Hüseyin Cahit Yalçın (7 Aralık 1875 - 18 Ekim 1957), Türk gazeteci, yazar, çevirmen, siyasetçi.

Yazı hayatına Servet-i Fünûn döneminde edebiyatçı olarak başlamış, II. Abdülhamit, II. Meşrutiyet, Mütareke, Atatürk, İsmet İnönü ve Demokrat Parti dönemlerinde her daim sert kalemiyle yazdığı polemik ve eleştirilerle ve aynı zamanda da kültürün yaygınlaşmasına destekleriyle akıllarda kalmıştır.

Yaşamı
7 Aralık 1875'te babasının görevi nedeniyle bulundukları Balıkesir'de dünyaya geldi. İstanbullu bir ailenin oğlu olan Hüseyin Cahit'in babası, orta halli bir maliye memuru (Aşar Müdürü) olan Ali Rıza Efendi, annesi Fatma Neyyire Hanım'dır. Hüseyin Suat adında ağabeyi vardır.  İlköğrenimini İstanbul'da, ortaöğrenimini Serez'de Askeri Rüştiye'de tamamladı. 1889'da İstanbul'da Dersaadet İdadîsinde (İstanbul Lisesi) öğrenim gördü. Edebiyata ilgisi öğrencilik yıllarında başladı İlk romanı "Nâdide" 1891'de yayımlandı.

Lise öğrenimini tamamladıktan sonra 1893-1896 yılları arasında İstanbul'da, Mekteb-i Mülkiye'de yükseköğrenim gördü. Okulun son sınıfında birkaç arkadaşıyla "Mektep" adlı dergiyi çıkararak  gazeteciliğe başladı. Daha sonra Edebiyat-ı Cedide topluluğuna katılan Hüseyin Cahit, gazetecilik yaşamını Servet-i Fünun dergisinde yayımlanan öyküleri, sanata ilişkin makalelerinin yanı sıra, Mütalaa, Tarik, Sabah ve Saadet gibi gazetelerdeki yazıları ile de sürdürdü.

1896'da yükseköğrenimini ikincilikle tamamladı. Bir süre Maarif Nezareti Mektub-i Kalemi'nde çalıştıktan sonra 1897 yılından itibaren Vefa ve Mercan İdadilerinde Türkçe, Fransızca öğretmenliği ve idarecilik yaptı. 1899'da ilk öykü kitabı Hayat-ı Muhayyel yayımlandı.

Servet-i Fünûn dergisi
1900 yılında Tevfik Fikret'in dergiden ayrılmasından sonra Servet-i Fünun Dergisi'nin yönetimini üstlendi. 1901'de ikinci romanı "Hayal İçinde" Servet-i Fünun'da tefrika edildi. Dergi, 16 Ekim 1901'de  yayımlanan, Fransızcadan çevirdiği "Edebiyat ve Hukuk" adlı bir yazıda Fransız Devrimi'nden söz edildiği gerekçesiyle II. Abdülhamid yönetimince kapatılınca bir süre yazı yaşamından çekildi. 1901-1908'de dilbilgisi ve sözlük çalışması yaptı, "Türkçe Sarf ve Nahiv" adında bir dil bilgisi kitabı hazırladı.

Tanin gazetesi ve Milletvekilliği
1908'de II. Meşrutiyet'in ilanından sonra memuriyetten ayrılan ve edebiyatı bırakıp gazeteciliğe ve siyasete başladı. İttihat ve Terakki yöneticilerinin isteği doğrultusunda Ağustos 1908'de Tevfik Fikret ve Hüseyin Kazım Kadri ile birlikte Tanin gazetesini kurdu. İlk sayısı 1 Ağustos 1908'de yayımlanan gazetenin başyazarlığını üstlendi.  İttihat ve Terakki'nin siyasi alanda bir nevi kalemşoru oldu.  Tanin, zamanla kamuoyunun gözünde İttihat ve Terakki ile özdeşleşti ve onun yayın organı olarak görüldü.

Aynı yıl İttihat ve Terakki'den milletvekili seçildi. 1908-1912 Osmanlı Meclisi Mebusanı, 1912 Nisan-Ağustos Osmanlı Meclis-i Mebusanı ve  1914-1918 Osmanlı Meclis-i Mebusanı'nda İstanbul milletvekili olarak yer aldı. Meclisin ikinci dönem çalışmalarında meclis başkanlığını yürüttü.

31 Mart Ayaklanması
31 Mart Ayaklanması sırasında ayaklanmayı çıkaran güçler tarafından matbaası basılan  ve öldürülmeye çalışılan Hüseyin Cahit, saklanıp kurtulurken Lazkiye milletvekili Mehmet Aslan Bey, ayaklanmacılar tarafından Hüseyin Cahit sanılarak öldürüldü. Hüseyin Cahit ise Rus elçiliğinin yardımı ile Romanya'ya kaçtı ve Mehmet Reşat'ın tahta çıkarıldığı 27 Nisan 1909'da ülkeye dönerek gazetesinin yayınını sürdürdü.

Düyun-u Umumiye Vekilliği
1911'de Maliye Bakanı Mehmet Cavit Bey'in teklifi ile Düyunu Umumiye Dayinler vekili olarak görev verildi. 1922 Mayısında adaylığı Ankara hükûmeti tarafından reddedilinceye kadar bu görev nedeniyle yüksek bir aylık almayı sürdürdü.

Tanin'in Satılması
Hükümete yönelik eleştirileri yüzünden 1912'de gazetesinin kapatılması üzerine Viyana'ya kaçan Hüseyin Cahit, Bâb-ı Âli Baskını'ndan sonra İstanbul'a dönebildi. 31 Ocak 1913'te yeniden çıkartmaya başladığı Tanin'de eleştirilerini artık İttihat ve Terakki'ye yöneltti. Partiden gelen uyarıların sıklaşması üzerine Tanin'i 30 Ocak 1914'te partiye sattı.

Malta Sürgünü
Hüseyin Cahit,  I. Dünya Savaşı sonrası İstanbul'un işgal edilip meclisi dağıtan İngilizler tarafından Şubat 1919'da  tutuklanıp Bekirağa Bölüğü'ne konulan 78 kişi arasındaydı.  Diğer tutuklularla birlikte Malta'ya sürüldü (Haziran 1919).  Malta'da ayrıcalıklı bir konumda oldu; bir otelde  veya pansiyonda oturmasına, ailesini getirmesine izin verildi.  Sürgünlüğü sırasında İngilizce ve İtalyanca öğrendi. "Oğlumun Kütüphanesi" adlı çeviri dizisini hazırlamaya başladı. 16 Mart 1921 günü Türk ve İngiliz hükûmetleri arasında imzalanan anlaşma ile serbest bırakıldı. Diğer sürgünlerden ayrı olarak varlıklı diğer üç kişi ile birlikte 29 Nisan 1921 günü adadan ayrıldı Ailesi ile birlikte diğer Avrupa şehirlerini gezdikten sonra 15 Temmuz 1922'de işgal altındaki İstanbul'a döndü.

Renin ve Tanin
1922'de Malta'dan İstanbul'a döndükten sonra Tanin adıyla gazete çıkarmasına izin verilmeyince gazeteyi "Renin" adıyla çıkarmaya başladı. Bir yandan da çeşitli çeviri eserler yayınladı. Hüseyin Cahit, gazetesinde Anadolu'da devam eden milli mücadeleyi destekleyici yazılar kaleme aldı ve bir süre sonra gazetesinin adını Tanin'e dönüştürdü. Her ne kadar yazılarıyla İstiklal Savaşı'na destek verse de saltanatın kaldırılması, cumhuriyetin ilanı, halifeliğin kaldırılması konularındaki tutumu nedeniyle gazete Ankara hükûmeti tarafından muhalif bir yayın organı haline gelmekle suçlandı ve Hüseyin Cahit muhalif gazeteci ilan edildi.

İstiklal Mahkemesi'nde İlk Yargılanma
Lozan Anlaşması'ndan sonra Hint asıllı iki İngiliz'in İngiltere İslam Cemiyeti adına başbakanlığa gönderdikleri mektubu, henüz başbakanlığa ulaşmadan, 5 Aralık 1923 günü gazetesinde yayımlanması nedeniyle İstiklal Mahkemesi'nde yargılandı. Başka iki gazetenin daha (İkdam ve Tevhid-i Efkar) başyazar ve müdürlerinin yargılandığı duruşmalar Ocak 1924'e kadar sürdü ve mahkeme tüm gazetecilerin beraatine karar verdi.

Tanin'in Kapatılması ve İstiklal Mahkemesi'nde İkinci Yargılanma
13 Şubat 1925'te çıkan Şeyh Said İsyanı sonrasında İsmet Paşa (İnönü) önderliğinde kurulan yeni hükûmet, Takrir-i Sükun yasasını çıkarmıştı. İsyanın sorumlusu olarak İstanbul basını gösterilince Takrir-i Sükun yasası ile  kurulan iki İstiklal Mahkemesi'nden birisi İstanbul'a gönderildi ve çoğunluğu muhalif olarak tanınan birçok basın organı 6 Mart 1925  günü kapatıldı. Aynı gün Hüseyin Cahit, bundan böyle siyasal yazılar yerine hatıra, ilmi makale ve hikayeler yazacağını duyurdu. Ne var ki  Terakkiperver Parti'nin İstanbul Merkez Şubesinin 12 Nisan'da  aranmasını gazetede "Dün Gece Terakkiperver Fırka basıldı" biçiminde duyurunca, Tanin de 16 Nisan'da süresiz kapatıldı. Gazetenin  sahibi ve başyazarı olan Hüseyin Cahit, 20 Nisan'da Cebeci Hapishanesi'ne konuldu. 7 Mayıs 1925'te sonuçlanan dava sonucu Çorum'da ömür boyu sürgün cezasına çarptırıldı.

İzmir Suikast Girişimi ve İstiklal Mahkemesi'nde Üçüncü Yargılanma
Çorum'da sürgün cezasını çekmekte iken İzmir'de cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Paşa'ya yönelik bir suikast girişimi ortaya çıkarıldı. Kurulan İstiklal Mahkemesi, suikastın arkasında eski İttihatçıların olabileceğini değerlendirerek 1923 yılında İstanbul'da Mehmet Cavit Bey'in evinde  İttihatçıların yaptığı toplantıya katılanları Ankara 'da yargılamaya karar verdi. Görülen dava sonucu 26 Aralık 1926'da Cavid Bey, Dr. Nazım, Hilmi ve Nail Bey'lerin idamına karar verildi ve cezaları o gece infaz edildi. Davada yargılananlardan birisi olan Hüseyin Cahit, beraat etti.  İdam edilen arkadaşı Mehmet Cavit Bey'in eşine ve oğlu Şiar'a sahip çıktı.

Çorum Sürgünü Dönüşü
1926'da sürgün cezası kaldırılınca İstanbul'a döndü. Ne yeniden gazetecilik yapma olanağı ne de başka bir iş bulabildi; Malta sürgünü sırasında çevirdiği kitapları yayımlayarak geçim sıkıntısını hafifletmeye çalıştı. 26 Haziran 1929 Tarihinde verilen pasaportla yurt dışına çıktı (pasaport no: 2992). 1930 yılında Sanayi ve Maadin Bankası İdare Meclisi Başkanlığına atandı. 1933'te gerçekleşen I. Türk Dili Kurultayı'nda devlet müdahalesi ile dil değişikliği yapılamayacağını savundu. Dil konusundaki resmi görüşe karşı çıkması, bankadaki görevine son verilmesine neden oldu.

Fikir Hareketleri Dergisi
1933'te Akşam gazetesinde yazılar yazmaya ve cumhuriyetin 10. Kuruluş yıl dönümünden itibaren Türk kültür hayatının önemli yayın organlarından biri olan Fikir Hareketleri dergisini yayımlamaya başladı. Fikir Hareketleri Dergisi, 1940 yılına kadar yayın hayatını sürdürdü, 364 sayı yayımlandı. Derginin tüm yazılarını Hüseyin Cahit yazdı, liberal demokrasiyi savundu. Siyasete atıldığı 1939 yılına kadar dergide iç politika ile ilgili güncel yazılar yazmaktan uzak durdu. 1935-1946 arasında Yedigün Dergisi'nde sohbet, deneme, gezi yazıları yayımladı.

TBMM Milletvekilliği
Atatürk'ün ölümünden sonra, İsmet İnönü'nün teklifiyle tekrar politikaya dönmüştür. V. Dönem (Ara Seçim),VI. Dönem Çankırı, VII., VIII. Dönem İstanbul ve IX. Dönem Kars Milletvekilliği yapmıştır. Milletvekilliği sırasında Birleşmiş Milletler Filistin Uzlaştırma Komisyonu üyeliği yaptı, partisinde Grup Başkan Vekilliğine seçildi, Türk Basın Birliği Başkanı oldu. CHP'nin siyasi görüşlerini savundu.

Yeniden Tanin Gazetesi ve  Tan Baskını

1943-47 yılları arasında Tanin Gazetesi'ni tekrar yayınladı. Gazetede 3 Aralık 1945 günü yayımlanan makalesinde komünizm propagandası yapmakla suçladığı Tan Gazetesi'ni açıkça hedef olarak göstermiş, ertesi gün Sabiha Sertel'i Moskova'nın emrinde biri olarak tanıtmıştı. O gün, Türk basın tarihinde  Tan Gazetesi Baskını diye anılan olay gerçekleşti. Tan Matbaası'nın basılmasıyla başlayan olaylar dizisinde makalesinin büyük rolü olduğu kabul edilir. Yalçın, bu olay sonrasında, olay hakkında hiçbir yorum yapmamıştır. Tanin, 14 Kasım 1947 günü 1542. sayısı ile yayınına son verdi.

Ulus Gazetesi Başyazarlığı
Tanin Gazetesi'ni kapadıktan sonra 11 Eylül 1948'den itibaren CHP'nin resmi yayın organ olma özelliği taşıyan Ulus Gazetesinde başyazarlık yaptı. En önemli polemiklerini Cumhuriyet'teki Nadir Nadi ile yaptı. Ulus, Yeni Ulus adı ile 8 Aralık 1953'te yeniden yayınına başladığında, bu gazetenin de başyazarlığını yaptı. Ulus'ta yayınlanan bir yazısı nedeniyle dokunulmazlığı kaldırıldı.

Demokrat Parti yönetimine karşı bir yazısından dolayı 1954'te 79 yaşında tutuklanarak hapse girdi ve kısa süre sonra Cumhurbaşkanı tarafından bağışlanarak çıktı. Hapishaneden çıktıktan sonra da yazı yazmayı ve iktidarı eleştirmeyi sürdürdü. 1957 seçimlerinde tekrar milletvekili adayı oldu ancak seçimlerin sonucunu öğrenemeden 18 Ekim 1957 tarihinde İstanbul'da hayatını kaybetti. Cenazesi, Feriköy Mezarlığı'na defnedildi.

Eserleri
Nâdîde (1891)
Hayât-ı Muhayyel (1898)
Hayal İçinde (1901)
Hayât-ı Hakîkiyye Sahneleri (1909)
Türkçe Sarf ve Nahiv (üçüncü sene 1908, birinci sene 1910, ikinci sene 1910)
Türkçe Sarf ve Nahiv (yeni başlayanlar için, 1910)
Kavgalarım (1910)
Niçin Aldatırlarmış? (1922)
Edebî Hâtıralar (1935, Rauf Mutluay tarafından sadeleştirilerek Edebiyat Anıları adıyla yayımlanmıştır, 1975)
Siyasal Anılar (aynı adla Rauf Mutluay tarafından sadeleştirilip bazı kısımları çıkarılarak yayımlanmıştır, 1976).
Talat Paşa (1943)
Benim Görüşümle Olaylar (4 cilt, 1945-47)
Seçme Makaleler (1951)

Bazı çevirileri
 Pierre Loti'den İzlanda Balıkçıları (1903)
Leon Marillie'den Hürriyyet-i Vicdân (İstanbul 1906)
Tollio Murri'den Kürek Cehennemi (1936)
Joseph de Guignes'den Hunlar'ın, Türkler'in, Moğollar'ın ve Daha Sair Tatarlar'ın Târîh-i Umûmîsi (I-VIII, İstanbul 1923-1925)
Leone Caetani'den İslâm Tarihi (I-X, İstanbul 1924-1927)
Vilfredo Pareto'dan Sosyalist Meslekleri (1924)
Emile Durkheim'den Din Hayatının İbtidaî Şekilleri (I-II, İstanbul 1924)
James Bryce'tan "Asrî Demokrasiler" (I-IV, İstanbul 1924)
Yrjö Hirn'den Sanâyi-i Nefîsenin Menşeleri (1925)
John Stuart Mill'den Hürriyet (1927)
A. Lawrence Lowel'dan İngiltere'nin Hükûmeti (I-V, İstanbul 1927)
Alfred Binet'den Ruh ve Beden (1927)
Etienne Vacherot'dan Demokrasi (1931)
Édouard René de Laboulaye'den "Vatandaşın Kitabı" (1931)
Jacques Bainville'den Fransa Tarihi (I-II, İstanbul 1938)
Andre Maurois'ten "İngiltere Tarihi" (I-II, İstanbul 1938)
Ogier Ghislain de Busbecq'ten Türk Mektupları (1939)
Jean Charles Pichon'dan "Cihan Harbinin Şarka Ait Kaynakları" (1939)
France Anatole'den "Allahlar Susamışlardı" (1939)
Charles Seignobos'dan "Avrupa Kavimlerinin Mukayeseli Tarihi" (I-II, İstanbul 1939)
Adolf Hitler'den Kavgam (1940)
Annie Vivanti'den "Yırtıcılar" (I-II, İstanbul 1942)
Arthur Koestler'den Sovyet Efsanesi ve Hakikat: Kızıl Rusya'nın İç Yüzü (1947)

Dış bağlantılar
 1948 Türkiye İktisat kongresi devlet arşivi (PDF s.30'da Hüseyin Cahit Yalçın)

Kaynakça

1875 doğumlular
Balıkesir doğumlu siyasetçiler
İstanbul Erkek Lisesinde öğrenim görenler
Osmanlı gazetecileri
19. yüzyıl Türk yazarları
20. yüzyıl Türk yazarları
19. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Meclis-i Mebusan 3. dönem İstanbul mebusları
Meclis-i Mebusan 4. dönem İstanbul mebusları
Meclis-i Mebusan 5. dönem İstanbul mebusları
İttihat ve Terakki üyeleri
Malta sürgünleri
1948 Türkiye İktisat Kongresi'ne katılanlar
TBMM 5. dönem Çankırı milletvekilleri
TBMM 6. dönem Çankırı milletvekilleri
TBMM 7. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 8. dönem İstanbul milletvekilleri
TBMM 9. dönem Kars milletvekilleri
TBMM Anayasa Komisyonu
Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Türk Grubu
Cumhuriyet Halk Partisi mensubu siyasetçiler
Türk anı yazarları
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
1957 yılında ölenler
İstanbul ilinde hastalıktan ölenler
Türkiye'de zatürreden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler

Hüseyin Cahit Yalçın


Carl Adam Johann Nepomuk Zeller (19 de junio de 1842 - 17 de agosto de 1898) fue un compositor austriaco de operetas.

Zeller nació en Sankt Peter in der Au, hijo único del médico Johann Zeller y Maria Anna Elizabeth. El padre de Zeller falleció antes de que el niño cumpliera un año, después de lo cual su madre se volvió a casar, con Ernest Friedinger. De niño, tuvo una bella voz soprano y cantó en el coro de Niños Cantores de Viena antes de estudiar composición en la Universidad de Viena.

En 1875, Zeller se casó con Anna Maria Schwetz. Trabajó como funcionario en el Ministerio Imperial de Educación al tiempo que componía canciones (Dios Os saluda a todos y Regálate rosas en el Tirol), obras corales y una serie de operetas, la más famosa de las cuales es Der Vogelhändler (El pajarero). Todos sus libretos fueron escritos (o coescritos) por Moritz West, a menudo junto a Ludwig Held.

Problemas legales, incluida una condena por perjurio, pusieron fin a la carrera de Zeller en el ministerio y le llevaron a prisión y a la desgracia pública a mediados de los años 1890 (aunque su sentencia de cárcel fue más tarde revocada). Después de una herida en 1895 al caerse sobre el hielo, pasó sus últimos años física y mentalmente enfermo. Zeller murió de neumonía en Baden bei Wien a los 56 años de edad.

Operetas
Joconde (1876)
Die Fornarina (1878)
Capitän Nicoll, oder Die Carbonari (1880)
Der Vagabund (1886)
Der Vogelhändler (El pajarero) (1891)
Der Obersteiger (El capataz) (1894)
''Der Kellermeister (1901; terminada por Johannes Brandt)

Referencias

Enlaces externos

Biography of Zeller
Zeller en la página web de la "Johann Strauss Society of Great Britain"
Lista de obras escénicas de Zeller
Breve perfil de Zeller

Personas de Viena
Compositores del Romanticismo de Austria
Compositores de ópera de Austria

Compositores de opereta
Nacidos en Baja Austria
Fallecidos en Baden bei Wien
Fallecidos por neumonía en Austria

Carl Zeller


Earl of Halsbury, in the County of Devon, was a title in the Peerage of the United Kingdom. Halsbury is a historic manor in the parish of Parkham, near Bideford, Devon, long the seat of the Giffard family and sold by them in the 18th. century. The title was created on 19 January 1898 for the lawyer and Conservative politician Hardinge Giffard, 1st Baron Halsbury, and son of Stanley Lees Giffard, the first editor of the Evening Standard newspaper. Hardinge Giffard was Lord High Chancellor of Great Britain from 1885 to 1886, 1886 to 1892 and 1895 to 1905, and had already been created Baron Halsbury, of Halsbury in the County of Devon, on 26 June 1885, and was made Viscount Tiverton, of nearby Tiverton, at the same time he was given the earldom. Those titles were also in the Peerage of the United Kingdom. He was descended from the family of Giffard of Brightley, Chittlehampton, a junior line of Gifford of Halsbury. A younger son of the first of the Brightley family was Roger Giffard (d.1603) who purchased Tiverton Castle which he made his home. The 1st Earl in fact had no close connection with Halsbury, as the closest of his ancestors born there was Sir Roger Giffard of Brightley (d.1547) and even less with Tiverton, the home of none of his ancestors but only of a very distant cousin,  but nevertheless chose these places as his titles.

The 2nd Earl styled himself "Lord Tiverton" until his succession to the title in 1921, and as a major in the Royal Navy Air Service during World War I produced in September 1917 the first comprehensive plan for strategic bombing that became a major influence for plans and doctrine used by British and American air forces in World War II. Halsbury's grandson, the third Earl (who succeeded his father), was a scientist and the first Chancellor of Brunel University, the coat of arms of which to this day includes an element, an ermine lozenge, alluding to the role of the Earl in its founding as a university.

The fourth Earl did not use his title and did not use the courtesy title of Viscount Tiverton which he was entitled to from 1943 to 2000. All the titles became extinct on his death in 2010.

The title of the earldom was pronounced "Hauls-bry".

Earls of Halsbury (1898–2010)
Hardinge Stanley Giffard, 1st Earl of Halsbury (1823–1921)
Hardinge Goulburn Giffard, 2nd Earl of Halsbury (1880–1943)
John Anthony Hardinge Giffard, 3rd Earl of Halsbury (1908–2000)
Adam Edward Giffard, 4th Earl of Halsbury (1934–2010)

References

Sources

Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990.

External links

Extinct earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1898
Noble titles created for UK MPs
Peerages created for lord high chancellors of Great Britain
2010 disestablishments in the United Kingdom

Earl of Halsbury


Browning, 1927'de Utah ABD'de kurulmuş bir ateşli silah şirketidir.

Browning marka, tabanca ve ağır makineli ateşli silahlarıyla tanınmıştır.

Browning M1919A6, Amerikan Ağır Makinalı silahıdır. MG-42'ye oranla menzili ve ateş gücü daha düşüktür. Ancak bu silah en az MG-42 kadar düşman üzerinde etkilidir. Amerikan Ordusu tarafından İkinci Dünya Savaşı'nda yoğun kullanım alanı bulmuştur.Amerikan Ağır Makinalı Birlikleri tarafından savaşın pek çok yerinde kullanılmıştır. M4 Sherman tanklarının gövdesine de Browning'ler den yerleştirilmiştir. Müttefik Kuvvetlerin en başarılı silahlarından biridir.

Ayrıca Browning M1919A6, hava soğutmalı bir namluya sahiptir.

Ateşli Silahlar

Tabancalar
 Browning BDM
 Browning Hi-Power
 Browning Buck Mark
 Browning BDA

Av Tüfekleri

Yivli
 Browning X-Bolt
 Browning A-Bolt
 Browning BLR
 Browning BAR
 Browning BL-22
 Browning T-Bolt

Yivsiz
 Browning Auto-5
 Browning A-500r
 Browning A-500g
 Browning Cynergy
 Browning Citori
 Browning Superposed
 Browning Gold

Ayrıca bakınız

Tabanca Taşıma ve Kullanma

Amerika Birleşik Devletleri merkezli şirketler
Silah üreticileri
1927'de kurulan şirketler

Browning


Biogradska biskupija bila je biskupija koja je osnovana nakon ukidanje ninske biskupije te je trajala do 1125. kada je zbog naleta Mlečana biskup bio prisiljen preseliti se u Skradin. Od 1948. obnovljena je kao naslovna biskupija.

Naslovni biskupi
 Frederick Hall (4. rujna 1948. – 25. rujna 1952.)
 François-Marie Picaud (5. kolovoza 1954. – 29. ožujka 1960.)
 Ignacy Ludwik Jeż (20. travnja 1960. – 28. lipnja 1972.)
 Francesco Monterisi (24. prosinca 1982. – 20. studenog 2010.)
 Celso Morga Iruzubieta (29. prosinca 2010. – 8. listopada 2014.)
 Augusto Paolo Lojudice (6. ožujka 2015. – 6. svibnja 2019.)
 Giovanni Gaspari (21. rujna 2020. - danas)

Izvori

Katolička upravna podjela Hrvatske

Biogradska biskupija


Ayguçi, Eski Türklerde, hükümdardan sonra en yetkili kişidir. Başvezir, başdanışman, devlet müşaviri gibi anlamlara gelir. Mecliste etkili, Kağana muhalefet edebilir. Kağan olmadığında meclise başkanlık eder. Ulu Ayguçi de denebilir.

Kaynakça

Devlet görevlileri

Ayguci


An Spheneria kegelii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carmen Mueller, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Spheneria kegelii in nahilalakip ha genus nga Spheneria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spheneria

Spheneria kegelii


The following is a list of the 98 stations in the Vienna U-Bahn metro system in Vienna, Austria. The Vienna U-Bahn network consists of five lines operating on  of route.

Legend
Boldface: Terminus station

List

Future stations

Closed stations

References

External links

Vienna
Transport in Vienna
Vienna U-Bahn

List of Vienna U-Bahn stations


Williamson Park in Lancaster, England, was constructed by millionaire James Williamson, 1st Baron Ashton, and his father, also called James Williamson. Its focal point is the Ashton Memorial. The park now covers an area of 53.6 acres (217,000 m²), having been extended in 1999 onto adjoining land, Fenham Carr, following a grant from the Heritage Lottery Fund.

History

The site was originally moorland, and the site of a gallows. By the nineteenth century it was developed as a quarry. During the Lancashire Cotton Famine (1861–65), public works started to develop the site with a gravel drive being created by unemployed cotton spinners giving access. There were some barrows on the site of the park which were excavated in 1865. Several funerary urns and some grave goods were found. In the 1870s James Williamson senior started to develop the site, and by 1877 a plan of pathways had been drawn up. When James Williamson senior died in 1879, his son Lord Ashton took the work forward, handing the site over to Lancaster Corporation in 1881. The Ashton Memorial was added in the early twentieth century.

Features
Features of the park include the Ashton Memorial, fountains, a butterfly house, a café, a children's play area, the Lancaster sundial on the site of what was once a bandstand, an artificial waterfall, some sculptures and a small folly known as the Temple. The park is extensively wooded, with many pathways winding among the trees. There were also formerly an astronomical observatory and a weather station, but these became unviable with growth of the surrounding trees.  They fell into disrepair after 1939 and only fragments remain.

Events

Play in the Park
Since 1987 The Dukes Theatre, based in the city, have put on their 'Play in the Park' during July and August each year. The production uses the natural scenery of the park as the stage and requires the audience to follow performers from scene to scene. The first production to be staged in the park was A Midsummer Night's Dream in which Dukes' honorary patron Andy Serkis appeared. Since it began over 500,000 people have attended at Dukes' park show and the 2016 production of The Hobbit won Best Show for Children and Young People at the UK Theatre Awards.

Highest Point Festival
On 18–20 May 2018 the park played host to the inaugural Highest Point music festival which offered several stages across the grounds. Highest Point featured performances from Ocean Colour Scene, Rae Morris, Embrace, The Two Bears and the Hacienda Classical, and the festival was held again in May 2019.

In July 2019, it was confirmed the festival would return to Williamson Park on 15–17 May 2020. However COVID-19 caused the festival to get cancelled.

Since then 2 more iterations of Highest Point have run in the park, in September 2021 and again in May of 2022 when it was headlined by Richard Ashcroft, Clean Bandit and Kaiser Chiefs.

Parkrun

A 5 km parkrun event takes place in the park every Saturday morning. The first event was held in 2016.

References

External links
Official site

Parks and commons in Lancaster, Lancashire
Grade II listed parks and gardens in Lancashire

Williamson Park, Lancaster


Dutch Creek Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Dutch Creek Township (Arkansas)
 Dutch Creek Township (Iowa)

Dutch Creek Township


First You Close Your Eyes er en dansk dokumentarfilm fra 2012 instrueret af Lars Kjær Dideriksen efter eget manuskript.

Handling
Den danske sangerinde, Esther Maria rejser til New York med hendes musikpartner, Torsten Stistrup Cubel. De skal optage album med den amerikanske producer, Kramer på kun fem dage - kun ved hjælp af én computer og én mikrofon.

I filmen hører vi Esther Marias tanker omkring hendes sange og hvordan hun prøver rammer den rigtige stemning for projektet. Kramer deler hans tanker og filosofi for den kreative del af projektet og hvordan han oplever det at arbejde sammen med hende. Vi følger de tre kreative sjæle samtidig med, at Esther Marias debut album The Abyss begynder at tage form i en lille lejlighed i Tribeca. Selve musikken og det urbane landskab spiller deres helt egen rolle ved siden af de tre musikere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2012

First You Close Your Eyes


Josipovac, prigradsko naselje grada Osijeka
 NK Radnik Josipovac
 Sabirni logor Josipovac
 Josipovac Punitovački
 Samostan Josipovac u Tuzli
 Josipovac (groblje u Tuzli)
 Josipovac, zaseok u Lukovu kod Vrbovca
 Josipovac, Zagreb
 Josipovac, brdo u Krapini

Josipovac (razdvojba)


José Antonio Arámbula López (9 de diciembre de 1968) es un ingeniero y político mexicano, miembro del Partido Acción Nacional.

Primer Presidente Municipal reelecto de Jesús María, Ags. Tomando posesión del cargo por tercera ocasión el 14 de octubre de 2021.
De 2019 a 2021 se desempeñó como Presidente Municipal del municipio de Jesús María, Aguascalientes, México (2019-2021).

Fue Secretario de Administración del Municipio de Aguascalientes (2017-2018). También presidente municipal de Jesús María en el periodo del 1 de enero de 2014 al 31 de diciembre del 2016. Además, diputado federal por el Distrito I Electoral Federal de Aguascalientes en la LXI Legislatura (2009-2012). Adicionalmente, diputado local por el entonces Distrito IX en la LX Legislatura (2004-2007). También ejerció el puesto de vicepresidente para los municipios de menos de 250 mil habitantes y secretario de la Región Centro-Occidente y de la Asociación Nacional de Alcaldes (A.N.A.C.).

Biografía
 José Antonio Arámbula López en la página oficial de la Cámara de Diputados

Nacidos en Aguascalientes (ciudad)
Políticos de Aguascalientes
Ingenieros de Aguascalientes
Miembros del Partido Acción Nacional
Diputados de la LXI Legislatura de México
Presidentes municipales de Jesús María

Antonio Arámbula López


Assia Khalfaoui, née le  à Pont-du-Casse, est une joueuse internationale française de rugby  évoluant au poste de pilier au Stade bordelais.

Biographie
Assia Khalfaoui naît à Pont-du-Casse, commune du Lot-et-Garonne le .

Après ses débuts au Club Ovalie Pont-du-Casse, elle passe par le SU Agen, puis à partir de  dans l'équipe des Lionnes du Stade bordelais.

Elle fait ses débuts internationaux le  à Grenoble, entrant sur le terrain à la  minute dans une victoire française  contre l'Italie.

En 2022, elle est sélectionnée par Thomas Darracq pour disputer la Coupe du monde de rugby à XV en Nouvelle-Zélande.

Avec son équipe du Stade bordelais elle remporte l'édition 2022-2023 du championnat de France Élite 1 : elle participe notamment à la finale victorieuse des Lionnes contre le club Blagnac rugby féminin le , qui clôt une saison de douze victoires en treize matchs.

À l'automne suivant, elle fait partie du groupe d'internationales qui dispute sous les couleurs de la France le championnat féminin de rugby WXV en Nouvelle-Zélande.

Palmarès

En club
 Championne de France Élite 1 2022-2023 avec les Lionnes du Stade bordelais.

Notes et références

Liens externes

Joueuse française de rugby à XV
Joueuse du Stade bordelais
Pilier (rugby à XV)
Naissance en mars 2001

Assia Khalfaoui


Alonso de Zúñiga y Acevedo Fonseca (1496-Santiago de Compostela, 1559), noble español de la Casa de Zúñiga, III conde de Monterrey, señor de Biedma, de Ulloa, de la casa de la Ribera, pertiguero mayor de Santiago, adelantado mayor de Cazorla, sirvió al emperador del Sacro Imperio Carlos V, a quien acompañó a su coronación en Bolonia y al socorro de Viena sitiada por el sultán Solimán, erigió el monumental palacio de Monterrey en Salamanca.

Filiación

Hijo de Francisca de Zúñiga y Sánchez de Ulloa, II condesa de Monterrey, señora de Biedma, Ulloa, de la casa de Ribera, y de su esposo Diego de Acevedo y Fonseca, señor de Bavilafuente, y de los lugares de Moriningo, Sandomingo, Buenabarba, Garcigalindo y otros muchos heredamientos en Castilla y Extremadura, pertiguero mayor de Santiago y heredero de los mayorazgos de los Acevedo y Fonseca.

Alonso se casó con María Pimentel de Mendoza, hija de Alonso Pimentel y Pacheco, V conde y II duque de Benavente, y de su segunda esposa Inés Enríquez de Mendoza y Zúñiga, hija de Pedro González de Mendoza y Luna, I conde de Monteagudo de Mendoza, y de su esposa Isabel de Zúñiga y Avellaneda. Su abuela Isabel era hija de Diego López de Zúñiga, conde de Miranda del Castañar, y de su esposa María Ochoa de Avellaneda. Tuvieron descendencia, su primogénito, Jerónimo, heredó sus estados y títulos y fue IV conde de Monterrey, Alonso, abad en el Convento de la Trinidad (Orense), Diego, falleció soltero. Alonso dejó además tres hijos naturales, uno de ellos fue Diego de Zúñiga y Acevedo, capitán de lanzas, guerrero de fama, a quien su padre lo envió con una compañía, a su costa, para socorrer Perpiñán sitiada por los franceses.

Al servicio del emperador del Sacro Imperio Carlos V

Alonso acompañó al emperador del Sacro Imperio Romano Carlos V a su coronación por el papa Clemente VII en Bolonia. Salieron de Barcelona a fines de julio de 1529, arribaron a Génova el 6 de agosto y el 6 de diciembre entraron en Bolonia. El emperador recibió el 22 de febrero de 1530 la Corona de Hierro de la Lombardía y el 24 del mismo mes la Corona y las Insignias del Sacro Imperio Romano de manos del papa Clemente VII. Asistió con el Emperador Carlos V al socorro de Viena en 1532, sitiada por el sultán turco Solimán I "el Magnífico".

Herencia y Patronazgo

En la basílica de San Lorenzo «el Mayor» de Nápoles se encuentra en la sala de entrada a la basílica su escudo de armas en recuerdo a las obras de reconstrucción que durante su estadía en esa ciudad se hicieron.

En 1539, hizo erigir el monumental palacio de Monterrey en Salamanca, que lo hizo diseñar por el arquitecto Rodrigo Gil de Hontañón. El palacio es de planta cuadrada con torres en los ángulos y patio central. En su época sólo se construyó una cuarta parte del proyecto. Por concesión real de 17 de febrero de 1540 obtuvo poder para vender o establecer censo sobre los bienes de su mayorazgo. Su segundo nieto Manuel Alonso de Zúñiga Acevedo y Fonseca trató en 1640 de hacer realizar el plano original, pero no tuvo éxito. La obra se comenzó a construir el 18 de enero de 1539 y fue ejecutada por los maestros Pedro de Ibarra y Pedro Miguel de Aguirre.

El conde Alonso, residente en Valladolid, humanista, mecenas y amigo de Francisco de Borja, superior de los conventos jesuitas de España, decidió fundar un colegio jesuita en Monterrey (Orense). La escritura de fundación del Colegio de la Compañía de Jesús San Juan Bautista de Verín fue firmada en 1555 y las obras de edificación estaban terminadas en 1556. Él era también patrón del Colegio Fonseca de Santiago de Compostela, fundado por su tío Alonso de Fonseca y Ulloa (1475-1534) arzobispo de Santiago, arzobispo de Toledo y Primado de España, y con aprobación del papa Clemente VII por bula de 15 de marzo de 1526. El Colegio Fonseca fue la matriz de la actual Universidad de Santiago de Compostela

El conde Alonso tuvo grandes diferencias con Fernando Ruiz de Castro y Portugal, IV conde de Lemos, I marqués de Sarria, casado con la sobrina de Alonso, Teresa de Andrade Zúñiga y Ulloa, sobre la pertenencia de la abadía del Convento de la Trinidad (Orense). Ganó la guerra que hubo entre ambas casas, y su hijo Alonso fue su abad.

El conde Alonso heredó el Adelantamiento de Cazorla de su tío Alonso de Fonseca y Ulloa, y a la muerte de su madre en 1526 fue III conde de Monterrey, señor de Biedma, de Ulloa, de la casa de la Ribera, pertiguero mayor de Santiago, y en sucesión a su padre, fallecido en 1496, de los mayorazgos de los Acevedo y Fonseca. Por escritura de 22 de noviembre de 1556 fundó mayorazgo. El conde Alonso falleció en 1559 en Santiago de Compostela y fue enterrado en Verín, en la Iglesia de la Compañía de Jesús, que había fundado.

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Fortaleza de Monterrey (Orense)

Zúñiga
Condes de España

Alonso de Zúñiga y Acevedo Fonseca


Julio Mera Figueroa (Salta, 18 de mayo de 1940 - 4 de mayo de 2002) fue un político argentino que ejerció como ministro del Interior durante la presidencia de Carlos Menem.

Biografía

Sus inicios en la política estuvieron ligados al nacionalismo: en abril de 1969 participó en del congreso de Jesús María del Movimiento de la Revolución Nacional (MRN), liderado por Marcelo Sánchez Sorondo.

Ingresó a la Juventud Peronista a principios de los años 1970, pasando después a ser asesor del presidente Héctor Cámpora y de Juan Manuel Abal Medina. Entre 1973 y 1976 fue diputado nacional. Durante el Proceso estuvo preso durante tres años y se exilió en el Uruguay hasta 1982.

De regreso en su país, volvió a militar en el Partido Justicialista, como asesor del caudillo catamarqueño Vicente Saadi. Fue asesor del mismo durante su gobernación, a partir de 1983, y en 1986 fue interventor del Partido Justicialista de la Provincia de Buenos Aires, y al año siguiente en Córdoba. Posteriormente fue uno de los principales impulsores de la candidatura presidencial de Carlos Saúl Menem.

En enero de 1990 fue nombrado ministro del Interior por el presidente Menem. Durante su mandato presidió la comisión para la repatriación de los restos de Juan Manuel de Rosas.

En julio de 1991 contrajo matrimonio con Agustina Braun Blaquier, 28 años menor que él, festejando su boda fastuosa en la Quinta Presidencial de Olivos. Poco después, se vio envuelto en un escándalo por la licitación del proceso de otorgamiento de los documentos de identidad, que le costó su alejamiento del cargo, reemplazado por José Luis Manzano, a quien desde entonces consideró su enemigo personal.

En 1993 fue precandidato a gobernador de la Provincia de Salta, candidatura que posteriormente declinó. Al año siguiente fue interventor del PJ de la provincia de La Rioja. Al año siguiente se separó de Agustina Braun Blaquier.

En 1996 inició la campaña para promover la candidatura de Palito Ortega a la presidencia de la Nación, pero terminó por abandonar su intento cuando éste se negó a ceder su puesto para promover la segunda reelección de Menem.

Era propietario de un criadero de caballos en Lobos. Padeció distintas afecciones cardíacas y cáncer de intestinos. Falleció en Buenos Aires en mayo de 2002.

Fue tío del exgobernador de la Provincia de Salta, Juan Manuel Urtubey.

Referencias

Familia Mera Figueroa
Ministros del Interior de Argentina
Políticos del Partido Justicialista
Políticos de la provincia de Salta
Salteños (capital)
Peronistas
Diputados del Congreso de la Nación Argentina por Salta
Gabinete de Carlos Menem

Julio Mera Figueroa


Belalcázar, İspanya'nın güneyinde, on yedi özerk bölgesinden en kalabalık ikinci nüfusu sahip olan Endülüs'ün, Córdoba iline bağlı bulunan belediyesi. 2002 yılı sayımlarına göre nüfusu 3.712 kişidir.

Córdoba'nın belediyeleri

Belalcázar


Lenfosit, bir lökosit (akyuvar) tipidir. Kanda dolaşan lökositlerin yaklaşık olarak yarısını oluştururlar. Pluripotansiyel kök hücrelerden (hemositoblast) ürerler. Kanda dolaşan lenfositler, alyuvarlardan biraz büyükçe oldukları halde yine de küçük hücre grubuna girerler. Ayrıca lenfosit bir bağ doku hücresidir.
Perifer dolaşımda bulunan lenfosit alt grupları kabaca T, B ve NK (doğal öldürücü) hücreler olarak sınıflandırılabilir. Kanda dolaşan lenfositlerin ortalama %80'ini T hücre, %10'unu B hücre geri kalan %10'unu ise NK hücreler oluşturmaktadır. Bu oranlar hücrelerin alındığı dokuya göre değişebilmektedir. Timusta hücrelerin nerede ise %90'ı T hücre iken dalak ve lenf düğümünde %30-40 oranında T hücre görülmekte, B hücreler daha baskın oranda (%60-70) izlenmektedir.

Lenfosit Çeşitleri
Işık mikroskobu altındaki görüntülerine göre lenfositler, "büyük granüler lenfositler" ve "küçük lenfositler" olarak iki ana gruba ayrılır. Lenfosit alt kümeleri, işlevsel olarak da görünüşleriyle bağıntılıdır. Hepsi olmasa da çoğu büyük granüler lenfosit, çoğunlukla doğal öldürücü hücreler olarak bilinirler. Küçük lenfositler iste T lenfositleri ve B lenfositleridir.

 Doğal Öldürücü Hücreler (Natural Killer), doğal bağışıklığın bir parçası sayılırlar ve konağın tümörlere ve virüslerle enfekte olmuş hücrelere karşı savunmasında en büyük rolü oynarlar. Doğal öldürücü hücreler, tümörleri ve enfekte olmuş hücreleri, normal ve enfekte olmamış hücrelerden ayırabilmek için sınıf 1 Major Histokompatibilite Kompleksi denen yüzey proteinlerinin hücrelerdeki düzeyini algılarlar. Doğal öldürücü hücreler, interferonlar denen sitokinlere yanıt olarak işlevsel konuma gelirler. İşlevsel doğal öldürücü hücreler sitotoksik granüller salgılayarak hedef hücreleri öldürürler.
 T-Lenfositleri (Thymus Dependent), kanda dolaşan bütün lenfositlerin % 80'ini oluştururlar. Hücresel bağışıklıktan sorumludurlar. Ayrıca B lenfositlerin aktivasyonunda görevleri vardır. T lenfositler efektör hücre haline geldikleri zaman farklılaşarak Yardımcı ve Sitotoksik T lenfosit olarak görev yaparlar.
 B-Lenfositleri (Bond Marrow Dependent) ise sıvısal (humoral) bağışıklıktan sorumludur. Uyarıldıklarında antikor üretirler.

Nicelikleri
Sıradan bir insan vücudu ortalama 1012 lenfoid hücre içerir ve lenfoid doku toplam vücut ağırlığının %2 sini oluşturur. Lökositlerin %20-40 kadarı lenfositlerdir.
Lenfositler için normal değer bir litre kanda (1-5)x109dur.
Lenfositozis (kandaki lenfosit sayısı>5x109/L) viral enfeksiyonlara (EBW, CMV, HIV, TBC, toksoplazmolizis gibi kronik enfeksiyonlar) tepki olarak oluşur. Aynı zamanda KLL ve bazı lenfoma hastalıklarında da ortaya çıkar.

Etkinleştirilmiş Lenfosit
(differentiations)Farklılaştırma ya da ayırt etme sürecinin etkin durumunda olan herhangi bir lenfosit. Terim, bu sebepten ötürü, ya bir antijen ile ilk defa karşılaşması üzerine çoğalan bir lenfositi ya da bir mitojene tepki gösteren yahut antikor üretmek için gelişen bir hücre aracılı(cell-mediated) bağışıklık tepkisi içerisinde yer alan adanmış(o işe ayrılmış;committed) bir lenfositi kast eder.

Kaynakça

Lenfosit


Classic Loire-Atlantique 2018 var den 19. udgave af cykelløbet Classic Loire-Atlantique. Løbet var en del af UCI Europe Tour-kalenderen og blev arrangeret 24. marts 2018. Det blev vundet af danske Rasmus Quaade fra .

Hold og ryttere

Danske ryttere
Nicklas Amdi Pedersen kørte for
Magnus Bak Klaris kørte for
Mathias Bregnhøj kørte for
Christoffer Lisson kørte for
Rasmus Quaade kørte for
Emil Toudal kørte for

Resultater

Eksterne henvisninger

2018
UCI Europe Tour 2018

Classic Loire-Atlantique 2018


الحمامة ؛ وتدعى باللاتينية: Columba.

وهو من أبراج النصف الجنوبي للكرة الأرضية. وأفضل الأوقات لرؤيتها هو شهر شباط.

من المجرات التي يمكن مشاهدتها في برج الحمامة: NGC 1808.

ومن التجمعات النجمية: NGC 1851.

وأما نجوم برج الحمامة: ألفا الحمامة (النجم فاخثة)، وبيتا الحمامة (النجم وزن).

المصادر الخارجية
 موقع الكون

مراجع

الأبراج الشرقية
العصر الذهبي الهولندي
الكوكبات الجنوبية
جمهورية هولندا في عقد 1590
علم الفلك في جمهورية هولندا
كوكبة الحمامة

الحمامة (كوكبة)


AWK, Alfred Aho, Peter Weinberger ve Brian Kernighan tarafından 1977 yılında geliştirilmiş ve ilk olarak Unix Version 7 ile yayınlanmış bir programlama dilidir. C gibi derlenen dillerden farklı olarak yorumlanan bir betik dilidir ve günümüzde özellikle sed ve Kabuk programlamada kullanılmaktadır.

1985-1988 arasında GNU versiyonu olan GNU AWK / GAWK Paul Rubin, Jay Fenlason ve Richard Stallman tarafından yazılmış 1988'de genel kullanıma sunulmuştur. GNU tabanlı Linux sürümlerine dahil edildiği için GAWK en yaygın kullanılan AWK versiyonudur.

AWK ile CSV gibi metin-tabanlı dosyalardaki veriler düzenlenebilir ve dönüştürülebilir ve veriler değerlendirilip isteğe göre raporlanabilir. sed gibi akış editörlerinde kullanılan veri bulma/düzenleme/dönüştürme komutlarına ek olarak C deki gibi genel programlama yapıları içermektedir, bu sebepten dolayı tam donanımlı bir programlama dili olarak geçmektedir.

Larry Wall 1980'lerin ortalarında Usenet haberlerinden raporlar çıkartmak için awk'ı kullanıyordu ve awk'ı yoğun görevlerde yetersiz gördüğü için Perl 'i geliştirme başlamıştır.

Teknik Notlar

AWK'ın komut satırında kullanılışı aşağıdaki gibidir :

   awk [ parametreler ] -f program_dosyası [ -- ] dosya ...
   awk [ parametreler ] [ -- ] program_kodu dosya ...

GAWK, AWK'a oranla genellikle daha üstün ve anlaşılır hata mesajları sunar. Hatanın nerede olduğunun ve neden kaynaklandığının daha iyi belirtildiği GAWK'da sorun daha anlaşılır biçimde sunulur:

AWK hatası:

   awk '{print $0,}' dosyaadı
   awk: syntax error near line 1
   awk: illegal statement near line 1

GAWK hatası:

   gawk '{print $0,}' dosyaadı
   gawk: cmd. line:1: {print $0,}
   gawk: cmd. line:1:           ^ parse error

Kaynakça

Örüntü eşleme programlama dilleri
Betik dilleri
Metin tabanlı programlama dilleri
Özgür derleyiciler ve yorumlayıcılar
Çapraz platform yazılımları
Programlama dilleri

AWK


Russell Springs est une ville américaine située dans le comté de Logan, au Kansas. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Kansas
Comté de Logan (Kansas)

Russell Springs (Kansas)


Seixo de Manhoses Portekiz'de Vila Flor belediyesine bağlı olan, 8,80 km2 yüzölçümüne sahip, 501 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Vila Flor

Seixo de Manhoses


Hvarsku nogometnu ligu, također i pod nazivom 3. županijska nogometna liga – Hvarska liga za sezonu 2017./18., je osvojio SOŠK iz Svirča.
Hvarska liga predstavlja ligu šestu ranga hrvatskog nogometnog prvenstva, odnosno treći razred nogometne lige u Splitsko-dalmatinskoj županiji.

Sudionici
 Jadran, Stari Grad
 Jelsa, Jelsa
 Levanda, Velo Grablje, Hvar
 Mladost, Sućuraj
 Sloga, Dol, Stari Grad
 SOŠK, Svirče, Jelsa
 Varbonj, Vrbanj, Stari Grad
 Vatra, Poljica, Jelsa
 Vrisnik, Vrisnik, Jelsa

Ljestvica

 Izvori:
 dalmatinskiportal.hr, rezulati 18. kola i konačni poredak
 Forska liga – rezultati 17. kola i ljestvica

Rezultati
Izvor za raspored:

Poveznice
 www.island-hvar.info/fnl/index.htm Forska nogometna liga
 Nogometni savez Županije Splitsko-dalmatinske
 hnkhajduk.com/forum, Forska Liga, forum o Hvarskoj nogometnoj ligi
 1. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2017./18.
 2. ŽNL Splitsko-dalmatinska 2017./18.

Izvori

 nszsd.hr, 3. Županijska Nogometna Liga – Prvenstvo otoka Hvara, pristupljeno 9. lipnja 2018.
 nszsd.hr, "Balun" – službeno glasilo NSŽSD, broj 9, objavljeno 23. kolovoza 2018., preuzeto 24. rujna 2018.
 hnkhajduk.com/forum, Forska Liga (objave od 22. rujna 2017. do 13. svibnja 2018., pristupljeno 9. lipnja 2018.
 dalmatinskiportal.hr

2017-18
splitsko-dalmatinska-3-Hvar

Hvarska nogometna liga 2017./18.


"Do not go gentle into that good night" is a poem in the form of a villanelle by Welsh poet Dylan Thomas (1914–1953), and is one of his best-known works. Though first published in the journal Botteghe Oscure in 1951, the poem was written in 1947 while Thomas visited Florence with his family. Subsequent publication, along with other Thomas works, include In Country Sleep, and Other Poems (New Directions, 1952) and Collected Poems, 1934–1952 (Dent, 1952).

It has been suggested that the poem was written for Thomas's dying father, although he did not die until just before Christmas in 1952. It has no title other than its first line, "Do not go gentle into that good night", a line that appears as a refrain throughout the poem along with its other refrain, "Rage, rage against the dying of the light".

Form
The villanelle consists of five stanzas of three lines (tercets) followed by a single stanza of four lines (a quatrain) for a total of nineteen lines. It is structured by two repeating rhymes and two refrains: the first line of the first stanza serves as the last line of the second and fourth stanzas, and the third line of the first stanza serves as the last line of the third and fifth stanzas. The rhyme-and-refrain pattern of "Do not go gentle into that good night" can be schematized, as shown below.

Analysis

Summary
In the first stanza of "Do Not Go Gentle", the speaker encourages his father not to "go gentle into that good night" but rather to "rage, rage against the dying of the light." Then, in the subsequent stanzas, he proceeds to list all manner of men, using terms such as "wise", "good", "wild", and "grave" as descriptors, who, in their own respective ways, embody the refrains of the poem. In the final stanza, the speaker implores his father, whom he observes upon a "sad height", begging him to "Curse, bless, me now with your fierce tears", and reiterates the refrains once more.

Literary opinion
While this poem has inspired a significant amount of unique discussion and analysis from such critics as Seamus Heaney, Jonathan Westphal, and Walford Davies, some interpretations of the poem's meaning is under general consensus. "This is obviously a threshold poem about death", Heaney writes, and Westphal agrees, noting that "[Thomas] is advocating active resistance to death." Heaney thinks that the poem's structure as a villanelle "[turns] upon itself, advancing and retiring to and from a resolution" in order to convey "a vivid figure of the union of opposites" that encapsulates "the balance between natural grief and the recognition of necessity which pervades the poem as a whole."

Westphal writes that the "sad height" Thomas refers to in line 16 is "of particular importance and interest in appreciating the poem as a whole." He asserts that it was not a literal structure, such as a bier, not only because of the literal fact that Thomas' father died after the poem's publication, but also because "it would be pointless for Thomas to advise his father not to 'go gentle' if he were already dead ..." Instead, he thinks that Thomas' phrase refers to "a metaphorical plateau of aloneness and loneliness before death". In his 2014 "Writers of Wales" biography of Thomas, Davies disagrees, instead believing that the imagery is more allusive in nature, and that it "clearly evokes both King Lear on the heath and Gloucester thinking he is at Dover Cliff."

Use and references in other works

"Do not go gentle into that good night" was used as the text for Igor Stravinsky's In Memoriam Dylan Thomas (Dirge-Canons and Song) for tenor and chamber ensemble, which was written soon after Thomas's death and first performed in 1954. It is the subject of a 1979 tone poem for wind ensemble by Elliot del Borgo entitled Do Not Go Gentle into That Good Night, and was set to orchestral music by John Cale for his 1989 album Words for the Dying. Vincent Persichetti wrote a work for organ pedals alone after the poem called Do Not Go Gentle; it was premiered by Leonard Raver at Alice Tully Hall on Feb 7, 1976. In 1999 Janet Owen Thomas set the poem to music in the 2nd (final) movement of her work Under the Skin.

The title of George R.R. Martin's sci-fi novel  Dying Of the Light, published in 1977, is based on one of the two refrains present in "Do not go gentle into that good night". The book deals with topics of the resistance and acceptance of death, on a planetary scale. In the book, the planet is slowly on course out of the region of its neighboring stars, experiencing both literal and metaphorical "dying of the light".

The ninth book in the Skulduggery Pleasant series by Irish Author Derek Landy is titled 'The dying of the light'. The opening passage of the book features an extract from the poem.

The poem is read in full by Iggy Pop as the ninth track on his 2019 album Free. A rock version by Billy Green was featured in the soundtrack of the Australian biker film Stone (1974).

The poem has been referenced in several films, including Independence Day (1996), where President Thomas J. Whitmore (portrayed by Bill Pullman) vows "we will not go quietly into the night", Back to School (1986), Dangerous Minds (1995) where Michelle Pfeiffer's character LouAnne Johnson uses the poem for a class contest (Dylan Thomas v Bob Dylan contest), and Interstellar (2014) where the poem is used repeatedly by Michael Caine's character Professor John Brand, as well as by several other supporting characters.

The poem has also been referenced in other media: "Do not go gentle into that good night" was the inspiration for three paintings by Swansea-born painter and printmaker Ceri Richards, who drew them in 1954, 1956, and 1965 respectively.

Chinese law professor Xu Zhangrun has used it in his widely recognized 2020 text of government critique.

The novel Solenoid (2015), by Romanian writer Mircea Cărtărescu mentions the poem as the most important protest against death.

References

External links
Hear Dylan Thomas Recite His Classic Poem, "Do Not Go Gentle Into That Good Night" (posted at Open Culture, September 19, 2018).

Anglo-Welsh literature
1951 poems
Poetry by Dylan Thomas
Works originally published in Italian magazines
Works originally published in literary magazines
Poems about death
Quotations from literature
1950s neologisms
Modernist poems
Redirects from opening lines

Do not go gentle into that good night


Mertuto (Mirtutu, Mirtuto, Mertutu, Mertuti) ist ein osttimoresischer Suco im Verwaltungsamt Ermera (Gemeinde Ermera).

Geographie

Vor der Gebietsreform 2015 hatte Mertuto eine Fläche von 7,16 km². Nun sind es 5,37 km². Der Suco liegt im Westen des Verwaltungsamts Ermera. Nördlich liegen die Sucos Poetete und Talimoro, nordöstlich der Suco Riheu, südöstlich der Suco Humboe und südlich der Suco Leguimea. Die Südgrenze bildet im südlichen Teil der Fluss Mauceun. Den westlichen Teil der Südgrenze bildet die Überlandstraße, die die Orte Ermera und Hatolia Vila miteinander verbindet. Die Straße bildet von der Südgrenze aus einen Bogen und verlässt in Richtung Ermera im Suco Poetete Mertuto. Aus Ermera kommend durchquert eine weitere Überlandstraße den Suco Mertuto und führt in den Suco Humboe und weiter zur Gemeindehauptstadt Gleno. Nördlich der Straße erreicht der Fluss Buri die Nordgrenze von Mertuto, folgt der Grenze zwischen dem Suco und Talimoro und ändert seinen Namen in Buro. Mauceun und Buro gehören zum System des Lóis.

An der Straße Ermera – Hatolia Vila liegen die Dörfer Poehati, Railori (Railurin) und Apido (Apidou), westlich der Ort Tatabauria (Tatabaoria, Talabaoria), an der Straße nach Gleno die Dörfer Hatuleta und Pohei und im Südosten die Ortschaft Suileo. Grundschulen gibt es in Railori (Escola Primaria No. 199 Mirtuto) und in Suileo.

Im Suco befinden sich die vier Aldeias Apido, Hotino, Railori und Tatabauria.

Einwohner

Im Suco leben 2.082 Einwohner (2022), davon sind 1.083 Männer und 999 Frauen. Im Suco gibt es 354 Haushalte. Fast 86 % der Einwohner geben Tetum Prasa als ihre Muttersprache an. Über 12 % sprechen Mambai, eine kleine Minderheit Tetum Terik.

Geschichte

In Mertuto versteckte sich 1997 der FALINTIL-Kommandant Nino Konis Santana vor der indonesischen Armee in einem Bunker unter einem Haus. Ein fünfjähriger Junge namens Kercoli versorgte ihn in dieser Zeit mit Wasser und Essen. Die High School in Gleno ist daher nach Santana benannt. Nachdem Santana 1998 ums Leben gekommen war, wurde er in Mertuto begraben. 2012 entbrannte eine Diskussion, weil die Familie Santanas dessen Gebeine gerne zum Friedhof der Familie überführen möchte, wogegen die Einwohner Ermeras sich sträubten. Am 9. Dezember wurde Santana schließlich exhumiert. Seine letzte Ruhestätte fand er im Nationalen Heldenfriedhof in Metinaro.

Politik

Bei den Wahlen von 2004/2005 wurde António de Jesus zum Chefe de Suco gewählt. Bei den Wahlen 2009 gewann António Martins und 2016 Nicolau Menezes Salsinha.

Weblinks

 Ergebnisse des Zensus 2010 für den Suco Mertuto (tetum; PDF; 8,5 MB)
 Ergebnisse des Zensus 2015 für den Suco Mertuto (tetum; PDF)
 Seeds of Life: Suco information sheets Ermera (tetum)

Einzelnachweise

Suco in Ermera (Gemeinde)

Mertuto


මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ     මධ්‍යස්ථානය

(Magam Ruhunupura International Convention Centre - MRICC)

ශ්‍රී ලංකාවේ දෙවන ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව වන මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය හම්බන්තොට, සිරිබෝපුර ප්‍රදේශයේ ඉදිකර තිබේ.

ඉදි කිරීම
අක්කර 28ක භූමි පරිශ්‍රයක ඉදිකර ඇති මෙම ජාත්‍යන්තර න්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය සඳහා වැය වූ මුළු මුදල ඇමරිකානු ඩොලර් මිලියන 15.3 කි.නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය හා කොරියානු ජාත්‍යන්තර සංස්ථාව එක්ව සහයෝගී ව්‍යාපෘතියක් ලෙස මෙහි ඉදිකිරීම් කටයුතු ක්‍රියාත්මක කරන අතර ඉදිකිරිම් සඳහා වියදම් වූ වියදමෙන් සියයට තිහක (30%) මුදලක් දකුණු කොරියාවේ ප්‍රදානයක් ලෙස ලැබුණු අතර ඉතිරි සියයට හැත්තෑව (70%) ශ්‍රි ලංකා රජය විසින් දරා තිබේ.

ඉදිකිරීම් නිම වූ පසු 2013 නොවැම්බර් 07 වන දින මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය එවක අතිගරු ජනාධිපති මහින්ද රාජපක්ෂ  මහතා විසින් නිල වශයෙන් විවෘත කරන ලදී

නිර්මාණ සැලැස්ම සහ සම්මන්ත්‍රණ ශාලා

අති නවීන පහසුකම් සහිතව ඉදි කරන ලද මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානයේ සම්මන්ත්‍රණ ශාලා සංකීර්ණය දකුණු කොරියානු ගෘහනිර්මාණ ශිල්පයේ ආභාශය ද ලබමින් සැලසුම් කර ඇති අතර එහි හැඩය මෙරට ඉදිකිරීම් අතර සුවිශේෂී ස්ථානයක් හිමිකර ගනී.

මෙහි ප්‍රධාන ශාලාව ආසන 1500 කින් සමන්විත වන අතර අති නවීන ශබ්ද පරිපාලන පද්ධතියකින් සහ ආලෝකකරණ පද්ධතියකින් ද සමන්විත වේ.සම්මන්ත්‍රණ සඳහා මෙන්ම ප්‍රසංග සඳහා රඟහලක් ලෙස ද භාවිත කළ හැකි බහුකාර්යය ශාලාවක් ලෙස මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානයේ ප්‍රධාන ශාලාව ඉදිකර තිබේ.මෙහි ජාත්‍යන්තර භාෂා 07 ක් පරිවර්තනය කිරීමේ පහසුකම් ද පවතී

තවද ආසන 250 කින් යුත් ශාලා තුනක් හා කුඩා ශාලා 10 කින් මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය සමන්විත වේ.එමන්ම අංග අම්පූර්ණ එළිමහන් 7රංග පීඨයක් හා ඒ ආශ්‍රිත පහසුකම් සළසන අංගනයක් ද මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය සතුය.

යටිතල පහසුකම්
මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය සතුව එකවර රථ වාහන 400 ක් ගාල් කළ හැකි රථගාලක් ද හෙලිකොප්ටර් යානා සඳහා පහසුකම් සලසන (හෙලිපෑඩ්) හෙලිකොප්ටර් අංගනයක් ද පවතී.

පරිපාලනය
මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානය නාගරික සංවර්ධන අධිකාරිය මගින් පවත්වාගෙන යනු ලබන අතර මෙහි සියළු පරිපාලන හා මෙහෙයුම් කටයුතු ශ්‍රී ලංකා නාවික හමුදාව හා යුධ හමුදාව විසින් සිදු කෙරෙයි.

පවත්වනු ලැබූ සුවිශේෂී සමුළු
2013 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාව සත්කාරකත්වය දරමින් පැවැත්වූ පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය සමුළුව හා සමගාමීව පැවැති පොදුරාජ්‍ය මණ්ඩලීය තරුණ සමුළුව ද,

2014 වසරේදී ශ්‍රී ලංකාවේ දී පැවැත්වූ ලෝක තරුණ සමුළුව ද ,

මාගම් රුහුණුපුර ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ මධ්‍යස්ථානයේ පැවැත්වූ සුවිශේෂී ජාත්‍යන්තර සමුළු වේ.


Cana of Galilee (; ) is the location of the Wedding at Cana, at which the miracle of turning water into wine took place in the Gospel of John.

The location is disputed, with the four primary locations being  Kafr Kanna, Khirbet Qana and Reineh in Lower Galilee and Qana in Upper Galilee. The Arabic name "Qana al-Jalil" has been said to apply to a number of sites, but is of doubtful authenticity.
The name possibly derives from the Hebrew or Aramaic word for reeds.

Written references to Cana

Biblical references

Among Christians and other students of the New Testament, Cana is best known as the place where, according to the Fourth Gospel, Jesus performed "the first of his signs", his first public miracle, the turning of a large quantity of water into wine at a wedding feast (John 2, ) when the wine provided by the bridegroom had run out. Although none of the synoptic gospels record the event, mainstream Christian tradition holds that this is the first public miracle of Jesus.

The other biblical references to Cana are also in John: John 4 (), which mentions that Jesus is visiting Cana when he is asked to heal the son of a royal official at Capernaum; and John 21 (), where it is mentioned that Nathanael (sometimes identified with the Bartholomew included in the synoptic gospels' lists of apostles) comes from Cana.

The Book of Joshua mentions one city () and one brook (; ) named Kanah (Cana) – neither is likely to be the Cana of Galilee.

Other references
In secular history, the annals of Assyrian king Tiglath-Pileser III, who conquered the Galilee in a 733 BC campaign, contain a badly preserved list of cities that had been thought to mention a certain Kana. It relates that six hundred fifty  captives were taken there. However, a revised transliteration revealed the one well-preserved syllable to be Ku, not Ka.

Flavius Josephus mentions more than one place named Cana. In the context of the Galilee, there are two mentions in his Life: one is a place on the road from Iulias, and the other is a place where he resided, about a day's walk from Tiberias.

Locating Cana

There has been much speculation about where Cana might be. In his Gospel, the author makes no claim to have been at the wedding. Many would regard the story of the wedding at Cana as of theological rather than historical or topographical significance; it is the first of the seven miraculous "signs" by which Jesus's divine status is attested, and around which the gospel is structured.

The consensus of modern scholarship is that the Fourth Gospel was addressed to a group of Jewish Christians, and very possibly a group living in Judea province; so it is unlikely that the evangelist would have mentioned a place that did not exist. There is a minority view that the gospel was written for a gentile audience, and those who take this view assert that the description in the passage about the marriage at Cana of "six stone water jars there for the Jewish rites of purification", which does not reflect good knowledge of the actual ritual washing habits among Jews at the time, is specifically for a gentile audience, who would not know the topography of the Holy Land. On this hypothesis, the name "Cana" might have some purely symbolic significance.

There are four primary locations which have been under consideration as the New Testament Cana:

Upper Galilee
 Qana, Lebanon
Lower Galilee
 Kafr Kanna, Israel (also spelled Kefar Kenna)
 Karm er-Ras, the western part of Kafr Kanna
 Khirbet Qana, Israel
 Ain Qana, Israel

Qana, Lebanon
The village of Qana, about  from Tyre, Lebanon, is traditionally held to be the correct site by many Christians, and is Eusebius's pick in his 4th century Onomasticon. It is a popular tourist site commemorating the miracle.

Kafr Kanna and Karm er-Ras
The first time this site is associated with New Testament Cana is in a mid-17th century report to the Pope by Francesco Quaresimo, the papal emissary to Palestine, where he noted there were two possible candidates: Khirbet Qana and Kafr Kanna. According to the Catholic Encyclopedia, a tradition dating back to the 8th century identifies Cana with the modern Arab town of Kafr Kanna, at the foot of the Nazareth range, about  northeast of Nazareth.

Some scholars believe, according to archaeological evidence, that the identification of Kafr Kanna was the result of the decline of Khirbet Qana beginning in the Mamluk period. They note that it was a common practice for new and more affluent and easily accessible sites to be established in place of old ones to accommodate increases in pilgrim traffic, particularly in the late Medieval and Ottoman periods.

Karm er-Ras, the western part of Kafr Kanna, was recently excavated by Israeli archaeologist Yardenna Alexandre. The excavation revealed evidence of a substantial Roman village with a Jewish population which declined considerably in the Late Roman period, and which was finally abandoned in the Byzantine Period, explaining why the pilgrim route was shifted to Kafr Kanna. Alexandre believes the site is precisely identified by Josephus, but other scholars disagree.

Khirbet Kana, Israel
Another possible candidate is the ruined village of Khirbet Qana, meaning "the ruins of Cana." Overlooking the Beit Netofa Valley from the north, it is located about  north of Kafr Kanna and has been noticed by pilgrims since the 12th century or earlier. However, this could either be an ancient retention, as Edward Robinson maintained, or may have been attached to the place in conversation with querying pilgrims.

This site is located on a limestone outcropping that rises  above the floor of the Bet Netofa Valley,  from Nazareth and  northeast of Sepphoris in lower Galilee. It also has long been identified as the true location of New Testament Cana. Excavations by archaeologist Douglas Edwards of the University of Puget Sound and archaeologist Tom McCollough reveal architectural and numismatic remains demonstrating that the site contained a modest-sized village from the Hellenistic period onward (c. 200 BCE–650 CE), including a structure that bears similarities to Roman-period synagogues, and several mikveh pools for Jewish ceremonial bathing. Most importantly, they uncovered a cave complex on the south slope of the site that showed indications of use as a center for worship, including a sarcophagus lid or altar and a shelf that held two stone vessels in situ, and space for another four vessels, suggesting that Khirbet Kana was regarded as New Testament Cana from a very early time. Remains of an Arab village and a church or monastery were also uncovered immediately south of the cave complex.

Other historical evidence from the Byzantine and Medieval periods show that Khirbet Kana was regarded as the true site of New Testament Cana from a very early period. A guidebook written by Theodosius between 517 and 527 CE titled The Layout of the Holy Land identifies Khirbet Kana and indicates that two of the vessels were still at the location. A pilgrim account written by Saewulf in 1101 to 1103 CE also identifies the site, as do Belard of Ascoli (c. 1155 CE) and Dominican friar Burchard of Mount Sion (1283 CE), and a map by noted cartographer Petrus Vesconte in 1321 CE. Burchard of Mount Sion describes a cave complex located there that was used as a veneration site: "the place is shown at this day where the six water pots stood, and the dining-room where the tables were placed."

'Ain Kanah, Reineh, Israel

Just about 1.5 miles northeast from Nazareth is the Arab town of Reineh, and on the way out of it toward Mount Tabor there is a small spring named 'Ain Kânah, which was identified by Claude Reignier Conder his Tent Work in Palestine (1878) as the better candidate for the location of Cana, based on etymological grounds. Some early Christian pilgrim reports mention a spring in association with the Cana of Galilee, but no excavations have been conducted there yet.

References

External links

 Comprehensive list of online resources and references relating to John 2:1–11 at The Text This Week
 Entry on Cana in Easton's Bible Dictionary (1897)

  (free access)

Gospel of John
Kafr Kanna
New Testament cities
Disputed Biblical places
Galilee
Wedding at Cana

Cana


Peno Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Peno Township (Missouri)
 Peno Township (South Dakota)

Peno Township


An Aloe perryi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Gilbert Baker. An Aloe perryi in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo harani ha karat-an.

Mabibilngan ini ha Socotra. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe perryi


Ağrıdağı Efsanesi Yaşar Kemal'in destansı romanlarındandır. İlk basımı 1970'te Cem Yayınevi tarafından yapılmıştır. Roman, bir film ve bir opera eserine  ilham kaynağı olmuştur.

Konusu
Roman Ağrı Dağı'nda bulunan dağ köylerinden birinde yaşayan Ahmet ve o dönemde oranın yöneticisi olan Mahmut Han'ın kızı Gülbahar arasındaki aşkı ve bu sevdalıların kavuşmak için yaptıklarını anlatır. Romanda öne çıkan diğer önemli öğeler kaval ve olayların başlamasına sebep olan Mahmut Han'ın Güneş simgeli eğeri olan atıdır. Destanın geçtiği dönemde yaşamış halkın kültürüne ve ananelerine yer verilir. Bunların dışında roman anlattığı destanın karakterleri üzerinden insan psikolojisini irdeler. Yaşar Kemal bu romanında kültürel mirası, kahramanların ruh hallerini, çevrenin pastoral özelliklerini okuyucuya yaşatır.

Yaşar Kemal romanları
1970 romanları
Türkçe romanlar
Sinemaya uyarlanmış Türk romanları

Ağrıdağı Efsanesi


Rođeni Stadyumu (Stadion Rođeni) Bosna-Hersek'in Mostar şehrinde çok amaçlı olarak inşa edilen bir stadyum.

Rođeni Stadyumunda çoğunlukla Futbol müsabakaları yapılmaktadır. Bosna-Hersek'in Velež Mostar takımının maçlarını yaptığı stadyum 7.000 seyirci kapasitelidir.

Bosna-Hersek'teki stadyumlar

Rođeni Stadyumu


The Global Consciousness Project (GCP, also called the EGG Project) is a parapsychology experiment begun in 1998 as an attempt to detect possible interactions of "global consciousness" with physical systems.  The project monitors a geographically distributed network of hardware random number generators in a bid to identify anomalous outputs that correlate with widespread emotional responses to sets of world events, or periods of focused attention by large numbers of people. The GCP is privately funded through the Institute of Noetic Sciences and describes itself as an international collaboration of about 100 research scientists and engineers.

Skeptics such as Robert T. Carroll, Claus Larsen, and others have questioned the methodology of the Global Consciousness Project, particularly how the data are selected and interpreted, saying the data anomalies reported by the project are the result of "pattern matching" and selection bias which ultimately fail to support a belief in psi or global consciousness. Other critics have stated that the open access to the test data "is a testimony to the integrity and curiosity of those involved". But in analyzing the data for 11 September 2001, May et al. concluded that the statistically significant result given by the published GCP hypothesis was fortuitous, and found that as far as this particular event was concerned an alternative method of analysis gave only chance deviations throughout.

Background
Roger D. Nelson developed the project as an extrapolation of two decades of experiments from the controversial Princeton Engineering Anomalies Research Lab (PEAR).

In an extension of the laboratory research utilizing hardware random number generators called FieldREG, investigators examined the outputs of REGs in the field before, during and after highly focused or coherent group events. The group events studied included psychotherapy sessions, theater presentations, religious rituals, sports competitions such as the Football World Cup, and television broadcasts such as the Academy Awards.

FieldREG was extended to global dimensions in studies looking at data from 12 independent REGs in the US and Europe during a web-promoted "Gaiamind Meditation" in January 1997, and then again in September 1997 after the death of Diana, Princess of Wales. The project claimed the results suggested it would be worthwhile to build a permanent network of continuously-running REGs. This became the EGG project or Global Consciousness Project.

Comparing the GCP to PEAR, Nelson, referring to the "field" studies with REGs done by PEAR, said the GCP used "exactly the same procedure... applied on a broader scale."

Methodology
The GCP's methodology is based on the hypothesis that events which elicit widespread emotion or draw the simultaneous attention of large numbers of people may affect the output of hardware random number generators in a statistically significant way. The GCP maintains a network of hardware random number generators which are interfaced to computers at 70 locations around the world. Custom software reads the output of the random number generators and records a trial (sum of 200 bits) once every second. The data are sent to a server in Princeton, creating a database of synchronized parallel sequences of random numbers. The GCP is run as a replication experiment, essentially combining the results of many distinct tests of the hypothesis. The hypothesis is tested by calculating the extent of data fluctuations at the time of events. The procedure is specified by a three-step experimental protocol. In the first step, the event duration and the calculation algorithm are pre-specified and entered into a formal registry. In the second step, the event data are extracted from the database and a Z score, which indicates the degree of deviation from the null hypothesis, is calculated from the pre-specified algorithm. In the third step, the event Z-score is combined with the Z-scores from previous events to yield an overall result for the experiment.

The remote devices have been dubbed Princeton Eggs, a reference to the coinage electrogaiagram, a portmanteau of electroencephalogram and Gaia. Supporters and skeptics have referred to the aim of the GCP as being analogous to detecting "a great disturbance in the Force."

Claims and criticism of effects from the September 11 terrorist attacks
The GCP has suggested that changes in the level of randomness may have occurred during the September 11, 2001 attacks when the planes first impacted, as well as in the two days following the attacks.

Independent scientists Edwin May and James Spottiswoode conducted an analysis of the data around the September 11 attacks and concluded there was no statistically significant change in the randomness of the GCP data during the attacks and the apparent significant deviation reported by Nelson and Radin existed only in their chosen time window. Spikes and fluctuations are to be expected in any random distribution of data, and there is no set time frame for how close a spike has to be to a given event for the GCP to say they have found a correlation.
Wolcotte Smith said "A couple of additional statistical adjustments would have to be made to determine if there really was a spike in the numbers," referencing the data related to September 11, 2001. Similarly, Jeffrey D. Scargle believes unless both Bayesian and classical p-value analysis agree and both show the same anomalous effects, the kind of result GCP proposes will not be generally accepted.

In  2003, a New York Times article concluded "All things considered at this point, the stock market seems a more reliable gauge of the national—if not the global—emotional resonance."

In 2007, The Age reported that "[Nelson] concedes the data, so far, is not solid enough for global consciousness to be said to exist at all. It is not possible, for example, to look at the data and predict with any accuracy what (if anything) the eggs may be responding to."

Robert Matthews said that while it was "the most sophisticated attempt yet" to prove psychokinesis existed, the unreliability of significant events to cause statistically significant spikes meant that "the only conclusion to emerge from the Global Consciousness Project so far is that data without a theory is as meaningless as words without a narrative".

See also
 Collective unconscious
 Simulation hypothesis
 Web Bot, a project to predict events using the 'collective unconsciousness' on the Internet.

References

External links

Clairvoyants
Futures projects
Parapsychology
Applications of randomness
Research projects

Global Consciousness Project


Martinsbjerg (tysk: Martinsberg) er navnet på en gade og et statistisk distrikt i det sydlige Flensborg i bydelen Sydstaden. Distriktet er beliggende syd for den indre by. Martinsbjerg gennemskæres af byens store indfaldsvej til Slesvig (Slesviggade≈Schleswiger Straße).

På et kort fra 1810 er området øst for Skæferhuset omtalt som Martinshøj, som var dengang en del af bymarken, som lå uden for Flensborgs byporte (som Røde Port). Stednavnet kan henvises til Martin Luther eller den syd for beliggende Martinstiftelse, men der er dog usikkered om stednavnets oprindelse. Martinstiftelsen blev grundlagt i 1847 på den sydlige bymark, som bolig og læreanstalt for omsorgssvigtede børn og unge. De nværende bygninger er fra omkring 1900. Fra slutningen af 1900-tallet blev området udbygget med flere etageboliger. I distriktet ligger også Flensborgs øl-bryggeri.

Noter

Bydele i Flensborg

Martinsbjerg


Jørn Jeppesen er navnet på flere personer:
 Jørn Jeppesen (skuespiller) (1919-1964) – dansk skuespiller
 Jørn Jeppesen (musiker) (født 1967) – dansk musiker, guitarist i Kim Larsen & Kjukken
 Jørn Jeppesen (fodboldspiller) (1946-2012) – dansk fodboldspiller fra Frem

Jørn Jeppesen


An Chrysitrix distigmatosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke, Friedrich Ludwig Diels ngan George August Pritzel. An Chrysitrix distigmatosa in nahilalakip ha genus nga Chrysitrix, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chrysitrix

Chrysitrix distigmatosa


est un journal quotidien publié toute la semaine et les samedis à Woodland Park au New Jersey. Desservant les comtés de Bergen, Essex, Hudson et de Passaic, il est le deuxième plus grand tirage quotidien de l'État, derrière The Star-Ledger.

Histoire

Références

Titre de presse créé en 1895
Presse quotidienne aux États-Unis
Presse quotidienne en anglais
Presse d'information générale aux États-Unis
Entreprise ayant son siège au New Jersey

The Record (journal)


Landtagswahl 2013 steht für:

 Landtagswahl in Liechtenstein 2013 (3. Februar)

in Deutschland:
 Landtagswahl in Niedersachsen 2013 (20. Januar)
 Landtagswahl in Bayern 2013 (15. September)
 Landtagswahl in Hessen 2013 (22. September)

in Österreich:
 Landtagswahl in Kärnten 2013 (3. März)
 Landtagswahl in Niederösterreich 2013 (3. März)
 Landtagswahl in Tirol 2013 (28. April)
 Landtagswahl in Salzburg 2013 (5. Mai)

in Italien:
 Landtagswahl in Südtirol 2013 (27. Oktober)
 Landtagswahl im Trentino 2013 (27. Oktober)

Landtagswahl 2013


Kocasinan - Kayseri iline bağlı ilçe
 Kocasinan, Bahçelievler - İstanbul ili Bahçelievler ilçesine bağlı semt
 Kocasinan, Edirne - Edirne ili merkez ilçesine bağlı mahalle

Kocasinan (anlam ayrımı)


في الفضاء الإقليدي، الانسحاب  أو الإزاحة أو الانزلاق  هو تحريك كل النقاط المتواجدة في الفضاء لمسافة محددة وبنفس الاتجاه. وتعد إحدى الزمر الاقليدية الصارمة الحركة. والنوعان الصارما الحركة هما الدوران والانعكاس. كما يمكن وصف الانزلاق بإضافة متجه شعاعي ذي قيمة محددة لكل النقاط في الفضاء أو نقل مركز الإحداثيات.

إن معامل الأنزلاق هو معامل  حيث .

إذا كان v متجها شعاعيا ثابتا، فإن الانزلاق Tv يعمل مثل Tv(p) = p + v.

إذا اعتُبر أن T هي انزلاق، فان صورة (image) المجموعة الجزئية A بتأثير الدالة T هي «انزلاق» A بـ  Tv. والتي تكتب بالعادة كـ A + v.

التشكيل المصفوفي
بما أن الانزلاق هو تحويل أفيني وليس تحويل خطي، فبالعادة تستعمل الإحداثيات المتجانسة لتمثيل معامل التحويل كمصفوفة رياضية وبالتالي تحويلها لعملية خطية. لذلك، نكتب التوجه الشعاعي الثلاثي الأبعاج w تساوي (wx, wy, wz) مستعملين 4 إحداثيات متجانسة w تساوي (wx, wy, wz, 1) . ولنقل مجسم بموجه شعاعي v يضرب كل متجه شعاعي متجانس p بالمصفوفة التالية:

وكما يظهر في النتيجة التالية، حاصل الضرب يكون كالمتوقع:

ويمكن الحصول على عكس مصفوفة الانزلاق بعكس الموجه الشعاعي:

وبنف المعيار، فان حاصل ضرب المصفوفات الانزلاقية هم مجموع المتجهات الشعاعية:

وبما أن جمع المتجهات الشعاعية هي عملية تبديلية (commutative)، لذلك عملية ضرب المصفوفات الانزلاقية هي عملية تبديلية أيضا، بخلاف عملية ضرب مصفوفات عشوائية.

مراجع
راجع: نقل (هندسة رياضية)، انعكاس انزلاقي، مجموعة افريزية (هندسة)، مجموعة ورق الجدران (هندسة)

هندسة إقليدية

تحويل رياضي
تناظرات إقليدية
دوال
هندسة ابتدائية

انسحاب (هندسة)


Ekotopya 1975 yılında Ernest Callenbach tarafından yazılan, tüm sistemlerini ekoloji üzerine kurmuş bir ülkenin ve bu ülkenin halkının 1999'daki yaşamlarının anlatıldığı kitap. Ekolojik ütopya türünün ilk örneğidir.
Türkçeye Osman Akınhay'ca kazandırılan kitabın ilk Türkçe baskısı Renk Basımevi'nce 1994'te yapılmıştır. Sonrasında 1994 yılında Ayrıntı Yayınları, 2011 yılında Agora Kitaplığı tarafından basılmıştır.

Kaynakça

Fantastik romanlar
1975 romanları
İngilizce romanlar
Amerikan romanları
Bilgi kutusu bulunmayan kitaplar

Ekotopya


Montaigne (28 Şubat 1533, Dordogne, Fransa - 13 Eylül 1592, Guyenne, Fransa), 16. yüzyıl Fransız deneme yazarıdır.

Ailesi onun iyi bir eğitim almasını sağladı. Alman bir eğitmen tarafından yetiştirildi. Eğitim süresince Yunan ve Latin edebiyatını ve dilini öğrendi. Bordeaux Edebiyat Fakültesi'nde felsefe okudu. Bir süre bulunduğu yörede Belediye Başkanlığı görevini üstlendi. Ailesinden kalan geniş bir malikanede günlerini kitaplarıyla ve yazılarıyla geçirdi. Kilisenin insanların aklını sürekli çelmesini eleştiren içerikler yayımladı. Avrupalıların coğrafi keşiflerde tanıdığı yeni uygarlıkları köleleştirme, yok sayma girişimlerine karşı çıkmıştır. Keşfedilen yeni medeniyetlere ''barbar, yamyam'' nitelemelerine hiddetle karşı çıkmıştır. Şu düşünce tarzı onu çok etkilemişti: ''İnsanlar zırdeli, daha bir tırtılı nasıl yaratacaklarını bilmezken binlerce tanrı yaratmışlar''. Bu çalışmaların sonucu olarak ünlü Denemeler adlı kitabı oluştu. Klasik kuşkuculuğu yeniden gündeme getirmiştir. Bilgiyi keşfetmenin yeni yollarını bulmayı denedi. Montaigne, Denemelerinde başta insan sevgisi olmak üzere iyimserlik, dayanışma, özgürlük ve okuma alışkanlığı üzerine çok özgün yazılar kaleme aldı. Sürekli eleştirel inceleme fikrini yeniden insanlara tanıttı. Bu yazıları herkesin anlayabileceği sade bir anlatımla okura ulaştırdı. Montaigne, deneme türünün yaratıcısı olarak kabul edilir.

Kaynakça

1533 doğumlular
Dordogne doğumlular
1592 yılında ölenler
16. yüzyılda Fransızlar
16. yüzyıl yazarları
16. yüzyıl filozofları
Fransız soylular
Fransız deneme yazarları
Fransız filozoflar
Fransız kölelik karşıtları
Bordeaux belediye başkanları
Ancien Régime'de siyasetçiler
Fransız Roma Katolikleri
İspanyol asıllı Fransızlar
Yahudi asıllı Fransızlar
İspanya Yahudisi asıllı kişiler
Rönesans'ta kişiler
Fransız hümanistler
Hristiyan filozoflar
Hristiyan yazarlar
Epistemologlar
Kuşkucular

Michel de Montaigne


ආයුබ් ඛාන් (උපත 1969 පෙබරවාරි 23) යනු ඉන්දියානු චිත්‍රපට සහ රූපවාහිනී නළුවෙකි. ඔහු වඩාත්ම ප්‍රකට වූයේ උත්තරන් (2008–2015) රූපවාහිනී කතාමාලාව හේතුවෙනි. ඔහු නළු නසීර් ඛාන් සහ බෙගම් පාරාගේ පුත්‍රයා වේ. ඔහුගේ පියා නළු දිලීප් කුමාර්ගේ සොහොයුරා විය. ඔහුගේ මව අම්රිතා සිංගේ මෑණියන් වූ රුක්ෂානා සුල්තානාගේ මාතෘ පාර්ශ්වීය නැන්දණිය ද වේ.

1992 සිට ඔහු චිත්‍රපට 20කට අධික සංඛ්‍යාවකට සහ රූපවාහිනී කතාමාලා ගණනාවකට සිය දායකත්වය ලබා දී ඇත.

පෞද්ගලික දිවිය
හින්ද්කෝ කථා කරන අවාන් ගෝත්‍රයක උපන් මොහු, 1950 දශකයේ හිටපු නිළි බෙගම් පාරා සහ නළු නසීර් ඛාන්ගේ පුත්‍රයායි. ඔහුගේ මවගේ සොයුරිය වූ සරීනා යනු නිළි අම්රිතා සිංගේ මෑණියන් වන රුක්ෂානා සුල්තානාගේ මවයි.

ආයුබ් රොක් ඔන්!! (2008) සහ ද ඩර්ටි පික්චර් (2011) වැනි චිත්‍රපට නිසා ප්‍රකට වූ නිහාරිකා භාසින් සමග විවාහ විය. ඔවුන් මුණගැසී තිබුණේ කොලිජීයේදී ය. නිහාරිකා සිය අධ්‍යාපනය සඳහා එක්සත් ජනපදය කරා යාමත් සමග ඔවුහු වෙනත් පුද්ගලයන් සමග විවාහ වූහ. වසර 11කට පසු දික්කසාද වූ ඔවුහු එකිනෙකා සමග විවාහ වූහ.

චිත්‍රපට
 යේ දූරියාන්(2011): අභේ (විශේෂ නිරූපණය)
 තෝ බාත් පක්කි! (2010): සුරින්දර් සක්සේනා
 සමානත් (2009): සුනිල්
 තීශ්‍රි ආන්ඛ්: ද හිඩ්න් කැමරා (2006): ඉන්ස්පෙක්ටර් වික්‍රම්
 අපහරන් (2005): කාශිනාත්
 රේවතී(2005)
 තෞබා තෞබා (2004): මෝහන් ෂාන්බාඝ්
 කුච් තෝ ගඩ්බඩ් හේ (2004): සංජේ බී. ඛන්නා
 වෝහ් (2004): ශේඛර් අම්‍රිත්සාරි
 එල්ඕසී: කාර්ගිල් (2003): මේජර් පී.එස්. ජංඝු
 ගංගාජල් (2003): ඉන්ස්පෙක්ටර් ෂාහීද් ඛාන්
 කයාමත්: සිටි අන්ඩර් ත්‍රෙට් (2003)
 මේඝ්ලා ආකාශ් (2003): ජබේද් අහමද් (බංගලාදේශ චිත්‍රපටය)
 කිත්නේ දූර්... කිත්නේ පාස් (2002): නිමේෂ්
 චිල් චාතා හේ (2001): රෝහිත්
 මේලා (2000): රාම් සිං, රූපාගේ සොහොයුරා (විශේෂ නිරූපණය)
 චේහ්රා (1999): අවිනාශ් සක්සේනා
 ජානේ ජීගර් (1998): රවී කුමාර්
 හෆ්තා වාසුලි (1998): රාම් චෞහාන්
 ඛෝටේ සික්කී (1998): විජේ
 දාඩගිරි (1997): අමර් සක්සේනා
 ජීයෝ ෂාන් සේ (1997): ගෝපාල
 සල්මා පේ දිල් ආ ගයා (1997)
 ද ඩෙත් සෙන්ටෙන්ස්: මෘත්‍යු දණ්ඩ් (1997): විනයි සිං
 ඛිලෝනා (1996): අජේ
 සංජේ (1995): සංජේ සිං
 සලාමි (1994): විජේ
 මේරි ආන් (1993): සලීම්
 මෂූක් (1992): කරන් කුමාර්

රූපවාහිනී කතාමාලා
 ශක්ති — අස්තිත්ව කේ ඒහ්සාස් කි (2016-වර්තමානය): සෞම්‍යා සහ සූර්භිගේ පියා මනින්දර්
 සාබ් ජි (2016)
 සින්දගි අභි බාකි හේ මේරේ ගෝස්ට්(2015-2016): කීත් ඇඩම්ස්
 ෆීර් භි නා මානේ...බඩ්තාමීස් දිල් (2015): කුබර් මල්හෝත්‍රා
 ඒක් හසිනා ති (2014 අප්‍රේල් 14 – 2014 දෙසැම්බර් 20): රාජ්නාත් ගොවෙන්කා
 ඒක් තා රස්ටි II සහ III (2012 නොවැම්බර් 22 - 2015): ඉන්ස්පෙක්ටර් (කීමත් ලාල්)
 උත්තරන් (2008–2014): ජෝගි ඨාකූර්
 සාජ්දා තේරේ ප්‍යාර් මේන් (2012)
 හොංගේ ජුදා නා හම් (2012-2013): අබිමන්‍යු දග්ගල්
 දිල් සේ දියා වචන්(2010-2011): ගෝවින්ද් කර්මාර්කර්
 රාඛි - ඒක් අතූත් රිෂ්තේ කි දෝර් (2008–09): භායි රාජා (බාල්රාජ් ඨාකූර්)
 ජීතේ හේන් ජිස්කේ ලියේ (2007): අංජලීගේ සැමියා
 ඉන්ඩියා කෝලිං (2005-2006): ආදිත්‍යගේ වැඩිමහ්ල සොයුරා/ කාමිනීගේ සැමියා
 කශිෂ්
 පියා බිනා (2002)
 මස්කාන් (2000)
 තු නසීබ් හේ කිමි ඕර් කා (2000)
 සම්බන්ධ් (2000)
 ආන්ධි (2003): වරුන්
 කරිෂ්මා – ද මිරේකල්ස් ඔෆ් ඩෙස්ටිනි (2003)
 ත්‍රිකෝණ් (????): ඉන්ස්පෙක්ටර් රවී
 අපහරන් (2001)
මහාභාරත් (2001): පරික්ෂිත්

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු මුස්ලිම්වරු
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නළුවන්
ඉන්දියානු රූපවාහිනී නළුවෝ
හින්දි සිනමාවේ නළුවන්
ඉන්දියානු සෝප් ඔපෙරා නළුවන්
1969 උපත්
හින්ද්කෝවන් සම්භවයක් ඇති ඉන්දියානු ජනයා

ආයුබ් ඛාන් (නළුවා)


Dalyan, Muğla ilinin Ortaca ilçesine bağlı bir mahalledir. Türkiye'de Dalyan adında birçok yer bulunmaktadır. Dalyan kelimesi Rumca olup özel balık yakalama düzenekleri olan doğal sahalara denmektedir. Genelde deniz kenarında sazlık doğal yapısında olurlar.

Köyceğiz Gölü'nü Akdeniz'e bağlayan Dalyan Deltası ve eskiden belde şimdi ise mahalle olan Dalyan adını bölgedeki balık yakalama sahasından almaktadır. Ayrıca, Türkiye'nin önemli sazlık bölgelerinden biri olup bütün delta özel çevre koruma sahasındadır. Göçmen kuşların önemli uğrak yerlerinden biriridir.

Tarihçe
Daha önceleri köy olan Dalyan, 26 Şubat 1969 tarihindeki kararla belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Yerleşim
Türkiye'nin Güney Ege ve Batı Akdeniz bölgelerinin kesişiminde bulunan Dalyan, Köyceğiz Gölü ile Akdeniz'i birleştiren ana kanal kıyısında kurulmuştur. Dalyan Kanalı'nın denize ulaştığı İztuzu Kumsalı, Caretta Caretta cinsi deniz kaplumbağalarının yumurtalarını bıraktıkları 5 km uzunluğunda bir kumsaldır ve deltanın doğal parçasıdır. Deltayı besleyen su kaynakları ağırlıklı olarak Köyceğiz çevresindeki doğal kaynaklardan ve epeydir baraj olan Dalaman Çayı'nın binlerce arıklarından oluşur. 2500-3000 yıl eskiye uzanan Likya Uygarlığı ile aynı zamanda bulunan Kaunos Krallığı başkenti olan Kaunos antik kenti de Dalyan ve Çandır Köyü sınırlarındadır. Kalıntılar oldukça iyi durumdadır ve Dalyan'da gezginlerin mutlaka uğradığı yerlerden biridir.

Turizm, Nüfus ve Baş Gösteren Sorunları
Dalyan'da turizm 1980'li yılların ortasında özellikle karavan ve kamp tatilcilerin, çevrecilerin ve kuş gözlemcilerinin gözde yeri olarak başlamış ve 90'larda ise turist ve hizmet veren mekan sayısı artmıştır. Başlangıçta Avrupa'nın neredeyse tüm ülkelerinden gelen gezginlerle karşılaşmak mümkün iken 90larda ağırlık Alman ve Hollandalı turistlere kaymıştır. 2010'lu yıllarda ise neredeyse sadece İngiliz tatilcilerin yeri haline gelmeye başlamıştır. Ağırlıklı İngilizler olmak üzere yabancılar Dalyan'dan çok sayıda yer alarak villa turizminin başlamasına önayak olmuşlardır.

Dalyan, 5564 (2020) kişilik nüfusu her geçen yıl artan yeni göçlerle daha da büyümektedir. Binalaşma nehir etrafında ve gerisinde yoğunlaşmıştır. Beldede 2010 senesinden bu yana yoğun bir şekilde villa ve havuz inşaatı yapıldığı için tüm bölge her geçen yıl hem flora hem fauna açısından doğal olma özelliğini yitirmeye başlamıştır. Geçmişte doğa ve tarih severlerin baskın olduğu Dalyan'ın gezgin dokusu yüksek inşaatlaşma sonrası yerini doğa ve tarihle ilgilenmeyen tatilcilere terk etmeye başlamıştır. Geçmişte soyu tükenmekte olan deniz ve göl kaplumbağaları, Mavi Yengeç gibi canlılara karşı özel duyarlılık gösterilirken günümüzde turizm nesnesi haline gelmiştir. Beslenme zincirinde olmayan tavuk eti verilerek Caretta Caretta kaplumbağaları tatilcilere gösterilmeye çalışılmaktadır. Koruma altındaki Mavi Yengeç'ler beldenin meşhur yiyeceği diye sunularak lokantalarda bilinçsizce sunulmakta ve tüketilmektedir.

Ekonomik Faaliyetler
Turizm öncesi Dalyan'ın en önemli gelir kaynakları balıkçılık, pamuk tarımı, narenciye olmuştur. 2000'li yıllarla pamuk üretimi yerini ağırlıkla narcılık faaliyetlerine bırakmıştır. Tarım turizm ile baş başa yapılmaktadır, balıkçılık ise kuruluşu Dalyan'ın kendisi kadar eskiye uzanan bir kooperatif tarafından yürütülmektedir. Özellikle kefal olmak üzere, çupra ve levrek bölgede en çok tüketilen balık çeşitleridir.

Resim galerisi

Notlar

Dış bağlantılar

Ortaca'nın mahalleleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Dalyan, Ortaca


În cristalografie, izomorfismul este acea proprietate (din limba greacă : ἴσος isos "egal", și μορφή morphe "formă") a unor minerale care nu prezintă compoziție chimică analoagă de a cristaliza sub formă similară, generând așa-zise cristale de amestec (mixte). În sens larg, fenomenul poate fi întâlnit și la alte substanțe chimice, nu neaparat minerale.

Exemple
Se pot lua ca și exemple fosteritul (nezosilicat de magneziu, Mg2[SiO4]) și fayalitul (nezosilicat de fier, Fe2[SiO4]), două substanțe izotipe. Dacă se contopește un amestec format din cele două substanțe nu se vor obține cristale distincte de forsterit și de fayalit, ci cristale mixte din cei doi nezosilicați. În natură apare frecvent amestecul acestor două substanțe, cunoscut sub denumirea comună de olivină, (Mg,Fe)2[SiO4].

Vezi și
 Cristalochimie
Polimorfism (cristalografie)
Dimorfism (cristalografie)

Referințe

Știința materialelor
Cristalografie
Geologie
Mineralogie

Izomorfism (cristalografie)


Tour of Almaty 2016 var den 4. udgave af cykelløbet Tour of Almaty. Løbet var en del af UCI Asia Tour-kalenderen og blev arrangeret 2. oktober 2016. Løbet blev vundet af Aleksej Lutsenko fra  for tredje gang i træk.

Hold

Resultater

Eksterne henvisninger

Tour of Almaty
UCI Asia Tour 2016

Tour of Almaty 2016


Andarig ili Anderiq (današnji: Tell Khoshi), kraljevstvo iz srednjeg brončanog doba koje se prostiralo na Sindžarskoj ravnici sjeverene Mezopotamije, između rijeka Habure i Tigrisa. Nekoliko se puta spominje u dokumentima nađenim u Mariju. Andarig je bio jedno od najvećih i najmoćnijih kraljevstava u ovoj regiji te je bilo veliko preko stotinjak hektara. Bilo je najveći posjed amorićanskog plemena Yamutbala.

Qarni-Lim

Qarni-Lim je bio prvi znani kralj Andariga. Vladao je od 1770. pr. Kr. do 1766. pr. Kr. Osvojio je Apum te je postavio svog sina Zuzua na njegovo čelo, no Zuzu je uskoro poginuo pavši s gradskog zida. Poslije toga Qarni-Limu je Apum oduzeo Elam. Qarni-Lim je isprva bio saveznikom Ešnunna ali se poslije stavio na stranu marijskog kralja Zimri-Lima. S kim je ušao u feud, poslije je rezultiralo opsadom grada. Andarig je poslije postao vazalom asirskog kralja Šamši-Adada I., što je dovelo do revolucije u gradu, a čiji je ishod bio ubojstvo Qarni-Lima, kojem je odsječena glava 1766. godine.

Atamrum
Iza smrti Qarni-Lima postrojbe iz Ešnunne okupirale su Andarig i predale prijestolje populističkom vođi Atamrumu, sinu Warad-Sima, kralja Allahada. Andarig je postao neovisan pod novim kraljem koji se svrstao uz elamskog kralja, koji je upravo bio pokrenuo veliku ofenzivu u Mezopotamiji 1765. pr. Kr. Nakon ovog Atamrum sse opet svrstao sa Zimri-Limom koji mu je pomogao preuzeti grad Razamu. Svaki savez s Marijem okončao je kad je kraljevstvo pokorio Hammurabi.

Himdiya
Kad je umro Atamrum, naslijedio ga je sin Himdiya. Uspostavio je savez s kraljem Razame Hazi-Teshubom, nasuprot bloku koji su formirali kralj Apuma Mutiya i kralj Kurde Štamar-Adad. Himdiya je osvojio Apum i vladao njime dvije godine. No poslije ga je porazio Kurda, koji je inkorporirao Andarig u svoje kraljevstvo. Andarig je tako došao svom kraju kad ga je osvojio Hammurabi. Andarigom je vladao njegov vazal Aqba-Hammu.

Izvori

Brončano doba
Povijest Iraka

Andarig


Teofil Dragoș (n. Hideaga, Maramureș – d. 1934, Hideaga, Maramureș) a fost delegat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918.

Date biografice
A fost președinte al Instiutului de Credit și Economii "Aurora" din Baia Mare. A fost membru al P.N.R. și al Astri. În 12 noiembrie 1918 a înființat Consiliul Național Român din Baia Mare, fiind și președintele acestuia. După 1918 și-a reluat profesia de avocat, iar în diverse perioade a fost prefect al județului și deputat în Parlamentul țării, aducându-și contribuția la dezvoltarea economică, socială și culturală a zonei.

Note

Bibliografie
Ioan I. Șerban (coord.), Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Anul nașterii lipsă
Decese în 1934
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Avocați români
Maramureșeni

Teofil Dragoș


O insulă artificială este o insulă construită de om, spre deosebire de insulele naturale. Insulele artificiale pot fi create prin extinderea insulițelor existente, prin construirea pe recifuri sau prin unirea mai multor insule naturale.

Insulă artificială


Tokizo Ichihashi (9. juni 1909 - ?) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1930||2||1
|-
!Total||2||1
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Tokizo Ichihashi


Jonathan je riječki glazbeni sastav nastao 2011. godine. Čine ga nekadašnji članovi Leta 3, Saliona, Mlata, Pasa, Mandrila. Osniva ga 2011. godine grupa bliskih prijatelja te prave svoj debi na hrvatskoj glazbenoj sceni 2013. godine singlom Maggie. Singl postaje hit po izlaženju te ga prati izlazak albuma prvijenca Bliss. Stil njihove glazbe često se uspoređuje s bendovima poput Franza Ferdinanda, The Strokesa i Queens of the Stone Agea.

Diskografija

 Bliss (2014.)
 Getting closer is keeping us apart (2015.)
 To Love or To Hold (2017./2018.)

Izvori

 Članak mixer.hr-a, 13. prosinca 2013.,
 Službene web stranice benda, preuzeto 11. prosinca 2018.,
 Facebook stranica benda, preuzeto 11. prosinca 2018.,
 Bandcamp benda, 11. prosinca 2018.,

Riječki glazbeni sastavi

Jonathan


إدوارد مور كينيدي  (22 فبراير، 1932- 25 أغسطس، 2009) سياسي أمريكي سابق شغل منصب سيناتور أمريكي من ماساتشوسيتس لمدة 47 عامًا، منذ عام 1962 حتى وفاته عام 2009. وهو عضو في الحزب الديمقراطي وعائلة كينيدي السياسية، وكان ثاني أكبر عضو في مجلس الشيوخ عندما توفي، إضافة إلى أنه السيناتور صاحب ثالث أكبر فترة ولاية متواصلة في تاريخ الولايات المتحدة. كان كينيدي أخ الرئيس جون إف. كينيدي والمحامي العام والسيناتور الأمريكي روبرت إف. كينيدي- كلاهما ضحايا اغتيال- ووالد عضو الكونغرس باتريك جي. كينيدي.

بعد التحاقه بجامعة هارفرد وحصوله على شهادة في الحقوق من جامعة فيرجينيا، بدأ مسيرته المهنية بوصفه مساعد النائب العام في مقاطعة سوفولك، ماساتشوستس. كان عمر كينيدي 30 عامًا عندما أصبح عضوًا في مجلس الشيوخ لأول مرة بعد انتخابات نوفمبر عام 1962 الخاصة في ماساتشوستس، وملأ المقعد الشاغر الذي كان يشغله سابقًا أخوه جون، والذي كان قد استلم منصب الرئاسة. انتُخب لفترة ولاية كاملة مدتها ست سنوات في عام 1964، وأُعيد انتخابه لاحقًا سبع مرات أخرى. بعد حادئة شابكيديك في عام 1969 التي نتج عنها وفاة راكبة في سيارته هي ماري جو كوبيشن، إلى جانب إصابات جسدية وألم نفسي لكينيدي. أقر بأنه مذنب بتهمة مغادرة موقع الحادثة وحصل لاحقًا على حكم لمدة شهرين مع وقف التنفيذ. أعاق الحادث وما عقبه فرصه بأن يصبح رئيسًا إلى الأبد. أدت محاولته الوحيدة، في انتخابات عام 1980، إلى خسارة الحملة الديمقراطية الأولية أمام الرئيس شاغل المنصب جيمي كارتر. كان كينيدي معروفًا بمهاراته الخطابية. كان تأبينه لأخيه روبرت في عام 1968 وخطابه الداعم لليبرالية أمريكا الحديثة بين أشهر خطاباته. أصبح معروفًا خلال فترة ولايته وسلطته الطويلين بأنه «أسد مجلس الشيوخ». كتب كينيدي وطاقمه أكثر من 300 مشروع قانون سُنت فيما بعد لتصبح قوانين. دافع كينيدي، الليبرالي بلا منازع، عن حكومة تدخّلية أكدت على العدالة الاجتماعية والاقتصادية، لكن كان معروفًا عنه أيضًا العمل مع الجمهوريين من أجل إيجاد حلول وسطية. لعب كينيدي دورًا رئيسًا في سن العديد من القوانين بما فيها قانون الهجرة والجنسية في عام 1965، والقانون الوطني للسرطان عام 1971، وقانون كوبرا لتوفير التأمين الصحي، وقانون مكافحة الفصل العنصري الشامل لعام 1986، وقانون الأمريكيين ذوي الاحتياجات الخاصة لعام 1990، وقانون رايان وايت لرعاية مرضى الإيدز، وقانون الحقوق المدنية لعام 1991، وقانون مساواة الصحة العقلية، وبرنامج إس تشيب (S-CHIP) لصحة الأطفال، وقانون عدم التخلي عن أي طفل، وقانون إدوارد إم. كينيدي لخدمة أمريكا. خلال العقد الأول من القرن الواحد والعشرين، قاد العديد من الجهود غير الناجحة لإصلاح الهجرة. خلال فترة مسيرته المهنية في مجلس الشيوخ، بذل كينيدي جهودًا من أجل سن قانون الرعاية الصحية العالمية، والذي سماه «هدف حياتي». اعتُبر كينيدي في السنوات اللاحقة من حياته شخصية رئيسية ومتحدثًا باسم حركة التقدمية الأمريكية.

توفي كينيدي في 25 أغسطس، 2009 بسبب ورم دماغي خبيث في منزله في هيانيس بورت، ماساتشوستس، ودفن بجانب أخويه جون وروبرت في مقبرة آرلينغتون الوطنية.

بدايات حياته
ولد إدوارد مور كينيدي في 22 فبراير، 1932، في مستشفى سانت مارغريت في قسم دورتشيستر في بوسطن، ماساتشوستس. كان الولد التاسع بين تسعة أولاد لجوزيف باتريك كينيدي وروز فيتزجيرالد، وهما فردين من العائلات الأمريكية الإيرلندية البارزة في بوسطن، وشكّلا واحدة من أغنى العائلات في البلاد بمجرد انضمامهما إليها. إخوته الثمانية هم جوزيف جونيور، وجون، وروزميري، وكاثلين، ويونيس، وباتريشيا، وروبرت وجان. طلب جون أن يكون عرابًا للطفل المولود حديثًا، وهو طلب قدّره والديه لكنهما لم يوافقا عليه كي يسمياه جورج واشنطن كينيدي (كان تيد قد وُلد في الذكرى رقم 200 لميلاد الرئيس جورج واشنطن)، وسمياه بدلًا من ذلك تيمنًا باسم مساعد والدهم.

عندما كان تيد طفلًا، كان شريدًا في كثير من الأوقات نتيجة تنقلات عائلته بين برونكسفيل، ونيويورك، وهيانيس بورت، وماساتشوسيتس، وبالم بيتش، وفلوريدا، والبلاط الملكي لسانت جيمس في لندن، إنجلترا. بدأ تعليمه الرسمي في مدرسة غيبس في كينسينغتون، لندن. التحق حتى سن الحادية عشر بعشر مدارس؛ وكانت قد أعاقت الاضطرابات هذه نجاحه الأكاديمي. كان يعمل خادمًا للمذبح في كنيسة سانت جوزيف، وكان عمره سبعة أعوام عندما تلقى مناولته الأولى من البابا بيوس الثاني عشر في الفاتيكان. أمضى الصف السادس والسابع في مدرسة فيسندن حيث كان طالبًا متوسطًا، وأمضى الصف الثامن في مدرسة كرانويل الإعدادية؛ وتقع كلا المدرستين في ماساتشوستس. كان الطفل الأصغر بين إخوته وكان والداه حنونين معه، لكنهما كانا أيضًا يقارناه بشكل سلبي مع إخوته. عانى تيد بين سن الثامنة والسادسة عشر من الصدمات الناتجة عن فشل العملية الجراحية في الدماغ التي أجرتها روزماري وموت جون جونيور وكاثلين في حادثة تحطم طائرة. كان جون إف. فيتزجيرالد، جد تيد اللطيف المعشر من جهة أمه، هو عمدة بوسطن، وعضو في الكونغرس الأمريكي، وكان ذا تأثير سياسي وشخصي عليه منذ بداياته. أمضى تيد سنواته الأربعة في المدرسة الثانوية في أكاديمية ميلتون، وهي مدرسة إعدادية في ميلتون، ماساتشوستس، حيث نجح في المستويات بي وسي، وفي عام 1950، تخرج بمرتبة 36 من أصل صف يحوي 56. لعب كرة القدم بشكل جيد هناك إذ لعب في الجامعة في آخر عامين له؛ ووصف مدير المدرسة لعبه لاحقًا بأنه «شجاع جدًا..كان من الممكن أن يرفع قطارًا سريعًا إلى نيويورك لو طلبت منه ذلك... كان يحب الرياضات التي تتطلب الاحتكاك». لعب كينيدي أيضًا في فريق لكرة التنس، وكان منضمًا لنوادي الدراما والنقاشات والتسلية.

حياته

ولد في بوسطن (شمال شرق) وكان الأصغر بين الأولاد التسعة لجوزف وروزا كينيدي.
درس القانون في جامعة هارفرد ومدرسة الحقوق في جامعة فرجينيا وفي السياسة بقي في ظل شقيقيه الأكبرين حتى اغتيال روبرت في حزيران/ يونيو 1968 خلال الحملة الانتخابية ليصبح فيما بعد من كبار وجوه اليسار الأمريكي.

المصادر

روابط خارجية

وفاة السناتور الأمريكي ادوارد كينيدي

أشخاص توفوا أثناء شغلهم لمنصب
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من الحزب الديمقراطي من ماساتشوستس
أعضاء مجلس الشيوخ الأمريكي من ماساتشوستس
أعضاء مجلس شيوخ الحزب الديمقراطي الأمريكي
أفراد عسكريون من ماساتشوستس
أكاديمية لاهاي للقانون الدولي
أمريكيون معادون للشيوعية
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون مؤيدون لتنظيم ملكية الأسلحة
الليبرالية في الولايات المتحدة
جنود أمريكيون
جون كينيدي
حائزون على الوسام الرئاسي للحرية
حاصلون على جائزة الحريات الأربع
خريجو أكاديمية ميلتون
خريجو جامعة فيرجينيا مدرسة القانون
خريجو كلية هارفارد
ديمقراطيون من ولاية ماساتشوستس
رومان كاثوليك أمريكيون
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
سياسيو ماساتشوستس أدينوا بجرائم
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
سياسيون أمريكيون في القرن 21
سياسيون توفوا أثناء شغلهم لمنصب
سياسيون من بوسطن
عائلة كينيدي
كاثوليك من ماساتشوستس
كتاب أمريكيون في القرن 20
كتاب سياسة أمريكيون
كتاب سيرة ذاتية أمريكيون
كتاب غير روائيين أمريكيون في القرن 20
كتاب غير روائيين ذكور أمريكيون
كتاب من بوسطن
كتاب وكاتبات أمريكيون في القرن 20
محامون من ولاية ماساتشوستس
مدفونون في مقبرة أرلينغتون الوطنية
مواليد 1932
مواليد في بوسطن
ناجون من حوادث طيران
وفيات 1430 هـ
وفيات 2009
وفيات السرطان في ماساشوستس
وفيات بسبب ورم الدماغ
وفيات سرطان الدماغ في الولايات المتحدة
وفيات سرطان الدماغ في ماساتشوستس
وفيات في بارنستابل

إدوارد كينيدي


Enache Borcescu () a fost un general român de artilerie, care a îndeplinit funcții de comandă în cel de-al Doilea Război Mondial.

Generalul de brigadă Enache Borcescu a fost numit pe 1 octombrie 1944 în funcția de secretar general al Subsecretariatului de
Stat al Armatei de Uscat.

Generalul de brigadă Enache Borcescu a fost trecut în cadrul disponibil la 9 august 1946, în baza legii nr. 433 din 1946, și apoi, din oficiu, în poziția de rezervă la 9 august 1947.

Decorații
  Ordinul "Steaua României" în gradul de ofițer (8 iunie 1940)

Note

Legături externe
  Generals.dk

Nașteri în 1895
Decese în 1955
Generali români din Al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Steaua României

Enache Borcescu