An Coix lacryma-jobi in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl von Linné. An Coix lacryma-jobi in nahilalakip ha genus nga Coix, ngan familia nga Poaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. l. ma-yuen
 C. l. monilifer
 C. l. stenocarpa

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Coix

Coix lacryma-jobi


Puffin Browser este un browser web lansat de CloudMosa pentru sistemele de operare Android, iOS, Windows și Android TV. Acesta a fost lansat prin octombrie 2013. Se folosește o arhitectură în care prelucrarea este efectuată pe serverele cloud pentru a îmbunătăți încărcarea și performanță și a reduce consumul de lățime de bandă. Ca urmare a procesării pe serverele cloud, adresa IP reprezintă adresa IP a serverului, iar unele site-uri ar putea detecta browser-ul pentru un server proxy. De exemplu, utilizatorii nu pot edita Wikipedia folosind Puffin pentru că Wikipedia detectează Puffin ca fiind un server proxy.

Puffin vine cu Adobe Flash Player pentru a reda conținut flash, mai ales pe dispozitive mobile, unde Flash a fost întrerupt din cauza problemelor de securitate. De asemenea, Puffin vine cu virtual trackpad, gamepad, tastatură.

Puffin Browser are, de asemenea, o versiune Pro și una Lite.

Incepand cu anul 2023 Puffin pentru mobil este disponibil doar cu abonament, iar pentru utilizare trebuie plătit abonament zilnic, săptămânal sau lunar.{{nc}

Referințe

Android
Navigatoare web mobile
Navigatoare web

Puffin Browser


Michael John Vanderjagt ( ; born March 24, 1970) is a Canadian former football placekicker who played in the National Football League (NFL) for nine seasons, primarily with the Indianapolis Colts. He served as the Colts' placekicker from 1998 to 2005 and was a member of the Dallas Cowboys during his final NFL season in 2006. Vanderjagt also played for four seasons in the Canadian Football League (CFL), where he spent three seasons with the Toronto Argonauts and one with the Saskatchewan Roughriders.

During his CFL career, Vanderjagt won two Grey Cups and received the Dick Suderman Trophy in 1996. His most successful NFL season was in 2003 when he became the first kicker to convert every field goal and point after touchdown during the regular season and playoffs, earning him Pro Bowl and first-team All-Pro honors. Vanderjagt retired as the NFL's most accurate field goal kicker at 86.5%, which is the seventh-highest completion percentage in league history. He is also known for missing high-profile field goal attempts and provoking controversy with outspoken comments and antics.

Early years
Vanderjagt attended White Oaks Secondary School, where he was a four sport athlete (football, basketball, track, and soccer). In 1988, he accepted a scholarship from Michigan State University as a quarterback and placekicker. However, he left Michigan State for Allan Hancock College in Santa Maria, California, where he took over placekicking duties from exiting freshman Jack Garvin (who left to join UCLA).

Vanderjagt punted and played quarterback for AHC until returning to Division I football, as solely a punter and placekicker, at West Virginia University for the 1991 and 1992 seasons. As a junior, he was the team's starting punter, registering 52 punts for 2,040 yards (39.2-yard avg.). In his final season he was switched to placekicker, ranking third in field goals made (15) and fourth in points scored (72) in the Big East Conference.

Professional career

CFL 1993–1994, 1996–97
After graduating from WVU in 1993, he returned to Canada and started a career in the Canadian Football League. Between 1993 and 1996, he was cut by four different CFL teams, getting some playing time with the Saskatchewan Roughriders in 1993. Not playing in the league in 1994 or 1995, Vanderjagt played for the Tampa Bay Storm of the Arena Football League. Vanderjagt also played for the AFL's Minnesota Fighting Pike in the 1996 season before returning to the Toronto Argonauts (who had previously cut him twice) for their 1996 season.

Over the next two seasons, Vanderjagt served as their regular placekicker and punter, as Argos won the Grey Cup in both 1996 and 1997; in those two games he was 9 of 9. For his 1996 Grey Cup efforts he was named the game's outstanding Canadian. He also led the CFL in yardage per punt in 1997. Following the 1997 season, Vanderjagt left the Argos to become a free agent, ultimately to play in the National Football League.

Indianapolis Colts
In 1998, Vanderjagt returned to the United States to join the Indianapolis Colts of the NFL, and was the team's placekicker through the 2005 season. He led the NFL in scoring in 1999.

In a 2000 playoff game against Miami, Vanderjagt successfully converted a 50-yard field goal in the fourth quarter, but missed a 49-yard attempt in overtime. Miami scored on the next possession to win the game.

Following the Colts' elimination from the postseason in 2002, Vanderjagt made critical comments about Colts quarterback Peyton Manning and head coach Tony Dungy to a Canadian television station. Vanderjagt questioned Manning's leadership skills and criticized Dungy for being "mild-mannered". During an interview at the 2003 Pro Bowl, Manning referred to Vanderjagt as the team's "idiot kicker" and accused him of being intoxicated during the interview.

In 2003, Vanderjagt became the first kicker in the league's history to go an entire season, including the playoffs, without missing a field goal or point-after attempt. (In 1998, Minnesota kicker Gary Anderson was perfect in the regular season, but missed a field goal attempt in the playoffs.) In the process, he made his first Pro Bowl and was named first-team All-Pro. He finished the regular season 37 for 37 in field goals and 46 for 46 in PATs. He was also perfect on three field-goal attempts and 12 PATs in the postseason. He did, however, miss a potential game tying 51-yard field goal in that season's Pro Bowl with three seconds left in a 55–52 loss to the NFC.

In 2004, he kicked 20 field goals, the lowest number of his career. But he also had considerably fewer field goal chances that season (25), as the Colts offense scored 61 touchdowns (nearly four per game), with Peyton Manning throwing a then NFL record 49 TD passes.

Vanderjagt's streak of 42 consecutive successful field goal attempts, the second longest in NFL history (the league does not include postseason or Pro Bowl games when compiling streaks), ended on September 9, 2004, when he missed a 48-yard attempt against the New England Patriots. The game was 2004's Monday Night Football opener, which the Colts lost 27–24.

Vanderjagt indicated in a radio interview during the season that he might not return to the Colts for 2005, as his cap number was $2.8 million and the Colts might not be willing to pick up his salary for that season. He noted that he may return to the CFL, where his professional career began. However, he eventually signed a reworked deal and returned to the Colts.

In the 2005–06 NFL Playoffs, against the eventual Super Bowl XL champion Pittsburgh Steelers, Vanderjagt missed a 46-yard field goal attempt wide right with 18 seconds remaining, when the Colts were behind 21–18, costing the Colts a chance at overtime and ending the team's season. Walking off the field after the kick, he took off his helmet and threw it to the ground in anger (which cost his team a 15-yard unsportsmanlike conduct penalty). It was Vanderjagt's first field goal miss in the RCA Dome in the postseason.

Shortly thereafter, on January 19, 2006, Vanderjagt appeared on a lighthearted segment of the Late Show with David Letterman, during which he successfully kicked a 46-yard field goal, outside Letterman's Manhattan studio. Letterman, an Indiana native and Colts fan, served as the holder. The appearance was said to be one of the reasons why Vanderjagt was not re-signed in 2006.

During the 2006 offseason, Vanderjagt became a free agent and the Colts elected not to re-sign him. Instead, they signed free agent Adam Vinatieri, who had helped in the Patriots' recent Super Bowl titles. Following Vanderjagt's departure, the Colts won Super Bowl XLI that season.

Dallas Cowboys
On March 23, 2006, the Cowboys signed Vanderjagt to a three-year, $4.5 million contract that included a $2.5 million signing bonus.

Vanderjagt suffered a groin injury that kept him out of action for two weeks in preseason. He returned for the final game against the Minnesota Vikings, but missed two field goals in overtime of 32 and 33 yards (both misses were wide right), forcing the contest to end in a tie. Rumors quickly spread that Vanderjagt would be released by the Cowboys before the start of the regular season, after head coach Bill Parcells was quoted saying "I think he has been a good kicker. But he keeps telling me that I don't have to worry about him. Well, I'm worried about him now."

However, he remained on the roster, when the team was forced to keep backup kicker Shaun Suisham for the first game of the season against the Jacksonville Jaguars. Vanderjagt appeared in each of the Cowboys' subsequent games through Week 12. In Week 9, his potential game-winning field goal was blocked by the Washington Redskins as time expired. In Week 11 against his former team the Colts, he missed his only two field goal attempts, (both of these misses were also wide right) making it the first time since 2001 since he had done so. The fans were so upset, they booed a commercial he appeared in on stadium monitors. After he barely made a 22-yard field goal against Tampa Bay, the Cowboys had seen enough. On November 27, he was released and replaced with Martín Gramática. During his time with the Cowboys, Vanderjagt made 13 of 18 field goal attempts and was 2-for-5 on field goals from 35 yards or more.

Toronto Argonauts (second stint)
On May 31, 2008, the Toronto Argonauts signed Vanderjagt and traded their veteran kicker Noel Prefontaine to the Edmonton Eskimos. Vanderjagt claimed he really wanted to return to Toronto and his hometown "regardless of what NFL team called" as he missed the sport, missed the area, and missed his friends and family, which include his wife Janalyn and their son Jay Michael. He was released by the Argonauts on his request on May 28, 2009.

NFL career statistics

Personal life
Vanderjagt appeared in a Walt Disney film called The Garbage Picking Field Goal Kicking Philadelphia Phenomenon, where he was the stand-in during football scenes for Tony Danza as a placekicker for the Philadelphia Eagles. He is a currently the Special Teams Coach for the Medina Mustangs Football Team in Medina, NY.

References

External links

1970 births
Living people
Allan Hancock Bulldogs football players
American Conference Pro Bowl players
American football placekickers
American football punters
Canadian expatriate American football people in the United States
Canadian football placekickers
Canadian football punters
Canadian people of Dutch descent
Dallas Cowboys players
Indianapolis Colts players
Minnesota Fighting Pike players
Players of Canadian football from Ontario
Saskatchewan Roughriders players
Sportspeople from Oakville, Ontario
Tampa Bay Storm players
Toronto Argonauts players
West Virginia Mountaineers football players

Mike Vanderjagt


WWE SmackDown (također se spominje kao SmackDown Live ili jednostavnije SmackDown) je televizijski program profesionalnog hrvanja koji je debitirao 29. travnja 1999. je jedan od tri vodećih glavnih emisija, zajedno s Rawom i NXT-ijem. SmackDown se trenutno emitira utorkom navečer na USA Network. Vratit će se na popularnu američku kabelsku televiziju Fox 4. listopada 2019. ispunjavajući televizijski raspored petkom navečer. Emisija se prvo emitirala četvrtkom navečer, ali se pocela emitirati petkom početkom 9. rujna  kako bi se 15. siječnja  opet emitirala četvrtkom. Pomaknuli su emitirati uživo, 19. srpnja 2016. su prebacili emitiranje emisije u utorak navečer.

SmackDown! je debitirao u SAD-u na TV kanalu UPN 29. travnja 1999., ali je nakon spajanja UPN-a i WB-a SmackDown krenuo s emitiranjem u rujnu 2006. na The CW kanalu. Emisija se potom u listopadu  počela emitirati na televijskom kanalu MyNetworkTV, pa potom na SyFy-iju 1. listopada  godine kako bi se na kraju emitirala USA Network 7. siječnja  Od 3. ožujka  sve epizode ove emisije dostupne su za ponovno gledanje preko WWE Networka.

SmackDown se do danas emitirao u 163 stadiona, u 148 gradova, u sedam država (u Sjedinjenim Državama, Kanadi, UK-u, Iraku u 2003. i 2004. za svrhe Tribute to the Troops, Japanu u 2005., Italiji u 2007. i Meksiku u 2011.). Pritom se emisija prilagodila prema lokalnom vremenu u svakoj zemlji koja je dosad bila (nekoliko sati ranije zbog Britaniji, dan prije zbog Australije, Singapura i Filipina) zbog vremensje razlike. Za međunarodni prijenos pogledajte ispod.

Emisija je proslavila svoju petnaestu godišnjicu 10. listopada  te svoju ljubilarnu 1000. epizodu 16. listopada .

Izvori

Vanjske poveznice

Američke televizijske emisije
Profesionalno hrvanje u SAD-u

WWE SmackDown


Straubing-Bogen is a Landkreis (district) in the eastern part of Bavaria, Germany. Neighboring districts are (from the north clockwise) Cham, Regen, Deggendorf, Dingolfing-Landau, Landshut and Regensburg. The independent town of Straubing is surrounded by the district. The seat of the government of the district (Landratsamt) is located in Straubing.

The only towns within the district itself are Bogen and Geiselhöring.

Geography
The main river is the Danube, which crosses the district from the west to the east.  There are two major geographical regions in the district. One is the Gäuboden with the Danube region and lowlands, the other are the mountains of the Bavarian Forest (Bayerische Wald).

History
The district was created in 1972 by merging the previous districts Straubing and Bogen and parts of the district Mallersdorf.

Coat of arms
The coat of arms is based on the coat of arms of the former district Straubing. In the bottom are the white-and-blue diamonds as the symbol of Bavaria, as the Wittelsbach inherited them as their coat of arms upon the extinction of the Counts of Bogen. Above them the wavy line symbolizes the river Danube. The grain ears in the top part stand of the mostly agricultural structure of the district. The Madonna in the middle was added after the merger with the district Bogen, and stands for the St. Mary pilgrimate in Bogenberg.

Towns and municipalities

Former municipalities until 1 May 1978

References

External links

  (German)

Districts of Bavaria

Straubing-Bogen


Ingrid Katharina van Engelshoven (* 12. Juli 1966 in Delfzijl) ist eine niederländische Politikerin der Partei D66. Von Oktober 2017 bis Januar 2022 war sie Ministerin für Bildung, Kultur und Wissenschaft im Kabinett Rutte III.

Leben
Ingrid van Engelshoven studierte Politikwissenschaften und Rechtswissenschaften an der Radboud-Universität Nijmegen und an der Universität Leiden.

Im Jahr 1989 begann sie ihre Laufbahn als Referentin in der Fraktion der linksliberalen Partei D66 in der Zweiten Kammer. Von 1994 bis 1996 war sie Geschäftsführerin der Fraktion. Danach arbeitete sie als Beraterin bei der Niederländischen Rechtsanwaltskammer und bei der Marketingagentur Pauw & Van Spaendonck.

Von 2000 bis 2004 war van Engelshoven Leiterin der Strategieabteilung im Ministerium für Verkehr, Wasserwirtschaft und öffentliche Arbeiten und von 2004 bis 2008 Leiterin der Stiftung für verantwortungsbewussten Alkoholkonsum. Danach arbeitete sie als Partner für Öffentlichkeitsarbeit und Unternehmenskommunikation bei der Marketingagentur Dröge en Van Drimmelen.

2010 wurde van Engelshoven für D66 Dezernentin für das Bildungswesen und den Dienstleistungssektor in der Stadt Den Haag. Von 2014 bis 2017 war sie dort Dezernentin für die Ressorts Wissensökonomie, Internationales, Bildung und Jugend. Im Jahr 2017 war sie für D66 Mitglied der Zweiten Kammer, wo sie sich unter anderem mit den Themen Innenpolitik, Polizei, öffentlicher Dienst und Urheberrecht befasste. Vom 12. Mai 2007 bis zum 9. März 2013 war sie Parteivorsitzende der Democraten 66, denen sie seit den 1980er Jahren angehört.

Von Oktober 2017 bis Januar 2022 war sie Ministerin für Bildung, Kultur und Wissenschaft im dritten Kabinett Rutte.

Weblinks
 Van Engelshovens Lebenslauf bei der Regierung der Niederlande
 Parlamentarische Biografie (niederländisch)

Einzelnachweise

Bildungsminister (Niederlande)
Beigeordneter (Den Haag)
Parteivorsitzender (Niederlande)
Mitglied der Zweiten Kammer der Generalstaaten
D66-Mitglied
Rechtsanwalt (Niederlande)
Niederländer
Geboren 1966
Frau

Ingrid van Engelshoven


إيست ميدو  هي قرية غير مضمنة في ولاية نيويورك الأمريكية.

يبلغ عدد سكانها حسب تعداد سنة 2000: 37,461 نسمة. ويبلغ عددهم حسب تقدير 2007 حوالي:37,700 نسمة.

التركيبة السكانية
حدّد مكتب تعداد الولايات المتحدة بيانات التركيبة السكانية لإيست ميدو في تعداد الولايات المتحدة. في ما يلي، التركيبة السكانية حسب تعدادي 2000 و2010.

تعداد عام 2000
بلغ عدد سكان إيست ميدو 37,461 نسمة بحسب تعداد عام 2000، وبلغ عدد الأسر 12,186 أسرة وعدد العائلات 9,649 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 12,375 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 85.29% من البيض و4.32% من الأمريكيين الأفارقة و0.15% من الأمريكيين الأصليين و6.68% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.04% من سكان جزر المحيط الهادئ و1.96% من الأعراق الأخرى و1.57% من عرقين مختلطين أو أكثر و7.01% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 12,186 أسرة كانت نسبة 38.4% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 67.2% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 20.8% من غير العائلات. تألفت نسبة 17.9% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 11.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.94، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.34.

بلغ العمر الوسطي للسكان 38.6 عاماً. وكانت نسبة 23.1% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 6.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 27.8% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 22% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 16.2% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. يوجد لكل 100 أنثى 92.3 ذكر، ويوجد لكل 100 أنثى في الثامنة عشر من عمرها فما فوق 88.9 ذكر.

بلغ متوسط دخل الأسرة في المنطقة السكنية 67,185 دولارًا، أما متوسط دخل العائلة فبلغ 74,691 دولارًا. وكان متوسط دخل الذكور 50,325 دولارًا مقابل 35,422 دولارًا للإناث. وسجل دخل الفرد الخاص بالمنطقة السكنية 27,076 دولارًا. وكانت نسبة 2.3% من العائلات ونسبة 3.8% من السكان تحت خط الفقر، وكان من هؤلاء نسبة 4.1% تحت سن الثامنة عشر ونسبة 4.2% في الخامسة والستين من العمر وما فوق.

تعداد عام 2010
بلغ عدد سكان إيست ميدو 38,132 نسمة بحسب تعداد عام 2010، وبلغ عدد الأسر 12,410 أسرة وعدد العائلات 9,444 عائلة مقيمة في المنطقة السكنية. في حين سجلت الكثافة السكانية . وبلغ عدد الوحدات السكنية 12,863 وحدة بمتوسط كثافة قدره .
وتوزع التركيب العرقي للمنطقة السكنية بنسبة 77.33% من البيض و5.18% من الأمريكيين الأفارقة و0.11% من الأمريكيين الأصليين و11.61% من الأمريكيين ذوي الأصول الآسيوية و0.02% من سكان جزر المحيط الهادئ و3.80% من الأعراق الأخرى و1.94% من عرقين مختلطين أو أكثر و12.20% من الهسبانيون أو اللاتينيون من أي عرق.

بلغ عدد الأسر 12,410 أسرة كانت نسبة 34.8% منها لديها أطفال تحت سن الثامنة عشر تعيش معهم، وبلغت نسبة الأزواج القاطنين مع بعضهم البعض 62.6% من أصل المجموع الكلي للأسر، ونسبة 9.8% من الأسر كان لديها معيلات من الإناث دون وجود شريك، بينما كانت نسبة 3.7% من الأسر لديها معيلون من الذكور دون وجود شريكة وكانت نسبة 23.9% من غير العائلات. تألفت نسبة 20.4% من أصل جميع الأسر من عدة أفراد يعيشون في نفس المنزل ونسبة 13.6% كانت تتألف من شخص يعيش بمفرده يبلغ من العمر 65 عاماً أو أكثر. وبلغ متوسط حجم الأسرة المعيشية 2.91، أما متوسط حجم العائلات فبلغ 3.36.

بلغ العمر الوسطي للسكان 41.9 عاماً. وكانت نسبة 20.6% من القاطنين تحت سن الثامنة عشر، وكانت نسبة 8.6% بين الثامنة عشر والرابعة والعشرين عاماً، ونسبة 25% كانت واقعةً في الفئة العمرية ما بين الخامسة والعشرين والرابعة والأربعين عاماً، ونسبة 29% كانت ما بين الخامسة والأربعين والرابعة والستين، ونسبة 16.8% كانت ضمن فئة الخامسة والستين عاماً فما فوق. وتوزع التركيب الجنسي للسكان بنسبة 49.5% ذكور و50.5% إناث.

أعلام
 رون هيلر
 فرانك فيولا
 ميليندا سوليفان
 كريس إينجل
 آدم بوش
 ريتشارد إنرايت
 كولمان جاكوبي
 جوزيف ميخائيل سوليفان

المراجع

قرى صغيرة في مقاطعة ناسو (نيويورك)
قرى صغيرة في ولاية نيويورك
مدن ولاية نيويورك
مناطق إحصاء سكاني في مقاطعة ناسو (نيويورك)
مناطق إحصاء سكاني في نيويورك (ولاية)
مناطق إحصاء سكاني في ولاية نيويورك
هيمبستيد (نيويورك)

إيست ميدو


An Peristylus chapaensis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni François Gagnepain, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Gunnar Seidenfaden. An Peristylus chapaensis in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus chapaensis


Aceasta este o listă de companii din Turda:

 Casirom
 Electroceramica
 Fabrica de ciment din Turda
 Lapp Insulator
 Roland Impex
 Sticla Turda
 Uzinele Chimice Turda (UCT)
 Aectra, cu fabrica Chemical Independent Group (CIG)

Note

Listă
Turda
Companii

Listă de companii din Turda


Biserica "Sfântul Ierarh Nicolae" din Telești, comuna Telești, județul Gorj, datează din anul 1747. Biserica se află pe noua listă a monumentelor istorice sub codul LMI: .

Istoric și trăsături
Biserica Telești Birnici cu hramul "Sfântul Nicolae și Dionisie Areopagitul" a fost ridicată la 1747. Ctitoria are fațadele zugrăvite în întregime cu motive decorative. Conform pisaniei pictura a fost realizată între 1749-1750 de către zugravii Ioan, Iancu, Iane și Matei. Pictura exterioară veche (datată de A. Paleolog 1749-1750) este exclusiv decorativă (fără personaje și scene) și foarte ștearsă; ea mai poate fi distinsă atât la exteriorul pridvorului, cât și pe brâiele laterale ale edificiului; este posibil ca pictura din interiorul pridvorului să fi suferit - cel puțin în parte - o restaurare mai veche.

Biserica "Sfântul Nicolae" din Telești este ctitoria familiei Bălăcescu din anul 1747 și inițial a fost construită în satul Telești Birnici, însă, cu timpul vatra satului s-a mutat la vest de Bistrița, iar biserica a rămas în luncă. Construcția este zidită din cărămidă și are formă de cruce, cu două turle, iar pictura, deosebit de frumoasă, este realizată în stil bizantin de zugravii Ianei Iani și Ion. La acoperișul originar din șiță s-a renunțat încă din 1908, când biserica a fost refăcută și s-a acoperit cu tablă zincată.

Starea de conservare a bisericii este relativ satisfăcătoare din punct de vedere al construcției, dar nesatisfăcătoare din punctul de vedere al picturilor murale exterioare.

Vezi și
 Telești, Gorj

Note

Legături externe
CIMEC  Fișă de monument
Monumente istorice din România Fișă de monument

Imagini

Monumente istorice din județul Gorj
Biserici din secolul al XVIII-lea din România
Biserici ortodoxe din județul Gorj
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae

Biserica Sfântul Nicolae din Telești


Accelerated Graphics Port (hızlandırılmış grafik portu) veya Advanced Graphics Port (gelişmiş grafik portu), kısaca AGP, yüksek hızlı grafik kartlarını bilgisayarın ana kartına noktadan noktaya yönlendirmek için kullanılır ve öncelikli olarak hızlandırılmış üç boyutlu bilgisayar grafiklerini destekler. Bazı ana kartlar çeşitli bağımsız AGP slotları ile oluşturulmuştur. AGP tamamen PCI Express desteği ile tamamlanmıştır.

Tarihçe

AGP slotu ilk defa Socket 7 Pentium ve Slot 1 Pentium II işlemcilere dayanan ve x86 ile uyuşabilen sistem kartları üzerinde ortaya çıktı. Intel AGP destekli i440LX Slot 1 yongayı (chipset) 1997 Ekim ortalarında üretti ve bütün sistem kartı üretici firmalar çok sayıda ürünle onu takip ettiler. Bu yonga 8 Aralık 2000 tarihinde Intel tarafından durduruldu. Intel'in 430TX Socket 7 teklifine karşı, i440LX yonga iyi kurulmuş PIIX4 güney köprüsünü, içermektedir.
İlk AGP'yi destekleyen Socket 7 yongalar; VIA Apollo VP3, SiS 5591/5592'dir. ALI Aladdin V. FIC ilk Socket 7 AGP sistem kartını Kasım 1997'de, VIA Apollo VP3 yonga tabanlı olan FIC PA-2012 olarak göstermiştir. Bunu çok hızlı bir şekilde VIA VP3 yonga tabanlı olan EpoxP55-VP3 takip etmiştir ve piyasaya sürülmüştür.
İlk Agp destekli video yongaları, Rendition Vérité V2200, 3dfx Voodoo Banshee, NRIVA 128, 3Dlabs PERMEDIA 2, Intel i740, ATI Rage series, Matrox Millennium II, and S3 ViRGE GX/2 içermekteydi. Eski bazı AGP kartları, basitçe AGP ile köprülenebilen PCI benzeri grafik işlemcileri kullandılar. Voodoo Banshee, Vérité V2200, Millennium II, and S3 ViRGE GX/2 bu tip kartlara örnek olarak gösterilebilir
Microsoft ilk AGP desteğini Windows 95 OEM Service Release 2 ile tanıttı. Yamayı uyguladıktan sonra, Windows 95 sistemi, Windows 95 version 4.00.900 B. Haline gelmiş oldu. İlk AGP desteği alan Windows NT tabanlı işletim sistemi, Windows bunu 1997 yılında ilk olarak tanıttığında Windows NT 4.0 Service Pack 3'tü. Linux'ün geliştirilmiş hızlı bilgi transferi için AGP desteği 1999 yılında AGPgart kernel modülün geliştirlmesiyle eklenmiştir.

PCI Teknolojisine Göre Avantajları

Bilgisayarların grafiksel olarak yönlendirilmeye başlanması arttığından beri başarılı grafik adaptörü oluşumları PCI veri yolunun limitlerini arttırmaya ve grafik adaptörlerine adanmış olan AGP veri yolunun gelişimine liderlik yapmaya başladı. Tümleşik AGP adaptörü veya fiziksel AGP slotundan, ayrık bir ekran kartı yerleştirilebilme özelliğine sahip ana kartların büyük çoğunluğu 1990'ların sonundan beri imal edilmiştir.
Modern grafik adaptör ihtiyaçları için, AGP veriyolu PCI 'a göre çok daha üstündür çünkü AGP slotu ve işlemci arasında adanmış bir yol sağlar ve çok hızlı bir iletişim sağlar. AGP ayrıca "yan-bant adresleme" kullanır, yani paketlerin gönderilmesi için paketin dışında çalışır ve bütün paket gönderilme bilgilerini okumak zorunda kalmaz. Ayrıca metni yüklemek için, bir PCI ekran kartı, sistemin belleğinden, (RAM) kartın ana belleğine kopyalar. Buna karşın, bir AGP ekran kartı, metni doğrudan sistem belleğinden, (RAM) "Grafik adres yeniden haritalama tablosu" (Graphics Address Remapping Table - GART) kullanarak okuma imkânına sahiptir. GART, ana hafızayı metin hafızası için grafik kartlarının doğrudan girişine izin vererek ayırır. Grafik kartlarının PCI ara yüzü ile üretilmesinin iki ana nedeni vardır. Birincisi, neredeyse her PC'de kullanılabilmeleridir. Sadece çok az sayıda bazı modern PC'lerin PCI slotları yoktur. Buna rağmen grafik adaptörü tümleşik olan bazı ana kartlar, AGP slotundan yoksundurlar. İkinci neden ise, ayrılmış işletim sistemi kullanan bir kullanıcı, birçok PCI kartını(veya birçok PCI grafiğini bir AGP kartı ile kombine ederek) birçok farklı video çıktısı elde etmek için(çok ekranlı kullanımlarda) aynı anda kullanabilir. Bu, AGP 1.0 (eski AGP 1x ve 2x) ve AGP 2.0(AGP 4x) kartları ile yapılamaz, çünkü bunlar hedef AGP başına birden fazla AGP yöneticiyi desteklemez. AGP 3.0(AGP 8x) hedef AGP başına birden fazla AGP yöneticiyi destekler; fakat, sadece birkaç bilgisayar ana kartı birden fazla AGP slotu ile donatılmıştır. HP AlphaServer GS1280 gibi RISC bilgisayarları 16 kadar AGP slotuna sahip olabilmektedir
AlphaServer ES80, 4 adete kadar slot ve AlphaServer ES47 da 2 adete kadar slotu tek bir sistemde bulundurabilmektedirler.

AGP Versiyonları

Intel AGP'nin ilk versiyonunu 'AGP specification 1.0' adı ile 1997'de yayınladı. 1x ve 2x hızlarının ikisini birden içeriyordu. 2.0 AGP 4X ve 3.0 ise 8X olarak belirtilmişti.

Kullanılan Versiyonlarının İçerikleri

AGP 1x
Bir 32-bit ,66 MHz ile çalışmakta olan kanal, dolayısı ile en fazla veri oranı olan saniyede 266 megabit (Mbit/s) olan kanal, 133 Mbit/s devir oranından, PCI veriyolu 33 MHz / 32-bit; 3.3 V sinyalleme yükseltilerek ikiye katlanmıştır.

AGP 2x
Bir 32-bit, 133 MHz ile çalışmakta olan kanal, etkili 133 Mhz'e çifte pompalama yapılarak maksimum veri oranı 533 Mbit/s ile sonuçlandırılmıştır. Sinyalleme voltajı AGP 1x ile aynıdır.

AGP 4x
4x 128 mb ekran kartları olup çözünürlüğü x serisi arttıkca yükselir ideal 4x tir.

AGP 8x
Bir 32-bit, 66 MHz ile çalışmakta olan kanal, etkili 533Mhz'e saatte sekiz kere çakarak, maksimum veri oranı 2133Mb/s(2Gb/s); 0.8V sinyalleme ile sonuçlanmaktadır.

Bunlara ek olarak, AGP Pro kartlarının farklı çeşitleri vardır. Bunlar daha çok güce ihtiyaç duyar ve genellikle standart AGP kartlarına göre daha uzundurlar (buna rağmen sadece bir AGP slotuna bağlanırlar). Bu kartlar genellikle profesyonel bilgisayar destekli dizayn uygulamalarını hızlandırmak için mühendislik, mimarlık, üretim ve benzeri alanlarda kullanılır. AGP Pro slot'un grafik kartlarına ekstradan güç sağlayan fazladan birkaç pin barındırır. Buna rağmen, AGP Pro birçok kişi tarafından kabul görmedi. Modern masaüstü sınıfı güç ihtiyacı yiksek video kartlarının ayrık bir güç kaynağıyla donatılmasının yanı sıra, ek güç için Molex veya çevresel bağlantılar da kullanılmaktadır. Genellikle, molex konnektörü olsun ya da olmasın, iki tür AGP Pro slot türü vardır, 50W veya 110W.

3.3 V ve 1.5 V için üç tür fiziksel AGP arayüzü vardır. 1.5 verisyonu harici bir konnektörden daha farklı bir anahtara sahipken, 3.3V bunun tam tersidir. Fakat iyi tasarlanmamış olan eski 3.3V'luk kartlar, AGP 4X/8X slotlarına takıldığında anakartın yanmasına neden olabilecek, 1.5V'luk kartların anahtarlarına sahipti. Üçüncü arayüz ise, 1.5V ve 3.3V'luk kartların ikisinin de takılmasına olanak sağlayan, evrensel arayüzdür.

AGP Çeşitleri

Çok sayıda standart dışı AGP arayüz varyasyonları farklı imalatçılar tarafından üretilmiştir.
64 bit AGP
64-bit kanaldır. İleri seviyedeki profesyonel grafik kartlarında kullanılır.

AGP Express
Gerçek bir AGP arayüzü değildir, ama AGP kartının PCI veriyolu üzerinden "PCI Express" ana kart ile bağlanması için bir yoldur. Bu teknoloji ECS ana kartlar üzerinden bulunmuştır. Bir AGP express slotu basitçe bir PCI slotudur (çift elekrik gücü ile). Geriye dönük uyumluluk sağlarken, yetersiz destek, performansı azaltmıştır. (Bazı AGP kartlar, AGP Express ile çalışmaz)

AGI
ASRock Grafik Arayüzü (AGI) AGP standardının tescilli bir varyasyonudur. Görevi, eksik AGP desteğine sahip yongaları kullanan Asrock ana kartlara, AGP desteği sağlamaktır. Fakat bu varyasyon tamamen uyumlu değildir ve birçok video kartının bunu desteklemediği bilinmektedir. Arayüz performans ve kalitesi bir soru işaretidir.

AGX
Epox tarafından geliştirilen, Advanced Graphics eXtended (AGX), AGP standardının tescilli bir varyasyonudur. Daha önce açıklanan AGI port problemlerini paylaşmaktadır. Kullanma kılavuzları AGP 8X ATI kartların AGX slotlarda kullanılmaması gerektiğini belirtmektedir.

XGP
Biostar tarafından geliştirilen Xtreme Graphics Port (XGP) de AGP standardının tescilli bir varyasyonudur. Önceki iki standarda çok benzemektedir. Yongaları AGP'yi desteklemeyen kartları destekler.

Uyumluluk
AGP kartlar, limitler içerisinde geri ve ileri uyumludur. 1.5 anahtarlı kartlar 3.3V slotlara uyum sağlamamaktadır. Evrensel slotlar ise iki türle de uyumludur. AGP Pro kartlar, (nadiren kullanılırlar) standart slotlara uymaz fakat AGP kartlar AGP Pro slotlarda çalışmaktadır. NVidia'nın GeForce 6 serisi veya ATI'nin X800 serisi gibi bazı yeni kartlar, 1.5V desteği olmayan kartlara montajı engellemek için, 1.5V anahtarlara sahiptir. 3.3V destekli modern kartların bazıları; Nvidia GeForce FX5000 serisi ve ATI Radeon 9500/9700/9800(R350) serisidir.
Bu kuralın dışında kalan bazı tescilli durumlar da söz konusudur. Mesela, Apple görüntü konnektörüne sahip Apple Power Macintosh bilgisayarlar, ek güç gereksinimini karşılamak için fazladan bir konnektör barındırırlar. display.
Bunlara ek olarak, farklı işlemci (CPU) mimarilerine sahip bilgisayarlar arasında taşınan kartlar, firma yazılımları (firmware) nedeniyle çalışmayabilir.

Bugün Kullanımı

2006 sonlarına doğru,AGP desteği olan sadece birkaç yeni ana kart üretilmekte. PCI Express daha hızlı transfere izin veriyor, ayrıca diğer parçaları da destekliyor. 2006'da birçok ana kart PCIe slotları ile birlikte kullanılabilir durumda olacak gibi görünmektedir. Yeni birçok grafik kartı sadece PCIe 'de kullanılabilir ve aynı kartların AGP versiyonları benzer şekilde nadir bulunur hale gelmektedir. Bu şekilde giderse, AGP'nin neredeyse birkaç yıl içinde tamamen değiştirilmesi beklenmektedir.

Dış bağlantılar

AGP Pin Çıkışları
AGP Genişletme Slotları
AGP Uyumluluk Bilgileri

PC yuvaları
Görüntü kartı
Görüntü kartı terimleri

Accelerated Graphics Port


Devīsūkta (Devi Sukta) hinduistička je himna (ili pojanje), poznata i kao Aṃbhṛnīsūkta te je dio teksta Rgvede. Ova himna (sūkta) često se pjeva tijekom štovanja Velike Božice — Šakti (Shakti), a poja se i na kraju teksta naziva Devi Mahatmya, koji opisuje žensku energiju kao esenciju svemira.

Sadržaj
Himna opisuje moć Božice, koja je nazvana "vrhovnom kraljicom". Spomenuto je da će oni koji štuju Božicu postati moćniji, inteligentniji i uzvišeniji, dok će oni koji ju ne poznaju nestati.

Poveznice
Šakti
Žene u hinduizmu
Lalita Sahasranama

Izvori i bilješke

Himne
Hinduistički tekstovi

Vanjske poveznice
Mantra with English subtitles -- Ya Devi Sarva Bhuteshu -- Devi Stuthi

Devīsūkta


Jing Ruixue (, * 4. Juli 1988 im Kreis Zizhou der Stadt Yulin in der Provinz Shaanxi der Volksrepublik China) ist eine chinesische Ringerin. Sie wurde 2006 und 2007 Weltmeisterin in der Gewichtsklasse bis 67 kg Körpergewicht.

Werdegang
Jing Ruixue stammt aus der nordwestchinesischen Provinz Shaanxi und startet für den Wrestling Club Shaanxi. Sie begann im Jahre 2001 mit dem Ringen. Seit dieser Zeit ist Xu Kuiyuan ihr Trainer. Die 1,70 Meter große, sehr kraftvolle Ringerin ist Studentin.

Obwohl Jing auf Grund ihres Alters bis zum Jahre 2008 bei den Jurionninen hätte starten dürfen, trat sie seit 2004 bei internationalen Wettkämpfen stets bei den Damen an. Das erste Mal war sie im Jahre 2004 auf einer solchen Veranstaltung, nämlich dem FILA-Test-Turnier für die Olympischen Spiele in Athen, zu sehen. Sie belegte dort in der Gewichtsklasse bis 67 kg hinter der Russin Julija Bartnowskaja gleich einen hervorragenden 2. Platz.

2005 wurde sie in Wuhan Asienmeisterin in der Gewichtsklasse bis 67 kg vor Eri Sakamoto aus Japan und Jana Panowa aus Kirgisistan. In diesem Jahr startete sie dann erstmals bei einer Weltmeisterschaft und kam dabei in Budapest in der Gewichtsklasse bis 63 kg nach Siegen über Ludmila Golowchenko, Ukraine, Tara Rose Hedican, Kanada, Olga Chilko, Belarus und Katarzyna Juszczak aus Italien und einer Niederlage im Finale gegen Kaori Icho aus Japan auf den 2. Platz.

Im Jahre 2006 wurde Jing in Guangzhou in der Gewichtsklasse bis 67 kg dann erstmals Weltmeisterin. Auf dem Weg zu diesem Erfolg bezwang sie Maria Müller aus Deutschland, Marisa Admiraal aus den Niederlanden, Teresa Mendez aus Spanien und Martine Dugrenier aus Kanada.

2007 startete sie auch beim Großen Preis von Deutschland in Dormagen und siegte dort vor Nikola Hartmann-Dünser aus Österreich und Olga Butkewitsch aus Großbritannien. Im gleichen Jahr verteidigte sie dann bei der Weltmeisterschaft in Baku ihren Weltmeistertitel in der Gewichtsklasse bis 67 kg erfolgreich. Dabei bezwang sie Kristine Odrina Orbowa, Lettland, Yoshiko Inoue, Japan, Cathrine Downing, USA und Martine Dugrenier.

In den Jahren 2008 bis 2010 war Jing Ruixue auf keiner internationalen Matte zu sehen. Die Gründe dafür sind nicht bekannt.

Im Februar 2011 tauchte sie beim Großen Preis von Frankreich in Tourcoing jedoch wieder auf und gewann dort diesen Wettbewerb in der Gewichtsklasse bis 63 kg vor Scharchüügiin Tümentsetseg aus der Mongolei und Aline Focken aus Deutschland. Sie war dann im September 2011 auch bei der Weltmeisterschaft in Istanbul am Start. Dort siegte sie in der Gewichtsklasse bis 63 kg u. a. über Monika Ewa Michalik aus Polen, ehe sie gegen Kaori Icho unterlag (0:2 Runden, 0:1, 0:1 Punkte) und sich in der Trostrunde mit Siegen über Julija Ostaptschuk, Ukraine und Elena Piroschkowa, USA, noch eine WM-Bronzemedaille holte.

Ob sie bei den Olympischen Spielen 2012 in London am Start sein wird, wird sich zeigen. Sie müsste dort in der olympischen Gewichtsklasse bis 63 kg antreten und würde wieder auf Kaori Icho treffen. In London war sie am Start und zeigte sehr gute Kämpfe. Sie siegte dort über Choe Un Gong, Nordkorea, Monika Ewa Michalik, Polen und Ljubow Michailowna Wolossowa, Russland und verlor erst im Finale gegen Kaori Icho, womit sie die olympische Silbermedaille gewann.

Danach war sie nur noch bei der Asienmeisterschaft 2013 in New Delhi am Start, wo sie in der Gewichtsklasse bis 67 kg den 3. Platz belegte.

Internationale Erfolge

Erläuterungen
 alle Wettbewerbe im freien Stil
 OS = Olympische Spiele, WM = Weltmeisterschaft

Literatur
 Fachzeitschrift Der Ringer

Weblinks

 Kampf von Jing Ruixue (rot) gegen Elena Piroschkowa bei der Weltmeisterschaft 2011

Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2012
Ringer (Volksrepublik China)
Weltmeister (Ringen)
Olympiateilnehmer (China)
Chinese
Geboren 1988
Frau

Jing Ruixue


Monte Ngaoui (en francés: Mont Ngaoui) es la montaña más alta de la República Centroafricana, se eleva hasta alcanzar los 1.410 metros sobre el nivel del mar. Se encuentra ubicado en la frontera con Camerún en las coordenadas geográficas .

Véase también
 Geografía de la República Centroafricana
 Geografía de Camerún

Referencias

Enlaces externos
Información sobre la montaña

Ngaoui
Ngaoui
Puntos más altos de los países de África
Frontera Camerún-República Centroafricana

Monte Ngaoui


(7490) Babička, denumire internațională (7490) Babicka, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
7490 Babička este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul din Ondřejov de Petr Pravec. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,23 ua, o excentricitate de 0,10 și o înclinație de 1,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 7001-8000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1995
Centura de asteroizi

7490 Babička


الحكومة الفيدرالية للولايات المتحدة  هي حكومة الولايات المتحدة الوطنية، وهي جمهورية فيدرالية في أمريكا الشمالية، تتألف من 50 ولاية، ومقاطعة اتحادية، وخمسة أقاليم رئيسية تتمتع بالحكم الذاتي وعدة جُزر. تتألف الحكومة الفيدرالية من ثلاث سلطات مستقلة: سلطة تشريعية وتنفيذية وقضائية، ممثلة بموجب دستور الولايات المتحدة في الكونغرس والرئيس والمحاكم الفيدرالية على التوالي. تتحدد سلطات وواجبات هذه السلطات بمزيد من التفصيل من خلال تشريعات الكونغرس، بما في ذلك إنشاء الإدارات التنفيذية والمحاكم الأدنى من المحكمة العليا.

التسمية
الاسم الكامل للجمهورية هو «الولايات المتحدة الأمريكية». لا يرد أي اسم آخر في الدستور، وهذا هو الاسم الذي يظهر على المال وفي المعاهدات وفي القضايا القانونية التي هي طرف فيها (مثل قضية تشارل تي. شنك ضد الولايات المتحدة الأمريكية). غالبًا ما يُستخدم مصطلح «حكومة الولايات المتحدة الأمريكية» في الوثائق الرسمية لتمثيل الحكومة الفيدرالية باعتبارها متمايزة عن حكومة الولايات مجتمعة. غالبًا ما يُستخدم مصطلح «الحكومة الفيدرالية» في المحادثات أو الكتابات غير الرسمية، وأحيانًا ما يُستخدم مصطلح «الحكومة الوطنية». على نحو عام، يشير مصطلحا «فيدرالية» و «وطنية» في أسماء الوكالات الحكومية أو الخطط إلى الانتماء إلى الحكومة الفيدرالية (مكتب التحقيقات الفيدرالي، والإدارة الوطنية للمحيطات والغلاف الجوي، وإدارة المتنزهات الوطنية). نظرًا لأن مقر الحكومة موجود في واشنطن العاصمة، فإن كلمة «واشنطن» تُستخدم، على نحو شائع، ككناية للحكومة الفيدرالية.

نبذة تاريخية
تقوم حكومة الولايات المتحدة على مبادئ الفيدرالية والجمهوريانية، إذ تتقاسم السلطة بين الحكومة الفيدرالية وحكومات الولايات. كان تفسير وتنفيذ هذه المبادئ، بما في ذلك الصلاحيات التي ينبغي أن تتمتع بها الحكومة الفيدرالية وكيفية ممارسة تلك السلطات، موضع نقاش منذ اعتماد الدستور. يدافع البعض عن توسيع السلطات الفيدرالية في حين يدافع آخرون عن دور أكثر محدودية للحكومة المركزية في ما يتصل بالأفراد أو الولايات أو غيرها من الكيانات المعترف بها.

منذ الحرب الأهلية الأمريكية، توسعت سلطات الحكومة الفيدرالية، على نحو عام، توسعًا كبيرًا، على الرغم من وجود فترات منذ ذلك الوقت تدل على هيمنة السلطة التشريعية (على سبيل المثال، العقود التي تلت الحرب الأهلية مباشرة) أو عندما نجح أنصار حقوق الولايات في تقييد السلطة الفيدرالية من خلال إجراءات تشريعية أو امتيازات تنفيذية أو تفسير دستوري من جانب المحاكم.

من بين الركائز النظرية لدستور الولايات المتحدة فكرة «الضوابط والتوازنات» بين سلطات ومسؤوليات السلطات الثلاث للحكومة الأميركية: السلطة التنفيذية، والسلطة التشريعية، والسلطة القضائية. على سبيل المثال، في حين أن السلطة التشريعية (الكونغرس) لديها سلطة إصدار القوانين، فإن السلطة التنفيذية، التي يرأسها الرئيس، لديها الحق أن تنقض أي تشريع -وهو إجراء يمكن للكونغرس أن يتجاوزه أيضًا. يرشح الرئيس قضاة أعلى سلطة قضائية في الدولة، وهي المحكمة العليا، ولكن يجب أن يوافق الكونغرس على هؤلاء المرشحين. يمكن للمحكمة العليا بدورها أن تبطل القوانين غير الدستورية التي يسنها الكونغرس.

السلطة التشريعية
يعتبر كونغرس الولايات المتحدة، بموجب المادة الأولى من الدستور، هو السلطة التشريعية للحكومة الفيدرالية. يتألف الكونغرس من مجلسين هما: مجلس النواب ومجلس الشيوخ.

بنية الكونغرس
يتألف الكونغرس من ثلاث مجموعات سياسية في مجلس الشيوخ، ويضم 535 مقعدًا.

مجلس النواب
يتألف المجلس حاليًا من 435 عضوًا مختارًا يمثل كل منهم دائرة من دوائر الكونغرس. يستند عدد الممثلين لكل ولاية في مجلس النواب إلى عدد سكان كل ولاية على النحو المحدد في آخر تعداد للسكان في الولايات المتحدة. يعمل جميع الممثلين، البالغ عددهم 435 ممثلًا، لمدة سنتين. تمتلك كل ولاية ممثلًا واحدًا على الأقل في مجلس النواب. لكي يُنتخب الشخص، يجب أن يكون قد بلغ من العمر 25 عامًا على الأقل، وأن يكون مواطنًا أمريكيًا لمدة لا تقل عن سبع سنوات، وأن يعيش في الولاية التي يمثلها. لا يوجد حد لعدد الفترات التي يجوز للممثل أن يعمل فيها. بالإضافة إلى الأعضاء المصوتين البالغ عددهم 435 عضوًا، يوجد 6 أعضاء ليس لهم حق التصويت، منهم 5 مندوبين ومفوض مقيم واحد. يوجد مندوب واحد من كل من واشنطن العاصمة، وجزيرة غوام، وجزر فرجن، ومنطقة ساموا الأمريكية، وكمنولث جزر ماريانا الشمالية، والمفوض المقيم من إقليم بورتوريكو.

مجلس الشيوخ
في المقابل، يتألف مجلس الشيوخ من عضوين من كل ولاية، بغض النظر عن عدد السكان. يوجد حاليًا 100 عضو في مجلس الشيوخ (عضوان من كل ولاية من الولايات الخمسين)، ويعمل كل منهم لمدة ست سنوات. يُنتخب نحو ثلث أعضاء مجلس الشيوخ كل سنتين.

سلطات مختلفة
يتمتع كلا من مجلس النواب ومجلس الشيوخ بسلطات خاصة. على سبيل المثال، يجب أن يوافق مجلس الشيوخ (يعطي «المشورة والموافقة») على العديد من التعيينات الرئاسية الهامة، بما في ذلك تعيين أعضاء مجلس الوزراء، والقضاة الفيدراليين (بمن فيهم المرشحون للمحكمة العليا)، وأمناء الوزارات (رؤساء الإدارات التابعة للجهاز التنفيذي الفيدرالي)، وضباط الجيش والبحرية الأمريكية، وسفراء البلدان الأجنبية. يجب أن تصدر جميع مشاريع القوانين المتعلقة بجمع الإيرادات عن مجلس النواب. يلزم موافقة المجلسين على جميع التشريعات، التي لا يمكن أن تصبح قانونًا إلا بتوقيع الرئيس (أو أن يعيد مجلسا الكونغرس تمرير مشروع القانون إذا اعترض الرئيس على مشروع القانون، ولكن بأغلبية الثلثين في كل من المجلسين، وفي هذه الحالة يصبح مشروع القانون قانونًا دون توقيع الرئيس). تقتصر سلطات الكونغرس على تلك المنصوص عليها في الدستور، وجميع السلطات الأخرى محفوظة للولايات والشعب. يتضمن الدستور أيضًا «البند الضروري والصحيح» الذي يمنح الكونغرس سلطة «سن جميع القوانين الضرورية والملائمة لتنفيذ السلطات سالفة الذكر». يُنتخب أعضاء مجلس النواب ومجلس الشيوخ بالتصويت بنظام أغلبية الأصوات في كل ولاية باستثناء ولاية لويزيانا وجورجيا، اللتين تطبقان نظام الاقتراع على دورتين.

عزل المسؤولين الفيدراليين
يتمتع الكونجرس بسلطة عزل الرئيس والقضاة الفيدراليين، وغيرهم من المسؤولين الفيدراليين، من مناصبهم. لمجلس النواب ومجلس الشيوخ دوران منفصلان في هذه العملية. يتعين على مجلس النواب أن يصوت أولًا لصالح «عزل» المسؤول. تُعقد بعد ذلك محاكمة في مجلس الشيوخ للبت في ما إذا كان من الواجب عزل المسؤول عن منصبه. حتى عام 2019، قام مجلس النواب بعزل ثلاثة رؤساء: أندرو جونسون، وبيل كلينتون، ودونالد ترامب. لم يُعزل جونسون أو كلينتون أو ترامب من مناصبهم بعد محاكمتهم في مجلس الشيوخ.

إجراءات الكونغرس
تمنح الفقرة 2، من البند 2، من المادة الأولى من دستور الولايات المتحدة كل دائرة سلطة «تحديد قواعد إجراءاتها». أُنشئت، من هذا البند، لجان تابعة للكونغرس تتولى صياغة التشريعات وإجراء التحقيقات في المسائل الوطنية. كان لدورة الكونغرس رقم 108 (2003-2005) 19 لجنة دائمة في مجلس النواب و17 لجنة في مجلس الشيوخ، بالإضافة إلى 4 لجان دائمة مشتركة، تضم أعضاء من المجلسين، يشرف أعضاؤها على مكتبة الكونغرس والطباعة والضرائب والاقتصاد. بالإضافة إلى ذلك، يجوز لكل مجلس أن يعين لجانًا خاصة أو يختار لجانًا لدراسة مشاكل محددة. تتحمل اللجان الفرعية، التي يبلغ عددها نحو 150 لجنة، اليوم جزءًا كبيرًا من عبء العمل في الكونغرس.

السلطة التنفيذية
يتولى رئيس الولايات المتحدة السلطة التنفيذية في الحكومة الفيدرالية، على الرغم من أن السلطة كثيرًا ما تفوض إلى أعضاء مجلس الوزراء والمسؤولين الآخرين. ينتخب المجمع الانتخابي الرئيس ونائب الرئيس، إذ تُخصص لكل ولاية، وكذلك لواشنطن العاصمة، عدد من المقاعد بناءً على تمثيل كل ولاية (وبناء على التمثيل الظاهري في حالة واشنطن العاصمة) في مجلسي الكونغرس. تقتصر ولاية الرئيس على فترتين مدة كل منهما أربع سنوات كحد أقصى. إذا كان الرئيس قد شغل بالفعل منصبًا لمدة سنتين أو أكثر في فترة ولاية انتخاب شخص آخر، فيجوز له أن يشغل منصب الرئيس لفترة إضافية واحدة مدتها أربع سنوات.

السلطة القضائية
تقوم السلطة القضائية، بموجب المادة الثالثة من الدستور، بشرح القوانين وتطبيقها. تمارس السلطة القضائية سلطاتها من خلال الاستماع إلى مختلف القضايا القانونية واتخاذ قرارات بشأنها في نهاية المطاف.

انظر أيضًا
 الولايات الأمريكية ال48 المتجاورة
 التقسيم الإداري في الولايات المتحدة
 مجتمع الاستخبارات الأمريكية

مراجع

الفدرالية في الولايات المتحدة
تأسيسات سنة 1789 في الولايات المتحدة
حكومة الولايات المتحدة
هيئات حكومية أمريكية

الحكومة الفيدرالية للولايات المتحدة


Chittenango Falls State Park is a  state park located in Madison County, New York, east of Cazenovia Lake. The park features a  waterfall that cascades over roughly 400-million-year-old bedrock. At the bottom of the falls Chittenango Creek flows underneath a wooden bridge. The park offers a variety of activities including picnic tables with pavilions, a playground, a nature trail, hiking, and fishing.

Approximately 45,000 visitors come to the park each year to engage in a variety of outdoor recreational activities. Although many camping guides still mistakenly list it as a campground, the park's campground was closed in the mid-2000s.

Chittenango Falls State Park is also home to the endemic and endangered Chittenango ovate amber snail (Novisuccinea chittenangoensis).

Chittenango Falls once marked the boundary between the lands of the Oneida people and the Onondaga people. In 1784 the Oneidas called it "a Place where the Water runs over a Ledge of Rocks" when explaining their homeland's boundaries to commissioners from New York.

Trails and scenic viewing
While the park is open year-round, the trail leading to the falls' viewing bridge is closed during winter months due to icy conditions.  Views of the falls are still quite picturesque from the top however, with the ability to view the falls from the side of the creek or from a small viewing rail. On the opposite side of the creek, there is a steep uphill trail to the top of the falls opposite the entrance. Along that trail, there are several viewing spots.

Gallery

See also

 List of New York state parks

References

This article incorporates public domain text (a public domain work of the United States Government) from reference.

External links

 New York State Parks: Chittenango Falls State Park
 Chittenango Falls State Park trail map

State parks of New York (state)
Waterfalls of New York (state)
Parks in Madison County, New York
Landforms of Madison County, New York

Chittenango Falls State Park


Football Association Women's Super League (FA WSL) er den højeste liga indenfor fodbold for kvinder i England.

Historie
Mellem 2014 og 2018 bestod FA WSL af to divisioner WSL 1 og WSL 2 som gav op- og nedrykningssystem til ligaen. Siden 2018-19 sæsonen, kaldes FA WSL 2 nu for FA Women's Championship og er den næsthøjeste division i engelske kvinders fodboldpyramide.

Ligaen styres af the Football Association og startede i april 2011. I starten var der otte hold der konkurrerede i en division, som erstattede FA Women's Premier League som det højeste niveau af kvindernes fodbold i England. De nuværende WSL mestre er Manchester City.

FA WSL 2 (nu FA Women's Championship), der blev introduceret i 2014, tilføjede endnu en division og yderligere 10 hold til ligaen. Der er op- og nedrykning mellem de to divisioner, og oprykning for 2016 og 2017 fra FA Women's Premier League (niveau 3). WSL var først en sommerliga, der løb fra marts til oktober fra etableringen frem til 2016 sæsonen. Fra efteråret 2017 kører ligaen som en vinterliga fra september til maj med en engangs forkortet overgangssæson fra februar til maj 2017. WSL mestre og toere kvalificerer sig til UEFA Women's Champions League efterfølgende sæson.

Klubber

Mestre

Efter sæson
Hold der er markeret med fed viser, at holdet vandt The Double med Women's FA Cup. Hold med fed og kursiv viser trebles med Women's FA Cup og FA Women's League Cup.

Efter klub

Referencer

Kvindefodbold i England

FA Women's Super League


Sjællandsgade Bad er en badeanstalt beliggende i Sjællandsgade på Nørrebro i København.

Badeanstalten åbnede som kommunal badeanstalt i 1917.

Det nuværende foreningsbaserede bad (forening stiftet 2011) er drevet af frivillige.

Referencer

Badeanstalter
Etableret i 1917
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Københavns Kommune
Rekreation
Kultur i København
Nørrebro

Sjællandsgade Bad


Rudolf Brajičić SJ (12. travnja 1918., Zenica - 13. siječnja 2007., Zagreb), hrvatski katolički svećenik, isusovac, teolog i filozof.

Pojavljuje se inačica prezimena: Brajčić.

Životopis

Rane godine
Rudolf Brajičić, rođen je pred kraj Prvog svjetskog rata, 12. travnja 1918. Preci mu potječu iz Podstrane u dalmatinskoj Hrvatskoj. U tom kraju slavne proslosti (Poljička Republika) odrastao je i Rudolf, no rodio se u srcu Bosne - u Zenici. Ondje je naime njegov otac Špiro radio u državnoj službi u vrijeme dok su Bosna i Hercegovina bile unutar Austro-Ugarskog Carstva. U Bosni je i pobožna majka Ivanica rođ. Božiković rodila troje djece: Danicu, Julija i Rudolfa. Najmlađi je bio Rudolf.
Poslije raspada Habsburške Monarhije otac Špiro se vraća s obitelji u svoj zavičaj te postaje seoski trgovac i poduzetnik u Strožancu. Kada su djeca završila osnovnu školu u nedalekom Stobreču, otac ih želi – majka je u to vrijeme umrla – dalje školovati, pa sinove Julija i Rudolfa upisuje u splitsku klasičnu gimnaziju, a poslije i kćerku Danicu u domaćinsku školu kod časnih sestara franjevki (kasnije je ušla u Družbu sestara služavki malog Isusa). Za vrijeme gimnazije (1928. – 1936.), u trećem razredu, Rudolf je postao sjemeništarac Splitske biskupije. S vremenom se u njemu pojavila zelja da ostvari svećenicko zvanje u isusovačkom redu. Stoga osmi razred zavrsava u Travniku, gdje su isusovci vodili klasičnu gimnaziju Vrhbosanske nadbiskupije.

Formacija u Družbi Isusovoj

Poslije ispita zrelosti u Travničkoj gimnaziji, stupa u Družbu Isusovu (30. srpnja 1936.). Dvogodišnju kušnju obavio je u novicijatu na Jordanovcu u Zagrebu, pod vodstvom već tada uglednog propovjednika, duhovnog vođe i ispovjednika p. Ivana Kozelja.

Nakon novicijata završava trogodišnji studij filozofije (1938. – 1941.) na novoosnovanom Filozofskom institutu Družbe Isusove u Zagrebu (1937.), smještenom u Kolegiju na Jordanovcu, gdje je već od 1930. godine bio novicijat i dom duhovnih vježbi. Poslije filozofije, prema isusovačkom načinu duhovno-intelektualne izgradnje vlastitih mladih članova (skolastika), obavlja tzv. magisterij (didakticko-pedagoški staž), kada provjerava praktičnu sposobnost djelovanja kao budući apostolski radnik. Tako je skolastik Rudolf Brajičić kroz dvije godine bio odgojitelj u Nadbiskupskom dječačkom sjemeništu na Šalati u Zagrebu (1941. – 1943.). Ondje je ostao u lijepoj uspomeni sjemeništarcima, od kojih su mnogi postali svećenici, a neki i ugledni svjetovni intelektualci.

Samoodgojno dozrijevanje nastavlja poslije »magisterija« za četverogodišnjeg studija teologije (1943. – 1947.). U to vrijeme isusovački bogoslovi studiraju na Katoličkom bogoslovskom fakultetu u Zagrebu, ali i kod kuće (u rezidenciji u Palmotičevoj 33) pod vodstvom otaca koji su studije s doktoratima završili na učilištima Družbe Isusove u raznim europskim zemljama prije Drugoga svjetskog rata. P. Brajičiću i njegovoj generaciji rat je naime onemogućio studij u inozemstvu. Osim toga nove komunističke vlasti željele su odmah na početku slomiti Crkvu – od običnih vjernika do svećenika i biskupa – pa su tako zabranile odlazak bogoslovima preko granice.

Nakon trogodišnjega teološkog studija zaredio ga je za svećenika u kapeli nadbiskupskog dvora zagrebački nadbiskup dr. Alojzije Stepinac (18. kolovoza 1946.). Godinu dana kasnije diplomirao je teologiju. Završnu duhovnu formaciju (tzv. treću probaciju) obavlja u Dubrovniku pod vodstvom p. Ivana Jagera (1951. – 1952.). Uvidjevši njegove intelektualne sposobnosti, poglavari ga šalju na daljnji studij. Tako je god. 1956. postigao doktorat iz teologije na Katoličkom bogoslovskom fakultetu u Zagrebu. Pod vodstvom prof. dr. Stjepana Bakšića napisao je i obranio radnju »Utrum nomine "Pater Noster" secundum Sacram Scripturam prima tantum Persona an tota Trinitas intelligenda sit?«.

Profesor
Još prije doktorata p. Brajičić je počeo predavati predmete dogmatske teologije na novootvorenom (1953.) Teološkom institutu Družbe Isusove u Zagrebu (Palmotićeva 33), a već od 1947. god. davao je dopunske satove iz teologije mladoj subraći koja su studirala na Katoličkom bogoslovskom fakultetu na Kaptolu. U glavnom gradu Hrvatske djeluje kao profesor teologije na Teološkom, odnosno Filozofsko-teološkom institutu Družbe Isusove preko četrdeset godina, i to će mu biti glavni apostolski posao (nekoliko je semestara predavao i na Visokoj bogoslovnoj školi u Sarajevu). I kao umirovljeni profesor vodio je zanimljive seminare studentima filozofije i teologije (npr. o Kantu, o ženi u Crkvi, o islamu itd.). Već kao mladi svećenik postaje sve više cijenjeni voditelj duhovnih vježbi časnim sestrama i svećenicima, konferansijer, egzortator i nadahnuti propovjednik.
Profesionalno djelovanje

P. Brajičiću su bile u Hrvatskoj pokrajini Družbe Isusove povjerene razne upravne i organizatorske službe. Tako je od 1957. do 1961. god. rektor Kolegija na Jordanovcu u Zagrebu i savjetnik provincijalova vijeća, a od 1969. do 1975. nadstojnik Filozofsko-teološkog instituta Družbe Isusove. Pokrenuo je (1967.) i uređivao list za duhovnu izgradnju »Gospino ognjište«, koji je 1971. prerastao u časopis za religioznu kulturu »Obnovljeni život« (urednik od 1971. do 1978.). Uz suradnju drugih pisaca započeo je (1977.) izdavati teološki niz »Komentari dokumenata Drugog vatikanskog sabora«. Nažalost, od zamišljenih trinaest svezaka tiskano je samo sedam. Od godine 1977. do 1990. bio je instruktor (duhovni učitelj) mladih isusovaca-svećenika, koji svoju cjelokupnu ignacijevsku izgradnju završavaju višemjesečnom kušnjom (tzv. treća probacija) i polaganjem posljednjih zavjeta.

Na razini mjesne Crkve p. Brajičić je bio član Teološke komisije Biskupske konferencije Jugoslavije (1970. – 1979.), potpredsjednik Hrvatskog mariološkog instituta pri Katoličkom bogoslovnom fakultetu u Zagrebu (1976. – 1977.), nacionalni tajnik Apostolata molitve (1984. – 1993.), a osim toga i redoviti član Papinske međunarodne marijanske akademije u Rimu.

Preminuo je u 13. siječnja 2007. u Zagrebu, u 89. godini života, 71. redovništva u Družbi Isusovoj i 61. svećeništva.

Profil

Teološko-filozofski profil
Brajičićev spisateljski rad može se razdijeliti u dva dijela: onaj prije Drugoga vatikanskog sabora i onaj poslije njega. Ako bismo htjeli ukratko istaknuti obilježje toga djelovanja, može se reći sljedeće: Rudolf Brajičić je teolog koji ide tragovima teološke intuicije sa željom da je kategorizira i postavi u polje logike. Budući da to ne ide bez snažne potpore filozofije, moglo se očekivati da će se baviti i filozofskim problemima. Tako je i bilo. On teologiju i filozofiju ne prepričava, nego u njima otkriva nove vidike.

Prije Koncila izdao je – inspiriran Monsabreom – kratke konferencije o Bogu, Trojstvu, stvaranju i čovjeku. Zanimljivo, u jednoj od tih konferencija iz šezdesetih godina u svezi s atomskom fizikom spominje »vilinski ples atomskih čestica iza vidljivih zidova materije«. Danas pak fizičari govore o »svemirskom plesu« tih istih čestica, zanoseći se holističkim shvaćanjem svemira. U svojoj doktorskoj radnji dokazao je da nebeskom Ocu, prvoj božanskoj Osobi, pripada prednost u milosnom odnosu prema nama, a ne cijelom Presvetom Trojstvu, što se u teologiji inače držalo sigurnim teološkim zaključkom. Koncil mu je dao pravo, posebice u obnovljenoj liturgiji. Pišući o mariološkim problemima u inozemnom časopisu »Marianum«, upozorava da možemo govoriti o dva vidika otkupljenja: ne samo u subjektivnom nego i u objektivnom redu. To je pisanje našlo odjeka u disertaciji Brazilca G. Baraune i u školskim priručnicima Španjolca I. A. de Aldame. Općenito govoreći, Brajičić je posvetio možda svoje najljepše stranice području mariologije. Velika mu je zapreka spisateljskom radu prije Koncila ipak bila praktička nemogućnost objavljivanja radova u Hrvatskoj. Stoga je i pokušavao u nekoliko navrata svoje misli priopćiti preko inozemnih časopisa na latinskom jeziku (Divus Thomas, Marianum, Ecclesiastica Xaveriana).
Tek poslije Koncila, kad su komunističke vlasti u nas donekle »odškrinule« vrata Crkvi, mogao je Brajičić slobodnije i obilnije pisati članke i studije o raznim teološkim pitanjima u domaćim časopisima. U »Obnovljenom životu«, čiji je bio glavni pokretač, redovito će pisati o raznim teološkim i filozofskim temama te se osvrtati na mnoge novije pojave u Crkvi i društvu. Budno će paziti na razvoj pokoncilske problematike, o čemu je imao i referat na Biskupskoj konferenciji Jugoslavije. Radi na posuvremenjivanju crkvenog nauka, napose kristologije. Crkveni su se oci iz prvih stoljeća kršćanstva borili za stvarnost Kristova čovještva protiv doketa i za integritet njegove ljudske naravi protiv Apolinara, kasnije monofizita i monoteleta, a Brajičić se u naše vrijeme – složno s nekim novijim teolozima i originalno – zauzimao za integritet Kristove ljudske psihe, sto je vrlo važno za današnjeg čovjeka.
Zanimao ga je još više sam način posuvremenjivanja, kako bi mu osigurao sto veću učinkovitost i pravilnost, budući da ono mora biti neprestano, a ne prigodno. Za Brajičića je posuvremenjivanje transcendentalna relacija biti kršćanskih otajstava naspram načina doživljavanja životnih vrednota u pojedinim povijesnim epohama. Dva su termina pritom odlučna: bit i suvremenost. Tim će izrazima označiti možda svoje najzrelije teološko djelo, koje će dobiti visoku ocjenu naših teoloških stručnjaka: »Bit i suvremenost Crkve« s podnaslovom »Putevi vjerničke svijesti danas«. Prvi od njih (bit) zeli naglasiti utemeljenost na tradiciji, a drugi (suvremenost) ističe okrenutost prema »ovdje i sada« pokoncilske Crkve. Gledajući kroz taj svoj prozor »biti i suvremenosti«, Brajičić nas pokušava, napose u svojim komentarima koncilskih dokumenata, staviti na sigurno tlo »aggiornamenta«. Šteta što ovaj vrsni poznavatelj teologije nije sudjelovao kao teološki stručnjak na Drugom vatikanskom saboru, jer bi to olakšalo i obogatilo njegov rad na komentarima koncilskih dokumenata, kojima je posvetio niz mukotrpnih godina.
P. Brajičić u svojim teoloskim radovima konceptualno i metodološki slijedi skolastičku misao, ali ulazi i u suvremene teološke pravce. Tako prvi uvodi u hrvatsku teološku literaturu načela tzv. kerigmatske teologije (usp. djelo »Životna toplina kršćanskih misterija. Kerigmatički pogled na dogmu«). Njegov je način govora dijaloški, a ne iskuljučiv. To ne znači da svoje misli i stavove ne iznosi vjernički iskreno i znanstveno-istraživački pošteno. S posebnom zauzetošću godinama je širokom vjerničkom čitateljstvu u »Glasniku Srca Isusova i Marijina« tumačio smisao pobožnosti prema Kristovu Srcu te važnost i teološko značenje Apostolata molitve.
Istim duhom čovjeka intuicije i logike Brajičić se uhvatio u koštac s prvakom novovjekovne filozofije – Kantom, baveći se napose problemom njegovih sintetičkih sudova »a priori«. Taj intenzivni dijalog s Kantom iznjedrio je zanimljivu knjigu »Opravdanje čistog uma. U svjetlu transcendentalnih odnosa«. Brajičić je nakon Stjepana Zimmermanna jedini u nas koji je o Kantu pisao na originalan način, te tako obogatio hrvatsku filozofijsku misao.
Posljednjih desetak godina spisateljskog djelovanja sve se više okretao filozofskim promišljanjima. Osim spomenutog djela o Kantu objavio je jos tri knjige strogo filozofskog karaktera. Onu s naslovom  »Filozofski eksperiment« smatrao je svojim glavnim djelom, koje je doživjelo povoljne ocjene. Brajičić je ponudio svoje rješenje teorije spoznaje, zahtijevao širu tematiku filozofiranja od one u aristotelovsko-tomističkom sustavu te ukazao na nove metodološke putove. Njegova je poruka skolastickoj filozofiji da se uz pomoć modernih filozofa može unijeti mnogo svjetla u filozofiju »perennis«.
Općenito se može reći da je značajan njegov doprinos hrvatskoj teološkoj i filozofskoj misli. Za osobite zasluge u znanosti odlikovan je god. 1996. Redom Danice hrvatske s likom Ruđera Boškovića.

Duhovni profil
»Glavno zanimanje mojega života«, zapisao je p. Brajičić u svojemu dnevniku, »kao i života drugih svećeničkih i redovničkih duša bio je Bog«. Tako je sam označio svoj identitet. Bio je bogotražitelj. Susret s Bogom dao je temelj njegovu zivljenju. »Bog ne pali samo svijeću moje egzistencije nego i sunce moje ljubavi prema Njemu. Svijeću moje egzistencije pali stvaralačkim činom, užiže vatru moje ljubavi prema sebi svojom vječnom ljubavi.« U traženju i doživljavanju Boga bio je kao svećenik i isusovac iskreno odan svome Učitelju i Gospodinu – Isusu: »Osjećam se živeći dnevno u dodiru sa stvarima,  sa svijetom i svjetskim stvarima kao da hodam po kiši, po pljusku, tražeći gdje da sklonim glavu. Našao sam svoj stan u Tebi, Isuse. U Tebi se, Isuse, osjećam smiren, upokojen, siguran kao ukopan u vječnost.«

Već u osnovnoj školi Rudolf Brajičić se razvio u refleksivnoga i dubokoumnoga mladića. Tako opisuje kako je »kroz osnovnu školu i u nižim razredima gimnazije za ljetnih mjeseci dok bi ujutro na moru bila bonaca znao ustati iz kreveta, nasloniti se laktima na prozor kuće i dugo, dugo povrsinom mirnoga mora preko otoka Brača i Šolte duhom ploviti u beskrajne prostore dalje i iznad mora, a u dušu bi mu se slila sva bonaca mora.« Prisjećao se kako mu je kateheta potresao dušu izjavom da je beskrajni Bog posvuda prisutan, pa i u najmanjem zrncu prašine.

U svojoj refleksivnoj duši p. Brajičić je bio zaljubljenik u svijet i Boga. O tome u dnevniku piše: »Ljepota prirode vuče u sanjarenje. Život na zemlji pun bogatstva vuče u beskraj. Ali izvučem li Boga iz prirode, prirodu doživim kao ruševinu, kao napušteni hram, kao rupu u čeljusti kad se iz nje izvadi zub. Čudan osjećaj. Pustoš usred vreve ljudi, doživljaj pustinje u rascvjetanoj mediteranskoj prirodi. Samo se onda smirujem, kada cvijeće i covjeka hvatam bojom kojom oslikavam Boga.«

Neobičnom intuicijom, zavidnim spekulativnim darom i savjesnom marljivosću Brajičić je stvorio uistinu vrijedan životni opus od dvadesetak knjiga i brošura te preko tristo dvadeset znanstvenih, stručnih i informativnih članaka u brojnim domaćim i inozemnim casopisima i zbornicima. »Po naravi nadaren, po odgoju radin i kao umirovljeni profesor ne miruje. Drži seminare o aktualnim temama, prati zbivanja u svijetu istražujući im uzroke i predviđajući ishod, veseli se slobodi domovine, uživa u filozofsko-teološkim raspravama, piše po raznim časopisima. Nikad nije volio ići utrtim stazama, uvijek originalan, istraživački nastrojen, otvoren prema sve većem i uvijek novome.« (M. Matić)
P. Brajičić je bio vrlo duhovna osoba, čovjek molitve i razmatranja. Njegov se život odvijao u osobnom iskustvu Boga. To mu je iskustvo darovano u duhovnim vježbama sv. Ignacija, čiju je karizmu živio u isusovačkom redu. U ignacijevskoj duhovnosti treba doći »u ozračju spasenja do vlastitih dubina odstranjujući sve neuredne sklonosti i želje«, a onda tražiti »svim silama svoga bića Božju volju za cijeli svoj život, tako da u životnoj praksi želimo, biramo i činimo samo ono što nas više vodi k cilju radi kojega smo stvoreni, a to je veća slava Bozja i spas ljudi. U takvom duhovnom ozračju živio je o. Brajičić kao isusovac 71 godinu.« (M. Matić) U njegovoj je duhovnosti važno mjesto zauzimala i Isusova Majka Marija. Prema Gospi gajio je posebnu odanost i pobožnost. Stoga je zelio da Crkva proglasi Blazenu Djevicu Mariju suotkupiteljicom ljudskoga roda i posrednicom svih milosti.

Brajičić se uvijek zanimao za nova pitanja suvremenog čovjeka, reflektirao o njima i pokušavao im dati svoju osobnu misao kao svećenik, teolog i filozof. Pritom je dolazio do izražaja njegov mediteranski temperament inventivnosti i kreativnosti te ignacijevska ozbiljnost i dubina razmišljanja. U redovničkoj se zajednici isticao kao duhovna i misaona osoba, koja je svojom spekulativnom snagom i sposobnošću izražavanja privlačila druge i poticala na plodne diskusije. Otkrivati uvijek iznova sveukupnu stvarnost koja nas okružuje – to je bio imperativ Brajičićeva intelektualnog apostolata. Svojem logičkom i spekulativno-sintetičkom načinu razmišljanja pridodao je s vremenom i toplinu osjećaja, tako da njegov način govora i pisanja nije bio suh i hladan, nego svjež i srdačan. Uza sve to finoća i duhovitost koju je posjedovao stavljala ga je u red onih s kojima su se ljudi rado susretali, jer su osjećali da ih razgovor s njim obogaćuje i oplemenjuje. Profinjenost njegove duše dolazi do izrazaja i u oporuci napisanoj prije nekoliko godina (8. studenog 2000.), koju je kasnije još dva puta potvrdio i obnovio: »Misleći na svoj odlazak u vječnost želim poglavarima i subraći zahvaliti za sve dobro i milosti koje sam preko njih i živeći u zajednici s njima od Boga primio. Ujedno molim za oproštenje sve koje sam na bilo koji način uvrijedio ili svojim ponasanjem sablaznio...« Takav je bio hrvatski svećenik-isusovac p. Rudolf Brajičić, duhovni pisac i učitelj, teolog i filozof.

Djela

Knjige i brošure
 Utrum nomine »Pater Noster« secundum Sacram Scripturam prima tantum Persona an tota Trinitas intelligenda sit? [doktorska disertacija, ciklostil], Zagreb, 1956.
 Tko ako ne ja? Devet razmatranja za duhovnu obnovu [cikl.], Zagreb, 1962.
 Životna toplina kršćanskih misterija. Kerigmatički pogled na dogmu [cikl.], Zagreb, 1963.
 Temelji Božje kuće u srcu. Razmatranja, Zagreb, 1965.
 Čovjek. Kratke konferencije, Zagreb, 1965 (2. izd. 1994).
 Bog. Kratke konferencije, Zagreb, 1966 (2. izd. 1994).
 Troosobni Bog. Kratke konferencije o presvetom Trojstvu, Zagreb, 1967 (2. izd. 1996).
 Vidljivi i nevidljivi svijet. Kratke konferencije o materijalnom svijetu i anđelima, Zagreb, 1969 (2. izd. 1994).
 Temeljne misli o sakramentima [cikl.], Zagreb, 1970.
 Bilješke o Euharistiji [cikl.], Zagreb, 1971.
 Građa za traktat o milosti [cikl.], Zagreb, 1972.
 Teologija o Bogu [cikl.], Zagreb, 1972.
 Dogmatska konstitucija o Crkvi. Komentar s drugim autorima, I. sv. Zagreb, 1977, II. sv. 1981.
 Bog – naš Otac i Stvoritelj, Slavonski Brod, 1985.
 Bit i suvremenost Crkve. Putevi vjerničke svijesti danas, Zagreb, 1986.
 Opravdanje čistoga uma. U svjetlu transcendentalnih odnosa, Zagreb, 1988.
 Dekret o apostolatu laika. Komentar, Zagreb, 1990.
 Filozofski eksperiment. Signifikantni i egzistentni vidici u filozofiji, Zagreb, 1996.
 Filozofija i filozofije. Filozofski fragmenti. Dovršavanje-suprotstavljanje-zbližavanje, Zagreb, 1999.
 Govor o Apsolutu govor je o misteriju. Misterij, kljucni pojam filozofije, Zagreb, 2000.

Vanjske poveznice
 Marijan Steiner, "In memoriam - Rudolf Brajičić SJ (1918-2007)", Obnovljeni život 62 (2007) 83-101.
 "Brajčić, Rudolf", Hrvatska enciklopedija, Leksikografski zavod Miroslav Krleža, 1999–2009, retrieved May 19, 2014.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Hrvatski isusovci
Hrvatski filozofi
Hrvatski rimokatolički teolozi

Rudolf Brajičić


Bernard A. Galler (né le  à Chicago ; mort le  à Ann Arbor) est un mathématicien et informaticien américain de l'université du Michigan qui a participé au développement des systèmes d'exploitation et des langages informatiques à grande échelle, notamment par le langage de programmation appelé MAD )et le système d'exploitation appelé Michigan Terminal System.

Biographie

Bernard Galler étudie à l'université de Chicago où il obtient un B.Sc. en mathématiques (1947), suivi d'un M.Sc. à l'université de Californie à Los Angeles (UCLA) et d'un Ph. D. à l'université de Chicago (1955), sous la direction conjointe de Paul Halmos et Marshall Stone intitulé Some Results in Algebraic Logic. Il rejoint le département de mathématiques de l'université du Michigan en 1955, où il donne en 1956 le premier cours de programmation sur une machine IBM 704. Galler participe au développement du langage informatique appelé  utilisé dans plusieurs universités. Il crée le Communication Sciences department en 1965, rebaptisé Computer Sciences (CS) puis Computer and Communications (CCS) department en 1984, et également le Computer Science Department dans les années 70 ; il prend sa retraite en 1994. Il meurt d'une embolie pulmonaire en 2006.

Activités
Dans ses enseignements est développé un programme de planification de cours en temps réel appelé Computer Registration Involving Student Participation (CRISP) qui a permis aux étudiants de s'inscrire à des cours sans faire la queue physiquement. L'université a utilisé cette application CRISP pendant plus de quinze ans.

Bernard Galler est auteur d'un livre intitulé The Language of Computers

De 1968 à 1970, Bernard Galler est président de l'Association for Computing Machinery (ACM). En 1994, il est nommé fellow de l'Association for Computing Machinery. Il a été rédacteur-fondateur de la revue IEEE Annals of the History of Computing (de 1979 à 1987). Il a également été président du Software Patent Institute (1992). Pendant quinze ans, il a été expert dans de nombreuses affaires judiciaires importantes à travers les États-Unis pays concernant des problèmes de logiciels informatiques.

Honneur

Un Bernard A. Galler Fellowship Fund a été créé au département de génie électrique et d'informatique de l'université du Michigan pour « attirer et soutenir des étudiants diplômés exceptionnels poursuivant des études supérieures en informatique .

Notes et références

Liens externes

 « Interview avec Bernard A. Galler », Charles Babbage Institute, University of Minnesota, Minneapolis.
 « A Day in the Life of Bernard Galler », ACM Crossroads
 « Bernard A. Galler », DBLP Computer Science Bibliography
 « Bernard Galler's obituary », University Record, University of Michigan, Ann Arbor, 8 novembre 2006.

Étudiant de l'université de Californie à Los Angeles
Professeur à l'université du Michigan
Étudiant de l'université de Chicago
Mort d'une embolie pulmonaire
Mathématicien américain du XXIe siècle
Mathématicien américain du XXe siècle
Personnalité américaine de l'informatique
Décès en septembre 2006
Naissance en octobre 1928
Décès à 77 ans

Bernard Galler


Constantin P. Popescu () a fost un pilot român de aviație, as al Aviației Române din cel de-al Doilea Război Mondial.

Adjutantul stagiar av. Constantin P. Popescu a fost decorat cu Ordinul Virtutea Aeronautică de război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941) pentru că "a atacat A. c. A. inamic la Mălăcești. A luat parte la atacul aerodromului dela N. W. Odesa, când Escadr. 62 de Vânătoare a distrus la sol 6 avioane inamice. A atacat satul Mekarovo, în urma căreia avionul a fost avariat, reușind totuși a aterisa pe teritoriul amic în bune condițiuni", clasa Crucea de Aur cu 2 barete și clasa Cavaler (20 februarie 1942) "pentru vitejia și eroismul dovedit în lupta aeriană dela Dalnik, când a obținut a cincia victorie aeriană. Pentru curajul arătat în cele 76 misiuni de răsboiu".

Decorații
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 1 baretă (4 noiembrie 1941)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Crucea de Aur cu 2 barete (20 februarie 1942)
  Ordinul "Virtutea Aeronautică" de Război cu spade, clasa Cavaler (20 februarie 1942)

Note

Nașteri în secolul al XX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Ași ai aviației române din cel de-al Doilea Război Mondial
Decorați cu Ordinul Virtutea Aeronautică

Constantin P. Popescu


Handigang est un téléfilm français en deux parties réalisé par Stéphanie Pillonca, diffusé en 2022.

Il s'agit de l'adaptation du roman Handi-Gang de Cara Zina (éditions Libertalia, 2017).

Il est sélectionné et projeté le  au Festival TV de Luchon, où il récolte le prix « Émotion du festival » – Excellence pyrénéenne pour l'ensemble des jeunes comédiens.

Synopsis
Sam, , fils unique, vit seul avec sa mère, Nina,  : c'est un garçon comme les autres, ou presque : il est en fauteuil roulant, amputé des  à la suite d'une méningite contractée à l'âge de . Et cette année, il va passer son bac. Alors qu'un nouveau venu, Vincent, atteint de mucoviscidose, arrive en cours d'année dans sa classe, Sam va organiser avec cet adolescent charismatique des actions de plus en plus spectaculaires pour que les institutions publiques les intègrent et assument leur singularité.

Fiche technique

 Titre original : Handigang
 Réalisation : Stéphanie Pillonca
 Scénario : Marine Gacem, d'après le roman Handi-Gang de Cara Zina
 Musique : Martin Balsan
 Décors : François Brié
 Costumes : Sandrine Bernard
 Photographie : Hugues Poulain
 Montage : Fabien Bouillaud
 Production : Sébastien Charbit et Sidonie Cohen de Lara
 Sociétés de production : Troisième Œil Production ; TF1 Films Productions
 Société de distribution : TF1 Distribution
 Pays de production :
 Langue originale : français
 Format : couleur
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de première diffusion :
 France :  (avant-première au Festival TV de Luchon) ;  (Salto) ;  (TF1)
 Belgique :  sur RTL TVI

Distribution
 Alessandra Sublet : Nina Belek
 Théo Curin : Sam Belek
 Bruno Wolkowitch : M. Giraudier
 Arthur Legrand : Vincent Martin
 Samira Lachhab : Betty
 Mathieu Hannedouche : Tom
 Christophe Héraut : Max
 Victor Lefebvre : Grégoire
 Esther Valding : Manon
 Angèle Rohé : Lilas

Production
En , on apprend que l'animatrice Alessandra Sublet fait partie de la distribution du téléfilm, aux côtés de Lola Dewaere, Théo Curin, Esther Valding et Arthur Legrand. Il s'agit de sa première vraie expérience d'actrice, si l'on excepte les films où elle jouait son propre rôle. La réalisation est confiée à Stéphanie Pillonca. Le téléfilm est produit par Troisième Œil Production.

Le tournage commence le  à Lyon, dont le quartier de la Croix-Rousse et dans le 5ème arrondissement , en Auvergne-Rhône-Alpes, et s'achève le .

Distinction

Récompense
 Festival TV de Luchon 2022 : prix « Émotion du festival » – Excellence pyrénéenne pour l'ensemble des jeunes comédiens

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Accessibilité aux personnes handicapées
 Handicap
 Loi pour l'égalité des droits et des chances, la participation et la citoyenneté des personnes handicapées

Bibliographie
 .

Liens externes

Téléfilm français des années 2020
Téléfilm diffusé en 2022
Téléfilm diffusé en deux parties
Téléfilm dramatique
Téléfilm se déroulant dans les années 2020
Téléfilm tourné en Auvergne-Rhône-Alpes
Téléfilm de TF1
Téléfilm en français

Handigang


مشقوق الأسنان الهسبانيولي أو السولينودون الهسبانيولي "Solenodon paradoxus" الذي يعرف أيضاً باسم السولينودون الهايتي أو الآغوتا (بالإنجليزية: Hispaniolan Solenodon أو Haiti Solenodon أو Agouta) هو نوع من أنواع السولينودون الذي يتواجد فقط في هسبانيولا، التي تتشارك بها كلاً من هايتي وجمهورية الدومينيكان، والذي كان غير معروفاً للعلماء حتى عام 1833، حيث وصفه براندت لأول مرة. كان يوجد نوع آخر للسولينودون في جزيرة هيسبانيولا سابقاً، يدعى بسولينودون ماركو، غير أنه انقرض على إثر فترة الاستعمار الأولية للجزيرة.

المواصفات

يشبه السولينودون الهسبانيولي في شكله الزباب الضخم الحجم، حيث يتراوح وزنه ما بين 0.6 إلى 1 كجم، وطوله ما بين 28 إلى 33 سم تقريباً دون حساب طول الذيل، حيث يبلغ طول الذيل حوالي 25 سم. يغطي معظم أجزاء جسم السولينودون الهسبانيولي فرو بني محمر اللون، فيما عدا الخطم والذيل وأطراف الأذنين، التي تبقى مكشوفة، ويكون الجزء السفلي أخف لوناً من باقي الأجزاء. الرأس كبير الحجم بالنسبة للجسم، ويحوي خطم طويل وأعين صغيرة وآذان مخفية بشكل جزئي بفعل الفرو. مما هو جدير بالذكر أن القوائم الأمامية أكثر تطوراً من الخلفية.

مراجع

أنواع القائمة الحمراء غير المهددة
أنواع مميزة تطوريا ومهددة عالميا
أنواع مهددة بالانقراض حسب القائمة الحمراء للاتحاد العالمي للحفاظ على الطبيعة ومواردها
ثدييات الكاريبي
ثدييات جمهورية الدومينيكان
ثدييات سامة
ثدييات هايتي
ثدييات وصفت في 1833
مشقوقات الأسنان

مشقوق الأسنان الهسبانيولي


Chu Kim Đức (nascida em 1980, em Hanoi, capital do Vietnã) é uma arquiteta vietnamita que promove o direito das crianças de brincarem no Vietnã por meio do design de playgrounds com produtos reciclados. Ela é co-fundadora e diretora da Think Playgrounds.

Educação
Em 2003, Chu Kim Đức graduou-se em Urbanismo em Hanói, capital do Vietnã, e depois fez dois cursos de história dos jardins, patrimônio e paisagem, em Versalhes, na França. Em 2007, ela voltou ao seu país para abrir sua própria empresa de paisagismo e construção e liderou vários projetos relacionados a espaços públicos e playgrounds no Vietnã. Em 2012, Chu decidiu estudar e fazer filmes experimentais, quando conheceu uma americana que gostava muito de playgrounds, mas não encontrava em Hanói. Essa mulher tentou fazer um primeiro escorregador, mas o projeto não deu certo e ela voltou para os Estados Unidos.

Em 2014, Chu decidiu remediar isso e organizou um dia de jogos com a ajuda de Judith Hansen e da Embaixada dos Estados Unidos no Vietnã. Escolas particulares e internacionais contrataram o projeto do playground e, com o dinheiro recebido, construíram playgrounds comunitários. Sua empresa Think Playgrounds tornou-se uma empresa social, em 2016. Em 2020, esta empresa tinha 15 funcionários e projetou 180 playgrounds comunitários feitos de materiais reciclados, como pneus, toras, móveis e sucata, plástico e madeira, mais da metade em Hanói. Cada parque é concluído em um ou dois meses, metade do tempo é gasto na verificação do projeto com as autoridades locais; e a outra metade, na implementação.

A característica dos parques promovidos por Chu Kim Đức é que são feitos de materiais reciclados que foram integrados em escorregadores, tirolesas, trepa-trepas, gangorras e outras estruturas para as crianças brincarem gratuitamente. Sua organização tem trabalhado em estreita colaboração com incorporadores habitacionais para reservar uma parte do terreno do projeto para a construção de playgrounds. Também organiza workshops para sensibilizar o público para a necessidade de parques infantis. Em 2020, ela está trabalhando em playgrounds terapêuticos para o Hospital Infantil Nacional do Vietnã, em Hanói, e o primeiro playground de baixo carbono da cidade.

Reconhecimento
Em 2020, Chu Kim Đức foi indicada pela BBC como uma das 100 mulheres mais inspiradoraas do mundo.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2020
Pessoas vivas
Ativistas do Vietnã
Urbanismo

Chu Kim Duc


Tour de Taiwan er et etapeløb i landevejscykling for herrer, afholdt i Taiwan som del af UCI Asia Tour. Løbet arrangeres af Chinese Taipei Cycling Association, og blev afholdt for første gang i 1978. Det blev arrangeret for første gang på internationalt niveau i 1999. I 2012 blev det klassificeret med 2.1 af UCI.

Vindere

For amatører

|-
| 1993
| ukendt
| ukendt
| ukendt
|-
| 1994
|  Ralf Schmidt
|  Andrej Mizurov
|  Stephen Drake
|-
| 1995
| ukendt
| ukendt
| ukendt
|-
|
| align=center colspan=3| Ikke arrangeret
|-
| 1997
| ukendt
| ukendt
| ukendt
|-
|
| align=center colspan=3| Ikke arrangeret
|-
| 1999
|  Brendon Vesty
| ukendt
| ukendt
|-
|
| align=center colspan=3| Ikke arrangeret
|-
|
| align=center colspan=3| Ikke arrangeret
|-
| 2002
| ukendt
| ukendt
| ukendt
|}

For professionelle

Eksterne henvisninger

 Cykelsiderne

UCI Asia Tour
Sport i Taiwan
Etableret i 1978

Tour de Taiwan


Kick Out the Jams is the debut album by American proto-punk band MC5. It was released in February 1969, through Elektra Records. It was recorded live at Detroit's Grande Ballroom over two nights, Devil's Night and Halloween, 1968.

The LP peaked at No. 30 on the Billboard 200 chart, with the title track peaking at No. 82 in the Hot 100. Although the album received an unfavorable review in Rolling Stone magazine upon its release, it has gone on to be considered an important forerunner to punk rock music, and was ranked number 294 in both 2003 and 2012 editions of Rolling Stone "500 Greatest Albums of All Time" lists,  and at number 349 in a 2020 revised list.

Release
The album peaked at number 30 on the Billboard albums chart, "in the wake of a publicity blitz", wrote Robert Christgau in Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies (1981). In Canada, the album reached #37.

While "Ramblin' Rose" and "Motor City Is Burning" open with the band's typical leftist and revolutionary rhetoric, it was the opening line to the title track that stirred up controversy. Vocalist Rob Tyner shouted, "And right now... right now... right now it's time to... kick out the jams, motherfuckers!" before the opening riffs. Elektra Records executives were offended by the line and had preferred to edit it out of the album (replacing the offending words with "brothers and sisters"), while the band and manager John Sinclair adamantly opposed this.

The original release had "kick out the jams, Motherfuckers!" printed on the inside album cover, but was soon pulled from stores. Two versions were then released, both with censored album covers, with the uncensored audio version sold behind record counters.

Making matters worse, Hudson's department stores refused to carry the album. Tensions between the band and the Hudson's chain escalated to the point that the department stores refused to carry any album from the Elektra label after MC5 took out a full-page ad that, according to Danny Fields, "was just a picture of Rob Tyner, and all it said was 'Fuck Hudson's.' And it had the Elektra logo". To end the conflict and to avoid further financial loss, Elektra dropped MC5 from their record label.

Later the same year, Jefferson Airplane recorded the song "We Can Be Together" for their Volunteers album, a song containing the word "motherfucker". Unlike Elektra, RCA Records released the album wholly uncensored.

Title meaning

"Kick out the jams" has also been taken to be a slogan of the 1960s ethos of revolution and liberation, an incitement to "kick out" restrictions in various forms. To quote MC5 guitarist Wayne Kramer from his interview with Caroline Boucher in Disc & Music Echo magazine on August 8, 1970:

People said "oh wow, 'kick out the jams' means break down restrictions" etc., and it made good copy, but when we wrote it we didn't have that in mind. We first used the phrase when we were the house band at a ballroom in Detroit, and we played there every week with another band from the area. [...] We got in the habit, being the sort of punks we are, of screaming at them to get off the stage, to kick out the jams, meaning stop jamming. We were saying it all the time and it became a sort of esoteric phrase. Now, I think people can get what they like out of it; that's one of the good things about rock and roll.

Kramer also claimed during a 1999 interview that was excerpted for Goldmine magazine that the phrase was specifically aimed toward British 1960s bands playing at the Grande who MC5 felt were not putting enough energy into their performances. The title has also (jokingly) been reinterpreted as an establishment message masquerading as a revolutionary anthem. David Bowie sings in the song "Cygnet Committee": "[We] stoned the poor on slogans such as/Wish You Could Hear/Love Is All We Need/Kick Out the Jams/Kick Out Your Mother".

Critical reception

Upon its release, critic Lester Bangs, writing his inaugural review for Rolling Stone, called Kick Out the Jams a "ridiculous, overbearing, pretentious album". In contrast to this view, modern opinion of the album generally holds it in very high regard, noting its influence on rock music that has followed. Mark Deming of AllMusic called it "one of the most powerfully energetic live albums ever made" in a retrospective review. PopMatters reviewer Adam Williams wrote, "For my money, 'Kick Out the Jams' is one of the greatest records ever pressed. It is a magnificent time portal into the past, a fleeting glimpse of a band that actually had the balls to walk it like they talked it" and that "no live recording has captured the primal elements of rock more than the MC5's inaugural effort." Bangs himself would change his mind about the album, writing in a footnote in his Troggs essay "James Taylor Marked for Death":

Legacy

The album cover is briefly visible in the 1986 music video for "Don't Want to Know If You Are Lonely" by Hüsker Dü.

In March 2005, Q magazine placed the song "Kick Out the Jams" at number 39 in its "100 Greatest Guitar Tracks" list. The same track was named the 65th best hard rock song of all time by VH1.

"The MC5 were a mercurial band," remarked guitarist Wayne Kramer. "We were inconsistent. All of a sudden, this was the night. It was a lot of pressure for us to be under. I hear it every time I listen to the record. I hear me making clumsy mistakes on the guitar; I hear Dennis all over on the tempos; I hear Rob not quite in the perfect voice he was capable of."

Track listing

Personnel
 MC5

 Rob Tyner – lead vocals
 Wayne Kramer – lead guitar, backing vocals, lead vocals on "Ramblin' Rose"
 Fred "Sonic" Smith – rhythm guitar, backing vocals
 Michael Davis – bass guitar
 Dennis Thompson – drums

 Additional personnel

 Brother J. C. Crawford – "spiritual advisor"
 John Sinclair – "guidance", liner notes
 Bruce Botnick – engineer
 Robert L. Heimall, William S. Harvey – artwork
 Joel Brodsky – album cover photo
 Magdalena Sinclair – liner photography

References

Further reading

External links

MC5 albums
Albums produced by Jac Holzman
Albums produced by Bruce Botnick
1969 live albums
Live protopunk albums
Elektra Records live albums
1969 debut albums
Albums with cover art by Joel Brodsky
Live acid rock albums

Kick Out the Jams


Hrvatski kup u kuglanju za muškarce u sezoni 2013./14. je osvojio "Zadar"
Kup je igran na proljeće 2014. godine, a prethodili su mu kupovi po županijskim i regionalnim savezima.

Rezultati

Osmina završnice

Četvrtzavršnica

Završni turnir
Igrano u lipnju lipnja 2014. u Zadru u kuglani "Mocire".

Unutrašnje poveznice
 Kup Hrvatske u kuglanju za muškarce
 Hrvatska kuglačka liga za muškarce 2013./14.

Vanjske poveznice
 kuglanje.hr, Hrvatski kuglački savez
 kuglacki-savez-os.hr, Kuglački savez Osječko-baranjske županije

Izvori
 kuglacki-savez-os.hr, Rezultati, pristupljeno 4. travnja 2019.
 kuglacki-savez-os.hr, Kup RH za 2014., pristupljeno 4. travnja 2019.
 kuglacki-savez-os.hr, Kup Republike Hrvatske - 2014. - muškarci, preuzeto 2. travnja 2019.
 kuglacki-savez-os.hr, Raspored Kupa RH 2014, preuzeto 2. travnja 2019.
 kuglacki-savez-os.hr, PRAVILA ODIGRAVANJA KUP NATJECANJA NA PODRUČJU RH ZA 2013/2014., objavljeno 11. travnja 2014., preuzeto 2. travnja 2019.

2013-14

Kup Hrvatske u kuglanju za muškarce 2013./14.


John Randolph Webb (Santa Monica, 2 de abril de 1920 – Los Angeles, 23 de dezembro de 1982) foi um ator, produtor de televisão, diretor e roteirista americano, mais famoso por seu papel como Joe Friday na franquia Dragnet, que ele criou. Ele também foi o fundador de sua própria produtora, Mark VII Limited. Webb começou sua carreira na década de 1940 como uma personalidade do rádio, estrelando vários programas de rádio e dramas antes de passar a atuar na década de 1950, criando adaptações televisivas de Dragnet para a NBC. Ao longo da década de 1960, Webb trabalhou tanto na atuação quanto na produção de televisão, criando Adam-12 em 1968 e, em 1970, Webb se aposentou da atuação para se concentrar na produção em 1972.
!Artigos com hCards
O estilo de produção de Webb visava níveis significativos de detalhes e precisão. Muitos de seus trabalhos se concentraram na aplicação da lei e serviços de emergência na área de Los Angeles, principalmente o Departamento de Polícia de Los Angeles (LAPD), que apoiou diretamente a produção de Dragnet e Adam-12. Um conservador ferrenho, Webb costumava usar suas obras para expressar suas opiniões sobre questões políticas e sociais, evidentes nos discursos que ele incorporava aos roteiros de Dragnet.

Vida pregressa
Webb nasceu em Santa Monica, Califórnia, em 2 de abril de 1920, filho de Samuel Chester Webb e Margaret  Webb. Seu pai saiu de casa antes de Webb nascer, e Webb nunca o conheceu.

No final dos anos 1920 e início dos anos 1930, Webb morou na paróquia da Igreja Nossa Senhora de Loretto e frequentou a Escola Primária Nossa Senhora de Loretto em Echo Park, onde atuou como coroinha.

Durante a Segunda Guerra Mundial, Webb se alistou no Corpo Aéreo do Exército dos Estados Unidos, mas "desapareceu" do treinamento de vôo.  Mais tarde, ele recebeu uma dispensa por dificuldades porque era o principal suporte financeiro para sua mãe e avó.

Carreira

Atuando
Após sua dispensa, ele se mudou para São Francisco, onde a escassez de locutores durante a guerra o levou a uma nomeação temporária para seu próprio programa de rádio na KGO Radio da ABC. The Jack Webb Show foi uma comédia de meia hora que teve uma exibição limitada na rádio ABC em 1946. Antes disso, ele tinha um programa individual, One Out of Seven, na KGO, no qual dramatizava uma notícia da semana anterior.

Em 1949, ele abandonou a comédia pelo drama e estrelou Pat Novak, for Hire, um programa de rádio originário da KFRC sobre um homem que trabalhava como detetive particular sem licença. O programa co-estrelou Raymond Burr. Pat Novak foi notável por escrever que imitava o estilo hard-boiled de escritores como Raymond Chandler, com versos como: "Ela entrou na sala como 98 libras de fumaça quente. Sua voz era quente e pegajosa, como uma fornalha cheia de marshmallows." No início de 1949, Webb atuou como o principal antagonista do personagem protagonista de Alan Ladd, Dan Holliday, no episódio "The Better Man" da série de rádio "Box 13".

Em 1950, Webb apareceu em três filmes que se tornariam clássicos cult. Em Sunset Boulevard, ele é o noivo do interesse amoroso de William Holden, Nancy Olson (sua atuação é muito animada e jovial, ao contrário de seu estilo impassível posterior). Ele interpretou um veterano de guerra no primeiro longa de Marlon Brando, The Men. E no filme noir Dark City, ele co-estrelou com Harry Morgan, seu futuro parceiro na segunda série Dragnet.

Webb foi abordado para fazer o papel de Vernon Wormer, reitor do Faber College, em National Lampoon's Animal House , mas ele recusou, dizendo que "o filme não fazia nenhum sentido"; John Vernon acabou desempenhando o papel.

Dragnet e estrelato
Webb teve um papel de destaque como técnico de laboratório criminal no filme de 1948, He Walked by Night, baseado no assassinato na vida real de um patrulheiro rodoviário da Califórnia por Erwin Walker. A recontagem ficcional velada de He Walked By Night da onda de crimes de Walker em 1946 deu a Webb a ideia de Dragnet: uma série recorrente baseada em casos reais de arquivos da polícia de LAPD, apresentando representações autênticas do detetive policial moderno, incluindo métodos, maneirismos e linguagem técnica.

Webb interpretou o sargento. Joe Friday e Barton Yarborough co-estrelaram como sargento. Bem Romero. Após a morte de Yarborough, Ben Alexander se juntou ao elenco.

Webb era um defensor da atenção aos detalhes. Ele acreditava que os espectadores queriam "realismo" e tentavam dar isso a eles. Webb tinha um enorme respeito por aqueles que trabalhavam na aplicação da lei.

Em 1951, Webb apresentou uma série de rádio de curta duração, Pete Kelly's Blues, em uma tentativa de levar a música que amava a um público mais amplo. Esse show se tornou a base para um filme de 1955 com o mesmo nome. Em 1959, uma versão para a televisão foi feita. Nenhum dos dois teve muito sucesso. Pete Kelly era um cornetista que complementava sua renda tocando em uma banda de boate trabalhando como investigador particular.

Também em 1968, Webb e Johnny Carson realizaram um esboço no The Tonight Show que desde então ficou conhecido como o esboço "Copper Clapper Caper". Webb, no papel de Joe Friday, estava trabalhando no caso de um roubo em uma fábrica de sinos escolares. Carson interpretou o dono da fábrica e vítima do roubo, que consistia em cada sino ser despojado de seu badalo (aparelho que faz o sino tocar). O diálogo do esboço consistia em Webb e Carson discutindo a situação em um estilo impassível e usando aliteração e trava-línguas para descrever o incidente, cada palavra tendo um som "c" ou "cl" no início. Tanto Webb quanto Carson tentaram desesperadamente não perder a compostura, mas ambos o fizeram, perto do final do esboço.

Em 1970, Webb decidiu encerrar a Dragnet e deixar de atuar para se concentrar na expansão do perfil de produção da Mark VII Limited. Em 1971, Webb entrou no mundo dos promotores públicos e do trabalho do governo federal com duas séries.

Em 1987, Dan Aykroyd e Tom Hanks estrelaram um filme paródia (e homenagem) a Webb, intitulado Dragnet, junto com Harry Morgan, que reprisou seu papel da série de televisão como Bill Gannon, que já havia se tornado capitão dos detetives. O filme de comédia foi escrito e dirigido por Tom Mankiewicz, em sua estreia na direção. Aykroyd desempenhou o papel de Joe Friday, descrito como o sobrinho homônimo do protagonista da série original, enquanto Hanks co-estrelou como o detetive Pep Streebeck, o novo parceiro esperto e esperto de Friday.

Vida pessoal
A vida pessoal de Webb foi mais bem definida por seu amor pelo jazz do que por seu interesse pelo trabalho policial. Ele tinha uma coleção de mais de 6.000 gravações de jazz. As próprias gravações de Webb alcançaram o status de cult, incluindo sua entrega impassível de "Try A Little Tenderness". Seu interesse vitalício pelo cornet permitiu que ele se movesse facilmente na cultura do jazz, onde conheceu a cantora e atriz Julie London . Eles se casaram em 1947 e tiveram as filhas Stacy e Lisa. Eles se divorciaram em 1954. Ele foi casado mais três vezes depois disso, com Dorothy Towne por dois anos começando em 1955, com a ex- Miss USA Jackie Loughery por seis anos começando em 1958, e com sua associada de longa data, Opal Wright, nos últimos dois anos de sua vida.

Stacy Webb autorizou e colaborou em um livro do qual Daniel Moyer e Eugene Alvarez foram os autores principais. Foi publicado em 1999. Stacy não viveu para ver a publicação do livro, tendo morrido em uma colisão com um veículo da Patrulha Rodoviária da Califórnia três anos antes.

Morte

Webb morreu de um aparente ataque cardíaco nas primeiras horas da manhã de 23 de dezembro de 1982, aos 62 anos de idade. Ele está enterrado em Sheltering Hills Plot 1999, Forest Lawn, Hollywood Hills Cemetery em Los Angeles, e recebeu um funeral com todas as honras da polícia de Los Angeles. Com a morte de Webb, o chefe Daryl Gates anunciou que o distintivo número 714, usado por Joe Friday em Dragnet, seria aposentado.

Legado
Webb tem duas estrelas na Calçada da Fama de Hollywood, uma para o rádio (7040 Hollywood Boulevard) e outra para a televisão (6728 Hollywood Boulevard). Em 1992, Webb foi introduzido postumamente no Television Hall of Fame.

Filmografia

Filme

Televisão

Referências

Leitura adicional

  September 12, 19, 26, October 3, 1954.

links externos

 Badge 714 (site de fãs Dragnet e Webb)

 Pat Novak For Hire (site de fãs de Pat Novak For Hire )
 AAFCollection.info Fotos de Jack Webb como cadete aéreo na Rankin Aeronautical Academy em Tulare, Califórnia, em 1943.

Artistas da Warner Records
Mortos em 1982
Nascidos em 1920
Sepultados no Forest Lawn Memorial Park (Hollywood Hills)
Roteiristas de televisão dos Estados Unidos
Diretores de televisão dos Estados Unidos

Jack Webb


Carl Günther Hermann Weiss (født 29. april 1915 i Gentofte, død 2. april 2000 i Aarhus) var en dansk hockeyspiller, der deltog på det danske landshold ved OL 1936 i Berlin. Han stillede op for Københavns Hockeyklub.

Danmark blev delt nummer syv blandt de elleve deltagende hold efter nederlag i indledende runde til Tyskland og uafgjort mod Afghanistan samt i nederlag i to placeringskampe mod henholdsvis Schweiz og Japan.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Postkort sendt af Carl Weiss under OL 1936 , www.1939-45.dk, hentet 28. november 2018

Hockeyspillere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1936

Carl Weiss