Vino, Țepeș! este un maxi-single al formației Phoenix, apărut la data de 16 octombrie 2014 și distribuit la concertul organizat în Berăria H din București. Acest material promoțional, alături de concertul menționat, au prefațat apariția albumului Vino, Țepeș! din luna decembrie. Maxi-single-ul cuprinde trei piese în variante demo, ale căror versiuni finale apar pe album. Discul a fost reeditat în 2017, cu ocazia aniversării a 55 de ani de activitate a formației.

Piese
 Vino, Țepeș!
 Pașa Hassan
 Bucovina

Muzică: Nicu Covaci (1, 2); popular, aranjament Nicu Covaci (3)
Versuri: Nicu Covaci (1); adaptare după George Coșbuc (2); Constantin Mandicevschi (3)

Observație: Piesa "Bucovina" (3) este trecută eronat pe coperta albumului ca având text popular.

Componența formației
 Nicolae Covaci – chitară, vocal
 Costin Adam – vocal
 Dan Albu – chitară, voce
 Sergiu Corbu Boldor – vioară
 Volker Vaessen – chitară bas
 Dzidek Marcinkiewicz – claviaturi
 Flavius Hosu – baterie

Cu participarea specială a lui Aurelian Dincă Balaurul (Trooper) – chitară.

Note

Bibliografie
 Covaci, Nicolae. Phoenix: Giudecata înțelepților, Editura Integral, București, 2014. ISBN 978-973-8209-53-4

Legături externe
 Pagina albumului Vino, Țepeș! (maxi-single) pe site-ul Discogs.com

Albume muzicale Phoenix
Discuri EP din 2014
Albume rock

Vino, Țepeș! (maxi-single)


Zoran (Zorislav) Pleše (Zagreb, 23. srpnja 1937.), hrvatski akademski slikar, grafičar, ilustrator i restaurator.

Životopis

Rođen je 23. srpnja 1937. godine u Zagrebu. Osnovnu, tadašnju pučku školu pohađa na Sigečici u Zagrebu. Nakon osnovne škole pohađa II. mušku gimnaziju do 4. razreda (do male mature). Školovanje nastavlja na Školi primijenjenih umjetnosti koju 1958. godine završava s odličnim uspjehom na smjeru Grafika. Iste godine upisuje Akademiju likovnih umjetnosti u Zagrebu gdje 1963. godine diplomira u klasi profesora Marijana Detonija. Poslijediplomski studij nastavlja kao redovni suradnik Majstorske radionice profesora Krste Hegedušića u vremenu od 1963. do 1968 godine, gdje redovito sudjeluje na izložbama. Član je HDLU-a od 1963. godine.

Živi i radi kao samostalni umjetnik u Zagrebu.

Stvaralaštvo

U svojim slikama i crtežima u duhu nadrealizma i nove figuracije destruira oblike i govori o egzistencijalnim dramama i sukobima (Satisfakcija, 1964.; Strah, 1969.; Homo eroticus, 1978.). U prizorima iz gradske svakodnevice oslobađa kolorit od zvučnih, ekspresivnih vrijednosti (Ekološka kataklizma, 1978.). U posljednje vrijeme slika i crta životinje (pse i konje), minuciozno oblikujući anatomiju (Grayhound, 1990.).

Bavio se restauratorskim radom na objektima i spomenicima kulture:

Radio je kao voditelj restauratorskih radova na obnovi Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu od 1967. – 1969.; kao voditelj na otkrivanju i čišćenju fresaka u velikoj dvorani u dvorcu Brezovica; na obnovi svodne slike u Stogradskoj vijećnici na Gornjem gradu u Zagrebu od 1970. do 1971.; na radovima na otkrivanju i zaštiti fresaka u žitnici u dvorcu obitelji Zrinskih i Frankopana u Ozlju; na otkrivanju fresaka u crkvici Svetog Lovre u Slavonskoj Požegi 1968.; na otkrivanju zidnih slika u zgradi u Petrinjskoj 12 u Zagrebu (Ženske kaznionice izgrađene 1850. godine, sada istražnom zatvoru).

Ilustrirao je i likovno opremio knjige i udžbenike:

Više izdanja "Školske knjige", Zagreb: "Kopnom, vodom i zrakom", saobraćajni odgoj za učenike 4. razreda osnovne škole, 1968.; "Istražujmo sami: Pokusi iz kemije za 7. razred osnovne škole", 1983., 1984., 1985.; "Opća i anorganska kemija", radni listovi za učenike škola 2. stupnja, 1980., 1983.; "Prehrana", udžbenik za VII. i VIII. razred osnovne škole za predmet Domaćinstvo, 1968., 1969. i 1972.; "Tehnologija mesa i mesnih prerađevina", udžbanik za učenike škola za kvalificirane radnike, 1968.; "Dvorane za fizičku kulturu", "Školska vježbališta i bazeni" i "Sportska oprema", 1971.; "Kemija", udžbenik za učenike srednjih škola, 1973., 1977., 1978. i 1979.

Izdanje "Edit", Rijeka: L'alimentazione - Economia domestica, 1971.

Izabrana djela Ivane Brlić-Mažuranić, Adele Milčinović i Zdenke Marković iz serije "Pet stoljeća hrvatske književnosti", knjiga 73; "Matica Hrvatska", Zagreb, 1968.; "Pjesme" iz serije "Pet stoljeća hrvatske književnosti", knjiga 67; "Zora", Zagreb, 1966.; Vladimir Serdar, "Životni kamen", "Mladost", Zagreb, 1967.; autor i izdavač povjesnice "Kaj je nekad bilo tu: Tradicija trgovanja u iličkoj Nami od 1879. do 1997.", 1997.

Bavio se grafičkim oblikovanjem i to za:

"Soko vazduhoplovna industrija", Mostar - dizajn prospekata aviona modela "Galeb" i "Jastreb"; Hrvatsko narodno kazalište u Zagrebu - dizajn programskih plakata, 1968.; Tvornica električnih žarulja "TEŽ", Zagreb - dizajn kartonske ambalaže kompletnog proizvodnog programa, 1959.; Tvornica košulja "Orljava", Požega - dizajn vrećica; autor dizajna promidžbene reklame (air move) s likom Zagija, maskote sportske manifestacije "Univerzijada '87." na pročelju iličke Name, 1987. Početkom 70-ih radi na idejnom rješenju i postavi velike izložbe povodom 10 godina toplinarstva u Hrvatskoj za tvrtku "TE-TO" Toplana Zagreb.

Od ULUH-a (HDLU-a) 1970. godine delegiran je, a od strane Republičkog fonda za unapređivanje kulturnih djelatnosti imenovan za člana Komisije za raspodjelu sredstava namijenjenih za adaptacije prostora ateliera umjetnika likovne i primijenjene umjetnosti. Tijekom 1970-ih vanjski je član Radničkog savjeta Muzeja grada Zagreba. Od 1971. do 1997. zaposlen je u Nami kao voditelj Odjela dekoracije, kasnije Odjela za unapređenje prodaje i propagande, te kao savjetnik komercijalnog direktora.

Izložbe
Sudjeluje na izložbama Majstorske radionice Krste Hegedušića 1964. godine u Zrenjaninu, Somboru i Rijeci, na XII. izložbi slikara Majstorske radionice Krste Hegedušića u Subotici, Zagrebu i Splitu, 1965. u Novom Sadu, 1966. u Beču, Dubrovniku, Zagrebu, Splitu i Bjelovaru, 1967. u Zagrebu, 1968. u Caracasu (Venezuela), Zagrebu, Splitu i Rijeci, 1969. u Zagrebu, 1970. u Bledu i Rijeci, 1971. u Zagrebu, 1977. u Đakovu, Vukovaru, Vinkovcima i Slikarskoj koloniji "Strmac 77" kod Novoj Gradiški.

Izlaže na žiriranim izložbama u zemlji i inozemstvu - 1963. godine u Beogradu, 1964. na "III. Bienalu mladih" u Rijeci, 1965. na "Zagrebačkom salonu" u Zagrebu, 1966. na izložbi "Mir, humanost i prijateljstvo među narodima" u Slovenj Gradecu, 1967. na "III. Trienalu jugoslavenske umjetnosti" u Beogradu, te na "Izložbi jugoslavenskog portreta" u Tuzli, 1968. na "Salonu mladih" u Zagrebu, 1969. na "Salonu mladih" u Rijeci, 1970. na "Zagrebačkom salonu" u Zagrebu, te na izložbi "Suvremena umjetnost Jugoslavije" povodom 1000 godina Kaira u Kairu, 1972. na izložbi "Nadrealizam & hrvatska likovna umjetnosti" u Zagrebu, 1974. na izložbi "Likovne teme danas" u Zagrebu, 1993. na izložbi "Grafička zbirka Akademije likovnih umjetnosti u Zagrebu", Gradski muzej Bjelovar u Bjelovaru, 1996. na izložbi "Animalističko slikarstvo: Izbor recentnog hrvatskog trenutka", Galerija Sveti Ivan Zelina u Zelini, 1999. na izložbi "Grafička zbirka Akademije likovnih umjetnosti u Zagrebu", Pučko otvoreno učilište u Krapini, te na izložbi "Erotika u umjetnosti u Splitu i Rijeci.

Samostalno je izlagao u Zagrebu 1968., 1978. i 1991. godine.

Sudjelovao je na brojnim studijskim putovanjima u Francuskoj, SSSR-u, Njemačkoj, Mađarskoj, Švicarskoj, Španjolskoj, Italiji i Austriji.

Nagrade i priznanja
Prva nagrada za grafiku na izložbi ALU Beograd 1963.; Nagrada i priznanje za suradnju i organizaciju na obnovi zgrade i realizaciji programa obnove u periodu od 1967. do 1969., Hrvatsko narodno kazalište u Zagrebu, 1969.; Zahvala za doprinos u razvoju Zavoda, Hrvatski restauratorski zavod, Zagreb, 1976.; u akciji Večernjeg lista - "Tražimo najljepšeg Zagija" - Prva nagrada za dizajn promidžbene reklame na pročelju iličke Name s likom Zagija (maskote sportskih studentskih igara "Univerzijada '87." u Zagrebu); Krizni štab Udruženja obrtnika Grada Zagreba 1992. godine dodjeljuje mu Zahvalu na doprinosu za osamostaljenje Republike Hrvatske; vodstvo organizacije Who Is Who In International Art sa sjedištem u Lausanni 1985. godine svrstava ga u najdinamičnije i najsposobnije suvremene umjetnike Jugoslavije i ustupa mu kolumnu za prezentaciju umjetničkih aktivnosti u sklopu izdanja za 86/87. godinu; izdavačka kuća Art Programme - Edition House iz Montreala 1976. godine upućuje mu poziv za participaciju u svom izdanju Enciklopecija svjetske moderne umjetnosti (The Encyclopaedia of World's Contemporary Art).

Kritike i recenzije
Josip Depolo, Vjesnik, 14. listopada 1963.

Izvrsni tehničar Zorislav (Zoran) Pleše preokupiran aktom, pokazuje zrelost i sigurnost u odnosu na problem materije i na koncepciju. Inspiriran starim gravurama (a u njegovo inspiraciji jasno su naglašeni nadrealistički akcenti), on u svojim grafikama donosi svježinu jednog ličnog pristupa koji svjedoči da je taj slikar već na putu vlastitog stila.

Radmila Matejčić, Novi list Rijeka, 11. rujna 1964.

Zorislav (Zoran) Pleše odlično poznaje zanatsku stranu slikarstva. Pojedine površine, obrađene poput detalja na slikama starih majstora, srazuju se s najbanalnijih isječcima iz novina, križaljkama i anonsama za stanove i u sukobu tih oprečnosti, starog polaganog življenja i mahnite svagdašnjice stvara se njegovo slikarstvo koje je dokaz savršeno svladane majstorske vještine i nostalgičan rastanak od klasičnog slikarstva.

Juraj Baldani, Radio Zagreb II. program - Dnevnik, 19. ožujka 1968.

Zoran Pleše rođen je prije 31-nu godinu u Zagrebu. Tu je završio školu za primijenjenu umjetnost, a diplomirao je na Akademiji likovnih umjetnosti. Postdiplomski studij nastavio je kao suradnik majstorske radionice slikara Krste Hegedušića. Izlagati je počeo prije 5 godina i od tad je sudjelovao na skupnim izložbama u zemlji i inozemstvu, a prošle godine jedan njegov rad uvršten je i u Treći trijenale likovnih umjetnosti Jugoslavije u Beogradu. Za svoj prvi samostalni nastup on je odabrao desetak platna i isto toliko crteža.

Osnov za razumijevanje Plešeova slikarstva leži u njegovim crtežima. Ciklus ženskih i muških aktova, iako sadrži sve bitne oznake realističkog sagledavanja modela, nosi u sebi i prve iskre destrukcije oblika. Nagon da se objekti sagledaju i s onih pogledu nedostupnih strana, uvjetovao je i osebujnost slikareva rukopisa. Realne forme na Plešeovim platnima dobivaju nove dimenzije, bilo da mijenjaju logičke odnose, bilo da zadržavaju za sliku bitne elemente, a ostale eliminiraju. Takva metoda komponiranja približila ga je automatizmu nadrealističke misli, ali ga je u nekim slučajevima odvela u vode simbolizma. Osim bojom, slikar se služi i kolažom i to osobito novinskom ornamentikom. Kao pandan tiskarskom slogu na nekim slikama postavljene su šare slobodnog rukopisa. Ipak, u biti Pleše se nije odvojio od ljudskog lika, iako je njegovo prisustvo zakamuflirao brojnim simbolima suvremenog života. U biti na svakom od njegovih platna pulsira uzburkani krvotok, a agresivnost rastočenih formi potpotencirana žestinom koja prenosi na gledaoca atmosferu nelagode i nesigurnosti.

Uskladiti formalni izgled slike s njezinom sadržajnošću - to je osobina kojom se priličan broj mladih slikara ne može baš pohvaliti. Plešeu je to ipak uspjelo. Istina, on se pri gradnji slike služio iskustvima nekih svojih starijih kolega, ali ta činjenica ipak ne umanjuje njegovu umješnost da tešku muzikalnost rastvorenih oblika usmjeri u pravcu izricanja duboko skrivene čovjekove intime. Jer kao što iza novinske matrice nedvojbeno egzistira živi organizam forme, tako i u košmaru što ih reflektiraju te halucinantne kompozicije stoji težnja ljudske psihe da se odupre nelogičnostima i opterećenostima što ih nameće suvremena civilizacija.

Josip Depolo, osvrt povodom samostalne izložbe, Oko - list za kulturu, 3. kolovoza 1978.

Zoran Pleše krenuo je zajedno s nekim slikarima svoje generacije prema novoj figuraciji, i to je bio svojevrsni odgovor na radikalizam avangarde. Ova uznemirena figuracija izrečena je kao protest protiv jednog novog dogmatizma i po tome je stekla status otpora. Poput većine novofigurativaca i Pleše je shvatio da su sva vrata prema povijesnom realizmu čvrsto zatvorena i da je potrebno o figuraciji razmišljati na novi način.

Više nije bilo povratka u idilične prostore, među blage i prisne ljude. Strah i neizvjesnost postali su čitava čovjekova sudbina. Ovo mračno saznanje otvaralo je samo put prema fantazmagoriji, jedini sadržaji postali su seks, nasilje i strah. To je bio deformirani svijet do vrha ispunjen jetkom ironijom. U ovoj oštroj klimi Pleše se održao zahvaljujući izvanrednom metjeu, bizarnoj fantaziji, stvaralačkoj temperaturi i sposobnosti da "literarno" misli na slikarski način.

Stanko Špoljarić, Hrvatski radio I. program - Likovna kultura, 15. ožujak 1991.

Na već održanoj izložbi "Nadrealizam i hrvatska likovna umjetnost", a prošlo je gotovo dvadeset godina, zamijećen je po osebujnosti izraza Zoran Pleše. No od tada kao da se izgubio, isuviše je rijetko bio prisutan da bi mogli pratiti njegov odnos prema svojevrsnoj varijanti verističkog nadrealizma, koji je koketirao s dalijevskim pristupom, no inventivnim rješenjima dao je osobni pečat, potenciran još pravim virtuozitetom ruke.

Poradi toga, izložba u galeriji "Zagreb" dočekana je s ne malim interesom. Ostao je Pleše vjeran figurativnom konceptu djela ne težeći ljepuškastoj formi, no pokazujući zavidnu mogućnost klasičnog vođenja linije stvarajući na svojim slikarsko crtačkim tvorbama posebno rasploženje - prisutno je seciranje života, osjećanje košmara, grča. Čovjek i životinje - motivi što se isprepliću, odaju sliku žrtve ili se ističe ljudska izgubljenost. U besmislenom trku oni su meta. Izvedba detalja i cjeline realistički je precizna, upravo vrišteći točna, da postaje oznakom stanja izvan svakodnevne osjetljivosti direktno razotkrivajući podsvijest pojedinca, rušeći neku uljuljanost u sigurnost. Priča, određena literarna nota kojom se služi i nije suviše složena, ali i s ostavljenim prostorom za intrigantno, nešto enigmatsko koje nije prevodivo po nekom ključu. Stvara napetost na površini neuobičajenim rasporedom, gigantizacijm pojedinog detalja, skraćenjima, probijanjem planova - sudarom prodora u dubinu i isticanja prvog plana. Sraz je prisutan i u odnosu spontanog, nervoznog poteza i marne, postupne razrade - skicozno nabačene forme i potankog analiziranja zasićenog oblika.

Ležerno, gotovo nekontrolirano ispunjavanje plohe i diciplina u organizaciji prizora. Suprotnosti pristupa ne narušavaju jedinstvenost scene već ističu dramatične preobrazbe, ostvaruju mnoštvo asocijacija na slici gdje se prožimaju preobrazbe, slojevi prošlosti i sadašnjosti. U Plešeovim djelima prisutna je i nota humornog, koja dolazi i do sardonskog - na neki način obrana od nelagoda i trauma vremena. Prividna banalnost teme tek je fasada gdje skidanjem te vanjske omotnice otkrivamo složenost, tragičnost, ali i traganje za smislom. U ovom slikarstvu iskrenom i istinitom bez poze. U ponekoj prenaglašenosti, više u funkciji sadržajnosti, no formalnih principa djela otkrivamo autora koji sretno i spretno povezuje suprotnosti izabranog načina, izgrađujući dosljedno takav vid figurativnog koji, istina, ima neke uzore, no više uzroke, no svježinom fantazije stvara prepoznatljiv stil, djelo koje nosi onu pravu temperaturu neizvjesnog - zatvoreno u sebi, no koje otvara mnoštvo pitanja.

Večernji list, 15. ožujak 1991., uz izložbu Zorana Pleše u galeriji "Zagreb"

Za Mozartovu godinu

U uistinu bogatom i više nego burnom životu zagrebačkih galerija nedavno nam je zapela za oko jedna, vrlo zanimljiva izložba još zanimljivijeg autora, postavljena u trešnjevačkoj galeriji "Zagreb". Premda je svojedobno sam sebi zacrtao da u rodnome gradu neće izlagati češće nego jednom u deset godina, zagrebački akademski slikar Zoran Pleše, đak prof. Marijana Detonija i postdiplomac iz Majstorske radionice Krste Hegedušića, na veliko je zadovoljstvo publike prekršio to pravilo. Od 1963. godine, kada je na Bienalu ALU u Beogradu odnio prvu nagradu za grafiku, pa sve do 1977. izlagao je vrlo često, uglavnom na skupnim izložbama, a u Zagrebu se samostalno predstavio samo dvaput. Posljednji put njegovo je slikarstvo (a posebno crtež) viđen 1978. godine.

A da ova treća zagrebačka izložba nije došla "preuranjeno", pokazalo je i 13 za tu prigodu izabranih radova, od kojih su samo tri (ulja na platnu) dosad viđena, i to na njegovu poznatu temu ekologije, dok je deset crteža izbor iz autorove produkcije u posljednje tri godine. Među njima se, kao posebni segment njegova crtačkog djela, ističe "Grayhound" - pas s brojem 23, "biće" - kako kaže Marina Baričević u predgovoru kataloga izložbe - "kanda izišlo iz neke mitologije". Jer upravo te životinje, s vrlo izraženom anatomijom, u umjetnikovoj viziji svijeta i čovjeka simboliziraju svu požudu za silovitostima koje čovjeka čine životinjom, personifikaciju našeg doba...

Tim, crtački uzorno pedantnim i dorađenim tematskim preokupacijama Zorana Pleše dodali bismo i najnovije - glazbala, violinu i čelo, simbole rekvijema za otuđenost i izgubljeno vrijeme. Slikar ne krije inspiraciju - godina Mozarta, ali ovaj put za vrijeme koje nije izgubljeno.

Galerija

Izvori

Vanjske poveznice
 Enciklopedija hrvatske umjetnosti, Leksikografski zavod Miroslava Krleže, 1995-1996.

Hrvatski slikari
Hrvatski grafičari
Životopisi, Zagreb
Slikarstvo

Zoran Pleše


Terminologia Anatomica (TA) යනු human anatomic terminology සඳහා වන  අන්තර්ජාතික සම්මතයකි. 1998 දී නිකුත් වූ එය Federative Committee on Anatomical Terminology (FCAT) සහ International Federation of Associations of Anatomists (IFAA) එක්ව ගොඩනගන ලද්දකි.  මෙමගින් පෙර පැවති සම්මතය වන  Nomina Anatomica supersede කරයි.

ආශ්‍රිත
 Terminologia Embryologica
 Foundational Model of Anatomy
 International Morphological Terminology

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

 Terminologia Anatomica on FIPAT site
 Terminología Anatómica en español, inglés y latín (Ed. Panamericana, versión oficial, aunque incompleta de forma gratuita).
 Japanese site at Keio University (Translation )
 Terminologia Anatomica available as an off-line outline file
 Understanding Anatomical Latin, explaining common medical/anatomical forms

Human anatomy
Anatomical terminology

Terminologia Anatomica


Le palais abbatial de Remiremont est un bâtiment situé à Remiremont dans le département français des Vosges dans la région historique et culturelle de Lorraine.

L'ensemble des façades et toitures ; sol de la cour ; sol du jardin et sol du passage jusqu'aux murs de l'église est protégé en tant que monument historique depuis leur inscription par arrêté du .

Localisation
Le palais abbatial de Remiremont se trouve au centre du quartier canonial, ensemble architectural bâti sous la prestigieuse abbaye de Remiremont, dont on peut voir encore aujourd'hui des maisons des chanoinesses, le portail de l'ancien hôpital Sainte-Béatrix et le palais abbatial qui abrite l'hôtel de ville.

Il est accolé à l'église Notre-Dame de Remiremont, ancienne église Saint-Pierre ou église capitulaire.

Histoire

Fondation de l'abbaye au Saint-Mont et installation à Remiremont
Vers 620, sur le mont escarpé Habendum, le noble Romaric seigneur des lieux et le moine Amé venus de l'abbaye de Luxeuil, plantèrent la croix et établirent des tabernacles de paix, ouvrirent un asile à la prière, à la pénitence et au travail. Ils fondèrent alors l'abbaye du Saint-Mont. À leur appel, une communauté de femmes se constitua vers 620, dédiée à la vie contemplative dans l'âpre solitude de la montagne vosgienne. Elles furent partagées en sept bandes de douze moniales chacune et réparties dans les sept oratoires qui, en outre de l'église du sommet, avaient été construits parmi les rochers des pentes. Elles constituèrent la plus ancienne des abbayes féminines rurales d'Austrasie.
En 818, le monastère féminin quitta le Saint-Mont, en raison de son développement important et des conditions de vie difficiles sur cette montagne. La date du 15 mai, jour de la Pentecôte 870, peut être adoptée pour la première translation solennelle de la communauté et des reliques.

C'est sous les Carolingiens que se place un évènement de grande importance dans l'histoire du monastère avec la première translation solennelle de la communauté et des reliques dans la plaine. Ce changement de résidence s'explique par le désir des religieuses de trouver dans la plaine une demeure moins escarpée, moins exposée aux intempéries et assurant plus de confort.
La seconde translation serait due à l'invasion des Magyars qui, à la fin du  et au commencement du , ravagèrent la Lorraine par plusieurs invasions successives. Vers l'an 910, quand ils s'approchèrent de Remiremont, les religieuses se sauvèrent avec les reliques de leurs fondateurs et cherchèrent refuge sur la montagne d'Habend où s'élevait encore, dans l'abandon, le monastère primitif.

Entre l'an 950 et l'an 1000, après que les Magyars eurent repassé le Rhin et mirent enfin un terme a leurs campagnes de ravages, le monastère se réédifia dans la vallée de la Moselle à l'abri des crues, sur l'emplacement de la future ville de Romarici Mons (la montagne de Romaric) qui devint Remiremont.

L'empereur du Saint-Empire et les évêques de Toul participèrent au rétablissement du monastère sur la rive gauche de la Moselle et à l'érection d'une église. Au mois de septembre 1049, mettant à profit le séjour du pape Léon IX à Toul, l'abbesse Oda de Luxembourg alla le supplier de venir à Remiremont consacrer l'église. Cette béatification et la consécration des autels eurent lieu en 1050, lors du second voyage de Léon IX en Lorraine. Le pape accorda, à cette occasion, plusieurs privilèges au monastère et l'exempta de la juridiction épiscopale.
Rattaché au Saint-Empire romain germanique, Remiremont avec le territoire qui en dépendait, devint comté et fit partie de la Haute-Lorraine ou Mosellane. Les ducs bénéficiaires reçurent l'investiture de ce comté, de la main des empereurs associés au monastère de Remiremont, par un droit de partage ou d'accompagnement. Pour abriter les droits temporels de sa maison contre les convoitises des seigneurs, l'abbesse Gisèle alla trouver, en Italie, l'empereur Henri IV et obtint de lui, à Mantoue, le 4 des calendes d'octobre (28 septembre) 1070, un diplôme plaçant l'église de Remiremont sous sa protection immédiate.

Premier hôtel abbatial
La plus ancienne mention rencontrée de l'hôtel abbatial de Remiremont se trouve aux archives des Vosges dans des lettres écrites en 1384 par Mesdames Jeanne de Choiseuil et Marguerite de Watronville, chanoinesses de Remiremont, à Guillaume, cardinal du titre de Saint-Étienne du Mont-Célius, légat du Saint-Siège. Les chanoinesses demandent une absolution ad cautelam « au cas qu'elles ayent encouru une excommunication pour avoir enfermé dans l'enclos de la place derrière leur maison, deux maisons de trente pieds de large que leurs prédécesseresses avaient acquises pour l'augmentation de leurs prébendes, lesquelles deux maisons ayant été brûlées, l'hôtel abbatial et l'église en avaient grandement été endommagés. ».

Les dépendances de l'hôtel abbatial durent être agrandies par Renée de Dinteville. Un acte capitulaire de 1568 cède en effet à cette abbesse, pour y construire une maison, un terrain touchant à la maison abbatiale, où passaient les processions le jour de Pâques.

Second hôtel abbatial

L'habitation abbatiale tombait en ruines quand, en 1616, Catherine de Lorraine la fit reconstruire entièrement. Voici la description du nouvel hôtel, telle que nous le trouvons dans un manuscrit de l'abbé Pierre Gabriel Louis Didelot : « Sa façade donnait sur la rue des Prêtres ; une aile de ce bâtiment était adossée au midi à quelques maisons du Chapitre ; il n'avait qu'un seul étage ; à sa porte d'entrée, il y avait un grand escalier de l'abbesse qui conduisait dans les appartements du haut. D'un côté de ce palais, le receveur avait son logement et Madame l'Abbesse occupait l'autre côté. On y voyait une grande salle où se tenait le plaid-le-maire et les autres assemblées pour les affaires du Chapitre. Le palais était richement meublé et parqueté. » Ailleurs Didelot dit que cet hôtel était « une maison carrée, basse et sans goût. ». Catherine de Lorraine protégea la ville lors de la terrible guerre de Trente Ans.

Le violent tremblement de terre qui, dans la nuit du 11 mai au , vers deux heures du matin, se fit sentir dans toute la Lorraine et même jusqu'à Paris. Ce fut dans les montagnes des Vosges et surtout à Remiremont que les secousses sismiques furent le plus terribles. Toute la ville chancela ; de profondes crevasses entrouvrirent le sol, notamment à la côte Maldoyenne ; plusieurs maisons et édifices furent détruits ; l'église capitulaire, l'église paroissiale, l'abbaye furent grandement endommagées. Pris de panique, les chanoinesses et les habitants abandonnèrent la cité et allèrent camper, sous des tentes, pendant plusieurs jours, dans la prairie aux bords de la Moselle.
Dix ans après, en 1692, le feu faillit achever, pour l'hôtel abbatial, l'œuvre de destruction commencée par le tremblement de terre. Un incendie se déclara dans le logement des archives, mais fut heureusement arrêté à temps. L'abbesse Dorothée Rhingraff de Salm s'occupa des restaurations urgentes nécessitées par la secousse de 1682.

Le tremblement de terre de 1682, en même temps qu'il avait ébranlé l'église et l'hôtel abbatial, avait aussi précipité la ruine d'un vieil édifice contigu, dont l'origine remontait à l'établissement du monastère dans la plaine : l'ancien hôpital. Les travaux du nouvel hôpital construit au pied du Calvaire, qui fut appelé Sainte-Béatrix, du nom de sa fondatrice, furent terminés vers 1724 et les services y furent installés aussitôt. En 1727, le cardinal de Rohan, évêque de Strasbourg, grand aumônier de France, délégué par le pape Benoît XIII comme visiteur apostolique du Chapitre de Remiremont, se rendit au nouvel hôpital. Il autorisa la démolition des les bâtiments de l'ancien hôpital, mise aux enchères le 10 mars 1730 et les travaux en durèrent 148 jours. Le terrain fut réuni à l'hôtel abbatial.

Hôtel abbatial actuel
Le duc Léopold Ier de Lorraine avait imprimé le mouvement de reconstruction lorrain du  que le duc Stanislas Leszczynski poursuivit et amplifia. En 1742, le Chapitre de Remiremont fit faire une restauration considérable de son église et vint au secours de plusieurs autres édifices religieux de ses domaines. C'est à cette époque que le Bain des Dames de Plombières fut reconstruit entre 1733 et 1736 puis rénové entre 1752 et 1758 pour devenir le Bain Stanislas.

En 1738, Anne-Charlotte de Lorraine, fille du duc Léopold, abbesse de Remiremont tout juste nommée, fit faire d'importantes réparations à l'hôtel abbatial.
La vétusté de ce palais était si grande en 1750, dit Didelot, qu'on ne pouvait plus l'habiter sans courir de grands dangers : les murs, retenus par des clefs sans nombre, étaient fendus de toutes parts depuis le tremblement de terre de 1682 ; ils surplombaient en plusieurs endroits ; tout menaçait d'une ruine prochaine.
De ses deniers et avec l'assistance de ses frères : François, devenu Roi des Romains en 1745, mais surtout Charles Alexandre de Lorraine, capitaine-général des Pays-Bas autrichiens plus tard Grand maître de l'ordre Teutonique, Anne-Charlotte de Lorraine voulut rebâtir l'abbatiale selon le goût du jour et dans de royales proportions. Durival dans sa Description de la Lorraine et du Barrois et Didelot disent que ce fut sur les dessins de l'architecte Jean Gauthier que fut rebâti le palais abbatial ; Guinot dans son Étude historique sur l'Abbaye de Remiremont donne la même indication.
Didelot prétend que le Palais abbatial fut, par les soins d'Anne-Charlotte, réédifié sur les dessins du sieur Jean Gauthier. Dans son ouvrage Remiremont. Les saints, le chapitre, la Révolution, il indique au sujet de la reconstruction de l'édifice que « L'ouvrage fut confié à un nommé Levrier dont le fils était chanoine de Remiremont. ».
Selon le projet de distribution du Palais Abbatial de Remiremont, « On ne trouvera pas, dans ce projet, toute l'étendue qu'il faudroit, l'emplacement ne le permet pas. C'est un milieu entre un Palais et un Hôtel. ».
Les plans prévoyaient l'utilisation de l'emplacement de l'ancien hôpital. Leur réalisation nécessitait de plus la disparition des Chapelles de Saint-Remy et de Saint-Michel pour l'établissement de la nouvelle chapelle abbatiale et la démolition de la maison de prébendes de Madame Marie-Thérèse de Saint-Mauris. Le 4 mai 1752, quand on démolit l'ancienne chapelle abbatiale, on trouva les tombeaux d'Agnès de Salin, de Barbe de Salin, de Marguerite d'Haraucourt et le cœur de Renée de Dinteville, abbesses de Remiremont. C'est en extrayant les fondements de la chapelle, qu'on découvrit le cercueil en pierre d'Engibald, fondateur du Prieuré d'Hérival au commencement du .

L'édifice qui fut élevé se composait de deux grands corps de logis reliés par un bâtiment central au côté méridional du chevet de l'église. Cet édifice en forme d'éventail prenait, jour sur une place, un jardin et une cour. La surface couverte par les bâtiments était d'environ .
La façade méridionale était peut-être façade principale comme aspect monumental, mais il n'en allait pas ainsi de l'entrée puisque de ce côté s'étendait un jardin appelé Jardin des Olives enclos d'un mur ; celui-ci n'était percé que d'une petite porte s'ouvrant sur la rue des Prêtres.

Voici la description qu'en donne Didelot : « Tout annonçait, dans ce palais, la grandeur et la magnificence soit qu'on le considérât à l'extérieur soit dans l'intérieur. Son entrée principale qui est au midi surmontée d'un superbe frontispice orné de la thiare. Deux ailes s'étendent l'une vers la porte de l'église, et l'autre est parallèle avec la rue ; une belle balustrade en fer travaillé avec goût, ferme l'entrée d'une cour (C'était la cour d'honneur, qui, À l'ouest du Palais, précédait la véritable entrée principale. Celle-ci était couronnée par un fronton au tympan décoré d'armoiries sculptées. Au-dessus de chaque baie de la façade ouest se remarquaient des clefs, style de l'époque, avec, décorations à la fresque représentant alternativement l'alérion, la croix de Lorraine et la fleur de lys.) qui est au devant du palais. La frise de la façade du midi était ornée, avant la Révolution, des médaillons des ducs de Lorraine, d'un travail recherché mais ils ont disparu en 1790 par l'ordre de Nicolas Durand, malheureusement maire de Remiremont en ce temps.
L'intérieur du palais offrait de superbes appartements qui, du temps de nos vénérables abbesses, étaient brillants et riches en meubles. Le grand salon surtout était admirable ; une galerie ornée d'une superbe balustre (balustrade) où l'on voyait de distance en distance les écussons d'une dame, régnait en haut tout autour de la salle ; on voyait au fond un grand fourneau de faïence artistement travaillé. Ce salon était parqueté, comme les autres, en marbre. Il était éclairé par de grandes fenêtres donnant sur un parterre dont les délices étaient réfléchies par les grandes fenêtres qui régnaient de l'autre côté de la salle et dont les carreaux étaient des miroirs. Les cuisines étaient situées dans les caves ». (Les sous-sols bien éclairés et aérés existent encore et, dans certaines salles souterraines, au-dessous du palais de justice, subsistent de vastes cheminées à manteau.).
Anne-Charlotte n'habita et ne vit même jamais le palais dû à sa munificence. Elle ne revint plus en effet à Remiremont depuis le court séjour qu'elle y fit, du 3 au , lorsqu'après la mort de sa mère, la duchesse douairière de Lorraine, elle se rendait auprès de ses frères, à Vienne et à Inspruck. À la mort de l'empereur François , elle se fixa à Mons dans les Pays-Bas autrichiens auprès de Charles Alexandre de Lorraine. Elle ne se désintéressait cependant pas du somptueux immeuble et devait, sans doute, se faire tenir exactement au courant de son état.

Quelques années plus tard, le palais fut occupé en partie par Marie Christine de Saxe, que la princesse Anne-Charlotte avait fait, par procuration adressée de Mons à sa lieutenante Madame de Saint-Mauris, appréhender et nommer sa coadjutrice. C'est lors de la prise de jouissance du palais abbatial par la princesse de Saxe qui y établit sa cour, que le sieur Levrier dessina le plan des bâtiments. L'arrivée en France de Marie-Christine, abandonnant la cour de Dresde, date de l'été de 1762 pendant lequel elle se rencontra à Plombières avec Mesdames Adélaïde et Victoire et le roi Stanislas Leszczynski duc de Lorraine. De Plombières, elle se rendit auprès de sa sœur la Dauphine à la cour de Versailles où bientôt Louis XV lui assura l'obtention de la coadjutorerie de Remiremont. Lors de son installation, Marie-Christine passa près de deux mois dans le palais abbatial

Deux graves incendies survinrent en 1778 puis 1779. Le premier eut lieu dans la nuit du 31 décembre 1778, allumé par la foudre. L'autre incendie eut lieu le . Christine de Saxe fit appel, pour la réparation de ces désastres, à la munificence du roi Louis XVI qui, en 1780, lui accorda un secours de  livres à toucher en plusieurs termes. Il fallut deux années pour reconstruire l'église où le Chapitre fit sa rentrée solennelle le . Pendant la durée des travaux, l'office des Dames fut célébré dans la chapelle abbatiale.

Lors du déclenchement de la Révolution française, les Dames de Remiremont venaient de renverser la vieille tour gothique de leur église capitulaire dont l'incendie du  avait aggravé l'état de délabrement, suite du tremblement de terre de 1682. Elles voulaient édifier un portail dorique.
Le , la secrète Madame Eve de Ferrette posa solennellement la première pierre de la nouvelle tour, en l'absence de l'abbesse Madame de Condé émigrée et de la doyenne Madame de Briey, gravement malade. Une longue inscription latine fut gravée sur une plaque de bronze. Le portail fut élevé jusqu'au premier étage. suppression du Chapitre arrêta les travaux. En 1804, M. Félix, maire de Remiremont fit construire la tour telle qu'elle est aujourd'hui avec le bulbe qui la surmonte.

Le palais abbatial vit se tenir, le jeudi , le dernier Plaid-de-Madame au cours duquel la lieutenante de l'abbesse choisit, comme maire, Nicolas Durand, présenté par les habitants. Ce dernier maire abbatial fut le seul de l'Ancien Régime, à Remiremont, qui ne reçut pas, un genou en terre, l'investiture de ses fonctions.

Jusqu'à la Révolution française, il y eut à Remiremont, sans compter les chapelles, deux grandes églises : l'église Saint-Pierre ou église capitulaire et l'église Notre-Dame ou église paroissiale. La première, comme église de couvent fut fermée le  et devint paroissiale en 1791. Après avoir servi de temple de la Raison, puis de magasin à fourrages. Cette église fut rendue au culte catholique par délibération du conseil municipal du 27 pluviôse an IX. Elle est encore aujourd'hui église paroissiale. La deuxième église fut église de la paroisse de Remiremont jusqu'en 1791. Elle était petite, très ancienne et avait été primitivement, croit-on, église conventuelle au temps de la régularité monastique. Cet édifice s'élevait sur une partie de l'emplacement occupé aujourd'hui par le Square des Écoles. Il fut vendu en 1793 puis démoli en partie à l'exception de la tour qui subsista, jusqu'en 1803, avec beffroi et horloge, au milieu du cimetière. L'horloge fut reléguée dans les combles de l'Abbaye jusqu'en 1809, époque où le conseil municipal de Remiremont en fit hommage à la commune de Fresse-sur-Moselle.

Le palais abbatial et l'église furent ravagés lors de la guerre franco-allemande pendant l'occupation par un incendie déclenché par les soldats Prussiens dans la nuit du 28 au , entièrement réhabilités sous la Troisième République après le départ des troupes d'occupation intervenu en 1873.

Architecture
Le palais abbatial de Remiremont actuel fut construit par Anne-Charlotte de Lorraine, abbesse de l'abbaye de Remiremont entre 1738 et 1773. Elle confia les travaux au grand architecte nancéien Jean Nicolas Jeannesson, architecte de l'église Saint-Sébastien de Nancy. Les travaux du somptueux palais abbatial durèrent 4 ans de 1752 à 1756.

Le palais abbatial de Remiremont présente un style architectural classique unique comprenant façades distinctes :
 la façade en forme d'éventail donnant sur le jardin privatif de l'abbesse appelé jardin des Olives ;
 la façade servant d'entrée donnant sur la place de l'Abbaye qui fut entièrement remaniée après la Révolution française et présente un style tout à fait unique en hommage aux campagnes napoléoniennes ;
 la façade qui s'ouvre sur la place de Mesdames où l'on peut apercevoir une belle cour pavée et une ancienne glacière qui permettait de garder les aliments des chanoinesses au frais. Victime d'un grand incendie en 1871, elle fût entièrement réhabilitée.

Il est composé de deux étages comprenant des salles richement décorées avec de grandes hauteurs sous plafond et de hautes fenêtres. Des combles sont aménagés sous le toit.

Au niveau du style architectural, le palais abbatial de Remiremont se rapproche du château de Lunéville, demeure des ducs de Lorraine.

Le palais abbatial de nos jours
Le palais abbatial de Remiremont accueille aujourd'hui l'hôtel de ville et les services administratifs de la mairie.

L'aile de la place de Mesdames accueillait le tribunal d'instance de Remiremont avant son regroupement avec celui d'Épinal au .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Église Notre-Dame de Remiremont
 Abbaye de Remiremont
 Abbaye du Saint-Mont
 Liste des monuments historiques du département des Vosges

Liens externes

 .
  G. Archives du chapitre de Remiremont (620-an IX) (Répertoire numérique détaillé établi par Francis de Chanteau, Guilmoto et Paul Chevreux, archivistes départementaux (1887-1897), complété et mis à jour par Isabelle Chave et Catherine Gouyon (2007), Archives départementales des Vosges)

Bibliographie

 Dom Augustin Calmet, « Des abbesses de Remiremont, chanoinesses », dans Histoire ecclésiastique et civile de Lorraine, qui comprend ce qui s'est passé de plus mémorable dans l' archevêché de Trèves, et dans les évêchés de Metz, Toul et Verdun, depuis l'entrée de Jules César dans les Gaules jusqu'à la mort de Charles V, duc de Lorraine, arrivée en 1690, chez Jean-Baptiste Cusson, Nancy, tome 3, 1728,  (lire en ligne)
 P. de Boureulle, « L'abbaye de Remiremont et Catherine de Lorraine », dans Bulletin de la Société philomatique vosgienne,  année, 1883-1884,  (lire en ligne)

Monument historique inscrit en 1965
Monument historique à Remiremont

Palais abbatial de Remiremont


قرطاج أَمِيلْكَار أحد أحياء مدينة قرطاج في تونس.

المصادر

قرطاج

قرطاج أميلكار


بلدية أ بوبرا دو كارامينيال ، هي إحدى بلديات مقاطعة لا كرونيا إحدى مقاطعات إسبانيا، والتي تقع في منطقة جليقية شمال غرب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 10.006 نسمة وفقًا لإحصائية سنة (2002).

أعلام
 خوسيه إغناسيو بيليتيرو

مراجع

بلديات قرجيطة
مجتمعات صيد في إسبانيا

أ بوبرا دو كارامينيال


Barón Grégoire de Mévius (16 de agosto de 1962) es un piloto de rally belga que ha competido en el Campeonato Mundial de Rally entre 1988 y 2001. Ha sido campeón del Campeonato de Producción en dos ocasiones: 1991 y 1992.

Referencias

Enlaces externos
 Gregoire de Mevius. ewrc-results.com.
 Gregoire de Mevius. rallybase.nl

Pilotos de rally de Bélgica
Pilotos del Campeonato Mundial de Rally

Grégoire de Mévius


An Schizostachyum funghomii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcclure. An Schizostachyum funghomii in nahilalakip ha genus nga Schizostachyum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Schizostachyum

Schizostachyum funghomii


عضلة القلب  أو (Myocardium) هي واحدة من ثلاثة أنواع من عضلات الفقاريات، مع اثنين آخرين وهما العضلات الهيكلية والعضلات الملساء. العضلة لا إرادية مخططة وتشكل النسيج الرئيسي لجدران القلب. تشكل عضلة القلب طبقة وسطية سميكة بين الطبقة الخارجية لجدار القلب (التامور) والطبقة الداخلية (الشغاف)، مع توفير الدم عبر الدورة الدموية التاجية. وهي تتألف من خلايا القلب العضلية الفردية (خلايا القلب العضلية) المرتبطة ببعضها عن طريق أقراص مقحمة، مغلفة بألياف الكولاجين وغيرها من المواد التي تشكل النسيج البيني خارج الخلية.

تنقبض عضلة القلب بطريقة مماثلة للعضلة الهيكلية، على الرغم من بعض الاختلافات الهامة. يؤدي التحفيز الكهربائي في شكل جهد فعل قلبي إلى إطلاق الكالسيوم من مخزن الكالسيوم الداخلي للخلية (الشبكة الهيولية العضلية). يؤدي ارتفاع الكالسيوم إلى انزلاق الخيوط العضلية للخلية عبر بعضها البعض في عملية تسمى انقباض عضلي.

أمراض عضلة القلب هي ذات أهمية كبيرة. وتشمل هذه الحالات التي تتسبب في تقييد جريان الدم في العضلات الذبحة الصدرية والنوبة القلبية، وأمراض عضلة القلب الأخرى المعروفة باسم اعتلال عضلة القلب.

بناء

تشريح وصفي
تشكل عضلة القلب الجزء الأكبر من القلب. جدار القلب هو بنية ثلاثية الطبقات بطبقة سميكة من عضلة القلب تقع بين الشغاف الداخلي والتامور الخارجي (المعروف أيضًا باسم التامور الحشوي). يبطِّن الشغاف الداخلي غرف القلب، ويغطي الصمامات القلبية، ويتصل بالبطانة الغشائية التي تبطن الأوعية الدموية التي تتصل بالقلب. على الجانب الخارجي من عضلة القلب، يوجد غشاء النخاب الذي يشكل جزءًا من التامور، الكيس الذي يحيط ويحمي ويشحم القلب.  داخل عضلة القلب هناك صفائح عديدة من خلايا عضلة القلب. يتم توجيه صفائح العضلات التي تلتف حول البطين الأيسر الأقرب إلى الشغاف بشكل عمودي إلى الأقرب من الغشاء. عندما تنقبض هذه الصفائح بطريقة منسقة، فإنها تسمح للبطين بالضغط في عدة اتجاهات في وقت واحد - طولياً (يصبح أقصر من القمة إلى القاعدة)، قطريًا (يصبح أضيق من جانب إلى آخر)، مع حركة التوائية (تشبه حركة عصر قطعة قماش مبللة) للضغط على أقصى كمية من الدم خارج القلب مع كل نبضة قلب.

يستهلك انقباض عضلة القلب الكثير من الطاقة، وبالتالي يتطلب تدفق مستمر للدم لتوفير الأكسجين والمواد المغذية. يصل الدم إلى عضلة القلب عن طريق الشرايين التاجية. تنشأ هذه من تفرعات الأبهر وتقع على السطح الخارجي أو النخابي للقلب. يتم بعد ذلك صرف الدم عن طريق الأوردة التاجية إلى الأذين الأيمن.

علم الأنسجة
عندما ينظر إليها تحت المجهر، تشبه عضلة القلب شكل جدار المنزل. يبني معظم الجدار بالطوب، وهم الخلايا العضلية القلبية الفردية في عضلة القلب. يُعرف الملاط الذي يحيط بالطوب باسم النسيج البيني خارج الخلية، الذي ينتجه خلايا داعمة تُعرف باسم الخلايا الليفية اليافعة. بنفس الطريقة التي تحتوي بها جدران المنزل على أسلاك كهربائية وسباكة، تحتوي عضلة القلب أيضًا على خلايا متخصصة لتوصيل الإشارات الكهربائية بسرعة (نظام التوصيل القلبي)، والأوعية الدموية لجلب العناصر الغذائية إلى خلايا العضلات والتخلص من النفايات (الشرايين التاجية والأوردة والشعيرات الدموية).

خلايا عضلة القلب
خلايا عضلة القلب هي الخلايا المنقبضة التي تسمح للقلب بالضخ. تحتاج كل خلية عضلية قلبية إلى الانقباض بالتنسيق مع الخلايا المجاورة لها للعمل على ضخ الدم بكفاءة من القلب، وإذا تعطل هذا التنسيق - على الرغم من انقباض الخلايا الفردية - قد لا يضخ القلب على الإطلاق، مثل ما قد يحدث أثناء ضربات القلب غير المنتظمة كالرجفان البطيني.

تحت المجهر، تكون خلايا عضلة القلب مستطيلة تقريبًا، حيث يتراوح حجمها بين 100 و 150 ميكرون في 30-40 ميكرون.  تضم خلايا عضلة القلب الفردية معًا عند نهاياتها بواسطة الأقراص المقحمة لتشكيل ألياف طويلة. تحتوي كل خلية على ألياف عضلية ليفية، وهي ألياف بروتينية متخصصة تمر عبر بعضها البعض. تنظم هذه في ساركوميرات، الوحدات الأساسية لانقباض خلايا العضلات. يعطي التنظيم المنتظم للألياف العضلية في الساركومير خلايا عضلة القلب شكل مخطط عندما تتم رؤيتها تحت المجهر، على غرار الهيكل العظمي والعضلات. تنجم هذه الاضطرابات عن شريط I أفتح يتكون أساسًا من بروتين يسمى الأكتين، وشريط A الأغمق يتكون أساسًا من الميوسين.

تحتوي عضلات القلب على نبيبات مستعرضة، أكياس من الغشاء الذي يمتد من السطح إلى داخل الخلية مما يساعد على تحسين كفاءة الانقباض. تحتوي غالبية هذه الخلايا على نواة واحدة فقط (على الرغم من أنها قد تحتوي على ما يصل إلى أربعة)، على عكس خلايا العضلات الهيكلية التي تحتوي عادة على العديد من النويات. تحتوي خلايا عضلة القلب على العديد من الميتوكوندريون التي توفر الطاقة اللازمة للخلية في شكل أدينوسين ثلاثي الفوسفات (ATP)، مما يجعلها شديدة المقاومة للتعب.

نبيبات مستعرضة

النبيبات المستعرضة هي نبيبات مجهرية تمتد من سطح الخلية إلى عمق الخلية. هي مستمرة مع غشاء الخلية، وتتكون من نفس الليبيد ثنائي الطبقة، وهي مفتوحة على سطح الخلية أمام السائل خارج الخلوي الذي يحيط بالخلية. تكون النبيبات المستعرضة في عضلة القلب أكبر وأوسع من تلك الموجودة في العضلات الهيكلية، ولكنها أقل في العدد. ينضمون معًا في وسط الخلية، ويمتدون داخل الخلية وعلى طولها كشبكة عرضية محورية. تقع بالقرب من مخزن الكالسيوم الداخلي للخلية (الشبكة الهيولية العضلية). هنا يزوج نبيب واحد مع جزء من الشبكة الهيولية تسمى صهريج طرفي في تركيبة تعرف باسم الثنائية.

تشمل وظائف النبيبات التائية النبضات الكهربائية المرسلة بسرعة والتي تُعرف باسم إمكانات الحركة من سطح الخلية إلى قلب الخلية، والمساعدة في تنظيم تركيز الكالسيوم داخل الخلية في عملية تُعرف باسم اقتران الإثارة-الانكماش.

الأقراص المقحمة

الملتحمات الخلوية القلبية هي عبارة عن شبكة من خلايا عضلية القلب متصلة ببعضها البعض عن طريق الأقراص المقربة التي تتيح الانتقال السريع للنبضات الكهربائية من خلال الشبكة، مما يتيح بانقباض منسق لعضلة القلب. هناك ملتحم أذيني وملتحام بطيني متصلين عبر ألياف وصل قلبية.  المقاومة الكهربائية من خلال الأقراص المقحمة منخفضة للغاية، مما يسمح بالانتشار الحر للأيونات. إن سهولة الحركة الأيونية على طول محاور ألياف عضلة القلب تجعل إمكانات الحركة قادرة على الانتقال من خلية عضلية قلبية إلى أخرى، وتواجه فقط مقاومة بسيطة. يطيع كل ملتحم قانون «الكل أو لا شيء» (إما تعطي الخلية العصبية استجابة قصوي أو لا تعطي استجابة مطلقًا).

الأقراص المقحمة هي عبارة عن هياكل معقدة تربط عضلات القلب الفردية بملتحم خلوي كهروكيميائي (على عكس العضلات الهيكلية، والتي تصبح خليوي متعدد الخلايا أثناء النمو الجنيني للثدييات). الأقراص هي المسؤولة أساسًا عن انتقال القوة أثناء انقباض العضلات. تتألف الأقراص المقربة من ثلاثة أنواع مختلفة من الوصلات الخلوية الخلوية: الخيوط الأكتينية الملتصقة بالوصلات، والرابطات الخيطية المتوسطة التي تلتصق بالجسيمات الرابطة، وموصلات فجوية. يسمحون جميعهم بإمكانية الحركة في الانتشار بين خلايا القلب عن طريق السماح بمرور الأيونات بين الخلايا، مما ينتج عنه استقطاب لعضلة القلب. ومع ذلك، فقد أظهرت الدراسات البيولوجية الشاملة والجزيئية الجديدة بشكل لا لبس فيه أن الأقراص المقربة تتألف معظمها من الوصلات الملتصقة من النوع المختلط المسماة مفصل مركب (pl. areae compositae) التي تمثل مزيجًا من بروتينات ديسموسومال ولفافة أدهارينز النموذجية (على عكس مختلف الظهارة) .  يناقش المؤلفون الأهمية البالغة لهذه النتائج لفهم اعتلال عضلة القلب الوراثي (مثل خلل تنسج البطين الأيمن المحدث لاضطراب النظم).

تحت المجهر الضوئي، تظهر الأقراص المقحمة كخطوط رفيعة عادة مصبوغة بلون داكن يقسم خلايا عضلة القلب المجاورة. تعمل الأقراص المقحمة بشكل عمودي على اتجاه ألياف العضلات. تحت المجهر الإلكتروني، يبدو مسار القرص المقحم أكثر تعقيدًا. عند التكبير المنخفض، قد يظهر هذا كهيكل كثيف للإلكترون معقد يطل على موقع الخط Z المحجب. عند التكبير العالي، يظهر مسار القرص المقحمة أكثر تعقيدًا، مع ظهور كل من المناطق الطولية والعرضية في المقطع الطولي.

الأرومات الليفية
الأرومات الليفية القلبية هي خلايا داعمة حيوية داخل عضلة القلب. إنها غير قادرة على توفير انقباضات قوية مثل خلايا القلب العضلية، ولكن بدلاً من ذلك هم المسؤولون إلى حد كبير عن إنشاء المصفوفة خارج الخلية والمحافظة عليها والتي تشكل الملاط الذي يتم فيه ضم أحجار عضلة القلب.  تلعب الخلايا الليفية دورًا مهمًا في الاستجابة للإصابة، مثل النوبة القلبية. بعد الإصابة، يمكن أن تصبح الخلايا الليفية نشطة وتتحول إلى myofibroblasts - الخلايا التي تظهر سلوكًا في مكان ما بين الخلايا الليفية (توليد المصفوفة خارج الخلية) والخلايا العضلية الملساء (القدرة على الانقباض). في هذه السعة، يمكن للأرومات الليفية إصلاح أي إصابة عن طريق إنشاء الكولاجين بينما تنقبض بلطف لسحب حواف المنطقة المصابة معًا.

الأرومات الليفية أصغر ولكنها أكثر عددًا من الخلايا العضلية القلبية، ويمكن ربط العديد من الأرومات الليفية بخلية عضلية في آن واحد. عند الالتصاق بخلية عضلية يمكن أن تؤثر على التيارات الكهربائية التي تمر عبر الغشاء السطحي للخلية العضلية، ويشار إليها في السياق على أنها مقترنة كهربائياً.  تشمل الأدوار الأخرى المحتملة للخلايا الليفية العزل الكهربائي لنظام التوصيل الكهربائي القلبي، والقدرة على التحول إلى أنواع أخرى من الخلايا بما في ذلك الخلايا العضلية القلبية والخلايا الشحمية.

المصفوفة خارج الخلية
واستنادًا إلى تشبيه عضلة القلب على أنها تشبه الجدار، فإن المصفوفة خارج الخلية هي الملاط الذي يحيط بالطوب العضلي القلبي والأرومات الليفية. تتكون المصفوفة من بروتينات مثل الكولاجين والإيلاستين إلى جانب السكاريد (سلاسل السكر) المعروفة باسم الغليكوز أمينوغليكان.  توفر هذه المواد معًا الدعم والقوة لخلايا العضلات، وتخلق مرونة في عضلة القلب، وتحافظ على ترطيب خلايا العضلات بجزيئات الماء الملزمة.

يشار إلى المصفوفة في اتصال مباشر مع خلايا العضلات باسم الغشاء القاعدي، تتكون أساسًا من الكولاجين من النوع الرابع ولامين. ترتبط الخلايا العضلية القلبية بغشاء القاعدي من خلال البروتينات السكرية المتخصصة التي تدعى إنتغرين.

علم وظائف الأعضاء

يشارك فسيولوجيا عضلة القلب العديد من أوجه التشابه مع فسيولوجيا العضلات الهيكلية. تتمثل الوظيفة الأساسية لكلا النوعين العضليين في الانقباض، وفي كلتا الحالتين يبدأ الانقباض بتدفق مميز للأيونات عبر غشاء الخلية المعروف باسم جهد الفعل القلبي. يعمل جهد فعل الحركة لاحقًا على إحداث انقباض في العضلات عن طريق زيادة تركيز الكالسيوم داخل العصارة الخلوية.

ومع ذلك، فإن الآلية التي بها تركيزات الكالسيوم داخل السيتوسول تختلف بين الهيكل العظمي والعضلات القلبية. في عضلة القلب، تشتمل احتمالية الحركة على تدفق داخلي لأيونات الصوديوم والكالسيوم. يكون تدفق أيونات الصوديوم سريعًا ولكنه قصير الأجل جدًا، بينما يستمر تدفق الكالسيوم ويمنح مرحلة الهضبة ميزة جهد عمل عضلة القلب. يؤدي التدفق الصغير نسبياً للكالسيوم عبر قنوات الكالسيوم من النوع L إلى إطلاق أكبر بكثير من الكالسيوم من شبكية الساركوبلازم في ظاهرة تعرف باسم إطلاق الكالسيوم المستحث بالكالسيوم. في المقابل، في العضلات الهيكلية، يتدفق الحد الأدنى من الكالسيوم إلى الخلية أثناء جهد العمل المحتمل وبدلاً من ذلك، فإن الشبكة الساركوبلازمية في هذه الخلايا تقترن مباشرة بالغشاء السطحي. يمكن توضيح هذا الاختلاف من خلال ملاحظة أن ألياف عضلة القلب تتطلب وجود الكالسيوم في المحلول المحيط بالخلية من أجل الانقباض، في حين أن ألياف العضلات الهيكلية سوف تتقلص دون الكالسيوم خارج الخلية.

أثناء انقباض خلايا عضلة القلب، تتجه البروتينات العضلية الطويلة بطول الشريحة فوق بعضها البعض فيما يعرف بفرضية الخيوط المنزلقة. هناك نوعان من الخيوط العضلية، خيوط سميكة مكونة من بروتين الميوسين، وخيوط رقيقة تتكون من بروتينات أكتين، وتروبونين وتروبوميوسين. لأن شريحة خيوط السميكة والرقيقة ينزلقون بعد بعضهم البعض تصبح الخلية أقصر وأسمن. في آلية تُعرف باسم ركوب الدراجات عبر الجسر، تلتصق أيونات الكالسيوم ببروتين البروبونين، الذي يكتشف مع التروبوموسين بعد ذلك مواقع الربط الرئيسية على الأكتين. يمكن للميوسين، في الشعيرة السميكة، أن يرتبط بالأكتين، وسحب الخيوط السميكة على طول الشعيرات الرقيقة. عندما ينخفض تركيز الكالسيوم داخل الخلية، يقوم التروبونين والتروبوميوسين مرة أخرى بتغطية مواقع الارتباط في الأكتين، مما يؤدي إلى استرخاء الخلية.

التجديد

حتى وقت قريب، كان هناك اعتقاد شائع بأنه لا يمكن تجديد خلايا عضلة القلب. ومع ذلك، فإن دراسة نشرت في عدد 3 أبريل 2009 من مجلة Science تتناقض مع هذا الاعتقاد.  قام أولاف بيرجمان وزملاؤه في معهد كارولنسكا في ستوكهولم باختبار عينات من عضلات القلب من الأشخاص الذين ولدوا قبل عام 1955 وكان لديهم عضلة قلبية قليلة جدًا حول قلوبهم، وقد أظهر العديد منهم إعاقات من هذه الحالة غير الطبيعية. باستخدام عينات من الحمض النووي من العديد من القلوب، قدر الباحثون أن طفل يبلغ من العمر 4 سنوات يجدد حوالي 20 ٪ من خلايا عضلة القلب في السنة، وحوالي 69٪ من خلايا عضلة القلب لشخص عمره 50 سنة تم إنشاؤها بعدما ولد أو ولدت.

إحدى الطرق التي يحدث بها تجديد خلايا عضلة القلب هي تقسيم خلايا عضلة القلب الموجودة مسبقًا أثناء عملية الشيخوخة الطبيعية.  كما تبين أن عملية تقسيم خلايا عضلة القلب الموجودة مسبقًا تزداد في المناطق المجاورة لمواقع إصابة عضلة القلب. بالإضافة إلى ذلك، هناك عوامل نمو معينة تعزز التجديد الذاتي للخلايا العضلية القلبية والخلايا الجذعية القلبية. على سبيل المثال، عامل النمو الشبيه بالأنسولين 1، وعامل نمو خلايا الكبد، وبروتين المجموعة B1 عالي الحركة يزيد من هجرة الخلايا الجذعية القلبية إلى المنطقة المصابة، وكذلك تكاثر هذه الخلايا وبقائها.  بعض أعضاء عائلة عامل نمو الخلايا الليفية يحرضون أيضًا على إعادة الدورة الخلوية لخلايا عضلية القلب الصغيرة. يلعب عامل نمو بطانة الأوعية الدموية أيضًا دورًا مهمًا في توظيف خلايا القلب الأصلية في موقع الاحتشاء بالإضافة إلى تأثيره الوعائي.

بناءً على الدور الطبيعي للخلايا الجذعية في تجديد الخلايا العضلية للقلب، يهتم الباحثون والأطباء بشكل متزايد باستخدام هذه الخلايا للحث على تجديد الأنسجة التالفة. تبين أن سلالات الخلايا الجذعية المختلفة قادرة على التفريق إلى خلايا عضلية قلبية، بما في ذلك الخلايا الجذعية لنخاع العظام. على سبيل المثال، في إحدى الدراسات، زرع الباحثون خلايا نخاع العظم، والتي شملت مجموعة من الخلايا الجذعية، المتاخمة لموقع احتشاء في نموذج فأر. بعد تسعة أيام من الجراحة، وجد الباحثون فرقة جديدة من عضلة القلب المتجددة.  ومع ذلك، لم يلاحظ هذا التجديد عندما كان تعداد الخلايا المحقونة مخلية من الخلايا الجذعية، مما يوحي بقوة أن تعداد الخلية الجذعية كان هو الذي ساهم في تجديد عضلة القلب. أظهرت تجارب سريرية أخرى أن عمليات زرع خلايا نخاع العظم الذاتية التي يتم توصيلها عبر الشريان المرتبط بالاحتشاء تقلل من منطقة الاحتشاء مقارنة بالمرضى الذين لم يتلقوا العلاج بالخلايا.

الاختلافات بين الأذينين والبطينين
تشكل عضلة القلب الأذينين والبطينين. على الرغم من أن هذا النسيج العضلي مشابه جدًا بين غرف القلب، إلا أن هناك بعض الاختلافات. عضلة القلب الموجودة في البطينين سميكة للسماح بانقباضات قوية، في حين أن عضلة القلب في الأذينين أرق بكثير. تختلف الخلايا العضلية الفردية التي تشكل عضلة القلب أيضًا بين غرف القلب. تعد عضلات القلب البطينية أطول وأوسع، مع شبكة أنابيب مستعرض الأكثر كثافة. على الرغم من أن الآليات الأساسية للتعامل مع الكالسيوم متشابهة بين خلايا عضلة القلب البطينية والأذينية، فإن عابرة الكالسيوم أصغر وتتحلل بسرعة أكبر في الخلايا العضلية الأذينية، مع زيادة مقابلة في قدرة تخزين الكالسيوم المؤقت.  يختلف مكمل القنوات الأيونية بين الغرف، مما يؤدي إلى فترات عمل محتملة أطول وفترات حرارية فعالة في البطينين. بعض التيارات الأيونية، مثل I K (UR)، محددة بشكل خاص لخلايا عضلية القلب الأذينية، مما يجعلها هدفًا محتملًا لعلاجات الرجفان الأذيني.

الأهمية السريرية
الأمراض التي تصيب عضلة القلب لها أهمية سريرية هائلة، وهي السبب الرئيسي للوفاة في الدول المتقدمة.  أكثر الحالات شيوعًا التي تؤثر على عضلة القلب هي أمراض القلب الإقفارية، حيث يتم تقليل تدفق الدم إلى القلب. في أمراض القلب الإقفارية، تضيق الشرايين التاجية بسبب تصلب الشرايين.  إذا أصبحت هذه الضيقات أشد تدريجيًا بدرجة كافية لتقييد تدفق الدم جزئيًا، فقد تحدث متلازمة الذبحة الصدرية.  هذا عادة ما يسبب ألم في الصدر أثناء المجهود الذي يريح بالراحة. إذا أصبح الشريان التاجي فجأة ضيقًا جدًا أو مسدودًا تمامًا، أو يقطع تدفق الدم عبر الأوعية أو يقلل بشدة منه، تحدث النوبة القلبية أو الأزمة القلبية.  إذا لم يتم تخفيف الانسداد بسرعة عن طريق الدواء، أو التدخل التاجي عن طريق الجلد، أو الجراحة، فقد تصبح منطقة عضلة القلب مندبة ومتضررة بشكل دائم.

يمكن أن تتضرر عضلة القلب أيضًا على الرغم من الإمداد الطبيعي بالدم. قد تصبح عضلة القلب ملتهبة في حالة تسمى بالتهاب عضلة القلب،  المسببه من العدوى الفيروسية في غالب الأحيان  ولكن في بعض الأحيان يكون سببها الجهاز المناعي للجسم.  يمكن أن تتضرر أيضًا عضلة القلب بسبب المخدرات مثل الكحول أو ارتفاع ضغط الدم طويل الأمد أو ارتفاع ضغط الدم في القلب.  يمكن أن تسبب أمراض معينة في عضلة القلب تسمى اعتلال عضلة القلب أن تصبح عضلة القلب سميكة بشكل غير طبيعي (اعتلال عضلة القلب الضخامي)،  كبيرة بشكل غير طبيعي (اعتلال عضلة القلب المتوسع)،  أو قاسية بشكل غير طبيعي (اعتلال عضلة القلب التقييدي).  بعض هذه الحالات ناتجة عن طفرات جينية ويمكن توريثها.

العديد من هذه الحالات، إذا كانت قاسية بما فيه الكفاية، يمكن أن تلحق الضرر بالقلب لدرجة أن وظيفة ضخ القلب تقل. إذا لم يعد القلب قادرًا على ضخ ما يكفي من الدم لتلبية احتياجات الجسم، فسيتم وصفه بأنه قصور القلب.

انظر أيضًا
 فرانك زرزور قانون القلب

المراجع

روابط خارجية

 الأنسجة العضلية القلبية

تشريح القلب
جهاز عضلي
علم الأنسجة
فسيولوجيا كهربائية قلبية
نسيج عضلي

عضلة القلب


, İspanya'nın 17 özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı 97 belediyesinden biridir. 2002 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 4.014 kişidir.

Lopera


Baron Stratheden, of Cupar in the County of Fife, and Baron Campbell, of St Andrews in the County of Fife, are two titles in the Peerage of the United Kingdom. The titles were created in 1836 and 1841 respectively. The barony of Stratheden was created for the Hon. Mary, Lady Campbell, wife of the prominent lawyer and Whig politician Sir John Campbell, and daughter of James Scarlett, 1st Baron Abinger. Sir John Campbell, who in 1836 served as Attorney-General in the Whig administration of Lord Melbourne, had twice been overlooked for the office of Master of the Rolls, and was about to tender his resignation to Melbourne as a result of this. However, he was talked out of resigning when it was decided that, in recognition of the value of his services, his wife should be raised to the peerage. Five years later he was himself created Baron Campbell on his appointment as Lord Chancellor of Ireland. He later held office as Lord High Chancellor of Great Britain.

Both Lady Stratheden and Lord Campbell were succeeded by their eldest son, the second Baron. He had previously represented Cambridge and Harwich in the House of Commons as a Liberal. He never married and was succeeded by his younger brother, the third Baron. On his death the titles passed to his grandson, the fourth Baron. He was a Brigadier in the army. He had no sons and was succeeded by his younger brother, the fifth Baron.  the titles are held by the latter's grandson, the seventh Baron, who succeeded in 2011.

Barons Stratheden (1836)

Mary Elizabeth Campbell, 1st Baroness Stratheden (1796–1860)
William Frederick Campbell, 2nd Baron Stratheden and Campbell (1824–1893)
Hallyburton George Campbell, 3rd Baron Stratheden and Campbell (1829–1918)
Hon. John Beresford Campbell (1866–1915)
Donald Campbell (1896–1916)
Alistair Campbell, 4th Baron Stratheden and Campbell (1899–1981)
Gavin Campbell, 5th Baron Stratheden and Campbell (1901–1987)
Donald Campbell, 6th Baron Stratheden and Campbell (1934–2011)
David Anthony Campbell, 7th Baron Stratheden and Campbell (b. 1963)

There is no heir to the baronies.

Barons Campbell (1841)
John Campbell, 1st Baron Campbell (1779–1861)
William Frederick Campbell, 2nd Baron Stratheden and Campbell (1824–1893)
see above for further holders

See also
Baron Abinger

References

Baronies in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1836

Baron Stratheden


An Stipa akseirica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kotukhov. An Stipa akseirica in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa akseirica


NK Moševac je nogometni klub iz Moševca, općina Maglaj, Bosna i Hercegovina. Trenutno se natječe u Drugoj ligi FBiH – Centar.

Povijest
Klub je osnovan 7. studenog 2014. godine. Najveći uspjeh ostvaruje u sezoni 2016./17. osvajanjem 1. županijske lige Zeničko-dobojske županije, te tako ostvaruje plasman u Drugu ligu Federacije Bosne i Hercegovine – Centar. Tradicionalne boje kluba su crna i žuta. Domaće utakmice igra na Gradskom stadionu u Maglaju.

Uspjesi
 1. županijska liga Zeničko-dobojske županije (1): 2016/17.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena web-stranica NK Moševca
 NK Moševac na transfermarkt.com

Moševac
Maglaj

NK Moševac


James Douglas,  baronnet (1703 - ) est un officier de marine écossais et commodore de Terre-Neuve.

carrière navale
Douglas devient capitaine dans la Royal Navy en 1744. En 1745, il commande le HMS Mermaid à Louisbourg et en 1746, il commande le HMS Vigilante à Louisbourg. En 1746, il est nommé commodore de la station de Terre-Neuve par le vice-amiral Isaac Townsend. Il est ensuite député des Orcades et des Shetland de 1754 à 1768.

En 1757, Douglas est membre de la cour martiale qui juge et condamne l'amiral Byng et, en 1759, il est fait chevalier pour sa participation à la prise de Québec.

Il devient commandant en chef de la station des îles de la Barbade et est commandant de l'escadron qui capture la Dominique en 1761. Il sert dans la flotte de George Rodney qui capture la Martinique en février 1762 puis sert dans la flotte de George Pocock qui capture La Havane en août 1762. Il devient commandant en chef de la station de Jamaïque plus tard dans l'année.

Promu vice-amiral en 1770, il devient commandant en chef de Portsmouth en 1774 et est ensuite promu amiral en 1778. En 1786, il est nommé baronnet de Maxwell, Roxburgh.

Famille
Douglas est le fils de George Douglas,  laird de Friarshaw, Roxburghshire, et d'Elizabeth, fille de Patrick Scott, baronnet, d'Ancrum, également de Roxburghshire. Cette lignée Douglas descend de la branche Douglas de Cavers, et sont des avocats et des marchands. Ils prennent le titre Douglas de Friarshaw du siège original de la famille dans la paroisse de Lilliesleaf.

Douglas est marié deux fois : d'abord en 1753 avec Helen (décédée en 1766), fille de Thomas Brisbane de Brisbane dans l'Ayrshire ; le couple a quatre fils, dont l'amiral James Douglas (1755-1839) et trois filles. Il se remarie à Helen Boyle, fille de John Boyle (2e comte de Glasgow) et Helenor Morison.

George Douglas,  baronnet, est capitaine du  régiment d'infanterie et commande plus tard les Kelso Volunteers. Il vend l'ancien domaine de Friarshaw en 1788 et devient député de Roxburgh .

Références

Liens externes

Amiral de la Royal Navy au XVIIIe siècle
Baronnet
Décès en novembre 1787
Naissance en 1703
Militaire britannique de la guerre de Succession d'Autriche
Militaire écossais du XVIIIe siècle

James Douglas (1er baronnet)


Die Deutschen Kurzbahnmeisterschaften 2005 im Schwimmen fanden vom 24. bis 27. November 2005 im Essener Hauptbad statt und wurden von der SG Essen organisiert. Der Veranstalter war der Deutsche Schwimm-Verband. Der Wettkampf diente gleichzeitig als Qualifikationswettkampf für die Kurzbahneuropameisterschaften 2005 in Triest. Es wurden bei Männern und Frauen Wettkämpfe in je 20 Disziplinen ausgetragen, darunter zwei Staffelwettkämpfe.

Weblinks
 Ergebnisse aus dem Archiv des DSV
 Ergebnisse auf Swimrankings

2005
Sportveranstaltung 2005
Sportveranstaltung in Essen

Deutsche Kurzbahnmeisterschaften 2005


Nilea Augustin (n. 6 februarie 1870, Coroi - paroh român în Văimăceni la 1 decembrie 1918 pentru Marea Unire, de prezent refugiat în Târnăveni-Dicio.St Marty str.Regele Ferd.No 84 Târăveni la 9 sept.1943.

Date biografice
La 1 decembrie 1918 paroh român-unit în Văimăceni(Săbad) județul Mureș, la dunărea de la Alba-Iulia ținută la 1 decembrie 1918 pentru Marea Unire, a fost delegat oficial pentru circumiscripția Acățări județul Mureș.

Note

Legături externe

Vezi și

Nașteri în 1870

Nilea Augustin


Shohei Yamamoto (født 29. august 1982) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga, Mito HollyHock, ALO's Hokuriku, Roasso Kumamoto, V-Varen Nagasaki og Kamatamare Sanuki.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shohei Yamamoto


Samantha Eggar (født 5. marts 1939) er en engelsk-amerikansk teater- tv- og filmskuespiller. Hun arbejder primært med gæsteroller på tv-serier og som stemmeskuespiller.

Eggar filmdebuterede i begyndelsen af 1960'erne. For sin præstation i William Wylers Offer for en samler (1965), blev hun nomineret til en Oscar, vandt en Golden Globe og blev udråbt til bedste skuespiller ved filmfestivalen i Cannes. Skynd dig langsomt, mand! (1966) overfor Cary Grant i hans sidste film.

Hun medvirkede i film som Doctor Dolittle (1967), Oprør i minen (1970), Det store panserslag (1976), David Cronenbergs gyser The Brood (1979) og actionfilmen The Exterminator (1980).

Siden 1990 har hun kun sporadisk optrådt i film. Hendes seneste biograffilm er The Astronaut's Wife (1999).

Eggar har lagt til stemme Hera i Disneys animerede Hercules (1997). Hun har også medvirket i en række tv-produktioner, herunder gæsteroller i Star Trek: The Next Generation og Chief Commander.

Kildehenvisninger

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra England
Personer fra London

Samantha Eggar


Alfred Streim (* 1. Januar 1932 in Neu-Isenburg; † 17. August 1996 in Heilbronn) war ein deutscher Staatsanwalt. Seit 1963 arbeitete er als Ermittler, ab 1984 als Leiter der Zentralen Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung nationalsozialistischer Verbrechen in Ludwigsburg.

Leben
Streim war nach dem Studium der Rechts- und Staatswissenschaften 1952 bis 1956 an der Universität Hamburg und dem 2. Staatsexamen als Gerichtsassessor und Staatsanwalt bei der Staatsanwaltschaft Hamburg tätig, ehe er 1963 zur Zentralen Stelle der Landesjustizverwaltung zur Aufklärung nationalsozialistischer Verbrechen in Ludwigsburg abgeordnet wurde. 1966 wurde er dort Abteilungsleiter, 1975 als Oberstaatsanwalt stellvertretender Leiter und 1984 als Nachfolger Adalbert Rückerls Leiter der Zentralen Stelle. Streim führte während seiner drei Jahrzehnte währenden Tätigkeit in Ludwigsburg mehrere Tausend Vorermittlungen gegen mutmaßliche Täter in der Zeit des Nationalsozialismus durch. Seine Ermittlungsergebnisse trugen insbesondere auch zur Enttarnung von SS-Tätern des in Polen gelegenen Vernichtungslagers Majdanek bei, wofür er eine hohe polnische Auszeichnung erhielt.

In der Frage der Strafverfolgung von Verbrechen der Wehrmacht positionierte Streim sich 1995 als Kritiker und bemängelte, dass es trotz "über 1000 Ermittlungsverfahren gegen eine Vielzahl von Angehörigen der ehemaligen Wehrmacht, insbesondere des Heeres, die auf Initiative der Zentralen Stelle von den Strafverfolgungsbehörden eingeleitet wurden, in keinem Fall zu einer Anklage gekommen" ist. Dabei seien die Gründe für die Einstellung der Verfahren "nur teilweise nachzuvollziehen gewesen". Die strafrechtliche Verfolgung von Verbrechen durch Wehrmachtsangehörige sei "insbesondere aus politischen Gründen unterblieben". Streim wandte sich während seiner gesamten Tätigkeit als auf NS-Verbrechen spezialisierter Staatsanwalt gegen eine Amnestie von Tätern oder Tendenzen, Ermittlungen wegen vermuteter Verjährung der Straftaten nicht aufzunehmen.

Geschichtswissenschaftlich bedeutsam sind seine Forschungen zur Behandlung sowjetischer Kriegsgefangener im Gewahrsam der Wehrmacht und zur Frage, ob es beim deutschen Überfall auf die Sowjetunion am 22. Juni 1941 einen expliziten Befehl Adolf Hitlers zur Judenvernichtung gegeben habe. Während Christian Streit in seiner Dissertation auf der Basis von Wehrmachtsakten von 3,3 Millionen in deutscher Kriegsgefangenschaft umgekommenen sowjetischen Rotarmisten ausgeht, schätzt Streim unter ergänzender Hinzuziehung von Prozessakten der Nachkriegszeit die Zahl der umgekommenen sowjetischen Kriegsgefangenen auf "mindestens 2.530.000". In der Frage des Judenmords im Deutsch-Sowjetischen Krieg vertrat Streim gegen Helmut Krausnick gewandt die Auffassung, es habe vor dem 22. Juni 1941 keinen Mordbefehl Hitlers gegeben und die Täter seien nicht einfach als reine Befehlsempfänger zu betrachten. Der Historikerin Annette Weinke zufolge hat sich die "Krausnick-Streim-Kontroverse" positiv auf die Entwicklung hin zu einem "Wissenstransfer zwischen Justiz und Historie" ausgewirkt und dazu beigetragen, "ein deutlich höheres Bewusstsein für den historiographischen Wert der Ermittlungsunterlagen" zu entwickeln.

In den 1990er Jahren bemühte sich Streim, nach dem absehbaren Ende der staatsanwaltschaftlichen Ermittlungen die mehr als 100.000 Untersuchungsakten in ein von ihm angestrebtes Ludwigsburger Institut zur Erforschung von NS-Gewaltverbrechen einzubringen, statt sie in das Bundesarchiv Koblenz zu überführen. Streim wollte die Forschungsunterlagen im Rahmen eines "Dokumentations- und Begegnungszentrums" auch für die Öffentlichkeit nutzbar machen. Alfred Streim verstarb 1996 nach einem Schlaganfall. Fünf Jahre nach seinem Tod kam es 2001 zur Gründung der Forschungsstelle Ludwigsburg.

Publikationen
 Die Behandlung sowjetischer Kriegsgefangener im "Fall Barbarossa". Eine Dokumentation unter Berücksichtigung der Unterlagen deutscher Strafverfolgungsbehörden und der Materialien der Zentralen Stelle der Landesjustizverwaltungen zur Aufklärung von NS-Verbrechen. C.F. Müller Juristischer Verlag, Heidelberg u. Karlsruhe 1981, ISBN 3-8114-2281-2.
 Sowjetische Gefangene in Hitlers Vernichtungskrieg. Berichte und Dokumente 1941–1945. C.F. Müller Juristischer Verlag, Heidelberg u. Karlsruhe 1981, ISBN 3-8114-2482-3.
 Zur Eröffnung des allgemeinen Judenvernichtungsbefehls gegenüber den Einsatzgruppen, in: Eberhard Jäckel u. Jürgen Rohwer (Hrsg.): Der Mord an den Juden im Zweiten Weltkrieg. Entschlussbildung und Verwirklichung. Fischer-Taschenbuch-Verlag, Frankfurt/Main 1987, ISBN 3-596-24380-7, S. 107–119.
 Saubere Wehrmacht? Die Verfolgung von Kriegs- und NS-Verbrechen in der Bundesrepublik und der DDR, in: Hannes Heer u. Klaus Naumann (Hrsg.): Vernichtungskrieg. Verbrechen der Wehrmacht 1941 bis 1944. Hamburger Edition, Hamburg 1995, ISBN 3-930908-04-2, S. 569–597.

Literatur
 Annette Weinke: Eine Gesellschaft ermittelt gegen sich selbst. Die Geschichte der Zentralen Stelle Ludwigsburg 1958–2008 (Forschungsstelle Ludwigsburg; 13), Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 2008, ISBN 978-3-534-21950-6.

Weblinks

 Heidrun Holzbach-Linsenmaier: Vergessen erschweren. Die NS-Fahndungsstelle soll historisches Institut werden, in: Die Zeit vom 6. Dezember 1996 (Porträt von Person und Arbeit Streims).
 Heiner Emde: Keine Siegerjustiz in Nürnberg. Der Ludwigsburger NS-Ermittler Alfred Streim über Motive der alliierten Ankläger 1945 und den Internationalen Gerichtshof 1995, in: Focus, 13. November 1995 (Interview)
 Alfred Streim, in: Der Spiegel Nr. 7, 13. Februar 1995
 Gestorben. Alfred Streim, in: Der Spiegel Nr. 35, 18. August 1996
 Alfred Streim, Nazi-Hunting Prosecutor, 64, in: New York Times, 21. August 1996

Einzelnachweise

Staatsanwalt (Deutschland)
Holocaustforscher
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 1996
Mann
Behördenleiter

Alfred Streim


The Androids are an Australian rock band. Fronted by guitarist Tim Henwood (originally from The Superjesus) with members Sam Grayson, Matt Tomlinson and Marty Grech. While their 2002 single, "Do It with Madonna", was commercially their most successful release - peaking at #4 in the Australia ARIA Singles Chart and #15 in the UK Singles Chart; their second and third singles, "Here She Comes" and "Brand New Life" could not replicate "Do It with Madonna"'s success. Their self-titled album debuted and peaked at #36 on the ARIA Albums Chart.

Though not a huge success internationally, they are remembered for the music video for "Do It with Madonna", which featured drag queens dressed as Britney Spears, Christina Aguilera, Pink, Kylie Minogue and Madonna, the song's namesake.

At the ARIA Music Awards of 2003, The Androids won ARIA Award for Best Video for "Do It with Madonna".

The band supported Pink on the Australian leg of her I'm Not Dead Tour in 2007 and the released their second album, Outta Ya Mind.

Discography

Albums

Singles

Awards and nominations

ARIA Music Awards
The ARIA Music Awards are a set of annual ceremonies presented by Australian Recording Industry Association (ARIA), which recognise excellence, innovation, and achievement across all genres of the music of Australia. They commenced in 1987.

!
|-
| rowspan="3"| 2003 || rowspan="2"|  "Do It with Madonna" || ARIA Award for Highest Selling Single ||  || rowspan="3"|
|-
| ARIA Award for Best Pop Release ||
|-
| Bart Borghesi – The Androids – "Do It with Madonna" || ARIA Award for Best Video ||

References

ARIA Award winners
Australian rock music groups

The Androids


Krüzen er en kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Lütau i den sydøstlige del af Kreis Herzogtum Lauenburg. Kreis Herzogtum Lauenburg ligger i delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Krüzen ligger cirka tre kilometer nord for floden Elben, og Lauenburg.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2014 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Herzogtum Lauenburg

Krüzen


Nik Daschew (auch Nik Dashev geschrieben, ; * 13. Oktober 1991 in Sofia, Bulgarien) ist ein bulgarischer Fußballspieler. Daschew wechselte nach dem Ende der Saison 2009/10 zum bulgarischen Erstligisten FC Tschernomorez Burgas. In der Saison 2010/11 feierte Daschew sein Debüt gegen Kaliakra Kawarna, dass von Burgas mit 1:0 gewonnen wurde. Daschew ist der zweite Torwart nach dem Stammspieler Stojan Kolew.

Weblinks

Fußballtorhüter (FC Tschernomorez Burgas)
Fußballtorhüter (Tscherno More Warna)
Bulgare
Geboren 1991
Person (Sofia)
Mann

Nik Daschew


La Joueuse d'orgue est un film muet français réalisé par Georges Denola, sorti en 1916.

Il s'agit de la première adaptation au cinéma de La Joueuse d'orgue, pièce en 5 actes et 11 tableaux de Xavier de Montépin et Jules Dornay, créée en 1897. Il y aura par la suite deux autres versions : La Joueuse d'orgue  (1925) réalisée par Charles Burguet et La Joueuse d'orgue (1936) réalisée par Gaston Roudès.

Synopsis

Fiche technique
 Titre : La Joueuse d'orgue
 Réalisation : Georges Denola
 Scénario : Georges Denola, d'après la pièce de Xavier de Montépin et Jules Dornay (1897)
 Photographie :
 Montage :
 Société de production : Société cinématographique des auteurs et gens de lettres (S.C.A.G.L.)
 Société de distribution : Pathé frères
 Pays d'origine :
 Langue : français
 Métrage :  mètres
 Format : Noir et blanc — 35 mm — 1,33:1 — Muet
 Genre : Film dramatique
 Durée : 40 minutes
 Dates de sortie :
  :

Distribution
 Jacques Volnys : Richard Bernières
 Jean Ayme : Robert Bernières
 Rose Dione : Véronique Sellier
 Eugène Gabriel Mansuelle : Magloire
 Félix Gandéra
 Léa Piron : la fiancée de Robert Bernières
 Renée Bartout : la petite Marthe
 Émile Mylo

Voir aussi

Bibliographie
 Pathé Journal, n° 8
 Ciné-Journal, n° 362/58 du 22 juillet 1916

Articles connexes
 Liste de films français sortis en 1916
 La Joueuse d'orgue (1925), film réalisé par Charles Burguet
 La Joueuse d'orgue (1936), film réalisé par Gaston Roudès.

Liens externes

 La Joueuse d'orgue sur le site de la Fondation Jérôme Seydoux-Pathé

Film français sorti en 1916
Moyen métrage français
Film dramatique français
Film réalisé par Georges Denola
Adaptation d'une pièce de théâtre française au cinéma
Film en français
Film muet français
Film français en noir et blanc
Film distribué par Pathé
Août 1916

La Joueuse d'orgue (film, 1916)


Et raglanærme er en type ærme der er kendetegnet ved at det går i ét stykke helt op til kraven, hvilket skaber en diagonal søm fra underarmen til kravebenet, som giver tøjet et relativt læs og udefineret form.

Ærmetypen er opkaldt efter Lord Raglan, den 1. Baron Raglan, der siges at have haft en frakke med denne type ærmer efter han mistede en arm under slaget ved Waterloo. Raglanærmet blev opfundet af frakkeproducenten Aquascutum til Lord Raglan for at give ham plads til at bruge sit sværd i kamp. Det gav bedre bevægelse til bæreren i stedet for et normalt ærme der var syet fast til skuldersømmen.

Trenchcoat har traditionelt altid raglanærmer. Det er desuden populært til mellemlange ærmer på undertøj (under en sweater) for baseballhold i MLB.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Raglan sleeve (sewing pattern) from stretchy.org
 Dictionary.com
 Raglan Sleeve DIY Pattern making from sewguide.com

Beklædning

Raglanærme


İkmalen tarh, vergi beyannamesinin belirlenen sürede verilmemesi, gerekli belgelerin doğru şekilde tutulmaması, yaptırılması gereken onaylama ve imzalama işlemlerinin geregi gibi yaptırılmaması neticesinde yaptırılan tarhtır.

Vergi Usul Kanunu 29. madde: İkmalen vergi tarhı, her ne şekilde olursa olsun, bir vergi tarh edildikten sonra bu vergiye müteallik olarak meydana çıkan ve defter, kayıt ve belgelere veya kanuni ölçülere dayanılarak miktarı tespit olunan bir matrah veya matrah farkı üzerinden alınacak verginin tarh edilmesidir. Tamamlayıcı niteliktedir yani bunun için daha önceden bir tarhın gerçekleşmiş olması gerekmektedir. İkmalen tarhiyatın ihbarname ile mükellefe bildirilmesi gerekmektedir.

Örnek olarak, bir kısım kamu alacaklarının tahsili ile ilgili olmak üzere, 1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu hükümlerine göre ikmalen, re'sen ve idarece tarh edilen vergi, resim, harçlar, fon payı ve bunlara bağlı vergi ziyaı cezaları ile usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezalarından, vergi mahkemeleri, bölge idare mahkemeleri ve Danıştay nezdinde dava açma, ilgisine göre itiraz ve temyiz süreleri geçmemiş veya ihtilaflı olup kanun yolu tüketilmemiş bulunanlar için bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihi takip eden ayın sonuna kadar aynı Kanunun uzlaşmaya ilişkin hükümlerine göre uzlaşma talep edilmesi ve uzlaşma sonucu tahakkuk eden vergi, resim, harçlar, fon payları ile bunlara bağlı vergi ziyaı cezaları ile usulsüzlük ve özel usulsüzlük cezalarının ve bu madde kapsamında yapılan uzlaşma tarihine kadar hesaplanacak gecikme faizlerinin, ilk taksidi uzlaşma tutanağının düzenlendiği ayı takip eden aydan başlamak ve 18 ayda 18 eşit taksitte, taksit tutarları ilk taksit ödeme süresinin başlangıç tarihinden itibaren her ay ve kesri için ayrı ayrı binde iki oranında hesaplanacak faiziyle birlikte tamamen ödenmek şartıyla uzlaşmaya konu tutardan kalan alacakların tahsilinden vazgeçilir.

kaynakça

Vergi hukuku terimleri

İkmalen tarh


Oldenbüttel er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Mittelholstein i den sydlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Oldenbüttel ligger omkring 20 km øst for Heide på begge sider af Kielerkanalen, med byen liggende på sydsiden af kanalen. Omkring 15 km mod vest går Bundesautobahn 23 fra Hamborg mod Heide.

I den nordlige del af kommunen løber Gieselaukanalen, der blev anlagt i 1937 som forbindelse mellem Kielerkanalen og Ejderen.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Oldenbüttel


Arada bezeichnet:

 Arada (Honduras), Gemeinde in Honduras
 Arada (Ovar), Ort und ehemalige Gemeinde (Freguesia) in Portugal
 Horea (Alba), Gemeinde in Rumänien in ungarischer Sprache
 einen Satz in der Suite castellana von F. Moreno Torrona, siehe Suite (Musik)#20. und 21. Jahrhundert

Arada


A tap (also spigot or faucet: see usage variations) is a valve controlling the release of a fluid.

Nomenclature

United Kingdom
 Tap is used in the United Kingdom and most of the Commonwealth for any everyday type of valve, particularly the fittings that control water supply to bathtubs and sinks.

United States
 Faucet is the most common term in the US, similar in use to "tap" in British English, e.g. "water faucet" (although the term "tap" is also used in the US).
 Spigot is used by professionals in the trade (such as plumbers), and typically refers to an outdoor fixture.
 Silcock (and sillcock), same as "spigot", referring to a "cock" (as in stopcock and petcock) that penetrates a foundation sill.
 Bib (bibcock, and hose bib or hosebibb), usually a freeze-resistant version of a "spigot".
 Wall hydrant, same as "hosebibb".
 Tap generally refers to a  keg or barrel tap, though also commonly refers to a faucet that supplies either hot or cold water and not both. It also appears as a descriptor in "tap water" (i.e. water purified for domestic use). A single temperature tap is commonly found in a commercial or public restroom where the temperature of the water will be controlled by a separate temperature regulating valve that mixes hot and cold water. The regulating valve may be under the handwashing sink or in a separate mechanical room or service closet. These single taps are less prone to breakage from heavy use or vandalism.

Types

Liquid

Water for baths, sinks and basins can be provided by separate hot and cold taps; this arrangement is common in older installations, particularly in public washrooms/lavatories and utility rooms/laundries. In kitchens and bathrooms, mixer taps are commonly used. In this case, hot and cold water from the two valves is mixed before reaching the outlet, allowing the water to emerge at any temperature between that of the hot and cold water supplies. Mixer taps were invented by Thomas Campbell of Saint John, New Brunswick, and patented in 1880.

For baths and showers, mixer taps frequently incorporate some sort of pressure balancing feature so that the hot/cold mixture ratio will not be affected by transient changes in the pressure of one or other of the supplies. This helps avoid scalding or uncomfortable chilling as other water loads occur (such as the flushing of a toilet).
Rather than two separate valves, mixer taps frequently use a single, more complex, valve controlled by a single handle (single handle mixer). The handle moves up and down to control the amount of water flow and from side to side to control the temperature of the water. Especially for baths and showers, the latest designs are thermostatic mixing valves that do this using a built-in thermostat, and can be mechanical or electronic. There are also taps with color LEDs to show the temperature of the water.

If separate taps are fitted, it may not be immediately clear which tap is hot and which is cold. The hot tap generally has a red indicator while the cold tap generally has a blue or green indicator. In the United States, the taps are frequently also labeled with an "H" or "C". In countries with Romance languages, the letters "C" for hot and "F" for cold are used (from French "chaud"/Italian "caldo"/Spanish "caliente" (hot) and French "froid"/Italian "freddo"/Spanish "frio" (cold)). Portuguese would use Q (for "quente", hot) and F. This can create confusion for English-speaking visitors. Mixer taps may have a red-blue stripe or arrows indicating which side will give hot and which cold.

In most countries, there is a standard arrangement of hot/cold taps. For example, in the United States and many other countries, the hot tap is on the left by building code requirements. Many installations exist where this standard has been ignored (called "crossed connections" by plumbers). Mis-assembly of some single-valve mixer taps will exchange hot and cold even if the fixture has been plumbed correctly.

Most handles in homes are fastened to the valve shafts with screws, but on many commercial and industrial applications they are fitted with a removable key called a "loose key", "water key", or "sillcock key", which has a square peg and a square-ended key to turn off and on the water; the "loose key" can be removed to prevent vandals from turning on the water. Before the "loose key" was invented it was common for some landlords or caretakers to take off the handle of a tap, which had teeth that would meet up with the gears on the valve shaft. This tooth and cog system is still used on most modern taps. "Loose keys" may also be found outside homes to prevent passers-by from using them.

Taps are normally connected to the water supply by means of a "swivel tap connector", which is attached to the end of the water pipe using a soldered or compression fitting, and has a large nut to screw onto the threaded "tail" of the tap, which hangs down underneath the bath, basin or sink.  A fibre washer (which expands when wet, aiding the seal) is used between the connector and the tap tail.  Tap tails are normally  " or 12 mm in diameter for sinks and  " or 19 mm for baths, although continental Europe sometimes uses a  " (still imperial) size.  The same connection method is used for a ballcock.

The term tap is widely used to describe the valve used to dispense draft beer from a keg, whether gravity feed or pressurized.

Gas

A gas tap is a specific form of ball valve used in residential, commercial, and laboratory applications for coarse control of the release of fuel gases (such as natural gas, coal gas, and syngas). Like all ball valves its handle will parallel the gas line when open and be perpendicular when closed, making for easy visual identification of its status.

Physics
Water and gas taps have adjustable flow: gate valves are more progressive; ball valves more coarse, typically used in on-off applications. Turning a valve knob or lever adjusts flow by varying the aperture of the control device in the valve assembly.  The result when opened in any degree is a choked flow.  Its rate is independent of the viscosity or temperature of the fluid or gas in the pipe, and depends only weakly on the supply pressure, so that flow rate is stable at a given setting.  At intermediate flow settings the pressure at the valve restriction drops nearly to zero from the Venturi effect; in water taps, this causes the water to boil momentarily at room temperature as it passes through the restriction.  Bubbles of cool water vapor form and collapse at the restriction, causing the familiar hissing sound.  At very low flow settings, the viscosity of the water becomes important and the pressure drop (and hissing noise) vanish; at full flow settings, parasitic drag in the pipes becomes important and the water again becomes silent.

Mechanisms

The first screw-down tap mechanism was patented and manufactured by the Rotherham brass founders Guest and Chrimes in 1845.  Most older taps use a soft rubber or neoprene washer which is screwed down onto a valve seat in order to stop the flow. This is called a "globe valve" in engineering and, while it gives a leak-proof seal and good fine adjustment of flow, both the rubber washer and the valve seat are subject to wear (and for the seat, also corrosion) over time, so that eventually no tight seal is formed in the closed position, resulting in a leaking tap. The washer can be replaced and the valve seat resurfaced (at least a few times), but globe valves are never maintenance-free.

Also, the tortuous S-shaped path the water is forced to follow offers a significant obstruction to the flow. For high pressure domestic water systems this does not matter, but for low pressure systems where flow rate is important, such as a shower fed by a storage tank, a "stop tap" or, in engineering terms, a "gate valve" is preferred.

Gate valves use a metal wedge with a circular face, usually the same diameter as the pipe, which is screwed into place perpendicularly to the flow, cutting it off.  There is little resistance to flow when the tap is fully open, but this type of tap rarely gives a perfect seal when closed.  In the UK this type of tap normally has a wheel-shaped handle rather than a crutch or capstan handle.

Cone valves or ball valves are another alternative. These are commonly found as the service shut-off valves in more-expensive water systems and usually found in gas taps (and, incidentally, the cask beer taps referred to above). They can be identified by their range of motion—only 90°—between fully open and closed. Usually, when the handle is in line with the pipe the valve is open, and when the handle is across the pipe it is closed. But it could move in either direction CW or CCW perpendicular to the pipe. S=shut and O=open. A cone valve consists of a shallowly tapering cone in a tight-fitting socket placed across the flow of the fluid. In UK English this is usually known as a taper-plug cock. A ball valve uses a spherical ball instead. In either case, a hole through the cone or ball allows the fluid to pass if it is lined up with the openings in the socket through which the fluid enters and leaves; turning the cone using the handle rotates the passage away, presenting the fluid with the unbroken surface of the cone through which it cannot pass. Valves of this type using a cylinder rather than a cone are sometimes encountered, but using a cone allows a tight fit to be made even with moderate manufacturing tolerances. The ball in ball valves rotates within plastic(usually ptfe) seats.

Hands free infrared proximity sensors are replacing the standard valve. Thermostatically controlled electronic dual-purpose mixing or diverting valves are used within industrial applications to automatically provide liquids as required.

Foot controlled valves are installed within laboratory and healthcare/hospitals, as well as in industrial settings where extremely dirty hands operating taps might leave residues on them.

Modern taps often have aerators at the tip to limit water flow and introduce air in the form of bubbles to reduce splashing.  Without an aerator, water usually flows out of the tap in one big stream.  An aerator spreads the water flow into many small droplets. In sanitary settings such as hospitals or laboratories "laminar flow devices" are used in place of aerators. Laminar flow devices restrict flow and direct the water into a smooth stream without introducing the surrounding air which could contain hazardous bacteria or particles.

Modern bathroom and kitchen taps often use ceramic or plastic surfaces sliding against other spring-loaded ceramic surfaces or plastic washers. These taps exploit the uniquely low value of the coefficient of friction of 2 ceramic surfaces in contact, especially in the presence of water as a lubricant. These taps tend to require far less maintenance than traditional globe valves, and when maintenance is required the entire interior of the valve is usually replaced, often as a single pre-assembled cartridge.

Of three manufacturers in North America, Moen and American Standard use cartridges (Moen's being O-ring based, American Standard's being ceramic), while Delta uses rubber seats facing the cartridges. Each design has its advantages: Moen cartridges tend to be easiest to find, American Standard cartridges have nearly infinite lifespan in sediment-free municipal water, and Delta's rubber seats tend to be most forgiving of sediment in well water.

Backflow prevention
Most US jurisdictions now require hose spigots, hosebibbs, and wall hydrants to have a vacuum breaker or backflow preventer, so that water cannot return through the spigot from the hose. This prevents contamination of the building or public water system should there be a pressure drop. In the UK, water regulations require a double check valve; this is often incorporated within the body of the tap itself.

ASME A112 Standards on Plumbing Materials and Equipment

The American Society of Mechanical Engineers (ASME) publishes several Standards on plumbing. Some are:

 ASME A112.6.3 – Floor and Trench Drains
 ASME A112.6.4 – Roof, Deck, and Balcony Drains
 ASME A112.18.1/CSA B125.1 – Plumbing Supply Fittings
 ASME A112.19.1/CSA B45.2 – Enameled Cast Iron and Enameled Steel Plumbing Fixtures
 ASME A112.19.2/CSA B45.1 – Ceramic Plumbing Fixtures

See also

 Automatic faucet
 Drip irrigation
 Irrigation
 Shower head

References

External links

Plumbing
Valves
Irrigation
Gardening aids
Gardening tools

la:Clepsydra
hu:Csap (áramlástechnika)
pl:Bateria wodociągowa

Tap (valve)


ශිලා යුගය ද කොටස් 5 වශයෙන් දැක්විය හැක.ඒනම්...
1.පූර්ව ශිලා යුගය
2.මධ්‍ය ශිලා යුගය
3.නව ශිලා යුගය
4.පූර්ව ඒෙතිහාසික යුගය
5.ඒෙතිහාසික යුගය
                වශයෙනි.

ශිලා යුගය


Le mot peninsularis est une déclinaison (notamment le nominatif singulier masculin ou féminin) d'un adjectif latin signifiant « péninsulaire, de la péninsule ».

En taxonomie, le mot peninsularis est employé comme épithète spécifique pour nommer diverses espèces animales ou végétales rencontrées sur une péninsule. Pour les articles consacrés à de telles espèces, consulter la liste générée automatiquement.

Épithète spécifique

Peninsularis


Avasa, grad u Etiopiji
 Avasa (jezero), jezero u Etiopiji
 Zračna luka Avasa, pokraj grada Avase

Avasa (razdvojba)


Onthophagus squalidus é uma espécie de inseto do género Onthophagus, família Scarabaeidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Lea em 1923.

Referências

Ligações externas

squalidus
Coleópteros descritos em 1923

Onthophagus squalidus


Cerová este o comună slovacă, aflată în districtul Senica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.157 de locuitori.

Istoric
Localitatea Cerová este atestată documentar din 1696.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Cerová


Poulton-le-Fylde es una villa del distrito de Wyre, en el condado de Lancashire (Inglaterra). Forma parte del área urbana de Blackpool.

Geografía
Según la Oficina Nacional de Estadística británica, Poulton-le-Fylde tiene una superficie de 7,79 km².

Demografía
Según el censo de 2001, Poulton-le-Fylde tenía 19 480 habitantes (46,71% varones, 53,29% mujeres) y una densidad de población de 2500,64 hab/km². El 17,86% eran menores de 16 años, el 71,64% tenían entre 16 y 74 y el 10,5% eran mayores de 74. La media de edad era de 43,36 años.

El 93,72% eran originarios de Inglaterra y el 3,72% de otras naciones constitutivas del Reino Unido, mientras que el 1,06% eran del resto de países europeos y el 1,5% de cualquier otro lugar. Según su grupo étnico, el 98,9% de los habitantes eran blancos, el 0,42% mestizos, el 0,36% asiáticos, el 0,06% negros, el 0,15% chinos y el 0,12% de cualquier otro. El cristianismo era profesado por el 83,4%, el budismo por el 0,15%, el hinduismo por el 0,15%, el judaísmo por el 0,21%, el islam por el 0,22%, el sijismo por el 0,04% y cualquier otra religión por el 0,15%. El 9,33% no eran religiosos y el 6,36% no marcaron ninguna opción en el censo.

Del total de habitantes con 16 o más años, el 20,9% estaban solteros, el 57,82% casados, el 2,15% separados, el 8,64% divorciados y el 10,49% viudos. Había 8573 hogares con residentes, de los cuales el 28,96% estaban habitados por una sola persona, el 8,54% por padres solteros con o sin hijos dependientes, el 38,56% por parejas casadas y el 6,66% sin casar, con o sin hijos dependientes en ambos casos, el 13,36% por jubilados y el 3,93% por otro tipo de composición. Además, había 219 hogares sin ocupar y 20 eran alojamientos vacacionales o segundas residencias.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Lancashire

Poulton-le-Fylde


An Philodendron melanochrysum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Jules Linden ngan Éduard-François André. An Philodendron melanochrysum in nahilalakip ha genus nga Philodendron, ngan familia nga Araceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Philodendron

Philodendron melanochrysum


Tahtakale , İstanbul'un Avcılar ilçesine bir mahalledir.

Tarihçe

Konumu
Mahallenin doğu, batı ve kuzey yönlerinden Başakşehir ilçesiyle çevrilidir. Kuzeyinde Sazlıdere Barajı bulunan Tahtakale mahallesinin, doğusunda Şahintepe mahallesi, kuzeyinde Şamlar mahallesi, batısında Bahçeşehir 1. Kısım mahallesi güneyinde ise Yeşilkent ve Firuzköy mahalleleri yer almaktadır.

Ayrıca Küçükçekmece Gölü'de Tahtakale mahallesinin güneyinde yer almaktadır.

Ulaşım
MK14 ve MK15 hatlarıyla Olimpiyat Metro durağına, MR51 hattı ile Marmaray Halkalı durağına, ayrıca çeşitli otobüs hatlarıyla Avcılar Cihangir Mahallesi, Bakırköy, Mecidiyeköy, Taksim ve Yenikapı istikametlerine ulaşım imkanı vardır.

Eğitim
Mahallede bulunan devlet okulları şunlardır.

 Ispartakule Anaokulu
 Şehit Şerife Bacı ilkokulu
 Şehit Eyüp Çolakoğlu İlkokulu
 Emlak konut Sultan Alparslan ilkokulu
 Necdet Semker ilkokulu ve ortaokulu
 Toki Salih Şükriye Yoluç İlkokulu ve Ortaokulu
 Emlak konut Ertuğrul Gazi Ortaokulu
 Şehit Hacı Mehmet Sırma İmam Hatip Ortaokulu
 İstanbul Büyükşehir Şehit Şerife Bacı Çok Programlı Anadolu Lisesi
 Ispartakule Anadolu Lisesi

Ispartakule bölgesinde özel anaokulu, ilkokul, dershane, çeşitli kurs ve sürücü kursları da bulunmaktadır.

Sağlık
Mahallede 3 adet Aile sağlığı merkezi bulunmaktadır. 14 adet eczane vatandaşlara hizmet vermektedir.

Avcılar 13 nolu A.S.M. - Tahtakale mahallesi Abdi ipekçi caddesi no:5 (Innovia çarşı A blok)

Bizimevler A.S.M. - Tahtakale mah. Ayçiçeği sok. No:12

Tahtakale A.S.M. - Tahtakale mah. Yoluç cad. No:13

Kaynakça

Avcılar'ın mahalleleri

Tahtakale, Avcılar


In Jewish folklore, Broxa is a bird that is said to suck the milk of goats and sometimes human blood during the night.

In medieval Portugal, the Broxa was considered to be a shape shifting entity-as a witch in female form and in male form, a demon. It has been speculated that this creature was derived from the Jewish mythical creature.

See also

 Chupacabra

References

Jewish legendary creatures
Legendary birds
European demons
Portuguese mythology
Portuguese legendary creatures
Vampires
Judaism and witchcraft
European witchcraft

Broxa


ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය () යනු අපද්‍රව්‍ය නැවත භාවිතා කළ හැකි ද්‍රව්‍ය බවට පත්කිරීමයි.ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය කිරීමට 3R සංකල්පය යොදා ගැනීමටහැකිය
ප්‍රතිචක්‍රීකරණය යනු අපද්‍රව්‍ය නව ද්‍රව්‍ය හා වස්තු බවට පරිවර්තනය කිරීමේ ක්‍රියාවලියයි.  ද්‍රව්‍යයක ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමේ හැකියාව රඳා පවතින්නේ එහි කන්‍යා හෝ මුල් තත්වයේ තිබූ ගුණාංග නැවත ලබා ගැනීමට ඇති හැකියාව මතය. [1]  එය "සාම්ප්‍රදායික" අපද්‍රව්‍ය බැහැර කිරීම සඳහා විකල්පයක් වන අතර එමඟින් ද්‍රව්‍ය ඉතිරි කර හරිතාගාර වායු විමෝචනය අඩු කිරීමට උපකාරී වේ.  ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමෙන් ප්‍රයෝජනවත් විය හැකි ද්‍රව්‍ය නාස්තිය වළක්වා ගත හැකි අතර නැවුම් අමුද්‍රව්‍ය පරිභෝජනය අඩු කළ හැකිය.

 ප්‍රතිචක්‍රීකරණය යනු නවීන අපද්‍රව්‍ය අවම කිරීමේ ප්‍රධාන අංගයක් වන අතර එය "අඩු කිරීම, නැවත භාවිතා කිරීම සහ ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීම" අපද්‍රව්‍ය ධූරාවලියේ තුන්වන අංගය වේ. [2] [3]  මේ අනුව, ප්‍රතිචක්‍රීකරණය මගින් පාරිසරික තිරසාරභාවය අරමුණු කරගනු ලබන්නේ අමුද්‍රව්‍ය යෙදවුම් ආදේශ කිරීමෙන් සහ අපද්‍රව්‍ය ප්‍රතිදානය ආර්ථික පද්ධතියෙන් ඉවතට හරවා යැවීමෙනි.  ප්‍රතිචක්‍රීකරණයට අදාළ සමහර ISO ප්‍රමිතීන් ඇත, එනම් ප්ලාස්ටික් අපද්‍රව්‍ය සඳහා ISO 15270: 2008 සහ ප්‍රතිචක්‍රීකරණ භාවිතයේ පාරිසරික කළමනාකරණ පාලනය සඳහා ISO 14001: 2015.

 ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කළ හැකි ද්‍රව්‍යවලට වීදුරු, කඩදාසි, කාඩ්බෝඩ්, ලෝහ, ප්ලාස්ටික්, ටයර්, රෙදිපිළි, බැටරි සහ ඉලෙක්ට්‍රොනික උපකරණ ඇතුළත් වේ.  ආහාර හා ගෙවතු අපද්‍රව්‍ය වැනි ජෛව හායනයට ලක්විය හැකි අපද්‍රව්‍ය කොම්පෝස්ට් කිරීම හෝ වෙනත් ලෙස භාවිතා කිරීම ද ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමේ ක්‍රමයකි. [5]  ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කළ යුතු ද්‍රව්‍ය ගෘහස්ථ ප්‍රතිචක්‍රීකරණ මධ්‍යස්ථානයකට භාර දෙනු ලැබේ. නැතහොත් කුණු කසළ බඳුන්වලින් ලබාගෙන ඒවා වර්ග කර, පිරිසිදු කර නව නිෂ්පාදන නිපදවීමට නියම කර ඇති නව ද්‍රව්‍යවලට නැවත සකස් කරනු ලැබේ.

 දැඩි අර්ථයෙන් ගත් කල, ද්‍රව්‍යයක් ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමෙන් එකම ද්‍රව්‍යයේ නැවුම් සැපයුමක් ලැබෙනු ඇත example නිදසුනක් ලෙස, භාවිතා කරන ලද කාර්යාල කඩදාසි නව කාර්යාල කඩදාසි බවට හෝ පොලියුරේටීන් පෙන නව පොලියුරේටීන් බවට පරිවර්තනය කරනු ඇත.  නිෂ්පාදනයේ සංශුද්ධතාවය නැති කර නොගෙන නැවත නැවතත්, දින නියමයක් නොමැතිව කෑන් බවට පත්විය හැකි ලෝහ කෑන් වැනි ඇතැම් ද්‍රව්‍ය ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමේදී මෙය සිදු වේ. [6]  කෙසේ වෙතත්, මෙය බොහෝ විට දුෂ්කර හෝ මිල අධිකය (අමුද්‍රව්‍ය හෝ වෙනත් ප්‍රභවයන්ගෙන් එකම නිෂ්පාදනයක් නිෂ්පාදනය කිරීම හා සසඳන විට), එබැවින් බොහෝ නිෂ්පාදන හෝ ද්‍රව්‍ය "ප්‍රතිචක්‍රීකරණය" කිරීම වෙනුවට විවිධ ද්‍රව්‍ය නිපදවීමේදී (උදාහරණයක් ලෙස කඩදාසි පුවරුව) නැවත භාවිතා කිරීම ඇතුළත් වේ.  ප්‍රතිචක්‍රීකරණය කිරීමේ තවත් ආකාරයක් නම්, යම් යම් ද්‍රව්‍යයන් ඒවායේ අභ්‍යන්තර වටිනාකම නිසා (කාර් බැටරි වලින් ඊයම්, හෝ මුද්‍රිත පරිපථ පුවරුවලින් රත්‍රන් වැනි) හෝ ඒවායේ අන්තරායකර ස්වභාවය නිසා (උදා: රසදිය ඉවත් කිරීම සහ නැවත භාවිතා කිරීම)  උෂ්ණත්වමාන සහ උෂ්ණත්වමාන වලින්).
ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය

ප්‍රතිචක්‍රීයකරණය