Tengboche (o Thyangboche) es una aldea en el Khumbu, en el noreste de Nepal, situada a 3867 metros.  En el pueblo hay un importante monasterio budista, el más grande de la región de Khumbu.  La estructura fue construida en 1923. En 1934, fue destruida por un terremoto, pero reconstruida más tarde. Fue destruido por el fuego nuevamente en 1989,  y de nuevo reconstruida con la ayuda de voluntarios y la asistencia externa.

Tengboche tiene una vista panorámica de las montañas de la cordillera del Himalaya, incluyendo los picos conocidos, Everest, Nuptse, Lhotse, Ama Dablam, y Thamserku.

Tenzing Norgay, el primer hombre en alcanzar la cima del Monte Everest con Sir Edmund Hillary nació en esta área en el pueblo de Thani y fue enviado al monasterio de Tengboche a ser un monje.

Historia
El valle de Khumbu, donde se encuentra la aldea de Tengboche, fue influenciado por el Budismo desde hace 350 años. Escrituras antiguas del Tíbet se refieren a este valle, y a los valles de Rowlang y Kanbalung como lugares sagrados. El Lama Sangwa Dorje es conocido como el fundador del monasterio más antiguo en Kumbu en Pangboche y en otros monasterios más pequeños. Según cuentan los registros, él pudo predecir que sería adecuado establecer un monasterio en Tengboche y dejó marcada en una roca la huella de un pie mientras meditaba. Pero el establecimiento verdadero del monasterio ocurrió sólo durante el período de Ngawang Tenzin Norbu; se consideraba que Norbu era la quinta reencarnación de Sangwa Dorje. Había establecido un monasterio en Rongbuk en el Tíbet en el norte del Everest. Él bendijo a Chatang Chotar, conocido como el Lama Gulu, para que fundara el monasterio Tengboche en la aldea de Tengboche y así fue como se estableció por primera vez en el año 1916. Este es el primer monasterio célibe bajo el linaje Nyingmapa del Budismo Vajrayana. También existen muchos otros monasterios existen en la aldea.

Tres habitantes adinerados de la comunidad de Sherpas proveyeron los fondos para la construcción del monasterio. Entre ellos, Karma fue el más influyente y más conocido ya que era un recolector de impuestos, y también servía a gobernantes de la Dinastía Rana de Nepal.

El monasterio de Tengboche y otros edificios quedaron destruidos luego del terremoto del año 1934. Además Lama Gulu que había fundado el monasterio murió. Su sucesor, Umze Gelden, se asignó la tarea de reconstruir el monasterio, y obtuvo apoyo de parte de Ngawang Tenzin Norbu. Los monjes y la comunidad local, con apoyo de un carpintero de Lhasa, reestablecieron el monasterio. Algunos murales fueron pintados por Kappa Kalden, un artista famoso. El monasterio ha recibido reconocimiento a nivel mundial gracias al flujo reciente de turistas a la región de Khumbu. Sin embargo, las escrituras sagradas antiguas, estatuas, muros y esculturas de madera quedaron destruidas luego de un incendio devastador causado por un corto circuito eléctrico el 19 de enero de 1989. La piedra monumental a la que se le atribuye la huella del pie izquierdo de Lama Sangwa Dorje también quedó fracturada. Pero se lograron salvar algunos libros y pinturas. Luego de la catástrofe el monasterio ha sido reconstruido completamente con ayuda de personas en todas partes del mundo.

Luego que el monasterio quedara destruido por el incendio, su reconstrucción fue comenzada por el actual Nawang Tenzing Jangpo quien es considerado la reencarnación del fundador Lama Gulu, y un líder espiritual importante para los Sherpas. Él estableció un acuerdo con visitantes y turistad que visitan al monasterio, lo cual le ha ayudado a encontrar fondos para restaurarlo. El monasterio ha sido reconstruido tomando en cuenta las prácticas religiosas establecidas. El pintor tibetano Tarke-la pintó los muros que decoran el santuario y muestran imágenes de Budas o Bodisatvas. Además, los monjes en la comunidad Shertpa, con ayuda de Sir Edmund Hillary, y el Fondo de los Himalayas, la Fundación Americana de Patrimonio de los Himalayas y muchos otros organismos y personas han enviado su apoyo de diversas maneras.

Notas

Enlaces externos

Official website of the Tengboche Monastery
Nepal Himalayas
Tengboche on the Everest Trek
The Buddhist Dance Drama of Tengboche

Localidades de Nepal

Tengboche


Pastagudstjeneste (eller spaghettigudstjeneste) er en kombination af gudstjeneste og fællesspisning rettet mod børnefamilier.
Maden kan være pasta med kødssovs (deraf navnet), mens gudstjenesten som regel er en kort familiegudstjeneste eller børnegudstjeneste.
Pastagudstjenester bliver som regel holdt midt på ugen, tirsdag, onsdag eller torsdag.
Fællesspisning kan være før eller efter gudstjenesten.
Der kan være en mindre betaling for bespisningen.

I den danske litteratur ser man pastagudstjeneste omtalt i Anna Grues kriminalroman Den skaldede detektiv (2010) og i Julie Hastrups Farlig fortid (2015).

Referencer

Folkekirken

Pastagudstjeneste


Acanthophora, rod crvenih algi iz porodice Rhodomelaceae, dio su tribusa Chondrieae. Postoji sedam priznatih vrsta
 Acanthophora aokii Okamura
 Acanthophora dendroides Harvey
 Acanthophora muscoides (Linnaeus) Bory
 Acanthophora nayadiformis (Delile) Papenfuss
 Acanthophora pacifica (Setchell) Kraft
 Acanthophora ramulosa Lindenberg ex Kützing
 Acanthophora spicifera (M. Vahl) Børgesen

Izvori

Rhodomelaceae

Acanthophora


Die Ellendale-Diamantenmine war ein australischer Diamanttagebau. Er liegt etwa 2000 Kilometer von Perth und 170 Kilometer von Derby entfernt in Western Australia, Australien. Das Bergwerk nahm 2002 seinen Betrieb auf und befindet sich im Eigentum der Kimberley Diamond Company, einer 100-prozentigen Tochter der britischen Gem Diamonds Ltd. Es ist mit Rio Tinto eines von zwei Unternehmen, die in Australien Diamanten abbauen.

Kimberley Diamond hält 51 % der Aktien von Blina Diamonds NL, es ist ein Unternehmen das Lagerstättenerkundung betreibt und kontrolliert 1.500 km2 um das Ellendale-Feld, das 50 erkannte Lamproit-Schlote und weitere Schwemmlandgebiete enthält, in denen sich Diamanten befinden.

Der Name Ellendale bezieht sich auf eine dort befindliche Viehzuchtstation, die eine riesige Landfläche besitzt.

Entstehung
Die Ellendale-Diamanten sind vor allem in Vulkanschloten aus Lamproit eingelagert. Lamproit ist ein ähnliches Gestein wie Kimberlit, in dem die meisten Diamanten der Welt gewonnen werden. Die Geologie ähnelt der Argyle-Diamantenmine, die auch in Western Australia liegt.

Auf dem Gebiet der Ellendale-Diamantenmine befinden sich 44 Vulkanschlote und in zwei davon, im Schlot 4 und Schlot 9, werden Diamanten abgebaut.

Durch den hohen Stickstoffanteil sind die Ellendale-Diamanten lebhaft gelb gefärbt. Ellendale bedient 50 % des Welthandels der gelben Diamanten. Nur ungefähr 0,1 Prozent der Ellendale-Diamanten sind gelb.

Grubenbetrieb
Die Abbaurechte von Kimberley Diamond erstrecken sich über ein Gebiet von 128 km2.

In den ersten fünf Jahren wurden im Schlot 9 766.000 Karat gewonnen. Der 15 km südlich liegende Schlot 4 begann die Produktion im April 2006. Im Februar 2007 wurde bekanntgegeben, dass die Anlage am Schlot 4 4,4 Millionen Tonnen Gestein verarbeiten kann.

170 Beschäftigte arbeiteten im Ellendale-Bergwerk, die im 14-tägigen Schichtbetrieb von Broome und Derby eingeflogen wurden.

2015 wurde seitens Kimberley Diamond bekanntgegeben, dass die Arbeiten in Ellendale zunächst vorübergehend eingestellt werden. Im Juli 2017 wurden Teile der Ausrüstung versteigert, seit der Betriebseinstellung im Juli 2015 war die Förderung nicht wiederaufgenommen worden.

Weblinks

Einzelnachweise

Vulkanismus in Australien
Diamantbergwerk
Geographie (Western Australia)
Bergwerk in Australien
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Ellendale-Diamantenmine


L'épreuve féminine des bosses aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 a lieu du 3 au  au Genting Secret Garden de Zhangjiakou. L'épreuve est présente depuis les Jeux olympiques de 1992 qui se sont déroulés à Albertville, soit lors de l'apparition officielle du ski acrobatique au programme olympique.

Jakara Anthony est sacrée championne olympique, Jaelin Kauf et Anastassia Smirnova complète le podium. Il s'agit pour les trois athlètes de leur première médaille olympique. La championne en titre, Perrine Laffont, termine au pied du podium. Justine Dufour-Lapointe, médaillée d'argent en 2018, est éliminée lors de la première finale et Yuliya Galysheva, médaillée de bronze en 2018, termine à la  place, éliminée en finale 2.

Qualification
Pour être admis au jeux olympiques, un athlète doit remplir trois conditions en plus des critères d'âge et médicaux :
 Comptabilisé 80 points au classement FIS de la discipline au ,
 Être classé dans le top 30 d'une épreuve comptant pour la Coupe du monde ou aux Championnats du monde,
 Un maximum de quatre athlètes de même nationalité est admis.

un total de 30 athlètes remplissent ces conditions.

Calendrier

Médaillées

Résultats

Qualifications

Qualification 1
Chaque concurrent s'élance pour un run. il est jugé par rapport au temps qu'il met à effectuer son parcours (20 % de la note finale), puis deux juges note la qualité et l'originalité des sauts (20 % de la note finale) et enfin cinq juges évalue la technique dans le champ de bosses (60 % de la note finale). Les dix meilleures candidats se qualifient pour la finale 1, les autres disputent la Qualification 2.

Qualification 2
Chaque concurrent s'élance pour un run. il est jugé par rapport au temps qu'il met à effectuer son parcours (20 % de la note finale), puis deux juges note la qualité et l'originalité des sauts (20 % de la note finale) et enfin cinq juges évalue la technique dans le champ de bosses (60 % de la note finale). Les dix meilleures candidats rejoignent les dix meilleurs de la qualification 1 pour disputer les finales.

Finales

Finale 1
Chaque concurrent s'élance pour un run. il est jugé par rapport au temps qu'il met à effectuer son parcours (20 % de la note finale), puis deux juges note la qualité et l'originalité des sauts (20 % de la note finale) et enfin cinq juges évalue la technique dans le champ de bosses (60 % de la note finale). Les douze meilleures candidats continuent la compétition, les huit derniers étant éliminés.

Finale 2
Chaque concurrent s'élance pour un run. il est jugé par rapport au temps qu'il met à effectuer son parcours (20 % de la note finale), puis deux juges note la qualité et l'originalité des sauts (20 % de la note finale) et enfin cinq juges évalue la technique dans le champ de bosses (60 % de la note finale). Les six meilleures candidats disputent la finale 3.

Finale 3
Chaque concurrent s'élance pour un run. il est jugé par rapport au temps qu'il met à effectuer son parcours (20% de la note finale), puis deux juges note la qualité et l'originalité des sauts (20 % de la note finale) et enfin cinq juges évalue la technique dans le champ de bosses (60 % de la note finale).

Notes et références

Bosses femmes

Bosses féminines de ski acrobatique aux Jeux olympiques de 2022


Olivier Jacque (20 de agosto de 1973, Villerupt, Francia) es un piloto retirado de motociclismo, que llegó a ser campeón del mundo en la categoría de 250cc en el año 2000, superando por 7 puntos al subcampeón Shinya Nakano.

Biografía
Fue segundo en el Campeonato Europeo de 250cc en 1994, antes de pasar al Campeonato del Mundo de 250cc. Logró un top ten en la clasificación general cada año que compitió en 250cc. En el 2000 tuvo una larga batalla por el campeonato con su compañero de equipo en el Chesterfield-Yamaha Tech 3, Shinya Nakano y con el prodigio japonés Daijirō Katō, donde finalmente resultó victorioso y ganó el Campeonato del Mundo de 250cc en una Yamaha YZR250.

Para 2001, se trasladó al Campeonato del Mundo de 500 cc con el equipo de Tech 3. Él pasó tres años en ellos, antes de comenzar 2004 sin un equipo. Hizo dos apariciónes como Wild Card en una moto Moriwaki del Moriwaki Racing, pero de nuevo se quedó sin equipo en la temporada 2005. Él reemplazó al lesionado Alex Hofmann en China y aturdió a los pilotos titulares del campeonato al terminar segundo, por detrás de Valentino Rossi en la Kawasaki Ninja ZX-RR del Kawasaki Racing Team. Luego fue contratado permanentemente por Kawasaki como el tercer piloto del equipo. Él no compitió para ellos en 2006, pero fue elegido en 2007 junto a su compatriota Randy de Puniet, substituyendo irónicamente a su excompañero en el Tech 3, Shinya Nakano. Más tarde se reveló que Sete Gibernau había rechazado el asiento antes de que se le ofreciera a Jacque.

Sin embargo, la temporada fue un desastre. En Estambul provocó una colisión de cuatro motocicletas, al perder su punto de frenado en una curva en la vuelta 1 golpeó a Colin Edwards y a Dani Pedrosa y a Chris Vermeulen que también quedaron atrapados. En la siguiente ronda en Shanghái se estrelló en la práctica libre, lastimándose el brazo lo suficientemente fuerte como para no poder correr allí o en Le Mans. Nuevamente tuvo una caída en los libres del GP de Cataluña, perdiéndose también esta carrera.

Tras la serie de lesiones, Olivier Jacque anunció su retiro de MotoGP en junio de 2007.

Compromiso social
Olivier Jacque es miembro del club 'Champions for Peace', un grupo de 54 famosos atletas de élite comprometidos a servir la paz en el mundo a través del deporte, creado por Peace and Sport, una organización internacional con sede en Mónaco.

Resultados de carrera

Por temporada

Por categoría

Carreras por año
(Carreras en negrita indica pole position, carreras en cursiva indica vuelta rápida)

Referencias

Enlaces externos
 Perfil en motogp.com

Pilotos de motociclismo de Francia
Campeones de motociclismo de 250cc
Nacidos en Villerupt

Olivier Jacque


Panettone este un produs de panificație, similar cozonacului, specific bucătăriei italiene. În mod tradițional, acesta conține stafide și alte fructe confiate. În general, panettone se consumă în perioada sărbătorilor (de Crăciun).

Note

Bucătăria italiană

Panettone


Axel H. Nolsøe (født 16. november 1949 i Tórshavn) er en færøsk statistiker og tidligere politiker (VMF). Han har studeret fransk sprog og litteratur ved Københavns Universitet, samt teknologi og statskundskab ved Roskilde Universitetscenter. Nolsøe arbejder i dag som afdelingsleder ved Hagstova Føroya.

I 1990'erne var han to gange minister under Edmund Joensen for det socialdemokratiske parti Verkamannafylkingin. Fra december 1995 var Nolsøe industri-, handels-, erhvervs-, arbejds-, landbrugs-, trygheds- og justitsminister. I juni 1996 blev han løst fra et par af disse opgaver, mens andre kom til, og var fra da af social-, sundheds-, arbejds-, trygheds- og justitsminister frem til oktober samme år.
Han er far til forfatteren Páll Nolsøe.

Referencer

Løgtingið 150 – Hátíðarrit, bind 2 (2002), s. 326. (PDF )

Erhvervsministre fra Færøerne
Handelsministre fra Færøerne
Arbejdsministre fra Færøerne
Landbrugsministre fra Færøerne
Justitsministre fra Færøerne
Personer fra Thorshavn
Statistikere fra Norge
Politikere fra Verkamannafylkingin

Axel H. Nolsøe


1998 (MCMXCVIII) perşembe günü başlayan bir yıldır. 1998 yılında Türkiye'deki olaylar için 1998'de Türkiye sayfasına bakınız.

Olaylar

Ocak
 1 Ocak - Avrupa Merkez Bankası kuruldu.
 16 Ocak - Yargıtay Başsavcısı Vural Savaş tarafından açılan davada Anayasa Mahkemesi Refah Partisi'ni kapattı. Genel Başkan Necmettin Erbakan ile bazı yöneticilere 5 yıl siyaset yapmama cezası verildi.

Mart
 23 Mart - Heavy Metal grubu Iron Maiden on birinci albümü Virtual XI'ı yayınladı.

Haziran
 10 Haziran - 1998 FIFA Dünya Kupası Brezilya-İskoçya maçı ile başladı.
 27 Haziran - Adana Ceyhan'da meydana gelen 6.3 lük depremde 145 kişi öldü, 1041 kişi yaralandı.

Temmuz
 12 Temmuz - 1998 FIFA Dünya Kupası Finalinde ev sahibi Fransa, Brezilya yı 3-0 mağlup ederek ilk dünya kupası şampiyonluğunu elde etti.

 27 Temmuz - Bern'de Safari adlı restorana düzenlenen saldırıda 4 kişi öldü. Saldırganlardan biri olan Türk vatandaşı, eski TİKKO üyesi Mustafa Karahan 2012 yılında İstanbul'da yakalandı.

Ağustos
 7 Ağustos - Trabzon Beşköy'de meydana gelen sel felaketinde 47 kişi öldü.
 7 Ağustos - Amerika Birleşik Devletleri'nin Darüsselam ve Nairobi'deki konsolosluklarına yapılan bombalı saldırılarda 224 kişi öldü.
 8 Ağustos - Sunni çizgideki Taliban, Mezar-ı Şerif'te çoğu diplomat olan 11 İranlıyı öldürdü.

Ekim
 20 Ekim - Türkiye ile Suriye arasında Adana Mutabakatı imzalandı.

Doğumlar

Ocak
 1 Ocak - Hilal Zeyneb Saraç, Türk yüzücü
 5 Ocak - Merve Arı, Türk basketbolcu
 11 Ocak - Laura Roge, Alman oyuncu
 13 Ocak - Abdou Harroui, Hollandalı futbolcu

Şubat
 15 Şubat - Zachary Gordon, Oyuncu
 26 Şubat - Ege Tanman, Türk oyuncu

Mart
 14 Mart - Neslican Tay Türk kanser aktivisti (ö.2019)

Nisan
 6 Nisan - Peyton Roi List, Amerikalı çocuk oyuncu ve çocuk model.
 9 Nisan
 Elle Fanning, Amerikalı oyuncu
 Enes Batur Sungurtekin, Türk Youtuber

Mayıs
 11 Mayıs - Görkem Doğan, Türk basketbolcu
 12 Mayıs - Dilara Kurtulmuş, Türk çocuk oyuncu
 13 Mayıs - Pablo Calderón, Arjantinli futbolcu
 17 Mayıs - Abdulrahman Akkad, Suriyeli blog yazarı ve insan hakları aktivisti
 26 Mayıs - Vladimir Arzumanyan, Ermeni şarkıcı ve söz yazarı.
28 Mayıs-Dahyun,Güney Koreli şarkıcı

Haziran
 11 Haziran - Fırat Can Aydın, Türk dizi oyuncusu

Temmuz
 8 Temmuz - Jaden Smith, Amerikalı oyuncu
 21 Temmuz
İlayda Akdoğan, Türk oyuncu
Blerta Leka, Arnavut manken
 31 Temmuz
 Çağatay Akman Türk şarkıcı
 Angus Cloud, Amerikalı oyuncu (ö. 2023)

Ağustos
 8 Ağustos - Ronan Parke, İngiliz şarkıcı
 8 Ağustos - Shawn Mendes, Amerikalı şarkıcı
 16 Ağustos - Rachel Traets, Hollandalı şarkıcı.
 25 Ağustos - China Anne McClain, Amerikalı genç şarkıcı, söz yazarı
 26 Ağustos - Berke Aygündüz, Türk basketbolcu

Eylül
 7 Eylül
Manita Hang, Kamboçyalı manken
Gerardo Arteaga, Meksikalı futbolcu
Moisés Villarroel Angulo, Bolivyalı milli futbolcu
Roberto Alvarado, Meksikalı futbolcu
 8 Eylül
Sierra Capri, Amerikalı oyuncu
Steven Alzate, Kolombiyalı milli futbolcu
Daiki Sugioka, Japon milli futbolcusu
 9 Eylül - Colin Dagba, Fransız futbolcu
 10 Eylül -Daiki Suga, Japon futbolcu

Ekim
 11 Ekim - Leandro Henrique do Nascimento, Brezilyalı futbolcu
 16 Ekim - Andrés Andrade, Panamalı futbolcu
 22 Ekim - Roddy Ricch, Amerikalı rapçı

Kasım
 23 Kasım - Bradley Steven Perry, oyuncu.

Aralık

Ölümler

Ocak

 1 Ocak - Helen Wills Moody, Amerikalı tenis oyuncusu (d. 1905)
 14 Ocak - Safiye Ayla, Türk Sanat Müziği yorumcusu (d. 1907)
 17 Ocak - Gökhan Semiz, Grup Vitamin solisti, söz yazarı, besteci, müzisyen, tiyatro sanatçısı (d. 1969)

Mart
 16 Mart - Pertev Naili Boratav,  Türk halkbilimcisi (d. 1907)
 19 Mart - Hanzade Sultan, son Osmanlı padişahı Sultan Vahdettin ve son halife Abdülmecit Efendi'nin torunudur (d. 1923)
 20 Mart - Amerikalı caz müzisyeni ve saksafoncu (d. 1956)

Nisan
 15 Nisan - Pol Pot, Kamboçya başbakanı (d. 1928)

Mayıs
 14 Mayıs - Frank Sinatra, Amerikalı şarkıcı (d. 1915)
 15 Mayıs - Naim Talu, eski başbakan (d. 1919)
 16 Mayıs - Sevim Tanürek, Türk Müziği sanatçısı (d. 1934)
 20 Mayıs - Santiago Álvarez, Kübalı film yönetmeni (d. 1919)

Haziran
 2 Haziran - Sohrab Şahit Sales, İranlı yönetmen (d. 1944)
 8 Haziran - Maria Reiche, Peru'daki Nazca çizgilerini araştırması ile ünlü olan Almanya doğumlu matematikçi ve arkeolog.
 27 Haziran
 Kerim Tekin, Türk pop müziği sanatçısı (d. 1975)
 Ali Münif İslamoğlu, Türk siyasetçi (d. 1917)

Ağustos
 23 Ağustos - Ahmet Hamdi Boyacıoğlu, Türk Hukukçu (d.1920)

Eylül
 6 Eylül - Akira Kurosava, Japon yönetmen, yapımcı, senarist ve kurgucu (d.1910)
 7 Eylül - Mario Bardi, İtalyan ressam (d. 1922)

Ekim
 28 Ekim - Ted Hughes, İngiliz yazar ve çocuk edebiyatçısıdır (d. 1930)

Kasım
 8 Kasım - Erol Taş, Türk sinema oyuncusu (d. 1928)
 19 Kasım - Alan J. Pakula, Polonya asıllı, Amerikalı film yönetmeni, yazar, yapımcı (d. 1928)

Aralık
 1 Aralık - Mazhar Apa Türk iş insanı, ressam, klişeci ve Apa Ofset'in kurucusu. (d. 1905)
 30 Aralık
 Keisuke Kinoshita, Japon film yönetmeni (d. 1912)
 George Webb, İngiliz aktör (d. 1911)

1998


Werner Bastians (Werner Alfons Bastians; * 2. Februar 1957 in Gelsenkirchen-Buer) ist ein ehemaliger deutscher Sprinter.

Bei den Olympischen Spielen 1976 in Montreal und bei den Leichtathletik-Europameisterschaften 1982 in Athen schied er über 100 Meter jeweils im Vorlauf aus.

1983 kam er bei den Leichtathletik-Weltmeisterschaften in Helsinki mit der bundesdeutschen Mannschaft in der 4-mal-100-Meter-Staffel auf den fünften Platz.

1978 wurde er Deutscher Vizemeister über 100 Meter. In der Halle wurde er 1978 und 1980 Deutscher Meister über 60 und 1979 über 200 Meter.

Werner Bastians startete für den TV Wattenscheid 01. Er praktiziert als Orthopäde in Bochum und war unter anderem Mannschaftsarzt von Borussia Dortmund. Sein Sohn Felix Bastians ist professioneller Fußballspieler.

Persönliche Bestzeiten
 100 m: 10,36 s, 9. Juni 1984, Fürth
 200 m: 21,07 s, 26. August 1977, Berlin (handgestoppt: 20,8 s, 12. Mai 1984, Münster-Wolbeck)

Weblinks

Fußnoten

Deutscher Meister (Leichtathletik)
Olympiateilnehmer (Deutschland)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1976
Sprinter (Deutschland)
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Werner Bastians


Çaka Bey veya Çağa Bey (Yunanca: Τζαχᾶς - Cahâs; ö. 1092), Selçuklu komutanı ve denizcisidir. 1071'deki Malazgirt Meydan Muharebesi'nin ardından Selçukluların Anadolu coğrafyasına yayıldıkları dönemde Smirni merkezli bağımsız bir beylik kurmuştur. Türk tarihinin ilk donanmasını oluşturduğu için tarihteki ilk Türk amirali olarak kabul edilmektedir.

1071 yılı sonrasında Anadolu'ya yapılan Selçuklu akınlarına katılan ve 1078 civarında Bizans İmparatorluğu'na esir düşen Çaka Bey, İmparator III. Nikiforos'un dikkatini çekerek protonobilissimus unvanıyla saraya alındı. 1081'de I. Aleksios'un imparator olmasıyla, kendisine verilen unvan ve ayrıcalıkların geri alınması sebebiyle saraydan ayrıldı. Aynı yıl, İzmir tarihindeki ilk Türk hâkimiyetini sağladı. Bir müddet sonra sınırlarını genişleterek Ege Denizi'ndeki bazı adalar ile denizin kıyı şeridindeki bazı yerlerde hâkimiyet kurdu. 1092 yılı civarında, Abidos'u kuşattı, fakat Bizans İmparatoru I. Aleksios'un Anadolu Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan'ı kışkırtması üzerine Kılıç Arslan tarafından öldürüldü ve kuşatma başarısızlıkla sonuçlandı.

Beylik öncesi dönem
1071 yılında Büyük Selçuklu Devleti ile Bizans İmparatorluğu arasında yapılan Malazgirt Meydan Muharebesi sonrasında Bizans İmparatoru Romen Diyojen esir düşmüş, Anadolu'da Türkmen boyları tarafından kurulan beylikler ortaya çıkmıştı. 1080 yılında, Sivas merkezli olarak kurulan Dânişmendliler Beyliği'nin kurucusu Dânişmend Gazi'ye bağlı bir bey olarak, Batı'daki Bizans topraklarına düzenlenen akınlara katılan Oğuzların Çavuldur boyuna mensup Çaka Bey, 1078 yılı civarındaki akınların birinde Bizans'a esir düştü. Başkent Konstantinopolis'e götürülmesini takiben İmparator III. Nikiforos'un dikkatini çekerek saraya alındı ve kendisine protonobilissimus unvanı verildi. Burada Yunanca da öğrenerek diğer bazı Türk esirler gibi sarayda iyi mevkilere yükseldi. 1081 yılında tahta İmparator I. Aleksios geçince kendisine verilen unvan ve ayrıcalıklar geri alındı ve saraydan ayrılarak Anadolu'daki Türkmenlerin arasına döndü.

Beyliğin kurulması ve gelişimi

Çaka Bey, Bizans ile Peçenekler arasındaki mücadeleden de faydalanarak 1081 yılında Bizans'ın elindeki Smirni'yi, yaklaşık 8.000 askeriyle ele geçirdi. Buradaki Rum ustaları kullanarak 40 parçalık bir donanma oluşturdu. Donanmanın oluşturulduğu 1081 yılı, aynı zamanda Türk Deniz Kuvvetlerinin kuruluş tarihi olarak kabul edilmektedir. Bizans'ın Balkanlar'da ve Peçenekler ile yaptığı çarpışmalardan haberdar olan Çaka Bey, Smirni merkezli beyliğinin sınırlarını genişletme amacı çerçevesinde, ilk olarak Klazomenai'i ele geçirdi. Ardından Fokaia'ya düzenlediği ilk saldırıda şehri topraklarına kattı. Bir süre sonra Lesbos'un yönetiminden sorumlu Alopus'a yazdığı mektuplarla, şehri terk etmemesi durumunda kendisini cezalandıracağını bildirdi. Bu tehditlerin ardından Alopus adayı terk ederken, Çaka Bey komutasındaki kuvvetler 1089'da, herhangi bir direnişle karşılaşmadan Mytilene şehrini ele geçirdi. Ancak adanın diğer tarafındaki Mithymna şehri, kuvvetli surları ve yapılacak saldırılara elverişsiz coğrafyası sebebiyle alınamadı. Lesbos'un Çaka Bey'in kontrolüne geçtiğini öğrenen Bizans İmparatoru I. Aleksios, derhal adaya bir donanma gönderdi. Öte yandan Lesbos'tan ayrılan Çaka Bey ise 1090 yılında Chios'a düzenlediği ilk saldırı sonrasında adayı kontrolü altına aldı. Aynı yıl, Niketas Kastamonites komutasındaki Bizans kuvvetleriyle Chios'ta yapılan muharebeyi kazandı. Elde edilen bu mağlubiyetin ardından imparator, Konstantinos Dalassenos komutasındaki başka bir Bizans donanmasını Chios üzerine gönderdi. Adadaki kalenin Dalassenos tarafından kuşatılmasının ardından Smirni'den yaklaşık 8.000 Türkmen ile ayrılan Çaka Bey; 19 Mayıs 1090 günü, Chios ile Karaburun arasında kalan Koyun Adaları civarında yapılan deniz muharebesini kazanan taraf oldu ve elde edilen bu galibiyetin ardından bazı Bizans gemilerini ele geçirdi. Muharebenin ardından barış görüşmeleri için Dalassenos ile buluşan Çaka Bey, kendisine imparator tarafından Bizans unvanları verilir ve kendi oğlunun imparatorun bir kızıyla evlenmesi kabul edilirse barışa hazır olduğunu ve zapt ettiği adaları geri vereceğini söyledi. Ancak bu talepler imparator tarafından kabul edilmedi. Çaka Bey Smirni'ye döndükten sonra Dalassenos Chios'u geri alsa da, 1090 yılı sonlanmadan ada yeniden Çaka Bey'in kontrolüne geçti. 1090 ve sonrasında ise Rodos ve Samos adalarında hâkimiyet kurdu.

Gücünü artırdıktan sonra kendisine imparator unvanı veren ve Bizans İmparatorluğu'nun başkenti Konstantinopolis'i kuşatma amacı güden Çaka Bey; bu doğrultuda, imparatorluğun doğusunda yer alan Türk boyu Peçenekler ile temasa geçti. Öte yandan bir başka Türk boyu Kıpçaklar ile anlaşan İmparator I. Aleksios, 29 Nisan 1091 tarihinde, kadın ve çocuklar da dahil olmak üzere Peçenekleri kılıçtan geçirdi ve bu tehlikeyi ortadan kaldırdı. Hemen sonrasında ise Nicaea'da tahta geçen Selçuklu Sultanı I. Kılıç Arslan ile ilişki kurdu. Diğer taraftan Çaka Bey de kızını I. Kılıç Arslan ile evlendirmişti.

1092 yılında I. Aleksios, Konstantinos Dalassenos yönetimindeki donanma ile İoannis Dukas komutasındaki kara ordusunu Çaka Bey'in üzerine gönderdi. Bizans kuvvetleri Çaka Bey'in kardeşi Yalvaç'ın yönetimindeki Lesbos'u kuşatırken; Çaka Bey ise donanmasıyla birlikte ada açıklarında mevzilenmişti. Üç ay kadar süren mücadeleler sonrasında Çaka Bey, Smirni'ye serbest dönebilme şartıyla adayı terk etti. Hemen ardından Bizans donanması Samos'u da geri alarak Konstantinopolis'e döndü. Bir müddet sonra, Bizans donanmasının Girit ve Kıbrıs'taki isyanlarla uğraşmasını fırsat bilen Çaka Bey, Ege adaları üzerinde yeniden hakimiyet kurdu ve Çanakkale Boğazı'da kadar Batı Anadolu'yu kontrolü altına aldı. Aynı yıl içerisinde Adramytteion'u ele geçirmesinin ardından, Abidos'u kuşattı. Bunun üzerine I. Aleksios, Çaka Bey'in hem Bizans hem de Selçuklular için bir tehlike olduğunu savunarak I. Kılıç Arslan ile Çaka Bey'e karşı bir ittifak kurdu. Abidos kuşatması esnasında Bizans donanması denizden, Selçuklu ordusu ise karadan Çaka Bey'e karşı harekete geçti. İki devlet arasındaki ittifaktan haberi olmayan Çaka Bey, I. Kılıç Arslan ile bir görüşme talep etti. Kendisini merasimle karşılayan I. Kılıç Arslan, verilen ziyafet sırasında kılıcını çekerek Çaka Bey'i öldürdü.

Ölümü sonrası
Çaka Bey'in ölümünün ardından I Aleksios, I. Kılıç Arslan'ı Nicaea'dan çıkarmak ve olası Türk saldırılarını püskürtmek için Avrupa'daki Hristiyan devletleri harekete geçirdi ve Birinci Haçlı Seferi'nin başlamasını sağladı. 1097 yılında şehri ele geçiren Haçlılar, burayı Bizans'a teslim etti. Anadolu'nun içlerine doğru ilerleyen Haçlılar Dorlion'da yapılan muharebede Selçukluları mağlup ederken, Smirni'ye saldıran Bizans kuvvetleri de şehri karadan ve denizden kuşattı. Buradaki Türk kumandan şehri teslim etmesine rağmen, 1097 yazında 10.000 kadar Türk kılıçtan geçirildi. Bir başka Türk beyi Tanrıvermiş'in elinde bulunan Ephesos'u da teslim alan Bizans ordusu, esir edilen yaklaşık 2.000 Türk'ü adalara dağıttı.

Çaka Bey'in Türkmenleri ise önce Polybotum, sonrasında ise Filadelfiya civarına çekildi. Filadelfiya'nın da Bizans tarafından alınmasının ardından ise bu Türkmenler daha da doğuya, Gerede civarına kadar geriledi.

Mirası

İzmir ilinin Çeşme ilçesine bağlı Çakabey Mahallesi, adını Çaka Bey'den almaktadır. 2008 yılında, yine İzmir'in Çeşme ilçesine bağlı İnönü mahallesine, Çeşme Belediyesi ve Deniz Kuvvetleri Komutanlığınca Çaka Bey'in büstünün de yer aldığı bir anıt dikildi. 600 metrekare alan üzerine yapılan anıt; biri 20 metre, diğeri 17 metre yüksekliğinde iki yelken figürünün arasında yerleştirilen, 3,5 metrelik kaide üstünde 2 metrelik Çaka Bey büstünden oluşmaktadır. İstanbul'un Beşiktaş ilçesindeki İstanbul Deniz Müzesi'nda Çaka Bey'in bir büstü sergilenmekte olup, müze içerisinde bulunan sergi salonu da Çaka Bey'in ismini taşımaktadır. Mersin Deniz Müzesi'nde de Çaka Bay'in bir büstü yer alır. Öte yandan Aydın'ın Kuşadası ilçesi, İstanbul'un Kartal ilçesi, İzmir'in Buca ilçesi ve Kocaeli'nin Derince ilçesinde Çaka Bey'in adını taşıyan birer ilköğretim okulu, Kocaeli'nin Gölcük ilçesinde Çaka Bey'in adını taşıyan Gölcük Çakabey Anadolu Lisesi ile İzmir'in Çiğli ilçesinde Özel Çakabey Okulları bulunmaktadır. İstanbul Deniz Otobüsleri filosunda yer alan deniz otobüslerinden biri ile İZDENİZ'in vapur filosuna 2014 yılında katılan bir vapura da Çaka Bey'in ismi verilmiştir.

1976'da, Yavuz Bahadıroğlu'nun yazdığı ve Çaka Bey'in hayatını romanlaştırdığı Çaka Bey adlı kitabı piyasaya sürüldü. 2005'te ise Mehmet Dikici'nin aynı adlı bir romanı, Akçağ Yayınları'ndan yayımlandı.

Notlar
A.  Aleksiad'''da Cahas olarak geçen bu şahsın adının Türkçe uyarlaması olan "Çaka", herhangi tarihî belgede geçmemektedir. Çaka adı, Akdes Nimet Kurat'ın 1936'da yayımlanan Çaka Bey: İzmir ve Civarındaki Adaların ilk Türk Beyi (M.S. 1081 - 1096)'' adlı eserinde kullanıldıktan sonra, özellikle Türkiye'de yayılmıştır.

Kaynakça
Özel

Genel

Dış bağlantılar
 Çeşme'deki, Çaka Bey büstünün de yer aldığı anıtın 360 derecelik görünümü
 İbrahim Kafesoğlu'nun "Selçuklu Çağındaki İzmir Türk Bey'inin Adı: Çaka mı, Çağa mı, Çakan mı?" isimli makalesi

1092 yılında ölenler
İzmir tarihi
Orta Çağ'da İyonya
Selçuklular
Anadolu beylikleri
Türk amiraller
Orta Çağ'da Ege Denizi
Bizans-Selçuklu savaşları
Selçuklu generalleri
11. yüzyılda Türkler

Çaka Bey


Cross Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Cross Township (Arkansas)
 Cross Township (Grady County, Oklahoma)
 Cross Township (Kay County, Oklahoma)

Cross Township


The Royal Commission of Inquiry on Constitutional Problems or Tremblay Commission was called for by the premier of Quebec, Maurice Duplessis in 1953.  The commission, chaired by Mr. Justice Thomas Tremblay, studied the problem of tax sharing between different levels of government and greater constitutional problems in Canada.

The commission held 97 public meetings throughout Quebec, received 217 briefs, launched several studies, and finally published a five-volume report in 1956. It proposed a maximum level of taxation be established, the provincial responsibility for unemployment benefits, and a shared personal and corporate tax scheme between the federal and provincial governments.

References

External links
 Index to Federal Royal Commissions

Constitutional commissions
Royal commissions in Canada
Constitution of Canada
Quebec nationalism
1956 documents
History of Canada (1945–1960)
1956 in Canada


O Grupo H das Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações de 2023 foi um dos doze grupos que definiram as equipes que se classificaram para o Campeonato Africano das Nações de 2023. Participaram quatro seleções: Comores, Costa do Marfim, Lesoto e Zâmbia.

As equipes jogaram uma contra a outra no formato todos contra todos entre julho de 2022 e setembro de 2023.

Classificação

Partidas

Campeonato Africano das Nações de 2023
2023 no futebol

Eliminatórias para o Campeonato Africano das Nações de 2023 – Grupo H


Jan Józef Ignacy Łukasiewicz (Zaduszniki, Poljska, 8. ožujka 1822. — Chorkówka, Poljska, 7. siječnja 1882.) je bio poljski kemičar i izumitelj prve metode destilacije kerozina iz nafte. Bio je osnivač poljske naftne industrije i jedan od začetnika naftne industrije u svijetu. Neki od njegovih izuma su: kerozinska lampa, izgradnja prve naftne bušotine i izgradnja prve rafinerije nafte. Obogatio se i postao jedan od najutjecajnijih filantropa u Galiciji. Zbog njegove podrške ekonomskoga razvitka te regije, tamo postoji izreka koja povezuje sve popločane puteve s njegovim zlatnicima.

Ignacy Łukasiewicz rođen je 8. ožujka 1822. godine u selu Zaduszniki, u austrijskom dijelu Poljske (nakon podjele Poljske) kao najmlađe od petoro djece. Njegova obitelj bila je armenskoga porijekla. Majka mu se zvala Apolonia, a otac Józef, koji je pripadao poljskoj inteligenciji toga doba i bio veteran  Košćuškovoga ustanka. Łukasiewicz je započeo svoje školovanje u lokalnoj gimnaziji Konarski, ali je morao napustiti je 1836. Da bi pomogao roditeljima, odselio se u Łańcut, gdje je počeo raditi kao pomoćnik ljekarnika. U isto vrijeme počeo je sudjelovati u raznim političkim pokretima, koji su podržavali ideju poljske nezavisnosti. 1840. godine vratio se u Rzeszów, gdje je nastavio pohađati kemiju u ljekarni Edwarda Hübla. 1845. godine upoznao je Edwarda Dembowskog, koji ga je ubacio u tada ilegalnu organizaciju "Centralizacija poljskog demokratskog društva". Cilj organizacije bio je pripremanje svenarodnog ustanka protiv separatističkih snaga. Zbog svoga sudjelovanja, 19. veljače 1846. uhićen je od strane austrijskih vlasti i smješten u zatvor u Lavovu. Dana, 27. prosinca 1847. oslobođen je zbog nedostatka dokaza, ali je do kraja života obilježen kao "politički sumnjiv". Također mu je naređeno, da ostane u Lavovu.

U Lavovu je Łukasiewicz počeo raditi u ljekarni "Pod Złotą Gwiazdą" čiji je vlasnik bio Piotr Mikolasch. Na njegovo inzistiranje, Łukasiewiczu je dozvoljeno da napusti Lavov i da se upiše na Jagielonsko sveučilište u Krakovu. Nakon nekoliko godina studiranja, uglavnom financiranoga od strane Mikolascha, Łukasiewicz je 30. srpnja 1852. godine diplomirao na Kemijskom fakultetu Sveučilišta u Beču. Dugo je bio zainteresiran za naftu kao jeftiniju inačicu za kitovsko ulje. 1853. godine zajedno sa svojim suradnikom Janom Zehom, prvi put uspio je izvršiti destilaciju čistoga kerozina iz nafte (kanadski znanstvenik Abraham Gesner prvi je destilirao kerozin iz ugljena 1846.). Dana, 31. srpnja 1853. Łukasiewicz je napravio prvu kerozinsku lampu za lokalnu bolnicu za potrebe hitnih operacija. Ovaj se datum uzima za početak moderne naftne industrije.

Početkom 1854. godine Łukasiewicz se preselio u Gorlice, gdje je nastavio svoj rad i započeo suradnju s mnogim poduzetnicima i zemljoposjednicima. Iste godine, izgradio je prvu naftnu bušotinu na svijetu u Bóbrku kod Krosna (koja ponovo radi od 2006.). Istovremeno je nastavio rad na kerozinskim lampama. Krajem godine napravio je prvu kerozinsku uličnu lampu za potrebe gorličkog okruga Zawodzie. Tijekom narednih godina otvorio je nekoliko novih naftnih bušotina, svaku od njih u suradnji s različitim lokalnim trgovcima i poslovnim ljudima. Godine 1856. u Ulaszowicama je otvorio destileriju nafte, koja je prva destilerija nafte na svijetu. Kako je potražnja za kerozinom bila još uvijek mala, tvornica je isprva najviše proizvodila prirodni asfalt, ulje za strojeve i lubrikante. Rafinerija je izgorila u požaru 1859. godine, ali je ponovno izgrađena u Polanki kod Krosna sljedeće godine.

Godine 1863. Łukasiewicz, koji se preselio u Jasło još 1858. godine, bio je bogat čovjek. Otvoreno je podržavao Siječanjski ustanak i novčano pomagao raseljene. 1865. godine kupio je veliko imanje i selo Chorkówka. Tamo je osnovao novu rafineriju. Pošto je bio jedan od najbogatijih ljudi u Galiciji, Łukasiewicz je promovirao razvoj naftne industrije u područjima Dukla i Gorlice. Predstavljao je nekoliko poduzeća za vađenje nafte. Također je bio filantriop i osnovao je toplice u Bóbrku, kapelu u Chorkówki i veliku crkvu u Zręcinu. 1877. godine Łukasiewicz je organizirao prvo vijeće naftne industrije i osnovao Nacionalno naftno udruženje.

Ignacy Łukasiewicz umro je 7. siječnja 1882. godine od upale pluća. Pokopan je na malom groblju u Zręcinu, pored crkve, koju je za života finanvirao.

Izvori

Poljski znanstvenici
Izumitelji
Kemičari
Naftna industrija

Ignacy Łukasiewicz


Ceyhun Atuf Kansu (7 Aralık 1919, İstanbul - 17 Mart 1978, Ankara), Türk yazar, şair ve doktor.

Cumhuriyet'in ilk yıllarında ortaya çıkan memleket edebiyatı geleneğini bağımsız bir şekilde sürdürdü. Şiirlerinde ve diğer çalışmalarında Türk tarihi, Anadolu'nun yurt tutulması, çocuk ve problemleri, köy ve eğitim konularını işledi.

Yaşamı

İlk yılları ve eğitimi
7 Aralık 1919 günü Bostancı'da doğdu. Babası, o sırada  Ortaköy"de bir yetimhane okulunda idareci olan  Nafi Atuf Bey, annesi eğitimci Müfdale Hanım'dır. Ailenin ikinci çocuğu idi.  1921 kışında babası Nafi Atuf ve dayısı Mehmet Vehbi Bey'in Milli Mücadele'ye katılmak için Ankara'ya gitti. Henüz bir buçuk yaşında olan Ceyhun Atuf, o günlerde ani bir rahatsızlık geçiren annesini kaybedine ağabeyi Tuğrul Atuf ile Ankara'da babasının yanında büyüdü ve ulusal kurtuluş savaşına tanıklık etti.

Sakarya Meydan Muharebesi dolayısıyla Ankara boşaltılırken, Ankara Lisesi müdürü olan ve  öğrencilerinin başında okulu Kayseri'ye taşıyan babası ile birlikte Kayseri'ye gitti. 1922 yılında ailesi ile birlikte Ankara'ya döndü.  1926 yılında Ankara Samanpazarı İlkokulu'na başladı, 1932 yılında Necatibey İlkokulu'nda ilköğrenimini tamamladı. İlkokul beşinci sınıftayken geçirdiği kemik veremi nedeniyle altı ay kadar vücudu alçılarla kaplı olarak hiç kalkmadan yatmak zorunda kaldı.

Ortaöğrenimine İstanbul'da İstiklal Lisesi'nde  yatılı öğrenci olarak başladı. İlk öyküsü bu lisenin yıllığında yayımlandı. Eğitimine 1935 yılında Ankara'daki Gazi Lisesi'nde yatılı olarak devam etti. Bu lisede arkadaşları ile Filiz adında bir dergi çıkardı. Şiirleri önce Filiz dergisinde sonra İnkılapçı Gençlik, Ülkü, Yücel, Millet, İstanbul gibi dergilerde yayımlandı. 1938 yılında Ankara Gazi Lisesi'nden mezun oldu.

Siyasal bilgiler öğrenimi görmek istese de babasının isteği üzerine tıp öğrenimi gördü. 1938-1944 arasında  İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi'nde okudu. Tıp öğrenimi sırasında doğa, çocuk, yurt sevgisini işlediği Bir Çocuk Bahçesi'nde ve Bağbozumu Sofrası adlı ilk şiir kitaplarını yayımladı. Bu iki kitaptaki şiirlerinde genellikle tabiat, çocuk ve vatan sevgisi konularını ele aldı. Eminönü Halkevi'nin Dil-Tarih-Edebiyat koluna üye oldu.

Tıp eğitimini tamamladıktan sonra çocuk hastalıkları alanında uzmanlaştı. Ankara Numune Hastanesi'nde çalıştı. Bir yandan da Altındağ mahallesinde açtığı bir poliklinikte gecekondu mahallesi çocuklarına sağlık hizmeti götürmeye çalıştı. Bu yıllarda şiirlerini Çocuklar Gemisi (1946) isimli kitapta topladı.

Turhal yılları
1948 yılında Tokat/Turhal'daki Şeker Fabrikasında doktor olarak çalışmaya başladı. Bu sırada tanıştığı Muzaffer Hanım ile evlendi; Bahar ve Işık adını verdikleri iki çocukları oldu. 11 yıl Turhal'da yaşayan Kansu,  bir yandan Turhal Şeker Fabrikası'nın çocuk doktoru olarak çalışırken, diğer yandan şiir kitapları yayımlamayı sürdürdü.  1940 Kuşağı'ndan etkilenerek toplum şiire yönelen şair, Anadolu'yu salt doğa itibarıyla anlatmak yerine bu makandaki insanı anlatan şiirler yazdı Ülkü, Millet gibi dergilerde yayımladığı şiirlerini Yanık Hava, Haziran Defteri ve Yurdumdan kitaplarını yayınladı. Yanık Hava'daki Dünyanın Bütün Çiçekleri adlı şiir, onun en bilinen şiirlerinden birisi oldu. Kansu, şiir kitapları dışıdan çocukların sağlık problemlerine dair Turhal Dolaylarında Çocuk Bakımı (1954)  adlı bir kitap yayımladı.

Ankara yılları
1959 yılından itibaren Ankara'da Ankara Şeker Fabrikası ile Şeker Şirketi Genel Müdürlüğünde doktorluk mesleğini sürdürdü. Bu dönemde Ankara Radyosu'nda yaptığı Türk Kurtuluş Savaşı, Mustafa Kemal ve Türk dili konuları üzerine konuşmalarıyla tanındı. Çocuk sağlığı ile ilgili kitaplar yazmayı da sürdürdü; Anneler Soruyorlar (1959-1961), Kasabalar ve Köylerde Çocuk Bakımı (1961) adlı kitaplarını yayımladı.

Yurdumdan (1960) isimli şiir kitabında dış dünyadaki siyasi gelişmelere paralel olarak Cumhuriyet ve Türk İnkılabı üzerine düşüncelerini dile getirdi. Bu tarihten sonra çeşitli dergilerde yayımladığı şiirlerini Bağımsızlık Gülü (1965), Sakarya Meydan Savaşı (1970) ve Buğday Kadın Gül ve Gökyüzü (1970) isimli kitaplarında topladı. Bağımsızlık Gülü kitabıyla 1965-1966 Yeditepe Şiir Armağanı'nı, Kurtuluş Savaşı yıllarında yaşananların perde arkası bir destan havasıyla dile getirdiği Sakarya Meydan Savaşı kitabıyla da 1970-1971 Behçet Kemal Çağlar Ödülü'nü aldı.

1960'taki askerî darbe sonrasında Halkevleri'nin Türk Kültür Derneği adıyla, bir dernek statüsünde faaliyete geçirilmesinden sonra bir süre bu derneğin genel başkan yardımcısı oldu ve dernek adına çıkan Dernek dergisini de yönetti.  Türk Kültür Dernekleri adının Halkevleri olmasından sonra çıkan Halkevleri Dergisi"nin yazı kurulunda çalıştı.

1969 yılında Türk Dil Kurumu Yönetim Kurulu üyeliğine seçilen Kansu,  Türk Dili dergisinin de yazı kurulunda yer aldı.

Hayatının son dönemlerinde Atatürk'ün Nutuk'unu yorumlaya çalıştı ve aynı doğrultuda Söylevi Okurken başlıklı bir yazı dizisi hazırladı; ancak tamamlayamadı.

Ölümü
Şair, 17 Mart 1978 günü  kalp yetmezliği sonucu elli dokuz yaşında öldü. Naaşı 19 Mart 1978'de Türk Dil Kurumu ve Şeker Fabrikaları Genel Müdürlüğü önüne getirildikten sonra Cebeci Asri Mezarlığı'na defnedildi.

Eserleri

Şiirleri
 1941: Bir Çocuk Bahçesinde
 1944: Bağbozumu Sofrası
 1946: Çocuklar Gemisi
 1951: Yanık Hava
 1955: Haziran Defteri
 1960: Yurdumdan
 1965: Bağımsızlık Gülü
 1970: Sakarya Meydan Savaşı
 1970: Buğday, Kadın, Gül ve Gökyüzü
 1978: Tüm Şiirleri (iki cilt ölümünden sonra)
 xxxx: Dünyanın bütün çiçekleri

Denemeleri
 1962: Devrimcinin Takvimi
 1964: Ya Bağımsızlık Ya Ölüm
 1964: Köy Öğretmenine Mektuplar
 1965: Tonguç'un Kitapları
 1966: Atatürkçü Olmak
 1969: Atatürk ve Kurtuluş Savaşı
 1971: Balım Kız Dalım Oğul
 1972: Halk Önderi Atatürk
 1972: Sevgi Elması
 1973: Cumhuriyet Ağacı
 1973: Cumhuriyet Bayrağı Altında

Hekimlikle İlgili Kitapları
 1954: Turhal Dolaylarında Çocuk Bakımı
 1959: Anneler Soruyorlar
 1961: Kasabalar ve Köylerde Çocuk Bakımı

Çocuk Kitapları
 İyi İnsan Mehmet Ali
 Üvey Ana

Ölümünden sonra yayılanan kitaplar
Kitaplarında yer alan bütün şiirler Vecihi Timuroğlu tarafından iki ciltte toplandı ve Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları tarafından yayımlandı.

Kitaplarına girmeyen şiir ve düz yazılarını Kansu'nun ölümünden sonra Muzaffer Uyguner Güneş Salkımı (1991), Bir Kasabadan Resimler (1992), Halk Albümü (1993) ismiyle bir araya getirmiştir.

Uyguner ayrıca Kansu'nun Ilgaz dergisinde seri yazı şeklinde neşrettiği "Söylevi Okurken" isimli seri yazılarını, aynı doğrultuda diğer yayın organlarında kaleme aldığı yazılarıyla birlikte Söylevi Okurken (1996) isimli kitapta topladı.

Ödülleri
 1965: Türk Dil Kurumu Deneme Ödülü, Köy Öğretmenine Mektuplar denemesi ile.
 1966: Yeditepe Şiir Armağanı, Bağımsızlık Gülü şiir kitabı ile.
 1970: Behçet Kemal Çağlar Ödülü, Sakarya Meydan Savaşı şiir kitabı ile.

Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü

1986'dan başlayarak her yıl verilmek üzere kendi adına şiir ödülü kondu. Ödül töreni, her yıl ölüm yıldönümü olan 17 Mart 2022'de gerçekleşmektedir.

Ayrıca bakınız
Ceyhun Atuf Kansu Şiir Ödülü
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Ceyhun Atuf Kansu anısına açılan website

Türk hekimler
1919 doğumlular
1978 yılında ölenler
Yeditepe Şiir Armağanı
Kalp yetmezliğinden ölenler
Gazi Lisesinde öğrenim görenler
İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesinde öğrenim görenler
Kadıköy doğumlular
Ankara ilinde hastalıktan ölenler
Türk edebiyatında toplumcu gerçekçi kişiler
20. yüzyıl Türk şairleri

Ceyhun Atuf Kansu


Cartelismo es la especialidad de las artes gráficas que consiste en la realización de carteles. Cartelista es el artista con esta especialidad, cuya ubicación dentro de la clásica denominación de "pintor" es problemática. Es habitual también la utilización de los términos franceses affichisme y affichiste (de affiche, "cartel" -el término "poster" se utiliza para los carteles que han perdido su inicial función publicitaria para pasar a ser esencialmente un medio de expresión artístico-).

A finales del , con la aplicación de la litografía y la utilización del color, que permitieron ilustrar de un modo vibrante y con mayor impacto, el cartel logra un puesto dominante en la publicidad, como correspondía a la naciente sociedad de consumo de masas. Artistas gráficos como Jules Chéret (Maitres de l'Affiche, 1895-1900) o Alfons Mucha (que consiguió un enorme impacto en París con el cartel estilo art nouveau para Gismonda, obra de teatro protagonizada por Sarah Bernhardt el 1 de enero de 1895), así como otros provenientes de la pintura artística de soporte tradicional, como Henri de Toulouse-Lautrec (carteles para Moulin Rouge), comienzan a ser ampliamente conocidos por sus carteles promocionales de productos comerciales o espectáculos. El joven Charles Gesmar, protegido por Mistinguett a partir de 1916, llevará el arte del cartelismo a sus más altas cotas.

Además de la cartelería publicitaria, existe una larga tradición de cartelería de propaganda política, que se utiliza con profusión durante las campañas electorales, donde impresos de todo tamaño (folletos, carteles y vallas publicitarias) divulgan las fotos de los candidatos, el logotipo de los partidos y los eslóganes electorales. El cartelismo político fue especialmente importante en la primera mitad del , sobre todo durante el periodo de entreguerras (1914-1918). El cartelismo bélico fue muy utilizado en ambas guerras mundiales. Junto a estos, existió también el cartelismo asociado a movimientos sociales, como el de la lucha por el sufragio femenino.

La revolución soviética y los fascismos tuvieron en la propaganda política uno de sus principales medios de conectar con las masas, con lo que se interesaron extraordinariamente por el cartelismo (constructivismo soviético, arte nazi).

La guerra civil española supuso una oportunidad para la expresión en carteles de la propaganda de ambos bandos (Carlos Sáenz de Tejada, Josep Renau).

Otros cartelistas destacados de la primera mitad del  serán Paul Iribe o Cassandre, formado por Raymond Savignac.

Con el nombre de afiches lacérées ("carteles desgarrados") Raymond Hains y Jacques Villeglé desarrollaron en 1957 una técnica de collage a partir del resultado visual del sucesivo arrancado y superposición de carteles callejeros.

En la década de 1960, con el pop art, los movimientos contraculturales y juveniles, se utilizaron ampliamente los carteles y pósteres.

Roman Cieslewicz (1930-1996) encabezó una escuela polaca de cartelistas muy original (sobre todo con carteles para el cine, obras de teatro y propaganda política para el partido comunista), que consigue bordear la censura y expresar un cierto existencialismo nihilista.

Véase también
Cartelismo taurino
Cartelismo cinematográfico
Cartelismo político
Cartelismo musical

Notas

Artes gráficas

Cartelismo


Novon, es una revista científica con descripciones botánicas editada por Missouri Botanical Garden. Comenzó su edición en el año 1991 hasta el presente. Se publica cuatro veces al año. El editor es Victoria Hollowell.

Los artículos se publican en la revista en la que los nuevos nombres botánicos de las plantas vasculares y musgos se hacen públicos en una breve descripción. Los artículos se publican sujetos a revisión por pares por, calificados científicos independientes .

Los científicos que han publicado en la revista son:Frank Almeda, Fred Barrie, Gerrit Davidse, Dennis Breedlove, Birgitta Bremer, Kåre Bremer, Georges Cremers, Laurence Dorr, Robert Dressler, Thomas Croat, Thomas Daniel, Linda Escobar, Aljos Farjon, Christian Feuillet, Roy Gereau, Lynn Gillespie, Thomas Givnish, Peter Goldblatt, Richard Gornall, Peter Møller Jørgensen, Walter Judd, Porter Lowry, Sandra Knapp, John MacDougal, Lucinda McDade, Gordon McPherson, Jan Meerman, Toby Pennington, Jack Regalado, Susanne Renner, Harold Robinson, Laurence Skog, Erik Smets, Robert Soreng, Kenneth Sytsma, Nicholas Turland, Carmen Ulloa Ulloa, Fabio Augusto Vitta, Warren L. Wagner, Dieter Wasshausen, Maximilian Weigend y Henk van der Werff.

Referencias

Enlaces externos
Descripción en IPNI
Passiflora tarminiana, a new cultivated species of Passiflora subgenus Tacsonia; Geo Coppens d'Eeckenbrugge, Victoria E. Barney, Peter Møller Jørgensen, & John M. MacDougal; in Novon 11(1): 8-15. 2001
Passiflora xishuangbannaensis (Passifloraceae): A New Chinese Endemic; Shawn E. Krosnick; in Novon 15: 160-163. 2005.
Novon op botanicus.org
Missouri Botanical Garden Press

Revistas de botánica
Revistas científicas de Estados Unidos
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1991

Novon


Retinopatia fotică este o deteriorare a retinei ochiului, în special a maculei, de la expunerea prelungită la radiația solară sau lumină puternică, de exemplu, lasere sau sudură. Termenul include retinopatie solară, de laser, și de sudură și este sinonim cu fototoxicitatea retinei. Aceasta apare de obicei din cauza privirii îndelungate la soare, privirii la o eclipsă de soare, sau vizualizării unei D65 ultraviolete, iluminante, sau altă lumină puternică.[1]

Patofiziologia
Deși este frecvent susținut că retina este arsă prin privirea la soare, deteriorarea retinei pare să apară în primul rând datorită prejudiciului fotochimic mai degrabă decât celui termic. Creșterea temperaturii de la privirea la soare cu o pupilă de 3 mm cauzează doar o creștere de 4 °C a temperaturii, insuficientă pentru a fotocoagula. Energia este încă fototoxică: deoarece lumina promovează oxidare, reacțiile chimice au loc în țesuturile expuse cu molecule de oxigen nelegate. De asemenea, se pare că retinopatia seroasă centrală poate fi un rezultat al unei depresie într-un ochi deteriorat solar tratat.

Durata de expunere necesară pentru a provoca un prejudiciu variază cu intensitatea luminii, și afectează, de asemenea, posibilitatea și durata de recuperare.

Semne și simptome
 Acuitate vizuală redusă pe termen lung
 Scotome centrale sau paracentrale
Pierderea vederii din cauza retinopatiei solară este de obicei reversibilă, durând de la o lună la peste un an. Schimbările fundului de ochi sunt variabile și, de obicei bilaterale, cazurile ușoare de multe ori nu arată nici o alterație, și cazurile moderate până la severe arată un loc galben foveal în primele zile după expunere. După câteva zile, acesta este înlocuit cu un punct roșiu, adesea înconjurat de pigment.

Găuri și leziuni permanente sunt posibile; prognosticul se agravează cu pupile midriatice sau expunere prelungită.

Referințe

A vedea de asemenea
 Retinopatia
 Miracolul  Soarelui
Boli ale ochilor
Oftalmologie

Retinopatie fotică


İzlenimcilik veya empresyonizm, ışık, renk ve an kavramını öne çıkartan, doğadaki görünümlerin sürekli değişim içinde olduğundan herhangi bir zamanın herhangi bir anına denk gelen görünümün bir daha aynı şekilde görünemeyeceğini fikrini temel alan sanat akımdır.

Tarzın adı, 19.yy Fransasında, Claude Monet'nin "Impression, soleil levant" (İzlenim: Gündoğumu) adlı yapıtından etkilenen Louis Leroy tarafından 25 Nisan 1874 yılında "Charivari" dergisinde dile getirilmiş ve izlenimcilik edebiyat, görsel ve müzikal sanatları etkisi altına alarak kendinden sonraki akımlara öncülük etmiştir.

İzlenimcilik doğadaki unsurların kişinin kendisinde oluşturduğu izlenimleri, duygusal izleri yansıtmayı hedefler. Bu akım içerisinde yer alan sanatçılar doğayı objektif bir gerçek olarak değil, kendilerinde yarattığı izlenimi resme (veya edebi esere) aktarırlar.

Resimde izlenimcilik özellikle ışık ve renkten kaynaklanan görsel izlenimleri yansıtmayı hedefler. Resmedilen nesnelere veya olaydan çok günün belirli bir zamanına özgü ışığın sanatçı üzerinde yarattığı izlenimlere önem verilir.

Akımın öncüleri Claude Monet ve Camille Pissarro'dur.

İzlenimcilere göre sanatçı doğrudan doğruya gerçeği değil, gördüklerinin kendisinde uyandırdığı duygu ve düşünceleri esas almalı, nesnelliği ikinci plana atarak kişisel yorumu ön plana çıkarmalıdır.

İzlenimcilikte yorumlar ve izlenimler, sanatçıdan sanatçıya değiştiği ve her sanatçı eserinde kendinde oluşan duyguyu ve izlenimi anlatacağı için, yaratılan edebi eser, yazarın veya şairin kişiliğine dair izler taşır.

Özet

Zamanlarında radikaller, erken İzlenimciler akademik resmin kurallarını ihlal ettiler. Eugène Delacroix ve J. M. W. Turner gibi ressamların örneğini izleyerek resimlerini, çizgiler ve konturlar üzerinde öncelikli, serbestçe fırçalanmış renklerden yaptılar.

Ayrıca modern hayatın gerçekçi konularını çizdiler ve genellikle açık havada resim yaptılar. Daha önce, natürmort, portre ve manzara resimleri genellikle stüdyoda  yapılırdı. İzlenimciler güneş ışığının anlık ve geçici etkilerini açık havada veya en plein air resim yaparak yakalayabileceklerini buldular. Ayrıntılar yerine genel görsel etkileri resmettiler ve yoğun bir renk titreşimi etkisi elde etmek için - gelenekseldeki gibi düzgün bir şekilde karıştırılmamış veya gölgelenmemiş - karışık ve saf karışmamış rengin kısa "kırık" fırça darbelerini kullandılar.

İzlenimcilik, Macchiaioli ve Winslow Homer gibi bilinen İtalyan sanatçıları da dahil olmak üzere bir dizi başka ressamın "plein-air" resim yapmayı keşfettiği Amerika Birleşik Devletleri'nde Fransa ile aynı zamanda ortaya çıktı. İzlenimciler ise stile özgü yeni teknikler geliştirdiler. Taraftarlarının tartıştıklarını kapsayan farklı bir görme biçimiydi, samimi pozların, kompozisyonların, parlak ve çeşitli renk kullanımıyla ifade edilen ışık oyununun dolaysızlık ve hareket sanatıdır.

İlk başta düşman olan halk, sanat eleştirmenleri ve sanat kurumu yeni stili onaylamasa bile, yavaş yavaş İzlenimcilerin taze ve orijinal bir vizyon yakaladığına inanmaya başladı. Konunun ayrıntılarını betimlemek yerine özneye bakan gözdeki hissi yeniden yaratarak ve teknikler ve biçimler karmaşası yaratarak, İzlenimcilik, Neo-Empresyonizm, Post-Empresyonizm, Fovizm ve Kübizm dahil olmak üzere çeşitli resim stillerinin öncüsüdür.

Empresyonist teknikler

İzlenimciliğin yolunu hazırlayan Fransız ressamlar arasında Romantik renkçi Eugène Delacroix, realistlerin lideri Gustave Courbet ve Theodore Rousseau gibi Barbizon okulu ressamları yer alır. İzlenimciler, İzlenimciliği önceden şekillendiren doğrudan ve kendiliğinden bir tarzda doğadan resim yapan ve genç sanatçılarla arkadaş olan ve tavsiyelerde bulunan Johan Barthold Jongkind, Jean-Baptiste-Camille Corot ve Eugène Boudin'in çalışmalarından çok şey öğrendiler.

Bir dizi tanımlanabilir teknik ve çalışma alışkanlığı, İzlenimcilerin yenilikçi tarzına katkıda bulundu. Bu yöntemler daha önceki sanatçılar tarafından kullanılmış olmasına ve Frans Hals, Diego Velázquez, Peter Paul Rubens, John Constable ve J. M. W. Turner gibi sanatçıların eserlerinde sıklıkla göze çarpmasına rağmen— İzlenimciler hepsini bir arada ve bu kadar tutarlı bir şekilde kullanan ilk kişilerdi. Bu teknikler şunlardır:

 Kısa, kalın boya darbeleri, konunun ayrıntılarından ziyade özünü çabucak yakalar. Boya genellikle impasto uygulanır.
 Renkler, mümkün olduğunca az karıştırma ile yan yana uygulanır; rengin izleyiciye daha canlı görünmesini sağlamak için eşzamanlı kontrast ilkesinden yararlanan bir tekniktir.
 Griler ve koyu tonlar tamamlayıcı renk'lerin karıştırılmasıyla üretilir. Saf izlenimcilik siyah boya kullanımından kaçınır.
 Yaş boya yaş boyaya sürülür ardışık uygulamaların kurumasını beklemeden daha yumuşak kenarlar ve renk karışımı oluşturur.
 İzlenimci resimler, daha önceki sanatçıların etki üretmek için dikkatlice el ile işlendiği ince boya filmlerinin (sırların) şeffaflığından yararlanmaz. Empresyonist resim yüzeyi genellikle opaktır.
 Boya beyaz veya açık renkli bir zemine uygulanır. Daha önce ressamlar genellikle koyu gri veya güçlü renkli zeminler kullanırdı.
 Doğal ışık oyunu vurgulanır. Renklerin nesneden nesneye yansımasına çok dikkat edilir. Ressamlar genellikle akşamları "effets de soir" -akşamın veya alacakaranlığın gölgeli etkilerini- yapmak için çalışırlardı.
 En plein air (dış mekan) yapılan resimlerde, gölgeler gökyüzünün mavisi ile cesurca boyanırken, yüzeylere yansıyarak, daha önce resimde temsil edilmeyen bir tazelik hissi verir. (Kar üzerindeki mavi gölgeler tekniğe ilham verdi.)

Yeni teknoloji, stilin gelişmesinde rol oynadı. İzlenimciler, sanatçıların hem dış mekanlarda hem de iç mekanlarda daha spontane çalışmasına izin veren (modern diş macunu tüplerine benzeyen) teneke tüplerde önceden karıştırılmış boyaların yüzyılın ortalarında tanıtılmasından yararlandı. Daha önce ressamlar, kuru pigment tozlarını keten tohumu yağı ile öğütüp karıştırarak, daha sonra hayvan mesanelerinde depolayarak kendi boyalarını bireysel olarak yapıyorlardı.

Birçok canlı sentetik pigment, 19. yüzyılda ilk kez sanatçılara ticari olarak sunuldu. Bunlar, Empresyonizmden önce 1840'larda kullanımda olan kobalt mavisi, viridian, kadmiyum sarısı ve sentetik ultramarine maviyi içeriyordu. İzlenimcilerin resim yapma tarzı, bu pigmentleri ve hatta 1860'larda sanatçılara ticari olarak sunulan cerulean blue gibi daha yeni renkleri cesurca kullandı.

İzlenimcilerin daha parlak bir resim stiline doğru ilerlemesi kademeli oldu. 1860'larda Monet ve Renoir bazen geleneksel kırmızı-kahverengi veya gri zeminle hazırlanan tuvallere resim yaptılar.1870'lere gelindiğinde, Monet, Renoir ve Pissarro genellikle daha açık gri veya bej renginde boyamayı tercih ettiler ve bu, bitmiş resimde orta ton işlevi gördü. 1880'lere gelindiğinde bazı İzlenimciler beyaz veya biraz kirli beyaz zeminleri tercih etmeye başlamışlardı ve artık zemin renginin bitmiş resimde önemli bir rol oynamasına izin vermiyorlardı.

İçerik ve kompozisyon

İzlenimcilerden önce diğer ressamlar özellikle Jan Steen gibi 17. yüzyıl Hollandalı ressamlar ortak konuları vurgulamışlardı ancak kompozisyon yöntemleri gelenekseldi. Ana konu izleyicinin dikkatini çekecek şekilde kompozisyonlarını düzenlemekti. J. M. W. Turner, Romantik dönem'in sanatçısı iken yapıtlarıyla izlenimcilik tarzını öngördü. İzlenimciler, özne ve arka plan arasındaki sınırı gevşettiler böylece empresyonist resmin etkisi genellikle bir anlık görüntüye, sanki tesadüfen yakalanmış daha büyük gerçekliğin bir parçasına benziyordu.

Fotoğraf popülerlik kazanıyordu ve kameralar daha kolay taşınabilir oldukça fotoğraf daha samimi hale geldi. Fotoğraf, İzlenimcilere yalnızca bir manzaranın kısacık ışıklarında değil aynı zamanda insanların günlük yaşamlarında da anlık eylemi temsil etme konusunda ilham verdi.

İzlenimciliğin gelişimi, kısmen sanatçının gerçekliği yeniden oluşturma becerisini değersizleştiren fotoğrafın meydan okumasına sanatçıların tepkisi olarak düşünülebilir. Fotoğraf "gerçek gibi görünen görüntüleri çok daha verimli ve aslına uygun şekilde oluşturduğundan" hem portre hem de manzara resimlerinin biraz eksik ve gerçeklikten yoksun olduğu düşünüldü. Buna rağmen fotoğraf aslında sanatçılara yaratıcı ifadenin diğer araçlarını izlemeleri için ilham verdi ve gerçekliği taklit etmek için fotoğrafla yarışmak yerine sanatçılar "kaçınılmaz olarak fotoğraftan daha iyi yapabilecekleri bir şeye - bir sanat formuna - görüntü kavramındaki öznelliğe, fotoğrafın ortadan kaldırdığı öznelliğe" daha fazla gelişerek odaklandılar.
İzlenimciler, kesin temsiller yaratmak yerine doğaya ilişkin algılarını ifade etmeye çalıştılar. Bu ise sanatçıların gördüklerini "zevk ve bilincin örtük zorunlulukları" ile öznel şekilde tasvir etmelerine imkan verdi.

Fotoğraf ressamları o zamanlar fotoğrafta olmayan renk gibi resim ortam yönlerinden yararlanmaya teşvik etti: "İzlenimciler, bilinçli olarak fotoğrafa öznel  alternatif sunan ilk kişilerdi".

Bir başka büyük etki de Japon ukiyo-e sanat baskılarıydı (Japonizm). Bu baskı sanatı, İzlenimciliğin karakteristiği haline gelen "enstantane" açılara ve geleneksel olmayan kompozisyonlara önemli ölçüde katkıda bulundu. Bunun bir örneği, Japon baskılarının etkisini gösteren güçlü diyagonal eğim üzerindeki koyu renk blokları ve kompozisyonu ile Monet'nin 1867 tarihli "Jardin à Sainte-Adresse" tablosudur.

Edgar Degas hem hevesli bir fotoğrafçı hem de Japon baskı koleksiyoncusuydu. 1874 tarihli "Dans Sınıfı" (La classe de danse) adlı eseri asimetrik kompozisyonunda her iki etkiyi de gösterir. Dansçılar görünüşte çeşitli garip pozlarda hazırlıksız yakalanmışlardır ve sağ alt kadranda geniş boş bir alan bırakırlar. Ayrıca dansçılarını Ondört Yaşındaki Küçük Dansçı gibi heykellerin duruşlarında yakaladı.

Kadın İzlenimciler

İzlenimciler, değişen derecelerde, görsel deneyimi ve çağdaş konuları tasvir etmenin yollarını arıyorlardı. Kadın izlenimciler aynı ideallerle ilgileniyorlardı ama erkek izlenimcilere kıyasla birçok sosyal ve kariyer sınırlamaları vardı. Bilhassa bulvar, kafe ve dans salonu gibi burjuva toplumsal alan tasvirlerinden dışlandılar.

En iyi bilinen dört kişi, Mary Cassatt, Eva Gonzalès, Marie Bracquemond ve Berthe Morisot idi ve bu ressamlar 'Kadın İzlenimciler' olarak anılırlardı. 1874'ten 1886'ya kadar Paris'te gerçekleşen sekiz empresyonist resim sergisine katılımları değişik sayılardaydı: Bu sergilerden Morisot yedisine, Cassatt dördüne, Bracquemond üçüne katılmış Gonzalès ise hiçbirine katılmamıştı.

Kariyer sahibi olma yeteneklerindeki başarılarına ve sözde kadınsı özelliklerine (duygusallığı, duyulara bağımlılığı, fizikselliği ve akışkanlığı) atfedilen İzlenimciliğin inişine rağmen, dört kadın sanatçı (ve diğer daha az bilinen kadın İzlenimciler) büyük ölçüde Tamar Garb'ın 1986'da yayınlanan "Kadın İzlenimcileri"ne kadar İzlenimci sanatçıları kapsayan sanat tarihi ders kitaplarından dışlandılar. Örneğin, Jean Leymarie'nin 1955'te yayınlanan "Empresyonizm"i, kadın İzlenimciler hakkında hiçbir bilgi içermiyordu.

Başlıca İzlenimciler
Fransa'da İzlenimciliğin gelişimindeki etkili kişiler, alfabetik olarak sıralanmıştır:
 Frédéric Bazille (1841–1870), ölümünden sonra resimleri empresyonist sergilere konuldu
 Gustave Caillebotte (1848-1894), diğerlerinden daha gençtir, 1870'lerin ortalarında onlarla güçlerini birleştirdi
 Mary Cassatt (1844–1926), Amerika doğumludur, Paris'te yaşadı ve dört empresyonist sergiye katıldı
 Paul Cézanne (1839-1906), Empresyonist Grubun kurucusu ve tarihi üyesidir
 Edgar Degas (1834-1917), İzlenimciler Grubunun kurucusu ve tarihi üyesidir
 Francesco Filippini (1853-1895), Eserleri geç İtalyan izlenimcilik döneminin bir parçasıdır
 Armand Guillaumin (1841–1927)
 Konstantin Korovin, (1861-1939), Rus empresyonist
 Édouard Manet (1832-1883), Empresyonist sergilerin hiçbirine katılmamıştır. Gerçekçilikten empresyonizme geçişte büyük rol oynadı
 Claude Monet (1840-1926), İzlenimcilik Grubunun kurucusu ve tarihi üyesidir. İzlenimcilerin en üretkeni ve estetiklerini en açık şekilde somutlaştıran kişisidir.
 Berthe Morisot (1841–1895) 1879 hariç tüm empresyonist sergilere katıldı
 Camille Pissarro (1830–1903)
 Pierre-Auguste Renoir (1841-1919), empresyonist grubun kurucusu ve tarihi üyesidir. 1874, 1876, 1877 ve 1882'de empresyonist sergilere katılan ressamdır
 Alfred Sisley (1839–1899)

Zaman Çizelgesi: İzlenimcilerin Hayatları
İzlenimciler

Galeri

İzlenimciler

Fransa'nın Ötesinde

İzlenimciliğin etkisi Fransa'nın ötesine yayıldıkça sayılamayacak kadar çok sayıda sanatçı yeni tarzın uygulayıcıları olarak tanımlandı. Önemli örneklerden bazıları şunlardır:
 Mary Cassatt, William Merritt Chase, Frederick Carl Frieseke, Childe Hassam, Willard Metcalf, Guy Rose dahil Amerikan İzlenimcileri, Lilla Cabot Perry, Theodore Robinson, Edmund Charles Tarbell, John Henry Twachtman, Catherine Wiley ve J. Alden Weir.
 Tom Roberts, Arthur Streeton, Walter Withers, Charles Conder ve Frederick McCubbin dahil Avustralya İzlenimcileri (Heidelberg Okulu'nun önde gelen üyeleri) ve Van Gogh, Rodin, Monet ve Matisse'in bir arkadaşı olan John Russell.
 Hollanda'dan Amsterdam İzlenimcileri, George Hendrik Breitner, Isaac Israëls, Willem Bastiaan Tholen, Willem de Zwart dahil, Willem Witsen ve Jan Toorop.
 Anna Boch, Vincent van Gogh'un arkadaşı Eugène Boch, Georges Lemmen ve Théo van Rysselberghe, Belçika'dan empresyonist ressamlar.
 Ivan Grohar, Rihard Jakopič, Matija Jama ve Matej Sternen, Slovenya'dan İzlenimciler. Başlangıçları Münih'teki Anton Ažbe okulundaydı ve Paris'te çalışan Sloven ressamlar Jurij Šubic ve Ivana Kobilca'dan etkilendiler.
 Wynford Dewhurst, Walter Richard Sickert ve Philip Wilson Steer, Birleşik Krallık'tan iyi bilinen Empresyonist ressamlardı. Fransa'da doğup Manchester'da çalışan Pierre Adolphe Valette, L. S. Lowry.
 Lovis Corinth, Max Liebermann, Ernst Oppler, Max Slevogt ve August von Brandis dahil Alman İzlenimciler.
 Macaristan'dan László Mednyánszky ve Pál Szinyei-Merse
 Theodor von Ehrmanns ve Hugo Charlemont Avusturya'daki daha baskın Viyana Ayrılıkçısı ressamlar arasında nadir görülen izlenimcilerdi.
 İrlanda'dan William John Leech, Roderic O'Conor ve Walter Osborne
 Rusya'dan Konstantin Korovin ve Valentin Serov
 Francisco Oller y Cestero, Porto Riko doğumlu ve Pissarro ve Cézanne'ın arkadaşı
 Yeni Zelanda'dan James Nairn
 İskoçya'dan William McTaggart
 Kanadalı Laura Muntz Lyall
 Polonyalı Empresyonist ve sembolist Władysław Podkowiński
 Romanya'dan Nicolae Grigorescu
 Türkiye'ye Empresyonizmi getiren Nazmi Ziya Güran
 Mısır'dan Chafik Charobim
 Brezilya'dan Eliseu Visconti
 İspanya'dan Joaquin Sorolla
 Arjantin'den Faustino Brughetti, Fernando Fader, Candido Lopez, Martín Malharro, Walter de Navazio, Ramón Silva
 Skagen Ressamları, küçük bir Danimarka balıkçı köyünde resim yapan bir grup İskandinav sanatçı
 Sırbistan'dan Nadežda Petrović
 İzlanda'dan Ásgrímur Jónsson
 Japonya'dan Fujishima Takeji
 Norveç ve daha sonra Fransa'dan Frits Thaulow

Post-Empresyonizm

1880'lerde Vincent van Gogh, Paul Gauguin, Georges Seurat ve Henri de Toulouse-Lautrec gibi birkaç sanatçı, Empresyonist örnekten türetilen renk, desen, biçim ve çizgi kullanımı için farklı kurallar geliştirmeye başladı. Bu sanatçılar empresyonistlerden daha gençti ve eserleri Post-Empresyonizm olarak bilinir. Orijinal Empresyonist sanatçılardan bazıları da bu yeni alana girdi; Camille Pissarro kısaca noktacı tarzda resim yaptı ve Monet bile açık havada (fransızca: "plein air") tablo yapmayı bıraktı. Birinci ve üçüncü İzlenimci sergilere katılan Paul Cézanne, resimsel yapıyı vurgulayan oldukça bireysel bir vizyon geliştirdi ve daha çok post-Empresyonist olarak anılır. Bu vakalar etiket atamanın zorluğunu gösterse de, orijinal İzlenimci ressamların çalışmaları, İzlenimcilik olarak sınıflandırılabilir.

Ayrıca bakınız
 Ekspresyonizm (İzlenimciliğe tepki olarak)
 Les XX

Kaynakça

Yansıtma Kuramı
Görsel sanatlar teorisi
Görsel sanat akımları

İzlenimcilik


Høydalsfjorden er en fjordarm af Solheimsfjorden i Flora kommunei Vestland fylke i Norge. Fjorden ligger lige syd for Florø og strækker sig 13 kilometer mod sydøst. Fjorden har to indløb, et mellem Ålvorsundet på vestsiden af Ålvora og et større indløb mellem Ålvora og Neståa. Like indenfor indløbet ligger de to øer Litle og Store Timberøya og længere inde i fjorden ligger Hjortøya. Syd for Litle Timberøya ligger Stongasundet mellom øen Stavøy og fastlandet. Sundet går mod syd til Brufjorden.

Der ligger flere landbrug på nordsiden af fjorden som Holmesund og Steinhovden. Syd for Hjortøya ligger Langeneset som strækker sig 2 kilometer mod nordvest i fjorden. Helt inde, på nordsiden af næsset ligger Høydal, som har givet navn til fjorden. Nord for Høydal smalner fjorden ind og de siste 2,5 kilometrene ind til bunden af fjorden kaldes Osstrupen.

Fv 542 går langs sydsiden af fjorden og krydser Osstrupen. På nordsiden af fjorden går Fv 543.

Kilder og henvisninger

 Høydalsfjorden på snl.no

Fjorde i Vestland
Flora (Norge)

Høydalsfjorden


JESUS Film Project é uma organização criada em 1981 pelo fundador da Campus Crusade for Christ, Bill Bright, para distribuir o filme de 1979, Jesus, não apenas em inglês, mas também em muitas das línguas do mundo com o objetivo declarado de alcançar "todas as nações, tribos, pessoas e língua, ajudando-os a ver e ouvir a história de Jesus em uma linguagem que possam entender." O Projeto Filme JESUS também é membro do Fórum de Agências Bíblicas Internacionais.

História
Bright queria trazer uma representação biblicamente precisa da vida, ministério e morte de Jesus para a tela grande e, em 1978, as filmagens começaram no Oriente Médio com o ator shakespeariano britânico Brian Deacon no papel de Jesus.

Quando a exibição teatral americana original de Jesus terminou em 1979, Bright pediu a Paul Eshleman, que estava envolvido na produção, para chefiar a organização. Eshleman permaneceu no cargo até 2004, quando Jim Green foi nomeado diretor executivo da organização.

No final de 2018, o Jesus Film estava disponível em 1.724 idiomas e foi visto quase 375 milhões de vezes.  Isso resultou no filme JESUS sendo reconhecido pelo Guinness Book of World Records como o "Filme Mais Traduzido" da história, revelando a seriedade com que o Projeto Filme JESUS leva seu objetivo de compartilhar o evangelho com pessoas de todas as nações, tribos, e língua.

Magdalena: Released from Shame
Em 2007, o projeto lançou o filme Magdalena: Released from Shame, que utilizou imagens do filme Jesus de 1979 do projeto.  O filme contou a história de Jesus visto através dos olhos de quatro mulheres diferentes, a Virgem Maria, Maria Madalena, a samaritana no poço e Isabel.  A recepção crítica do filme foi positiva e o filme é muito utilizado no trabalho missionário.    Agora está disponível em 200 idiomas.

Rivka
O Jesus Film Project lançou três filmes adicionais em 2011: Rivka, uma série de 12 episódios, Walking with Jesus, uma série de 5 episódios "produzida por africanos para africanos" e uma animação My Last Day.

Referências

Ligações externas

Organizações paraeclesiásticas cristãs

Jesus Film Project


Pavlo Hrigorovich Tychyna (em ucraniano: ; 23 de janeiro de 1891 - 16 de setembro de 1967) foi um poeta, tradutor e estadista ucraniano, mais conhecido pelos seus grandes poemas líricos que glorificavam a Ucrânia que ele escreveu em associações literárias na Ucrânia na década de 1920.

Leitura adicional

 Andreev, Michael. "The Party and the Literature of Non-Russian Peoples." Studies of the Soviet Union 3, 1 (1963): ss. 109-18.
 Andryczyk, Mark. The Intellectual as Hero in 1990s Ukrainian Fiction. Toronto: University of Toronto Press, 2012.
 Asher, Oksana Dray-Khmara. "Dray-Khmara's Poetical Creativeness." UQ 13, 4 (1957): ss. 355-65; 14, 1 (1958): ss. 77-83.
 --. Letters from the Gulag: The Life, Letters, and Poetry of Michael Draykhmara. New York: R. Speller, 1983.
 --. A Ukrainian Poet in the Soviet Union. New York: Svoboda, 1959.
 Babinski, Hubert F. The Mazeppa Legend in European Romanticism. New York: Columbia University Press, 1974.
 Bahrij, Romana. "Sir Walter Scott and Panteleimon Kulish." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 135-73.
 Bahrij-Pikulyk, Romana. "The Expressionist Experiment in Berezil: Kurbas and Kulish." CSP 14, 2 (Yaz 1972): ss. 324-43.
 --. "The Individual and History in the Historical Novel: P. Kulish's The Black Council." CSP 24, 2 (Haziran 1982): ss. 152-60.
 - -. "Superheroes, Gentlemen or Pariahs? The Cossacks in Nikolai Gogol's Taras Bulba and Panteleimon Kulish's Black Council." JUS 5, 2 (Sonbahar 1980): ss. 30-47.
 - -. "The Use of Historical Sources in Taras Bul'ba and The Black Council." Studia Ukrainica 2 (1984):ss. 49-64.
 Balinska-Ourdeva, Vessela. "The Act of Reading as a Rite of Passage: lurii Andrukhovych's Rekreatsii'." CSP 40, 3/4 (Eylül-Aralık 1998): ss. 209-32.
 Bednarsky, Dushan. "Ex abundantia enim cordis os loquitor: Dymytrij Tuptalo's Ukrainian Sermons and the Kievan Rhetorical Model." JUS 17, 1/2 (1992): ss. 217-43.
 Bereshko-Hunter, Ludmilla. "The Search for the Ideal Place in Panteleimon Kulish's Chorna Rada." Journal of Ukrainian Graduate Studies 1, 1 (Sonbahar 1976): ss. 3-11.
 Besharov, Justinia. Imagery of the Igor Tale in the Light of Byzantino-Slavic Poetic Theory. Leiden: E. J. Brill, 1956.
 Bida, Constantine. Lesya Ukrainka: Life and Work. Toronto: University of Toronto Press, 1968.
 Boyko, Jurij. "Taras Shevchenko and West European Literature." Slavonic and East European Review 34 (1956): ss. 77-98.
 Burianyk, Natalia. "Painting with Words: Mykhail Semenko's Poetic Experiments." CSP 37, 3/4 (Eylül-Aralık 1995): ss. 467-83.
 Carynnyk, Marco. "Vasyl Stus." Journal of Ukrainian Graduate Studies 1, 1 (Sonbahar 1976): ss. 62-67.
 Chemetsky, Vitaly. "Opening the Floodgates: The New Ukrainian Writing." Slavic and East European Journal 41, 4 (Kış 1997): ss. 674-77.
 - -. Mapping Postcommunist Cultures: Russia and Ukraine in the Context of Globalization. Montreal: McGill-Queen's University Press, 2007.
 Chyzhevsky (Cyfovs'kyj), Dmytro. A History of Ukrainian Literature (From the 11th to the End of the 19th Century). Ed. George S. N. Luckyj. 2d ed. New York: Ukrainian Academic Press, 1997. s. 802
 --. (Cifovsky, Dmitry). "Ivan Vysenskyj." AUAAS 1, 2 (1951): ss. 113-26.
 - -. " The Soviet History of Ukrainian Literature." Ukrainian Review (Münih) 1 (1955): ss. 53-64.
 Cundy, Percival. "Marko Vovchok." UQ 3, 2 (Kış 1947): ss. 116-25.
 Derzhavyn, Volodymyr. "The Coryphaeus of Ukrainian Literature." UR 29, 4 (Kış 1981): ss. 45-53.
 --. "Postwar Ukrainian Literature in Exile." UR 4, 3 (Sonbahar 1957): ss. 13-24; 2 (Kış 1957): ss. 56-66; 5, 3 (Sonbahar 1958): ss. 30-40; 4 (Kış 1958): ss. 50-60; 7, 1 (İlkbahar 1960): ss. 17-29.
 Doroshenko, Volodymyr. "Ivan Franko as a Scholar." UQ 12, 2 (Haziran 1956): ss. 144-51. Duc-Fajfer, Olena. "Ukrainian Literature in Poland, 1956-1993." JUS 23, 1 (Yaz 1998): ss. 61-82.
 Ferguson, Dolly M. "Lyricism and the Internal Landscape in the Early Creative Prose of Mykola Khvylovyi." CSP 18, 4 (Aralık 1976): ss. 427-41.
 --. "Yuriy Yanovs'ky's Four Sabres: A Re-examination of the Concept of Faustian Man." In In Working Order: Essays Presented to G. S. N. Luckyj, ed. E. N. Burstynsky and R. Lindheim, ss. 103-12. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1990.
 Fizer, John. Alexander A. Potebnja's Psycholinguistic Theory of Literature: A Metacritical Inquiry. Cambridge, Mass.: HURI, 1986.
 Frick, David A. "Meletij Smotryc'kyj's Threnos of 1610 and its Rhetorical Models." HUS 11, 3/4 (Aralık 1987): ss. 462-86.
 - -. "The Uses of Authority and the Authority of Use: Philological Praise and Blame in Early Modem Rus'." HUS 18, 1/2 (Haziran 1994): ss. 76-93.
 Gehrt-Wynar, Christine. "Ukrainian Children's Literature in North America." Phaedrus. An International Journal of Children's Literature Research 6, 1 (İlkbahar 1979): ss. 6-21.
 Gitin, Vladimir. "The Reality of the Narrator: Typological Features of Sevcenko's Prose." HUS9, 112 (Haziran 1985): 85-117.
 Goldblatt, Harvey. "Notes on the Text oflvan Vysens'kyj's Epistle to the Renegade Bishops." HUS 18, 1/2 (Haziran 1994): ss. 47-75.
 - -. " On the Language Beliefs of Ivan Vysens'kyj and the Counter-Reformation." HUS 15, 1/2 (Haziran 1991): ss. 7-34.
 Grabowicz, George G. "Commentary: Exorcising Ukrainian Modernism." HUS 15, 3/4 (Aralık 1991): ss. 273-83.
 - -. "Insight and Blindness in the Reception of Sevcenko: The Case of Kostomarov." HUS 17, 3/4 (Aralık 1993): ss. 279-340.
 --. The Poet as Mythmaker: A Study of Symbolic Meaning in Taras Sevcenko. Cambridge, Mass.: HURI, 1982.
 - -. " The Question of Authority in Ivan Vysens'kyj: A Dialectics of Absence." HUS 12/13 (1988-89): ss. 781-94.
 - -. "Three Perspectives on the Cossack Past: Gogol, Sevcenko, Kulis." HUS 5, 2 (Haziran 1981): ss. 171-94.
 - -. Toward a History of Ukrainian Literature. Cambridge, Mass.: HURI, 1981.
 - -. "Ukrainian Elements in Russian Literature." In Handbook of Russian Literature, ed. Victor Terras, ss. 493-96. New Haven, Conn.: Yale University Press, 1985.
 - -. "Ukrainian Poetry." In The New Princeton Encyclopedia of Poetry and Poetics, ed. Alex Preminger and T. V. F. Brogan, ss. 1334-37. New York: MJF Books, 1993.
 --. "The Voices of Ukrainian Emigre Poetry." CSP 28, 2 (Haziran 1986): ss. 157-73.
 Graham, Hugh F. "The Travestied Aeneid and Ivan P. Kotliarevs'kyi, the Ukrainian Vergil." Vergilius 5 (1959): ss. 5-11.
 Hlobenko, M. "The Official History of Ukrainian Soviet Literature." Ukrainian Review (Münih) 5 (1957): ss. 19-37.
 Horban-Carynnyk, Marta. "Ivan Franko and Moloda Muza." In In Working Order: Essays Presented to G. S. N. Luckyj, ed. E. N. Burstynsky and R. Lindheim, ss. 80-89. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1990.
 Hnatiuk, Ola. "Nativists vs. Westernizers: Problems of Cultural Identity in Ukrainian Literature of the 1990s." Slavic and East European Journal 50, 3 (2006): ss. 434-51.
 Hudzii, Nikolai K. History of Early Russian Literature. New York: Macmillan, 1949.
 Ilnytzkyj, Oleh S. "Antonych: Intimations of Mortality." Journal of Ukrainian Graduate Studies 1, 1 (Sonbahar 1976): ss. 12-17.
 - -. "The Cossack and Peasant Ethos in Conflict: Reflections on Khiba revut' voly, iak iasla povni?" JUS 13, 1 (Yaz 1988): ss. 43-54.
 --. "The Modernist Ideology and Mykola Khvyl'ovyi." HUS 15, 3/4 (Aralık 1991): ss. 257-62.
 --. Ukrainian Futurism, 1914-1930. Cambridge, Mass.: HURI, 1997.
 --. "Ukrainian Symbolism and the Problem of Modernism." CSP 34, 1/2 (Mart-Haziran 1992): ss. 113-30.
 --. "Ukrainska khata and the Paradoxes of Ukrainian Modernism." JUS 19, 2 (Kış 1994): ss. 5-30.
 Ivashkiv, Roman. "Postmodern Approaches to Representation of Reality in Ukrainian and Russian Literatures: The Prose of Yuri Andrukhovych and Viktor Pelevin." JUS 32, 1 (2007): ss. 37-61.
 Jefremov, Serhii. "Historiography of Ukrainian Literature." AUAAS 1, 1 (1951): ss. 4-20.
 Klynovy, Y. "Vasyl Stefanyk's Heroes in the Reality." UQ 28 (1972): ss. 28-36.
 Kononenko, Natalie. "Widows and Sons: Heroism in Ukrainian Epic." HUS 14, 3/4 (Aralık 1990): ss. 388-414.
 Koropeckyj, R. " T. Sevcenko's 'Davydovi psalmy': A Romantic Psalter." Slavic and East European Journal 27, 2 (1983): ss. 228-44.
 Lewin, Paulina. "Polish-Ukrainian-Russian Literary Relations of the Sixteenth to Eighteenth Centuries: New Approaches." Slavic and East European Journal 24, 3 (1980): ss. 256-69.
 Lord, Albert B. "Comparative Slavic Epic." HUS 5, 4 (Aralık 1981): ss. 415-29.
 - -. "The Opening Scenes of the Dumy on Holota and Andyber: A Study of the Technique of Oral Traditional Narrative." HUS 3/4 (1979-80): ss. 569-94.
 Luckyj, George S. N. Between Gogol' and Sevcenko: Polarity in the Literary Ukraine, 1798-1847. Münih: Wilhelm Fink Verlag, 1971.
 --. Keeping a Record. Literary Purges in the Soviet Ukraine (1930s): A BioBibliography. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1987.
 --. Literary Politics in the Soviet Ukraine, 1917-1934. New York: Columbia University Press, 1956. 2. baskı. Durham, N.C.: Duke University Press, 1990.
 --. Panteleimon Kulish: A Sketch of His Life and Times. Boulder, Colo.: East European Monographs, 1983.
 --. "Sevcenko and Blake." HUS 2, 1 (Mart 1978): ss. 94-115.
 --. "The Ukrainian Literary Scene Today." Slavic Review 31, 4 (Aralık 1972): ss. 863-69.
 --. Ukrainian Literature in the Twentieth Century: A Reader's Guide. Toronto: University of Toronto Press, 1992.
 --, ed. Discordant Voices: The Non-Russian Soviet Literatures, 1953-1973. Oakville, Ont.: Mosaic Press, 1975.
 --, ed. Shevchenko and the Critics, 1861-1980. Toronto: University of Toronto Press, 1980.
 Manning, Clarence A. "Ivan Kotliarevsky." UQ 26, 2 (Yaz 1970): ss. 164-70.
 - -. Ukrainian Literature. Studies of the Leading Authors. Jersey City, N.J.: Ukrainian National Association, 1944.
 McMillin, Arnold. "Byelorussian-Ukrainian Literary Relations before 1917." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 175-90.
 Mihaychuk, George. "The Role of the 1920s Form and Content Debate in Ukraine." CSP 37, 1/2 (Mart–Haziran 1995): ss. 107-26.
 Mijakovs'kyj, Volodymyr ve George Y. Shevelov, eds. Taras Shevchenko, 18141861: A Symposium. Lahey: Mouton, 1962.
 Modern Slavic Literatures. Comp. and ed. Vasa D. Mihailovich. Volume 2, Bulgarian, Czechoslovak, Polish, Ukrainian and Yugoslav Literatures. New York: Frederick Ungar, 1976.
 Mudrak, Myroslava M. The New Generation and Artistic Modernism in the Ukraine. Ann Arbor, Mich.: U.M.I. Research Press, 1986.
 Naydan, Michael M. "Ukrainian Prose of the 1990s as It Reflects Contemporary Social Structures." UQ 51, 1 (İlkbahar 1995): ss. 45-61.
 Nazarenko, Tatiana. "To Pass Through on One's Wings: The Poetry of Oleh Zujewskyj." CSP 38, 1/2 (Mart-Haziran 1996): ss. 23-46.
 Nowosad, Myron E. "Mysterious and Irrational Elements in the Works of Mykhailo Kotsiubyns'kyi and Theodor Storm." In East European Literature: Selected Papers from the Second World Congress for Soviet and East European Studies, ed. Evelyn Bristol, ss. 43-56. Berkeley, Calif.: Slavic Specialties, 1982.
 Ovcharenko, Maria. "Lina Kostenko-the Poet of the Freedom of Spirit and of the Truth of the Word." UR 23, 1 (1976): ss. 21-30.
 Pavlyshyn, Marko. "Anatomizing Melancholy: The Poetry oflhor Kalynets." JUS 18, 1/2 (Yaz-Kış 1993): ss. 185-215.
 --. "From Osadchy to the 'Koleso' Controversy: Modernity and Its Meanings in Ukrainian Culture since the 1960s." JUS 20, 1/2 (Yaz-Kış 1995): ss. 69-78.
 --. "The Rhetoric and Politics of Kotliarevsky's Eneida." JUS 10, 1 (Yaz 1985): ss. 9-24.
 --. "The Soviet Ukrainian Whimsical Novel." JUS 25, 1/2 (Yaz-Kış 2000): ss. 103-20.
 - -. "Ukrainian Literature and the Erotics of Postcolonialism: Some Modest Propositions." HUS 17, 1/2 (Haziran 1993): ss. 110-26.
 Pazuniak, Natalia. "Lesya Ukrainka-Ukraine's Greatest Poetess." UQ 27, 3 (Sonbahar 1971): ss. 237-52.
 Petrovskii-Shtem, Iokhanan. The Anti-Imperial Choice: The Making of the Ukrainian Jew. New Haven, Conn.: Yale University Press, 2009.
 Picchio, Riccardo. "Notes on the Text of the Igor' Tale." HUS 2, 4 (Aralık 1978): ss. 393-422.
 Pinchuk, Jaroslav R. "The Concept of 'Urbanism' in V. Pidmohylnyi's Misto." Studia Ucrainica 1 (1978): ss. 129-32.
 Pylypiuk, Natalia. "Eucharisterion. Albo, Vdjacnost': The First Panegyric of the Kiev Mohyla School." HUS 8, 1/2 (Haziran 1984): ss. 45-70.
 --. "The Primary Door: At the Threshold of Skovoroda's Theology and Poetics." HUS 14, 3/4 (Aralık 1990): ss. 551-83.
 --. "Skovoroda's Divine Narcissism." JUS 22, 1/2 (Yaz-Kış 1997): ss. 13-50.
 - -. "Vasyl' Stus, Mysticism, and the Great Narcissus." In A World of Slavic Literatures, ed. Paul D. Morris, ss. 173-210. Bloomington, Ind.: Slavica, 2002.
 Revutsky, Valerian. "How to Save Your Marriage and Other Matters of Love: Vynnycenko and Maugham." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 353-60.
 Rich, Vera. "Ivan Kotlyarevsky: An Appreciation." UQ 25, 4 (Sonbahar 1969): ss. 331-34.
 Romanenchuk, Bohdan. "Lesia Ukrainka and French Literature." UQ 41, 3 (Sonbahar-Kış 1985): ss. 224-31.
 Rosalion, Olesia. "The Dramaturgy of Grief: Vasyl Stefanyk's Syny." JUS 10, 1 (Yaz 1985): ss. 39-48.
 Rozumnyj, Jaroslav. "Byzantinism and Idealism in the Aesthetic Views of Taras Shevchenko." CSP 19, 2 (Haziran 1977): ss. 193-207.
 Rubchak, Bohdan. "Because We Have No Time: Recent Ukrainian Poetry." Agni 33 (1991): ss. 278-304.
 - -. "Images of Center and Periphery in the Poetry of Taras Shevchenko." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 81-118.
 - -. "Taras Shevchenko as an Emigre Poet." In In Working Order: Essays Presented to G. S. N. Luckyj, ed. E. N. Burstynsky and R. Lindheim, 21-56. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1990.
 - -, ed. Studies in Ukrainian Literature. AUAAS 16, 41/42 (1984-85).
 Rudnytzky, L. D. "Franko's Pans'ki zharty in Light of German Literary Theories." In Symbolae in Honorem Volodymyri Janiw, ed. Oleksa Horbach et al., ss. 800-9. Münih: Ukrainian Free University, 1983.
 - -. "The Image of Austria in the Works of Ivan Franko." In Nationbuilding and the Politics of Nationalism, ed. Andrei S. Markovits and Frank E. Sysyn, ss. 239-54. Cambridge, Mass.: HURI, 1982.
 Sawczak, Peter. "The Novelization of the Pamphlet: Aesthetic Compromise as Argument in Mykola Khvylovy's Woodcocks." JUS 20, 1/2 (Yaz-Kış 1995): ss. 53-60.
 Schneider, Lisa E. " An Examination of Shevchenko's Romanticism." Journal of Ukrainian Graduate Studies 3, 1 (İlkbahar 1978): ss. 5-28.
 Shabliovsky, Yevhen. Ukrainian Literature through the Ages. Kiev: Mystetstvo, 1970.
 Shakhovs'kyi, Semen M. Lesya Ukrainka: A Biographical Sketch. Kiev: Dnipro Publishers, 1975.
 Shankovsky, Igor. Symonenko: A Study in Semantics. Münih: Ukrainisches Institut filr Bildungspolitik, 1977.
 Shevelov, George Y. "Iak sklo: On and Around a Simile in Sevcenko' s Poetry." In In Working Order: Essays Presented to G. S. N. Luckyj, ed. E. N. Burstynsky and R. Lindheim, 9-20. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1990.
 - -. "Sevcenko contra Pushkin." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 119-34.
 Shkandrij, Myroslav. "Fiction by Formula: The Worker in Early Soviet Ukrainian Prose." JUS 7, 2 (Sonbahar 1982): ss. 47-60.
 --. "Irony in the Works of Mykola Khvyl'ovy." In In Working Order: Essays Presented to G. S. N. Luckyj, ed. E. N. Burstynsky and R. Lindheim, ss. 90-102. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1990.
 --. Jews in Ukrainian Literature: Representation and Identity. New Haven, Conn.: Yale University Press, 2009.
 --. Modernists, Marxists and the Nation: The Ukrainian Literary Discussion of the I920s. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1992.
 - -. "Polarities in Contemporary Ukrainian Literature." Dalhousie Review 72, 2 (Yaz 1992): ss. 236-50.
 - -. Russia and Ukraine: Literature and the Discourse of Empire from Napoleonic to Postcolonial Times. Montreal: McGill-Queen's University Press, 2001.
 Shtohryn, Dmytro M. "Ukrainian Literature in the United States: Trends, Influences, Achievements." In Ethnic Literature since I776: The Many Voices of America, ed. Wolodymyr T. Zyla and Wendell M. Aycock, ss. 569-90. Lubbock: Texas Tech Press, 1979.
 Sirka, Josef. The Development of Ukrainian Literature in Czechoslovakia, I945I975: A Survey of Social, Cultural and Historical Aspects. Frankfurt/Main: Peter Lang, 1978.
 Slavutych, Yar. "Marko Vovchok: A Ukrainian Scourge of Russian Serfdom." UQ 14, 4 (1958): ss. 363-67.
 --. "The Ukrainian Literary Renaissance of the 1920s." UR 4, 1(1957): ss. 9-22.
 - -. "Ukrainian Poetry in Canada: A Historical Account." UR 22, 1 (İlkbahar 1975): ss. 109-24.
 Smal-Stocki, Stepan. "Shevchenko's Mind and Thought." AUAAS 2, 4 (1952): ss. 227-38.
 Smymiw, Walter. "The First Utopia in Ukrainian Belles Lettres: Pavlo Krat's Koly ziishlo sontse." CSP 38, 3/4 (Eylül-Aralık 1996): ss. 405-18.
 --. "Prediction and Progress in Vynnycenko's Sonjafoa masyna." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 327-40.
 --. "The Theme of Man-godhood in Oles Berdnyk's Science Fiction." JUS 6, 1 (İlkbahar 1981): ss. 3-19.
 - -. "The Treatment of the Ballad of Shevchenko and His Contemporaries in Relation to Western Balladry." CSP 12, 2 (1970): ss. 142-74.
 Soroka, Mykola. "Travel and Ukrainian Literary Modernism." CSP 49, 3 (2007): ss. 323-47.
 Stetkevych, Jaroslav. "Encounter with the East: The Orientalist Poetry of Ahatanhel Kryms'kyj." HUS 8, 3/4 (Aralık 1984): ss. 321-50.
 Struk, Danylo Husar. "Andievs'ka's Concept of Round Time." CSP 27, 1 (Mart 1985): ss. 65-73.
 - -. "The How, the What and the Why of Marusia Churai: A Historical Novel in Verse by Lina Kostenko." CSP 32, 2 (Haziran 1990): ss. 148-65.
 --. "The Journal Svit: A Barometer of Modernism." HUS 15, 3/4 (Aralık 1991): ss. 245-56.
 --. " A Novel about Human Destiny, or the Andiievska Chronicle." JUS 18, 1/2 (Yaz-Kış 1993): ss. 151-60.
 --. A Study of Vasyl' Stefanyk: The Pain at the Heart of Existence. Littleton, Colo.: Ukrainian Academic Press, 1973.
 --. "The Summing-up of Silence: The Poetry of Ihor Kalynets'." Slavic Review 38, 1 (Mart 1979): ss. 17-29.
 --. "Tupyk or Blind Alley: Val'dshnepy of M. Khvyl'ovyj." Canadian Slavic Studies 2 (1968): ss. 239-51.
 - -. "Vynnychenko's Moral Laboratory." AUAAS 16, 41/42 (1984-85): ss. 275-88.
 - -. "What Is the Meaning of 'Sin' in V. Vynnychenko' s Hrikh?" CSP 31, 1 (Mart 1989): ss. 57-66.
 Sverstiuk, Ievhen. Clandestine Essays. Trans. George S. N. Luckyj. Littleton, Colo.: Ukrainian Academic Press, 1976.
 Svitlychnyi, Ivan. "Steel Does Not Rust." UR 18, 2 (Yaz 1971): ss. 39-44. Svoboda, V. ve R. Martin. "Shevchenko and Belinsky Revisited." Slavonic and East European Review 45, 4 (Ekim 1978): ss. 546-62.
 Tamawsky, Maxim. Between Reason and Irrationality: The Prose of Valerijan Pidmohyl'nyj. Toronto: University of Toronto Press, 1994.
 --. "European Influence in Ukrainian Modernist Prose." CSP 34, 1/2 (Mart -June 1992): ss. 131-42.
 --. "Feminism, Modernism, and Ukrainian Women." JUS 19, 2 (Kış 1994): ss. 31-41.
 --. "Modernism in Ukrainian Prose." HUS 15, 3/4 (Aralık 1991): ss. 263-72.
 - -. "The Paradox of Populism: The Realism of Ivan Necuj-Levyc'kyj." HUS 14, 3/4 (Aralık 1990): ss. 608-22.
 Tamawsky, Ostap. "Dissident Poets in Ukraine." JUS 6, 2 (Sonbahar 1981): ss. 17-27.
 Vladiv-Glover, Slobodanka M. "Iurii Andrukhovych's Recreations and Ukrainian Postmodernism." JUS 20, 1/2 (Yaz-Kış 1995): ss. 79-86.
 Wilcher, Asher. "Ivan Franko and Theodor Herzl: To the Genesis of Franko's Mojsej." HUS 6, 2 (Haziran 1982): ss. 233-43.
 Yekelchyk, Serhy. "Celebrating the Soviet Present: The Zhdanovshchina Campaign in Ukrainian Literature and the Arts, 1946-48." In Provincial Landscapes: Local Dimensions of Soviet Power, 1917-1953, ed. Donald J. Raleigh, ss. 255-75. Pittsburgh, Pa.: University of Pittsburgh Press, 2001.
 Zabuzhko, Oksana. "Reinventing the Poet in Modem Ukrainian Culture." Slavic and East European Journal 39, 2 (Yaz 1995): ss. 270-75.
 Zaitsev, Pavlo. Taras Shevchenko: A Life. Toronto: University of Toronto Press, 1988.
 Zerov, Mykola. "Modem Ukrainian Literature." UR 35, 4 (Kış 1987): ss. 35-49.
 Zinkewych, Osyp. Svitlychny and Dzyuba: Ukrainian Writers under Fire. Baltimore: Smoloskyp, 1966.
 Znayenko, M. T. "Restoration of the Self through History and Myth in Lina Kostenko's 'Marusia Churai."' CSP 32, 2 (Haziran 1990): ss. 166-76.
 Zyla, Wolodymyr. "A Prophetess Fated to Be Disbelieved: Lesya Ukrainka's 'Cassandra." UQ 38, 3 (1982): ss. 281-89.
 --. "Svyns'ka konstytucija: A Notable Satirical Work by Ivan Franko." UR 30, 2 (Yaz 1982): ss. 47-55.
 - -. " A Ukrainian Version of 'The Aeneid': Ivan Kotliarevskyi's 'Enejida."' Classical Journal 67, 3 (1972): ss. 193-97.
 Andijewska, Emma. "The Journey." Trans. Marta D. Olynyk. Journal of Ukrainian Graduate Studies 2, 2 (Sonbahar 1977): ss. 18-30.
 Andrukhovych, Yuri. Perverzion. Trans. Michael Naydan. Evanston, Ill.: Northwestern University Press, 2004.
 --. Recreations. Trans. Marko Pavlyshyn. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1998.
 Bahriany, Ivan. The Hunters and the Hunted. London: Macmillan, 1956.
 Bain, Robert Nisbet. Cossack Fairy Tales and Folk Tales. New York: F. A. Stokes, 1916.
 Balan, Jars, ed. Identifications: Ethnicity and the Writer in Canada. Edmonton ve Toronto: CIUS Press, 1982.
 Berdnyk, Oles. Apostle of Immortality: Ukrainian Science Fiction. Trans. Yuri Tkach. Toronto: Bayda Books, 1984.
 --. "The Testament of Christ (Letter to a Friend)." Trans. Wolodymyr Slez. UR 28, 3 (Sonbahar 1980): ss. 28-40.
 Bojanowska, Edyta M. Nikolai Gogol: Between Ukrainian and Russian Nationalism. Cambridge, Mass.: Harvard University Press, 2007.
 Dibrova, Volodymyr. Peltse and Pentameron. Trans. Halyna Hryn. Evanston, Ill.: Northwestern University Press, 1996.
 Dovzhenko, Alexander. The Enchanted Desna: A Film Story by Alexander Dovzhenko. Trans. Anatole Bilenko. Kiev: Dnipro Publishers, 1979.
 The Edificatory Prose of Kievan Rus'. Trans. William R. Veder. Cambridge, Mass.: HURI, 1994.
 Franko, Ivan. Boa Constrictor and Other Stories. Trans. Fainna Solasko. Moskova: Foreign Languages Publishing House, 1957.

Nascidos em 1891
Mortos em 1967
Políticos da União Soviética
Prêmio Stalin
Poetas da Ucrânia

Pavlo Tychyna


Kutter H 71 er en dokumentarfilm fra 1943 instrueret af Søren Melson efter eget manuskript.

Handling
Karl Åge kunne godt tænke sig sin egen fiskekutter, men han har ikke penge. Staten træder dog hjælpende til med tilskud.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fiskeripolitik
Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1943

Kutter H 71


Lina Bo Bardi (fædd Achillina Bo, 5. desember 1914 – 20. mars 1992) var ítalsk-brasilískur módernískur arkitekt og hönnuður. Hún hafði einkum áhuga á samfélagslegu og menningarlegu hlutverki arkitektúrs og blöndun alþýðilegra og módernískra þátta í nútímaarkitektúr. Hún átti oft erfitt með að njóta sannmælis fyrir hönnun sína í Brasilíu, þar sem hún vann mestan hluta ævinnar, þar sem hún var bæði útlendingur og kona.  Vinsældir hennar hafa farið vaxandi frá 2008 þegar yfirlitsrit verka hennar frá 1993 var endurútgefið.

Lina Bo Bardi er þekkt fyrir fjölmargar teikningar sem hún gerði til að þróa hugmyndir sínar um tengsl hefðar og nútíma, ljóðrænu og rökhyggju. Meðal þekktustu verka hennar eru "Glerhúsið" sem var heimili þeirra Pietro Maria Bardi frá 1951, Listasafnið í São Paulo 1957-1968 og frístundamiðstöðin SESC Pompéia í São Paulo 1977-1986. Hún fékkst líka við húsgagna- og skartgripahönnun. Bardi-skálin ("Bardi Bowl") er þekktur stóll eftir hana frá 1951.

Tilvísanir

Ítalskir arkitektar
Brasilískir arkitektar

Lina Bo Bardi


Nogometni stadion Guangzhou Evergrande je nogometni stadion u izgradnji u gradu Guangzhou, u kini. Na njemu bi u budućnosti trebao igrati kineski profesionalni nogometni klub Guangzhou Evergrande.  Stadion ima kapacitet od 100.000 mjesta, a otvaranje je planirano postavljeno je za 2022. godinu.

Tijekom natječaja, prijavljeno je 8 kandidata, iz Velike Britanije, Australije i SAD-a, a pobjednički dizajn, u obliku lotosa, djelo je američkog arhitekta Hasana Syeda, koji živi u Šangaju.

Gradnja stadiona vrijednog 12 milijardi juana (1,7 milijardi $) počela je 16. travnja 2020. Predviđeni trošak je 1.7 milijarda USD. Arena Evergrande, dizajnirana u obliku cvijeta lotosa, moći će primiti 100.000 posjetitelja, a trebala bi biti dovršena tijekom 2022. godine. Stadion će biti veći od Camp Nou, gdje domaće utakmice igra FC Barcelona.

Prema izjavama Xia Haijuna, predsjednik nekretninskog konglomerata Evergrande, očekuje se da će stadion pomoći podignuti kineski nogomet na novu razinu. Evergrande očekuje da će stadion postati nova svjetska arhitektonska atrakcija, u rangu Sydneyske opere i tornja Burj Khalifa u Dubaiju, te važan simbol kineskog nogometa u svijetu. Xia je izrazio nadu da će stadion biti domaćin otvaranju Azijskog nogometnog prvenstva 2023. godine. Osim prvenstva Azije, stadion bi, sa svojih 168 VIP loža i 16 VVIP loža, bi mogao ugostiti i konkretno FIFA Svjetsko klupsko prvenstvo, koji je predviđen da se igra u Kini 2021. godine. FIFA je odlučila odgoditi natjecanje zbog pandemije koronavirusa 2019./20., a novi datum još (po stanju u travnju 2020.) nije objavljen.

Tvrtka Evergrande, osim što gradi najveći nogometni stadion na svijetu, također planira u Kini izgraditi još 2 nogometne arene u Kini, s kapacitetom od najmanje 80.000 gledatelja. Još nije odlučeno gdje će se točno stadioni graditi, no Evergrande je ojbavio 6 prijedloga dizajna i zamolio fanove da odaberu 2. Od 6 predloženih rješenja, 3 dolaze iz Njemačke, te po jedan i Brazila, SAD-a i Velike Britanije.

Guangzhou Evergrande jedan su od najjačih nogometnih momčadi u Aziji. Otkad ih je 2010. preuzeo Evergrande, osvojili su 8 kineskih prvenstava i 2 azijske lige prvaka. Klub igra na gradskom stadionu Tianhe, kapaciteta 58.500 gledatelja, a u sezoni 2019. ga je u prosjeku gledalo po 46.000 gledatelja.

Izvori

Nogometni stadioni
Športski objekti u Kini
Nogomet u Kini

Stadion Guangzhou Evergrande


est un film américain réalisé par Bradley Cooper, sorti en 2023. Il s'agit d'un film biographique sur le compositeur et musicien Leonard Bernstein.

Il sera présenté en avant-première à la Mostra de Venise 2023 avant sa diffusion sur Netflix.

Synopsis

Leonard Bernstein épouse Felicia Montealegre en 1951. Leur mariage durera plusieurs dizaines d'années, malgré les relations homosexuelles du musicien.

Fiche technique

 Titre original :
 Réalisation : Bradley Cooper
 Scénario : Bradley Cooper et Josh Singer
 Musique : n/a
 Décors : Kevin Thompson
 Costumes : Mark Bridges
 Photographie : Matthew Libatique
 Montage : Michelle Tesoro
 Production : Fred Berner, Bradley Cooper, Amy Durning, Kristie Macosko Krieger, Todd Phillips, Martin Scorsese et Steven Spielberg
 Sociétés de production : Sikelia Productions, Amblin Entertainment, Fred Berner Films et Joint Effort
 Société de distribution : Netflix
 Budget : n/a
 Pays de production :
 Langue originale : anglais
 Format : couleur
 Genre : drame biographique
 Durée : 129 minutes
 Dates de sortie :
 Italie :  (Mostra de Venise)
 Monde :  (sur Netflix)

Distribution
 Bradley Cooper : Leonard Bernstein
 Carey Mulligan : Felicia Montealegre
 Matt Bomer :
 Maya Hawke : Jamie Bernstein
 Sarah Silverman : Shirley Bernstein
 Michael Urie : Jerome Robbins
 Gideon Glick : Tommy Cothran
 Jeremy Strong :
 Sam Nivola : Alexander Bernstein
 Miriam Shor : Cynthia O'Neal
 Alexa Swinton : Nina Bernstein

Production

Genèse et développement
Le projet d'un film biographique sur Leonard Bernstein débute avec Paramount Pictures. Martin Scorsese doit alors réaliser le film. Il décide finalement de se concentrer sur un autre projet de longue date, The Irishman. Bradley Cooper rejoint alors le projet comme réalisateur et comme acteur principal. Martin Scorsese reste lié au projet comme producteur, épaulé par Todd Phillips et Steven Spielberg. Steven Spielberg a un temps envisagé de réaliser lui-même le film, avant d'être convaincu par l'approche de Bradley Cooper et après avoir vu sa première réalisation, A Star Is Born (2018).

En janvier 2020, le projet est repris par Netflix, avec un tournage espéré pour 2021. En septembre 2020, le titre du film est révélé : Maestro.

Attribution des rôles
En septembre 2020, Carey Mulligan rejoint la distribution. Le mois suivant, Jeremy Strong est évoqué pour jouer John Gruen. En mars 2022, Matt Bomer est annoncé, suivi par Maya Hawke.

Tournage
Le tournage devait initialement débuter en 2021 à Los Angeles. Il ne débute finalement qu'en mai 2022. Les prises de vues ont lieu à Los Angeles ou encore à Tanglewood.

Distinction

Sélection
 Mostra de Venise 2023 : en compétition officielle

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2023
Film biographique américain
Film dramatique américain
Film sur le mariage
Film biographique sur un musicien
Film de Netflix
Film tourné à Los Angeles
Film tourné au Massachusetts
Film d'Amblin Entertainment

Maestro (film, 2023)


Stará Myjava este o comună slovacă, aflată în districtul Myjava din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 749 de locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Stará Myjava