Bitka za Bugojno između HVO-a i  Armije BiH bila je bitka za zauzimanje grada Bugojna od Hrvata u bošnjačko-hrvatskom sukobu.

Prije bitke
Nakon neiskrena interesnog savezništva s Hrvatima, bošnjački vrh odlučio se napasti Hrvate i umjesto suživota izbjeglica i domaćih, napasti i otjerati domicilno hrvatsko stanovništvo.
U Bugojnu je 1. travnja 1992. Muslimanima, pripadnicima pričuvne milicije SJB, podijeljeno streljivo potajice, skrivajući to od Hrvata. Hrvati nisu slutili ništa. Jutra 3. travnja iz Bugojna je poslana pomoć napadnutom Kupresu u jačini satnije dragovoljaca, a nakon zapovijedi Glavnog stožera iz Gruda. Prometnica Bugojno - Kupres bila je zaprečena pa je satnija pošla zaobilaznim snijegom zametenim putevima i u Kupres stigla u jutro 4. travnja. Već zahuktali sukob došao je na vrata Bugojna polovicom 1993. godine. Bošnjački vrh pod uplivom KOS-ovih Muslimana, većinom rodom iz Srbije, došlih iz JNA tek kad je velikosrpska agresija na Hrvatsku i BiH propala, uklonio je sve prijašnje, Hrvatima sklone Bošnjake i postavio druge ljude, skloni paktiranju sa Srbima i punih mržnje prema Hrvatima.

Siječnja 1993. godine Muslimani su preuzeli vlast u svim gradskim institucijama, a Hrvati su isključeni iz upravljanja općinom. HVO, koji je uglavnom iznio obranu Bugojna od velikosrpskog agresora, još djeluje. U siječnju je počela i podjela vojnih snaga. Bošnjačka strana je 17. siječnja 1993. godine napustila sve obrambene položaje prema srpskom agresoru i prepustila obranu isključivo HVO-u. Ubrzo, Bošnjaci poručuju Hrvatima da ne mogu odgovarati za ono što će se dogoditi. Uslijedila su nerazjašnjena umorstva hrvatskih civila, bezobzirna otimačina i pljačka imovine Hrvata. U veljači ABiH postavila je nadzorne točke na svim mjestima na kojima dolaze u doticaj s Hrvatima. U selu Veseloj ARBiH zaustavlja Hrvate i pri pregledu otimaju im novac, robu i automobile. Te pljačkaške grupe na kontrolnim punktovima predvode Mahmed Husić i Salih Smajić, pripadnici Armije BiH. Situacija se usijava u srpnju. U selu Vrbanji 10. srpnja 1993. pripadnici Armije BIH zaustavljaju vozilo u kojemu su bili vojnici HVO-a i bez ikakva obrazloženja na njih otvaraju vatru. Rezultat je nekoliko ubijenih.

Muslimanska ofenziva na hrvatskim prostorima u BiH poprimila je sve šire razmjere. Na udaru su se našli Bugojno i Vitez.

Siječnja 1993. sve je bilo izvjesnije da sukobi Hrvata i Muslimana nisu lokalnog karaktera, nego da Muslimani žele ovladati komunikacijama, prije svega Makljenom, čime bi Hrvatima Srednje Bosne presjekli moguću odstupnicu i onemogućili povlačenje iz okruženja. Uz već držani Konjic i Jablanicu, osvajanjem Makljena i Raduškog kamena zatvorili bi Hrvatima "Put spasa" preko Vran planine. U Srednjoj Bosni, barem u Bugojnu, izgledalo je da Hrvati nisu dobro ocijenili što bi moglo biti s Muslimanima, jer su bili bolje opremljeni nego neki drugi gradovi Hrvata u Bosni i Hercegovini koji nisu pali pod bošnjačku vlast, premda su bili slabije opremljeni, a protivnik nadmoćniji. Neki pretpostavljaju da su Hrvati u Bugojnu podcijenili Muslimane kao organizatore i vojne stratege. Muslimansko-bošnjačka vojska u tom dijelu Srednje Bosne bila je pod boljim nadzorom, jer nije bilo izostanaka. Novi čimbenik bio je što Muslimani koji su ostali nisu imali kamo, za razliku od Hrvata, pa su im majke i supruge bile u kući i vojnici su se imali i za koga boriti, dok su mnogim Hrvatima bile na sigurnom u "pričuvnoj domovini" Hrvatskoj, pa nisu imali takav motiv za borbu. Muslimanski vojnici su čisti odlazili iz topla doma, bez obzira na to je li bio njihov ili srpski ili hrvatski. Muslimanske vojnike njihove su majke i supruge ispraćivale dugim pogledima i molitvom kad su odlazili na ratište. Hrvatskim vojnicima nije imao tko prati odore, nego su po dolasku s terena sve morali sami, i sebe oprati i odoru prati i pripremiti si obrok. Nerijetko im se to nije radilo pa su neoprani odlazili u gostionicu. Dok su bjesnile borbe u Uskoplju, cvala je organizirana dostava žestokih pića u Bugojno. Oba scenarija bila su štetna za Hrvate: jedan je neetičnost, u kojem Hrvati zarađuju krvavi novac, a drugi scenarij je bio da Muslimani financiraju opijanja Hrvata čime se razbija moral i psihofizička spremnost vojnika.

Tijekom siječnja, nakon muslimanskog napada na Uskoplje, te zatim na još neka sela u Srednjoj Bosni, postale su nesigurne prometnice u smjeru Uskoplja zbog zasjeda. U Duratbegovića Docu bilo je mrtvih i prolazak ondje značilo je prelazak preko brisana prostora.

Borbe
Takva Armija BiH s mudžahedinima u svom sastavu poduzela je opći napad 18. srpnja 1993. godine. U 17.20 sati počela je opća pucnjava u gradu Bugojnu. Borbe su bile teške. Zatečeni HVO i nespremno vodstvo Hrvata našlo se u teškim borbama s Armijom BiH. 18. srpnja ARBiH napala je u večernjim satima zaselak Kaiće u selu Vučipolju. Ubili su civila Franju Živka, a civila Ivicu Živka su upucali i navodno odnijeli u bolnicu. U selu Kuli koje je tri kilometra sjeveroistočno od Bugojna, predio Rudine bio je 80 metara udaljen od položaja ABiH. Borbe između pripadnika Armije BiH i pripadnika HVO-a su se, s kratkim vremenskim prekidima, vodile do srijede 21. srpnja 1993.
19. srpnja svi hrvatski civili u Vučipolju pod prijetnjom oružja morali napustiti područje pod kontrolom Armije BiH. U bugojanskim selima je počinjen veći broj ratnih zločina nad tamošnjim Hrvatima: u selu Jablanje ubijeno je 5 Hrvata, u selu Odžak je ubijeno 7 Hrvata, a u selu Gračanica ubijeno je 17 Hrvata.
20. srpnja muslimanska ofenziva na hrvatske prostore u BiH nastavila se nesmanjenom žestinom, u plamenu je i bugojanska bolnica, koja se nalazi između dvije vatre pa je ranjenicima bilo nemoguće pružiti ikakvu pomoć.
22. srpnja nakon tri dana uzastopnih žestokih napada muslimanskih snaga na HVO i civile u Bugojnu došlo do malog zatišja, pa su vojnici HVO-a pošli u Kulu na Rudine da bi pokopali trojicu vojnika HVO-a koji su poginuli ondje. Kod improviziranog bunkera našli su tijela izrezana, izbodena noževima i jedno dekapitirano tijelo. Nisu ih uspjeli pokopati pa su mrtva tijela prekrili granama i vratili se u selo.
23. srpnja 1993. borbe su se vodile pred Ljubljanskom bankom. Predio oko Nove stolarije bio je miniran.
Podatci o pomicanju crta bojišnice po gradu i okolici šturi su. Poznato je da su iz zgrade Ljubljanske banke javili vojnicima HVO-a u hotelu "Kalin" da se neće moći dugo braniti. Zapovjednik je sa slobode iz Stožera na Gorici zaprijetio im smrću ako se predaju. Jedan od hrvatskih branitelja, Anto Markulj, okupio je 20 dragovoljaca koji su pokušali su izaći iz "Kalina". Kanili su napraviti proboj preko ulice Prvog maja do Ljubljanske banke. Bili su zasuti vatrom iz pješačkog oružja i njegova skupina morali su se povući.

25. srpnja rano ujutro zatočeni Hrvati, s rukama na glavi, iz jedne su garaže odvedeni u Kloster časnih sestara - samostanski internat za djevojke. U njemu je već bilo zatočeno 13 Hrvata iz Gaja, dijela Bugojna. Ukupno je bilo 73 zatočenika, a 21 civil je bio u gornjem dijelu. Pripadnici Armije BiH u Vučipolju ubili 5 tamošnjih Hrvata.
Unatoč potpisanom primirju, muslimanske snage žestoko napadale su na svim bojištima, a Hrvati ostali u Bugojnu izloženi najgoroj torturi i maltretiranju.
Još prije kraja borbi iz Bugojna i cijele bugojanske općine, krenuo je zbjeg oko 13 tisuća hrvatskih civila. Zbog okrutnih zločina koje su bošnjački osvajači prije činili, krenuli su u zbjeg preko područja pod srpskim nadzorom na teritorij pod nadzorom HVO-a. Prolazili su kroz minska polja zbog čega su mnogi poginuli ili ranjeni. Srbi su zarobili 15 Bugojanaca i poslali ih u logor "Batkovići" kod Bijeljine.
26. srpnja iz sela Udurlija, Luga, Čaušlija, Bristova, Rosulja, Kule i Vučipolja, Hrvati se okupljaju se u selu Crniču, odakle su preko sela Mračaja i Kupresa pošli ka Hercegovini, Hrvatskoj i dalje u svijet. U Uskoplje su tog dana stigli ranjenici iz Bugojna. Armija BiH granatirala je Crniče i Kandiju, sela puna hrvatskih izbjeglica. Izbjeglice su pod okriljem noći, kroz šume i šikare i minska polja pošli dalje. Armija BiH zauzimala je dio po dio grada. Da bi izbjegli veće gubitke, hrvatski branitelji Bugojna su se predali. Nisu ni slutili kakvi ih razmjeri bošnjačkih zločina čekaju. Poslije su hrvatski branitelji izjavljivali da su znali što ih čeka, ne bi se predali nego borili do kraja. Nisu mogli pojmiti zločine osmišljene u glavama ljudi "koji su očigledno odavno izgubili zdrav razum".
Borbe su okončane 28. srpnja 1993. godine. HVO-u su u borbama poginula devedesetorica vojnika, preživjele je ABiH zarobila i odvela u logore.

UNPROFOR već 29. srpnja javlja da ni u Kandiji i Crnićima nema više nijednog Hrvata.
29. srpnja u povodu napada muslimanskih snaga na Bugojno i tragedije hrvatskog naroda u toj općini, Vladimir Šoljić, predsjednik bugojanskog HVO-a, uputio apel svjetskoj javnosti za spas više od 10.000 žena, djece i iznemoglih staraca.
Pripadnici Armije BiH su 30. srpnja 1993. godine izveli dio zatočenika iz Klostera, proveli ih kroz grad i smjestili u logor zgrade gimnazije. Zatočeni civili su bili u jednoj, a vojnici HVO-a u dvije prostorije.
31. srpnja stalni predstavnik Hrvatske pri UN Mario Nobilo pozvao je Vijeće sigurnosti da proglasi sigurnosnim područjima Bugojno, Jablanicu, Prozor, Kreševo-Kiseljak-Fojnicu, Novi Travnik-Vitez-Busovaču i Vareš, zbog ugroženosti Hrvata od muslimanskih snaga. Muslimanima sporazum iz Ženeve nije značio ništa, jer Armija BiH nije poštovala potpisano primirje, nego je čak svoju ofenzivu proširila.
Srpnja/kolovoza u makabrističkim obredima inicijacije uz mentorstvo arapskih dobrovoljaca, pripadnici ABiH masakrirali su i ubili tzv. bugojansku skupinu 21 zatočenog pripadnika HVO, ne mareći za to što ih je Međunarodni crveni križ registrirao kao ratne zarobljenike.

Hrvatske civile muslimanske snage su tijekom borbi odvodili u logore po gradu. Među zatočenim civilima tražili su muškarce, čak i one srednjoškolske dobi, Hrvate i Srbe, uključujući one koji su davno otišli u inozemstvo ili 1992. u Srbiju.

Posljedice
Hrvatska stratišta u bugojanskoj općini su mnogobrojna, a s dvije i više žrtava su lokacije Vrbanja 3, Jablanje 5, Glavice 4, Odžak 7, Zlavast 2, Kula 3, Goruša 4, Vučipolje 5, Gračanica 17, Kula 3 i grad Bugojno 19. Stradalo je 119 Hrvata ratnih žrtava, od toga je bilo 5 djece, 74 odrasla civila i 40 zarobljenih i ubijenih vojnika HVO.
Tri tisuće Hrvata ostalo je u Bugojnu, u veliku župnu crkvu sv. Ante Padovanskog i u župni stan sa župnikom fra Jankom Ljubasom i ostalim franjevcima. Manji broj Hrvata ostao je po nekim selima, npr. u Drvetinama. U gradu Bugojnu i po hrvatskim selima muslimanske snage pljačkaju svu imovinu Hrvata, a što nisu mogli odnijeti, zapalili su. U zločinima isticali su se Muslimani iz Donjeg Vakufa, koji svoj grad udaljen nekoliko kilometara nisu branili nego kukavički pobjegli. Preostali Hrvati pretpjeli su masovne progone, ubojstva i zatvaranja. Svaki dan bili su maltretirani, izgladnjivani i premlaćivani. Sprovela ih je ABiH i tadašnji bošnjački politički vrh. Osnovali su logore i mučilišta po gradu: u Kulturno-sportskom centru, u Osnovnoj školi "Vojin Paleskić", u zgradi gimnazije, u Centralnom zatvoru, na stadionu NK "Iskra", u Banci BiH, u Ljubljanskoj banci, u Osnovnoj školi "Stipe Đerek", Salonu namještaja, Klosteru, garaži u Donjićima, u selu Zlavasti. Oko 350 Hrvata su okrutno mučili i neke ubili, neke odveli u nepoznato. Bošnjački osvajači prekršili su pravila Ženevske konvencije, Odvodeći zarobljene hrvatske civile i vojnike na kopanje rovova na prvim crtama bojišnice (Uskoplje i dr.). Prisilno su im vadili krv. Prisilno su otklanjali mine i tome slično i u tim prilikama bili su ubijeni. Osim toga mnogi su teško premlaćeni, tako da su neki danas invalidi. Mnogi ranjeni na prisilnom radu nisu hospitalizirani. Poput velikosrpskih osvajača i muslimansko-bošnjački agresori na počinili su silovanja. Na bugojanskom području silovali su veći broj Hrvatica, djevojaka i žena, no kako to već biva, vrlo malo žena prijavi silovanje, te je samo nekoliko njih dalo izjavu o vlastitom silovanju ili su pronađeni drugi tragovi toga zlodjela. Silovanja su prijavljena tadašnjim bugojanskim vlastima, počinitelji se znaju, ali krivični postupak protiv njih nije pokrenut.

Visoko povjereništvo UN za izbjeglice u Sarajevu izvijestilo je da je 1. kolovoza 1993. oko 3.000 prognanih Hrvata iz Bugojna stiglo u Tomislavgrad.

30. rujna 1993. i 20. listopada Međunarodni Crveni križ registrirao je jedanaestoricu od skupine 21 nestalog. Bilo je očekivati da muslimansko-bošnjačke vlasti neće zlostavljati ratne zarobljenike, a napose one koje je registrirao Međunarodni Crveni križ, jer bi to bio očit dokaz o kršenju Ženevske konvencije o ratnim zarobljenicima. Bosanski Srbi, navodno su poštovali takve okolnosti, jer su znali da ih čeka optužba o ratnim zločinima nad ratnim zarobljenicima, ali Muslimani-Bošnjaci su se oglušili o te norme međunarodnog ratnog prava.

Mnogi su nezatočeni Hrvati ubijeni u sljedećim mjesecima. Masovna ubojstva događala su se i poslije, poput 24. studenog u Kaićima. Šest nezatočenih hrvatskih civila je 30. listopada krenulo s namjerom da napuste grad, a bez dopuštenja muslimansko-bošnjačkih vlasti iz Bugojna. Svi su uhvaćeni u podnožju brda Gorice ubijeni hicima u potiljak. Naknadna izvješća spominju oružani napad pripadnika Armije BiH "na Hrvate sela Gorica (općina Bugojno)" pri čemu su ubili 19 hrvatskih civila. Tijela ubijenih Hrvata Bugojna i okolice nađena su po raznim lokacijama u i oko Bugojna: Garačkim Podovima, Golom Brdu, Mektaba, Jaklićima, Odžaku, Goruši, Čaušlijama, Mandalcu, Kuli, Mačkovcu, u grmlju, mlakama, Čipuljiću, Vrpeći, Gračanici, blizu Vrbasa, neobilježena na grobljima

l. studenoga 1993. godine muslimansko-bošnjačke snage odvele su u nepoznato 21 zatočenika pripadnika HVO-a, među kojima je i vojno zapovjedništvo HVO-a Bugojno, nije poznata. Oni su za ratnog sukoba zarobljeni, pripadnici Armije BiH držali su ih jedno vrijeme u bugojanskom zatvoru. Sudbina im nije poznata. U javnosti se za tu skupinu zna kao skupinu od "26 nestalih" bugojanskih Hrvata. Kasnije se ustanovilo da su četvorica mrtva, a da se Željko Miloš pojavio živ. Novinari su nastojali prodrijeti u tajnu "nestalih Bugojanca", ali je njima godinama bio zabranjen pristup i fotografiranje na području bugojanske općine (izvor od ožujka 1997. godine). Zabranjeno je bilo i UNPROFOR-u kao i IFOR-u te sada SFOR-u da istražuju bilo što o bugojanskim žrtvama.

Krajem 1993. godine u Bugojnu ostalo samo oko 900 Hrvata okupljenih oko župnog dvora i Caritasa. Živjelisu bez ikakvih prava, sigurnosti i zaposlenja. Hrane se i preživljavaju zahvaljujući samo humanitarnoj pomoći.

11. studenoga bugojanski Hrvati, uz peticiju Međunarodnom sudu pravde u Haagu, priložili pregled kršenja ljudskih prava na sedam stranica teksta koji opisuje zlodjela muslimanske vojske. 12. studenoga muslimansko ratno predsjedništvo Bugojna donijelo odluku da se svi Hrvati protjeraju iz grada, a u tom trenu u muslimanskim zatvorima u Bugojnu nalazilo se 345 hrvatskih ratnih zarobljenika, priopćilo novinarima u Livnu povjereništvo HVO Bugojna.

21. siječnja 1994. bugojanski župnik fra Janko Ljubas izvijestio je dopisnika Večernjeg lista u Livnu da je na gradskom igralištu u Bugojnu zatočeno 300 Hrvata.

Velika razmjena
19. ožujka 1994., nakon osam mjeseci zatočeništva u logoru "Stadion", razmijenjena su tamošnja 293 hrvatska zatočenika za 1500 Bošnjaka iz "Helidroma". Još uvijek se traga za tijelima 35 nestalih, od čega 19 logoraša. Sjećanja na tamnovanje zapisao je logoraš Josip Kalaica.

Razmjena je mnogo puta bila dogovorena i isto toliko puta odgođena. Napokon se dogodila, ali je izgledalo jednog trena da će taj put predstavnici takozvane Armije BiH biti iskreni i držati se dogovora. No ni ovog puta nisu pokazali spremnost poštovati dogovoreno, jer u evidentiranoj skupinu od 314 logoraša, nedostajalo ih je 20, i to 20 uglednih bugojanskih Hrvata. Za nedostajuću skupinu plasirali su Muslimani laži o tomu kako su neki od njih ranije pušteni, a neki su opet pobjegli prema crtama bojišnice koju nadzire srpska vojska. Muslimani su te laži prihvaćali, kao i kako se tad među Hrvatima mislilo "politički slijepci" iz međunarodne zajednice. Tijek zbivanja u budućnosti dokazao je da su znali i prešutno odobravali bošnjačko-muslimanske postupke. Zapovjednik Operativne skupine 'Zapad' Selmo Cikotić u izvanrednom izvješću Zapovjedništvu Trećeg Korpusa, 17. rujna 1993. zapisao je da je otpušteno 66 zarobljenika, a da u zatvoru imaju 317 zarobljenika plus 2 zarobljena u Uskoplju, ukupno 319 i da "za sve postoje osnove za suđenje, a 23 zbog težine počinjenih djela imaju poseban tretman." Izvješće potvrđuje da je znao za njih i da su živi. "Poseban tretman" glede tragična svršetka znači da je podrazumijeo njihovu likvidaciju i uklanjanje tijela koja ni do danas nisu pronađena. Među povlaštenima u bugojanskom slučaju je i predsjednik ratnog predsjedništva Dževad Mlaćo koji je godinama tvrdio za te logoraše da su pušteni ili pobjegli, ali je sam sebe demantirao na Sudu BiH kada je potvrdio autentičnost rečenice iz svojega dnevnika: "Službeno - ne smijemo imati civilnih zarobljenika. Tajno - ekstremni dio zarobljenih vojnika likvidirati." Ilustrativni su to primjeri kako su bošnjački predstavnici civilnih i vojnih vlasti mogu u domovini i pred svijetom lagati koliko god žele i gdje god hoće.

Poslije bitke
Muslimansko-bošnjački osvajači sustavno su poslije bitke uništavali s ciljem da se Hrvati nemaju više gdje vratiti. Potpuno su uništena sela Kandija, Goruša, Humac, Zanesovići, Udurlije, Lug, Rosulje, Crniče i Lendjerovina u kojima je živjelo većinsko hrvatsko stanovništvo. U selima s mješovitim stanovništvom kuće i gospodarske zgrade Hrvata su spaljene ili minirane. U samom gradu Bugojnu hrvatske četvrti su spaljene, minirane i opljačkane. Bugojanski Caritas popisao je materijalne štete na stambenim objektima u vlasništvu Hrvata u Bugojnu. Prema tome dokumentu minirano je, zapaljeno i opljačkano 2.550 objekata. U Bugojnu i okolnim selima učinjeno je svetogrđe nad sakralnim objektima, crkve, župne kuće i groblja su uništavani. Muslimansko-bošnjačke vlasti osnovale su u Bugojnu Agenciju za otkup građevinskog materijala i tehničkih stvari. Pljačkaši i lopovi su u toj Agenciji dobivali novac za ono što su pokrali i opljačkali. Agencija je na taj način poticala pljačku i otimačinu hrvatske imovine.

Tek 10. studenoga 1995. s potpisivanjem sporazum u Daytonu o funkcioniranju hrvatsko-bošnjačke Federacije, potpisan je istog dana i sporazuma hrvatske i bosanske strane o povratku dijela izbjeglica u Bugojno, Stolac, Jajce i Travnik.

Nestali bugojanski Hrvati
Od srpnja do kraja 1993. godine iz logora u Pruscu odvedeni su: Marko Bartulović, Niko Džaja, Jadranko Gvozden, Frano Jezidžić, Mihovil Strujić i Stipica Zelić. Kolovozu 1993. godine iz Gimnazije je odveden Marijo Subašić. Iz logora na Stadionu njih 11 evidentirali su predstavnici Međunarodnog crvenog križa pri posjeti logoru 28. rujna 1993. godine. Iz Stadiona su nasilno odvedeni: Branko Crnjak (odveden 25. srpnja 1993. godine), Nikica (Dragutina) Miloš, Anto Markulj, Ivo Miloš i Nikica (Joze) Miloš (odvedeni početkom listopada 1993.), Niko Zlatunić i Zdravko Juričić (odvedeni 7. listopada 1993.), Miroslav Dilber, Dragan Erkapić (odvedeni 25. listopada 1993. godine), Perica Crnjak (odveden 29. listopada 1993.) Perica Kovačević, Dragan Miličević i Zoro Galić (odvedeni su 15. studenoga 1993.).

Osumnjičeni
Bugojanski su Hrvati 25. studenoga 1994. kod vojnih i civilnih institucija vlasti, podnijeli krivičnu prijavu protiv 440 osoba osumnjičenih za ratne zločine počinjene tijekom 1993. u Bugojnu. 15 prvih prijavljeni su kao najodgovorniji za sve zločine počinjene nad Hrvatima u bugojanskoj općini: Dževad Mlaćo - predsjednik ratnog predsjedništva i predsjednik SDA Bugojno, Zeir Mlivo - predsjednik vlade općine Bugojno, Abdulah Jeleč - načelnik štaba obrane općine, Senad Dautović - načelnik službe javne sigurnosti općine, Kemal Džafić - časnik bivše JNA, načelnik sigurnosti štaba obrane općine, Enes Handžić iz Donjeg Vakufa - načelnik sigurnosti 307. muslimansko-bošnjačke brigade Armije BiH, Tahir Granić - zapovjednik 307. muslimansko-bošnjačke brigade Armije BiH, Abdumalik Abdibegović - sekretar Sekretarijata za narodnu obranu, nastanjen u Veseloj, Selmo Cikotić (rodom iz Sandžaka) - časnik bivše JNA, u Bugojno došao pred rat između HVO-a i Armije BiH, Faruk Aganović - zapovjednik jedne brigade Armije BiH, Besim Hodžić - zapovjednik vojne policije, Besim Učembarlić iz Prusca - zapovjednik grada Prusca, Semin Rustempašić iz Kruševice - zapovjednik postrojbe za posebne namjere "Zeleni zmajevi", Muris Kalajhodžić iz Gaja - zapovjednik postrojbe za posebne namjene JOKS, i Hanefija Prijić iz Voljica/Uskoplje - zapovjednik postrojbe za posebne namjene Armije BiH.

Izvori

Vanjske poveznice
Novabila.info ETNIČKO ČIŠĆENJE BUGOJANSKIH HRVATA: Istjerano skoro 15 tisuća ljudi, ubijeno 90 civila, za 19 intelektualca se još uvijek traga, a nalogodavce SDA nagrađuje, 27. srpnja 2017.
Slobodna Dalmacija Ivica Mlivončić: Zločini Armije BiH nad Hrvatima (4), Krvava bitka za Bugojno, 11. svibnja 2000.

Bugojno
Bugojno

Bitka za Bugojno 1993.


Eva Kinney Griffith Miller (nascida Kinney; após o primeiro casamento, Griffith; após o segundo casamento, Miller; Whitewater, 8 de novembro de 1852 – 1918) foi uma jornalista americana, ativista do movimento da temperança, romancista, redatora e editora-chefe de jornal.

Griffith foi palestrante e organizadora da União de Temperança Cristã da Mulher de Wisconsin (abreviado do inglês: WCTU) por vários anos. Suas palestras ilustrativas lhe renderam o nome de "Wisconsin Chalk Talker". Ela escreveu lições de temperança e poemas para a Temperance Banner e The Union Signal. Ela também publicou um romance de temperança A Woman's Evangel (Chicago, 1892), tendo já lançado um volume chamado Chalk Talk Handbook (1887), e True Ideal, um jornal dedicado aos estudos de pureza e fé. Em 1891, Miller mudou-se para Chicago, onde se tornou redatora especial do Daily News Record e, posteriormente, editora do Chicago Times, e assim tornou públicas suas opiniões sobre o movimento de temperança.

Primeiros anos e educação
Eva Kinney nasceu em Whitewater, em Wisconsin, no dia 8 de novembro de 1852. Ela era filha de Francis Kinney e Sophronia Goodrich Kinney.

Ela entrou na Universidade de Wisconsin-Whitewater em 1868, graduando-se na turma de 1871.

Carreira
Depois de concluir seus estudos, Griffith deu aulas por um período em Elkhorn, cidade de Wisconsin, e dois períodos em Cold Spring antes de passar um ano em Chicago, onde ela entrou na área do jornalismo. Ela escreveu para o Detroit Free Press, Pomeroy's Democrat, Educational Weekly, o Cincinnati Saturday Night, e entre muitos outros jornais. O excesso de trabalho afetou sua saúde em 1878 e, no ano seguinte, ela foi para o Kansas para se recuperar. Ela voltou a dar aulas em 1879 e, novamente, em 1883, em Hays City, Kansas. Ela não foi capaz de retomar a escrita em grande medida até 1883.

Em maio de 1891, ela se casou com Charles E. Griffith, e eles se mudaram para St. Louis, Missouri.  O casamento não durou muito. Eles se separaram e Griffith retornou a Whitewater, entrando no movimento de temperança em 1893. Por sete anos, ela foi palestrante e organizadora da WCTU de Wisconsin, suas palestras ilustradas lhe renderam o apelido de "Wisconsin Chalk Talker". Ela escreveu lições de temperança e poemas para o Temperance Banner, e foi uma colaboradora regular do Union Signal, escrevendo o "Jardim da Rainha", coluna quinzenal para esse jornal. Ela também escreveu para o Woman's News.

Griffith publicou um romance de temperança A Woman's Evangel (Chicago, 1892), e um volume intitulado Chalk Talk Hand-Book (1887). Em 1889, ela publicou True Ideal, um jornal dedicado à pureza social e aos estudos da fé. Em 1891, mudou-se para Chicago, onde se tornou redatora especial do Daily News-Record e, posteriormente, editora da coluna de sociedade do Chicago Times.

Vida pessoal
Mais tarde, ela se casou com o Sr. Miller e eles se mudaram para Anna e depois Peoria, ambos os locais em Illinois, onde em 1918, Griffith morreu.

Obras publicadas

 1887: Chalk Talk Hand-Book (em inglês)
 1892: A woman's evangel (em inglês)

Bibliografia

Ligações externas

  (em inglês)
 Obras de ou sobre Eva Kinney Griffith no Internet Archive (em inglês)
 "Individuality", de Eva Kinney Griffith, Pennsylvania School Journal, Volume 39, 1890, p. 513 (em inglês)
 "Hygiene for Writers", de Eva Kinney Griffith, The Author, Vol. III, Boston, 15 de janeiro de 1891, p. 1 (em inglês)
 "School Government", de Eva Kinney Griffith,  The New Education, Volumes 4–5, 1891, p. 154 (em inglês)

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1918
Nascidos em 1852
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Eva Kinney Griffith


Charlotte Broman Mølbæk (født 29. november 1977 i Aarhus) er en dansk pædagog, politiker og nuværende medlem af Folketinget for SF siden valget i 2019. Hun var byrådsmedlem i Randers Kommune fra 2014 til 2019.

Baggrund
Charlotte Broman Mølbæk er født 29. november 1977 i Aarhus, som datter af Bjarne samt Alice Mølbæk, der har været formand for SF Randers.

Hun har en sproglig studentereksamen fra Randers Statsskole i 1996 og er uddannet pædagog fra Jydsk Pædagogseminarium i Randers i 2002.

Politisk karriere
Charlotte Broman Mølbæk har været formand for SF Randers fra 2013 til 2014, men fratrådte posten, da hun blev valgt til byrådet i Randers Kommune, som hun har været medlem af fra 2014 til 2019. Hun har været formand for socialudvalget og medlem af Kommunernes Landsforenings socialudvalg fra 2018 til 2019.

Hun blev ved valget 5. juni 2019 valgt til Folketinget og udtrådte hermed som byrådsmedlem, da SF ikke tillader både at sidde i Folketing og byråd.

Referencer

Eksterne henvisninger

Nuværende folketingsmedlemmer fra SF
Folketingsmedlemmer i 2010'erne
Folketingsmedlemmer i 2020'erne
Medlemmer af Randers Byråd
Kommunalbestyrelsesmedlemmer fra SF

Charlotte Broman Mølbæk


Paul et Virginie est un film français réalisé par Robert Péguy, sorti en 1924.

Synopsis
Le film est une adaptation du roman Paul et Virginie de Bernardin de Saint-Pierre.

Fiche technique
 Réalisation : Robert Péguy
 Scénario : d'après Bernardin de Saint-Pierre
 Production : 	Compagnie Mauricienne du Bon Film
 Directeur de la photographie : Gaston Grimault, Maurice Hennebains, Marcel Eywinger
 Genre : Drame
 Date de sortie : 1924

Distribution
 Jean Bradin
 Simone Jacquemin
 Jeanne Bérangère
 Camille Beuve
 Gaston Norès

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 Catalogue des films franc̦ais de long métrage - films de fiction, 1919-1929, Raymond Chirat, Roger Icart, 1984

Liens externes

Film français sorti en 1924
Film dramatique français
Film français en noir et blanc
Film muet français
Adaptation d'un roman français au cinéma
Paul et Virginie

Paul et Virginie (film)


Ulkær kan henvise til flere stednavne i Danmark:
 Ulkær (Jernved Sogn) – en bebyggelse i Jernved Sogn, Esbjerg Kommune
 Ulkær (Sindbjerg Sogn) – en bebyggelse og et ejerlav i Sindbjerg Sogn, Hedensted Kommune
 Ulkær (Vendsyssel) – et areal i Em Sogn og Tolstrup Sogn - Hjørring Kommune og Brønderslev Kommune

Ulkær


Die Romanian International 2008 fanden in Timișoara vom 20. bis zum 23. März 2008 statt. Der Referee war Lajos Csanda aus Ungarn. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar, wodurch das Turnier in das BWF-Level 4B eingeordnet wurde. Es war die 10. Austragung dieser internationalen Meisterschaften von Rumänien im Badminton.

Austragungsort
 Complexul Sportiv Banu Sport, FC Ripensia Street 33

Finalergebnisse

Weblinks
 badminton.de

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Timișoara
BE Circuit 2007/08

Romanian International 2008


Henni Purk (født, Kasper Iwaniec Hindsgavl d. 24 juni 1992) er en dansk rapper med polske rødder.

Henni har rappet og skrevet tekster siden 2012. Han laver musik i samarbejde med sin producer Nick Vanelli. Han udgav sin første single "Indebrændt" i foråret 2014 efterfulgt af hans første EP "Hugtænder".

I foråret 2016 udgav Henni Purk sin anden EP "Rusten Glorie".

Diskografi

EP'er

Singler

Eksterne links
 Henni Purk på YouTube

Referencer

Rappere fra Danmark

Henni Purk


David Murray (Edinburgh, Škotska, 28. prosinca 1909. – Las Palmas de Gran Canaria, Španjolska, 5. travnja 1973.) je bio britanski vozač automobilističkih utrka. U Formuli 1 je nastupao na četiri utrke od 1950. do 1952., ali nije uspio završiti nijednu. Na utrci 24 sata Le Mansa je trebao voziti 1937. sa suvozačem Patom Fairfieldom u bolidu BMW 328. No u osmom krugu je došlo do sudara Renéa Kippeurta, Jeana Trémouleta i Fairfielda, u kojem je Kippeurt poginuo, a Fairfield je prebačen u bolnicu gdje je preminuo poslije dva dana.

Izvori

Vanjske poveznice
David Murray - Stats F1

Britanski vozači Formule 1

David Murray


El Acronauplia (en griego: Ακροναυπλία, Akronafplia, turco: Iç Kale, «Castillo Interior») es la parte más antigua de la ciudad de Nauplia en Grecia. Hasta el , era una ciudad propia. La llegada de los venecianos y los francos lo transformó en parte de las fortificaciones de la ciudad. Después, parte de ella fue utilizada como prisión hasta que el gobierno griego decidió que la visión prevista de su ubicación beneficiaría el turismo local y construyó un complejo hotelero que aún está allí hoy.

Referencias

Yacimientos arqueológicos de la periferia de Peloponeso
Monumentos de Grecia
Nauplia

Acronauplia


Tandır, ısınmak için kullanılan bir çeşit mangal. Yere çukur kazılarak yapılan özel bir fırına da tandır denir.

Eskiden kış soğuk geçen yerlerde alçak dört köşe bir masanın altına bir mangal konur ve bunun üzeri, tamamen örtecek, ateşten zarar görmeyecek şekilde pamuklu bir örtüyle kapatılırdı. Isınmak istiyenler bu örtüyü dizleri üzerine çekerler, ayaklarını mangalın etrafına koyarlardı. Sobaların olmadığı, mangalla ısıtmanın sağlanamadığı yerlerde bu usul çok kullanılırdı.

Bazı yerlerde altı ayaklı, altı köşeli veya yuvarlak ağaç masa altına kendine mahsus bir mangala ateş konmak suretiyle de tandır yapılırdı. Bunun üzerine çapraz yorganlar daha üstüne halılar örtülürdü. Ayaklar masaya doğru uzatılarak ısınılırdı. Bu ısınma esnasında güzel fıkralar ve masallar anlatılırdı. Böyle tandır başında anlatılan masal, hikâye vs.lere tandırname denirdi.

Yere kazılarak yapılan tandırların derinliği daha ziyade 130–150 cm olur. Çaplarıysa 50–65 cm arasında değişir. Sıkı çamur, saman ve keçi tüyü ile hazırlanan karışımla yapılan tandırlar, güneşte kurutulur. Daha sonra yere kazılan çukura yerleştirilir. Tandırda mangal kömürü, odun gibi yakacaklar kullanılır. Genellikle burada kuzu kızartılır. Tandırda kuzu etini pişirmek için önce et temizlenir. Bir çengele asılarak üzeri iyice kapatılıp, tandır içinde pişmeye bırakılır. Buna tandır kebabı adı verilir.

Türk mutfağı
Ermeni mutfağı
Azeri mutfağı
Bangladeş'te kültür
Gürcü mutfağı
Hint mutfağı
Kazakistan'da kültür
Kırgızistan'da kültür
Pakistan mutfağı
Tacikistan'da kültür
Türkmenistan'da kültür
Özbekistan mutfağı
Yemek yapma yöntemleri
Şömineler
Mangal
Yemek pişirme aletleri

Tandır


فيركنيا سيروفاتكا (Верхня Сироватка) هي مدينة في مقاطعة سومسكا في أوكرانيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 3515 نسمة.

مراجع

مدن أوكرانيا

فيركنيا سيروفاتكا (سومسكا)


Antonio Battistella (* 26. Juni 1912 in Ferrara; † 6. April 1980 in Rom) war ein italienischer Schauspieler.

Leben
Battistella stammt aus einer venezianischen Familie, verbrachte seine Jugend aber in Genua, wo er 1934 auch einen Abschluss in Ökonomie machte und als Wirtschaftsberater für Regia Marina arbeitete. Derweil besuchte er Schauspielkurse an der "Accademia Drammatica" in Rom, wo er 1939 diplomierte. Bereits als Schüler des Centro Sperimentale di Cinematografia spielte er auf der Bühne in Stücken wie Richard III., System Ribadier oder Die Unterrichtsstunde.. 1962/63 war die Saison seines größten Bühnenerfolges, als er in Marco Pragas Il bell'Apollo am Theater Genua auftrat.

Nur sehr gelegentlich nahm Battistella Angebote für Filme wahr; ab 1942 spielte er rund zehn Mal in dreißig Jahren. Wesentlich aktiver gestaltete er seine Fernsehkarriere, wo er 1955 erstmals unter Guglielmo Morandi in Il sogno dello zio zu sehen war und dann in wichtigen Nebenrollen mit heiserer Stimme und durchdringendem Blick für oftmals fiese Charaktere zahlreiche wichtige Stationen italienischer Fernsehinszenierungen mitgestaltete: Jane Eyre (1957), Ottocento (1959), Demetrio Pianelli (1963) und Vita di Michelangelo (1964). Daneben trat er in Gastrollen einiger Serien und in Miniserien wie Die Gebrüder Karamasow (1969) auf. Manchmal wurde Battistella auch für Synchronisationen verpflichtet.

Filmografie (Auswahl)
 1942: Una storia d'amore
 1960: Der Gauner von Bagdad (Il ladro di Bagdad)
 1973: La rosa rossa

Weblinks

 Antonio Battistella Synchronarbeiten

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Theaterschauspieler
Synchronsprecher
Italiener
Geboren 1912
Gestorben 1980
Mann

Antonio Battistella (Schauspieler)


Gai printemps, aussi titré impromptu, op. 11, est une œuvre pour piano de la compositrice Mel Bonis, datant de 1889.

Composition
Mel Bonis compose Gai printemps pour piano avant 1889. L'œuvre a été publiée d'abord aux éditions Durdilly en 1889, puis rééditée chez Leduc en 1897, chez Lemoine en 1993 et chez Furore en 2006.

Analyse
Gai printemps fait partie des œuvres inspiré du genre de la valse, genre qui inspirera à la compositrice plusieurs œuvres comme Étiolles, Viennoise, Les Gitanos, Orientale, Soirs d'antan, la Suite en forme de valse, L'Escarpolette, la Boston Valse des Cinq Petites Pièces pour piano, le Diamant noir et les Six Valses-Caprice.

Réception

Edition actuelle
 In Mel Bonis, œuvres pour piano, Volume 2 - Pièces pittoresques et poétiques A; éd. Furore, 2006

Discographie
 Mel Bonis, pièces pour piano, par Lioubov Timofeïeva, Voice of Lyrics C341, 1998
 L'ange gardien, par Laurent Martin (piano), Ligia Digital LIDI 01033181-07, 2007
 Regards : œuvres choisies de Mel Bonis, par Cécile Chaminade, Clara Schumann, Marianna von Martinez - Didier Castell-Jacomin (piano), Continuo Classics/Integral classic INT 221.250, 2011
 Bonis: Le diamant noir (Danses), Laurent Martin (piano), Ligia, 2016.
 Mémoires d'une femme, par Myriam Barbaux-Cohen, Art Produktion, ARS 38 349, 2022,

Références

Sources

Liens externes

Œuvre de Mel Bonis
Œuvre réalisée en 1889

Gai printemps


O big air feminino do snowboard nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 ocorreu nos dias 14 e 15 de fevereiro no Big Air Shougang, em Pequim.

Medalhistas

Resultados
As 12 melhores atletas avançam para a final.

Qualificação

Final

Big Air feminino

Snowboard nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Big air feminino


Arley de Queroz Sandim (født 25. maj 1986) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Sagan Tosu.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Arley de Queroz Sandim


عيد الجيش، هو عيد تحتفل به عدة دول من العالم ليوم جيشها الوطني.

المراجع

أعياد وطنية

عيد القوات المسلحة


(4255) Spacewatch ist ein Hauptgürtelasteroid, der am 4. April 1986 im Rahmen des Spacewatch-Projektes vom Kitt-Peak-Nationalobservatorium aus entdeckt wurde.

Der Asteroid wurde nach dem Spacewatch-Projekt benannt.

Weblinks

Einzelnachweise

Hauptgürtelasteroid unter 50 km Durchmesser

(4255) Spacewatch


Glenea illuminata é uma espécie de escaravelho da família Cerambycidae. Foi descrito por James Thomson em 1857.  É conhecida a sua existência na Singapura.

Referências

Borneo catalog 2005

illuminata
Coleópteros descritos em 1857

Glenea illuminata


Árni beiskur (apodado el Amargo) (fallecido el 22 de octubre de 1253) fue un islandés partidario del caudillo medieval y jarl de Islandia Gissur Þorvaldsson y quien, según la saga Íslendinga, asumió el papel de asesinar al escaldo e historiador Snorri Sturluson. Posteriormente, fue capturado y ejecutado durante el cruento episodio conocido como Flugumýrarbrenna. La saga cita que no pidió clemencia y que el último que le habló fue Kolbeinn Dufgusson con estas palabras:

Árni beiskur es un personaje oscuro en la historia de Islandia, pero sus últimas palabras muestran entereza y fuerza de carácter:

Referencias

Bibliografía
 Björn Þorsteinsson: Íslensk miðaldasaga, 2. útg., Sögufélagið, Rvk. 1980.
 Byock, Jesse L.: Medieval Iceland: Society, Sagas, and Power, University of California Press, USA 1990.
 Gunnar Karlsson: "Frá þjóðveldi til konungsríkis", Saga Íslands II, ed. Sigurður Líndal, Hið íslenzka bókmenntafélag, Sögufélagið, Reykjavík 1975.
 "Goðar og bændur", s. 5-57, Saga X, Sögufélagið, Reykjavík 1972.
 Vísindavefurinn: Hvað var Sturlungaöld?

Sturlungaöld
Saga Sturlunga

Árni beiskur


Un  es un tipo de sombrero tradicional del Japón. Cuando es precedida por otra palabra que especifica el tipo de sombrero, entonces, la palabra se convierte en gasa como es el caso de jingasa, (sombrero de guerra) (véase rendaku).

Muchos kasas están hechos de bambú, sirviendo también para resguardarse de la lluvia, la nieve o el sol.

Tipos de kasa
Algunos de los tipos:
 : un sombrero de paja tradicionalmente usado en algunas danzas japonesas.
 : un sombrero de mimbre de corona profunda.
 : "sombrero de guerra", comúnmente llevado por samuráis y ashigaru (soldado raso). Los samuráis en el Japón feudal, al igual que sus soldados, usaban distintos tipos de jingasa hechos de hierro, cobre, madera, papel, bambú o cuero. Casi siempre llevaba el símbolo de la casa.
 : un sombrero de viaje hecho de bambú amplio y aplanado que ofrecía protección del sol y la lluvia. Extendido su uso por los sando hikyaku, mensajeros que viajaban regularmente entre Edo y Kioto.
 : un sombrero de mimbre hecho de junco.
 : un sombrero plegado en forma de V invertida, utilizado sobre todo en los bailes tradicionales japoneses.
 : un sombrero hecho de paja de arroz en forma de bol o champiñón usado por monjes budistas mendicantes. No llega a ser como los sombreros cónicos de los recolectores de arroz, ni tan alto como los sombreros de viaje de los samuráis, sino que cubre la mitad superior a dos tercios de la cara, ayudando así al monje a ocultar su identidad y viajar sin distracciones.
: el símbolo familiar del clan Yagyū, no un tipo real de kasa.
: un amigasa cónico de copa plana, comúmnente utilizado por rōnin.
: un sombrero de mimbre hecho de bambú o madera laminada.

Véase también
 Yatarō gasa (弥太郎笠), Yataro's Travel Hat - 1957, película de Kazuo Mori.

Enlaces externos

 [http://haikutopics.blogspot.com/2006/05/hat-kasa.html Haiku Topics (01)  ..... (WKD - TOPICS): Hat (kasa)] en Haiku Topics (en inglés).

Terminología Zen
Sombreros de Japón
Armamento y equipo samurái
Indumentaria budista

Kasa (sombrero)


Poyntonophrynus é um género de anfíbios da família Bufonidae. Está distribuído por Somália, Etiópia, Sudão do Sul, Quénia, Tanzânia, Angola, Namíbia, Botswana, África do Sul e Suazilândia; e possivelmente no Uganda.

Espécies
 Poyntonophrynus beiranus (Loveridge, 1932)
 Poyntonophrynus damaranus (Mertens, 1954)
 Poyntonophrynus dombensis (Barboza du Bocage, 1895)
 Poyntonophrynus fenoulheti (Hewitt and Methuen, 1912)
 Poyntonophrynus grandisonae (Poynton and Haacke, 1993)
 Poyntonophrynus hoeschi (Ahl, 1934)
 Poyntonophrynus kavangensis (Poynton and Broadley, 1988)
 Poyntonophrynus lughensis (Loveridge, 1932)
 Poyntonophrynus pachnodes Ceríaco, Marques, Bandeira, Agarwal, Stanley, Bauer, Heinicke, and Blackburn, 2018
 Poyntonophrynus parkeri (Loveridge, 1932)
 Poyntonophrynus vertebralis (Smith, 1848)

Referências

Bufonidae
Gêneros de anfíbios

Poyntonophrynus


Agrilus chrysochloris é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Deyrolle, 1864.

Referências

chrysochloris

Agrilus chrysochloris


James Ivory () a fost un matematician britanic. A fost creatorul teoremei lui Ivory.

Viața
Ivory s-a născut în Dundee, fiind fiul lui James Ivory, un renumit ceasornicar. Familia locuia și lucra pe High Street din Dundee.

A fost educat la Dundee Grammar School. În 1779 a intrat la Universitatea din St Andrews, distingându-se mai ales în matematică. A studiat apoi teologia; dar, după două cursuri la St. Andrews și unul la Universitatea Edinburgh, a abandonat orice idee despre biserică, în 1786 devenind profesor asistent de matematică și filozofie naturală la nou-înființata Academie Dundee. Trei ani mai târziu a devenit partener și manager al unei companii de filare a inului la Douglastown, în Forfarshire, urmănd încă în momente de relaxare studiile preferate. El a fost în esență un matematician auto-instruit, versat profund în geometria antică și modernă și având o cunoaștere completă a metodelor și descoperirilor analitice ale matematicienilor continentali.

O primă lucare, care se ocupă de o expresie analitică pentru rectificarea elipsei, este publicată în "Transactions of the Royal Society of Edinburgh" (1796); acesta și lucrările sale ulterioare despre ecuații cubice (1799) și problema Kepler (1802) evidențiază ușurința în tratarea formulelor algebice. În 1804, după dizolvarea companiei de filare a inului din care era manager, a obținut unul dintre catedrele de matematică a Colegiului Militar Regal, Great Marlow  (apoi a fost relocat la Sandhurst); până în anul 1816, când starea de sănătate l-a obligat să demisioneze, și-a îndeplinit îndatoririle profesionale cu un succes remarcabil.

În această perioadă a publicat în Philosophical Transactions mai multe lucrări importante, care i-au adus Medalia Copley în 1814 și alegerea ca membru al Royal Society în 1815. O importanță deosebită o are o primă lucrare (Phil. Trans., 1809), cunoscută sub numele de teorema lui Ivory. De asemenea, a publicat ca anonim o ediție a Elementelor lui Euclid, care a fost descrisă ca a adus problemele dificile "mai la îndemâna înțelegerilor obișnuite". Lucrările sale ulterioare din Philosophical Transactions tratează refracțiile astronomice, perturbările planetare, echilibrul maselor fluide etc. Pentru investigațiile sale  a primit o medalie regală în 1826 și o alta în 1839.

În 1831, la recomandarea Lordului Brougham, regele William IV i-a acordat o pensie de 300 de lire sterline pe an și l-a numit Cavaler al Ordinului Regal Guelphic, dar nu a fost avansat. Pe lângă faptul că a fost direct conectat cu principalele societăți științifice din propria țară, Royal Society of Edinburgh, Royal Irish Academy etc., a fost membru corespondent al Academiei Regale de Științe atât din Paris, cât și din Berlin și al Societății Regale din Göttingen.

În 1839, Universitatea St. Andrews i-a conferit un titlu onorific de doctor în drept (LLD).

A murit la Hampstead, în nordul Londrei, la 21 septembrie 1842.

Note

Legături externe

 "Ivory, Sir James". Encyclopædia Britannica (11th ed.). Cambridge University Press.

Nașteri în 1765
Decese în 1842
Astronomi scoțieni
Absolvenți ai Universității din Edinburgh
Fellows of the Royal Society
Laureați ai Royal Medal
Laureați ai Medaliei Copley
Membri ai Academiei Franceze de Științe
Matematicieni scoțieni

James Ivory (matematician)


Galeb (lat. Larus) je veliki rod galebova sa svjetskom rasprostranjenošću (s daleko najvećom raznolikošću vrsta na sjevernoj polutci). Ime roda potječe od starogrčkog laros (λάῥος) ili latinskog larus, što je, čini se, na tim jezicima bio naziv za galeba ili drugu veliku morsku pticu.

Mnoge su vrste ovog roda česte i dobro poznate ptice. Do oko 2005. – 2007., većina galebova se nalazila u tom rodu, u aranžmanu poznatom kao polifilija. No, tada dolazi do ponovnog vraćanja u uporabu rodova Ichthyaetus, Chroicocephalus, Leucophaeus i Hydrocoloeus (ovaj posljednji je bio priznat češće od drugih rodovi) nekoliko vrsta tradicionalno uključenih u Larus.

Galebovi iz ovog roda općenito su srednje do velike ptice, obično sive ili bijele, često s crnim oznakama na glavi ili krilima. Imaju stasite, dugačke kljunove i rebrasta stopala.

Taksonomija velikih galebova u kompleksu srebrnastih i smeđih galeba vrlo je složena, a različita znanstvena tijela prepoznaju između dvije i osam vrsta.

Sistematika i evolucija
Vrste:
 Larus argentatus Pontoppidan, 1763; Srebrnasti galeb
 Larus armenicus Buturlin, 1934; Armenski galeb
 Larus atlanticus Olrog, 1958;  Olrogov galeb, patagonski galeb
 Larus belcheri Vigors, 1829; Belcherov galeb, humboltski galeb
 Larus cachinnans Pallas, 1811;   Bjeloglavi galeb, pontski galeb
 Larus californicus Lawrence, 1854; kanadski galeb
 Larus canus Linnaeus, 1758; Burni galeb
 Larus crassirostris Vieillot, 1818; Japanski galeb
 Larus delawarensis Ord, 1815; Prstenokljuni galeb
 Larus dominicanus Lichtenstein, 1823;  južni galeb
 Larus fuscus Linnaeus, 1758; Tamnoleđi galeb
 Larus fuscus barabensis H. Johansen, 1960, stepski galeb
 Larus fuscus fuscus Linnaeus, 1758 /
 Larus fuscus graellsii A. E. Brehm, 1857, sivoleđi galeb
 Larus fuscus heuglini Bree, 1876; sibirski galeb,
 Larus fuscus intermedius Schioler, 1922 /
 Larus glaucescens J. F. Naumann, 1840; sjevernopacifički galeb
 Larus glaucoides B. Meyer, 1822; arktički galeb
 Larus glaucoides kumlieni Brewster, 1883, bafinski galeb
 Larus glaucoides thayeri W. S. Brooks, 1915, eskimski galeb
 Larus heermanni Cassin, 1852; kalifornijski galeb
 Larus hyperboreus Gunnerus, 1767; sjeverni galeb
 Larus livens Dwight, 1919; meksički galeb
 Larus marinus Linnaeus, 1758; Veliki galeb
 Larus michahellis J. F. Naumann, 1840,  galeb klaukavac
 Larus occidentalis Audubon, 1839; obalni galeb
 Larus pacificus Latham, 1802; Debelokljuni galeb, Pacifički galeb,  krupnokljuni galeb
 Larus schistisagus Stejneger, 1884; sinji galeb
 Larus smithsonianus Coues, 1862, američki srebrnasti galeb
 Larus vegae Palmen, 1887

Sinonimi
 Larus atricilla Linnaeus, 1758 = Leucophaeus atricilla (Linnaeus, 1758),  astečki galeb
 Larus audouinii Payraudeau, 1826 = Ichthyaetus audouinii (Payraudeau, 1826), Sredozemni galeb
 Larus bulleri Hutton, 1871 = Chroicocephalus bulleri (Hutton, 1871), crnokljuni galeb
 Larus brevirostris Bruch, 1853 = Rissa brevirostris (Bruch, 1853),  berinški galeb
 Larus brunnicephalus Jerdon, 1840 = Chroicocephalus brunnicephalus (Jerdon, 1840), planinski galeb
 Larus cirrocephalus Vieillot, 1818 = Chroicocephalus cirrocephalus (Vieillot, 1818), Sivoglavi galeb
 Larus eburnea Phipps, 1774 = Pagophila eburnea (Phipps, 1774), bijeli galeb
 Larus fuliginosus Gould, 1841 =  Leucophaeus fuliginosus (Gould, 1841), mrki galeb
 Larus genei Breme, 1839 = Chroicocephalus genei (Breme, 1839), Tankokljuni galeb
 Larus hartlaubii Bruch, 1853 = Chroicocephalus hartlaubii (Bruch, 1853),  južnoafrički galeb
 Larus hemprichii Bruch, 1853 = Ichthyaetus hemprichii (Bruch, 1853), tamnoprsi galeb
 Larus ichthyaetus Pallas, 1773 = Ichthyaetus ichthyaetus (Pallas, 1773), veliki crnoglavi galeb
 Larus leucophthalmus Temminck, 1825 = Ichthyaetus leucophthalmus (Temminck, 1825), crvenomorski galeb
 Larus maculipennis Lichtenstein, 1823 = Chroicocephalus maculipennis (Lichtenstein, 1823),  smeđoglavi galeb
 Larus melanocephalus Temminck, 1820 = Ichthyaetus melanocephalus (Temminck, 1820), Crnoglavi galeb
 Larus minutus Pallas, 1776 = Hydrocoloeus minutus (Pallas, 1776); Mali galeb
 Larus modestus Tschudi, 1843 = Leucophaeus modestus (Tschudi, 1843); Sivi galeb
 Larus novaehollandiae Stephens, 1826 = Chroicocephalus novaehollandiae (Stephens, 1826); australski galeb
 Larus philadelphia (Ord, 1815) = Chroicocephalus philadelphia (Ord, 1815); šumski galeb
 Larus pipixcan Wagler, 1831 = Leucophaeus pipixcan (Wagler, 1831), Prerijski galeb
 Larus relictus Lonnberg, 1931 =  Ichthyaetus relictus (Lonnberg, 1931), mongolski galeb
 Larus ridibundus Linnaeus, 1766 = Chroicocephalus ridibundus (Linnaeus, 1766),  Riječni galeb
 Larus saundersi (Swinhoe, 1871) = Chroicocephalus saundersi Swinhoe, 1871, kratkokljuni galeb
 Larus scoresbii Traill, 1823 = Leucophaeus scoresbii (Traill, 1823), mageljanski galeb
 Larus scopulinus J. R. Forster, 1844 = Chroicocephalus scopulinus (J. R. Forster, 1844), novozelandski galeb
 Larus serranus Tschudi, 1844 = Chroicocephalus serranus (Tschudi, 1844), andski galeb
 Larus saundersi (Swinhoe, 1871) = Chroicocephalus saundersi Swinhoe, 1871,  kratkokljuni galeb
Za "Larus" raemdonckii (rani oligocen u Belgiji) sada se barem okvirno vjeruje da pripada procelariformnom rodu Puffinus. "L." elegani (kasni oligocen? / Rani miocen iz St-Gérand-le-Puy, Francuska) i "L." totanoidi (kasni oligocen? / Rani miocen jugoistočne Francuske) sada su u Laricoli, dok "L." dolnicensis (rani miocen Češke) zapravo je bila stepska lasta ; sada je smješten u Mioglareoli.

Ranomiocenski "Larus" desnoyersii (jugoistočna Francuska) i "L." pristinus (formacija John Day, Willow Creek, SAD) vjerojatno ne pripadaju ovom rodu; prvi može biti pomornik.

Prstenaste vrste

Cirkumpolarna skupina vrsta galebova Larus često se navodi kao klasičan primjer prstenastih vrsta. Skupina vrsta ovih galebova čini prsten oko Sjevernog pola. Srebrnasti galeb, koji živi prvenstveno na otoku Velikoj Britaniji, može se hibridizirati s Larus smithsonianus (koji živi u Sjevernoj Americi), a koji se također može križati s istočnosibirskim galebom, čija se zapadna podvrsta, Birulin galeb, može hibridizirati s Heuglinovim galebom koji se, pak, može križati sa smeđim galebom (sve četiri žive na sjeveru Sibira). Posljednji je istočni predstavnik smeđeg galeba na sjeverozapadu Europe, uključujući Veliku Britaniju. Međutim, smeđi galeb i srebrnasti galeb su dovoljno različiti da se rijetko križaju; tako skupina galebova čini kontinuum, osim u Europi, gdje se dvije loze susreću. Međutim, nedavna genetska studija pokazala je da je ovaj primjer mnogo kompliciraniji nego što je ovdje predstavljen i vjerojatno ne predstavlja prave prstenaste vrste.

Galebovi u Hrvatskoj
Vrste zabilježene u Hrvatskoj su:
 sredozemni galeb, Larus audouinii - živi na stjenovitim otocima ili na mlru, zimi je uz pjeskovite obale ili na moru.
 burni galeb Larus canus- stanište: stjenovite, pješčane i šljunčane obale i otoci, u unutrašnjosti uz slatke vode; zimi po obalama, estuarijima i poljodjelskim zemljištima i u gradovima
 galeb klaukavac Larus michahellis - najčešći veliki galeb
 pontski galeb Larus cachinnans
 tamnoleđi galeb Larus fuscus, gnijezdi se na ravnome tlu, ponekad u zajedničkim kolonijama sa srebrnastim galebom
 crnoglavi galeb Larus melanocephalus, gnijezdi se po travnatim močvarama i ravnim terenima uz obalu; zimi u priobalju
 mali galeb Larus minutus, stanište: jezera, močvare, cretovi; na prolazu po slatkim i obalnim vodama; zimi na moru
 riječni galeb Larus ridibundus, stanište: cretovi, močvare, jezerski otoci, dine, šljunkoviti predjeli; zimi po priobalju i ušćima, u unutrašnjosti uz slatke vode i po poljodjeljskim zemljištima, niskim tratinama i ledinama

Izvori

Poveznice
 Hibridizacija kod galebova

Vanjske poveznice

Larinae

Galeb


In many Islamic and Islam-related traditions, Azazil (Arabic: عزازيل ʿAzāzīl, also known as Arabic: حارث Ḥārith) is the legendary prototype of the devil in Islamic culture. Azazil was considered to be among the nearest to God's throne, but because he sinned through pride, he became a devil.

In Islamic tradition, Azazil is usually seen as the original name of Iblis, before he was expelled from heaven. Although Azazil is mostly portrayed as an archangel, who was already created when God made the jinn, in some reports Azazil is considered created as a jinni first but elevated to the rank of the angels.

Drawing from Turkic Sufi sources, ʿAzāzīl was neither an angel nor a jinn, but an undefined being. He grew up pious and was lifted up to live with the angels in the first heaven. Then he was sent by God to the jinn on earth to persuade them to follow the right path. Since most jinn didn't listen, they were burned by God's fire. However, since ʿAzāzīl's piety increased he was bestowed with angelic qualities and placed in the seventh heaven, until he became proud of his achievements and refused to prostrate himself before Adam.

In some mystical interpretations of Islam, like Sufism, Ismailism and Alevism, Azazil's fall happened before the creation of the world and he therefore, becomes the originator or prototype of sin in this world.

Etymology and naming
The name is derived from  Azazel, a fallen angel in the Apocalypse of Abraham. Here, Azazel is said to have lost his former glory as a servant of God to humans.

Islamic philologists construct his name to the words aziz and il (God's dear), depicting him as God's once favorite angel.

According to many Arabic scholars, Azazil was the personal name of Satan (Iblis). Ibn Manzur (June–July 1233 – December 1311/January 1312) writes in his dictionary of the Arabic language:

Quranic exegesis
According to many Classical scholars, based on the reports of the Sahaba, before Iblis was expelled from heaven, he was called Azazil.

According to whose interpretations legitimated by the authority of Ibn Abbas, Azazil was the leader of Jinns and sent by God to terminate the jinn, who lived on earth before humanity. After his victory, he grew arrogant and declined God's command to prostrate himself before Adam. Arguing that he was superior to humans, God expelled him from heaven and he became an accursed shaitan (Shaitan Rajim). When the Quran refers to Iblis as one of the jinn, this tradition states it does not refer to Azazil being one of the jinn who lived on earth, but to a group of angels who were entrusted with the task to guard the entrance to Jannah. Therefore, it is their relation to Jannah the term refers to Satan as a jinn in Quran.

Only in later traditions, asserted by the Brethren of Purity, Azazil used to be a jinni from earth, taken captive by the angels during war. Among the angels, Azazil impressed the angels by his piety and joined them in worship and service, but loses his angelic state after he disobeys God.

Sufism
In Sufism, Azazil is one of the worst tempters. The fallen angel is the devil who leads the saints astray, however, fails against the prophets. Inayat Khan, who was a pioneer of the transmission of Sufism to the West, states that evil actions performed by people attract this spirit who in turn leads them further astray into darkness and wrong actions.

Al-Hallaj mentioned Azazil in his collection Tawasin. Here, Azazil's disobedience to refuse God's command is a way to hallow His name. Chapter Six is dedicated to the self-defence of Azazil, and in one section Hallaj explains how each of the letters of Azazil's name relate to his personality. Unlike many other Sufi writers, Hallaj declined that Azazil will be restored to God's grace, thus after the Day of Judgment, he will still be damned. Since Azazil originated from fire, fire will be his final destiny.

Azazil is also mentioned three times in Rumis Masnavi, emphasizing the importance of discipline and humility:
 Through discipline and humility this heaven has been filled with light, and through discipline the angel became immaculate and holy. By reason of irreverence, the sun was eclipsed, and insolence caused Azazil to be turned back from the door. When Azazil acted arrogantly, he was abandoned to hell in spite of his former high position.

According to Al-Jili God created, out of the light of Muhammad the good angels, reflecting God's attributes of beauty, light and guidance. Azazil and his angels were created as reflecting God's names of majesty, darkness and misleading. Azazil worshipped God for thousands of years before the creation of the world and it was forbidden to him to worship anything else. As an angel of single-minded devotion, Azazil fails to realize that bowing before Adam in accordance with God's command, is equal as bowing to God himself. After getting rebuked by God, Azazil does not repent but accepts his punishment as part if his unchanging nature of fire and becomes the principle of evil.

Ismailism
In Umm al-Kitab, an 8th-century Ismaili work, Azazil is the first creation of God, the High King. God gave him the power of creation, but Azazil boasted with his loaned power, claiming divinity for himself, describing himself as another God beside the High King. To prove that Azazil's creation only depends on the power of his own creator, God makes a new creation, opposed by Azazil. Every time, Azazil again claims to be like God, he and his fellow angels lose colour, becoming darker and inferior and are thrown into lower celestial spheres until they end up on earth, which is made out of the essence of Azazil's creations. As with the Gnostic Demiurge, Azazil traps the life-forces of the heavenly realm and captures them in the material realm.

Umm al-Kitab's depiction of Azazil might be a reaction to religious dualism. By claiming divinity for himself, but getting rebuked by God and presenting Azazil merely as an angel inferior to God, belief in two eternal principles is rejected. In one instance, Ahriman, the Zorastrian creator of evil, appears namely as a later incarnation of Azazil.

Bektashi Alevism
Azazil features as one of the first angels in an Alevi oral tradition, there he is informed by the archangel Cebrail (Gabriel), about their creator. Along with the other archangels, Cebrail leads Azazil to a lamp with seven doors. They shall serve here for 1001 days, so the door will open. After the archangels entered the lamp, they saw two lights forming one body. The archangels were commanded to prostrate before the light. All followed the order but Azazil, who refused to prostrate himself, since the light, as something that was created, could not be the creator, so he turned back to the door to stay in the former service of God. This narration explains that Azazil stood at God's service, but he despised that he saw when the door opened and decided to move into the Ego World, causing the later enmity between Satan and humanity.

See also
 List of angels in theology
 Angels in Islam

References

Archangels in Islam
Jinn
Satan

Azazil


Built in the environs of the birth place of parakramabahu the great (1153-1186 A.C). Allso called dadigama kotawehera. සූතිඝර චෛත්‍යය නොහොත් දැදිගම කොටවෙහෙර නමින් හඳුන්වන චෛත්‍ය තුළ නිදන් කළ තිබූ පුරාවස්තු සියල්ල මෙම කෞතුකාගාරය තුළ තැන්පත් කර ඇත. මෙහි ඇති විශේෂම කෞතුක භාණ්ඩය නම් දැදිගම ඇත් පහන යි. කැණීම්වලදී මේ ආකාරයේ ඇත්පහන දෙකක් හමුවී ඇති අතර එයින් එයින් එකක් කොළඹ ජාතික කෞතුකාගාරයේ ද අනෙක මෙම කෞතුකාගාරයේ ද තබා ඇත. මෙම පහන සතුව අචල ජල විද්‍යාව භාවිතයෙන්/තෙල් ක්‍රියාත්මක වන අයුරින් සකසා තිබීමද විශේෂත්වයකි..   තවත්...                                                                                email@example.com

දැදිගම පුරාවිද්‍යා කෞතුකාගාරය


Michèle Morgan (pseudonimul lui Simone Renée Roussel; ) a fost o actriță franceză de film, cu o carieră remarcabilă timp de trei decenii atât în cinematografia franceză, cât și în filmele de la Hollywood. Este considerată a fi una dintre cele mai mari actrițe franceze ale secolului XX. Michèle Morgan a fost prima câștigătoare a Premiului pentru cea mai bună actriță la Festivalul Internațional de Film de la Cannes. În 1992, a primit Premiul César onorific pentru contribuțiile sale la cinematografia franceză.

Biografie
Simone Renée Roussel s-a născut la Neuilly-sur-Seine, Hauts-de-Seine, o suburbie înstărită a Parisului. A copilărit în Dieppe, Seine-Maritime, Franța.

Carieră artistică
A plecat de acasă la Paris, la vârsta de 15 ani, hotărâtă să devină actriță. A luat lecții de actorie de la René Simon, în timp ce a făcut figurație în mai multe filme pentru a putea plăti cursurile de actorie. În acea perioadă și-a luat numele de scenă Michèle Morgan. Ea a susținut că nu avea corpul unei "Simone", iar "Morgan" suna mai à la Hollywood.

Michèle Morgan a fost remarcată pentru prima dată de regizorul Marc Allégret, care i-a oferit un rol major în filmul Gribouille (1937), alături de Raimu. A urmat apoi Le Quai des brumes (1938), regizat de  (1938), în care a jucat alături de Jean Gabin, și Remorques (1940), regizat de Jean Grémillon.

După invazia Franței în 1940 de către germani, Michèle Morgan a plecat în Statele Unite, la Hollywood, unde a fost încheiat un contract cu RKO Pictures, în 1941. Cariera ei la Hollywood nu a fost de mare succes, cu excepția rolurilor din Joan of Paris (1942), alături de Paul Henreid, și Higher and Higher (1943), alături de Frank Sinatra. Ea a fost testată și pentru rolul principal din Casablanca, dar RKO nu a fost de acord cu suma de bani oferită de Warner Bros. Ulterior, Michèle Morgan a filmat însă pentru Warners în Passage to Marseille (1944), cu Humphrey Bogart.

După încheierea războiului, Michèle Morgan s-a întors în Franța, unde și-a reluat rapid cariera în cinematografie cu rolul principal din filmul La Symphonie Pastorale (1946), regizat de Jean Delannoy, rol cu care a câștigat premiul pentru cea mai bună actriță la Festivalul Internațional de Film de la Cannes.

A jucat în continuare roluri principale în filmele: Première Désillusion (The Fallen Idol) în regia lui Carol Reed (1948), Fabiola (1949), Les Orgueilleux (1953), de Yves Allégret, Marile manevre (1955), regizat de René Clair și Marie-Antoinette reine de France (1956). A continuat să joace în filme de-a lungul anilor '60, printre care Lost Command (1966), o ecranizare a romanului Les Centurions de Jean Lartéguy. În anii '70, ea s-a retras practic din cariera de actorie, având doar apariții ocazionale în televiziune și teatru.

Michèle Morgan a fost pasionată și de pictură, tablourile sale fiind expuse la diferite galerii, iar în perioada 2 martie - 30 aprilie 2009, a avut o expoziție solo, "Artistes en lumière à Paris", la Espace Cardin din Paris.

În 1977 și-a lansat volumul de memorii intitulat Avec ces yeux-là ("Cu acei ochi").

Viața personală și decesul
La Hollywood, Michèle Morgan s-a căsătorit cu William Marshall (1917–1994), în 1942, cu care a avut un fiu, Mike Marshall (1944–2005). Au divorțat însă în 1948.

În 1950 s-a căsătorit cu actorul francez  (1919–1959). După decesul acestuia, în 1959, a format un cuplu cu regizorul de film, scriitorul și actorul Gérard Oury până la moartea lui, în 2006.

Michèle Morgan a murit la 20 decembrie 2016, în vârstă de 96 de ani, la Meudon, Franța, din cauze naturale. Ceremonia religioasă a înmormântării a avut loc pe 23 decembrie 2016 la Église Saint-Pierre din Neuilly-sur-Seine, ea fiind înmormântată la Cimitirul Montparnasse.

Premii
În 1969, președintele Franței i-a acordat Legiunea de onoare (Légion d'Honneur).

Pentru îndelungatul său serviciu în industria cinematografică franceză, Michèle Morgan a primit un premiu onorific César (1992). De asemenea, în 1996, ea a primit premiul Leul de Aur pentru întreaga sa carieră, la Festivalul de Film de la Veneția.

Pentru contribuțiile sale la industria cinematografică, Michèle Morgan are o stea pe Hollywood Walk of Fame, la 1645 Vine Street, Hollywood.

Filmografie (selecție)

Note

Bibliografie
 Claude Bouniq-Mercier, Michèle Morgan, Colona, 1983.

 Christian Dureau, Michèle Morgan. Les yeux du souvenir, Carpentier, 2010.

Legături externe

 Michèle Morgan la filmsdefrance.com
 Fotografii ale lui Michèle Morgan
 Michèle Morgan (Aveleyman)

Nașteri în 1920
Nașteri pe 29 februarie
Decese în 2016
Decese pe 20 decembrie
Actrițe franceze din secolul al XX-lea
Actrițe de film franceze
Câștigători ai Premiului César
Memorialiști francezi
Mari Ofițeri ai Legiunii de onoare
Ofițeri ai Ordre national du Mérite
Înmormântări în cimitirul Montparnasse

Michèle Morgan


Laser cutting is a technology that uses a laser to vaporize materials, resulting in a cut edge. While typically used for industrial manufacturing applications, it is now used by schools, small businesses, architecture, and hobbyists. Laser cutting works by directing the output of a high-power laser most commonly through optics. The laser optics and CNC (computer numerical control) are used to direct the laser beam to the material. A commercial laser for cutting materials uses a motion control system to follow a CNC or G-code of the pattern to be cut onto the material. The focused laser beam is directed at the material, which then either melts, burns, vaporizes away, or is blown away by a jet of gas, leaving an edge with a high-quality surface finish.

History
In 1965, the first production laser cutting machine was used to drill holes in diamond dies. This machine was made by the Western Electric Engineering Research Center. In 1967, the British pioneered laser-assisted oxygen jet cutting for metals. In the early 1970s, this technology was put into production to cut titanium for aerospace applications. At the same time, CO2 lasers were adapted to cut non-metals, such as textiles, because, at the time, CO2 lasers were not powerful enough to overcome the thermal conductivity of metals.

Process

The laser beam is generally focused using a high-quality lens on the work zone. The quality of the beam has a direct impact on the focused spot size. The narrowest part of the focused beam is generally less than  in diameter. Depending upon the material thickness, kerf widths as small as  are possible. In order to be able to start cutting from somewhere other than the edge, a pierce is done before every cut. Piercing usually involves a high-power pulsed laser beam which slowly makes a hole in the material, taking around 5–15 seconds for  stainless steel, for example.

The parallel rays of coherent light from the laser source often fall in the range between  in diameter. This beam is normally focused and intensified by a lens or a mirror to a very small spot of about  to create a very intense laser beam. In order to achieve the smoothest possible finish during contour cutting, the direction of the beam polarization must be rotated as it goes around the periphery of a contoured workpiece. For sheet metal cutting, the focal length is usually .

Advantages of laser cutting over mechanical cutting include easier work holding and reduced contamination of workpiece (since there is no cutting edge which can become contaminated by the material or contaminate the material). Precision may be better since the laser beam does not wear during the process. There is also a reduced chance of warping the material that is being cut, as laser systems have a small heat-affected zone. Some materials are also very difficult or impossible to cut by more traditional means.

Laser cutting for metals has the advantage over plasma cutting of being more precise and using less energy when cutting sheet metal; however, most industrial lasers cannot cut through the greater metal thickness that plasma can. Newer laser machines operating at higher power (6000 watts, as contrasted with early laser cutting machines' 1500-watt ratings) are approaching plasma machines in their ability to cut through thick materials, but the capital cost of such machines is much higher than that of plasma cutting machines capable of cutting thick materials like steel plate.

Types

There are three main types of lasers used in laser cutting. The  laser is suited for cutting, boring, and engraving. The neodymium (Nd) and neodymium yttrium-aluminium-garnet (Nd:YAG) lasers are identical in style and differ only in the application. Nd is used for boring and where high energy but low repetition are required. The Nd:YAG laser is used where very high power is needed and for boring and engraving. Both  and Nd/Nd:YAG lasers can be used for welding.

 lasers are commonly "pumped" by passing a current through the gas mix (DC-excited) or using radio frequency energy (RF-excited). The RF method is newer and has become more popular. Since DC designs require electrodes inside the cavity, they can encounter electrode erosion and plating of electrode material on glassware and optics. Since RF resonators have external electrodes they are not prone to those problems.
 lasers are used for the industrial cutting of many materials including titanium, stainless steel, mild steel, aluminium, plastic, wood, engineered wood, wax, fabrics, and paper. YAG lasers are primarily used for cutting and scribing metals and ceramics.

In addition to the power source, the type of gas flow can affect performance as well. Common variants of  lasers include fast axial flow, slow axial flow, transverse flow, and slab. In a fast axial flow resonator, the mixture of carbon dioxide, helium, and nitrogen is circulated at high velocity by a turbine or blower. Transverse flow lasers circulate the gas mix at a lower velocity, requiring a simpler blower. Slab or diffusion-cooled resonators have a static gas field that requires no pressurization or glassware, leading to savings on replacement turbines and glassware.

The laser generator and external optics (including the focus lens) require cooling. Depending on system size and configuration, waste heat may be transferred by a coolant or directly to air. Water is a commonly used coolant, usually circulated through a chiller or heat transfer system.

A laser microjet is a water-jet-guided laser in which a pulsed laser beam is coupled into a low-pressure water jet. This is used to perform laser cutting functions while using the water jet to guide the laser beam, much like an optical fiber, through total internal reflection. The advantages of this are that the water also removes debris and cools the material. Additional advantages over traditional "dry" laser cutting are high dicing speeds, parallel kerf, and omnidirectional cutting.

Fiber lasers are a type of solid-state laser that is rapidly growing within the metal cutting industry. Unlike CO2, Fiber technology utilizes a solid gain medium, as opposed to a gas or liquid. The "seed laser" produces the laser beam and is then amplified within a glass fiber. With a wavelength of only 1064 nanometers fiber lasers produce an extremely small spot size (up to 100 times smaller compared to the CO2) making it ideal for cutting reflective metal material. This is one of the main advantages of Fiber compared to CO2.

Fibre laser cutter benefits include:

 Rapid processing times.
 Reduced energy consumption & bills – due to greater efficiency.
 Greater reliability and performance - no optics to adjust or align and no lamps to replace.
 Minimal maintenance.
 The ability to process highly reflective materials such as copper and brass.
 Higher productivity - lower operational costs offer a greater return on your investment.

Methods
There are many different methods of cutting using lasers, with different types used to cut different materials. Some of the methods are vaporization, melt and blow, melt blow and burn, thermal stress cracking, scribing, cold cutting, and burning stabilized laser cutting.

Vaporization cutting
In vaporization cutting, the focused beam heats the surface of the material to a flashpoint and generates a keyhole. The keyhole leads to a sudden increase in absorptivity quickly deepening the hole. As the hole deepens and the material boils, vapor generated erodes the molten walls blowing ejection out and further enlarging the hole. Nonmelting materials such as wood, carbon, and thermoset plastics are usually cut by this method.

Melt and blow
Melt and blow or fusion cutting uses high-pressure gas to blow molten material from the cutting area, greatly decreasing the power requirement. First, the material is heated to melting point then a gas jet blows the molten material out of the kerf avoiding the need to raise the temperature of the material any further. Materials cut with this process are usually metals.

Thermal stress cracking
Brittle materials are particularly sensitive to thermal fracture, a feature exploited in thermal stress cracking. A beam is focused on the surface causing localized heating and thermal expansion. This results in a crack that can then be guided by moving the beam. The crack can be moved in order of m/s. It is usually used in the cutting of glass.

Stealth dicing of silicon wafers

The separation of microelectronic chips as prepared in semiconductor device fabrication from silicon wafers may be performed by the so-called stealth dicing process, which operates with a pulsed Nd:YAG laser, the wavelength of which (1064 nm) is well adapted to the electronic band gap of silicon (1.11 eV or 1117 nm).

Reactive cutting
Reactive cutting is also called "burning stabilized laser gas cutting" and "flame cutting". Reactive cutting is like oxygen torch cutting but with a laser beam as the ignition source. Mostly used for cutting carbon steel in thicknesses over 1 mm. This process can be used to cut very thick steel plates with relatively little laser power.

Tolerances and surface finish
Laser cutters have a positioning accuracy of 10 micrometers and repeatability of 5 micrometers.

Standard roughness Rz increases with the sheet thickness, but decreases with laser power and cutting speed. When cutting low carbon steel with laser power of 800 W, standard roughness Rz is 10 μm for sheet thickness of 1 mm, 20 μm for 3 mm, and 25 μm for 6 mm.

Where:  steel sheet thickness in mm;  laser power in kW (some new laser cutters have laser power of 4 kW);  cutting speed in meters per minute.

This process is capable of holding quite close tolerances, often to within 0.001 inch (0.025 mm). Part geometry and the mechanical soundness of the machine have much to do with tolerance capabilities. The typical surface finish resulting from laser beam cutting may range from 125 to 250 micro-inches (0.003 mm to 0.006 mm).

Machine configurations

There are generally three different configurations of industrial laser cutting machines: moving material, hybrid, and flying optics systems. These refer to the way that the laser beam is moved over the material to be cut or processed. For all of these, the axes of motion are typically designated X and Y axis. If the cutting head may be controlled, it is designated as the Z-axis.

Moving material lasers have a stationary cutting head and move the material under it. This method provides a constant distance from the laser generator to the workpiece and a single point from which to remove cutting effluent. It requires fewer optics but requires moving the workpiece. This style of machine tends to have the fewest beam delivery optics but also tends to be the slowest.

Hybrid lasers provide a table that moves in one axis (usually the X-axis) and moves the head along the shorter (Y) axis. This results in a more constant beam delivery path length than a flying optic machine and may permit a simpler beam delivery system. This can result in reduced power loss in the delivery system and more capacity per watt than flying optics machines.

Flying optics lasers feature a stationary table and a cutting head (with a laser beam) that moves over the workpiece in both of the horizontal dimensions. Flying optics cutters keep the workpiece stationary during processing and often do not require material clamping. The moving mass is constant, so dynamics are not affected by varying the size of the workpiece. Flying optics machines are the fastest type, which is advantageous when cutting thinner workpieces.

Flying optic machines must use some method to take into account the changing beam length from the near field (close to the resonator) cutting to the far field (far away from the resonator) cutting. Common methods for controlling this include collimation, adaptive optics, or the use of a constant beam length axis.

Five and six-axis machines also permit cutting formed workpieces. In addition, there are various methods of orienting the laser beam to a shaped workpiece, maintaining a proper focus distance and nozzle standoff, etc.

Pulsing
Pulsed lasers which provide a high-power burst of energy for a short period are very effective in some laser cutting processes, particularly for piercing, or when very small holes or very low cutting speeds are required, since if a constant laser beam were used, the heat could reach the point of melting the whole piece being cut.

Most industrial lasers have the ability to pulse or cut CW (continuous wave) under NC (numerical control) program control.

Double pulse lasers use a series of pulse pairs to improve material removal rate and hole quality. Essentially, the first pulse removes material from the surface and the second prevents the ejecta from adhering to the side of the hole or cut.

Power consumption
The main disadvantage of laser cutting is the high power consumption. Industrial laser efficiency may range from 5% to 45%. The power consumption and efficiency of any particular laser will vary depending on output power and operating parameters. This will depend on the type of laser and how well the laser is matched to the work at hand. The amount of laser cutting power required, known as heat input, for a particular job depends on the material type, thickness, process (reactive/inert) used, and desired cutting rate.

Production and cutting rates
The maximum cutting rate (production rate) is limited by a number of factors including laser power, material thickness, process type (reactive or inert), and material properties. Common industrial systems (≥1 kW) will cut carbon steel metal from  in thickness. For many purposes, a laser can be up to thirty times faster than standard sawing.

See also

 Craft
 3D printing
 Drilling
 Laser ablation
 Laser beam machining
 Laser beam quality
 Laser converting
 Laser drilling
 Laser engraving
 List of laser articles
 Mirror galvanometer
 Water jet cutter

References

Bibliography

Cutting machines
Cutting processes
Cutting
Metalworking cutting tools
Articles containing video clips
Hole making
Machining

Laser cutting


සාමය යනු  ශාන්තිය හෝ සහජීවනයයි.
සාමය පහත අරුත්ද ගෙන දිය හැකිය:
 සාම සංකේතය
 සාම (ඇල්බමය), යුරිත්මික්ස් විසින් සැකසුණු ඇල්බමයකි
 Peace (album), an album by Anything Box
 Peace (play), a play by Aristophanes
 Peace (rose)
 "The Peace!", song by Morning Musume
 "Peace", the thirteenth movement of Mike Oldfield's Tubular Bells 2003 album
 Peace College in Raleigh, North Carolina
 The Peace River in Alaska
 Peace River (Canada)
 Peace, a novel by Gene Wolfe
 Peace, a song by Weezer from Make Believe
 PEACE (^^)v, a song by BeForU

See also
 Peace camp
 Peace movement
 Peace process
 Peace symbol
 Peace treaty
The Peace Fund
 United States Department of Peace
 World peace
 Peace Bridge (Buffalo, NY)

වක්‍රෝත්තිහරණ පිටු

සාමය (බහුරුත්හරණය)


Agathis moorei er tegund af barrtrjám sem vex í Nýju-Kaledóníu. Það verður um 30 m hátt.

Tilvísanir

Barrtré

Agathis moorei


Albrecht Eugen de Wurtemberg, né à Stuttgart le  et mort à Schwäbisch Gmünd le , est un membre de la maison de Wurtemberg.

Biographie

Famille et formation
Albrecht Eugen est le second fils du duc Albert de Wurtemberg et de l'archiduchesse Marguerite de Habsbourg-Lorraine. Il a un frère aîné : Philippe Albert (1893-1975), un frère cadet, Carl Alexander (1896-1964) et quatre sœurs cadettes : Marie Amélie (1897-1923), Marie Thérèse (1898-1928), Marie Elisabeth (1899-1900) et Marguerite Marie (1902-1945). Albrecht Eugen, orphelin de mère à un âge précoce (sept ans), a grandi à Stuttgart, Cassel, Potsdam et parfois aussi en Autriche. Il fréquente le lycée de Stuttgart et y passe son Abitur en 1914.

Première Guerre et installation à Carlsruhe-en-Haute-Silésie
Au début de la Première Guerre mondiale, il est enrôlé dans l'armée du Wurtemberg et effectue quatre ans de service militaire. Il a combattu en Flandre, en France et en Italie. Après la mort de Guillaume II, dernier roi de Wurtemberg, en 1921, il hérite d'un domaine à Carlsruhe-en-Haute-Silésie, où il s'installe. À Carlsruhe, il devient exploitant agricole et forestier. Il s'intéresse également à l'architecture, aux beaux-arts et à l'histoire.

Seconde Guerre
Pendant la Seconde Guerre mondiale, Albrecht Eugen doit de nouveau accomplir son service militaire dans la Wehrmacht. Il n'est pas envoyé au front, mais au service d'état-major, sans grade d'officier d'état-major général. Les membres de la maison de Wurtemberg étant connus pour être des opposants au régime nazi, Albrecht Eugen conserve le grade de capitaine et n'est pas promu. Il a participé à des opérations en France, en Roumanie et en Union soviétique. En 1943, il doit quitter la Wehrmacht. En , il fuit Carlsruhe-en-Haute-Silésie. Son château, ainsi que la vaste bibliothèque d'environ , est détruit par les troupes de l'Armée rouge.

Mort
Albrecht Eugen de Wurtemberg meurt à Schwäbisch Gmünd, le , à l'âge de  et est inhumé dans la crypte familiale de l'église Saint-Michel du château d'Altshausen.

Mariage et descendance
Albrecht Eugen épouse à Bad Mergentheim, le  la princesse Nadejda de Bulgarie (née à Sofia le  et morte à Stuttgart le ), fille de Ferdinand , roi des Bulgares, et de Marie-Louise de Bourbon-Parme (1870-1899). Ils deviennent parents de cinq enfants :

 Ferdinand Eugen de Wurtemberg (né à Carlsruhe-en-Haute-Silésie,  et mort à Friedrichshafen le ), inspecteur des eaux et forêts, célibataire ;
 Margarethe Louise de Wurtemberg (née à Carlsruhe-en-Haute-Silésie,  et morte à Courbevoie le ), épouse en 1970 François Luce-Bailly de Chevigny (né à Paris , le  et mort à Neuilly-sur-Seine, le ). La duchesse est la mère de :
 Patrick de La Lanne-Mirrlees (San Francisco, ), né d'une liaison avec  (1925-2012), baron d'Inchdrewer et laird de Bernera. Il épouse en 1988 Irene Auer (1962), dont trois enfants ;
 Eugen Eberhard de Wurtemberg (né à Carlsruhe-en-Haute-Silésie le , mort à Francfort-sur-le-Main le  et inhumé le  suivant dans la crypte de l'église Saint-Michel du château d'Altshausen, résidence de la maison de Wurtemberg), diplômé en sciences économiques, cadre de banque, épouse en 1962 (divorcés en 1972) l'archiduchesse Alexandra d'Autriche (née au château de Sonnberg, le ), fille de l'archiduc Antoine de Habsbourg-Toscane et de la princesse Ileana de Roumanie, sans postérité ;
 Alexander Eugen de Wurtemberg (né à Stuttgart le ), docteur en philosophie, historien de l'art, célibataire ;
 Sophie de Wurtemberg (née à Stuttgart le ), directrice de la maison de haute-couture Nina Ricci, elle épouse en 1969 (divorcés en 1974) Antonio Manoel Rôxo de Ramos-Bandeira, diplomate, (né à Santa Isabel, près de Lisbonne, le  et mort à Rio de Janeiro, le ), sans postérité.

Honneurs
Albrecht Eugen de Wurtemberg est  :
  Grand cordon de l'ordre de la Couronne de Wurtemberg.
  Chevalier de l'ordre de Saint-Hubert (Bavière).
  Chevalier de l'ordre des Saints-Cyrille-et-Méthode (Royaume de Bulgarie).
  Chevalier de l'ordre de l'Aigle noir (Prusse).
  Grand-croix de l'ordre de la Couronne de Rue (Saxe).

Ascendance

Références

Voir aussi

Bibliographie

 .
 .
 .

Liens externes

Albrecht Eugen de
Albrecht Eugen de
Récipiendaire de la croix d'honneur de l'ordre de la Couronne de Wurtemberg
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle noir
Récipiendaire de l'ordre de Saint-Hubert (Bavière)
Récipiendaire de l'ordre des Saints-Cyrille-et-Méthode
Naissance en janvier 1895
Naissance à Stuttgart
Naissance dans le royaume de Wurtemberg
Décès en juin 1954
Décès à Schwäbisch Gmünd
Décès à 59 ans

Albrecht Eugen de Wurtemberg


Rasmus und der Vagabund ist ein schwedischer Film von Olle Hellbom aus dem Jahr 1981. Er ist eine Verfilmung des Kinderbuches Rasmus und der Landstreicher von Astrid Lindgren.

Handlung
Der achtjährige Waisenjunge Rasmus läuft aus dem Waisenhaus davon, er will sich selbst Eltern suchen. Am nächsten Morgen begegnet er dem Landstreicher Oskar, mit dem er sich sehr gut versteht und mit dem er durch die Lande zieht. Sie erleben gemeinsam einige Abenteuer. Oskar gerät in den Verdacht, einen Raubüberfall begangen zu haben. Es gelingt ihm und Rasmus aber, die wahren Täter zu überführen. Oskar entpuppt sich schließlich als verheirateter Kleinbauer, der lediglich während des Sommers auf die Walz geht. Rasmus bekommt die Chance, von einem reichen Bauern adoptiert zu werden, entscheidet sich aber dann doch dafür, bei Oskar und dessen Frau Martina zu bleiben.

Kritiken

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1981
Schwedischer Film
Obdachlosigkeit im Film
Kinderfilm
Abenteuerfilm
Astrid-Lindgren-Verfilmung

Rasmus und der Vagabund (1981)


حارة نكتورين

حارة شريرة توجد بجانب بنك جرينجوس وتعرف ببائعيها الذين يبيعون اشياء تخص السحر الأسود وفنونه ذهب هاري لهاته الحارة عن طريق الخطأ عندما كان يريد الذهاب عن طريق مسحوق فلو وفي الجزء السادس تبع هاري بوتر دراكو مالفوي عندما كان ذاهباً لها ورأى هاري دراكو يهدد صاحب بورجين وبروكس بشيء ما.

أماكن خيالية

حارة نكتورين