ප්‍රාදේශීය ලේකම්  කොට්ඨාස යනු ශ්‍රී ලංකාවේ පරිපාලන ඒකක වර්ගයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක එහි උප පරිපාලන ඒකකය ලෙස ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස වලට බේදා ඇත. ශ්‍රී ලංකාවේ අතීතයේ පැවති පරිපාලන ඒකකවු කෝරළේ , රට යන අතීත පරිපාලන ඒකක වර්ථමාන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසවලට පදනම වි ඇත.

ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස, දිස්ත්‍රික්ක අනුව පහතින් දක්වා ඇත:

මධ්‍යම පළාත

මහනුවර දිස්ත්‍රික්කය

 අකුරණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දෙල්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දොලුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගඟඉහළකෝරලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හාරිස්පත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හතරලියද්ද ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුන්ඩසාලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදදුම්බර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මිනිපේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පන්විල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පස්බාගේකෝරලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පාතදුම්බර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පාතහේවාහැට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පූජාපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තුම්පනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උඩදුම්බර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උඩපළාත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උඩුනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 යටිනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මාතලේ දිස්ත්‍රික්කය

 අඹන්ගඟ කෝරලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දඹුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගලේවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලග්ගල පල්ලේගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාතලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නාඋල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පල්ලේපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රත්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උකුවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 විල්ගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 යටවත්ත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

නුවර එළිය දිස්ත්‍රික්කය

 අඹගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හගුරන්කේත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොත්මලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නුවර එළිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලපනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

නැගෙනහිර පළාත

අම්පාර දිස්ත්‍රික්කය

 දෙහිඅත්තකණ්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පදියතලාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහඔය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උහන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අම්පාර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නවිදන්වැලි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සම්මන්තුරේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කල්මුනේ දෙමළ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කල්මුනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සයින්දමරුතු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරෙයිතිවු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නීන්දවුර් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අඩ්ඩාලච්චේන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉරක්කාමම් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අක්කරපත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අලයාඩිවෙම්බු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දමන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිරුක්කෝවිල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොතුවිල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලාහුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මඩකලපුව දිස්ත්‍රික්කය

 මඩකලපුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 එරාවූර් පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 එරාවූර් නගර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කාත්තන්කුඩි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු දකුණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝරළේ පත්තු බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ දකුණ සහ එරුවිල් පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්මුනේ බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොරතිවු පත්තු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කය

 ගෝමරන්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කන්තලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කින්නියා ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුච්චවේලි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොරවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුත්තූර් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පදවි ශ්‍රී පුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සේරුවිල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තඹලගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ත්‍රිකුණාමල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වෙරුගල් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

උතුරු මැද පළාත

අනුරාධපුර දිස්ත්‍රික්කය

 අනුරාධපුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගල්නෑව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගලෙන්බිදුනුවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හොරොව්පොතාන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉපලෝගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කහටගස්දිගිලිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කැඹිතිගොල්ලෑව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කැකිරාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහාවිලච්චිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදවච්චිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මිහින්තලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නච්චදූව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නොච්චියාගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නුවරගම් පළාත මධ්‍යම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නුවරගම් පළාත නැගෙනහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පදවිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පළාගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පලුගස්වැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රාජාංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රඹෑව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තලාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තඹුත්තේගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිරප්පනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කය

 දිඹුලාගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇලහැර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හිඟුරක්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලංකාපුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදිරිගිරිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තමන්කඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිකන්ද ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

උතුරු පළාත

යාපනය දිස්ත්‍රික්කය

 ඩෙල්ෆ් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දුපත උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දුපත දකුණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 යාපනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නල්ලූර් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තේන්මාරච්චි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වඩමාරච්චි නැගෙනහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වඩමාරච්චි උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වඩමාරච්චි නිරිත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලිකාමම් නැගෙනහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලිකාමම් උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලිකාමම් දකුණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලිකාමම් නිරිත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලිකාමම් බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

කිලිනොච්චි දිස්ත්‍රික්කය

 කණ්ඩාවලෙයි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරච්චි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පලෙයි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පුනරීන් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මන්නාරම දිස්ත්‍රික්කය

 මඩු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මන්නාරම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාන්තෛ බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මූසාලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නානාට්ටාන් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මුලතිව් දිස්ත්‍රික්කය

 මාන්තේ නැගෙනහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුහුදුබඩපත්තුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඔඩ්ඩුසුඩාන් ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පුදුකුඩිඉරිප්පු ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තුනුක්‌කායි ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

වවුනියාව දිස්ත්‍රික්කය

 වවුනියාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වවුනියාව උතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වවුනියාව දකුණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වෙන්ගලචෙඩ්ඩිකුලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

වයඹ පළාත

කුරුණෑගල දිස්ත්‍රික්කය

 අලව්ව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අඹන්පොළ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බමුණුකොටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බිංගිරිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇහැටුවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගල්ගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගනේවත්ත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගිරිබාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉබ්බාගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කටුපොත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොබෙයිගනේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොටවෙහෙර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුලියාපිටිය නැගෙනහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුලියාපිටිය බටහිර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුරුණෑගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මල්ලවපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාස්පොත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාවතගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නාරම්මල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නිකවැරටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පඩුවස්නුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පන්නල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොල්ගහවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පොල්පිතිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රස්නායකපුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රිදිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 උඩුබැද්දාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වාරියපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වීරඹුගෙදර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය

 ආණමඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ආරච්චිකට්ටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හලාවත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දංකොටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කල්පිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරුවලගස්වැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාදම්පෙ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහකුඹුක්කඩවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුන්දලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නාත්තන්ඩිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නවගත්තේගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පල්ලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පුත්තලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වනාතවිල්ලුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වෙන්නප්පුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

සබරගමුව පළාත

කෑගල්ල දිස්ත්‍රික්කය

 අරණායක ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බුලත්කොහුපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දෙහිඕවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දැරණියගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගලිගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෑගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාවනැල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රඹුක්කන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රුවන්වැල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වරකාපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 යටියන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

රත්නපුර දිස්ත්‍රික්කය

 අයගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බලංගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇහැලියගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇලපාත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇඹිලිපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගොඩකවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉඹුල්පේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කහවත්ත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කලවාන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කිරිඇල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොලොන්න ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කුරුවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නිවිතිගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඕපනායක ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පැල්මඩුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රත්නපුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිගෙපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

දකුණු පළාත

ගාල්ල දිස්ත්‍රික්කය

 අක්මීමණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අම්බලන්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බද්දේගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බලපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බෙන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බෝපෙ-පෝද්දල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇල්පිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කඩවත්සතර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගෝනපීනුවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හබරාදුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හික්කඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉමදුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කරන්දෙනිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නාගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නෙළුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 නියාගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තවලම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිවිටිය-දිවිතුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 යක්කලමුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

හම්බන්තොට දිස්ත්‍රික්කය

 අම්බලන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අඟුණුකොළපැලැස්ස ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බෙලිඅත්ත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හම්බන්තොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කටුවන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලුණුගම්වෙහෙර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඕකේවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සූරියවැව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තංගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිස්සමහාරාම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලස්මුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වීරකැටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මාතර දිස්ත්‍රික්කය

 අකුරැස්ස ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 අතුරලිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දෙවිනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දික්වැල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හක්මන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කඹුරුපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කිරින්ද පුහුල්වැල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොටපොල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාලිම්බඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මාතර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මුලටියන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පස්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පිටබැද්දර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිහගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ඌව පළාත

බදුල්ල දිස්ත්‍රික්කය

 බදුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බණ්ඩාරවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඇල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හල්දුම්මුල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හාලිඇල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හපුතලේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කන්දෙකැටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ලුණුගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහියංගනය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මීගහකිවුල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පස්සර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රිදීමාලියැද්ද ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සොරණාතොට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඌවපරණගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැලිමඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මොණරාගල දිස්ත්‍රික්කය

 බඩල්කුඹුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බිබිල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බුත්තල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කතරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මඩුල්ල-දඹගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මැදගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොණරාගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සෙවනගල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සියඹලාණ්ඩුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තණමල්විල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වැල්ලවාය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

බස්නාහිර පළාත

කොළඹ දිස්ත්‍රික්කය

 කොළඹ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දෙහිවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හෝමාගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කඩුවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කැස්බෑව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කොලොන්නාව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කෝට්ටේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මොරටුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පාදුක්ක ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 රත්මලාන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 සීතාවක ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 තිඹිරිගස්යාය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

ගම්පහ දිස්ත්‍රික්කය

 අත්තනගල්ල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බියගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දිවුලපිටිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දොම්පෙ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ගම්පහ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ජා-ඇල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කටාන ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කැළණිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මහර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මිනුවන්ගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මීරිගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මීගමුව ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වත්තල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

කළුතර දිස්ත්‍රික්කය

 අගලවත්ත ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බණ්ඩාරගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බේරුවල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 බුලත්සිංහල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 දොඩංගොඩ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 හොරණ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 ඉංගිරිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 කළුතර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මදුරාවෙල ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මතුගම ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 මිල්ලනිය ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පාලින්දනුවර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 පානදුර ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය
 වලල්ලාවිට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාසය

මේවාද බලන්න
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත්
 ශ්‍රී ලංකාවේ දිස්ත්‍රික්ක
 ශ්‍රී ලංකාවේ නගර සභා
 ශ්‍රී ලංකාවේ මහනගර සභා
 ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස
 ශ්‍රී ලංකාවේ පළාත් සභා

බාහිර සබැදි
 Divisional Secretariats Portal
 Statoids: Divisions of Sri Lanka

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස

ශ්‍රී ලංකාවේ ප්‍රාදේශීය ලේකම් කොට්ඨාස


Fuzûlî (y. 1480 veya 1494 - 1556, Kerbela ya da Bağdat), Azerbaycan Türkçesi, Arapça ve Farsça eser veren Osmanlı dönemi Azerbaycan türkü divan şâiridir. Asıl adı Mehmed bin Süleyman'dır. Oğuzlar'ın Bayat boyuna mensuptur. Arapça ve Farsça eserleri de bulunmakla birlikte Azerbaycanca'nın en önemli lirik şairi olarak kabul görmüştür. Mehmed Fuzûlî Alevî Müslümanların Yedi Ulu Ozanlarından birisidir.

Hayatı
Ailesi göçebe hayatı bırakıp günümüzdeki Irak  bölgesine yerleşmiş olan Oğuzların Bayat boyundandır. Fuzûlî'nin her ne kadar kesin olmasa da 1483 yılında Akkoyunlular zamanında şimdiki Irak'ta Kerbela veya Necef'te veya Kerkük iline bağlı Kale semtinde doğduğu tahmin edilir.

Fuzûlî iyi bir eğitim almak için ilk önce Hillah şehrinde müftü olan babasından ve daha sonra Rahmetullah adındaki bir öğretmenden eğitim görmüştür. Daha sonraki öğrenimi hakkında kesin bir bilgi olmamakla birlikte; eserlerinden İslamî bilimler ve dil alanında çok iyi bir eğitim aldığı anlaşılmaktadır. Ayrıca Su Kasidesi'nin 2. beytinde;"Âb-gûndur günbed-i devvâr rengi bilmezem","Ya muhît olmuş gözümden günbed-i devvâre su"diyerek astronomi bilgisinin de iyi olduğunu ortaya koymuştur. Türkçe Divanı'nın önsözünde şöyle demiştir:

Azerbaycan Türkçesi, Arapça ve Farsça divan şiirlerini yazmıştır. Eserlerinde kullandığı dil dönemindeki divan şairlerine göre daha sade, anlaşılır bir Azerbaycan Türkçesi'dir. Halk deyişlerinden bolca yararlanmıştır. Fazlî Çelebi Fuzûlî-zâde isimli oğlu vardı.

Bedensel zevklerden ziyade tasavvufî bir aşk, Ehl-i Beyt'e duyulan özlem, ayrılık acısı şiirlerinin konusunu teşkil etmiştir. Duygu ve düşüncelerini çok içten ve lirik bir şekilde ifade etmeyi kolayca başarmıştır. Bu açıdan bakıldığında Türk şiirinde karşılaştırılabileceği tek şair Yunus Emre'dir. "Leylâ ile Mecnun" mesnevîsi aynı konuda yazılmış (Arapça ve Farsça dâhil) en iyi mesnevîlerden biridir.

İran şiirinden Hâfız, Türk şiirinden ise Nesimî ve Nevai çizgisini en başarılı şekilde kemâle erdirmiştir. Kendisinden sonra gelen bütün divan şairlerini etkilemiştir. Onun, Kerbela'da 1556 yılında içinde yaygın olan salgın bir hastalık sonucunda, veba veya koleradan öldüğü tahmin edilir. Nefsini yüceltmemek, kibir ve gurur yapmamak için şiirlerinde "boş, gereksiz, yersiz" anlamına gelen "fuzuli mahlasını kullanmıştır.

 Şiirlerinin konusu

Irak'ta Hilla Bölgesinde  yaşamıştır. Hayatı yoksulluk, bahtsızlık ve ilgisizlik içinde geçmiştir. Bu durum onu derinden etkilemiş ve bu yalnızlık duygusu sanatının ilham kaynağı olmuştur. Yaşadığı atmosferi şiirine yansıtmıştır. Kendisi çölde yaşamış; çöl kimsesizlik, hasret ve hüzün demektir. Fuzuli bu unsurları şiirinde yoğurmuştur.

Fuzuli şiirlerinde Tek Varlık görüşünü en fazla işleyen şairdir. Onda "Visal" (Allah'a kavuşma) isteği kuvvetlidir. Ama vuslat yoktur. Tasavvuf onda yaşı ve sanatı ilerledikçe koyulaşmıştır. Divan edebiyatında ilah-i aşkı en fazla işleyen şairdir. Bu durum ondaki ideal aşkı gösterir. Fuzuli derdi, ıstırabı seven bir kişidir. Nitekim şu beyiti bunu açıkça gösterir.

"Aşk derdiyle hoşem el çek ilacımdan tabib
Kılma derman kim helakım zehri dermanındadır."

Fuzuli derin ve samimi bir aşk şairidir. Ölüm, toplum, yoksulluk, felsefe, tabiat temalarını hep bu aşk etrafında yazmıştır.
Çağdaşlarına göre sade bir dili vardır. Arapça, Farsça ve Azerbaycancayı çok iyi bilen şairin gücü; bu üç dilden aldığı kelimeleri kullanıp, bunlarla düşünmesiyle ortaya çıkmıştır. Bu yönüyle Divan Edebiyatı'nın en büyük şairlerinden sayılmaktadır.

Ayrıca Yedi Ulu Ozan'dan biri kabul edilir.

 Seçkin eserleri
Azerbaycan Türkçesi,Fuzulî şiirlerini Azerice'yle yazmış, çoğunlukla gazel, kaside türleri içerisinde aşk temasını işlemiştir. Arapça ve Farsça olmak üzere üç dilde de eser veren Fuzuli'nin eserlerini şu şekilde sıralanabilir

 Azerbaycan dilindeki  manzum eserleri
 Divan,
 Beng ü Bade (بنگ و باده; Beng ü Bâde);
444 beyitlik Türkçe mesnevi, 1956
 Leylâ ile Mecnun (داستانِ ليلى و مجنون; Dâstân-ı Leylî vü Mecnûn);
3 bin 96 beyitlik mesnevi. Bir örnek;
"Arayiş-i sohbet eyle saki
Ver bade mürüvvet eyle saki
Bir cam ile kıl dimağımuz ter
Lutf eyle bir iltifat göster"
 Risale-i Muammeyat (رسالهٔ معميات; Risâle-i Muammeyât);
 Kırk Hadis,
 Su kasidesi
 Ali Divanı
 Şikâyetnâme (شکايت نامه; Şikâyetnâme) kafiyeli nesir türündedir;
I. Süleyman'nin Bağdat'ı fethinden sonra (1534) padişaha kasideler (Arapça: قصيدة, çoğul qasā'id, قــصــائـد; Farsça: قصیده) sunmuştur. Padişah tarafından beğenilen kasideler karşılığında 9 akçelik maaşla ödüllendirilmiştir. Maaşını alamayınca Şikâyetnâme'yi yazmıştır. Şikâyetnâme Fuzuli'nin en önemli eserlerinden biridir.

Şikâyetnâmesinde Fuzuli şöyle der:

 Gazel türünde vermiş olduğu latif eserler Beni candan usandırdı, cefadan yâr usanmaz mı?Felekler yandı ahımdan, murâdım şemi yanmaz mı?Kamu bimarına cânân devayı dert eder ihsan,Niçin kılmaz bana derman beni bîmar sanmaz mı?

 Azerbaycanca mensur eserleri
 Hadikatü's-Süeda (حديقة السعداء; Hadîkat üs-Süedâ);
Kerbela olayını anlatan düzyazı, 1837
 Mektuplar

 Farsça manzum eserleri
 Divan
 Enis'ül-Kalb (انیس القلب; Anîs ol-qalb);
 Heft Cam (sâkinâme) (هﻔﺖ جام; Haft Jâm);
tasavvuf içerikli, 327 beyitlik Farsça mesnevi
 Resale-e Muammeyat (رسال ﻤﻌﻤيات; Resâle-e Muammeyât);
 Sehhat o Maraz (صحت و مﺮض; Sehhat o Ma'ruz)

 Farsça mensur eserleri
 Rind ü Zahid (رند و زاهد; Rend va Zâhed'');
   Risale-i Muamma

Basımları
 Hadikatü's-Süeda (1837, Kerbela olayını anlatan düzyazı)
 Türkçe Divan (1838, 1958)
 Sıhhat u Maraz (1940, tıp bilgileri)
 Enis'ül-Kalb (1944)
 Fuzuli'nin Mektupları (1948)
 Terceme-i Hadis-i Erbain (1951)
 Rind ü Zahid (1956)
 Arapça Divan (1958)
 Matlau'l İtikad (1962)
 Sâki-nâme (tasavvuf içerikli mesnevisidir)
 Su kasidesi

Ayrıca bakınız
 Rind
 Hurufilik
 Azeri yazarlar listesi
 Fuzuli'nin azerice divanı

Dipnotlar
Birinci
 Fuzulî. Fuzulî Divanı: Gazel, Musammat, Mukatta' ve Ruba'î kısmı. Ed. Ali Nihad Tarlan. İstanbul: Üçler Basımevi, 1950.
 Fuzulî. Leylâ ile Mecnun. Ed. Muhammet Nur Doğan. ISBN 975-08-0198-9.

İkinci
 Andrews, Walter G. "Fuzûlî" in Ottoman Lyric Poetry: An Anthology. pp. 235–237. ISBN 0-292-70472-0.
 "Fozule, Mohammad b. Solayman" . Encyclopedia Iranica. Retrieved 25 August 2006.
 "Fuzuli, Mehmed bin Süleyman." Encyclopædia Britannica. 2006. Encyclopædia Britannica Premium Service. 23 Aug. 2006  <http://www.britannica.com/eb/article-9035730>.
 Kudret, Cevdet. Fuzuli. ISBN 975-10-2016-6.
 Şentürk, Ahmet Atillâ. "Fuzûlî" in Osmanlı Şiiri Antolojisi. pp. 280–324. ISBN 975-08-0163-6.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Hayatı ve Gazellerinden Seçmeler
 Fuzûlî: Yaşamı, Edebî Kişiliği, Eserleri ve Şiir Örnekleri

1480'lerde doğanlar
1556 yılında ölenler
15. yüzyılda Azeriler
15. yüzyılda Osmanlılar
15. yüzyıl yazarları
16. yüzyılda Azeriler
16. yüzyılda Osmanlılar
16. yüzyıl yazarları
Osmanlı Türkleri
Osmanlı şairleri
Azeri şairler
Azeri Şiiler
Azeri asıllı kişiler
Azerice eser veren şairler
Divan edebiyatı şairleri
Farsça eser veren şairler
Arapça eser veren şairler
Mutasavvıflar
Orta Çağ'da Azeriler

Fuzûlî


La alfarería en la provincia de Guadalajara (España) se desarrolló desde el  como industria artesanal de tipo familiar, de carácter utilitario y funcional, tosca factura y escasa o nula tecnología. A pesar de que en Sigüenza, Cogolludo, Cifuentes y Guadalajara existieron barrios alfareros, como tal artesanía desaparece por completo a finales de los años 1960. Posteriormente, a partir de 1980, se crearon nuevos alfares familiares en diversos rincones de la provincia, ya con equipamiento y técnicas cerámicas avanzadas, tornos y hornos eléctricos y, en algunos casos, vocación de aplicación monumental.

Historia

Las referencias más antiguas al oficio de la alfarería en tierras de la actual provincia de Guadalajara se encuentran en el Fuero de Brihuega (hacia 1240), en el Fuero de Zorita de los Canes y en las Ordenanzas Concegiles y Gremiales de Guadalajara, ligeramente posteriores, donde se fijan las normas del oficio.

Ya en el , las Relaciones topográficas de Felipe II, citan Zarzuela de Jadraque entre otros pueblos con tejerías.

En el  hay referencias concretas en el Catastro de Ensenada (1752) y en las Memorias políticas y económicas de Eugenio Larruga (1792).

En el  aparecerán nuevas localidades alfareras (probablemente de origen muy anterior) en el Diccionario geográfico-estadístico-histórico (1846-1850) de Pascual Madoz, en el contemporáneo Atlas de España y sus posesiones de Ultramar (1848-1860) de Francisco Coello y en dos obras de Juan Catalina: El libro de la provincia de Guadalajara (1881) y Relaciones topográficas de los pueblos de Guadalajara (1905).

Alfares extinguidos

A partir de los trabajos de campo realizados entre 1960 y 1978 por las especialistas en etnología Natacha Seseña y Eulalia Castellote, puede reconstruirse el mapa de los alfares extinguidos en la provincia, que recogería los centros de Ablanque, Almonacid de Zorita, Anguita, Barbatona, Brihuega, Cañizar, Cifuentes, Ciruelos del Pinar, Cobeta, Cogolludo, Fuentelencina, Guadalajara capital, Humanes, Hiendelaencina, Jadraque, Loranca de Tajuña, Lupiana, Málaga del Fresno, Mazarete, Milmarcos, Molina de Aragón, Peñalver, Sigüenza, Tamajón, Torija, Tobillos, Usanos, Valdepeñas de la Sierra, Zarzuela de Jadraque y Zorita de los Canes.

Alfares más importantes
De esta larga lista destacaron por su producción, por su primitivismo o, incluso alguno, por la calidad y originalidad de sus piezas:

Cogolludo

Su último taller, el de la familia Cruzado, desapareció hacia 1950, del mismo modo que poco antes lo hiciera el de la familia Magro.

En Cogolludo los hornos eran comunales y los alfares (que aquí se llamaban cacharrerías) solían estar en la planta baja de la propia vivienda. El oficio de cacharrero se transmitía por vía masculina, comenzando el aprendiz a los nueve años. Las mujeres también participaban en el proceso ayudando en tareas suplementarias. Las piezas más habituales eran la alcancía, el arcaduz (cada uno de los vasos o cangilones en que sube el agua que se saca de las norias), el barreño, los bebederos (de dos tipos, para palomas y para gallinas), la botija (más el botijo y el botijón), botellas, cántaros, cazuelas, escurrideras, escupideras, pericos y orinales, jarros, macetas, ollas y pucheros, orzas para conservar la matanza, parrones para miel, requesoneras, saleros, tarros, tazas, tazones y tapaderas e, incluso, pequeños juguetes que el alfarero confeccionaba con sus dedos meñiques.

Lupiana

En Lupiana hubo un alfar de raíz toledana, instalado hacia 1860 por la familia Salaíces (oriundos de Villarrubia de Santiago). El alfar, obrador, almacén y horno se habían instalado en unas antiguas bodegas, a la salida del pueblo. La producción era similar a la enumerada en Cogolludo, como así también el sistema de venta: bien por el propio alfarero recorriendo con dos burros la zona, bien en las ferias de Guadalajara y Tendilla, bien vendida al por mayor a otros cacharreros de esas mismas poblaciones.

Málaga del Fresno

La alfarería en Málaga, representada en sus últimas generaciones por la familia Barrios, desaparece con la Guerra Civil española. Si bien, uno de sus descendientes continuó ejerciéndola en el vecino pueblo de Usanos hasta 1960. El obrador de Málaga -con uno de los mayores hornos de la provincia, junto al de Cogolludo-, fue el único alfar de la zona que utilizó el sistema de coladeros. Todas estas circunstancias hicieron que los productos de Málaga del Fresno, según informan los especialistas, fueran muy estimados en el mercado de Guadalajara por la calidad y ligereza de sus piezas. Natacha Seseña destaca las encellas (para fabricar el requesón) y las tenajas (vasija de grandes dimensiones, para almacenar líquidos y conservar el pan -de tinacula, derivado de tina-) de hasta metro y medio.

 Sigüenza

Eugenio Larruga cita en sus Memorias la única fábrica de loza de la provincia, que existió hasta finales del , y que con el nombre de "El Acierto" se encontraba en el camino a Pelegrina. De ella salía una tosca loza blanca con alguna cenefa, azul o naranja preferentemente. El resto de los abundantes centros alfareros seguntinos fueron simples y humildes obradores cacharreros. En el  funcionaban cuatro establecimientos que desaparecieron en los años 1950. Aún pueden verse los hornos en ruina en la calle de las Alfarerías. Al igual que en los otros centros descritos, el oficio era de transmisión masculina, enseñándolo al marido de la hija, caso de no tener hijos varones.

 Zarzuela de Jadraque
Se considera el centro alfarero más arcaico de la provincia por ser en el que se han mantenido las técnicas e instrumentos más primitivos. Conocido también como Zarzuela de las Ollas, ello da idea de su dedicación: la mayoría de los hombres del pueblo ejercían el oficio, en casi todas las cocinas de las viviendas había un obrador, en el portal de la casa solía haber una pila pequeña encastrada en el muro (donde se "calaba" la tierra) y una mesa de losa de pizarra que servía de "sobadera" para amasar el barro. Para tornear se utilizaba una rueda de escasa altura, la más arcaica de las conocidas en Guadalajara. Este tipo de torno bajo aparece en zonas marginales de toda la península ibérica y muchas veces asociada a un tipo ancestral de alfarería hecha por mujeres, si bien solo la rueda asturiana de Faro es idéntica a la de Zarzuela, es decir de mayor diámetro y corto eje fijo.

 Alfarería rescatada

Estudios estadísticos de 2008 censaban en la provincia de Guadalajara doscientos artesanos con carné (106 hombres y 94 mujeres), de ellos, eran ceramistas aproximadamente el 18%. Asimismo, se localizaban talleres de cerámica en Azuqueca de Henares, Cabanillas del Campo (José Delgado), El Casar, Chiloeches, Guadalajara, Hita (Felisa Rojo), Luzón, Pozancos (Alfar del Monte), Tendilla (taller "Aliaga") y Tierzo.

Otra vía de recuperación es la desarrollada por las instituciones públicas (JCCM y ayuntamientos) y las asociaciones culturales. En este capítulo destaca la actividad desarrollada en Zarzuela de Jadraque y la puesta en marcha de su Taller Museo de la Cerámica.

En los campos de la investigación y la conservación también hay que destacar los estudios del Equipo Adobe, y la institución Amigos del Museo de Guadalajara.

 Referencias

 Bibliografía
 Castellote, Eulalia. La alfarería popular en la Provincia de Guadalajara. Museo Provincial de Guadalajara, 1980. ISBN 94-600-1508-4.
 Castillo Ojugas, Juan. Revisión y nuevos alfares de Guadalajara, en "Cuadernos de Etnología de Guadalajara", 2009.
 Seseña, Natacha. Cacharrería popular. Alianza Editorial. Madrid, 1997. ISBN 84-206-4255-X
 Seseña, Natacha. La cerámica popular en Castilla la Nueva. Editora Nacional. Madrid, 1975.
 Perucha Atienza, Mª Ángeles, y Rodríguez Pascua, Miguel Ángel. La alfarería de Zarzuela de Jadraque : una guía para conocerla y apreciarla / Asociación Cultural de Zarzuela de Jadraque''. Aache. Guadalajara, 2005. ISBN 84-96236-32-3.

Enlaces externos

Alfarería y cerámica de la provincia de Guadalajara
Bienes de interés cultural de la provincia de Guadalajara
Bienes de interés cultural inmateriales de España

Alfarería en la provincia de Guadalajara


Geoffrey Shugen Arnold é um monge Rōshi da Ordem das Montanhas e Rios (MRO), fundada por John Daido Loori, de quem Shugen recebeu shiho, ou seja, a transmissão de dharma, em julho de 1997. Como detentor da linhagem na tradição Sōtō, Shugen atualmente atua como chefe do MRO e abade do Zen Mountain Monastery em Mt. Tremper, em Nova York, onde ele atua como professor residente em tempo integral, e Zen Center of New York City, no Brooklyn. Treinado como músico, Shugen foi apresentado e começou a praticar a meditação Zen em 1975. Ele iniciou seu treinamento formal no Mosteiro de Zen Mountain em 1984, e recebeu tokudo, ordenação monástica completa, em 1988. Os ensinamentos de Shugen apareceram em várias publicações budistas, incluindo Buddhadharma: The Practitioner's Quarterly, The Mountain Record e em The Best Buddhist Writing 2005 e 2009. Suas palestras sobre o dharma estão disponíveis para venda na Monastery Store e como um podcast gratuito em WZEN.org. Ele é o autor de O, Beautiful End, uma coleção de poemas memoriais Zen, publicada pela Dharma Communications em 2012.

Referências

Nascidos em 1957
Pessoas vivas
Zen
Budismo

Geoffrey Shugen Arnold


Der Kananohe ist ein Naturschutzgebiet im Ortsteil Engelbostel der niedersächsischen Stadt Langenhagen in der Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet mit dem Kennzeichen NSG HA 195 ist 45 Hektar groß. In das Naturschutzgebiet, das vollständig vom Landschaftsschutzgebiet "Ellernbruch" umgeben ist, ist das 1974 ausgewiesene, 11,4 Hektar große Naturwaldreservat "Cananohe" einbezogen. Das Gebiet steht seit dem 22. Juni 2000 unter Naturschutz. Zuständige untere Naturschutzbehörde ist die Region Hannover.

Das Naturschutzgebiet liegt nördlich der Splittersiedlung Kananohe in einem Waldgebiet nördlich des Flughafens Hannover. Es stellt einen Teil eines durch mesophile und bodensaure Eichen-Mischwälder geprägten Waldgebietes unter Schutz. Auf feuchteren Standorten geht dieses in Birken-Stieleichenwald mit Anklängen an Birkenbruchwald über, während trockenere Standorte von Eichen-Hainbuchenwald eingenommen werden. Das Waldgebiet weist eine meist nur spärlich entwickelte Strauch- und Krautschicht auf. Der Alt- und Totholzanteil ist hoch.

Während der Naturwaldbereich seiner natürlichen Entwicklung überlassen wird, werden die übrigen Bereiche innerhalb des Naturschutzgebietes als Naturwirtschaftswald und lichter Wirtschaftswald unter Berücksichtigung der Erhaltung bzw. Entwicklung der natürlichen Waldbestände forstwirtschaftlich genutzt. Das Gebiet wird von zahlreichen Gräben durchzogen, die zur nördlich des Naturschutzgebietes durch das Waldgebiet fließende Auter entwässern.

Trivia
1843 entnahm hier der Hofgarteninspector Heinrich Ludolph Wendland aus Cananohe 36 60-jährige Stieleichen und transportierte sie in einer aufsehenerregenden Aktion zum Hain des Welfenmausoleums im Berggarten von Herrenhausen.

Weblinks

Einzelnachweise

Naturschutzgebiet in der Region Hannover
Waldschutzgebiet in Niedersachsen
Geographie (Langenhagen)
Schutzgebiet (Umwelt- und Naturschutz) in Europa
Waldgebiet in Europa

Kananohe (Naturschutzgebiet)


Stovner Station (Stovner stasjon) er en metrostation på Grorudbanen på T-banen i Oslo. Stationen ligger under Stovner Senter i bydelen Stovner mellem Vestli og Rommen Stationer. Den ligger i en tunnel, der fortsætter til Vestli.

Stationen åbnede 18. august 1974 og var endestation for Grurudbanen i 16 måneder, indtil Vestli Station åbnede 21. december 1975. Stovner Station blev renoveret i sommeren 2013 og genåbnet 23. september samme år med fuld metrostandard.

Vest for stationen ligger Stovner Politistation på den anden side af Fossumveien. På den sydlige side af centret ligger Stovner videregående skole på Karl Fossums vei. Ved stationen er der desuden busforbindelse til blandt andet Lørenskog, Haugenstua og Furuset.

Eksterne henvisninger

T-banestationer i Oslo
Etableret i 1974

Stovner Station


Fregate klase Incheon, također poznate kao Future Fregate eXperimental ili FFX tijekom razvoja, fregate su obalne obrane mornarice Republike Koreje. Glavni brod porinut je 29. travnja 2011. Fregate klase Incheon zamijenit će zastarjelu flotu korvete klase Pohang i Ulsan klase fregate, te preuzeti višenamjenske operacije kao što su obalna ophodnja, protupodmorničko ratovanje i transportna podrška. Planirano je da se kasnije serije specijaliziraju za protuzračno i protupodmorničko ratovanje. Poboljšana verzija se predstavlja kao Daegu klasa fregata.

Razvoj
Početkom 1990-ih, plan korejske vlade za izgradnju nove generacije obalnih brodova pod nazivom "Frigate 2000" odbačen je zbog azijske financijske krize 1997. godine.

Mornarica Republike Koreje (ROKN) isprva je željela 24 fregate od 3.000 tona koje bi zamijenile obalnu flotu od 37 brodova klase Ulsan,  Pohang i  Donghae. Kasnije je odlučeno da će za prvu seriju biti izgrađeno šest brodova od 2.700 tona. 2008. godine plan je dodatno smanjen na 2.300 tona kada je predsjednik Lee Myung-bak preuzeo dužnost, a broj brodova za prvu seriju smanjen je na šest. Za drugu seriju FFX-a planirano je osam brodova s konačnim ciljem od 20-22 fregate.

Godine 2010. izgradnja prve FFX fregate dodijeljena je tvrtki Hyundai Heavy Industry, a u travnju 2011. porinut je prvi u svojoj klasi, ROKS Incheon. Brod je dobio ime po zapadnom lučkom gradu Incheonu, predstavljajući inicijativu ROKN-a za obranu zapadnih otoka zbog stalnih sukoba sa sjevernokorejskom mornaricom u ovom području.

Naoružanje
Glavni top fregate klase Incheon je 127 mm/L62 Mk. 45 Mornarički top Mod 4. Ovo je odabrano umjesto manjeg od 76 mm za mornaričku baražnu potporu u amfibijskom iskrcavanju i superiornost u gađanju s broda na brod. Naoružanje za obranu uključuje jedan 20 mm Phalanx CIWS i RIM-116 Rolling Airframe Missile Block 1 lanser s 21 projektilom. Protupodmorničko ratno naoružanje sastoji se od torpeda K745 LW Cheong Sahng-uh (Blue Shark).

Protubrodske sposobnosti pružaju SSM-700K Haeseong (Sea Star) protubrodske rakete dugog dometa, a svaka ima performanse slične američkim Harpoonima. Sposobnost napada s kopna pruža nedavno razvijena taktička raketa za napad brod-zemlja, koja je izvedena iz SSM-700K Haeseong, u početku je projektilima za kopneni napad planirano započeti naoružavanje serije 2 brodova klase Incheon, ali studije izvodljivosti pokazale su da bi se mogle naknadno opremiti na brodove serije 1, što je počelo u rujnu 2016., poboljšavajući njihovu fleksibilnost i sposobnosti odvraćanja sa dometom 150–200 km.

Izvozno tržište
U studenom 2012. objavljeno je da Izrael razmišlja o kupnji četiriju fregata klase Incheon iz Južne Koreje, koje bi zajednički izgradili Hyundai Heavy Industries i Israel Shipyards.

Izvori

Klase fregata
Južnokorejske klase ratnih brodova

Fregata klase Incheon


Suzuka er en by i Japan med godt 195.000 indbyggere. Den er beliggende i præfekturet Mie, 50 kilometer sydvest for Nagoya. Den moderne del af Suzuka blev grundlagt 1. december 1942.

Ved byen ligger racerbanen Suzuka-banen, hvor der blev kørt Formel 1-løb første gang i .

Eksterne henvisninger

 Suzukas officielle hjemmeside

Byer i Japan
Etableret i 1942

Suzuka


Loj,  životinjska mast koja se nakuplja u masnom tkivu goveda, ovaca, konja i nekih drugih životinja, a topljenjem toga tkiva dobiva se kao namirnica. Goveđi loj bijeložute je boje i osobita okusa i mirisa. Konzistencija mu je pri sobnoj temperaturi meko elastična i ovisi ponajprije o količini stearinske, palmitinske i oleinske kiseline; točka topljenja nalazi se između 41,2 i 52,3 °C, a sadrži vrlo malo vode (do 0,3%). Prema kvaliteti razvrstava se u 4 klase: fini, jestivi i tiješteni loj te oleomargarin. Ovčji je loj, zbog većeg udjela stearinske i palmitinske kiseline, tvrđe konzistencije i nešto svjetliji. Konjski loj sadrži mnogo oleinske kiseline pa je izrazito mekan i topi se na 35 °C. Loj se upotrebljava kao jestiva mast, kao tehnička mast u tekstilnoj industriji, tiskarstvu i kožarstvu te za proizvodnju sapuna i svijeća lojanica. – Lojem se naziva i gust, polutekući sekret žlijezda lojnica na čovjekovoj koži.

Hrana

Loj


සුජාතා ටෙලිනාට්‍යය සිරස ටීවී ඔස්සේ 2014 සැප්තැම්බර් 28 දක්වා සිට  විකාශය විය. මෙය එක්තරා ගැහැණියක් පිලිබදවත්, ඇගේ ජීවිතය පිලිබදවත් ගලා යන කථාන්තරයකි.

කථාව

යුධ සමයේදී යුධ සෙබළුන්ට හමුවන ඈ තම කුඩා අවදීන් පසු කොට මේ වන විට තරුණියකගේ සමය පසු කරමින් සිටින්නීය.

චරිත නිරූපණය
 සහේලි සදිත්මා/ හර්ෂි රසාන්ගා / නෙහාරා පීරිස්/ ෂෙහානී කහදවල - සුජාතා
 සෙනුලි යහෙන්සා කුමාරි / ශයිනි රොචනා නෙත්තිකුමාර - මලිති
 කසුන් චාමර - සජිත්
 චමිදු බවන්ත/ මාධව විජේසිහ - ශාක්‍ය තේනුවර
 හේමසිරි ලියනගේ - රත්නසිරි වික්‍රමනායක (වික්‍රමනායක මහතාගේ පියා)
 මැණිකේ අත්තනායක - වික්‍රමනායක මහතාගේ මව
 ජනක් ප්‍රේමලාල්- වික්‍රමනායක මහතා
 සුසන්තා චන්ද්‍රමාලී - රේණුකා වික්‍රමනායක
 චමිලා පීරිස් - උපේඛා
 සනත් විමලසිරි - උපේඛාගේ සැමියා
 දීපානී සිල්වා - මල්ලිකා
 නිරෝෂන් විජේසිංහ කැප්ටන් නලින්
 හර්ෂන බෙත්මගේ - නිරෝෂන්
 වොල්ගා කල්පනී - අමන්දී
 මංපුල මොරගහ - සුරේෂ්
 ජෙහාන් ශ්‍රිකාන්ත අප්පුහාමි - ගනේෂ්

යොමු
 සිරස ටීවී වෙත පිවිසෙන්න

සුජාතා (2014)


Kibernetička održivosti odnosi se na mogućnost nekog entiteta da neprestano isporučuje određeni željeni ishod unatoč nesigurnom i štetnom kibernetičkom okruženju.

Kibernetička održivost predstavlja rastući koncept koji biva sve više priznat diljem svijeta. Koncept se najviše koristi u terminologiji informacijske sigurnosti, poslovnog kontinuiteta i organizacijske otpornosti i održivosti.

Entiteti koji su zahvaćeni ovim terminom ili su njegovi potencijalni korisnici jesu: IT sustavi, kritična infrastruktura, poslovni procesi, organizacije, civilna društva i državna administracija. Štetni kibernetički događaji su svi oni događaji koji mogu negativno utjecati na dostupnost, integritet ili tajnost mrežnih internetskih/informacijskih sustava i povezanih usluga. Štetni IT događaji mogu biti izazvani namjerno ili slučajno, te mogu biti djelo čovjeka ili prirode (ili kombinacija potonjih). Ako su izazvani namjerno onda govorimo o kibernetičkim napadima (hakiranje).

Cilj kibernetičke održivosti je održavanje sposobnosti entiteta da i nakon štetnih posljedica i događaja nastavi isporučivati usluge i promet kao da se ništa nije dogodilo (nakon elemenata katastrofe, napada, hakiranja, ugroze nacionalne sigurnosti, rata i sl.).

Održivost je definirana u američkim predsjedničkim smjernicama (PPAS-21) kao sposobnost da se pripremi i prilagodi promijenjenim okolnostima te da se vrši aktivno otpor i oporavak od bilo kakvih štetnih događaja unutar IT mreže.

Izvori

Nacionalna sigurnost
Sigurnost
Računalna sigurnost

Kibernetička održivost


مطار ميامي الدولي  هو المطار الرئيسي في ميامي الذي يقع على بعد 8 أميال (13 كيلومتر) إلى الشمال الغربي من وسط الحي التجاري في ميامي بولاية فلوريدا، الولايات المتحدة. وقد افتتح المطار أمام الرحلات الجوية في عام 1928.

يقوم مطار ميامي الدولي بعمل رحلات إلى المدن في مختلف أنحاء الأمريكتين وأوروبا فضلا عن رحلات شحن إلى آسيا وميامي التي تعتبر بوابة رئيسية بين الولايات المتحدة وأمريكا اللاتينية جنبا إلى جنب مع مدينة اتلانتا في مطار هارتسفيلد جاكسون، وهي واحدة من أكبر البوابات الجوية في جنوب الولايات المتحدة، نظرا لقربها من مناطق الجذب السياحي ودول أمريكا اللاتينية وأوروبا والموقع الاستراتيجي للتعامل مع الحركة التي تربط بين أمريكا الشمالية وأمريكا اللاتينية وأوروبا.

في عام 2009، حصل مطار ميامي الدولي على المركز الأول في الولايات المتحدة بعدد الرحلات الدولية والثاني من حيث حجم المسافرين عبر المطار وفي عام 2009، سافر 33,886,025 راكبا عبر المطار، مما جعل المطار من أكثر الخمسة والعشرين مطارا من ازحم مطارات العالم حسب حركة الركاب في العالم. والثاني عشر في الولايات المتحدة من حيث أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور فيه سنويا. وهو أكبر المطارات في فلوريدا متخطيا مطار اورلاندو بقليل.

العمليات

وبلغت ميزانية العمليات 600 مليون دولار في عام 2009.

خطوط وشركات الطيران

خدمات نقل مسافرين
 ملاحظة: يتم تشغيل جميع الرحلات إلى كوبا كما كان مقررا ميثاقي السلطة الخاصة.

فيما يلي قائمة شركات الطيران التي تقدم خدماتها بمطار ميامي الدولي:

المرافق
مطار ميامي الدولي يغطي مساحة 3,300 هكتار (1,335 هكتار) والتي تتضمن أربعة مدارج:
 Runway 8L/26R: 8,600 x 150 ft (2,621 x 46 m), Surface: Asphalt
 Runway 8R/26L: 10,506 x 200 ft (3,202 x 61 m), Surface: Asphalt
 Runway 9/27: 13,000 x 150 ft (3,962 x 46 m), Surface: Asphalt
 Runway 12/30: 9,354 x 150 ft (2,851 x 46 m), Surface: Asphalt

لفترة 12 شهرا التي انتهت في 30 أبريل 2009، شهد المطار حركة 358,705 طائرة أي بمعدل 982 في اليوم الواحد، 82% منها طاشرات تجارية، 12% تاكسي جوي، 5% طيران عام وأقل من 1% ;عسكرية.
وهناك 28 طائرة في هذا المطار إلى منها 46% طائرة متعددة المحركات، و54% طائرة نفاثة.

يتم توفير الحماية من الحريق في المطار، بواسطة قسم ميامي داد للاطفاء والإنقاذ  عبر 12 محطة دفاع مدني.

النقل البري
مطار ميامي الدولي وفر مواصلات مباشرة لوسائل النقل العام وتقدم أيضا من وإلى مطار ميامي ومحطات السكك الحديدية وقطارات الضواحي. كل المحطات الفرعية على مسافة 5 دقائق من المحطة الرئيسية.وتوفر أيضا سيارات الاجرة (لتاكسي)

بعض الحوادث
 يوم 25 أبريل عام 1951 شركة الطيران الكوبية رحلة رقم 493، DC-4 في طريقها من ميامي - فلوريدا إلى الهافانا - كوبا يصطدم في الجو مع القوات البحرية للولايات المتحدة ويقتل جميع 43 راكب الذين كانوا على متنها.
 في 1 فبراير عام 1957 من، ميامي متجهة شمال شرق ايرلاينز رحلة رقم 823 تحطمت لدى اقلاعها من نيويورك في مطار لاغوارديا.
 في 12 نيسان عام 1960 طلب جميع افراد الطاقم الثلاثة وأحد الركاب لشركة حق اللجوء السياسي بعد أن هبطت الطائرة في مطار ميامي الدولي.
 في 13 يناير عام 1982 تلقت فلوريدا للطيران خبر ان الرحلة رقم 90، وهي من طراز بوينغ 737 قد تحطمت في واشنطن العاصمة في طريقها إلى تامبا

الاستخدام العسكري
بدأت القوات الجوية للجيش باستخدام مطار ميامي في سنة 1930، وبعد هجوم بيرل هاربور ودخول الولايات المتحدة إلى الحرب العالمية الثانية تم استخدام القوة الجوية في المطار لتصدي وتدمير الغواصات المعادية. بعد الحرب أصبح مطار ميامي المكان للعديد من البضائع وناقلات جند للوحدات الاحتياطة لجيش الولايات المتحدة. واستخدم المطار ايضًا من تموز/يوليو 1949 إلى شباط/فبراير 1951 ومرة أخرى من ديسمبر 1952 حتى ديسمبر 1958

انظر ايضًا
 طيران عام
 طيران مدني
 إسعاف جوي

مراجع

وصلات خارجية
 موقع مطار ميامي الدولى على الإنترنت

النقل في ميامي
تأسيسات سنة 1928
تأسيسات سنة 1928 في فلوريدا
مبان ومنشآت في مقاطعة ميامي-دايد (فلوريدا)
مطارات أسست في سنة 1928
مطارات فلوريدا
مطارات في مقاطعة ميامي داد (فلوريدا)

مطار ميامي الدولي


Joseph Hippolyte Guibert,  (Aix-en-Provence,  - Paris, ) foi arcebispo de Tours de 1857 a 1871, depois de Paris de 1871 a 1886 e cardeal .

Biografia
Ordenado sacerdote com os Oblatos de Maria Imaculada em14 de agosto de 1825, participou da construção do Grand Séminaire d' Ajaccio, estabelecimento que dirigiu por muitos anos como Monsenhor Paul-Mathieu della Foata, Bispo de Ajaccio, destacará:

"Quanto a nós, NTCF [nossos caríssimos Irmãos], não podemos esquecer o grande papel que o Cardeal Guibert desempenhou na fundação do nosso seminário maior, onde, durante sete anos, mostrou sua consumada sabedoria, na qualidade de primeiro superior de Esta instituição e vigário geral da diocese. Muitos de seus ex-alunos ainda se lembram de sua direção paterna e de sua vida austera como religioso, pregando a virtude ainda mais pelo exemplo do que pela palavra. , Padre Guibert, como o chamávamos em aquele tempo, montado na cadeira de Saint Denis e vestido de púrpura romana, recordava sempre com alegria os dias que passara entre nós, considerando os corsos como seus compatriotas adotivos."

(Carta pastoral do Bispo de Ajaccio, por ocasião da morte de SE Cardeal Guibert, Arcebispo de Paris , [Ajaccio, le16 de julho de 1886], Ajaccio, Impr. Joseph Pompeani, p.3.)

Joseph Hippolyte Guibert foi consagrado Bispo de Viviers em 11 de março de 1842, então nomeado Arcebispo de Tours em 4 de fevereiro de 1857.

Em 1871 , foi chamado para suceder ao Monsenhor Darboy , Arcebispo de Paris fuzilado pelos Comunardos, o que fez em vinte e três anos três Arcebispos de Paris que morreram de morte violenta (só o Cardeal Morlot morreu em sua cama).

Assim que foi nomeado, ele cuidou da construção da chamada basílica do "Voto Nacional" , que acabou sendo instalada em Montmartre. Em 1873 , recebeu o chapéu de cardeal, que Monsenhor Darboy nunca teve devido ao seu galicanismo. Em 1875 , inaugurou a Universidade Católica de Paris . Esse curto período próspero terminou com a chegada ao poder dos republicanos anticlericais cujas medidas ele teve que enfrentar: abolição da Faculdade de Teologia da Sorbonne, primeiras expulsões de congregacionais. De 1874 a 1886 ocupou o púlpito da Igreja de San Giovanni a Porta Latinade Roma.

O funeral do Cardeal-Arcebispo de Paris foi celebrado na Catedral em16 de julho de 1886, no meio de uma multidão considerável e recolhida. A procissão passou pelas avenidas Saint-Germain, Saint-Michel, a ponte Saint-Michel, o quai du Marché-Neuf e o parvis Notre-Dame. Charles de Freycinet, que combinava a função de Presidente do Conselho com a de Ministro dos Negócios Estrangeiros, não quis assistir ao funeral; contentou-se em ver a procissão passar das janelas do Ministério das Relações Exteriores . A missa foi celebrada por Dom Julien Florian Desprez, Cardeal-Arcebispo de Toulouse. A oração fúnebre foi proferida pelo bispo Perraud , a quem ele havia consagrado bispo.

A seu desejo, Dom Guibert foi sepultado na cripta do Sagrado Coração e não na da Catedral de Notre-Dame, como é costume dos arcebispos de Paris.

Cotações
"A punição por faltas ordinárias é na maioria das vezes adiada para a próxima vida, para que o castigo imediato, aplicado com muita frequência, perturbe a ordem da liberdade humana, sabiamente estabelecida por Deus. Mas há crimes de ordem superior, se assim se pode chamar, que atentam contra os grandes princípios da verdade e da moral, e que por isso mesmo tendem à perversão da humanidade; esses crimes devem receber, desta vida, uma repressão temporal, para que a conduta da Providência não se torne um escândalo para os fracos e que a virtude não seja desencorajada.

Ligações externas
 Sylwetka w słowniku biograficznym kardynałów Salvadora Mirandy
 Catholic-Hierarchy

Cardeais da França
Cardeais nomeados pelo papa Pio IX

Joseph-Hippolyte Guibert


Nicole Schuhmacher (* 1966) ist eine deutsche Buchautorin und Diplomsoziologin mit Interessenschwerpunkt Militärsoziologie.

Ihre ersten Werke waren zwei Abenteuerspielbücher in Zusammenarbeit mit Markus Heitz. 2009 erschien ihr erster Fantasyroman Sturmträume welcher in einer eigenen Welt spielt und mit dem 2010 erschienenen Roman Sturmpfade fortgesetzt wurde. 2011 erschien in der von Markus Heitz herausgegebenen Justifier Romanserie ihr erster Science-Fiction-Roman Zero Gravity.

Sie lebt und arbeitet im Saarland, ist verheiratet und hat einen Sohn.

Werke

Abenteuerspielbücher
 Die Sterne der Tiefen. Pegasus Press, 2006, ISBN 3-937826-48-3. (Abenteuerspielbuch im Geborgenen Land, mit Markus Heitz)
 Botengang. Pegasus Press, 2009, ISBN 978-3-939794-20-2 (Abenteuerspielbuch im Geborgenen Land, mit Markus Heitz)

Romane
 Sturmträume, Heyne Verlag, 2009 ISBN 978-3-453-52572-6.
 Sturmpfade, Heyne Verlag, 2010 ISBN 978-3-453-52573-3.
 Justifiers 4: Zero Gravity. Heyne Verlag, 2011, ISBN 978-3-453-52804-8. (Enthält neben dem Roman noch Suboptimal IV, die Fortsetzung der Kurzgeschichte von Markus Heitz)

Weblinks

 Nicole Schuhmacher bei der Verlagsgruppe Random House

Autor
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Literatur (Deutschland)
Science-Fiction-Literatur
Fantasyliteratur
Roman, Epik
Deutscher
Geboren 1966
Frau

Nicole Schuhmacher (Schriftstellerin, 1966)


රයිගම් ටෙලීස් හොඳම රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති කියවන්නා සම්මානය වාර්ෂිකව ශ්‍රී ලංකාවේ රූපවාහිනී තිරයේ හොඳම ශ්‍රී ලාංකේය රූපවාහිනී ප්‍රවෘත්ති කියවන්නා සඳහා බොහෝ වාණිජ සන්නාම සමඟ සම්බන්ධ රයිගම් සමාගම විසින් පිරිනමනු ලැබේ.

මෙම සම්මානය ප්‍රථම වරට ලබා දුන්නේ 2005 වසරේදීය. එතැන් සිට මෙම කීර්තිමත් ශූරතාව දිනාගත් අයගේ ලැයිස්තුවක් පහත දැක්වේ.

සෑම වසරකම සම්මාන ලැයිස්තුව

යොමු කිරීම්


Onthophagus lore é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 2009 por Huijbregts & Krikken.

Referências

Ligações externas

lore
Coleópteros descritos em 2009

Onthophagus lore


Termoelektronska emisija je odašiljanje (emisija) elektrona iz metala, uz ionizaciju atoma, uzrokovana dotokom toplinske energije. Vanjski elektroni u metalima slabo su vezani, što je uzrok dobre električne vodljivosti metala. Energetski gledano, ti se elektroni nalaze u takozvanoj vodljivoj vrpci ili slobodni elektroni. Njihova energija vezanja se mijenja od približno 1,5 eV do približno 6 eV, ovisno o metalu. U toplinski izazvanim sudarima neki od tih elektrona dobivaju energiju dovoljnu za oslobađanje iz metala. Njihov broj ovisi uglavnom o temperaturi. Na temperaturama ispod tališta (oko 1000 K = 727 °C) metal može napustiti samo mali dio slobodnih elektrona, to jest oni koji imaju dovoljnu kinetičku energiju da ih periodički potencijal kristalne rešetke ne može zadržati.

Termoelektronska emisija važna je u elektronici za konstrukciju (na primjer katodnih cijevi u rendgenskim aparatima). Za povećanje emisije smanjenjem izlaznoga rada, katode se prevlače slojem barijeva ili stroncijeva oksida. Na približno 1000 K ti oksidi imaju izlazni rad oko 1,3 eV, što je manje od izlaznoga rada većine čistih metala ili slitina, a istodobno su dobri električni vodiči. Termoelektronskom emisijom može se postići gustoća električne struje od nekoliko ampera po četvornom centimetru katode, makar se u praksi koristi struja manja od 0,2 A/cm², jer se kod većih struja oksidni sloj brzo troši.

Termoelektronska struja
Uzme se električna žarulja i prilijepi na gornji dio staklene kruške komad staniola (ili aluminijske folije) koji se spoji žicom s elektroskopom. Žarulja se spoji preko prekidača na gradsku električnu mrežu. Nakon toga se staniol nabije pozitivnim elektricitetom i upali žarulja. Dok žarulja nije upaljena, listići će pokazivati stalni otklon, a kada žarulju upalimo, otklon listića će padati. Nabijemo li međutim staniol negativnim elektricitetom, otklon listića će ostati stalan i kod upaljene žarulje.

Iz toga izlazi da iz užarene niti žarulje izlaze elektroni koje privlači pozitivno nabijeni staniol. Zbog toga će se pozitivni naboj staniola neutralizirati, a listići elektroskopa sklapati.

Odatle vidimo da se strujanje elektrona u cijevi, iz koje je isisan zrak, može dobiti i bez visokog napona, ali kod visoke temperature. Do sada smo vidjeli da elektroni izlaze iz metala, od kojega je izrađena katoda, udarcima pozitivnih iona. Stoga ova dva slučaja moramo dobro razlikovati. Elektroni koji izlaze iz užarenog električnog vodiča zovu se termoelektroni. Termoelektronsku struju dobivamo pomoću takozvanih elektronskih cijevi. Elektronska cijev je evakuirana cijev u kojoj nastane struja elektrona, kada se užari katoda.

Izvori

Elektromagnetizam
 Elektronika

Termoelektronska emisija


Franz Jäger har flere betydninger:
 Franz Jäger – en fiktiv producent af pengeskabe i filmserien Olsen-banden
 Franz Jäger (arkitekt, født 1743) (1743-1809) – en østrigsk arkitekt
 Franz Jäger (arkitekt, født 1780) (1780-1839) – en østrigsk arkitekt
 Franz Jäger (sanger, født 1796) (1796-1852) – en østrigsk operasanger (tenor)
 Franz Jäger (sanger, født 1821) (1821-1887) – en østrigsk sanger (tenor)
 Franz Jäger (læge) (1867-1945) – en tysk generallæge
 Franz Jäger (økonom) (født 1941) – en schweizisk økonom og politiker
 Franz Jäger (kunsthistoriker) (født 1961) – en tysk kunsthistoriker

Franz Jäger (flertydig)


Yasuyuki Moriyama (født 1. maj 1969) er en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1997||1||0
|-
!Total||1||0
|}

Eksterne henvisninger

 Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Yasuyuki Moriyama


L'église Santa Rita de Cássia est une église catholique d'importance historique et artistique située dans la ville de Rio de Janeiro, au Brésil, répertorié par l'Institut national du Patrimoine Artistique en 1938.

Histoire
Sa fondation est due à Manoel Nascentes Pinto et son épouse Antonia Maria, propriétaires d'une peinture à l'huile à l'effigie de la mystique italienne. Au fur et à mesure que la dévotion populaire envers Santa Rita, dont le culte domestique était ouvert au public, grandissait, ils décidèrent d'acquérir une image sculptée pour en faire la patronne de la future chapelle. Cette image est restée dans l'église de Nossa Senhora da Candelária alors que la chapelle n'était pas prête.

Le terrain de l'église a été acheté en 1718, la première pierre a été posée en 1719 et en 1721, le couple a fait don du chœur, de la sacristie et du consistoire, ainsi que des outils donnés par le couple Pinto . Cependant, ils ont exigé des privilèges de patronage sur l'église, ce qui a conduit à un différend avec le diocèse, qui n'a été résolu que des années plus tard avec le retrait de la réclamation du fils de Dom Manoel, Ignacio Nascentes Pinto.

En attendant, la famille a gardé l'église pour eux, comme oratoire privé. La nef a été achevée en 1728, comme indiqué sur la façade. La famille a certainement renoncé à l'église à partir de 1741, à peu près à la même époque où les noirs morts avant d'être vendus comme esclaves ont commencé à y être enterrés .

L'ancienne confrérie de Santa Rita, constituée au moment de la donation, a été transformée en Irmandade do Santíssimo Sacramento de Santa Rita lorsque le temple a été élevé à la condition d'église paroissiale de la zone qui était alors la banlieue de la ville de Rio de Janeiro. Le territoire de la paroisse de Santa Rita comprenait le quartier de Vila Verde (partie nord du Centre), les collines de São Bento et Conceição, et les criques de Valongo et Gamboa.

La création en paroisse respectait les dates suivantes : siège paroissial par disposition du 9 janvier 1749 ; démembrement du territoire de Nossa Senhora da Candelária le 29 janvier 1751, érection en presbytère le 5 mai 1753, présentation du premier curé perpétuel, João Pereira de Araújo e Azevedo, le 29 du même mois.

Entre 1753 et 1759, furent refaits le fronton, la flèche de la tour et toutes les boiseries de l'intérieur, qui commençaient à montrer un style rococo. En 1870, le frontispice sculpté est remplacé par un simple arc .

Références

Articles connexes

Édifice religieux à Rio de Janeiro
Cássia
CássiaÉglise
Édifice religieux du XVIIIe siècle au Brésil
Édifice religieux commencé en 1719
Édifice religieux achevé en 1728
CássiaÉgliseSantaRita
Édifice religieux transformé en 1753
Édifice religieux transformé en 1759
Architecture baroque au Brésil
Rococo
CássiaÉgliseSantaRita
Édifice religieux du XIXe siècle au Brésil
Édifice religieux transformé en 1870

Église Santa Rita de Cássia


رولف فيلكه Rolf Wilke (ولد في 19 يناير 1899 في شفينيمونده – بعد مايو 1965) هو كاتب ألماني.

اشترك كجندي في الحرب العالمية الأولى. ثم عمل بعد الحرب مدرسا ثم مدير مدرسة في بوزن في شرق بروسيا. عاش بعد الحرب العالمية الثانية كاتبا مستقلا في دونزن في نيدرزاكسن. ترأس كل من Weggefährten و دائرة شعراء دونزن Dünsener Dichterkreises.

من أعماله

•	Der Notweg des Friedrich Wilhelm Bärenbrot. Die romanhafte Chronik eines bitteren Jahrzehnts. Verlag Das Viergespann, Bad Homburg vor der Höhe 1960.

•	Ich schwing der Sonne meinen Hut. Gedichte. Verlag Der Heidekönig, Harpstedt-Dünsen 1961.

سنة الوفاة غير معروفة
كتاب وكاتبات ألمان
مواليد 1899
مواليد في اشوينواويشتشه

رولف فيلكه


Ryu Jun-yeol (født 25. september 1986 i Suwon, Sydkorea) er en koreansk skuespiller, bedst kendt for sin rolle som Kim Jung-hwan i Reply 1988.

Udvalgt filmografi

Film
 2015: Socialphobia
 2016: SORI: Voice from the Heart
 2016: One Way Trip

Tv-serier
 2016: Lucky Romance
 2015: The Producers
 2015: Reply 1988

Noter

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Sydkorea

Ryu Jun-yeol


Evelyn Cecil ( - ) est un homme politique britannique du Parti conservateur. Il a pour titre  baron Rockley.

Biographie
Evelyn Cecil est né dans la paroisse de St George's, Hanover Square, au cœur de Mayfair à Londres. Il est le fils aîné de Eustace Cecil, petit-fils de James Gascoyne-Cecil, et cousin de Robert Cecil et d'Arthur Balfour.

Il fait ses études au Collège d'Eton et au New College d'Oxford. Cecil est secrétaire privé de 1891 à 1892, auprès du premier ministre, son oncle, Robert Gascoyne-Cecil, pendant le second mandat de ce dernier et pendant son troisième mandat de 1895 à 1902.

Le 16 février 1898, il épouse l'hon. Alicia Amherst (historienne des jardins et fille de William Tyssen-Amherst) et ils ont trois enfants : Robert William Evelyn (28 février 1901– 26 janvier 1976) , Margaret Gertrude (27 novembre 1898 - 26 août 1962) et Maud Katharine Alicia (21 novembre 1904 - 12 juin 1981) .

Cecil est député de 1898 à 1929 et est nommé Chevalier Grand-Croix de l'Ordre de l'Empire britannique (GBE) lors des honneurs du Nouvel An de 1922. Il est élevé à la pairie le 11 janvier 1934 en tant que baron Rockley, de Lytchett Heath, dans le comté de Dorset.

Il est décédé en 1941 à Poole à l'âge de 75 ans.

Références

Liens externes

Député du 34e Parlement du Royaume-Uni
Député du 33e Parlement du Royaume-Uni
Député du 32e Parlement du Royaume-Uni
Député du 31e Parlement du Royaume-Uni
Député du 30e Parlement du Royaume-Uni
Député du 29e Parlement du Royaume-Uni
Député du 28e Parlement du Royaume-Uni
Député du 27e Parlement du Royaume-Uni
Député du 26e Parlement du Royaume-Uni
Chevalier grand-croix de l'ordre de l'Empire britannique
Membre du Conseil privé du Royaume-Uni
Baron de la pairie du Royaume-Uni
Bailli grand-croix du très vénérable ordre de Saint-Jean
Étudiant de New College (Oxford)
Élève du collège d'Eton
Décès en avril 1941
Naissance en mai 1865
Décès à 75 ans

Evelyn Cecil (1er baron Rockley)


Pilyaj, masaüstü yayıncılıkta ve ambalaj sektöründe kullanılmak üzere hazırlanan işlerin, istenen yerlerde uygulanacak olan katlama işleminin teknik adıdır. Kağıdın, kartonun, vb. kolay katlanmasını, katlanırken kâğıtta yırtılma, bozulma olmamasını sağlama işlemidir. Katlanmak istenilen yere, kağıdı kesmeden, kör bir bıçakla veya pilyaj bıçağı ile yapılan işlemdir. Oluklandırma ya da oluk atmak olarak da isimlendirilir. Örneğin; bıçak izi çizilirken tek kırımlı bir broşür yapılacaksa, katlanmasını istediğimiz yere bilgisayar ortamında kesik çizgilerle belirtilen bıçak izi konulur. Kesik çizgiler pliyajı ifade eder.

Ambalaj

Pilyaj


Pön Savaşları, Kartaca Savaşları olarak da bilinir. Kartaca ile Roma Cumhuriyeti arasında, MÖ 264-146 yılları içinde, Akdeniz deniz ticaretini ele geçirmek ve elde tutmak için yapılan ve üç evre olarak gerçekleşen savaşlardır. Döneminin bilinen en geniş çaplı savaşlarıdır. Pön sözcüğü, Latince'deki Punicus (ya da Poenicus) sözcüğünden türetilmiş bir sözcük olup "Kartacalı" anlamına gelmektedir ve Kartacalıların Fenike kökenini belirten bir sözcüktür.

Pön Savaşlarının ana nedeni, büyüyen Roma Cumhuriyeti ile yıllardır hüküm süren Kartaca İmparatorluğu arasındaki çıkar çatışmalarıdır. Pön Savaşları'nın başladığı tarihlerde Kartaca, Batı Akdeniz'de, yaygın deniz imparatorluğu ile egemen güçtü. Deniz ticaretini neredeyse tümüyle kontrolü altında tutuyor ve bu ticaretten büyük bir servet Kartaca'ya akıyordu. Roma Cumhuriyeti ise İtalya Yarımadası'nda hızla genişleyen ve yayılan bir güç olmakla birlikte Kartaca'nın deniz gücüne sahip değildi. Dolayısıyla deniz ticaretinin kazançlarından mahrumdu. Pön Savaşları esasta, Kartacalı tacirler ile Romalı tacirler arasında bir pazar savaşıdır.

Romalılar başlangıçta etki alanlarını, halihazırda Kartaca'nın kontrolü altında bulunan, fakat aynı zamanda Roma ile kültürel yakınlıkları da olan Sicilya yönünde genişletmeye yönelmişlerdi.

Üçüncü savaşın sonunda, her iki taraftan yüz binlerce askerin öldüğü bir asırdan uzun süren savaş durumunun ardından, Roma Cumhuriyeti Kartaca'yı istila etti ve Kartaca kentini yerle bir etti. Artık Roma Cumhuriyeti, Batı Akdeniz'de en güçlü durumdaki devletti. Öte yandan Roma Cumhuriyeti doğuda da büyük başarılar kazanmıştı. Pön Savaşları'yla aynı dönemde gerçekleşen Makedonya Savaşı ve Doğu Akdeniz'deki, MÖ 188 yılında Selevkos İmparatorluğu'nun yenilgisiyle sonuçlanan Roma - Suriye Savaşı, Roma Cumhuriyeti'ni Akdeniz'de hakim güç ve Klasik Dünya'da en güçlü şehir devletlerinden biri haline gelmesinde önemli bir yere sahiptir.

Kartaca üzerindeki Pön Savaşları'yla sağlanan Roma zaferi, Roma'ya MS 5. yüzyıla kadar elde tutacağı hakim bir statü sağladı.

Öncesi

MÖ 262 yılında Güney İtalya'daki bir Yunan kent devleti olan Tarantium'u (bugünkü Taranto) kontrolü altına alan Roma İmparatorluğu, ardından Güney İtalya'daki diğer Yunan kent devletlerinde de kontrolü ele geçirmiştir. Böylece Yunanistan 'daki diğer kent devletleriyle ticari, askeri ve kültürel bağlarını genişleten Roma'nın, Akdeniz ticareti ve egemenliği için Kartaca'yla çatışması kaçınılmaz olmuştur.

Bir Fenike kolonisi olarak MÖ 9. yüzyıl ortalarında kurulmuş olan Kartaca, bugünkü Tunus'ta, korunaklı bir liman kentidir. MÖ 240'lı yıllara gelindiğinde Kartaca, Batı Akdeniz'de kurduğu kolonilerde güçlü ve zengin bir ticari imparatorluk oluşturmuştu. Bölgede Kartaca ile güç, varlık ve nüfuz açısından rekabet edebilecek tek güç artık Roma Cumhuriyeti'dir.

Kartaca donanması, antik çağda Batı Akdeniz'de en büyük deniz gücüydü. Buna karşın Kartaca'nın sürekli, güçlü, düzenli bir kara gücü yoktu. Kara savaşları için, gerektiğinde silah altına alınan paralı askerlere dayanan bir askeri güç oluşturulma yolu seçilmişti. Yine de subayların çoğu varlıklı Kartacalılardı. Donanmada ise çoğunlukla, denizcilikteki ustalıklarıyla ünlenmiş orta ya da alt sınıftan Kartacalılar istihdam edilmekte idi.

Roma Cumhuriyeti ise Kartaca'nın aksine sürekli, düzenli bir kara ordusuna sahipti. Subaylar, varlıklı Romalılardı fakat, askerler daha alt sınıftan Romalılardan oluşuyordu. Deniz gücü ise Birinci Pön Savaşı'na kadar düzenli bir güç değildi. Bununla birlikte savaşlar sırasında yeni filolar oluşturarak ve müttefiklerinin filolarını komutası altında birleştirerek güçlü bir deniz gücü oluşturabildi.

Pön Savaşları, aralarında barış dönemlerinin olduğu üç evrede gerçekleşmiştir.

I. Pön Savaşı

Roma Cumhuriyeti'nin Kartaca'nın kontrolündeki Akdeniz ticaretine karşı giriştiği bir yarma hareketidir. Sirakuza (Sicilya Adasındaki bir şehir) tiranı Agatokles, Messena'yla (Sicilya Adasındaki başka bir şehir Messina) mücadelesinde, İtalya'dan bir paralı asker grubuyla anlaşmıştı. Kendilerine "Mars'ın oğulları" anlamında Mamertinler diyen bu paralı asker grubunun tehdidi karşısında Messena, Kartaca'dan yardım istemişti. Sirakuza, MÖ 307 tarihindeki üçüncü savaşta yenilince Messena, Kartaca'nın kontrolüne geçmiş oldu. Ancak Agatokles'in MÖ 289 yılında ölmesiyle Mamertinler işsiz kaldılar. Ülkelerine dönmek yerine MÖ 288 yılında Messena'yı işgal ettiler. Kent nüfusunun büyük kısmını öldürerek uygun gördükleri kadınları bırakarak kente yerleştiler. İzleyen yıllarda Mamertinler, Sicilya adasına yayılan yağma ve talanlara giriştiler. Bu akınların Sirakuza topraklarına kadar genişlemesi üzerine Sirakuza kralı II. Hiero, Messena üzerine bir sefer düzenlemiştir. Bu savaşta Mamertinler yenilgiye uğradılar ve Sirakuza kralı, bu yağma akınlarını önleyecek şekilde kenti sardı. Bu tarihlerde Kartaca, Sicilya adasındaki çıkarlarına Sirakuza'nın rakip olması nedeniyle Messena'yı desteklemekteydi. II. Hiero MÖ 264 yılında Messena üzerine yeniden yürümüştür. Mamertinler bu kez taraf değiştirerek Roma Senatosu'ndan yardım istediler. Roma Senatosu aynı yıl içinde Sicilya'ya bir askeri birlik gönderme kararı almıştır. Kartaca'nın buna tepkisi, bu kez Sirakuza'yı desteklemek şeklinde olmuştur. Tüm bu gelişmeler Sicilya'a Kartaca ve Roma Cumhuriyetini karşı karşıya getirmiş oldu.

MÖ 260 yılında Sicilya'ya yönelen bir Roma donanması, Sicilya'daki Kartaca egemenliğine son veremediyse de Korsika adasını, Akdeniz'deki Roma etki alanına almayı başarmıştır.

MÖ 256 yılında bir Roma donanması bu kez Afrika kıyılarına bir çıkartma yapmıştır. Her ne kadar Kartaca, bu tehdit karşısında teslim olmayı kabul etse de Roma'nın dikte etmeye çalıştığı anlaşma koşullarının ağırlığı karşısında, direnme yolunu seçti. Ertesi yıl, Afrika kıtasındaki Roma kuvvetlerine, ağır süvarinin ve savaş fillerinin desteğinde saldıran Kartaca kuvvetleri, Roma ordusunun kıtayı terk etmesini sağlamıştır.

Akdeniz egemenliğinin kilit noktası olan Sicilya için mücadele, ertesi yıl yeniden alevlendi. MÖ 241 yılına değin taraflar belirgin bir üstünlük sağlayamadılar. 241 yılında 200 parçalık bir Roma donanması, Sicilya'daki Kartaca egemenliğine son vermiştir.

II. Pön Savaşı

Roma, I. Pön Savaşının getirdiği bu sınırlı başarıyla yetinmek niyetinde değildi, MÖ 238 yılında Sardinya adasını istila etti. Hemen ardından Kartaca'yı, Akdeniz'in batı yarısından tümüyle çekilmeyecek ve ek savaş tazminatı ödemeyecek olursa, Kartaca kentine saldırmakla tehdit etti.

Kartaca'nın buna tepkisi İber yarımadasında askeri organizasyonlarını güçlendirmek ve genişletmek olmuştur. Kartaca komutan ve devlet adamı Hamilcar Barca, yaşanan savaş deneyimlerini analiz ettiğinde, deniz savaşlarında Roma'ya karşı bir üstünlük sağlayamadığı fakat, kara savaşlarında çok daha fazla şansı olduğunu görmüştür.

Hannibal MÖ 219 yılında İber yarımadasının Akdeniz kıyısındaki Kartaca'nın müttefiki bugünkü Saguntum'u yerleşti. Ertesi yıl da yirmibin piyade, altıbin ağır süvari ve savaş fillerinden oluşan ordusuyla Pirene dağlarını aşıp güney Fransa'da ilerlemeye başladı.

Pek çok tarihçi tarafından Hannibal'in karadan harekâtı tercih etmesi tartışılmıştır. Ordusunu denizden harekâtla, İtalya yarımadasına çıkartma yapmasının çok daha mantıklı olacağı ileri sürülmüştür. Genel kanı, Hannibal'in Roma deniz gücünden çekindiği yönündedir. Ne var ki o tarihlerde Roma deniz gücü, bu konuda tehlike oluşturacak denli geniş bir deniz kontrolü sağlayabilmiş değildir. Hannibal'in, kara yolunu seçmesinin arkasında muhtemelen güney Fransa'daki ve kuzey İtalya'daki kelt halklarını safına katabileceği beklentisi vardı. Nitekim gerek erzak sağlama gerekse yerel halktan asker toplama konusunda düşkırıklığına uğramamıştır.

Roma, Scipio komutasındaki bir orduyu, Hannibal'i karşılamak üzere güney Fransa'da Rhone nehrinin kıyılarına göndermiştir. Rhone nehrinin kıyılarına geldiğinde Scipio, Hannibal'in çoktan bölgeyi geçtiğini fark etmiştir. Hannibal, ordusunun yönünü kuzeye çevirip Rhone nehrini daha yukarıdan bir bölümde geçmeyi tercih etmişti. Geniş bir kavis çizerek Alpler eteklerine ulaştığında, son derece engebeli ve uzun bir yol izlemek zorunda kalmıştır ama, Scipio'nun kuvvetlerini de böylece pas geçmiştir.

Scipio, bölgede küçük bir müfreze bırakıp ordusunun büyük bir bölümünü deniz yoluyla kuzey İtalya'ya nakletmek zorunda kalıyor, Hannibal ordusunun Alp dağlarını aşıp Po ovasına girmesinden hemen sonra bölgeye ulaşabiliyor.

Hannibal'in ordusunun Alp dağlarını geçerek Po Ovası indiği haberi üzerine Roma, iki görev kuvvetini Po ovasına sevk eder. Hannibal harekâtın bu aşamasında da karmaşık ve dolaylı bir manevra izlemeye karar vermiştir. Po nehrinin kollarından Ticius ve Trebia'nın oluşturduğu bataklık bölgeyi ilerleme hattı olarak seçmiştir. Tüm ordusunu bataklık bölgeye sürecektir. Asker ve at olarak ciddi kayıplara uğramak pahasına, dört gün ve üç gecede geçilen bu bölge, Hannibal'i kendisini karşılamak üzere tertiplenmiş Roma kuvvetlerinin yine gerisine ulaştırmıştır. Hannibal, Roma kuvvetlerinin komutanının, yapmış olduğu manevrayı kısa sürede öğreneceğini ve birliklerini buna göre tertipleyeceğini düşünerek, Roma birliklerini geriden çevirerek bir saldırı düzenlemeye yanaşmaz. Tersine, güney İtalya yönünde ilerlemeye devam eder. Bu harekât tarzı, Roma birlikleri komutanını, aynen Rhone nehri kıyılarında Hannibal'i karşılamak için düzen alan Scipio'nun karşılaştığı açmaza düşürmüştür, düşman, yanından geçip gitmiştir.

Başarısızlığı göze alamayan Romalı komutan, pozisyonunu bozarak Hannibal'i izlemek zorunda kalmıştır. Hannibal'in de istediği budur. Düşmanının oluşturduğu bir pozisyona karşı savaşa girmek yerine onu, pozisyonunu bozarak, kendi düzenlediği bir pozisyonda savaşa girmek zorunda bırakmak. Nitekim, MÖ 217 yılının baharında, Hannibal'i izleyen Roma ordusu, Tresimen gölü çevresinde tuzağa düşürülerek kılıçtan geçirilmiştir.

Art arda kazandığı bu zaferlere karşın Hannibal, Roma üzerine yürümemiştir. Pek çok tarihçi Hannibal'in bu tutumunu, kuşatma silahlarının olmamasına bağlamaktadır. Hannibal'in bu tutumunun esas nedeni ne olursa olsun sonuçta, üstün süvari gücüne güvenerek İtalya topraklarında kalabilmiş ve Roma ile İtalyan müttefikleri arasındaki dayanışmayı zorlamaya çalışmıştır.

Tresimen yenilgisinin ardından Roma, bugün '''Fabian Strateji''' olarak bilinen ve tarihte pek çok olayda izlenen ya da izlenmeye çalışılan bir strateji izlemiştir. Romalı komutan ve devlet adamı Fabius'un izlediği bu strateji, kabaca yıpratma savaşı ya da oyalama savaşı olarak da bilinir. Fabius, sürekli olarak bir meydan savaşından kaçınmış, çeşitli vur-kaç taktikleriyle, erzak tedariki için hareket halindeki ikmal birliklerine, yayılmış kuvvetlerine saldırarak Hannibal'i yıpratmaya çalışmıştır. Hannibal ordusundaki süvari birliklerini etkisiz hale getirebilmek için dağlık bölgelerde harekâtı tercih etmiş, Hannibal kuvvetlerine sürekli saldırılar düzenlemiştir. Ne var ki yıpratma savaşı, uzun sürede sonuç alınabilecek bir stratejidir ve bu yüzden de iki yanı keskin bir kılıçtır. Fabius'un bu tutumu, Roma'da kısa bir süre sonra sorgulanmaya, eleştirilmeye başlanmıştır. Trasimen yenilgisinin ardından Diktatör seçilmişti ve görev süresinin sonlarına doğru Roma süvari komutanı Rufus'la aralarındaki fikir ayrılığı giderek derinleşmekteydi. Hannibal'in Campania'yı yakıp yıkmasına seyirci kalınması da itibarını iyice zedelemiştir. Diktatörlük süresi bittiğinde ise Roma artık onun stratejisini izlemiyordu.

Böylece Roma'yı es geçen Hannibal İtalya'nın güneyine doğru, ikinci büyük kent olan Capua'ya yöneliyor. Cannae'de –bugünkü Monte di Canne- MÖ 216 yılında Roma ordusunu bozguna uğratıyor. Her iki taraf da alışılmış biçimde piyadelerini merkezde, süvarilerini ise iki yanda tertiplemiş olarak savaş meydanında karşı karşıya geliyorlar. Hannibal, Kelt ve İspanyol piyadeleri tam merkezde ama kendi piyadelerinden daha ileri bir hatta yerleştirmiştir. Dolayısıyla cephe hattı, merkezde ileri çıkık bir durum almıştır. Roma piyadeleri bu hatta saldırınca Kelt ve İspanyol piyadeler, bu sert yüklenme karşısında gerilemek zorunda kalmışlardır. Kartaca ordusunun merkezini yardıklarına inanan piyade de onları izlemiştir. Böylece içbükey bir hal alan merkezde Roma piyadeleri yığılmış ve silahlarını kullanamaz hale gelmişlerdir. Kelt ve İspanyol piyadesinin her iki yanıda tertiplenmiş olan Kartaca piyadelerinin ileri hareketiyle merkezdeki bu sıkışıklık iyice artmıştır.

Merkezde bunlar olurken Hannibal'in sol kanatdaki ağır süvarisi karşısındaki Roma süvarisini dağıtmış, Roma birliklerinin gerisi boyunca hızla ilerleyerek sağ kanattaki Roma süvarisine arkadan saldırmıştır. Bu kanatdaki Roma süvarisinin ezilmesinin ardından ağır süvari bu kez merkezdeki piyadenin gerisinden taarruza girişmiştir. O güne kadarki en kalabalık Roma ordusunun 76 bin mevcudundan ancak 6 bini izleyen katliamdan kurtulabilmiştir.

Roma, Fabius'u tekrar konsül seçmiştir. Art arda konsüllük süresi yenilenen Fabius, MÖ 209 yılında, Hannibal'in üç yıldır elinde tuttuğu Tarentum'u –bugünkü Taranto- geri almıştır. Fabius'un bu stratejisi, Hannibal'in oyununu bozmuştu, Roma'nın müttefiklerinin ona sırt çevirmesini önlemişti.

Hannibal'in kardeşi Hasdrubal, MÖ 207 yılında Hannibal'i takviye edecek bir ordu ile kuzey İtalya'ya girmiştir, ancak Metaurus ırmağı kıyılarında karşılaştığı Roma ordusu karşısında yenilgiye uğradı ve bu savaş sırasında tüm askerleriyle birlikte hayatını kaybetti.

İtalya topraklarında bunlar olurken Scipio, Afrika kıyılarına bir çıkartma yaparak Hannibal'i İtalya topraklarından çekilmek zorunda bırakmak yönünde bir strateji ileri sürmüştür. Fabius'la aralarındaki fikir ayrılığı, Scipio'nun Senato'da yeterli desteği bulabilmesini önlemiştir. Senato, Afrika'ya çıkartma yapma girişimini onaylamıştır ancak Scipio, istediği askeri gücü alamamıştır. Yedibin gönüllü ve iki lejyon emrine verilmiştir.

Scipio, MÖ 204 yılında Afrika kıyılarına çıkartma yapmıştır. O sırada Afrika'da Kartaca'nın sadece süvari birlikleri vardır. Scipio, ustaca geri çekilme manevralarıyla bu birlikleri tuzağa düşürüp imha etmiştir.

Scipio bu başarısının ardından,  yılında ikmal merkezi olarak kullanmak amacıyla Uttica limanını kuşatmıştır. Ancak kuşatma gecikince Kartacalılar yeni kuvvetler derleyip Uttica üzerine yürüme fırsatı bulabilmişlerdi. Scipio, Kartaca komutanı Syphax komutasındaki altmışbin kişilik kuvvetin bölgeye gelmesi üzerine kuşatmayı kaldırmış ve bir yarımadaya çekilmiştir. Sırtı denize dönük olarak yarımadanın kara bağlantısında tahkimat yapmıştır.

Kartaca ordusu da Roma tahkimatının yarımadadan çıkışını kesecek biçimde ordugahını kurmuştur ve iki taraf da birbirinin zayıf anını kollamaya koyulmuştur. Daha sonra Scipio, bir gece baskınıyla Kartaca ordusunu dağıtmıştır.

Bu başarısının ardından Scipio'nun Tunus üzerine yürümesi, Kartaca'nın tüm direnme azmini kırmıştır. Kartaca, barış istemek zorunda kalmış, ancak Roma senatosu barış anlaşmasını daha onaylamadan, Hannibal'in ordusuyla birlikte Afrika'ya dönmesi üzerine barıştan vazgeçmişlerdir.

Hannibal'in Afrika'ya dönmesi üzerine Scipio, Kartaca yakınlarındaki ordugahında bin kadar asker bırakarak Bagdaras vadisi boyunca güneye ilerlemiş ve Kartaca'nın ülkenin iç kesimleriyle olan bağlantısını kesmiştir. Bu ilerleme onun, Masinissa'nın getirdiği süvarilerden oluşan takviye kuvvetleriyle birleşmesini sağlamıştır.

Hannibal'in üzerine yürümesi karşısında Scipio Naraggara'ya –Zama- çekilmiş ve Hannibal kuvvetleriyle muharebeye girmek açısından uygun bulduğu bu bölgede Hannibal kuvvetlerini karşılamıştır. MÖ 203 yılında yapılan Zama muharebesi'nde Hannibal'in yenilmesi üzerine Kartaca'nın barış istemekten başka seçeneği kalmamıştır.

Zama yenilgisi üzerine Kartaca, barış anlaşması yapmak zorunda kalmıştır. Savaş tazminatı ödemiş, donanmasını Roma'ya teslim etmiş ve Akdeniz ve İber yarımadalarındaki denetimini geri çekmek zorunda kalmıştır.

III. Pön Savaşı

Numidya kralı Massinissa devletini Kartaca devleti aleyhine genişletmeye karar vermiş ve Kartaca'ya ait birçok limanı işgal etmişti. Bütün bu olaylar esnasında Kartaca durumu Roma'ya şikayet ettikçe, Roma hep Numidya lehinde karar alıyordu. Çünkü Roma ile Numidya müttefikti. Numidya'nın yine Kartaca aleyhine harekete geçtiği bir anda, Kartaca'nın Roma'ya sormadan Numidia ile savaşa başlaması, Roma'ya aradığı bahaneyi vermiş ve Kartaca'ya savaş ilan etmiştir. Sonuç olarak Roma Kartaca'yı mağlup etmiş Africanus Minor unvanını almış olan Scipio Aemilianus 134'te Konsul seçilmiş ve İspanya valiliği kendisine verilmiştir. Numantia açlık neticesinde Scipio Aemilianus' teslim olmuştur. Uzun seneler düşman kuvvetlerinin toplanma yeri ve Roma yenilgilerinin merkezi olan bu şehir tamamıyla tahrip edilmiş ve halkı esir edilmiştir. Bundan sonra Scipio'ya "Numantinus" zafer unvanı verilmiştir. Böylece Pireneler'in dağlık kavimleri hariç, bütün yarımada Roma idaresine girmiş oluyordu. Fakat çeşitli zamanlarda yapılan küçük çarpışmalar imparator Augustus zamanına kadar devam etmiştir.

Ayrıca bakınız

 Antik Kartaca
 Roma İmparatorluğu
 Pön Savaşları kronolojisi

Kartaca tarihi

Pön Savaşları


Gregorio Nicanor Peña Rodríguez (Baitoa, República Dominicana, 12 de março de 1942) é um ministro dominicano e bispo católico romano emérito de Nuestra Señora de la Altagracia en Higüey.

Gregorio Nicanor Peña Rodríguez recebeu o Sacramento da Ordem em 22 de junho de 1968 para a Diocese de Santiago de los Caballeros.

Em 16 de dezembro de 1996, o Papa João Paulo II o nomeou o primeiro bispo da Diocese de Puerto Plata, que foi criada na mesma data. O Arcebispo de Santiago de los Caballeros, Juan Antonio Flores Santana, o consagrou em 25 de janeiro de 1997; Os co-consagradores foram o Bispo Emérito de Santiago de los Caballeros, Roque Adames Rodríguez, e o Bispo de Baní, Príamo Pericles Tejeda Rosario.

Em 24 de junho de 2004, João Paulo II o nomeou Bispo de Nossa Senhora da Altagracia em Higüey. A posse ocorreu em 21 de agosto do mesmo ano.

O Papa Francisco aceitou sua aposentadoria em 30 de maio de 2020.<x ref></ref>

Ver também

Bispos católicos da República Dominicana

Gregorio Nicanor Peña Rodríguez


Akköprü, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Eskişehir iline 70 km, Beylikova ilçesine 3 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Beylikova'nın mahalleleri

Akköprü, Beylikova


Acsád (em : Jučad) é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 651 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Acsád


Anna Berreiter, née le 3 septembre 1999 à Berchtesgaden, est une lugeuse allemande.

Carrière
Anna Berreiter est médaillée d'argent en sprint aux Championnats du monde de luge 2021 à Königssee. Aux Jeux olympiques d'hiver de 2022 à Pékin, elle remporte la médaille d'argent de l'épreuve féminine.

Palmarès

Jeux olympiques
Pékin 2022 :
  : Médaille d'argent en simple

Championnats du monde de luge
   : Médaille d'or en simple en  2023.
   : Médaille d'or en relais en 2023.
   : Médaille d'argent en sprint en  2021.
   : Médaille de bronze en sprint en  2023.

Coupe du monde
 13 podiums individuels :
 en simple : 4 victoires, 2 deuxièmes places et 6 troisièmes places.
 en sprint : 1 troisième place.
 5 podiums en relais : 2 victoires et 3 deuxièmes places

Championnats d'Europe de luge
   : Médaille d'or en simple en 2023.
  : Médaille d'argent par équipe en 2023.

Notes et références

Liens externes

Lugeuse allemande
Lugeuse aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Médaillée d'argent olympique allemande
Médaillée aux Jeux olympiques d'hiver de 2022
Naissance en septembre 1999
Naissance à Berchtesgaden
Étudiant de l'université de Salzbourg

Anna Berreiter


Patricia Rosarie Casey, irska psihijatrica, akademkinja, novinarka, publicistkinja i pro-life aktivistica, kolumnistica Irish Independenta.

Otac joj je bio mjesni vijećnik i poljoprivrednik, a majka medicinska sestra koja je radila u sustavu javnog zdravstva. Zajedno s mlađom sestrom Teery i roditeljima odrasla je na irskom jugu, u grofoviji Cork. Iako katolkinja i istaknuta konzervativka, oženila se barmenom Johnom McGuigganom s kojim dijeli suprotstavljene političke i društvene stavove, no to nije smatrala preprekom za zajednički bračni život.

Studirala je medicinu na Nacionalnom sveučilištu u Corku te 1976. diplomirala na smjeru medicine i kirurgije. Nakon diplome, psihijatrijsku specijalizaciju provodila je u Ujedinjenom Kraljevstvu, između ostalog u bolnici u Nottinghamu i Kraljevskoj bolnici u Edinburghu, gdje je bila predstojnicom psihijatrijskog odjela. Između 1985. i 1991. radila je kao lektorica i savjetnica na Odjelu za psihijatiriju Sveučilišne bolnice u Corku, nakon čega postaje profesorica na Sveučilišnoj bolnici u Dublinu. Specijalistica psihijatrije od 2002. godine.

Pisala je za stručni časopis The Psychiatrist te je autorica nekoliko knjiga iz područja psihijatrije. Područja zanimanja unutar psihijatrije su joj depresija, poremećaji ponašanja i načini sprječavanja samoubojstva. Časopis Dubliner uvrstio ju je u svoj vodič "dobrih liječnika".

Članica je Kraljevske akademije u Irskoj, Kraljevskog zbora psihijatara, Kraljevskog medicinskog društva te Akademskog vijeća Sveučilišta u Dublinu. Pisala je za The Sunday Business Post i Irsih Times te je gostovala u brojnim radijskim i televizijskim emisijama.

Istaknuta je irska pro-life aktivistica, organizatorica i sudionica brojnih rasprava, tribina i konferencija o pitanju pobačaja. Protivi se pobačaju te rješenje problema "neželjene djece" vidi u posvajanju. Protivi se surogatnoj trudnoći i in-vitro oplodnji, čije je utjecaje na majku (trudnicu) proučavala i na psihijatrijskoj razini.

Autorica je i suatorica više stručnih knjiga:

 A Guide to Psychiatry in Primary Care. Wrightson Biomedical Publishing Ltd: 1997. (2. izdanje)
 Psychiatry and the Law. Oak Tree Press: 1998. (suautorica Craven Ciaran)
 Psycho-social treatment of deliberate self-harm. Royal College of Psychiatrists, London: 2006.
 Fishes Clinical Psychopathology.  Gaskelly Publications: 2007. (suautorica Kelly brendan)
 "Personality disorder" in "Psychiatry in primary care". Gaskell Publications: 2007.
 "Bipolar disorder" in "The mind: a users guide". Transworld Publications: 2007.
 Psychiatry in Primary Care''. Cambridge University Press: 2011. (4. izdanje)

Izvori

Irski znanstvenici
Psihijatri
Akademici
Novinari
Pro-life aktivisti
Publicisti
Irski politički aktivisti

Patricia Rosarie Casey


Hugo Batista (La Grita, Venezuela, 27 de mayo de 1935) es un pintor venezolano estudió en la Escuela de Artes Plásticas y Aplicadas de Caracas. Posteriormente viaja por Europa, en giras de estudio y mejoramiento profesional. Se radicó en París, Francia por 6 años.

Obra
Su obra se caracteriza por la presencia de un vivo cromatismo y gran libertad en la composición, causando esto que él se autodefina como un expresionista lírico.

Entre sus obras destacan: Barcos (1957);  Puertos,  (1957);  Barcos y grúas, (1958);  Bristoles, (1963);  Sueño Verdugo, (1965);  Robos, (1967); Exhibiciones, (1967), Acumulaciones, (1970); Expediente de la Risa, (1977).

A Hugo Baptista se le han otorgado los premios: José Antonio Loreto Arismendi, (1958); Antonio Edmundo Monsanto, (1958); Arturo Michelena, (1959); Armando Reverón, (1959).

Referencias

Enlaces externos

 Fundación CELAR: Hugo Baptista

Tachirenses
Pintores de Venezuela del siglo XX

Hugo Baptista


Le Stade Ciudad de Vicente López, est un stade de football inauguré en 1979 et situé à Florida dans le partido Vicente López de la province de Buenos Aires en Argentine.

Il accueille les matchs à domicile du Club Atlético Platense, évoluant en première division, il porte le nom de Vicente López, un homme politique argentin.

Histoire
Le stade, propriété du Club Atlético Platense, est inauguré le 22 juillet 1979, il sera agrandi en plusieurs étapes, une tribune en 1980, en 1994 deux nouvelles tribunes portent la capacité de 18 000 à 32 000 places. La dernière tribune achevée en 1998 porte la capacité à 34 530 spectateurs. Après la montée du club en première division en 2021, d'importants travaux de rénovation sont entreprit.

Références

Lien externe
 Photos sur www.estadiosdeargentina.com.ar

Équipement sportif achevé en 1979
Stade de football à Buenos Aires
Stade portant le nom d'une personnalité

Stade Ciudad de Vicente López


L'équipe du Viêt Nam de rugby à XIII est l'équipe qui représente le Viet Nâm dans les compétitions internationales. Elle regroupe les meilleurs joueurs vietnamiens (ou d'origine vietnamienne) de rugby à XIII.

Histoire
Au contraire du rugby à XV, introduit par les Français en Indochine, le rugby à XIII, apparu au XXIᵉ siècle, est déconnecté de tout passé colonial au Viêt Nam.

C'est au contraire en Océanie, à travers la diaspora vietnamienne en Australie, que se crée cette sélection. Une sélection composée essentiellement d' « heritage players ».

L'équipe du Viêt Nam devait jouer son premier match en 2020, à l'occasion du « Sydney Nines » (anciennement « Cabrametta International Nines ») un tournoi de rugby à IX.

Mais elle y renonce en raison de la chaleur excessive qui voit les températures atteindre les 45 degrés dans la journée.

Elle fait ses débuts l'année suivante en 2021 dans ce même tournoi.

Les Vietnamiens sont versés dans la poule C, et ils perdent tous leurs matchs, finissant dernier avec zéro point marqué.

Dans le « Bowl » sorte de tournoi de consolation, ils perdent en demi-finales face aux Philippins ( 0-14).

Divers test-matchs
En décembre 2021, l'équipe rencontre une sélection de Macédoine du Nord.

Il s'agit du premier test-match de son histoire.

Elle est largement battue sur le score de 58 à 0.

Personnalités et joueurs notables

Peu de joueurs émergent pour le moment.

Ils sont essentiellement issus du rugby à XIII amateur australien et d'équipes disputant la « Queensland Cup » (compétition secondaire de rugby à XIII).

Références

Vidéographie
 Présentation du premier match officiel en anglais (décembre 2021)

Équipe nationale de rugby à XIII
Rugby a XIII
Rugby à XIII

Équipe du Viêt Nam de rugby à XIII


Alain Passard (født 4. august 1956 i La Guerche-de-Bretagne) er en fransk kok og ejer af den tre-stjernede restaurant L'Arpège i Paris.

Karriere
Alain Passard begyndte sin karriere på Le Lion d'Or i Liffré fra 1971 til 1975 under Michelin-kokken Michel Kéréver. Det var her, han lærte det grundlæggende i det klassisk køkken. De følgende år, fra 1975 til 1976, kom Passard på restaurant La Chaumière under Gaston Boyer, som er en tre-stjernet Michelin-kok. I 1977 arbejdede Passard som medlem af et lille køkkenhold på L'Archestrate, ledet af Alain Senderens. I 1980, på Le Duc d'Enghien på Enghien Casino, modtog Passard to Michelin-stjerner i en alder af 26 år. I 1984 modtog han også to Michelin-stjerner på Carlton i Bruxelles.

Indflydelse på kulinarisk kultur
Kokken David Kinch fra restaurant Manresa i Los Gatos, Californien nævner Passard som "kokken, der har inspireret mig mest" i sin kogebog fra 2013. "Han er den eneste kok, jeg nogensinde har mødt, som jeg uden at tøve vil kalde en sand kunstner". Han inspirerede også den japanske kok Fumiko Kono, som han oplærte til, at farver, former, lugt og smag skal nøje udvælges, så kunsten kan komme ud af produktets kvalitet.

L'Arpège har også uddannet en række kokke, der har haft betydning for fransk gastronomi:

 Kokken Pascal Barbot og Maitre d' Christophe Rohat i restauranten L'Astrance
 Kokken David Toutain
 Kokken Gunther Hubrechson (nu i Singapore)
 Ejer Laurent Lapaire af restuaranten Agape

L'Arpège
Passard købt restauranten L'Archestrate, som er beliggende på hjørnet af rue de Varenne og rue de Bourgogne i Paris af sin mentor Alain Senderens i 1986.

Han omdøbte restauranten til L'Arpège, som en hyldest for sin kærlighed til musik (navnet betyder "arpeggio", en akkord hvis enkelte toner anslås i hurtig rækkefølge). Den opnåede sin første stjerne i Michelinguiden første år efter åbningen, og hurtigt efter fik den sin anden stjerne. I 1996 opnåede restauranten sin tredje stjerne, som den har opretholdt siden. I 2010 blev han tildelt en "pépite" under Globes de Cristal-ceremonien, til ære for hans engagement i fremme af fransk kultur.

Grøntsager
Passard interesse for kød blev mindre med årene, og han introducerede i 2001 for første gang en tre-stjernet restaurant, der satte fokus på grøntsager og forbød kød på sin restaurant. Han genindførte dog senere kød og fisk på menuen, men i mindre mængder.

Passard har planlagt sin menu baseret på årstiderne og naturligt dyrkede produkter fra økologiske landmænd. Passards ønske om at arbejde med kvalitetsprodukter fik ham til at etablere tre "køkkenhaver". Den første blev etableret i 2002 i Sarthe, den anden i 2005 i Eure og den tredje i 2008 i Manche. Det er tre haver i tre forskellige terroirer, sand i Sarthe til gulerødder, asparges og porrer, ler i Eure til knoldselleri og kål, og alluvial i Manche til aromatiske urter.

Hans haver producerer årligt 40 tons økologiske fødevarer. Der anvendes dyr til at pløje og høste. Det er den eneste restaurant, der står for sin egen grøntsag-, urte- og frugtproduktion. Der arbejder tolv gartnere på de i alt seks hektar jord, hvor der også er æsler, hopper, køer, høner og geder.

Referencer

Bibliografi
 The art of cooking with vegetables af Alain Passard, Frances Lincoln , 2012.
 En cuisine avec Alain Passard, Christophe Blain , Gallimard , 2011.

Riddere af Æreslegionen
Kokke fra Frankrig
Personer fra Frankrig

Alain Passard


CA er en a-kasse for primært civiløkonomer og lignende faggrupper med omkring 63.000 medlemmer (2019).

Historie

CA blev ifølge Det Centrale Virksomhedsregister grundlagt i 1975 som Civiløkonomernes A-kasse, skiftede i 2006 navn til "C3, ledelse og økonomi - A-Kasse" og i 2007 til CA a-kasse.

Medlemmer

A-kassen var i mange år forbeholdt civiløkonomer (typisk folk med en uddannelse fra en handelshøjskole eller et handelsakademi). I 2007 blev CA tværfaglig og kan i dag optage alle typer medlemmer. Fokus er dog stadig på studerende eller færdiguddannede fra handelshøjskoler og erhvervsakademier med fokus på 'business' – dvs. folk der arbejder med eller studerer ledelse, økonomi, marketing, HR, IT o.l.

Kontorer

CA har hovedkontor i Gentofte og derudover lokale kontorer i Aarhus, Odense, Aalborg, og Kolding.

Repræsentantskab og bestyrelse

Repræsentantskabet er den øverste myndighed i CA. Der er valg til repræsentantskabet hvert andet år, hvor 13 ud af 26 pladser i Repræsentantskabet besættes ved en elektronisk afstemning blandt alle medlemmerne. Hvert medlem af repræsentantskabet vælges for en fireårig periode. Repræsentantskabet mødes som regel to gange om året og er med til at lægge linjen for CA's strategi og udvikling. Det vælger også CA's bestyrelse på fem medlemmer og to suppleanter.

Kilder

Eksterne henvisninger
 CA's hjemmeside

A-kasser i Danmark
Etableret i 1975

CA (a-kasse)


في نظرية المجموعات، يشير مصطلح الاجتماع أو الاتحاد  إلى العملية على المجموعات التي تستخدم في دمج مجموعتين للحصول على مجموعة جديدة تحوي عناصر كلا المجموعتين.

كمثال بسيط على هذه العملية، إن اجتماع مجموعتين منفصلتين لا تشتركان بأي عنصر هو المجموعتان ذاتهما.

اتحاد مجموعتين

اتحاد مجموعتين A و B هو مجموعة. و تتكون من العناصر التي تنتمي إلى المجموعة A أو المجموعة B . و نرمز له ب A ∪ B.

رياضيا نكتب :

مثال : اتحاد المجموعة {1,2,3} و المجموعة {2,3,4} هو المجموعة {1,2,3,4}.

الخصائص الجبرية

 الاتحاد عملية تجميعية. لتكن A, B, C مجموعات. لدينا:

 الاتحاد عملية تبديلية. لتكن A, B مجموعتين. لدينا :A ∪ B = B ∪ A
 التقاطع توزيعي بالنسبة للاتحاد. لتكن A, B, C مجموعات. لدينا :
(A ∩ (B ∪ C) = (A ∩ B) ∪ (A ∩ ''C

انظر أيضاً
 تقاطع (جبر)

مراجع

جبر منطقي
عمليات ثنائية
مفاهيم أساسية في نظرية المجموعات
نظرية المجموعات

اتحاد (نظرية المجموعات)


Špilja galeba Marka odnosno Galebova spilja je spilja na otočiću Svetom Marku. Nalazi se u blizini svjetionika. Ljudima ovog kraja bilo je poznato da je ovdje velika špilja s mnogo galebova. Ima dva ulaza koje prekrivaju stabla čiji čudni rast otkriva položaj špilje te kao divlji šipak, kupine, šparoge, spičke i dr. Jednim je ulazom teško ući bez opreme i neprohodan je, sasvim okomit, a drugim je moguće ući, jer je pod nagibom. Ne preporučuje se ulaziti bez opreme. Potrebno je oprezno spustiti se. Ispod površine 15 metara može se proći a za dalje je potrebna rasvjeta. Slijedi pet metara duboka jama, na čijem je dnu mala odaja.

Izvori

Špilje u Hrvatskoj
Sveti Marko (Kvarner)

Špilja galeba Marka


{{Info/Grupo étnico
| grupo = Mixtecoñuu savi ñuu dau, ñuu davi, ñuu dahui, ñuu sau e outras
| imagem =
| legenda_imagem = Casal mixteco dançando
| população = Aprox. 830 000<ref>Comisión Nacional para el Desarrollo de los Pueblos Indios (CDI) (2000): [http://cdi.gob.mx/index.php?id_seccion=660 Lenguas indígenas de México]. Viewed 30 November 2006.</ref>
| região1 =
| população1 = 458 443
| ref1 =
| região2 =  Oaxaca
| ref3 =
| região4 =  Baixa Califórnia
| população4 = 12 269
| ref4 =
| região5 =
| população5 = 100 000
| ref5 =
| população2 = 303 097
| ref2 =
| línguas = Línguas mixtecas e espanhol
| religiões =  sincrético com o politeísmo mixteco
| etnia = Povos ameríndios
| relacionados = Zapotecas e triqui
| região3 =  Guerrero
| população3 = 122 743
}}Os mixtecos são um povo indígena do México, onde são a quarta população ameríndia mais comum após os nahuas, os maias e os zapotecas. O território histórico deste povo é a Mixteca, uma região montanhosa que se localiza entre os atuais estados de Guerreiro, Oaxaca e Povoa. Nesta zona encontraram-se presentes há milhares de anos, provavelmente desde uma época anterior à do cultivo do milho, que ocorreu ao redor do ano 5000 a.C.

A história do povo mixteco abarca vários séculos na Mesoamérica, desde o processo de sedentarização na região graças ao desenvolvimento da agricultura. Durante o Preclásico Médio (sécs. XIII-II a.C.) surgiram na Mixteca algumas aldeias como Monte Negro e Yucuita que marcaram o início de uma revolução urbana. Com a influência teotihuacana e zapoteca desenvolveu-se no período clássico o estilo ñuiñe da Mixteca Baixa, com Cerro das Minas como o principal centro político e cultural da região. O grande florecimento dos mixtecos na época pré-colombiana ocorreu no Pós-clássico, quando se atingiu um elevado refinamento artístico e cultural compondo a Civilização mixteca.

A Conquista espanhola iniciou um processo de ocidentalizalização da cultura nativa. Mesmo com a submissão à autoridade da Coroa, aos senhores mixtecos se permitiu conservar privilégios. As populações mixtecas foram cristianizadas, principalmente pelo trabalho dos Dominicanos. Algumas localidades desapareceram ou foram realocadas como consequência das reduções.

Devido a vários fatores, entre os que destaca a pobreza, uma parte importante dos mixtecos vive fora de suas comunidades de origem. A diáspora mixteca dirigiu-se principalmente para as cidades mais importantes do centro e sudeste de México. A partir do último quarto do século XX, os destinos da migração ampliaram-se. Os estados de Baixa Califórnia, Sonora e Sinaloa recebem uma parte importante deste deslocamento demográfico, pois os camponeses mixtecos procuram nesses lugares incorporar-se como trabalhadores agrícolas. Estados Unidos e Canadá recebem também um número importante de mixtecos, inclusive há gerações deste povo nascidas em território estadounidense.

A identidade dos mixtecos é principalmente comunitária, pois seu território histórico tem sido atomizado pela penetração cultural mestiza, criando ilhas de população mixteca que em ocasiões não têm relações constantes entre elas. Observou-se que a consciência de pertencimento étnico se fortaleceu precisamente como consequência da diáspora. Um dos critérios para definir a este povo é a língua, paradoxalmente tão variável que algumas de suas variedades não são inteligíveis entre si e podem se considerar idiomas diferentes.

 Identidade

O povo mixteco não constitui uma unidade. Alguns antropólogos sustentam que sua identidade básica é a comunidade, o que permite compreender as rivalidades que existem entre várias localidades habitadas por mixtecos. A migração tem fortalecido seu sentido de pertence a um mesmo povo. As línguas mixtecas também são muito diversas. Nos censos mexicanos costuma-se fazer pouca distinção das variedades linguísticas denominadas "mixteco" por seus falantes, variações estas que são por muitas vezes mutuamente ininteligíveis. Este processo de diversificação linguística tem suas raízes na época pré-hispânica, pois encontra-se registrado nos depoimentos provenientes dos primeiros anos da dominação espanhola. Precisamente por esta diversificação, os nomes que se dão a si mesmos em sua língua são numerosos. A forma mais conhecida é ñuu savi'', que se traduz como "o povo da chuva". Com igual significado, também se empregam as formas ñuu dau, ñuu davi, ñuu dahui, ñuu sau e outras.

Demografia
Distribuição da população no território mexicano:

 Oaxaca (303 097)
 Guerreiro (122 743)
 Baixa Califórnia (12 269)
 Povoa (8496)
 Sinaloa (8409)
 Veracruz (1580)
 Baixa Califórnia Sur (1259)
 Sonora (442)
 Morelos (90)
 Estado de México (84)
 Distrito Federal (19)
 Hidalgo (11)

Referências

Povos indígenas do México
Mixtecas

Mixtecos


Two ships of the United States Navy have borne the name USS Manchester, named in honor of the city of Manchester, New Hampshire.

  was a  light cruiser, launched in 1946 and struck in 1960
  is an , launched in 2016

United States Navy ship names

USS Manchester