Das Tschapajew-Bataillon (spanisch Chapáyev-, englisch Chapayev-Battalion) war ein multinationales Bataillon der Internationalen Brigaden im Spanischen Bürgerkrieg.

Es wurde nach dem russischen Bürgerkriegshelden Tschapajew benannt. Das Tschapajew-Bataillon wird auch als das 21-Nationen-Bataillon bezeichnet. Das Bataillon bestand bis zur offiziellen Auflösung im 5. August 1937 aus Brigadisten, die aus 21 Nationen stammten, von denen die Mehrheit aus Deutschland, Österreich, der Schweiz, Luxemburg, aus Ländern der früheren Donau-Monarchie sowie aus Polen stammten.

Die Aufstellung des Tschapajew-Bataillons erfolgte am 1. Dezember 1936 in Albacete, dem zentralen Stützpunkt und Ausbildungslager der Internationalen Brigaden. Das Bataillon wurde Teil der XIII. Internationalen Brigade mit dem Louise-Michel-Bataillon, dem Henri-Vuillemin-Bataillon, dem spanischen Juan-Marco-Bataillon, einer internationalen Artilleriegruppe sowie einer Panzerformation. Kommandeur im Rang eines Majors war der Schweizer Otto Brunner, Adjutant des Bataillons war Alwin Günther (Pseudonym Julius Lackner) und Kriegskommissar war Edwald Munschke. Das Bataillon erlitt bei Kämpfen um Teruel im Dezember 1937 Verluste von ca. 50 %. Des Weiteren erlitt das Tschapajew-Bataillon nach Kämpfen in Südspanien bei der Schlacht von Brunete im Juli 1937 Verluste von ca. 75 %, worauf das Tschapajew-Bataillon mit der XIII. Internationalen Brigade aufhörte zu existieren. Die verbliebenen Brigadisten wurden größtenteils der XI. Internationalen Brigade oder dem Dąbrowski-Bataillon zugeteilt.

Geschichte
Die Aufstellung des Tschapajew-Bataillons erfolgte am 18. November 1936 in Albacete, dem zentralen Stützpunkt und dem Ausbildungslager der Internationalen Brigaden. Das Bataillon erhielt die Nummer No 8.

Die internationalen Freiwilligen wurden nach der militärischen Ausbildung bevorzugt Bataillonen mit gleicher Sprache zugewiesen. Das Tschapajew-Bataillon bestand allerdings aus einundzwanzig Sprachgruppen. Die Eingruppierung der Brigadisten in das Tschapajew-Bataillon erfolgte derart, dass nach Möglichkeit kein Brigadist mit mehr als einer zusätzlichen Sprache fertig werden musste. Als Übersetzer zwischen den Gruppierungen wurden sprachgewandte Brigadisten bestimmt. Einer dieser Übersetzer war der rumänische Student Sigmond Leibowitsch, der ein halbes Dutzend Sprachen mehr oder weniger gut beherrschte. Die Kommandosprache wurde, entsprechend den stärksten Sprachgruppen des Bataillons, mit Deutsch und Polnisch festgelegt.

Laut einer Liste dienten im Tschapajew-Bataillon 201 Industriearbeiter, 68 Landarbeiter, 36 Seeleute, 13 Bauern, 25 Angestellte, 7 Beamte, 7 Handwerker und 8 Intellektuelle. Das Tschapajew-Bataillon unterstand dem Oberbefehl der XIII. Internationalen Brigade. Stabschef der XIII. Internationalen Brigade wurde Albert Schreiner (Pseudonym Albert Schindler). Der Kommandeur der XIII. Internationalen Brigade wurde Wilhelm Zaisser, besser bekannt als General Gomez. Stellvertretender Kommandeur des Bataillons wurde der polnische Hauptmann Stasiakowski.

Bei der Formierung hatte die XIII. Internationale Brigade die folgende Gliederung:

 Louise-Michel-Bataillon (französisch)
 Tschapajew-Bataillon (vornehmlich deutsch und polnisch)
 Henri-Vuillemin-Bataillon (französisch)
 Juan-Marco-Bataillon (spanisch)

Levante
Direkt nach der Formierung des Bataillons erhielt es den Marschbefehl zur Küstensicherung in die Levante. Das Bataillon reiste per Eisenbahn von Albacete nach Valencia. Der Grund für den Marschbefehl zur Küstensicherung war, dass größere Truppentransporte von Italien aus nach Spanien durchgeführt wurden, so dass die Gefahr einer Landeoperation von italienischen Schwarzhemden-Divisionen an der Mittelmeerküste zwischen Castellón de la Plana und der Ebromündung bestand. Nach einer Woche der Stationierung in der Kaserne des XIV. Marine-Infanterieregimentes in der Nähe von Valencia teilte der Stabschef Albert Schreiner den Brigadisten des Tschapajew-Bataillons mit, dass die XIII. Internationale Brigade mit dem Louise-Michel-Bataillon, dem Henri-Vuillemin-Bataillon, dem spanischen Juan-Marco-Bataillon und einer internationalen Artilleriegruppe durch eine Panzerformation verstärkt wird und das Bataillon den Auftrag erhalten hatte, die Panzerformation, die auf einem Güterzug an der Bahnstrecke von Valencia nach Castellón de la Plana verladen war, zu bewachen. Bereits nach einer Woche der Bewachung der Panzerformation wurde das Tschapajew-Bataillon durch das Henri-Vuillemin-Bataillon abgelöst. Am nächsten Tag erhielt die XIII. Internationale Brigade mit dem Tschapajew-Bataillon im Dezember 1936 den Abmarschbefehl zur Teruelfront.

Entlastungsoffensive von Teruel
Im Rahmen der Kämpfe um Madrid beschloss die republikanische Regierung eine Entlastungoffensive bei Teruel. Ziel dieser Entlastungoffensive war die Eroberung von Teruel über das Tal des Flusses Alfambra. Gehalten wurde der Frontabschnitt, einige Kilometer vor Teruel, durch die anarchistischen Kolonne Ledesma, die von Pancho Villahermosa befehligt wurde. Kennzeichen dieses Frontabschnittes war, dass er noch nicht militarisiert war und zudem die Front bei Villalba Bajader sich seit fünf Monaten nicht verändert hatte.

Am 26. Dezember 1936, kurz nach Ankunft des Tschapajew-Bataillons im Tal des Flusses Alfambra, erhielt die XIII. Internationale Brigade mit der Panzerformation sowie der Kolonne Ledesma den Befehl zum Angriff auf die Bahnlinie von Teruel nach Caminreal über Concud. Das Bataillon erhielt den Befehl, in den Morgenstunden des 27. Dezember 1936 über den Monte Viego und den Monte Saliga auf die Bahnstrecke zwischen Teruel und Concud vorzurücken. Nach der Eroberung des Monte Viego rückte das Bataillon bis zur Hauptstraße nach Teruel vor, die schnurgerade in die Stadt führte. Gegen Mittag gelang es Einheiten des Tschapajew-Bataillons unter anderem, den Friedhof von Teruel einzunehmen. Aufgrund des nächtlichen Artilleriebeschusses zog sich das Tschapajew-Bataillon in eine Auffangstellung im Bereich der Hauptstraße zurück. Bei diesen Kämpfen verstarb unter anderem der Kompanieführer der ersten Kompanie Casimir, worauf Gustel die Leitung der ersten Kompanie übernahm. Am nächsten Morgen erfolgte ein erneuter Angriff auf Teruel, der mit Panzern vorgetragen wurde, der aber gleichwohl von den faschistischen Truppen abgewiesen werden konnte. Wegen des Scheiterns des Angriffes wurde der stellvertretende Kommandeur des Tschapajew-Bataillons, der polnische Hauptmann Stasiakowski, seines Kommandos enthoben und des Verrates angeklagt. Aufgrund der akuten Flankenbedrohung durch eine faschistische Stellung auf dem Monte Cementerio versuchten die republikanischen Einheiten über mehrere Tage vergeblich, das Plateau zu erobern. Selbst mit der Unterstützung des Henri-Vuillemin-Bataillons und des Louise-Michel-Bataillons gelang es dem Tschapajew-Bataillon nicht, die Stellungen auf dem Monte Cementerio einzunehmen. Bei der Verlegung der XIII. Internationalen Brigade an die Mittelmeerküste sollten die Stellungen der Brigade von der Kolonne Ledesma besetzt werden, die sich aber weigerte diese Stellungen zu übernehmen. Die Kolonne zog es vor, Stellungen zu beziehen, die besser zu verteidigen waren. Somit wurde ein Geländegewinn von fünf Kilometern preisgegeben.

Kämpfe um die Küstenstraße am Golf von Almería
Ende Januar 1937 erreichte das Bataillon die Nachricht, dass italienische Truppen in dem bereits von den Nationalisten gehaltenen Cádiz anlandeten und von Westen her kommend auf Málaga vorrückten. Aus diesem Grund erhielt das Bataillon am 27. Januar 1937 den Abmarschbefehl zur Málagafront. Das Bataillon fuhr mit Lastwagen von Tortajado nach Requena. Dort wurde das Bataillon aufgestockt, da während der vierwöchigen Kämpfe um Teruel die Verluste des Bataillons 250 bis 300 Brigadisten betrugen, wobei die erste Kompanie des Tschapajew-Bataillons am schwersten betroffen war. Von deren 120 Brigadisten waren nur noch 37 einsatzfähig. Nach der Aufstockung in Requena bestand das Bataillon zur Mehrheit aus Brigadisten ohne Kampferfahrung. Des Weiteren erfolgte die Eingruppierung des spanischen Otumba-Bataillons in die XIII. Internationale Brigade.

Nach der Neugruppierung hatte die XIII. Internationale Brigade die folgende Gliederung:

 Tschapajew-Bataillon (vornehmlich deutsch und polnisch)
 Henri-Vuillemin-Bataillon (französisch)
 Juan-Marco-Bataillon (spanisch)
 Otumba-Bataillons (spanisch)

Nach der Weiterfahrt von Requena über Alicante, Murcia und Huércal-Overa erreichte das Bataillon in der Nacht den Golf von Almería. Weiter ging es zur Malagafront über die Küstenstraße nach Motril. Auf halber Strecke von Alermia nach Motril, in Adra, beschloss der Bataillonsstab, zur Sicherung der Küstenstraße die Anhöhen von Adra zu besetzen. Anschließend erfuhr das Bataillon aber, dass Albuñol durch die spanische VI. Brigade gehalten wurde, so dass die Bataillonsleitung sich dazu entschloss, in den Morgenstunden über die Küstenstraße weiter vorzustoßen. Aufgrund der Zerstörung der Flussbrücke von La Rábita bestand für das Bataillon aber keine Möglichkeit mehr, per Lastwagen weiter vorzustoßen, so dass das Bataillon gezwungen war weiter zu Fuß vorzurücken. Nach der Besetzung eines strategischen Höhenzuges vor La Rábita, der die ganze Küstenstraße bis Castell de Ferro beherrschte, erfuhr die Bataillonsleitung durch nächtliche Patrouillen, dass die Ortschaft Castell de Ferro sowie die Höhenzuge entlang der Küstenstraße gleichfalls noch nicht von den faschistischen Truppen besetzt waren, worauf das Bataillon den Ort Castell de Ferro am nächsten Tag besetzte. Zur Sicherung der Küstenstraße wurde eine Riegelstellung vor Castell de Ferro an der Straße nach Motril errichtet. Verstärkt wurde die Riegelstellung der XIII. Internationale Brigade durch zweihundert Spanier, so durch eine Marineeinheit, die mit einem Schiffsgeschütz anrückte sowie asturische Dynamiteros. Nach der Abwehr eines italienischen Panzerspähtrupps beschloss die Bataillonsleitung einen Angriff auf Calahonda. Durch das überraschende Vorrücken des Bataillons gelang es, ohne eigene Verluste die Ortschaft Calahonda zu erobern. Am späten Nachmittag des gleichen Tages versuchten die Italiener ihrerseits, die Ortschaft zurückzuerobern. Nach dem gescheiterten Angriff der italienischen Schwarzhemden stabilisierte sich die Front in diesem Bereich, so dass das Bataillon nach einer Woche im März 1939 den Abmarschbefehl erhielt.

Kämpfe in der Sierra Nevada
Der Bataillonskommissar Ewald teilte der ersten Kompanie des Tschapajew-Bataillons mit, dass die Stellungen an der Küstenstraße von der Kolonne Romero übernommen werden sollten und dass das Bataillon in Albuñol wieder zusammengeführt werden sollte. Nach der Zusammenführung des Bataillons in Albuñol fuhr das Bataillon per Lastwagen über die Straße nach Órgiva nach Juviles de Alpujarras. In diesem Bereich der Front sollte durch eine Entlastungsoffensive im Trevéleztal einer versprengten Einheit von 800 Milizionären aus Málaga die Möglichkeit eröffnet werden, durch die feindlichen Linien zu gelangen. Das Bataillon rückte noch am Tag der Ankunft in Juviles de Alpujarras mit dem Lenin-Bataillon über einen Gebirgspfad auf die Ortschaft Trevélez vor. Nach einer kurzen Nachtruhe begann die Offensive im Trevéleztal. Das Bataillon rückte auf die Ortschaft Trevéles vor, das von marokkanischen Truppen gehalten wurde, und eroberte nach einem kurzen Gefecht die Ortschaft. Nach der Einnahme der Ortschaft marschierte das Bataillon talabwärts, wo es sich mit dem spanischen Bataillon Lenin und dem spanischen Otumba-Bataillon der XIII. Internationalen Brigade vereinigte. Gegen Abend erhielt das Bataillon den Auftrag, mit dem Henri-Vuillemin-Bataillon über die Höhenzüge bei Pórtugos nach Capilerilla vorzurücken. Das Bataillon erreichte über Höhenpfade das Tal von Pórtugos Capilerilla und eroberte die Ortschaft. Im Rahmen der Offensive gelang es den spanischen und den internationalen Bataillonen an diesem Tag neben der Ortschaft Capilerilla auch die Ortschaften Pitres, Busquístar, Ferreirola und Mecina-Fondales einzunehmen. Nach der Stabilisierung des Frontverlaufes im Bereich von Pórtugos und der Befestigung von Höhenstellungen in der Sierra Nevada sowie im Trevéleztal gelang es den eingeschlossenen 800 Milizionären aus Málaga bei Nacht, während eines Schneesturms, im Bereich des Lenin-Bataillons der Einkesselung zu entgehen. Nach der geglückten Befreiung der Milizionäre aus Málaga erhielt das Tschapajew-Bataillon am 27. März 1937 den Ablösebefehl.

Provinz Córdoba
Bei dem Rückmarsch des Bataillons von der Front in der Sierra Nevada stellte die Bataillonsleitung fest, dass das Tschapajew-Bataillon durch zweihundert Spanier auf fast achthundert Brigadisten angewachsen war. Vor der Abfahrt des Bataillons erging aus diesem Grund der Befehl, dass sämtliche Spanier, die sich dem Bataillon angeschlossen hatten, zurückbleiben müssten. Nach der Abfahrt des Bataillons in der Nacht erreichte das Bataillon am nächsten Morgen Bailén in der Provinz Córdoba und gegen Abend die Bahnlinie die von Córdoba über Almorchón nach Portugal führte, so dass das Bataillon am 1. April 1937 seine Ausgangsstellung in der Region Los Pedroches erreichte.
Zu Beginn der Offensive, am 4. April 1937, rückte das Tschapajew-Bataillon in Begleitung eines gepanzerten Zuges über die Bahnlinie auf Valsequillo vor und eroberte den Bahnhof von Valsequillo. Des Weiteren gelang es dem Bataillon am gleichen Tag noch die Ortschaft La Granjuela einzunehmen. Zudem sicherte das Bataillon die Straße nach Fuente Ovejuna durch eine Riegelstellung ab. Bei weiteren Vorstößen gelang es dem Bataillon, einen deutschen Krupp-Panzer (Typ 110) zu erobern. Es stellte sich heraus, dass eines der Besatzungsmitglieder deutscher Angehöriger der Legion Condor war und zur Panzerbrigade Dohne aus Dallgow-Döberitz bei Berlin, gehörte. Bei einem Angriff der Legion Condor war die halbe Ortschaft Fuente Ovejuna von Junkersbombern in Schutt und Asche gelegt worden.

Bis zum 6. April 1937 versuchte die XIII. Internationale Brigade Cerro Mulva, eine Schlüsselposition der Nationalisten, einzunehmen. Während der Offensive eroberte die XIII. Internationalen Brigade mit der 86.ª Brigade sowie weiteren spanischen Einheiten, neben den Ortschaften Valsequillo und La Granjuela, auch noch die Ortschaften Los Blázquez, Esparragossa, Prados, Cuenca und Granja. Den republikanischen Einheiten gelang es innerhalb einiger Tage mit den spanischen Einheiten ein Gebiet von fast einhundert Quadratkilometern zu erobern, so dass die Frontlinie bis vor die Berge von Peñarroya und Fuente Ovejuna vorgeschoben werden konnte.

Das Bataillon bezog Stellung im Bereich von La Granjuela bis nach Fuente Ovejuna und das Henri-Vuillemin-Bataillon Stellung auf dem rechten Flügel des Bataillons bei Los Blázquez. Nach 5 Monaten erhielt die XIII. Internationale Brigade die Nachricht, dass die Brigade abgezogen werden sollte. Aus diesem Grund entschloss sich die Bataillonsleitung des Tschapajew-Bataillons, den Frontverlauf durch einen Angriff im Bereich eines Bergkegels beim Cerro de Mulva, der von marokkanische Kolonialtruppen verteidigt wurde, zu begradigen. Nach der erfolgreichen Eroberung des Bergkegels erhielt das Tschapajew-Bataillon den Abzugsbefehl von der Südfront zur Zentrumsfront. Die Verlegung des Bataillons erfolgte über Valdepeñas nach Alcobendas bei Madrid. Des Weiteren erfolgte die Aufstockung des Bataillons durch eine Ersatzkompanie.

Schlacht von Brunete

Ab dem 6. Juli 1937 kämpfte das Tschapajew-Bataillon mit dem Henri-Vuillemin-Bataillon, dem Juan-Marco-Bataillon und dem Otumba-Bataillon in der Schlacht von Brunete. Über die Königsstraße von Madrid nach Escorial erreichten die XIII. Internationale Brigade sowie die XI. und die XV. Internationale Brigade mit den V. und XVIII. spanischen Armeekorps ihre Ausgangsstellung. Zu Beginn der Schlacht, in den Morgenstunden, bezog das Tschapajew-Bataillon eine Stellung in den südlichen Schluchten des Rio Aulencia. Erst gegen 10 Uhr erhielt das Bataillon die Anweisung, in die Ausgangsstellung der XXXIV. Spanischen Division vor Villanueva de la Cañada einzurücken. Das Bataillon marschierte über schmale Bergpfade und bezog gegen 12 Uhr seine zugewiesene Ausgangsstellung an der Straße von Escorial nach Navalcarnero. Nach dem Scheitern des Angriffes der XVIII. Cuerpo de Ejército, die von Enrique Jurado Barrio befehligt wurde, rückte das Tschapajew-Bataillon mit dem Henri-Vuillemin-Bataillon links der Straße von Valdemorillo auf Villanueva de la Cañada vor und die beiden spanischen Bataillone der XIII. Internationalen Brigade links der Straße. Das Tschapajew-Bataillon kam 300 bis 400 Meter an die nationalistischen Stellungen heran, worauf der Angriff ins Stocken geriet. Dem spanischen Bataillon Juan-Marco-Bataillon der XIII. Internationalen Brigaden gelang es aber dennoch, in die nationalistischen Stellungen einzubrechen. Durch den Angriff des Tschapajew-Bataillons auf den Friedhof sowie durch den Angriff der XV. Internationalen Brigade gelang es den Internationalen Bataillonen, die Ortschaft Villanueva de la Cañada einzunehmen.

Nach der Einnahme von Villanueva de la Cañada durch die XIII. und XV. Internationalen Brigaden kampierten die Brigadisten in Villanueva de la Cañada, was den Faschisten die Möglichkeit gab, die Anhöhen von Villanueva de la Cañada zu befestigen. Nach dem Scheitern der Republikanischen Offensive bereitete sich die XIII. Internationale Brigade auf den erwarteten Gegenangriff der Nationalisten vor. Nach fünf Tagen begannen die Truppen Francos die Linien vor Villanueva de la Cañadader mit Artillerie zu beschießen.

Aufgrund des massiven Beschusses über mehrere Tage existierte das Tschapajew-Bataillon ab dem 23. Juli 1937 nur noch auf den Papier. Die Verluste des Bataillons waren so groß, dass das Bataillon nur noch die Stärke einer Kompanie hatte. Insgesamt betrugen die Verluste der XIII. Internationalen Brigaden zwei Drittel des Mannschaftsbestandes. Unter anderem fielen auch der Brigadekommissar und drei Bataillonskommissare der XIII. Internationalen Brigade. Zudem fielen noch ein Dutzend Kompanieführer und mehrere Kommissare. Im Zuge der Neuformierung der XIII. Internationalen Brigade erfolgte unter anderem die Eingruppierung der polnischen Brigadisten des Tschapajew-Bataillons in das Dąbrowski-Bataillon.

Umorganisierung der Internationalen Brigaden
Nach der Schlacht von Brunete erfolgte eine Neuformierung der XIII. Internationalen Brigade, der 129. Internationalen Brigade und der 150. Internationalen Brigade. Im Rahmen dieser Neuorganisation wurde das Tschapajew-Bataillon der 129. Internationalen Brigade zugeteilt.

Auflösung des Bataillons
Alfred Kantorowicz erwähnt, dass das Tschapajew-Bataillon im August 1937 aufgelöst wurde. Diese Angabe steht im Widerspruch zu einer Auflistung der Internationalen Brigaden aus dem Jahre 1938. In dieser Auflistung bildet das Tschapajew-Bataillon mit dem Dąbrowski-Bataillon, dem Mickiewicz-Bataillon und dem Rákosi-Bataillon die XIII. Internationalen Brigade.

Überraschenderweise erwähnt Hanns Maaßen in seinem Buch "Die Söhne des Tschapajew" den letzten Befehl für das Tschapajew-Bataillon ohne Jahresangabe:

Angehörige
 Wilhelm Zaisser
 Hanns Maaßen
 Alfred Kantorowicz
 Josef Martin Presterl
 Hans Marchwitza
 Alwin Günther
 Ernst Stauffer
 Ewald Munschke
 Werner Nef
 Franz Petuelli
 Rudolf Engel ("Ludwig Franken")
 August Levin
 Josef Willinger
 Josef Weiss
 Franz Obermann
 August Stöhr
 Josef Eisenbaue
 Birri
 Robert Aaquist
 Hauptmann Stasiakowski
 Kompanieführer der ersten Kompanie Casimir
 Kompanieführer der ersten Kompanie Gustel
 Kompanieredakteur Hans Schaul
 Kompanieausbilder Wilhelm Thews
 Ole Larsen (Norweger)
 Seres Miklos
 Björne Ericson
 Efe Brueger (Niederländer)

Literatur

 Alfred Kantorowicz: Das Bataillon der 21 Nationen. Imprenta Colectiva Torrent, Madrid 1938.

Weblinks
 Anna Ananieva: Alfred Kantorowicz: Tschapaiew. Das Bataillon der 21 Nationen (PDF; 162 kB), abgerufen am 30. Juni 2012

Einzelnachweise

Internationale Brigaden
Spanien

Tschapajew-Bataillon


Observatorul din Marsilia este un observator astronomic profesionist situat la Marsilia (Bouches-du-Rhône), a cărei origine se află la începutul secolului al XVIII-lea. Observatorul din Marsilia a fost regrupat în 2000 cu Laboratoire d'astronomie spatiale (LAS, în română: "Laboratorul de Astronomie Spațială") pentru a forma Laboratoire d'astrophysique de Marseille (LAM, în română: "Laboratorul de Astrofizică din Marsilia").

Note

Vezi și
 Observator astronomic

Observatoare astronomice din Franța
Marsilia

Observatorul din Marsilia


The Knot Garden es la tercera ópera del compositor Michael Tippett para la que escribió el libreto original en inglés. Se estrenó en la Royal Opera House, Covent Garden, el 2 de diciembre de 1970 dirigida por Colin Davis y producida por Peter Hall. Hay una grabación con el reparto original.

Personajes

Referencias

Enlaces externos

Meirion Bowen, "An introduction to Michael Tippett's The Knot Garden, 2003, de michael-tippett.com
Información sobre la ópera

Óperas en inglés
Óperas de Michael Tippett
Óperas de 1970
Óperas estrenadas en Londres

The Knot Garden


André Silva (futebolista)
 André Silva (jogador de rugby)
 André Silva (político)
 Andrezinho do Molejo

Desambiguação

André Silva


"Masterpiece" é uma canção do músico sueco Basshunter. O single foi lançado em 19 de outubro de 2018 pela PowerHouse, Extensive Music LJT, Ultra Records e Warner Music Sweden. É notável por incluir samples do jogo League of Legends. A canção foi escrita e produzida por Alex Argento, Basshunter e Robert Uhlmann.

Antecedentes e lançamento
Basshunter anunciou em 3 de janeiro de 2018 que um novo single seria lançado em breve. Quatro dias depois, ele publicou um fragmento da música tocada no estúdio. Em junho e julho, em entrevistas para Westmeath Independent e The Overtake, Basshunter revelou que o single seria intitulado "Masterpiece". Basshunter anunciou em 3 de outubro que o single seria lançado pela Ultra Records em 19 de outubro de 2018. Um trailer da música foi publicado em 11 de outubro de 2018.

"Masterpiece" foi lançada em 19 de outubro de 2018 pela PowerHouse, Extensive Music LJT, Ultra Records e Warner Music Sweden. Um vídeo com a letra de "Masterpiece" foi publicado pela Ultra Music no mesmo dia. A Warner Music Sweden anunciou um concurso Stream & Steam no qual o vencedor receberia um cartão-presente da Steam.

Basshunter tocou "Masterpiece" como música de encerramento nos shows. Seu empresário Scott Simons disse que a reação do público foi extremamente positiva. Basshunter disse que "Masterpiece" é diferente  de suas canções anteriores "Boten Anna" e "Vi sitter i Ventrilo och spelar DotA", pelas quais é conhecido na Suécia.

A música utiliza o áudio dos personagens Sona e Brand do jogo League of Legends. Basshunter afirmou que isso era para chamar a atenção para a importância dos jogadores nos estágios iniciais de sua carreira.

A música tem um ritmo de 132 batidas por minuto e é escrita na tonalidade de Fá menor.

Recepção
O lançamento de "Masterpiece" teve ampla cobertura de veículos de imprensa. A música foi eleita um dos melhores lançamentos da semana pelos editores da loja turca da Apple Music. Também se tornou a sétima música mais vendida da semana na categoria Euro Dance/Pop Dance, e a décima quinta na categoria EDM, na loja Juno Download.

Lista de músicas

Créditos

 Alex Argento – escritor, produtor
 Basshunter - escritor, produtor
 Robert Uhlmann – escritor, produtor, engenheiro de masterização, engenheiro de mixagem

Posições nas tabelas musicais

Histórico de lançamentos

Singles de Basshunter
League of Legends
Singles de 2018
Canções de 2018
!Artigos com microformatos hAudio

Masterpiece (canção de Basshunter)


Venezuela, resmî adıyla Bolivarcı Venezuela Cumhuriyeti, Güney Amerika'nın kuzey kıyısında yer alan bir ülkedir. Kuzeyde Karayip Denizi, doğuda Guyana, güneyde Brezilya ve batıda Kolombiya ile çevrilidir. Venezuela hükûmeti Guyana'nın üçte ikisini oluşturan Guayana Esequiba bölgesinde hak iddia etmektedir. Karayip Denizi'nde birçok ada ve adacığa sahiptir. Ayrıca Küçük Antiller adaları olan Hollanda Krallığı'na bağlı Aruba ve Curaçao ülkeleri, Hollanda'ya bağlı Bonaire ile Trinidad ve Tobago ada devletçikleri de Venezuela açıklarında bulunur. Yüzölçümü 916,445 km2, nüfusu yaklaşık 28 milyondur. Başkenti ve en büyük metropolü Caracas'tır.

Venezuela 23 eyalet ve Başkent Bölgesi ile adaları içeren federal bağımlılıklardan oluşan ve başkanlık sistemi ile yönetilen bir federal cumhuriyettir. Venezuelalıların büyük çoğunluğu ülkenin kuzeyindeki büyük şehirlerde yaşamaktadır, bu da Venezuela'yı Latin Amerika'da şehirleşme oranının en yüksek olduğu ülkelerden biri yapmaktadır.

Venezuela toprakları yerli halkların direnişine rağmen 1522'de İspanya tarafından sömürgeleştirildi. 1811'de İspanya'dan bağımsızlık ilan eden ilk bölge oldu. Bir süre Kolombiya Cumhuriyeti'nin (Büyük Kolombiya) bir parçası olarak kaldıktan sonra 1830'da ayrılarak tam bağımsız bir ülke oldu. 19. yüzyılda otokrat yönetimler ve siyasi kargaşa ile çalkalanan ülke 20. yüzyıl ortalarına kadar askeri diktatörlüklerce yönetildi. 1958'den itibaren hükûmetler demokratik yollarla göreve geldiler, bulunduğu bölge düşünüldüğünde Venezuela bir istisnaydı. Bu dönem ayrıca ülkeye ekonomik refah getirdi. 1980'li ve 90'lı yıllarda yaşanan ekonomik krizler ülkede siyasi krizlere ve toplumsal kargaşaya neden oldu. 1989 Caracazo olayları, 1992'deki iki darbe girişimi ve 1993'te dönemin başkanının zimmete para geçirme suçundan görevden alınması dönemin önemli olaylarıdır. Halkın siyasi partilere güvenini yitirmesi, 1998 başkanlık seçimi ve sonucunda 1999'da Kurucu Meclis'in yeni bir anayasa yapmasıyla başlayan Bolivarcı Devrim'e yol açtı. Hükûmet artan petrol fiyatlarından yararlanarak popülist sosyal destek programları başlattı. Yeni rejimin ilk yıllarında devletin sosyal harcamaları geçici olarak arttı, ekonomik eşitsizlik ve yoksulluk azaldı. 2013 başkanlık seçimi oldukça tartışmalı geçti ve ülke çapında protestolar patlak verdi. Bu kriz günümüzde hâlen devam etmekte olan Venezuela krizinin tetikleyicilerinden oldu.

Venezuela gelişmekte olan bir ülkedir ve İnsani Gelişme Endeksi'nde 113. sırada yer alır. Dünyanın bilinen en büyük petrol rezervlerine sahiptir ve önde gelen petrol ihracatçılarından biridir. Önceleri ülkenin ana ihracat kalemini kahve ve kakao gibi işlenmemiş tarım ürünleri oluşturuyorken petrol kısa sürede liderliği ele almış ve devlet gelirlerinin büyük bölümünü oluşturmuştur. Venezuela ekonomisinin çöküşünün ana sorumlusu görevdeki hükûmetin hesapsız ve kötü yönetimidir. Ülke rekor düzeyde hiperenflasyon, temel ihtiyaç ürünlerinde kıtlık, işsizlik, yoksulluk, hastalıklar, çocuk ölümleri, yetersiz beslenme, suç ve yolsuzluk sorunlarıyla boğuşmaktadır. Bu sorunlar üç milyondan fazla Venezuelalının ülkeyi terk ettiği bir mülteci krizini ortaya çıkarmıştır. 2017'de Venezuela kredi derecelendirme kuruluşları tarafından temerrüt (borcu zamanında ödeyememe durumu) ilan edildi. Ülkedeki kriz sebebiyle işkence, keyfi hapis, yargısız infazlar ve insan hakları savunucularına saldırılar da dahil olmak üzere birçok insan hakkı ihlalinin gerçekleştiği ülkenin insan hakları karnesi gün geçtikçe kötüleşmektedir. Venezuela BM, OAS, UNASUR, ALBA, Mercosur, ALADI ve OEI üyesidir.

Tarih

İspanyolların Güney Amerika'da ilk sürekli yerleşimlerinden biridir. Başarısız birkaç ayaklanmadan sonra ülke, sonunda İspanya'dan bağımsızlığını ünlü Simón Bolívar önderliğinde 1821'de kazanmıştır. Bağımsızlığının ilk yıllarında şimdiki Kolombiya, Panama ile Ekvador'la birlikte Büyük Kolombiya'nın bir parçasını oluşturan Venezuela, 1830 yılında bu birlikten ayrılmıştır.

Venezuela'nın yakın tarihinde 19. yüzyılın tümü ile 20. yüzyıl başları siyasal çalkantılar, diktatörlükler ve devrimlerle doludur. Siyasi yaşama baktığımızda 1948'de Acción Democratica (Demokrasi Hareketi) partisinin lideri Rómulo Gallego'nun iktidarına son veren Marcos Pérez Jiménez'ün diktatörlüğü 10 yıl sürmüştür. Daha sonra 1958'de uzun yıllar egemen olacak sistemin başlangıcı sayılan Punto Fijo anlaşması büyük politik partiler arasında imzalandı. Aralık 1958'deki seçimleri Rómulo Betancourt kazanmıştır. Bu tarihten sonra iktidarın merkez sol parti Acción Democratica (AD) ve sosyal-Hristiyan eğilimli parti COPEI arasında gidip geldiği bir süreç görülür. Punto Fijo sürecinin o dönem diğer Latin Amerika ülkelerine demokrasiye geçişin nasıl olması gerektiğine dair önemli bir model olarak gösterildiğini belirtmektedir.

Fernando Casado Gutiérrez, ülkenin politik hayatını bir takım dönemlere ayırır: 1958-1968 arasında demokratik sistem kurulmuş ve kurumsallaştırılmış; 1988'e kadar iki partili bir sistem yürümüş ve 1989-1998 arasında ise sistem zayıflamış ve krize girmiştir. Bir görüşe göre, mevcut partilerin seçim başarısına odaklanmış olmasının ve ideolojilerinin birbirinden farksız hale gelmesinin sisteme olan güvenin azalmasında önemli payı olmuştur. Gözlemciler özellikle 1980'lerden itibaren var olan sistemi "Partidokrasi" olarak tanımlarlar ve bu dönemde iki partinin (AD ve COPEI) ülkede yeni açılımların oluşmasını tıkadıklarını söylemektedirler.

Caracazo 1989'da IMF'nin yapısal uyum programları uygulanmaya konulmasına tepki olarak ortaya çıkan olaylara verilen isimdir. Bu politikalar faiz oranlarının serbest bırakılması, kamu hizmetlerine uygulanan vergilerin arttırılması, ithalat vergilerinin büyük ölçüde kaldırılması, bütçe açığında %4 oranında indirime gidilmesi ve yabancı firmalara kârlarının tamamını ülkelerine aktarabilmesi gibi yeni-liberal politikaları içermiştir. Oluşan tabloda ise enflasyonun %80,7'lere ulaşması, işsizliğin %14'e yükselmesi ve halkın %80,42'sinin fakirlik içinde yaşaması gibi sıkıntılar ortaya çıkmıştır. İktidardaki AD'nin lideri Calos Andrés Perez'in politikalarına tepki için sokaklara dökülen resmî olmayan rakamlara göre yaklaşık 3000 kişi hükûmet güçleri tarafından öldürülmüştür ve bu olaylar huzur içinde yaşayan ülke açısından çok önemli bir kırılma olmuştur.

1980'lerde Hugo Chávez profesyonel bir askerdir ve 1982'de arkadaşlarıyla birlikte Movimiento Bolivariano Revolucíonario 200 (Bolivarcı Devrimci Hareket - MBR 200) isimli gizli ve kendisine yakın genç subayları örgütlemeyi amaçlayan bir yapı kurmuşlardır. Bu hareket 4 Şubat 1992'de Chavez ve arkadaşlarının darbe girişimiyle birlikte kamuoyu tarafından tanınmıştır. Bu darbe girişiminin yeni-liberal politikaların uygulanmasına tepki olarak ayaklanan halkın hükûmet tarafından sert bir şekilde bastırıldığı Caracazo olaylarına tepki olarak doğduğu belirtilmiştir. Darbe sonuç olarak başarısız olmuş, Chavez hapse düşmüş ama kamuoyu Chavez'i tanıma fırsat bulmuştur. Chavez teslim olduktan sonra diğer isyancılara teslim olmaları için çağrı yapması için televizyonda bir dakika konuşmasına izin verilmesini istemiştir ve kendine verilen sürede "yeni olanakların ortaya çıkacağını ve ülkenin daha iyi bir geleceğe doğru ilerleyeceğini" belirterek isyanı sonlandırdıklarını açıklamıştır.

1993'te başkan Perez kamu fonlarını kötü yönde kullandığı için görevden alınmıştır ve 1994'te yeni kurulmuş merkez sağ parti Convergencia'nın lideri Rafael Caldera MAS adında küçük sol partinin de desteğiyle başkan seçilmiştir. MBR 200 bu seçimleri boykot etme çağrısı yapmıştır. Caldera yoksul halkın sevgisini kazanmış olan Chávez'i serbest bırakmıştır.

Daha sonra, 1998 başkanlık seçimlerine yeni kurulan "Beşinci Cumhuriyet Devinimi" adlı partiyle katılan Chávez, oyların yüzde 56'sını alarak başkan seçilmiştir. 1999 yılında bu partinin girişimleriyle yeni anayasa hazırlanmış ve halk oylamasıyla kabul edilmiştir. 2000 yılında oyların %59'unu alarak yeniden başkan seçilen Chávez'e meclis Kasım 2000'de bir yıl boyunca ülkeyi kararname ile yönetme yetkisi vermiştir. Bu bir yıl içerisinde Chávez'in özellikle tarım ile petrol alanlarında büyük düzenlemeler içeren 49 kararname çıkarması, ülkedeki o ana kadar egemen olan güçler arasında tedirginlik yaratmış ve düzenlemelerin dirençle karşılaşmasına ve kutuplaşmalara yol açmıştır. 2001'in Aralık ayında ülkenin büyük işveren ve işçi sendikaları genel işi bırakma eylemi girişiminde bulunmuşlardır. 2002'de ordu ile sivil toplumun bazı öğeleri Chávez'i darbe ile başkanlıktan düşürmüşler, ancak Chávez halk ve ordu desteği ile 48 saat içerisinde görevine geri getirilmiştir. Venezuela petrolünün en büyük alıcısı olan ABD'nin başarısız darbedeki rolü tartışılmış ama kanıtlanmamıştır. 15 Ağustos 2004'te yapılan halkoylamasını Chávez oyların %58'ini alarak kazanmıştır. Ülkedeki Chávez karşıtı güçler halk oylamasında yolsuzluklar olduğunu öne sürmüşlerse de, oylamanın geçerliliği Amerika Devletler Örgütü ile ABD'deki Carter Kurumunca onaylanmıştır.

Venezuela Güney Amerika Uluslar Topluluğu'nun bir üyesidir.

Asya ekonomik krizinin de etkisiyle sosyo-ekonomik sıkıntıların iyice derinleştiği 1998 yılında Chavez iktidarı başladı. Bu dönemde, iyice fakirleşen halkın refah seviyesini yükseltmek için yeniden dağıtımcı bir politika benimsendi. Bu yeniden dağıtımın en önemli kamusal kaynağı ise milli petrol şirketi olan PDSVA'nın (Petróleos de Venezuela, S.A.) gelirleriydi. Ancak bu aşırı harcamalar ülkede yüksek enflasyon rakamlarına neden oldu. Buna ek olarak, 2008 yılındaki ekonomik krizin yol açtığı petrol fiyatlarındaki düşüş ülkedeki ekonomik çakılmayı hızlandırdı. Ayrıca, petrol ihracatı dışında diğer ekonomik alanlara önem verilmemesi ülke içinde mal üretimi ve tedarikinde çok büyük sıkıntılara yol açtı. Bunun sonucunda, 2010'lardan itibaren ülkede kıtlık baş göstermeye başladı.

2012 yılında mevcut devlet başkanı Hugo Chávez kansere yakalandı ve Dışişleri Bakanı Nicolás Maduro'yu halefi seçti. 5 Mart 2013'te de görevinden ayrıldı. Halef Maduro'nun geçici başkanlığında seçime gidildi ve Maduro oyların yüzde 50.62'sini alarak uluslararası gözlemcilerin varlığına rağmen seçimleri kazandı. Muhalefet seçim sonuçlarının hileli olduğunu öne sürdü ve ülke genelinde yolsuzluk ve yoksulluk karşıtı protestolar başladı. Ancak Venezuela Yüksek Mahkemesi (Tribunal Supremo de Justicia) seçim sonuçlarını geçerli saydı ve Maduro'nun başkanlığını onayladı. Bu kararın ardından ülke genelindeki protestoların yoğunluğu ve buna paralel olarak Maduro yönetiminin şiddeti arttı.[1]

Maduro iktidarında da Chavez'in ikinci döneminde olduğu gibi ülke refahındaki düşüş hızla devam etti. Ekonomideki küçülme yüzde 50'yi geçti.[2] Bunun yanında yıllık enflasyon rakamları yüzde on binlere yükseldi. Bu gelişmelerin sonucunda, 2015 yılındaki Milletvekili seçimlerinde muhalefet önemli bir seçim zaferi kazandı ve meclis çoğunluğunu elde etti. Ertesi sene muhalefetin çoğunlukta olduğu Ulusal Meclis (Asamblea Nacional), Maduro'nun görevden alınması (recall) ve bundan sonraki başkanların görev sürelerinin kısaltılması için referandum çağrısında bulundu. Ancak bu çağrı, Ulusal Seçim Konseyi (Consejo Nacional Electoral) tarafından durduruldu. İptal kararının ardından milyonlarca insan gösterilere başladı ve yüzlerce kişi hayatını kaybetti.

Ulusal Meclis seçildiğinden itibaren yasama faaliyetleri açısından Maduro'ya karşı kilitleyici konumuna geçti. Meclisin bu tavrı nedeniyle Maduro yanlısı olan Yüksek Mahkeme, 29 Mart 2017'de Meclisin yasama yetkisini elinden aldı ve bu yetkileri kendisinin kullanacağını açıkladı.[3] Ayrıca çoğunluğu muhalefet olan milletvekillerinin dokunulmazlığını kaldırdı. Yüksek Mahkeme'nin bu tavrı başını ABD'nin çektiği Amerikan Devletler örgütü (OAS) tarafından darbe olarak nitelendirildi.[4]

1 Mayıs 2017'ye gelindiğinde yasama tarafından eli kolu bağlanan Maduro, 1999 Anayasa'nın değiştirilmesi için çağrıda bulundu. Öneri ulusal meclise alternatif paralel bir meclisin kurulması anlamına gelmekteydi. 30 Ağustos 2017'de yapılan ve muhalefetin boykot ettiği seçimler sonucunda bir Ulusal Kurucu Meclis (Asamblea Nacional Constituyente) oluşturuldu. Yeni meclis ulusal meclisin yerine yasama faaliyetinde bulunmaya başladı.

Mayıs 2018'de Maduro yeniden seçildi, fakat uluslararası gözlemciler ve muhalefet tarafından birçok usulsüzlük tespit edildi. Küba, Çin, Rusya, Türkiye ve İran Maduro'yu meşru başkan olarak tanırken; Brezilya, Arjantin, ABD, Almanya, Fransa gibi birçok ülkeyse seçim sonucunu tanımadıklarını duyurdu. Bunun yanı sıra, bazı ülkeler Venezuela'yla olan diplomatik ilişkilerini keserken, bazıları da Maduro'nun görevi bırakmasını istedi[5]. Uluslararası örgütlerden ilk tepkiyse 2017 yılında Venezuela'daki krizi barışçıl bir şekilde çözmek için Latin Amerika ülkeleri tarafından oluşturulan Lima grubundan geldi. Hemen ardından Ocak 2019'da ise Amerikan Devletleri Örgütü Daimi Konseyi (OAS), Maduro'nun yeni döneminin meşruiyetini tanımama kararı aldı.[6] AB Parlamentosu da 31 Ocak'ta Juan Guaidó'nun Venezuela Cumhuriyeti'nin meşru geçici başkanı olarak tanınmasını çoğunlukla onayladı. Buna karşın Birleşmiş Milletler Maduro hükûmetini Venezuela'nın tek meşru temsilcisi olarak kabul etti.[7]

5 Ocak 2019'da Maduro karşıtlarının çoğunlukta olduğu Venezula Ulusal Meclisi, Maduro'nun başkanlık makamını gasp ettiğini ve başkanlık makamının boş olduğunu deklare etti. Bunun ardından, 1999 Venezuela Anayasası'nın 233 maddesine dayanarak Meclis Başkanı Juan Guaidó'yu geçici başkan ilan etti. Bu maddeye göre Meclis başkanı başkanın olmadığı çeşitli durumlarda geçici başkan olarak ülkeyi seçimlere götürene kadar başkanlık makamına vekâlet eden tek yetkili kişidir. ABD, Kanada ve Brezilya Guaido'yu hızla meşru devlet başkanı olarak kabul ederken, Rusya, Çin ve Küba ise Maduro'ya destek verdi.

Uluslararası tepkiler:

Ocak 2019'da Trump yönetimi Venezuela'nın milli petrol şirketi PDVSA'ya yaptırım uygulama kararı aldı. Bu yaptırımlar sonucunda Venezuela'nın yıllık 11 milyar dolar civarı kayıp yaşayacağı öngörüldü.[8]

24 Mart'ta Rusya, Venezuela hükûmetine yüzlerce asker ve askeri teçhizat gönderdi.[9]

17 Nisan'da Birleşik Devletler Hazine Bakanlığı Venezuela Merkez Bankası'na yaptırım uyguladı.[10]

Haziran ayında Deutschebank Ve Citibank, Venezuela hükûmetinin borçlarını ödeyememesi nedeniyle 1,4 milyar dolarlık altın rezervine el koydu.[11]

Coğrafya

Güney Amerika'nın kuzeyinde, Karayip Denizi ve Kuzey Atlas Okyanusu kıyısında, Kolombiya ile Guyana arasında yer alır. 8 00 Kuzey enlemi, 66 00 Batı boylamında, Güney Amerika, Orta Amerika ve Karayipler ile sınırlı.

Tropikal iklime sahiptir. Kuzeybatıda And Dağları ve Maracaibo ovaları, orta kısımda ovalar, güneydoğuda Guyana dağlık arazisi yer alır.

.

Venezuela Cumhuriyeti, Başkanlık Tipi Cumhuriyet ile yönetilir. Başkent Karakas olup; idari bölümler; 23 eyalet, 1 federal bölge ve 1 federal bağımlı; Amazonas, Anzoategui, Apure, Aragua, Barinas, Bolivar, Carabobo, Cojedes, Delta Amacuro, Dependencias Federales, Distrito Federal, Falcon, Guarico, Lara, Merida, Miranda, Monagas, Nueva Esparta, Portuguesa, Sucre, Tachira, Trujillo, Vargas, Yaracuy, Zulia.

Bağımsızlık günü, 5 Temmuz 1811 (İspanya ve Venezuela'dan), Millî Bağımsızlık Günü'dür. Ve 14 Eylül 1904 Venezuela'da millî bayramıdır. Millî Savuncu Günü'dür. Venezuela Cumhuriyeti'nin cumhurbaşkanının doğum günüdür.

Demografi

2008 yılı 7. ayı itibarıyla Venezuela'nın tahmini nüfusu 26.414.815'tir. Venezuela, Güney Amerika'da nüfus artışının en hızlı olduğu ülkelerden biri ve Bolivya, Paraguay ve Fransız Guyanası'ndan sonra dördüncü sıradadır. 2008 yılında ülkenin nüfus artış hızı %1,5 idi.

Venezuela'da 1926'dan beri yapılan nüfus sayımları ırk bilgisi içermediğinden Venezuela'daki etnik grupların oranları ancak tahminlerle bilinebilir. Venezuela nüfusunun yaklaşık %70'i İspanyollar ve Kızılderililerin bir karışımı olan Mestizo'dur. Yaklaşık %20'si esas olarak İspanyollar, İtalyanlar, Portekizliler ve Alman kökenli beyazlardan oluşur. Ayrıca Venezuela'da az sayıda Afrika kökenli siyahi ve Lübnan, Çin, Türkiye gibi Asya ülkelerinden insanlar da var. Venezuela nüfusunun yaklaşık yüzde 5'i Yerliler ve Venezuela toplumu giderek daha çeşitli hale geldiğinde diğer ırklar arasında giderek daha fazla bir melez olma eğilimindedirler.

Venezuela nüfusunun yaklaşık %85'i kuzeydeki kentsel alanlarda yaşıyor. Venezuela, Güney Amerika'da en yüksek kentsel nüfus oranına sahip ülkelerden biridir. Bu nedenle, ülke topraklarının yarısını kaplayan Orinoco Deltası'nın güney bölgesi, nüfusun sadece %5'inin orada yaşadığı son derece ıssız bir yerdir.

Venezuela'daki resmi dil İspanyolca'dır. Ayrıca Guajibo, Pemon, Warao, Wayuu gibi yerli Hintlerin Yanomaman grubunun dilleri olan 31 dili vardır. Nüfusun %83'ü Katolik'tir.

Kaynakça
[1] http://humanrightsfoundation.org/news/venezuela-hrf-declares-leopoldo-L%C3%B3pez-a-prisoner-of-conscience-and-calls-for-his-immediate-release-00355

[2] https://www.bloomberg.com/graphics/2019-venezuela-key-events/

[3]  "Venezuela opposition calls on military to intervene after 'coup' ruling". Fox News Channel. 30 March 2017. Retrieved 31 March 2017.

[4] "Venezuela's Descent into Dictatorship". The New York Times. 31 March 2017. Retrieved 1 April 2017.

[5] Stephen Gibbs Caracas, « World leaders shun Venezuela as 'dictator' Maduro sworn in », The Times, 11 janvier 2019 (ISSN 0140-0460, lire en ligne [archive], consulté le 11 janvier 2019)

[6] OAS (10 January 2019). "OAS – Organization of American States: Democracy for peace, security, and development". www.oas.org. Archived from the original on 24 January 2019. Retrieved 24 January 2019

[7] "Maduro Government Recognized as the Only Representative of Venezuela at the UN | Orinoco Tribune". orinocotribune.com. 20 December 2019.

[8] Lee, Matthew and Deb Riechmann, « US hits Venezuela with oil sanctions to pressure Maduro », AP, 29 janvier 2019 (lire en ligne [archive], consulté le 12 mars 2019)

[9] « Venezuela: deux avions militaires russes sèment la discorde entre Washington et Moscou » [archive], Figaro, 28 mars 2019 (consulté le 28 mars 2019)

[10] « Venezuela: Maduro juge "illégales" les sanctions américaines contre la Banque centrale » [archive], Le Point, 18 avril 2019 (consulté le 19 avril 2019)

[11] Une partie de l'or du Venezuela entre les mains des banques » [archive], Les Échos, 7 juin 2019.

İspanyolca konuşan ülkeler
Cumhuriyetler

Venezuela


Nicolás Molero Lobo (Alcalá de Henares, 1870 - Barcelone, 1947) était un militaire et homme politique espagnol.

Diplômé de l'Académie militaire de Tolède en 1893, il mena d'abord une carrière dans des unités combattantes (Cuba, Maroc), avant d'engager un parcours professionnel dans la Métropole espagnole et d'escalader tous les échelons, jusqu'au grade de général et un poste de commandant de la  région militaire à Valladolid. Sollicité en  par le premier ministre Portela de prendre, en tant que technicien, la tête du ministère de la Guerre dans le nouveau gouvernement, il accepta, se contentant pendant son bref mandat de mettre en œuvre la réforme militaire conçue par son prédécesseur Gil-Robles et censée abroger en partie celle d'Azaña de 1931.

Au lendemain du scrutin de février 1936, il proposa, sur les instances de Franco, mais en vain, que l'état de guerre soit proclamé afin de juguler les troubles consécutifs à la victoire électorale du Front populaire. Lorsque, au déclenchement du coup d'État militaire de juillet 1936, il fut sommé dans son bureau de Valladolid par les généraux putschistes Saliquet et Ponte de se joindre au mouvement rebelle, il rechigna et fut alors violemment appréhendé lors d'une fusillade, puis, quelques mois plus tard, déféré en procédure expéditive devant un conseil de guerre, qui le condamna en deuxième instance à  de réclusion, peine commuée par Franco en  de prison.

Biographie

Formation et carrière militaire
Inscrit en  à l'Académie militaire d'infanterie de Tolède, Nicolás Molero en sortit diplômé en , avec le rang de lieutenant en second. Il monta au grade de lieutenant en premier en , à celui de capitaine deux années plus tard, à la fois pour mérites de guerre et par effet d'ancienneté, puis à celui de commandant en . Il prit part aux campagnes militaires de Cuba et, en 1914, à la guerre du Rif, où, défendant le fortin de Bibane, il fut grièvement blessé le , devant rester hospitalisé jusqu'en décembre. Il fut promu lieutenant-colonel en  et colonel en , se voyant alors confier le commandement du régiment d'infanterie Alcántara nº 58, stationné à Barcelone.

Molero était membre de la franc-maçonnerie.

Ministre de la Guerre

En , il prêta serment de fidélité à la République espagnole nouvellement proclamée, et le , alors titulaire du grade de général, dirigea au sein du cabinet ministériel de Manuel Portela le ministère de la Guerre, succédant à ce poste à José María Gil-Robles. Celui-ci, victime de la chute de son parti, la CEDA, laquelle entraîna la constitution d'un nouveau gouvernement de centre-droit sous la direction du premier ministre Portela, n'aura ainsi occupé la fonction que pendant six mois. Portela, qui avait fini par adopter le principe de désigner des techniciens pour les ministères de la Guerre et de la Marine, résolut de placer dans son gouvernement deux militaires professionnels, dont les noms avaient été proposés par Alcalá Zamora, à savoir le général Molero et l'amiral Francisco Javier de Salas, ce dernier ayant déjà été ministre de la Marine dans l'éphémère cabinet ministériel d'avril. Du reste, Molero aussi avait auparavant accepté le portefeuille de la Guerre dans le gouvernement que Miguel Maura avait tenté en vain de mettre sur les rails dans les jours précédents, en vue de quoi Molero avait quitté Valladolid, pour s'apercevoir, une fois arrivé à Madrid, que Maura avait entretemps abandonné la partie. Pendant qu'on s'activait pour résoudre la crise, Molero se présenta devant son prédécesseur Gil-Robles, qui était alors encore son ministre de tutelle et qui, courroucé par le cours des événements et peu enclin à fraterniser avec un militaire proche de Manuel Azaña et choisi par Portela, ordonna son arrestation pour désobéissance et abandon de poste ; c'est donc écroué dans la forteresse de Pampelune que Molero apprit sa nomination comme ministre dans le gouvernement Portela. Parmi ses premières mesures, Molero décida d'évincer Fanjul et Goded — tous deux nommés par Gil-Robles — de leurs fonctions de sous-secrétaire à la Guerre et d'inspecteur général de l'armée, respectivement.

Durant son bref mandat, Molero maintint le général Franco comme chef d'état-major, et fut chargé de mettre en œuvre la loi portant réforme de l'armée, élaborée par son prédécesseur et censée annuler la réforme militaire d'Azaña, mais que Gil-Robles n'avait guère eu le temps de faire entrer en vigueur. En réalité, hormis en ce qui avait trait à la juridiction militaire, ladite loi ne mettait pas vraiment en cause les dispositions maîtresses de la loi Azaña, en particulier — question alors fort sensible — admettait-elle la modalité d'avancement automatique par simple ancienneté, sans formation complémentaire, des sous-officiers pouvant justifier d'une longue durée de service.

Dans le sillage des élections du 16 février 1936, à mesure que les résultats arrivaient à la connaissance du public au cours de la journée du lendemain 17 février, la réaction de jubilation populaire donna lieu, chez les partisans du Front populaire, à des débordements  assortis de plusieurs altercations et de troubles à l'ordre public, de nature, selon Calvo-Sotelo, à fausser les résultats du scrutin. Franco, après avoir essayé vainement de convaincre le général Pozas, inspecteur général de la Garde civile, d'intervenir, sut persuader Molero de tenter d'amener Portela, qui avait déjà repoussé les requêtes de Gil-Robles dans le même sens, à réunir le gouvernement afin de décréter l'état de guerre ; c'est Franco qui fournit à Molero l'argumentaire qu'il aurait à employer devant Portela. Le gouvernement cependant, s'il accéda d'abord à la requête de Franco, se heurta dans l'après-midi à l'opposition du chef de l'État Alcalá Zamora et dès lors ne consentit plus à décréter que l'état d'alerte. Molero démissionna le  et fut affecté au commandement de la  région militaire (VII División Orgánica), avec siège à Valladolid.

Guerre civile

Mise en contexte

La Guerre civile (1936-1939) connut un déroulement inégal dans les différentes provinces de l'actuelle région autonome de Castille-et-Léon. Dans la province de Valladolid, la garde d'assaut se souleva à  de l'après-midi du , puis les militaires insurgés prirent dans la nuit du 18 au  le commandement des forces militaires après avoir brutalement appréhendé le général Molero, leur chef légitime. Valladolid devint ainsi la première grande ville de l'Espagne métropolitaine où le coup d'État réussit à l'emporter.

Ensuite, grâce à l'appui des phalangistes et des monarchistes alphonsins de Renovación Española, ils eurent tôt fait d'avoir mis sous leur domination la totalité de la province, puis s'attelèrent à mettre sur pied une colonne qui entreprit de marcher sur Madrid en passant par les cols de Guadarrama (Alto del León) et de Navacerrada, initiative qui donna lieu à la première bataille de la Guerre civile, à savoir la bataille de Guadarrama. Dès le début du conflit, la province se retrouva, et allait rester, au-dedans de la zone insurgée, ne faisant à aucun moment partie du front pendant toute la guerre civile. Néanmoins, la province eut à subir de la part du camp nationaliste une violente répression, se traduisant par un nombre de personnes assassinées estimé à plus de , précipitées pour la plupart dans des fosses communes, et par plus  de représailles.

Si la province de Valladolid fut ainsi l'une des provinces les plus impitoyables dans la répression, c'est avec la circonstance aggravante que la province se trouvait très à l'écart des fronts de combat et qu'elle était exempte de tensions internes graves. En examinant la liste des premières victimes, on constate certes la présence, dans les premiers jours, de personnes des deux camps, et en particulier, dans le camp nationaliste, celle du caudillo de Castille, Onésimo Redondo, auquel s'ajouteront plus tard les nationalistes assassinés par ceux qui, dans le camp républicain, entendirent faire justice eux-mêmes. Ainsi qu'il ressort des annonces militaires décrétant l'état de guerre, l'armée suspendit sur-le champ la juridiction civile commune, pour lui substituer le Code de justice militaire, ce qui entraîna la mise en place de procédures accélérées (sumarísimas) menées devant des tribunaux militaires et eut pour effet que dans l'Espagne nationaliste l'application du droit ordinaire n'était plus que résiduelle. L'opération de « nettoyage » eut sa phase la plus intense (quant au nombre des persécutés, environ 70,8% du total) au cours du second semestre de 1936, ce que certains ont attribué à la nécessité de contrôler étroitement le territoire d'arrière-garde ; c'est aussi la période qui se signale par le chiffre des morts imputables à des éléments « incontrôlés ».

Attitude de Molero lors du coup d'État de juillet 1936

À l'éclatement de la Guerre civile, consécutivement au pronunciamento du 18 juillet 1936, Molero, alors général de division et commandant de la  région militaire à Valladolid, avait regagné son bureau après une récente intervention chirurgicale, alors qu'il se trouvait encore en pleine convalescence et que des rumeurs de plus en plus insistantes circulaient sur l'imminence d'un soulèvement militaire.

Les militaires insurgés, emmenés par les généraux Saliquet et Ponte, et accompagnés de quelques officiers de la garnison locale et d'un civil de Renovación Española, purent le  vers  pénétrer dans le bâtiment de l'ancienne Capitainerie (siège de la  région militaire), grâce à la complicité du capitaine Gómez Caminero, chef du département des Affectations, qui les reçut avec la garde déployée. Saliquet et Ponte eurent une entrevue avec le général Molero, interloqué par cette visite intempestive, et le conjurèrent de prendre la tête du mouvement, ou sinon de céder le commandement. Le refus de Molero donna lieu à une vive altercation, puis à un échange de coups de feu où Molero et ses deux assistants furent blessés, et où périt le milicien civil de Renovación Española (certains auteurs, comme Antony Beevor, ont erronément indiqué que Molero fut fusillé peu après). Les assistants de Molero, Ángel Liberal et Roberto Riobóo, grièvement atteints, allaient succomber quelques jours plus tard à leurs blessures. Il est à noter d'une part qu'au moment de l'attaque de Saliquet contre la Capitainerie, la ville de Valladolid avait déjà basculé dans le camp nationaliste, puisque phalangistes et gardes d'assaut s'étaient préalablement rendus maîtres des locaux de Radio-Valladolid, de l'immeuble de la Poste et du gouvernement civil, et d'autre part que la prise de contrôle de la  Division organique fut l'œuvre, non de l'état-major de Molero lui-même , mais d'un groupe de militaires d'état-major dépêchés de Madrid (et donc étrangers à ladite division), sous le commandement de Saliquet.

Ce coup de force fit de Valladolid la première place en Métropole où le soulèvement l'emporta dès le soir du . Saliquet proclama ensuite l'état de guerre dans la province de Valladolid, et plaça sous sa tutelle la  Division organique et tous les territoires relevant de l'autorité de celle-ci.

Procès et condamnations

La trajectoire qui allait conduire Nicolás Molero jusqu'à son procès sumarísimo (c'est-à-dire en procédure accélérée) commence au moment où il fut admis à l'Hôpital militaire pour y faire soigner les blessures contractées lors de la fusillade au siège de la Division organique. De là, il fut transféré à Burgos, puis, le , vers le forteresse-prison San Cristóbal, non loin de Pampelune. Après rédaction à Valladolid de l'acte de mise en examen le  et la notification au prévenu deux jours plus tard, Molero fut transféré à la prison militaire de Valladolid le , et passa en jugement le  dans cette même ville devant un conseil de guerre, lequel le condamna à la peine relativement légère de trois ans et un jour d'emprisonnement pour délit de « négligence ». L'auditeur, en désaccord avec la sentence, s'étant pourvu en appel, un nouveau procès, devant le Haut Tribunal de justice militaire, cette fois sur l'incrimination d'« adhésion à la rébellion militaire », aboutit à un verdict de trente années de réclusion. En  toutefois, la peine fut commuée par Franco en peine d'incarcération de douze ans et un jour, dont Molero pourtant ne purgera que quelques années, après avoir été expulsé de l'armée. En effet, en 1940, il lui fut accordé la liberté conditionnelle, encore qu'il ait été poursuivi dans le même temps par le Tribunal des responsabilités politiques. Il décéda de mort naturelle à Barcelone en 1947.

Références

Bibliographie
 .

  (thèse de doctorat, sous la direction de Juan Pablo Fusi Aizpurúa et d'Ángel Bahamonde Magro).

Liens externes

  .

Militaire espagnol
Général espagnol
Militaire de la guerre civile espagnole du camp républicain
Personnalité de la franc-maçonnerie espagnole
Ministre espagnol de la Seconde République
Naissance en décembre 1870
Naissance à Alcalá de Henares
Décès en novembre 1947
Décès à Barcelone
Décès à 76 ans
Militaire espagnol de la guerre du Rif

Nicolás Molero


Il Guardiano del Faro (Federico Monti Arduini: n. Milán, 1 de diciembre de 1940) es un cantautor, tecladista, compositor y productor musical italiano, conocido sobre todo por su trabajo con el sintetizador Moog en los años 70 y 80. Como compositor para otros artistas, ha empleado el pseudónimo Arfemo (anagrama de su nombre y sus apellidos).

Biografía

Después de graduarse en piano en el Conservatorio Giuseppe Verdi de Milán, comenzó a componer canciones, y tras obtener un contrato con Bluebell, de Antonio Casetta, se estrenó como compositor en 1961 con Dolci Sogni/Cosí, disco de 45 revoluciones al que seguirían otros para la misma compañía.

También fue productor artístico de Bluebell, y trabajó con muchos artistas italianos y extranjeros, entre ellos Carmen Villani, Claudio Lippi, I Nuovi Angeli, La Nuova Gente, Filipponio, Maurizio Piccoli, Sal Da Vinci, Mario Rosini, Santo & Johnny, Frankie Avalon, Joe Damiano, Al Martino, Vikki Carr y Gino Vannelli.

Se dedicó además a la actividad de compositor para otros cantantes. Algunas de las canciones que escribió son Ma Ci Pensi (para Mina), Il Primo Bacio che Darò (para Gigliola Cinquetti) y, para Orietta Berti, Solo Tu, que con la interpretación de Cliff Richard (All My Love) se convirtió en un éxito internacional con más de 15 millones de ejemplares vendidos.

En 1972, Federico Monti se convirtió en el director general del grupo editorial de música ligera de Dischi Ricordi, cargo que mantendría durante unos 15 años. Desde 1972 hasta 1975 también fue director artístico y asistente de la dirección general de Polydor Italia.

Federico Monti Arduini debe su fama sobre todo a los trabajos producidos con el pseudónimo de Il Guardiano del Faro, en los que se basaba en el uso del sintetizador moog, con un estilo particular entre la producción clásica y el pop instrumental elegante. Se hizo muy famoso en 1972 con la canción Il gabbiano infelice, versión de la canción Amazing Grace que en octubre consiguió el número 3 del Top 10 italiano.

En 1973 escribió, basándose en el texto de Lubiak (pseudónimo de Felice Piccarreda) una de las canciones más notables del dúo Wess & Dori Ghezzi: Tu nella mia vita, que participó en el Festival de San Remo de ese mismo año. La canción se clasificó en el sexto puesto, pero fue la primera en ventas.

En 1975, Il Guardiano del Faro ganó el certamen Un disco per l'estate con la pieza que él mismo había compuesto y que sería su mayor éxito en España: Amore grande, amore libero, con la que además obtendría la posición n.º 1 durante diversos meses en las clasificaciones de discos de 33 y 45 r.p.m. más vendidos. En el mismo año, compuso la música de la película homónima, dirigida por Luigi Perelli y estrenada en 1976.

Ese año, 1976, Federico Monti Arduini fundó la FMA, casa discográfica cuyo nombre es el acrónimo de sus iniciales. También ese año, compuso la música de la película La orca con la dirección de Eriprando Visconti. El tema conductor fue su canción Male d'amore.

Otras canciones conocidas pero de menor éxito entre el público son Papillon (1973), Amore tra le dita (1976) y Domani (1977).

Cabe mencionar además el álbum Oasis, de 1978, que contiene canciones como Non una corda al cuore, Disco divina, Oasis, Immenso mare immenso amore.

A principios de los años ochenta participó como invitado fijo a la transmisión televisiva Blitz por Gianni Minà, contribuyó como autor televisivo y después como presentador con su verdadero nombre a otros programas de la televisión nacional, como Il Sabato y Blu Domenica, y al programa de variedades eróticas Il cappello sulle ventitré, transmitido por Rai 2.

En junio de 1996, Monti Arduini fundó la casa discográfica y editorial Cafè Concerto, con la que produjo trabajos de muchos artistas, entre los cuales se encontraba Mario Rosini, ganador del segundo premio del Festival di Sanremo 2004 con la canción Sei la vita mia, que publicó varios CD para la etiqueta: Volare in alto, Cercando te, Be My Love, All By Myself).

En el 2008, apareció en la transmisión de I migliori anni, presentada por Carlo Conti, interpretando Amore grande, amore libero.

Notas

Enlaces externos

Cantantes masculinos de Italia
Tecladistas de Italia
Cantautores de Italia
Productores discográficos de Italia
Nacidos en Milán

Il Guardiano del Faro


210433 Ullithiele este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
210433 Ullithiele este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Calar Alto de Felix Hormuth. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,90 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 3,1° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 210001-211000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

210433 Ullithiele


හේමසිරි ධනවත ලියනගේ (උපත 1942 දෙසැම්බර් 25), යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙකි. ඔහු "තට්ටු ගෙවල්" සහ "තාත්තා" ටෙලි නාට්‍යවල සහ "සංක්‍රාන්ති", "ස්තුති නැවත එන්න" සහ "මධුර චාරිකා" චිත්‍රපටවල නාට්‍යමය චරිත සඳහා ප්‍රසිද්ධය.

පෞද්ගලික ජීවිතය
හේමසිරි ලියනගේ 1942 දෙසැම්බර් 25 වැනිදා බුලත්සිංහල නාහල්ල ගමේදී සහෝදර සහෝදරියන් හතර දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුලේ තුන්වැන්නා ලෙස උපත ලැබීය. ඔහුට වැඩිමහල් සහෝදරයෙක්, වැඩිමහල් සහෝදරියක් සහ බාල සහෝදරයෙක් සිටී. ඔහු හොරණ විද්‍යාරතන විද්‍යාලයෙන් අධ්‍යාපනය සම්පූර්ණ කළේය. ඔහු විවාහ වී සිටින්නේ ඥාති සහෝදරියක් වන කුසුමා ලියනගේ සමඟයි. ඇය ද විශ්‍රාමික ගුරුවරියකි.

ඔවුන් දෙදෙනාට සෞම්‍ය, සමන්, ආලෝක සහ ඉන්ද්‍රචාප යන පුතුන් සිව්දෙනෙකි. වැඩිමහල් පුත්‍රයා සෞම්‍ය ලියනගේ සම්මානිත නළුවෙක් සහ කථිකාචාර්යවරයෙක් ලෙස සේවය කරයි. දෙවැනි පුතා සමන් කලාකරුවෙකි. තුන්වැනි පුතා ආලෝක ලියනගේ වෛද්‍යවරයෙකි. 2016 දික්කසාද වන තෙක් ඔහු විවාහ වී සිටියේ ජැක්සන් ඇන්තනිගේ දියණිය වූ මාධවී වත්සලා සමඟය. බාල පුතා ඉන්ද්‍රචාප ලියනගේ ගායකයෙක් වන අතර ඔහු විවාහ වී සිටින්නේ සෙසු නිළි සමනලී ෆොන්සේකා සමඟය.

වෘත්තීය ජීවිතය
ඔහු 1964 දී කැලණිය විශ්ව විද්‍යාලයට තෝරාගෙන කලා උපාධියක් ලබා ගත්තේය. ඔහු ජාතික නාට්‍ය සංස්ථාව නමින් විශ්වවිද්‍යාලය තුළ නාට්‍ය සංවිධානය ගොඩනැගුවේය. උපාධිය ලැබීමෙන් පසු ඔහු හොරණ විද්‍යාරතන විද්‍යාලයේ ඉගැන්වීමට පටන් ගත්තේය. ඔහු උසස් පෙළ සිසුන්ට ආර්ථික විද්‍යාව ඉගැන්වූ අතර අතිරේක විෂයයක් ලෙස නාට්‍ය ඉගැන්වීය. 1967 වසරේ වේදිකාගත වූ ''කනකොක් සුදා'' වැනි වේදිකා නාට්‍යවල නාට්‍ය රචකයකු සහ නිෂ්පාදකවරයකු ලෙස නාට්‍ය ජීවිතය ආරම්භ කළ ඔහු එම නාට්‍යයේ ද ප්‍රධාන නළුවා ලෙසින් කටයුතු කළේය. ඉන්පසු රෝහණ බැද්දගේ නිෂ්පාදනය කළ ''බලල් හස්තය'' නාට්‍යයේ රඟපෑවා. ඔහු පාසලේ සිටියදීම 1969 වසරේ නාඩගම් හේවත් සුදු ඈත පාසේ වේදිකා නාට්‍යය නිෂ්පාදනය කළේය.එම නාට්‍ය අන්තර් පාසල් නාට්‍ය තරගයේ දෙවැනි ස්ථානය ආන්දෝලනයක් ඇතිකර ගත්තේය. 1975 දී ලියනගේ නරියා සහ කේජු නාට්‍යය නිෂ්පාදනය කළ අතර 1975 විජය නන්දසිරි සහ හේමසිරිට ජාතික නාට්‍ය උළෙලේදී හොඳම නිෂ්පාදනය සහ හොඳම සංගීතය සඳහා සම්මාන පිරිනැමිණි. ඔහුගේ අවසන් වේදිකා නාට්‍ය නිෂ්පාදනය වූයේ 1982 වසරේ වේදිකාගත වූ චිත්‍රාගේ පේ‍්‍රම කතාව ය. 1980 දී රට තුළ දේශපාලන ආරවුල් හේතුවෙන් ඔහුට රැකියාව අහිමි විය.

ඔහු සිනමා ජීවිතය ආරම්භ කළේ 1983 සිරි කුලරත්න විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද නිළියකට පෙම් කළෙමි චිත්‍රපටියෙනි. අනෙකුත් කැපී පෙනෙන සිනමාව පැමිණෙන්නේ අස්වැසුම, සංක්‍රාන්ති, ස්තුති නැවත එන්න, මධුර චාරිකා සහ සංසාරේ දඩයක්කාරයා හරහායි.

සම්මාන

රයිගම් ටෙලීස්

|-
|| 2018 ||| සිනමාවට දායක වීම || විශේෂ උපහාරය  ||

References

External links

මාධ්‍යයට මාව වටින්නේ නැතුව ඇති

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
[ප්‍රවර්ගය:සිංහල ජනයා]]

හේමසිරි ලියනගේ


Ong Teng Cheong  (; 22 January 1936 – 8 February 2002) was a Singaporean statesman, architect and union leader who was the fifth president of Singapore between 1993 and 1999. He was the first president to be directly elected in a popular vote in Singapore's history after winning the 1993 presidential election.

Prior to his presidency, he was a member of the governing People's Action Party (PAP). Ong served as Chairman of the PAP between 1981 and 1993, after Toh Chin Chye stepped down from the position in 1981. He was the Member of Parliament (MP) for Kim Keat SMC between 1972 and 1991 and the Kim Keat division of Toa Payoh GRC between 1991 and 1993, when the constituency was absorbed into the GRC. His ministerial positions include Minister for Communications between 1978 and 1981, Minister for Labour between 1981 and 1983, and Deputy Prime Minister between 1985 and 1993.

During his tenure in Parliament, Ong was known for being the main advocate behind the construction of an extensive rail network in the country, known as the Mass Rapid Transit (MRT), the largest construction project in Singapore's history.

In 1993, Ong resigned from the PAP and his ministerial positions to contest in the 1993 presidential election, winning 58.7% of the vote. Ong was nicknamed the "People's President". He was sworn on 1 September 1993 as the fifth president of Singapore.

He decided not to seek for a re-election in the 1999 presidential election. His term ended & had officially retired on 1 September 1999. He was succeeded by S. R. Nathan on the following day.  Ong died in his sleep from lymphoma at the Singapore General Hospital on 8 February 2002, at the age of 66.

Early life and education
Born to Ong Keng Wee and Chung Lai Heng on 22 January 1936 in Singapore, Ong was the second of five children from a middle-class family. His English-educated father Ong Keng Wee, felt that the Chinese language was important if one ever want to become successful in business at the time and thus sent all of his children to Chinese-medium schools.

Ong graduated with distinctions from The Chinese High School in 1955. Having received a Chinese-language education, Ong saw little opportunity for advancing his studies in the University of Malaya, as English was the university's language medium.

In 1956, with the help of his father's friends, Ong ventured abroad. Those years were to shape both his beliefs and passions. Ong studied architecture at the University of Adelaide along with his childhood sweetheart and future wife, Ling Siew May. Both Ong and Ling met each other during a Christmas party while they were still studying in secondary school.

In 1965, Ong received a Colombo Plan scholarship to pursue a master's degree in urban planning at the University of Liverpool and graduated in 1967.

Career
Upon graduation, Ong worked as an architect in Adelaide, Australia, and married Ling in 1963. Ong and his wife occasionally recite Chinese poetry and verses they learnt during their younger days.

In 1967, Ong joined the Ministry of National Development (MND) as a town planner. After four years of civil service, Ong resigned in 1971, and started his own architectural firm, Ong & Ong Architects & Town Planners, with his wife.

Political career

MP and Minister
Ong's political career spanned 21 years. He was a Member of Parliament (MP), Cabinet minister and Deputy Prime Minister, before he resigned to become the first elected President of Singapore in 1993.

Ong's political beginnings started when he got involved in the grassroots activities in Seletar and was then introduced to Prime Minister Lee Kuan Yew. The People's Action Party (PAP) subsequently fielded him as a PAP candidate contesting in Kim Keat SMC during the 1972 general election.

Mass Rapid Transit (MRT)

His first political appointment came just three years later when he was appointed Senior Minister of State for Communications. At that time, he was notable for pushing for an extensive rail network in the country, now known as the Mass Rapid Transit (MRT), the largest construction project in Singapore's history. During his tenure as Minister for Communications, Ong continued to be a proponent and advocate of the MRT system, often coming at odds with his fellow political colleagues who were against such an idea. He was subsequently appointed Second Deputy Prime Minister in 1985.

The origins of the MRT was first derived from a forecast by the country's planners back in 1967 which stated the need for a rail-based urban transport system by 1992. However, opposition from the government on the feasibility of the MRT from prominent ministers, among them Finance Minister Goh Keng Swee and Trade and Industry Minister Tony Tan, nearly shuttered the programme due to financial grounds and concerns of jobs saturation in the construction industry.

Following a debate on whether a bus-only system would be more cost-effective, Ong came to the conclusion that an all-bus system would be inadequate, as it would have to compete for road space in a land-scarce country. Ong was an architect and town planner by training and through his perseverance and dedication became the main figure behind the initial construction of the system. Ong and other pro-rail advocates eventually won the argument, with the MRT being green-lit in May 1982.

Secretary-General of the NTUC

Replacing Lim Chee Onn
In 1983, Ong succeeded Lim Chee Onn as Secretary-General of the National Trades Union Congress (NTUC). Historically, the non-communist trade unions, led by the NTUC, have had a "uniquely cosy relationship" with the PAP government in "a tripartite system" and were key political allies to the PAP's securing of power in the 1960s. Though in 1982, Lim Chee Onn, still the secretary-general, had "proclaimed effusive[ly]" that the "PAP and the NTUC came from the same mother—the struggle with the communists and the colonialists," the relations between the unions and the government had become more strained by the 1980s.

Older grassroots union leaders had been excluded from decisions in the top NTUC leadership, which, by the analysis of Michael Barr, had come to be dominated by de facto appointed PAP technocrats foreign to the grassroots labour movement. Lee Kuan Yew felt that Lim, although his "protégé", was not "progressing well" in the "process of meshing in the [elite] scholars and the professionals with the rank-and-file union leaders" in NTUC, causing "increasing disquiet" among the grassroots union leaders. Lim himself had been preceded by Devan Nair, founder of the NTUC and a well-known democratic socialist member of the PAP's Old Guards, and Phey Yew Kok, a powerful union leader who was instrumental in convincing Chinese unions to join the NTUC during the 1970s, but had been forced to resign in 1980 and fled the country in a corruption scandal.

However, the leadership style of Lim and other newer top NTUC leaders had increasingly alienated elements of the union grassroots. The United Workers of Petroleum Industry (UWPI) and NTUC Triennal Delegates' Conference publicly opposed the government's attempts to make house unions the norm, to the political chagrin of Lee Kuan Yew.

In an open letter, Lee Kuan Yew informed Lim that he would leave the NTUC to "take charge of a Government ministry" and that "Ong Teng Cheong [will] take over from you as secretary general".

According to Barr, though the position of Secretary-General is "routinely occupied by members of Cabinet", Ong "stood out": Ong was Minister for Labor, Chairman of the PAP and "regarded as a potential successor to Lee Kuan Yew".

Implicit pact with unions
Ong made many grounds in repairing the strained relationship between the unions and the government where Lim had failed. After a few months as secretary-general, "he confronted the rebellious leadership of UWPI" where "they quickly reversed their opposition to house unions", and in 1985 the Triennial Delegates Conference endorsed the government's push for house unions. Barr writes, "Ong had a mastery of institutional power".

Although striking was prohibited and trade unions were barred from negotiating such matters as promotion, transfer, employment, dismissal, retrenchment, and reinstatement, issues that "accounted for most earlier labour disputes", the government generally provided measures for workers' safety and welfare since the 1960s and serious union disputes, with employers were almost always handled through the Industrial Arbitration Court, which had powers of both binding arbitration and voluntary mediation. However, the grassroots leaders in the unions had become increasingly worried about their marginalisation in Singapore politics. Peter Vincent, President of the NTUC from 1980 to 1984, stated that PAP technocrats should "remain in advisory positions [in the NTUC] until they have gained the respect of the union movement". In response, Ong "increased the levels of consultation with his colleagues in the NTUC" and "reversed the trend of excluding grassroots leaders from the upper reaches of the NTUC".

Ong was also a ferocious union activist, "working actively and forcefully in the interests of the unions in a way that Lim had never seen to do" and "stretch[ing] union activism to the very limits of that which would be tolerated by the government"; Barr argues that this activism would have been impossible to tolerate had anyone else less trusted than Ong had been charge of the NTUC. In the implicit pact, the unions would, in return, co-operate with the "government's core industrial relations strategies".

In January 1986, Ong sanctioned a strike in the shipping industry, the first for about a decade in Singapore, believing it was necessary as "[the] management were taking advantage of the workers". However, he did not inform the Cabinet beforehand out of fear that the Cabinet would prevent him from going ahead with the strike. Ong recalled in a 2000 interview in Asiaweek: "Some of them were angry with me about that... the Minister for Trade and Industry was very angry, his officers were upset. They had calls from America, asking what happened to Singapore?" Minister for Trade and Industry Tony Tan, vigorously opposed Ong Teng Cheong's decision to sanction the strike, being concerned with investors' reactions to a perceived deterioration of labour relations or an impact on foreign direct investment needed for jobs creation. Ong Teng Cheong viewed the strike as a success: "I had the job to do... [the strike] only lasted two days. All the issues were settled. It showed the management was just trying to pull a fast one."

According to Barr, Ong justified his commitment "in Confucian terms" in a "notion akin to noblesse oblige".

Demonstration at the United States Embassy
As Secretary-General of the NTUC, Ong also organised a 4,000-strong demonstration at the United States Embassy in protest against the United States First Secretary E. Mason Hendrickson's encouragement of dissident lawyers to stand for election against the PAP.

Presidency
Ong became Singapore's first elected president in 1993 and was ex officio appointed Chancellor of the National University of Singapore and the Nanyang Technological University.

Ong's presidency was marked by many charitable projects—the largest of which is the President's Star Charity, an annual event initiated by Ong. It has benefited many charities, arts groups and youth organisations. Ong stepped down as president at the age of 63.

Ong ran for the presidency under the PAP's endorsement. He ran against Chua Kim Yeow, former Accountant-General, for the office. A total of 1,756,517 votes were polled. Ong received 952,513 votes while Chua had 670,358 votes despite the former having a higher public exposure and a much more active campaign than Chua.

However, soon after his election to the presidency in 1993, Ong was tangled in a dispute over the access of information regarding Singapore's financial reserves. The government said it would take 56-man-years to produce a dollar-and-cents value of the immovable assets. Ong discussed this with the accountant-general and the auditor-general and eventually conceded that the government could easily declare all of its properties, a list that took a few months to produce. Even then, the list was not complete; it took the government a total of three years to produce the information that Ong requested.

In an interview with Asiaweek six months after stepping down from the presidency, Ong indicated that he had asked for the audit based on the principle that as an elected president, he was bound to protect the national reserves, and the only way of doing so would be to know what reserves—both liquid cash and assets—the government owned.

In the last year of his presidency, Ong found out, through the newspapers, that the government aimed to submit a bill to Parliament to sell the Post Office Savings Bank to The Development Bank of Singapore Limited. The POSB was a government statutory board whose reserves were under the president's protection; the move according to Ong, was procedurally inappropriate and did not regard Ong's significance as the guardian of the reserves; he had to call and inform the government of this oversight. Still, the sale proceeded, and The Development Bank of Singapore Limited still owns the Post Office Savings Bank.

Ong was appointed as Honorary Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George (GCMG) by Queen Elizabeth II of the United Kingdom in 1998.

Ong decided not to run for a second term as president in 1999 partially because of the death of his wife. He was succeeded by S. R. Nathan. In his farewell speech on 30 August 1999, he stated

Death
Ong died in his sleep from lymphoma on 8 February 2002, at the age of 66,  at the Singapore General Hospital at about 8:15pm Singapore Standard Time (UTC+08:00) after he had been discharged from hospital a few days earlier.

Prior to his death, Ong had asked to be cremated and for the ashes to be placed at Mandai Columbarium with those of ordinary citizens instead of Kranji State Cemetery, where late dignitaries are usually buried. Despite being a former President, Ong was given a "state-assisted funeral", but not an actual state funeral. In a reply to Leong Sze Hian by the Prime Minister's Press Secretary, Chen Hwai Liang said that the decision to offer a state funeral lies with the prime minister and his Cabinet, after which they would take the family's wishes into consideration.

As a mark of respect, state flags at all government buildings were flown at half-mast, including the Istana, on 11 February instead of on 12 February, the day of Ong's funeral, to avoid state flags being flown at half-mast on the first day of Chinese New Year.

Legacy
Ong was also known as "The People's President", as he was the first president to be directly elected by Singaporeans.

The Ong Teng Cheong Professorship in Music was launched by National University of Singapore on 2 October 2002.

The Ong Teng Cheong Student Activities and Leadership Training Centre was opened in his alma mater Hwa Chong Institution on 21 March 2007.

The Singapore Institute of Labour Studies, which opened in 1990, was renamed the Ong Teng Cheong Institute of Labour Studies in March 2002. It was later renamed as the Ong Teng Cheong Labour Leadership Institute.

In August 2017, a mountain located in south eastern Kazakhstan near the Kyrgyz border, was named Ong Teng Cheong peak.

Notes and references

External links

 Ong Teng Cheong – In Memory of Singapore's first Elected President, Mr. Ong Teng Cheong (1936–2002)
 In Memoriam of Ong Teng Cheong  – ChannelNewsAsia

1936 births
2002 deaths
Alumni of the University of Liverpool
Deaths from cancer in Singapore
Deaths from lymphoma
Honorary Knights Grand Cross of the Order of St Michael and St George
Hwa Chong Institution alumni
Members of the Cabinet of Singapore
Members of the Parliament of Singapore
People's Action Party politicians
Singaporean politicians of Chinese descent
Presidents of Singapore
Singaporean agnostics
Singaporean architects
Singaporean art patrons
Singaporean people of Hokkien descent
University of Adelaide alumni
Singaporean trade unionists
Deputy Prime Ministers of Singapore
Communications ministers of Singapore
Ministers for Labour of Singapore

Ong Teng Cheong


In the Slavic religious tradition, Domovoy (, literally "[the one] of the household"; also spelled Domovoi, Domovoj, and known as ,  (Domovik),  (Domovyk) and  (Damavik) is the household spirit of a given kin. They are deified progenitors, that is to say the fountainhead ancestors of the kin. According to the Russian folklorist E. G. Kagarov, the Domovoy is a personification of the supreme Rod in the microcosm of kinship. Sometimes he has a female counterpart, Domania, the goddess of the household, though he is most often a single god. The Domovoy expresses himself as a number of other spirits of the household in its different functions.

Etymology and belief
The term Domovoy comes from the Indo-European root *dom, which is shared by many words in the semantic field of "abode", "domain" in the Indo-European languages (cf. Latin domus, "house"). The Domovoy have been compared to the Roman Di Penates, the genii of the family. Helmold ( 1120–1177), in his Chronica Slavorum, alluded to the widespread worship of penates among the Elbe Slavs. In the Chronica Boemorum of Cosmas of Prague ( 1045–1125) it is written that Czech, one of the three mythical forefathers of the Slavs, brought the statues of the penates on his shoulders to the new country, and, resting on the mountain of the Rzip, said to his fellows:

The Domovoy are believed to protect the well-being of a kin in any of its aspects. They are very protective towards the children and the animals of the house, constantly looking after them. These gods are often represented as fighting with one another, to protect and make grow the welfare of their kin. In such warfare, the Domovoy of the eventual winner family is believed to take possession of the household of the vanquished rivals.

They are believed to share the joys and the sorrows of the family, and to be able to forebode and warn about future events, such as the imminent death of a kindred person, plagues, wars or other calamities which threaten the welfare of the kin. The Domovoy become angry and reveal their demonic aspect if the family is corrupted by bad behaviour and language. In this case, the god may even quit and leave the kin unprotected against illness and calamity.

Also, the tradition of Russian people "Sitting on the lane" which means spending a few minutes in silence sitting down before a long journey is connected with the Domovoy. According to the legend, the Domovoy does not like to be alone. Otherwise, he can hide or take things belonging to the owners of the house. Thus, the owners are trying to deceive the Domovoy, pretending that they are not going to leave their place of residence for a long time.

Iconography and worship

The Domovoy is usually represented as an old, grey-haired man with flashing eyes. He may manifest in the form of animals, such as cats, dogs or bears, but also as the master of the house or a departed ancestor of the given family, sometimes provided with a tail and little horns. In some traditions the Domovoy are symbolised as snakes. Household gods were represented by the Slavs as statuettes, made of clay or stone, which were placed in niches near the house's door, and later on the mantelpieces above the ovens. They were attired in the distinct costume of the tribe to which the kin belonged.

Sacrifices in honour of the Domovoy are practised to make him participate in the life of the kin, and to appease and reconcile him in the case of anger. These include the offering of what is left of the evening meal, or, in cases of great anger, the sacrifice of a cock at midnight and the sprinkling of the nooks and corners of the common hall or the courtyard with the animal's blood. Otherwise, a slice of bread strewn with salt and wrapped in a white cloth is offered in the hall or the courtyard while the members of the kin bow towards the four directions reciting prayers to the Domovoy.

The Domovoy is believed to be somehow connected with the house building itself, so sacrifices are also practised when a family moved to a newly built house to invite the god to inhabit it. In this case, a hen and the first slice of bread cut for the first dinner in the new house are offered to the god and buried in the courtyard, reciting the formula:

Similar rituals are practised to invite a Domovoy to transfer from one house to another, and to welcome him.

Other household deities
Other household gods, or expressions of the Domovoy, are:
 Dvorovoy – tutelary deity of the courtyard
 Bannik – "Bath Spirit", the tutelary deity of the private or public bathhouses, who corresponds to the Komi Pyvsiansa
 Ovinnik (Belarusian: Joŭnik) – "Threshing Barn Spirit"
 Prigirstitis – known for his fine hearing
 Krimba – household goddess among the Bohemians
 The lizard-shaped Giwoitis

Alternative naming

Some English-speaking authors interpret the name domovoy as "house elf".

The Slavic languages and their local forms have variations of the term Domovoy and alternative names to describe the household god, including:

 Děd, Dĕdek, Děduška (names of this form convey the concept of "grandfather", Czech)
 Did, Didko, Diduch, Domovyk (Ukrainian)
 Damavik (Belarusian)
 Dedek, Djadek
 Šetek, Šotek (Czech)
 Skřítek (Czech)
 Škrata, Škriatok (Slovak)
 Škrat, Škratek (Slovenian)
 Skrzatek, Skrzat, Skrzot (Polish)
 Chozyain, Chozyainuško (Russian) (meaning literally "master" and "little master")
 Stopan (Bulgarian)
 Domovníček, Hospodáříček (Czech)
 Domaći (Croatian)
 Zmek, Smok, Ćmok (snake form)

The female counterpart Domania can appear as:

 Domovikha ()
 Damavukha ()
 Kikimora
 Marukha
 Volossatka

Domovoy may also have a proper name:

 Zhiharko (), used in northern governorates of Russia
 Adamiy (), used in Russian zagovory
Dedushko Domovedushko ()
 Romanushko (; diminutive of the name Roman)
 Otamanushko ()

In zagovory, his wife may have a proper name as well:

 Adamushka ()
 Domanushka (; derived from the name Domna and from the noun дом)
 Serafimushka ()

Gallery of household deities

See also
 Ancestor worship
 Hob (folklore) Anglo-Scots household spirit
 Deities of Slavic religion
 Household deity
 Huldufolk
 Slavic paganism
 Slavic Native Faith

Explanatory notes

References

Citations

General and cited sources

External links

Slavic gods
Slavic paganism
Slavic tutelary deities
Slavic household deities

Domovoy


El UWA World Trios Championship es un campeonato de lucha libre profesional defendido en tríos creado por la empresa mexicana Universal Wrestling Association, donde fue usado hasta su cierre en 1995.

Después del cierre de UWA, el título estuvo inactivo por años hasta ser revivido en Toryumon. Después del cierre de la principal sucursal, Toryumon Japan, por la idea de su director Yoshihiro Asai, los luchadores de esta marca crearon Dragon Gate, abandonando el campeonato y creando un cinturón nuevo, el Dragon Gate Open the Triangle Gate Championship. Desde entonces el UWA World Trios Championship circuló por Pro Wrestling El Dorado y Toryumon Mexico, acabando en Dramatic Dream Team, donde los últimos campeones fueron Harashima, Toru Owashi y Yukihiro Abe.En 30 de agosto de 2015 fue anunciado que los títulos seríam reactivados por  Wrestle-1.

Historia

Mayor cantidad de reinados

En tríos
 5 veces: Los Vilianos
 3 veces: Crazy MAX
 2 veces: Tokyo Gurentai, Jackets

Individualmente
 6 veces: Negro Navarro y El Signo
 4 veces: CIMA y SUWA
 3 veces: Susumu Yokosuka, Don Fuji, Dragon Kid, Toru Owashi, Hikaru Sato y NOSAWA Rongai.
 2 veces: Kenichiro Arai, Condotti Shuji, YASSHI, Milano Collection A.T., YOSSINO, Ryo Saito, Darkness Dragon, Brahman Shu, Brahman Kei, Takuya Sugawara, FUJITA, MAZADA, Jiro Kuroshio, Seiki Yoshioka y Yasufumi Nakanoue

Referencias

Campeonatos de lucha libre profesional
Campeonatos en tríos de lucha libre profesional

UWA World Trios Championship


Binghamiopsis, monotipski rod crvenih algi iz porodice Lomentariaceae, dio reda Rhodymeniales. Jedina vrsta je B. caespitosa, morska alga uz obale Kalifornije i Meksika. Tipski lokalitet je Cypress Pt. u okrugu Monterey u Kaliforniji.

Izvori

Lomentariaceae

Binghamiopsis


Glenea bankoi é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrita por Garreau em 2011.

Referências

Borneo catalog 2005

bankoi
Coleópteros descritos em 2011

Glenea bankoi


Kaygusuz Abdal (d. 1341 - ö. 1444 ) Asıl adı "Alaeddin Gaybi" olan ve Abdal Musa'nın Güney Azerbaycan'ın Hoy şehrinden birlikte geldiği dervişlerinden bir Alevî-Bektaşî halk ozanı ve Türkmen şairi.

Yaşamı
Hayatı hakkındaki bilgiler ölümünden tahminen bir buçuk asır sonra kaleme alınmış olan anonim menakıbnamesiyle diğer eserlerindeki ipuçları üzerinden yapılan yorumlara dayanmaktadır. Menakıbnameye göre Alanya sancağı beyinin oğludur ve adı Gaybi'dir. Minbername adlı eserindeki, "Aşık olsam adım tembel Alayi" mısrasındaki Alayi kelimesinden hareketle gerçek adının Alaeddin olduğu tahmin edilmiştir.<ref name=":0"
Kendisi aptaldan gelir

Dedesinin Alaeddin bin Yusuf babasının ise Alaiye Begi Hüsameddin Mahmud olduğu rivayetten öteye geçmemektedir. Hacı Bektaş-ı Veli'den sonra Bektaşîlik tarikâtının başına geçen Abdal Musa'ya bağlanarak tasavvuf yoluna girdi. Kaygusuz Abdal, Bektaşî erkannâmesi üzerinde bazı düzenlemeler yaparak Bektaşîliğin ilk "erkannâmesini" hazırladı. Böylece Bektaşîlik Tarikatı'nın ilk "tüzük yapıcısı" "Kaygusuz Abdal" olmuş oldu. Mısır'a giderek Bektaşîliği yaymaya çalıştı ve orada öldü.

Edebî üslûbu
Didaktik türdeki eserlerinde açık ve yalın bir dil kullandı. Nükteli ve iğneli bir üslubu vardır. Alevî-Bektaşî Türk şiir geleneğini sürdürdü. Bazı şiirlerinde Yunus Emre'nin etkileri görülür.

Eserleri
 Divân
 Sarây-nâme
 Minber-nâme
 Dil-güsâ
 Gevher-nâme
 Budala-nâme
 Mesnevi
 Muglâta-nâme (Kitab-ı miğlate)
 Esrâr-i Hurûf
 Vücûd-nâme

Kaynakça

 Prof. Dr. Abdurrahman Güzel, Kaygusuz Abdal, Ankara 1981
 "Türk Halk Şiiri", Asım Bezirci, Say Yayınları, 1993

Mutasavvıflar
Bektaşilik
Alevi ozanları
1341 doğumlular
1444 yılında ölenler
Türkçe eser veren şairler
Türk Aleviler

Kaygusuz Abdal


اسم الفعل هو كلمة مبنية تدل على معنى الفعل، وتعمل عمله، ولا تقبل علاماته.

أمثلة على ذلك
 صه عن بذيء الكلام أي اسكت عن بذيء الكلام.
 حذار أن تهلك نفسك أي احذر أن تهلك نفسك.
 رويدك إذا تكلمت أي تمهل إذا تكلمت.

وكل أسماء الأفعال تستخدم بصيغة واحدة، للمفرد والمثنى والجمع، والمذكر والمؤنث إلا إذا اتصل اسم الفعل بكاف الخطاب (إذا كان أصله شبه جملة)، فإن هذه الكاف تتغير، تبعاً لتغير المخاطب. ويعمل اسم الفعل عمل فعله من رفع فاعل، ونصب مفعول به.

أقسام اسم الفعل من حيث الصيغة
 اسم فعل مرتجل.
 اسم فعل منقول.
 اسم فعل معدول.

أقسام اسم الفعل من حيث الزمن
 اسم فعل ماضي.
 اسم فعل مضارع.
 اسم فعل أمر.

من حيث الصيغة

اسم فعل مرتجل
اسم فعل مرتجل هو كلمة وضعت من أول أمرها للدلالة على معنى الفعل أي أنها في الأصل منذ ابتداعها اسم فعل. مثل: هيهات، وأف، وصه.بمعنى آخر ما سمع عن العرب في الماضي مثل:صه حين يتكلم من هو أكبر منك كلمه صه هنا كان يقولها العرب فوضعت كما هي

اسم فعل منقول
وهو كلمة في الأصل دالة على معنى آخر، مثل: " عليك " بمعنى " الزم ". فالجار والمجرور " عليك " نقلت إلى اسم فعل أمر بمعنى " الزم ". مثل: عليك بكذا. أي: الزم كذا أو تمسك به.

ويكون اسم الفعل منقولاً عن:
 الجار والمجرور: مثل: "إليك عني " ، فإليك وهي في الأصل جار ومجرور نقلت إلى اسم الفعل بمعنى: ابتعد
 الظرف: مثل: أمامك بمعنى " تقدم ".
 المصدر:
 حرف تنبيه: مثل " ها ". نحو: ها الكتاب. أي: خذه.

اسم فعل معدول (اسم فعل قياسي)
وهو نوع قياسي من اسم الفعل، يمكن صوغه في كل وقت على وزن (فَعَالِ) بمعنى افعل. ولا يصاغ إلا من الفعل الثلاثي المتصرف التام. وشذ مجيئه من مزيد الثلاثي و وشذ صوغه من الرباعي. بعض الأمثلة: حذار بمعنى احذر، نعاء بمعنى انع، نزال بمعنى انزل، تارك بمعنى اترك، سماع بمعنى اسمع، دفاع بمعنى ادفع، ضراب بمعنى اضرب، كتاب بمعنى اكتب، نزاف بمعنى انزف أو استخرج، نظار بمعنى انظر أو انتظر، شراب بعنى اشرب، مناع بمعنى امنع، دارك بمعنى أدرك، بدار بمعنى بادر أو أسرع، قرقار بمعنى قرقر.

من حيث الزمن

اسم فعل ماضي
وهو كل اسم فعل يدل على الفعل الماضي، ولا يقبل علامة من علاماته كتاء الفاعل، أو تاء التأنيث.
مثل:سرعان بمعنى أسرع، وشتان بمعنى بعد، و بطآن بمعنى بِطُؤَ.

وقد تزاد "ما" أو "ما بين" بعد شتان. نحو: شتان ما خالد ومحمد أو شتان ما بين الجد والهزل. ويجوز عدم زيادتها.

اسم فعل مضارع
هو اسم الفعل الدال على الفعل المضارع ، ولا يقبل علامة من علاماته، كـ " لم " الجازمة ، " والسين، وسوف ". مثل: "آه" ، و"أواه" بمعنى "أتوجع": آه من قيدك أدمى يدي.

اسم فعل أمر
وهو الذي يدل على معنى فعل الأمر، ولا يقبل علامة من علاماته، كياء المخاطبة، أو نون التوكيد.
ومنه: آمين بمعنى استمع، وإيه بمعنى زد، وصه بمعنى اسكت، وعلينا انهاء العمل.

أقسام اسم الفعل من حيث التنوين
تنقسم أسماء الأفعال إلى:
 قسم لا يستعمل إلا منونا، وهو كلمة "واها" مثل: واها لجرأتك علي!
 قسم غير منون على كل الأحوال، وهو وزن (فعال) مثل: تراك، وذهاب، وسماع وحذار.
 أما القسم الثالث فإنه جائز التنوين. يستعمل بلا تنوين، فيكون معرفا، كما يستعمل منونا، فيكون نكرة. وذلك مثل: صه، ومه، وإيه، وأف. ومعنى التعريف والتنكير فيها أنك إذا قلت لمحدثك مثلا "صه" بلا تنوين فمعناه: اسكت عن حديثك هذا، مثل: صه فقد حضر أبي. أما إذا قلت "صه"، بالتنوين، فمعناه: اسكت عن كل حديث، مثل: صه إذا ارتقى الخطيب المنبر يوم الجمعة.

أمثلة

قَدْ-------> يكفي

تَيْدَ--------->تمهل

بَسَّ --------->اصمت

مراجع
 شرح ابن عقيل (ج2)
 التذكرة في قواعد اللغة العربية لمحمد الباشا.
 الجامعة الإسلامية بالمدينة المنورة: النحو والصرف
  كتاب الكفاف قواعد اللغة العربية

نحو عربي

اسم فعل


A lista de bens tombados de Juiz de Fora reúne itens do patrimônio cultural e histórico de Juiz de Fora. Os atos de tombamento municipal foram realizados pela Fundação Cultural Alfredo Ferreira Lage (FUNALFA). Os tombamentos estaduais foram realizados pelo Instituto Estadual do Patrimônio Histórico e Artístico de Minas Gerais (IEPHA/MG) que está vinculado à Secretaria de Estado de Cultura de Minas Gerais.

Dentre os patrimônios tombados está o Cine-Theatro Central, sendo projetado pelo arquiteto Raphael Arcuri e concluído em 1929. Apesar de sua estrutura ser voltada para o teatro com o palco idealizado para apresentações de orquestras, óperas e balés, na década de 1930 com a popularização do cinema o edifício passou a funcionar também como cinema, desde então, tornando-se Cine-Theatro. A edificação é também reconhecida pelo IPHAN, no contexto de preservação do patrimônio cultural e histórico brasileiro.

∑ 147 items.

Cultura de Juiz de Fora
Listas de Juiz de Fora
Patrimônio histórico de Minas Gerais
Listas de patrimônio do Brasil

Lista de bens tombados em Juiz de Fora


Harri Säteri (Toijala, 29 de dezembro de 1989) é um jogador de hóquei no gelo finlandês. Atualmente joga como goleiro pelo Sibir Novosibirsk da Kontinental Hockey League (KHL).

A primeira temporada completa de Säteri no nível sênior foi 2008-09, quando jogou em 22 partidas pelo Tappara na SM-liiga. Ele foi selecionado em 106º no geral no Draft de 2008 da National Hockey League pelo San Jose Sharks. Nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 em Pequim, conquistou a medalha de ouro no torneio masculino.

Jogadores de hóquei no gelo olímpicos da Finlândia
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Jogadores de hóquei no gelo nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022
Campeões olímpicos da Finlândia

Harri Säteri