Proconsul africanus es la primera especie de primates del Mioceno en ser descubierta. Fue nombrada por Arthur Hopwood, un asociado de Louis Leakey, en 1933.

Descubrimiento
La expedición Laekey de 1947-1948 a la isla Rusinga en el Lago Victoria descubrió más especies de Proconsul. Mary Leakey sacó a la luz un ejemplar especialmente completo de Proconsul en 1948 (KNM-RU 7290), que fue durante varias décadas etiquetado como P. africanus, pero fue reclasificado como P. heseloni en 1993 por Alan Walker. En 1951, Leakey y Le Gros Clark establecieron la  sinonimia de Xenopithecus  koruensis ('simio raro de Koru', Kenia), especie también descrita por Hopwood, con P. africanus. En 1951 T. Whitworth encontró más restos de Proconsul en Rusinga, que clasificó como P. africanus, pero se agruparon posteriormente con los encontrados por Walker en 1992 para integrar la especie P. heseloni.

Esta especie, que vivió hace 18 millones de años, ha sido considerada como un posible antepasado tanto de hilobátidos como de homínidos. El paleontólogo Louis Leakey, quien fue uno de los primeros «cazadores de fósiles» humanos del  y un defensor de la evolución, dijo:

Leakey cambió de parecer un par de veces acerca de la clasificación exacta de Proconsul. La mayoría de los paleontólogos considera que tendría una posición intermedia entre hominoideos y cercopitécidos.

Morfología
Proconsul africanus tiene una fórmula dental de 2:1:2:3 tanto en el maxilar superior e inferior. En los molares de esta especie había esmalte delgado y había un cíngulo prominente molar. Esta especie también posee un hueso zigomático robusto y un hocico pronunciado. Tiene una amplia región interorbital y pequeños senos frontoetmoidales. El seno maxilar fue restringido. Esta especie tenía una región auditiva, que sería similar a la de los simios y los monos del viejo mundo. El tubo ectotimpánico estaba bien desarrollado. La especie carecía de cola y sus colmillos presentaban un alto dimorfismo sexual. El cráneo carece de toros supraorbitales y puede ser considerado como algo prognatismo. Tiene una capacidad craneal de 167 cc y un cociente de encefalización de 1,5. Con base en el cráneo, esta especie tenía una superficie externa del cerebro muy parecida a la de los gibones y los monos cercopitecoideos. La muñeca de esta especie ha sido descrita propia de un simio. Esta especie tiene un talud con muchas curvas en la superficie troclear y acanaladas profundamente. El pie tenía un arco toral. Proconsul africanus tenía un índice braquial de 96. En general, el esqueleto de esta especie puede ser descrito como robusto. Esta especie tenía una masa corporal promedio de alrededor de 18 kilogramos.

Dieta
Basándose en la morfología dental, se conjetura que Proconsul africanus era una especie frugívora.

Locomoción
El estudio de piezas postcraneales reveló que P. africanus era probablemente un cuadrúpedo arbóreo.

Referencias
Virginia Morell, Ancestral Passions: the Leakey Family, Copyright 1995

Enlaces externos
Proconsul africanus at members.tripod.com.
Proconsulidae, Mikko's Phylogeny archives.

Proconsuloidea
Mamíferos del Mioceno
Mamíferos extintos de África

Proconsul africanus


රෝමානු ඉතිහාසයෙහි, කිලෙයාස් () යනු  තෙසලි ප්‍රදේශයේ අමාත්‍යවරයෙක් වූ අතර එපීරුස් හී  පිරොස් රජුගේ මිත්‍රයෙක් විය.

රෝමය සමග යුද්ධයෙහිදී,  හේරාක්ලියා සටනෙහිදී ඔහුගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව, පිරොස් විසින්  කිලෙයාස් රෝමයට යැවුණේ සාමය සඳහා අයැදුම් කිරීමටය. ඔහු අන්ධ බවට පත්වීමෙන් පසුව අපියුස් ක්ලවුඩියුස් කයිකුස් විසින් ක්‍රිපූ 280 දී කිලෙයාස් ට එරෙහිව කරන ලද පසිඳු කථාවෙහි අන්තර්ගතය තුල රෝමය කිසිදිනෙක යටත් නොවන බවට කල ප්‍රකාශ කල නිසාවෙන්ම රෝමානු සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය විසින් සටන් නැවැත්වීමට එකඟ නොවීය. ලතින් භාෂාවෙන් කරන ලද පළමු ලේඛනගත දේශපාලන කථාව මෙය වන අතර,  "සෑම මිනිසෙකුම තම දෛවයෙහි නිර්මාතෘ වෙයි" (ලතින්: ක්විස්කෙ ෆෑබේර් සුවෙ ෆෝර්ටූනා) යන කියමනෙහි මූලාශ්‍රය මෙය විය.

කිලෙයාස් කෙසේවෙතත් පිරොස් හට පැවසුවේ, සෙනෙට් මන්ත්‍රී මණ්ඩලය සමන්විත වූයේ ගෞරවාන්විත රජුන් වෙතින් බවත් ඔවුන් සමග සටන් කිරීම හයිඩ්‍රාවකුට එරෙහිව සටන් වැදීම වැනි බවත්ය.

කිලෙයාස් මහත් මතක ශක්තියක් ඇති පුද්ගලයෙකුද විය. රෝමයට පැමිණ එක් දිනකට පසුව, එක් එක් සෙනෙට් මන්ත්‍රීවරයා සහ එක් එක් මුරකරුවා නමින් ආමන්ත්‍රණය කොට කතා කිරීමට ඔහුට හැකි විය.

මෙයද බලන්න
 පිරික් ජයග්‍රහණය

සටහන්

ආශ්‍රිත
 ලෙම්ප්‍රියර්ගේ ශබ්දකෝෂය.

ක්‍රිපූ 3වන-සියවසෙහි ග්‍රීක ජනයා
පුරාතන ග්‍රීක රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකයෝ

කිලෙයාස්


An Loudetia flavida in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Otto Stapf, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Edward Hubbard. An Loudetia flavida in nahilalakip ha genus nga Loudetia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Loudetia

Loudetia flavida


فؤاد بخش (17 يونيو 1953 - 7 فبراير 2016 )، ممثل سعودي له الكثير من المشاركات في المسلسلات والأفلام المصرية و الخليجية وبدوية وهو متقن للهجة البدوية والمصرية

وفاته
توفي مساء يوم 7 فبراير 2016 بعد تعرضه إلى جلطة نقل إثرها إلى مستشفى الملك عبد العزيز بجدة، وبعد ساعات من دخوله العناية المركزة توفي.

أعماله

المسلسلات
 أصابع الزمن.
 بابا فرحان.
 عفوا أبي.
 عيال بحر.
 تيتي تيتي
 العودة إلى الحياة.
قناديل رمضان.
 تقادير الزمن.
 شوق الرهف.
 راعي الخير.
 السيف والوصية.
 ليلة هروب.
 فكرة بمليون جنيه.
 ليلة هروب.
 أبناء دهشان.
 حسب التوقيت المجاني.
 خلوصي حارس خصوصي.
 نساء صغيرات.
 آخر أيام التوت.
 حارة برجوان.
 إلى من يهمه الأمر.
 رجال تحت الشمس.
 البيت الكبير.
 الضيف الصغير.
 أسرار خاصة.
 أفراح مؤقتة.
 عوضين وأمبراطورية عين.
 نوادر العرب.
 حكايات مجنونة.
 عروس البحر.
 وكان لقاء.
 لايحوشك حبروك.
 خطوات الشيطان.
 بائع الأكاذيب.
 الفارس الملثم ج1
 الفارس الملثم ج2
 اللعبة الخطرة.
 مغامرات عامر وعلاء.
 أئمة الهدى.
 أوهام الحياة.
 عالأصل دور.
 القطار الأخير.
 سبع صنائع.
 اتنين تحت الصفر.
 أما بعد.
 عندما تضحك الأوتار.
 الفدان الأخير.
 أحلام الغروب.
 أمر إزالة.
 لطائف العرب.
 الدنيا ومافيها.
 لعبة ذكاء.
رجال في العاصفة.
تل اللوز.

المسرحيات
 مسرحية البحث عن وضيفة.
 مسرحية عويس التاسع عشر.
 مسرحية عايز أتجوزك.
 مسرحية في سبيل برقوق.
 مسرحية سبع صنايع.

الأفلام
 المطربون في الأرض.
 ويبقى الحب .

السهرات التلفزيونية
 سهرة عريس بالصدفة.
 سهرة خلافات زوجية.
 سهرة محاكمة في الزمن الضائع.

مراجع

وصلات خارجية

 لقاء مع الممثل في: جريدة الرياض

حجازيون
ممثلون وممثلات سعوديون
مواليد 1372 هـ
مواليد 1953
وفيات 1437 هـ
وفيات 2016

فؤاد بخش


Ernesto Antonio Claramount Rozeville (1924-2008) est un militant et un homme politique au Salvador.

Biographie
Claramount Rozeville était le fils de Blanca Rozeville et du général de brigade Antonio Claramount Lucero (13 juin 1886 - 25 juillet 1975), un ancien pilote. Il a fréquenté l'Escuela Militar General Gerardo Barrios. Dans les années 1940, il a fréquenté l'école de cavalerie de l'armée mexicaine. En juillet 1969, il participe à la guerre contre le Honduras.

L'alliance du parti Union nationale d'opposition l'engage lorsqu'il était colonel à la retraite à l'élection présidentielle salvadorienne de 1977 en tant que candidat présidentiel. En tant que vice-président de l'ancien maire de San Salvador, José Antonio Morales Ehrlich était assuré par le Parti chrétien-démocrate.

Le 22 décembre 2008, la création d'une fondation portant son nom (Fundacion de Coronel Caballeria DEM Ernesto Antonio Claramount Rozeville) a été annoncée. Il a été enterré au cimetière Monte Elena Complejo Funerario à Antiguo Cuscatlán, à La Libertad.

Notes et références

Personnalité politique salvadorienne
Naissance en 1924
Décès en juin 2008
Pages avec des traductions non relues

Ernesto Antonio Claramount Roseville


În lingvistică, exprimarea orală reprezintă un set de tehnici care determină orientările generale ce trebuiesc urmate pentru a comunica oral cu efectivitate (eficiență + eficacitate), altfel spus, este forma de a exprima fără bariere ceea ce gândești.

De asemenea, se numește exprimare orală una dintre abilitățile dezvoltate atât în procesul de învățare a limbii materne (în manieră inconștientă) cât și în procesul de învățare al vreunei limbi străine (de manieră deliberată, conștientă).

Exprimarea orală servește ca instrument pentru comunicarea asupra proceselor sau obiectelor, externe vorbitorului. Trebuie luat în considerare faptul că exprimarea orală, în anumite circumstanțe, este mai amplă decât cea a simplei vorbiri, deoarece necesită elemente para-lingvistice pentru completarea finalei sale semnificații.

Printre aspectele care trebuiesc observate cu multă atenție, sunt următoarele:
 Voce: Imaginea creată auditiv are un mare impact asupra auditoriului. Prin intermediul vocii se pot transmite sentimente și atitudini.
 Dicție: Vorbitorul trebuie să aibă o bună cunoaștere (dominare) a limbii. O astfel de cunoaștere implică o adecvată dominare asupra pronunției cuvintelor, dominare care este necesară vorbitorului pentru a-și face înțeles mesajul.
 Structura mesajului: Este necesară planificarea în avans a ceea ce ai de gând să transmiți, dar un bun vorbitor poate ajunge și să improvizeze.
 Fluenta: Folosire a cuvintelor într-o formă continuă.
 Volum: Intensitate a vocii.
 Ritmul: Armonie și accentuare.
 Claritate: Exprimare în formă precisă și exactă.
 Coerență: Exprime într-o manieră logică.
 Emotivitate: Proiectare de sentimente în acord cu tema, cu subiectul.

Lingvistică aplicată
Sociolingvistică

Exprimare orală


Triklinij (množina: triclinia) formalna je blagovaonica u rimskoj zgradi. Riječ je usvojena iz grčkog triklinion () - od tri- (), "tri" i klinē (), vrsta kauča ili ležaljke. Svaki kauč bio je veličine za smještaj osobe koja jede i koja se s lijeve strane naslanja na jastuke, dok im kućni robovi poslužuju više slijedova, žureći se donijeti ihiz kuhinje, a drugi robovi zabavljaju goste glazbom, pjesmom ili plesom.

Triklinij su karakterizirale tri klinaija, s tri strane niskog kvadratnog stola, čije su se površine nagnute prema stolu za oko 10 stupnjeva. Osobe koje jedu bi se na tim površinama postavili u polu-ležeći položaj. Četvrta strana stola ostala je slobodna, vjerojatno kako bi se omogućila posluživanje stola. Obično bi otvorena strana bila okrenuta prema ulazu u sobu. U stanovima iz rimskog doba, posebno bogataškima, tricliniji su bili uobičajeni a domaćini i gosti naslanjali bi se na jastuke dok su se gostili.

Muzej arheologije u Arezzu u Italiji i Kairova kuća u Pompejima daju ono što se smatra preciznim rekonstrukcijama triklinija. Običaj uzimanje obroka korištenjem klinaija ("kauča za ručavanje"), a ne sjedeći, postao je popularan među Grcima početkom sedmog stoljeća pr. Kr. Odavde se proširio na njihove kolonije u južnoj Italiji (Magna Graecia), da bi je na kraju usvojili Etruščani.

Za razliku od grčke tradicije da se u svečane blagovaonice zvane andrōn, primaju samo muški gosti, dok su svakodnevni obroci uzimaju u oikosu s ostatkom obitelji, čini se da Etruščani nisu ograničili upotrebu klinēa na muškarce. Rimljani su možda vidjeli prve klinaje za ručavanje kakve su koristili Etruščani, ali možda su rafinirali praksu kad su kasnije došli u bliži kontakt s grčkom kulturom.

Objed je bio važan ritual rimskog kućnog života, i trajao je od kasnog popodneva do kasno u noć. Obično je bilo pozvano devet do dvadeset gostiju, raspoređenih u propisanom redoslijedu za sjedenje kako bi se naglasile podjele u statusu i relativnoj bliskosti s dominusom. Kao statični, privilegirani prostor, blagovaonice su imale izuzetno profinjene ukrase, sa složenim perspektivnim scenama i središnjim slikama (ili, u slučaju triklinija, mozaicima). Dioniz, Venera i mrtva priroda su bili popularni motivi. Rimske kuće srednje klase i elitne kuće obično su imale najmanje dva triklinija; a nije neobično bilo imati ih četiri ili više. Ovdje bi se triclinium maius ("velika blagovaonica") koristio za veće večere, koje bi obično uključivale brojne klijente vlasnika.

Manji trikliniji koristila bi se za manje večere, uz ekskluzivniji skup gostiju. Stoga je njihov ukras često bio bar jednako složen kao onaj u većim triklinijima. Kao u većim triklinijima, vino, hrana i ljubav su uvijek bili popularne teme. Međutim, zbog njihove povezanosti s pokroviteljstvom i zato što su zabave uz večeru često uključivale recitiranje profinjene literature poput epova, blagovaonice su mogle imati i "ozbiljne" teme na ukrasima. Kao i u mnogim kućama u Pompejima, i ovdje manja blagovaonica (triclinium minus) tvori apartman s pripadajućim kubikuom i kadom.

Povezani članci
 Accubita
 Dvorana cicicena
 Domus
 Stibadium

Izvori

Vanjske poveznice

Triclinium (Plan of a Roman House by Barbara McManus)
Galleries and plans of Roman triclinia (German)

Prostorije
Stari Rim

Triklinij


Olaylar
 Gazze Muharebesi gerçekleşti.
 Büyük İskender'in generali I. Selevkos Nikator ordusuyla Babil'e yürüdü. Bu olay Selevkos Çağı'nın birinci yılı kabul edilir.
 Roma şehrinde Aqua Appia adlı su kemeri inşa edildi. Appian Yolu'nun yapımına başlandı.

Doğumlar

Ölümler

MÖ 312


Die Korama ist ein rund 125 Kilometer langes Wadi im Süden der Region Zinder in Niger.

Verlauf und Charakteristik
Der Ursprung des Wadis liegt im Gemeindegebiet von Sassoumbroum. Die Korama ist ein endogenes System. Der den Fluss speisende Grundwasserleiter wird durch Perkolation durch die durchlässigen Böden im Flachland und den umgebenden Abhängen mit Wasser angereichert. Das Wadi weist über seine gesamte Länge ein einen knappen halben Kilometer breites Überschwemmungsgebiet auf, das nur für vier bis sechs Wochen im Jahr geflutet ist.

Das Flussbett beschreibt einen Bogen, der zunächst durch Kwaya und Bandé bis zur Landgemeinde Dogo im Nordosten verläuft. Dort befindet sich die Forêt classée de Korama, ein 900 Hektar großer und 1952 unter Naturschutz gestellter Palmenhain. Die Korama schwenkt nun Richtung Südosten und erreicht nach Wacha und Dungass die Landgemeinde Malawa, wo sie im sandigen Boden der Sahelzone endet.

Die wichtigsten Zuflüsse der Korama sind die Machaya und der Zermou, die ihren Ursprung im Norden haben.

Korama-Becken
Das Korama-Becken, kurz auch die Korama genannt, ist ein System aus mehreren Wadis und Niederungen, das sich durch die Departements Kantché, Magaria und Mirriah zieht. Der niedrige Grundwasserspiegel von zwei bis zehn Metern Tiefe und das Vorhandensein zahlreicher kleiner Teiche begünstigen die Bewässerungsfeldwirtschaft. Die Überbeanspruchung der Böden auf Grund zunehmender menschlicher Besiedlung im Umfeld der Großstadt Zinder wirkte sich jedoch negativ auf die Bodenqualität aus. Auch der natürliche Baumbestand aus Affenbrotbäumen und Anabäumen ist im Schwinden begriffen.

Auch wenn das Wadi Korama heute nicht mehr oberirdisch in den Tschadsee entwässert, liegt es doch geografisch im Komadugu Yobe Einzugsgebiet. Auf Satellitenfotos lassen sich der ehemalige Flussverlauf und die Mündung in den Nguru-See erkennen.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Gewässer in der Region Zinder
Tal in Niger
Tal in Afrika
Wadi
K

Korama


Tanquinho es un municipio brasileño del estado de Bahía, localizado en la Región Metropolitana de Feria de Santana.
Su población estimada en 2005 era de 7842 habitantes. Está a 146 km del municipio de Salvador y como principal vía de acceso la BR-324, partiendo de Feria de Santana o de Riachão del Jacuípe.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bahía

Tanquinho


සිම්බාබ්වේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2018 පෙබරවාරි මාසයේදී එක්සත් අරාබි එමීර් රාජ්‍යයේ සංචාරය කිරීමට නියමිතය, ඒ ඇෆ්ඝනිස්තාන ක්‍රිකට් කණ්ඩායමට එරෙහිව විස්සයි20 ජාත්‍යන්තර (වි20ජා) තරග දෙකක් සහ එක්දින ජාත්‍යන්තර (එදිජා) තරග පහක් ක්‍රීඩා කිරීමටය.

ඇෆ්ඝනිස්තානය වි20ජා තරගමාලාව 2–0 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කිරීමත් සමග ඔවුන් අයිසීසී වි20ජා ශ්‍රේණිගතකිරීම්වල අටවන ස්ථානයට පත්විය, මීට පෙර එම ස්ථානයේ සිටියේ ශ්‍රී ලංකාවයි. එදිජා තරගමාලාවද ඇෆ්ඝනිස්තානය 4–1 ක් ලෙස ජයග්‍රහණය කළේය.

වි20ජා තරගමාලාව

1වන වි20ජා

2වන වි20ජා

එදිජා තරගමාලාව

1වන එදිජා

2වන එදිජා

3වන එදිජා

4වන එදිජා

5වන එදිජා

මුලාශ්‍ර

ඇෆ්ඝනිස්තානයට එරෙහි තරගාවලිය සඳහා සිම්බාබ්වේ ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ එක්සත් අරාබි එමීර් සංචාරය 2018


David Bright (né le  et mort le  à Gaborone) était un entraîneur de football du Botswana.

Biographie
Il était considéré comme l'un des entraîneurs les plus titrés du Botswana. Ancien major de l'armée, Bright était souvent désigné par son ancien grade militaire.

Le 5 février 1992, Bright rejoint Mogoditshane Fighters dans la première division du Botswana. Au cours de sa période professionnelle, durant 13 ans, il mène l'équipe à trois titres consécutifs de Premier League du Botswana entre 1999 et 2001.

David Bright dirige également le Santos Cape Town Football Club, Bay United, et le Gaborone United Sporting Club.

Il commence son quatrième mandat à la tête de l'équipe nationale en juillet 2017, mais est limogé le 19 février 2019, à la suite d'une campagne de qualification infructueuse pour la Coupe d'Afrique des Nations 2019.

À la suite d'une visite en Afrique du Sud, David Bright décède à l'âge de 64 ans des suites de complications liées à la COVID-19.

Références

Naissance au Botswana
Naissance en juin 1956
Entraîneur botswanais de football
Sélectionneur de l'équipe du Botswana de football
Décès en janvier 2021
Décès à 64 ans
Décès à Gaborone
Mort de la maladie à coronavirus 2019 au Botswana

David Bright


Robert Lee Parish (født 30. august 1953 i Shreveport, Louisiana, USA) er en amerikansk tidligere basketballspiller (center), der besidder kamprekorden i den nordamerikanske basketballliga NBA med 1.611.

Parish spillede i årene 1972-76 college-basketball for Centenary College i sin hjemstat Louisiana. I 1976 blev han draftet til NBA af Californien-klubben Golden State Warriors. Han spillede de følgende 21 år i ligaen, hvor han ud over Warriors også repræsenterede Boston Celtics, Charlotte Hornets og Chicago Bulls. Længst tid (14 år) tilbragte han hos Celtics, hvor han var med til at vinde hele tre NBA-mesterskaber, i henholdsvis, 1981, 1984 og 1986. Med Bulls blev det også til et enkelt mesterskab, i hans sidste sæson som aktiv, 1997, som holdkammerat med blandt andet Michael Jordan.

Som 43-årig, i 1997, stoppede Parish sin karriere, som indehaver af kamprekorden i NBA, der fortsat står. Det samme gør hans rekord som den ældste spiller der nogensinde har vundet et NBA-mesterskab. Udover sine fire mesterskaber blev han hele ni gange udtaget til NBA's All-Starkamp, en hædersbevisning til sæsonens bedste spillere.

Efter at have stoppet sin karriere blev Parish i 2003 optaget i Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.

Klubber
 1976–1980: Golden State Warriors
 1980–1994: Boston Celtics
 1994–1996: Charlotte Hornets
 1996–1997: Chicago Bulls

NBA-statistikker
 Point: 25.334 (14,5 per kamp)
 Rebounds: 14.715 (9.1 per kamp)
 Blocks: 2.361 (1.6 per kamp)

Titler
NBA-Mesterskabet
 1981, 1984 og 1986 med Boston Celtics
 1997 med Chicago Bulls

NBA All-Star
 1981, 1982, 1983, 1984, 1985, 1986, 1987, 1990 og 1991 (repræsenterende Boston Celtics)

Naismith Memorial Basketball Hall of Fame
 Optaget i 2003

Referencer

Eksterne henvisninger

Personer fra Shreveport
Basketballspillere fra USA
Basketballspillere fra Golden State Warriors
Basketballspillere fra Boston Celtics
Basketballspillere fra Charlotte Hornets
Basketballspillere fra Chicago Bulls
Medlemmer af Naismith Memorial Basketball Hall of Fame

Robert Parish


Um culto à personalidade vem se desenvolvendo em torno de Xi Jinping desde que se tornou o secretário-geral do Partido Comunista Chinês e líder supremo da China em 2012.

Fundo
Depois que Deng Xiaoping iniciou as reformas econômicas e introduziu o conceito de liderança coletiva no final dos anos 1970, não havia mais um culto à personalidade. Quando Xi chegou ao poder em 2012, ele começou a centralizar poder e abriu caminho para um culto à personalidade.

O Partido Comunista Chinês negou que houvesse qualquer culto à personalidade de Xi Jinping. Xie Chuntao, diretor do departamento acadêmico da Escola Central do Partido, afirmou que o "respeito e amor" que os chineses comuns sentiam por Xi era "natural" e "sincero" e não possuia semelhanças com um culto à personalidade.

Características
Desde que Xi Jinping assumiu o poder em 2012, livros, desenhos animados, canções e coreografias honraram seu governo. Em 2017, o governo local da província de Jiangxi disse aos cristãos para substituir suas fotos de Jesus por fotos de Xi.

A ideologia política que leva seu nome, Pensamento de Xi Jinping, foi consagrada na constituição do PCC no 19º Congresso Nacional em outubro de 2017 e na constituição em 2018. A CCTV também mostrou membros do Congresso Nacional do Povo "chorando de felicidade" por causa da reeleição de Xi Jinping como presidente em 2018.

Ex-prisioneiros nos campos de internamento de Xinjiang alegaram que foram forçados a agradecer ao líder cantando "Viva Xi Jinping".

Veja também

 Culto da personalidade norte-coreana
 O culto à personalidade de Nicolae Ceaușescu
 O culto à personalidade de Joseph Stalin

Sociedade da China
Xi Jinping
Política da China
Culto da personalidade
!Artigos com texto em chinês simplificado

Culto à personalidade de Xi Jinping


Casa Buil de San Vicente de Labuerda es un monumento no declarado ubicado en San Vicente de Labuerda localidad que pertenece al municipio de Labuerda, comarca de Sobrarbe, provincia de Huesca, Aragón, España.

Descripción
Este conjunto inicialmente era una torre defensiva a la que se fueron añadiendo diferentes construcciones originado un conjunto cerrado formado por vivienda, lagar, patio y capilla particular dedicada a la Inmaculada. Dentro de esta edificación lo más destacable son la torre de planta cuadrada y cuatro pisos y la capilla. Existe una pila de aceite tallada de piedra con la inscripción: "DOMINGO BUIL / ME FECIT AÑO / DOMINI [CA] 1693 / [¿DEUCASE?]".

Historia
La construcción original corresponde al , la realización de la obra arquitectónica se realizó en el  y la restauración entre 1990-1995.

Tradiciones
En agosto se celebra la fiesta de la Asunción, los propietarios agasajan a los asistentes repartiendo tortas de caridad.

Galería de imágenes

Referencias

Enlaces externos

Casa Buil en el Sistema de información del Patrimonio cultural Aragonés (SIPCA)

Bienes de interés cultural de la provincia de Huesca
Labuerda
Casas torreadas del Alto Aragón

Casa Buil


Pan is an 1894 novel by Norwegian author Knut Hamsun. He wrote it while living in Paris and in Kristiansand, Norway. It remains one of his most famous works.

Plot summary
Lieutenant Thomas Glahn, a hunter and ex-military man, lives alone in a hut in the forest with his faithful dog Aesop.  Upon meeting Edvarda, the daughter of a merchant in a nearby town, they are both strongly attracted to each other, but neither understands the other's love. Overwhelmed by the society of people where Edvarda lives, Glahn has a series of tragedies befall him before he leaves forever.

Symbolism
The changing seasons are reflected in the plot: Edvarda and Glahn fall in love in spring; make love in the summer; and end their relationship in the autumn.

The contradicting symbols of culture and nature are important in the novel: Glahn belongs to nature, while Edvarda belongs to culture.

Much of what happens between Glahn and Edvarda is foreshadowed when Glahn dreams of two lovers. The lovers' conversations also foretell the future.

Epilogue
The Epilogue: Glahn's Death is told from another person's perspective. In the main narrative of the book, which is told in first person by Glahn, he sees himself as awkward and unattractive. The Epilogue shows that is not the case, instead from an outsider's viewpoint Glahn is beautiful, talented and desired. Glahn has left Nordland and moved to India to be alone in the forest and to hunt, but he is suicidal because of his lost love, and when he can not bear it any longer he provokes the narrator of the Epilogue into shooting him.

Film adaptations
The novel has been adapted for film four times. The first was a Norwegian silent film directed by Harald Schwenzen in 1922. In 1937, a German-made version was produced under the sponsorship of Nazi propaganda minister Joseph Goebbels, who considered Hamsun one of his favorite authors. Goebbels had initially attempted to get Greta Garbo for this film, but was unsuccessful, and he did not like the finished film, which became the first foreign film to be released in Norway with its soundtrack dubbed into Norwegian. The next version, a color production by the Swedish studio Sandrews, was directed by Bjarne Henning-Jensen and released in 1962 under the title Kort är sommaren (Summer is short).  A Danish/Norwegian/German version, directed by Danish director Henning Carlsen, was released in 1995. The book is also the basis of Guy Maddin's 1997 Canadian film Twilight of the Ice Nymphs and the primary inspiration for Ben Rivers' 2011 docufiction Two Years at Sea.

References

External links
Romantikken vs Nyromantikken (Norwegian)
Pan (Norwegian)

1894 Norwegian novels
Novels by Knut Hamsun
Modernist novels
Psychological novels
Norwegian novels adapted into films

Pan (novel)


Gara Lugoj este o stație de cale ferată care deservește Lugoj, județul Timiș, România.

Lugoj

Gara Lugoj


Konjski štavelj može označavati:
 Konjska kiselica, kovrčava kiselica, Rumex crispus, biljna vrsta iz porodice Polygonaceae
 Tupolisni štavelj, Rumex obtusifolius, biljna vrsta iz porodice Polygonaceae

Konjski štavelj


was a town located in Funai District, Kyoto Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 3,829 and a density of 32.11 persons per km2. The total area was 119.25 km2.

On October 11, 2005, Wachi, along with the towns of Tamba and Mizuho (all from Funai District), was merged to create the town of Kyōtamba.

Schools

Wachi has one elementary school (Wachi Elementary) and one middle school (Wachi Middle School). As of 2010, Wachi Middle School had 97 students.

Transportation

Wachi has three train stations, Wachi Station, Aseri Station, and Tachiki Station. Trains pass through Wachi about once every hour.

External links
 Official website of merged municipalities

Dissolved municipalities of Kyoto Prefecture
Kyōtamba, Kyoto

Wachi, Kyoto


مسلسل وضحا وابن عجلان 1975
 مسلسل وضحا وابن عجلان 2007

وضحا وابن عجلان (توضيح)


Britt Lower, née le  à Heyworth (Illinois), est une actrice américaine.

Elle est principalement connue pour ses rôles dans les séries télévisées, Liz dans Man Seeking Woman, Tanya Sitkowsky dans Unforgettable et Helly R. dans Severance.

Biographie
Britt Lower est née à Heyworth dans l'état de l'Illinois. Elle est la fille de Steven Lower et de l'artiste de peinture corporelle Mickey Lower. Après être sortie du lycée de Heyworth en 2004, elle obtient un diplôme de Bachelor of Science en communication à la Northwestern University en 2008.

Elle apprend son métier d'actrice avec les groupes d'improvisation de Chicago Upright Citizens Brigade et ImprovOlympic.

Carrière

De 2011 à 2014, Britt Lower tient le rôle récurrent de l'experte en technologie Tanya Sitkowsky dans la série télévisée Unforgettable.

En 2015, elle obtient ce qui est considéré comme le rôle qui l'impose dans le paysage des séries télévisées, dans la comédie Man Seeking Woman, diffusés sur FXX où elle campe Liz Greenberg, la sœur du personnage principal. Elle interprète également Sarah Finn dans la série originale Casual sur Hulu. Elle apparait également dans des publicités pour Verizon.

En 2022, Britt Lower tient le rôle principal de Helly R. dans la série télévisée Severance, réalisée par Ben Stiller et diffusée par Apple TV+, aux côtés des acteurs Adam Scott, John Turturro, Zach Cherry et Patricia Arquette.

Filmographie

Références

Liens externes

Actrice américaine de télévision
Naissance en août 1985
Naissance en Illinois

Britt Lower


James Yorke Scarlett (1799-1871) est un général britannique connu pour son rôle pendant la guerre de Crimée et notamment lors de la bataille de Balaklava, où il dirige la brigade lourde de la cavalerie.

Biographie
James York Scarlett naît en 1799 et est le deuxième fils de James Scarlett, baron d'Abinger. Il devient cornet, c'est-à-dire porte étendard du 18th Hussard en 1818, ce rang, comme ceux qui suivront dans sa carrière, ayant été acheté. Il entre ainsi en 1830 au 5th Dragoon Guard, dont il devient lieutenant-colonel en 1840.

Il ne participe à aucun conflit jusqu'à la guerre de Crimée, durant laquelle il se révèle à la bataille de Balaklava. Les autres commandants britanniques présents sur le champ de bataille sont pour la plupart aussi inexpérimentés que lui, mais Scarlett est le seul à reconnaître cette faiblesse et à s'entourer d'assistants compétents, ce qui lui permet de mettre en échec la cavalerie de Ryzhov. Après le rappel en Angleterre de George Bingham, Scarlett est promu major général et prend le commandement de l'ensemble des forces de cavalerie. Des problèmes de santé l'obligent toutefois à rentrer chez lui en .

À son retour il est fait chevalier commandeur de l'Ordre du Bain et est promu adjudant-général, chargé de la cavalerie de Whitehall. Il devient quelques années plus tard, en 1862, lieutenant général et reçoit en 1865 le commandement de la garnison d'Aldershot.

Scarlett meurt en 1871, après avoir été élevé au rang de chevalier grand-croix de l'Ordre du Bain.

Références

Voir aussi

Bibliographie
.
 .
 .

Liens externes

Général de l'armée de terre britannique
Chevalier grand-croix de l'ordre du Bain
Député du 13e Parlement du Royaume-Uni
Député du Parti conservateur (Royaume-Uni)
Naissance en février 1799
Décès en décembre 1871
Décès à 72 ans
Militaire britannique de la guerre de Crimée

James Yorke Scarlett


Muck most often refers to:
Muck (soil), a soil made up primarily of humus from drained swampland

Muck may also refer to:

Places

Europe
 Muck, Scotland, an island
 Isle of Muck, County Antrim, a small island connected by sand spit to Portmuck, Northern Ireland

Elsewhere
 Muck Creek, a stream in the U.S. state of Washington
 Muck Glacier, Queen Maud Mountains, Antarctica

Arts, entertainment, and media

Games
 Muck (gambling), a number of actions, both legal and illegal
 Muck (poker), the discard pile or the action of discarding one's hand
Muck (video game)
 Multi-User Chat Kingdom or TinyMUCK, a type of text-based multi-user game or chat forum

Other uses in arts, entertainment, and media
 Muck (film), a 2015 horror film
 Muck, a red bulldozer/dumper character in the children's television series Bob the Builder
"Muck", a song by Dinosaur Jr. from Green Mind, 1991

People with the name
 Christian Muck, Austrian chess player
 Desa Muck (born 1955), Slovene writer and actor
 Karl Muck (1859–1940), German conductor
 Muck Sticky (born 1977), American musician, songwriter, actor and artist

Other uses
 Muck (mining), sorting out the rich ore from the poor rock in an underground metallic mine after blasting
 Muck diving, diving into a normally muddy or "mucky" environment

See also
 Mucc, a Japanese rock band
 Mucker (disambiguation)
 Muckraker
 Muk (disambiguation)

Surnames of German origin
Surnames from nicknames

Muck


نوادي ليونز الدولية  نادي خدمة ومنظمة خيرية عالمية, لديها مايفوق 44.500 نادي، ويفوق عدد أعضائها 1.4 مليون عضو في 203 بلد حول العالم.

يقع مقرها في قرية أوك بروك، إلينوي، وتقوم المنظمة بمحاولة تلبية احتياجات المجتمعات المحلية على النطاقين المحلي والعالمي.

التأسيس
تأسست الليونز في 1917 من قبل ملفن جونس وهو رجل أعمال من مدينة شيكاغو، حيث تسائل جونز بحضور زملاء له:«ماذا لو قام هؤلاء الرجال الذين هم ناجحون بسبب حسهم القيادي وذكائهم وطموحهم قاموا بتركيز مواهبهم للعمل من أجل تتطوير مجتمعاتهم؟».
وشعار جونز الخاص به «لايمكنك أن تصل إلى أقصى ماتستطيع مالم تبدأ بالقيام بشيئ ما لصالح شخص آخر» ، ليتأسس النادي متخذاً من «نحن نخدم» "We Serve" شعاراً له.
وتركز الليونز نشاطاتها على برامج توعوية من قبيل حفظ البصر، رفع الوعي حول مرض السكري، توعية الشباب، العلاقات الدولية والقضايا البيئية إضافةً لغيرها من البرامج.

الأهداف
ويتجلى نشاط الليونز في: الدعوة إلى الإخاء والحرية والمساواة، وتنمية روح الصداقة بين الأفراد، والاهتمام بالرفاهية الاجتماعية. لا يستطيع أي شخص أن يقدم طلب انتساب إلى الليونز، وإنما هم الذين يرشحونه ويعرضون عليه ذلك. ومن أهدافها الأنشطة الاجتماعية لاستقطاب المفكرين والذين يرغبون في أداء عمل تطوعي يخدم المجتمع.

العضوية

العضوية في نادي الليونز عن طريق «الدعوة فقط» كما هو منصوص عليه في الدستور واللوائح. يحتاج جميع المتقدمين من الأعضاء إلى راع يكون عضوًا نشطًا وذو مكانة جيدة في النادي الذي ينوي الانضمام إليه. بينما يمكن لمقدم الطلب الحصول على الرعاية من أجل أن يصبح عضوًا شرعيًا، فإن الرعاية ليست ضمانًا للعضوية. لا يزال قبول العضوية خاضعًا لموافقة غالبية أعضاء مجلس إدارة النادي. يختار نادي الليونز أعضائه بجد لأنه يتطلب وقتًا والتزامات مالية. يجب أن يكون المتقدمون المحتملون شخصًا ذا شخصية أخلاقية جيدة في مجتمعه أو مجتمعها. يتم تشجيع الحضور في الاجتماعات على أساس شهري أو كل أسبوعين. نظرًا للطبيعة الهرمية لـ أندية الليونز الدولية، يتمتع الأعضاء بفرصة التقدم من نادٍ محلي إلى مكتب في المنطقة، والمنطقة، والمنطقة المتعددة، والمستويات الدولية. في عام 1987 تم تعديل دستور أندية الليونز الدولية للسماح للمرأة بأن تصبح عضوًا. منذ ذلك الحين، استقبلت العديد من الأندية النساء، لكن بعض الأندية التي لا تزال موجودة فقط للرجال. في عام 2003، استقال 8 من أصل 17 عضوًا في نادي ليونز في ورسيستر بإنجلترا عندما انضمت امرأة إلى النادي. تستمر أعداد عضوية النساء في الازدياد في جميع أنحاء الجمعية. من بين الأعضاء المشهورين والجدير بالذكر في منظمة الليونز الدولية الرئيس الأمريكي السابق جيمي كارتر؛  صاحبة السمو الملكي صوفي، كونتيسة ويسيكس، عضو نادي ووكينغهام ليونز والراعي الملكي لنوادي الليونز في الجزر البريطانية؛  أميليا إيرهارت،  رائدة طيران أمريكية ومؤلفة ومدافعة عن حقوق المرأة؛ ريتشارد إي بيرد،  أميرال في البحرية الأمريكية، طيار، رائد ومستكشف قطبي. وهيلين كيلر، كاتبة ومحاضرة وناشطة اجتماعية أمريكية.

ـ شروط العضوية في هذه النوادي لا تختلف كثيرًا عن شروط العضوية في نوادي الروتاري.

ـ لا يستطيع أي شخص أن يقدم طلب انتساب إليها، إنما هم الذين يرشحونه لذلك.

الهيكل التنظيمي
• تتشابه أندية الليونز مع أندية الروتاري في وضع نظام شبه جغرافي يقسم العالم إلى عدد من التكتلات حسب كثافة انتشار الأندية ولكل تكتل رقم خاص ويتكون التكتل الواحد من دولة أو عدد من الدول ويسمى بالمنطقة أو المحافظة رقم ـ وترتبط رئاسة كل منطقة من المناطق على مستوى العالم مباشرة بالمركز العام وتقع مجموعة الدول العربية في المنطقة 352.

• يتكون كل نادٍ من:
ـ رئيس.
ـ نائب رئيس أو أكثر
- امين السر

ـ وأمين صندوق.
ـ مجلس إدارة مؤلف من (5) عضواً على أن يكون بينهم شخص أو اثنان من رؤساء النادي السابقين.
ـ لجان متنوعة تشكل من قبل المجلس لتشمل الأنظمة المختلفة.

الجذور الفكرية والعقائدية
تعمل أندية ي ليونز وفقا لقوانين البلدان المشهرة فيها وتحت الإشراف المباشر للهيئة الادارية التي تشرف على النشاط التطوعي والجمعيات الأهلية في كل بلد، وليس لأندية الليونز أي أجندات سرية غير معلنة، كما أن إجتماعاتها مفتوحة للجميع.
وتقوم الأندية بتنفيذ مشاريع خدمية تعالج التحديات الحالية – مثل الأمية، الجوع، الفقر، المرض، نقص المياه النظيفة وتلوث البيئة – مع الحث على المحافظة على أعلى المستويات الأخلاقية في حياتهم المهنية.
وفي العالم العربي تقوم أندية ليونز بمشاركة المجتمع المحلي في همومه وفي معالجة مشاكله وتوفير المياه النظيفة في المدارس والقرى وتأهيل القرى النائية المعدمة إضافة إلى تكفلها بعمليات القلب الجراحية للأطفال وتوفير العديد من حملات التوعية والتبرع لتوفير العلاج لأمراض السكري والسرطان والكبد والسل وغيرها والمساهمة في تخفيف وطأة أمراض المجتمع من تدخين وإدمان والعنف الأسري وطيش القيادة وغيرها. هذا وتولي الأندية إهتماماً خاصاً بتوفير مستلزمات المدارس والطلبة من كمبيوتر أو كتب أو مستلزمات الدراسة سنوياً. وتنشط الأندية بدعم المحتاجين لتعلم الحرف المختلفة أو إرشاد الطلاب في إختيار المهن والحرف اللازمة لمجتمعاتهم. وتهتم بتزويد الجمعيات والمؤسسات الرسمية والخاصة بالأجهزة الطبية المتقدمة وسيارات الإسعاف وباصات النقل وغيرها من آلاف المشاريع سنوياً.

انتشار ليونز

نوادي الليونز حول العالم
أصبحت المنظمة دولية في 12 مارس 1920، عندما تم إنشاء أول ناد في كندا في وندسور، أونتاريو. في عام 1937، تأسست في سان خوان، بورتوريكو. منذ ذلك الحين انتشرت أندية الليونز في جميع أنحاء العالم ولديها قائمة عضوية حالية تضم 1.4 مليون عضو حول العالم.

امتدادات لعائلة الليونز
بالإضافة إلى أندية الليونز للبالغين، تضم عائلة الليونز نوادي ليونز ونوادي ليو ونوادي ليونز كامبس وأشبال الأسد. هذه الأقسام هي جزء من أندية الليونز الدولية.

نوادي ليونيس
عضوية نادي ليونيس هي عمومًا للنساء، باستثناء الرجال الذين يصبحون أيضًا أعضاء ليونيس في الوقت الحاضر. وهكذا يصبح نادي الليونز هو نادي الآباء لنادي ليونيس. يشبه تسمية النادي أيضًا اسم نادي ليونز - على سبيل المثال، ليونيس كلوب منطقة ساتارا المتحدة 323D-1 الذي يشكل ويرعى نادي ليونيس كلوب منطقة ساتارا المتحدة 323D-1. في العديد من المناطق، ولا سيما الولايات المتحدة، تم حل أندية ليونيس ودمجها في أندية الوالدين لجعل النادي أكثر فاعلية ككل.

أندية ليو
المقال الرئيسي: نوادي ليو

نوادي ليو هي امتداد لمنظمة خدمة ليونز التي تهدف إلى تشجيع خدمة المجتمع والمشاركة منذ الصغر. مثل الكثير من نوادي ليونيس، يتم رعاية نوادي ليو بواسطة أحد الوالدين نادي الليونز. نوادي ليو هي منظمة مدرسية مشتركة مع أعضاء تتراوح أعمارهم بين 12 و18 عامًا من نفس المدرسة، ويشار إليها عادةً باسم ألفا نوادي ليو. كما توجد نوادي مجتمعية؛ هذه الخدمات عمومًا تلبي احتياجات الأشخاص الذين تتراوح أعمارهم بين 18 و 30 عامًا، ويشار إليها باسم نوادي أوميغا ليو. يُطلب من نوادي ليو أن يكون لها مستشار نوادي ليو، وهو عضو في نادي ليونز الراعي يحضر الاجتماعات ويقدم المشورة العامة للنادي. تضم الليونز الدولية أكثر من 250.000 عضو في نادي ليو في أكثر من 150 دولة.

أندية كامبوس ليونز
ينضم العديد من ليوس إلى نادي كامبوس ليونز إذا التحقوا بجامعة أو كلية بعد التخرج من المدرسة الثانوية. يوجد أكثر من 600 نادي في كامبوس ليونز في العالم بما في ذلك ما يقرب من 13000 عضو في حرم الجامعات والكليات في أستراليا والبرازيل وكندا والصين وجمهورية الدومينيكان والإكوادور والسلفادور وإنجلترا وإثيوبيا وألمانيا والهند وإندونيسيا وإيطاليا ومنغوليا ونيبال ونيجيريا والنرويج وباكستان وبنما وبيرو والفلبين وروسيا وسريلانكا وتايلاند وأوغندا والولايات المتحدة وفنزويلا وكينيا وزيمبابوي ونادي فيلق الأسود في جامعة غانا و KNUST كامبوس ليونز وجامعة كوازولو- نادي ناتال كامبوس ليونز هو النادي الوحيد النشط في كامبوس ليونز الذي يعمل حاليًا في جمهورية جنوب إفريقيا.

نوادي الليونز المتخصصة
هذه مستأجرة للتركيز على حاجة محددة. على سبيل المثال، أندية السُكري، ونوادي البطلة الليونز (الأولمبياد الخاص)، والرؤية، والسمع، والمشردين/ الجوع، وما إلى ذلك قد تكون الأندية المتخصصة أيضًا على أساس عرقي أو قد يكون لأعضائها اهتمامات مماثلة - على سبيل المثال، نادي ليونز البستنة الذي يكون لأعضائه جميعًا مصالح الحدائق.

اشبال الاسد
اشبال الاسد هي منظمة لخدمة الشباب للطلاب في سن الابتدائية (من سن ثمانية إلى اثني عشر عامًا). تم استئجار النادي الأول في منطقة مدارس أوين جيه روبرتس في بوتستاون، بنسلفانيا، الولايات المتحدة. تم تطويره للطلاب من الصف الرابع إلى السادس، وبالتالي أصغر من أن يكونوا أعضاء في نادي ليو. بدأت الأندية (نادي واحد في كل مدرسة من خمس مدارس ابتدائية) اجتماعاتها وأنشطتها في سبتمبر 2008 وتم اعتمادها رسميًا في 24 مارس 2009. النادي برعاية نادي كوفنتري ليونز في منطقة 14بي. في السنة الأولى لأشبال الأسد (2008-2009) كان 179 عضوًا.

اتفاقية دولية
يُعقد مؤتمر دولي سنويًا في مدن في جميع أنحاء العالم للأعضاء للقاء ليونز أخرى، وانتخاب ضباط العام المقبل، والمشاركة في العديد من الأنشطة المخطط لها. في المؤتمر، يمكن لليونز المشاركة في الانتخابات والاستعراضات، وعرض ومناقشة جمع التبرعات والمشاريع الخدمية، والدبابيس التجارية وغيرها من الهدايا التذكارية. عُقد المؤتمر الأول في عام 1917، العام الأول لوجود النادي، في دالاس، تكساس. كان من المقرر عقد اتفاقية عام 2006 في نيو أورلينز، ولكن الأضرار التي لحقت أثناء إعصار كاترينا تعني أنه كان لابد من نقل الاتفاقية إلى بوسطن.

نظريات المؤامرة

دعا المسلمون إلى حظر نادي الليونز، قائلين إنه جزء من مؤامرة صهيونية. وقد أطلق على النادي اسم جبهة «الكفرة» للماسونية والحركة الصهيونية العالمية وهدد الإسلام في أكبر دولة إسلامية في العالم من حيث عدد السكان.

بالنظر إلى أن العديد من الماسونيين أعضاء في نوادي الليونز، وكان مؤسسها، ملفين جونز، أيضًا ماسونيًا،  ادعت نظريات المؤامرة الحديثة أن الليونز مرتبطون ويعملون بشكل متماسك مع الماسونية. تم العثور على أحد الأمثلة على مؤامرة صعود مارثا إف لي: التفكير المؤامرة والحياة العامة الأمريكية. تقول أن «الماسونيين على ما يبدو متعاونون مع أندية الليونز ويشاركون في مؤامرات تتراوح من توزيع الأسبارتام للسيطرة على العقل البشري، إلى موت جون بول الأول، إلى مؤامرة واضحة لنشر الصهيونية.»

هذا التصور، وفقًا لأحد مواقع الماسونية، يمكن تتبعه إلى كتابات جون روبسون والآبي بارويل حول أسباب الثورة الفرنسية، وبروتوكولات حكماء صهيون. على الرغم من عدم وجود رابط مباشر بين الليونز والماسونيين، إلا أنهما متوافقان وقد يكون لهما عضوية متداخلة، كما يتضح من خطاب ألقاه في عام 2004 لنادي الليونز من قبل ميسون يدعى جيمس ف. كيرك وايت. كان موضوع الحديث «مشاركة الماسونية في مجتمعك». علاوة على ذلك، يتضح توافقها من خلال الماسونيين في ألبيون، نيويورك الذين يقدمون مساحة لليونز في نزل ماسوني. يعتقد آخرون أيضًا أن أندية الليونز هي في الواقع «جمعية سرية» لديها قدر كبير من الطقوس السرية داخل بنيتها. وبحسبهم فإن الليونز هي إحدى تلك الفئات الاجتماعية المنتمية إلى جمعية سرية تطالب بالولاء للانضمام.

كتب المؤلف الألماني المثير للجدل يان أودو هولي، المعروف باسمه المستعار جان فان هيلسينج، في كتابه الصادر عام 1995 (Geheimgesellschaften und ihre Macht im 20). مائة عام (المجتمعات السرية وقوتها في القرن العشرين) أن الليونز أسسها بناي بريث في شيكاغو عام 1917 وذلك، مثل الماسونيين والجمعيات السرية الأخرى، يستخدم 90٪ من أعضائها من قبل النخب وليس لديهم أدنى فكرة عما يحدث في المراتب العليا. أوضح هولي أن الدرجات الدنيا من التسلسل الهرمي لهذه المنظمات تعمل كثيرًا في العمل الاجتماعي وتقدم برامج جيدة.

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

مراجع

المراجع الأجنبية:
Encyclopaedia Britannica, Nol, V.p. 385, 1974.

أندية وجمعيات في كندا
تشامبلي
منظمات أسست في 1917
منظمات خدمية مقرها في الولايات المتحدة
منظمات خيرية
منظمات رجالية في الولايات المتحدة
منظمات غير حكومية

نوادي ليونز الدولية


An Stylochaeton kornasii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni François Malaisse ngan Paul Rodolphe Joseph Bamps. An Stylochaeton kornasii in nahilalakip ha genus nga Stylochaeton, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stylochaeton

Stylochaeton kornasii


Maladera insanabilis est une espèce de coléoptères de la famille des Scarabaeidae. Elle est répandue en Iran et dans d'autres pays du Moyen-Orient.

Systématique
L'espèce Maladera insanabilis a été décrite pour la première fois en 1894 par l'entomologiste allemand  (1845-1904) sous le protonyme de Serica insanabilis.

Description
Les adultes sont actifs en été et au printemps. Les mâles peuvent être vus la nuit volant à la recherche de femelles, et leur attirance pour la lumière en fait une nuisance domestique courante. Les adultes varient en longueur de  et sont de couleur brun-rouge.

Régime alimentaire
Les adultes se nourrissent de feuilles, de bourgeons et de fleurs de plusieurs plantes comme les roses, les patates douces et les agrumes. La femelle pond entre 60 et 100 œufs en grappes sur le sol. Les formes larvaires de Maladera insanabilis vivent sous terre. Leur régime alimentaire se compose de racines ce qui peut causer de graves dommages aux cultures comme celle de la patate douce.

Introduction dans l'écosystème israélien et origine du nom
L'espèce a été décrite pour la première fois en Inde en 1894. Elle s'est répandue en Iran dans les années 1960 et a atteint Israël dans les années 1980. On pense qu'un certain nombre de spécimens sont arrivés avec des cargaisons de pistaches et d'huile importées d'Iran. Ignorant que ce coléoptère était déjà bien connu ailleurs, un chercheur israélien l'a renommé par erreur Maladera matrida, ce nouveau nom scientifique reflétant les nuisances qu'il cause : « matrida » signifie « gênant » en hébreu ("מטרידה"). Son origine iranienne et sa couleur brune ("חום khoom" en hébreu), lui ont valu le surnom familier de « Khomeini », d'après l'Ayatollah Rouhollah Khomeini, chef spirituel de l'Iran à l'époque où l'insecte a commencé à se propager en Israël. Actuellement, cette espèce envahissante est également présente dans la péninsule arabique et en Afrique du Nord.

Publication originale

Notes et références

Liens externes

Bibliographie

Melolonthinae
Espèce de Coléoptères (nom scientifique)
Espèce envahissante

Maladera insanabilis


Canalul Lenin Volga–Don (în , abreviat ВДСК, VDSK) este un canal care leagă Volga și Donul între punctele cele mai apropiate unul de altul. Deschis în 1952, are o lungime a căilor navigabile de , cu  prin râuri și lacuri de acumulare.

Canalul constituie o parte a Sistemului Unificat de Ape Navigabile Adânci al Rusiei Europene. Împreună cu Volga inferioară și cu Donul inferior, Canalul Volga–Don oferă cea mai directă legătură navigabilă de la Marea Caspică la Marea de Azov și mai departe la Marea Neagră, și, astfel, la Oceanul Planetar.

Istoria
Întrucât cursul inferior al Donului se apropie de cursul inferior al Volgăi în preajma localității Volgograd, ideea de a conecta cele două râuri printr-o cale navigabilă artificială are o istorie lungă. Primele lucrări în vederea unui astfel de canal au fost efectuate de către  în 1569.

După capturarea Azovului, în 1696, Petru cel Mare a hotărât să construiască canalul, dar, din cauza lipsei de resurse și alte probleme, această tentativă a fost abandonată în 1701, fără succes. În 1701, el a inițiat o a doua încercare (așa-numitul Canal Ivanovski la ) sub administrarea cneazului Matvei Gagarin. În loc de a conecta cursul inferior al Donului cu cursul inferior al Volgăi în zona de lângă actualul canal, Canalul Ivanovski a conectat cursul superior al Donului din actuala Regiune Tula. Între 1702 și 1707, s-au construit douăzeci și patru de ecluze și, în 1707, aproximativ 300 de nave au trecut prin canal în condiții de navigație deosebit de dificile. În 1709, din cauza dificultăților financiare cauzate de Marele Război al Nordului, proiectul a fost oprit. În 1711, în urma , Rusia a pierdut Azovul și Petru cel Mare a pierdut orice interes în canal, care a fost abandonat și a ajuns o ruină. De-a lungul timpului, s-au propus și alte proiecte pentru conectarea cele două râuri, dar niciunul nu a fost încercat.

Construcția efectivă a actualului Canal Volga–Don, proiectat de către Institutul    al lui Serghei Juk, a început înainte de al Doilea Război Mondial, care a întrerupt activitatea. Lucrările de construcție au continuat între 1948 și 1952; navigarea a fost deschisă la 1 iunie 1952. Canalul și instalațiile sale au fost construite de aproximativ 900.000 de muncitori, inclusiv circa 100.000 de soldați germani și 100.000 de deținuți ai gulagului. O zi petrecută pe șantierele canalului era numărată ca trei zile de închisoare, ceea ce i-a stimulat pe deținuți să vină să muncească. Mai mulți deținuți au fost chiar decorați cu Ordinul Steagul Roșu al Muncii după eliberare.

La finalizare, canalul Volga–Don a devenit o verigă importantă a Sistemului Unificat de Transport în Ape Adânci al părții europene a URSS.

Funcționarea
Canalul începe în Sarepta, o gârlă a Volgăi (la sud de Volgograd; ecluza nr. 1 și arcada de intrare sunt la ) și se termină în  pe Râul Don, în orașul . Canalul are nouă ecluze cu o singură cameră pe panta înspre Volga, care pot ridica navele la , și patru ecluze de același fel pe panta dinspre Don, care pot coborî navele cu . Dimensiunile generale ale ecluzelor canalului sunt mai mici decât cele de pe Volga, dar ele pot deservi nave de până la 5.000 de tone. Cele mai mici ecluze au ,  lățime, și  adâncime. Dimensiunea maximă admisă a unui vas este de  lungime,  lățime și  adâncime ( clasa maximă Volgo–Don).

Canalul Volga–Don este alimentat de râul Don; trei  puternice mențin nivelurile apei. Se ia apă din canal și pentru irigare.

Printre mărfurile transportate din regiunea Donului către Volga se numără cărbunele din Donețk, Ucraina, mineralele, materialele de construcții, și cerealele. Mărfurile transportate dinspre Volga spre Don cuprind cherestea, pirită, și  (tranportate mai ales de vasele ). Nave turistice călătoresc în ambele direcții.

Potrivit Colegiului Maritim al Guvernului Rusiei, 10,9 milioane de tone de marfă au fost transportate pe Canalul Volga–Don în 2004.

O sursă alternativă (nu neapărat comparabilă) susține că 8,05 milioane de tone de marfă au fost transportate prin canal în total, în 2006. Majoritatea mărfurilor au fost mutate de la est la vest: și anume, 7,20 milioane de tone au fost transportate prin canal dinspre Volga/bazinului Mării Caspice, spre Don/Marea Azov/bazinul Mării Negre, și doar 0,85 milioane de tone în direcția opusă. Puțin mai mult de jumătate din marfă a fost petrol sau produse petroliere (4,14 milioane de tone), predominant expediate din regiunea Mării Caspice.

În 2007 s-a afirmat că, în primii 55 de ani de funcționare a canalului, 450.000 de nave au trecut prin el, transportând 336 de milioane de tone de marfă. Date recente se ridică la 12 milioane de tone de marfă transportată anual.

Viitor
În anii 1980, a început construcția la un al doilea canal între Volga și Don. Noul canal, numit Volga–Don 2 (în ; ) ar începe din localitatea Ierzovka de pe , la nord (în amonte) de , spre deosebire de cele canalul Volga–Don deja existent, care începe la sud (în aval) de baraj. Acest canal ar reduce numărul de ecluze prin care va trebui să treacă navele ce vin din  – sau din orice alt port de pe Volga sau Kama mai de la nord – în drumul lor spre Don. Proiectul a fost anulat brusc, la 1 august 1990, din considerente financiare, deși până la acea dată fuseseră deja cheltuite mai mult de 40% din fondurile alocate. De atunci, majoritatea pietrei și metalului din canalul și ecluzele abandonate s-a furat.

În 2007-2008, autoritățile ruse aveau în vedere două opțiuni pentru a crește producția transportului pe căile navigabile între bazinul Caspic și Marea Neagră. O opțiune, pentru care a fost reutilizat numele de "Volga–Don 2", este de a construi un al doilea canal paralel ("al doilea fir") cu Canalul Volga–Don, dotat cu ecluze mai mari, de   lungime. Acest plan ar permite o creștere a cantității transportate anual de la 16,5 milioane de tone la 30 de milioane de tone. Altă opțiune, care pare a avea mai multă susținere din partea Kazahstanului (care ar fi principalul client al proiectului), este de a construi așa-numitul  de-a lungul unui traseu mai sudic în depresiunea Kuma–Manîci, din care unele secțiuni fac parte în prezent din mult mai puțin adâncul . Deși a doua opțiune ar avea nevoie de săparea unui canal mai lung de Volga–Don, și ar fi mai puțin util pentru navele care vin dinspre Volga, s-ar asigura o legătură mai directă între marea Caspică și Marea Azov. Canalul Eurasiatic ar necesita, de asemenea, mai puține ecluze decât Volga–Don, deoarece altitudinile interfluviului înspre depresiunea Kuma–Manîci sunt mai mici decât în zona Volga–Don.

Note

Volga-Don
Fondări în 1952
Eponime ale asteroizilor

Canalul Volga-Don


The Odeon Luxe Leicester Square is a prominent cinema building in the West End of London. Built in the Art Deco style and completed in 1937, the building has been continually altered in response to developments in cinema technology, and was the first Dolby Cinema in the United Kingdom.

The cinema occupies the centre of the eastern side of Leicester Square in London, featuring a black polished granite facade and  high tower displaying its name. Blue neon outlines the exterior of the building at night. It was built to be the flagship of Oscar Deutsch's Odeon Cinema chain and still holds that position today. It hosts numerous European and world film premieres, including the annual Royal Film Performance.

History

The Odeon cinema building was completed by Sir Robert McAlpine in 1937 to the design of Harry Weedon and Andrew Mather on the site of the Turkish baths and the adjoining Alhambra Theatre a large music hall dating from the 1850s. The site cost £550,000, and the cinema took seven months to build, at a cost of £232,755, with 2116 seats. The opening night was Tuesday 2 November 1937; the film shown that night was The Prisoner of Zenda.

The interior was an art-deco auditorium, with a ribbed ceiling and sidewalls, featuring concealed strip lighting in coves, and two bas relief sculptures of naked nymphs were positioned on the front splay walls, as if leaping towards the screen.  All the seats were covered in a faux-leopard skin material. A modernisation in 1967 removed many of the original features, with all of the ribbed plasterwork from the balcony to the proscenium replaced by smooth finishes. A refurbishment in 1998 included new versions of some lost details, including the figures, and seating upholstery pattern.

The UK's first widescreen (screen ratio 1.66:1) was installed and premiered on 14 May 1953; the film shown was Tonight We Sing. The British public debut of CinemaScope (screen ratio 2.55:1) followed on 19 November 1953 with the quasi-biblical epic, The Robe. (The first cinema to install CinemaScope in the UK was the Odeon Tottenham Court Road on 9 June 1953, but it was not open to the public until later).

The theatre's chief engineer, Nigel Wolland, was appointed MBE for services to the film industry in 2007. The theatre's general manager, Chris Hilton, was appointed  MBE for services to the film industry in 2010.

After Nigel Wolland's retirement in 2006, Mark Nice was appointed the cinema's chief engineer. Mark Nice was later promoted to the position of Odeon company engineer with Toni Purvis and Michael Mannix assuming the role of Operations Manager Digital.

Technical specifications

The first Dolby Cinema system to be installed in the UK is at the Odeon in Leicester Square. This introduced a combination of Dolby Vision dual-laser projection system and a Dolby Atmos sound system.

The Odeon is the largest single-screen cinema in the United Kingdom and one of the few with its circle and stalls remaining intact.  The cinema is equipped to show films in 35mm, 70mm and digital on a 48 ft. widescreen and includes stage facilities for live performances.

The cinema has an operating Compton organ, its console lit from within by coloured lighting, and a safety curtain detailed in 1930s art-deco motifs.

Two sets of tabs (curtains) are also installed and used for most performances. The cinema houses all major digital sound systems: Sony Dynamic Digital Sound, Dolby Digital and DTS.  It had the UK's first wide-screen installed in 1953, and more recently, was the first to have a digital projector installed in 1999.

There are 800 seats – including 22 full-recliner seats in the Royal Box – and a "Royal Retiring Room" for visiting monarchs. Oscar's Bar (named after Odeon's founder Oscar Deutsch) features views across Leicester Square from a glass enclosed balcony.

In March 2011, all the cinema's screens converted to digital projection equipment with 3D capability. Up until 2009 the cinema and film distributors did not have faith in the reliability of digital presentations, so the cinema would run a 35mm print alongside. If the digital show failed the projectionist would switch to film. If that projector then failed, the performance would be abandoned. One 35mm/70mm projector has been retained, and has been used for recent 70mm releases including Interstellar, The Hateful Eight, Dunkirk and Death on the Nile. A silver screen is used for 3D presentations, placed in front of the white screen used for 2D presentations. The silver screen is a fraction smaller and screen tabs are not used during 3D performances. Most of the trained projectionists at the Odeon retired, or were made redundant in 2011. Presentations are now mostly automated.

Screens 2 – 5
Five screens, each seating between fifty and sixty patrons, were added in April 1990 in what was once an alleyway running alongside the main house. The screens were originally known as Odeon Mezzanine and were renamed Odeon Studios in 2012. Following the refurbishment in 2018, the number of screens was reduced to four with reduced capacity and renamed as Screens 2 – 5.

Recent developments
In 2018 Odeon undertook a full refurbishment at a projected cost of £1015 million, which saw the building retained as a single-screen cinema with stalls and circle levels, with the stated intention to maintain its character. The cinema closed on 10 January 2018  with an anticipated reopening in time for the BFI London Film Festival in October—which it failed to meet. The cinema reopened on 21 December 2018 rebranded as part of the Odeon Luxe chain, with a reduced capacity in luxury seats, an enhanced concession offering, and the first commercial Dolby Cinema screen to open in the UK.

See also

 Odeon Cinemas, the British cinema chain
 Odeon Marble Arch, a former cinema also located in London's West End
 Odeon West End, a second cinema on the south side of Leicester Square until 2015
 Scenes in the Square, which includes a statue of Batman on the roof of the cinema

References

Sources
 Guide to British Theatres 1750–1950, John Earl and Michael Sell pp. 128 (Theatres Trust, 2000)

External links
Alhambra Theatre History Archive material, information, and images on the Alhambra Theatre, Leicester Square
Leicester Square webcam – Close up of the Odeon Cinema for film premieres
The Cinema Organ Society information on the organ
Film Premieres in Odeon leicester square

Cinemas in London
Streamline Moderne architecture in the United Kingdom
Leicester Square
Leicester Square
Art Deco architecture in London

Odeon Luxe Leicester Square


Yannick Boli (* 13. Januar 1988 in Saint-Maur-des-Fossés) ist ein französischer Fußballspieler.

Yannick Boli ist der Neffe der ehemaligen Fußballprofis Roger und Basile Boli.

Karriere
Boli wurde in der Nachwuchsabteilung von Paris Saint-Germain groß und absolvierte dort auch seine ersten Einsätze in der Ligue 1. 2010 wurde er von Olympique Nîmes verpflichtet, wo er die nächsten anderthalb Jahre verbrachte. Boli wechselte ablösefrei zur Winterpause der Saison 2011/12 zum bulgarischen Erstligisten FC Tschernomorez Burgas. Sein Debüt für den Klub aus Burgas feierte er am 10. März 2012 im Spiel gegen Lokomotive Plowdiw, das von FC Tschernomorez mit 0:2 verloren wurde.

Am 17. Februar 2013 gab der ukrainische Erstligist Sorja Luhansk bekannt, Yannick Boli für zwei Jahre verpflichtet zu haben. Zur Saison 2014/15 wechselte er nach Russland zu Anschi Machatschkala. Er stieg mit seiner Mannschaft im Jahr 2015 in die Premjer-Liga auf. Nach dem Klassenerhalt 2016 verlor er seinen Stammplatz. Anfang 2017 wechselte er Dalian Yifang in die chinesische League One. Er schoss seine Mannschaft mit 16 Tore bei 24 Einsätzen in der Saison 2017 zum Aufstieg. Anfang 2018 verließ er den Klub wieder und schloss sich dem US-amerikanischen Franchise Colorado Rapids an. Dort konnte er in der Spielzeit 2018 seine Torjägerqualitäten selten unter Beweis stellen, kam häufig als Einwechselspieler zum Zuge und erzielte nur zwei Treffer. Anfang 2019 wechselte er nach Asien. Hier unterschrieb er in Thailand einen Vertrag beim Ratchaburi Mitr Phol in Ratchaburi. Der Verein spielte in der ersten Liga des Landes, der Thai League. Für Ratchaburi absolvierte er 34 Erstligaspiele. Port FC, ein Verein aus der Hauptstadt Bangkok, nahm ihn Anfang 2021 unter Vertrag. Für Port absolvierte er 16 Spiele in der ersten Liga. Im Mai 2021 wechselte Boli auf Leihbasis zum Erstligaaufsteiger Chiangmai United FC. Nach einer Saison in der ersten Liga musste er mit Chiangmai nach der Saison 2021/22 wieder in die zweite Liga absteigen. Zum Ende der Saison wurde sein Vertrag von Port nicht verlängert.

Erfolge
Ratchaburi Mitr Phol FC
 FA Cup
 Finalist: 2019

Dalian Yifang
 China League One: 2017

Anschi Machatschkala
 Perwenstwo FNL
 2. Platz: 2014/2015

Weblinks

Einzelnachweise

Fußballspieler (Anschi Machatschkala)
Fußballspieler (Paris Saint-Germain)
Fußballspieler (Le Havre AC)
Fußballspieler (Olympique Nîmes)
Fußballspieler (FC Tschernomorez Burgas)
Fußballspieler (Sorja Luhansk)
Fußballspieler (Dalian Yifang)
Fußballspieler (Colorado Rapids)
Fußballspieler (Ratchaburi FC)
Fußballspieler (Port FC)
Fußballspieler (Chiangmai United FC)
Franzose
Geboren 1988
Mann

Yannick Boli


O noitibó-guatemalteco (Antrostomus badius) é uma ave da espécie de Caprimulgidae. Encontra-se em Belize, Guatemala, México e Honduras.

Taxonomia e sistemática
A espécie foi por muitos anos classificado no gênero Caprimulgus, mas mais tarde foi restaurado ao seu gênero original Antrostomus. Ele e o noitibó-de-coleira-amarelada (A. salvini) foram durante algum tempo considerados subespécies do noitibó-de-cauda-seda (A. sericocaudatus). O noitibó-guatemalteco é monotípico.

Descrição
O nightjar Yucatan é  longo. Um macho pesava  e três fêmeas . As partes superiores do macho são marrom-acinzentadas. A coroa tem manchas marrom-escuras e manchas brancas acinzentadas, e o dorso e a garupa têm manchas amarelas e canela e amplas listras marrom-escuras. Tem uma larga gola tawny ou buff na nuca e nas laterais do pescoço. A cauda é marrom com tênues barras tawny; os três pares de penas mais externos têm pontas brancas largas e o par mais interno com manchas marrom-acinzentadas nas pontas. As asas são castanhas a castanhas acinzentadas com manchas e barras acastanhadas. O rosto é tawny com manchas marrom-escuras. O queixo e a garganta são marrom escuro com barras de canela e uma estreita faixa branca abaixo do último. O peito é marrom com manchas de canela e amarelo, e a barriga e os flancos são marrom-escuros com manchas de canela, barras marrons e muitas manchas brancas. A fêmea é semelhante ao macho, mas as pontas pálidas das penas externas da cauda são muito menores e amarelas, não brancas.

Distribuição e habitat
O noitibó-guatemalteco é um residente durante todo o ano da Península de Yucatán no México e Cozumel ao largo de sua costa. É um visitante não reprodutor de Belize e do noroeste de Honduras, e há alguns relatos do norte da Guatemala nessa temporada também. Ele habita "florestas de arbustos e arbustos e borda da floresta".

Comportamento

Alimentando
O noitibó-guatemalteco. Ele caça insetos voadores saltando de um poleiro e possivelmente também do solo.

Reprodução
A época de reprodução do noitibó-guatemalteco não foi definida. O tamanho da ninhada é de dois ovos, provavelmente colocados diretamente no chão sem ninho, como é comum entre os noitibós.

Vocalização
A canção do noitibó-guatemalteco é "um puc ree-u-reeeu alto e claro  ou pc weeu wee-weeeu. É cantado de um poleiro escondido em um arbusto ou árvore, principalmente de fevereiro a agosto. Também faz um "cacarejar duro e oco, k-lok k-lok ... ou p-tok . . . ."

Status
A IUCN avaliou o nightjar de Yucatan como sendo de menor preocupação. Sua população é estimada em pelo menos 50.000 indivíduos maduros, mas está diminuindo. Nenhuma ameaça imediata foi identificada.

Aves do México
Aves descritas em 1908
Antrostomus
Espécies pouco preocupantes

Noitibó-guatemalteco


Liévin Lerno (* 5. Oktober 1927 in Lokeren, Belgien; † vor dem 28. März 2017) war ein belgischer Radrennfahrer.

Sportliche Laufbahn
Lerno war zwischen 1946 und 1954 aktiv. Bis 1948 fuhr er als Amateur und hatte als solcher mit dem 2. Platz bei der Straßenweltmeisterschaft 1948 im niederländischen Valkenburg den ersten größeren Erfolg seiner Sportkarriere. Mit der belgischen Nationalmannschaft gewann er bei den Olympischen Spielen 1948 in London die Goldmedaille in der Mannschaftswertung des Straßenrennens. Anschließend wechselte er in das Profilager, wo er zunächst für das französische Team Garin-Wolber fuhr. 1950 holte er sich seine ersten Profi-Siege bei den Rennen von Oostakker und Eke. Nach dem sieglosen Jahr 1951 wechselte Lerno zum belgischen Team Groene Leeuw, mit dem er im September 1952 das Kriterium im belgischen Nazareth gewann. 1954 war das letzte Jahr seiner Laufbahn als Berufsfahrer. Im Mai dieses Jahres gewann er sein letztes Rennen bei dem Parcours Sint-Lievens-Esse in Belgien.

Weblinks

Einzelnachweise

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1948
Radsportler (Belgien)
Olympiateilnehmer (Belgien)
Olympiasieger (Radsport)
Belgier
Geboren 1927
Gestorben 2017
Mann

Liévin Lerno


වෙනත් ගැටළු
අත්පත් කර ගත් ප්‍රදේශ වල තත්වය
අත්පත් කර ගත් පලස්තීන භුමියන් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය විසින් බටහිර ඉවුර හා ගාසා තීරය පදන්ම කරගෙන යොදා ගන්නා යෙදුමකි. මෙම ප්‍රදේශය 1967 දින හයේ යුද්ධයේ දී ඊශ්‍රායලය විසින් ඊජිප්තුවෙන් හා ජෝර්දානයෙන් අත්පත් කර ගන්නා ලද්දකි. ඊශ්‍රායල රජය විසින් යොදා ගන්නා යෙදුම වන්නේ . මතබේදාත්මක භුමි ප්‍රදේශ ˝ වන අතර එම යෙදුම භාවිතයට හේතුවක් වන්නේ එම ප්‍රදේශ පිළිබද පැහැදිලි අයිතියක් කීමට හැකි රාජ්‍යයක් නොවීමයි. එමෙන්ම ඊශ්‍රායලය  1967 දී මෙම ප්‍රදේශය තම බලයට යටත් කර ගන්නා විට ක්‍රියාකාරි තානාපති සේවාවක්ද එහි ක්‍රියාත්මක වුයේ නැත.  සමහර ඊශ්‍රායල ජාතිකයන් විසින් පුරතීතයේ සිට පැවත එන ඓතිහාසික නම් වන ජුඩියා හා සමේරියා ( Judia and Samaria) යන නම් වලින් මෙම ප්‍රදේශ ආමන්ත්‍රණය කරති.

1980 දි ඊශ්‍රායලය විසින් සම්පුර්ණයෙන්ම නැගෙනහිර ජෙරැසලම අල්ලා ගන්නා ලදී. එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධාන හා එම අවුරැද්දේ අගෝස්තු 20 වැනිදා මෙම ඈදා ගැනීම අනුමත කිරිම ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඊශ්‍රායලය කිසිවිටෙක බටහිර ඉවුර හෝ ගාසා තීරය ඈදා ගනු ලැබුවේ නැත. එමෙන්ම එක්සත් ජාතින්ගේ සංවිධානය ඉල්ලීම් කරනු ලැබුවේද ˝ සියළුම සතුරැ ඉල්ලීම් හා ප්‍රචණ්ඩත්වයන් අවසන් තර ස්වාධිපත්‍යය භෞමික අඛණ්ඩතාවය  හා මෙම ප්‍රදේශය තුළ සැළකිය යුතු සියළු රටවල්  දෙශපාලන නිදහසට ගරැ කිරිම සහ තර්ජන හෝ බලහත්කාර ක්‍රියාවන්ගෙන් මිදුණු ආරක්ෂාකාරි හා පිළීගනු ලැබු දේශ සිමා තුළ සාමයෙන් ජිවත් වීමේ හැනියාව ට ගරැ කල යුතු වේ.    එමෙන්ම ඊශ්‍රායල හමුදාව මෑත කාලිනව  ගැටුම් වලින් තම බලය ට නතු කර ගත් භූමි ප්‍රදේශ වලින් ඉවත් කර ගත යුතු වේ.  අවසානයේ ඉදිරිපත් කළ වාක්‍යයේ තේරැම හා අභිලාෂය විවාදාත්මකය.
ඊශ්‍රායලයේ ස්තාවරය වී තිබුනේ බටහිර ඉවුරේ බහුතර අරාබි ජාතිකය්න වෙසෙන ප්‍රදේශ ( විශාල යුදෙව් ජනාවාස හැරෙන්නට ) සහ සම්පුර්ණයෙන්ම ගාසා තීරය නිදහස් පලස්තීන රාජ්‍යයකට එක් විය යුතු බවයි. කෙසේ වෙතත් මෙම රාජ්‍යයේ නිශ්චිත දේශ සිමා මොනවද යන්න ගැටළු සහගතයි.

 වර්ෂ 2000 දී උදාහරණයක වශයෙන් ඒහුඩ් බරාක් විසින් යසර් අර්පත් වෙත සම්පුර්ණ ගාසා තීරය හා 92% ක් වන බටහිර ඉවුර ඇතුළත් ස්වාධීන පලස්තිනයක් නිර්මාණයට කැමැත්ත පළ කරන ලදී. ආරක්ෂක සීමා කිරිම් හේතුවෙන් බරාක් විසින් පුළුල් නැවත සිය රට පැමිණිමට  දැක්වු වි‍රෝධතාවයන් නිසා අර්ෆත් විසින් මෙම යෝජනාව පුතික්ෂේප කරන ලදි.

සමර පලස්තීනුවන් පුකාශ කරන්නේ මේවා සියළු බටහිර ඉවුර ගාසා තිරය හා නැගෙනහිර ජෙරැසලම අදාල බවයි. ඊශ්‍රායලය බවස්නනේ විවිධ ආරක්ෂක හේතුන් නිසා මෙම සියළු ප්‍රදේශ ඇදැගැනීම නොකරන බවටත් එමෙන්ම එම කාලවකවානුවේදී පිලිගත හැකි කානාපති සම්මුතිය ක් නොමැතී  වීම හේතු කොට ගෙන මෙම ප්‍රදේශ වල අයිතිය හා දේශ සිමා සංවාදයට විවෘත වන බවයි.  පලස්තිනය පවසනිනේ මෙම කොන්දේසිය සීමා කිරිම ඔවුන්ගේ අයිතිය බරපතලව කඩ කරනු ලබන බවයි. සාකජ්ජා ක්‍රියාමාර්ග වලදී ඔවුන් පවසන්නේ මෙම භුම් ප්‍රදේශ වල දේශ සිමා අඩු කිරිමට උත්සහ කිරිමට කටයුතු කිරිම ඔවුන්ගේ ප්‍රධාන අභිලාෂයන්ට එරෙහිව සිදුවන සතුරැ ක1ියාවක්බවයි. ඊශ්‍රායලය මෙම භුමිය පිළිබදව වාද විවාද පැවැත්විය යුතු බවත් අවසානයේ දී අවසන් දේශ සීමා පිලිබද එකගත්වයට පත් විය යුතු බවයි.

හමාස් වැනි අනෙක් පලස්තීන කණ්ඩායම් අවධාරණයකරනු ලබන්නේ පලස්තීනය විසින් බටහිර ඉවුර ගාසා තීරයය හා නැගෙනහිර ජේරැසලම පමණක් පාලනය කිරිම නොකළ යුතු බවත් සියළු සැබැ ඊශ්‍රායල භුමිය ද ඊට අදාල විය යුතු බවත්ය. මෙම හේතුව මත හමාස් සංවිධානය සාම ක්‍රියාවලිය දකින්නේ ˝ආගමිකව අකැප හා දේශපාලනිකව ලගා කර ගත නොහැකි දෙයක් ලෙසයි.˝

වෙනත් ගැටළු


උසින් මීටර් 126 ක් පමණ වන ලක්ෂපාන ඇල්ල උස අනූව ශ්‍රී ලංකාවේ  8වැනි හා ලෝකයේම 625වැනි ස්ථානයේ පසුවන දියඇල්ල වෙයි. එය නුවරඑළිය පරිපාලන දිස්ත්‍රික්කයේ හැටන්හී පිහිටා ඇත.

කෙහෙල්ගමු ඔයට සම්බන්ධවන ස්ථානයට ආසන්න මස්කෙළිය ඔයෙන් ලක්ෂපාන දියඇල්ල නිර්මාණය වී තිබෙයි.

ජනශ්‍රැති
පැරණි ජනශ්‍රැතියකට අනූව බුදුන් වහන්සේ ශ්‍රී පාදස්ථානයට වැඩම කරන අතරතුරදී, මෙහි සිට ඉරුණු සිවුර පිරියම් කර ගත් බව පැවසෙයි.

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ දියඇලි

ආශ්‍රිත

බාහිර සබැඳි

ශ්‍රී ලංකාවේ දිය ඇලි

ලක්ෂපාන ඇල්ල


A Igreja Presbiteriana Guiana  (IPG) - em inglês Guyana Presbyterian Church - é uma denominação presbiteriana, estabelecida na Guiana em 1880, pelo Rev. John Morton, pastor da Igreja Presbiteriana do Canadá.

História

Em 1880, o Rev. John Morton, missionário da Igreja Presbiteriana do Canadá, visitou a Guiana e solicitou a abertura da missão no país.

A partir do crescimento da missão, foi organizado um presbitério em 1945, que posteriormente passou a se chamar Igreja Presbiteriana Guiana.

Em 1984 a denominação passou a praticar a ordenação de mulheres.

Relações Intereclesiásticas

A denominação é membro da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas.

Denominações presbiterianas na Guiana
Membros da Comunhão Mundial das Igrejas Reformadas

Igreja Presbiteriana Guiana


Proshchai, Gulsary! (cirílico: Прощай, Гульсары!, literalmente en español: "¡Adiós, Gulsari!") es una película kazaja encauzada en los géneros dramático y romántico, dirigida por Ardak Amirkulov. Fue estrenada por primera vez en Kazajistán en el año 2008.

Argumento
La película está basada en la novela del autor kirguiso, Chingiz Aitmátov, que publicó por primera vez en el año 1966 y que no llegó a ser traducida al español hasta el año 1989, bajo el título Adiós, Gulsari.

La historia se desarrolla poco después de la Segunda Guerra Mundial en la República Socialista Soviética de Kazajistán, donde un granjero llamado Tanabai (interpretado por Dokhdurbek Kydyraliyev), junto a su esposa Zhaydara (interpretada por Raikhan Aitkhozhanova) e hijos de corta edad, viven en la montaña dedicándose al cuidado, doma y cría de caballos. La vida sencilla de Tanabai, un herviente miembro del partido comunista, se ve alterada cuando le ofrecen el reto de intentar domar el caballo Gulsari, un ejemplar único en la región al ser de pura raza, puesto que la mayoría fueron usados en la guerra y pocos quedaban ya. Su antiguo dueño falleció y desde ese día, la viuda (interpretada por Nurlan Sanzhar) era la única a quien el caballo dejaba acercarse. Después de varios intentos fallidos, al ganarse la confianza de Gulsari, la relación que empezó a establecer con el caballo le cambió el resto de la vida, además de acercarle más a la joven viuda de la misma forma que cada día, se alejaba más del partido y, principalmente, debido a sus decisiones en relación con el futuro del caballo, así como de la vida de su familia.

Reparto
 Dokhdurbek Kydyraliyev, como Tanabai.
 Raikhan Aitkhozhanova, como Zhaydara.
 Janel Makazhanova, como la viuda y amante de Tanabai.
 Nurlan Sanzhar, como mejor amigo Tanabai.

Recepción
En kinopoisk, una de las principales páginas de cine de Rusia, obtuvo una puntuación de 8,1 sobre 10.

Galardones
 2008
 Premio al mejor director (Ardak Amirkul) y Mejor Actor (Dogdurbek Kydyraliev) - Festival Internacional de Issyk-Kul (Kirguistán).
 Gran Premio del Festival Internacional de Eurasia (Turquía).
 Premio a la mejor actriz por Raikhan Aitkhozhanova - Unión de Cineastas de Kazajisstán.
 2010
 Premio del Público - Festival de Cine de Cottbus, Alemania.
 Premio Especial del Jurado - XVI Festival de cine y literatura de Gátchina.
 2011
 Premio Especial del Jurado - Festival Internacional de Cine de Irán (Isla de Kish).

Referencias

Enlaces externos
 Прощай, Гульсары! en la web oficial de la productora de la película, Kazakhfilm Studios (en kazajo).

Películas dirigidas por Ardak Amirkulov

Proshchai, Gulsary!


Agrilus ingae é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, em 2005.

Referências

ingae

Agrilus ingae


L'Espagne participe aux Jeux olympiques de 2022 à Pékin en Chine du 4 au . Il s'agit de sa  participation à des Jeux d'hiver.

Délégation

Sportifs
Le Comité olympique espagnol annonce le  sa sélection de quatorze sportifs pour les Jeux olympiques d'hiver de 2022. Neuf d'entre eux dépendent de la Real Federación Española de Deportes de Invierno (Fédération Royale Espagnole des Sports d'Hiver, RFEDI), les cinq autres sont issus de la Real Federación Española de Deportes de Hielo (Fédération Royale Espagnole des Sports de Glace, RFEDH). Les principales chances de médaille espagnoles sont les deux engagés en snowboard Lucas Eguibar et Queralt Castellet. Les athlètes de l'équipe d'Espagne participent aux épreuves suivantes :

Dirigeants sportifs et politiques
Alors qu'un « boycott diplomatique » des Jeux de Pékin en raison de la violation par la Chine des droits de l'homme concernant les Ouïghours au Xinjiang est évoqué par plusieurs pays, le gouvernement espagnol annonce ne s'y associer qu'en cas d'accord unanime des 27 pays de l'Union européenne (UE). Alors que ce boycott est effectif pour plusieurs anglo-saxons, les pays de l'UE adoptent des positions divergentes et l'Espagne décide d'envoyer une représentation institutionnelle conforme à ses usages passés pour un évènement sportif de cette importance. Ainsi, Miquel Iceta, ministre de la culture et des sports se déplace à Pékin en compagnie de son secrétaire général Víctor Francos et ils participent à la cérémonie d'ouverture. Présents jusqu'au 6 février, ils sont ensuite censés être relayés par José Manuel Franco, président du Conseil supérieur des Sports, entre le 7 et le 12 février. Franco, testé positif au SARS-Cov-2 avant son départ, est cependant contraint de rester en Espagne et de respecter une période d'isolement.

Alejandro Blanco, président du Comité olympique espagnol, est présent à Pékin accompagné de sa secrétaire générale Victoria Cabezas. Ils profitent de ces Jeux pour rencontrer leurs homologues bosniens dans l'optique d'une potentielle candidature de « Barcelone Pyrénées » associée à Sarajevo aux Jeux d'hiver de 2030.

Cérémonies d'ouverture et de clôture
L'Espagne est la  délégation, après l'Arménie et avant le Liechtenstein, à entrer dans le stade national de Pékin au cours du défilé des nations durant la cérémonie d'ouverture. Pour la première fois aux Jeux olympiques d'hiver, le Comité international olympique autorise que les différentes délégations présentent deux porte-drapeau, une femme et un homme, pour la cérémonie d'ouverture. Regino Hernández, snowboardeur médaillé de bronze aux Jeux olympiques de Pyeongchang, est initialement pressenti pour être le porte-drapeau masculin par la fédération espagnole des sports d'hiver mais il annonce arrêter sa carrière internationale en janvier 2022. Le Comité olympique espagnol choisit Queralt Castellet et Ander Mirambell pour cette fonction.

Les délégations défilent mélangées lors de la cérémonie de clôture à la suite du passage de l'ensemble des porte-drapeaux des nations participantes. Le drapeau espagnol est porté cette fois par Adrià Díaz, qui a obtenu avec sa partenaire Olivia Smart le premier diplôme olympique espagnol en danse sur glace.

Médaillés

Résultats

Patinage artistique

Skeleton

L'assignation des 25 quotas pour l'épreuve masculine de skeleton se fait sur la base d'un classement de la Fédération internationale de bobsleigh et de tobogganing concernant la saison 2021-2022, s'arrêtant au  et limitant le nombre maximal de places à laquelle peut prétendre une nation. Ander Mirambell,  de ce classement, obtient pour l'Espagne le dernier quota disponible, quota qui lui revient.

L'épreuve de skeleton se déroule le 10 et le  à raison de deux manches par jour.  de la première manche, il est  et dernier de la deuxième manche et  du classement général au terme de la première journée. Étant à nouveau classé au même rang à l'issue de la troisième manche, il ne peut participer à la dernière manche réservée aux 20 premiers. Il termine  au classement final.

Ski acrobatique

Le système de qualification du ski acrobatique est établi par la Fédération internationale de ski (FIS) entre le  ou le  selon les disciplines et le . Pour se qualifier, les athlètes doivent satisfaire aux critères d'éligibilité de base en matière d'âge, d'aptitude médicale, de points et avoir figuré au moins une fois dans les 30 premiers d'une manche de Coupe du monde de ski acrobatique durant la période de qualification ou des Championnats du monde de ski acrobatique 2021 pour être présents dans un classement établi par la FIS. Ce classement permet ensuite la distribution des quotas dans la limite de quatre au maximum par pays et par épreuve. Le slopestyle et le Big air disposent en outre d'un classement commun. L'Espagne dispose de deux quotas pour les épreuves masculines de slopestyle et de Big air. Ces quotas sont attribués à Javier Lliso et Thibault Magnin qui sont les premiers Espagnols à participer au slopestyle depuis son introduction aux Jeux olympiques d'hiver en 2014 et au Big air qui fait son entrée aux Jeux à l'occasion de l'édition 2022.

La qualification du Big air se déroule le 7 février. Le classement est établi sur la base des deux meilleurs des trois sauts réalisés par chaque athlète. Javier Lliso, quatrième du classement provisoire après son premier saut, obtient après son troisième essai 170,75 points, ce qui lui permet d'être neuvième et d'être qualifié pour la finale rassemblant les douze meilleurs. Thibault Magnin, qui rate ses réceptions sur ses deux premières tentatives, est lui  avec 79,75 points et est donc éliminé. Lors de la finale disputée le 9 février, Lliso atteint 171,50 points en addition de ses deuxième et troisième tentatives et se classe sixième à 9,5 points du podium. Il remporte ainsi un diplôme olympique qui est alors le dixième de l'Espagne dans l'histoire des Jeux olympiques d'hiver.

Le 15 février, Lliso et Magnin entrent en lice lors des qualifications du slopestyle. Chaque concurrent dispose de deux tentatives pour effectuer son parcours, seul l'essai le mieux noté compte pour établir le classement. Lliso échoue dans son premier passage et réussit 69,16 points ensuite, ce qui le classe en  position. Magnin rate ses deux tentatives et se classe  et dernier. La finale étant réservée aux douze premiers, les deux Espagnols sont éliminés.

Ski alpin

Le système de qualification du ski alpin est établi par la FIS entre le  et le . Pour se qualifier, une nation doit avoir au moins un athlète répondant aux critères d'éligibilité de base en matière d'âge, d'aptitude médicale et de points pour figurer dans le classement établi par la FIS. Une fois les quotas olympiques attribués, les comités olympiques nationaux les répartissent parmi leurs athlètes éligibles. L'Espagne dispose de trois quotas pour les épreuves de ski alpin, deux pour les hommes et un pour les femmes. Ces quotas sont attribués à Adur Etxezarreta, Joaquim Salarich et Núria Pau.

Núria Pau dispute le 7 février le slalom géant et est porteuse du dossard numéro 48. Quarantième de la première manche à 6 secondes 63 centièmes de la Suédoise Sara Hector, elle chute à cinq portes de l'arrivée de la deuxième manche et abandonne. Elle se satisfait d'avoir  à l'issue de la course.

Adur Etxezarreta participe à la descente puis au super G. Concernant la descente, il se distingue lors des entraînements qu'il termine en deuxième et septième position. Il aurait cependant été exposé à une disqualification si les règlements de la compétition avaient été appliqués lors de ces entraînements. Porteur du dossard numéro 32, il se classe  de la course qui se déroule le 7 février. Ce résultat est le meilleur pour un Espagnol dans cette discipline aux Jeux olympiques, la précédente performance datant de 1980 avec une  place pour Francisco Fernández Ochoa. Sur le super G qui a lieu le lendemain, Etxezarreta, parti en  position, fait une faute et manque le passage d'une porte, ce qui provoque son abandon. Il tire un bilan positif de ses Jeux grâce à sa prestation en descente : .

Joaquim Salarich entre en lice le 16 février à l'occasion du slalom. Alors qu'il dispute la meilleure saison de sa carrière, il annonce avant la course être content s'il termine dans les quinze premiers tout en ayant des ambitions plus élevées. S'élançant en première manche avec le dossard 29, il passe au premier intermédiaire avec le troisième temps des engagés, soit 21 centièmes de seconde d'avance sur l'Autrichien Johannes Strolz qui gagne cette manche. Il commet ensuite une faute d'intérieur, sort de la piste ce qui le contraint à l'abandon. Il fait partie des 36 skieurs sur 88 partants à ne pas terminer cette première manche et à être éliminés. Salarich se désole de ne pas avoir pu finir la course tout en soulignant que sa prestation jusqu'à sa sortie , justifiant cela par son temps intermédiaire.

Ski de fond

L'Espagne dispose théoriquement de quatre quotas pour les épreuves de ski de fond, un pour les femmes et trois pour les hommes, et décide d'utiliser deux des quotas masculins. Les sélectionnés sont Imanol Rojo pour les épreuves de distance (15 kilomètres, skiathlon et 50 kilomètres) ainsi que Jaume Pueyo en sprint disputé en style libre.

Pueyo dispute son épreuve le 8 février.  des qualifications en 2 min 55 s 76, il est éliminé, seuls les 30 premiers pouvant disputer la phase finale. L'écart entre Pueyo et le dernier qualifié est de 1 s 32. Il n'atteint pas son objectif de disputer les phases finales mais améliore de plus de 20 places le meilleur classement obtenu par un Espagnol sur cette épreuve, auparavant la propriété d'Imanol Rojo en 2014.

Rojo dispute sa première épreuve le 6 février. Lors du skiathlon, il est tout d'abord  à l'issue des 15 kilomètres en style classique et  à l'arrivée après les 15 derniers kilomètres disputés en style libre.  de cette épreuve en 2018, ce résultat montre une progression de l'athlète qui se montre  de ce résultat salué par le Comité olympique espagnol. Le 11 février, Rojo est  du 15 kilomètres disputé en style classique à plus de 3 minutes du vainqueur finlandais Iivo Niskanen. À l'issue de la course, il confie que le 50 kilomètres du 19 février est son principal objectif lors de ces Jeux olympiques. Sur cette épreuve disputée en style libre, il souhaite faire mieux que la  place de Juan Jesús Gutiérrez en 1992 et 1994. En raison de conditions météorologiques marquées par un vent violent, la course est réduite de 50 km à 28.4 km. Rojo, qui regrette cette réduction de distance, est à la lutte pour une place parmi les 20 premiers.  à moins de 5 kilomètres de l'arrivée, il se classe finalement  à l'arrivée à plus de 3 minutes du vainqueur russe Alexander Bolshunov. L'Espagnol se déclare satisfait sur ces Jeux d'avoir amélioré ses classements par rapport à l'édition 2018.

Snowboard

Le système de qualification pour les épreuves de snowboard est établi par la FIS entre le  ou le  selon les disciplines. Pour se qualifier, une nation doit avoir au moins un athlète répondant aux critères d'éligibilité de base en matière d'âge, d'aptitude médicale, de points et avoir figuré au moins une fois dans les 30 premiers d'une manche de Coupe du monde durant la période de qualification ou des championnats du monde 2021 pour être présents dans le classement établi par la FIS Au terme de cette période, l'Espagne obtient deux quotas, un chez les hommes en snowboard cross et un chez les femmes en half-pipe. Ceux-ci sont attribués à Lucas Eguibar et Queralt Castellet, respectivement médaillés d'or et de bronze dans leurs disciplines respectives lors des championnats du monde 2021.

Castellet commence les qualifications du half-pipe le 9 février. Son premier run lui permet d'obtenir la quatrième place des qualifications avec un total de 78.75 points. Elle n'améliore pas son score lors de son deuxième run mais conserve sa quatrième place et elle fait ainsi partie des 12 finalistes. Lors de la finale disputée le lendemain, le classement s'effectue sur la base du meilleur run pour chacune des concurrentes qui dispose de trois tentatives. Le deuxième essai de Castellet lui permet d'obtenir un total de 90.25 points et de passer deuxième du classement derrière l'Américaine Chloe Kim. La dernière tentative ne modifie pas le podium et Castellet est ainsi médaillée d'argent, remportant la cinquième médaille espagnole dans des Jeux olympiques d'hiver. Cette médaille est récompensée par l'état espagnol d'une prime de 60 000 euros.

La compétition de cross de Lucas Eguibar a lieu le 10 février. Gêné au cours de la saison par des douleurs dorsales, il vise une médaille. Lors des qualifications, les athlètes effectuent le parcours individuellement, le classement qui en est issu sert de base à la répartition des coureurs pour les huitièmes de finale à raison de quatre par série. Jusqu'à la finale, les deux premiers de chaque manche se qualifient pour le tour suivant, les deux derniers sont éliminés. Eguibar, tout d'abord  des qualifications, termine deuxième de son huitième de finale et fait de même en quart de finale. Lors de sa demi-finale, il prend le plus mauvais départ de sa série et n'arrive pas à progresser durant la course. Éliminé de la course aux médailles, il participe à la finale pour la cinquième place. Troisième de la course où il chute, il est septième du classement final, rééditant son résultat de 2014, et obtient un diplôme olympique, le onzième de l'histoire de son pays aux Jeux d'hiver. Il considère avoir été  en rappelant les difficultés qu'il a eues en préparation de ces Jeux olympiques.

Bilan
Avec une médaille d'argent pour Queralt Castellet, l'Espagne termine ces Jeux olympiques à la  place du tableau des médailles. May Peus, président de la RFEDI, met en avant la médaille et les résultats positifs d'ensemble des sportifs dépendant de sa fédération, soulignant que c'est la première fois que l'Espagne remporte au moins une médaille lors de deux éditions consécutives des Jeux olympiques d'hiver. Selon lui, ces résultats valident le travail de sa fédération et le soutien de certaines entreprises privées devenues sponsors des athlètes. Alejandro Blanco, président du Comité olympique espagnol, salue le travail de la RFEDI et fait de même concernant la RFEDH. Il souhaite se servir de la  espagnole à ces Jeux comme base de travail en vue de faire de l'Espagne un pays qui compte lors des Jeux d'hiver à « moyen terme ».

Plusieurs titres de presse sportive espagnole mettent également en avant le bilan positif de la délégation, soulignant la médaille mais également l'obtention de trois diplômes olympiques (certificat reçu par les 8 premiers de chaque épreuve) pour quatre athlètes, ce qui constitue un record pour un pays en manque d'infrastructures permettant de pratiquer ces disciplines. L'ensemble des performances des différents athlètes, que ce soit dans les sports de neige ou de glace, permet d'envisager une progression pour les prochaines éditions des Jeux olympiques d'hiver, progression qui serait majorée dans l'éventualité d'une organisation par Barcelone des Jeux de 2030. Queralt Castellet souligne également le déficit espagnol en matière d'équipements de sports d'hiver en s'appuyant sur son exemple et fait un lien entre un développement dans ce domaine et une amélioration des résultats des sportifs espagnols.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Jeux olympiques d'hiver de 2022
 Espagne aux Jeux olympiques

Liens externes
 Espagne sur le site du CIO
 Site du comité olympique espagnol

2022, Hiver
Espagne
Jeux olympiques

Espagne aux Jeux olympiques d'hiver de 2022


Kiriş ile şu maddeler kastedilmiş olabilir:
 Kiriş (anatomi)
 Kiriş (geometri)
 Kiriş (mimarlık)
 Kiriş (okçuluk)
 Kiriş, Kemer

Kiriş


{| class="infobox vcard" style="font-size:90%; width:21em; text-align:left;"
Tetsuji Murakami  村上 哲次

|-
!
Rođen31. ožujka 1927., Shizuoka
Umro24. siječnja 1987., Pariz
Borilačka vještinaKarate
Nivo10. Dan
UčiteljGichin Funakoshi
|}

Tetsuji Murakami (村上 哲次; Shizuoka, 31. ožujka 1927. – Pariz 24. siječnja 1987.), japanski karateka, osnivač karatea u Europi. Nosilac je 10. Dana u karateu.

Životopis
Tetsuji Murakami je rođen 1927. u prefekturi Shizuoka u Japanu. Kad je imao devetnaest godina, počeo je vježbati karate pod nadzorom Masajija Yamagushija, učenika Gichina Funakoshija. Vježbao je deset godina, učivši i druge vještine: kendo, aikido i iaido.

Godine 1957. u Francusku ga je pozvao Henry Plée s Francuske akademije borilačkih vještina. Godine 1959. u Italiju ga je pozvao Vladimir Malatesti. Do 1960. godine, njegova sposobnost i karizma počeli su praviti najbolje karate učenike u Europi. Njegov se utjecaj postupno proširio na Njemačku, Englesku, Jugoslaviju, Alžir, Portugal i Švicarsku. Godine 1968. godine otputovao je natrag u Japan gdje je trenirao sa Shigeru Egami.

Pod utjecajem Egamija, Murakami je poboljšao svoje tehnike, integrirajući tehniku zvanu irimi. Koristeći ono što je promatrao, odlučio je napraviti duboku transformaciju u svojim tehnikama i praksi. U Europu se vratio kao predstavnik škole Shotokai. Među njegovim studentima bili su Louis Carvalho, Patrick Herbert, Antonio Maltoni, Borko Jovanović, Leopoldo Ferreira, Pierre-John Boyer i José Ivo Pinto Mendes.

Tetsuji Murakami je umro u Parizu, 24. siječnja 1987. godine.

Izvori

Vanjske poveznice
 Tetsuji Murakami Sensei

Japanski karatisti

Tetsuji Murakami


Brassó was an administrative county (comitatus) of the Kingdom of Hungary. Its territory is now in central Romania (south-eastern Transylvania). The capital of the county was Brassó (Brașov in Romanian, Kronstadt in German).

Geography

Brassó County shared borders with Romania and the Hungarian counties of Fogaras, Nagy-Küküllő, and Háromszék. The river Olt formed part of its northern border. The ridge of the Southern Carpathian Mountains forms its southern border. Its area was  around 1910.

History
The Brassó/Kronstadt region was settled by German colonists since the 12th century. Brassó County was formed in 1876, when the administrative structure of Transylvania was changed, and was centered on the former Saxon seat of Kronstadt/Brașov. In 1920, by the Treaty of Trianon, the county became part of Romania. Its territory lies in the present Romanian county of Brașov.

Demographics

Subdivisions

In the early 20th century, the subdivisions of Brassó County were:

Notes

References

Kingdom of Hungary counties in Transylvania

Brassó County


هوت فيين : هو إقليم فرنسي تابع لمنطقة ليموزان . أخذ اسمه من نهر فيين . عاصمته هي ليموج و يبلغ عدد سكانه 353 893 نسمة .

أعلام
 آني لو كلارك

مراجع

أقاليم آكيتين الجديدة
تأسيسات سنة 1790 في فرنسا
جبال الكتلة الوسطى
دول وأقاليم أسست في 1790

فيين العليا (إقليم فرنسي)


Henryk Jan Botor, poljski skladatelj, orguljaš, dirigent i glazbeni pedagog, istaknuti suvremeni skadatelj orguljske i liturgijske glazbe. Sveučilišni je predavač na Katedri crkvene glazbe Glazbene akademije u Krakowu.

Osnovnu glazbenu školu pohađa u rodnom Tychyu, a srednju u Bielsko-Białi, smjer glasovir. Na Glazbenoj akademiji u Krakowu diplomirao glazbenu pedagogiju (1984.), skladanje (u klasi prof. Stanchowskog, 1989.) i orgulje (u klasi prof. Semeniuk-Podraz, 1989.). Usavršavao se 1990. na ljetnoj orguljaškoj školi u Haarlemu te u Njemačkoj i Nizozemskoj. Nastupao i surađivao s Narodnim simfonijskim orkestrom Poljskog radija, Krakowskom i Šleskom filharmonijom. Koncertirao na Šleskim danima poljske glazbe, Glazbenim danima krakovskih skladatelja i diljem Poljske. Skladao je glazbu za četiri dokumentarna filma. Dobitnik je prve nagrade na Natjecanju »Vox Basilicae Calissiensis« (1997.) i treće nagrade na Međunarodnom skladateljskom natjecanju u Krakowu (2004.).

Izvori

Dirigenti
Glazbeni pedagozi
Orguljaši
Poljski skladatelji
Poljski glazbeni pedagozi

Henryk Jan Botor


André Luiz Silva do Nascimento (São João del-Rei, 27 de janeiro de 1980), mais conhecido pela alcunha de André Luiz, é um ex-jogador de futebol brasileiro, que atuava como zagueiro central ou volante.

Carreira
Em janeiro de 2013 rescinde seu contrato com o Nancy.

Ligações externas

 Perfil no Sambafoot

Futebolistas da Sociedade Esportiva Palmeiras
Futebolistas da Association Sportive Nancy-Lorraine
Futebolistas do Clube Atlético Mineiro
Futebolistas do Ipatinga Futebol Clube
Futebolistas brasileiros expatriados
Futebolistas do Cruzeiro Esporte Clube
Futebolistas de Minas Gerais
Pessoas vivas
Nascidos em 1980
Futebolistas do Tupi Football Club
Naturais de São João del-Rei

André Luiz Silva do Nascimento


An Dactylorhiza wiefelspuetziana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Daniel Tyteca. An Dactylorhiza wiefelspuetziana in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza wiefelspuetziana


Dicranoglossus resplendens es una  especie de coleóptero adéfago perteneciente a la familia Carabidae y el único miembro del género monotípico Dicranoglossus.

Referencias

Enlaces externos
 Dicranoglossus en ION

Helluonina

Dicranoglossus


Ghost Opera este cel de-al optulea album de studio lansat de formația americană Kamelot. Acesta a fost lansat în 2007 de către SPV GmbH/Steamhammer Records, pe data de 1 iunie în Germania, pe 4 iunie în Europa și pe 5 iunie, în Statele Unite ale Americii. Acesta este primul album de studio cu clăparul Oliver Palotai și ultimul cu basistul Glenn Barry.

Listă melodii
Toate melodiile sunt scrise de Kamelot.

Personal

Kamelot
 Roy Khan – vocalist, clape ocazionale
 Thomas Youngblood – chitară
 Glenn Barry – chitară bas
 Casey Grillo – baterie
 Oliver Palotai – clape

Invitați
 Miro – orchestrații, și clape suplimentare
 Simone Simons – voce feminină  pe "Blücher",
 Amanda Somerville – voce feminină pe "Mourning Star", pe "Love You to Death", pe "Season's End" și pe "Ghost Opera"
 Sascha Paeth – chitare suplimentare
 Cor – Amanda Somerville, Thomas Rettke, Robert Hunecke-Rizzo și Cinzia Rizzo

Referințe

Albume din 2007
Albume de Kamelot

Ghost Opera


Automobilska utovarna dizalica (ili samo utovarna dizalica) u prvom je redu namijenjena za utovar i istovar vozila na kojemu je ugrađena (montirana). Takve dizalice imaju hidraulički pogon, a napravljeni su s teleskopskim dohvatnikom, koljenčastim dohvatnikom ili kombinacijom tih dviju izvedbi. Nosivost takvih dizalica iznosi od 0,5 do 9,5 tona. Automobilska utovarna dizalica teške izvedbe, za teretnjak iznad 9 tona korisnog tereta s četiri podupore, može imati najveću nosivost 6,65 tona pri dosegu od 1,85 metar ili 2 tone pri dosegu od 7 metara.

Vozne dizalice

Vozna dizalica, vozni granik, mobilna dizalica ili mobilni granik je okretna dizalica na voznom postolju sa samostalnim pogonom za vožnju do mjesta uporabe. Ovisno o dostupnosti mjestu uporabe, vozne dizalice imaju vozno postolje na automobilskim kotačima (pneumatici), na gusjenicama ili na željezničkim kotačima za vožnju po pruzi. Vozne dizalice izrađuju se danas za dizanje i najtežih tereta, te za visine dizanja i preko 100 metara.

Vozne dizalice cestovna su ili pružna vozila s uređajima za dizanje koji najčešće imaju okretne dohvatnike. U vozne se dizalice ubrajaju cestovne dizalice koje imaju kotače s gumama, automobilske utovarne dizalice, dizalice gusjeničari i pružne dizalice koji se kreću po tračnicama. Sve vozne dizalice imaju svoje vlastito energetsko postrojenje.

Cestovne dizalice
Prije su se razvrstavale dizalice na mobilne (pokretne) i automobilske. S vremenom su te razlike nestale, pa se danas razvrstavaju na cestovne dizalice s rešetkastim dohvatnikom i cestovne dizalice s teleskopskim dohvatnikom.

Izvori

Vanjske poveznice

Dizalice

Automobilska utovarna dizalica


O massacre de Plaine Savo ocorreu em 2 de fevereiro de 2022 no território de Djugu, na província de Ituri, na República Democrática do Congo, quando mais de 60 civis foram mortos.

Massacre
Nas primeiras horas de 2 de fevereiro de 2022, insurgentes da Cooperativa para o Desenvolvimento do Congo (CODECO) armados com machetes e "armas brancas" realizaram um massacre de mais de 60 moradores de Plaine Savo, um campo para deslocados internos na província de Ituri, no nordeste da República Democrática do Congo, onde vivem cerca de 4.000 pessoas.

Um morador local disse: «Ouvi gritos pela primeira vez quando ainda estava na cama. Em seguida, vários minutos de tiros. Fugi e vi tochas e pessoas gritando por socorro e entendi que eram os milicianos da CODECO que haviam invadido nosso local.»

Quatro pessoas, incluindo o chefe comunitário Bahema N'adhere, foram levadas ao hospital por causa dos ferimentos.

Dois dias após o massacre, ou seja, em 4 de fevereiro de 2022, mais de 50 caixões foram enterrados em uma vala comum cavada no próprio local do massacre. Alguns corpos foram recuperados por suas famílias para serem sepultados em suas aldeias de origem.

Massacres na República Democrática do Congo
Plaine Savo
2022 na República Democrática do Congo

Massacre de Plaine Savo


John V may refer to:

 Patriarch John V of Alexandria or John the Merciful (died by 620), Patriarch of Alexandria from 606 to 616
 John V of Constantinople, Patriarch from 669 to 675
 Pope John V (685–686), Pope from 685 to his death in 686
 John V of Jerusalem, Greek Orthodox Patriarch of Jerusalem in 706–735
 John V the Historian or Hovhannes Draskhanakerttsi, Catholicos of Armenia from 897 to 925
 John V of Gaeta (1010–1040)
 John V of Naples (died 1042), Duke from 1036 to 1042
 John V, Count of Soissons, (1281–1304)
 John V, Margrave of Brandenburg-Salzwedel (1302–1317)
 John V Palaiologos (1332–1391), Byzantine Emperor from 1341
 John V, Count of Sponheim-Starkenburg (1359–1437), German nobleman
 John V, Lord of Arkel (1362–1428)
 John V, Duke of Brittany (1389–1442), Count of Montfort
 John V, Duke of Mecklenburg (1418–1443)
 John V, Count of Hoya (died 1466), nicknamed the Pugnacious or the Wild
 John V, Count of Armagnac (1420–1473)
 John V, Duke of Saxe-Lauenburg (1439–1507)
 John V, Count of Oldenburg (1460–1526)
 John V, Prince of Anhalt-Zerbst (1504–1551), German prince of the House of Ascania and ruler of Anhalt-Dessau
 John V of Portugal (1689–1750), King of Portugal and the Algarves

See also
 John 5, the fifth chapter of the Gospel of John
 John 5 (guitarist) (John William Lowery, born 1971), American guitarist
 Johann V, Duke of Mecklenburg-Schwerin
 Jean V de Bueil (1406–1477)

John V


Kauern ist ein Ortsteil von Langenwetzendorf im Landkreis Greiz in Thüringen.

Lage
Kauern liegt wenige hundert Meter nördlich von Lunzig entfernt am Ostufer der Leubatalsperre. Die Bundesstraße 92 führt nordöstlich vorüber und über eine Ortsverbindungsstraße ist der Weiler zu erreichen. Die nach Westen neigende plateauartige Hanglage des Thüringer Schiefergebirges wird ackerbaulich genutzt.

Geschichte
Der Weiler wurde am 5. Juni 1375 erstmals urkundlich erwähnt. Bereits 1503 wurde die Kauernmühle erstmals im Zins- und Fronregister zu Gera und Schleiz urkundlich registriert. Die Mühle musste im Juli 1954 wegen starken Hochwasser geräumt werden. Der Mahlbetrieb kam zum Erliegen. Durch den Bau der Leubatalsperre  erfolgte 1976–1978 der Abriss. Das ganze Gelände befindet sich unter dem Wasserspiegel der Sperre. Der Weiler war und ist landwirtschaftlich geprägt. Für den Tourismus ist die Talsperre wichtig. Mit Stand von 2012 lebten 36 Einwohner im Ort. Am 31. Dezember 2013 wurde die Gemeinde Lunzig nach Langenwetzendorf eingemeindet, wodurch Kauern ein Ortsteil von Langenwetzendorf wurde.

Einzelnachweise

Weblinks

Ort im Landkreis Greiz
Geographie (Langenwetzendorf)
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Greiz)
Ersterwähnung 1375
Gemeindeauflösung 1950

Kauern (Langenwetzendorf)