الملوية البوابية  المعروفة أيضا باسم جرثومة المعدة، هي بكتيريا سالبة الجرام، أليفة الهواء القليل، حلزونية توجد عادة في المعدة. يعتقد أن شكلها الحلزوني (الذي اشتق منه اسم الجنس، الملوية) قد تطور لاختراق البطانة المخاطية للمعدة وبالتالي الإصابة بالعدوى. تم التعرف على البكتيريا لأول مرة في عام 1982 من قبل الأطباء الأستراليين باري مارشال وروبن وارن. ارتبطت الملوية البوابية بسرطان الأنسجة اللمفاوية المرتبطة بالغشاء المخاطي في المعدة، المريء، القولون، المستقيم، أو الأنسجة حول العين (تسمى سرطان الغدد الليمفاوية ذو الخلايا البائية خارج العقد في العضو المذكور).

عادة لا يكون لعدوى الملوية البوابية أي أعراض ولكنها تسبب أحيانا التهاب المعدة، أو قرحة في المعدة أو الجزء الأول من الأمعاء الدقيقة. ترتبط العدوى أيضا بتطور بعض أنواع السرطان. اقترح العديد من المحققين أن الملوية البوابية تسبب أو تمنع مجموعة واسعة من الأمراض الأخرى، ولكن العديد من هذه العلاقات لا تزال مثيرة للجدل.

تشير بعض الدراسات إلى أن الملوية البوابية تلعب دورا مهما في بيئة المعدة الطبيعية، على سبيل المثال من خلال التأثير على نوع البكتيريا التي تستعمر الجهاز الهضمي. تشير دراسات أخرى إلى أن السلالات غير المسببة للأمراض من الملوية البوابية قد تنظم إفراز حمض المعدة بشكل مفيد، وتنظم الشهية.

في عام 2015، قدر أن أكثر من 50٪ من سكان العالم يعانون من الملوية البوابية في الجهاز الهضمي العلوي مع كون هذه العدوى أكثر شيوعا في البلدان النامية. يصاب ما لا يقل عن نصف سكان العالم بالبكتيريا، مما يجعلها العدوى الأكثر انتشارا في العالم. ومع ذلك، في العقود الأخيرة، انخفض معدل انتشار الملوية البوابية في الجهاز الهضمي في العديد من البلدان.

العلامات والأعراض
ما يصل إلى 90٪ من الأشخاص المصابين بالملوية البوابية لا يعانون أبدا من أعراض أو مضاعفات. ومع ذلك، فإن الأفراد المصابين بالملوية البوابية لديهم خطر الإصابة بالقرحة الهضمية بنسبة 10٪ إلى 20٪ مدى الحياة. قد تظهر العدوى الحادة كالتهاب المعدة الحاد مع ألم بطني (آلام المعدة) أو غثيان. عندما يتطور هذا إلى التهاب المعدة المزمن، فإن الأعراض، إن وجدت، غالبا ما تكون أعراض عسر الهضم غير التقرحي: ألم المعدة، غثيان، انتفاخ، تجشؤ، وأحيانا قيء. يحدث الألم عادة عندما تكون المعدة فارغة، وبين الوجبات، وفي ساعات الصباح الباكر، ولكن يمكن أن يحدث أيضا في أوقات أخرى. تشمل أعراض القرحة الأقل شيوعا غثيان، قيء، وفقدان الشهية.

يمكن أن يحدث نزيف في المعدة أيضا كما يتضح من مرور البراز الأسود؛ قد يسبب النزيف المطول فقر الدم مما يؤدي إلى الضعف والتعب. إذا كان النزيف غزيرا، فقد يحدث تقيؤ الدم، تغوط الدم أو براز اسود. من المرجح أن يؤدي التهاب البوابية، التي تربط المعدة بالاثني عشر، إلى قرحة الإثني عشر، في حين أن التهاب الجسم (أي جسم المعدة) من المرجح أن يؤدي إلى قرحة المعدة. قد يصاب الأفراد المصابون بالملوية البوابية أيضا بأورام حميدة في القولون والمستقيم أو معدية، أي نمو غير سرطاني للأنسجة البارزة من الأغشية المخاطية لهذه الأعضاء. عادة ما تكون هذه الأورام الحميدة بدون أعراض ولكن الزوائد الحميدة في المعدة قد تكون سبب لعسر الهضم، حرقة الفؤاد، النزيف من الجهاز الهضمي العلوي، ونادرا ما تؤدي إلى انسداد مخرج المعدة بينما قد تكون الزوائد اللحمية في القولون سبب لنزيف المستقيم، فقر الدم، الإمساك، الإسهال، نقص الوزن، وألم البطن.

الأفراد المصابون بعدوى الملوية البوابية المزمنة وطويلة الأمد لديهم خطر متزايد للإصابة بسرطان مرتبط مباشرة بهذه العدوى.

تاريخ الاكتشاف

تم اكتشاف الملوية البوابية في 1982 على يد العالمان الأستراليين روبن وارن وباري مارشال. أكد العالمان في ورقة بحثهم أن سبب معظم حالات قرحة والتهاب المعدة هو مستعمرات البكتريا وليس التوتر أو الطعام ذي البهارات كما أعتُقِد سابقاً.
قوبلت فرضية العلاقة بين الملوية البوابية والقرحة الهضمية بفتور، لذا ولكي يثبت صحة فرضيته، قام باري مارشال بشرب صحن بتري محتويا على مزرعة من العضيات الحية المستخرجة من معدة مريض، وسرعان ما أصيب بالتهاب في المعدة. اختفت أعراض الالتهاب في غضون أسبوعين ولكنه تناول مضادات حيوية للقضاء على ما تبقى من البكتريا تحت إلحاح زوجته، حيث أن رائحة الفم الكريهة هي إحدى أعراض الالتهاب. نشرت هذه الدراسة في عام 1984 في الدورية الطبية الأسترالية وتعتبر إحدى أكثر المقالات التي شيد بها في الدورية.
في العام 2005، قام معهد كارولينسكا في ستوكهولم بتقديم جائزة نوبل في الطب والفيزيولوجيا إلى وارن ومارشال لاكتشافهم دور الملوية البوابية في حدوث التهاب المعدة والقرحة الهضمية. استمر الدكتور مارشال في القيام بأبحاث تتعلق بالملوية البوابية ويدير معمل بيولوجيا حيوية بجامعة غرب أستراليا في بيرث.

التشخيص
يتم تشخيص الإصابة بهذه الجرثومة عن طريق ثلاثة فحوصات متداولة:
 الفحص الأول في الدم ويتم فيه البحث عن الاجسام المضادة «جسم مضاد»
 الفحص الثاني في البراز ويتم في البحث عن الجرثومة مباشرة وهو يسمى بالبحث عن «مولد الضد»
 الفحص الثالث يتم عن طريق (الزفير) وهو ما يعرف باسم البولة التنفسية UBT حيث يتم إعطاء المصاب مشروب اليوريا الذي يحتوي على كربون 14 أو 13 ومن ثم البحث عن غاز ثاني أكسيد الكربون CO2 الذي يتم جمعه ومعايرته بطريقة فحص الزفير باليوريا

العلاج
عندما يتم الكشف عن وجود البكتيريا الملوية البوابية عند شخص مصاب بالقرحة الهضمية فإن الإجراء المعتاد هو القضاء على البكتيريا وإعطاء المجال للقرحة بالشفاء. إن أول خطوة للعلاج هي تطبيق العلاج الثلاثي لمدة أسبوع واحد والذي يتألف من مثبطات مضخة البروتون مثل أوميبرازول، ومضادات حيوية مثل كلاريثروميسين وأموكسيسيلين.
وجد أن أعداد متزايدة من الأفراد المصابين يستضيفون بكتيريا مقاومة للمضادات الحيوية. وهذا يؤدي إلى فشل العلاج الأولي ويحتاج المريض إلى تكرار العلاج بالمضادات الحيوية أو استعمال طريقة أخرى للعلاج

مثل العلاج الرباعي الذي يضيف معلق البيزميث مثل سليساليت البيزميث لعلاج سلالات الملوية البوابية المقاومة للكلاريثروميسين. وقد اقترح استخدام ليفوفلوكساسين كجزء من العلاج.
وجدت مقالة في المجلة الأمريكية للتغذية العلاجية أن تناول بكتيريا حمض اللاكتيك يؤثر على التهاب الملوية البوابية على الحيوان والإنسان مع ملاحظة أن التزود بغذاء اللبن المدعم ب (Lactobacillus—and Bifidobacterium (AB-yogurt) أظهر تحسن في معدلات القضاء على بكتيريا الملوية البوابية عند الإنسان.

الوقاية
الملوية البوابية هو السبب الرئيسي لأمراض معينة في الجهاز الهضمي العلوي، حيث يزيد ارتفاع المقاومة للمضادات الحيوية من الحاجة إلى إستراتيجية وقائية للبكتيريا، وقد أظهرت دراسات عن اللقاح واسعة النطاق على الفئران نتائج واعدة.
هناك العديد من الأطعمة قد تكون مفيدة للوقاية وهي: الشاي الأخضر، براعم القرنبيط، قنبيط أخضر، الثوم، البروبايوتيك والفليفونويد.

انظر أيضًا
 التسلسل الزمني لمرض القرحة الهضمية والملوية البوابية
 القرحات الهضمية

المراجع

أسباب معدية للسرطان
بكتيريا وصفت في 1989
حالات مشخصة باختبار البراز

ملوية بوابية


Prochorowka () ist ein russischer Ortsname:
 Prochorowka, Siedlung im Rajon Prochorowka, Oblast Belgorod
 Prochorowka (Irkutsk), Dorf im Rajon Ossa, Oblast Irkutsk
 Prochorowka (Kaliningrad), Siedlung im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad (Fünflinden, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreußen)
 Prochorowka (Orenburg), Dorf im Rajon Scharlyk, Oblast Orenburg
 Prochorowka (Rostow), Dorf im Rajon Krasny Sulin, Oblast Rostow
 Prochorowka (Tula), Dorf im Rajon Nowomoskowsk, Oblast Tula

Siehe auch:
 Prochoriwka

Prochorowka (Begriffsklärung)


Võrtsjärv (Almanca: Wirtzsee) güney Estonya'da bulunan bir göldür. Yüzölçümü 270 kilometrekare olan gölün, deniz seviyesinden 33,7 metre yüksekte bulunur. Emajõgi Nehri, Võrtsjärv ile Peipus Gölü arasında yer alır ve su alışverişini sağlar.

Estonya'daki göller

Võrtsjärv


Urile é um género de aves da família Phalacrocoracidae.

As espécies deste género estavam anteriormente integradas no género Phalacrocorax.

Lista de espécies
O género Urile compreende actualmente 4 espécies:

 Corvo-marinho-de-garganta-azul, Urile penicillatus
 Corvo-marinho-de-faces-vermelhas, Urile urile
 Corvo-marinho-pelágico, Urile pelagicus
 Corvo-marinho-de-lunetas, Urile perspicillatus †

!
Géneros de aves
Falacrocoracídeos

Urile


An Aponogeton stuhlmannii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Adolf Engler. An Aponogeton stuhlmannii in nahilalakip ha genus nga Aponogeton, ngan familia nga Aponogetonaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Aponogeton

Aponogeton stuhlmannii


Baron Brabourne, of Brabourne in the County of Kent, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1880 for the Liberal politician Edward Knatchbull-Hugessen, the second son of Sir Edward Knatchbull, 9th Baronet, of Mersham Hatch. He had previously represented Sandwich in the House of Commons and served as Under-Secretary of State for Home Affairs and Under-Secretary of State for the Colonies. Lord Brabourne had assumed by Royal licence the additional surname of Hugessen (which was that of his maternal grandmother) in 1849. His son, the second Baron, represented Rochester in Parliament as a Liberal.

In 1917, his younger brother, the fourth Baron, who had succeeded his nephew the third Baron in 1915, inherited the Baronetcy of Mersham Hatch. Since then, the titles have remained merged. The fourth Baron was succeeded by his son, the fifth Baron. He was the Conservative Member of Parliament for Ashford, Governor of Bombay and Governor of Bengal. In 1919, Lord Brabourne assumed by deed poll the surname of Knatchbull only.

His eldest son, the sixth Baron, was killed in the Second World War, when the title passed to the latter's younger brother, the seventh Baron. He was a film and television producer. In 1946, he married Patricia Mountbatten, daughter of the naval commander Viscount Mountbatten (later the 1st Earl Mountbatten of Burma). Their son, the eighth Baron, who succeeded in 2005, is also the Earl Mountbatten of Burma (since 2017). This means that the Barony of Brabourne is held jointly by the current and future Earls Mountbatten of Burma descended only from male lines of the 2nd Countess Mountbatten of Burma and her husband, the 7th Baron Brabourne. Should that male line become extinct, the titles will then separate or become extinct, depending on collateral male lines existing from previous holders of the titles.

The Baronetcy, of Mersham Hatch in the County of Kent, was created in the Baronetage of England in 1641 for Sir Norton Knatchbull, who represented Kent and New Romney in the House of Commons. His son, the second Baronet, also represented these constituencies in Parliament. His nephew, the fourth Baronet (who had succeeded his father, a younger brother of the second Baronet), sat as Member of Parliament for Rochester, Kent and Lostwithiel. He was succeeded by his son, the fifth Baronet, who served as High Sheriff of Kent in 1733. In 1746, he assumed by private act of the Parliament of Ireland the additional surname of Wyndham, pursuant to the will of his mother's father, Thomas Wyndham, 1st Baron Wyndham. His son, the sixth Baronet, represented Kent in Parliament. On his death, the title passed to his uncle, the seventh Baronet. He sat in the Irish House of Commons as representative for Armagh. His son, the eighth Baronet, was High Sheriff of Kent in 1785 and later represented Kent in the House of Commons.

He was succeeded by his son, the ninth Baronet. He represented both Kent and East Kent in Parliament and notably served as Paymaster General in the Tory administrations of Sir Robert Peel. His grandson, the twelfth Baronet, briefly represented East Kent in the House of Commons. On his death in 1917, he was succeeded by his first cousin, the 4th Baron Brabourne, who became the thirteenth Baronet of Mersham Hatch as well.

The 8th Baron Brabourne inherited the peerage of Earl Mountbatten of Burma upon the death of his mother, Patricia Knatchbull, 2nd Countess Mountbatten of Burma, on 13 June 2017. As consequence, the Barony of Brabourne, as well the Knatchbull Baronetcy, became subsidiary titles to that of the earldom.

The title of the barony is pronounced "Bray-burn". The family seat is Broadlands, near Romsey, Hampshire.

Knatchbull Baronets, of Mersham Hatch (1641)

Sir Norton Knatchbull, 1st Baronet (c. 1602–1685)
Sir John Knatchbull, 2nd Baronet (c. 1636–1696)
Sir Thomas Knatchbull, 3rd Baronet (d. 1712)
Sir Edward Knatchbull, 4th Baronet (d. 1730)
Sir Wyndham Knatchbull-Wyndham, 5th Baronet (1699–1749)
Sir Wyndham Knatchbull-Wyndham, 6th Baronet (1737–1763)
Sir Edward Knatchbull, 7th Baronet (1704–1789)
Sir Edward Knatchbull, 8th Baronet (c. 1760–1819)
Sir Edward Knatchbull, 9th Baronet (1781–1849)
Sir Norton Joseph Knatchbull, 10th Baronet (1808–1868)
Sir Edward Knatchbull, 11th Baronet (1838–1871)
Sir Wyndham Knatchbull, 12th Baronet (1844–1917)
Cecil Marcus Knatchbull-Hugessen, 4th Baron Brabourne and 13th Baronet (1863–1933)
for further succession, see below

Barons Brabourne (1880)

Edward Hugessen Knatchbull-Hugessen, 1st Baron Brabourne (1829–1893)
Edward Knatchbull-Hugessen, 2nd Baron Brabourne (1857–1909)
Wyndham Wentworth Knatchbull-Hugessen, 3rd Baron Brabourne (1885–1915)
Cecil Marcus Knatchbull-Hugessen, 4th Baron Brabourne (1863–1933)
Michael Herbert Rudolf Knatchbull, 5th Baron Brabourne (1895–1939)
Norton Cecil Michael Knatchbull, 6th Baron Brabourne (1922–1943)
John Ulick Knatchbull, 7th Baron Brabourne (1924–2005)
Norton Louis Philip Knatchbull, 3rd Earl Mountbatten of Burma and 8th Baron Brabourne (born 1947)

The heir apparent is the present holder's only son, Nicholas Knatchbull, Lord Brabourne (born 1981).

Family tree

Coats of arms

Arms of the 1st to 7th Barons Brabourne

Arms: Quarterly 1st & 4th, Argent, on a Mount Vert, two Boar's erect respectant Sable, their forelegs resting against an Oak Tree proper (Hugessen); 2nd & 3rd, Azure, in bend three Crosses-Crosslet fitchée between two Bendlets Or (Knatchbull); Crests: 1st, An Oak Tree proper, between two Wings elevated, pinions Azure, feathered Or (Hugessen); 2nd: On a Chapeau Gules, turned up Ermine, an Ounce statant Ermine, spotted Sable (Knatchbull); Supporters: On either side a Leopard Argent, pelletée, gorged with a Wreath of Oak Vert, fructed Gold, holding in the mouth a Cross-Crosslet fitchée Or; Motto: IN CRUCIFIXA GLORIA MEA (My Glory is in the Cross).

Arms of the 8th Baron Brabourne

Granted by Royal Licence in 1966 to the Earls Mountbatten of Burma who descend from the 1st Earl Mountbatten of Burma's elder daughter, Patricia, wife of the 7th Baron Brabourne.

Arms: Quarterly 1st, Azure, in bend three Crosses-Crosslet fitchée between two Bendlets Or (Knatchbull); 2nd, Argent, two Pellets Sable (Mountbatten); 3rd, Azure, a Lion rampant double queued barry of ten Argent and Gules, crowned Or, within a Bordure compony Gules and Argent (Hesse); 4th, The Royal Arms differenced by a Label of three-points Argent, the centre point charged with a Rose Gules, and the outer points with an Ermine Spot Sable (Princess Alice); Crests: 1st, On a Chapeau Gules, turned up Ermine, an Ounce statant Ermine, spotted Sable (Knatchbull); 2nd, Out of a Ducal Coronet Or, a Plume of Ostrich Feathers alternately Argent and Sable (Mountbatten); 3rd, Out of a Ducal Coronet Or, two Horns barry of ten Argent and Gules, issuing from each three Linden Leaves Vert, and from the outer side of each horn four Branches barwise having three like Leaves pendent therefrom Vert (Hesse); Supporters: On either side a Lion double queued and crowned all Or; Mottoes: 1st, IN CRUCIFIXA GLORIA MEA (My Glory is in the Cross)(Knatchbull); 2nd, IN HONOUR BOUND (Mountbatten).

See also
Earl Mountbatten of Burma
Marquess of Milford Haven

References

External links

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Cracroft's Peerage page

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1880
Noble titles created for UK MPs
1641 establishments in England

Baron Brabourne


Muharrem Ergin (1923, Ahıska - 6 Ocak 1995, İstanbul), Türk Türkologdur.

Ahıska'da Karapapak (Terekeme) [Türkiye'de "Mesket Türkleri" olarak bilinir] kökenli bir ailede dünyaya geldi. 1925 yılında ailesiyle Türkiye'ye göç ederek Muş'a bağlı Bulanık kazâsına yerleştiler. Bulanık'ta başladığı eğitimini, 1943 yılında Balıkesir Lisesi'nde yatılı okuyarak sürdüren Ergin; 1945 yılındaki Tan gazetesi baskınına katılan ve göstericileri yönlendirenler arasında yer almıştır. 1947 yılında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi'nden mezun oldu. Reşit Rahmeti Arat'ın asistanı olarak, mezun olduğu üniversitede akademik çalışmalarına başladı. 1963'te doçent, 1971 yılında profesör unvanı aldı ve 1986-1990 yılları arasında ise üniversitenin Türk Dili ve Edebiyatı Bölüm Başkanlığını yaptı. Orhun Âbideleri'nin günümüz Türkçesine birebir çevirisini de yapan Ergin, 1990 yılında emekli oldu.

Hayatının son yıllarını parkinson hastalığı ile mücadele ederek geçiren Ergin, zatürreye yakalandıktan bir hafta sonra, 6 Ocak 1995 tarihinde öldü. Mezarı Hasdal Mezarlığı'ndadır.

Eserleri

Kitapları
 Azerî Türkçesi (1970, 1981)
 Dede Korkut Hikâyeleri - Dede Korkut kitabı (1969, 1971, 1980, 1983, 1988, 1991, 1992, 1999)
 Dede Korkut kitabı: (inceleme) (1958, 1963, 1966, 1981)
 Dede Korkut kitabı: Metin-Sözlük (1964?)
 Ebülgazi Bahadır Han: Türklerin Soy Kütüğü (1974?)
 Edebiyat ve Eğitim Fakültelerinin Türk Dili ve Edebiyatı (1988, 1989)
 Kadı Burhaneddin Dîvânı (Hazırlayan?) (1980)
 Oğuz Kağan Destanı (Yayına hazırlayan?) (1988)
 Orhan Şâik'e Cevap: Biz Şaşmadık (1964)
 Orhun Âbideleri (1970, 1973, 1980, 1983, 1984, 1998, 1999, 1988, 1999)
 Osmanlıca Dersleri (1958, 1962, 1980, 1981, 1982, 1986, 1987, 1989)
 Sovyet Emperyalizmi, Balkanlar ve Türkiye (1974?)
 Türk Dil Bilgisi (1958, 1962, 1967, 1972, 1977, 1980, 1981, 1984, 1985, 2001, 2002)
 Türk Dili (1986, 2002)
 Türk Dili: Lise I (1976)
 Ahmet ve Dedesi (1999)
 Türk Dili Kompozisyon: Lise I, II, III, IV. Dönemler (1994, 1995)
 Türk Dili ve Edebiyatı : Edebiyat - Kompozisyon - Türk Dili (1992)
 Türk Dili: Lise 1 (1991)
 Türk Dili: Lise II. Dönem (1992?)
 Türkiye'nin Bugünkü Meseleleri (1975)
 Türkoloji Tezleri 1922-1961 (1962)
 Üniversiteler İçin Türk Dili (1987, 1988, 1992, 1994, 1995, 2001)

Makaleleri

 Bursa Kitaplıklarındaki Türkçe Yazmalar Arasında,  İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. IV, Sayı 4, (İstanbul 1952), s.107-132
 Câmiü'l-Me'âni'deki Türkçe Şiirler, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. III, Sayı 3-4, s.539-569.
 Dede Korkut Kitabı Üzerinde I, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. V, İstanbul, 1953, s.121-151.
 Dede Korkut Kitabı Üzerinde II, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. VI, İstanbul, 1954, s.91-118.
 Kadı Burhaneddin Dîvânı Üzerinde Bir Gramer Denemesi, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. IV, Sayı 4, İstanbul, 1952, s.287-327.
 Melihî, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. II, Sayı 1-2, İstanbul, 1947, s.59-78.
 Reşid Rahmetî Arat'ın Eserleri, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. XI, İstanbul, 1961, s.1-10.
 Türk Dili ve Edebiyatını İlgilendiren Neşriyat, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi c. II Sayı 3-4 (İstanbul 1948), s.301-326.
 Türkçe ve Dil Bilgisi Öğretimi, 1974, Türk Kültürü 33 (382) 2.95, s.1-3.
 Türkoloji Bölümü Çalışmaları, II. Tez Çalışmaları, İ.Ü. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. X, İstanbul, 1960, s.133-160.
 Türkoloji Bölümü Çalışmaları, II-Tez Çalışmaları, İ.o. Edebiyat Fakültesi Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, c. XI, İstanbul, 1961, s.109-128.

Yaptırdığı tezler
 Mehmet Metin Karaörs (1985), Ali Şîr Nevâyî'nin İkinci Dîvânı NEVÂDİRÜ'Ş-ŞEBÂB  (giriş-metin-dil özel.) Doktora Tezi, İÜ. Sos. Bil. Enst., 710 sayfa, TDK  yay.
 Ceval Kaya (1989), Altun Yaruk (Suvarnaprabhasottama-Sutra) giriş-metin-dizin (2 cilt) Doktora Tezi, 779 sayfa, YÖK Tez Numarası: 754.
 Gülşen Seyhan (1990), Köroğlu Destanı (Azerbaycan varyantı), inceleme-metin, Doktora Tezi, 587 sayfa, YÖK Tez Numarası: 9335.
 Mustafa Sinan Kaçalin (1990), Çinggis Kağan Tarihi çevirisi, Doktora Tezi, 344 sayfa, YÖK Tez Numarası:9396.
 Cevdet Eralp Alışık (1991), Çağdaş Âzerî Türkçesi Hikâyeleri, Doktora Tezi, 457 sayfa, YÖK Tez Numarası: 14484.
 Nilüfer Akgür (1986), Kadı Burhaneddin Dîvânı'nın (s.61-91) Gramatikal İndeksi, Yüksek Lisans Tezi, 128 sayfa, YÖK Tez Numarası:162036.
 Ümit Tokatlı (1984), Elvan Çelebi'nin Menâkıbnâme'si (metin-indeks-gramer), Doktora Tezi, 784 sayfa, YÖK Tez Numarası:163801.

Muharrem Ergin'in anısına yazılanlar

 Ahmet Günşen (1995), "Prof. Dr. Muharrem Ergin'in Ardından", Erciyes, sayı: 207, Mart 1995, s. 14-15.
 Ahmet Bîcan Ercilasun (1995), "Hocam Muharrem Ergin'in Ardından", Türk Dili, Sayı:518, Şubat 1995.
 Gülşen Seyhan Alışık (2005), "Görkemli Alim Muharrem Ergin Beğ", Modern Türklük Arastırmaları Dergisi, C.2, Sayı 4, Ankara 2005, s.10-25.
 Metin Karaörs (2008), Hocam Prof. Dr. Muharrem Ergin, İstiklâl Gazetesi

Muharrem Ergin özel sayıları
 (1991), (Prof. Dr. Muharrem ERGİN'e Armağan), Türk Kültürü Araştırmaları Dergisi, Cilt: XXVIII/1-2, 1990, Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü, Ankara, 378 s.
 (2005), Modern Türklük Araştırmaları Dergisi, Cilt: 2, Sayı: 4, Aralık 2005, Prof. Dr. Muharrem Ergin Anısına

Kaynakça

Dış Bağlantılar

  	Bulut, S. (2018). Prof.Dr. Muharrem Ergin'in Hayatı, Eserleri ve Türk Dili'ne Katkıları. Asya Studies, 3 (3), 1-7 . DOI: 10.31455/asya.360327 https://dergipark.org.tr/tr/pub/asya/issue/36379/360327
 Ercilasun, Ahmet Bican. (1995), "Hocam Muharrem Ergin'in Ardından", Türk Dili, Sayı:518, Şubat 1995. http://www.dilbilimi.net/ercilasun_hocam_muharrem_erginin_ardindan.pdf
 Sertkaya, Osman Fikri. (2012). Prof.Dr. Muharrem Ergin . Türk Dili ve Edebiyatı Dergisi, 28 (0), 9-16 . https://dergipark.org.tr/tr/pub/iutded/issue/17067/178304
 Sertkaya, Osman Fikri, Hocam Prof. Dr. Muharrem Ergin'in Ardından. Türk Kültürü 33 (383) 3.95, s.9-15 http://www.dilbilimi.net/ergin.htm

1923 doğumlular
Ahıska doğumlular
Türkiye'deki Sovyet göçmenler
Azeri asıllı Türkler
Türk dilbilimciler
Türk Türkologlar
Parkinson hastalığı olan kişiler
Türkiye'de zatürreden ölenler
İstanbul'da enfeksiyon hastalıklarından ölenler
1995 yılında ölenler

Muharrem Ergin


Catoptromanția (din greaca veche κάτοπτρον / kátoptron ("oglindă") și μαντεία / manteía ("divinație")) este o metodă de divinație prin care viitorul se arată într-o oglindă. Catoptromanția este confundată adesea cu cristalomanția, care este o metodă de a ghici viitorul în obiecte de sticlă sau cristal.

Istoric

Această metodă de divinație a fost frecvent utilizată sub diferite forme începând din antichitatea cea mai veche prin cercetarea oglinzilor din metal lustruit: cupru, bronz, fier, argint sau aur. Cele mai vechi urme ale ei se găsesc în Caldeea și Mesopotamia. Era folosită, de asemenea, suprafața apei sau a oricărei alte suprafețe reflectorizante.

În Călătorie în Grecia (circa 174) geograful și istoricul Pausanias Periegetul scrie următoarele:

"În fața acestui templu există o fântână care, pe partea dinspre templu, este închisă de un zid din pietre uscate; în exterior s-a practicat o spărtură prin care se coboară acolo. Se spune că această fântână face preziceri care nu sunt niciodată greșite; ea nu este consultată în toate situațiile, ci numai pentru a afla starea bolnavilor. O oglindă este atașată la capătul unui șnur și este suspendată deasupra fântânii, astfel încât numai capătul ei atinge apa. Apoi se aduc rugăciunii Zeiței, se ard parfumuri în onoarea ei și privind imediat în oglindă se observă dacă bolnavul își va recăpăta sănătatea sau dacă va muri; acest mod de divinație nu merge mai departe.".

Împăratul roman Didius Iulianus (193) realiza practici similare după cum relatează Spartianus:

"Iulianus a realizat el însuși acest gen de divinație care se face cu ajutorul unei oglinzi, în care, se spune, copiii văd viitorul, după ce ochii și capul lor au fost descântate. Se spune că, într-o astfel de situație, copilul a văzut în oglindă sosirea lui Severus și plecarea lui Iulianus."

În noiembrie 1582 John Dee, magul reginei Elisabeta I a Angliei, l-a văzut într-o seară apărând la fereastră pe îngerul Uriel. Acesta din urmă i-ar fi dat o piatră neagră lustruită care, atunci când era privită cu insistență, făcea să apară ființe capabile să dezvăluie viitorul. Această oglindă întunecată stranie este expusă acum la British Museum..

Mai aproape de vremurile noastre orientalistul J.T. Reinaud (1795-1867) a scris la începutul secolului al XIX-lea următoarele lucruri despre muzeul ducelui de Blacas:

"Orientalii au și oglinzi magice în care ei își imaginează că pot face să apară îngeri și arhangheli; parfumând oglinda, postind timp de șapte zile și trăind în cea mai severă izolare, ajung să poată vedea, fie cu proprii lor ochi, fie prin cei ai unei fecioare sau ai unui copil, îngerii pe care doresc să-i cheme; nu va trebui decât să fie recitate rugăciunile sacramentale; spiritul luminii vi se va arăta și îi veți putea spune dorințele voastre".

În prezent, catoptromanția este încă utilizată pe scară largă în Africa Subsahariană.

Oglinzi antice

Legende și tradiții

Catoptromanția este tehnica folosită de mama vitregă a Albei ca zăpada în celebra poveste a fraților Grimm: "Oglindă, oglinjoară, cine-i cea mai frumoasă din țară?". În povestea lui Lewis Carroll, Alice în Țara Minunilor pătrunde într-o lume fantastică situată de cealaltă parte a oglinzii.

Note

Bibliografie
 Paul Sédir, Les Miroirs Magiques, Chaconne, 1895
 "Catherine de Médicis et ses magiciens", în le Mercure de France, 1911
 Reinaud, Joseph Toussaint, Description des monuments musulmans du cabinet du duc de Blacas, Paris, 1828
 Pierre Janet, Sur la divination par les miroirs, Paris, 1897
 Jean-Baptiste Porta, La magie naturelle, Rouen, chez Thomas Daré, 1612, cartea a IV-a, cap. 4
 A. Delatte, La Catoptromancie grecque et ses dérivés, Librairie E. Droz, Paris, 1932 online

Legături externe
 Catoptromancie dans l'Encyclopédie ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers

Divinație

Catoptromanție


Sydsamisk er et samisk og finsk-ugrisk sprog som tales i Norge og Sverige af omkring 700-1000 mennesker. Det er i slægt med nordsamisk, finsk og estisk.

Sydsamisk er i dag officielt sprog i to fylker og fire kommuner i Norge:
 Hattfjelldal/Aarborte i Nordland
 Røyrvik/Raarvihke i Trøndelag
 Snåsa/Snåase i Trøndelag
 Røros/Plaassje i Trøndelag

Eksterne henvisninger
Der findes en testside for Wikipedia på sydsamisk.

Bøger på sydsamisk i tekst og lyd: Atlantbib.org/ssme

Samiske sprog
Sprog i Norge
Sprog i Sverige

Sydsamisk


Atentat na skupinu njemačkih zrakoplovaca izvršila je 30. rujna 1941. godine udarna grupa, čiji su članovi bili Nikola Perković, Lazo Vračarić i Ivan Šibl, pucajući iz pištolja na trojicu njemačkih zrakoplovaca na uglu Zvonimirove i Rusanove ulice u Zagrebu. Jedan Nijemac poginuo je na mjestu, drugi je podlegao ranama nešto kasnije u bolnici, a treći je bio teško ranjen.

Ovo je bio drugi napad na vojnike Wehrmachta u Zagrebu. Prvi se dogodio 12. rujna 1941., kada je skupina mladih skojevaca sa Svetica napala bombama autobus s njemačkim vojnicima, ranivši tom prilikom dvojicu.

Atentat
Članovi udarne grupe su navečer 30. rujna, nešto prije 19:00 sati, opazili u Zvonimirovoj ulici ispred tadašnjeg kina "Union" tri njemačka podčasnika-zrakoplovca, koji su ušli unutra. Odlučili su da pričekaju završetak predstave, te da ih poslije toga dočekaju i napadnu na prigodnom mjestu. Kao dobri poznavatelji prilika u ovom dijelu grada, pretpostavili su da će zrakoplovci poslije filma krenuti najvjerojatnije Zvonimirovom ulicom u pravcu Borongajske zračne luke, gdje je bila smještena njihova postrojba. Pošto su ispitali sigurnost terena, odlučili su izvesti napad na uglu Zvonimirove i Rusanove ulice. Tu im se također pružala dobra mogućnost bijega poslije izvršene akcije.

Film je završio u 21:00 sat, nakon čega su zrakoplovci izašli među prvima iz kina. Udarna grupa zasula ih je mecima iz blizine. Zrakoplovac u koga je pucao Šibl odmah se srušio mrtav, Vračarićev je otrčao nekoliko koraka naprijed i zgrčio se pored telefonskog stupa, a Perkovićev je oteturao dvadesetak koraka uhvatio se za drvo i srušio se na zemlju. Upravo u trenutku kada su napadači završili s pucnjavom, naišao je autobus njemačkih vojnika. Bio je to isti onaj autobus na koji su 12. rujna ilegalci bacili dvije bombe. Vozač je naglo zakočio, vojnici su iskočili na pločnik i razbježali se po dvorovima okolnih kuća. Otvorili su paljbu prema mjestu atentata, ali su trojica napadača već davno napustili mjesto atentata.

Međutim, Vračarić i Perković naišli su kod tvornice papira i rampe na Zavrtnici na zasjedu odreda kulturbundovaca. Vračarić je tada bio lakše ranjen, ali se uspio spasiti. Kad su se već odvojili, Perković je ponovo upao u blokadu, ranjen je i uhvaćen.

Reakcija na napad
Od 21:00 sati, kad je napad izvršen, pa sve do 2:00 ujutro, trajala je u čitavom istočnom dijelu grada žestoka pucnjava iz pušaka i strojnica. Odredi ustaša i Nijemaca u punoj ratnoj spremi krstarili su posvuda naokolo i pucali u mrak. Ovoga puta njemačke okupacijske vlasti reagirale su oštro. U uličnom napadu poginuli su pripadnici Wehrmachta i Gestapo je poduzeo ozbiljnu istragu. Ponašali su se kao na okupiranom području i nimalo nisu vodili računa o činjenici da je NDH makar i samo formalno suverena država. Uhićivali su desetke i desetke nedužnih ljudi, samo ako su utvrdili da su se bilo kada družili ili makar samo poznavali nekoga od trojice napadača. Uhićivali su masovno i njihove obitelji.

Istragu je vodilo ustaško redarstvo, ali i Gestapo. Perkovića koji je priznao napad, osudio je njemački ratni sud umjesto suda NDH (jer je napad izvršen na području NDH), a ustaška glasila pisala su o tome kao o sasvim normalnoj stvari.

Vidi više
 Napad na ustašku sveučilišnu satniju kolovoza 1941. u Zagrebu

Izvori

Literatura

 Revolucionarni omladinski pokret u Zagrebu 1941—1945 - I - Zbornik povijesnih pregleda i sjećanja , Sveučilišna naklada Liber, Zagreb 1984.
 Portal Zagreb se bori: oružane akcije i diverzije , pristupljeno 2.3.2023.

Hrvatska u Drugom svjetskom ratu
Povijest Zagreba

Atentat na njemačke zrakoplovce u Zagrebu 30. rujna 1941.


A Cantoria de São Gabriel é um movimento cultural que acontece na cidade de São Gabriel desde 1991, e é organizada pela Fundação CulturArte. Seu ápice ocorre com a realização de vários dias de show em praça pública e está presente na Agenda Cultural do Estado da Bahia.

O intuito é consolidar a presença baiana nos circuitos culturais, nacionais e internacionais; promover o intercâmbio cultural; estimular a difusão de experiências, expressões e manifestações no campo cultural; e dinamizar a economia criativa, em especial o segmento relacionado à promoção de acontecimentos de interesse cultural.

Dentre os artistas que já passaram pela Cantoria estão As Chicas, Ana Barroso, Adão Negro, Cátia de França, Déa Trancoso, Dani Lasalvia, Banda de Pau e Corda, Belchior, Dércio Marques, Ednardo, Edigar Mão Branca, Elomar, Eliezer Setton, Dinho Oliveira, Chico Lobo, Chico César, Consuelo de Paula, Geraldo Azevedo, Renato Teixeira, Vander Lee, Jessier Quirino, Rita Benneditto, Saulo Laranjeira, Socorro Lira, Juraildes da Cruz, Nilson Chaves, Miltinho Edilberto, Oswaldo Montenegro, Xangai, Paulo Diniz, Luiz Caldas, Pena Branca, Pereira da Viola, Wilson Aragão, Paulinho Pedra Azul, Tetê Espíndola, Raimundo Sodré, Roberto Mendes, Jurema Paes, Zé Geraldo, Zelito Miranda, Reginaldo Manso e os Querubins de São Gabriel, João Bá, Welton Gabriel, Raberuan e Sacha Arcanjo.

História
Uma das versões de surgimento da Cantoria de São Gabriel aponta para um grupo de jovens, que em pleno feriado de carnaval de 1991, reunidos em torno de um violão, tocando e ouvindo Música Popular Brasileira, refletiam sobre a falta de condição econômica para estar presente e participar das festas que "pipocavam" em várias cidades da Região de Irecê. Aqueles jovens iniciantes, confrontados com a ausência total de atividades que promovessem um lazer e entretenimento, começam a pensar contra a corrente das propostas que lhes eram oferecidas, ou seja, propostas voltadas para o carnaval e para festejos juninos carnavalizados. Muito mais que isso, eles se perguntavam: "caso tivessem as condições objetivas de estarem nestas festas carnavalescas, era aquele tipo de festa que aquele grupo queria estar presente ou realizar"?

A resposta logo soou e veio à tona outro elemento: muito mais que a falta de condições financeiras objetivas daqueles e outros jovens de São Gabriel para estarem na folia, eles sentiam a falta da existência de eventos "adequados" para as suas perspectivas e visão de mundo. O que eles almejavam era a construção de uma identidade cultural local a partir de várias manifestações culturais da Região de Irecê. Nascia, então, naquele momento a inquietação com o estado das coisas e a necessidade daquele grupo tomar a história pela mão e realizar, eles próprios, uma festa cultural que atendesse seus anseios de transformação sociocultural. Anseios de uma geração carregada de utopias e já imbuídos em uma militância político cultural, consequência da recente abertura política e da realização das primeiras eleições presidenciais abertas depois dos "anos de chumbo", dois anos anteriores à idealização da Cantoria de São Gabriel, em 1989. "A conjuntura política daqueles anos era de busca de alternativas para a saída do regime militar autoritário. Tudo o que estimulasse as energias da sociedade civil, o saber dos oprimidos, a fala do povo etc. era bem visto e aceito como alternativa política possível". (GOHN, 2001, p. 46).

Dias após as reflexões externadas pelos jovens, este grupo se encontra na cidade de Uibaí, durante a realização de uma de suas semanas de arte e cultura. No calor da espontaneidade e da alegria incontida de se verem diante de um evento que traduzia melhor suas expectativas, eles se apressaram em anunciar a realização da Primeira Cantoria de São Gabriel já para abril de 1991. Nesta mesma oportunidade estabeleceram contato com o cantor e compositor Dinho Oliveira, que prontamente aceitou o convite de tomar parte da empreitada, tornando-se o primeiro e mais recorrente visitante de outras terras nos palcos das cantorias. "A partir de então, ele se estabeleceu como uma espécie de embaixador do evento".

Segundo o relatório de edições das cantorias elaborado pela Fundação CulturArte em janeiro de 2013, o surgimento da Cantoria de São Gabriel se configura como um misto de espontaneidade, energia jovial e inspiração. Mas, apesar disso, muitos enxergaram os jovens da terra como desvirtuadores dos bons costumes e inicialmente muitos os rejeitaram.

Referências

Festivais de música do Brasil
Festas da Bahia

Cantoria de São Gabriel


Coccinelloidea é uma superfamília de besouros da ordem Coleoptera, anteriormente incluída na superfamília Cucujoidea. Existem mais de 10.000 espécies em Coccinelloidea, incluindo mais de 6.000 na família de besouros Coccinellidae.

Morfologia
Os Coccinelloidea adultos têm fórmula tarsal reduzida (cada tarso com 4 ou 3 segmentos), coxas posteriores separadas por mais de 1/3 de sua largura, processo intercoxal do ventrito abdominal 1 geralmente arredondado ou truncado, asas posteriores com veias anais reduzidas e sem célula radial fechada, o adeago repousando de lado quando retraído e a falobase geralmente reduzida.

As larvas de Coccinelloidea têm uma garra pré-tarsal unissetose, espiráculos geralmente anulares e o apêndice sensorial do segundo segmento antenal geralmente tão longo quanto o terceiro segmento.

Famílias

 Akalyptoischiidae Lord, Hartley, Lawrence, McHugh, Whiting & Miller, 2010 (besouros necrófagos akalyptoischiid)
 Alexidae Imhoff, 1856
 Anamorphidae Strohecker, 1953
 Bothrideridae Erichson, 1845 (besouros de casca seca)
 Cerylonidae Billberg, 1820 (besouros de casca de minuto)
 Coccinellidae Latreille, 1807 (besouros dama)
 Corylophidae LeConte, 1852 (minúsculos besouros encapuzados)
 Corno de Discolomatidae , 1878
 Endomychidae Leach, 1815 (besouros bonitos do fungo)
 Eupsilobiidae Casey, 1895
 Euxestidae Grouvelle, 1908 (besouros bem polidos)
 Latridiidae Erichson, 1842 (minúsculos besouros marrons)
 Murmidiidae Jacquelin du Val, 1858
 Mycetaeidae Jacquelin du Val, 1857
 Teredidae Seidlitz, 1888

Referências

Coccinelloidea

Coccinelloidea


Kærlighed og Kontanter er en dansk stumfilm fra 1919, der er instrueret af Lau Lauritzen Sr. efter manuskript af Valdemar Andersen.

Handling

Eksterne henvisninger

Film instrueret af Lau Lauritzen Sr.
Stumfilm fra Danmark
Danske film fra 1919

Kærlighed og Kontanter


Kruškica (kruščica, 'zimzelen', lat. Pyrola), biljni rod vazdazelenih trajnica iz porodice vrjesovki, smješten u tribus Pyroloideae. Pripada mu 40 vrsta rasprostranjen po gotovo cijeloj Euroaziji i Sjevernoj Americi.

U Hrvatskoj rastu četiri vrste: srednja, mala, zelenkasta i okruglolisna kruščica

Vrste

 Pyrola alboreticulata Hayata
 Pyrola alpina Andres
 Pyrola americana G.Don
 Pyrola angustifolia (Alef.) Hemsl.
 Pyrola aphylla Sm.
 Pyrola asarifolia Michx.
 Pyrola atropurpurea Franch.
 Pyrola calliantha Andres
 Pyrola carpatica Holub & Krísa
 Pyrola chlorantha Sw.
 Pyrola chouana Chang Y.Yang
 Pyrola corbierei H.Lév.
 Pyrola crypta Jolles
 Pyrola dahurica (Andres) Kom.
 Pyrola decorata Andres
 Pyrola dentata Sm.
 Pyrola elegantula Andres
 Pyrola elliptica Nutt.
 Pyrola forrestiana Andres
 Pyrola × graebneriana Seemen
 Pyrola grandiflora Radius
 Pyrola japonica Alef.
 Pyrola macrocalyx Ohwi
 Pyrola markonica Y.L.Chou & R.C.Zhou
 Pyrola mattfeldiana Andres
 Pyrola media Sw.
 Pyrola minor L.
 Pyrola morrisonensis (Hayata) Hayata
 Pyrola nephrophylla (Andres) Andres
 Pyrola norvegica Knaben
 Pyrola picta Sm.
 Pyrola renifolia Maxim.
 Pyrola rotundifolia L.
 Pyrola rugosa Andres
 Pyrola shanxiensis Y.L.Chou & R.C.Zhou
 Pyrola sororia Andres
 Pyrola subaphylla Maxim.
 Pyrola sumatrana Andres
 Pyrola szechuanica Andres
 Pyrola tschanbaischanica Y.L.Chou & Y.L.Chang
 Pyrola xinjiangensis Y.L.Chou & R.C.Zhou

Sinonimi
 Actinocyclus Klotzsch
 Amelia Alef.
 Braxilia Raf.
 Erxlebenia Opiz
 Thelaia Alef.

Vanjske poveznice

Izvori

Kruščičevke

Kruškica


1. FC Saarbrücken er en tysk fodboldklub baseret i byen Saarbrücken i Saarland. Klubbens eksistens begyndte med fodboldafdelingen i Turnverein Malstatt dannet i 1903. Afdelingen brød ud i 1907 for at danne den selvstændige fodboldklub FV Malstatt-Burbach og den 1. april 1909 blev den omdøbt til FV Saarbrücken.

Fodboldklubber i Tyskland
Etableret i 1903

1. FC Saarbrücken


ගොදුරුවූ පක්‍ෂය අවිංසක සහ උදවු නොමැතිව සිටින අවස්ථාවක, අදාල ස්ථානය එම අවස්ථාවේ පූර්ණ ග්‍රහණයට ගත් හමුදාවක් හෝ වෙනත් ප්‍රචන්ඩ කල්ලියක් විසින් පුද්ගලයින් විශාල සංඛ්‍යයාවක් මරාදැමීම සමූලඝාතන නම් වේ.

සමූලඝාතන

සමූලඝාතන


Mustmätta ist ein Dorf (estnisch küla) in der Landgemeinde Lüganuse (Luganuse vald). Es liegt im Kreis Ida-Viru (Ost-Wierland) im Nordosten Estlands.

Das Dorf hat 26 Einwohner (Stand 1. Januar 2012).

Bei Mustmätta wurden 1940 Artefakte aus der Älteren Eisenzeit freigelegt.

Persönlichkeiten
Berühmtester Sohn des Ortes ist der estnische Geiger Robert Peenemaa (1903–49), der in Mustmätta geboren wurde. Von 1941 bis zu seinem frühen Tod 1949 lebte er in seinem Heimatdorf.

Weblinks
 Beschreibung und Geschichte (estnisch)

Einzelnachweise

Ort in Estland
Geographie (Lüganuse)

Mustmätta


Naoya Umeda (født 27. april 1978) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sanfrecce Hiroshima, Urawa Reds, Montedio Yamagata, Shonan Bellmare, Gainare Tottori og FC Gifu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Naoya Umeda


Olaylar

Doğumlar
 Epiktetos, Yunan stoacı filozof (ö. 135)

Ölümler
 11 Şubat - Britannicus, Roma İmparatoru Claudius'un oğlu (d. 41)

als:50er#55

55


Husiții (în , sau Kališníci - "poporul Potirului") au fost adepții unei mișcări creștine pre-protestante care urmau învățăturile reformatorului ceh Jan Hus, cel mai cunoscut reprezentant al .

Mișcarea husită a apărut în Regatul Boemiei, la începutul secolului al XV-lea, și s-a răspândit rapid în restul țările Coroanei boeme, inclusiv în Moravia și Silezia. Au apărut mici comunități husite și în Regatul Poloniei, Lituania și Transilvania, dar care s-au mutat în Boemia după ce s-au confruntat cu intoleranța religioasă.

Bibliografie

Vezi și
 Războaiele Husite

Istorie medievală
Mișcări creștine
Protestantism
Istoria Cehiei

Husiți


Saale-Elster-Sandsteinplatte bezeichnet einen Teil der südöstlichen Einrahmung des Thüringer Beckens zwischen der Saale im Westen und der Weißen Elster im Osten in Ostthüringen und einem geringen Anteil im südlichen Sachsen-Anhalt. Geologisch besteht sie überwiegend aus Buntsandstein und stellt nach dem Handbuch der naturräumlichen Gliederung Deutschlands die Haupteinheit 471 der Haupteinheitengruppe Thüringer Becken (mit Randplatten) dar.

Zu unterscheiden ist die Saale-Elster-Platte im engeren Sinne, die im Westen bis an das Saaletal reicht, von der geologische Platte, welche auch die linksaalische Buntsandsteinabdachung der Ilm-Saale-Platte umfasst (Saale-Elster-Platte im erweiterten Sinn). Dieser Artikel beschreibt den rechtssaalischen Teil.

Geographische Lage
Die ca. 916 km² einnehmende Saale-Elster-Sandsteinplatte erstreckt sich über die Thüringer Landkreise Greiz, Saale-Holzland, Saalfeld-Rudolstadt, Saale-Orla sowie die kreisfreie Stadt Gera bis in den südlichen Burgenlandkreis in Sachsen-Anhalt. Sie liegt zwischen den städtischen Zentren Saalfeld im Südwesten, Jena im Nordwesten, Zeitz im Nordosten und Gera im Osten.

Wichtigste Teillandschaften sind das waldreiche Holzland im Zentrum und die südwestlich angrenzende Heide. Im Nordosten überschreitet die Landschaft das Weiße Elstertal.

Naturräumliche Zuordnung

Die Saale-Elster-Sandsteinplatte wird naturräumlich nach dem Handbuch wie folgt zugeordnet:
 (zu 47/48 Thüringer Becken (mit Randplatten))
 471 Saale-Elster-Sandsteinplatte
 (Rudolstädter) Heide
 Holzland
 Nordostteil
 (linkssaalischer Teil)

Sie wird von folgenden Landschaften und Naturräumen eingegrenzt:
 Mittleres Saaletal mit der dahinter liegenden Ilm-Saale-Platte im Westen
 Jenaer Scholle im Nordwesten
 Altenburg-Zeitzer Lößgebiet im Nordosten
 Orlasenke und Nordabdachung des Ostthüringer Schiefergebirges im Süden

Zuordnung nach TLUG
Die Thüringer Landesanstalt für Umwelt und Geologie (TLUG) verfügt über die eigene, thüringeninterne Gliederung Die Naturräume Thüringens, innerhalb derer die Landschaft als Einheit 2.6 Saale-Sandsteinplatte geführt wird.

Hier wird unter geologischen Gesichtspunkten die links der Saale liegende Buntsandsteinabdachung der Ilm-Saale-Platte hinzugerechnet und nimmt auf Thüringen begrenzt eine Fläche von 1044 km² ein.

Geologie

Die Saale-Elster-Sandsteinplatte besteht als relativ homogene Platte aus Mittleren und Unteren Buntsandstein. Lediglich im Bereich kleinerer Störungszonen bei Kahla (Leuchtenburg, Dohlenstein) und Saalfeld (Kulm) überragt Muschelkalk die Sandsteinplatten. Bei Gera tritt wie am gesamten südlichen Rand Zechstein und Dolomit zu Tage. Teile der Landschaft sind von sandigen Lehmböden bedeckt und nach Norden am fließenden Übergang zur Leipziger Tieflandsbucht nimmt die Lößbedeckung deutlich zu.

Natur
Die von West nach Ost von 450 m auf 300 m abfallende Sandsteinplatte wird durch zahlreiche Flüsse ((Untere) Orla, Roda, Saarbach, Rauda, Erlbach) stark gegliedert. Während die nördlichen Teile noch einen stärkeren Plateaucharakter aufweisen, sind die südlichen Landschaftsteile durch tiefe und steilere Täler gekennzeichnet. Große Teile dieser Landschaft sind wegen der minderen Qualität der Böden bewaldet (überwiegend Kiefer- und Fichtenforste), Tallagen und einige Hochflächen werden aber auch landwirtschaftlich genutzt.

Berge
Nachfolgend die höchsten Berge und Gipfel der Höhe nach geordnet:
 Kulm (481,9 m), Zeugenberg nördlich von Saalfeld
 Johannihut (450,5 m), nördlich von Oberelle
 Pfannberg (427,9 m), nördlich von Neustadt
 Scheitberg (425 m), südlich von Uhlstedt
 Wittchensteiner Höhe (414,3 m), nordöstlich von Triptis
 Dachsberg (400 m), nördlich von Lausitz
 Leuchtenburg (400,0 m), östlich von Kahla
 namenlos (396,8 m), westlich von St. Gangloff
 Schubertshöhe (383 m), nördlich Langendembach
 Pfalzberg (376,4 m), südlich von Stadtroda
 Käseberg (360 m), nördlich von Eisenberg
 Lessener Höhe (300,7 m), westlich von Lessen

Linkssaalische Berge sind der Culmsen (418 m, westlich von Orlamünde), der Buchberg (409 m, nördlich von Uhlstädt) und der Hohe Berg (402 m, nördlich von Kirchhasel).

Einzelnachweise

Weblinks

 BfN-Brief

Geographie (Landkreis Greiz)
Geographie (Saale-Holzland-Kreis)
Geographie (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Geographie (Saale-Orla-Kreis)
Geographie (Gera)
! Saale-Elster-Sandsteinplatte

Saale-Elster-Sandsteinplatte


Bipartitni graf, vrsta grafa u teoriji grafova. Za nj vrijedi  i za čiji se skup vrhova  može podijeliti u dva disjunktna skupa  i  sa svojstvom da svaki brid u  povezuje jedan vrh iz  i jedan vrh iz . Kod bipartitnog grafa kromatski broj je 2. Ciklički graf se može obojati u dvije boje na samo dva načina.

Izvori

Teorija grafova

Bipartitni graf


La pièce de 1 dollar américain Benjamin Franklin a été émise en 2006, pour le  anniversaire de la naissance de Benjamin Franklin. Différents modèles de dollars en argent ont été émis, représentant Benjamin Franklin dans ses jeunes années en tant que scientifique et dans ses années plus âgées en tant qu'homme d'État et Père Fondateur.

Contexte
En 2004, la commission des services financiers de la Chambre des représentants des États-Unis approuve à l'unanimité un projet de loi présenté par Mike Castle, membre du Congrès du Delaware, l'émission d'une pièce de monnaie afin de célébrer le  anniversaire de Benjamin Franklin, Père fondateur de la Nation. Plus autres raisons de célébrer Franklin, à part l'anniversaire, sont citées en faveur de l'émission de la pièce souvenir : Franklin est le seul Père fondateur à avoir signé tous les documents organisationnels lors de la fondations des États-Unis ; il est également imprimeur et a produit les billets officiels pour les colonies du Delaware, de la Pennsylvanie, du New Jersey et du Maryland et, pendant la Révolution américaine, il a désigné la première pièce de monnaie américaine, le penny Continental, entre autres.

Dessin
L'avers du dollar en argent Benjamin Franklin « Scientifique » présente une image de lui, jeune homme, faisant voler un cerf-volant, représentant ses expériences avec la foudre. Les inscriptions indiquent «  », « 1706 - 2006 », « , et « Benjamin Franklin  ». Le revers présente la célèbre caricature politique de Franklin représentant un serpent coupé en deux avec la légende «  ». Ce dessin visait à faire comprendre que l'unité coloniale était une question de vie ou de mort. Les inscriptions au-dessus sont «  » et «  », et en dessous «  ». L'avers a été conçu par Norman E. Nemeth et le revers par Charles Vickers.

Le dollar en argent Benjamin Franklin « Père fondateur » présente un portrait de tête et d'épaules d'un Franklin âgé avec sa signature reproduite en dessous. Il a été la seule personne à signer les quatre documents majeurs qui ont contribué à la fondation des États-Unis - la Constitution, le Traité de Paris, le Traité d'alliance et le Traité d'amitié et de commerce. Les inscriptions indiquent « Benjamin Franklin  », « 1706 - 2006 », et « . Le design du revers présente une copie d'un dollar continental de 1776 avec des lettres modernes autour du bord indiquant «  », , et « . L'avers a été conçu par Don Everhart et le revers par Donna Weaver.

Production
Une loi de 2006 (Public Law 108 486 HR 4116) autorise le Secrétaire au Trésor à frapper et à vendre en 2006 jusqu'à  d'argent d'un dollar chacune, de deux modèles différents, pour commémorer le  anniversaire de la naissance de Benjamin Franklin. Il autorise une surtaxe de 10 % sur la vente de chaque pièce, dont le produit sera versé au Franklin Institute pour les besoins de la Benjamin Franklin Tercentenary Commission.

La Monnaie des États-Unis proposera les pièces commémoratives Benjamin Franklin à l'état de belle épreuve et brillant universel. Pour ceux qui passeront leur commande durant la période de préémission le dollar en argent Benjamin Franklin 2006 belle épreuve sera proposé à  et le dollar en argent brillant universel à . Les expéditions de dollars en argent Benjamin Franklin devraient commencer vers la fin de cette période de préémission. Après cela, le dollar en argent belle épreuve sera offert à  et le dollar en argent brillant universel à .

Références

Benjamin Franklin

Pièce de 1 dollar américain Benjamin Franklin


Istarska koza, hrvatska pasmina domaće koze.

Osobine
Bijelo je boje. Mjestimice ima sivih i smeđih preljeva. Njuška je ponekad pigmentirana. Također je pigmentacija ponekad vidljiva s unutarnje strane ušiju, po nogama ili vimenu. Mužjaci narastu do 90 cm, a ženke do 75 cm. Masa mužjaka je do 120 kg, a ženkâ do 80 kg. Kod obaju spolova rozi su uvinuti k natrag. Dužina rogova može doći do skoro jednog metra. Osim vrlo dugih rogova, prepoznatljiva je brada koja naraste i do 30 cm.

Istarska koza je jako otporna, prilagodljiva i ne traži puno resursa za uzgoj.

Izvori

Hrvatske pasmine domaćih životinja
Kozje pasmine
Istra

Istarska koza


Le festival de musique de Kiev est un festival de musique ukrainien organisé chaque année à Kiev cherchant à mettre en avant des compositeurs ukrainiens modernes, bien que l'événement soit international.

Histoire
Le festival est fondé en 1990 sous l'impulsion du compositeur ukrainien , rentré d'un voyage aux États-Unis avec la volonté de faire connaître la musique ukrainienne. L'Union nationale des compositeurs d'Ukraine et le ministère de la Culture co-fondent l'événement. Les genres représentés vont de la musique ukrainienne traditionnelle à la musique classique en passant par le jazz, et des concerts en extérieur aux mêmes dates s'étendent à la pop moderne. Des conférences sont également tenues par des professionnels de la musique pendant la semaine du festival.

En 2001, Karabyts cesse d'organiser l'événement, qui est repris par Myroslav Skoryk jusqu'en 2005, puis par . En 2020, Ihor Chtcherbakov devient responsable du festival. Pendant l'ensemble de cette histoire, Myroslav Skoryk est directeur artistique du festival.

Le festival est organisé chaque année en septembre ou octobre. Il est organisé dans plusieurs bâtiments de Kiev connus pour leur architecture : l'opéra national d'Ukraine, la Philharmonie nationale d'Ukraine, le conservatoire national de musique d'Ukraine, la  (hébergée dans la cathédrale Saint-Nicolas de Kiev) et l'Académie nationale des sciences d'Ukraine, ainsi que dans des lieux en extérieur partout dans le pays.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes

 Premières de la saison
 Musique ukrainienne

Liens externes

Festival en Ukraine

Festival de musique de Kiev


Orquesta Riverside es un álbum de estudio de la banda cubana Orquesta Riverside, lanzado en 1972 en Chile por el sello discográfico DICAP.

Lista de canciones

Referencias

Álbumes de 1972
Álbumes de Discoteca del Cantar Popular
Álbumes en español

Orquesta Riverside (álbum)


Scapinelli ist der Familienname folgender Personen:

 Carl von Scapinelli (1876–1959), österreichischer Schriftsteller
 Giovanni Battista Scapinelli di Léguigno (1908–1971), italienischer katholischer Kurienbischof
 Lodovico Scapinelli (1585–1634), italienischer Humanist, Philologe, Schriftsteller, Dichter und Universalgelehrter
 Raffaele Scapinelli Di Leguigno (1858–1933), italienischer Geistlicher, Kurienkardinal der römisch-katholischen Kirche

Scapinelli


Die isländische Fußballmeisterschaft 2000 war die 89. Spielzeit der höchsten isländischen Fußballliga und war auch als Landssímadeild bekannt (nach dem Sponsor Landssíminn). Die Liga begann am 18. Mai 2000 und endete mit den letzten Spielen am 18. September 2000.

KR Reykjavík konnte mit seinem bisher 22. Titel den Erfolg vom Vorjahr wiederholen.

Abschlusstabelle

Kreuztabelle
Die Kreuztabelle stellt die Ergebnisse aller Spiele dieser Saison dar. Die Heimmannschaft ist in der ersten Spalte aufgelistet, die Gastmannschaft in der obersten Reihe. Die Ergebnisse sind immer aus Sicht der Heimmannschaft angegeben.

Torschützenliste
Die folgende Tabelle gibt die besten Torschützen der Saison wieder.

Weblinks und Referenzen

Fußballsaison 2000
2000

Landssímadeild 2000


A eleição municipal de Caieiras em 2020 foi realizada para eleger um prefeito, um vice-prefeito e 10 vereadores no município de Caieiras, no estado brasileiro de São Paulo. Foram eleitos Gilmar Lagoinha (MDB) e Cleber Furlan (PSDB) para os cargos de prefeito(a) e vice-prefeito(a), respectivamente.
Seguindo a Constituição, os candidatos são eleitos para um mandato de quatro anos a se iniciar em 1º de janeiro de 2021. A decisão para os cargos da administração municipal, segundo o Tribunal Superior Eleitoral, contou com 45 111 votos válido e 7 483 votos brancos e nulos, contabilizando 14.23% dos votos totais neste turno.

Resultados

Eleição municipal de Caieiras em 2020 para Prefeito
A eleição para prefeito contou com 4 candidatos em 2020: Gilmar Lagoinha (MDB), Gerson Romero PSD), Jose Franco (PT), Juarez Dias (PSL), que obtiveram, respectivamente, 22 616, 18 478, 2 507, 1 510 votos.
{| class='wikitable sortable wd_can_edit' style='width:100%'
!Candidato(a)
!Vice
!Votos recebidos
!Percentual
|-
| style="background-color:#9aed9e;" | Gilmar Lagoinha (MDB)
| style="background-color:#9aed9e;" | Cleber Furlan (PSDB)
| style="background-color:#9aed9e; text-align: center" | 22 616
| style="background-color:#9aed9e; text-align: center" | 50.13%
|-
| style="background-color:#f8f9fa;" | Gerson Romero (PSD)
| style="background-color:#f8f9fa;" | Adriano Sopó (PDT)
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 18 478
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 40.96%
|-
| style="background-color:#f8f9fa;" | Jose Franco (PT)
| style="background-color:#f8f9fa;" | Carlos Miranda (PSOL)
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 2 507
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 5.56%
|-
| style="background-color:#f8f9fa;" | Juarez Dias (PSL)
| style="background-color:#f8f9fa;" | Evani da Silva (PATRI)
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 1 510
| style="background-color:#f8f9fa; text-align: center" | 3.35%
|-

Ver também
Eleições municipais no Brasil em 2020
Eleição municipal de Caieiras em 2016

Eleições municipais no Brasil em 2016
Caieiras

Eleição municipal de Caieiras em 2020


Caroline Lind (* 11. Oktober 1982 in Greensboro, North Carolina) ist eine US-amerikanische Ruderin, sie ist Olympiasiegerin und fünffache Weltmeisterin im Achter.

Caroline Lind begann 2000 mit dem Rudersport und saß bereits bei den Junioren-Weltmeisterschaften 2000 im amerikanischen Achter, als das amerikanische Boot den vierten Platz belegte. Erst 2005 begann Linds Karriere in der Nationalmannschaft, bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2005 belegte sie mit dem Achter den vierten Platz und zusammen mit Lindsay Shoop den sechsten Platz im Zweier ohne Steuerfrau. Bei den Weltmeisterschaften 2006 in Eton und 2007 in München gewann Lind jeweils mit dem US-Boot den Titel. Im Weltcup startete Lind 2008  zusammen mit Elle Logan im Zweier ohne und belegte in München den dritten und in Luzern den zweiten Platz. Bei den Olympischen Spielen 2008 in Peking saßen Logan und Lind im US-Achter, der in der Besetzung Erin Cafaro, Lindsay Shoop, Anna Goodale, Elle Logan, Anna Cummins, Susan Francia, Caroline Lind, Caryn Davies und Steuerfrau Mary Whipple die Goldmedaille erhielt. 2009 in Posen und 2011 in Bled saß Lind wie 2006 und 2007 im Weltmeister-Achter. Bei den Olympischen Spielen in London saß Lind wieder im US-Achter, der in der Besetzung Erin Cafaro, Zsuzsanna Francia, Esther Lofgren, Taylor Ritzel, Meghan Musnicki, Elle Logan, Caroline Lind, Caryn Davies und Mary Whipple die Goldmedaille gewann. Bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2013 in Chungju gewann sie im Achter wieder die Goldmedaille.

Caroline Lind studierte und trainiert in Princeton.

Weblinks

 Porträt auf US-Rowing (englisch)

Olympiasieger (Rudern)
Weltmeister (Rudern)
Olympiateilnehmer (Vereinigte Staaten)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2008
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Ruderer (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1982
Frau

Caroline Lind


Maria Martinelli (* 1958 in Reggio nell'Emilia) ist eine italienische Regisseurin.

Martinelli begann 1977 beim Theater und wechselte 1983 zum Film, bei dem sie kurze Dokumentationen zu Themen wie Kindheit, Krieg, Immigration und Jugendkriminalität drehte. Von 1994 bis 1999 wirkte sie als Leiterin der La Palazzina, des Informations- und Kommunikationszentrums von Imola. 2000 drehte sie den langen Dokumentarfilm Gladiatori über das Hardcore-Geschäft. Mit einem Vertreter dieser Filmgattung, Rocco Siffredi, inszenierte sie im Folgejahr den Thriller Amorestremo. Die 2004 entstandene Dokumentation L'amore che fugge wurde beim Filmfestival Bellaria ausgezeichnet. Zwei weitere Filme beleuchteten den Waffendienst von Frauen sowie die Elternschaft homosexueller Paare.

Filmografie
 2000: Gladiatori (Dokumentarfilm)
 2001: Dangerous Sex Date – Tod in Fesseln (Amorestremo)

Weblinks

 Maria Martinelli bei mymovies
 Maria Martinelli bei torinofilmfest.org

Einzelnachweise

Dokumentarfilmer
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1958
Frau

Maria Martinelli


Rudolf Hilferding (f. 1877, d. 1941) var þýskur stjórnmálamaður og hagfræðingur.

Hilferding var sonur auðugra gyðinga og fæddist í Vínarborg í Austurríki 10. ágúst árið 1877. Faðir hans, Emil Hilferding, starfaði sem einkaþjónn og móðir hans Anna Hilferding áttu son sinn og yngri systir hans Mariu. Hilferding fór í skóla á ungum aldri og var talinn meðal nemandi í grunnskóla sem gaf honum kost að fara í háskóla þar sem hann hlaut doktorsgráðu eftir að hafa lært læknisfræði í Vínarborg. Þegar hann var að læra læknisfræði heillaðist hann að sósíalisma, og tengdist ýmsum marxistum og sósíalistum, meðal annars Otto Bauer, Karl Kautsky og August Bebel. Rudolf Hilferding var einn mikilvægasti kenningasmiður marxista snemma á 19. öld ásamt Lenín, Búkharín og Rosu Luxemburg, og einn klárasti nemandinn í fjármálahagfræði meðal þeirra.

Ævi og stöf
Hilferding varð leiðbeinandi í þjálfunarskóla í Berlín árið 1906 sem var styrktur af þýska Jafnaðarmannaflokknum (SPD). Hann var leiðandi fulltrúi marxista í Vínarborg eftir að hafa verið leiðandi blaðamaður SPD. Hilferding var pólitískur ritstjóri hjá Vorwärts ("Áfram") frá árunum 1907-1915. Hann tók þátt í byltingunni í Þýskalandi sem átti sér stað í nóvember árið 1918 en lauk svo árið 1919. Árið 1920 öðlaðist hann þýskan ríkisborgararétt og varð aðalritstjóri Die Freiheit ("Frelsið"), stofnun óháðra jafnaðarmanna. Frá 1924 til stjórn Adolfs Hitlers árið 1933 starfaði Hilferding sem varaþingmaður Reichstag, síðar flúði hann frá Þýskalandi vegna valdatöku Hitlers. Ári seinna samdi hann Pragávarpið fyrir útlæga þýska sósíalista. Í ávarpinu var sett krafa um byltingarkenndar breytingar í þýsku samfélagi, markmið þess var að samþætta gagnrýnendur gamla sósíaldemókrataflokksins í Weimarlýðveldinu í sameiginlegu varnarvígi gegn Hitler. Við ritun stefnuskrárinnar þurfti Hilferding að sameina ólíkar skoðanir og markmið. Pragávarpið var prentað yfir 15.000 eintökum og var dreift leynilega á milli í Þýskalandi.

Kenningar um eðli Kapítalisma
Fyrsta bindi af Marx-Studien (1904-22), Gagnrýni Böhm Bawerks á Marx, var fyrsta framlag Hilferdings til marxískrar hugsunar. Til að bregðast við gagnrýnendum Marx sem töldu að samþjöppun fjármagns hefði ekki átt sér stað eins og Marx bjóst við, þá benti bók Hilferdins, Das Finanzkapital (1910), á hlutverk banka og fjármála og hélt því fram að aukin áhrif bankanna á iðnaðinn leiddi til einokunar og samráðs og í gegnum þá leiddi einnig til efnahagslegar heimsvaldastefnu og stríðs.

Hilferding var pólitískur ritstjóri hjá tímaritinu Áfram ("Vorwärts") frá árunum 1907-1915. að tók hann þátt í byltingunni í Þýskalandi sem átti sér stað í nóvember árið 1918 en lauk svo árið 1919. Árið 1920 öðlaðist hann þýskan ríkisborgararétt og varð aðalritstjóri hjá tímaritinu Frelsið ("Die Freiheit"), stofnun óháðra jafnaðarmanna. Frá 1924 til stjórn Adolfs Hitlers árið 1933 starfaði Hilferding sem varaþingmaður Reichstag, síðar flúði hann frá Þýskalandi vegna valdatöku Hitlers. Ári seinna samdi hann Pragávarpið fyrir útlæga þýska sósíalista. Í ávarpinu var sett krafa um byltingarkenndar breytingar í þýsku samfélagi, markmið þess var að samþætta gagnrýnendur gamla sósíaldemókrataflokksins í Weimarlýðveldinu í sameiginlegu varnarvígi gegn Hitler. Við ritun stefnuskrárinnar þurfti Hilferding að sameina ólíkar skoðanir og markmið. Pragávarpið var prentað yfir 15.000 eintökum og var dreift leynilega á milli í Þýskalandi.

Hilferding gaf út bækur sem bygðust á kenningum marxískrar hagfræði. Hilferding gaf út sitt helsta verk Das Finanzkapital (1910). Hugmyndarfræði bókarinnar er hins vegar andstæðan við hugmyndafræði frjálshyggjunnar. "Fjármagnsféð vill ekki frelsi, það vill yfirráð. fjármagn tekur ekki tillit til sjálfstæði hins einstaka kapítalista heldur krefst hollustu hans. Markmið til að viðhalda og efla yfirburðastöðu sína þarf það ríki að tryggja sinn heimamarkað með verndartollastefnu og auðvelda landvinninga erlendra markaða." Hilferding var einnig starfandi hjá Die Neue Zeit (1907-05) sem var þýskt sósíalískt tímarit frá Sósíaldemókrataflokksins í Þýskalandi, betur þekkt sem SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands).

Vladímír Lenín byggði kenningar sínar undir bók Hilferdings Das Finanzkapital (1910). Hugmyndafræði Leníns byggist á sósíalískri byltingu og upplýst af skilningi á kapítalisma í heimsvaldamynd sinni. Lenín skrifaði ritgerð árið 1916 um heimsvaldastefnu. Hann skilgreindi heimsvaldastefnu sem "kapítalisma á því þróunarstigi sem yfirráð einokunar og fjármálamagn hefur tekið á sig mynd þar sem útflutningur fjármagns hefur fengið mikilvægi, þar sem skipting heimsins eftir alþjóðlegum sjóðum er hafin og þar sem kapítalísk lönd hafa klárað að deila öllu landsvæði jarðar." einnig má nefna að nýlendustefnan og æðsta stig auðvaldsins byggir á kenningum Hilferding.

Fyrri heimsstyrjöldin og útlegð
Hilferding var á móti þáttöku Þýskalands í fyrri heimsstyrjöldinni og mótfallinn stríðsskuldabréfum til að fjármagna stríðið. Eftir að stríðið hófst var Hilferding kvaddur í austurríska herinn og starfaði sem læknir á ítölsku vígstöðvunum.

Þegar Hilferding flúði Þýskaland ásamt konu sinni, Rosu Hilferding, eftir valdatöku Hitlers fóru þau fyrst til Danmerkur, síðan Parísar og Zürich. Þau snéru síðan að lokum aftur til Parísar árið 1939. Þegar Frakkland féll í hendur nasista, flúðu hjónin með góðum árangri til Marseilles. Stuttu eftir flóttann til Marseilles var afhent Hilferding til Gestapo-lögreglunnar snemma árið 1941.

Um haustið árið 1941 kom í ljós að Rudolf Hilferding hafi verið pyntaður til dauða af fangavörðum Gestapo. Konan Hilferding, Rosa flutti til Boston eftir andlát eiginmanns hennar og starfaði þar sem læknir.

Tilvísanir

Fjármálaráðherrar Þýskalands
Fórnarlömb helfararinnar
Þýskir hagfræðingar

Rudolf Hilferding


Flygtninge - 14 år senere er en dansk dokumentarfilm fra 2010 med ukendt instruktør.

Handling
I 1997 var Folkekirkens Nødhjælp med til at lave film om en flygtningefamilie i Cambodja. De var lige vendt tilbage til deres gamle landsby og skulle nu starte forfra med at bygge deres liv op. 14 år senere vendes tilbage til familien for at vise dem filmen fra dengang og følge op på deres liv. Et liv, der samtidig fortæller historien om Cambodjas udvikling siden borgerkrigen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2010

Dokumentarfilm fra Danmark

Flygtninge - 14 år senere


Rhett Rakhshani (* 6. März 1988 in Huntington Beach, Kalifornien) ist ein ehemaliger US-amerikanischer Eishockeyspieler iranischer Abstammung, der im Verlauf seiner aktiven Karriere zwischen 2006 und 2022 unter anderem 510 Spiele in der Svenska Hockeyligan (SHL) auf der Position des rechten Flügelstürmers bestritten hat. Zudem absolvierte Rakhshani, der zweimal Schwedischer Meister wurde, weitere 128 Partien in der American Hockey League (AHL) und sieben Begegnungen für die New York Islanders in der National Hockey League (NHL).

Karriere

Die Vorfahren von Rhett Rakhshani kamen in den 1950er-Jahren in die Vereinigten Staaten. Rhett Rakhshani begann seine Karriere als Eishockeyspieler im USA Hockey National Team Development Program, für das er von 2004 bis 2006 in der Juniorenliga North American Hockey League (NAHL) aktiv war. Anschließend wurde er im NHL Entry Draft 2006 in der vierten Runde als insgesamt 100. Spieler von den New York Islanders ausgewählt. Zunächst besuchte er jedoch vier Jahre lang die University of Denver, für deren Eishockeymannschaft er parallel in der Western Collegiate Hockey Association (WCHA) spielte. Mit seiner Mannschaft gewann er im Jahr 2008 die Meisterschaft der WCHA in Form der Broadmoor Trophy. Zudem erhielt er zahlreiche persönliche Auszeichnungen.

Gegen Ende der Saison 2009/10 gab er für das Farmteam der Islanders, die Bridgeport Sound Tigers, sein Debüt im professionellen Eishockey, als er in insgesamt zehn Spielen in der American Hockey League (AHL) zwei Tore vorbereitete. In der folgenden Spielzeit bestritt er seine ersten beiden Spiele in der National Hockey League (NHL) für die Islanders, verbrachte jedoch die gesamte restliche Spielzeit erneut bei den Bridgeport Sound Tigers. Dort konnte er überzeugen und durfte zunächst am AHL All-Star Classic teilnehmen. Zudem wurde er in das AHL All-Rookie Team gewählt. Auch in der Saison 2011/12 lief er nur in fünf Partien in der NHL für die Islanders auf, während er regelmäßig im AHL-Farmteam bei den Bridgeport Sound Tigers eingesetzt wurde.

Im Juni 2012 unterzeichnete Rakhshani einen Kontrakt für die Saison 2012/13 beim HV71 aus der Elitserien. Nach einer Spielzeit dort, wechselte er im April 2013 innerhalb der Liga zu den Växjö Lakers und gewann mit der Mannschaft in der Saison 2014/15 die Meisterschaft, wobei Rakshani mit acht Treffern sowie vier Torvorlagen in 12 Play-off-Partien einen maßgeblichen Anteil am Titelgewinn hatte. Im Sommer 2015 unterschrieb der Angreifer einen Vertrag beim Ligakonkurrenten Linköping HC, ein Jahr später wechselte er innerhalb der schwedischen Liga zu den Malmö Redhawks. Dort war er zwei Spielzeiten lang aktiv, ebenso wie anschließend für den Frölunda HC und Djurgårdens IF. Mit Frölunda wurde er dabei einmal Schwedischer Meister und gewann zweimal die Champions Hockey League.

Im Mai 2022 unterzeichnete der US-Amerikaner nach insgesamt zehn Jahren in Schweden einen Vertrag bei den Grizzlys Wolfsburg aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL). Aufgrund eines schwerwiegenden Krankheitsfalls im engeren Familienkreis gab der 34-Jährige im Dezember 2022 nach 21 Einsätzen für Wolfsburg das sofortige Ende seiner aktiven Laufbahn bekannt.

International
Für USA nahm Rakhshani an der World U-17 Hockey Challenge 2005, der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2006 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008 teil. Bei der U18-WM 2006 gewann er mit seiner Mannschaft die Goldmedaille.

Erfolge und Auszeichnungen

International
 2006 Goldmedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft

Karrierestatistik

International
Vertrat USA bei:
 World U-17 Hockey Challenge 2005
 U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2006
 U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2008

Weblinks

Einzelnachweise

Eishockeyspieler (Denver Pioneers)
Eishockeyspieler (Bridgeport Sound Tigers)
Eishockeyspieler (New York Islanders)
Eishockeyspieler (HV71)
Eishockeyspieler (Växjö Lakers)
Eishockeyspieler (Linköping HC)
Eishockeyspieler (Malmö Redhawks)
Eishockeyspieler (Frölunda HC)
Eishockeyspieler (Djurgården Hockey)
Eishockeyspieler (Grizzlys Wolfsburg)
U18-Junioren-Weltmeister (Eishockey)
Schwedischer Meister (Eishockey)
US-Amerikaner
Geboren 1988
Mann

Rhett Rakhshani


Don Diego de Villamayor es un retrato del pintor Pantoja de la Cruz, realizado en 1605, que se encuentra en el Museo del Hermitage de San Petersburgo, Rusia.

El pintor de los reyes españoles Felipe II y Felipe III retrató a este integrante de una orden de caballería, como indican el lazo en su brazo derecho y la Cruz de Alcántara en su pecho. El joven, vestido de gala y con armadura, se apoya en una espada de lazo, característica del .

El modelo del retrato se identifica sobre la base de la inscripción como Diego Sarmiento de Sotomayor y Villamayor a los 17 años - hijo de Diego Sarmiento de Sotomayor, I conde de Salvatierra (cortesano de Felipe II).

El retrato sigue las pautas de las escuela veneciana y flamenca en cuanto a la representación de la austeridad, la sobriedad pero también en la riqueza de los encajes y joyas.

Véase también
 Renacimiento español

Referencias

Colecciones del Museo del Hermitage
Cuadros de 1605
España en 1605
Retratos

Don Diego de Villamayor


Sergio Beltrán Martínez, apodado Che, es un pelotari mexicano. Logró la medalla de oro en el Campeonato del Mundo de Pelota Vasca de 1998, 2002 y 2006 en la especialidad de mano parejas trinquete junto a Pedro Santamaría Saldaña. Actualmente es entrenador de mano de 3 paredes en la Federación Mexicana de Frontón.

Referencias
 Campeones mexicanos del 16º Campeonato Mundial de Pelota Vasca de 2006

Campeones mundiales de pelota vasca
Manistas
Pelotaris de México
Deportistas ganadores de campeonato mundial de México

Sergio Beltrán


Yeşilalan, Samsun ilinin Tekkeköy ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 37 km, Tekkeköy ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Tekkeköy'ün mahalleleri

Yeşilalan, Tekkeköy


LAmazon Labor Union (ALU) est un mouvement ouvrier et un syndicat professionnel indépendant américain spécifique aux salariés de l'entreprise de commerce en ligne Amazon, créé le . Un an plus tard, le , les ouvriers de l'entrepôt d'Amazon de Staten Island (New York) nommé JFK8, soutenus par l'ALU, sont devenus les premiers travailleurs syndiqués d'Amazon reconnus par le National Labor Relations Board, l'agence gouvernementale de l'inspection du travail chargée de conduire les élections syndicales. Ce mouvement, qualifié d'historique, est soutenu publiquement par Joe Biden, alors président des États-Unis.

Premiers combats

De  à début , Chris Smalls est un employé de l'un des quatre entrepôts d'Amazon de New York nommé JFK8. Situé dans le quartier de Staten Island, ce centre de traitement de commande est économiquement très important pour l'entreprise car la ville représente un chiffre d'affaires considérable. En , C. Smalls est licencié pour avoir organisé une journée de débrayage afin de protester contre la gestion par Amazon de la pandémie COVID-19. Dans une note interne diffusée par mégarde à plus d'un millier de personnes, le directeur juridique d'Amazon qualifie C. Smalls de  conseillant de faire de lui le  du mouvement afin de mieux le saper. Cependant, ce licenciement est largement critiqué par les représentants du gouvernement ; ce qui incite C. Smalls et son ami Derrick Palmer à former un groupe de militants nommé The Congress of Essential Workers et à mener un certain nombre d'actions. Dans ce tandem entre les deux amis, C. Smalls est l'orateur, D. Palmer le méthodique. Ils contribuent ainsi à l'organisation de grèves d'une journée dans d'autres grandes entreprises aux salariés essentiels comme Walmart et Target Corporation en Californie, à New York et dans le New Jersey.

Le personnel d'Amazon affiche alors un fort taux de rotation de 150 %, les salariés étant usés jusqu'à la corde, rapidement licenciés et dépossédés de leurs avantages sociaux. De plus Amazon est connu pour être particulièrement agressif et méprisant à l'égard de toute forme de revendication et de syndicalisme.

S'inspirant de la campagne syndicale de l'entrepôt de Bessemer en  en Alabama et tirant les leçons de leurs échecs, C. Smalls souhaite avant tout . Le syndicat Amazon Labor Union est fondé le  et leur objectif premier est de représenter les  salariés du centre de tri JFK8 en étant reconnus officiellement par le National Labor Relations Board (NLRB). C. Smalls et D. Palmer mettent en place en  une campagne de financement participatif qui récolte . Elle leur permet essentiellement une présence quasi ininterrompue devant les entrepôts de JFK8 d' à . Cette somme est à mettre en relation avec les  de dollars dépensés par Amazon durant l'année , uniquement pour consulter des spécialistes de la lutte antisyndicale à travers le pays.

Reconnaissance officielle

Fin , une première tentative d'officialisation du syndicat échoue, la pétition faisant office de demande ayant été rejetée par le NLRB. Mais en décembre, une décision de justice autorise le personnel à utiliser les locaux de l'entreprise après son service pour organiser son action syndicale. En représailles, C. Smalls est arrêté en  dans ces même locaux, l'entreprise suit les syndicalistes à la trace sur les réseaux sociaux et bombarde les salariés de messages. La campagne visant à décider de l'officialisation du syndicat se met tout de même en place en mars et, le , malgré une forte mobilisation de la part d'Amazon pour le « non », le « oui » l'emporte à  contre . À l'annonce du résultat, Amazon soumet une objection au NLRB, demandant une nouvelle élection. Selon un extrait de la plainte, l'entreprise a affirmé que des membres du syndicat ont .

Il s'agit de la première mobilisation syndicale d'un entrepôt Amazon aux États-Unis et d' voire . Le président Joe Biden a félicité le syndicat, son attaché de presse Jen Psaki déclarant qu'il est  et qu'il .

Ce vote témoigne également de la prise de conscience des salariés et de leur montée en puissance au sein des entreprises américaines. D'ailleurs, en réponse à cette victoire, plus de  d'Amazon ont contacté l'ALU pour tenter d'organiser leur propre lieu  de travail, les demandes d'aide provenant du Canada, de l'Inde, de l'Afrique du Sud et du Royaume-Uni. Le , le NLRB a approuvé une élection syndicale dans le deuxième des quatre entrepôts de New York, LDJ5, qui se solde deux mois plus tard par un vote à 618 pour le « oui » contre 380 pour le « non » sur  inscrits.

Notes et références

Liens externes

Organisme fondé en 2021
Syndicat
Mouvement ouvrier
Amazon

Amazon Labor Union


Jiří Šťastný, (nacido el 13 de diciembre de 1938 en Praga, Checoslovaquia), es un exjugador checo de baloncesto. Consiguió una medalla de plata en el Eurobasket de Turquía 1959  con Checoslovaquia.

Enlaces externos
Perfil en sports reference

Baloncestistas de República Checa
Baloncestistas de Checoslovaquia
Nacidos en Praga

Jiří Šťastný


Rukometni klub Pionirka) (RK Pionirka; Pionirka; Pionirka Imotski) je bio ženski rukometni klub iz Imotskog, Splitsko-dalmatinska županija.

O klubu
Klub je utemeljen krajem 1970.-ih. Ime je dobio po tadašnjoj tekstilnoj tvrtci iz Imotskog "Pionirci" (kasnije "Trimot"). 1979. godine klub je bio prvak Hrvatske regionalne lige – Jug te je sudjelovao na završnici republičkog prvenstva Hrvatske, što su istodobno bile i kvalifikacije za Drugu saveznu ligu. Klub se početkom 1990-ih gasi.
2011. godine u Imotskom nastaje novi ženski rukometni klub – ŽRK "Imota".

Uspjesi
 Hrvatska regionalna liga – Jug
 prvak: 1978./79.

Pregled po sezonama

Poznate igračice

Unutrašnje poveznice
 Imotski

Vanjske poveznice
 aukcije.hr, značka RK Pionirka Imotski

Izvori
 Marijan Flander i dr: Razvoj rukometa u Hrvatskoj : od prvih početaka do 1985. godine, Zagreb, 1986., UDK: 796.322(497.13)(091)
 poslovna.hr, RUKOMETNI KLUB PIONIRKA
 hr-rukomet.hr, KUDA PLOVI RUKOMETNA LAĐA U DALMACIJI, objavljeno 3. travnja 2015., pristupljeno 19. rujna 2018.

Pionirka
Pionirka
Pionirka

RK Pionirka Imotski


Chôros , sous-titré  « Settimino » (septuor), est un septuor instrumental écrit en  par le compositeur brésilien Heitor Villa-Lobos. Il fait partie d'une série de quatorze compositions numérotées intitulées collectivement Chôros, allant de solos pour guitare et pour piano à des œuvres écrites pour soliste ou chœur avec orchestre ou plusieurs orchestres, et dont la durée peut dépasser une heure. Le Chôros  est d'une durée modeste avec une exécution d'environ huit minutes et demie.

Histoire
Le Chôros  a été composé à Rio de Janeiro en 1924 (immédiatement après le Chôros  et deux ans avant le  orchestral), ce qui en fait la troisième pièce de la série à être écrite. La partition est dédiée au mécène du compositeur , à qui Villa-Lobos dédiera également le . Elle a été créée à l'Escola Nacional de Música de Rio de Janeiro le  par Ary Ferreira (flûte), Antão Soares (clarinette), Rodolfo Attanasio (hautbois), Felipe Duchamps (saxophone alto), Assis Republicano (basson), Cardoso Menezes (violon) et Newton Pádua (violoncelle). La première européenne a eu lieu lors du premier d'un ensemble de concerts consacrés à l'œuvre de Villa-Lobos, à la Salle Gaveau à Paris le . Les interprètes étaient Gaston Blanquart (flûte), Lucien-Joseph-Francis de Nattes (hautbois), Louis Cahuzac (clarinette), Hippolyte Poimboeuf (saxophone alto), Gustave Dhérin (basson), Marcel Darrieux (violon) et Robert Krabansky (violoncelle).

Le Chôros  a été chorégraphié et présenté comme ballet par le New York City Ballet en 1960.

Instrumentation
Le Chôros  est écrit pour un septuor instrumental composé d'une flûte, d'un hautbois, d'une clarinette, d'un saxophone alto, d'un basson, d'un violon et d'un violoncelle, avec l'ajout ad libitum d'un tam-tam dans les coulisses vers la fin.

Analyse
La forme de Chôros  n'est rien de plus qu'une séquence déconnectée de segments musicaux, mais d'une manière mystérieuse, elle parvient à créer un sentiment d'unité. Les textures chargées sont tissées sans discernement à partir d'un mélange de primitivisme de , de polkas et valses de salons de danse de banlieue. Villa-Lobos combine et contraste les différents matériaux afin de produire des effets instrumentaux originaux et des timbres inédits, les privilégiant à tel point qu'il n'y a pratiquement aucun développement thématique et que les harmonies sont produites plus ou moins accidentellement à partir de la conjonction des parties linéaires .

Selon le compositeur, le caractère primitif et amérindien du thème d'ouverture se transforme progressivement au cours de l'œuvre en un style plus civilisé, pour finalement laisser place à une valse lente. À celle-ci succède une mélodie déferlante aux rythmes contradictoires, ornée de notes d'ornement parasites caractéristiques de la polquinha animée du quartier Cidade Nova de Rio de Janeiro. À la fin, le thème amérindien est rappelé, pour confirmer la transformation qu'il a subie.

Les syncopes caractéristiques de la partie centrale du Chôros  sont communes à la contradanza, la habanera, aux tangos brésilien, au matchiche et aux polkas (polquinhas) de l'un des initiateurs du genre choro, le flûtiste .

Bibliographie
 .
 .
 .
.
 .
 .

Notes et références

Bibliographie complémentaire
 .
 .
 .
. Version portugaise Villa Lobos e o florescimento da música brasileira. São Paulo: Martins Fontes, 2009. .
 .
 .
 .

Liens externes
  villalobos.iu.edu Villa-Lobos site at Indiana University: Maintained by the Latin American Music Center.
 .

Musique de chambre d'Heitor Villa-Lobos
Septuor (œuvre)
Villa-Lobos, Chôros no 7
Œuvre pour flûte
Œuvre pour hautbois
Œuvre pour saxophone
Œuvre pour basson
Œuvre pour violon
Œuvre pour violoncelle

Chôros no 7 de Villa-Lobos


Der Brisbane Valley Highway ist eine Fernstraße im Südosten des australischen Bundesstaates Queensland. Er zweigt vom Warrego Highway (A2) westlich von Ipswich in nordwestlicher Richtung ab und folgt dem Brisbane River flussaufwärts. Bei Harlin trifft er auf den D'Aguilar Highway (R17 / S85).

Die Straße erreicht den Lake Wivenhoe ca. 9 km nordwestlich von Fernvale.

In nicht allzu ferner Zukunft soll der Abzweig vom Warrego Highway höhenfrei umgestaltet werden.

Der höchste Punkt im Verlauf des Highways liegt auf 188 m, der niedrigste auf 30 m.

Literatur
Steve Parish: Australian Touring Atlas. Steve Parish Publishing. Archerfield QLD 2007. ISBN 978-1-74193-232-4. S. 4, 6, 9

Einzelnachweise

Straße in Queensland
Straße in Australien und Ozeanien

Brisbane Valley Highway


Dizinin adını aldığı coğrafik alan için South Park (havza) başlığına bakın.

South Park, 1997 yılından itibaren yayınlanmakta olan ABD yapımı animasyon komedi dizisi.

Yaratıcıları Trey Parker ve Matt Stone'dur. ABD'de Comedy Central kanalında oynamaktadır. En son 25. sezonu yayınlanmıştır. Dizinin 1999 yılında South Park: Bigger, Longer & Uncut adlı uzun metraj sinema filmi gösterime girmiştir. Dizi, birçok alanda ödül kazanmıştır ve gelmiş geçmiş en popüler ve başarılı çizgi dizilerdendir.

South Park, The Simpsons'tan sonra ABD'de en uzun süreli yayınlanan çizgi dizidir.

Dizi hakkında
Dizi, Colorado eyaletinin South Park adlı küçük bir kasabasında yaşayan Stan Marsh, Kyle Broflovski, Eric Cartman ve Kenny McCormick isimli dört çocuk merkez alınarak anlatılan bir takım gerçeküstü olayların da yer aldığı maceralardır. Alışılmamış olan çizgi dizinin yapım şeklidir. Figürler basık (2B) ve basit resmedilmişlerdir. Resimler sanki kâğıttan bir araya getirilmiş gibidir. Aslında bu, ilk animasyonlarda Parker ve Stone'un çizme kabiliyetlerinin fazla olmamasından kaynaklanmış bir durumdu. Yine de South Park karakterleri şu anda kendi tarzlarına ismini veren özgün bir çizim tekniğine sahiptir. South Park karakteri oluşturma editörleri bugün bazı internet sitelerinde bulunmaktadır.
South Park'ın ilerleyen bölümlerinde animasyonlar bilgisayarda, Software Power Animator ile oluşmaya başladı. Nihayetinde de Maya Software kullanıldı. Animasyonlar ve detaylar zaman içinde belirgin bir şekilde gelişmesine rağmen, kâğıt görünümünden bir şey kaybetmedi. Gerçekte var olan şahısların yüzleri, genelde bir foto ile  animasyona eklenmiştir. Bu fotoğraflarda ağız canlandırılarak, tıpkı Monty Python'ın animasyonları gibi resmin içine monte edilmiştir.

Dizinin her bölümü, tüm karakter ve olayların kurgu olduğunu ve içeriğinden dolayı hiç kimse tarafından izlenmemesi gerektiğini belirten bir uyarıyla başlar. 9-10 yaşında çocukların başından geçen olayları anlatsa da içerdiği ağır şiddet, küfür ve cinsel espriler sebebiyle çocukların izlememesi tavsiye edilmektedir.

South Park, birçok sosyal, kültürel, dinsel ve siyasi gönderme içeren ve hiç kimseden lafını esirgememesi sebebiyle birçok farklı gruptan tepki gören bir dizidir.

Karakterler

Ana karakterler
 Eric Cartman: Grubun ırkçı, bencil ve küstah üyesidir. Amerikan toplumunun karanlık yönlerinin abartılmış hâli olarak çizilmiştir. Küçük problemleri için bile karmaşık ve kötülük dolu planlar yapıp bunları harfiyen uygulayabilecek birisidir. İnsanları da bu planları için manipüle etmekte başarılıdır. Kyle'ın Yahudi olmasıyla, Kenny'nin ise fakirliğiyle sürekli dalga geçer. Liberaller, feministler, hippiler ve daha birçok kesimden nefret eder. 20. sezonda sınıf arkadaşı Heidi Turner ile yaşadığı ilişkiyle karakteri tamamen değişmiş gibi görünse de, Butters ile SpaceX binasında girdiği diyalog sonucu kadınlar hakkında kötü düşünmeye başlar ve eski haline döner.
 Kenny McCormick: Grubun en fakir üyesidir. Sürekli olarak anorağı ile dolaştığı için ne dediği çoğunlukla anlaşılmasa da grubun en ağzı bozuk üyesidir ve cinsel konularda genel olarak en bilgilileridir. Dizinin ilk sezonlarında neredeyse her bölüm ölmekte, sonraki bölüm ise hiçbir açıklama yapılmaksızın geri gelmektedir. Beşinci sezonda temelli öldürülerek diziden çıkartılmış ama altıncı sezon 17. bölümde geri dönmüştür.
 Kyle Broflovski: Stan'in en yakın arkadaşıdır. Yine oldukça iyi kalpli ama biraz saftır. Yahudi kökenlidir ve bu yüzden Cartman ile sık sık atışır. Kızıl ve kıvırcık saçlıdır. Matt Stone baz alınarak tasarlanmıştır.
 Stan Marsh: Grubun en normal üyesidir. Ortalama bir 9 yaşındaki Amerikan çocuğunun özelliklerine sahiptir. Kyle ile yakın arkadaştır. Heyecanlandığı ve âşık olduğu zamanlar kusar. Genelde mantıklı ve iyi kalpli biri olsa da Cartman tarafından kolayca manipüle edilebilir. Dizinin yaratıcılarından Trey Parker'dan esinlenilerek yaratılmıştır.

South Park İlkokulu Öğrencileri
 Bebe Stevens: Wendy'nin en yakın arkadışıdır. Sarı saçlıdır. Göğüsleri erken büyüdüğü için tüm erkekleri peşine takar.
 Clyde Donovan: Kendini sınıfın en yakışıklısı olarak gören bir çocuktur. Craig ile birlikte takılır. Klozet kapağını açık bıraktığı için annesinin ölümüne sebep olmuştur.
 Craig Tucker: Sınıfın en yaramaz çocuğudur. Sürekli olarak ceza alır ve rehber öğretmenle görüşmeye gönderilir. Önüne gelene hareket çekip sonra inkâr etmesiyle tanınır. Ana karakterleri ve birçok bölümde düşmanlarıdır. Yine de Cartman ile arası nispeten iyidir ve bazı şeytani planlarında ona yardım eder.
 Jimmy Vulmer: Yürüme engellidir. Komik ve zeki biridir. Kekeme olmasına rağmen amatör komedyenlik yapmaktadır.
 Leopold Stotch Namıdiğer"Butters": South Park karakterleri arasında en saf ve temiz kalplisidir. Hiçbir şekilde kötü amacı olmayan, herkesin iyiliğini düşünen bir karakterdir. Suç işlemese bile işlemediği suçları üzerine alabilir ve suçu işlediğine inanabilir. Sinirlendiğinde Profesör Kaos kostümünü giyer. Saflığından dolayı Cartman tarafından sık sık kandırılır.
 Pip Pirrup: İlk sezonlarda sıkça gözükse de daha sonra Butters'ın öne çıkmasıyla rolü azalmıştır. İngiliz aksanıyla konuşur ve Charles Dickens'ın Büyük Umutlar kitabından esinlenilmiştir. Çok iyi niyetli olmasına rağmen sürekli dalga geçilir ve aşağılanır. 14. sezonda Barbra Streisand tarafından ezilerek ölmüş ve diziden çıkartılmıştır.
 Timmy Burch: Zihinsel engellidir fakat öğretmenler bunun farkında değildirler. Çoğunlukla sadece kendi ismini bağırabilir.
 Token Black: Sınıftaki tek siyahi öğrencidir. Aynı zamanda oldukça zengindir fakat burnu havada biri değildir. Genellikle ırkçılık konulu bölümlerde gözükür.
 Tweek Tweak: Hiperaktif, paranoyak ve nevrotik bir çocuktur. Ailesinin kahve dükkânı vardır ve kahve bağımlısıdır.
 Wendy Testaburger: Stan'in kız arkadaşıdır. Yaşına göre oldukça olgun, zeki ve başarılı bir kızdır. Dünyadaki gelişmeleri takip eder ve yaptığı yorumlar çoğunlukla sınıf arkadaşları tarafından anlaşılmaz. Her şeye rağmen Stan'i çok sever ve epey kıskançtır. Aynı zamanda çevreci ve feministtir ve bu yüzden Cartman tarafından sevilmez.
Heidi Turner: Eric Cartman'ın sevgilisidir. Sık sık Eric tarafından "son derece zeki ve komik" diye övülür.

Akrabalar
 Randy Marsh: Stan'in babasıdır. Mesleği jeologluktur. Çok çabuk galeyana gelen, yeni şeyler denemeyi seven hırslı biridir. Bir rock grubunda çalmışlığı vardır. Dizi ilerledikçe rolü artmıştır. Bir bölümde Lorde rolünde oynamıştı.
 Sharon Marsh: Stan'in annesidir.
 Shelly Marsh: Stan'in 12 yaşındaki ablasıdır. Çok kolay sinirlenir ve Stan'e sürekli şiddet uygular. Arada insanüstü güç gerektiren şeyler yapmışlığı vardır.
 Marvin Marsh veya Büyükbaba: Stan'in 102 yaşındaki dedesidir. Stan'e "Billy" der. Büyükbabası çok yaşlanınca isteği üzerine onu öldürmüştür ve aynı şeyi kendisine Stan'in yapmasını ister.
 Jimbo Kern: Stan'in amcasıdır. Annesinin mi babasının mı kardeşi olduğu bölümden bölüme değişmektedir. Vietnam Savaşı gazisidir ve silahlara ilgi duymaktadır. Avcılıkla uğraşır, televizyon programı yapar ve silah dükkânı işletir. Genelde savaş arkadaşı Ned Gerblansky ile birlikte gezer.
 Gerald Broflovski: Kyle'ın babasıdır. İyi para kazanan başarılı bir avukattır. 20. sezonda içindeki internet trollünü ortaya çıkarır. Önce okul velilerini, daha sonra Danimarka'yı troller. ABD ve Danimarka arasında krize sebep olur.
 Sheila Broflovski: Kyle'ın annesidir. Çocuğunu çok sever ve hayatına sürekli karışır.
 Ike Broflovski: Kyle'ın Kanadalı evlatlık erkek kardeşidir. Daha sonra dahi olduğu ortaya çıkar ve erken yaşta okula yazılır.
 Liane Cartman: Eric Cartman'ın annesidir. Oldukça tatlı ve oğlu için her şeyi yapan bir annedir. Hafifmeşrepliği ile tanınır ve kasabada yatmadığı az kişi vardır.
 Jack Tenorman: 5. sezonda oğlu Scott'tan intikam almak için Eric'in şeytani planı doğrultusunda karısıyla birlikte ölmüştür. Daha sonra 14. sezon 6. bölüm olan 201 adlı bölümde Eric'in gerçek babası olduğu ortaya çıkmıştır.
 Scott Tenorman: Eric'in nefret ettiği, Radiohead hayranı üvey kardeşidir.
 Stuart McCormick: Kenny McCormick'ın babasıdır. Çok fakirdir çünkü kendisi alkolik.
 Carol McCormick: Kenny'in annesidir. Üstünde 'I'm with stupid' yazan bir tişört vardır ve tişörtteki ok işareti Kenny'nin babasını gösterir.
Kevin McCormick: Nadir görülen en büyük McCormick çocuğudur. Ayrılmış, dağınık kahverengi saçları ayırdı ve ebeveynleri gibi dağınık bir yüze sahipti. O 13 yaşında.
Karen McCormick: 6 yaşında ve McCormick çocuklarının en küçüğü.

Diğer Akrabalar
 Stephen Stotch: Butters'ın babasıdır.
 Linda Stotch: Butters'ın annesidir.

Diğer karakterler
 Chef: Okulun aşçısıdır. Oldukça yardımseverdir ve ana karakterleri çok sever, sık sık yaşadıkları problemleri çözmelerinde yardımcı olur. Seks düşkünüdür. Şarkı söylemeyi çok sever ve söylediği şarkılar genel olarak seksle ilgilidir. 10. sezonda ölmüş ve Darth Chef olarak geri dönmüştür.
 Bayan Crabtree: Okulun servis şoförüdür. Saçının tepesinde bir kuş durmaktadır. Çocuklara sürekli bağırarak sessiz olmasını söyleyen katı biridir.
 Terrance ve Phillip: Kanadalı iki komedyen. Kasabadaki çocukların bayıldığı Terrance and Philip Show adlı bir dizileri vardır. South Park'ın yaratıcıları tarafından dizinin osuruk esprilerinden oluştuğu eleştirileriyle dalga geçmek için yaratılmışlardır.
 Mr. Hankey: Noel kakasıdır. Kyle ile yakın arkadaştır. Yalnızca noel zamanı yer üstüne çıkabilir ve bol lifli yiyecekler yiyen çocuklara hediyeler dağıtır. Ayrıca her geldiğinde 'Howdy ho!' diye bağırır. Ailesiyle lağımda yaşar.
 Towelie: Havli de denilebilir. İnsanların yanında yedek havlu taşımasının önemini anlatmak üzere tasarlanmış, sürekli olarak "kafası iyi" olarak gezen ve "Uçmak ister misiniz?" diye tekliflerde bulunan, kendisine havlu denmesine dayanamayan karakterdir.
 Memur Barbrady: Kasabanın tek polis memurudur. Cahil, saf ve aşırı beceriksizdir. Kendisine verilen görevleri yerine getiremez. Tüm bunlara rağmen okuma yazması olmadığı için işten geçici olarak ayrıldığı bölümde ortaya çıkmıştır ki kasabada düzeni o sağlamaktadır.
 Bay Mackey: Okulda sevilmeyen bir rehberlik hocasıdır. Cümlelerini sürekli "Taam mı?" şeklinde bitirir. Oldukça sıkıcı ve monoton bir tarzı vardır. Çocuklara sürekli alkol, uyuşturucu ve sigaranın kötü olduğunu söyler. Vücudu aşırı derecede sıskadır. Kafası çok büyüktür. Kravatını çıkardığında kafası normale döner.
 Mr. Garrison: South Park İlkokulu'nun eşcinsel öğretmenidir ve yanında her zaman Bay Şapka adını verdiği kuklasıyla dolaşır. Bay Şapka onun eşcinsel yönünü yansıtır. 2. sezonda Bay Şapkadan ayrılıp Bay Dal ile arkadaşlık kurar fakat sonrasında tekrar Bay Şapkaya döner. Dizinin bazı bölümlerinde kadın, lezbiyen, homoseksüel olmuştur. Öğrencilerin saygı duymadığı bir öğretmendir. 20. sezonda devlet başkanlığına aday olmuş ve seçilmiştir.
 Müdür PC: Okulun yeni müdürü olup ırkçılığa karşı birisidir.
Güçlü Kadın:Okulun Yeni Müdür Yardımcısıdır.
 Dr. Alphonse Mephisto: Kasabanın çılgın bilim adamıdır. İnsan ve hayvan genetiklerini değiştirir. Yardımsever ve iyi niyetli biri olsa da deneyleri yüksek oranla ters gider ve belaya sebep olur.
 İsa: İsa'dan esinlenilerek yaratılan karakter, South Park'ta kendi talk-show'unu yapmaktadır. Tanrı'nın oğludur ve birçok güce sahiptir.
 Rakun: Eric Cartman'ın kendi giydi rakun kostümüyle süper kahraman gibi davrandığı karakterdir.
 Mysterion: Kenny'nin giydiği süper kahraman kostümüdür.
 Miki Fare: İlk olarak "Halka" bölümünde görülmüştür. Cümlelerinin sonunda sürekli güler. DreamWorks'tan nefret eder. Ayrıca uçma, büyüme ve ağzından ateş püskürtme özellikleri vardır.

Eleştiriler
South Park, yayınlanmaya başladığından beri çeşitli kesimlerin sert tepkisini çekmiştir. Dizinin bir bölümünde İslam peygamberi Muhammed'in ayı kostümü içinde gösterilmesi  ABD ve dünya çapında tepki görmüştür. Bazı Amerikalı Müslüman organizasyonlar şovun yapımcılarını tehdit etmişlerdir. Bunun üzerine ise ABD haber kanalları bu tehditleri kınamış ve Konuşma Özgürlüğü yasasını göstermişlerdir. En büyük tehdit ise yine New York eyaletinden ABD kökenli bir İslamist örgütten gelmiş, hatta yapımcıların ve ailelerinin hayatı tehdit edilmiştir.

Uluslararası Yayıncılar

Ayrıca bakınız
South Park karakterleri listesi

South Park bölümleri listesi

South Park: Bigger, Longer & Uncut

Kaynakça

1997'de başlayan Amerika Birleşik Devletleri televizyon dizileri
1990'ların Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
2000'lerin Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
2010'ların Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri animasyon televizyon dizileri
Amerika Birleşik Devletleri komedi dizileri
Peabody Ödülü sahipleri
Müstehcen komedi
Çocuklar ile ilgili animasyon televizyon dizileri
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri hiciv televizyon dizileri
2000'lerde Amerika Birleşik Devletleri durum komedileri
2010'larda Amerika Birleşik Devletleri hiciv televizyon dizileri
Biseksüellik teması içeren televizyon dizileri
Colorado'da kültür
Lezbiyen teması içeren televizyon dizileri
Peabody Ödülü sahibi televizyon programları
Colorado'da geçen televizyon dizileri
2010'larda İngilizce televizyon dizileri

South Park


علي أحمد مصطفى بغدادي (4 ديسمبر 1922 - 22 يناير 2005) كان قائدًا للقوات الجوية المصرية من 22 يونيو 1969 إلى 23 أبريل 1972.

انظر أيضًا
 القوات الجوية المصرية

روابط خارجية

المصادر

أشخاص مصريون في القرن 20
أشخاص مصريون في القرن 21
أشخاص من القاهرة
أفراد عسكريون من القاهرة
رياضيون من القاهرة
سباحون أولمبيون من مصر
سباحون في الألعاب الأولمبية الصيفية 1948
طيارون عسكريون مصريون
قادة القوات الجوية المصرية
لاعبو كرة ماء مصريون
مواليد 1341 هـ
مواليد 1922
مواليد في مصر
وفيات 1425 هـ
وفيات 2005
وفيات في مصر

علي مصطفى بغدادي