Emma Morgen Hansen, nu gift til Emma Morgen Jørgensen,  er en dansk vandpolospiller.

Morgen Hansen har spillet vandpolo siden hun 8 år gammel startede i Slagelse Svømme Klub.

Hun rejste 2011 som 18-årig til Frankrig og var en af nøgle spillerne på holdet Lille Université Club fra byen Lille. Denne sæson blev Emma og hendes klub nummer 3 i Frankrig. Efter et år i Lille søgte hun nye udfordringer og valgte at tage imod et tilbud i den spanske topklub Club Natació Sabadell fra Barcelona og vandt "Womens European Champions Cup 2013", som blev afviklet i ungarske Eger i foråret 2013. Sarbadell slog det russiske hold Kinef Kirisi i finalen. Ingen andre danske vandpolospillere hverken mænd eller damer har nogensinde tidligere opnået dette.
Efter nogle år som fuldtidsprofessionel i udlandet vendte hun 2014 tilbage til Danmark for at læse idræt på Københavns Universitet og havde egentlig sat sin professionelle vandpolokarriere i udlandet lidt på stand-by for at koncentrere sig om sit studie, men fik en kontrakt med den sin gamle franske klub Lille, med en aftale om, at hun »pendler« ned til de vigtige kamp og træner med holdet så meget som muligt. Sæsonen 2015/2016 blev Emma og Lille franske mestre. Emma har ydermere underskrevet en ny kontrakt med klubben i sæsonen 2016/2017.

Hun har gennem sin karriere vunder det franske, spanske, danske, nordiske og europæiske mesterskab for klubhold.

Hun spiller på en dispensation fast med Slagelses herrehold i landets bedste række og på det danske kvindelandshold.

Eksterne henvisninger

 Real Federación Española de Natación
 L.U.C NATATION Championnat de France Pro A Féminine

Vandpolospillere fra Danmark
Personer fra Kastrup

Emma Morgen Hansen


තොටුපොල කන්ද කන්ද ශ්‍රී ලංකාවේ තෙවැනියට උසම කඳුවැටිය වේ. එහි මුහුදු මට්ටමේ සිට උස  කි. එය නුවරඑළිය දිස්ත්‍රික්කයේ හෝර්ටන් තැන්න ජාතික වනෝද්‍යානය තුල පිහිටා තිබේ.

තොටුපොල කන්ද


Andrés Montiel (Guadalajara Jalisco, México) es un Actor de Cine, Teatro y Televisión. Aunque es mexicano de nacimiento, tiene también la nacionalidad española por herencia.

Trayectoria

Andrés debuta en las tablas en su ciudad natal Guadalajara con la obra Intimidad, al poco tiempo se muda al Distrito Federal, donde acumula más de diez puestas en escena,  entre las que se encuentran Hamlet, (interpretando al príncipe de Dinamarca), Algo de verdad, El Oeste Solitario y Telefonemas, obra que le valió un premio como mejor actor.

Su primera oportunidad en el cine llegó a través de su compañero de piso Marco Pérez (Amores perros), quien lo llevó accidentalmente al proceso de casting de la película Frida (2002) de la cineasta Julie Taymor. Aunque el papel fue designado para otro actor, la directora de casting Claudia Becker al gustarle tanto la audición de Montiel, lo recomendó al cineasta Carlos Carrera para su nuevo proyecto, El crimen del padre Amaro.

Al terminar su trabajo en una de las películas más taquilleras de la historia del cine mexicano, empieza a participar en más películas: Más que nada en el mundo (2006), Párpados azules (2007), La zona (2007), Llamando a un ángel (2008), Desafío (2010), entre otras. La mayoría de estas cintas han sido ganadoras de premios en festivales internacionales de cine.

En dos ocasiones consecutivas fue premiado en Italia por su actuación en la película  Día Seis (2016)

Ha participado también en varias cintas con temas de carácter histórico como Morelos de Antonio Serrano, (interpretando a don Agustín de Iturbide); Ciudadano Buelna del reconocido director Felipe Cazals; la épica Cinco de mayo: La batalla y Cantinflas.

En televisión ha destacado su participación en series como El encanto del águila encarnando a Gustavo A. Madero; al igual que series para Once TV como Estado de gracia y Tlatelolco, verano del 68; pero en particular con el personaje del bloggero/periodista Emilio Ferreira en la exitosa teleserie Infames.

Podemos ver más de su trabajo en series como Club de Cuervos de Netflix y Pancho Villa: El Centauro del Norte, así como en los largometrajes Almas Rotas  y Monstruosamente Solo.

Filmografía

Cine

Almas Rotas (2022)
Monstruosamente Solo (2020)
El que busca encuentra (2017)
Día Seis (2016)
El Hotel (2015)
Las Aparicio (2015)
Cantinflas (2014)
Ciudadano Buelna (2013)
Cinco de mayo: La batalla (2013)
12 segundos (2012)
Morelos (2012)
Cristiada (2011)
Tlatelolco, verano del 68 (2010)
Samurai (2010)
Desafío (2010)
Bala mordida (2009)
La zona  (2008)
Llamando a un ángel (2008)
Párpados azules (2007)
Más que a nada en el mundo (2007)
Alta infidelidad (2006)
La sombra del sahuaro (2004)
El crimen del padre Amaro (2002)
Frida (2002)

Televisión
Pancho Villa: El Centauro del Norte (2023)
Un extraño enemigo (2022)
Run Coyote Run (2018)
La bella y las bestias (2018)
Tlatelolco, verano del 68 (2018)
El César (2017)
La querida del Centauro (2016)
Club de Cuervos (2015)
Infames (2012)
Estado de gracia (2012)
El encanto del águila (2011)
Los Minondo (2010)
Bienes raíces (2010)
PostData (2005)
Las Juanas (2004)
American Family (2003)
Clase 406 (2003)

Referencias

 http://www.informador.com.mx/entretenimiento/2009/146807/6/andres-montiel-toca-su-umbral-creativo.htm
 http://www.informador.com.mx/entretenimiento/2008/10815/1/cine-andres-montielun-actor-tapatio-en-la-zona.htm
 https://web.archive.org/web/20111004213926/http://homocinefilus.com/una-bala-mordida-roza-homocinefilus-com/
 https://web.archive.org/web/20040105222216/http://www.alamedafilms.com/padreamaro/personajes.htm

Enlaces externos
 Ficha de Andrés Montiel en inglés y en español en Internet Movie Database

Nacidos en Guadalajara (México)
Actores de México
Actores de cine de México
Actores de televisión de México
Actores de teatro de México

Andrés Montiel


Mahmoud ou la Montée des eaux est un roman d'Antoine Wauters composé intégralement en vers libres et publié en août 2021 aux éditions Verdier. Largement médiatisé, le livre remporte le Prix Wepler, le Prix Marguerite Duras et le Prix du Livre Inter. Également lauréat du Prix des libraires Payot et du Prix des enseignants de l'Académie de Créteil, finaliste de plus de dix prix littéraires, il est l'un des titres les plus remarqués de la rentrée 2021, figurant notamment dans la sélection des 30 meilleurs livres de l'année du journal Le Monde.

Résumé
Mahmoud ou la Montée des eaux met en scène Mahmoud Elmachi, poète et enseignant syrien qui, muni de palmes et d'un tuba, plonge chaque jour dans le lac el-Assad à la recherche de ses souvenirs. Aux alentours, la guerre fait rage. Daech a pris le contrôle de la région, le barrage de Tabqa est fragilisé et l'on craint un déluge sans précédent. Mahmoud est un vieil homme qui a beaucoup perdu. Certains l'appellent le "vieux fou", d'autres le "vieux sage". Son obsession, c'est de retrouver ce qu'il a perdu : son village englouti par le lac au moment où Hafez el-Assad fait construire le barrage (début des années 70), sa première femme Leïla et leur petite fille, ainsi que sa chère Sarah, sa deuxième femme et leurs trois enfants, partis se battre contre les hommes de Bachar el-Assad. Le livre noue l'histoire de la Syrie, ses guerres et ses blessures, à l'histoire intime de Mahmoud, un homme qui a osé dire "non" au parti baas et qui a choisi la voix de l'écriture et de la non-violence.

Récompenses
 Prix Wepler
 Prix Marguerite Duras
 Prix du Livre Inter 2022
 Prix des lecteurs de la librairie Nouvelle de Voiron
 Prix de la Librairie Nouvelle d'Orléans
 Prix des libraires Payot (Suisse)
 Prix Mezzanine (médiathèque de Brindas)
 Prix des enseignants de l'Académie de Créteil
 Finaliste : Prix Médicis, Prix Décembre, Prix littéraire du Monde, Prix du roman Fnac, Prix des Libraires de la ville de Nancy - Le Point, Prix France Culture - Télérama, Prix Pantagruel, Prix des Librairies en Seine, Prix Résistance et liberté, Prix Rossel.

Accueil
Jean Birnbaum, qui lui consacre la Une du Monde des livres le jour de sa sortie, écrit à son sujet : "l'écrivain belge signe un somptueux roman en vers libres qui réaffirme la puissance des mots pour désigner le Mal. Tout l'art d'Antoine Wauters est de mener cette plongée sans hâte. A l'accélération de l'horreur, à la précipitation du pire, il oppose le patient monologue d'un homme dont la seule voix parvient à bricoler, au milieu du chaos, un abri pour la vie. Antoine Wauters fait de la littérature un art de la remémoration fraternelle, du ressassement libérateur. Dans Madame Figaro, Minh Tran Huy en parle comme d'un "très beau livre - un très grand livre - qui bouleverse par sa beauté et sa poésie". Et pour Marine Landrot (Télérama) : "Tout n'est qu'infimes et délicates attentions chez cet homme, comme chez Antoine Wauters, qui, tout ouïe, accueille dans ses pages les hautes âmes d'un pays insoutenablement silencié".

Notes et références

Roman belge paru en 2021

Mahmoud ou la Montée des eaux


Der Cemitério dos Pretos Novos, deutsch Friedhof der neuen Schwarzen, auch Memorial dos Pretos Novos genannt, ist ein Begräbnisplatz in Rio de Janeiro mit Massengräbern für umgekommene Sklaven.

Geschichte
Die im Cemitério dos Pretos Novos beigesetzten Sklaven waren etwa ab 1760 während der portugiesischen Kolonialzeit, zur Zeit des Vereinigten Königreichs von Portugal, Brasilien und den Algarven und zur Zeit des Kaiserreichs Brasilien bis etwa 1830 aus Afrika verschleppt worden. Viele von ihnen hatten die Überfahrt über den Atlantik oder die Gefangenschaft in den erbärmlichen Unterkünften bis zum Verkauf auf dem Sklavenmarkt nicht überlebt. Sie wurden entlang der historischen Gamboa-Straße im Bereich des Hafenviertels beerdigt. Der Sklavenfriedhof war kein abgezäuntes Gebiet, sondern zog sich an der ehemaligen Friedhofsstraße entlang, bis in den heutigen Bezirk Saúde. Die Anzahl der dort Bestatteten wird auf 20.000 bis 30.000 geschätzt.

Das Gräberfeld wurde 1996 bei Bauarbeiten im Bairro Gamboa der Zona Central von Rio entdeckt. Das Terrain von Hafen und Friedhof war im Zuge der Urbanisierung Rios überbaut worden, so dass auch auf Privatgrundstücken bei Ausschachtungen immer wieder menschliche Überreste zu Tage kommen.

Die Cais do Valongo
Nahegelegen war der Hafen für Sklavenschiffe im ehemaligen Ortsteil Valongo (Cais do Valongo), der zugleich als Umschlagplatz für die Sklavenhändler diente, der Mercado de Escravos. Zahlreiche der nach Südamerika gebrachten Schwarzafrikaner überstanden die ersten Tage nicht, das Verscharren der Leichen auf dem Sklavenfriedhof war eine Hygienemaßnahme. Über diese Zustände berichteten der irische Geistliche Robert Walsh (1772–1852) 1828 und die Schriftstellerin Maria Graham (1785–1842). Bei Bauarbeiten für die Olympischen Sommerspiele 2016 wurden 2010 die Reste der Anlegestelle der Sklavenschiffe in Valongo ausgegraben. Die Cais do Valongo sind seit Juli 2017 Welterbe in Brasilien.

Gedenkstätte und Forschungsstätte
Noch im Jahr der Entdeckung des Friedhofes, 1996, wurde dort eine erste Gedenkstätte eingerichtet. Zur heutigen Gedenkstätte gehören eine Ausstellung und eine Abfolge von Fenstern, durch die die Überreste des Friedhofs zu sehen sind. In einer Galerie daneben zeigen Künstler ihre Werke zur Geschichte von Sklavenhandel und Sklaverei.

Die Gedenkstätte am Cemitério wurde durch eine archäologische Forschungsstätte ergänzt. Über 5500 Knochenfragmente wurden exhumiert. Da es sich nicht um vollständige Skelette handelt, ist die Forschung auf Zahnuntersuchungen mit Hilfe der Strontiumisotopenanalyse angewiesen. Zu den untersuchenden Wissenschaftlern und Forschungseinrichtungen zählen u. a. Murilo Quintans Bastos von der Universidade de Brasília, Sheila Mendonça de Souza und Ricardo Ventura Santos von der Escola Nacional de Saúde Publica Sergio Arauca (ENSP) der Fundação Instituto Oswaldo Cruz (Fiocruz). Sie fanden heraus, dass die Herkunft der Afrobrasilianer von der Atlantik- und Ostküste Afrikas bedeutend weiter gestreut ist als allgemein angenommen. Dies deckt sich mit vergleichbaren Funden aus Salvador in Bahia, dem anderen Sklavenzentrum im Norden Brasiliens. Das ENSP hat dafür das Forschungsprogramm Por uma antropologia biológica do tráfico de escravos africanos para o Brasil: análise das origens dos remanescentes esqueletais do Cemitério dos Pretos Novos, Rio de Janeiro eingerichtet. Durch Untersuchungen der Zahnmodifikationen, hier vor allem Zahnfeilungen, lassen sich präkolumbische Techniken von den ursprünglich afrikanischen und den neuzeitlichen der Afrobrasilianer unterscheiden, was eine eindeutigere Zuordnung von Funden ermöglicht.

Das Memorial dos Pretos Novos ist eine Privatstiftung, die zum Instituto de Pesquisa e Memória Pretos Novos (IPN) gehört.

Literatur
Monografien
 Júlio César Medeiros da Silva Pereira: À flor da terra. O cemitério dos pretos novos no Rio de Janeiro. Editora Garamond, IPHAN, Rio de Janeiro 2007, ISBN 978-85-7617-123-2. (PDF; 1,9 MB; portugiesisch).
 Reinaldo Bernardes Tavares: Cemitério dos Pretos Novos, Rio de Janeiro, século XIX: uma tentativa de delimitação espacial. UFRJ, Rio de Janeiro 2012 (zugleich Dissertation, Universidade Federal do Rio de Janeiro, Museu Nacional, Departamento de Antropologia). (PDF; 11,8 MB; portugiesisch).

Wissenschaftsbeiträge

 Della Collins Cook, Sheila Mendonça de Souza, Murilo Quintans Bastos, Ricardo Ventura Santos: Cemitério dos Pretos Novos. Questões da escravidão revisitadas. In: Ciencia Hoje, 49, 2012, Nr. 219, S. 22–27.

Presse
 Tom Phillips: Rio's Cemetery of New Blacks sheds light on horrors of slave trade. In: The Guardian vom 20. Dezember 2011 (englisch).
 Angelika Franz: Friedhof der Verschleppten. In: Spiegel Online vom 14. Februar 2012.
 Ana Lucia Azevedo: Um drama sob o chão da cidade. Análise do Cemitério dos Pretos Novos destaca colossal dimensão da escravidão no Rio. In: O Globo vom 19. November 2011 (portugiesisch).

Weblinks
 Portal Arqueológico dos Pretos Novos
 Museus do Rio: Memorial dos Pretos Novos

Einzelnachweise

Pretos
Pretos
Kultur (Rio de Janeiro)
Archäologischer Fundplatz in Brasilien
Archäologischer Fundplatz in Amerika
Kolonialzeit Brasiliens
Sklaverei im Kaiserreich Brasilien
Bauwerk in Rio de Janeiro

Cemitério dos Pretos Novos


An Andropogon bentii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Otto Stapf. An Andropogon bentii in nahilalakip ha genus nga Andropogon, ngan familia nga Poaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos.

Mabibilngan ini ha Socotra. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Andropogon

Andropogon bentii


Baron Plunket, of Newtown in the County of Cork, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1827 for the prominent Irish lawyer and Whig politician William Plunket. He served as Lord Chancellor of Ireland from 1830 and 1834 and again from 1835 to 1841. His eldest son, the second Baron, was Bishop of Tuam, Killala and Achonry between 1839 and 1866. He was succeeded by his younger brother, the third Baron. He was a barrister. His eldest son, the fourth Baron, served as Archbishop of Dublin between 1884 and 1897. He was succeeded by his eldest son, the fifth Baron. He was a diplomat and held office as Governor of New Zealand between 1904 and 1910. His grandson, Patrick, the seventh Baron, was Equerry to both King George VI and Queen Elizabeth II. He was succeeded by his younger brother, Robin who died in 2013 and was in turn succeeded by his nephew, Tyrone who was a Page of Honour to Queen Elizabeth II.
Two other members of the family have also gained distinction. The Hon. David Plunket, second son of the third Baron, was a Conservative politician and was created Baron Rathmore in 1895. The Most Reverend the Hon. Benjamin Plunket, second son of the fourth Baron, was Bishop of Meath from 1919 to 1925.

The seventh and eighth barons were related to the Marquesses of Londonderry. Their mother, wife of the sixth baron, was the illegitimate daughter of the actress Fannie Ward and The 7th Marquess of Londonderry. After the sixth baron and his wife were killed in an air accident in 1938, the three Plunket brothers were raised by an aunt and uncle.

Barons Plunket (1827)

William Conyngham Plunket, 1st Baron Plunket (1764–1854)
Thomas Span Plunket, 2nd Baron Plunket (1792–1866)
John Span Plunket, 3rd Baron Plunket (1793–1871)
William Conyngham Plunket, 4th Baron Plunket (1828–1897)
William Lee Plunket, 5th Baron Plunket (1864–1920)
Terence Conyngham Plunket, 6th Baron Plunket (1899–1938)
Patrick Terence William Span Plunket, 7th Baron Plunket (1923–1975)
Robin Rathmore Plunket, 8th Baron Plunket (1925–2013)
Tyrone Shaun Terence Plunket, 9th Baron Plunket (b. 1966)

The heir apparent is the present holder's eldest son Hon. Rory Peter Robin Plunket (b. 2001).

See also
Baron Rathmore

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1827
Noble titles created for UK MPs

Baron Plunket


Sonic Blast is a 1996 side-scrolling platform video game known for its use of pre-rendered visuals. To stop Doctor Robotnik from using Chaos Emerald shards to fortify his base, the player controls Sonic the Hedgehog and Knuckles the Echidna through 15 levels. As a Sonic the Hedgehog series platformer, the characters run and jump to reach the end of a level while defeating enemy robots and collecting rings. In separate bonus stages, the player must run forward and collect rings to earn one of the Chaos Emerald shards.

The game was developed by Aspect Co. and published by Sega for the Game Gear. It was the final Sonic the Hedgehog game for the system, and has been rereleased on the Master System (1997), through three Sonic-themed compilations (2003, 2004, and 2023), and the Nintendo 3DS's Virtual Console (2012). Despite their similar titles and coinciding releases, Sonic Blast and Sonic 3D Blast have little in common. Retrospective reviewers generally had little praise for Sonic Blast and have deemed it one of the series' worst games. Although some considered its graphics impressive when considering the technological restrictions of the Game Gear, most found its animations and colors mediocre. The level designs and slow gameplay were also criticized.

Gameplay

Sonic Blast is a 2D side-scrolling platform game. Its story begins when Doctor Robotnik shatters a Chaos Emerald into five shards with a laser. One of the shards hits Sonic the Hedgehog, who, with the help of Knuckles the Echidna, sets out to prevent Robotnik from collecting the other shards and fortifying his island base. Sonic and Knuckles serve as the player-characters of the single-player game. Sonic, in addition to his spinning attacks from prior Sonic games, has a special double-jump that gives him a secondary jump in midair. Knuckles retains his abilities from Sonic & Knuckles: like Sonic, he can perform spin attacks, but can also glide through the air and climb up walls when he hits them in midair. The player travels through 15 levels (called "acts"), across five parts called zones. Every third act contains a boss fight against Robotnik and one of his larger robots. Zones range from the traditional Green Hill Zone to underwater ruins, and feature vertical loops, slides, and teleporters.

In the Sonic series tradition, Sonic and Knuckles collect rings as a form of health. Rings serve as protection for the animals, defending them from the attacks of robot enemies. When taking damage, ten rings scatter across the stage and can be recollected before they disappear. The player starts the game with several lives, which are lost if the player is crushed, drowns, falls into a bottomless pit, or is hit with no rings in their possession. Losing all lives results in a game over, after which the player is returned to the title screen and must restart the game. Power-ups hidden in television monitors provide Sonic and Knuckles numerous boons, including more rings, a burst of speed, shields, invincibility, extra lives, and the ability to save progress in a level. Some monitors, however, contain Robotnik's face and do not grant the player anything. Others contain question marks, which grant any of the power-ups. At the end of an act, the player must hit a signpost to complete the level. The signpost will spin until it lands on an image; the image will grant the player a reward.

Similar in fashion to Sonic the Hedgehog 3, giant rings leading to special stages are hidden around levels. The special stages follow the same basic format of those in Sonic the Hedgehog 2: the player-character runs forward and must collect rings to meet a required amount. They must avoid bombs, and sometimes will jump, run on boost panels, or hop on springs to get more rings. Successful completion of special stages will grant the characters extra lives, rings, or one of the Chaos Emerald shards.

Development and release

Sonic Blast was the fifth and final Sonic the Hedgehog platformer released for the Game Gear, and was developed alongside Sonic Labyrinth and Sonic 3D Blast. Like the previous Game Gear titles, Sonic Blast was developed by Aspect Co. and published by Sega. Key staff from Aspect's prior Sonic games did not work on Sonic Blast. A prominent feature of the game is its pre-rendered visuals, which had been popularized by Donkey Kong Country. The graphics were rendered in 3D before being converted into sprites; the final result has been compared to that of Donkey Kong Country and Mortal Kombat. However, the visuals presented some limitations: Sonic and Knuckles have few animation frames, there is no timer, and the player only loses ten rings when hit. Several gameplay elements were reused from Sonic the Hedgehog 3 and Sonic & Knuckles, such as Sonic's double-jump and the playable characters.

Sonic Blast was released worldwide in November 1996, and in Japan as part of the Kid's Gear brand on December 13, 1996, retitled G Sonic. Worldwide, it was the last Sega-published Game Gear game; it was the system's final game outright in Japan. Though they have similar titles and were released around the same time, Sonic Blast and Sonic 3D Blast have little in common. The game is fairly common in North America, but G Sonic is extremely rare, costing almost 350. A port of the game was released for the Master System exclusively in Brazil in December 1997, distributed by Tectoy. The game had to be simplified to run on the Master System because of its lower graphical quality. Like G Sonic, the Master System version of Sonic Blast is rare.

The game has been rereleased in emulated form several times. Sonic Blast, as well as the other 11 Game Gear Sonic games, is an unlockable bonus in the 2003 GameCube game Sonic Adventure DX: Director's Cut. The game is also available in the compilation Sonic Mega Collection Plus for the PlayStation 2 and Xbox. Sonic Blast received a wide release in 2012 on the Nintendo 3DS's Virtual Console service. New features in the 3DS rerelease include the ability to save player progress and choose between the 3DS's normal screen resolution or the Game Gear's original resolution. The release came as part of a campaign by Nintendo to release 8-bit games on the 3DS eShop following a drought of releases on the distribution service. It was released along with other 11 Game Gear Sonic games on Sonic Origins Plus in 2023.

Reception and legacy

Retrospective reviewers did not remember Sonic Blast fondly. Nintendo World Report (NWR) summarized the game as "a step back" from the other Game Gear Sonic titles, due to what they called "the attempt at aping Donkey Kong Countrys pre-rendered sprites on a handheld".

Most critics disliked the graphics, some claiming they ruined the game. Digitally Downloaded called the visuals more distracting than impressive—hampering the fluidity of the gameplay and preventing the use of integral series elements—while Nintendo Life thought the game aged badly when compared to the other Sonic Game Gear games with its "muddy colours and shaky animation". Some, such as writers from USgamer and NWR, complained the character graphics were too big for the Game Gear's small screen. Jeuxvideo.com found the character animations poor and said they caused gameplay limitations. Although they were mostly critical of the graphics, reviewers did acknowledge the visuals were impressive when considering the limitations of the Game Gear. Pocket Gamer noted that prior to the game's release, "the capabilities of [the Game Gear] had seemingly been fully explored", writing while they offered some compromises, the visuals made Sonic Blast stand out.

The gameplay was also criticized. NWR wrote that the characters' abilities were difficult to use properly since the screen was zoomed so close to them and particularly disliked the water-based levels, calling them nearly unplayable due to sluggish controls. Nintendo Life held considerable grievances against the inconsistent and random level designs, while Jeuxvideo.com lamented the game lacked the speed previous Sonic games offered, and said the playable characters' abilities, as well as losing only ten rings when hit, made an already-easy game easier. They shared Nintendo Life's concerns about the level designs, and argued the boss fights lacked difficulty. Digitally Downloaded said the game lacked polish: "were you to convert Sonic Blast into the engine of one of the other Game Gear games, its shortcomings would still be prevalent." However, Pocket Gamer praised the game's take on the traditional Sonic formula, calling it "a strong choice for anyone who's enjoyed any other 2D [Sonic game]". Digitally Downloaded, although overall critical, praised the game for its elements of exploration.

Sonic Blast has been called one of the worst games in the Sonic series. NWR exclaimed the game "should be avoided at all costs", and Retro Gamer said its title screen was the only redeeming quality. USgamer wrote it was "an unpleasant end to the Game Gear" and attributed its shortcomings to the system's discontinuation. Complex declared it "the worst handheld Sonic game ever" and said "thank God they didn't attempt the '3D' aspect of its 16-bit older brother". Some reviewers noted Sonic Blast was the first game to give Sonic the standard ability to double-jump, which would be used in later games such as Sonic Colors (2010).

Notes

References

External links

Official Nintendo Minisite

1996 video games
Aspect Co. games
Master System games
Game Gear games
Sega video games
Side-scrolling video games
Single-player video games
Blast
Virtual Console games
Virtual Console games for Nintendo 3DS
Video games with pre-rendered 3D graphics
Video games developed in Japan

Sonic Blast


A Guerra de 1863 foi um conflito travado entre El Salvador e Guatemala de 23 de fevereiro de 1863 a 26 de outubro de 1863.

O presidente guatemalteco Rafael Carrera tentou derrubar o presidente salvadorenho Gerardo Barrios, citando seus ataques à Igreja Católica em El Salvador durante sua presidência como justificativa. Barrios foi deposto em 26 de outubro de 1863 e substituído por um político conservador, Francisco Dueñas, encerrando a guerra.

Antecedentes
Em 12 de março de 1859, o general Gerardo Barrios depôs o presidente salvadorenho José María Peralta e declarou-se presidente de El Salvador. O golpe e a ascensão de Barrios ao poder fizeram com que muitos políticos conservadores fugissem para a Guatemala em busca de segurança.

Rivalidade Barrios-Carrera
O presidente da Guatemala, Rafael Carrera, era um político conservador, enquanto Barrios era um político liberal e ambos governaram como ditadores de seus respectivos países. Barrios aprovou uma legislação anticlerical em El Salvador para diminuir o poder e a influência da Igreja Católica, enquanto Carrera fez acordos com a Igreja para expandir sua influência e manter seus privilégios.

Carrera inicialmente apoiou Barrios acreditando que um governante forte em El Salvador seria do seu interesse, até mesmo visitando San Salvador de dezembro de 1860 a janeiro de 1861 para melhorar as relações. No entanto, nos anos seguintes, Barrios começou a atacar Carrera chamando-o de "selvagem", enquanto os jornais guatemaltecos atacavam a "foleirice e pomposidade" de Barrios. Mais tarde, os guatemaltecos rotularam a guerra como uma guerra religiosa, quando na verdade era uma guerra política e ideológica. Os bispos salvadorenhos, no entanto, apoiaram os guatemaltecos no conflito, assim como os conservadores salvadorenhos.

Guerra

Batalha de Coatepeque
Em 1862, Carrera iniciou planos para derrubar Barrios do poder e instalar um conservador como presidente. Em 13 de fevereiro de 1863, Carrera invadiu El Salvador. Ele assumiu o controle dos assentamentos de Ahuachapán, Chalchuapa e Santa Ana, estabelecendo posteriormente uma sede em Jesús de los Milagros de Coatepeque.

Em 22 de fevereiro, os salvadorenhos, liderados por Barrios, se entrincheiraram na cidade de Coatepeque e se prepararam para a batalha. Após dois dias de batalha, os salvadorenhos venceram e obrigaram os guatemaltecos a recuar.

Cerco de São Salvador
Após sua derrota inicial, Carrera invadiu El Salvador pela segunda vez em 19 de junho de 1863. Durante a invasão, muitos salvadorenhos desertaram e se recusaram a participar da guerra ou se juntaram aos guatemaltecos, principalmente o general Santiago González, que serviu sob o comando de Barrios durante a Batalha de Coatepeque. Políticos conservadores salvadorenhos, como Francisco Dueñas, também apoiaram os guatemaltecos.

Em 30 de setembro, iniciou um cerco à capital salvadorenha, San Salvador. Carrera ordenou um cessar-fogo de San Salvador para se submeter e, após um mês de cerco, a capital caiu em 26 de outubro. Barrios fugiu da cidade e foi para o leste, para San Miguel, depois disso, Dueñas foi declarado presidente de El Salvador. A queda de San Salvador marcou o fim da guerra.

Consequências
Carrera morreu em 14 de abril de 1865. Barrios fugiu para o exílio na Nicarágua, mas foi preso em 27 de julho de 1865 e extraditado para El Salvador. Ele foi levado à corte marcial em 10 de agosto e condenado à morte em 28 de agosto. Barrios foi executado por um pelotão de fuzilamento em 29 de agosto de 1865.

Notas

Conflitos em 1863
Invasões
Guerras envolvendo El Salvador
Guerras envolvendo a Guatemala

Guerra de 1863


An Prasophyllum keltonii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni David Lloyd Jones. An Prasophyllum keltonii in nahilalakip ha genus nga Prasophyllum, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha New South Wales. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Prasophyllum

Prasophyllum keltonii


Antoine Casimir Marguerite Eugène Foudras (Lião, 19 de novembro de 1783 — ibidem, 13 de abril de 1859) foi um advogado e naturalista francês, especificamente um entomólogo especializado em filoxera e besouros-saltadores, e botânico, sendo responsável também pelo colecionismo de insetos europeus, principalmente pela região de nascimento como nos arredores franceses, na região histórica de Bresse ou nos Alpes Ocidentais. Mesmo com grande interesse em estudos da natureza, incia, influenciado por seu pai, sua carreira no empresariado, depois se dirigindo ao direito e trabalhando por algum tempo no cargo de advogado. O estudioso realizou algumas poucas descrições de gêneros e famílias de besouros-saltadores, das quais três permanecem atualmente e duas são, agora, consideradas sinônimos. Juntamente a Étienne Mulsant e Claudius Rey, Foudras é considerado um dos membros mais importantes da escola entomológica de Lião do século XIX.

Biografia

Início de vida, educação e família
Antoine Casimir Marguerite Eugène Foudras nasceu em Lião em 19 de novembro de 1783. Era filho de Sébastien Foudras, originário da comuna de Bessans no departamento francês de Saboia, e de Marguerite Madinier, originária de uma família nobre da região. Em 1795, após uma invasão do Diretório na região, apoiada pelo governo, seu pai decide se retirar com a família para Orliénas, prevenindo prisão ou cadafalso; neste período, se estabeleceu em uma propriedade e adquiriu uma parte do rebanho anexo ao prédio.

Depois de algum tempo, retornaria para Lião, matriculado na escola central, onde, com auxílio financeiro de seu pai, inicia seu primeiro escritório em uma pequena propriedade. Passa a improvisar coleções de insetos próprias, embora a umidade causasse a rápida deterioração destas. O escritório receberia a visita de Charles de Villers, responsável por uma das traduções francesas do Systema Naturae de Lineu, que pediu para que entregasse-o um dos seus espécimes raros.

Primeiros trabalhos e casamento
Seria introduzido a um empresário por seu pai, empregando-o em um escritório em Me Ailloud, depois para um escritório em Me Verdun, para o cargo de assistente de um advogado, sendo promovido a primeiro-secretário. Ao se desligar deste emprego, estava graduado em direito e inscrito na Ordem de Advogados. Foi nomeado procurador de primeira instância a 25 anos de idade. Mesmo assim, ainda continuava dedicado à história natural.

Tendo adquirindo experiência após um tempo, desenvolveria  técnicas importantes para a conservação dos insetos, entre as quais algumas são utilizadas até os dias atuais. Étienne Mulsant atribui a Foudras a ideia de introduzir um alfinete no abdômen, para montá-los, assim como a separada da parte anterior e posterior das libélulas para a limpeza dos fluidos e partes mucosas com o auxílio de um instrumento similar a um bastonete. Em 17 de janeiro de 1816, Foudras se casaria com Mile Jenny Peyot, filha de um comerciante da cidade. Sua esposa seguiria os passos do entomólogo e lhe acompanharia nas expedições de caça a insetos. No mês de setembro de 1821, viajariam para Chamonix, estudando a região dos Alpes e Mont-Blanc. Em 1822, ao lado de outros entomólogos franceses, incluindo Mulsant, seria um dos membros fundadores da Société Linnéenne de Lyon, servindo como vice-presidente da mesma entre 1825 e 1826. Em 1825, seguiriam, dessa vez para o sul, para as províncias de Avignon e seus arredores, incluindo Marselha e os vales de Montredon. As suas expedições também incluíram muitas das províncias do sul.

Em 1837, Foudras venderia seu consultório de entomologia, se dedicando completamente à esta última atividade. Nisso, decidiu se especializar no estudo dos "Altisides", besouros-saltadores da subfamília Alticini, Chrysomelidae, constituída principalmente de pragas agrícolas. Em 1838, quando Jean Victor Audouin foi convocado pelo governo francês para uma apuração da origem e causa das filoxeras que prejudicaram as vinheiras, usaria das descrições de Foudras, procurando a maior quantidade de informações possíveis sobre o inseto. Em 1839, agora independente, passa a dedicar maior parte de seu tempo variando e repetindo suas excursões entomológicas, tempo que antes era ocupado administrando os negócios da família; frequentemente, visitaria desde as montanhas da comuna de Izeron e a duna de Pilat, às mais pitorescas nos arredores de Grande Chartreuse.

Ele faria diversos percursos em Marselha, visitaria os arredores de Toulon e Hyères, planejando retornar, novamente à Nîmes e Montpellier, porém, um acidente no caminho quase interromperia sua expedição e sua vida. Enquanto retornam para Toulon, por volta de uma hora da manhã e numa noite bastante escura, dentro de uma carroça junto da esposa e filhos, num trote bastante rápido, nas gargantas de Ollioules. Durante o caminho, Foudras e sua família, se deparam um boi ensanguentado à beira da estrada principal, que bloqueava o caminho. Assustados com o cheiro de sangue que impregnava o solo, os cavalos se atiram abruptamente em direção à outro caminho que, neste ponto, se separava da estrada principal. O postilhão, querendo colocá-los de volta na estrada, virou sua carruagem. Houve uma queda e, com o impacto Foudras, alojado no cupê, teve um contusão acima do olho, ao que sua filha teve um grave ferimento na cabeça. Chegando a Marselha, Foudras, inquieto, seria acalmado apenas por um médico responsável que tratou dos ferimentos dos passageiros; mesmo assim, no dia seguinte retomou a estrada para Lião com sua família.

Colecionismo e pesquisas sobre besouros-saltadores
Em 1842, decide tratar particularmente sobre os "Altisides", dos quais já adquirira um enorme catálogo. Com a informação de seu projeto se espalhando, Foudras passa a ser notificado com várias ofertas generosas de vários entomólogos, porém, recusando a sua maioria, decide limitar-se a aceitar algumas comunicações parciais. Inicialmente, ele acreditava que explorando várias regiões do país, poderia encontrar, sozinho, todas as espécies deste grupo que poderiam ser encontradas na França. No entanto, ele entrou em contato, pelo menos temporariamente, com um grande número de naturalistas ao redor da Europa, em Londres, Rússia, Itália, Alemanha e Bélgica.

Com isso, ele passaria a procurá-los incansavelmente como antes. Em julho do mesmo ano, atravessa Maciço da Chartreuse; depois, descendo na localidade de Uriage-les-Bains, onde coletou um Carabus nodulosus, anteriormente considerada uma espécie estrangeira na França. No ano seguinte, seu filho, estudante de medicina em Lião, teve que passar por exames na frente dos professores da escola de Montpelier. Foudras aproveitou ansiosamente esta oportunidade para explorar com ele e Rey uma parte dos departamentos de Gard e Hérault. Eles partiram em 25 de maio e, durante cerca de um mês, visitaram sucessivamente os campos de Beaucaire e os montes adjacentes, as margens do Lez, os arredores de Montpellier, de Cette, de Castelnau, as salinas de Port Juvénal, as margens do Mosson, Aigues-Mortes com as suas planícies arenosas, os seus sapais e os seus pinhais e as encostas áridas em torno de Nîmes. No final de agosto, se dirigiu novamente ao deserto da Grande Chartreuse.

Em 20 de maio de 1844, se dirigiu para a região histórica de Provença, sendo auxiliado por Georges Roffavier, botânico da região. Depois, seguiram para Draguinhão com um guia, destinando-se então para Grasse e, posteriormente, para Antibes e Cannes, nas proximidades, nos bosques do Maciço de Esterel, em Fréjus e nas praias de Saint-Raphaël, onde avistou as espécies Anoxia scutellaris, Anomala devota e uma variedade de Calicnemis. Seguindo para as colinas de Saint-Mandrier-sur-Mer, no lado oposto de Toulon, se estabelecendo durante alguns dias em Hyères e retornando sua expedição, dessa vez em direção à Marselha, passando por desfiladeiros e rochas até Monthelon, finalmente, após aproximadamente um mês, retornarem à Lião com uma série de insetos.

Em setembro, se aventurou, acompanhado por Francisque Guillebeau, pelas montanhas calcárias de Villebois, na antiga Chartreuse des Portes e nos pântanos de Serrières, onde encontraria, notavelmente, Odacantha melanura. Pouco tempo depois, em 22 de outubro do mesmo ano, escalaria novamente o Monte Colombier, onde encontraria uma variedade de espécies, incluindo Microrhagus sahlbergi e um bom número de Altica hipophaes. Em 1847, suas viagens começaram a se tornar cada vez menos frequentes: em maio, para Gard e Hérault e em julho para Grande Chartreuse. Partindo daí, as suas expedições mais distantes seriam para Izeron, Pilât ou Colombier.

Sem as viagens, Eugène Foudras passa a se dedicar à dissecação e a pesquisa destes "Altisides", agregados durante suas viagens, sendo auxiliado neste trabalho por seu filho. Ao mesmo tempo, Foudras se ocupava reclassificando as famílias de besouros em sua coleção, produzindo novas monografias a serem publicadas. Sua publicação seria atrasada por causa da condição de saúde de seu filho, obrigando-o a abandonar o projeto temporariamente. François-Fabien, descobrindo estar sofrendo de tuberculose, morreria em 18 de julho de 1855. Após a morte de seu filho e auxiliar nas obras de entomologia, seu trabalho e a vida se tornariam mais difíceis.

Pesquisas paralelas sobre afídeos e morte
Nos primeiros anos após o falecimento de François-Fabien, Foudras se desviaria das suas pesquisas sobre história natural e perderia gradualmente seu interesse por besouros-saltadores. Durante este período, seu novo alvo de pesquisas se torna os afídios apteros. Enlutado e depressivo, começou a perceber sintomas como perda de memória e inteligência afetada, mesmo assim, sua constituição forte parecia lhe oferecer uma vida longa. Com um interesse pelos besouros-saltadores se mostrando novamente, desistiria da sua pesquisa sobre afídios.

Em um domingo, 3 de abril de 1859, decidiu realizar uma excursão de três ou quatro léguas sob um sol bastante quente. À sexta-feira seguinte, em uma manhã, percebendo um náusea e tontura, saiu de casa, esperando que isto pudesse resolver o problema. Algum tempo depois, entretanto, foi afetado por uma "congestão cerebral" e desmaiou inconsciente. Sendo reconhecido por um transeunte, retornou com auxílio até sua residência, porém, os esforços da família e a ajuda médica disponível não conseguiram evitar a morte do entomólogo. Em 15 de abril de 1859, Antoine Eugène Foudras morreria em decorrência dos efeitos em seu cérebro.

Publicações póstumas e coleções
Com a morte do pesquisador, sua monografia sobre os "Altisides" seria publicada no Histoire Naturelle des Coléoptères de France pelo entomólogo e bibliotecário francês Étienne Mulsant, com a permissão dos membros restantes da família de Foudras. O manuscrito original não seria alterado, a fim de preservar a originalidade da obra.

Seu herbário seria entregue ao doutor Perroud, contendo uma grande variedade de fanerógamas francesas. Seu insetário seria entregue para o Liceu de Lião. Setenta e duas amostras de mineralogia e vários outros objetos de história natural haviam anteriormente, quando este estava em vida, sido entregue à Sociedade Linneana de Lião, do qual o mesmo era um membro fundador e servira por um tempo como vice-presidente. O mesmo ainda entregaria cópias das obras De historia stirpium commentarii insignes, Enumeratio plantarum, Élements de Botanique e Historia Mundi de Gaius Plinius Secondo.

Legado
Embora não seja amplamente reconhecido pela entomologia no âmbito internacional, Antoine Casimir Marguerite Eugène Foudras foi responsável ou colaborou em diversos trabalhos de destaque na pesquisa dos "Altisides" em língua francesa, dentre as quais são mais notáveis os volumes do Histoire naturelle des Coléoptères de France, uma colaboração de Étienne Mulsant, Eugène Foudras e Claudius Rey. Também são de sua autoria duas séries de descrições de espécies de "Altisides" encontradas em território francês, publicadas em Annales de la Société Linnéenne de Lyon.

Dedicatórias e publicações
Algum tempo após sua morte, em 8 de agosto de 1859, no volume de Histoire naturelle des Coléoptères de France dedicado aos "Altisides" — que, embora escrito enquanto o autor estava vivo, foi publicado após sua morte — foi publicada uma nota de falecimento e uma biografia do pesquisador, entitulada "Notice sur Antoine-Casimir-Marguerite-Eugène Foudras" e com autoria atribuída à Étienne Mulsant, seu principal parceiro de trabalho.

Em sua homenagem foram nomeadas uma espécie de joaninha denominada de Brumoides foudrasii, além do gênero de besouros-saltadores Foudrasia, de autoria de Maurice Gilbert Perrot des Gozis, uma alteração de 1881 no gênero nomeado anteriormente Chalcoides, cunhado pelo próprio Foudras em meados de 1860, que atualmente se denomina Crepidodera.

Conservação e destino das coleções

Seu insetário seria entregue para Lycée Ampère de Lião no ano de 1993, e posteriormente entregue ao Museu de História Natural de Lião. Sua coleção botânica seria entregue para a Faculdade de Medicina de Lião. O doutor Perroud, que recebeu o herbário de Foudras, adicionou ao conteúdo uma quantidade de espécies alpinas e meridionais. Sua coleção de conchas e a coleção de Fabien seriam adquiridas por Joseph Gabillot e integradas a coleção do último. Esta seria mantida dentro do Centro de Conservação e Estudo de Coleções de Lião.

Entomólogos da França
Homens
Naturais de Lyon
Botânicos da França
Zoólogos da França
Franceses
Zoólogos do século XIX
Botânicos do século XIX
Naturalistas da França
Franceses do século XIX


Geschlossenheck bezeichnet:

 Geschlossenheck (Flensburg), Teil des Gebietes Blocksberg in Flensburg, bei Wees
 Geschlossenheck (Dollerup), ein östlicher Teil des Gemeindegebietes von Dollerup nach Steinbergkirche

Geschlossenheck


بلدية فيرول ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرجيطة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 79,520 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2002).

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لفيرول:

توأمة
لفيرول اتفاقيات توأمة مع كل من:
 أديلايد
 لوغو

 فيلا دو كوندي
 كارتاخينا

أعلام

 بابلو إيغليسياس
 خوسيه كناليخاس
 فرانثيسكو فرانكو
 اليخاندرو لوبيز
 أنجيلا رويز روبلس
 ناتشو نوفو

مراجع

البحرية الإسبانية
بلديات قرجيطة
مدن ساحلية في إسبانيا

فيرول (قرجيطة)


Le musée Louis-Français est un musée situé à Plombières-les-Bains dans le département des Vosges.

Localisation
Le musée est installé dans la villa que Louis Français, peintre de l'école de Barbizon, a fait construire en 1875 à Plombières-les-Bains, sa ville natale, par l'architecte Théodore Ballu.

Histoire

Louis Français est né à Plombières le . Il participe à l'Exposition universelle de 1855 avec quatre de ses chefs-d'œuvre, lui apportant une notoriété certaine, désormais reconnu comme étant un paysagiste de premier ordre. Il a été le premier paysagiste à être admis à l'Académie des beaux-arts en 1890. Il est mort à Paris le .

La maison et les collections (tableaux, dessins, mobilier) ont été léguées en 1907 à la commune de Plombières-les-Bains par Louis Français. Les collections se sont enrichies de nombreux dons de la part d'habitants de la ville et d'érudits locaux.

Le musée municipal est labellisé « musée de France » depuis le  février 2003.

La commune a engagé d'importantes opérations de sauvegarde des collections du musée Louis-Français depuis plusieurs années. Lors d'une précédente convention, elle a été accompagnée financièrement par la direction régionale des affaires culturelles du Grand Est (DRAC) et le conseil départemental des Vosges. Une nouvelle convention pluriannuelle d'objectifs sera signée en 2022 pour les trois prochaines années afin de poursuivre les efforts engagés pour le musée.

Collections
Les thèmes principaux de ce musée sont les beaux-arts et les sciences de la nature.

Le musée expose les œuvres de Louis Français aux côtés de celles de ses amis, tels Gustave Courbet, Camille Corot, Constant Troyon, Théodore Caruelle d'Aligny, Jean Achard, Adolphe Monticelli, Horace Vernet... Les paysages défilent le long des pièces et plongent le visiteur dans l'univers des premiers peintres pré-impressionnistes.

Le musée regroupe également les témoignages des activités artisanales et économiques de la commune au fil des siècles. Il consacre plusieurs salles à l'histoire de la ville, avec le passé du thermalisme, des broderies, porcelaines, aciers polis et bijoux de Plombières, aquarelles représentant la station thermale au  ou encore les séjours de l'empereur Napoléon III.

Notes

Voir aussi

Articles connexes
 Louis Français
 Monument au peintre Louis Français
 Plombières-les-Bains

Liens externes

  (site de la ville de Plombières-les-Bains)

Plombières-les-Bains
Louis Français

Musée Louis-Français


Isla de San Quirico (en búlgaro: остров св. Кирик, ostrov sv. Kirik; también conocida como Isla de San Cirilo o Isla de Julita y Quirico) es una isla de Bulgaria en el Mar Negro, situada a 150 metros de la península de Stolets. Tiene una superficie de alrededor de 0,08 kilómetros cuadrados y una altura de 15 metros. La isla está conectada al continente por medio de una carretera y un rompeolas. A diferencia de la mayoría de otras islas del Mar Negro de Bulgaria, su infraestructura está completamente establecida.

La isla debe su nombre al monasterio medieval de San Quirico y Julieta (Julita), cuyas ruinas todavía permanecen allí.

Véase también
Geografía de Bulgaria
Geografía de Europa

Referencias

 Petrinski, Ivan (2008). "Zdravi kreposti pazyat ostrovnite obiteli; Kazashki pir otbelyazva kraya na obitavaneto na o. Sveti Ivan" (in Bulgarian). Istinskata istoriya na Balgariya. Sofia: Ciela. pp. 111–124. ISBN 978-954-28-0286-0.

Archipiélagos e islas de Bulgaria del mar Negro
Sozopol
Provincia de Burgas

Isla de San Quirico


The Italian Co-Belligerent Air Force (Aviazione Cobelligerante Italiana, or ACI), or Air Force of the South (Aeronautica del Sud), was the air force of the Royalist "Badoglio government" in Southern Italy during the last years of World War II.  The ACI was formed in Southern Italy in October 1943 after the Italian Armistice in September. As by this point the Italian Kingdom had defected from the Axis and had declared war on Germany, the ACI pilots flew for the Allies.

Description
A small part of the Italian Royal Air Force (Regia Aeronautica) remained under German control. This was known as the National Republican Air Force (Aeronautica Nazionale Repubblicana, or ANR), ostensibly part of the forces of Benito Mussolini's Fascist state in northern Italy, the Italian Social Republic (Repubblica Sociale Italiana).  The ANR pilots flew with the Axis.

By the end of 1943, 281 Italian warplanes had landed at Allied airfields, but most were no longer useful for combat. The crews of these aircraft were re-equipped with Allied aircraft and engaged in transport, escort, reconnaissance, sea rescue, and limited tactical ground support operations flying 11,000 missions from 1943 to 1945.

The ACI never operated over Italian territory, its objectives being always in the Balkans (Yugoslavia or Albania). This was to avoid any possible encounter between Italian-crewed aircraft fighting on opposite sides. During the entire history of ACI, no encounter, let alone combat, was ever reported between ACI and ANR aircraft.

The ACI formed the basis of the post-war Air Force of the Italian Republic (Aeronautica Militare Italiana).

Units
 2°Gruppo, 3°Stormo Trasporto, Aeronautica Cobelligerante del Sud, Lecce-Galatina, Southern Italy, November 1944
 10°Gruppo, 4°Stormo, Aeronautica Cobelligerante del Sud, Lecce-Galatina (Bell P-39 Airacobra)
 20°Gruppo, 51°Stormo, Aeronautica Cobelligerante del Sud, Leverano (Spitfire)
 28°Gruppo, Stormo Baltimore, Southern Italy (Martin Baltimore)

Notable members
 Carlo Emanuele Buscaglia
 Carlo Negri
 Vittorio Sanseverino

Aircraft

 Ambrosini SAI.2S
 AVIA FL.3
 Breda Ba.25
 Breda Ba.39
 Bell P-39Q Airacobra
 Bell P-39N Airacobra
 CANT Z.501 Gabbiano
 CANT Z.506B Airone
 CANT Z.1007bis Alcione
 CANT Z.1018 Leone
 Caproni Ca.133
 Caproni Ca.164
 Caproni-Bergamaschi Ca.310 Libeccio
 Fiat BR.20M Cicogna
 Fiat CR.32bis
 Fiat CR.42 AS Falco
 Fiat G.8
 Fiat G.12T
 Fiat G.50bis Freccia
 Fiat RS.14B
 Macchi MC.200 Saetta
 Macchi MC.202 Folgore
 Macchi MC.205V Veltro
 Martin A-30 Baltimore III
 Nardi FN.305
 Reggiane Re.2001 Serie III Falco II
 Reggiane Re.2002 Ariete
 SAIMAN 200
 SAIMAN 202
 Savoia-Marchetti SM.75 Marsupiale
 Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero
 Savoia-Marchetti SM.81 Pipistrello
 Savoia-Marchetti SM.82
 Savoia-Marchetti SM.84
 Spitfire LF.Mk.VB

See also
 Military history of Italy during World War II
 Pietro Badoglio
 Co-belligerence
 Regia Aeronautica (Italian Royal Air Force 1923–1943)
 Aeronautica Nazionale Repubblicana (Pro-Axis Air Force 1943–1945)
 Aeronautica Militare (Post-war Italian Air Force 1945–present)
 Italian Co-Belligerent Navy
 Italian Co-Belligerent Army

References

Bibliography

 D'Amico, F. and G. Valentini. Regia Aeronautica Vol. 2: Pictorial History of the Aeronautica Nazionale Repubblicana and the Italian Co-Belligerent Air Force, 1943-1945. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications, Inc., 1986. .
 Mattioli, Marco. Bell P-39 Airacobra in Italian Service, Aviolibri Special 7 (Bilingual Italian/English). Roma, Italia: IBN Editore, 2003. .
 Sgarlato, Nico. Italian Aircraft of World War II. Warren, Michigan: Squadron/Signal Publications, Inc., 1979. .

External links
 Italian Air Force

Italian Air Force
Military units and formations of Italy in World War II
Military units and formations established in 1943
1943 establishments in Italy

Italian Co-belligerent Air Force


Crystal Boys (孽子, pinyin: Nièzǐ, "sons of sin") is a novel written by author Pai Hsien-yung and first published in 1983 in Taiwan. In 1988, this novel went into circulation in China; its French and English translations were published in 1985 and 1989, respectively. A translation into German ("Treffpunkt Lotussee") appeared in 1995.

Nièzǐ means literally "sinful sons" or "sons of sin", but it may also be an allusion to a passage in Mencius in which "friendless officials and concubine's sons" (孤臣孽子) reach positions of power because they have learned to live with a dangerous status.

A movie called Outcasts, based on this novel, was released in 1986. In 2003, the material was adapted by Taiwan Public Television Service Foundation into a miniseries.

There is a reference to You Xian Ku in the chapter "Journey to the Goblin Cave".

Plot summary
The story takes place in Taipei in 1971 (or, in the most recent film adaptation, in 1973), and follows a short period in the life of a young man called Li-Qing (李青, nicknamed A-Qing).

When A-Qing is expelled from his school because of "scandalous relations" with classmate Zhao Ying (趙英), his father kicks him out of the family home. A-Qing begins to hang out at a park called New Park, a gay cruising area and hangout for gay men, where he meets the novel's other primary characters.

Characters
 A-Qing 阿青: the main character, a strong character both emotionally and physically.
 Di-wa 弟娃: A-Qing's younger brother.
 Xiao Yu 小玉: A somewhat flamboyant Japanese-Taiwanese. Dreams of going to Japan to find his father.
 Lao Shu (Mouse) 老鼠: A petty thief, a bit sloppy, a little silly. Lives with his abusive older brother in a house of gambling and crime.
 Wu Min 吴敏: Like A-Qing, was kicked from his home by his father. While physically strong, he is emotionally weak, attempting suicide after his lover breaks up with him.
 Master Yang, Shi Fu 師傅: Pimp of the above-mentioned characters, he helps give them jobs and protection, later opening a gay bar.
 Lao Guo 老郭: A retired photographer, who keeps a photo book of the various characters who flock to the park. First one to take A-Qing in.
 Long Zi (Dragon) 王夔龙, 龍子: Returns to Taipei after living in USA, where he went after murdering his lover A-Feng in a fit of rage. Their story has become legendary in the park.
 A-Feng (Phoenix) 阿鳳: The wild son of a mute woman, grew up an orphan. Was Long Zi's lover, but was killed by him.

The story focuses on A-Qing's struggle between himself, his family, and a society where homosexuality is taboo.

Translations
An English translation of the novel by Howard Goldblatt, titled Crystal Boys, was published in 1990 by Gay Sunshine Press.

TV series
The TV series Crystal Boys  stars:
Fan Chi-wei (范植偉 as A-Qing)
Tony Yang (楊佑寧 as Zhao Ying)
Joseph Chang (張孝全 as Wu Min 吳敏)
Wu Huai Zhong (吴怀中 as Lao Shu 老鼠)

See also
 List of television shows with gay characters
Queer culture
Homosexuality in China

References

External links
Official Website (in Chinese)

1983 novels
Novels by Pai Hsien-yung
Taiwanese LGBT-related television shows
Taiwanese drama television series
Fiction set in the 1960s
1980s LGBT novels

Crystal Boys


Süper avcılar, normal şartlar altında doğada yetişkin haldeyken başka türler tarafından avlanmayan ve av türlerini kontrol altında tutan avcı canlılardır. Ayrıca süper yırtıcı, alfa yırtıcı, doruk yırtıcı, doruk avcı veya büyük avcı olarak da bilinir.

Bazıları sadece belirli koşullarda süper avcı olabilir. Genelde bu türler uzun bir besin zincirinin en tepesinde yer alır ve bulundukları ekosistemin sağlığı açısından can alıcı bir rol oynarlar. İnsanlar için tehlikeli olmayan türler (baykuşlar, evcil kediler vb.) bile kendi ortamlarında zorlu avcılar olabilirler.

İnsan kültürü ve süper avcılar
Süper avcıların insan kültüründe önemli bir yeri vardır; genelde insanların doğanın önemli buldukları yönlerini yansıtır ve armalarda yer alır. İnsanlar da süper avcıdır. Hatta köpekler bile sürü halinde olduklarında dövüş veya saldırı eğitimleri varsa süper avcı sınıfına girebilirler.

Çeşitli süper avcılar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Süper avcılar  - The Guardian
 "İnsan yiyen aslanlar... ," National Geographic
 "İnsan avcıları ," National Geographic
 "www.sinapu.org

Süper avcı


Güzellik, bir canlının, somut bir nesnenin veya soyut bir kavramın algısal bir haz duyumsatan; hoşnutluk veren hususiyetidir.
Güzellik, estetiğin, toplumbilimin, toplumsal ruhbiliminin ve kültürün bir parçası olarak incelenmektedir.

Gözle görülen nesneler (güzel bir yüz, güzel bir bina gibi), kulakla işitilen bir müzik, dil ile tadılan bir yemek, koklanan bir çiçeğin kokusu gibi beş duyu ile algılananlar yanında güzel ahlak gibi soyut kavramlar da güzellikle ilgilidir.

Felsefedeki estetik yaklaşımda ruhbilimsel güzellik tanımı tarihte felsefenin incelediği bir konu ve felsefenin temel dallarından bir oldu. Değişik çağlarda filozoflar güzelliğe farklı tanımlar getirdiler. Eski Yunan filozoflarından Plotinus güzelliğin ilahi aklın eşya alemindeki ışıltısı olarak tanımladı. 19. yüzyılda Alman filozof Hegel'e göre güzellik, tabiatın kendisinin bütünündeki Mutlak Ruhun görüntüsüydü. Kant güzelliğin subjektifliğini vurguladı, ancak onun sadece duyumsama ile ilgili değil kişinin güzel ve çirkin ile ilgili yargılarının sonucu olduğunu ortaya koydu. Güzel olanın bakılana değil bakana göre belirlendiğini, öznel olduğunu yaklaşıma karşılık; bir başka yaklaşım, güzelliğin tanımını, bakana değil bakılana özgü olan ve simetri, oran gibi tartışılmaz matematik formüllere bağlanmış bir kurallar dizgesi olduğunu savunan, fenomenik güzellik tanımıyla açıklar. Toplumların beğenileri kültürlere ve zamana göre değişim gösterdiğinden mutlak ve ideal güzellikten bahsedilebilmenin mümkün olmadığı öznel güzellik tanımını destekleyen örneklerdir.

Estetik

Felsefe disiplininde güzelliği onun ve tabiatını anlamanın anahtar temalarından biri estetiktir. Yunanca duygu, duyum ve algı anlamlarına gelir. Felsefede doğruluğu temel alan mantığın ve iyiliği temel alan ahlakın yanında üçüncü inceleme alanı güzelliği temel alan estetiktir.

Besteci ve eleştirmen Robert Schuman iki çeşit güzellik ayırt etmiştir, tabii ve şiirsel. İlki tabiatın tefekküründe görünür, hâlbuki ikincisi insanın bilincinde ve tabiata yaratıcı müdahalesinde yatar. Schuman, müzikte veya başka bir sanatta her iki türlü güzelliğin de ortaya çıktığını ama tabii güzelliğin duyumsanan zevkler olduğuna işaret eder. Şiirsel güzellik tabii güzellğin bittiği yerde başlar.

Güzellik meselesi üzerine Alman felsefesi ve özellikle Alman Romantizmi ile birlikte belirgin bir teorik gelişme döneminin başladığı söylenebilir. Estetik termini ilk olarak Alman Filozof Alexander Gottlieb Baumgarten aynı isimli kitabında kullanmıştır. Estetik kuramıyla bu konuda söz sahibi olan filozof Immanuel Kant, güzelliğin hem öznel hem de nesnel niteliklere sahip olduğunu kaydetmiştir.  Buna göre "güzellik, sonsuzun sonlu olarak kendini göstermesidir". Kant, güzellik deneyimini vurgular; burada özne ya da nesneden öte, deneyimin kendisi önemsenir. Çünkü Kant için güzellik, farklı bir felsefi kategori olarak, nesnelerin duyusal görünümleridir ve duyusallık bu anlamda deneyimle ilintilidir. Hegel'de güzelliği bir idea olarak değerlendirmiştir. Bu düşüncede güzellik-doğruluk ilişkisi bir özdeşlik olarak ele alınmaktadır. Güzellik, idea'nın bir sanat yapıtı olarak gerçekleşmesidir. Hegel'e göre tabiatın kendisi mutlak ruhun bir yansımasıdır ve duyular ile algılanan aslında maddeden ayrılmış olan mutlak ruhun kendisidir.

Bakan kişide beğeni ve hoşlanma etkileri bırakan, haz duyumlarını uyaran nesnelerin niteliği ya da özelliği olarak tanımlanması genel olarak fenomenolojik estetik (estetik gerçekcilik) olarak adlandırılır. Öte yandan güzellik duyumunun, nesnenin bir niteliği olmaktansa, öznenin duyumsayış şeklinin yapılanmışlığıyla ilintili olduğu varsayımı vardır. Buna göre güzellik, bakılan ile ilgili değil asıl olarak bakış ile ilgilidir. Bu eğilimse psikolojik estetik (estetik öznelcilik) olarak adlandırılır. Güzellik kavramının nesnel mi yoksa öznel temelli mi olduğu süregiden bir tartışma konusudur. Estetik gerçekçiliğin güzelliği belirleridiğini ve nesnel olduğunu savunanlar objedeki simetrinin, altın oran'a uygunluğun ve Fibonacci serisine göre dizilişin tabiatta varlığını savunurlar. Estetik öznelciliğin ağır bastığını vurgulayanlar ise tarih boyunca güzel diye tantılan insanların vasıflarının zaman içinde ne kadar farklılaştığını ortaya koyarlar. Güzel denilenin dış etkenlere göre nasıl değişiklik gösterdiğini irdelerler. Buna göre 1800'lü yıllarda yapılmış bir Goya tablosundaki tombul görünüşlü güzel kadın tasviri ile günümüz süpermodel'leri arasında çok büyük farklar vardır. Toplumların beğenileri estetik öznelciliğe göre zaman içinde farklılaşmıştır.

Güzelliğin tarihçesi

Güzelliğin varlık alanı ile bakışın bununla ilişkisi sorunu, estetik kuramların önemle üzerinde durdukları temel meselerden biridir. Güzellik ve Doğruluk, Güzellik ve İyi, Güzellik ve Yücelik  güzel ile ilişkili olarak değerlendirilen öteki konu başlıklarının bazılarıdır.
Güzel, güzel olan ve güzellik gibi kavramlar üzerine Platon'dan beri süregelen birtakım tartışma ve değerlendirmeler söz konusu olmakla birlikte, felsefe-içinde güzellik kuramı gibi çok geliştirilmiş bir alan yoktur. Platon, güzelliğin mutlak olduğunu ideal bir güzelliğin var olması gerektiğini açıklar. Güzellik, güzel kadın duyumunun ideal formudur. Buna göre, güzellik, duyumların ötesinde var olan ve tek tek güzellik duyumlarını şekillendiren bir idea'dır. Plotinus'a göre güzellik, ilahi akıl'ın dünyadaki yansımasıdır. Aristoteles, "güzel olan, salt kendisi için arzulanabilir olandır" demektedir. Ayrıca ona göre, güzellik  matematiksel bir orantı gibi ele alınır.Güzel olan kavranabilir olmalıdır ve bu da oran ve ölçü ile ilgilidir.

Güzelliğin batı teorisindeki en erken tanımı Socrates (Sokrat) öncesi dönemden İyonyalı Pythagoras (Pisagor) gibi düşünürlerin çalışmalarında yer bulur. Pisagor'cu okul, matematik ve güzellik arasında güçlü bir bağ olduğunu keşfetmişti. Bilhassa, nesnelerin altın oran'a göre oranlandığında daha çekici göründüğünü kaydettiler. Antik Batı Anadolu ve Atina mimarisi, bu simetri ve oran görüşüne dayanmaktaydı. Modern araştırmacılar altın orana göre ölçülendirilmiş ve simetrik olan insan yüzlerinin olmayanlarınkinden daha çekici olduğunu belirtirler.

Simetri de güzellikte çok önemlidir çünkü kalıtsal veya edinilmiş bir kusurun olmamasına işaret eder. Biçem ve modanın çok geniş ölçüde farklılık göstermesine rağmen, kültürler arası araştırmalar, insanların güzelliği algılamalarında çeşitli ortak noktalar bulmuştur. Örneğin, büyük gözler ve açık ten rengi bütün kültürlerde güzel bulunmuştur. Bebek özellikleri bütün kültürlerde tabiatından gelen bir çekiciliktedir ve gençlik, güzellik ile ilişkilidir. Güzel yüz tercihinin insanların bebeklik devirlerinden edinilmiş bir duyum olduğu ve değişik cinsiyet ve kültürlerde benzer çekicilik taşıdığı görüşü mevcuttur.

Batı uygarlığında erkek güzelliği standardı için Yunan ve Roma sanatçıları temeller koyarlar. Bu tanım hala erkeklerde yakışıklılık ve etkileyici iyi görünme tasviri olarak kabul görür.

İnsan güzelliği
Bir kişinin "güzel" olarak vasıflandırılması, ister şahsi görüş olsun ister toplumun ortak değer yargısı olsun sıklıkla, kişilik, zeka, zarafet, cazibe gibi "iç güzelliğinin" ve sağlık, gençlik, ortalamaya yakınlık ve yaygınlık, cilt gibi "dış güzelliğin" bir birleşimine dayanır. Araştırmalar insanlarda beğenilerin ortaya çıkmasında, hayvanlarda olduğu gibi eş seçimi kriterlerinin en etkili fenomen olduğu olduğunu ortaya koymuştur.

Dış güzelliği ölçmenin ortak bir yolu toplumun ortak kararı veya genel kanısı Güzellik yarışması gibi törenlerde ortaya konur. Ancak iç güzelliğin ölçülebilmesi, her ne kadar güzellik yarışmaları sıklıkla bunu dikkate aldığını iddia etse de daha zor olan bir konudur.

Ortalamaya yakınlık
Fizikî güzelliğin kuvvetli bir göstergesi, yaygınlık ve eş arama davranışıdır. Bir karma görüntü oluşturmak maksadıyla insan yüzleri görüntülerinin bir ortalaması alındığında "ideal" görüntüye tedricen daha yakın olur ve daha çekici olarak algılanır. Bu durum ilk olarak 1883 yılında Charles Darwin'in kuzeni Francis Galton tarafından vejetaryenlerin yüzleri ve et tüketenlerin yüzleri fotoğrafik olarak üst üste bindirilip birleştirildiğinde her birinde tipik bir yüz görüntsü olup olmadığının araştırılması sırasında fark edildi. Bunu yaptığı zaman fark etti ki, birleştirilmiş yüz görüntüleri herhangi bir tek fotoğraftaki yüzden çok daha çekiciydi. Araştırmacılar sonuçları daha kontrollü deney koşullarında takrarladıklarında ve bilgisayar ortamında elde edilmiş, matematik olarak ortallaması alınmış bir dizi yüz resminin tek bir resimden  daha güzel olduğunu buldular. Evrimsel olarak eşeyli canlıların kendilerini baskın olan yaygın ve ortalama şekle sokarak çekmeleri gerektiği bir anlam ifade eder. Doğal seçilim sonuçları, nesillerin değişiminde faydalı niteliklerin mahzurlu yanları ile yer değiştirir. Bu durum evrimi açıklayan temel kuvvettir ve Darwin'i biyolojide unutulmaz kılan ana kavramdır. Böylece tabî seçilim, faydalı özelliklerin gittikçe bir sonraki nesilde yaygınlaşır öte yandan mahzurlu özelliklerin gittikçe azalır. Eşeyli bir canlı bu yüzden uygun bir partneri ile eşleşmek isterken tuhaf, sıra dışı görünüşlü özellikleri olan bireylerden kaçınması gerekirken ortalamaya yakın ve baskın yaygınlıkta olan bireyleri bilhassa tercih etmesi gerekirdi. Bu durum eş seçimi olarak tanımlanır.

Bel/kalça oranı
Genel olarak beğenilen bir kadının araştırmalar sonucunda belirlenmiş bir diğer dış özelliği bel/kalça ölçüsü oranının 0.7 civarında olmasıdır. Bel/kalça oranı kavramı, Austin, Texas Üniversitesi fizyolojistlerinden Devendra Singh tarafından geliştirilmiştir.
Fizyolojist, bu orantının tam olarak kadının doğurganlığına işaret etmekte olduğunu göstermiştir. Geleneksel olarak modern çağ öncesinde yiyecek daha kıt olduğu zamanlarda kilolu insanlar zayıflara göre daha çekici bulunuyordu.

Kalıtsal çeşitliliğin etkileri
Öte yandan güzellik ideali ırkî birliği güçlendirir. Karışık ırktan çocuklar genellikle ebeveynlerinden daha çekici görünürler çünkü kalıtsal çeşitlilik kendi ebeveynlerinde bulunan genetik miraslarındaki hatalardan korur.

İç güzelliği
İç güzelliği' fizîkî olarak gözlemlenemeyen bir şeyin olumlu yönlerini tanımlamada kullanılan mefhumdur.

Çoğu canlılar fizikî husûsîyetlerini ve feromonlarını eşlerini çekmek için kullandıkları halde insanlar, tercihlerinde iç güzelliğine itimat ettiklerini iddia ederler. Sevecenlik, hassasiyet, şefkat, acıma, yaratıcılık ve zekanın antik çağlardan beri arzu edilen nitelikler olduğu söylenmektedir. Hâlbuki, son araştırmaların insanların eş bulmadaki gerçek alışkanlıklarında iç güzelliğe önem verdikleri iddiası ile ilgili karşılaştırmaları iç güzelliğin sathi ve önemsiz olduğunun, eş seçmede diğer hayvanlarda olduğu gibi fizîkî husûsîyetlere ve feromonlara itimadının varlığının altını çizerler. "İç güzelliğin" insanların eş bulma davranışlarına ölçülebilir bir etkisinin olup olmadığı kesin olarak belirlenememiş bir inceleme konusudur.

Toplumsal etkileri
Güzellik Karşılaştırma kuramının standardını temsil eder ve üstesinden gelinemediği zaman gücenme ve tatminsizliğe sebep olabilir. İdeal güzelliğe yakın olmayan insanlar cemiyetlerinden dışlanabilir. Victor Hugo'nun Notre Dame'ın Kamburu romanında çirkin görünümlü Quasimodo ortalamadan farklıdır ve bu nedenle toplumdan dışlanmıştır.

Araştırmacılara göre hoş görünümlü öğrenciler öğretmenlerinden sıradan öğrencilere göre daha yüksek notlar almaktadırlar. Ayrıca çekici hastalar doktorlarından daha iyi bakım alırlar. Çalışmalar, yakışıklı suçlular, kendilerinden daha az çekici özellikteki suçlananlara göre daha hafif cezalar almaktadırlar. ABD'deki CNN internet sitesinde bahsedilen, London Guildhall Universitesi'nin 11,000 33 yaşındaki denek üzerinde yaptığı araştırmaya göre normalden daha az çekici sayılan erkekler çekici olanlardan %15 daha az kazanırken ortalama bir kadın çalışan, çekici olan rakibeisnden %11 daha az kazanmaktadır.

Güzellik ideallerinin ırkî baskıların görülmesindeki olumsuz etkileri ortaya konur. Mesela, Amerikan Kültürüne hakim fikre göre siyah çehreli insanlar beyazlardan daha az çekici veya daha az arzu edilendir.  Kendisini davranışsal ırkçılık olarak gösteren, siyahîliğin çirkinlik olduğu fikri Afrikalı Amerikalıların hissiyatına zarar verir.

Ayrıca bakınız
 Estetik
 Simetri
 Fotojenik
 Altın Oran
 Plastik cerrahi
 Estetik Felsefe

Kaynakça

Dış bağlantılar

Güzellik


Jairo Jaramillo Monsalve (Rionegro, 2 de dezembro de 1940) é um clérigo colombiano e arcebispo católico romano emérito de Barranquilla.

Jairo Jaramillo Monsalve foi ordenado sacerdote em 26 de julho de 1966.

O Papa João Paulo II o nomeou Bispo de Riohacha em 16 de julho de 1988. O Bispo de Sonsón-Rionegro, Alfonso Uribe Jaramillo, o ordenou episcopal em 9 de setembro do mesmo ano; Os co-consagradores foram Óscar Ángel Bernal, Bispo de Girardota, e Livio Reginaldo Fischione OFMCap, Vigário Apostólico Emérito de Riohacha. Como lema ele escolheu Omnibus Omnia Factus.

Em 10 de junho de 1995 foi nomeado bispo de Santa Rosa de Osos. Em 13 de novembro de 2010, o Papa Bento XVI o nomeou  Arcebispo de Barranquilla. A posse ocorreu no dia 11 de dezembro do mesmo ano.

Em 14 de novembro de 2017, o Papa Francisco aceitou sua renúncia relacionada à idade.

Ver também

Bispos católicos da Colômbia

Jairo Jaramillo Monsalve


Politikens Trykkeri Ekstra er en film med ukendt instruktør.

Handling
Politikens trykkeri og sætteri.Typografer i arbejde. Redaktionen samlet til møde. Man følger journalisten Peter Pen (Anker Kirkeby), som skal ud at rejse. Journalisten på sit kontor. Telefonen ringer ustandselig, og han ryger cigaretter. Peter Pen hjemme privat, hvor han vartes op af husbestyrerinde. Politikens kontor. Avisen bringes ud til læserne. Dame går op ad trappe med aviserne. Den færdige avis kommer ud af trykkeriet. Sætteriet, trykkeriet, sætteri igen. Store papirvalser ankommer til Politikens gård. Nær af seddel: "Politikens Julekoncert i aftes. Den historiske films premiere". Peter Pen forlader Politikens hus og kører væk i taxa. (Rækkefølgen af klip er ikke rigtig).

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1913

Trykkeri Ekstra
Virksomhedsfilm fra Danmark

Politikens Trykkeri Ekstra


Peder Hvelplund (nascido a 8 de setembro de 1967, em Ringkøbing) é um político dinamarquês, membro do Folketing pelo partido da Aliança Vermelha e Verde. Ele foi eleito para o parlamento nas eleições legislativas dinamarquesas de 2019.

Carreira política
Hvelplund concorreu às eleições legislativas dinamarquesas de 2015, mas não foi eleito, tendo recebido apenas 423 votos. Embora não eleito, tornou-se no principal substituto da Aliança Vermelha e Verde para o eleitorado da Jutlândia do Norte. Stine Brix foi eleita para o partido no distrito eleitoral, e Hvelplund serviu como substituto dela em duas ocasiões: de 22 de dezembro de 2018 a 7 de maio de 2019 e de 29 de março de 2016 a 28 de fevereiro de 2017.

Hvelplund foi eleito para o parlamento na eleição de 2019, com recebeu 1.028 votos. Durante a pandemia COVID-19, a Aliança Vermelha e Verde fez de Hvelplund o porta-voz das questões relacionadas com o virus.

Nascidos em 1948
Pessoas vivas
Políticos da Dinamarca

Peder Hvelplund


Victor Drăgușin (n. 21 noiembrie, 1962, Alexandria) este Primarul municipiului Alexandria din 2008. Este membru al PSD (PDSR) din 1995.

Legaturi externe
 Victor Drăgușin pe site-ul primăriei

Primarii Alexandriei
Membri ai Partidului Social Democrat
Nașteri în 1962
Nașteri pe 21 noiembrie
Oameni din Alexandria, Teleorman
Români în viață

Victor Drăgușin


Ferhat Sarıkaya, (d. 1969, Pekmezci, Akpınar, Kırşehir), eski Türk hukukçu ve Cumhuriyet Savcısı.

İlk yılları
Abdurrahman ve Akile Sarıkaya çiftinin altı çocuğundan beşincisi olarak Kırşehir'deki Pekmezci köyünde dünyaya geldi. Yoksul bir aileden gelen Sarıkaya, demircilik mesleği ile uğraşan ağabeyinin yardımlarıyla ortaokula Kayseri'nin Pınarbaşı İlçesi'nde, liseyi Pazarören'deki Mimar Sinan Anadolu Öğretmen Lisesi'nde tamamladı. Lise eğitimini bitirdikten sonra Marmara Üniversitesi
Hukuk Fakültesi'ni kazandı.

Savcılık kariyeri
1992 yılında mezun olan Sarıkaya, hakim ve savcı stajını müteakiben hakim ve savcılık mesleğine Bitlis'in Mutki ilçesine Cumhuriyet savcısı olarak atanması ile adım attı. Ardından Aksaray iline bağlı Güzelyurt Cumhuriyet savcısı, Zonguldak iline bağlı Çaycuma Cumhuriyet savcısı, en son Van Cumhuriyet Savcısı olarak görev yapmıştır.

Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Rektörü Prof. Dr. Yücel Aşkın hakkında önce "tarihî eser kaçakçılığı" ardından da "çete kurmak" suçuyla bir iddianame hazırlamıştır. Aynı soruşturma da Üniversitenin genel sekreter yardımcısı Enver Arpalı da gözaltına alınmış ve beş aya yakın bir zaman gözaltında tutulduğu halde iddianamenin hazırlanması bitmediği için yargılanamamıştır. Sonunda Enver Arpalı hapisteyken intihar etmiştir. Prof.Dr.Yücel Aşkın ise davanın ilk duruşmasında beraat etmiştir.

2005 Şemdinli Olayları ile ilgili soruşturmayı da yürüten Cumhuriyet Savcısı Ferhat Sarıkaya hazırladığı iddianamede; KKK Orgeneral Yaşar Büyükanıt, Van Asayiş Kolordu Komutanı Korgeneral Selahattin Uğurlu ile Hakkâri Dağ ve Komando Tuğay Komutanı Tuğgeneral Erdal Öztürk haklarında "Büyükanıt'ın Diyarbakır 7. Kolordu Komutanı olduğu dönemde suç işlemek için çete kurduğu iddialarını ortaya atmıştır.

Meslekten men edilmesi
Mesleki yeterlilikten uzak olduğu gerekçesi teklifi ile Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 20 Nisan 2006 günü almış olduğu kararla meslekten tardedilmiştir. Adalet Bakanı Cemil Çiçek'in katılmadığı toplantıya kurulun 5 üyesi ihraç yönünde oy kullanırken tek karşı oy müsteşar Fahri Kasırga'dan geldi. Aynı zamanda Türkiye Cumhuriyeti sınırları içinde avukatlık dahi yapması yasaklanmıştır.

Nitekim adı geçen savcının hazırlamış olduğu iddianame yargılamayı yapan ağır ceza mahkemesi tarafından kabul edilmiş bir başka deyişle mahkeme tarafından "iddianamenin iadesi" mekanizmasının çalıştırılmasına lüzum görülmemiş ve sanıklar ağır cezalara çarptırılmıştır. Akabinde yargılamayı yürüten mahkeme üyeleri gene HSYK tarafından bu mahkemeden alınarak başka yerlere gönderilmiştir. Bu karar daha sonra Yargıtay'ın önüne gelmiş ve Yargıtay tarafından olayda askeri yargının görevli olduğu gerekçesiyle bozulmuştur. Üyeleri değiştirilen mahkeme tarafından da bu görevsizlik kararına uyularak dosya askeri ceza mahkemelerine gönderilmiştir. Sivil mahkemenin ağır cezalara çarptırdığı sanıklar, askeri mahkeme tarafından ilk celsede serbest bırakılmışlardır.

Mesleğe tekrar kabulü
2010 Türkiye anayasa değişikliği referandumu ile yapısı değişen HSYK'ya yaptığı başvuru kabul edilerek meslekten ihraç kararı kaldırıldı ve Ankara Cumhuriyet Savcılığına atandı.

Meslekte tekrar açığa alınması ve tutuklanması
15 Temmuz Darbe teşebbüsünün ardından Ankara'da görev yapan Savcı Ferhat Kaya, basına verdiği demeçlerde adeta itiraflarda bulunarak; hem Şemdinli hem de Van Yüzüncü yıl Üniversitesi davalarında kullanıldığını söyledi. Basında çıkan haberler üzerine HSYK kendisini açığa aldı. 2018 yılı Kasım ayında meslekten ihraç edilmiştir. Aynı yıl, Gülen Hareketi'ne mensup olmaktan tutuklanan Sarıkaya çeşitli açıklamalarda bulunmuştur. Ailesinin can güvenliği ve maddi sorunları nedeniyle; Gülen Hareketi'nin dediklerini yapmak zorunda kaldığını beyan etmiştir. Meslekten ihraç edildiği dönemde de Gülen Hareketi mensupları tarafından para desteği aldığını belirtmiş, çocuklarının ise Gülen Hareketi'nin Güney Afrika'daki okullarında okuduğunu söylemiştir.  Bu beyanatlarının yanı sıra, Şemdinli iddianamesine Yaşar Büyükanıt'ın ismini; Gülen Hareketine mensup olan hakim ve polis müdürünün isteğiyle eklediğini beyan etmiştir. Bunun; Yaşar Büyükanıt'ın genelkurmay başkanı olmasının önüne geçilmesi ve diğer generallere gözdağı verilmesi için yapıldığını savunmuştur. Bu itiraflarından sonra etkin pişmanlıktan yararlanmak istemiştir. Ankara 16. Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılanan Ferhat Sarıkaya, 28 Mart 2019 yılındaki karar duruşmasında, "silahlı terör örgütüne üye olmak" suçundan 10 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Ferhat Sarıkaya'nın itirazı üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce yapılan değerlendirme sonucunda cezası onandı.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1969 doğumlular
Türk savcılar
Yaşayan insanlar
Marmara Üniversitesi Hukuk Fakültesinde öğrenim görenler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Türk tutuklular ve hükümlüler
Akpınar doğumlular

Ferhat Sarıkaya


Gwiździny  is a village in the administrative district of Gmina Nowe Miasto Lubawskie, within Nowe Miasto County, Warmian-Masurian Voivodeship, in northern Poland. It lies approximately  south-east of Mszanowo (the gmina seat),  south-east of Nowe Miasto Lubawskie, and  south-west of the regional capital Olsztyn.

During the Second World War it was the site of the Gwisdyn subcamp of the Nazi Stutthof concentration camp.

References

Villages in Nowe Miasto County
Holocaust locations in Poland

Gwiździny, Nowe Miasto County


An Eragrostis articulata in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Franz von Paula Schrank, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Eragrostis articulata in nahilalakip ha genus nga Eragrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eragrostis

Eragrostis articulata


Un couteau électrique est un ustensile de cuisine électrique qui permet de découper les aliments. L'utilisation d'un couteau électrique permet de couper des tranches régulières avec un minimum d'effort.

Il permet de découper des tranches dans des pièces de viandes très cuites qui tomberaient en morceaux si on les coupait avec un couteau usuel. Un couteau électrique peut être utilisé pour découper toute sorte d'aliments mous. L'utilisation pour la découpe d'aliments dures est plus délicate en raison du risque de provoquer un dysfonctionnement de l'appareil. Le couteau électrique peut également être une aide pour les personnes ayant des difficultés de préhension et de dextérité.

Un moteur électrique est intégré dans le manche du couteau et entraîne une double lame dentée. Le mouvement de va-et-vient de la lame à une fréquence élevée permet de découper des aliments mous, solides et congelés.

Les couteaux électriques existent en modèles sans fil avec batterie intégrée et en version filaire. En général, les appareils à batterie sont équipés d'une batterie lithium-ion. Les modèles câblés sont souvent plus compacts. Il existe d'autres différences au niveau de la puissance absorbée (en général entre 100 et 180 watts).

En raison du fort pouvoir coupant, le couteau électrique nécessite d'être particulièrement vigilant lors de l'utilisation en raison du risque de coupure. Comme tous les appareils électriques, il convient d'éviter les contacts avec l'eau en raison du risque de court-circuit électrique.

Références

Electrique
Appareil électroménager

Couteau électrique


Anette Blegvad, født 9. marts 1942, døbt/navngivet Bente Karlsen, påbegyndte sin sangkarriere i slutningen af 1950'erne på Solby Scenen og begyndte derefter som sangerinde i starten af 60'erne. I 1963 blev hun med sit eget orkester engageret i restaurant Moulin Rouge, hvor indehaveren var restauratør og kapelmester Henning Blegvad. Han havde i nogle år haft sit eget underholdningsorkester og da en anden sangerinde blev forhindret i at deltage i en Sveriges turné blev Bente Karlsen engageret som solist i hans orkester. De dannede par både privat og professionelt indtil midten af 1970'erne.

Hun pladedebuterede i 1963 og indspillede året efter et par engelsksprogede skæringer. I perioden fra foråret 1965 til efteråret 1969 var hun i sommersæsonen fast sangerinde på Søpavillonen i Rødbyhavn, som Henning Blegvad havde overtaget.

Anette Blegvad blev landskendt som dansktop-sangerinde og indspillede et stort antal singleplader til dansktoppen, bl.a. "Lad ham gå, lad ham løbe", "Mød mig i nat på månen" og "Min student fra Uppsala", der lå nr. 4 på hitlisten. Fra 1969 var hun kun solist på deltid, da hun sammen med Henning Blegvad bosatte sig i Spanien, hvor de slog sig ned som restauratører og hyggemusikere. Der kom nogle singler og LP'er fra hende, bl.a. "Jeg gør hva' jeg vil" i 1976. Siden 1977 har hun ikke indsunget plader. Fra 23. maj 1981 gift med filmkritiker og biografdirektør Claus Hesselberg (1948-2014).

Eksterne henvisninger

Sangere fra Danmark

Anette Blegvad


රාවණහත්ත (Ravanastron) යනු අළුවකින් වාදනය කරන තත් වාද්‍ය භාණ්ඩයකි. මෙය වර්තමානයේද  ගුජරාත් හා රාජස්ථාන් පෙදෙස්වල වන්දනාකරුවන් විසින් යොදා ගැනේ.

ඉතිහාසය
හින්දු මිත්‍යා කතාවලට අනුව මෙම සංගීත භාණ්ඩය නිපදවා ඇත්තේ ක්‍රි.පූ. 3000 දී පමණ රාවණා විසින් වන අතර, රාවණහත්ත''' යන නම මෙයට යෙදීමට හේතුව වන්නේද එයයි.

යටගියාව දෙස නැවත බලන විට, පෙනෙන්නේ රාවණහත්ත දීර්ඝ කාලයකින් වෙනස්කම් වලට භාජනය වී නොමැති බවයි. එය සෑදී ඇත්තේ පොල් බෑයක් උඩ හම් හෝ පාච්මන්ට් ශබ්ද පුවරුවක්ද ඊට ඉහළින් ඒවගේ දෙගුණයක් පමණ දිග ගෙලක්ද සවිකිරීමෙනි. එක් හෝ සිව් තතක් එක්කරන අතර නාදැති ගෙලෙහි දෙපස පිහිටුවයි. ප්‍රාථමික සේතුව කෙලින් හෝ ඇටදට පිහිටිය හැකි නිසාම මෙය වැයුමේදී එක් තතකට වඩා අළුවට හසුවෙයි. රාවණහත්ත යම් රචකයනට අනුව වයලීනයෙහි මූලාරම්භකයා ලෙස සැලකෙන නමුත්, බහුජන මතය වී ඇත්තේ රාවණා හත්ත වයලීනයට වඩා සිතාරයට සමානකම් දරන බව

තත් වාද්‍යභාණ්ඩ
රාවණා රජ
පෙරදිග සංගීතය
සංගීතය
වයලීන
ශ්‍රී ලංකාවේ සංගීතය

රාවණහත්ත


Isobuten (eller 2-methylpropen) er en hydrocarbon med industriel vigtighed. De er en alken med fire forgreninger, og en af butens fire isomerer. Ved standardbetingelser er det en farveløs brandbar gas.

Alkener

Isobuten


S-a schimbat este un album realizat de solista de muzică pop rock Laura Stoica și lansat în anul 2005. Materialul include opt piese și a apărut la casa de discuri TVR Media, fiind editat sub formă de compact disc și casetă audio.

Piese
 Mereu mă ridic (Laura Stoica, Remus Carteleanu, Matei Bulencea / Zoia Alecu)
 Să iubești (Bobby Stoica / Laura Stoica)
 S-a schimbat (Remus Carteleanu / Laura Stoica)
 E Rai (Laura Stoica / Laura Stoica)
 Hyper bărbat (Adrian Vișteanu / Laura Stoica)
 Hey... (Mihai Godoroja, Emanuel Gheorghe / Laura Stoica)
 Lista (Adrian Vișteanu / Laura Stoica)
 Mai frumoasă (Laura Stoica, Emanuel Gheorghe / Laura Stoica)

Personal
 Laura Stoica – vocal
 Adrian Vișteanu – chitară, voce de fundal
 Emanuel Gheorghe "Fisă" – claviaturi, voce de fundal
 Victor Miclăuș – bas, voce de fundal
 Cristian Mărgescu – tobe, voce de fundal

Orchestrații: Bobby Stoica (1, 2); Cosmin Lupan (3); Emanuel Gheorghe "Fisă" (4, 5, 6, 7, 8); Sorin Bocerean (6).

Materialul a fost înregistrat la studiourile VoltArt și VdV Music din București (2004–2005) și a fost masterizat la studioul VoltArt. Fotografii realizate de Marius Bărăgan, concepție grafică de Constantin Dragomir.

Bibliografie
 Pagina albumului S-a schimbat pe site-ul oficial Laura Stoica
 Pagina albumului S-a schimbat pe site-ul Discogs.com
 Coperte și broșură album S-a schimbat (CD/MC, TVR Media, 2005)
 Caraman Fotea, Daniela și Nicolau, Cristian. Dicționar rock, pop, folk... remix (ediția a II-a), Editura Humanitas Educațional, București, 2003. ISBN 973-50-0355-4

Albume de Laura Stoica
Albume din 2005
Albume rock
Albume pop

S-a schimbat


Velocity : Design : Comfort é o segundo álbum de estúdio da dupla musical Sweet Trip, lançado em 17 de junho de 2003 pela Darla Records. Em 2019, Carly Wu da Far Out Magazine o listou como o sétimo melhor álbum shoegaze de todos os tempos, declarando que, "de shoegaze e experimentação eletrônica, é esplendidamente animado e ferozmente imparável; em suma, uma experiência auditiva de derretimento do cérebro em várias camadas."

Álbuns de 2003
Álbuns gravados em estúdio caseiro

Velocity : Design : Comfort


Kallifóni, en , est un village et un ancien dème du district régional de Kardítsa, en Thessalie, Grèce. Depuis 2010, il est fusionné au sein du dème de Kardítsa.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte  tandis que celle du village s'élève à .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Thessalie
Village en Thessalie
Karditsa
Ancien dème en Grèce

Kallifóni (Kardítsa)


(13531) Weizsacker, denumire internațională (13531) Weizsäcker, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13531 Weizsäcker este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Tautenburg de Freimut Börngen și Lutz Dieter Schmadel. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,05 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 8,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1991
Centura de asteroizi

13531 Weizsäcker


Nichlas Torp (* 10. April 1989 in Jönköping) ist ein schwedischer Eishockeyspieler, der zuletzt bei der Düsseldorfer EG in der Deutschen Eishockey Liga unter Vertrag stand.

Karriere
Nichlas Torp begann seine Karriere als Eishockeyspieler in seiner Heimatstadt in der Nachwuchsabteilung von HV71, für dessen Profimannschaft er in der Saison 2008/09 sein Debüt in der Elitserien gab. In seinem Rookiejahr bereitete er in insgesamt 56 Spielen zwei Tore vor und wurde mit seiner Mannschaft auf Anhieb Vizemeister. In der folgenden Spielzeit gewann der Verteidiger mit seiner Mannschaft den schwedischen Meistertitel. Zu diesem Erfolg trug er mit einem Tor und sechs Vorlagen in insgesamt 63 Spielen bei. Zur Saison 2011/12 wechselte er innerhalb der höchsten schwedischen Spielklasse zum Timrå IK.

Zwischen 2012 und 2016 spielte er für Modo Hockey und begann die Saison 2016/17 bei Leksands IF. Anfang Februar 2017 trat er seine erste Auslandsstation an und unterschrieb bei den Nürnberg Ice Tigers aus der Deutschen Eishockey Liga (DEL) einen Vertrag bis zum Saisonende.

Am 26. Januar 2019 verpflichtete die Düsseldorfer EG Torp bis zum Saisonende.

International
Für Schweden nahm Torp an der U18-Junioren-Weltmeisterschaft 2007 sowie der U20-Junioren-Weltmeisterschaft 2009 teil. Bei der U18-WM 2007 gewann er mit seiner Mannschaft die Bronze-, bei der U20-WM 2009 die Silbermedaille.

Erfolge und Auszeichnungen
 2007 Bronzemedaille bei der U18-Junioren-Weltmeisterschaft
 2009 Silbermedaille bei der U20-Junioren-Weltmeisterschaft
 2010 Schwedischer Meister mit dem HV71

Elitserien-Statistik

(Stand: Ende der Saison 2010/11)

Weblinks

Fußnoten

Eishockeynationalspieler (Schweden)
Eishockeyspieler (HV71)
Eishockeyspieler (Timrå IK)
Eishockeyspieler (MODO Hockey)
Eishockeyspieler (Leksands IF)
Eishockeyspieler (Nürnberg Ice Tigers)
Eishockeyspieler (Düsseldorfer EG)
Schwedischer Meister (Eishockey)
Schwede
Geboren 1989
Mann

Nichlas Torp


"Amorcito corazón" es una canción mexicana, ícono de la cultura popular, con letra de Pedro de Urdimalas y  música de Manuel Esperón. Fue compuesta para la película "Nosotros los pobres" para ser interpretada por Pedro Infante y Blanca Estela Pavón en los papeles de Pepe "el Toro" y Celia "la chorreada", respectivamente. Posteriormente fue utilizada en las dos secuelas: "Ustedes los ricos" y "Pepe El Toro".

En "Nosotros los pobres", el compositor de la letra, Pedro de Urdimalas, interpreta al "Topillos" quien es parte del grupo de amigos de "Pepe el Toro" y pareja sentimental de "La Tostada" interpretada por Delia Magaña.

"Amorcito corazón" es una de las canciones más reconocidas del cine mexicano, en particular de la llamada época de oro. La escena en la carpintería cuando Pedro Infante interpreta esta canción, ha sido parodiada un sin número de veces en el cine y la televisión mexicanos.

Pedro de Urdimalas no compuso esta canción particularmente para estas películas, sino que la canción fue producto de un gran amor que vivió mucho antes de que las películas de Pedro Infante la inmortalizara.

Cuando el director de la pelicula Ismael Rodríguez pidió la canción principal para el filme al compositor Manuel Esperón, él compuso un tema que cuando se lo mostró a Don Ismael  le pareció que no mostraba el carácter sencillo y de pobreza que se acomodara a la trama y le dijo a Esperón: Manuelito no es lo que quiero y el problema es que lo necesito para hoy mismo. Entonces el Maestro Esperón se fue a su piano que aun se encuentra en los estudios Churubusco y que tiene una placa donde dice: "En este piano  se compuso Amorcito corazón". El Maestro un poco triste se recargó de espaldas al teclado del piano y ahi empezó a sonar un par de teclas, un "Fa" y un "Mi" simultáneamente (Que es como empieza la canción) y de ahí se voltea de frente y empieza a completar la melodía y en 3 minutos la tenía lista. Rápidamente regresó con Don Ismael quien quedó maravillado y le dijo: "esto es lo que quería". Ahi nace la melodía De "Amorcito corazón". Ya posterior a este hecho el autor de la letra, Pedro de Urdimalas, le puso esa hermosa letra que ya tenia de tiempo atrás para crear esta joya que ya quedó para la posteridad.

Versiones

Versión para Amorcito Corazón
Para la telenovela del mismo nombre de Televisa, protagonizada por Elizabeth Álvarez, Diego Olivera, Daniel Arenas y África Zavala, el cantante Chayanne hará una versión de esta canción para la telenovela.

Versión para Como caído del cielo
En la película musical mexicana de Netflix, Como caído del cielo, basada en las canciones de Pedro Infante, esta canción también es incluida y es interpretada por su protagonista, el comediante, actor y cantante Omar Chaparro, con la voz de Pedro Infante.

Versión para "Mis Romances"
Mis romances es el título del 14°. álbum de estudio grabado por el cantante mexicano Luis Miguel. Fue lanzado al mercado por la compañía discográfica Warner Music Latina el 13 de noviembre de 2001. Lo produjo, una vez más, el propio artista en colaboración de Armando Manzanero. Dedicado a los boleros, este álbum forma de la serie Romance en la que Luis Miguel versiona canciones clásicas latinoamericanas del ayer.

Véase también
Anexo:Canciones más exitosas de la década de 1940 en México
Anexo:Canciones más exitosas de la década de 1950 en México

Enlaces externos
 Amorcito Corazón - Pedro Infante Online (Letra y video)

Canciones de 1949
Canciones de México
Canciones de Pedro Infante
Bandas sonoras de telenovelas
Bandas sonoras de películas

Amorcito corazón (canción)


Calangianus (galurski: Caragnàni, sardinski: Calanzànos) je grad i općina (comune) u pokrajini Sassariju u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 518 metara i ima 4 121 stanovnika. Prostire se na 126,35 km2. Gustoća naseljenosti je 33 st/km2.Susjedne općine su: Berchidda, Luras, Monti, Sant'Antonio di Gallura, Telti i Tempio Pausania.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Calangianus