Republika Hrvatska je različitih klimatskih i zemljišnih uvjeta, zbog čega vinogradarska područja Republike Hrvatske dijelimo na 3 regije: Istočna kontinentalna Hrvatska, Zapadna kontinentalna Hrvatska i Primorska Hrvatska. Svaka regija podijeljena je na podregije, vinogorja i vinogradarske položaje. Podjela vinogorja na položaje utvrđuje se sukladno Listi zemljopisnih oznaka (Narodne novine« br. 6/04 i 111/2008). Pravilnik o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske nabraja sljedećih dvanaest podregija koje Pravilnik o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze grupira u četiri vinorodne (vinogradarske) zone proizvodnje:

Vinogradarska regija Istočna kontinentalna Hrvatska

Hrvatsko Podunavlje (zona CI)
Vinogorja u Hrvatskom Podunavlju su: Srijem, Erdut i Baranja.

Vinogradarska podregija Hrvatsko Podunavlje pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CI prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske su: Alicante Bouschet, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Frankovka, Gamay bojadiser, Gamay crni, Graševina, Kadarka, Kerner bijeli, Manzoni bijeli, Merlot, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat žuti, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Portugizac, Rajnski rizling, Rizvanac, Ružica crvena, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Syrah, Traminac bijeli, Traminac crveni, Zweigelt.

Slavonija (zona CI)
Vinogorja u Slavoniji su: Đakovo, Slavonski Brod, Nova Gradiška, Požega – Pleternica, Kutjevo, Daruvar, Pakrac, Feričanci, Orahovica – Slatina i Virovitica.

Vinogradarska podregija Slavonija pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CI prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Blauburger, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Frankovka, Gamay bojadiser, Gamay crni, Graševina, Kadarka, Kerner bijeli, Malbec crni, Manzoni bijeli, Merlot, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat ruža crni, Muškat žuti, Nebiolo, Neuburger, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Rizvanac, Ružica crvena, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Syrah, Traminac bijeli, Traminac crveni, Tribidrag, Verduzzo, Viognier bijeli, Zelenac slatki, Zweigelt.

Vinogradarska regija Zapadna kontinentalna Hrvatska

Moslavina (zona B)
Vinogorja u Moslavini su: Voloder – Ivanić-Grad i Čazma.

Vinogradarska podregija Moslavina pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje B prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Blauburger, Cabernet cortis, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Dišeća ranina bijela, Dornfelder, Frankovka, Gamay bojadiser, Gamay crni, Graševina, Johanniter, Kadarka, Kerner bijeli, Kraljevina, Lovrijenac, Manzoni bijeli, Merlot, Merzling, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat žuti, Neuburger, Phoenix, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavec žuti, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Regent, Rizvanac, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Solaris, Staufer, Syrah, Škrlet, Traminac bijeli, Traminac crveni, Zweigelt.

Prigorje – Bilogora (zona B)
Vinogorja u Prigorju – Bilogori su: Dugo Selo – Vrbovec, Kalnik, Koprivnica – Đurđevac, Bilogora, Zelina i Zagreb.

Vinogradarska podregija Prigorje – Bilogora pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje B prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Blauburger, Cabernet cortis, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Dornfelder, Frankovka, Gamay bojadiser, Gamay crni, Graševina, Johanniter, Kadarka, Kerner bijeli, Kleščec bijeli, Kraljevina, Lovrijenac, Manzoni bijeli, Merlot, Merzling, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat žuti, Phoenix, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavec žuti, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Regent, Rizvanac, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Solaris, Staufer, Syrah, Škrlet, Traminac bijeli, Traminac crveni, Veltlinac crveni, Zweigelt.

Plešivica (zona B)
Vinogorja u Plešivici su: Samobor, Plešivica – Okić, Sveta Jana, Krašić i Ozalj – Vivodina.

Vinogradarska podregija Plešivica pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje B prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Blauburger, Cabernet cortis, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Dornfelder, Frankovka, Gamay bojadiser, Gamay crni, Graševina, Johanniter, Kadarka, Kavčina crna, Kerner bijeli, Kraljevina, Lipovina, Lovrijenac, Manzoni bijeli, Merlot, Merzling, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat morio, Muškat ottonel, Muškat žuti, Neuburger, Phoenix, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavec žuti, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Regent, Rizvanac, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Solaris, Staufer, Syrah, Šipelj, Traminac bijeli, Traminac crveni, Veltlinac crveni, Veltlinac zeleni, Zelenac slatki, Zweigelt.

Pokuplje (zona B)
Vinogradarska podregija Pokuplje pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje B prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Blauburger, Cabernet cortis, Chardonnay, Dišeća ranina bijela, Dornfelder, Frankovka, Graševina, Johanniter, Kavčina crna, Kerner bijeli, Lovrijenac, Manzoni bijeli, Merlot, Merzling, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat žuti, Phoenix, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavec žuti, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Regent, Rizvanac, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Solaris, Staufer, Šipelj, Škrlet, Traminac bijeli, Traminac crveni, Zelenac slatki, Zweigelt.

Zagorje – Međimurje (zona B)

Vinogorja u Zagorju – Međimurju su: Međimurje, Varaždin, Ludbreg, Krapina, Zlatar, Zabok, Klanjec, Stubica, Pregrada i Zaprešić.

Vinogradarska podregija Zagorje – Međimurje pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje B prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Belina Hižakovo, Blauburger, Cabernet cortis, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Chardonnay, Dišeća ranina bijela, Frankovka, Gamay bojadiser, Graševina, Johanniter, Kavčina crna, Kerner bijeli, Kraljevina, Lipovina, Lovrijenac, Manzoni bijeli, Merlot, Merzling, Mirkovača, Modra kosovina, Moslavac, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat žuti, Phoenix, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Portugizac, Radgonska ranina, Rajnski rizling, Ranfol, Regent, Rizvanac, Sauvignon, Semillon, Silvanac zeleni, Smudna belina, Sokol, Solaris, Stara hrvatska belina, Staufer, Svetokriška belina, Syrah, Traminac bijeli, Traminac crveni, Trollinger blau, Veltlinac crveni, Veltlinac zeleni, Zelenac slatki, Zweigelt.

Vinogradarska regija Primorska Hrvatska

Hrvatska Istra (zona CII)
Vinogorja u Hrvatskoj Istri su: Zapadna Istra, Centralna Istra i Istočna Istra.

Vinogradarska podregija Hrvatska Istra pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CII prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Ancellotta, Barbera, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Carmenere crni, Chardonnay, Croatina crna, Frankovka, Gamay bojadiser, Hrvatica, Malvazija istarska, Manzoni bijeli, Merlot, Muškat bijeli, Muškat crveni, Muškat ottonel, Muškat ruža crni, Muškat žuti, Nebiolo, Petit verdot, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Refošk, Sauvignon, Sauvignonasse, Semillon, Syrah, Tempranillo, Teran, Trebbiano Toscano, Verduzzo, Viognier bijeli, Žlahtina.

Hrvatsko primorje (zona CII)
Vinogorja u Hrvatskom primorju su: Opatija – Rijeka – Vinodol, Krk, Rab, Cres – Lošinj i Pag.

Vinogradarska podregija Hrvatsko primorje pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CII prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Babić, Bilan bijeli, Brajda crna, Brajdica bijela, Chardonnay, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Croatina crna, Debejan crni, Debit, Draganela, Frankovka, Gamay bojadiser, Gegić, Grenache blanc, Grenache noir, Hrvatica, Jarbola, Magrovina, Malvazija istarska, Manzoni bijeli, Maraština, Mejsko belo, Merlot, Muškat crveni, Muškat ruža crni, Muškat žuti, Nebiolo, Ošljevina, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavac mali crni, Plavčina, Plavica, Plavina, Refošk, Rušljin crni, Sansigot, Sauvignon, Semillon, Syrah, Teran, Trbljan, Tribidrag, Trojišćina crvena, Verdić, Volarovo, Žlahtina, Žumić.

Sjeverna Dalmacija (zona CIII)
Vinogorja u Sjevernoj Dalmaciji su: Zadar – Biograd, Šibenik i Primošten.

Vinogradarska podregija Sjeverna Dalmacija pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CIII prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Babić, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Carignan, Chardonnay, Cinsaut, Debit, Grenache blanc, Grenache noir, Lasina, Maraština, Merlot, Mourverdre, Muškat crveni, Muškat žuti, Plavac mali crni, Plavina, Pošip bijeli, Rkaciteli, Sauvignon, Svrdlovina crna, Syrah, Trebbiano Romagnolo, Trebbiano Toscano, Trbljan, Tribidrag, Vranac, Zadarka.

Dalmatinska zagora (zona CII)
Vinogorja u Dalmatinskoj zagori su:

 Benkovac – Stankovci,
 Skradin,
 Knin,
 Promina,
 Drniš,
 Sinj–Vrlika (Sinj, Hrvace, Vrlika, Otok, Trilj, Dicmo, Muć, Dugopolje),
 Kaštelanska zagora,
 Imotski i
 Vrgorac.

Vinogradarska podregija Dalmatinska zagora pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CII prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučeni kultivari vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih kultivara vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Babić, Blatina, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Carignan, Chardonnay, Cinsaut, Debit, Glavinuša, Graševina, Grenache blanc, Grenache noir, Kujundžuša, Lasina, Maraština, Medna, Merlot, Mourverdre, Muškat crveni, Muškat žuti, Ninčuša, Okatica bijela, Pinot bijeli, Pinot crni, Pinot sivi, Plavac mali crni, Plavina, Pošip bijeli, Rkaciteli, Sauvignon, Svrdlovina crna, Syrah, Trebbiano Toscano, Trbljan, Tribidrag, Trnjak, Viognier bijeli, Vranac, Zlatarica, Žilavka.

Srednja i Južna Dalmacija (zona CIII)

Vinogorja u Srednjoj i Južnoj Dalmaciji su: Kaštela – Trogir, Split – Omiš – Makarska, Neretva, Konavle i Mljet.

Vinogradarska podregija Srednja i Južna Dalmacija pripada vinorodnoj (vinogradarskoj) zoni proizvodnje CIII prema Pravilniku o zemljopisnim područjima uzgoja vinove loze Republike Hrvatske.

Preporučene sorte vinove loze po Pravilniku o Nacionalnoj listi priznatih sorti vinove loze Republike Hrvatske za ovu podregiju su: Alicante Bouschet, Babica, Babić, Bogdanuša, Bratkovina, Bratkovina crvena, Cabernet franc, Cabernet sauvignon, Cetinka, Chardonnay, Crljenak viški, Debit, Dobričić, Drnekuša, Glavinuša, Graševina, Grk, Kadarun, Kurtelaška bijela, Ljutac, Malvasija dubrovačka bijela, Maraština, Merlot, Mladenka, Mourverdre, Muškat crveni, Muškat ruža crni, Muškat žuti, Ninčuša, Plavac mali crni, Plavac mali sivi, Plavina, Pošip bijeli, Pošip crni, Prč, Rkaciteli, Syrah, Tempranillo, Trebbiano Toscano, Trbljan, Tribidrag, Viognier bijeli, Vlaška, Vranac, Vugava, Zlatarica, Žilavka.

Izvori

Vinogradarstvo u Hrvatskoj

Vinogradarska područja Republike Hrvatske


An Carex muricata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Carex muricata in nahilalakip ha genus nga Carex, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. m. ashokae
 C. m. cesanensis
 C. m. muricata

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Carex

Carex muricata


Scardust (în ) este o formație de progressive metal formată în 2013, în Ramat Gan, Israel. Trupa a fost înființată sub numele Somnia și și-a schimbat denumirea în anul 2015, după ce componenții ei au aflat că altcineva activa deja sub această denumire.

Istoric
În 2013, solista vocală Noa Gruman și pianistul și compozitorul Orr Didi au pus bazele unui duet numit Somnia, cu scopul de a pune în scenă o operă rock scrisă de amândoi, "Gates of Dawn". Ei au pregătit aranjamentele pentru o înregistrare care urma să cuprindă o orchestră simfonică, un cor și o formație heavy-metal. Gruman și Didi au înregistrat și un demo într-un studio particular, dar nu există până în prezent o înregistrare profesională a acestui proiect. Totuși, un single intitulat Betrayal este disponibil pe canalul YouTube al trupei Somnia.

Somnia
Spre sfârșitul lui 2013, bateristul Yoav Weinberg și basistul Yanai Avnet s-au alăturat duetului, care a devenit o formație completă. Chitaristul Yadin Moyal și claviaturistul Lior Goldberg au fost cooptați la începutul anului 2014, în timp ce primul produs al trupei, EP-ul Shadow, era aproape gata. Acesta a fost înregistrat la Cast Iron Studios și lansat pe 15 februarie 2015, însă doar în format digital, sub formă de fișiere FLAC sau mp3. Orr Didi s-a ocupat de compoziție, versuri și aranjamente. În afara unor solo-uri de chitară clasică și a unor claviaturi adiționale, el nu s-a implicat în orchestrație.

EP-ul cuprinde patru piese, Tantibus, Shards - Pt I: Birds, Shards - Pt II: Shadow și Shards - Pt III: Gravity, compuse de Orr Didi și Noa Gruman, în timp ce versurile îi aparțin lui Orr Didi. La înregistrare a mai participat un cor alcătuit din Yarden Gruman, Ita Mar, Shani Gruman și Carmel Cohen.

După lansarea EP-ului, membrii trupei au aflat că altcineva deține drepturile de autor pentru numele "Somnia", așa că au redenumit formația Scardust.

Scardust
În octombrie 2015, Scardust au participat la festivalul Melodic Alliance, desfășurat la clubul Gagarin din Tel Aviv, Israel, alături de Elvenking, Switchblade, Airborn și formații israeliene precum Desert sau Stormy Atmosphere. În decembrie 2015 au fost capul de afiș al unui concert desfășurat la Tel Aviv și intitulat "The SCARDUST Epic Experience". Toate biletele au fost vândute, iar trupa a oferit un recital lung și a cântat pe scenă alături de un cor.

În 2016, Scardust au început preproducția primului lor album de studio, iar în luna iunie au participat, alături de Prey for Nothing, la un alt concert la care au fost cap de afiș. În august 2016, Scardust au deschis concertul Symphony X din Tel Aviv. În toamna anului 2016, într-o acțiune de strângere de fonduri pentru viitorul album, ei au produs un concert acustic pe care l-au interpretat de două ori. Între aceste concerte Scardust au început producția finală în studio a primului lor album, pentru înregistrarea căruia, în aprilie 2017, au demarat o campanie de strângere de fonduri. Pe 14 iunie 2017, trupa a cântat în deschidere la Epica în Tel Aviv, într-un concert sold-out.

Albumul de debut, Sands of Time, a fost lansat pe 13 iulie 2017, într-un concert în fața unei audiențe de circa 500 de persoane. Albumul conține 10 piese, două din ele fiind colaborări cu Kobi Farhi de la Orphaned Land și Jake E de la Amaranthe, și a fost primit cu entuziasm de critica de specialitate.

Subsecvent lansării albumului, trupa a filmat trei videoclipuri, ultimul dintre ele, Queen of Insanity, regizat de Lev Kerzhner, fiind publicat pe YouTube pe 16 iunie 2018. Pe 15 iulie 2018, Scardust vor concerta în sala Musik & Frieden din Berlin, în cadrul evenimentului "Sandstorm over Berlin".

Componență

Membri actuali
 Noa Gruman – voce (2013–prezent)
 Yadin Moyal – chitare (2014–prezent)
 Yanai Avnet – bas (2015–prezent)
 Yoav Weinberg – tobe, percuție (2015–prezent)
 Itai Portugaly – claviaturi (2017–prezent)

Foști membri
 Orr Didi – claviaturi (2013–2014)
 Lior Goldberg – claviaturi (2014–2016)
 Alex Nicola – claviaturi (2016–2017)

Evoluția componenței

Discografie

Somnia

EP-uri

Scardust

Albume de studio

Videoclipuri

Note

Legături externe
 Scardust pe pagina oficială a lui Noa Gruman

Formații progressive metal israeliene
Formații muzicale fondate în 2013
Cvintete muzicale

Scardust (formație)


කොඩිගහකන්ද ශ්‍රී ලංකාවේ බස්නාහිර පළාතට අයත් ප්‍රදේශයකි. එරට වානිජ අගනගරය වන කොළඹ නගරයට කිලෝමීටර30 ක් පමණ ආසන්නව පිහිටා ඇති කොඩිගහකන්ද පරිසර පද්ධතිය ස්වභාවික සුන්දරත්වය, ඡෛව විවිධත්වය සහ ඓතිහාසික  වටිනාකමද කැටිවු අතිශය සුන්දර පරිසර පද්ධතියකි. කොඩිගහකන්ද පරිසර පද්ධතිය තුළ අපට පෙනෙන්නට ඇති දේ මෙන්ම සැඟවි ඇති දේ  බොහෝය. තවද මෙහි වඳවීමේ  තර්ඡනයට ලක්ව ඇති ශාක වර්ග මෙන්ම සත්ව වර්ගද රාශියක් ඇත. ඒ අතර ශ්‍රී ලංකාවට ආවේනික වු  ශාක හා සත්ව වර්ගද වෙයි. සාපේක්ෂව කුඩා පැළෑටි හා කුඩා තෘණ වර්ග බහුල ප්‍රදේශ තිබීම හා ස්වාභාවික  දිය පාරවල් මගින් මෙහි සුන්දරත්වය ඔප් නංවා ඇත. ශ්‍රී ලංකාව ප්‍රමාණාත්මකව  කුඩා වූද සාගරයකින් වටවු කුඩා දිවයිනක් වීමත් ස්වාභාවික වර්ෂාපතනයන්ට  ලක් වීමත් හේතුවෙන් මෙවැනි විශේෂිත වු පරිසර පද්ධති  සකස් වීමට හේතු වී ඇත. නමුත් අද මිනිස් ක්‍රියාකාරකම් නිසා විනාශ මුඛයට පැමිණෙමින් පවතින  මෙම ස්වාභාවික පරිසර පද්ධතිය රැක ගැනීම අප සතු යුතුකමකි.

කොඩිගහකන්දේ ඓතිහාසික  වටිනාකම

කොඩිගහකන්ද යන නාමය ලැබීම
ඉංග්‍රීසි පාලන සමයේ මිනින්දෝරු  දෙපාර්තම්න්තුව මඟින් පිහිට වු  කොඩිගල නිසා මෙම නාමය ලැබී ඇතැයි සැළකේ. එහි වු කොඩිය ප්‍රදීපාගාර නොමැති යුගයේ නැව් ගමනාගමනයට මග පෙන්වීය.

කොඩිගහකන්දේ ස්වභාව  සෞන්දර්ය

බටහිරින් පෙනෙන මහ සයුරත් ඒ මත පාවෙන දැවැන්ත නෞකාවනුත් ,අහස් තලය  සඹින ගොඩනැගිලිත් ඔරුවල වානේ සංස්ථාවත් සපුගස්කන්දේ තෙල් පිරිපහදුවේ නොනිමෙන ගිනි සිළුවත් පනාගොඩ හමුදා කඳවුරත් කළුතර  චෛත්‍යය සහ අනෙක් පසින් මධ්‍යම කඳුකරය තෙක් දිවෙන කඳු පන්තියත් දිස්වේ. අපට හැඟි යන්නෙ මධ්‍යම කඳුකරයත් ඉන් දකුණු පසට විහිදෙන මුළු නිරිත දිග තැනිතලාවත් අප ඉදිරියේ මැවී ඇත්තා සේය. ඉහතින් සඳහන් වනුයේ කොඩිගහකන්ද තරණය කළ ගවේශකයෙකු අතින් ලියැවුනු වදන් පෙළකි.කොඩිගහකන්දේ ස්වභාව සෞන්දර්ය මේ ආකාරයෙන් දිස්වේ.

කොඩිගහකන්දේ භුගෝලීය පසුබිම

පහතරට තෙත් කලාපීය පඳුරු ගණයට අයත් වන අක්කර 33ක භුමි භාගයකි. මෙම ප්‍රදේශයේ පිහිටි කුඩා ප්‍රමාණයේ වනාන්තර  බොහෝමයක් මේ වන විට විනාශය මුඛයට පැමිණියද  කොඩිගහකන්දට අයත් භුමි ප්‍රමාණය තවමත් සුරැකි ති‍බේ. උතුරු අක්‍ෂාංශ 6 46 හා නැගෙනහිර  දේශාංශ 80  01 අතරෙහි පිහිටා ඇත. කළුතර හා කොළඹ දිස්ත්‍රික් මායිම් 2 ටම අයත් වුවද වැඩි ප්‍රමාණයක් කොළඹ දිස්ත්‍රික්කයට අයත්ය. ඔල‍බොඩුව  ගෝනපල හා කෝරළඉම යන ගම්මාන වලින් මෙ‍ම වනාන්තරය වටවි ඇත. වනයේ ඊශාන සහ නිරිත දෙසින් සුන්දර දියපහර 2 ක් ගලා යයි.

භුරූපනය

1 මුහුදු මට්ටමේ සිට අඩි 344 ක් පමණ උසින් පිහිටා ඇත.

2 උසම ස්ථානය අඩි 378 ක් උස කොඩිගල කන්දය.

3 කොළඹ නගරය නැරඹිය හැකි වීම විශේෂ කරුණකි.

දේශගුණය

1 වාර්ෂික  වර්ෂාපතනය 3200mm-3500mmකි.

2 ඊශාන දිග සහ නිරිත දිග මෝසම් වැසි දෙවර්ගයම ලැබේ.

3 පෙබරවාරි සහ මාර්තු මාස වල සාමාන්‍යයෙන් වියළි කාළගුණයක් පවති.

4 සාමාන්‍ය උෂ්ණත්වයසෙල්සියස් අංශක 27-30 වේ.

භුවිද්‍යාව සහ පස

1 ප්‍රාග් කේම්බ්‍රීය යුගයට අයත් ග්‍රැනයිට් පාෂාණ වලින් යුතු මඳ බෑවුම සහිත පෙදෙසකි.

2 ගල්පර සංයුක්ත වී ඇත්තේ ගාන පිපිරස් , මිට් මැග්පික් සහ නයිබ් යන පාෂාණ වර්ග වලිනි.

3 මෙහි පස රතුකහ ගණයට අයත් වන අතර තුනී පස් තට්ටුවක් ලෙස ගල්තලාව මත පිහිටා ඇත.

ජල වහනය

ස්වාභාවික දිය දහර 2කි . ඊශාන හා නිරිත දෙසින් කුඩා ඇළවල් ආකාරයට ගලා බසින මේවා මහඔයට එක්වේ.පසුව බොල්ගොඩ ගඟට සම්බන්ධ වේ. අවුරුද්ද පුරාම නොසිඳි පවතින දිය කඩිත්තක් කොඩිගලේ පිහිටා ඇති අතර  විශ්කම්භය 1.5 ක් පමණ වේ.

ශාක අධ්‍යනය

1 ශාක විශේෂ 131 ක් පමණ ඇත.

2 එරමිණියා ,ගල් වෙරළු , වෙනිවැල් , කළුමැදිරිය වැනි ශ්‍රී ලංකාවට ආවේනික ශාක විශේෂ ද මේ අතර වේ.

සත්ත්ව අධ්‍යනය

1 සමනළයන් විශේෂ 45 ක් වාර්තා වී ඇත.

2 පක්‍ෂීන් වි‍ශේෂ 72ක් පමණ සිටිති.

3 ක්‍ෂීරපායින් (මී මින්නා, කොළ වඳුරා වැනි ආවේනික වර්ගද සිටිති.)

කොඩිගහකන්ද ගවේශණය

මුලින්ම ඝන වනයක්ව තිබු මෙම පෙදෙස හෙලි පෙහෙලි කර කෝපි වගා කොට ඇත.එම නිසා අදත් මෙම කන්දේ පහළ කොටස  කෝපිකන්ද ලෙස හඳුන්වයි.1986 දි කොළඹ විශ්ව විද්‍යාලයේ සංවිධානයක් "සංරක්‍ෂණය සඳහා පානගමු" නමින් කොඩිගහකන්ද පිළිබඳව පාරසරික ගවේශණයක් කර ඇත. එසේම 1955 දි "රත්මලාන පාරිසරික  අධ්‍යනය සංගමය" මඟින් කොඩිගහකන්ද පිළිබඳව විධිමත් අධ්‍යනයක් කර ඇත. එළිසබෙත් රැජින, ජපානයේ ඔටුන්න හිමි අකිහිතෝ කුමරු, රවින්ද්‍රනාත් තාගෝර් වැනි වියතුන්ද මෙහි පැමිණ ඇත.

කොඩිගහකන්ද හා සිංහරාඡය අතර සැසඳීම

මෙහි  සිටින  සතුන්

මෙහි විෂ සහිත සර්පයින්ද සිටී

කොඩිගහකන්ද වන අඩවියේ ඇති මල් වර්ග

මුලාශ්‍ර

1986" සංරක්ෂණය සඳහා පානගමු" සංවිධානයේ ගවේශණ වාර්තා

වනඡීවි සංරක්ෂණ දෙපාර්තමේන්තුව ආශ්‍රිත වාර්තා

"මිහිතල මිතුරෝ" සංවිධානයෙන් ලබා ගත් තොරතුරු

කොඩිගහකන්ද


Deutscher Fussballverein Vorwärts Abbazia ili DFV Vorwärts na hrvatskom Njemački nogometni klub Vorwärts je bio nogometni klub osnovan u Opatiji sa strane njemačke manjine 1912. godine. Bio je prvi veliki rival SŠK Opatije.

Povezani članci
 Opatija

Vanjske poveznice

Izvori

Nogometni klubovi u Primorsko-goranskoj županiji
Bivši hrvatski nogometni klubovi
Šport u Opatiji

Vorwärts Abbazia


Wanganella ist ein Dorf im Süden des australischen Bundesstaats New South Wales. Es ist am Cobb Highway gelegen. Durch den Ort fließt der Billabong Creek.

Die Geschichte des Dorfs begann 1864, als das Land dieser Gegend verkauft wurde. 1865 berichtete ein Reisender, dass der Ort aus zwei Gaststätten, einer Schmiede und ein Schuhmachergeschäft bestand.

Seit 1867 werden Wetteraufzeichnungen geführt. Die Temperaturunterschiede sind während eines Jahres sehr groß und reichen von einer durchschnittlichen Monatshöchsttemperatur von 31,6 °C im Februar zu einer Tiefsttemperatur von 3,6 °C im Juli. Der Jahresniederschlag beträgt im Durchschnitt 366,3 Milliliter.

Einzelnachweise

Ort in New South Wales

Wanganella (New South Wales)


Súmyfylki (úkraínska: Сумська о́бласть, Sums'ka oblast) er fylki í Úkraínu um 350 km vestan við Kænugarði. Höfuðstaður fylkisins er borgin Súmy. Stærð þess er um 23.800 ferkílómetrar og eru íbúar rúm milljón (2021).

Landafræði
Fylkið er staðsett í norðausturhluta Úkraínu. Það á landamæri í norðri og austri að Brjanskfylki, Kurskfylki og Belgorodfylki héruðum Rússlands, Poltavafylki og Kharkívfylki suðri Tsjerníhívfylki í vestri.

Árnar í fylkinu eru aðallega þverár Dnjepr. Meðal þeirra - Desna, Sejm, Sula, Psel, Vorskla.

Tengt efni

Tilvísanir

Fylki í Úkraínu

Súmyfylki


An Cryptanthus pseudopetiolatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Philcox. An Cryptanthus pseudopetiolatus in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptanthus

Cryptanthus pseudopetiolatus


An Anthurium scaberulum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Luis Aloysius, Luigi Sodiro. An Anthurium scaberulum in nahilalakip ha genus nga Anthurium, ngan familia nga Araceae. Ginklasipika han IUCN an species komo nangangarat-an.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Anthurium

Anthurium scaberulum


Sumidouro es un municipio brasileño del estado del Río de Janeiro. Se localiza a 22º02'59" de latitud sur y 42º40'29" de longitud oeste, a 355 metros de altitud. Posee 15.099 habitantes (2014), y ocupa un área de 395,516 km², subdividida en cuatro distritos: Sumidouro (sede), Campinas, Doña Mariana y Soledade.

El municipio limita con Nova Friburgo, Teresópolis, Carmo, Sapucaia y Dos Barras.

Turismo
En Sumidouro se localiza la Cascada Conde d'Eu, próxima a Doña Mariana, considerada como la mayor cascada del estado de Río de Janeiro, con 127 metros de caída.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Río de Janeiro

Sumidouro


Helyum (Yunanca "güneş" anlamına gelen ἥλιος helios'tan), sembolü He ve atom numarası 2 olan kimyasal element. Periyodik cetvelin birinci periyot 8A grubunda yer alan bir gazdır.

Hakkında

Hidrojenden sonra en hafif gazdır. Renksiz, kokusuz olmakla beraber soy gaz olduğu için tepkimeye girmez ve bu yüzden eylemsizdir. Uçan balonların bazıları yanabildiği için helyumun yanıcı olduğu sanılır ancak bunun sebebi, maliyeti azaltmak için balonun içine hidrojen de eklenmesinden dolayıdır. Soy gazların son yörüngelerindeki elektron sayısı o yörüngenin maksimum elektron bulundurma kapasitesi kadardır, yani o yörünge ne kadar elektron alabiliyorsa o kadar olur. Helyum'un atom numarası ikidir (2), her elementte de olduğu gibi, helyumda da ilk elektron yörüngesinin maksimum alabildiği elektron ikidir. Bu doğrultuda helyum, soy gazlar kuralına uyan bir gazdır. Bağıl atom kütlesi ise 4,0026'tır. Oda sıcaklığında gazdır ve gaz dışında başka hallerde görmek doğal koşullarda imkânsızdır; çünkü erime noktası -272,05 °C ve kaynama noktası -268,785 °C'dir. Ancak laboratuvar koşullarında sağlanabilen sıcaklıklarda katı ve sıvı halinde görebilir. Bu sıcaklıklar mutlak sıfır'a çok yakın olduklarından dolayı laboratuvar koşullarında sağlamak bile çok zordur. Yoğunluğu ise 0,1785 g/l'dir, yani havadan daha hafiftir, bu yüzden de sıcak hava balonlarında ve zeplinlerde kullanılmaktadır. Hidrojen daha hafiftir, ancak hidrojen yanıcı bir madde olduğu için artık pek kullanılmamakta ve yerini Helyum'a bırakmaktadır. Atom çapı 49 pm'dir. Elektronegatifliği yoktur ve elektron dizilimi 1s (kare)'dir. Yükseltgenme basamağı sayısı sıfırdır. (Her 20.000 küçük helyum balonu bir insanın ağırlığını 6 kg azaltır.) Kararlı bir element olduğundan diğer elementlerle bileşik yapmaz ve oksijen ile tepkimeye giremez. Bu yüzden yanma tepkimesinde hiçbir zaman Helyum yer alamaz.

Kullanım alanları
Helyum atmosferde çok az miktarda bulunmaktadır. Helyum, sıvı havanın fraksiyonlu destilasyonundan elde edilir.

Havadan hafif olması uçan balonlarda kullanılabilmesini sağlar. Hidrojen gibi yanıcı-patlayıcı özelliği olmadığı için de oldukça güvenlidir ama bu güvenlik pahalı olduğu için bu madde pek kullanılmamaktadır. Pahalı olmasının nedeni evrende hidrojenden sonra en çok bulunan element olmasına ve dünya atmosferinde 1/200.000 oranında bulunmasına rağmen, sıvı havanın ayrımsal damıtılmasıyla elde edilemez. Bunun sebebi, Helyumun atmosferdeki diğer birçok gazın aksine Joul-Thompson katsayısının pozitif olmayışıdır. Bu da onun sıkıştırılmak suretiyle sıvılaştırılmasını engeller ve havadan elde edilmesini imkânsız hale getirir.

Helyum inert gaz olması özelliğinden dolayı bazı metallerin inert atmosfer oluşturulmasına kullanılır. Ayrıca dalgıç tüpleri %80 He ve %20 O2'den oluşur. Sıvı hava yerine helyumla karıştırılmış oksijen kullanılmasının sebebi vurgun diye tabir edilen olayı önlemektir. Helyumun buradaki fonksiyonu, yukarıda bahsi geçen Joule-Thompson katsayısının negatif olması nedeniyle yüksek basınçta sıvılaşmayıp, dalgıçlar yukarı doğru çıkarırken yüksek basınçtan düşük basınca hızlı geçişte oluşan çözünürlük farkından dolayı kanda baloncuklar oluşturup felce neden olmamasıdır. Helyum ayrıca sıvı roket yakıtlarının basınç altında tutulmasında kullanılır. Sıvı helyum soğutma amaçlı da kullanılmaktadır (NMR cihazlarında).

Helyumun insan sesini inceltmesi hakkında
Bu durum, sesin helyum içinde daha hızlı hareket etmesinden kaynaklanmaktadır. Bunun sebebi de gazlar içindeki sesin hızının, gazın yoğunluğunun karekökünün ters orantılı olmasıdır. Helyum da havadan çok daha az yoğun bir gaz olmasından dolayı (uçan balonlar gibi), helyum içinde sesin hızı havadakine göre birkaç kat daha fazladır. Ses tellerini hava yerine helyumun titreşmesi ve sesin helyum içinde daha hızlı ilerlemesi nedeniyle, insan sesi tiz bir şekilde çıkar. Alınan helyum, tekrar verildikten sonra bu ses incelmesi etkisini kaybeder.

Benzer şekilde yine, inert ve zehirsiz olan SF6 gazını solumanız durumunda ise, bu kez bu gazın havadan yaklaşık altı kat daha yoğun olması ve bu nedenle sesin SF6 içinde havadakinden çok daha yavaş ilerlemesinden dolayı, bu kez insan sesi kalın çıkmaktadır.

Tarihçe
Helyum ilk olarak 1868'de İngiltere'de astronom Norman Lockyer tarafından tayf çizgileri olarak gözlenmiştir. William Ramsay 1895 yılında uranyum içeren kleveyit minerali ve bir asitle yaptığı bir deneyde, helyum oluştuğunu görmüştür. 1868 yılında Pierre Janssen ve Norman Lockyer, birbirinden bağımsız olarak helyumu keşfetmişlerdir. 1908 yılında Heike Kamerlingh Onnes 0,9 °K'de ilk sıvı helyumu elde etmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Periodic Table of Videos - Helium
 Helium on webelements

Soy gazlar
Elementler
Dalgıçlık ekipmanları
Kuantum hâlleri
Yoğun madde fiziği

Helyum


Constable & Robinson Ltd.  este o fostă editură din Marea Britanie, în prezent marcă editorială a grupului Little, Brown Book, care publică scrieri de ficțiune și non-ficțiune, precum și cărți digitale (ebooks).

Editurile Constable & Co., fondată la Edinburgh în 1795 de Archibald Constable, și Robinson Publishing Ltd, fondată în 1983 de Nick Robinson, au fuzionat în decembrie 1999, iar în prezent formează o marcă a grupului Little, Brown Book, care este deținută de Hachette.

Istoric
Constable & Co.  a fost fondată în 1795 de către Archibald Constable și a devenit editorul cărților lui Sir Walter Scott. În 1897 Constable a publicat cel mai celebru roman de groază publicat vreodată, The Un-Dead al lui Bram Stoker, căruia i s-a schimba titlul cu puțină vreme înainte de tipărire în Dracula.

În 1813 compania a fost prima care a plătit unui autor un avans pentru drepturile de autor. În 1821 a introdus modelul de roman în trei volume, iar în 1825 Constable & Co. a devenit prima editură care a publicat ediții literare cu tiraj de masă.

Prin 1921 compania a început să-și promoveze cărțile în subteranul Metroului din Londra, o altă premieră pentru o editură.

În 1993 Constable & Co. a început să publice primele cărți de terapie cognitivă comportamentală și în
2000 au devenit primul editor de carte online. În cele din urmă, în 2013, Constable & Robinson a fost un partener-cheie în concursul Digital Innovation Contest din 2013.

Robinson Publishing Ltd a fost fondată în 1983 de către Nick Robinson. Cele două companii au fuzionat în decembrie 1999. Constable & Robinson continuă să publice cărți de non-ficțiune sub marca Constable și este probabil, prin urmare, cea mai veche editură independentă din lumea vorbitoare de limba engleză care încă mai tipărește cărți sub numele fondatorului său. În iunie 2007 Elliot Right Way Books, o mică editură de cărți de succes cu titluri "how-to", a intrat sub umbrela Constable & Robinson Ltd.

O nouă marcă de ficțiune, Corsair, a fost lansată în octombrie 2009, dedicată publicării cărților de ficțiune ale debutanților, alături de cele ale autorilor consacrați. Ca urmare a succesului înregistrat, compania a lansat marca Canvas în decembrie 2011 specializată pe ficțiunea pentru toți cititorii. O marcă mai specială a editurii, Much-in-Little, a fost lansată în aprilie 2012 și a fost dedicată publicării ficțiunii pentru copii și tineret.

Constable & Robinson publică, de asemenea, cărți de non-ficțiune, inclusiv istorie și biografie, umor și psihologie, precum și ficțiune polițistă.

Constable & Robinson este editorul britanic al seriei foarte populare de romane polițiste cu Hamish Macbeth scrise de M. C. Beaton.

În 2013 Constable & Robinson a produs o controversă atunci când i-a răspuns lui JK Rowling, care a trimis un manuscris, sugerându-i să participe la un curs de scriere literară. Romanul The Cuckoo's Calling a fost publicat de către o editură concurentă, a fost reeditat de trei ori și adaptate pentru televiziune.

În 2014 Constable & Robinson a fost achiziționată de către Little, Brown Book Group.

Premii
În 2011 volumul A Visit from the Goon Squad al lui Jennifer Egan, publicat în Marea Britanie sub marca Corsair, a câștigat Premiul Pulitzer pentru ficțiune. În 2012 Constable & Robinson a fost numit IPG Independent Publisher of the Year, fiind considerat "o editură de marcă — o stea în ascensiune pe o piață dificilă". În același an, compania a fost, de asemenea, denumită Independent Publisher of the Year la Premiile  revistei The Bookseller. Constable & Robinson, de asemenea, au obținut premiul IPG Trade Publisher of the Year în 2013.

Note

Legături externe
 www.constablerobinson.com Archived website
 Little, Brown Book Group
 C&R Crime
 Agatha Raisin

Edituri din Regatul Unit

Constable & Robinson


දඹුල්ල රජමහා විහාරය ආශ්‍රිත පන්සලකි.  රන්ගිරි දඹුළු සංඝ සභ‍ාවට අයත්ය.

ආශ්‍රිත ලිපි

 දඹුල්ල රජමහා විහාරය

උයන්වත්ත රජමහා විහාරය


Ispod je popis umjetnih objekata koji napuštaju Sunčev sustav. Svi su ti predmeti svemirske sonde i njihove gornje faze koje je pokrenula NASA.

Od glavnih svemirskih letjelica, Voyager 1, Voyager 2 i New Horizons i dalje funkcioniraju i redovito se kontaktiraju radio komunikacijom, dok Pioneer 10 i Pioneer 11 više ne rade. Uz ove svemirske letjelice, i neki treći stupnjevi i de-spin utezi napuštaju Sunčev sustav pod pretpostavkom da nastavljaju svojim putanjama.

Ti objekti napuštaju Sunčev sustav jer ih njihova brzina i smjer odvode od Sunca, a na udaljenosti od Sunca, njegovo gravitacijsko privlačenje nije dovoljno za privlačenje tih objekata natrag ili u orbitu. Oni nisu nedostižni gravitacijskoj sili Sunca pa usporavaju, ali imaju dovoljnu brzinu da nastave u međuzvjezdani prostor, tj. zadržavaju dovoljnu brzinu oslobađanja da napuste Sunčev sustav.

Sonde za planetarno istraživanje

 Pioneer 10 - lansiran 1972. godine, preletio je pored Jupitera 1973. i kreće se u smjeru Aldebarana (udaljenog 65 svjetlosnih godina) u zviježđu Bika. Kontakt je izgubljen u siječnju 2003., a procjenjuje se da je prešao 120 AU.
 Pioneer 11 - lansiran 1973., letio je pored Jupitera 1974. i Saturna 1979. godine. Kontakt je izgubljen u studenom 1995., a procjenjuje se da se nalazi na udaljenosti oko 100 AU. Letjelica se kreće prema zviježđu Aquila, sjeverozapadno od zviježđa Strijelca. Zanemarujući moguće incidente, Pioneer 11 proći će blizu zvijezde Lambda Orla u zviježđu Orao za oko 4 milijuna godina.
 Voyager 2 - lansiran u kolovozu 1977., prolazio je pored Jupitera 1979., Saturna 1981., Urana 1986. i Neptuna 1989. godine. Sonda je napustila heliosferu za međuzvjezdani prostor na 119 AU 5. studenoga 2018. Voyager 2 je i dalje aktivan. Nije usmjeren prema bilo kojoj određenoj zvijezdi, iako bi za otprilike 40 000 godina trebao proći 1,7 svjetlosnih godina od zvijezde Ross 248. Ako mu se ništa ne nađe na putu sljedećih 296 000 godina, trebao bi proći pored zvijezde Sirius na udaljenosti od 4,3 svjetlosne godine.
 Voyager 1 - lansiran u rujnu 1977., Letio je pokraj Jupitera 1979. i Saturna 1980., čineći poseban bliski pristup Saturnovom mjesecu Titanu. Sonda je 25. kolovoza 2012. prošla heliopauzu na 121 AU kako bi ušla u međuzvjezdani prostor. Voyager 1 je i dalje aktivan. Kreće se prema zvijezdi AC +79 3888 koja leži na 17,6 svjetlosnih godina od Zemlje, za oko 40 000 godina.
 New Horizons - pokrenut u 2006., letjela je pored Jupitera u 2007. i Plutona 14. srpnja 2015. Preletio je pokraj objekta u Kuiperovu pojasu (486958) 2014 MU (zvani Ultima Thule) 1. siječnja 2019. u sklopu proširene misije Kuiperovog pojasa.

Iako su druge sonde lansirane prve, Voyager 1 postigao je veću brzinu i pretekao sve ostale. Voyager 1 pretekao je Voyager 2 nekoliko mjeseci nakon lansiranja, 19. prosinca 1977.  Nadmašio je Pioneera 11 1983., i potom Pioneer 10 - postajući sonda najudaljenija od Zemlje - 17. veljače 1998.

Voyager 2 kreće se i brže od sondi koje su pokrenute ranije: pretekao je Pioneer 11 do ožujka 1988.,  predviđa se da će 2023. prestići Pioneer 10.

Ovisno o tome kako "Pioneerova anomalija" utječe na to, New Horizons će vjerojatno proći i Pioneerove sonde, ali za to će joj trebati mnogo godina. Neće preteći Pioneer 11 sve do 22. stoljeća, neće prestići Pioneer 10 sve do kraja tog stoljeća, i nikada neće prestići Voyagere.

Izvori

Svemirske letjelice

Popis umjetnih predmeta koji napuštaju Sunčev sustav


Adamovské Kochanovce este o comună slovacă, aflată în districtul Trenčín din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 855 de locuitori.

Istoric
Localitatea Adamovské Kochanovce este atestată documentar din 1332.

Note

Legături externe

 {commonscat-inline}}

Localități din Slovacia

Adamovské Kochanovce


.coop je generička internetska domena. Dodjeljuje se isključivo kooperativnim organizacijama i organizacijama koje promoviraju i podržavaju kooperacije. U upotrebi je od 30. siječnja 2002. godine.
Sponzor domene je DotCooperation LLC (također poznata i kao dotCoop)

Izvori

Vanjske poveznice
 Popis najviših domena, na iana.org
 www.coop

Internetske domene

.coop


La Roche-sur-Yon () is a commune in the Vendée department in the Pays de la Loire region in western France. It is the capital of the department. The demonym for its inhabitants is Yonnais.

Known for its historical significance and cultural heritage, La Roche-sur-Yon also houses a wide range of educational institutions, from primary schools to higher education establishments.

History
The town expanded significantly after Napoleon I chose the site as the new préfecture of the Vendée on 25 May 1804, replacing Fontenay-le-Comte (then under its revolutionary name of Fontenay-le-Peuple). At the time, most of La Roche had been eradicated in the Vendée Revolt (1793–96); the renamed Napoléonville was laid out and a fresh population of soldiers and civil servants was brought in. Napoléonville was designed to accommodate 15,000 people.

The town was called successively:
La Roche-sur-Yon (during the Ancien Régime and the French First Republic)
Napoléon-sur-Yon (during the First French Empire)
Bourbon-Vendée (during the French Restoration)
Napoléon-Vendée (during the French Second Empire)

Geography
The river Yon flows southward through the commune and crosses the town.

Climate

La Roche-sur-Yon has a oceanic climate (Köppen climate classification Cfb). The average annual temperature in La Roche-sur-Yon is . The average annual rainfall is  with November as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around , and lowest in January, at around . The highest temperature ever recorded in La Roche-sur-Yon was  on 18 July 2022; the coldest temperature ever recorded was  on 10 February 1986.

Population

The population data in the table and graph below refer to the commune of La Roche-sur-Yon proper, in its geography at the given years. The commune of La Roche-sur-Yon absorbed the former communes of Le Bourg-sous-la-Roche-sur-Yon and Saint-André-d'Ornay in 1964.

Administration

The  "La Roche-sur-Yon Agglomération" contains 15 communes:
Aubigny
Chaillé-sous-les-Ormeaux
La Chaize-le-Vicomte
Les Clouzeaux
Dompierre-sur-Yon
La Ferrière
Fougeré
Landeronde
Mouilleron-le-Captif
Nesmy
La Roche-sur-Yon
Saint-Florent-des-Bois
Le Tablier
Thorigny
Venansault

La Roche-sur-Yon is the chief town of the Arrondissement of La Roche-sur-Yon, which covers 11 cantons, 92 communes, and has a population of 230,386 (1999 census).

La-Roche-sur-Yon is chief town of two cantons, Canton of La Roche-sur-Yon-1 and Canton of La Roche-sur-Yon-2.

Main sights

Transport

The Gare de La Roche-sur-Yon railway station offers connections to Nantes, Paris, Les Sables-d'Olonne, Bordeaux and several regional destinations. The A87 motorway connects La Roche-sur-Yon with Les Sables-d'Olonne and Angers, the A83 with Nantes and Niort.

Education

Primary and Secondary Education
The commune has designated attendance zones for its primary schools.

Schools include:
2 public preschools (écoles maternelles)
2 public elementary schools
13 public school groups of combined preschools and elementary schools
6 private elementary schools
Public junior high schools: Collège Auguste et Jean-Renoir, Collège mixte Les Gondoliers, Collège mixte Edouard Herriot, Collège Haxo
Private junior high schools: Collège mixte du Sacré-Coeur, Collège mixte Richelieu, Collège mixte Saint-Louis
Public senior high schools: Lycée Nature (general education and agricultural technology), Lycée d'état mixte Alfred-Kastler, Lycée polyvalent Jean de Lattre-de-Tassigny, Lycée polyvalent Pierre-Mendès-France, and Lycée professionnel Edoaurd Branly
Private senior high schools: Lycée Saint-François d'Assise, Lycée d'enseignement général et technologique Notre-Dame-du-Roc, Lycée les Etablières
One grande école : Institut catholique d'arts et métiers

Higher Education
La Roche-sur-Yon is home to several higher education institutions:

 Université de Nantes — La Roche-sur-Yon Campus: An extension of the University of Nantes, this campus hosts a variety of undergraduate programs including Business Administration, Computer Science, and Law.
 IUT La Roche-sur-Yon: A part of the University Institute of Technology, it provides vocational-technical education, granting two-year diplomas in fields like Mechanical Engineering, Business and Administration Management, and Multimedia and Internet Technologies.
 ICES (Institut Catholique d'Études Supérieures): A private institution known for programs in humanities, social sciences, law, and business.

Specialized Institutions
La Roche-sur-Yon also hosts several specialized educational institutions:

 École Supérieure de Design de La Roche-sur-Yon: A design school offering programs in graphic design, product design, and interaction design.

 Conservatoire à rayonnement départemental de La Roche-sur-Yon: A music, dance, and drama school providing a wide range of courses for all ages.

Sports
In 2014 La Roche-sur-yon hosted the 2014 French championship of table tennis

La Roche-sur-Yon's Vendéspace hosted one of the first round ties of the 2014 Davis Cup tennis tournament over the weekend of 31 January - 2 February 2014. France hosted Australia as both teams competed for a place in the World Group quarterfinals.

In 2015 La Roche-sur-Yon, will host the 2015 FIRS Men's Roller Hockey World Cup, the first time that a World Cup of roller hockey is held in France.

In June 2015 La Roche-sur-Yon's Vendéspace will host the qualification tournament for the World Championships in Savate Combat

Twin towns – sister cities
La Roche-sur-Yon is twinned with:
 Gummersbach, Germany
 Coleraine, Northern Ireland, United Kingdom
 Drummondville, Canada
 Cáceres, Spain, since 1982
 Tizi Ouzou, Algeria, since 1989
 Burg bei Magdeburg, Germany, since 2005
 Broomhedge, Northern Ireland, United Kingdom, since 2021

Notable people
 Joséphine Colomb (1833-1892), children's writer, lyricist, translator
 Ciryl Gane (born 1990), mixed martial artist, former UFC Interim Heavyweight Champion
 Adlène Guedioura (born 1985), Algerian former professional footballer
 Thomas Laurent (born 1998), racing driver
 Nicolas Marroc (born 1986), racing driver
 MHD (born 1994), rapper

See also
Communes of the Vendée department
Education in France
List of schools in France
University of Nantes

References

External links

 Official website

Communes of Vendée
Prefectures in France
Poitou

La Roche-sur-Yon


Skátafélagið Bjarmi ― Skátastarf mun hafa hafist á Blönduósi 8. ágúst 1938 og hefur haldist síðan með mislöngum hléum.

Heimildaskrá

Skátafélög á Íslandi
Skátafélag

Skátafélagið Bjarmi


A Rampa do Caim é uma das principais elevações existente no território do Parque Nacional da Chapada Diamantina (PARNA-CD), próximo ao povoado de Igatu, na cidade brasileira de Andaraí, região central do estado da Bahia, sendo um dos mais visitados mirantes de onde se vislumbra o vale criado pelo encontro do rio Paraguaçu com o rio Pati.

O lugar é propício para o visitante do PARNA-CD ter uma ideia da imensidão representada pelo Vale do Pati, uma das atrações aos praticantes do trekking.

Acesso
Para se chegar à Rampa é necessário seguir por uma trilha com cerca de sete quilômetros e meio a partir do povoado de Igatu, passando por um caminho relativamente fácil mas com pontos sobre pedras, de forma que é necessária a presença de um guia para indicar o melhor trajeto, no qual, entre outras coisas, passa-se pelo povoado de Antônio Martim abandonado pelos antigos garimpeiros que ali deixaram construções feitas em pedra.

Não existe controle dos visitantes, nem sinalização ao longo do percurso, e os resquícios de habitação que são visíveis no lugar dão conta também de seu interesse arqueológico, além de integrarem a paisagem.

Geologia
A formação é assim definida, pelo geólogo e professor da Universidade Federal da Bahia, Ricardo Fraga Pereira: "O geossítio se insere nas litologias Mesoproterozoicas da Formação Tombador, Grupo Chapada Diamantina, representada por arenito bastante silicificado, um quartzo-arenito com níveis de arenitos conglomeráticos sendo um local com afloramentos predominantes em córregos ao longo da trilha (...) Nas escarpas e paredões ao longo do trajeto é possível observar as estruturas primárias estratos e estratificações cruzadas do arenito Tombador".

Geografia de Andaraí
Parque Nacional da Chapada Diamantina
Morros da Chapada Diamantina

Rampa do Caim


Brian Geoffrey Marsden (5 August 1937 – 18 November 2010) was a British astronomer and the longtime director of the Minor Planet Center (MPC) at the Center for Astrophysics  Harvard & Smithsonian (director emeritus from 2006 to 2010).

Education
Marsden was educated at The Perse School in Cambridge, New College, Oxford (BA and MA) and Yale University (PhD).  His thesis advisor was Dirk Brouwer.

Life
Marsden specialized in celestial mechanics and astrometry, collecting data on the positions of asteroids and comets and computing their orbits, often from minimal observational information and providing their future positions on International Astronomical Union (IAU) circulars. In addition to serving as MPC director since 1978, he served as the director of the Central Bureau for Astronomical Telegrams (CBAT) from 1968 to 1999. He was president of IAU Commission 6 (2000–2003) and Commission 20 (1976–1979).

Marsden helped to recover once lost asteroids and lost comets. Some asteroid and comet discoveries of previous decades were "lost" because not enough observational data had been obtained at the time to determine a reliable enough orbit to know where to look for identification at future dates. Occasionally, a newly discovered object turns out to be a rediscovery of a previously lost object, which can be determined by calculating its orbit backwards into the past and matching calculated positions with the previously recorded positions of the lost object. In the case of comets this is especially tricky because of forces other than gravity that can affect their orbits (one of which is emission of jets of gas from the comet nucleus), but Marsden has specialized in calculating such forces. Notably, he successfully predicted the 1992 return of the once-lost Comet Swift-Tuttle.

In May 1993, Marsden concluded that the trajectory of Comet Shoemaker-Levy 9 would put it onto a course to collide with Jupiter in July 1994, marking the first ever time that a cometary-planetary impact was successfully predicted.

In 1998, he calculated that an asteroid, (35396) 1997 XF11 had a small probability of striking the Earth in 2028. Marsden chose to issue a press release, which Robert Roy Britt called a false alarm.
"... astronomers created a media storm by announcing that an asteroid could collide with Earth in 2028, only to revise the estimates hours later."—Gretchen Vogel, Science, 20 March 1998
Other asteroid researchers demonstrated within hours that the computation was in error. Marsden himself admitted the announcement was a strategy which needed "rethinking", and NASA asked astronomers not to sound a public alarm like that again but to communicate with each other. He took some criticism for publicizing this prediction at the same time that movie companies were publicizing films like Deep Impact (see also Science by press conference). However, Marsden justified his actions with the argument that the problem of detecting asteroids needs more attention:
 "Much as the incident was bad for my reputation, we needed a scare like that to bring attention to this problem." (Scientific American magazine, 2003)

Follow-up work determined that an impact would be unlikely.

He once proposed that Pluto should be cross-listed as both a planet and a minor planet and assigned the asteroid number 10000; however, this proposal was not accepted. A similar proposal was, however, finally accepted in 2006 when Pluto was designated minor planet 134340 and also declared a dwarf planet.

Marsden campaigned to reclassify Pluto as one of the newly discovered and rapidly growing class of Trans-Neptunian objects, the discovery of which was made possible by CCD-array detectors and dedicated surveys or incidental discoveries of these objects with relatively large telescopes. Partly at his urging, the International Astronomical Union voted at a meeting in Prague in 2006 to designate Pluto and three asteroids "dwarf planets.", which are objects that have not dynamically cleared their orbits of other debris (except, e.g., for collections of objects in stable dynamic libration at the "Lagrange-points", the libration points L4 and L5 of large, classical planets, as in the case of the Jovian "Trojan" asteroids).

Family
He married Nancy Lou Zissell; they had a daughter, Cynthia, and a son, Jonathan. He named minor planet 2298 Cindijon after them. Brian credited his mother for inspiring his interest in astronomy when she showed him the partial solar eclipse of September 10, 1942; that the date and time could be projected far in advance very much impressed him.

Honours
Awards
Merlin Medal and Gift of the British Astronomical Association (1965)
Walter Goodacre Medal of the British Astronomical Association (1979)
George Van Biesbroeck Prize of the American Astronomical Society (1989)
Brouwer Award of the Division on Dynamical Astronomy of the American Astronomical Society (1995)
Royal Astronomical Society Award for Service to Astronomy and Geophysics (2006)
Member of the Norwegian Academy of Science and Letters.

Named after him
Asteroid 1877 Marsden
Marsden Group of sun-grazing comets

References

External links

  – Marsden's announcement about XF11 made front page headlines

Alumni of New College, Oxford
Discoverers of asteroids
20th-century British astronomers
1937 births
2010 deaths
Deaths from myelodysplastic syndrome
Harvard University staff
Members of the Norwegian Academy of Science and Letters
People educated at The Perse School
Yale University alumni
Burials at Mount Auburn Cemetery
English expatriates in the United States

Brian G. Marsden


Yunan mitolojisinde, Triptolemus / Triptolemos  (Yunanca, Triptolemos, "üç misli savaşçı"; Buzyges olarak da bilinir ) Eleusis Gizemleri'nin tanrıçası Demeter ile bağlantılı bir figürdür. Ya Eleusis'in kralı Celeus'un en büyük oğlu olan ölümlü bir prensti ya da Pseudo-Apollodorus'un Bibliotheka'sına (IV2) göre Gaia ve Okeanos'un oğluydu.

Mitoloji

Persephone'nin Kaçırılması
Demeter (Doso adında yaşlı bir kadının kılığında) Hades tarafından kaçırılmış kızı Persephone (Kore) arıyorken, Celeus tarafından misafirperverce karşılanmıştır. Celeus, yaşlı kadın kılığındaki Demeter'den; Metanira'dan olma oğulları Demophon ile Triptolemos'u emzirmesini ister. Demeter, Triptolemos'un hasta olduğunu fark eder ve onu anne sütü ile emzirir. Triptolemos, sadece gücünü geri kazanmakla kalmaz, aynı zamanda anında bir yetişkine döner. Celeus'a, misafirperverliğinden dolayı bir başka hediye olarak,  Demeter, Demophon'u her gece aile ocağında ölümlü ruhunu yakarak ölümsüz kılmayı gizlice planlar. Ancak ayini tamamlayamaz çünkü Metanira bir gece onu yakalar. Bunun yerine Demeter, Triptolemos'a tarım sanatını öğretmeyi seçer. Böylece Yunanistan'ın geri kalanı ekin dikmeyi ve hasat etmeyi Triptolemos'tan öğrenir. Triptolemos, ejderhaların çektiği arabası ile, bütün Yunanistan'a tarım sanatını öğretme görevi için ülkeyi baştan başa gezmektedir; bu esnada Persephone annesi Demeter'e teslim edilmiştir ve Demeter, Triptolemos'a göz kulak olup, görevini tamamlamasına yardım eder. Triptolemos, Eleusis Gizemleri'nin genişlemesiyle bağlantılı olarak ölümden sonraki yaşam için umut bahşedilişi ile eşit derecede ilişkiliydi (Kerenyi 1967 s 123).

Kahramanın Maceraları
Triptolemos, İskitlerin kralı Lyncus'a tarım sanatlarını öğrettiğinde, Lyncus bunu halkına öğretmeyi reddeder ve Triptolemos'u öldürmeye çalışır. Ceza olarak Demeter, Lyncus'u bir vaşak haline dönüştürür.  Getae'nin kralı Charnabon da Triptolemos'un kaçışını engellemek için ejderhalarından birini öldürür. Demeter tekrar müdahale ederek ejderhanın yerini alır ve Charnabon'u ömür boyu işkenceye mahkum eder. Charnabon'un ölümünden sonra, tanrıların gözdelerine ihanet etmeyi düşünen ölümlülere bir uyarı olarak, yılanı öldürmeye çalışan bir adama benzediği söylenen Yılancı takımyıldızı olarak yerleştirirlir.

Eleusis Gizemleri
Demeter'e yazılan arkaik Homerik İlahi'de, Triptolemos'tan Demeter'in Eleusis Gizemleri'nin gizli ritüellerini ve gizemlerini öğrenen ilk rahip olarak bahsedilmektedir. Diocles, Eumolpos, Celeus ve Polyxeinus diğer ilk rahipler olarak geçmektedir. Eleusis gizemlerinde Triptolemus'un rolü tam olarak tanımlanmıştır: "Gizemler dışında kendine ait bir kültü vardı. Biri, büyük Propylaia'nın dışındaki Artemis tapınağı olan eski Hekataion'a gelmeden önce, kapalı kutsal bölgeye giderken ona ait tapınakta yazılıdır." (Kerenyi). Muhtemelen ona ait tapınakta bulunmuş ve Atina Ulusal Müzesi'nde sergilenen (resim) 5. yüzyıla ait kabartmada; çocuk Triptolemos iki tanrıça (Demeter ve Kore) arasında durur ve Demeter'den tahıl başağını (altın - kayıp) alır.

Porfirios (Yoksunluk Üzerine IV.22), Triptolemos'a basit, dindar bir yaşam için üç emir atfeder: "Ana babana saygı göster", "Tanrıları meyvelerle onurlandır" -Yunanlar için, "meyveler" tahıl demektir- ve "hayvanların canını bağışla" (Kerenyi, s. 128).

Triptolemos ayrıca saçına bir dal veya taç takılmış, genellikle yılanlarla süslenmiş arabasında oturan,  genç bir adam olarak tasvir edilmiştir. Simgeleri arasında bir tabak tahıl, bir çift buğday veya arpa başağı ve bir asa bulunur .

Ayrıca bakınız
 Indra

Kaynakça
 Kerenyi, Karl, 1967. "Eleusis: Anne ve Kızın Arketip İmgesi (Princeton: Bollingen Serisi LXV.4)

Yunan mitolojisi kahramanları
Klasik mitoloji yarı tanrıları
Gaia'nın çocukları
Kitonik

Triptolemos


Archibald H. Gillespie (14 de agosto de 1810–16 de agosto de 1873)  fue un militar estadounidense que tuvo un papel significativo en el proceso de conquista de California por los Estados Unidos.

Gillespie nació en Nueva York el 14 de agosto de 1810 e ingresó al Cuerpo de Marines de los Estados Unidos (Infantería de marina estadounidense) en 1832. Él ejerció el mando de la Guardia Marina a bordo de los buques USS Fairfield, USS Vincennes, USS North Carolina, y USS Brandywine de la Armada de los Estados Unidos.

En 1846 el teniente Gillespie fue enviado por el entonces Presidente de los Estados Unidos James K. Polk a llevar mensajes secretos al cónsul de los Estados Unidos en la en ese entonces provincia mexicana de la Alta California, Thomas O. Larkin; al comandante del Escuadrón del Pacífico de la Armada estadounidense, el comodoro John D. Sloat, y a un oficial del Ejército de los Estados Unidos, John C. Frémont. Los mensajes contenían órdenes para que las fuerzas estadounidenses se apoderaran de California al estallar la guerra entre México y Estados Unidos. Gillespie viajó por tierra a través de México antes de abordar un barco que lo llevó a California donde entregó los mensajes a Larkin y Sloat; luego, al saber que Frémont estaba en camino desde Oregón, pidió prestado un caballo y corrió hacia el norte de California, donde encontró a Frémont cerca de la frontera con Oregón. Luego de cumplir la misión asignada por el presidente de entregar los mensajes, Gillespie permaneció al lado de Frémont y lo ayudó a capitanear la revuelta de los residentes estadounidenses en California que el 14 de junio de 1846 proclamaron la República de California, reivindicando su separación e independencia de México.

Entre tanto la Intervención estadounidense en México ya había estallado y el comodoro Sloat había iniciado la conquista de California; los líderes de la República de California se apresuraron a disolverla formalmente para apoyar la anexión de California por los Estados Unidos y los colonos estadounidenses rebelados contra México se unieron a la tropa comandada por Frémont para formar el Batallón California que debía unirse a la expedición invasora estadounidense. Frémont era el comandante del batallón y Gillespie el segundo al mando. El sucesor de Sloat como comandante del Escuadrón del Pacífico y de la fuerza expedicionaria en California (y además Gobernador Militar de California por mandato del presidente Polk), Robert F. Stockton, aceptó al Batallón California en sus filas y confirmó a Frémont como su comandante y a Gillespie como lugarteniente de Frémont. Gillespie acompañó a Frémont al embarcar en el USS Cyane y estuvo al lado de éste y de Stockton cuando ocuparon las ciudades californianas de San Diego y Los Ángeles. Esta última fue ocupada el 13 de agosto de 1846, y cuando tres semanas después Stockton regresó a su barco (después de enviar a Frémont al norte a reclutar más hombres) dejó a Gillespie encargado del gobierno de la ciudad al mando de una pequeña fuerza de 30 a 40 hombres.

En ese momento la conquista estadounidense de California parecía haber culminado con éxito y casi sin derramamiento de sangre, pero pronto la situación cambió. Los angelinos, que al principio habían acogido bien la ocupación de su ciudad, cambiaron de opinión porque consideraron al gobierno de Gillespie como despótico y arbitrario.

Gillespie ordenó medidas como el toque de queda y registros arbitrarios de viviendas en el marco de la ley marcial que enfurecieron a los habitantes de Los Ángeles. La tensión fue en aumento y finalmente estalló la rebelión el 22 de septiembre de 1846; una docena de californios (californianos de sangre mexicana) fortalecidos en su determinación por el aguardiente intentaron llegar a la Casa de Gobierno de la ciudad pero todo terminó en un tiroteo con la guarnición estadounidense y dos californios resultaron muertos. Los rebeldes capitaneados por el general mexicano José María Flores crecieron en número hasta sumar varios centenares, por lo que Gillespie abandonó la sede de gobierno y con sus hombres fue a atrincherarse en una colina fortificada a la que llamaron Fort Hill; Gillespie envió a un hombre a avisar a Stockton de su desesperada situación para que le enviara refuerzos y mientras tanto se preparó para un combate encarnizado. Pero la posición que había escogido para atrincherarse carecía de agua, así que finalmente negoció con el general Flores y aceptó la oferta de retirarse de la ciudad con garantías por parte de los mexicanos de respeto a su honor e integridad. Así que el 30 de septiembre Gillespie se retiró a la Bahía de San Pedro donde embarcó en un buque de la flota de Stockton; la derrota de Gillespie en lo que se llamó el Sitio de Los Ángeles devolvió a los mexicanos el control de casi todo el sur de California.

Luego Gillespie marchó a las órdenes del capitán naval William Mervine en un intento por reconquistar Los Ángeles; pero el intento terminó en la Batalla del Rancho Domínguez entre el 7 de octubre y el 9 de octubre de 1846 donde los estadounidenses fueron derrotados por una fuerza mexicana muy inferior en número. Gillespie le echó la culpa a su superior Mervine por actuar como un "loco" y de "forma vergonzosa".

Después Gillespie colaboró en la defensa de la ciudad de San Diego, donde Stockton permanecía prácticamente sitiado por las fuerzas mexicanas; al menos en una ocasión Gillespie rechazó a los atacantes mexicanos que intentaban entrar a la ciudad. Cuando llegó a oídos de Stockton que el general estadounidense Stephen Kearny había llegado a California con una relativamente pequeña fuerza, sin saber nada de la rebelión de los californios, decidió enviar a Gillespie a avisarle de que corría peligro. A Gillespie lo acompañaba una pequeña fuerza de 36 marines y un pequeño obús. Kearny incorporó a Gillespie y sus infantes de marina a su columna.

En el mensaje Stockton alertaba a Kearny de la presencia en el Valle de San Pascual, cerca de la posición donde se encontraba Kearny, de una fuerza de 100 lanceros mexicanos comandados por el general Andrés Pico; Kearny intentó atacarlos por sorpresa pero la fuerza de reconocimiento que envió fue descubierta. Por eso el 6 de diciembre de 1846 Kearny y Gillespie tuvieron que enfrentarse a Pico y sus lanceros con su fuerza combinada de dragones y marines en la Batalla de San Pascual; Kearny sufrió una derrota a manos de los mexicanos y 17 de sus hombres murieron, y 18 más quedaron heridos.

En la batalla Gillespie fue gravemente herido cuando se vio rodeado por seis lanceros a los que hizo frente; él recibió un golpe en la parte posterior del cuello, una lanza le cortó casi hasta los pulmones y otra le atravesó el labio y le rompió un diente, mientras su caballo se veía derribado al suelo. Aun así Gillespie se puso de pie y trató de disparar su pistola sobre los mexicanos que habían tomado un cañón estadounidense e iban por otro; pero en ese momento colapsó debido a la pérdida de sangre y perdió el conocimiento. Luego sería auxiliado por sus hombres. Afortunadamente para él y para Kearny otra fuerza estadounidense enviada por Stockton los auxilió en plena retirada y los escoltó hasta San Diego, donde Gillespie se recuperó de sus heridas.

Posteriormente Gillespie participó en la decisiva Batalla del Río San Gabriel el 8 de enero de 1847; la derrota mexicana en esa batalla decidió casi por completo el destino de California como territorio estadounidense. Luego de otro combate más los mexicanos cesarían su resistencia y firmarían el tratado de rendición de sus fuerzas en California. Ese mismo año de 1847 Gillespie volvió a Washington DC (de donde había partido el año anterior con los mensajes secretos del presidente Polk) y allí continuó su servicio militar; luego fue trasladado a Pensacola, Florida, donde permaneció hasta que el 14 de octubre de 1854 renunció al servicio activo. Por su distinguido servicio en California fue ascendido a capitán y posteriormente a mayor (aunque este último con una condición temporal, una categoría dentro del escalafón militar estadounidense que no le reconoce el sueldo normalmente reservado a su rango a menos que efectivamente desempeñe el empleo en el terreno).

Gillespie murió el 16 de agosto de 1873 en la ciudad de San Francisco, en California.

Militares de Estados Unidos
Historia de California

Archibald H. Gillespie


Polonya köy evi 19. yüzyılda Polonya'nın köylerinde rastlanan bir konut mimarisidir.

O dönemdeki Polonya köy evleri kil ve saman karışımı bir harçla birleştirilen büyük taş parçalarından yapılırdı. Bu taşlar, kalın kirişlerden oluşturulmuş tahta iskeletin arasını doldururdu. Bu şekilde örülüp her iki tarafından kil harçla sıvanan duvarlar çok kalın olur ve kış soğuğundan oldukça iyi korurdu. Mertekleri dayanıklı meşe veya çam ağacından yapılan çatılar samanla veya oluklu saç ile kaplanırdı. Salon aynı zamanda mutfak rolunu görür, ailenin bütün kuşaklarının günlük yaşamlarını geçirdikleri bir yer ödevi görürdu.

Polonezköy'un en eski evlerinden biri olan Zofia Rizi Anı Evi Polonya köy evine güzel bir örnektir.

Dış bağlantılar

 Zofia Rizi Ani Evi'nin Resmi Sayfasi

Polonezköy
Polonya'da kültür

Polonya köy evi


Ripley Under Water is a 1991 psychological thriller by Patricia Highsmith, the last of five novels featuring Tom Ripley, "an intelligent, cultured gentleman who dabbles in art, music and, occasionally, murder".

Synopsis
Tom Ripley spends his days tending his garden and playing the harpsichord at his home near Fontainebleau. An obnoxious American named David Pritchard, motivated by malice rather than any financial interest, threatens to expose Tom's role in the disappearance of Thomas Murchison, an art collector whom Ripley murdered in Ripley Under Ground when Murchison threatened to expose Ripley's art forgery scheme.

Pritchard initially harasses Ripley by talking about his knowledge of the suspicious death of Dickie Greenleaf, whom Ripley murdered in The Talented Mr. Ripley. He photographs Tom's house and follows him on a trip to Tangier. While there, Ripley gets into a fight with Pritchard in a bar. Upon returning to France, Pritchard starts dredging local canals for Murchison's corpse. He locates it, dumps the skeleton on Ripley's doorstep, and calls the police. Ripley hides the body from the police and then dumps it in the pond outside the Pritchards' temporary home. The Pritchards hear the splash, come out to investigate, and fall in while trying to hook the body with a garden tool. Unable to swim, they drown in two meters of water. Police investigate but come up empty-handed.

Reception
One critic found Ripley Under Water typical Highsmith: "No flashy or fashionable effects are allowed to interrupt the flow of a Highsmith narrative, which often appears to be eventful even when nothing is happening." This novel "takes about 100 pages to get going, and when it does, the pace, paradoxically, seems to slacken."

Adaptations

Radio
The 2009 BBC Radio 4 adaptation stars Ian Hart as Ripley, Helen Longworth as Heloise, William Hope as David Pritchard, Janice Acquah as Janice Pritchard and Caroline Guthrie as Madame Annette.

References

1991 American novels
Novels by Patricia Highsmith
Novels set in France
Novels about serial killers
Bloomsbury Publishing books

Ripley Under Water


Agrilus melanospilus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide, 1990.

Referências

melanospilus

Agrilus melanospilus


Herzogtum Lauenburg, Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyâleti sınırlarında bulunan bir ilçedir. (Almanca: Landkreis).

Coğrafî konum
Schleswig-Holstein eyâletinin güney ucundaki ilidir. Batısında yer aldığı Hamburg Metropol Bölgesi'ne (Almanca: Metropolregion) dahildir. Nüfusu, 31 Mart 2005 itibarıyla 185.916'dir.

Tarihi
14'ncü yüzyıldan itibaren Sachsen-Lauenburg Herzogluğu unvanını taşıyan bölge, Schleswig-Holstein'ın 1876'da Prusya'ya ilhâkından sonra da herzogluk unvanını taşımaya devam etti. İdarî merkezi Ratzeburg şehri olan ilçenin en büyük kenti Geesthacht'tır.

İlçe başkanlığı
Almanca Kreispräsident denilen ilçe başkanı, ilçe meclisinin (Almanca: Kreistag) başkanıdır ve üyeleri arasından seçilir. İlçe meclisi toplantılarına başkanlık eder ve ilçe meclis başkanı ile birlikte ilçeyi dışarıda temsil eder.

Dış bağlantılar
 Herzogtum Lauenburg ilçesinin resmi internet adresi

Herzogtum Lauenburg


Guan Yin (觀音; Pinyin: guān yīn) Uzakdoğuda Budistler tarafından kutsal kabul edilen Merhamet Bodhisattvası. Kaynağı Hindistan'daki Sanskrit Avalokiteśvara inancından almaktadır. Batıda ise Merhamet Tanrıçası olarak bilinir. Guan Yin, Dünyanın seslerini dinleyen anlamında Çince Guan Shih Yin kelimesinin kısaltılmış şeklidir.

Guan Yin Japonca'da Kannon ya da Kanzeon şeklinde adlandırılır. Korece Gwan-eum veya Gwanse-eum; Vietnamca ise Quan Âm ya da Quan Thế Âm Bồ Tát Kuan Yin'in bu ülkelerdeki ismidir.

Tarihçe
Guan Yin Bodhisattva Avalokitesvara'nın Çince ismidir. Bu inanışa benzer formlarda Tibet'te de Chenrezig adıyla rastlanır. Guan Yin inancı ilk olarak MÖ 1 yüzyılda Budizm ile birlikte Çin'de yayılmaya başlamıştır. Ancak zamanla Çin ve diğer Uzakdoğu ülkelerindeki halk inanışları Guan Yin'e çok farklı özellikler atfetmiştir. Hindistan ve Tibet'te Avalokitesvara bir erkek olarak resmedilirken, onun Çinli versiyonu Guan Yin Song Hanedanlığı'ndan (960-1279) itibaren bir kadına benzetilmiştir.

Kuan Yin tasvirleri

Çin'deki Guan Yin heykelleri ve resimleri genelde Guan Yin'i beyaz uzun bir elbise giymiş, boynunda kraliyet ailesinin simgesi bir gerdanlıkla gösterir. Sağ elinde içinde su olan bir çömlek, sol elinde ise bir söğüt dalı bulunmaktadır. Başındaki taçta ise, Kuan Yin'in Bodhisattva olmadan önceki ruhani hocası Amitabha Buddha'nın resmi bulunur.

Guan Yin'e birçok doğaüstü güç atfedilmiştir. Bunlardan hastalıkları iyileştirme ve acılara çare olmak dışında, Çin'de Guan Yin'in çocuğu olmayanların da yardımına koştuğuna inanılır. Kimi yerde ise Kuan Yin'in on bir başlı ve bin kollu olarak resmedildiğini görürüz. İnanışa göre Kuan Yin yeryüzündeki acılardan yani samsara döngüsünden kendisi kurtulmuş olmasına rağmen, dünya üzerindeki tüm duyarlı canlılar kurtulana dek bu dünyada canlıların yardımına koşmaya kendini adamıştır. Adından da anlaşılabileceği gibi yeryüzündeki her sesi duyabilmek gibi bir yetenek geliştirmiştir. Bu yeteneği sayesinde her tür yardım dileyen sesi duyabilir ve yardıma koşar. Onun bu kararlılığını gören Amitabha Buda ona on bir tane baş ve bin tane kol verir.

Tüm bu özellikleri Guan Yin'in uzakdoğu ülkelerinde, özellikle de Çin'de Buda kadar önemli ve yaygın bir simge yapmıştır. Hatta Çin'de Guan Yin Taocular tarafından da kutsal sayılır. Ayrıca Çin çaylarından Wulong'un bir türü de Kuan Yin'in adıyla anılır: Tie Guan Yin, Demir Guan Yin.

Notlar

Ayrıca bakınız
 Budizm'de Tanrı

Dış bağlantılar
 "Kuan Yin" (İngilizce)

Çocukluk tanrıçaları
Çin tanrıçaları
Yaratıcı tanrıçalar
Ana tanrıçalar
Batı'ya Yolculuk karakterleri

Guan Yin


ميكويان جوريفيتش ميج 15 (روسي: Микоян и Гуревич МиГ-15) (لقب تعريف الناتو: فاجوت Fagot) هي طائرة حربية نفاثة من تصميم وتصنيع مكتب ميكويان جوريفيتش في الاتحاد السوفيتي. كانت الميج 15 من أوائل الطائرات الناجحة ذات الأجنحة المرتدة للوراء، وقد اكتسبت شهرة كبيرة أثناء الحرب الكورية حيث أثبتت تفوقها على كل الطائرات المعادية في بداية الحرب. كانت الميج 15 أيضا نقطة الانطلاق لتطوير طائرات أكثر تقدّما مثل الميج 17 والتي واجهت الطائرات الأمريكية في فييتنام في الستينات من القرن العشرين. تعد الميج 15 من أكثر الطائرات التي أُنتِجت في التاريخ حيث أُنتج منها 12,000 وحدة في الاتحاد السوفيتي بالإضافة إلى 6000 أخرى أنتجت تحت الترخيص في بعض الدول الأجنبية مما يرفع عدد ما أُنتج من هذه الطائرة إلى ما يقرب من 18,000 وحدة.

التصميم والتطوير

صُممت معظم الطائرات النفاثة الأولى مثل طائرات الحرب العالمية الثانية ذات محركات الاحتراق الداخلي والتي تميزت بأجنحة مستقيمة فكانت أولى الطائرات النفاثة ذات أجنحة مستقيمة أيضا مما أدى إلى تحجيم قدراتها في السرعات العالية. كانت الأبحاث الألمانية في الحرب العالمية الثانية قد توصلت إلى أن الأجنحية المرتدة إلى الخلف سوف تكون أفضل كثيرا في السرعات العالية وقد استفاد مصممون الطائرات السوفييتية كثيرا من هذه المعلومة وسريعا ما طبقوها على أرض الواقع. أدعت بعض المصادر أن أرتم ميكويان وميخائيل جوريفيتش (المصممان الرئيسيان في مكتب ميكويان جوريفيتش) كانوا متأثرين بشدة بالتصميمات الألمانية للطائرة «فوك ولف ت.أ 183» ولكن معظم المصادر نفت صحة هذه الإدعاءات على الرغم من أن هذه الطائرة المصممة (والتي لم تنفذ) أثناء الحرب العالمية الثانية كانت تتشابه مع الميج 15 من حيث الأجنحة المنكسرة للخلف وكانت ظاهريا شبيهة بها إلا أن الطائرتين كانتا مختلفتين كثيرا في بناءهما والتصميم العام. لقد استطاع السوفييت الحصول على بعض تصميمات الطائرة ت.أ-183 بالفعل لكن أغلبية مهندسين هذه الطائرة وقعوا بأيدي القوات الغربية. تجمع معظم المصادر حاليا على أن الميج 15 هي تصميم سوفييتي أصيل لكنه استفاد من الخبرات والأبحاث الألمانية.

بحلول عام 1946 وجد المصممين السوفييت صعوبة بالغة في إتقان المحرك الألماني للطائرة HeS-011 وكان هناك العديد من التصاميم لهياكل الطائرات من ميكويان وعدم وجود المحركات الكافية لها حتى أن وزير الطيران السوفييتي ومصمم الطائرات ياكوفليف اقترحا على جوزيف ستالين أن على الإتحاد السوفييتي شراء محركات نفاثة متطورة من بريطانيا. قيل أن ستالين رد عليهم قائلا: «ومن هذا الأحمق الذي سيبيع لنا أسراره؟»

على الرغم من ذلك فقد سمح ستالين لميكويان ومهندس المحركات فلاديمير كليموف وآخرين بالسفر إلى المملكة المتحدة لطلب المحركات. ولدهشة ستالين، وافقت حكومة حزب العمال البريطانية ووزير نجارتها المؤيد للسوفييت «سير ستافورد كريبس» على توفير المعلومات التقنية ورخصة لتصنيع محرك رولز رويس نين. هذا المحرك تم تحليله ومعرفة طريقة عمله ثم أُنتج باسم كليموف أر.دى-45، ومن ثم تم استخدامه في الميج 15. حاولت رولز رويس بعد ذلك أن تحصل على تعويض قدره 207 مليون جنيه استرليني حماية لحقوقها دون أي نجاح.

في هذه المرحلة، في 15 إبريل 1947، أصدر مجلس الوزراء السوفييتي قرار رقم #493-192 والذي أمر مكتب ميكويان بصناعة نموذجين أوليين لمقاتلة نفاثة جديدة. حدد القرار موعدا نهائيا لأول رحلة طيران في ديسمبر من هذا العام مما أدّى إلى ظهور الطائرة ميج 9 المليئة بالمشاكل التصميمية والتي كان لها محرك تكثر مشاكله. كما عانت الميج 9 من مشاكل في التحكم بها. تم حل المشكلة الأولى عندما تم استخدام المحرك الجديد كليموف في.كيه-1 الممتاز، ولحل المشكلة الثانية بدأ المصممون تجربة الأجنحة المنكسرة للخلف وإعادة تصميم ذنب الطائرة. النموذج الأولى الذي نتج عن هذا التصميم تم تسميته أي-310 (I-310).

- كانت الأي-310 مقاتلة جديدة وزاوية انكسار أجنحتها وذنبها 35° وأداء عاليا مميزا بسرعة تفوق 1040 كم/ساعة. بعد منافسة مع تصميم سوفييتي أخر هو «لافوشكين ل.أ-168» تم اختيار تصميم الميج ليتم إنتاجه. تم تسميت النموذج الأولي ميج-15. طار أول نموذج من الإنتاج من هذه الطائرة في 30 ديسمبر 1947. دخلت الخدمة في سلاح الجو السوفييتي عام 1949 وبعد ذلك تم إعطائها كود الناتو «فاجوت».

التاريخ القتالي

الاتحاد السوفييتي
طوال فترة الخمسينات قامت طائرات الميج 15 السوفييتية والتابعة لحلف وارسو باعتراض طائرات التجسس والاستطلاع عن بعد الأمريكية وقيل أنها نجحت في إسقاط العديد منها.

من الحوادث التي وقعت للميج 15 أيضا، وفاة رائد الفضاء الروسي الشهير يوري جاجارين في مارس 1968 خلال طلعة تدريبية بطائرة ميج 15 UTI. تحطمت به الطائرة نتيجة لضعف الرؤية وضعف الاتصالات بينه وبين الطاقم الأرضي.

كوريا
صدّرت الميج 15 على نطاق واسع، استلمت جمهورية الصين الشعبية طائرات الميج 15 bis عام 1950. شاركت طائرات الميج 15 الصينية في أولى حوادث عراك الكلاب بين طائرات نفاثة بعد غزو كوريا الشمالية لكوريا الجنوبية. أظهرت الميج 15 ذات الأجنحة المنكسرة تفوقا سريعا على الطائرات الأمريكية ذات الأجنحة المستقيمة مثل الإف 80 والغلوستر ميتيور. كما تغلبت على بعض الطائرات الأخرى المزودة بمحركات ذات احتراق داخلي. ولكن تمكنت الإف-86 سابر من مواجهة الميج 15 وأن تكون ندا قويا لها.

كانت الإف-86 أول طائرة أمريكية ذات أجنحة منكسرة ودخلت الخدمةديسمبر 1950. ومع أنها كانت أضعف من الميج 15 من ناحية الأداء ولكن أدعت القوات الجوية الأمريكية انها قد حققت الكثير من الإصابات في الميج نتيجة لتفوق طياريها وأساليبها القتالية. نتيجة لتفوق الميج كان لدى الأمريكيين رغبة كبيرة في الحصول على طائرة ميج 15 لفحصها وعرضوا مائة ألف دولار أمريكي ولجوئا سياسيا لأي طيار يستطيع الهروب بطائرته. وبالفعل في سبتمبر 1953 هرب الملازم «نو كوم-سوك» من كوريا الشمالية بطائرته الميج 15 وهبط بها في قاعدة «كيمبو» الجوية في كوريا الجنوبية. وبهذا منح الأمريكيين فرصة جيدة جدا لتقييم الطائرة والاستفادة من نقاط القوة والضعف فيها. أدعى «نو كوم-سوك» انه لم يكن يعلم بالجائزة المعروضة.

فحصت هذه الميج 15 بدقة وتم تجريبها من قبل عدة طيارين أمريكيين. وقد ادعى أحدهم ويدعى شاك ييجر انه لاحظ بها بعض العيوب الخطيرة في التحكم وادعى أيضا انه في أحد زياراته للإتحاد السوفييتي قاهم بعدة مناورات بها أثارت إعجاب ودهشة الطيارين الروس. عندما سمع هؤلاء الطيارين بادعاءات شاك نفوا هذا الكلام بكل غضب. في الواقع كان للميج 15 بعض العيوب في التحكم كما كانت مكابح الهواء فيها تنفتح تلقائيا عند العلامة الحمراء للسرعة لتمنعها من الخروج عن السيطرة. تتواجد الطائرة التي هرب بها «نو» من كوريا الشمالية الآن في متحف القوات الجوية الأمريكية القومي في ولاية أوهايو.

الصين
قامت طائرات الميج 15 التابعة لجمهورية الصين الشعبية بمواجهة الطائرات الأمريكية والطائرات التابعة للجمهورية الصينية "تايوان". أدعت المصادر التايوانية أنها أسقطت طائرة ميج 15 لأول مرة بصاروخ سايدويندر لأول مرة.

الشرق الأوسط

شاركت الميج 15 في العدوان الثلاثي إلى جانب القوات الجوية المصرية. شكلت الميج 15 أكثر من 41% من سلاح الجو المصري في ذلك الوقت. استخدمت الميج 15 في هذا الصراع بشكل رئيسي كغطاء للقوات المصرية امام هجوم الطائرات البريطانية مثل دي هافيلاند فامباير وغلوستر ميتيور. كان المنافس الرئيسي للميج 15 في مصر طائرة داسولت ميستير 4 التابعة لشركة داسولت الفرنسية والتي خدمت في القوات الجوية الإسرائيلية والتي كانت مشابهة للميج 15 في السرعة والقدرة على المناورة. أدعى كل من الجانب المصري والجانب الإسرائيلي إصابة عدد كبير من طائرات الطرف الأخر. كما أدعت المصادر الغربية إسقاط 8 طائرات ميج 15 في هذا الصراع.

الطرازات المختلفة

 (I-310): النموذج الأولي.
 ميج-15: أول نسخة إنتاج.
 ميج-15 P: بمقعد واحد، اعتراضية في كل الأجواء.
 ميج-15 SB: بمقعد واحد مقاتلة-قاذفة.
 ميج-15 SB-5: بمقعدين اعتراضية في كل الأجواء.
 ميج-15 T: طائرة لسحب الهدف ورائها.
 ميج-15 bis: نسخة مطورة من المقاتلة ذات المقعد الواحد.
 ميج-15 bisR: نسخة استطلاع ذات مقعد واحد.
 ميج-15 bisS: نسخة مرافقة ذات مقعد واحد.

 ميج-15 bisT: نسخة مطورة من طائرة سحب الهدف ورائها ذات مقعد واحد.
 ميج-15 UTI: نسخة تدريبية ذات تحكم مزدوج بمقعدين.
 J-2: التسمية الصينية للميج 15 المقاتلة ذات المقعد الواحد.
 JJ-2: التسمية الصينية للميج 15 يو.تي.أي (MiG-15UTI) التدريبية ذات المقعدين.
 J-2: تسمية صينية.
 Lim-1: طائرات الميج 15 المقاتلة المصنوعة تحت الرخصة في بولندا.
 Lim-1A: طائرات الميج 15 الاستطلاعية المصنوعة في بولندا.
 Lim-2: طائرات الميج 15 بي.أي.إس (MiG-15bis) بمحركات ل.ي.س-2 (Lis-2) (محرك كليموف في.كيه-1) المصنوعين بالترخيص في بولندا.
 Lim-2R: طائرات الميج 15 بي.أي.إس (MiG-15bis) الاستطلاعية.
 SBLim-1: طائرة Lim-1 البولندية محولة إلى الطائرة التدريبية ميج 15 UTI.
 SBLim-2: طائرة Lim-1 أو SBLim-1 البولندية محولة إلى طائرات نفاثة تدريبية.
 SBLim-2A: نسخة بولندية ذات مقعدين للاستطلاع عن بعد ومساندة المدفعية.
 S-102: مقاتلات الميج 15 المصنوعة في تشيكوسلوفاكيا.
 S-103: مقاتلات الميج 15 bis المصنوعة في تشيكوسلوفاكيا.
 CS-102: الميج 15 UTI المصنوعة في تشيكوسلوفاكيا.

الإنتاج
أنتج الإتحاد السوفييتي 12,000 طائرة ميج 15 بجميع طرازاتها. كما تم تصنيعها في كلا من تشيكوسلوفاكيا (تحت اسم S-102 و S-103) وفي بولندا (تحت اسم Lim-1 و Lim-1).

في بدايات عام 1950 أستلمت الصين مئات من طائرات الميج 15 حيث أعطوا الرمز J-2. كما بعث السوفييت ما يقرب من ألف مهندس ومتخصص إلى الصين حيث ساعدوا مصنع «شنيانج» الصيني لصناعة الطائرات على إنتاج الميج 15 UTI التدريبية (أعطيت الرمز JJ-2 في الصين). لم تقم الصين بتصنيع النسخة المقاتلة من الميج 15 أبدا.

المواصفات

الصفات العامة
 الطاقم: MiG-15 bis: 1، MiG-15 UTI: 2.
 الطول: 10.11 متر.
 المسافة بين الجناحين: 10.08 متر.
 الارتفاع : 3.70 متر.
 مساحة الأجنحة: 20.6 متر².
 الوزن فارغة: 3580 كغم.
 الوزن محملة: 4960 كغم.
 أقصى وزن محمله: 6105 كغم.
 المحرك: محرك واحد من النوع كليموف في.كيه-1 يعطي قوة دفع 26.5 كيلو نيوتن.

الأداء
 السرعة القصوى: 1075 كيلومتر/ساعة.
 المدى: 1,200 كيلومتر.
 أقصى ارتفاع: 15,500 متر.
 معدل الصعود: 50 متر/ثانية.
 الحمل على الأجنحة: 240.8 كغم/متر².
 النسبة دفع-وزن: 0.54

التسليح
 رشاشين من نوع نودلمان-ريختر إن.أر-23 23 مم في الجزء الأسفل الأيسر من جسم الطائرة، كل رشاش يحمل 80 طلقة (المجموع 160).
 رشاش واحد من نوع نودلمان إن-37 37 مم في الجزء الأسفل الأيمن من جسم الطائرة، يحمل 40 طلقة.
 قنبلتين زنة كل واحدة 100 كغم، أو خزانات وقود أو صواريخ غير موجهة.

انظر أيضا

طائرات ذات صلة

طائرات مناظرة
 إف-86 سابر.

المصادر

وصلات خارجية
 الطائرات المقاتلة: ميج 15 القوة الجوية لإمبراطورية الشر، ديفيد نولاند
 الميج 15 في موقع «أير فيكتورز»
 موقع الميج 15.كوم
 معلومات حول الميج 15 المملوكة لأفراد من موقع «وور بيرد الي»
 الميج 15 في كوريا
 الميج 15 في موقع «جلوبال سيكيوريتي»
 الميج 15 فاجوت في موقع «جلوبال أير كرافت»
 الميج 15 فاجوت في موقع «فاس FAS»
 الميج 15 في كوبا

طائرات اعتراضية
طائرات تدريب عسكرية سوفيتية 1940–1949
طائرات ذات أجنحة وسطية
طائرات عسكرية 1940–1949
طائرات مقاتلة سوفيتية 1940–1949
طائرات ميكويان
طائرات نفاثة بمحرك واحد

ميكويان جوريفيتش ميج-15


Radioramus, monotipski rod parožina čijna je jedina vrsta R. halophilus, slatkovodna alga iz Kine opisana 1991.,

Izvori

Coleochaetophyceae

Radioramus


Hutbe (Arapça: خطبة), İslam dininde cuma ve bayram namazlarında minberde imam tarafından okunan dua ve verilen öğüt. Hutbe insanları dine çağırır. Ayrıca İslam dininin Peygamberi Muhammed'in ölümünden önce 124.000 Müslüman'a irad ettiği dini metnin adı da Veda Hutbesi'dir.

Hutbe çeşitleri
 Bayram hutbesi
 Cuma hutbesi
 Veda Hutbesi

Dış bağlantılar
 Dünya geneli okunan ve yazılan bütün hutbeler

Namaz

Hutbe


G77 or G-77 may refer to:

 The old g77 FORTRAN compiler of GCC which has been replaced by GNU Fortran since release 4.0.
 Group of 77, a loose coalition of developing nations designed to promote its members' collective economic interests and create an enhanced joint negotiating capacity in the United Nations.

G77


Kulistenen (på norsk Kulisteinen) katalogiseret som N 449 i Samnordisk runetekstdatabase, er en er en runesten med en kristen runeinskription fra øen Kuli i Smøla kommune i Nordmøre, Møre og Romsdal fylke. Stenen har det ældste skriftlige belæg for navnet "Norge" i Norge, og den kaldes derfor "Norges dåbsattest".

Kulistenen er en del af Norges dokumentarv.

En episode af radioprogrammet Museum - et program om norsk historie sendt på NRK i foråret 2019 omhandlede Kulistenen.

Fundsted

Øen Kuli ligger mellem Smøla og Edøyen på østsiden af skipsleia langs norskekysten, hvor den deler sig ind mod trondheimsleia til Trondheim.

Stenen
Hoveddimensionene på stenen er ca. 2 meter høj og rektangulær sten på 13 x 23 cm. Stenmaterialet er gneis. Der er indridset to linjer på stenen. Den øverste, A, er 112 cm lang og den nederste, B, er 111 cm lang.

Indskrift

Her står også en kopi af Kulistenen, også kaldt "Norges dåbsattest". Den var kendt som runesten fra 1810. I 1956 tolkede runolog Aslak Liestøl indskriften sådan:
Þórir ok Hallvarðr reistu stein þinsi ept (Ulfljót) …Tolf vetr hafði kristendómr verit i Nóregi …
Oversat
Tore og Halvard rejste denne sten efter Ulvljot
Tolv vintre havde kristendommen været i Norge

I 1990'erne blev den undersøgt med laserscanner, og tydningen verit (= været) blev ændret til um rétt (= sørge for lov og ret). Navnet Ulvljot blev droppet, da det var meget utydeligt skrevet.
Þórir ok Hallvarðr reistu stein þansi ept*****Twelf vintr hafði kristendómr um rétt i Nóregi
Oversat:
Tore og Halvard rejste denne sten efter *****
Tolv vintre havde kristendommen sørget for lov og ret i Norge.

Der er tale om kristen propaganda, og sproget er noget præget af angelsaksisk, så teksten kan skrive sig fra en tosproglig missionær.

Datering
Kulistenen har været dateret til 1034 eftersom man har ment at oprindelig placering var tilstødende til en gangbro i mosen nord for stinen, som blev udgravet i 1984. Denne blev dateret ved hjælp af dendrokronologi, som senere har gennemgået kalibreringen af dateringer udført i 1980'erne, og dateringen af træværket sættes nu til 1003. Dette taler dog imod at stenen og gangbroen skulle have været opført samtidig.

Fridtjov Birkeli mente at Kulistenen kunne være fra 900-tallet. Han henviser til Aslak Liestøl som har dateret den til begyndelsen af 1000-tallet, men som senere udtalte at det ikke er noget i vejen for at den kunne være fra 900-tallet.

Forskerne har fremsat tre hypoteser til dateringen og grunden til at stenen er blevet rejst:
 Den knyttes til Håkon den godes kristningsforsøg til omkring 950-955, og stenen blev rejst senere i forbindelse med dette.
 Den knyttes til Olav Tryggvasons kristningsforsøg og til tinget på Drageidet på Sunnmøre i 996 eller 997. I henhold til Snorre Sturlason skal folket på tinget ha akseptert kristendommen, og dette er første gang Snorre bevidner at en del af Norge blev kristnet. I så fald er det muligt at Kulistenen blev rejst en gang mellem 1005–1010.
 Den knyttes til Olav Haraldsson, den senere Olav den hellige, kristningsforsøg og til tinget på øen Moster i Sunnhordland til en gang i 1020-tallet, muligvis til 1024. I henhold til Snorre skal hele kristningen av Norge ha blitt «fullført» ved dette tidspunktet. Hvis dette er tilfældet blev Kulistenen rejst på midten af 1030-tallet..

Se også
 Kristendommens indførelse i Norden
 Jellingestenene

Referencer

Litteratur
 Birkeli, Fridtjov (1960): «Den eldste norske kristendomshistorie og Kulisteinen». Tidsskrift for teologi og kirke, side [209]-217.
 Nils Hallan (1966): «Kulisteinen og kristenrettsvedtaket på Mostertinget», Du mitt Nordmøre, side 21–28.
 Birkeli, Fridtjov (1995): Tolv vintrer hadde kristendommen vært i Norge, Verbum forlag
 Hagland Jan Ragnar (1998): «Innskrifta på Kulisteinen. Ei nylesing ved hjelp av Jan O. H. Swantessons mikrokarteringsteknologi. Innskrifter og datering», Dating Inscriptions = Senter for middelalderstudier Skrifter nr. 8. Tapir forlag, side 129-140.
 Knirk, J. E. (2001): «Kuli» i: Hoops, Johannes: Reallexikon der Germanischen Altertumskunde 17. Berlin: Walter de Gruyter. side 412–414. .
 Sigurðsson Jón Viðar (2003): Kristninga i Norden 750-1200, Oslo, Samlaget.

Eksterne henvisninger

 Kulturnett.no: Kulisteinen- Arkeologisk minne / fornminne
 Møre og Romsdal - kulturnett: Kulisteinen på Smøla, med bilder
 NTNU Vitenskapsmuseet: Kulisteinen - Norges dåpsattest
 Sketchfab.com: NTNU Vitenskapsmuseet Kulisteinen i 3D

Norges historie
Runesten i Norge

Kulistenen


Guldbergsgade er en gade på Nørrebro i København, der går i en kurve fra Sankt Hans Torv til Tagensvej. Undervejs passerer den Mosaisk Nordre Begravelsesplads og De Gamles By. Ved den nordlige del ligger Guldbergs Plads, der efter en renovering i 2015 huser en landskabeligt udformet legeplads.

Gaden hed tidligere Barkmøllevej efter Garvernes barkmølle, der lå ved gaden ved Sankt Hans Torv. Gaden fik sit nuværende navn i 1858 efter forfatter og professor Frederik Høegh-Guldberg. Guldberg opførte en villa ved gaden i begyndelsen af 1800-tallet, mens han var lærer på det nærliggende Blågård Seminarium.

Bygninger og beboere

I nr. 29F ligger Empire Bio i en tidligere industribygning. Den blev ombygget til sit nuværende formål af arkitektfirmaet CEBRA. KEA - Københavns Erhversakademis Guldbergsgade-campus, også kendt som Empire Campus, ligger ved siden af biografen på en grund mellem Guldbergsgade, Mimersgade, Nørrebrogade og Peter Fabers Gade. Det blev etableret i 2011-2013 og har delvist til huse i et kompleks af gamle industribygninger, der blev ombygget til deres nuværende formål af Bertelsen & Scheving Arkitekter.

Ved siden af biografen ligger også den 1.000 m² store italienske restaurant og delikatesseforretning Bæst. Den drives af kokken Christian Puglisi, der også står bag Restaurant Relæ i den nærliggende Jægersborggade.

Karreen Guldbergsgade 72-82/Sjællandsgade/Fensmarksgade/Tibirkegade er fra 1921 og blev opført efter tegninger af Axel Preisler.

Folkeskolen Guldberg Skole ligger trods navnet ikke ved Guldbergsgade men lidt derfra ved Sjællandsgade om end med adressen Stevnsgade 38. I september 2011 indviedes en ny plads foran skolen med det uofficielle navn Guldberg Byplads.

Andet
Guldbergsgade har været genstand for trafiksanering, men lukningen af Nørrebrogade for biler har øget trafikken i mange sidegader, og yderligere initiativer er derfor planlagt i 2016.

I 2015 sendte DR1 dokumentaren Marta og Guldsaksen, der fulgte livet hos og omkring en frisør i Guldbergsgade 59.

Noter

Eksterne henvisninger

Gader på Nørrebro

Guldbergsgade


Les nerfs temporaux profonds, sont deux branches terminales du tronc terminal antérieur du nerf mandibulaire.

Trajet
Les nerfs temporaux profonds sont généralement au nombre de deux : le nerf temporal profond antérieur et le nerf temporal profond postérieur. Ils se ramifient à partir de la division antérieure du nerf mandibulaire et suivent le bord supérieur du muscle ptérygoïdien latéral, puis suivent une trajectoire ascendante pour entrer dans la fosse temporale et pénétrer la surface profonde du muscle temporal.

Variation
Parfois, il y a trois nerfs temporaux profonds qui se ramifient de la division antérieure du nerf mandibulaire. Dans ce cas, le nerf supplémentaire situé entre l'antérieur et le postérieur s'appelle le nerf temporal profond moyen.

Le nerf temporal profond antérieur est parfois une branche du nerf buccal.

Le nerf temporal profond postérieur est parfois une branche du nerf massétérique.

Zone d'innervation
Les nerfs temporaux profonds assurent l'innervation motrice du temporal, qui est un muscle masticateur.

Les nerfs temporaux profonds ont également des branches articulaires qui apportent une contribution mineure à l'innervation de l'articulation temporo-mandibulaire.

Notes et références

Liens externes

temporal profond

Nerf temporal profond