the Pope's prospective visit to Britain. They shouted that Runcie was a traitor, a liar and was a traitor to the Church of England. After interruptions of the service, Runcie asked the congregation to heed chapter five of St Matthew's Gospel (the Sermon on the Mount), telling them "For they are the words of Jesus himself". The crowd replied: "You had better read your Bible yourself. You are a traitor and a Judas." Outside, demonstrators held placards with the inscriptions "Rome Rules Runcie", "Our Faith Our Bible", "Revive Reformation", "Calvary not Popery" and "Jesus What More". Afterwards, Runcie said: "I am trying my best to find forgiveness for them, but it is very upsetting." Cardinal Basil Hume called the demonstration "particularly abhorrent and a scandal".

On 17 March 1982, Runcie gave a speech to the National Society for the Promotion of Christianity in which he said that Christianity should play a crucial part in the religious education of all pupils, even if they were non-Christian: "While recognising that a truly pluralistic society should not merely tolerate diversity but value and nurture it, I must also express the fear that at times we seem tempted to sacrifice too much of our native Christian tradition on the altar of multi-culturalism."

In a gesture of goodwill, he knelt in prayer with Pope John Paul II in Canterbury Cathedral during John Paul's visit to the United Kingdom in 1982.

On 18 April 1982, Runcie said in an interview with London Weekend Television that he hoped the Church of England and the Roman Catholic Church would be unified by 2000: "I dream of unity with Rome, and with the great Reform tradition and with the Orthodox, by the end of the century, but we will have to get a move on, certainly, if that is our target. I don't see why we should not have that target." Runcie said of the office of Pope: "There is advantage in having a central focus of affection, even a central spokesman to articulate what the churches in different parts of the world are thinking. I think Anglicans recognise that there is value in that sort of concept". He also played down the Queen's role as Supreme Governor of the Church of England:

In 1985, there was friction between the Church of England and members of the Conservative government, in particular Norman Tebbit, over a church report, Faith in the City, which criticised the government's handling of social problems in British inner-city areas. Tebbit became a strong supporter of the disestablishment of the Church of England, claiming that institutions affiliated to the British state should not express what he saw as overtly partisan political views.

Much of the middle period of Runcie's archiepiscopate was taken up with the tribulations of two men who had been close to him: the suicide of Gareth Bennett and the kidnapping of Terry Waite.

When Runcie visited Pope John Paul II in 1989, he set out to reconcile the Church of England with the Church of Rome. Runcie advocated the Papacy as having a "primacy of honour" rather than "primacy of jurisdiction" over the Anglican churches, a proposal consistent with the report of the Anglican Roman Catholic International Commission. The Pope did not go along with this, however, claiming that the Papacy already has primacy of jurisdiction over all other churches regardless of whether or not this is officially recognised and also that the doctrines of the Roman Catholic Church would not change to accommodate Runcie's proposals.

In internal Anglican matters, much of Runcie's time as archbishop was taken up with the debate over whether to proceed with the ordination of women in the Church of England as well as the fallout from the ordination of women as priests and bishops in other parts of the Anglican Communion. Runcie's position on the matter had been described as "nailing his colours firmly to the fence" – his liberal theology conflicting with his instinctive conservatism.

The church's attitude to homosexuality was also a divisive issue during this period, although it did not assume the crisis proportions it would in the late 1990s and early 2000s. In public Runcie stuck to official Church of England policy as set out in the publication Issues in Human Sexuality, that homosexual practice was not ideal for lay people and unacceptable for clergy.

Retirement and death

Runcie retired as Archbishop of Canterbury effective 31 January 1991. On 1 February, he was created a life peer – gazetted on 7 February as Baron Runcie, of Cuddesdon in the County of Oxfordshire – enabling him to immediately re-enter the House of Lords where he had previously sat as a Lord Spiritual. He died of cancer in St Albans in 2000, and is buried in the grounds of St Albans Cathedral.

Family
Runcie's wife, Rosalind, whom he married on 5 September 1957, was well known as a pianist. They had two children: James Runcie, a novelist, and Rebecca Runcie, as well as four grandchildren: Rosie, Charlotte (currently a journalist at The Daily Telegraph), Matthew (analyst at Vanguard, after graduating from York university) and Edward. Rosalind Runcie died on 12 January 2012.

Arms

See also
 Richard Chartres, Bishop of London from 1995 to 2017, who was Runcie's chaplain in the 1970s and 1980s at both St Albans and subsequently Canterbury

References

Works cited

External links
 A Bishop Who Rocked the Boat

 Archbishop Runcie's papers at Lambeth Palace Library

1921 births
2000 deaths
20th-century Anglican archbishops
English people of Scottish descent
Alumni of Brasenose College, Oxford
Alumni of Westcott House, Cambridge
Anglo-Catholic bishops
Archbishops of Canterbury
Bishops of St Albans
British Army personnel of World War II
Deaths from cancer in England
Runcie, Robert Runcie, Baron
Deans of Trinity Hall, Cambridge
English Anglo-Catholics
Members of the Privy Council of the United Kingdom
People educated at Merchant Taylors' Boys' School, Crosby
Runcie, Robert Runcie, Baron
People from Crosby, Merseyside
Recipients of the Military Cross
Scots Guards officers
Tank personnel
Military personnel from Cheshire
Clergy from Liverpool
Burials at St Albans Cathedral
Staff of Westcott House, Cambridge
20th-century English Anglican priests
Recipients of the Four Freedoms Award
Staff of Ripon College Cuddesdon
Life peers created by Elizabeth II
Presidents of the Classical Association

Robert Runcie


Marijan Grakalić (Zagreb, 30. kolovoza 1931. – Samobor, 21. travnja 1997.), hrvatski publicist, pjesnik, novinar, novinski urednik i kulturni djelatnik

Životopis
Rođen u Zagrebu. Podrijetlom iz obitelji istarskih Hrvata izbjegle iz zavičaja pred tal. fašizmom. Gimnaziju završio 1953. u Zagrebu.

Novinarsku karijeru ostvarivao kao gl. i odgovorni urednik Samoborskih novina (1955) i Požeškoga lista (1956–57), dopisnik Glasa Slavonije iz Požege (1958–61), Radio-Zagreba iz Požege (1958–61) i Pule (1961–67) te urednik u Vjesniku (1968–71) i Radničkim novinama (1977–88) u Zagrebu. Sa skupinom entuzijasta pokrenuo je puljski časopis Matice hrvatske Istarski mozaik i bio njegovim prvim gl. i odgovornim urednikom (1963–66). Uredio je mnoge knjige, posebice istar. autora (Š. Mlakara, Z. Črnje, S. Ivezića) i zbornike te surađivao u listovima i časopisima Nedjelji, Glasu Istre, Vjesniku Povijesnog arhiva u Rijeci, Vjesniku, Iseljeničkom kalendaru, Hrvatskom iseljeničkom zborniku, zborniku Zagrebački Gradec i dr., ponajviše s temama iz područja heraldike (o grbu Istre i grbovima istar. gradova, grboslovcu Carlu Baxi te o hrv. grboslovlju općenito). Autor je knjige Hrvatski grb: grbovi hrvatskih zemalja (1990). Pisao je o Toni Perušku, Anti Dukiću, A. G. Matošu, Brijunima i dr. U vlastitoj nakladi objavio je zbirke Lirika nad Samoborom (1955) i Miris moga kraja (1956). Zastupljen je u antologijama Mirjane Strčić (1989), Dušana Karpatskog, u češ. prepjevu (2001) te u Antologiji samoborskog pjesništva (2003) i dr. U koautorstvu s Milanom Osmakom objavio je 1971. antologiju hrv. poezije o moru Mare nostrum.

LIT.: P. Strčić, Doprinos stručnoj i znanstvenoj literaturi, Novi list, 1. XI. 1990; isti, Grb i identitet, Vjesnik, 23. X. 1990; isti, Marijan Grakalić st. – Hrvatski grb (grbovi hrvatskih zemalja), Jadranski zbornik, 1990–1991, 14; I. Balentović, Marijan Grakalić i njegovi mozaici, Susreti, 1993, 28/30.

Izvori

Hrvatski publicisti
Hrvatski pjesnici
Hrvatski novinari
Životopisi, Samobor

Marijan Grakalić


ත්‍රස්තවාදයේ ගොදුරු

ත්‍රස්තවාදය යනු මතභේදයට තුඩු දෙන වදනක් වන අතර ඒ සඳහා අන්තර්ජාතිකව පිළිගත් තනි අර්ථ දැක්වීමක් නොමැත. කෙසේ නමුත් ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ ජාත්‍යන්තර සම්මුති කිහිපයක් තිබෙන අතර ඒවා යම්තාක් දුරකට වෙනස් අර්ථ දැක්වීම් දක්වයි. එක් නූතන ක්‍රමයකට අනුව එය භය ඇති කිරීම තුළින් දේශපාලනික හෝ මතවාදීය අභිමතාර්ථ ඉටු කර ගැනීම සඳහා මහජනයාට එරෙහිව සිදු කරන ප්‍රචණ්ඩත්වය ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ත්‍රස්තවාදයේ බොහෝමයක් බහුල අර්ථ දැක්වීම්වලට ඇතුළත් වන්නේ බිය ඇති කිරීමට, මතවාදී අභිමතාර්ථ ඉටු කර ගැනීමට හා යුද්ධයට සහභාගී නොවන අයගේ ආරක්ෂාව ගැන නොසිතා හෝ ඔවුන්ව සිතා මතා ඉලක්ක කර ගනිමින් සිදු කරන ක්‍රියාය. සමහරක් අර්ථ දැක්වීමවලට නීතියට පටහැනි ප්‍රචණ්ඩතා හා යුද්ධය ඇතුළත් වේ.

ත්‍රස්තවාදය සම්මුතිය බැහැරවන යුධ ගැටුම් හා මානසික යුධ ගැටුම් ආකාරයක් ද වේ. මෙම වදන දේශපාලනික හා චෛතසික වශයෙන් අධික ලෙස ආරෝපණය වී ඇති අතර එමනිසා නිරවද්‍ය අර්ථ දැක්වීමක් සැපයීම අපහසු වේ. US හමුදාව මඟින් 1988 දී කරන ලද අධ්‍යනයක් පෙන්වා දුන්නේ ත්‍රස්තවාදය යන වදන සඳහා අර්ථ දැක්වීම් 100කට වැඩි ප්‍රමාණයක් යොදා ගෙන තිබූ බවයි. ත්‍රස්තවාදය පුහුණු කරන පුද්ගලයා ත්‍රස්තවාදියා ලෙස හැඳින්වේ.

ත්‍රස්තවාදය බොහොමයක් දේශපාලනික සංවිධාන මඟින් ඔවුන්ගේ අභිමතාර්ථ ඉටු කර ගැනීම සඳහා විශාල වශයෙන් භාවිතා කර ඇත. ඒවා අතරට දක්ෂිණාංශික හා වාමාංශික දේශපාලන පක්ෂ, ජාතිවාදී හා ආගමික කණ්ඩායම්, විප්ලව වාදීන් හා ඒකාධිකාරී ආණ්ඩු අයත් වේ.

යුධ උපාය සම්බන්ධ පූර්වාදර්ශ කණ්ඩායම් මඟින් පවත්වන ලද ජාත්‍යන්තර සාමය නඟා සිටුවීමේ හා ත්‍රස්තවාදය බිඳ දැමීමේ සමුළුව නිර්දේශ කළේ ත්‍රස්තවාදය හා ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා අතර වෙනසක් ඇති කළ යුතු බවයි. ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා එක්සත් ජාතීන්ගේ ආරක්ෂක කවුන්සිල සම්මතය 1373 හා ලෝකයේ බොහෝමයක් රටවල දේශීය නීති පද්ධතියට අනුව සාපරාධී ක්‍රියා වන අතර ත්‍රස්වාදය යනුවෙන් අදහස් කෙරෙන්නේ එම ක්‍රියා හා එම ක්‍රියා සිදු කරන පුද්ගලයන් හා ඔවු‍න්ගේ අරමුණු ඇතුළත් සංසිද්ධියයි. ත්‍රස්තවාදයේ අර්ථ දැක්වීම් පිළිබඳ අසම්මුතියක් ඇත. කෙසේ නමුත් ලෝකයම පිළිගත් සම්මතයක් වන‍්නේ කිසිදු හේතුවක් මත ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියා පිළිනොගත යුතුයි යන්නයි. මෙය එක්සත් ජාතීන්ගේ ත්‍රස්තවාදයට විරෝධී ක්‍රියා පිළිවෙල, ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ වූ මැඩ්රිඩ් සම්මන්ත්‍රණයේ තීරණ, යුරෝපීය පාර්ලිමේන්තුවේ යුධ උපාය සම්බන්ධ පූර්වාදර්ශ කණ්ඩායම හා ALDE හි සාකච්ඡා ඇතුළත්ව බොහෝමයක් වැදගත් සම්මේලනවලට බලපෑම් ඇති කළේය.

ත්‍රස්තවාදයේ ආකාර

1975 වසන්තයේ දී එක්සත් ජනපදයේ නීතිය බලාත්මක කිරීමේ සහයෝගීතා අධිකාරිය අපරාධ නීති තත්වයන් හා අරමුණු සම්බන්ධ ජාතික උපදේශන කමිටුවක් ඇති කළේය. කමිටුවේ වෙළුම් 5 අතරින් 1ක් නම් කොට ඇත්තේ අක්‍රමිකතා හා ත්‍රස්තවාදය ලෙසය. එය එළි දැක්වූයේ අක්‍රමිකතා හා ත්‍රස්තවාදය පිළිබඳ HHA Cooper විසින් මෙහෙය වූ කාර්ය සාධක බලකාය මඟිනි. ඔවුන් ත්‍රස්තවාදය ආකාර 6කට වර්ග කළේය.

 සිවිල් අක්‍රමිකතා - සාමය, ආරක්ෂාව හා ප්‍රජාවගේ සාමාන්‍යය ජීවිතය නිරෝධනය කරන බිහිසුණු ක්‍රියාකාරකම්වල එකතුවකි.
 දේශපාලනික ත්‍රස්තවාදය - දේශපාලනික අරමුණු සඳහා ප්‍රජාව අතර බිය ඇති කිරීමට සිදු කරන බිහිසුණු අපරාධයන්ය.
 දේශපාලනික නොවන ත්‍රස්තවාදය - දේශපාලන අරමුණු මත පදනම් නොවූ බලහත්කාරමය අරමුණු මත තැති ගැන්වීමේ සැලසුමක් වන අතර අවසානය තනි හෝ සාමූහික පුද්ගල අරමුණකි.
 සදිසි ත්‍රස්තවාදය - බිහිසුණු අපරාධ සිදු කරන පැහැදිලි ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාකම්වලට සමාන ත්‍රස්තවාදයේ අන්තර්ගතයන් ඌන වූ ක්‍රියාකාරකම් ය. ක්ෂණික ගොදුර මත සැබෑ ත්‍රස්තවාදය මෙන් ත්‍රස්තවාදයේ පැතිරවීම සිදු නොකරන අතර සමාන තත්වයන් හා ප්‍රතික්‍රියාවන් ඇති කරයි. උදාහරණයක් ලෙස ක්‍රියාකාරකම් සමාන වූ අරමුණු සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනස් වූ කල්ලි විසින් පුද්ගලයන් සිර අඩස්සියට ගැනීම.
 සීමිත දේශපාලන ත්‍රස්තවාදය - සැබෑ දේශපාලනික ත්‍රස්තවාදී ලක්ෂණයක් වන්නේ විප්ලවීය එළඹුමයි. නමුත් සීමිත දේශපාලන ත්‍රස්තවාදී, ආදර්ශවාදී හෝ දේශපාලන ව්‍යාපාරිකවාදී වුව ද රාජ්‍යයක බලය අල්ලා ගැනීමේ කුමන්ත්‍රණයක කොටසක් නොවේ.
 නිල හෝ රාජ්‍යය ත්‍රස්තවාදය - බිය හා පීඩනය පදනම් වූ නීති ක්‍රියාත්මක කෙරෙන ත්‍රස්තවාදය අනුරූප වූ රටවල් සඳහා භාවිතා වේ. දේශපාලනික අරමුණු මුදුන් පමුණුවා ගැනීමට ඔවුන්ගේ විදේශ ප්‍රතිපත්තියේ කොටසක් ලෙස රාජ්‍යයන් මඟින් සිදු කරන ත්‍රස්තවාදී ක්‍රියාකාරකම් ව්‍යුහමය ත්‍රස්තවාදය ලෙස හැඳින්වේ. එක්සත් ජනපද බුද්ධි අංශයේ වි‍ශ්ලේෂණයන්ට අනුව ආකාර 4කි.

 ජාතිවාදී - බෙදුම්වාදී
 ආගමික මූලධර්මවාදී
 නව ආගමිකවාදී
 සමාජ විප්ලවවාදී

අාශ්‍රිත ලිපි
 ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි ක්‍රියාමාර්ග

ශ්‍රී ලංකාවේ "ත්‍රස්තවාදය".-(Y.W.B).
============================

ශ්‍රී ලංකාවේ ජනවාර්ගික අර්බුදය බෙදුම්වාදය සහ ඊළාම් සටන.....
============================================

ත්‍රස්තවාදයේ ආරම්භය.
=================

දෙමළ ඊළාම් විමුක්ති කොටි නමැති ත්‍රස්තවාදී සංවිධානය විසින් මෙහෙයවන ලද ශි‍්‍ර ලංකාවේ පැවති ත්‍රස්තවාදය දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් පැවති දික්ගැස්සුණු ගැටුමක් ලෙස සැලකිය හැකිය.

ලංකාව තුල ක්‍රියාත්මක වූ ත්‍රස්තවාදී ගොන්නට ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ ද අයත්වෙති.

1971 රාජ්‍ය විරෝධි කරැල්ල මෙන්ම 1988-1989 කාලයේදී දේශප්‍රේමී ජනතා ව්‍යාපාරය ඔස්සේ ඔවුන් ජන ජීවිතයට කල බලපෑම් ත්‍රස්තවාදයම වෙයි.

====================

ශී‍්‍ර ලංකාව වූ කලී 1956 සිටම වාර්ගික ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා, ඝාතන සහ කැරලි සම්බන්ධ සිදුවීම් ගණනාවක් අත්දැක තිබෙන රටකි.

රටේ සිංහල හා දෙමළ සම්බන්ධතා විෂයෙහි සලකා බලන විට වාර්ගික පහරදීම් ප‍්‍රධාන මිනුම් දඬු බවට පත්ව තිබේ.

1956 දී ගල්ඔය නිම්නයේදී ඇතිවූ ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයාවල ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් දෙමළ ජීවිත 150ක් පමණ විනාශ වී තිබේ.

එයින් වසර දෙකකට පසුව නිදහසින් පසු ලංකාවේ හටගත් ප‍්‍රථම වාර්ගික ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයාදාමය දියත් විය.

එහිදී දෙමළ ජාතිකයන්ට එරෙහිව සිංහල කල්ලි විසින් සංවිධානය කරන ලද වාර්ගික ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා සහ සංහාර දින හයක් තිස්සේ කි‍්‍රයාත්මක වී දෙමළ ජාතිකයන් සිය ගණනක් මරා දැමුණු අතර 25000කට වැඩි පිරිසක් සරණාගතයින් බවට පත් විය.

වාර්ගික ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා නැවතත් 1960 ගණන්වලදී සුළු සුළු සිද්ධීන් වශයෙන් පැනනැගි අතර 1970 ගණන්වල එය කෲර පොලිස් කි‍්‍රයාවන් ලෙසින් පැන නැගුණි. මෙය ගැටුමේ වර්ධනීය අවස්ථාව ලෙස සැලකිය හැක.

මේ අවස්ථාව වන විට දෙමළ ජනතාව තමන් වෙනම ජාතියක් ය යන හැඟීම සහ එම අරමුණ සාධනය කර ගැනීම සඳහා යුධ සටන්කාමීත්වය වෙත පිවිසීම ආරම්භ වුනි.

ඒ අනුව 1975 වනවිට යුධවාදී දෙමළ තරුණයන් සංවිධානගත වීම ආරම්භ විය.

එම වර්ෂයේදීම යාපනයේ නගරාධිපතිව සිටි ඇල්ෆ‍්‍රඩ් දොරේ අප්පා ඝාතනය කළ අතර එය දෙමළ සටන්කාමී තරුණයන්ගේ පළමු දේශපාලන ඝාතනය විය.

ද්‍රවිඩ සංගමය, ෆෙඩරල් පක්ෂය, ලංකා කම්කරු සංගමය එකතු වී 1976 දී දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ පිහිටුවීමෙන් දේශපාලන වශයෙන් ද ගැටුම ලියලමින් පැවති බව සනාථ වේ.

1974 දී යාපනයේ දෙමළ භාෂා පර්යේෂණ සමුළුවට එල්ල වූ මැර ප‍්‍රහාරයත් තරුණයන් නව දෙනෙකු මරුමුවට පත්වීමත් විශාල තරුණයන් පිරිසක් අත් අඩංගුවට ගැනීමත් හරහා දෙමළ දේශපාලන පක්ෂවල දිශානතිය වෙනස් කිරීමට බලපෑවේය.

ඒ අනුව දෙමළ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ 1976 මැයි 14 දින වඩුක්කොඩෙයි ආසනයේ සම්මේලනයක් කැඳවා දමිළ ජනතාවගේ නිදහස වෙනුවෙන් ඊළාම් රාජ්‍යයක් ඇතිකර ගත යුතු බව ප‍්‍රථම වරට ප‍්‍රකාශ කළේය.

1977 මැතිවරණයට තරඟ කළ ද්‍රවිඩ එක්සත් විමුක්ති පෙරමුණ වෙනම රාජ්‍යයක් පිළිබඳ මතවාදය ඉදිරිපත් කරමින් ආසන 23කට තරඟ කර ආසන 18ක් දිනා ගත්තේය.එහිදී පාර්ලිමේන්තුවේ ප‍්‍රධාන විපක්ෂය බවට ද පත් විය.

1978 වර්ෂයේ නව ව්‍යවස්ථාවක් සම්පාදනය කිරීමේ දී එක්සත් ජාතික පක්ෂය මුලින් පොරොන්දු වූ පරිදි සර්ව පාක්ෂික සම්මේලනයක් කැඳවීමට කටයුතු කළේ නැත.

ඒ අනුව 1972 දී මෙන්ම 1978 ව්‍යවස්ථාව ද දෙමළ ජනතාවගේ දුක් ගැනවිලි නොසලකා සිංහල ජාතිකත්වය පැහැදිලිව ම ඉස්මතු කරන ලද ජාතිකත්ව වශයෙන් ආධිපත්‍යය දැරීමේ ක‍්‍රමයක් ද ඇති කළේය.

සිංහල රාජ්‍ය පාලනය හා බුද්ධාගම රාජ්‍ය ආගම බවට පත් කිරිම එම ජාතිකත්ව ආධිපත්‍යයේ ලක්‍ෂණ වේ.

මේ අනුව යළිත් දේශපාලන පක්‍ෂ අර්බුදයකට මුහුණ දුන්නේය.

ජනවාර්ගික ගැටළුව යුදකරණයට පත් වීම.
===============================

1979 ජුනි මාසයේ දී හදිසි නීතිය පනවමින් ත‍්‍රස්තවාදය වැළැක්වීමේ පනත යටතෙහි උතුරු නැගෙනහිර ත‍්‍රස්තවාදය තුරන් කරලිමේ මෙහෙයුමක් දියත් කෙරිණි.

මේ තුළ දෙමළ සටන්කාමීන්ගේ සන්නද්ධ බලය හමුදා බලයෙන් මර්දනය කිරීම ආරම්භ විය. තත්වය මෙසේ තිබියදී ජාතිකත්ව ප‍්‍රශ්නයට විසඳුම් සෙවීම සඳහා යැයි යෝජනා කරන ලද දිස්ති‍්‍රක් සංවර්ධන සභා ක‍්‍රමය කි‍්‍රයාත්මක කිරීමට කරුණු සොයා බැලීම සඳහා කමිටුවක් පත් කෙරුණි.

1981 දිස්ති‍්‍රක් සභා මැතිවරණයේදී දෙමළ සටන්කාමීන් විසින් අපේක්ෂකයින් ගණනාවක් ඝාතනය කරන ලදී. ඊට එරෙහිව කි‍්‍රයාත්මක වන රජයේ මිලිටරි හමුදාව ප‍්‍රතිප‍්‍රහාර එල්ල කළේය.

එහිදී දෙමළ සංස්කෘතියේ පමණක් නොව මෙරට ඉතිහාසයේ ඥාණ ගබඩාවක් වූ යාපනයේ පුස්තකාලයේ පොත් 95000ක් පමණ විනාශ විය.

නිවාස 200ක් පමණ ගිනිතබා විනාශ කරන ලදී .

ඊලනාඩු පුවත්පත් කාර්යාලයද විනාශ විය. (ගුරුගේ 2005:44) පුස්තකාලය ගිනි තැබීමේ සිද්ධිය යාපන ජනතාව දුටුවේ රාජ්‍ය බලය යොදවා තමන්ගේ සංස්කෘතිය විනාශ කරන කි‍්‍රයාවලියක් ලෙසටය.

මෙවැනි කි‍්‍රයාවන් හරහා සිදුවුයේ දෙමළ ජනතාව තව තවත් දුරස්ථවී යාම පමණි.

1983 ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා.
===============

නිදහසින් පසු දරුණුතම ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා ඇතිවූයේ 1983දී ය.

දෙමළ සටන්කාමීහු හමුදා ට‍්‍රක් රථයක් පුපුරවා සොල්දාදුවන් 13 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීමත් සමගින් ගැටුම ආරම්භ විය.

ආණ්ඩුව සමහර මැර කණ්ඩායම් විසින් කොළඹ ඇතුළු රටේ දකුණු ප‍්‍රදේශවල ජීවත් වූ දෙමළ ජනතාවට එරෙහිව පහරදීම් පටන් ගැනුනි.

මෙම ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයාවල ප‍්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ජීවිත 600කට වඩා වැඩි ප‍්‍රමාණයක් විනාශයට පත් වූ අතර 79000කට අධික පුද්ගල සංඛ්‍යාවක් සරණාගතභාවයට පත්විය.

කෙසේ වෙතත් 1983 ජූලි සිද්ධිය "දෙමළ ජනතාව වෙන්වී යා යුතුය" යන මතය දෙමළ සමාජය තුළ වඩාත් තහවුරු කිරීමට සමත් විය.

දෙමළ ජනතාවට වෙනම රාජ්‍යයක් පිළිබඳ අරගලය සහයෝගය ලැබෙන්නට පටන් ගන්නේ මින් පසුවය.

ආණ්ඩුක‍්‍රම ව්‍යවස්ථාවට හයවැනි සංශෝධනය ගෙන එමින් වෙනම රාජ්‍යයක් පිළබඳ අදහස නීති විරෝධී බව ප‍්‍රකාශයට පත් කළේය.

මේ හරහා ශී‍්‍ර ලංකාවේ වෙසෙන දෙමළ ජන වර්ගයේ නියෝජනය බෙහෙවින් අඩපණ විය.

ත‍්‍රස්තවාදී කණ්ඩායම්.
===============

1983න් පසුව දෙමළ සටන්කාමී කණ්ඩායම් වඩාත් ශක්තිමත් වීම ආරම්භ විය.

උමා මහේෂ්වරන් විසින් ද්‍රවිඩ ඊළාම් විමුක්ති සංවිධානය(ප්ලොට්)

වේලූපිල්ලේ ප‍්‍රභාකරන් විසින් ද්‍රවිඩ ඊළාම් විමුක්ති කොටි සංවිධානයද (එල්ටීටීඊ)ස්ථාපිත කරන ලදී .

මීට අමතරව ඊළාම් ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ(ඊ.පී.ආර්.එල්.එෆ්)

දෙමළ ඊළම් විමුක්ති සංවිධානය(ටෙලෝ)

ඊළාම් විප්ලවීය ශිෂ්‍ය සංගමය(ඊරෝස්)ද අවි ගැටුමේ ප‍්‍රධාන පාර්ශවකරුවන් බවට පත් විය.

අනතුරුව ගැටුමේ පාර්ශවය ද සන්නද්ධ මුහුණුවරක් ගනිමින් ත‍්‍රස්තවාදී කි‍්‍රයාවන්ගේ නියැලීම වේගවත් කළේය.

1987 ඉන්දු ලංකා ගිවිසුම ඔස්සේ පළාත් සභා ස්ථාපිත කිරීමත් සමග බොහෝ දෙමළ සංවිධාන ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී පාලන ව්‍යුහයට පිවිසිනි.

මෙමගින් සනාථ වන කරුණක් වන්නේ දෙමළ ජනවාර්ගිකත්වය වෙනුවෙන් සන්නද්ධ සටනකට එළඹීම සඳහා සංවිධාන රාශියක් කි‍්‍රයාත්මක වුවද,පළාත් සභා ස්ථාපිත කිරීමෙන් අනතුරුව එම භූමිකාව නිරූපණය කරන ප‍්‍රධාන සංවිධානය බවට පත්වූයේ එල්ටිටිඊ සංවිධානය බවයි.

පළමු ඊළාම් යුද්ධය-(1979-1989).
========================

ජේ.ආර්.ජයවර්ධන ගේ "මග නතර වූ යුද්ධය".
===============================

පළමු ඊළාම් යුද්ධය 1970 දශකය මැද භාගයේ සිට 1989 දක්වා ක‍්‍රියාත්මක විය.

ආරම්භයේ දී මධ්‍යස්ථ දෙමළ දේශපාලඥයින් හා පොලිස් ඔත්තුකරුවන් ඉලක්ක බවට පත්විය.

1984 සිට උතුරු නැගෙනහිර පළාතේ සිංහල ජනපදිකයන් සමූල ඝාතනය කිරීම අරඹන අතර ඊට අමතරව කොළඹ, අනුරාධපුරය ආදී ප‍්‍රදේශ ඉලක්ක කොට ගෙන ත‍්‍රස්තවාදීන් කි‍්‍රයාත්මක විය.

1975 ජූලි 27 වන දින ඇල්ෆ‍්‍රඩ් දොරේ අප්පා ඝාතනය කිරීමත් සමඟ පළමු ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ විය.

1978 එල්ටීටීඊ හා ටෙලෝ කණ්ඩයම් දෙකම යාපනයේ පොලිස් නිලධාරීන් හා ඔත්තුකරුවන් ඝාතනය නොනවත්වාම සිදු කරන ලදී.

පළමුවැනි ඊළාම් යුද්ධය මදින් මද වර්ධනය වූ අතර කොළඹ තුළ ත‍්‍රස්තවාදී කි‍්‍රයා ඇතිකරන තත්වයට ලත් විය.

1981 ජුනි 01 වැනි දින යාපන පුස්තකාලයට ගිනි තබා විනාශ කරන ලදී.

1982 ජුනි 05 වනි දින යාපනය කොළඹ තැපැල් දුම්රියේ බෝම්බයක් පිපිරීමෙන් සිවිල් වැසියන් දෙදෙනෙකු මියගිය අතර 1982 ජූලි 02 වැනි දින යාපනයේ නෙල්ලිඅඩි හිදී ත‍්‍රස්තවාදීන් පොලිස් ජංගම මුර රථයකට වෙඩිතබා සිව්දෙනෙක් මිය ගියේය.

1982 ඔක්තෝබර් 27 වැනි දින චාවකච්චේරි පොලීසියට එල්ටීටීඊ ප‍්‍රහාරයක් දියත් විය.

1983 සිද්ධීන්.

1983 ජූලි 06 වැනි දින කන්කසන්තුරේ සිමෙන්ති කම්හලට ප‍්‍රහාරයක් එල්ල කරන ලදී.

1983 ජූලි 15 වැනි දින ලූකස් චාල්ස් ඇන්තනී මිය ගියේය.

එහි පළිගැනීමක් ලෙසට ප‍්‍රභාකරන් 1983 ජූලි 23 වැනි දින තිරුකෝල්වේලි හන්දියේදී බිම්බෝම්බයක් යොදාගෙන සහ වෙඩි තැබීමෙන් සෙබළු 13 දෙනෙකු ඝාතනය කිරීමේ සිද්ධියත් සමග මෙ අර්බුදය මහා යුද්ධයකට පෙරළිණ.

මෙතෙක් තැනින් තැන සිදුවූ වෙඩි තැබීම්, මංකොල්ලකෑම් මුහුණට මුහුණ ලා කරන සටනක් බවට පත්වූයේ මෙම කාල වකවානුවෙන් පසුවය.

1983 ජූලියෙන් පසුව සටනට පිවිසුනු අය මෙන්ම නොපිිවිසුනු අයද සිය ගණනින් මරුමුවට පත් වූහ.දහස් ගණන් දමිළයෝ අත්අඩංගුවට ගනු ලැබූහ.

තිම්පු සාකච්ඡා.
===========

මේ අතර තිම්පු සාකච්ඡා මේසයේදී පළමු එල්ටීටීඊ ඇතුළු ද්‍රවිඩ සංවිධාන සියල්ලම එකම මේසයක සාකච්ඡාවට පැමිණි නමුත් එකඟත්වයකට පැමිණිය නොහැකි විය.

දෙවැනි ඊළාම් යුද්ධය-(1990 ජුනි සිට 1994 අගෝස්තු දක්වා).
=========================================

රණසිංහ පේ‍්‍රමදාස ගේ "දෙකටම නැති යුද්ධය".
====================================

1990 ජුනි සිට 1994 අගෝස්තු දක්වා දෙවැනි ඊළාම් යුද්ධය කි‍්‍රයාත්මක විය.

මෙය ශී‍්‍ර ලංකා රජයේ හමුදා හා එල්ටීටීඊ සංවිධානය අතර සිදුවිය.

ආරම්භයේදී පොලිස් ස්ථාන සහ හමුදා කඳවුරු ඔවුන්ගේ ඉලක්ක විය.

1980 දී සහ 1990 දී පැවති රාජ්‍යයන් දෙමළ ජනතාව සතුටු කිරීම සදහා දෙමළ භාෂාව රාජ්‍ය භාෂාවක් ලෙස පිළිගැනීම සහ උතුරු නැගෙනහිර ඒකාබද්ධ කිරීම වැනි පනත් කීපයක් සම්මත කර ගන්නා ලදී.

එසේ වුවත් ප්‍රචණ්ඩකාරී ක්‍රියාවන් දිගටම සිදුවිය.

ඉන්දිය සාම සාධක හමුදාව ඉවත් වු පසු එල් .ටී.ටී.ඊ. ය අනෙකුත් තරගකාරී ආයුධ සන්නද්ධ කණ්ඩායම් විනාශ කරමින් බලවත් විය.

රජය ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ නැගී සිටීමද මර්දනය කළේය. ප්‍රධාන විරුද්ධ පාර්ශවයන් දෙකම ඔවුනොවුන්ගේ බලය තර කර ගත් පසු දෙපාර්ශවයම සටන් විරාමය කඩ කළහ.

රජය නැවත යාපනය අත්පත් කර ගැනීමට සටනක් දියත් කළේය.

නිදහස් කරන පොරොන්දුව මත එල්.ටී.ටී.ඊ.යට යටත් වු සිංහල හා මුස්ලිම් පොලිස් නිළධාරීන් 113 ක් එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් ඝාතනය කරන ලදී.

රජය ආහාර හා බෙහෙත් ද්‍රව්‍ය යාපනයට ගෙන යාම තහනම් කළහ.

ගුවන් හමුදාව ප්‍රදේශයේ එල්.ටී.ටී.ඊ. ඉලක්ක වලට අනුකම්පා විරහිතව බෝම්බ ප්‍රහාර එල්ල කළහ.

මෙය ට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය ප්‍රතික්‍රියා දැක්වුයේ සිංහල හා මුස්ලිම් ගම්මානවලට පහර දී සිවිල් වැසියන් 166 දෙනෙකු එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් ඝාතනය කිරිම යුද්ධයෙන් සිදුවු විශාලතම මනුෂ්‍ය ඝාතනය විය.

නැගෙනහිර පළාතේ සැලකිය යුතු සිවිල් දෙමළ ජනතාවක් ඝාතනය වු අතර ඒ පිළිබද වගකීම රජයේ හමුදාවනට එල්ල විය.

මෙලෙස දෙවන ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ වූ අතර එයින් සති කිහිපයකින් එල්ටීටීඊය සුළු ප‍්‍රදේශ කිහිපයක් හැර යාපන අර්ධද්වීපයේම එනම් කිලිනොච්චි, වවුනියා, මුලතිව්, මන්නාරම් දිස්ති‍්‍රක්කයන්හි විශාල ප‍්‍රදේශයන්ද නැගෙනහිර පළාතේ ප‍්‍රත්‍යන්ත ඇතුළු කොටස්හිද අණසක යළි රැුඳවූහ.

1990 ජූලි මස 12 වැනි දින එල්ටීටීඊ ත‍්‍රස්තවාදීන් කොකාවිල් හමුදා කඳවුර මුළමනින්ම විනාශ කළහ.

මේ අතර එල්ටීටීඊ ය උතුරු නැගෙනහිර ප‍්‍රදේශවල සාමාන්‍ය ජනතාව ඝාතනය කිරීම නොකඩවා කරගෙන යන ලදී.

1991 ජූලි 10 අලිමංකඩ කඳවුරට ප‍්‍රහාරයක් එල්ල වුනි. 1992 මුල් භාගයේදී ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් අම්පාර, පොළොන්නරුව දිස්ති‍්‍රක්කවල අහිංසක සිවිල් වැසියන් සිය ගණනක් මරා දමූහ.

1992 අපේ‍්‍රල් 10 වැනිදා සිවිල් වැසියන් රැගත් බසයක් බෝම්බවලින් පුපුරවා හැරීය.

විශාලතම යුද්ධයක් ඇතිවුයේ 1991 දී එල්.ටී.ටී.ඊ. හමුදා භටයින් 5000ක් විසින් යාපනය අර්ධද්වීපයට පිවිසුම් මාර්ගයක් වුද ශ්‍රී ලංකා හමුදාවන්ට අයිතිවුද අලිමංකඩ කදවුර මාසයක් තිස්සේ වටලා සිටි අවස්ථාවේදීය.

මාසයක් පුරා පැවතුණු වටලෑමේදී දෙපාර්ශවයේම 2000කට අධික සංඛ්‍යාවක් මිය ගියේ රජයේ 10000ක ආධාර හමුදාව ඒමට පෙරාතුවය.

1992 අගෝස්තු 08 වන දින යාපනය අරාලි තුඩුවේදි ජෙනරාල් කොබ්බෑකඩුව ඇතුළු ජ්‍යෙෂ්ඨ නිලධාරීන් පිරිසකගේ මරණය ත‍්‍රස්තවාදී බිම් බෝම්බයකින් සිදුවිය.

මේ අතර 1992 නොවැම්බර් 10 වැනි දින නාවික හමුදාපති වයිස් අද්මිරාල් ක්ලැන්සි ප‍්‍රනාන්දු ඝාතනයට ලක්විය.

1991 මැයි 21 වන දින රජීව් ගාන්ධි ඝාතනය කළේය.

1993 මැයි 01 ත‍්‍රස්තවාදීන් විසින් කොළඹ ආමර් වීදියේදී මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවකු යොදා ගනිමින් ජනාධිපති රණසිංහ පේ‍්‍රමදාසයන්ද මරණයට පත් කරන ලදී.

මෙම තත්වය මෙලෙස සිදු කිරීම තුළින් එල්ටීටීඊ ය ලෝකය තුළ ප‍්‍රබල ගරිල්ලා ත‍්‍රස්තවාදී සංවිධානයක් බවට පත් විය.

සාමය සදහා ගත් උත්සාහයන්.
=====================

1994 පැවති පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයේන් එක්සත් ජාතික පක්ෂය පරාජයට පත්වු අතර විශාල බලාපොරොත්තු මැද චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංගගේ නායකත්වයෙන් යුත් එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය බලයට පත් වුයේ සාමය අපේක්ෂාවෙනි.

එමෙන්ම විරුද්ධ පක්ෂ නායක ගාමිණි දිසානායක එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් ඝාතනය කිරීමෙන් පසු චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක ජයගත්තාය.

1995දී සටන් විරාමයකට එකග වුණද පසුව පැවැත්වු සාකච්ඡා ඵල රහිත විය.

1995 ජනවාරි 08 දින යුධ විරාමයක් ප‍්‍රකාශයට පත් විය.

මේ අතර සාම සාකච්ඡා සාම සාකච්ඡා පැවැත්වුණු අතර නමුත් ඒ සියල්ල බිද වැටුණි.

තුන්වැනි ඊළාම් යුද්ධය-(1995 අපේ‍්‍රල් 19-2001 දෙසැම්බර්).
=======================================

චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ගේ-"සාමය සදහා යුද්ධය".
================================

1995 අපේ‍්‍රල් 19 වන දින ත‍්‍රස්තවාදීන් ති‍්‍රකුණාමලයේ ඇතුල් වරායේ නැංගුරම් ලා තිබුණු නාවික හමුදාවට අයත් නෞකා දෙකක් විනාශ කළහ.මරාගෙන මැරෙන ත‍්‍රස්තවාදීන් යොදවා මෙය සැළසුම් සහගතව කර තිබුණි.

ඉන්පසු තුන්වන ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ විය.

නව රජය "සාමය සදහා යුද්ධය" නම් ප්‍රතිපත්තිය අනුගමනය කලේය.

ඒ මගින් කැරලිකරුවන් 2000ක් විසින් අත්පත් කරගෙන සිටි යාපනයේ ප්‍රධාන බලකොටු ආපසු ලබාගැනීමේ පරමාර්ථයෙන් විශාල හමුදාවක් යාපනයට යවන ලදී.

රජයේ හමුදාවල පළමු කාර්යය වුයේ යාපනය අර්ධවීපය දිවයිනේ සෙසු ප්‍රදේශවලින් වෙන් කිරීමයි.

1995 අපේ‍්‍රල් 28 වන දින පළමුවන ඇව්රෝ ගුවන් යානය ත‍්‍රස්තවාදීන් වෙඩි තබා බිම හෙළන ලදී.මෙහිදී ගුවන් හමුදාවේ ඉතා දක්ෂයෙකු වූ රොජර් වීරසිංහ ඇතුළු පිරිසක් ජීවිතක්ෂයට පත් විය.

1995 අපේ‍්‍රල් 29 වන දින දෙවන ඇව්රෝ යානයද වෙඩි තබා බිම හෙළන ලදී.

තුන්වන ඊළාම් යුද්ධයේදී විවිධ ප‍්‍රහාරයන්ට නිරතුරුවම ලක්වූ අතර ඒවායින් ත‍්‍රස්තවාදීන් ද සෙබළුන් ද ඝාතනයට ලක්විය.

රිවිරැස කි‍්‍රයාන්විතය.
===============

මෙහිදී රිවිරැස කි‍්‍රයාන්විතය සුවිශේෂී වේ.

රිවිරැස මෙහෙයුම 1995 ඔක්තෝම්බර් 17 වන දින පලාලි කඳවුරෙන් ආරම්භ විය. අවසානයේදී බි‍්‍රගේඩියර් ජානක පෙරේරාගේ නායකත්වයෙන් යුතු 53 සේනාංකය 1995 දෙසැම්බර් 02 දින යාපනය නගරය අල්ලා ගන්නා ලදී. නිලධාරීන් 16ක් හා සෙබළුන් 337ක් රිවිරැස පළමු පියවරේදී ජීවිතය පූජා කළහ.

1995 දෙසැම්බර් 5 වන දින ශ්‍රී ලංකා ආරක්ෂක ඇමති අනුරුද්ධ රත්වත්තේ උත්සවයක්ද පවත්වා යාපනය කොටුව තුළ ජාතික ධජය එසවුයේය.

මෙම සටනින් හමුදා භටයින් සහ කැරළි කරුවන් 2500කට ආසන්න ප්‍රමාණයක් මියගොස් 7000 ක් දෙනා තුවාල ලත් බව රජය ඇස්තමේන්තු කර ඇත.

රිවිරැස දෙවන අදියරේදී 1996 අපේ‍්‍රල් 19 වන දින තෙන්නමාරච්චි ප‍්‍රදේශය අත්පත් කර ගැනීම අරමුණ විය.

1996 මැයි 02 දා වන විට තෙන්නමාරච්චි ප‍්‍රදේශය මුදාගත් පසු රිවිරැස මෙහෙයුමේ තුන්වන හා අවසාන අදියර 1996 මැයි 15 වන දින දියත් කෙරිණි. 1996 මැයි 25 දින වන විට පේදුරුතුඩුව, වැල්වටිතුරේ, නෙල්ලිඅඩි ප‍්‍රදේශ ඇතුළු වඩමාරච්චි ප‍්‍රදේශය හමුදාව මුදවා ගනු ලැබිණ.

1996 දී රජය නැවත වරක් තවත් යුද්ධයක් දියත් කළේය.

බොහෝ ප්‍රචණ්ඩ ක්‍රියා හේතුවෙන් තවත් 200000ක් සිවිල් ජනයා පලා ගියහ. කිලිනොච්චි නගරය (ගිරානික්කෙ) සැප්තැම්බර් මස 29 අත්පත් කර ගන්නා ලදී. 1997 මැයි 13 දින ආණ්ඩුවේ හමුදාවේ 20000ක් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය පාලනය කළ වන්නි ප්‍රදේශය හරහා සැපයුම් මාර්ගයක් විවාත කිරීමට උත්සාහ කළද එය ව්‍යර්ථ විය. දෙපාර්ශවයම සිවිල් වැසියන් ඝාතනය කළහ. තුවාල කළහ.

උතුරේ දරුණු ක්‍රියා මෙසේසිදුවෙද්දී දකුණේ ජනාකීර්ණ නගරවලද,මහජන ප්‍රවාහන සේවාවන් තුළද වන්නි එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් බෝම්බ පුපුපරුවා හරින ලදී.

මෙයින් සිවිල් ජනතාව සිය ගණනක් මිය ගියහ. 1996 ජනවාරි මාසයේදී එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ඔවුන්ගේ අති දරුණු මරාගෙන මැරෙන බෝම්බකරුවන් යොදා ගෙන කොළඹ මහ බැංකුවට ප්‍රහාරයක් එල්ල කළ අතර එයින් 90 දෙනෙකු මිය ගොස් 1400ක් තුවාල ලදහ.

1997 ඔක්තෝබරයේදී ඔවුන් ශ්‍රී ලංකාවේ ලෝක වෙළද මධ්‍යස්ථානයට ප්‍රහාරයක් එල්ල කළ අතර

1998 ජනවාරියේදී ට්‍රක් රථයක ඇටවු බෝම්බයක් පුපුරවා හැර ලෝකයේ අති පුජනීය බෞද්ධ සිද්ධ ස්ථානයන්ගෙන් එකක් වුද බුදුන්ගේ දන්ත ධාතුව තැන්පත් කර තිබෙන්නා වුද දළදා මාළිගායට හානි සිදු කළහ.මෙම බොම්බ ප්‍රහාරයට ප්‍රතිචාර දක්වමින් ශ්‍රී ලංකා රජය එල්.ටී.ටී.ඊ. සංවිධානය තහනම් සංවිධානයක් බවට ප්‍රකාශයට පත් කළ අතර ලෝකයේ සෙසු රටවලින්ද එසේ කරන ලෙස දැඩි ලෙස ඉල්ලා සිටියේය. මෙය එල්.ටී.ටී.ඊ.යට අරමුදල් රැස්කිරීම සම්බන්ධයෙන් දැඩි ලෙස බලපෑවේය.

1999 දී රජය 'රණගොස' මෙහෙයුම ක්‍රියාත්මක කරමින් දකුණු දෙසින් වන්නියට ඇතුලු වීමට උත්සාහ කළේය.හමුදාව ජයග්‍රහන කීපයක් අත්පත් කර ගත්තේය. ඔඩ්ඩුසුඩාන්(ඔත්තන් තුඩුව)සහ මඩු යන ස්ථානයන්හි බලය අල්ලා ගත් නමුත් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය එම පෙදෙසින් ඉවත් කිරීමට අපොහොසත් විය.

1999 දී ගෝනගලදී එල්.ටී.ටී.ඊ. ය විසින් සිංහල වැසියන් 50ක් ඝාතනය කරන ලදී.

'නොනවතින රැල්ල'.
================

1999 නොවැම්බර් 2වැනි දින එල්.ටී.ටි.ඊ.යට නැවත වරක් 'නොනවතින රැල්ල' නම් වු මෙහෙයුමකට මුහුණ දීමට සිදුවිය. වන්නි ප්‍රදේශය මුලුමනින්ම ඉතා වේගයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊ.ය අතට පත්විය.

එල.ටී.ටී.ඊ ය ප්‍රදේශය තුල සාර්ථක පහර දීම් 17ක් සිදු කළ අතර එය පරන්තන් (පුරාණතැන්න) හමුදා කදවුර සහ කුරක්කන්කුඩුකුලම් (කුරක්කන් කැලේ වැව) කදවුරේද බලය අල්ලා ගැනිමෙන් අවසාන විය. මෙම සටන් වලින් දහස් ගණන් ජනතාව මිය ගියහ. කැරළි කරුවෝ අලිමංකඩ සහ යාපනය දක්වා උතුරු දෙසට ගමන් ගත්හ. කිලිනොච්චි සහ අවටප්‍රදේශවිලන් ශ්‍රි ලංකා හමුදාවට ගොඩබිමින් හා මුහුදින් තිබුණු සැපයුම් මාර්ග අහුරා දැමීමට එල්.ටී.ටි.ඊ.ය සමත් විය.

1999 දෙසැම්බරයේදී පැවැත්වු මැතිවරණ පුර්ව ප්‍රචාරක රැලියකදී මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ කරුවෙකු යොදවා ජනාධිපති චන්ද්‍රිකා කුමාරතුංග ඝාතනය කිරීමට එල්.ටී.ටී.ඊ.ය උත්සාහ කලේය.ඇයට එක් ඇසක් අහිමි විය.

එහෙත් ජනාධිපතිවරණයෙන් විරුද්ධ පක්ෂ නායක රනිල් වික්‍රමසිංහ පරාජය කිරීමට ඇය සමත් වු අතර ජනාධිපති වශයෙන් දෙවැනි ධුර කාලයකට ඇය තෝරා ගනු ලැබුවාය.

යාපනය අර්ධද්වීපය සහ වන්නි ප්‍රදේශය අවුරුදු 17ක් තිස්සෙන් වෙන් කෙරෙමින් පැවතුනු අලිමංකඩ හමුදා කදවුර 2000 අප්‍රේල් 22 දින සම්පුර්ණයෙන් එල්.ටී.ටී.ඊය අතට පත් විය.

හමුදාව යාපනය අර්ධවීපයේ දකුණු පෙදෙස අල්ලා ගැනිමට "අග්නි කීල" මෙහෙයුම දියත් කළ නමුත් පරාජය විය. එල්.ටී.ටී.ඊ. ය ඔවුන්ගේ යාපනය දක්වා ඉදිරි ගමන නොකඩවා ගෙන ගිය අතර යාපනය ඔවුන් අතට පත්වේයයි බොහෝ දෙනා බිය වුහ.

එහෙත් හමුදාවට එල්.ටී.ටී.ඊ. ආක්‍රමණය සාර්ථකව මැඩ පැවැත්වීමටත් යාපනය නගරයේ බලය අත්පත් කර ගැනීමටත් හැකිවිය.

සටන් විරාම ගිවිසුම.

================

2001 බලයට පත් ආණ්ඩුව යුද්ධය වෙනුවට සාම මාවත හරහා යුද්ධයට තිරසාර විසඳුමක් සෙවීමට උත්සාහ ගත්හ.

මීට පෙර ඇතිකර ගත් සාම සාකච්ඡා වලට වඩා වෙනස් අයුරකින් මෙය මෙහය වූ අතර ඒ සඳහා ජාත්‍යන්තර අවධානයද විශාල වශයෙන් යොමු විය. නෝර්වීජියානු පහසුකම් හා ජාත්‍යන්තර සහය ඇතිව පැවතුණු 2002-2003 සාම කි‍්‍රයාවලිය 2006 වන විිට යළිත් පණගැන්විය නොහැකි ලෙස අඩපණ විය.

දෙපාර්ශවය විසින්ම සටන් විරාම ගිවිසුම උල්ලංඝනය කළේය.

2005 නොවැම්බර් මාසයේ දී සිංහල ජාතිකවාදී බලවේගවල සහයෝගය මත බලයට පත් වූ මහින්ද රාජපක්ෂ මහතා එල්ටීටීඊ ය සමඟ සාකච්ඡා නැවතත් ආරම්භ කිරීමට උත්සාහ ගත්තේය.

2006 වසර මුලදී ස්විස්ටර්ලන්තයේ ජිනීවා නුවර දී සාකච්ඡා වට දෙකක් පැවතුනත් ඒවායින් එතරම් ප‍්‍රතිඵල ලැබුනේ නැත.

අප‍්‍රකාශිත යුද්ධය.
==============

මේ වන විට පාර්ශව දෙකම පැමිණ තිබූ නිගමන ලෙස පෙනුනේ තම තමන්ගේ ඒක පාර්ශවීය අරමුණු ඉදිරියට දැමීමට තිබුනු හොඳම විකල්පය යුද්ධය යන්න බවයි.

2002 පෙබරිවාරි මස අත්සන් කළ සටන් විරාම ගිවිසුම 2008 ජනවාරි වන තෙක් පැවතුණි.

යුද්ධය නැවත ආරම්භ වන අතර දෙපාර්ශවයම සටන් විරාම ගිවිසුමේ පාර්ශවකරුවන් හැටියට දිගටම සිටියහ.

එසේ වවත් 2006 මැදදී ආණ්ඩුවත් එල්ටීටීඊ යත් තරමක මහා පරිමාණ යුද්ධයකට එළඹුනේ සටන් විරාම ගිවිසුමෙන් ඉවත්වන්නේ නැතිවය.

මේ නිසා 2006 සහ 2007 වසර වලදී ලංකාවේ යුද්ධය අප‍්‍රකාශිත යුද්ධයක් ලෙස පවතුනි.

සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය(2006 ජූලි 26 -2009 මැයි 19).
===================================

මහින්ද රාජපක්ෂ ගේ උතුර සහ නැගෙනහිර මුදාගැනීමේ "මානුෂීය මෙහෙයුම".
====================================================
මාවිල්ආරු.

මෙහි ආරම්භක අවස්ථාව ලෙස 2006 ජූලි 21 වැනිදා ති‍්‍රකුණාමලයෙන් දකුණේ වූ 30,000කට ජනතාවකට ජල සැපයුම අහිමි කරමින් එල්ටීටී ය මාවිල්ආරු ජල දොරටුව වසා දැමුවේ අමානුෂික කි‍්‍රයාවත් සමඟ ය.

මේ නිසා ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ රජය 2006 ජූලි 26 දා මාවිල්ආරු මුදා ගැනීමේ මානුෂික මෙහෙයුම ආරම්භ කිරීමත් සමඟ සිව්වන ඊළාම් යුද්ධය ආරම්භ විය.

ඉන් ඇරඹි "මානුෂීය මෙහෙයුම" ඉතාමත් තීරණාත්මක විය මෙලෙස ආරම්භ කළ යුද්ධයේදි පෙනුණු දෙයක් නම් ලංකාව මහා පරිමාණ සිවිල් යුද්ධයකට ගමන් කරවීමේ මංසලකුණු සටහන් කළ බවය. මේ වන විට ආණ්ඩුවේ අරමුණු දෙකක් පැහැදිලිය.

එල්ටීටීඊ ය යුධමය වශයෙන් පරාජය කර එහි යුධ ශක්තීන් විනාශ කර දාවිඩ ජාතිකවාදී ව්‍යාපෘතියේ නියෝජිතයෙකු හැටියට එල්ටීටීඊ ය නැති කිරීමය.

දෙවැන්න සම්පූර්ණයෙන් ම පරාජය කිරීමට නොහැකි වුවත් ලංකාවේ රාජ්‍යයට තව දුරටත් තර්ජනයක් නොවන පරිදි එල්ටීටීඊ ය යුධ හා දේශපාලන වශයෙන් දුර්වල කිරීමය.මෙකී අරමුණු ඇතිව ආරම්භ වූ යුද්ධයේදී ආණ්ඩුව විශ්වාස කළ දෙයක් වූයේ අතීතයේ ද එල්ටීටීඊ ය යුධමය වශයෙන් පරාජය කිරීමට සන්නද්ධ හමුදාවන්ට හැකියාවක් තිබුණ ද කරුණු කිහිපයක් නිසා ඒ අවස්ථාව වැළකී ගිය බවය.

I.යුද්ධය සැලසුම් කිරීමේ දී සහ කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේ දී ආණ්ඩුවේ බලයේ සිටින දේශපාලඥයින් ඒවාට මැදිහත් වී යුධ කි‍්‍රයා මාර්ග දේශපාලන න්‍යාය පත‍්‍රයන්ට යටත් කර අවුල් කිරීම.

II.යුධමය විසඳුම් ක්‍රියාමාර්ගයෙන් ඉවත්වන ලෙස කෙරුණු ජාත්‍යන්තර බලපෑම්වලට ආණ්ඩුව යට වීම.

III.යුද්ධයේ දී සිදුවන මානව අයිතිවාසිකම් කඩකිරීම් හා මනුෂිකවාදී ගැටළු ගැන අනවශ්‍ය ලෙස වැදගත්කමක් දීම මඟින් යුද මෙහයුම් දුර්වල කිරීම.

මේ නිසා රාජපක්ෂ ආණඩුව එල්ටීටීඊ යට විරුද්ධව යුද්ධය සැලසුම් කිරීමේදී මූලෝපායන් සකස් කිරීම හා කි‍්‍රයාත්මක කිරීමේ වගකීම හා ස්වාධීනත්වය සම්පූර්ණයෙන් ම ආරක්ෂක අමාත්‍යාංශයටත් සන්නද්ධ හමුදා ප‍්‍රධානීන්ටත් භාර දී ඇත

මේ තත්ත්වය තුළ එල්ටීටීඊ ය කල්පනා කලේ යුද්ධය දිග්ගැස්සෙන විට එයින් ඇතිවන මානව අයිති වාසිකම් කඩවීම් හා මානුෂවාදී අර්බුද හේතුවෙන් ආණ්ඩුව ජාත්‍යන්‍තර වශයෙන් හුදකලා විය හැකි බවත් යුද්ධයේ ආර්ථික පිරිවැය වැඩිවීමත් සමඟ ප‍්‍රචණ්ඩ කි‍්‍රයා පැතිරෙන විට ආර්ථිකයට හානි පැමිණ ආණ්ඩුවේ මහජන සහයෝගීතා පදනම අඩු වී යුද්ධය ආර්ථික වශයෙන් නඩත්තු කිරීමට ආණ්ඩුවට නොහැකි වන බවයි.

එපමණක් නොව ආර්ථිකයට හානි පමුණුවන නීතියේ පාලනය සහ ප‍්‍රජාතන්ත‍්‍රවාදී කි‍්‍රයාවලිය දුබල කරන යුද්ධයක පසුබිම තුළ දකුණේ දේශපාලන ප‍්‍රතිවිරෝධතා ඇති වීමත් සමඟ යුද්ධය පවත්වාගෙන යාම ආණ්ඩුවට දුෂ්කර වෙද්දී නව බල තුලනයන් ගොඩනැගීමට මූලෝපායික ඉඩකඩ තමාට උදාවේය යන්නය.

නමුත් 2006 අවසානයේදී නැගෙනහිර පළාතේ කෙරුණු යුද්ධයේ දී නැගෙනහිර පළාත ජය ගැනීමට පහසුවෙන්ම ආණ්ඩුවට හැකි විය.

යුද්ධය යළි ඇරඹීමත් සමඟ විශාල මානුෂිකවාදී ප‍්‍රශ්න උග‍්‍ර විය.ඒ අතර සිවිල් ජනයාට උන් හිටි තැන් අහිමි වීම, ගේ දොර මෙන්ම ආර්ථික ජීවන රටා අහිම් වීම, සිවිල් වැසියන් යුද්ධයට ගොදුරු වී මිය යෑම, තුවාල ලැබීම, යුද්ධය කේන්දා ගතවී නොමැති කොළඹ වැනි ප‍්‍රදේශවල බෝම්බ පිපිරීම් සිදුවීම, උදාහරණ ලෙස කොටුව බෝම්බ ප‍්‍රහාරය, මේ ආකාරයට සිදු වූ මානව අයිතීන් කඩවීම සම්බන්ධයෙන් දේශීය හා ජාත්‍යන්තර විරෝධය හා බලපෑම් නොසලකා හැරීමට තීරණය කර ඇත.

ආණ්ඩුවේ තර්කය වූයේ ''ආණ්ඩුව ඒවාට යටවුවහොත් ඒ මඟින් තම යුධ ප‍්‍රයත්නය අඩාල වන බවයි. මානව අයිතිවාසිකම් හා මානුෂවාදී කරුණු රණවිරුවන් අධෛර්යමත් කරන සහ එල්ටීටීඊ යට සේවය කරන පියවරක් ලෙස ද ආණ්ඩුව හඳුන්වයි.

"ත‍්‍රස්තවාදය පරාජය කිරීමේ" යුද්ධයේ දී මානව අයිතිවාසිකම්වලට වැඩි ප‍්‍රමුඛත්වයක් දිය යුතු නැත යන තර්කය මත ආණ්ඩුව තම ස්ථාවරය සාධාරණය කර ඇත.

මේ ආකාරයට දශක තුනකට ආසන්න කාලයක් පුරා ලංකාවේ සමාජ දේශපාලනික ආර්ථික මෙන්ම සංස්කෘතික ප‍්‍රපංචයන්ට බරපතල හානි සිදු කළ ත‍්‍රස්තවාදය 2009.05.19 වන දින යුධමය වශයෙන් පරාජය කළේය.එය මුළු ආණ්ඩුව පමණක් නොව රාජ්‍යම ලැබූ ජයග‍්‍රහණයකි.(Y.W.B).

ත්‍රස්තවාදය