Patronyme

 Baba Brinkman (1978-), rappeur et dramaturge canadien.
 Carl Gustaf von Brinkman (1764-1847), diplomate et écrivain suédois.
 Jacques Brinkman (1966-), joueur néerlandais de hockey sur gazon.
 Jasper Brinkman (1997-), joueur néerlandais de hockey sur gazon.
 Nienke Brinkman (1993-), coureuse de fond néerlandaise.
 Steve Brinkman (1978-), joueur canadien de volley-ball.
 Tamara Brinkman (1978-), actrice, animatrice de télévision et de radio néerlandaise.
 Thierry Brinkman (1995-), joueur néerlandais de hockey sur gazon.

Autres
 Nombre de Brinkman, nombre sans dimension utilisé en transfert thermique.
 Royal Brinkman, fournisseur et installateur en horticulture sous serre.

Brinkman


HMS Monmouth was the sixth "Duke"-class Type 23 frigate of the Royal Navy. She was the seventh ship to bear the name and was launched by Lady Eaton in 1991, being commissioned two years later.

Affectionately known as "The Black Duke", Monmouth was the only ship in service with the Royal Navy that has its name painted in black (all other RN vessels have their name in red) and flew a plain black flag in addition to the ensign. This is due to the dissolution of the title and the blacking out of the coat of arms of the Duke of Monmouth in 1685 following the Monmouth Rebellion against James II of England. Until her decommissioning, Monmouth carried the most battle honours of any ship name that was serving in the Royal Navy. HMS Monmouth was decommissioned on the 30 June 2021 and is now awaiting disposal in Fareham creek under the care of the disposal and reserve ships organisation.

Construction and career

1993–2000
Monmouth visited Wellington, New Zealand in June 1995 in company with , the first UK or US warship to visit New Zealand since the 1985 ANZUS dispute.

In February 1997, while being prepared for launch in poor weather, Monmouth Lynx helicopter slid off the side of the flight deck and sank off the Devon coast. The aircraft's crew were rescued by the ship's sea boat.

In October 1997, Monmouth, in company with  and , stood by off Pointe Noire in West Africa on Operation Kingfisher in readiness for evacuation in the aftermath of the First Congo War. On 11 February 1998, Monmouth was ordered to stand by off Sierra Leone as part of Operation Resilient to provide humanitarian assistance during the Sierra Leone Civil War. In 1999 Monmouth became the first major Royal Navy vessel to visit Dublin, Ireland, since the 1960s.

2001–2010
In early 2004 the ship was assigned to the Atlantic Patrol Task North. Between 2004 and 2006 she was commanded by Jerry Kyd. In 2006 Monmouth underwent operational sea training, conducted by Flag Officer Sea Training, in which she spent six weeks fighting off staged attacks by ships and submarines.

Monmouth returned to berth at her home port HMNB Devonport on 3 December 2007 having completed a circumnavigation of the globe, visiting Australia, New Zealand, and Hawaii and taking part in a FPDA exercise. In 2008 she went into refit and in 2009 deployed to the Persian Gulf, returning in April 2010. On 27 May 2010, she escorted the fleet of "little ships" commemorating the 70th anniversary of Operation Dynamo, the evacuation from Dunkirk on 27 May – 4 June 1940 of approximately 340,000 British and French soldiers, and one of the most celebrated military events in British history.

2011 onwards
Monmouth spent June 2011 in the Indian Ocean patrolling the waters off Somalia as part of the ongoing multi-national anti-piracy operations in the region. The deployment also saw her spend some time in Victoria, the capital of the Seychelles where she took part in the islands' independence celebrations.

In February 2012, Monmouth began a six-week refit period at Devonport's frigate shed, following on from a seven-month deployment in the Indian Ocean which began in 2011. For the refit, the ship was taken out of the water into an enclosed dry-dock.

In May 2013, she returned to her home port after a seven-month mission to the Persian Gulf. Monmouth also hosted an International Principal Warfare Officer's course in 2013. She participated in Exercise Joint Warrior in 2013. From October 2013, Monmouth was operating in home waters as the Fleet Ready Escort.

In June 2015, Monmouth emerged from an 18-month refit in Devonport for sea trials and made her first ever visit to Hamburg, Germany, in December.

In February 2016, Monmouth and her sister  participated in NATO exercise Dynamic Guard in Norwegian waters. In August, Monmouth, in company with  and , anchored off Bournemouth for the town's annual air festival. By September, she was exercising in Canadian waters and was involved in the rescue of an injured Canadian fisherman  east of Nova Scotia.

In March 2017, Monmouth sailed from Devonport to relieve  in the Persian Gulf; in May she was participating in Combined Task Force 150 when they stopped and searched a fishing boat in the Indian Ocean discovering  of cannabis and  of heroin. In June 2017, Monmouths Wildcat rescued a crewman from the sunken merchant tanker Rama 2 and transferred them to  for treatment. She returned to the UK in time for Christmas 2017.

Monmouth was deployed on 23 August 2018 from Plymouth as escort for the aircraft carrier , as she sailed to the eastern seaboard of the United States for 'Westlant 18', during which the carrier conducted F-35 Lightning II flying trials. The task group consisted of  and possibly a Royal Navy submarine. HMS Monmouths Wildcat HMA2 helicopter, nicknamed "Blackjack", of 213 Flight, 815 NAS, became the first Wildcat to land aboard HMS Queen Elizabeth on 3 September 2018.

The ship prepared to go into refit in early 2019, and her ship's company became the Starboard crew of sister ship  which is forward-deployed to Bahrain until 2022. By the end of 2020 the ship was reported to have been stripped of weapons and sensors and laid up. On 22 March 2021, it was announced that both Type 23 frigates Monmouth and Montrose would be decommissioned earlier than planned as part of the Ministry of Defence's Integrated Review. As a result of this decision, Monmouth did not undergo a life extension refit as other members of her class have, and is currently awaiting disposal. Monmouth was decommissioned on 30 June 2021.

Related images

Affiliations
1st The Queen's Dragoon Guards
Royal Monmouthshire Royal Engineers
No. 70 Squadron RAF
No. 19 Squadron RAF
Monmouth (town)
Worshipful Company of Drapers

References

External links

Frigates of the United Kingdom
History of Monmouth, Wales
Ships built on the River Clyde
1991 ships
Type 23 frigates of the Royal Navy

HMS Monmouth (F235)


Gustav Heinrich Gans Edler Herr zu Putlitz (* 20. März 1821 auf Gut Retzin, Prignitz; † 5. September 1890 ebenda) war ein deutscher Gutsbesitzer, Schriftsteller, Theaterintendant und Politiker. Von 1888 bis zu seinem Tod war er Mitglied des Preußischen Herrenhauses.

Familie
Gustav Gans Edler Herr zu Putlitz stammte aus dem märkischen Uradelsgeschlecht Gans zu Putlitz in der Prignitz. Die Familie hatte das Ehrenamt des Erbmarschalls der Kurmark Brandenburg inne, das zu einem erblichen Sitz im Preußischen Herrenhaus berechtigte.

Gustav zu Putlitz war zweites Kind und ältester Sohn des Gutsbesitzers und Herrenhausmitglieds Eduard Gans Edler Herr zu Putlitz (1789–1881) und dessen Ehefrau Caroline, geborene von Guretzky. Sein jüngerer Bruder Eugen wurde ebenfalls Mitglied des Herrenhauses.

Gustav zu Putlitz heiratete am 18. Mai 1853 Elisabeth Gräfin von Königsmarck (1825–1901), eine Tochter des kurmärkischen Landtagsabgeordneten Adolf Graf von Königsmarck und dessen Ehefrau Josephine, geborene von Miaskowska. Er lebte mit ihr im Königsmarckschen Palais in Berlin, das seinem Schwiegervater gehörte. Aus der Ehe gingen sechs Kinder hervor:
 Stephan (1854–1883), Professor für Nationalökonomie
 Konrad (1855–1924), Gutsherr und Herrenhausmitglied
 Wolfgang Gans zu Putlitz (1857–1931)
 Joachim Gans zu Putlitz (1860–1922)
 Lita zu Putlitz (1862–1935)
 Victor Gans zu Putlitz (1865–1867)

Leben
Gustav zu Putlitz studierte Jura in Berlin und Heidelberg. Er wurde 1842 Mitglied des Corps Guestphalia Heidelberg. Den Militärdienst leistete er beim 2. Garderegiment zu Fuss in Berlin, bevor er ab 1846 einige Zeit bei der Provinzialregierung in Magdeburg arbeitete. Er wollte zunächst die diplomatische Laufbahn einschlagen. Im Januar 1848 trat er eine längere Kavaliersreise nach Italien an, von der er im Mai 1848 nach Retzin zurückkehrte. In dieser Zeit entwickelte sich seine sehr freundschaftliche Beziehung zu Willibald Alexis (1798–1871), die bis zu Alexis' Tod bestand und sich prägend auf Gustavs eigene schriftstellerische Ambitionen auswirkte. Immer häufiger trat er mit seinen literarischen Arbeiten und Bühnenstücken an die Öffentlichkeit. 1850 veröffentlichte er das Märchenbuch Was der Wald sich erzählt, das vom Publikum gut angenommen wurde. Schließlich gab er denn auch die Laufbahn im Staatsdienst auf und widmete sich ab 1853 10 Jahre lang der Bewirtschaftung des väterlichen Gutes Retzin. 1856 beauftragte er Eduard Neide mit der Verschönerung des Gutsparks.

1863 trat Gustav zu Putlitz auf Anregung seines Freundes, des bisherigen Schweriner Hoftheaterintendanten Friedrich von Flotow (1812–1883), die Generalintendantur am großherzoglichen Theater in Schwerin an und blieb dort bis 1867. Noch 1867 übernahm er für ein Jahr, dem besonderen Wunsche des Kronprinzen Friedrich Wilhelm von Preußen (1831–1888) – späterer Kaiser Friedrich III. – folgend, das Amt des Hofmarschalls des kronprinzlichen Hofes in Potsdam. In den 1870er Jahren leitete Gustav zu Putlitz dann längere Zeit die Redaktion der Spenerschen Zeitung in Berlin. 1873 übernahm Putlitz auf Wunsch des Großherzogs Friedrich I. von Baden (1826–1907), Schwiegersohn Kaiser Wilhelms I., die Leitung des Karlsruher Hoftheaters. Im Sommer 1889 trat er aus Altersgründen von dieser Position zurück, um seinen Lebensabend im heimatlichen Retzin zu verbringen.

Ab 1888 war Gustav zu Putlitz Senior der Familie und dadurch Erbmarschall der Kurmark Brandenburg, als solcher außerdem auch erbliches Mitglied im Preußischen Herrenhaus, der ersten Kammer des Landtages. Alters- und krankheitsbedingt nahm er den Herrenhaussitz jedoch nicht ein. Noch kurz vor seinem Tode erlebte er seine Wahl zum Ehrenmitglied des Deutschen Bühnenvereins.

Gustav Gans war ferner Präsident des deutschen Bühnenvereins und schrieb in der zweiten Hälfte des 19. Jahrhunderts vielgelesene Märchenbücher sowie seine Kindheits- und Jugenderinnerungen in der Prignitz unter dem Titel Mein Heim. Seine heute vergessenen frühen Märchenbücher wie Was sich der Wald erzählt oder Vergißmeinnicht erlebten bereits im Jahr 1900 ihre 50. Auflage. Der rege briefliche Austausch, den er mit Schriftstellerkollegen wie Paul Heyse und Willibald Alexis führte, wurde zum größten Teil zerstört.

Ehrungen
Die Karlsruher Putlitzstraße erinnert seit 1897 an Gustav Gans zu Putlitz.
 Medaille für Kunst und Wissenschaft (Mecklenburg-Schwerin) (1861)

Werke
Eine Auswahl:
 Das Pfand der blauen Schleife, 1846
 Was sich der Wald erzählt, 1852 ()
 Arabesken, 1854 Digitalisierte Ausgabe (Bd. 1)
 Testament der Großen Kurfürsten, 1858
 Brandenburgische Geschichten, 1862
 Rolf Berndt, 1879
 Mein Heim, Berlin 1885 (Neuauflage Berlin 2012)

Literatur

 Elisabeth zu Putlitz,  geb.  Gräfin  Königsmarck:  Gustav  zu  Putlitz.  Ein Lebensbild. Aus Briefen zusammengestellt und ergänzt. 3 Bände. Verlag von Alexander Duncker, Berlin 1894.
 Lita zu Putlitz:  Zur  Erinnerung  an  Elisabeth  zu  Putlitz,  geb.  Gräfin  Königsmarck.  Als Manuskript gedruckt. Perleberg o. J. [1901], S. 102–118, 120–150.
 Lita zu Putlitz: Aus dem Bildersaal meines Lebens 1862–1931, Leipzig 1931.

Weblinks

 Manuskripte und Briefe Putlitz' in Archiven und Bibliotheken
 Autographen Gustav Heinrich Gans zu Putlitz' in den Digitalen Sammlungen der Badischen Landesbibliothek

Einzelnachweise

Mitglied des Preußischen Herrenhauses
Theaterintendant
Exzellenz (Preußen)
Autor
Theaterwissenschaftler
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Person (Karlsruhe)
Intendant (Mecklenburgisches Staatstheater Schwerin)
Gustav
Gustav
Deutscher
Geboren 1821
Gestorben 1890
Mann

Gustav Gans zu Putlitz


Barselóna-hérað er hérað í Katalóníu á norðaustur-Spáni. Héraðið er 7.726km2 að stærð og á mörk að héruðunum Tarragona, Lleida og Girona. Íbúar eru yfir 5,6 milljónir (2020). Barselóna er helsta borgin. Minni borgir eru L'Hospitalet de Llobregat, Badalona, Cerdanyola del Vallès, Martorell, Mataró, Granollers, Sabadell, Terrassa, Sitges, Igualada, Vic, Manresa og Berga.

Hæsta fjallið er Pedraforca, um 2.500 metra hátt og er það nálægt Pýreneafjöllum.

Katalónía

Barselóna-hérað


În Junglă este un film american de animație regizat de animatorul Steve Williams, cu un scenariu scris de Ed Decter, John J. Strauss, Mark Gibson și Philip Halprin. A fost produs de Walt Disney Pictures, Fliind al 47-Lea Film Animat De Disney. Hoytyboy Pictures, Sir Zip Studios și Contrafilm. A fost lansat în cinematografepe 14 aprilie 2006 de către Buena Vista Pictures. Filmul a primit critici negative și a făcut încasări de 102 milioane dolari, la un buget de 80 de milioane de dolari. Un joc video care a coincis cu filmul a fost lansat de asemenea.

În Junglă


Baki Mercimek, (d. 18 Eylül 1982, Hollanda), Hollanda doğumlu Türk eski millî futbolcudur.

Kulüp kariyeri
Futbola sekiz yaşında Ajax altyapısında başladı. 1999 yılında HFC Haarlem takımına, 2000 yılında ise Premier League takımlarından Sunderland'e transfer oldu. Sonralar Beşiktaş'a transfer edildi. Sunderland'in ardından 2002 yılında Hollanda liginde mücadele eden Telstar takımında kiralık olarak oynadı. 2003'te Gençlerbirliği'ne transfer olarak Süper Lig kariyerine başladı. Bu takımda 3 sezon görev aldıktan sonra Beşiktaş'a transfer oldu. Beşiktaş'ta sözleşmesi bittikten sonra Ankaraspor'a transfer olmuştur fakat Ankaraspor'un TFF kararıyla küme düşürülmesinden sonra MKE Ankaragücü'ne kiralandı. Devre arasında ise Diyarbakırspor'a kiralandı. 2010-2011 sezonunda ise Karşıyaka ile anlaştı.

2010-11 sezonunun sonunda Karşıyaka'yla sözleşmesini fesh ederek Bugsaşspor'a transfer oldu.
2013-2014 sezonunda Gaziosmanpaşa ile anlaşmış ve bu takımın formasını terletmiştir.

2014-2015 sezonu sonunda futbolu bırakmıştır.

2021 yılında Gençlerbirliği sportif direktörlük görevine getirildi.

Millî takım kariyeri
8 kez millî takımlara çağrılan Baki Mercimek, 2 kez Türkiye U-21, 5 kez Türkiye A2, 1 kez de Türkiye A Millî forması olmak üzere toplam 8 kez millî formayı giymiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

1982 doğumlular
Amsterdam doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Türk gurbetçi futbolcular
HFC Haarlem futbolcuları
Sunderland AFC futbolcuları
SC Telstar futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Beşiktaş JK futbolcuları
Ankaraspor futbolcuları
MKE Ankaragücü GSK futbolcuları
Diyarbakırspor futbolcuları
Karşıyaka SK futbolcuları
Başkent Şafakspor FK futbolcuları
Türkiye millî futbol takımı futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Defans futbolcuları
2. Lig futbolcuları
Gaziosmanpaşa SK futbolcuları
Türkiye A2 millî futbol takımı futbolcuları
Türk asıllı Hollandalılar

Baki Mercimek


Glass er en amerikansk superheltefilm skrevet, produceret og instrueret af M. Night Shyamalan. Filmen er en crossover og efterfølger til Shyamalans tidligere film Unbreakable (2000) og Split (2016) og er den sidste film i Unbreakable-trilogien. Bruce Willis, Samuel L. Jackson, Spencer Treat Clark og Charlayne Woodard gentager deres roller fra Unbreakable, mens James McAvoy og Anya Taylor-Joy gentager deres roller fra Split, med Sarah Paulson, Adam David Thompson og Luke Kirby i nye roller i denne film. I filmen bliver figuren David Dunn låst inde på et mentalsygehus sammen med sin ærkefjende Mr. Glass og multi-personligheden "The Horde" og må kæmpe mod en psykiater, der er ude på at bevise, at trioen rent faktisk ikke har superhelte-evner.

Medvirkende
 James McAvoy som Kevin Wendell Crumb
 Bruce Willis som David Dunn
 Samuel L. Jackson som Elijah Price
 Sarah Paulson som Dr. Ellie Staple
 Anya Taylor-Joy som Casey Cooke
 Spencer Treat Clark som Joseph Dunn
 Charlayne Woodard som Fru Price
 Adam David Thompson som Daryl
 Luke Kirby som Pierce

Referencer

Eksterne henvisninger

Film fra Universal Pictures
Film instrueret af M. Night Shyamalan
Engelsksprogede film
Amerikanske film fra 2019
Science fiction-film fra USA
Thrillerfilm fra USA

Glass (film fra 2019)


Campanula alaskana er tegund af klukkuætt (Campanulaceae), ættuð frá norðvestur Norður-Ameríku (Aleut-eyjar, Alaska, Yukon, Breska-Kólumbía, Washington ). Henni var fyrst lýst af Asa Gray 1886 sem Campanula rotundifolia var. alaskana og gerð að tegund af William Wright 1918.

Tilvísanir

Bláklukkur

Campanula alaskana


خيرمان داريو لوكس  (مواليد 7 يونيو 1982 في كاركارانيا - الأرجنتين) لاعب كرة قدم أرجنتيني يلعب حاليًا لصالح نادي ديبورتيفو لاكورونيا الإسباني منذ عام 2011 في مركز حراسة المرمى.

مسيرته الكروية
لعب خيرمان لوكس خلال مسيرته الاحترافية مع 3 أندية في تسعة عشر موسمًا ولم يسجل خلالها أي هدف ضمن 200 مباراة. حيث فاز في موسم واحد بالكأس وفي ثلاثة مواسم بالدوري.

خاض خيرمان لوكس مسيرته مع نادي ريفر بليت في موسم 2001–02 في المرة الأولى ليلعب معه ستة مواسم ثم في موسم 2017–18 واستمر معه طيلة ثلاثة مواسم، مشاركًا طوالها في 65 مباراة ولم يسجل أي هدف. ثم انتقل إلى نادي ريال مايوركا في موسم 2007–08 ليلعب معه أربعة مواسم، حيث شارك في 29 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا. لينتقل بعدها إلى نادي ديبورتيفو لاكورونيا في موسم 2011–12 ليلعب معه ستة مواسم، مشاركًا في 106 مباراة ولم يسجل أي هدف أيضًا.

الألقاب والإنجازات

على مستوى الأندية

ريفر بليت
 دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني: 2002 ، 2004

ديبورتيفو لاكورونيا
 دوري الدرجة الثانية الإسباني: 2011–2012

على المستوى الدولي
 كأس العالم تحت 20 سنة لكرة القدم: 2001
 الألعاب الأولمبية الصيفية: 2004

روابط خارجية

مراجع

أرجنتينيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
أرجنتينيون من أصل فرنسي
أشخاص على قيد الحياة
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
حراس مرمى كرة قدم رجالية
رياضيون أرجنتينيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون من محافظة سانتا
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو الدوري الإسباني الدرجة الثانية
لاعبو دوري الدرجة الأولى الأرجنتيني
لاعبو ديبورتيفو لاكورونيا
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو ريفر بليت
لاعبو كأس القارات 2005
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم أرجنتينيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم رجالية أرجنتينيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 2004
لاعبو كرة قدم مغتربون أرجنتينيون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من محافظة سانتا
لاعبو منتخب الأرجنتين تحت 20 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب الأرجنتين لكرة القدم
مواليد 1982

خيرمان لوكس


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Vrakúň enthält die sechs eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Vrakúň im Okres Dunajská Streda.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

!
Vrakun


Mazaea es un género con siete especies de plantas fanerógamas perteneciente a la familia de las rubiáceas.

Es nativa del  Caribe.

Especies
Acrosynanthus jamaicensis Howard & Proctor
Acrosynanthus latifolius Standl.
Acrosynanthus minor Urb.
Acrosynanthus ovatus Urb.
Acrosynanthus parvifolius Britton ex Standl.
Acrosynanthus revolutus Urb.
Acrosynanthus trachyphyllus Standl.

Referencias

Rondeletieae

Acrosynanthus


ඇදුම් මැසීමේ දී හා විලාසිතා නිර්මාණයේදී නිදර්ශණයක් යනු යම් ඇඳුමකට සමාන වෙනත් ඇදුම් නිපදවීමේදි පිටපත් කිරීම සදහා යොදා ගන්නා මුල් ඇදුම හෝ  රෙදි කැපීමට හා එකලස් කිරීමට පෙර ඇදුමේ කොටස් අදාල රෙදි කැබැල්ල මතට පිටපත් කිරීම සදහා යොදා ගන්නා කඩදාසි හෝ කාඩ්බෝඩ් පතෝරම් වේ. (සමහරක් විටදී කඩදාසි නිදර්ශක ලෙස හැදින්වේ)

නිදර්ශන නිර්මාණය හෝ නිදර්ශණ කැපීම යන නිදර්ශන නිර්මාණය කිරීමේ කලාවයි. විවිධ මෝස්තර විශාල ප්‍රමාණයක් සදහා නිදර්ෂණ නිපද විය හැකි මූලික නිදර්ශක ස්ලෝප හෝ බ්ලෝක් ලෙස හදුන්වනු ලැබේ.

ගෘහස්ථ මැසීම් සඳහා භාවිතාකරන පතරොම්

ගෘහස්ථ මැසීම් සඳහා භාවිතාකරන පතරොම් සාමාන්‍යයෙන් ටිෂූ කඩදාසි මත මුද්‍රණය කර මැසීම් උපදේශ හා රෙදි සඳහා වූ යෝජනා ඇතුළත් පැකට්ටු තුළ විකුණනු ලැබේ. නූතන රටා මිළ, ප්‍රමාණය, විලාසිතා හා මැසීමේ දක්ෂතා මට්ටම්වලින් විවිධ පරාසවලින් මිළ දී ගත හැකි අතර එමඟින් පාරිභෝජකයන්ගේ අවශ්‍යතා ඉතා හොඳින් ඉටු වේ.

ගෘහස්ථ මැසීම් සඳහා භාවිතාකරන පතරොම් ශ්‍රේණිගත කර ඇත. එනම් ඒවා මුල් නිපැයුමට වඩා විශාල හා කුඩා ප්‍රමාණවලට ගැ‍ළපෙන පරිදි නැවත ඇඳ ඇත. එබිනෙසර් බටරික් ශ්‍රේණි කරන ලද ගෘහස්ථ මැසීම් සඳහා භාවිතාකරන පතරොම් වල වානිජමය නිෂ්පාදනය 1963 දී හඳුන්වා දෙන ලදී. (වික්ටෝරියන් මැහුම්කරුවන් විසින් භාවිතා කරන ලද ශ්‍රේණි කරන පද්ධතියක් මත පදනම්ව) එහිදී ඔවුන් විසින් පිරිමි හා ළමා ඇඳුම් සඳහා අතින් අඳින ලද රටා විකුණන ලදී. 1866 දී බටරික් කාන්තා ඇඟළුම් සඳහා ද රටා නිපදවන ලද අතර වර්තමානයේ ගෘහස්ථ මැසීම් රටා‍වෙළඳ පොළෙහි හදවත ලෙස පවතින්නේ එයයි.

වර්තමානයේ ගෘහස්ථ  මසන්නෙකුට ඇයගේ ශරීර මිනුම් හා ශරී‍රයේ හැඩයට‍අනුව සකසා ගත හැකි පරිගණකගත රටා සපයන යෙදුම් ද ඇත. 3D තාක්ෂණය මඟින් ගෘහස්ථ මසන්නෙකුට අදාල ඇඳුම නිම කළ එය පැලදීමෙන් පසු දිස්වන ආකාරය ඇඳුම මැසීමට පෙරම දැක බලා ගැනීමට අවස්ථා ලබා දෙයි. මෙය කාලය මෙන්ම අවශ්‍ය පරීක්ෂක ඇඳුම් ගණන අඩු කරයි.

රටා නිර්මාණ ග්‍රන්ථ

රටා නිර්මාණ ග්‍රන්ථ යනු විවිධ ඇඳුම් නිපදවීම සඳහා උපදෙස් හා සටහන් ඇතුළත් උපදෙස් මැනුවලයකි. ඒවා මූලිකවම ඇත්තේ පුද්ගලික හා අධ්‍යාපනික කටයුතු උදෙසාය.

භාවිත (Custom) ඇඳුම් නිර්මාණකරණය සඳහා භාවිතාකරන පතරොම්
භාවිත ඇඳුම් නිර්මාණකරණය සඳහා භාවිතාකරන පතරොම් නිර්මාණ ක්‍රම 3න් එකක් බොහෝ විට සේවයේ යොදවයි. තල රටා ක්‍රමය ආරම්භ වන්නේ ප‍තොරමක නිර්මාණයත් සමඟය. එය පලඳින්නාගේ මිනුම්වලට අනුව තනන ලද ආභරණ - කර උඩුකය ඇඳුම් හා පටු සාය සඳහා වූ මූලික රටාවයි. මෙම පතොරම් සාමාන්‍යයෙන් බර අඩු කාඩ්බෝඩ් හෝ ටැග් බෝඩ් මඟින් නිපදවන අතර එහි විලාසිතා විස්තර ඇතුළත් නොවේ. ටොයිල්ස් (UK) හෝ මස්ලින්ස් (US) ලෙස හඳුන්වන ආදර්ශ ඇඳම් පැලදුම් මාලාවක් සකස් කිරීම තුළින් පතොරමේ හැඩය ස්ථිර කරගත් පසු එය බොහෝමයක් රෙදි පිළි විලාසිතා සඳහා කර, අත් හා එවැනි දේ වෙනස් කරමින් විවිධ රටා නිපදවීම සඳහා යොදා ගත හැක.

කටු සටහන් ක්‍රමය බහුලව භාවිතා වන්නේ පිරිමි රෙදි පිළිවලදීය. එයට විවිධ සරල රේඛා හා වක්‍ර යොදා ගෙන අදාල රටාව ඍජුවම රටා පත්‍රය මතට සටහන් කිරීම ඇතුළත් වේ. එය ඔබගේ දැන ගැනීම සදහා ප්‍රයෝජනවත් වේ.

රටා පැළඳවීමේ (Draping)  ක්‍රමය වඩා සිත් ගන්නා හා ආවේණික සැලසුම් සඳහා යොදා ගන්නා අතර ඒවා තල රටා ක්‍රමය මඟින් සිදු කර ගැනීම අපහසු වේ. එයට ඇඳුම් ආකාරයක් මත ඍජුවම අදාල රෙද්ද සවි කර මස්ලින් ආදර්ශ රටාවක් නිපදවා ඉන් පසුව එය කඩදාසි රටාවක් මතට පිටපත් කිරීම හෝ අදාල නිර්මාණය කරන ලද මස්ලින් එකම රටාවක් සේ යොදා ගැනීම ඇතුළත් වේ.

මැසීම

පතරොම (මැසිම)


Skuldelev 5 er et vikingeskib og handelsfartøj, der blev fundet i Roskilde Fjord sammen med de andre Skuldelevskibe. Vraget blev fundet allerede i 1959 ved en dykkerundersøgelse.

Skibet har været omkring 17 m langt, 2,5 m bredt og haft en dybdegang på 1,1 m. Der har været 16 årer, og det er dateret til 1024. Det er et krigsskib, sandsynligvis af typen snekke.

Skuldelev 5 hører blandt til de mindste langskibe i en krigsflåde og er ideelt til sejlads i de indre, danske farvande og i de korte, krappe bølger på Østersøen. Skibet er et mindre krigsskib fra vikingetiden, ca. 1030. Skibet har muligvis været et leddingskib, dvs. at det ikke blot har indgået i det lokale forsvar, men også som en af de mindste enheder i Danmarks datidige flåde.

Konstruktion

I modsætning til de øvrige Skuldelevskibe er det lille langskib fra begyndelsen bygget af både nyt træ og genbrugstømmer. Få år før skibet sænkes i spærringen, bliver det desuden repareret med nyt og genbrugt træ. Langs den øverste bordgang ses endnu dele af skjoldremmen til krigernes skjolde, og på 6. planke i bagbord side agter er spor efter en indskåret dekoration.

Rekonstruktioner

Siden fundet blev gjort er der udført flere rekonstruktioner af Skuldelev 5, og disse inkluderer:
 Helge Ask - Roskilde, 1991
 Lindheim Sunds - Ollerup, 1977
 Sebbe Als - Augustenborg, 1969
 Glad av Gillberga - Värmlands län, 1998

Helge Ask
Vikingeskibsmuseets rekonstruktion af Skuldelev 5, Helge Ask, kan ses i Museumshavnen. Helge Ask er bygget på museet i 1990-91 af eg, fyr og ask. Af det oprindelige skib er ca. 65% bevaret. Bunden og næsten hele bagbord side er intakt, så det har været relativt let at rekonstruere den manglende styrbords side.

Skibet er hovedsageligt fremstillet af genbrugstømmer, hvilket adskiller det fra de øvrigt skuldelevskibe.

Se også
 Rekonstruktioner af vikingeskibe

Referencer

Eksterne henvisninger

Skuldelev-skibene

Skuldelev 5


Lucia Ripamonti (născută Maria Ripamonti; ) a fost o călugăriță italiană de confesiune romano-catolică, membră a congregației . Numele său religios era Lucia dell'Immacolata Ripamonti.

Viața
Născută în Acquate, la 26 mai 1909, era ultimul din patru copii din familia sa. Ea a fost botezată la 30 mai, în același an. A fost educată de către preotul paroh Don Luigi Piatti.

În 1932, a plecat la Brescia unde a fost admisî în congregația Ancelle della carità, făcând jurământul veșnic în 1938 sub numele de Lucia dell'Immacolata.

Mai târziu, a fost diagnosticată cu o boală gravă și atunci i-a oferit suferința sa lui Dumnezeu ca o ispășire pentru bolnavii pe care îi îngrijea în spital. Era foarte devotată .

Lucia Ripamonti a murit în 1954 la spitalul pediatric Ronchettino și a fost îngropată în Brescia, în capela congregației.

Beatificarea
Procedura de beatificare a Luciei Ripamonti a fost deschisă în anul 1992 în orașul Brescia. Papa Francisc i-a confirmat beatificarea în mai 2019.

Note

Nașteri în 1909
Decese în 1954
Italieni din secolul al XX-lea
Romano-catolici italieni
Catolici venerați

Lucia Ripamonti


El Torneo Clausura 2012 fue el 28º torneo corto desde la creación del formato de un campeonato Apertura y Clausura, que se juega en la Primera División de El Salvador. La competencia fue ganada por Club Deportivo Águila que conquistó el decimoquinto título de su historia y ganó el derecho para participar en la Concacaf Liga Campeones 2012-13.

La temporada comenzó el 7 de enero y finalizó el 6 de mayo de ese mismo año. Al igual que años anteriores, la liga se compone de 10 equipos, cada uno jugando partidos de local y visita contra los otros clubes para un total de 18 partidos. Los cuatro mejores equipos al final de la temporada regular tomaron parte de las semifinales. También existió una tabla de posiciones acumulada con respecto al torneo anterior, para decidir el descenso a Segunda División.

La empresa que posee los derechos exclusivos para transmitir por televisión en El Salvador y Estados Unidos es Telecorporación Salvadoreña, a través de canal 4.

Equipos participantes
<div style="position:relative;">

Tablas de clasificación

Torneo Clausura 2012

Pts = Puntos; PJ = Partidos Jugados; G = Partidos Ganados; E = Partidos Empatados; P = Partidos Perdidos; GF = Goles Anotados; GC = Goles Recibidos; Dif = Diferencia de gol

Tabla acumulada

Calendario

Fase de clasificación

Juego de desempate por el cuarto lugar
{{Partidos
|local       = FAS
|visita      = Once Municipal
|resultado   = 3:0 '(0:0)
|fecha       = 18 de abril de 2012
|estadio     = Estadio Cuscatlán
|ciudad      = San Salvador, 19 h
|refe        = Joel Aguilar
|goleslocal  = Teruel Pimentel
|golesvisita =
}}

 Semifinales

 Final

 Premios y reconocimientos

 Goleadores
El periódico El Gráfico premia al goleador de cada torneo con el trofeo Hombre Gol''.

Portero menos vencido

Jugador más disciplinado

Entrenador con más victorias

Mejor novato

Referencias

2012
El Salvador en 2012
Fútbol en 2012

Torneo Clausura 2012 (El Salvador)


Sebastian T.W. Kristiansen (født 1983) er en dansk musiker, billedkunstner og videoinstruktør. Uddannet på Det Kgl. Danske Kunstakademi i 2010.

Han er sanger og sangskriver i The Setting Son. Guitarist i Emma Acs & the Inbred Family. Sanger og guitarist i the Mayflower Pussyfarm, og stod derudover bag projektet The 1st fra 2014.

Diskografi
 The Setting Son: Before I Eat My Eyes and Ears (2012), Spring of Hate (2009), The Setting Son (2007)

 Emma Acs: Give Into Whatever (2015), Champagne (2011)

 The 1st (2014)
 The Mayflower Pussyfarm: A Cosmic Medicine Show (2017)

Videografi
 TJ & the Reasons to Live - Follow You (2016) (Instruktør, fotograf, klipper, animation og colorist)

 Tj & the Reasons to Live - What Have I Done (2016) (Instruktør, fotograf, klipper, animation og colorist)

 Childrenn - Handcuffed (2016) (Instruktør, fotograf, klipper, animation og colorist)
 Emma Acs - Tlf Duet (2016) (Fotograf)
 She Talks - Tangled up in Blue (2015) (Instruktør, fotograf, klipper, animation og colorist)
 Emma Acs - Magnetic Field (2015) (Fotograf)
 Emma Acs - Ktown (2015) (Fotograf, klipper, animation og colorist)
 Wizard of Love - A Stranger to You (2015) (Animation)
 D/troit - The 45 (2014) (Klipper og colorist)
 Emma Acs - Balloon Farm (2013) (Klipper)
 Den Syvende Søn - Hun Sagde Han Sagde (2013) (Klipper og colorist)
 Emma Acs - Green Stars and an Orange Sun (2011) (Klipper)
Festival:

Cph Pix 2016 (Music + Video)

Sangere fra Danmark
Guitarister fra Danmark
Billedkunstnere fra Danmark

Sebastian T.W. Kristiansen


اقتصاد (علم): الاقتصاد هو فرع من فروع العلوم الاجتماعية، ويهتم بدراسة عملية إنتاج، وتوزيع، واستهلاك السلع، والخدمات.
 اقتصاد: هو كيفية استخدام الأشخاص، أو الدول للبيئة المحيطة بهم لتحقيق احتياجاتهم.

 القدس عاصمة فلسطين

اقتصاد (توضيح)


Ženski odbojkaški klub "Sinj" (ŽOK Sinj"; Sinj) je ženski odbojkaški klub iz Sinja, Splitsko-dalmatinska županija, Republika Hrvatska.
U sezoni 2020./21. "Sinj" se natječe u "Prvoj hrvatskoj ženskoj odbojkaškoj ligi", ligi drugog stupnja odbojkaškog prvenstva Hrvatske za žene.

O klubu
ŽOK "Sinj" je osnovan 2000. godine na inicijativu Ivice Zorice, nastavnika tjelesnog odgoja u OŠ "Marka Marulića" iz Sinja, te dugogodišnjeg nogometaša sinjskog "Junaka" (najbolji strijelac u povijesti) i još nekoliko dalmatinskih klubova.
Klub je od sezone 2001./02. do 2012./13. bio član "Druge hrvatske odbojkaške lige – Jug", koju su osvojile četiri puta, te proi tom sudjelovale u kvalifikacijama za popunu "1. B hrvatske lige", čije su članice postale u sezoni 2013./14., ali su se reorganizacijom ligaškog natjecanja od sezone 2014./15. "1. B hrvatskoj ligi – Jug", koju osvajaju u sezoni 2019./20., koja prekinuta prije kraja radi pandemije COVID-19, sa "Sinjom" na prvom mjestu, koji je proglašen prvakom.
Klub se od sezone 2020./21. natječe u "Prvoj hrvatskoj ligi".
2020. godine je također objavljena klupska monografija "ŽOK Sinj – dvadeset godina odbojke u Sinju", autora Ivice Zorice.

Uspjesi
 1. B hrvatska liga – Jug
 prvakinje: 2019./20.
 drugoplasirni: 2017./18., 2018./19.

 2. hrvatska liga – Jug / 2. A hrvatska liga – Jug
 prvakinje: 2004./05., 2005./06., 2011./12., 2012./13.
 drugoplasirane: 2006./07.

Pregled plasmana po sezonama

Poznate igračice

Poznati treneri
 Ivica Zorica

Unutarnje poveznice
 Sinj

Vanjske poveznice
 ok-sinj.hr – službene stranice
 ŽOK Sinj, facebook stranica
 localgymsandfitness.com, ŽOK Sinj
 natjecanja.hos-cvf.hr, ŽOK SINJ
 ossdz.hr, ŽOK SINJ
 sportilus.com, ŽENSKI ODBOJKAŠKI KLUB SINJ

Izvori

 ok-sinj.hr, Ženski odbojkaški klub Sinj, pristupljeno 1. siječnja 2021.
 crovolleyball.com, Ženski odbojkaški klub Sinj , objavljeno 1. ožujka 2021., pristupljeno 31. ožujka 2021.
 sinj.hr, Ženski odbojkaški klub Sinj, pristupljeno 1. siječnja 2021.
 sportsinj.com, Članstvo, pristupljeno 1. siječnja 2021.
 helio.com, Šport u Sinju – Žok Sinj , pristupljeno 1. siječnja 2021.
 poslovna.hr, ŽENSKI ODBOJKAŠKI KLUB SINJ
 fininfo.hr, ŽOK "SINJ"
 bisnode.hr, ŽENSKI ODBOJKAŠKI KLUB "SINJ"

Hrvatski ženski odbojkaški klubovi
Šport u Sinju

ŽOK Sinj


Sphyrna es un género de tiburón martillo de la familia Sphyrnidae.

Especies
Este género contienen las siguientes especies:
Sphyrna corona (S. Springer, 1940)
Sphyrna couardi (Cadenat, 1951)
Sphyrna lewini (E. Griffith & C. H. Smith, 1834)
Sphyrna media (S. Springer, 1940)
Sphyrna mokarran (Rüppell, 1837)
Sphyrna tiburo (Linnaeus, 1758)
Sphyrna tudes (Valenciennes, 1822)
Sphyrna zygaena (Linnaeus, 1758)

Referencias

Enlaces externos

Sphyrnidae
Géneros de peces

Sphyrna


Kangtega, Kantega eller Snow Saddle er et bjerg i Khumbu-regionen af Himalaya i Nepal. Toppen ligger på 6 782 meter over havet og indgår i den del af Himalaya som kaldes Mahalangur Himal.

Beskrivelse
Kangtega rejser sig i en sadelformet bjergside, som har givet bjerget det engelske kaldenavn "Snow Saddle". Sadlen spænder fra Khumbu til Hinkudalen og har Thamserku som nabo i nord.

Kangtega ligger i Solukhumbu-distriktet. De nærmeste bjerge er Thamserku, Kyashar, Malangphutang, Kusum Kanguru, Ama Dablam, og Peak 41, med stigende afstande.

Via en bjergryg står Kangtega i forbindelse med Kyashar.

Bjerget er afvandingsområde til Ganges og dermed til Den Bengalske Bugt.

Bestigningshistorie
En ekspedition ledet af den newzealandske bjergbestiger Edmund Hillary var først til toppen af Kantega i juni 1963. Bestigningen gik via Hinkuglacieren på østsiden af bjerget. Toppen blev nået den 5. juni af de amerikanske klatrere David Dornan og Tom Frost og newzealænderne Michael Gill og Jim Wilson.

Ekspeditionen var en fortsættelse af den sponsorerede serie af bestigninger, der blev indledt i 1960 af Sir Edmund Hillary, med ekspeditionsomkostninger dækket af World Book Encyclopedia of Chicago

I oktober 1986 blev den nordøstlige passage, Northeast Buttress, besteget af Jay Smith, Mark Hesse, Craig Reason og Paul 'Wally' Teare.

Bjergbestiger Valeri Babanov har gjort en livlig redegørelse for hans forsøg på at bestige Kangtega fra den nordlige og nordvestlige side.

Den bedste tid til at klatre i området er i maj og oktober, mens marts-april og september og november også er mulige, men i meget køligere og snerigere forhold.

Konspirationsteorier
Inden for konspirationsteorien har Kangtega en givet plads. Ufologer hævder at have fundet en indgang til en underjordisk UFO-base som ligger ved Kangtegas top. Et stort område ved Kangtega kan ikke ses på Google Earth (2016), noget som konspirationsteoretikere tager som tegn på, at myndighederne ikke vil vise, hvad som findes der. Flere fantasifulde teorier er i gang. Basen skulle ligge ved koordinaterne 27°47'43,40″N 86°49'6,40″E.

Billedegalleri

Referencer

Noter

Nepals geografi
Bjerge i Nepal
Bjerge i Himalaya

Kangtega


Sayısal veri, dijital veri veya dijital sinyal, sayısallaştırılmış sinyal. Bir analog sinyalden belirli örnekler alınır ve analog sinyalin tam karşılığı olmayan dijital sinyal oluşturulur. Girişteki verinin saklanma veya aktarılma şeklinin değiştirilmesiyle elde edilir.

Sayısal veri ile analog veri arasındaki en büyük fark, analog verinin sürekli (İngilizce: continuous) olan bir ölçekte, sayısal verinin ise rakamlarla sınırlı olan, sürekli olmayan (İngilizce: discrete) bir ölçekte var olmasıdır.

Sayısal veri, rakamların arka arkaya dizilmesi ile elde edildiği için üzerinde biçim değişikliği işlemi yapılabilir. Bu biçim değiştirme, birçok alanda karşımıza çıkabilir:

 Sayısal ses alanında, WAV biçimindeki ses MP3 biçimine çevrilebilir
 Sayısal resim alanında, PNG biçimindeki bir resim JPEG biçimine çevrilebilir
 Herhangi bir veri, RSA kullanılarak şifrelenebilir.

diiital veri: Olgu, kavram ya da komutların, iletişim, yorum ve işlem için elverişli biçimsel ve uzlaşımsal bir gösterimi.

Buna ek olarak, bir sayısal veriye hata düzeltme kodları eklenerek verinin bozulsa bile tamir edilebilmesi sağlanabilir. Ayrıca, sayısal veri gönderilirken başka bir sayısal veri ile aynı ortama konulup gönderilebilir. Tüm bu avantajlar doğrultusunda, sayısal veri birçok alanda (hem karasal hem de mobil telekomünikasyon, İnternet, film ve müzik saklaması gibi) analog verinin yerini almaktadır.

Bilgisayar

Dijital veri


A competição do salto em distância masculino no Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 foi realizada no estádio Hayward Field, em Eugene, nos Estados Unidos, nos dias 15 e 16 de julho de 2022.

Recordes
Antes da competição, os recordes eram os seguintes:

Medalhistas

Tempo de qualificação

Calendário

Resultados

Qualificação
Qualificação: 8,15 m (Q) ou as 12 melhores performances (q).

Final
A final ocorreu dia 16 de julho às 18:20.

Ligações externas

 Site da World Athletics

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022

Campeonato Mundial de Atletismo de 2022 - Salto em distância masculino


Veliki lječilišni gradovi Europe naziv je za zajedničku svjetsku kulturnu baštinu koja se sastoji od 11 europskih lječilišnih gradova koji, iako svaki drugačiji, su se razvili oko ljekovitih termomineralnih izvora voda, toplica ili liječilišta. Zaštićeni liječilišni gradovi su najotmjeniji, najdinamičniji i internacionalni lječilišni gradovi među stotinama koji su pridonijeli europskom lječilišnom fenomenu. Pomno vođena rekreacijska i terapeutska okruženja u slikovitim krajolicima utjelovljuju značajnu razmjenu ljudskih vrijednosti i razvoja u medicini, znanosti i balneologiji

Ovi lječilišni gradovi su iznimno svjedočanstvo europskog lječilišnog fenomena, složenog urbanog, društvenog i kulturnog fenomena koji datira iz antičkih vremena, a koji je doživio svoj vrhunac od 1700-ih do 1930-ih godina. Mjesta su povijesna pomodna lječilišta koja su oblikovala i fenomen društvenih putovanja i zdravstveni turizam u Europi, osobito u 19. i početkom 20. stoljeća. Stoga su bile važne uporišne točke u razvoju globalnog turizma.

Zajednički im je model prostorne organizacije posvećen kurativnim, terapijskim, rekreacijskim i društvenim funkcijama. Cjelokupni lječilišni objekti uključuju kupke, pumpe, pijaće sobe, česme, objekte za tretmane i kolonade namijenjene iskorištavanju vodnih resursa i omogućavaju njihovu praktičnu uporabu za kupanje i piće. "Primanje lijeka", izvana i iznutra, nadopunjeno je vježbanjem i društvenim aktivnostima koje su zahtijevale sadržaje za posjetitelje kao što su dvorane za okupljanje, kockarnice, kazališta, hoteli, vile i pripadajuća infrastruktura (od sustava vodovoda i proizvodnje soli do željeznica i uspinjača). Sve je integrirano u cjelokupni urbani kontekst koji uključuje pažljivo vođeno rekreacijsko i terapeutsko okruženje parkova, vrtova, šetnica, sportskih objekata i šuma. Zgrade i prostori se vizualno i fizički povezuju s okolnim krajolicima, koji se redovito koriste za tjelovježbu kao doprinos terapiji, te za opuštanje i uživanje.

Lokaliteti

Izvori

Vanjske poveznice
 The Complete Guide To: Spa towns  (Cjeloviti vodič lječilišnim gradovima), Indenpendent, 17. kolovoza 2007.

Veliki lječilišni gradovi Europe


الهُوِيَّةُ هو مصطلح يستخدم لوصف مفهوم الشخص وتعبيره عن فرديته وعلاقته مع الجماعات (كالهوية الدينية أو الوطنية أو العرقية...). يستخدم المصطلح خصوصا في علم الاجتماع وعلم النفس، وتلتفت إليه الأنظار بشكل كبير في علم النفس الاجتماعي. كلمة «هوية» منسوبة إلى الضمير «هُوَ».

الهوية هي مجمل السمات التي تميز شيئا عن غيره أو شخصا عن غيره أو مجموعة عن غيرها. كل منها يحمل عدة عناصر في هويته. عناصر الهوية هي شيء متحرك ديناميكي يمكن أن يبرز أحدها أو بعضها في مرحلة معينة وبعضها الآخر في مرحلة أخرى.

  الهوية الشخصية   تعرف شخصا بشكله واسمه وصفاته وجنسيته وعمره وتاريخ ميلاده.
الهوية الجمعية (وطنية أو قومية) تدل على ميزات مشتركة أساسية لمجموعة من البشر، تميزهم عن مجموعات أخرى. أفراد المجموعة يتشابهون بالميزات الأساسية التي كونتهم كمجموعة، وربما يختلفون في عناصر أخرى لكنها لا تؤثر على كونهم مجموعة.. فما يجمع الشعب الهندي مثلا هو وجودهم في وطن واحد ولهم تاريخ طويل مشترك، وفي العصر الحديث لهم أيضا دولة واحدة ومواطنة واحدة، كل هذا يجعل منهم شعبا هنديا متمايزا رغم أنهم يختلفون فيما بينهم في الأديان واللغات وأمور أخرى.

العناصر التي يمكنها بلورة هوية جمعية هي كثيرة، أهمها اشتراك الشعب أو المجموعة في: الأرض، اللغة، التاريخ، الحضارة، الثقافة، الطموح وغيرها.

عدد من الهويات القومية أو الوطنية تطور بشكل طبيعي عبر التاريخ وعدد منها نشأ بسبب أحداث أو صراعات أو تغيرات تاريخية سرعت في تبلور المجموعة. قسم من الهويات تبلور على أساس النقيض لهوية أخرى. هناك تيارات عصرية تنادي بنظرة حداثية إلى الهوية وتدعو إلى إلغاء الهوية الوطنية أو الهوية القومية.

انظر أيضا
 سياسات الهوية
 هوية مكانية
 نظرية تشيكرنك
 هوية (فلسفة)
 عقدة الهوية الاجتماعية

مراجع

سياسات الهوية
علم النفس الاجتماعي
مصطلحات علم الاجتماع
مفاهيم نفسية

هوية


Wulfsmoor Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 8,78 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla 370 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Uwe Wulf tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.kellinghusen.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Wulfsmoor


Aim (numit și Aym sau Haborym) este un Mareț Duce al Iadului, foarte puternic, și conducând douăzeci și șase de legiuni infernale. El poate da foc la orașe, castele și locuri mărețe, face oamenii spirituali în toate modurile, poate face invocatorul viclean sau inteligent, și dă răspunsuri corecte privind probleme personale. El este înfățișat ca un bărbat (frumos după unele surse), cu trei capete, unul de șarpe, al doilea de om și al treilea de pisică (după unii autori) , deși unii spun despre un vițel care călărește o viperă și poartă în mână un lemn în flăcări cu care dă foc obiectelor/orașelor/cetăților la cererea invocatorului.

Aim apare in următoarele cărți: Dictionnaire Infernal (1818), Lemegeton (Cheia lui Solomon/Clavicula Salomonis), Pseudomonarchia Daemonum (1577)

Bibliografie

S. L. MacGregor Mathers, A. Crowley, The Goetia: The Lesser Key of Solomon the King (1904). 1995 reprint: ISBN 0-87728-847-X.

Demoni

Aim (demon)


බෝම්බ හෙළන ගුවන් යානා යන්න 1950 හා 1960 ගණන් වලදී රාජකීය ගුවන් හමුදාව (RAF) සදහා යොදා ගන්නාලද්දකි. මෙම හමුදාව සතුව උපක්‍රමික න්‍යෂ්ටික ප්‍රහාරක බලය තිබුණි. මෙම බෝම්බ සියල්ලගේම නම් ආරම්භන්නේ ˝ V˝ අකුරෙන් වන අතර ඒ අතරට විකර්ස් වේලියන්ට් (පළමු වරට පියාසර කිරිම - 1951) , හැන්ඩ්ලි පේජ්  වික්ටර් (පළමු වරට පියාසර කිරිම - 1952) සහ ඇවුරො වල්කන් (පළමු වරට පියාසර කිරිම - 1952)  ඇතුලත් වේ. V ප්‍රහාරක ගුවන් යානා බලඇණිය 1964 ජුනි වන විට වේලියන්ට් යානා 50ක් ද, වික්ටර්ස් යානා 39ක්ද, 70 වල්කන් යානා සතුව තිබිණි.

ඉතිහාසය

මුල් කාලීන සංවර්ධනය
රාජකීය ගුවන් හමුදා (RAF) අණදෙන සේනාංකය විසින් II ලෝක යුද්ධය අවසන් කරන ලද්දේ බර පිස්ටන් හතරේ එංජින් සවිකල බෝම්බ හෙලන යානා ඒකරාශි වු අතර ලෝක යුද්ධය අවසන් වු පශ්චාත් යුධකාලීන යුගයේදී ද මෙම ප්‍රතිපත්තිය ක්‍රියාත්මක කිරිමට ඉැදී සිටින අතර එහි සම්මත ගුවන් බෝම්බ හෙළන යානය ලෙස දෙවන ලෝක යුද්ධය තුළ දී භාවිතා කළ ලැන්කැස්ටර් යානයේ ප්‍රවර්ධනය කරන ලද යානාවක් ව ඇව්රෝ ලින්කන් භාවිතාකිරිම ආරම්භ විය.

ජෙට් ගුව්න යානා හා න්‍යෂ්ටික අවි කරළියට එත්ම මෙම ප්‍රතිපත්තිය යල් පැණගිය එකක් බවට පත් විය. යම් ඉලක්කයකට න්‍යෂ්ටික ප්‍රහාරයක් එල්ල කිරිමට ආරක්ෂක යුධ අවි හා යුධ උපකරණ රහිතව ඉතා ඉහළ වේගයකින් හා ඉතා ඉහළින් පියාසර කිරිමට හැකියාව ඇති ජෙට් බෝම්බ යානා වලට අනාගයේ ඉඩ දීමට සිදුවේ. එම කාලයේ දී පවා ඉලක්ක කළ මිසයිල මගින් මෙවන් ගුවන් යානා අනතුරට පත් කළ හැකි බව පෙනී ගියත් එවැනි මිසයිල නිර්මාණය දුෂ්කර බව ඔප්පු වු අතර ඉතා වේගයෙන් පියාසර කරන සහ ඉහලින්පියාසර කරන යානා වෙනුවට තවත් යානා ආදේශ කිරිමට අවුරැදු ගණනක් ගත වනු ඇත.

ඒකාබද්ධ/ ඒකරාශි වු බෝම්බ හෙළන ගුවන් යානා සමුහයක අවශ්‍යතාවය එම කටයුත්ත සිදු කිරිම එක් බෝම්බ හෙළන ගුවන් යානයකින් සිදු කළ හැකි නම් අවශ්‍ය නොවේ. එනම් සම්පුර්ණ නගරයක් හෝ හමුදා මුලස්ථානයක් න්‍යෂ්ටික අවයකින් වැනසීමට මෙවැනි ගුවන් යානයකට හැකිනම් ගුවන් යානා සමුහයක් ඊට යෙදවීම ඵල රහිත වේ.

එවන් බෝම්බයක් ඉතා විශාල විය හැක. ඊ‍ට හේතුව වන්නේ පළමු පරම්පරාවේ න්‍යෂ්ටික ආයුධ විශාලයි සහ බර අධික වීමයි. එවන් විශාල හා වර්ධනය කල බෝම්බයක් එකක පදනම මත මිලාධික විය හැකිය. එහෙත් කුඩා ප්‍රමාණයෙන් නිෂ්පාදනය කිරිමේ හැකියාවද පවතී.

ශිතල යුද්ධය පැමිණිමත් සමගම බ්‍රිතාන්‍යය හමුදාවන් සංශේදන කිරිමේ අවශ්‍යතාව බ්‍රිතාන්‍යය මහුදා සැළසුම්කරැවන්ට සිදු විය. තවදුරටත් පවසනවානම් විශේෂයෙන්ම යුද්ධය අවසන් වී කෙටි කලකින් ඇමරිකානු හුදෙකලා ප්‍රතිප්තිය කෙටිකාලීන  - කලින් තිබු තත්වයට නැවත පැමිණිමෙන් බ්‍රිතාන්‍යය හා ඇමරිකාව අතර අවිනිශ්චිත හමුදාමය සබදතාවත් තුල බ්‍රිතාන්‍යයට තමාගේම උපක්‍රමික න්‍යෂ්ටික ප්‍රහාර‍ක බලඇණියක් තිබිමේ අවශ්‍යතාව තීරණය කිරිමට බ්‍රිතාන්‍යය හැකියාව ලබා දී ඇත.

1946 පසු භාගයේ දී ජෙට් යානා සදහා විශේෂයත්වයන් කිරිමෙන් පසුව ගුවන් අමාත්‍යංශ්‍ය විසින් 1947 ජනවාරි හිදි කරනු ලැබු ඉල්ලිමක් අනුව අවම වශයෙන් ඇ.එ.ජ.හෝ සෝවියට් රැසියාවකට භාවිතා කරන  ජෙට් ගුවන් යානාවකට සමාන ජෙට් යානයක් නිපදවීමට ආරාධනා කරන ලදී.
මෙම ඉල්ලීම ඊට පෙර යෝජනා කරන ලද B.35/46 විශේෂිකරණය හා සැසැදිය යුතු බවට යෝජනා විය. ඒ අනුව ˝ මධ්‍යම ප්‍රමාණයේ බිම් යානයක් විය යුතු යම් නිශ්චිත ඉලක්කයක් වෙත රාත්තල් 10,0000 (4535Kg) ක බරින් යුක්ත බෝම්බ ගෙන යාමේ හැකියාව තිබිය යුතු අතර ලෝකයේ ඕනෑම ස්ථානයක පිහිටි කදවුරක සිට නාවික සැතපුම් 1500 දුරින් පිහිටි ඉලක්කයක් වෙත යාමට හැකියාව තිබිය යුතුය.

රාජතීය ගුවන් හමුදාවේ සේවය කළ දැනට ˝ඉංග්ලිෂ් ඉලෙක්ට්‍රික් කැන්බරා ˝ නමින් හැදින්වෙන ජෙට් බෝම්බ යානයට සෝවියට් දේශ සීමා අසලට යා හැකි වන අතර රාත්තල් 6000ක (2720 Kg) පමණ ධාරිතාවක් තිබේ.
මෙම ඉල්ලිම මගින් කියවෙන පරිදි දරා ගත හැකි බර රාතතල් 10000 ඉක්මවා නොයා යුතුය. මෙය පුහුණුවේදී සකසා ගැනීමට හැකිවෙ. බෝම්බ හෙලන යානය සතුව නාවික සැත්පුම් 500 ක එහා මෙහා යා හැකි වේගයක් පවතී. එමෙන්ම අඩි 50000 ක් ඉහලට නගීමේ හැකියාව සතු විය යුතු වේ.

මෙම ඉල්ලීම බ්‍රිතාන්‍යයේ බොහෝ ගුවන් යානා නිෂ්පදන සමාගම් වෙත සන්නිවෙදනය විය. හැන්ඩ්ලි පේජ් (Handley page) සහ ඇව් රෝ(Avro) බෝම්බ හෙලන යනා සදහා ඉතා නවීන නිර්මණ සලසුම් ඉදිරිපත් කරන ලඩී. මෙම කර්මන්ත ශාලා විසින් නිර්මාණය කරන යානා පිලිවෙලින් වික්ටර්
(victor) හ වුල්කන්(vulcan) නමින් නම් කෙරිනි. එයාර් ස්ටෆ්(Air-staff-ගුවන් මාණ්ඩලිකය ) විසින් මෙම අයතන 2 සමගම ගිවිසුම් අත්සන් කරන ලදී. එය රක්ෂනයක් වැනි වූ කොන්ත්‍රාත්තුවක් විය. විකර්ස් ආම්ස්ට්‍රෝන්(vikers-Armstong) විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද නිර්මාණ සැලසුම් සම්ප්‍රධායික වැඩි යැයි සැලකීමෙන් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලබුවත් විකර්ස් විසින් ගුවන් අමත්‍යන්ශය පෙලබ වු අතර ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරාලීමට තරගයෙන් පරිබාහිරව සිටිමින් තාවකලික ගුවන් යානයක් නිපදවීමට අවසර ගන්නා ලඩී. මෙම යානාව ඊට වඩා දියුණු යානාවක් පැමිනෙන තෙක් භාවිතා කිරීමට හැකිවන ආකරයට නිෂ්පදනය විය.

එමෙන්ම ගුවන් අමාත්‍යන්ශය විසින් ෂෝර්ට් බ්‍රොදර්ස්(short brothers) නම් සමාගම විසින් ඉදිරිපත් කල යෝජනාවද පිළිගත් අතර ඔවුන් විසින් SA4 Sperrin සැපරින් නම් යානාව නිශ්පාදනය කිරීමට කටයුතු කරන ලද්දේ ඊට පෙර සම්මත වූ නිර්මාණ යෝජනා ක්‍රියාත්මක වන්නේ නත්නම් පමණි.

සේවයේ යෙදීම

1955දී වේලියන්ට්(valiant) ද ,1956 දී වුල්කන්ද 1957 දී වික්ටර්ද තම සේවා කටයුතු ආරම්භ කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය න්‍යෂ්ඨික සේනාන්කයක්යේ තිබූ තාක්ෂණික ගැටළු තිබියදීත්,v  බෝම්බ යානා ඉතා කාර්යක්ෂම හමුදා සේනාන්කයක කටයුතු වල නිරත විය. 1961 දී රාජකීය ගුවන් හමුදාව විසින්(RAF) බ්‍රිතාන්‍ය රජය වෙත ඉදිරිපත් කළ ධවල පත්‍රිකාවකින් කියවුනේ "ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ උපක්‍රමික ගුවන් හමුදා බලඇණිය(Strategic Air Command ) තම ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට ප්‍රථමයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය සතු ගුවන් ප්‍රහාරක යානා සෝවියට් නගර වන මොස්කව් හා කිව් වැනි නගර විනාශ කිරීමට RAF හි න්‍යෂ්ඨික බලකායට හැකි "  බවයි. ශීතල යුද්ධයේ මුල් කාලයේදී යුරෝපීය රුසියාවේ තිබූ විනාශ කිරීමට "රාජකීය හමුදාවට " තිබූ ශක්තිය පිළිබදව නේටෝ විශ්වසය තබනු ලැබීය .RAF විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද්දක් නම් v ප්‍රහාරක සේනාන්කයට ඇමෙරිකානු ප්‍රහාරක යානා පැමිනීමට ප්‍රථමයෙන් සෝවියට් වැසියන් මිලියන 08 ඝාතනය කිරීමටත් තවත් මිලියන 08 කට තුවාල සිදුකිරීමටත් හැකි බවයි.

සියලුම v ප්‍රහාරක යානා අවම වශයෙන් එක් වරක් වත් න්‍යෂ්ඨික නොවන බෝම්බ සමග කටයුතු කර ඇත.පෙලියන්ට් යානා 1956 දීත්, වික්ටර් 1962-1966 ඉන්දුනීසියා - මැලේසියා ගැටුමේදීත් වුල්කන් යෝක්ලන්ත යුද්ධයේදීත් දායක වී ඇත්තේ රාජකීය නාවික හමුදාවට උපක්‍රමික න්‍යෂ්ඨික භූමිකාව සදහා අවසර ලැබී සෑහෙන කාලයකට පසුවයි. බ්‍රිතාන්‍ය අත්හදාබැලීම් වල කොටසක් ලෙස, න්‍යෂ්ඨික බෝම්බ හෙලීම සදහා භවිත කල එකම ගුවන් යානය වූයේ විලියන්ට්ය.

Rundown-දුර්වල වීම(වැදගත්කම අඩු වීම )

නව කාර්යක්ෂම ගුවන් යානා මිසයිල නාශක වර්ධනයත් සමග පරණ තාක්ෂනික මෙවලම් වල වැදගත්කම අඩු වන්නට විය. අසාර්ථක "Blue" මිසයිල (බ්ලූ ස්ට්‍රික් මිසයිල ) වැඩසටහනෙන් පසුව හා ඇමෙරිකා "ස්කයි බෝල්ට්" (sky Bolt) අවලන්ගු කිරීමෙන් පසුව හා දැනට ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බ්‍රිතාන්‍ය "බ්ලූ ස්ටීල් මිසයිල" අනුවදායක් වූ mk2 වලින් පසුව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ සේවය කල "වුල්කන්" යානය 1960 ගණන් වලදී එම සේවයෙන් ඉවත් වේ. තම උපක්‍රමික  භූමිකාවෙන් ඉවත් වීමෙන් න්‍යෂ්ඨික සබ්මැරීන මගින් දියත් කරන්නට යෙදුනු පොලරිස්(polaris) මිසයිල වලට එම වගකීම පවරුණි.
"වේලියන්" ව මුලින්ම සේවයෙන් ඉවත් කරනු ලැබුවේ න්‍යෂ්ඨික බෝම්බ ප්‍රහාරක යානාවක් ලෙසයි. එය පසුව අවම මට්ටමේ ප්‍රහාරසදහා මෙන්ම ඡායාරූප පිරික්සුම් කටයුතු සදහා යොදවන ලදී. එහෙත් විවිධ දෝෂ හේතුවෙන් 1965 වනවිට එය සම්පුර්ණයෙන්ම සේවයෙන් ඉවත් කරන ලදී.
මෙම යානා තුනම නිෂ්පාදනය කීරීම තුලින් බලාපොරොත්තු වූ භූමිකාවට අමතරව ඒවා විසින් එක් යානයකින් තවත් යානයකට ඉන්ධන ලබා දෙන යුධ නැව් වශයෙන්ද එක් වරක් හෝ සේවයේ නියලී ඇත. වේලියන් යනු රාජකීය ගුවන් හමුදාව සතු වූ ප්‍රථම විශාල පරිමාන යුධ නැවයි. "වික්ටර්B. 1" යානා AAA භූමිකාව(?) දැරීමට පත්කරන ලදී. අවසානයේදී වුල්කන් B.2 යානා 6ක් තෙල්ගෙනියන යානා බවට පරිවර්ථනය කරන ලද්දේ "Lockheed Tristar" (ලොක් හීඩ් ට්‍රයිස්ටාර් )සේවයට වාර්තා කිරීමට ප්‍රමාද වූ බැවින්ය. 1982 සිට 1984 දක්වා මෙම යානා 6 තම සේවය බ්‍රිතාන්‍ය වෙත ලබා දෙන ලදී.

බර රාතතල් 10000 ඉක්මවා නොයා යුතුය. මෙය පුහුණුවේදී සකසා ගැනීමට හැකිවෙ. බෝම්බ හෙලන යානය සතුව නාවික සැත්පුම් 500 ක එහා මෙහා යා හැකි වේගයක් පවතී. එමෙන්ම අඩි 50000 ක් ඉහලට නගීමේ හැකියාව සතු විය යුතු වේ.

මෙම ඉල්ලීම බ්‍රිතාන්‍යයේ බොහෝ ගුවන් යානා නිෂ්පදන සමාගම් වෙත සන්නිවෙදනය විය. හැන්ඩ්ලි පේජ් (Handley page) සහ ඇව් රෝ(Avro) බෝම්බ හෙලන යනා සදහා ඉතා නවීන නිර්මණ සලසුම් ඉදිරිපත් කරන ලඩී. මෙම කර්මන්ත ශාලා විසින් නිර්මාණය කරන යානා පිලිවෙලින් වික්ටර්
(victor) හ වුල්කන්(vulcan) නමින් නම් කෙරිනි. එයාර් ස්ටෆ්(Air-staff-ගුවන් මාණ්ඩලිකය ) විසින් මෙම අයතන 2 සමගම ගිවිසුම් අත්සන් කරන ලදී. එය රක්ෂනයක් වැනි වූ කොන්ත්‍රාත්තුවක් විය. විකර්ස් ආම්ස්ට්‍රෝන්(vikers-Armstong) විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද නිර්මාණ සැලසුම් සම්ප්‍රධායික වැඩි යැයි සැලකීමෙන් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලබුවත් විකර්ස් විසින් ගුවන් අමත්‍යන්ශය පෙලබ වු අතර ඔවුන්ගේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරාලීමට තරගයෙන් පරිබාහිරව සිටිමින් තාවකලික ගුවන් යානයක් නිපදවීමට අවසර ගන්නා ලඩී. මෙම යානාව ඊට වඩා දියුණු යානාවක් පැමිනෙන තෙක් භාවිතා කිරීමට හැකිවන ආකරයට නිෂ්පදනය විය.
එමෙන්ම ගුවන් අමාත්‍යන්ශය විසින් ෂෝර්ට් බ්‍රොදර්ස්(short brothers) නම් සමාගම විසින් ඉදිරිපත් කල යෝජනාවද පිළිගත් අතර ඔවුන් විසින් SA4 Sperrin සැපරින් නම් යානාව නිශ්පාදනය කිරීමට කටයුතු කරන ලද්දේ ඊට පෙර සම්මත වූ නිර්මාණ යෝජනා ක්‍රියාත්මක වන්නේ නත්නම් පමණි.
සේවයේ යෙදීම
1955දී වේලියන්ට්(valiant) ද ,1956 දී වුල්කන්ද 1957 දී වික්ටර්ද තම සේවා කටයුතු ආරම්බ කරන ලදී. බ්‍රිතාන්‍ය න්‍යෂ්ඨික සේනාන්කයක්යේ තිබූ තාක්ෂණික ගැටළු තිබියදීත්,v  බෝම්බ යානා ඉතා කාර්යක්ෂම හමුදා සේනාන්කයක කටයුතු වල නිරත විය. 1961 දී රාජකීය ගුවන් හමුදාව විසින්(RAF) බ්‍රිතාන්‍ය රජය වෙත ඉදිරිපත් කළ ධවල පත්‍රිකාවකින් කියවුනේ "ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ උපක්‍රමික ගුවන් හමුදා බලඇණිය(Strategic Air Command ) තම ඉලක්ක සපුරා ගැනීමට ප්‍රථමයෙන් බ්‍රිතාන්‍ය සතු ගුවන් ප්‍රහාරක යානා සෝවියට් නගර වන මොස්කව් හා කිව් වැනි නගර විනාශ කිරීමට RAF හි න්‍යෂ්ඨික බලකායට හැකි "  බවයි. ශීතල යුද්ධයේ මුල් කාලයේදී යුරෝපීය රුසියාවේ තිබූ විනාශ කිරීමට "රාජකීය හමුදාවට " තිබූ ශක්තිය පිළිබදව නෙටෝ විශ්වසය තබනු ලැබීය. RAF විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද්දක් නම් v ප්‍රහාරක සේනාන්කයට ඇමෙරිකානු ප්‍රහාරක යානා පැමිනීමට ප්‍රථමයෙන් සෝවියට් වැසියන් මිලියන 08 ඝාතනය කිරීමටත් තවත් මිලියන 08 කට තුවාල සිදුකිරීමටත් හැකි බවයි.
සියලුම v ප්‍රහාරක යානා අවම වශයෙන් එක් වරක් වත් න්‍යෂ්ඨික නොවන බෝම්බ සමග කටයුතු කර ඇත.පෙලියන්ට් යානා 1956 දීත්, වික්ටර් 1962-1966 ඉන්දුනීසියා - මැලේසියා ගැටුමේදීත් වුල්කන් යෝක්ලන්ත යුද්ධයේදීත් දායක වී ඇත්තේ රාජකීය නාවික හමුදාවට උපක්‍රමික න්‍යෂ්ඨික භූමිකාව සදහා අවසර ලැබී සෑහෙන කාලයකට පසුවයි. බ්‍රිතාන්‍ය අත්හදාබැලීම් වල කොටසක් ලෙස, න්‍යෂ්ඨික බෝම්බ හෙලීම සදහා භවිත කල එකම ගුවන් යානය වූයේ විලියන්ට්ය.
Rundown-දුර්වල වීම(වැදගත්කම අඩු වීම )
නව කාර්යක්ෂම ගුවන් යානා මිසයිල නාශක වර්ධනයත් සමග පරණ තාක්ෂනික මෙවලම් වල වැදගත්කම අඩු වන්නට විය. අසාර්ථක "Blue" මිසයිල (බ්ලූ ස්ට්‍රික් මිසයිල ) වැඩසටහනෙන් පසුව හා ඇමෙරිකා "ස්කයි බෝල්ට්" (sky Bolt) අවලන්ගු කිරීමෙන් පසුව හා දැනට ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතින බ්‍රිතාන්‍ය "බ්ලූ ස්ටීල් මිසයිල" අනුවදායක් වූ mk2 වලින් පසුව දීර්ඝ කාලයක් තිස්සේ සේවය කල "වුල්කන්" යානය 1960 ගණන් වලදී එම සේවයෙන් ඉවත් වේ. තම උපක්‍රමික  භූමිකාවෙන් ඉවත් වීමෙන් න්‍යෂ්ඨික සබ්මැරීන මගින් දියත් කරන්නට යෙදුනු පොලරිස්(polaris) මිසයිල වලට එම වගකීම පවරුණි.
"වේලියන්" ව මුලින්ම සේවයෙන් ඉවත් කරනු ලැබුවේ න්‍යෂ්ඨික බෝම්බ ප්‍රහාරක යානාවක් ලෙසයි. එය පසුව අවම මට්ටමේ ප්‍රහාරසදහා මෙන්ම ඡායාරූප පිරික්සුම් කටයුතු සදහා යොදවන ලදී. එහෙත් විවිධ දෝෂ හේතුවෙන් 1965 වනවිට එය සම්පුර්ණයෙන්ම සේවයෙන් ඉවත් කරන ලදී.
මෙම යානා තුනම නිෂ්පාදනය කීරීම තුලින් බලාපොරොත්තු වූ භූමිකාවට අමතරව ඒවා විසින් එක් යානයකින් තවත් යානයකට ඉන්ධන ලබා දෙන යුධ නැව් වශයෙන්ද එක් වරක් හෝ සේවයේ නියලී ඇත. වේලියන් යනු රාජකීය ගුවන් හමුදාව සතු වූ ප්‍රථම විශාල පරිමාන යුධ නැවයි. "වික්ටර්B. 1" යානා AAA භූමිකාව(?) දැරීමට පත්කරන ලදී. අවසානයේදී වුල්කන් B.2 යානා 6ක් තෙල්ගෙනියන යානා බවට පරිවර්ථනය කරන ලද්දේ "Lockheed Tristar" (ලොක් හීඩ් ට්‍රයිස්ටාර් )සේවයට වාර්තා කිරීමට ප්‍රමාද වූ බැවින්ය. 1982 සිට 1984 දක්වා මෙම යානා 6 තම සේවය බ්‍රිතාන්‍ය වෙත ලබා දෙන ලදී.

ගුවන් යානා

වී - බෝම්බ හෙළන ගුවන් යානා


Mġarr (), formerly known as Mgiarro, is a village in the Northern Region of Malta. Mġarr is a typical rural village situated in an isolated region, west of Mosta. It is surrounded with rich farmland and vineyards. Many of its 4,840 inhabitants are farmers or are engaged in some sort of agricultural activity. Maltese pop singers Christabelle Borg and Gaia Cauchi both hail from this town.

History

Mġarr has two important prehistoric sites: Ta' Ħaġrat, which is still in a good state of preservation, stands in a field near the village centre; Ta' Skorba, excavated in 1963, lies just outside the village.

Mġarr's history is that of a farming community patronised by various of the Mdina patrician families. Mġarr was granted by the King of Sicily to the Inguanez family, and over time they sold it to the Falsone family. Over time, land was divided and given to all descendants.

Mġarr's rustic environs embrace rustic spots including Wardija, Fomm ir-Riħ, Għajn Tuffieħa and Ġnejna Bay.

San Anton School is a private school located in Mġarr.

Church
It was only at the beginning of the 20th century that Mġarr built its parish and the church was fully completed. The church has one of the largest domes in the world, just behind the church of Mosta. The unique shape, that of an oval dome, is attributed to the extensive funds raised from the sale of more than 300,000 eggs.

The parish church of the Assumption of St. Mary is a miniature copy of the Mosta Dome. Its construction began in 1912 and depended on voluntary work and the generous contributions obtained by parishioners from the sale of agricultural products. Despite efforts to speed up the work, the church was not completed until 1946.

The church is located on high ground and its elevated parapet has a view of the surrounding fields and hills. In Mġarr there are still many houses surrounding the narrow streets around the church. Modern buildings and home ownership are new additions to the village.

Zones in Mġarr
Abatija
Ballut
Binġemma
Binġemma Gap
Dar il-Ħamra
Darrenzi
Dwejra
Fawwara
Fomm ir-Riħ
Ġnejna Bay
Għajn Tuffieħa
Għemieri
Ħanxara
Ħotba ta' San Martin
Iċ-Ċagħaq
Iċ-Ċarċar
Id-Dahar
Il-Għalqa
L-Imselliet
L-Iskorvit
Lippija
Misraħ Miet
Ras il-Pellegrin
Ras il-Wied
Skorba
Ta' Mrejnu
Ta' Tewma
Tal-Għajn
Ta' Qarawas
Tal-Faċċol
Tal-Ħżejjen
Tal-Palma
Tal-Qanfud
Tar-Ragħad
Tas-Santi
Wied Santi
Wied tal-Ġnejna
Wied tal-Imselliet
Żebbiegħ

Notable people
Alicia Bugeja Said (born 1987), politician
Myles Beerman (born 1999), professional footballer who plays as a defender for Rangers F.C.
Christabelle Borg (born 1992), singer, represented Malta in the Eurovision Song Contest 2018
Gaia Cauchi (born 2002), singer, won the Junior Eurovision Song Contest 2013

Twin towns – sister cities

Mġarr is twinned with:
 Mathi, Italy

References

External links
Mġarr Local Council Website

Towns in Malta
Local councils of Malta

Mġarr


El wayang es una forma teatral javanesa que utiliza las sombras que unas figuras manipuladas mediante varillas producen sobre una pantalla traslúcida.

Tiene diversas variedades, como el Wayang kulit, wayang golek o wayang gonk.

Las representaciones del teatro de marionetas wayang están acompañadas por una orquesta de gamelán en Java y por el género wayang en Bali. Las historias dramáticas representan mitologías, como episodios de las epopeyas hindúes Ramayana y Mahabharata, así como adaptaciones locales de leyendas culturales. Tradicionalmente, un wayang se interpreta en un espectáculo ritualizado desde la medianoche hasta el amanecer por un dalang , un artista y líder espiritual; la gente ve el programa desde ambos lados de la pantalla.

Las representaciones wayang siguen siendo muy populares entre los indonesios, especialmente en las islas de Java y Bali. Las representaciones wayang generalmente se llevan a cabo en ciertos rituales, ciertas ceremonias, ciertos eventos e incluso como atracciones turísticas. En contextos rituales, los espectáculos de marionetas se utilizan para los rituales de oración (realizados en los templos de Bali), el ritual ruwatan (limpiar a los niños Sukerto de la mala suerte), y el ritual sedekah bumi (acción de gracias a Dios por las abundantes cosechas).  En contextos de ceremonias, generalmente se usa para celebrar mantenan (ceremonia de boda javanesa) y sunatan.(ceremonia de la circuncisión). En eventos, se utiliza para celebrar el Día de la Independencia, aniversarios municipales, de empresas, el cumpleaños de alguien, conmemorando días determinados, y muchos más. Incluso en esta era moderna donde el desarrollo de las actividades turísticas, los espectáculos de marionetas wayang se utilizan como atracciones turísticas culturales.

El wayang es uno de los cumbres de la cultura de Indonesia. Las tradiciones wayang incluyen la actuación, el canto, la música, el teatro, la literatura, la pintura, la escultura, el tallado y las artes simbólicas. Las tradiciones wayang se han desarrollado durante más de mil años, y son un medio de información, predicación, educación, comprensión filosófica y entretenimiento.

Etimología

El término wayang significa en javanés "sombra" o "imaginación". Su equivalente en indonesio es bayang. En el vocabulario cotidiano javanés e indonesio moderno, wayang puede referirse a la marioneta en sí o a toda la representación teatral de marionetas.

Historia
Wayang es el teatro de marionetas tradicional de Indonesia. Wayang es una forma antigua de narración famosa por sus elaborados títeres y complejos estilos musicales.  La evidencia más antigua es de finales del primer milenio, en textos y sitios arqueológicos de la época medieval. Hay cuatro teorías sobre los orígenes de wayang (indígenas de Java, Java-India, India y China), pero solo dos teorías favorables:

 Origen local (Java): Los expertos que dicen que el wayang es una forma de arte auténticamente indonesia son Brandes, GAJ Hazeu, Rentse, Kats y Kruyt. Según Brandes, los títeres son nativos de Java. Presentan los resultados de la antigua cultura indonesia, tales como: gamelán, sistema monetario, formas métricas, batik, astronomía, cómo cultivar arrozales húmedos, administración gubernamental. El wayang está estrechamente relacionado con la cultura social y la vida religiosa de Java. Los títeres indios son diferentes del wayang javanés. Todos los términos técnicos del wayang son javaneses, no sánscritos. El wayang no se derivó de ninguno de los otros tipos de marionetas de sombras en Asia continental, sino que fue una creación de los mismos javaneses. Esta opinión se basa en el uso de términos relacionados con la etapa wayang que no se toman prestados de otros idiomas, o en otras palabras, estos términos son términos originales en javanés. De manera similar, algunos de los otros términos técnicos utilizados en el wayang kulit que se encuentra en Java y Bali se basan en los idiomas locales, incluso cuando la obra se superpone con las mitologías budista o hindú. Hazeu dijo que el wayang tuvo su origen en Java. La estructura del títere está compuesta según un modelo muy antiguo (la forma de contar al titiritero, la altura de la voz, el lenguaje y las expresiones). El diseño técnico, el estilo y la composición de las obras de teatro de Java. Crece del culto a los antepasados. Kats argumenta que el término técnico proviene claramente de Java, el wayang nació sin la ayuda de la India, una imagen cultural muy antigua. Antes del  pertenecía a la población indígena. Estaba estrechamente relacionado con las prácticas religiosas (incienso y espíritus errantes/nocturnos). Panakawan usa un nombre javanés, diferente de los héroes indios. Kruyt argumenta que el wayang se origina en el chamanismo. Comparando las formas ceremoniales del antiguo archipiélago, cuyo objetivo es hacer contacto con el mundo de los espíritus,

 Origen indio: el hinduismo y el budismo llegaron a las islas de Indonesia en los primeros siglos del primer milenio y, junto con la teología, los pueblos de Indonesia y el subcontinente indio intercambiaron cultura, arquitectura y bienes comerciales.  El arte de los títeres y las obras dramáticas se han documentado en textos indios antiguos, que datan de los últimos siglos del primer milenio a.C. y los primeros siglos de la era cristiana. Además, la región costera del sur de la India ( Andhra Pradesh y Tamil Nadu) que más interactuó con las islas de Indonesia ha tenido un intrincado arte de marionetas basado en cuero llamado tholu bommalata, que comparte muchos elementos con el wayang. Algunos personajes como Vidusaka en drama sánscrito y Semar en wayang son muy similares. Las mitologías indias y los personajes de las epopeyas hindúes aparecen en muchas de las principales obras representadas, todas las cuales sugieren posibles orígenes indios, o al menos una influencia en el período preislámico de la historia de Indonesia. Jivan Pani afirma que el wayang se desarrolló a partir de dos artes de Odisha en el este de la India, el teatro de marionetas Ravana Chhaya y la danza Chhau.

Independientemente de sus orígenes, afirma Brandon, el wayang se desarrolló y maduró hasta convertirse en un fenómeno javanés . No existe una verdadera obra de arte de sombras de títeres contemporánea en China o India que tenga la sofisticación, la profundidad y la creatividad expresadas en wayang en Java, Indonesia.

Registros

El registro más antiguo que se conoce sobre el wayang data del siglo IX. Unas antiguas inscripciones javanesas (kawi) llamadas Inscripciones Jaha, que datan de alrededor del año 840 d.C. y fueron emitidas por el maharajá Sri Lokapala del reino de Mataram, en Java Central, mencionan tres tipos de artistas: atapukan (lit. "espectáculo de baile de máscaras"), aringgit (lit. "espectáculo de marionetas wayang") y abanwal / abanol (lit. "arte de la broma"). En un poema javanés del siglo XI se describe al Ringgit como una figura de sombra de cuero.

En el año 903 de la era cristiana, el rey Balitung, de la dinastía Sanjaya del antiguo reino de Mataram, creó la inscripción Mantyasih (carta de Balitung). En ella se afirma: "Si Galigi Mawayang Buat Hyang Macarita Bimma Ya Kumara", que significa "Galigi celebró un espectáculo de marionetas para los dioses tomando la historia de Bima Kumara". Parece que ciertos rasgos del teatro de marionetas tradicional han sobrevivido de aquella época. Galigi era un artista ambulante al que se le pidió que actuara en una ocasión especial de la realeza. En esa ocasión representó una historia sobre el héroe Bhima del Mahabharata.

Formas artísticas
Wayang kulit
Artículo principal: Wayang kulit
Un dalang (titiritero) representando una pelea en un espectáculo de wayang kulit
Los espectáculos de wayang kulit tienen tres componentes principales: dalang, gamelan (música y sindhen) y wayang kulit propiamente dicho.

Los wayang kulit son de los más conocidos de los wayang indonesios. Kulit significa "piel", y se refiere a la construcción en cuero de las marionetas, cuidadosamente cinceladas con finas herramientas, sostenidas con mangos y varillas de control de cuerno de búfalo cuidadosamente moldeados, y pintadas con bellos tonos, incluido el oro. Las historias suelen estar inspiradas en las epopeyas hindúes Ramayana y Mahabharata.

Hay una familia de personajes en el wayang javanés llamada punokawan; a veces se les llama "payasos-sirvientes" porque normalmente están asociados con el héroe de la historia, y proporcionan interludios humorísticos y filosóficos. Semar es en realidad el dios del amor, que ha consentido en vivir en la Tierra para ayudar a los humanos. Tiene tres hijos: Gareng (el mayor), Petruk (el mediano) y Bagong (el menor). Estos personajes no tienen su origen en las epopeyas hindúes, sino que se añadieron posteriormente. Ofrecen algo parecido a un cabaret político, en el que se tratan cotilleos y asuntos contemporáneos

Las marionetas varían de un lugar a otro. En Java Central, las ciudades de Surakarta (Solo) y Yogyakarta tienen las tradiciones wayang más conocidas y el estilo de marionetas más imitado. También se pueden encontrar estilos regionales de sombras chinescas en Temanggung, Java Occidental, Banyumas, Cirebon, Semarang y Java Oriental. El wayang de Bali tiene figuras más compactas y naturalistas, y el de Lombok, figuras que representan a personas reales. A menudo se añaden objetos del mundo moderno como bicicletas, automóviles, aviones y barcos para dar un efecto cómico, pero en su mayor parte los diseños tradicionales de las marionetas han cambiado poco en los últimos 300 años.

Históricamente, la representación consistía en sombras proyectadas por una lámpara de aceite sobre una pantalla de algodón. Hoy en día, la fuente de luz utilizada en las representaciones wayang en Java suele ser una luz eléctrica halógena, mientras que en Bali se sigue utilizando la tradicional luz de fuego. Algunas formas modernas de wayang, como el wayang sandosa (de Bahasa Indonesia, ya que utiliza el idioma nacional indonesio en lugar del javanés) creado en la Academia de Arte de Surakarta (STSI) emplean focos teatrales, luces de colores, música contemporánea y otras innovaciones.

La elaboración de una figura de wayang kulit adecuada para una representación requiere un trabajo manual de varias semanas, en el que los artistas trabajan en grupo. Parten de modelos maestros (normalmente en papel) que se calcan sobre piel o pergamino, proporcionando a las figuras un contorno e indicaciones de los agujeros que habrá que cortar (como para la boca o los ojos). A continuación, las figuras se alisan, normalmente con un frasco de vidrio, y se impriman. Se inspecciona la estructura y, finalmente, se trabajan los detalles. A continuación, se vuelve a alisar antes de la pintura individual, que corre a cargo de otro artesano.

Por último, las partes móviles (brazos superiores, brazos inferiores con manos y los correspondientes bastones para su manipulación) se montan sobre el cuerpo, que tiene un bastón central por el que se sujeta. Un equipo fabrica hasta diez figuras a la vez, y suele completar ese número en el transcurso de una semana. Sin embargo, no existe una demanda fuerte y continua de los mejores artesanos del wayang, y los relativamente pocos expertos que aún dominan este arte a veces tienen dificultades para obtener unos ingresos satisfactorios.

La pintura de las marionetas menos caras se realiza de forma expeditiva con una técnica de pulverización, utilizando plantillas y con una persona diferente que se encarga de cada color. Las marionetas menos caras, que suelen venderse a los niños durante las representaciones, a veces se fabrican en cartón en lugar de cuero.

Historias
Los personajes del wayang derivan de varios grupos de historias y escenarios. El más popular y antiguo es el wayang purwa, cuya historia y personajes derivan de las epopeyas hindúes indias Ramayana y Mahabharata, ambientadas en los antiguos reinos de Hastinapura, Ayodhya y Alengkapura (Lanka). Otro grupo de personajes procede del ciclo de cuentos sobre el Príncipe Panji, desarrollado en Java durante el Reino de Kediri; estas historias se ambientan en los reinos gemelos javaneses de Janggala y Panjalu (Kediri).

Otras historias
En la década de 1960, los misioneros cristianos adoptaron la forma artística para crear el wayang wahyu. El jesuita javanés Timotheus L. Wignyosubroto utilizó el espectáculo para comunicar a los javaneses y a otros indonesios las enseñanzas de la Biblia y de la Iglesia católica de una forma accesible al público. De forma similar, el wayang sadat ha utilizado el wayang para las enseñanzas religiosas del Islam, mientras que el wayang pancasila lo ha utilizado como medio para la política nacional.

También ha habido intentos de contar ficción moderna con el arte del wayang, como la versión de la Guerra de las Galaxias de los malayos Tintuoy Chuo y Dalang Pak Dain.

Contexto cultural
En su función inicial, el wayang es un ritual destinado a los espíritus ancestrales de la creencia hyang. Además, el wayang sufre un cambio de función, a saber, como medio de comunicación social. Las obras que se representan en el wayang, por lo general, encierran varios valores, como la educación, la cultura y las enseñanzas de la filosofía. El wayang funciona como un medio eficaz para transmitir mensajes, información y lecciones. El wayang se utilizó como medio eficaz en la difusión de religiones que van desde el hinduismo hasta el islam. Debido a la flexibilidad de las marionetas wayang, siguen existiendo hoy en día y se utilizan para diversos fines. Las funciones del wayang pueden agruparse en tres, a saber:
 Tatanan (normas y valores)
 Tuntunan (orientaciones)
 Tontonan (entretenimiento)

Museo Wayang

El Museo Wayang está situado en la zona turística de la Kota Tua Yakarta (ciudad vieja) en Jalan Pintu Besar Utara No.27, Yakarta 11110, Indonesia. El Museo Wayang se encuentra junto al Museo Histórico de Yakarta.

Este museo cuenta con varios tipos de colecciones de wayang indonesio, como wayang kulit, wayang golek, wayang klithik, wayang suket, wayang beber, y otro wayang indonesio.[aclaración necesaria] También hay una colección de máscaras (topeng), gamelán, y pinturas wayang. Las colecciones no son sólo de Indonesia, sino que hay muchas colecciones de marionetas de varios países como Malasia, Tailandia, Camboya, Surinam, China, Vietnam, Francia, India, Turquía y muchos otros países.

Referencias

Véase también
 Wayang kulit

Cultura de Indonesia
Teatro

Wayang


Liberiansk dollar er den valuta, man bruger i Liberia.

Møntenheder fra Afrika
Dollar

Liberiansk dollar


Thomas Girtin (18 February 17759 November 1802) was an English watercolourist and etcher. A friend and rival of J. M. W. Turner, Girtin played a key role in establishing watercolour as a reputable art form.

Life

Thomas Girtin was born in Southwark, London, the son of a wealthy brushmaker of Huguenot descent. His father died while he was a child, and his mother then married a Mr Vaughan, a pattern-draughtsman. Girtin learnt drawing as a boy (attending classes with Thomas Malton), and was apprenticed to the topographical watercolourist  Edward Dayes. Girtin is believed to have served out his seven-year term, although there are unconfirmed reports of clashes between master and apprentice, and even that Dayes had Girtin imprisoned as a refractory apprentice. Dayes did not appreciate his pupil's talent, and he was to write dismissively of Girtin after his death.

While a teenager, Girtin became friends with the young J. M. W. Turner. The boys were employed to colour prints with watercolours. Girtin exhibited at the Royal Academy from 1794. His architectural and topographical sketches and drawings established his reputation, his use of watercolour for landscapes being such as to give him the credit of having created Romantic watercolour painting. He went on sketching tours, visiting the north of England, North Wales and the West Country. By 1799, he had acquired influential patrons such as Lady Sutherland and the art collector Sir George Beaumont. Girtin was the dominant member of the Brothers, a sketching society of professional artists and talented amateurs.

In 1800, Girtin married Mary Ann Borrett, the 16-year-old daughter of a wealthy City goldsmith, and set up home in St George's Row, Hyde Park, next door to the painter Paul Sandby. By 1801, by this time suffering from deteriorating health, he was a welcome houseguest at his patrons' country houses such as Harewood House and Mulgrave Castle, and able to charge 20 guineas for a painting.

In late 1801 to early 1802, Girtin spent five and a half months in Paris, where he painted watercolours. He made a series the pencil sketches that he engraved on his return to London, and which were posthumously published as Twenty Views in Paris and its Environs. In 1802, Girtin produced a panorama of London, the "Eidometropolis",  high and  in circumference, which was exhibited that year. It was noted for its naturalistic treatment of urban light and atmosphere. In November 1802, Girtin died in his painting room; the cause was variously reported as asthma, consumption, or "ossification of the heart." He was buried in the churchyard of St Paul's, Covent Garden in London.

Style and technique

Girtin's early landscapes are akin to 18th-century topographical sketches, but in later years he developed a bolder, more spacious, romantic style, which had a lasting influence on English painting. The scenery of the north encouraged him to create a new watercolour palette of warm browns, slate greys, indigo and purple. He abandoned the practice of undershadowing in grey wash and then adding pastel patches of colour, in favour of broad washes of strong colour, and experimented with the use of pen, brown ink and varnish to add richer tones. Girtin's early death reportedly caused Turner to remark, "Had Tom Girtin lived I should have starved." His most celebrated work, much admired by Turner, was The White House at Chelsea (1800).

Exhibitions and retrospectives
The British Museum  and the Victoria and Albert Museum have collections of Girtin's works. The British Museum was given watercolours by the collector Chambers Hall. In July 2002 Tate Britain organised an exhibition, Thomas Girtin: The Art of Watercolour which aimed to "reveal his technical genius". An online catalogue raisonné of the artist, edited by Greg Smith, was published by the Paul Mellon Centre for Studies in British Art in 2022.

Gallery

LOWTHER CASTLE. THOMAS GIRTIN 1775 - 1802. F Leslie Wright Esq

References

Sources

Further reading

Smith, Greg. Thomas Girtin (1775–1802): An Online Catalogue, Archive and Introduction to the Artist (London: Paul Mellon Centre, 2022), .

External links

Prints & People: A Social History of Printed Pictures, an exhibition catalogue from the Metropolitan Museum of Art which contains material on Girtin
 Works by Girtin at Tate Britain
 25 paintings  at Museum Syndicate

1775 births
1802 deaths
18th-century English painters
18th-century English male artists
19th-century deaths from tuberculosis
English etchers
English male painters
Landscape artists
People from Southwark
English watercolourists
Tuberculosis deaths in England

Thomas Girtin


Grabovo je umjetno akumulacijsko jezero u Hrvatskoj. Nalazi se u Vukovarsko-srijemskoj županiji, u blizini naselja Čakovci, Mikluševci i zaseoka Grabovo, po kojem je dobilo ime. Ima površinu 1,26 km². Bilo izgrađeno 1985. godine pregradnjom potoka Savak, ali danas je voda akumulirana iz podzemnih izvora. Visina zemljane brane je 8–10 m, prosječna dubina 3 m. Jezero je dio Tompojevačkih ritova.

Izvori

Umjetna jezera u Hrvatskoj

Grabovo (jezero)


Pankrti ("hijos bastardos", en esloveno) es un grupo de música punk rock de la antigua Yugoslavia, fundado en Liubliana, Eslovenia, en 1977. El grupo fue activo a finales de los años setenta y durante los años ochenta. El grupo se separó en 1987, pero en 2007 se unieron nuevamente y hoy en día siguen actuando. Durante su carrera publicaron 10 álbumes, cinco de ellos eran álbumes de estudio. Son conocidos por sus canciones provocadoras y su contenido político. Es uno de los grupos más importantes de música punk en la ex Yugoslavia y también uno de los primeros grupos "punk" formados en un estado socialista. Por este hecho los denominaron también "primera banda punk tras el telón de acero".

Historia
Gregor Tomc y Peter Lovšin, dos jóvenes de Kodeljevo (afueras de Liubliana), decidieron formar un grupo. Ya desde sus inicios la banda estuvo muy fuertemente influenciada por la música punk del Reino Unido, no obstante desarrollaron su sonido propio y además sus letras no eran tan directas como las de los grupos británicos. Tomc y Lovšin fueron los primeros escritores de las letras. Lovšin era el vocalista de la banda, mientras que Tomc le puso el nombre a la banda y se hizo su mánager. La primera vez que  tocaron fue en el año 1977 en la escuela secundaria de Moste, donde se representaron con las adaptaciones de las bandas como Sex Pistols, The Clash y New York Dolls, pero también con sus canciones propias. Sus primeros éxitos fueron "Totalna revolucija" (Revolución total), "Lublana je bulana" (Liubliana está enferma) y Anarhist (Anarquista). Su primer álbum, "Dolgcajt" (Aburrimiento), salió en 1978 y con este álbum llegaron a ser una de las bandas punk más conocidas en Yugoslavia. Por su segundo álbum, Državni ljubimci (Los amantes del país), el grupo recibió el premio en la categoría de mejor álbum en Yugoslavia en el año 1982. En el año 1984 publicaron su tercer álbum Rdeči album (Álbum rojo). Este álbum contiene también la canción versionada de la famosa canción italiana comunista y revolucionaria Bandiera rossa (Bandera roja), que es una de las canciones más famosas.

Pankrti fueron muy populares en toda Yugoslavia, sobre todo al inicio de los años ochenta y a través de su influencia la nueva ola se difundió por toda Yugoslavia. Tuvieron grandes éxitos comerciales en Liubliana, Zagreb y Belgrado. Uno de sus últimos conciertos antes de su separación fue en el año 1987 en el Hala Tivoli de Liubliana. Llevaba el nombre "Zadnji pogo v Ljubljani" (El último pogo en Liubliana). La banda se reunió para conmemorar su treinta aniversario en el año 2007 en Hala Tivoli y continuaron dando conciertos en Serbia y Croacia.

Su último concierto fue en verano de 2011 en el festival de música Schengenfest 2011 en Eslovenia, donde tocaron sus canciones más conocidas, como Bandiera Rossa (Bandera roja), Osmi dan (El octavo día), Metka, Lublana je bulana (Liubliana está enferma) y otros.

Miembros

Peter Lovšin (letrista/voz)
Gregor Tomc (letrista/mánager)
Bogo Pretnar (guitarra)
Dušan Žiberna (guitarra)
Marc Kavaš (guitarra)
Boris Kramberger (bajo)
Slavc Colnarič (batería)

Discografía
Lublana je bulana (1978)
Dolgcajt (1980)
Novi punk val (1981)
Namesto tebe (1981)
Državni ljubimci (1982)
Svoboda (1982)
Rdeči album (1984)
Pesmi sprave (1985)
Slovan (1985)
Sexpok (1987)
Zbrana dela (Antología) (1992)
Zbrana dela II (Antología) (1994)
Zaboj (Antología 77-78)

Referencias populares
 Han hecho una película sobre su primer álbum, Dolgcajt (Aburrimiento)
 La película "Totalna revolucija" (La revolución total), fue titulada según su canción legendaria. Habla sobre la aparición del punk en Eslovenia y también en esta película son los personajes principales
 En la película croata "Sretno dijete" (El niño feliz) han sido representados como la primera banda punk en Yugoslavia al lado de otras bandas muy importantes como Azra de Croacia y Bijelo dugme de Bosnia.
 La banda punk eslovena "Racija" tiene una canción, »To ni bla Metka« (Esto no fue Metka), que evidentemente hace referencia a la canción »Metka«, del grupo Pankrti.
 Su primer sencillo lo conserva Jello Biafra, el vocalista de la legendaria banda punk Dead Kennedys.
 En el año 2007, El Museo nacional de Historia contemporánea de Eslovenia organizó una exhibición de fotos dedicadas a la banda.
 Se ha escrito sobre ellos en más de 10 libros.
 John Peel, el DJ legendario de la radio BBC, los presentó al gran público en Gran Bretaña.
 En la revista NME, que es tan reconocida como la revista Rolling Stone, se ha escrito sobre ellos como una de las bandas más importantes de los Balcanes

Referencias
Pankrti en myspace
Club de fanes, en esloveno e inglés

Enlaces externos

 Bandiera Rossa
 Vídeos de Pankrti
 Anarhist
 Osmi dan
 Za železno zaveso

Grupos de música de Eslovenia
Grupos de rock de Eslovenia
Grupos de punk rock de Eslovenia
Grupos de new wave de Eslovenia

Pankrti


Robert Solow,  (d. 23 Ağustos 1924 New York), özellikle ekonomik büyüme üzerine yaptığı çalışmalarıyla bilinen A.B.D'li ekonomist. 1961 yılında John Bates Clark Ödülü'nü, 1987 yılında da Nobel Ekonomi Ödülü'nü kazanmıştır.

Yaşamı

Robert Solow, 23 Ağustos 1924'te New York Brooklyn'de, üç çocuğun en büyüğü olarak doğdu. Evlerinin yakınında olan bir devlet okuluna gönderildi ve başarılı bir öğrencilik geçirdi.

1940'ın Eylül ayında Solow, burslu olarak Harvard Koleji'ne girdi. Sosyoloji, antropoloji eğitimi alıyordu ve aynı zamanda da ekonomi eğitimi almaya başladı.

1942 yılının sonlarına doğru, ABD ordusuna katılmak için üniversiteden ayrılan Solow Kuzey Afrika ve Sicilya'da görev yaptı. Daha sonra terhis olana dek İtalya'da görevini sürdürdü.

1945 yılında tekrar Harvard'a döndü ve Wassily Leontief'in altında araştırma yapmaya başladı ve girdi-çıktı hesapları için ilk sermaye-katsayısılarını (capital-coefficients) hazırladı. Daha sonra ilgisi, olasılık ve istatistik alanına kaydı.

1949-1950 yılları arasında Columbia Üniversitesi'nden bir burs kazanarak, yoğun bir şekilde istatistik çalışmaya başladı. Aynı zamanda işsizlik ve maaş oranları için gelir dağılımı'nda Markov süreçleri'ni kullanarak yeni veriler elde etmeye çalıştı.

1949'da Columbia Üniversitesi'ne gitmeden önce asistan profesörlük için "Massachusetts Teknoloji Enstitüsü" Ekonomi Bölümü'ne başvurdu ve kabul aldı. Massachusetts Institute of Technology'de istatistik ve ekonometri üzerine çalıştı. Solow'un ilgisi giderek makroekonomi'ye kayıyordu. Neredeyse 40 yıl boyunca beraber çalıştığı Paul Samuelson ile birçok teori ortaya attılar; von Neumann büyüme teorisi (1953), sermaye teorisi (1956), dogrusal programlama (1958) ve Phillips Eğrisi (1960) .

Solow birçok ABD Federal hükûmet projesinde de görev aldı, özellikle işsizlik, büyüme politikaları ve para teorisi üzerine eğildi.

1961 yılında Amerikan Ekonomik Birliği'nin (American Economic Association) 40 yaşın altındaki en iyi ekonomistlere verilen John Bates Clark Ödülü'nü kazandı. 1987'de Ekonomik Büyüme üzerine yaptığı çalışmalardan ötürü Ekonomi dalında Nobel Ödülü'nü kazandı. 1999'da Ulusal Bilim Madalyası (National Medal of Science) ile ödüllendirildi.

Bibliyografya

Solow'un en ünlü eserlerinin listesi şöyle verilebilir:

 1956. "A Contribution to the Theory of Economic Growth." Quarterly Journal of Economics 70: 65-94.
 1957. "Technical Change and the Aggregate Production Function"; Review of Economics and Statistics 39: 312-20.
 1958. Linear Programming and Economic Analysis. McGraw Hill, New York (Robert Dorfman ve Paul Samuelson birlikte).
 1962. "Technical Progress, Capital Formation, and Economic Growth"; The American Economic Review '52 (2): 76-86.
 1963. Capital Theory and the Rate of Return.
 1964. Sources of Unemployement in the United States.
 1965. "A Contribution to the Theory of Economic Growth"; Quarterly Journal of Economics 70: 65-94.
 1967 "The New Industrial State or Son of Affluence"; The Public Interest 108.
 1970. Price Expectations and the Behavior of the Price Level.
 1974. "The Economics of Resources or the Resources of Economics"; The American Economic Review 64: 1-14.
 1980. On Theories of Unemployment.
 1997. What is Labor Market Flexibility: What is it good for?.
 1997. The Nature of Consumer Price Indices.
 2000. Neoclassical Growth Theory.
 2000. Growth Theory: An Exposition, Oxford University Press.
 2007 "The Last 50 years in Growth Theory and the Next 10." Oxford Review of Economic Policy 23(1):3-14.

Ayrıca bakınız
 Nobel Ekonomi Ödülü sahipleri listesi

Solow, Robert
Solow, Robert
Solow, Robert
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Massachusetts Teknoloji Enstitüsü öğretim üyeleri
Yahudi asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri

Robert Solow


Zona do Silêncio () é o nome popular para uma mancha desértica perto do Bolsão de Mapimí em Durango, México, sobrepondo-se à Reserva da Biosfera Mapimí. É alvo de uma lenda urbana que afirma ser uma área onde os sinais de rádio e qualquer tipo de comunicação não podem ser recebidos.

História e lendas
A área já foi um antigo fundo do mar no Mar de Tétis, que deixou fósseis marinhos e grandes depósitos de sal que são extraídos hoje.

Em julho de 1970, um foguete de teste Athena RTV lançado do Complexo de Lançamento de Green River, em Utah, em direção ao Campo de Teste de Mísseis de White Sands, no Novo México, perdeu o controle e caiu na região do Deserto de Mapimí. Quando o foguete saiu do curso, estava carregando dois pequenos contêineres de cobalto 57, um isótopo usado em "bombas salgadas" para contaminar intencionalmente grandes áreas de terra. Como parte do esforço de limpeza, centenas de toneladas de solo foram removidas do local do impacto.

Como resultado da operação de recuperação da Força Aérea dos Estados Unidos, surgiram vários mitos e lendas relacionadas à área. Alegadamente, um residente local contratado para guardar os destroços do acidente durante as operações de recuperação ajudou a espalhar esses rumores. As lendas incluem "estranhas anomalias magnéticas que impedem a transmissão de rádio", mutações da flora e da fauna e visitas extraterrestres, que têm sido usadas pelos habitantes locais para promover o turismo na região.

Lendas urbanas

Zona do Silêncio


Orbitalno ispadanje, gubljenje visine orbite, pojava u orbitalnoj mehanici. To je postupno gubljenje udaljenosti između dvaju tijela koji orbitiraju. Udaljenost kad su u orbiti najbliži jedan drugome (periapsis) biva smanji tijekom brojnih orbitnih razdoblja. Kod umjetnih satelita, za održati stabilnu orbitu zahtijeva se periodično potiskivanje ili lansiranje zamjenskih satelita kad se stari sateliti vrate u atmosferu. Često je ispadanje u niskoj orbiti oko Zemlje.

Izvori

Astronautika

Orbitalno ispadanje