Lockheed Corporation je američka aeronautička tvrtka. Osnovana je 1926.g. te je godina 1995. spojena s tvrtkom "Martin Marietta" u Lockheed Martin.

Povijest

Počeci
Allan Loughead i njegov brat Malcolm Loughead upravljali su tvrtkom Loughead Aircraft Manufacturing Company koja je poslovala od 1912. do 1920. Tvrtka je proizvodila i upravljala zrakoplovima za turističko razgledavanje Kalifornije. Razvila je prototip zrakoplova za civilno tržište. Međutim godine 1920. nakon što su tržište preplavili zrakoplovi iz prvog svjetskog rata tvrtka je zatvorena. Allan se je bavio prodajom nekretnina dok je Malcolm osnovao uspješnu tvrtku koja je izrađivala kočione sustave za automobile.

Godine 1926., Allan Lockheed, John Northrop, Kenneth Kay i Fred Keeler osigurali su sredstva za osnivanje tvrtke Lockheed Aircraft Company smještene u Hollywoodu (promijenjen je naziv kako bi se fonetski točno izgovaralo ime tvrtke). Nova tvrtka je koristila istu tehnologiju sa zrakoplova Model S-1 u dizajnu modela zrakoplova Vega. U ožujku 1928. tvrtke je preselila u Burbank u Kaliforniji. Te godine je prodaja premašila milijun dolara. Od 1926. do 1928. tvrtka je proizvela preko 80 zrakoplova, zapošljavala 300 radnika koji su do travnja 1929. proizvodili 5 zrakoplova tjedno. U srpnju 1929., glavni dioničar, Fred Keeler prodao je 87% tvrtke "Lockheed Aircraft Company" tvrtki "Detroit Aircraft Corporation". U kolovozu 1929. Allan Loughead je dao ostavku. Velika depresija uništila je tržište zrakoplova i "Detroit Aircraft Corporation" je bankrotirala.

Godine 1932. skupina investitora predvođena braćom Robertom i Courtlandom Grossom i Walterom Varneyom kupila je tvrtku. Godine 1934., Robert E. Gross imenovan je predsjednikom nove tvrtke "Lockheed Aircraft Corporation" čije je sjedište bilo na mjestu današnje zračne luke u Burbanku. Brat Courtlandt S. Gross bio je koosnivač, te je nakon Robertove smrti 1961., naslijedio njegovo mjesto. Tvrtke je nazvana Lockheed Corporation 1977.

Prvi uspješni model tvrtke koji je prodavan na tržištu bio je zrakoplov Vega proizveden 1927. Koristili su ga brojni avijatičari u postavljanju i rušenju tadašnjih rekorda u zrakoplovstvu. Među poznatijima su Amelia Earhart, Wiley Post i George Hubert Wilkins. Zrakoplov Model 10 Electra proizveden je 1936. Taj model koristili su 1937. Amelia Earhart i njen navigator Fred Noonan, u pokušaju da oblete svijet. Sljedili su zrakoplova Model 12 Electra Junior i Lockheed Model 14 Super Electra.

Drugi svjetski rat

Model 14 korišten je kao osnove za nastanak bombardera Hudson kojeg su koristile američke zračne snage i britansko zrakoplovstvo prije i tijekom drugog svjetskog rata. Po licenci je prije početka rata u Japanu proizvedeno i 100 modela za japansku carsku vojsku.

Na početku drugog svjetsko rata pod vodstvom Clarencea (Kelly) Johnsona, jednog od najboljih američkih dizajnera zrakoplova, nastao je P-38 Lightning. Jedini zrakoplov koji se proizvodio od početka pa do kraja rata. Ovaj lovac korišten brojnim ulogama. Ovaj model srušio je najviše japanskih zrakoplova u ratu, a poznat je po tome što je srušio zrakoplov japanskog admirala Isorokua Yamamota.

Tvrtka Lockheed bila je deseta po vrijednosti proizvodnih ugovora tijekom rata. Ukupno je prizveza 19278 zrakoplova, što je 6% ratne proizvodnje. Pod licencom proizvodila je B-17 (2750 zrakoplova), te vlastite modele Lockheed Ventura (2600 zrakoplova), Lockheed Hudson (2900 zrakoplova) i P-38 (9000 zrakoplova).

Tijekom drugog svjetskog rata u suradnji s tvrtkom TWA ("Trans-World Airlines") razvili su model L-049 Constellation, putnički zrakoplov koji je mogao prevesti 43 putnika iz New Yorka u London brzinom 480 km/h za 13h. Performanse Constellation su postavile novi standard u civilnom zrakoplovstvu.

Skunk Works

Godine 1943. Lockheed je u tajnosti počeo razvijati zrakoplov na mlazni pogon. Model Lockheed P-80 Shooting Star bio je prvi lovac na mlazni pogon koji se koristio u američkim zračnim snagama. Bio je to prvi tajni projekt koji je razvio dio tvrtke "Advanced Development Division", češće nazivan "Skunk Works" (prema stripu). Kasnije su iz te radionice nastali poznati modeli U-2 (1950-te), SR-71 Blackbird (1962) i F-117 Nighthawk (1978).

Projekti tijekom hladnog rata

Godine 1954. je poletio prvi Lockheed C-130 Hercules. Zatim je 1956. tvrtka dobila ugovor za razvoj balistički projektila Polaris (UGM-27 Polaris). F-104 Starfighter je prvi lovački zrakpolov koji se postizao brzine od 2 Macha. Tijekom 1960ih započeo je razvoj modela C-5 Galaxy (vojni transporni zrakoplov) i modela Lockheed L-1011 TriStar (putnički zrakoplov). Tvrtka je razvijala i borbeni helikopter AH-56 Cheyenne.

Godina 1971. tvrtka koja je bila najveći dobavljač američke vojske upala je u dugove, te zatražila pozajmicu od američke vlade, koju je dobila. Novac je vratila 1977.

Izvori

 Povijest na stranicama Lockheed Martina, pristupljeno 19.08.2019.
 "Innovation with purpose Lockheed Martin's first 100 years", , Izdavač Lockheed Martin Corporation 6801 Rockledge Drive Bethesda, MD 20817

Američki proizvođači zrakoplova

Lockheed Corporation


An Eriocaulon diaguissense in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Bourdu. An Eriocaulon diaguissense in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Mabibilngan ini ha Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eriocaulon

Eriocaulon diaguissense


Suzhounese (; Suzhounese: sou1 tseu1 ghe2 gho6  [] ), also known as the Suzhou dialect, is the variety of Chinese traditionally spoken in the city of Suzhou in Jiangsu Province, China. Suzhounese is a variety of Wu Chinese, and was traditionally considered the Wu Chinese prestige dialect. Suzhounese has a large vowel inventory and it is relatively conservative in initials by preserving voiced consonants from Middle Chinese.

Distribution
Suzhou dialect is spoken within the city itself and the surrounding area, including migrants living in nearby Shanghai.

The Suzhou dialect is mutually intelligible with dialects spoken in its satellite cities such as Kunshan, Changshu, and Zhangjiagang, as well as those spoken in its former satellites Wuxi and Shanghai. It is also partially intelligible with dialects spoken in other areas of the Wu cultural sphere such as Hangzhou and Ningbo. However, it is not mutually intelligible with Cantonese or Standard Chinese; but, as all public schools and most broadcast communication in Suzhou use Mandarin exclusively, nearly all speakers of the dialect are at least bilingual. Owing to migration within China, many residents of the city cannot speak the local dialect but can usually understand it after a few months or years in the area.

History

Plural pronouns
Second- and third-person pronouns are suffixed with 笃  for the plural. The first-person plural is a separate root, 伲 .

Varieties
Some non-native speakers of Suzhou speak the Suzhou dialect in a "stylized variety" to tell tales.

Phonology

Initials

The Suzhou dialect has series of voiced, voiceless, and aspirated stops, and voiceless and voiced fricatives. Moreover, palatalized initials also occur.

Finals

Syllabic continuants:

Notes:
The Suzhou dialect has a rare contrast between "fricative vowels"  and ordinary vowels .
 is pronounced  before rounded vowels.

The Middle Chinese  rimes are retained, while  and  are either retained or have disappeared in the Suzhou dialect. Middle Chinese  rimes have become glottal stops, .

In the Suzhou dialect, [gə] is a very special demonstrative that is used alongside a separate set of proximal and distal demonstratives. [gə] can indicate referents appearing in a speech situation, which may be close to or far away from the deictic center, and under these conditions, [gə] is always used in combination with gestures. Hence [gə] can serve both proximal and distal functions.

Tones
Suzhou is considered to have seven tones. However, since the tone split dating from Middle Chinese still depends on the voicing of the initial consonant, these constitute just three phonemic tones: ping, shang, and qu. (Ru syllables are phonemically toneless.)

In Suzhou, the Middle Chinese Shang tone has partially merged with the modern yin qu tone.

Suzhou dialect in literature
Ballad-narratives

A "ballad–narrative" () known as "The story of Xue Rengui crossing the sea and Pacifying Liao" (), which is about the Tang dynasty hero Xue Rengui is believed to have been written in the Suzhou dialect.

Novels

Han Bangqing wrote Lives of Shanghai Flowers, one of the earliest novels in Wu dialect, in Suzhou dialect. Suzhou serves as an important drive for Han to write the novel. Suzhou dialect is used in  innovative methods to demonstrate urban space and time, as well as the interrupted narrative aesthetics, making it an integral part of an effort, which is presented as a fundamental and self-conscious new thing.  Han's novel also inspired other authors to write in Wu dialect.

See also
Wu Chinese
Shanghainese
Hangzhounese
Ningbonese
List of varieties of Chinese

References

External links
Wu Association

Languages of China
Wu Chinese
Culture in Suzhou
City colloquials

Suzhou dialect


Das Schwarze Mausohr (Myotis nigricans) ist eine Fledermausart aus der Familie der Glattnasen (Vespertilionidae), welche in Zentral- und Südamerika beheimatet ist.

Beschreibung
Myotis albescens ist ein kleines Mausohr mit einem Gewicht von 3 bis 5,5 g und einer Kopf-Rumpf-Länge von 38 bis 49 mm. Das Fell ist zwischen 4 und 4,5 mm lang und seidig. Die Farbe des Fells kann sich regional und lokal unterscheiden, ist jedoch meistens schwarz oder dunkelbraun bis zimtfarben.
Der lateinische Artname nigricans bezieht sich auf die meist dunkle Fellfarbe, insbesondere in der Region in Brasilien, in der der Typus gefangen wurde.

Lebensweise
Myotis nigricans lebt tagsüber in großen Kolonien von bis zu 1000 Individuen in Gebäuden, unter Baumrinde, in hohlen Bäumen und Baumhöhlen, sowie in Felsspalten. Während das Geschlechtsverhältnis bei Jungtieren in etwa ausgeglichen ist, übersteigt die Anzahl der ausgewachsenen Weibchen die der Männchen oft um das Doppelte.
Kolonien welche sich tagsüber unter Dächern aufhalten wo Temperaturen von bis zu 50 °C herrschen, teilen sich zur Thermoregulation in kleine Gruppen oder Einzelindividuen auf. Temperaturen von über 42 °C können die Tiere nicht länger als 2 Tage überleben.
Myotis nigricans ernährt sich ausschließlich von Insekten.

Fortpflanzung
Weibchen von Myotis nigricans können bis zu dreimal pro Jahr trächtig werden. In Panama findet die erste Paarungszeit zwischen Ende Dezember und Anfang Januar statt. Nach einer Tragezeit von 60 Tagen bringen die Weibchen ein einzelnes Jungtier zur Welt. Daraufhin folgt eine zweite und dritte Paarungs- und Tragezeit mit Geburten im April–Mai und August. Dieser Zyklus scheint mit dem allgemeinen Nahrungsangebot zu korrelieren, so dass die Jungtiere nicht während der Trockenzeit entwöhnt werden.
Während der ersten 2 bis 3 Tage nach der Geburt hängt das Jungtier an der Mutter und wird auf Futtersuchflügen mitgenommen. Später wird das Jungtier während der Nacht in der Kolonie zurückgelassen, wo die Mutter es anhand des Geruchs oder durch akustische Signale wiederfindet. Nach 2 Wochen erreichen die Jungen das Gewicht eines ausgewachsenen Tieres, und nach 3 Wochen werden erste Flugversuche unternommen. Nach 5–6 Wochen werden die Jungen entwöhnt und sie verlassen die mütterliche Kolonie.

Verbreitung und Lebensraum
Die Verbreitung von Myotis nigricans reicht vom Süden Mexikos bis zum Norden Argentiniens. Ihr Bestand wird von der IUCN dank der weiten Verbreitung und relativen Toleranz gegenüber durch Menschen verursachter Störung als stabil und ungefährdet eingestuft.

Literatur
 D.E. Wilson, R.K. LaVal: Myotis nigricans, Mammalian Species, No. 39 (1974): S. 1–3

Quellen

Mausohren

Schwarzes Mausohr


Museet for filistæisk kultur (, ) er et arkæologisk museum i Ashdod, Israel. Det udforsker filistæisk kultur fra bydelen. Museet er det eneste museum i verden for filistrenes kultur og var det første museum, der åbnede i Ashdod i 1990.

Museet har tre etager. Den første er en udstilling af filistæisk kultur. Den anden er for særudstillinger. Den tredje etage er optaget af "filistrenes køkken" og udforsker madkultur omkring Det Ægæiske Hav.

Galleri

Eksterne henvisninger

  Museets officielle hjemmeside

Museer i Israel
Museer etableret i 1990

Museet for filistæisk kultur


Pour l'âme de Raphaël () est un film dramatique muet américain de 1920 réalisé par Harry Garson et mettant en vedette Clara Kimball Young, Bertram Grassby et Eugenie Besserer.

Synopsis

Fiche technique

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 1920
Western américain
Film américain en noir et blanc
Film muet américain
Film se déroulant en Californie

Pour l'âme de Raphaël


Otto Hugo Paul Grottkau (* 2. April 1846 in Cottbus, Brandenburg; † 3. Juni 1898 in Milwaukee) war ein deutscher Maurer, Sozialist und Gewerkschafter und amerikanischer Journalist. Er verteidigte die Opfer des Haymarket Massakers und den Journalisten August Spies.

Leben

In Deutschland
Über Paul Grottkaus frühe Jahre ist bisher nichts bekannt. Ab 1870 war er Mitglied im "Allgemeinen Deutschen Maurer- und Steinhauerverein" in Berlin. Er wurde zu dieser Zeit Mitglied des Allgemeinen Deutschen Arbeitervereins (ADAV), der von Ferdinand Lassalle gegründet worden war. Grottkau übernahm die theoretischen Ansichten Lassalles, aber folgte in der Gewerkschaftsfrage nicht den gleichen rigorosen Kurs wie andere ADAV Mitglieder. Ab 1871 war er Agitator dieses Vereins. An der Generalversammlung des ADAV vom 22. bis 25. Mai 1872 nahm Paul Grottkau als Delegierter teil. Er vertrat Berlin, Kassel und Lüneburg mit insgesamt 399 Mitgliedern.

Im Juli–August 1871 gab es den 'großen Mauererstreik' in Berlin, der mit einem Erfolg endete. Die Maurer erreichten den Zehnstundentag, vorher waren es dreizehn Stunden an sechs Tagen in der Woche sowie einer Tageszulage und der Bezahlung von Überstunden. Ein weiterer Streik im folgenden Jahr ging in Berlin verloren. Grottkau gehörte zu den Leitern der beiden großen Maurerstreiks. Im Sommer 1871 wurde Grottkau zum Vereinspräsidenten "Allgemeinen Deutschen Maurer- und Steinhauerverein" gewählt.

Gemeinsam mit Friedrich Wilhelm Fritzsche wandte sich Grottkau gegen die Politik von Carl Wilhelm Tölcke, der verlangte, dass die "bestehenden gewerkschaftlichen Verbindungen aufgelöst und die Mitglieder dem Allgemeinen Deutschen Arbeiterverein zugeführt werden." Paul Grottkau gehörte zur Opposition im ADAV. Mit seiner Schrift Unterhaltendes in 12 Briefen zusammengestellt an die Mitglieder des Allgemeinen deutschen Maurer- und Steinhauer-Vereins und Solche, die es werden wollen warb er überzeugend für die Organisierung der Maurer in den Gewerkschaften und formulierte für den ADAV eine "tragbare Gewerkschaftspolitik".

Während der Reichstagswahl 1874 zeichnete Grottkau als "unverantwortlicher Redakteur" für die Zeitschrift "Die rothe Laterne". "'Die rothe Laterne'", so Grottkau, "leuchtet alle drei Jahre während der Wahl-Campagne den Anti-Sozialisten heim". Im ersten Jahrgang 'No 00' schrieb Grottkau gegen Hermann Schulze-Delitzsch die Satire: "Der grosse Sparapostel oder : Die Kunst, dem Arbeiter blauen Dunst vorzumachen. Frei nach Goethe".

Während des Vereinigungsparteitages im Mai 1875 in Gotha, saß Grottkau wegen seiner Rede über die Pariser Kommune und wegen seiner Veröffentlichungen in der "rothen Laterne" sechs Monate im Gefängnis.  Am 14. August 1875 bereiteten Arbeiter im Berliner Prater in der Kastanienallee dem Vorsitzenden des Allgemeinen Deutschen Maurer- und Steinhauervereins, Paul Grottkau, nach Verbüßung einer sechzehnmonatigen Strafe in Stettin, einen überwältigenden Empfang.

Grottkau war in seiner Funktion als Vorsitzender auch verantwortlich für die Verbandszeitschrift: "Grundstein. Organ der Maurer, Steinhauer und verwandter Berufsgenossen in Deutschland. Allgemeiner Deutscher Maurer- und Steinhauerbund".  1875 hatte diese Gewerkschaft 12000 Mitglieder im Deutschen Reich.  Auf einer Volksversammlung am 30. April 1876 sprach Grottkau über die Bedeutung der Organisation der Arbeiter. Als Delegierter auf dem Gothaer Kongress 1876 beantragte er den Sitz des zentralen Presse Organs von Leipzig nach Berlin zu verlegen. Dies wurde jedoch abgelehnt.

1876 wurde in Berlin ein Prozess gegen Carl Derossi, Ignaz Auer (Sattler in Hamburg), Albert Baethke (Drechsler in Berlin); Carl Friedrich Heinrich Braasch (Zigarrenarbeiter in Altona), Wilhelm Leopold August Geib (Buchhändler in Hamburg), Carl Friedrich Greifenberg (Buchdrucker in Berlin); Otto Hugo Paul Grottkau (Maurergeselle in Berlin), Georg Wilhelm Hartmann (Schuhmacher in Hamburg), August Wilhelm Heinsch (Schriftsetzer in Berlin); Heinrich Rackow (Buchhalter in Berlin) wegen "Zuwiderhandeln gegen das Vereinsgesetz vom 11. März 1850 u. a." eingeleitet und auch Grottkau verurteilt.

Ab Beginn des Jahres 1876 war Grottkau Mitarbeiter der "Berliner Freien Presse". Er gehörte 1877 zu den Mitgliedern des 'Mohrenklub's, dem Eduard Bernstein, Fritz Milke und Louis Viereck u. Andere angehörten. Im März 1877 sprach Grottkau auf einer Versammlung der Berliner Buchbinder gegen die Hirsch-Dunckersche Gewerkvereine. Vom 27. bis 29. Mai 1877 nahm Grottkau als Delegierter am Sozialistenkongress in Gotha teil, auf dem Bebel und Liebknecht die Fortsetzung des Abdrucks von Friedrich Engels' Anti-Dühring durchsetzten. Paul Grottkau entgegnete Wilhelm Hasselmann: "Wenn der Kongreß hingegen auch das letzte Machtmittel der Partei von Berlin nach Leipzig verlegen wolle, so gewinnt es immer mehr den Anschein, als ob die Leipziger Richtung mehr und mehr überwuchere, so daß schließlich der ursprüngliche Charakter der Bewegung ein ganz anderer werde."

Am 3. Januar 1878 fand nun im Lokal "Eiskeller" in einem Arbeiterviertel im Berliner Norden die öffentliche Gründungsversammlung eines Antisemitischen Vereins statt, die sogenannte Eiskeller-Versammlung. Adolf Stoecker hatte seine Helfer beauftragt, Mitarbeiter der Berliner Stadtmission, Anhänger konservativer Vereine und evangelischer Jünglings- und Männergruppen zu rekrutieren, um sich eine Anhängerschaft im Publikum zu sichern. Dennoch waren die rund 1000 anwesenden sozialdemokratischen Arbeiter in der überwältigenden Mehrheit, und so führte Paul Grottkau den Vorsitz der Versammlung. Nach Stoecker ergriff nun der Sozialdemokrat Johann Most das Wort. "Macht eure Rechnung mit dem Himmel, eure Uhr ist abgelaufen!" Am Schluss der Versammlung wurde mit allen gegen 17 Stimmen eine Resolution angenommen, dass das Christentum in fast 1000 Jahren nicht imstande gewesen sei, Not und Elend zu lindern, geschweige denn aus der Welt zu schaffen. Grottkau schloss die Veranstaltung mit einem dreifachen Hochruf auf die Sozialdemokratie, und beim Verlassen des Saales wurde die Arbeitermarseillaise gesungen. Stöcker behauptete dann in der Presse, dass Most zur "Ermordung von der Geistlichkeit aufgefordert" hätte.

Als der verantwortliche Redakteur der "Berliner Freien Presse", Paul Dentler, am 18. Januar 1878 verhaftet worden war, übernahm Paul Grottkau diesen gefährlichen Posten des Redakteurs. Bereits am 27. Januar sollte nun auch Grottkau verhaftet werden. Er trat die Flucht an und ging nach Amerika. "Neun, im Zeitraum von ebensoviel Tagen gegen ihn ausgeheckte Anklagen weinten ihm steckbrieflich nach. Der an seiner Stelle in die Bresche gesprungene Richard Fischer ward am 11. März in Untersuchungshaft gesteckt." berichtet Eduard Bernstein in seiner Geschichte der Berliner Arbeiterbewegung.

Am 15. April 1879 wurde seine Schrift "Unterhaltendes in 12 Briefen" auf Grund des § 28 des Sozialistengesetzes verboten.

In Amerika

Chicago
Mit seiner Familie nach den Vereinigten Staaten ausgewandert ging Paul Grottkau zur sozialdemokratischen "Chicagoer Arbeiter-Zeitung" nach Chicago. Hier lernte er August Spies in der Redaktion der Zeitung kennen, und er nahm Kontakt zu den Anarchisten auf und schrieb auch für anarchistische Zeitungen wie für die "Freiheit". Als Karl Marx am 14. März 1883 starb, veröffentlichte er zwei Nekrologe und sprach am 18. März 1883 auf einer Massenveranstaltung deutsch-amerikanischer Sozialisten in Cleveland, Ohio: "nach seinen Lehren zu leben und zu handeln (…) und stets die Interessen der Ausgebeuteten zu vertreten und zu fördern, den Klassenkampf zum Zwecke der endlichen Emanzipation zu befördern".

Grottkau brach 1883 mit den Anarchisten und August Spies organisatorisch. Kurz darauf musste Paul Grottkau sein Amt als Redakteur in Chicago für August Spies räumen.

Dies zeigte sich am 24. Mai 1884, als er mit Johann Most debattierte und das Kommunistische Manifest gegen diesen verteidigte.

Milwaukee

In Milwaukee, Wisconsin gründete Paul Grottkau 1886 die "Milwaukkee'r Arbeiter-Zeitung" (1886–1888), die dreimal in der Woche erschien.

Grottkau wurde einer der Führer der militanten "Milwaukee Central Labor Union", die zusammen mit den Knights of Labor am 1. Mai 1886 eine Demonstration von 16000 Menschen für den Acht-Stundentag organisierte. Am 3. Mai gab es einen Generalstreik der Brauereiarbeiter in Milwaukee. Mehr als 14.000 Brauereiarbeiter beteiligten sich an dem Streik. Am gleichen Tag traten 1400 polnische Eisenbahnarbeiter in Streik. Darauf wurde die Polizei eingeschaltet. Der Gouverneur Jeremiah McLain Rusk telegrafierte nach der Nationalgarde. Am nächsten Morgen marschierten 600 bis 700 Arbeiter nach Bay View. Die Nationalgarde hatte die Anweisung, scharf zu schießen. Die Garde schoss und es gab sieben Tote. In der Folgezeit wurde Paul Grottkau inhaftiert, weil er der offensichtliche Vorbereiter des Streiks gewesen sei. Grottkau wurde zu einem Jahr Gefängnis verurteilt. Er sprach auch auf der Beerdigung der Frau von Oscar Neebe.

Haymarket-Massaker

Am 1. Mai 1886 demonstrierten hunderttausende Arbeiter in den USA für den Achtstundentag, so auch in Chicago, wo 80.000 Arbeiter streikten. An diesem Tag kam es trotz Polizeiaufgebot und Nationalgarde zu keinerlei Einsätzen der Polizei, dank der Disziplin der Arbeiter. Am 3. Mai, als streikende Arbeiter vor der Landmaschinenfabrik von McCormick einige Scheiben einwarfen, schoss die Polizei und vier Personen wurden getötet und mehrere andere verwundet. Am 4. Mai sprachen Albert Parsons, August Spies, George Engel, Oscar Neebe, Louis Lingg und Andere auf einer Kundgebung. Ein Unbekannter warf eine Bombe in die Menge und es gab acht Tote, darunter einen Polizisten. Obgleich niemand überhaupt den Bombenwerfer erkannt hatte, wurden acht Männer, die den Streik organisiert hatten, angeklagt und für schuldig befunden. Es gab keine Beweise für eine Verbindung der Angeklagten zu dem Bombenanschlag. Vielmehr argumentierte der Richter Joseph Gary, dass der Bombenwerfer auf Grund der Ideen der Männer gehandelt habe und diese damit ebenso schuldig seien, als hätten sie selbst den Anschlag verübt. Vier Todesurteile wurden sofort vollstreckt. Wenige Jahre später musste der Gouverneur John Peter Altgeld die Unschuld der Angeklagten eingestehen und die restlichen Gefangenen entlassen.

Dieser 4. Mai wird als Heumarkt-Massaker bezeichnet. Paul Grottkau nahm ebenso Partei für die Unschuldigen wie Josef Dietzgen, obwohl beide nicht mit den politischen Vorstellungen der Angeklagten übereinstimmten. Sie hielten es aber für ihre Pflicht, das Recht der Arbeiter auf Demonstrationsfreiheit und Pressefreiheit gegen alle Angriffe zu verteidigen.

Kalifornien
Grottkau ging 1889 nach San Francisco, Kalifornien. Dort gab er California Arbeiterzeitung, eine kurzlebige Publikation, heraus. Außerdem war er der Herausgeber der deutschen Wochenzeitung Vorwärts in San Francisco.
Hier ließ er sich in Collier's Studio fotografieren.

1890 wird Grottkau als reisender Organisator des Executive Council of the American Federation of Labor genannt, der die Aufgabe hatte, für den 8-Stunden-Tag zu agitieren.

Paul Grottkau starb am 3. Juni 1898 im 'St. Joseph Hospital' in Milwaukee. Seine Urne wurde auf dem 'Forest Home Cemetery' unter Beteiligung der örtlichen Gewerkschaften beigesetzt.

Er hatte eine Frau Auguste Wilhelmine Hönig und mit ihr drei Kinder, die alle in Cook County (Illinois) bei Chicago geboren wurden: Ella (* 24. Oktober 1880), Francis Arthur Felix (* 19. Februar 1883) und Max Henry Georg (* 8. November 1885).

Werke
 Unterhaltendes in 12 Briefen zusammengestellt an die Mitglieder des Allgemeinen deutschen Maurer- und Steinhauer-Vereins und Solche, die es werden wollen. Verfaßt und hrsg. im Auftrage des Allgemeinen deutschen Maurer-Vereins. Berlin 1873, 108 S.
 Die rothe Laterne. Humoristisches Organ zur Beleuchtung politischer und sozialer Schattenseiten. Humoristisch-satirische Wahlzeitung aus den Wahlkämpfen 1874. Verantwortlicher Redakteur: Paul Grottkau. Schoenfeld & Baumgarten, Berlin 1874
 Berliner Bockbier-Zeitung. Berlin zur Zeit des Bocks / Redakteur Paul Grottkau. Berlin 1876 Nr. 1

 Chicagoer Arbeiter-Zeitung. Unabhängiges Organ für die Interessen des Volkes. Organ der internationalen Vereinigung des arbeitenden Volkes.
Motto: 'Für des Volkes Rechte, gegen alles Schlechte'. Hrsg. Arbeiterpartei der Vereinigten Staaten; Sozialistische Arbeiterpartei von Nordamerika. Redaktion: Paul Grottkau vom 14. Juli 1880 bis September 1884
 Vorbote. Hrsg. Internationale Vereinigung des arbeitenden Volkes. Redaktion: Paul Grottkau vom 1. Juli 1882 bis 4. Mai 1886. Deutschsprechende Sektion des S.A.P. Chicago
 Die Fackel.
 Karl Marx todt! In: Chicagoer-Arbeiter-Zeitung. Chicago, 16. März 1883
 Karl Marx todt! In: Vorbote. Chicago. Nr. 12, 24. März 1883
 Zum Kongress der Sozialisten Nord-Amerikas. In: Freiheit. Organ der Revolutionären Sozialisten. Justus H. Schwab, New York. 1883. V. Jg., Nr. 32 vom 11. August 1883
 Discussion über das Thema: 'Anarchismus oder Communismus?' Geführt von Paul Grottkau und Johann Most am 24. Mai 1884 in Chicago.. Das Central-Comite der Chicagoer Gruppen der IAA, Office der "Chicagoer Arbeiter-Zeitung" und der "Verbote".  Chicago 1884
 Illinois Volkszeitung. Hrsg. von Paul Grottkau and Julius Vahlteich. 1886
 Milwaukee Arbeiterzeitung. Hrsg. von Paul Grottkau. 1888

Literatur

 Grottkaus vs. The State. In: Wisconsin reports. Cases determined in the Supreme Court of Wisconsin. Chicago 1888, S. 462–468.
 Paul Grottkau †. In: Der Wahre Jacob. Nr. 318 vom 27. September 1898, S. 2829 Digitalisat
 Gustav Keßler: Kurze Geschichte der deutschen Maurer-Bewegung. Im Auftrage des Vertrauensmannes der Berliner Maurer. Baake, Berlin 1895
 Fritz Paeplow: Die Organisation der Maurer Deutschlands von 1869 bis 1899. Ein Beitrag zur Geschichte der deutschen Maurerbewegung. Hrsg. vom Vorstand des Zentralverbandes der Maurer Deutschlands. Th. Bömelburg, Hamburg 1900
 August Bringmann: Geschichte der deutschen Zimmerer-Bewegung. Hrsg. im Auftrage des Zentralverbandes der Zimmerleute und verwandten Berufsgenossen Deutschlands. 2 Bde., J. H. W. Dietz Nachfolger, · Stuttgart 1903
 Morris Hillquit: History of Socialism in the United States. Funk and Wagnalls, New York 1903
 Eduard Bernstein: Geschichte der Berliner Arbeiterbewegung. Ein Kapital zur Geschichte der deutschen Sozialdemokratie. Erster Teil: Vom Jahre 1848 bis zum Erlaß des Sozialistengesetzes. Bd. 1, Buchhandlung Vorwärts, Berlin 1907
 Eduard Bernstein: Sozialdemokratische Lehrjahre. Der Bücherkreis, Berlin 1928
 Marvin Wachman: History of the Social-democratic party of Milwaukee. 1897–1910. The University of Illinois press, Urbana 1945 (Diss.University of Illinois 1942) (Illinois studies in the social sciences. Vol. 28, 1)
 H. Beike: Grottkau, Hugo Otto Paul. In: Geschichte der deutschen Arbeiterbewegung. Biographisches Lexikon. Dietz Verlag, Berlin 1970, S. 173–174.
 Annemarie Lange: Berlin zur Zeit Bebels und Bismarcks. Zwischen Reichsgründung und Jahrhundertwende. Dietz Verlag, Berlin 1972
 Werner Ettelt, Hans-Dieter Krause: Der Kampf um eine Gewerkschaftspolitik in der deutschen Arbeiterbewegung 1868 bis 1878. Verlag Tribüne, Berlin 1975
 Dieter Fricke: Die deutsche Arbeiterbewegung 1869–1914. Ein Handbuch über ihre Organisation und Tätigkeit im Klassenkampf. Dietz Verlag, Berlin 1976
 Gary M. Fink: Paul Grottkau. In: Biographical Dictionary of the American Left. Ed. by Bernard K. Johnpoll. Greenwood Press, New York 1984, S. 268–269.
 Renate Kiesewetter: Die Institution der deutsch-amerikanischen Arbeiterpresse in Chicago. Zur Geschichte des 'Vorboten' und der 'Chicagoer Arbeiterzeitung' 1874–1886. In: Glimpses of the German-American radical press. Die Jubiläumsnummern der 'New Yorker Volkszeitung' 1888, 1903, 1928. Hrsg.: Dirk Hoeder u. Thomas Weber. Universität Bremen, Bremen 1985
 Heinz Habedank u. a.(Hrsg.): Geschichte der revolutionären Berliner Arbeiterbewegung. Bd. 1. Von den Anfängen bis 1917. Dietz Verlag, Berlin 1987, ISBN 3-320-00824-2.

Weblinks
 Foto Gruppenaufnahme: "Allgemeiner Deutscher Maurerverein Berlin 1870". Paul Grottkau (New York Publik Library) Online
 Fotografie: Paul Grottkau. Coller's Studio, San Francisco Cal. Online
 The Milwaukee Journal 22. Dezember 1888 Online (englisch)
 Milwaukee Journal 26. März 1898 Online
 Grottkau, Paul. In: Dictionary of Wisconsin History. Online (englisch)

Einzelnachweise

ADAV-Mitglied
SPD-Mitglied
Person (Internationale Arbeiterassoziation)
Deutscher Emigrant in den Vereinigten Staaten
Journalist (Deutschland)
Journalist (Vereinigte Staaten)
Gewerkschafter (Deutschland)
Gewerkschafter (Vereinigte Staaten)
Deutscher
US-Amerikaner
Geboren 1846
Gestorben 1898
Mann

Paul Grottkau


أكروم هي قرية لبنانية من قرى قضاء عكار في محافظة الشمال. تقع في تجمع للقرى. تتألف من سبع مناطق كما انها تضم منطقة تعرف بأسم (النبي بري).. وهي منطقة محايدة للحدود السورية تعرف منطقة أكروم بمناخها المعتدل المائل للبرودة حتى في أيام الصيف وتحتوي على الكثير من المعالم الأثرية فتوجد فيها العديد من القلاع والمغاور فهي مسكن للكثير من الشعوب القديمة مثل الفنيقيين والرومان…

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء عكار
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات سنية في لبنان
جبل أكروم
قرى لبنان
قضاء عكار

أكروم


Tjedan mozga, međunarodna znanstveno-obrazovno-promidžbena kampanja posvećena posvješćivanju ljudi o mozgu. Međunarodno ime je Brain Awareness Week. Cilj je upoznati širu javnost sa značenjem istraživanja mozga u 21. stoljeću – Stoljeću uma te održavati dijalog s javnošću o značajnim pitanjima iz istraživanja mozga.

Traje jedan tjedan i održava se jednom godinje. U Hrvatskoj se organizira od 2002. godine. Organiziraju ju Hrvatsko društvo za neuroznanost, Hrvatski institut za istraživanje mozga (kao pridruženi članovi i partneri European Dana Alliance for the Brain, EDAB) i Znanstveni centar izvrsnosti za temeljnu, kliničku i translacijsku neuroznanost Medicinskoga fakulteta Sveučilišta u Zagrebu, a suorganizator je povremeno i HAZU. U organizaciji su se pridružile sastavnice Sveučilišta u Splitu, Osijeku i Rijeci te članovi Hrvatskoga društva za neuroznanost u tim sveučilišnim središtima. Očekuju se aktivnosti u sveučilišnim centrima u Zadru, Dubrovniku, Varaždinu, kao i u zdravstvenim ustanovama u Zagrebu i drugim gradovima.

Tema
Svake godine je nova tema. U Hrvatskoj ga izabire Hrvatsko društvo za neuroznanost.
 2002.: 1. Tjedan mozga
 2003.: 2. Tjedan mozga
 2004.: 3. Tjedan mozga
 2005.: 4. Tjedan mozga
 2006.: 5. Tjedan mozga
 2007.: 6. Tjedan mozga
 2008.: 7. Tjedan mozga
 2009.: 8. Tjedan mozga
 2010.: 9. Tjedan mozga Kreativnost i mozak, Umjetnost i mozak, Slikovni prikaz mozga i Novija dostignuća u neuroznanosti
 2011.: 10. Tjedan mozga Mozak i učenje, Neuroekonomija i Novija dostignuća u neuroznanosti
 2012.: 11. Tjedan mozga Odrastanje i starenje mozga, Mozak i odlučivanje i Mozak i stres
 2013.: 12. Tjedan mozga Promijenjena stanja svijesti, Neurobiologija ovisnosti i Mozak i pokret
 2014.: 13. Tjedan mozga Socijalni mozak, Mozak i bol i Neuralne mreže i ponašanje
 2015.: 14. Tjedan mozga Mozak i komunikacija, Uloga i položaj neuroznanosti u društvu i Moždani udar
 2016.: 15. Tjedan mozga Dječji mozak, Empatija, tolerancija i netolerancija i Suradnja lijeve i desne hemisfere mozga
 2017.: 16. Tjedan mozga Prve tri godine života: razvoj mozga djeteta i Mozak i prostor
 2018.: 17. Tjedan mozga  Mozak i umjetna inteligencija i Mozak – glad za kisikom i glukozom
 2019.: 18. Tjedan mozga Učenje i pamćenje
 2020.: 19. Tjedan mozga Mozak i evolucija.

Izvori

Vanjske poveznice
Sveučilište u Zagrebu

Neurologija

Tjedan mozga


Mikael Gunnulfsen, né le , est un fondeur norvégien.

Biographie
Membre du club Ørn IF, Mikael Gunnulfsen court ses premières épreuves nationales junior en 2010 et la Coupe de Scandinavie à partir de la saison 2013-2014. Dans cette compétition, il obtient ses premiers résultats significatifs lors de la saison 2015-2016, gagnant le quinze kilomètres classique d'Östersund en guise de premier podium, avant de finir sur le podium aussi sur les Championnats du monde des moins de 23 ans à Rasnov, décrochant la médaille de bronze aur le quinze kilomètres classique. Entre-temps, il fait ses débuts en Coupe du monde à Drammen ( du sprint).
Lors des deux saisons suivantes, il est plus souvent classé entre la dixième et la vingtième place en Coupe de Scandinavie. Après trois placements dans le top dix à Madona en Coupe de Scandinavie en mars 2019, il est de nouveau appelé en Coupe du monde pour disputer le cinquante kilomètres de Holmenkollen, qu'il termine huitième, synonyme de points pour le classement général. Il finit son hiver par une victoire à la Reistadløpet, course longue distance de Ski Classics.

En novembre 2020, il gagne nettement le quinze kilomètres de Beitostølen, course FIS de préparation, face notamment à des concurrents de l'élite mondial.

Au début de la saison 2021-2022, il est toujours handicapé par sa jambe qu'il s'est cassée lors de l'hiver dernier.
En janvier 2022, toujours cantonné dans la Coupe de Scandinavie, monte sur son troisième podium à ce niveau avec une deuxième place à Falun.

Palmarès

Coupe du monde
 Meilleur classement général :  en 2019.
 Meilleur résultat individuel : .
 1 podium en épreuve par équipes mixte : 1 victoire.

Classements par saison

Championnats du monde des moins de 23 ans
Rasnov 2016 :
 Médaille de bronze du quinze kilomètres classique.

Coupe de Scandinavie
 du classement général en 2020.
3 podiums individuels, dont 1 victoire.

Ski Classics
Vainqueur de la Reistadløpet en 2019.
Troisième de La Diagonela en 2022.

Références

Liens externes

  Profil Visma Ski Classics

Fondeur norvégien
Naissance en mars 1993

Mikael Gunnulfsen


قائمة البطولات الفرنسية لعام 1953 (المعروفة الآن باسم دورة رولان غاروس) :

الكبار

فردي رجال

 كين روزوال هزم  فيكتور إيلياس سايكساس, النتيجة:6-3 6-4 1-6 6-2

فردي سيدات

 ماورين كونولي هزمت  دوريس هارت, النتيجة:6-2 6-4

مراجع

باريس في 1953
أحداث مايو 1953 الرياضية
دورات رولان غاروس
دورات رولان غاروس حسب السنة
رياضة فرنسية في 1953
كرة المضرب في 1953
كرة مضرب فرنسية في 1953
أحداث مايو 1953 الرياضية في أوروبا

البطولات الفرنسية 1953 (كرة مضرب)


Güç kaynağı, bir sistem ya da düzeneğin gereksinimi olan enerjiyi sağlamak için kullanılan birimlerin genel adı. Cep telefonu ya da el feneri pili, bir pili doldurmak için kullanılan adaptör, bir bilgisayarın gereksinimi olan gücü üreten donanım birer güç kaynağıdırlar.

Bilgisayar güç kaynağı
Bilgisayar güç kaynağı, genellikle metal bir kasa yerleştirilmiş, içinde transformatör ve/veya elektronik devreler bulunan, bilgisayar birimlerinin çalışmaları için gereksinim duyulan farklı gerilim değerlerinde doğru akım sağlayan donanımdır. Sıradan bir bilgisayarın kullandığı güç kaynağı yaklaşık 300-600 Watt güçtedir.

Yarı iletken teknolojisindeki gelişmeler sayesinde günümüz güç kaynaklarında, pahalı olan ve çok yer kaplayan transformatörler genellikle kullanılmamaktadır. Bilgisayar güç kaynakları: +3,3 V, +5 V, +12 V, -12 V, -5 V gibi gerilimleri aynı anda ve belirli bir sapma aralığında üretim yapar.

Kaynakça

Bilgisayar terimleri

Güç kaynağı


Vanuatu nahm in London an den Olympischen Spielen 2012 teil. Es war die insgesamt siebte Teilnahme an Olympischen Sommerspielen. Die Vanuatu Association of Sports and National Olympic Committee nominierte fünf Athleten in drei Sportarten.

Teilnehmer nach Sportart

Judo

Leichtathletik
Laufen und Gehen

Tischtennis

Weblinks

Einzelnachweise

Vanuatu
Sommerspiele 2012

Olympische Sommerspiele 2012/Teilnehmer (Vanuatu)


Abdullah Al-Hamdan (en ), né le  à Riyad en Arabie saoudite, est un footballeur international saoudien. Il joue au poste d'attaquant à Al-Hilal FC.

Biographie

En club
Le 2 janvier 2019, il fait ses débuts avec Al-Shabab Riyad contre Al-Sahel en coupe du Roi, en entrant à la 61' à la place de Khalid Kaabi. Le 15 février 2019, il joue son premier match en championnat contre Al Wehda. Le 23 septembre 2019, il marque son premier but contre la Jeunesse sportive Saoura en Coupe arabe des clubs champions.

Le 6 février 2021, il signe en faveur d'Al-Hilal pour cinq ans.

En sélection
Avec les moins de 19 ans, il participe au championnat d'Asie des moins de 19 ans en 2018. Lors de cette compétition organisée en Indonésie, il joue trois matchs. L'Arabie saoudite remporte le tournoi en battant la Corée du Sud en finale.

Il participe ensuite avec les moins de 23 ans au championnat d'Asie des moins de 23 ans en 2020. Lors de cette compétition organisée en Thaïlande, il joue six matchs. Il se met en évidence en marquant un but en quart de finale contre le pays organisateur, puis un autre en demi contre l'Ouzbékistan. L'Arabie saoudite s'incline en finale face à la Corée du Sud après prolongation.

Il participe ensuite avec la sélection olympique aux Jeux olympiques d'été de 2020, organisés lors de l'été 2021 à Tokyo. Lors du tournoi olympique, il joue trois matchs. Avec un bilan de trois défaites en trois matchs, l'Arabie saoudite est éliminée dès le premier tour.

Il reçoit sa première sélection en Arabie saoudite le 5 septembre 2019, contre le Mali en amical (score : 1-1). Il inscrit son premier but en équipe nationale le 10 octobre 2019, contre Singapour. Ce match gagné 3-0 rentre dans le cadre des éliminatoires du mondial 2022.

Il dispute ensuite la Coupe du Golfe des nations 2019. Lors de cette compétition organisée à Bahreïn, il joue trois matchs. Il se met en évidence en inscrivant un but en phase de poule contre le pays organisateur, puis un autre en demi contre le Qatar. L'Arabie saoudite s'incline en finale face au Bahreïn.

Il participe ensuite à la Coupe arabe de la FIFA 2021, un tournoi organisé au Qatar. Il joue trois matchs lors de cette compétition, inscrivant un but contre la Palestine. Avec un bilan d'un nul et deux défaites, l'Arabie saoudite est éliminée dès le premier tour.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international saoudien
Joueur de l'Al Shabab Riyad
Joueur de l'Al Hilal
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 2020
Naissance à Riyad
Naissance en septembre 1999

Abdullah Al-Hamdan


An Disa maculomarronina in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcmurtry. An Disa maculomarronina in nahilalakip ha genus nga Disa, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Disa

Disa maculomarronina


Coahoma may refer to:

Coahoma, Mississippi
Coahoma, Texas
Coahoma County

Coahoma


La Pucelle (französisch für "die Jungfrau") steht für:

 Gerard la Pucelle (1117–1184), katholischer Bischof
 Jeanne d'Arc (1412–1431), französische Nationalheldin und Heilige der katholischen und der anglikanischen Kirche
 La Pucelle (Schiff), ein fiktionelles Schiff aus Bernard Cornwells Novelle Sharpes Trafalgar
 La Pucelle: Tactics, ein taktisches Rollenspiel
 La Pucelle (Violine), eine Violine von Antonio Stradivari aus dem Jahr 1709
 La pucelle d'Orléans, ein Stück von Voltaire

Siehe auch:
 Pucelle

La Pucelle


An Chusquea longipendula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carl Ernst Otto Kuntze. An Chusquea longipendula in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea longipendula


الشيقم أو القمحيلم أو القمشيلم أو التريتيكالي  جنسٌ مصطنعٌ أنتجه الإنسان من تصالب القمح والشيلم في محاولة للحصول على محصول حبيٍ جديدٍ يمتاز بخصائص مركبةٍ جديدةٍ قد تتفوق على محاصيل الحبوب الحالية.

الشيقم أكثر مرونةً من محاصيل الحبوب الأخرى بيئياً، فهو يظهر تحملاً أكبر لأمراضٍ وحشراتٍ عديدةٍ مقارنةً بأبويه (القمح والشيلم) أو أقاربه المنسوبة، وهو يستطيع توفير بعض احتياجات غذاء الإنسان، وتحقيق غلال أعلى بكثير وكتلة حيوية كبيرة مقارنةً بالحبوب الأخرى، ولهذا لا يزال المستقبل واعداً. وتعطي الزيادة العامة في المساحة المزروعة بالشيقم وتطورها لاسيما في العقد الأخير من القرن الماضي، وخاصة في الدول المتطورة مؤشراً على مستقبل هذا المحصول. وتتركز الجهود حالياً على تعزيز استخدام حبوب هذا المحصول في غذاء الإنسان كمنافس لحبوب المحاصيل الأخرى. وتشير البحوث العلمية إلى إمكانية تطوير منتجات غذائية قيمة يسهم دقيق الشيقم فيها بصورة رئيسية.

استنباط الشيقم

يعد الشيقم، واسمه العلمي باللاتينية (Triticosecale)، أول محصولٍ حبيٍ أوجده الإنسان، نتج عن تهجين بين القمح (.Triticum spp) والشيلم (.Secale cereale L). أشار ويلسون (Wilson, 1875) إلى أول تهجين بين القمح والشيلم نتج عنه نباتات عقيمة، بينما ظهر أول نبات شيقم خصب نتيجة تهجين القمح السداسي (Hexaploid Wheat) والشيلم الثنائي الصيغة الصبغية (Diploide Rye) حسب ريمبو (Rimpau, 1891).

كانت أبحاث التريتيكالي خلال الفترة ما بين 1930 و 1950 تتسم بدراسة الخواص الغريبة لهذا المحصول، فقد عد مربو النبات السابقون الشيقم محصولاً متفوقاً على أبويه القمح (غلة عالية وجودة الخبيز) والشيلم (شدة احتمال الشتاء، نسب ليسين وبروتين مرتفعة، تحمل للجفاف، مقاومة للأمراض، تحمل للمعادن الثقيلة، إلخ).

كان عدم تحقيق هذه الأهداف حتى وقتنا الحاضر قد أوقع المربين في حيرة من أمرهم، وكان التغلب على التحديات الهائلة مطلوباً كي يصير التريتيكالي محصولاً مقبولاً لدى المزارعين. كان نمو أنواع التريتيكالي الأولى قوياً، بينما كان نضجها متأخراً، وكانت عقيمةً بدرجةٍ كبيرةٍ، وحساسةً لطول النهار، كما كانت ذات حبوبٍ ضامرةٍ.
مع أنه قد تم التغلب على معظم هذه الصفات غير المرغوبة من خلال عمليات التربية، إلا أن حلم إنتاج منتج غذائي أساسه حبوب الشيقم لم يتحقق بعد، ومن النادر حالياً أن يوجد منتج مبني أساساً على التريتيكالي وحده، حيث أنه لا بد من أن يتم مزجه مع حبوب أخرى كالقمح للحصول على هذا المنتج الغذائي. لهذا يجب تحديد وتربية أصناف قمحٍ قويةٍ لها القدرة على الاندماج الجيد مع نسبٍ متزايدةٍ من دقيق الشيقم.

يتطلب إنتاج منتج غذائي للاستهلاك البشري أساسه من التريتيكالي تحسينًا كبيراً في نوعية صناعة خبزه لكي يصبح قريباً من قمح الخبز(.Triticum aestivum L). ولتحقيق ذلك من وجهة نظر العديد من البحاثة يجب إعادة إدخال مواقع المورثات إلى التريتيكالي السداسي D المشفرة لبروتينات التخزين الموجودة على جينوم القمح الصيغة الصبغية، وتقويم نوعية الغلوتين الناتجة من وجود المورثات المسؤولة عنها على واختيار أفضل الأليلات.، B و A الجينوم

مراجع

 ديب وكيال 2003. أهمية التريتيكالي كمحصول حبي هجين في تغذية الحيوان. مجلة جامعة دمشق للعلوم الزراعية. مجلد 19، ص 107-127.
 ديب وسوسي 2005. مجلة باسل الأسد للعلوم الهندسية عدد 21، ص 161-182.

أسماء مألوفة للنباتات
حبوب
قبأوات
محاصيل الطاقة
نجيلية

شيقم


An Digitaria curvinervis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Eduard Hackel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Merritt Lyndon Fernald. An Digitaria curvinervis in nahilalakip ha genus nga Digitaria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Digitaria (Poaceae)

Digitaria curvinervis


Chinguiz Mustafayev ( en azéri : Çingiz Fuad oğlu Mustafayev ; né le 29 août 1960 à Bakou et mort le 15 juin 1992 au Karabakh) était un journaliste civil et militaire azerbaïdjanais qui a apporté une contribution significative au développement de la télévision nationale. Héros national de l'Azerbaïdjan. Il est le frère des célèbres journalistes azerbaïdjanais Vahid Mustafayev et Seifulla Mustafayev.

Biographie
Chinguiz Mustafaev est né dans le district de Vladimirovsky de la région d'Astrakhan. En 1964, il s'installe avec sa famille à Bakou. Initialement, il étudie au Lycée militaire nommé d'après Djamchid Nakhtchevansky. Après avoir obtenu son diplôme de l'école secondaire n ° 167 de la région de Yasamal en 1977, il entre à l'Institut de médicine d'Azerbaïdjan. Diplômé de l'université en 1983, il travaille comme médecin dans le district de Divichi pendant trois ans, puis comme médecin-chef d'un sanatorium à l'Institut de génie civil d'Azerbaïdjan. En plus du travail, Mustafayev était un fan d'art, de musique et de journalisme. C'est Tchinguiz qui crée le centre de musique "Disco" à Bakou, participe au groupe folklorique "Ozan", au studio de jeunesse "Impromptu". Mais l'intérêt pour le journalisme d'investigation s'avère plus fort.

Journalisme
En octobre 1991, Chinguiz crée le studio 215 KL, avec l'aide duquel il apporte un souffle complètement nouveau à la télévision azerbaïdjanaise, et il devient lui-même un favori du public grâce à ses programmes "215 KL présente", "Personne n'est oublié ».

Il  crée des relations avec plusieurs agences de presse étrangères.

Le public de la république reconnait le talent d'un reporter à partir de vidéos tournées lors des événements sanglants de janvier 1990. Tch. Mustafayev a des entretiens avec des personnalités célèbres de l'Union soviétique - Mikhaïl Gorbatchev, Boris Eltsine, Noursoultan Nazarbaïev, Ayaz Mutalibov, Raïssa Gorbatcheva, Galina Starovoytova, Viktor Polyanichko et d'autres. Avec le déclenchement des hostilités au Haut-Karabakh, Chinguiz se consacre entièrement au journalisme militaire.

L'an 1992
Il est l'auteur de nombreux reportages sur la zone de guerre du Haut-Karabakh, dont le fameux reportage sur le site du massacre de Khodjaly. Le 15 juin 1992, Chinguiz Mustafayev a été mortellement blessé par un fragment de mine alors qu'il tentait de filmer le combat.

Le titre de héros national de l'Azerbaïdjan (à titre posthume) est décerné à Tchinguiz Fuad oglu Mustafayev par décret du président de l'Azerbaïdjan du 6 novembre 1992.

Mémoire
Bas-relief sur le mur de la maison de Bakou où vivait Tchinguiz Mustafayev.
Zone de loisirs du ministère de l'Intérieur de l'Azerbaïdjan dans le village de Chuvelan.
Rue de Bakou.
Station de radio ANS CM.
Sommet de la chaîne de montagnes Tufandag (Azerbaïdjan) porte le nom de Chingiz Mustafayev. Son buste a également été installé dans le complexe commémoratif du lycée militaire nommé d'après Djamchid Nakhtchevansky.

Références

Naissance en août 1960
Décès en juin 1992
Journaliste azerbaïdjanais du XXe siècle
Héros national de l'Azerbaïdjan
Décès à 31 ans
Journaliste tué en reportage sur un conflit militaire
Victime de la guerre du Haut-Karabagh
Militaire azerbaïdjanais de la guerre du Haut-Karabagh
Militaire azerbaïdjanais mort au combat

Chinguiz Mustafaev


Gáspár Bekes de Kornyát  (sau Gáspár de Corniath Bekes, Gaspar Békés de Kornyát, Kornyáti Bekes Gáspár, sau încă Kaspar Bekes, Caspar Bekesh) (1520-1579), Magnat de Ungaria, conte de Făgăraș, a fost un comandant militar și om politic transilvan.

Biografie

Rivalitatea cu Ștefan Báthory
Născut într-o veche familie din nobilimea maghiară mijlocie, Gáspár Bekes era fiul lui László, vicecomandant (alparancsnok sau viceban) al Lugojului. Bekes a devenit un consilier influent și Mare Trezorier al regatului sub Ioan al II al Ungariei și a fost numit de acesta, în testamentul său, succesor la tronul Transilvaniei. Dar Dieta Transilvaniei a respins această numire, preferându-l pe Ștefan Báthory, în timp ce Bekes era plecat într-o misiune diplomatică la curtea lui Maximilian al II-lea al Austriei. În concurență cu Báthory pentru tronul Uniunii Statale Polonia-Lituania, Maximilian de Austria l-a susținut pe Bekes care și-a strâns armata și a organizat o revoltă.  Gáspár Bekes a fost înfrânt, și-a pierdut toate bunurile și a fost constrâns să ceară azil lui Maximilian, la Viena. Când Polonia-Lituania l-a ales rege pe Henric de Valois, Maximilian și Báthory au încetat ostilitățile. Bekes s-a dus în Imperiul Otoman în căutare de aliați, dar fără succes. Speranțele sale au reapărut când Henric de Valois a abdicat în schimbul tronului Franței, pentru a deveni Henric al III-lea. Rivalitatea Maximilian-Báthory s-a reluat. Susținut de secui, Bekes s-a angajat într-o nouă revoltă, însă a fost învins în bătălia de la Kerelőszentpál. Susținătorilor secui ai lui Bekes le-au fost suprimate cu brutalitate privilegiile.

Serviciile făcute lui Báthory și moartea lui Gáspár Bekes
Odată cu alegerea principelui Ștefan Báthory la tronul Poloniei, survenită la 14 decembrie 1575, și moartea lui Maximilian în 1576, Bekes și-a pierdut orice speranță de a-și recupera Transilvania, de acum aflată în mâinile lui Cristofor Báthory. A hotărât să se reconcilieze cu noul rege și a devenit unul dintre cei mai apropiați consilieri ai acestuia, în pofida diferențelor dintre religiile lor.

A luptat și a comandat excelent în Războiul Danzigului (1576-1577) și a luat parte la Campania din Livonia a lui Ştefan Báthory în 1579 în cursul Războiului Livonian contra lui Ivan cel Groaznic. A primit, pentru serviciile sale, castelul și domeniul Lanckorona, precum și alte pământuri.

Pe drumul spre Hrodna, Bekes a căzut bolnav și a murit la 7 noiembrie 1579. Corpul său a fost transportat la Vilnius pentru a fi înmormântat, însă niciunul din cimitirele creștine din oraș nu l-au acceptat din cauza unitarianismului său. În consecință a fost îngropat pe un deal, cunoscut mai târziu sub numele de "dealul Békés". Mormântul său a fost marcat printr-un turn octogonal cu înălțimea de  și cu diametrul (?) de . Dealul și mormântul său au fost luate de apele râului Vilnia, pe la mijlocul anilor 1800.

Viața de familie a lui Gáspár Bekes
S-a căsătorit cu Anna Harinnay, prima sa soție, pe 30 noiembrie 1567, apoi cu Anna Sárkándy.

Galerie de imagini

Note

Bibliografie
Szádeczky Lajos, Kornyáti Békés Gáspár, Budapest, 1887

Nașteri în 1520
Decese în 1579
Decese pe 7 noiembrie
Nobili maghiari
Maghiari din secolul al XVI-lea
Unitarieni
Maghiari din Transilvania

Gáspár Bekes


Hammurabi (), Amori kökenli Birinci Babil Hanedanlığı'nın altıncı kralıdır. Orta kronolojiye göre 'den 'ye kadar hüküm sürmüştür. Hammurabi'den önce, sağlığı bozulduğu için tahttan feragat eden babası Sin-Muballit hükümdarlık yapmıştır. Hammurabi, hükümdarlığı sırasında Elam bölgesiyle Larsa, Eşnunna ve Mari şehir devletlerini fethetmiştir. Asur Kralı I. İşme-Dagan'ı devirip İşme-Dagan'ın oğlu Mut-Aşkur'u haraç ödemeye zorlayarak neredeyse Mezopotamya'nın tamamını Babil egemenliği altına almıştır.

Hammurabi daha çok, yayımladığı Hammurabi Kanunları ile bilinir ve bu kanunları, Babil'in adalet tanrısı Şamaş'tan aldığını iddia etmiştir. Suçun mağdurunu tazmin etmeye odaklanan Ur-Nammu Kanunları gibi daha önceki Sümer yasalarının aksine Hammurabi Kanunları, failin fiziksel cezasına daha fazla vurgu yapan ilk kanunlardan biridir. Her bir suç için belirli cezalar öngörmüştür ve masumiyet karinesini tesis eden ilk kanunlar arasındadır. Modern standartlara göre cezaları son derece sert olsa da haksızlığa uğrayan bir kişinin cezalandırmada ne yapılmasına izin vermesine ilişkin kısıtlamalar koymayı amaçlamıştır. Hammurabi Kanunları ile Tevrat'taki Musa Kanunları çok sayıda benzerlikler içerir.

Hammurabi, yaşadığı dönemde birçok kişi tarafından bir tanrı olarak anılmış ve ölümünden sonra ise uygarlığı yayan ve tüm halkları, Babillilerin ulusal tanrısı Marduk'a saygı göstermeye zorlayan büyük bir fatih olarak görülmüştür. Sonradan askeri başarılarının önemi azaltılmış ve ideal kanun koyucu rolü, mirasının birincil yönü olmuştur. Daha sonraki Mezopotamyalılar için Hammurabi'nin hükümdarlığı, uzak geçmişte meydana gelen tüm olayların referans çerçevesi haline gelmiştir. Kurduğu imparatorluk çöktükten sonra bile, örnek bir yönetici olarak hala saygı görmüş ve Yakın Doğu'daki birçok kral Hammurabi'nin kendi atası olduğunu iddia etmiştir. Hammurabi, on dokuzuncu yüzyılın sonlarında arkeologlar tarafından yeniden keşfedilmiştir ve o zamandan beri hukuk tarihinde önemli bir figür olarak görülmektedir.

Saltanatı ve fetihleri

Hammurabi, Babil şehir devleti Amori Birinci Hanedanı'nın kralıydı ve gücünü babası Sin-Muballit'ten miras almıştır. Babil, Orta ve Güney Mezopotamya ovalarını çevreleyen ve bereketli tarım arazilerinin kontrolü için birbirleriyle savaşan, büyük ölçüde Amoriler tarafından yönetilen şehir devletlerinden biriydi. Mezopotamya'da birçok kültür bir arada bulunmasına rağmen Babil kültürü, Hammurabi yönetimindeki Orta Doğu'daki okuryazar sınıflar arasında bir dereceye kadar öne çıkmıştır. Hammurabi'den önce gelen krallar, MÖ 1894'te nispeten küçük bir şehir devleti kurmuşlardı ve bu, şehrin dışındaki küçük bölgeleri kontrol ediyordu. Babil, kuruluşundan yaklaşık bir asır sonra Elam, Asur, İsin, Eşnunna ve Larsa gibi daha eski, daha büyük ve daha güçlü krallıkların gölgesinde kalmıştır. Ancak babası Sin-Muballit, Babil hegemonyası altında merkezi Güney Mezopotamya'nın küçük bir bölgesinde yönetimini sağlamlaştırmaya başlamış ve hükümdarlığı sırasında Borsippa, Kiş ve Sippar'ın küçük şehir devletlerini fethetmiştir.

Böylelikle Hammurabi, karmaşık bir jeopolitik durumun ortasında küçük bir krallığın kralı olarak tahta çıkmıştır. Güçlü Eshnunna Krallığı, Dicle Nehri'nin üst kısmını kontrol ederken Larsa nehir deltasını kontrol ediyordu. Mezopotamya'nın doğusunda, düzenli olarak saldırı yapan ve Güney Mezopotamya'nın küçük devletlerinden haraç alan güçlü Elam Krallığı vardı. Küçük Asya'daki asırlık Asur kolonilerini miras almış olan Asur kralı I. Şamşi-Ahad, Kuzey Mezopotamya'daki topraklarını Levant ve Orta Mezopotamya'ya kadar genişletmiş ancak zamansız ölümü, imparatorluğunun bir şekilde parçalanmasına sebep olmuştur.

Hammurabi'nin saltanatının ilk birkaç yılı oldukça huzurlu geçmiştir. Hammurabi, gücünü şehir surlarını savunma amacıyla yükseltmek ve tapınakları genişletmek de dahil olmak üzere bir dizi bayındırlık işi yapmak için kullanmıştır. Yaklaşık MÖ 1801'de, Zagros Dağları boyunca önemli ticaret yollarının üzerinde bulunan güçlü Elam Krallığı, Mezopotamya ovasını işgal etmiştir. Elam , ova devletler arasındaki müttefikleriyle Eşnunna Krallığı'na saldırmış ve krallıkla bir dizi şehri yok etmiş ve ilk kez ovanın bazı kısımlarına egemenliğini dayatmıştır.

Elam konumunu pekiştirmek için Hammurabi'nin Babil Krallığı ile Larsa Krallığı arasında bir savaş başlatmaya çalışmıştır. Hammurabi ile Larsa kralı, bu oyunu keşfettiklerinde bir ittifak kurmuş ve Larsa'nın askeri girişime büyük bir katkısı olmasa da Elamlıları yenmeyi başarmışlardır. Larsa'nın yardımına gelememesinden öfkelenen Hammurabi, güneydeki bu güce düşman olmasıyla  yılına kadar Aşağı Mezopotamya ovasının tamamının kontrolünü ele geçirmiştir. Güneydeki savaş sırasında Hammurabi'ye kuzeydeki Yamhad ve Mari gibi müttefikleri tarafından yardım edildiğinden kuzeydeki askerlerin yokluğu karışıklığa yol açmıştır. Genişlemesine devam eden Hammurabi, karışıklığı bastırarak yönünü kuzeye çevirmiş ve kısa süre sonra Eşnunna'yı yok etmiştir. Daha sonra Babil orduları, Babil'in eski müttefiki Mari de dahil olmak üzere kalan kuzey eyaletlerini fethetmiş ancak Mari'nin fethinin herhangi bir gerçek çatışma olmaksızın teslim olma şeklinde gerçekleşme ihtimalim de mevcuttur.

Hammurabi, Mezopotamya'nın kontrolü için Asurlu I. İşme-Dagan ile uzun süreli bir savaşa girmiş ve her iki kral da üstünlük elde etmek için küçük devletlerle ittifaklar kurmuştur. Sonunda Hammurabi galip gelmiş ve İşme-Dagan'ı ölümünden hemen önce devirmiştir. Asur'un yeni kralı Mut-Aşkur, Hammurabi'ye haraç ödemek zorunda kalmıştır.

Hammurabi sadece birkaç yıl içinde tüm Mezopotamya'yı kendi yönetimi altında birleştirmeyi başarmıştır. Asur Krallığı yıkılmamış ancak hükümdarlığı sırasında haraç ödemek zorunda kalmış ve bölgedeki büyük şehir devletlerinden sadece Levant'ın batısındaki Halep ile Qatna bağımsızlıklarını korumuştur. Bununla birlikte Diyarbekir'in kuzeyinde Hammurabi'nin bir steli bulunmuş ve burada "Amorilerin Kralı" unvanını almıştır.

55 tanesi Hammurabi'ye ait mektup olmak üzere Hammurabi ve haleflerinin saltanatlarına tarihlenen çok sayıda sözleşme tableti bulunmuştur. Bu mektuplar, sellerle uğraşmaktan ve kusurlu bir takvimde değişiklik yapılmasını zorunlu kılmaktan Babil'in devasa hayvan sürülerinin bakımını yapmaya kadar, bir imparatorluğu yönetmeye dair günlük tecrübelere dair bir bakış sunmaktadır. Hammurabi ölünce imparatorluğun idaresi 'de oğlu Samsu-iluna'ya geçmiş ve oğlunun yönetimi altında Babil İmparatorluğu hızla çözülmeye başlamıştır.

Kanunları

Hammurabi Kanunları, günümüze ulaşan en eski kanunlar değildir. Ur-Nammu Kanunları, Eşnunna Kanunları ile Lipit-İştar Kanunları daha önceden yazılmıştır. Bununla birlikte, Hammurabi Kanunları bu eski kanun kurallarından belirgin farklılıklar gösterir ve sonuç olarak daha etkili olduğunu kanıtlamıştır..

Hammurabi Kanunları, bir stel üzerine yazılmış ve çok az kişinin okuryazar olduğu düşünülse de herkesin görebilmesi için halka açık bir yere yerleştirilmiştir. Stel daha sonra Elamlar tarafından ganimet olarak ele geçirilmiş ve başkentleri Susa'ya götürülmüş, 1901'de İran'da yeniden keşfedilmiş ve günümüzde Paris'teki Louvre Müzesi'nde sergilenmektedir. Yazmanlar tarafından 12 tablete yazılmış olan Hammurabi Kanunları, 282 yasa içerir. Daha önceki yasaların aksine Babil'in günlük dili olan Akadca yazılmasıyla şehirdeki herhangi bir okur yazar kişi tarafından okunabilirdi. Daha önceki Sümer hukuk kuralları, suçun mağdurunu tazmin etmeye odaklanmışken Hammurabi Kanunları, bunun yerine faili fiziksel olarak cezalandırmaya odaklanmıştır., Hammurabi Kanunları, haksızlığa uğrayan bir kişinin cezalandırmada ne yapılmasına izin vermesine ilişkin kısıtlamalar koyan ilk yazılı hukuk krallarından biridir.

Kuralların yapısı çok özeldir ve her bir suç belirli bir ceza alır. Modern standartlara göre cezalar çok sert olma eğilimindedir ve birçok suç; ölüm, şekil bozukluğu veya "göze göz, dişe diş" (Lex Talionis "Kısas Yasası") âdetiyle sonuçlanmıştır. Kanun aynı zamanda masumiyet karinesi fikrinin en eski örneklerinden biridir ve ayrıca sanık ile davacının kanıt sunma fırsatına sahip olduğunu da belirtir. Ancak, öngörülen cezayı değiştirecek hafifletici koşullara ilişkin bir hüküm yoktur.

Stelin tepesindeki bir oymada Hammurabi'nin yasaları Babil'in adalet tanrısı Şamaş'tan aldığını tasvir eder ve ön sözde Hammurabi'nin, yasaları halka ulaştırmak için Şamaş tarafından seçildiği belirtilir.. Bu anlatı ile Çıkış Kitabı'nda Yehova tarafından Sina Dağı'nın tepesinde Musa'ya verilen Ahit Kitabı arasında paralellikler ile iki kanunname arasındaki benzerlikler, ikisinin de Semitik bir arka planda ortak bir soydan geldiği fikrini oluşturur.. Bununla birlikte, önceki kanun kodlarının parçaları bulunmuş ve buna göre Musa'ya ait kanunlarının doğrudan Hammurabi Kanunları'ndan esinlenmesi olası değildir. Bazı akademisyenler buna itiraz etmiştir: David P. Wright, Yahudi Ahit Kanunu'nun "doğrudan, öncelikle ve tamamen" Hammurabi Kanunları'na dayandığını savunur. 2010 yılında, İbrani Üniversitesi'nden bir arkeolog ekibi, İsrail'deki Hazor'da MÖ 18 veya 17. yüzyıla tarihlenen, açıkça Hammurabi Kanunları'ndan türetilen yasaları içeren bir çivi yazısı tablet keşfetmiştir.

Mirası

Ölümünden sonra anılması

Hammurabi'ye MÖ 2. binyılın diğer tüm krallarından daha çok saygı gösterilmiş ve yaşadığı dönemde bir tanrı olarak ilan edilmenin eşsiz onuruna sahip olmuştur. "Hammurabi, benim tanrımdır" anlamına gelen "Hammurabi-ili" kişi adı, hükümdarlığı sırasında ve sonrasında yaygınlaşmıştır. Ölümünden kısa bir süre sonra yazılan yazılarda Hammurabi, esas olarak üç başarı için anılır: savaşta zafer kazanmak, barış getirmek ve adalet getirmek. Hammurabi'nin fetihleri, medeniyeti tüm uluslara yaymak için kutsal bir misyonun parçası olarak görülmeye başlanmıştır. Ur'da bulunan bir stel, kötülüğü boyun eğmeye ve tüm insanları Marduk'a ibadet etmeye zorlayan güçlü bir hükümdar olarak onu kendi sesiyle yüceltir. Stelde şunlar yazar: "Dağları uzak ve dilleri belirsiz olan Elam, Guti, Subartu ve Tukriş halkını [Marduk'un] eline yerleştirdim. Ben kendim onların şaşkın zihinlerini düzeltmeye devam ettim." Hammurabi'nin kendi sesiyle de yazılan daha sonraki bir ilahi, onu Marduk için güçlü, doğaüstü bir güç olarak yüceltir:

Ben kötüleri yakalayan, halkı hemfikir yapan kralım,
Ben öğütlerini kargaşaya atan krallar arasında büyük ejderhayım,
Ben düşmanın üzerine gerilen ağım,
Ben korkunç gözlerini kaldıran itaatsizlere ölüm cezası veren korku vericiyim,
Ben kötü niyetleri örten büyük ağım,
Ben ağları ve asaları kıran genç aslanım,
Ben beni inciteni yakalayan savaş ağıyım.

Hammurabi'nin askeri başarılarını övdükten sonra ilahi, son olarak şunu açıklar: "Ben adaletin kralı Hammurabi'yim." Daha sonraki anma törenlerinde, Hammurabi'nin büyük bir kanun koyucu olarak rolü diğer tüm başarılarından daha çok vurgulanmaya başlanmış ve askeri başarıları önemsiz hale gelmiştir. Hammurabi'nin hükümdarlığı, uzak geçmişte yaşanan tüm olayların referans noktası olmuştur. Hammurabi'nin dördüncü halefi olan Ammizaduga döneminde yazıldığı düşünülen ve Tanrıça İştar'a yönelik bir ilahide şöyle denir: "Bu şarkıyı ilk kahramanlık şarkısı olarak duyan kral Hammurabi'dir. Bu şarkı senin için onun hükümdarlığında bestelendi. Ona sonsuz hayat verilsin!" Ölümünden sonraki yüzyıllar boyunca, Hammurabi'nin yasaları yazı alıştırmalarının bir parçası olarak yazmanlar tarafından kopyalanmaya devam edilmiş ve hatta kısmen Sümerceye çevrilmiştir.

Siyasi mirası

Hammurabi döneminde Babil, Güney Mezopotamya'daki "en kutsal şehir" konumunu selefi Nippur'dan ele geçirmiştir. Hammurabi'nin halefi Samsu-iluna'nın yönetimi altında, kısa ömürlü Babil İmparatorluğu çökmeye başlamıştır. Kuzey Mezopotamya'da hem Amorier hem de Babilliler, Akadca konuşan yerli bir hükümdar olan Puzur-Sin tarafından Asur'dan sürülmüştür. Yaklaşık aynı zamanlarda, yerli Akadca konuşanlar Mezopotamya'nın en güneyinde Amori Babil yönetimini terk ederek aşağı yukarı eski Sümer bölgesinde Sealand Hanedanlığı'nı yarattılar. Yaklaşık aynı zamanlarda yerli Akadca konuşanlar, Mezopotamya'nın en güneyindeki Amori Babil yönetimine son vererek aşağı yukarı eski Sümer bölgesinde Sealand Hanedanlığı'nı yaratmıştır. Hammurabi'nin başarısız halefleri, Adasi ve Bel-ibni gibi Asur krallarının yanı sıra güneyde Sealand Hanedanlığı, doğuda Elam ve kuzeydoğudan Kassitlerin elinde daha fazla yenilgi ve toprak kaybıyla karşılamıştır. Böylelikle Babil, bir zamanlar kurulurken sahip olduğu ufak ve küçük devlet durumuna geri dönmüş oldu.

Hammurabi'nin Amorite Hanedanlığı için son darbe, MÖ 1595'te gerçekleşmiştir. Babil, güçlü Hitit İmparatorluğu tarafından yağmalanıp fethedilmesiyle Mezopotamya'daki tüm Amori siyasi varlığına son verilmiştir. Ancak Hint-Avrupa dili konuşan Hititler, Babil'i Zagros Dağları'nda yaşayan ve izole bir dil konuşan Kassit müttefiklerine devrederek buradan ayrılmıştır. Bu Kassit Hanedanı, Babil'i 400 yıldan uzun bir süredir yönetmiş ve Hammurabi'nin yasaları da dahil olmak üzere Babil kültürünün birçok yönünü benimsemiştir. Amori Hanedanı'nın düşüşünden sonra bile Hammurabi hâlâ hatırlanmış ve saygı görmüştür. Elam kralı I. Şutruk-Nahunte, MÖ 1158'de Babil'e baskın düzenlediğinde ve birçok taş anıtını alıp götürdüğünde bu anıtların üzerindeki yazıtların çoğunu sildirmiş ve üzerine yeni yazıtlar kazımıştır. Hammurabi Kanunları'nı içeren stelde ise sadece dört veya beş sütun silinmiş ve hiçbir yeni yazı eklenmemiştir. Hammurabi'nin ölümünden bin yıldan fazla bir süre sonra, Babil'in hemen kuzeybatısındaki Fırat Nehri kıyısındaki Suhu kralları, Hammurabi'nin kendi ataları olduğunu iddia etmiştir.

Modern yeniden keşfi

On dokuzuncu yüzyılın sonlarında, Hammurabi Kanunları, Kutsal Kitap ile antik Babil metinleri arasındaki ilişki üzerine Almanya'da hararetli Babel und Bibel ("Babil ve Kutsal Kitap") tartışmalarında önemli bir fikir çatışması merkezi haline gelmiştir. Ocak 1902'de Alman Asurolog Friedrich Delitzsch, Sing-Akademie zu Berlin'de Kaiser ve eşinin önünde bir konferans vermiş ve burada Eski Ahit'teki Musa Kanunları'nın Hammurabi Kanunları'ndan doğrudan kopyalandığını savunmuştur. Delitzsch'in konferansı o kadar tartışmalıydı ki Eylül 1903'e kadar gazete ve dergilerden bu konferansa yanıt olarak yazılan 1.350 kısa makale, 300'den fazla uzun makale ve yirmi sekiz broşür toplamayı başarmıştır.  Bu makalelerin birkaçı haricinde çoğunlukla Delitzsch eleştirilmiştir. Kaiser, Delitzsch'ten ve onun radikal görüşlerinden uzak durmuş ve 1904 sonbaharında Delitzsch üçüncü konferansını Berlin yerine Köln ve Frankfurt'ta vermek zorunda kalmıştır. Musa Kanunları ile Hammurabi Kanunları arasındaki varsayılan ilişki, daha sonra Delitzsch'in 1920-21 tarihli Die große Täuschung () adlı kitabında İbrani Kutsal Kitabı'nın Babil etkisiyle onarılamaz bir şekilde bozulduğu ve Hristiyanların en sonunda ancak beşeri Eski Ahit'i tamamen ortadan kaldırarak gerçeğe -Yeni Ahit'in Aryan mesajına- inanabileceği argümanının önemli bir parçası haline gelmiştir. Yirminci yüzyılın başlarında, birçok bilim insanı Hammurabi'nin Yaratılış Kitabı 14:1'deki Şinar kralı Amrafel olduğuna inanmıştır. Bu görüş günümüzde büyük ölçüde reddedilmiş ve Amrafel'in varlığı Kutsal Kitap dışındaki hiçbir yazıda tasdik edilmemiştir.

Hammurabi'nin kanun koyucu ününden dolayı tasviri birçok Birleşik Devletler hükûmet binasında yer almaktadır. Hammurabi, Amerikan Kongre Binası'ndaki ABD Temsilciler Meclisi odasındaki mermer kabartmalarda tasvir edilen 23 kanun koyucudan biridir. ABD Yüksek Mahkeme binasının güney duvarında, Hammurabi de dahil olmak üzere "tarihin büyük hukukçuları"nı tasvir eden Adolph Weinman'a ait bir friz mevcuttur.. Saddam Hüseyin zamanında Irak Ordusu'nun 1. Hammurabi Zırhlı Tümeni, modern Irak ile Arap öncesi Mezopotamya kültürleri arasındaki bağlantıyı vurgulama çabasının bir parçası olarak eski kralın adını almıştır.

Dipnotlar

Kaynakça

Özel

Genel

Konuyla ilgili yayınlar

Dış bağlantılar

 Hammurabi Kanunları'na Yakından Bakış (Louvre Müzesi)

MÖ 19. yüzyıl doğumlular
MÖ 18. yüzyılda ölenler
MÖ 18. yüzyıl liderleri
Amori kralları
Babil kralları
Antik yasa koyucular

Hammurabi


Prodromus Florae Peninsulae Indiae Orientalis, (abreviado Prodr. Fl. Ind. Orient.), es un libro con ilustraciones y descripciones botánicas que fue escrito conjuntamente por Robert Wight y George Arnott Walker Arnott. Fue publicado en el año 1834.

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Libros de botánica
Publicaciones científicas


النقاريات أو البيسيات أو القرعيات  هي رتية من الطيور تحتها 9 أصناف من ضمنها نقار الخشب. تحتوي Piciformes على حوالي 71 أجناس حية مع ما يزيد قليلاً عن 450 نوعًا، تشكل منها Picidae (نقار الخشب والأقارب) حوالي النصف.

بشكل عام، تعتبر Piciformes آكلة للحشرات، على الرغم من أن barbets و toucans يأكلون في الغالب الفاكهة وأن أدلة العسل فريدة من نوعها بين الطيور في قدرتها على هضم شمع العسل (على الرغم من أن الحشرات تشكل الجزء الأكبر من نظامهم الغذائي). تمتلك جميع Piciformes تقريبًا أقدام zygodactyl تشبه الببغاء - إصبعان للأمام واثنان للخلف ، ترتيب له مزايا واضحة للطيور التي تقضي الكثير من وقتها على جذوع الأشجار. استثناء هو عدد قليل من أنواع نقار الخشب ثلاثية الأصابع. وبغض النظر عن الجاكامار، فإن البيكيفورميس ليس لها ريش زغب في أي عمر، فقط ريش حقيقي. ويتراوح حجمها من البيكوليت الرقيق الذي يبلغ طوله 8 سم ووزنه 7 جرامات، وطوقان الطوقان الذي يبلغ طوله 63 سم ويزن 680 جرامًا. كل عش في تجاويف ولديها صغارها.

انظر أيضا

 نقار الخشب

مراجع

الظهور الأول في عصر الإيوسين
حديثات الفك
رتب الطيور

نقاريات الشكل


النمر المقنع (باليابانية:タイガーマスクII世 تايْگا ماسْكُ نِيسيه) سلسلة مانغا يابانية كتبها إيكي كاجيوارا ورسمها ناوكي تسوجي. نشرت لأول مرة في (مجلة باكورا) الصادرة عن دار كودانشا للنشر من عام 1968 إلى عام 1970 ثم نشرت لاحقًا في مجلة شونن الأسبوعية من عام 1970 إلى عام 1971. عدلت لاحقًا في سلسلة أنمي من قبل استوديو توي أنيميشن وتم بثها لأول مرة على قناة يوميأوري أو هيئة بث أساهي في 2 أكتوبر 1969 وتوقف البث في 30 سبتمبر 1971 بعد عرض 105 حلقة. في الحياة الواقعية استُخدم الاسم من قبل سلسلة من شخصيات المصارعة المحترفة اليابانية. يمكن التعرف على شخصية النمر المقنع على الفور من خلال قناع علامتها التجارية المصمم لتبدو وكأنها رأس نمر.

دُبلج الجزء الثاني فقط من المسلسل إلى اللغة العربية أواخر التسعينات بواسطة مركز الزهرة، مع دبلجة فيلم تلخيصي لأحداث الجزء الأول. وقد لاقى هذا الأنمي شعبية نسبية عند المشاهدين العرب رغم كثافة حذف اللقطات. تدور القصة حول رجل يريد تخليص رياضة المصارعة من الأشرار الموجودين بها.

القصة

تدور أحداث الجزء المدبلج من المسلسل حول صحفي يتصنع الغباء والحماقة اسمه تامر، والذي انتحل شخصية النمر المقنع الثاني بعدما مات النمر المقنع الأول (والذي سُمي صنديد) في حادث سير عندما ضحى بحياته من أجل إنقاذ طفل صغير، تعهد هذا النمر المقنع الجديد بتخليص حلبة المصارعة من كل الشرور، وقابل في حلقات المسلسل مجموعة من المصارعين من منظمة شريرة تهدف إلى السيطرة على عالم المصارعة تسمى اتحاد مصارعي الفضاء، بعد هزيمة النمر المقنع لمجموعة من المصارعين الأقوياء قابل في الحلقة الأخيرة رئيس المنظمة، والذي يدعى سترونغر، وبعد اعتراف سترونغر بالهزيمة في المباراة النهائية أفصح النمر المقنع للجميع عن هويته الحقيقية، ثم تابع المباراة مع سترونغر الذي أصيب أثناء المباراة بذبحة صدرية توفي على إثرها.

تنتهي السلسلة بزواج تامر (النمر المقنع) بزميلته في العمل ميادة، والتي كانت تحبه على الرغم من أن الجميع يسخر منه، ولكنها الآن ازدادت حباً له بعد أن عرفت بأنه هو نفسه النمر المقنع.

الشخصيات الرئيسية
 النمر المقنع: مصارع قوي ورشيق هدفه إبعاد الأشرار عن رياضة المصارعة، وهو شخص غامض لا أحد يعرف عنه شيء.
 تامر: وهو رجل رياضي يحب كل الرياضات بشتى أنواعها وبالتحديد رياضة المصارعة والتي يظهر بها بشخصية النمر المقنع، يحب تامر الصحافة أيضاً لهذا يعمل كصحفي، ولهذا تامر يظهر بشخصيتين مختلفتين تماماً أمام الجميع ولكن بشخصية تامر دائماً يتظاهر بالغباء والكسل، تامر شخص يحب الأطفال الصغار كثيراً فدائماً نراه يلعب ويساعد الأطفال وبالأخص الأيتام.
طفولة تامر كانت بائسة حيث عاش يتيماً بلا أب أو أم، ثم قرر تامر السفر إلى الولايات المتحدة الأمريكية لدراسة الصحافة، هناك قد تعرض لكثير من المشاكل، مثل المشاجرات التي قادته في النهاية للتدرب في كهف النمر، وهناك تدرب بقوة حتى أصبح مصارعاً قوياً، عاد تامر بعدها إلى بلاده وقرر أن يسافر حول بلدان العالم حتى يصبح أقوى، وفي رحلته خاض هناك بطولة حزام بطل الأهرام للمقنعين، وقرر عندها اتخاذ شكل النمر المقنع كقناع له وذلك كاقتداء بالسيد صنديد (النمر المقنع الأول) حيث فاز تامر بحزام بطل الأهرام هناك، وبعد ظهور منظمة اتحاد مصارعي الفضاء ظهر النمر المقنع من جديد لصد هجوم هذه المنظمة على عالم المصارعة، ووقتها بالتحديد كان تامر يعمل في صحيفة الملاعب، فبدأت حياة تامر الصعبة من جديد.

الشخصيات
 صنديد: وهو النمر المقنع الأول وقد توفي في حادث سير بعد أن أنقذ طفلاً من الموت قبل تسع سنوات منذ ظهور النمر المقنع الثاني، ويعتبر السيد صنديد أحد الأشخاص الذين اعتنوا بتامر بملجأِ الأيتام الذي كان يتراود إليه، صنديد (النمر المقنع الأول) لديه جزء خاص يتكون من 105 حلقة.
 ميادة: صديقة تامر وزميلته في الصحيفة وزوجته المستقبلية (في نهاية الحلقة الأخيرة طلب تامر يد ميادة للزواج ووافقت).
 عزام: مصارع وهو صديق النمر المقنع ويجهل شخصيته الحقيقية.
 رئيس التحرير: شخصية كوميدية وهو شخص متسلط خصوصا على تامر.
 ساجي: صحفي في أحد الصحف، ضمته منظمة اتحاد مصارعي الفضاء حتى يتحرى أمر تامر ولكنهم خدعوه، وهو أول من يكتشف حقيقة تامر.
 إياد: يعمل كصحفي، ودائماً ما يطلبه تامر لكي يكمل مقالاته الصحفية بدلاً عنه.
 جودي: ممرضة في أحد المستشفيات وهي صديقة تامر وأخت كامل.
 كامل: الفتى الصغير الذي دخل إلى الحلبة في الحلقة الأولى قبل أن ينقذه النمر، يعيش مع أخته جودي.
 ريم: الفتاة الصغيرة التي تعيش مع والدها البائع المتجول.
 سهيل: الولد المشاغب الذي يعيش مع أمه السيدة ترياق.
 بيير: هو الفتى الصغير المرافق لمصر.
 السيدة ترياق: تعيش في كوخ، حيث أصبح تامر يعيش معهم بعد استأجاره أحد الغرف.
 ليزا: امرأة أمريكية صديقة تامر القديمة، وهي مصارعة وتعمل كصحيفة مثل تامر أيضاً.
 جينا: وهي الفتاة التي كانت تسعى لقتل حسن رئيس اتحاد مصارعي الفضاء لأنهم قتلوا أخوها المصارع، ولذلك سعت المنظمة لقتلها وتعثرت طريق عودتها لبلدها البرازيل.
 ruiko: وهي المرأة التي ربت تامر منذ صغره في ملجأ الايتام وهي شخصية رئيسية في الجزء الأول، وقد ظهرت في الجزء الثاني في الحلقتين الأخيرتين.
 بوتشر: المصارع الكندي الشهير، يحب الموسيقى والرقص، تحدى النمر المقنع في الحلقة رقم 24 وانتهت المبارة بالتعادل، لم ينضم إلى اتحاد مصارعي الفضاء ورفض ان يكون معهم أو ان يأخذ مبلغا كبيرا من المال فقط قبل مواجهته للنمر.
 أندريه العملاق: هو أضخم مصارع ظهر بالمسلسل والذي لم يسبق له أن خسر مباراة وقد تحدى النمر المقنع ولكن ظهر سترونغر وطلب مواجهة النمر أيضا فتواجه ضد أندريه وهزمه شر هزيمة في الحلقة رقم 32.

اتحاد مصارعي الفضاء
 حسن: رئيس اتحاد مصارعي الفضاء، وهو رجل عربي، ويُلقب بملك البترول لثروته، وهو صاحب السفينة الرياضية الغريبة، يسعى بالسيطرة على العالم عن طريق الرياضة، كما أنه رياضي ومصارع قوي، كان يعاني من مرض في قلبه، لذلك كان يرسل الكثير من المصارعين لتحدي النمر المقنع، وأمرهم باستخدام الحيل القذرة للفوز عليه، تحدى النمر المقنع بنفسه في الحلقة الأخيرة بشخصية سترونغر، كان نداً قوياً جداً للنمر، ولكنه في أثناء المواجهة أصيب بذبحة صدرية قاتلة توفي على أثرها. اسمه بالدبلجة العربية: خوسيه سانشيز.
 مارفل: اليد اليمنى لرئيس اتحاد مصارعي الفضاء.
 كيلر: رئيس جواسيس المنظمة.
 طيفور: أول مصارع يظهر من اتحاد مصارعي اتحاد الفضاء، وقد اكشف أنه رائد الفضاء الأمريكي الشهير هنري. (ظهر في الحلقة رقم 1 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة رقم 3)
 العضاض: ثاني المصارعين الذي استخدم حيلة الأسنان الاصطناعية لهزيمة النمر المقنع وعزام، ولكن النمر اكشف الخدعة وهزمه، وتبين أنه بطل التايكواندو في تايلاند. (ظهر في الحلقة رقم 3 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة رقم 4 و 6)
 الثنائي X: هما أول ثنائي تحدى الثنائي عزام والنمر المقنع، وتبين أنهما التوأم الأمريكي توم مايكل لاعبا كرة القدم الأمريكية. (ظهرا في الحلقة رقم 8 وتواجها مع النمر المقنع وعزام في الحلقة رقم 8 و 9)
  المقنع الحديدي: وهو مصارع رشيق وقوي يستخدم المخالب الحادة المسمومة وهو في الأصل يمثل المرأة ليزا، صديقة تامر، وقد اكتشفت ليزا أن النمر المقنع هو تامر، وكذلك اكتشف تامر أن المقنع الحديد هي ليزا، وقد غادرت ليزا الحلبة قبل نهاية المواجهة. (ظهرت في الحلقة رقم 10 وتواجهت مع النمر المقنع في الحلقة رقم 11)
  ثنائي صقور الفضاء: وهم الثنائي اللذان تحديا عزام والنمر المقنع، وكانا يستخدمان الصقور الحية للمهاجمة، ولكن من دون هذه الصقور فهما ضعيفان، وهما من دولة إثيوبيا. (ظهرا في الحلقة رقم 12 وتواجها مع النمر المقنع وعزام في الحلقة رقم 14 و 9)
  سيلفر: هو مصارع قوي، وكان المفضل لدى رئيس الاتحاد، وقد انضم إليه مصر ليكونا ثنائي يتواجهان ضد عزام والنمر المقنع، واستخدم سيلفر حيلة الأظافر الحادة ضد النمر المقنع ولكنه في النهاية منع مصر من استخدام الحيل القذرة ليعبرا خاسرين في اللقاء، طلب من النمر المقنع أن يواجهه في مباراة نظيفة ووافق النمر، وكانت الحلقة 20 خاصة بسيلفر الذي كان يتمنى أن يلتقي بزوجته ماريا وقبل موته علم النمر المقنع بالحركة التي يمكنه بها هزيمة مصر بها، وتبين أن أن سيلفر هو العداء ولاعب ألعاب القوى الجنوب أفريقي سيلفر الملقب بالقطار البشري.(ظهر في الحلقة رقم 16 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة رقم 19 و 20)
  مصل: وهو مصارع يبدو كالغبي ينفذ أوامر الصبي الصغير بيير الذي انقذه في يوم ما من الصيادين الذين أطلقوا عليه النار في الغابة، ومع ذلك كان من أقوى وأضخم المصارعين إذ يبلغ طوله 215 سم ووزنه 220 كجم، كان يعيش مصل في جبال الهاملايا. (ظهر في الحلقة رقم 18 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة رقم 19 و 22)
  القط الأسود: وهو أقوى مصارع انضم إلى اتحاد مصارعي الفضاء، إذ هو بطل العالم في الكارتيه كيلياس، تحدى النمر المقنع ولكن المبارة لم تستكمل بسبب خروج النمر لانقاذ ساجي وجينا، ولكنه تقاتل معه مرة أخرى في الغابة وانتهت المبارة بالتعادل، انضم إلى اتحاد مصارعي الفصاء لأنه قيل له أنه يمكنه مواجهة الرجل الأقوى في العالم. (ظهر في الحلقة رقم 23 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة رقم 27 و 29)
  الشبح الأبيض: تواجه مع النمر المقنع في مباراة جماعية والتي تضم عدة مصارعين بلغ عددهم سبعة، فبالإضافة للنمر والشبح الأبيض كان هناك خمسة مصارعين، هم: العبكبوت من أمريكا والمثقب من ألمانيا والثور من إسبانيا والمحنط من المكسيك والمدرع من اليونان، كلهم تواجهوا في معركة جماعية وانقلبوا بعدها ضد النمر المقنع، ولكن النمر استطاع التغلب على هذه المحنة والتي كانت آخر المواجهات ضد مصارعي اتحاد الفضاء.(ظهر في الحلقة رقم 31 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة 31)
  سترونغر: زعيم منظمة اتحاد مصارعي الفضاء، وهو أقوى مصارعي هذه المنظمة، وكذلك هو حسن الذي تم التعريف به سابقاً، تواجه مع أندريه العملاق الذي لم يخسر من قبل وهزمه في ثمان دقائق وهو رقم قياسي، وتواجه بعدها ضد النمر المقنع وكان أقوى مصارع واجهه النمر المقنع ولكنه وبسبب مرضه تعرض لذبحة صدرية وتوفي على أثرها. (ظهر في الحلقة رقم 32 وتواجه مع النمر المقنع في الحلقة 33 والأخيرة)

الحلقة الأخيرة

بعد أن حقق النمر المقنع الفوز على كل المصارعين الذين أرسلهم اتحاد مصارعي الفضاء، قرر رئيس المنظمة حسن أن يخوض مواجهة بنفسه ضد النمر المقنع، فطلب حسن من تامر أن يأتي إليه حتى ينشر الخبر، وفي الحقيقة كان تامر يعرف أن حسن هو رئيس اتحاد مصارعي الفضاء، وأن حسن يعرف أن تامر هو النمر المقنع نفسه. لذلك، عرف تامر أن هذه المواجهة قد تكون الأصعب والاخيرة، وفي اليوم التالي أعلمت الطبيبة جودي تامراً بأنها ستغادر إلى الريف وستتزوج الطبيب سعد، شعر تامر بالحزن أولاً لابتعاد جودي وثانياً لأنه ربما كان يرغب بالزواج من جودي، ولكنه نفى لميادة أنه كان يرغب حقاً بالزواج منها، وبجلوس تامر مع كامل والأخرين تذكر طفولته التي كان يعيش في ملجأ للأيتام فصار تامر يجوب الشوارع حتى وصل للملجأ الذي عاش فيه، ومن ناحية أخرى كانت ميادة التي أصبحت تعرف حقيقة تامر وأنه النمر المقنع قلقة عليه أكثر.

بدأت مباراة النمر المقنع وسترونجر، سيطر سترونجر على مجريات المبارة في البداية حيث كان يركز على ضرب ظهر النمر المقنع والذي كاد أن يكسره، طالب الجمهور النمر المقنع بالاستسلام ولكنه لم يرض بذلك، ميادة لم تستطع مقاومة رؤية تامر على وشك الموت وهي التي تحبه كثيراً، ولكن أخيراً استطاع النمر المقنع مقاومة هجوم سترونجر وبدأ يعود لأجواء المبارة، وأصبحت المواجهة متكافئة حتى استطاع النمر المقنع إخراج سترونجر من الحلبة، ورغم ألم كلا المصارعين إلا أن النمر المقنع مدّ يده لمساعدة سترونجر للصعود إلى الحلبة، واستجاب سترونجر لمساعدة النمر مما جعل الجمهور يصفق وبشدة لهما، فطلب ستروجر إيقاف اللعب، واعترف أنه رئيس اتحاد مصارعي الفضاء، واعترف بهزيمته وبعدها قام بنزع قناعه وظهر أنه حسن، وكان حسن شخصية مرموقة ومعروفة بأنه غني وصاحب السفينة الرياضية الكبيرة، واعترف حسن بأن العدالة هي القوة وأن القوة لا يمكنها أن تتفوق على العدالة.

و بعد أن اعترف رئيس اتحاد مصارعي الفضاء بالهزيمة على لسان رئيسه، فقد اعتبر النمر المقنع أن مهمته قد انتهت وأنه سينزع قناعه الآن! نزع النمر المقنع قناعه وظهر أنه الصحفي تامر وسط صدمة ومفاجآة الجميع بما فيهم أصدقاء تامر الأطفال وعزام وإياد ورئيس التحرير الذي لم يصدق أنه تامر الذي اعتبره دوماً صحفياً فاشلاً وكسول، وأيضاً مربيته في ملجأ الأيتام وصديقة النمر المقنع الأول قد تفآجأت كثيراً خاصة أنها رأت تامر بالأمس بالقرب من الملجأ، وقد تأكدت ميادة حقاً بأن النمر المقنع هو تامر نفسه.

استكملت المبارة بين تامر وحسن (خوسيه سانشيز) والذان لا يقبلا الهزيمة وقد تصارعا بكل ما أوتياه من قوة، والجمهور يتابع المبارة بصمت ودهشة بعد هذه المفاجآت المدهشة، فلم تعد القوة أو التقنيات تكفي بل إنها الآن الإرادة والتصميم على الفوز هي من ستحقق النصر لأحد المتصارعين، أمسك حسن تامر وألقاه على الأرض، وكان سيقوم بحركته كاسرة الظهر ولكن صرخة ميادة أيقظت تامر وأنقذته من هجوم حسن، بعدها بدأ حسن يتقلب وسقط على أرض الحلبة حيث تعرض لذبحة صدرية قاتلة، ومن جهة أخرى استطاعت جينا وجيش الثوار القضاء على بقية المنظمة وتدمير مقرها.

وبعد موت حسن انتهت طموحات اتحاد مصارعي الفضاء، وحافظ النمر المقنع، أي تامر، على حزام بطل الأهرام واستحق كل إعجاب وتقدير، وبعد هذه النهاية تمالأ (اجتمع) الصحفين على تامر وعزام لتصويرهما وسؤال تامر، وجاء رئيس التحرير أخيراً ليعتذر لتامر ويعتبره صحفياً ناجحاً ونشيطاً، وطلب منه أن ينظر لميادة، والتي كانت حزينة وخائفة طوال المبارة، ذهب تامر لميادة والذي أخيراً عرف مشاعر ميادة اتجاهه وأنها تحبه، ولا أحد يعلم إن كانت هذه المشاعر هي نفسها من تامر إلى ميادة رغم أنه على ما يبدو أن تامر حقاً يحب ميادة، ومع ذلك أثبت تامر أنه شخص عظيم وأنه لا يرغب لميادة أن تكون حزينة وأراد سعادتها فطلب منها الزواج حيث قال: «ميادة.. هل تقبلين صحفياً فاشلاً زوجاً لكِ ؟» فلم تتمالك ميادة نفسها وذهبت إلى أحضان تامر، ذهبا وانتهت أسطورة النمر المقنع والتي ما زالت حية إلى هذا اليوم.

مصارعين حقيقين في المسلسل

 النمر المقنع: بسبب الرواية الرائعة عن النمر المقنع تأثر العديد من الأشخاص بشخصية النمر المقنع ومن هؤلاء الاشخاص المصارع المعروف والذي ظهرت نجوميته في بداية الثمنينات Satoru Sayama الذي تأثر جداً بشخصية النمر المقنع (Naoto Date) وكان أول شخص قد اقتبس شخصية النمر المقنع وأول من بدأ في بروز ظاهرة أو رابطة مصارعي النمر المقنع الاخرين وهو المصارع الاقوى من المصارعين الذين ظهروا بشخصية النمر المقنع بعد ذلك....بعد ذلك ظهر العديد من الشخصيات التي تقلد النمرالمقنع من أقصى الشرق إلى أقصى الغرب...فا في أمريكا ظهر أيضاً النمر المقنع وأيضاً في المكسيك وبعدة أسماء مختلفة مثل Tiger Mask و Super Tiger و Tiger King...وهناك أيضاً شخصيات عديدة ظهرت في مسلسل النمر المقنع الأول وكانت مقتبسة من شخصيات حقيقية في عالم المصارعة اليابانية والعالمية مثل المصارع الياباني الذي يعتبر أندريه عملاق اليابان (Shohei Baba), وأيضاً المصارع (Kanji Inoki).

و إليكم الآن بعض المصارعين الحقيقين الذين ظهورا في المسلسل (الجزء الثاني).

 بوتشر

المصارع السمين بوتشر والذي ظهر في مسلسل النمر المقنع كان اقتباساً مطابقاً لشخصية المصارع الشهير السوداني عبدالله بوتشر (الجزار) والذي هاجر إلى كندا

أندريه العملاق

ظهر ايضاً المصارع أندريه العملاق وهو تماماً مطابق للمصارع الفرنسي الشهير أندريه العملاق.

 الثور

وهو المصارع الذي تصارع من النمر المقنع في المعركة الجماعية والملقب بالثور من إسبانيا وهو اقتباس لشخصية المصارع الأمريكي ديك باير

 انسين

المصارع الذي ظهر في الحلقة 26 وتحدى القط الأسود هو المصارع الهندي Dory Funk, Jr.

الممثلون
 محمد خاوندي - النمر المقنع
 فاطمة سعد - ميادة، ـ بيير
 أيمن رضا - المعلق
 وضاح حلوم - عزام
 يحيى الكفري - المدير ـ العضاض
 هيثم قاسم
 مجد ظاظا - ليزا

وصلات خارجية

 الموقع الرسمي لتايغر ماسك
 الموقع الرسمي للنمر المقنع (تايغر ماسك II)

المراجع

نمر مقنع
أفلام أنمي 1970
نمر مقنع
أنمي ومانغا فنون قتال
اكي كاجيوارا
المصارعة في أنمي ومانغا
برامج تلفزيون أساهي
نمر مقنع
نمر مقنع
نمر مقنع
نمر مقنع
نمر مقنع
نمر مقنع
قصص مصورة للمصارعة المحترفة
مانغا 1968
نمر مقنع
نمر مقنع
مسلسلات أنمي متلفزة 1969
نمر مقنع
نمر مقنع
مسلسلات تلفزيونية عن ديترويت تايجرز
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 1971
مسلسلات تلفزيونية يابانية انتهت في 1982

النمر المقنع


2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası kadroları. 24 ülkenin 12 oyuncu ile katıldığı turnuvada toplam 288 basketbolcu görev aldı.

A Grubu

Arjantin
Başantrenör : Sergio Hernández

Fransa

Başantrenör: Claude Bergeaud

Not: Diarra, açıklamadan 24 saat önce parmağı kırılan Tony Parker ile yer değiştirmiştir.

Lübnan

Başantrenör: Paul Coughter

Nijerya

Başantrenör: Sanni Ahmed

Sırbistan Karadağ
Başantrenör: Dragan Šakota

Venezuela

Başantrenör: Néstor Salazar

B Grubu

Angola

Başantrnör: Antonio Carvalho

Almanya

Başantrenör: Dirk Bauermann

Japonya
Başantrenör: Željko Pavličević

Yeni Zelanda

Başantrenör: Tab Baldwin

NB: Dickel'in Temmuz ayında Avustralya'ya karşı oynadığı maçta doping kabul edilen bir ilacı almış olduğu tespit edildiği için, akıya alınabilir ve yerine Ben Hill oynatılabilir.

Panama

Başantrenör: Guillermo Vecchio

İspanya

Başantrenör: Pepu Hernández

C Grubu

Avustralya
Başantrenör: Brian Goorjian

Brezilya

Başantrenör: Lula Ferreira

Yunanistan
Başantrenör: Panagiotis Giannakis

Litvanya
Başantrenör: Antanas Sireika

Katar

Başantrenör: Joseph Stiebing

Türkiye

Başantrenör: Bogdan Tanjević

D Grubu

Çin

Başantrenör: Jonas Kazlauskas

İtalya
Başantrenör: Carlo Recalcati

Porto Riko

Başantrenör: Julio Toro

Senegal

Başantrenör: Moustapha Gaye

Slovenya
Başantrenör: Ales Pipan

ABD

Başantrenör: Mike Krzyzewski

Kadrolar

2006 Dünya Basketbol Şampiyonası kadroları


Barry Clinton Windham (4 de julio de 1960) es un luchador profesional semi retirado estadounidense y el hijo del luchador Blackjack Mulligan. Es más conocido por sus apariciones en la National Wrestling Alliance (NWA) y la World Championship Wrestling (WCW).

En la NWA / WCW, tuvo un reinado como Campeón Peso Pesado de la NWA, uno como Campeón Peso Pesado de los Estados Unidos, uno como Campeón de la Televisión, uno como Campeón del Patrimonio de los Estados de Oeste, uno como Campeón Mundial en Parejas de la NWA (versión del Atlántico) con Lex Luger, tres como Campeón Mundial en Parejas de la WCW y uno como Campeón en Parejas de los Estados Unidos de la NWA con Ron Garvin. En la WWF fue dos veces Campeón Mundial en Parejas con su cuñado, Mike Rotunda.

Campeonatos y logros

 Championship Wrestling from Florida
 NWA Florida Global Tag Team Championship (1 vez) – con Ron Bass
 NWA Florida Heavyweight Championship (6 veces)
 NWA Florida Tag Team Championship (2 veces) – con Mike Graham (1) y Scott McGhee (1)
 NWA Florida Television Championship (3 veces)
 NWA North American Tag Team Championship (Florida version) (1 vez) – con Mike Graham
 NWA Southern Heavyweight Championship (Florida version) (2 veces)
 NWA United States Tag Team Championship (Florida version) (3 veces) – con Mike Rotunda

 Jim Crockett Promotions / World Championship Wrestling
 NWA United States Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA United States Tag Team Championship (1 vez) – con Ron Garvin
 NWA Western States Heritage Championship (1 vez)
 NWA World Heavyweight Championship (1 vez)
 NWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (1 vez) - con Lex Luger
 WCW World Tag Team Championship (3 veces) – con Dustin Rhodes (1), Curt Hennig (1), y Kendall Windham (1)
 WCW World Television Championship (1 vez)

 Music City Wrestling
 NWA North American Heavyweight Championship (1 vez)

 NWA All-Star Wrestling (North Carolina)
 NWA World Tag Team Championship (1 vez) - con Tully Blanchard

 NWA New England
 NWA New England Heavyweight Championship (1 vez)

 NWA Southern Championship Wrestling
 NWA Southern Heavyweight Championship (Tennessee version) (2 veces)

 Pro Wrestling Illustrated
 PWI Most Improved Wrestler of the Year (1982)
 PWI ranked him #35 of the top 500 singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003

 Turnbuckle Championship Wrestling
 BTCW Heavyweight Championship (2 veces)

 World Wrestling Council
 WWC World Tag Team Championship (1 vez) – con Kendall Windham

 World Wrestling Federation / WWE
 WWF World Tag Team Championship (2 veces) – con Mike Rotunda
 WWE Hall of Fame (2012 por ser miembro de The Four Horsemen.)

 '''Wrestling Observer Newsletter awards
 Rookie of the Year (1980)
 Match of the Year (1986) vs. Ric Flair el 14 de febrero
 5 Star Match (1987) vs. Ric Flair at the Crockett Cup Tournament el 11 de abril.
 5 Star Match (1991) with Ric Flair, Larry Zbyszko, & Sid Vicious vs. Brian Pillman, Sting, Rick Steiner, & Scott Steiner (24 de febrero, WarGames match, WrestleWar)
 5 Star Match (1992) with Nikita Koloff, Ricky Steamboat, Sting & Dustin Rhodes vs. Rick Rude, Steve Austin, Arn Anderson, Bobby Eaton, & Larry Zbyszko (17 de mayo, WarGames Match, WrestleWar)

Referencias

Enlaces externos

 Barry Windham's Online World of Wrestling Profile
 Barry Windham's Accelerator 3359 Bio

Luchadores profesionales de Estados Unidos
Exluchadores de la WCW
Exluchadores de la WWE
Campeones de NWA/WCW/WWE United States Heavyweight
Campeones del NWA/WCW World Television Championship

Barry Windham


උටා තේ බඳුන හෝ නිවෙල් තේ බඳුන යනු පරිගණක ග්‍රැෆික් සමාජය තුළ සම්මත පරිශීලක වස්තුවක් බවට පත්ව ඇති 3D ආකෘතියකි. එය සරල හැඩයකින් යුත් සාමාන්‍ය තේ බඳුනක ගණිතමය ආකෘතියක් වන අතර ඝන සිලින්ඩරාකාර හා භාගිකව උත්තල ලෙස දිස්වේ.

මෙම තේ බඳුන ආකෘතිය මුලින්ම නිර්මාණය කරන ලද්දේ උටායි විශ්ව විද්‍යාලයේ ග්‍රැෆික් වැඩසටහන් දියුණු කිරීමේ සාමාජිකයකු වූ, මුල් කාලීන පරිගණක ග්‍රැෆික් පර්යේෂකයෙකු වූ මාර්ටින් නිවෙල් විසින් 1975දීය.

භාවිත
පරිගණක ආශ්‍රයෙන් නිර්මාණය කල පළමු කෙටි චිත්‍රපට වල සහ අනතුරුව නිර්මාණය වු සම්පුර්ණ වාර්තාමය චිත්‍රපට වල ආරම්භක අවදියේ පටන්ම කිසියම් දර්ශනයක උටා තේ බඳුන අන්තර්ගත කරවීම එක්තරා ආකාරයක හාස්‍ය ජනක සම්ප්‍රදායක් බවට පත්විය. උදාහරණයක් ලෙස Toy Story චිත්‍රපටයේ කෙටි තේපැන් සංග්‍රහ දර්ශනයේ උටා තේ බඳුන ඇතුළත් විය. එමෙන්ම ඇතැම්විට Microsoft ආයතනයේ Windows මෘදුකාංගය සමග නිකුත් කෙරෙන Pipes නම් Screensaver වැඩ‍සටහනෙන් ඇතැම් විට ඌටා තේ පෝච්චිය දැකගත හැක. ඒ හැරුණු විට Treehouse of Horror VI ලෙස නම් කල The Simpsons කතාංගයෙහි ද තේ පෝච්චිය අන්තර්ගත වේ.

(ජිම් ආවෝ සහ ඩේව් කර්ක් 1987 වසරේ ඉදිරිපත් කල "Fast Ray Tracing by Ray Classification" SigGraph ප්‍රකාශනයේ ඇතුළත්)එක් ප්‍රසිද්ධ කිරණ අනුරේඛිත රූප සටහනක කුළුණු හයක් නිරූපිත අතර ඉන් කුළුණු 5 ක් මත ප්ලේටෝනික ඝන වස්තු (චතුස්තලය, ඝනකය, අෂ්ට තලය, මුහුණත් 12 කින් යුත් ඝන වස්තුව සහ වින්සති තලය යන ඒවා මෙයට අයත්වෙයි) නිරූපණය කර ඇති අතර ඉතිරි කුලුණ මත තේ පෝච්චියක් නිරූපිතය. මෙම රූප සටහන "The Six Platonic Solids" හෙවත් ප්ලේටෝනික ඝන වස්තු 6 ලෙස හැදින්වෙන අතර ඒ හේතුවෙන් ඇතැම් අය තේ පෝච්චිය "Teapotahedron" ලෙසද හදුන්වති. මෙම රූප සටහන පොත් සහ සඟරා කිහිපයකම කවරයේ රූප සටහන් ලෙස පලකෙරුණි. ජිම් බ්ලින් (ඔහුගේ "Project  Mathematics!" නම් වීඩියෝ ක්ලිපයේ) ෆයිතගරස් ප්‍රමයේ වෙනස් ආකාරයක් ඔප්පුකර පෙන්වීමට සමත්වීම. අංශක 90 කෝණයක් දෙපසින් ද්විමාන තේ පෝච්චිය බැගින් නිර්මාණය කරන්න. එවිට කර්ණය මත පිහිටන තේ පෝච්චියේ ක්ෂේත්‍ර ඵලය අනෙක් දෙපසෙහි පිහිටි තේ පෝච්චි වල ක්ෂේත්‍ර ඵලයන්ගේ ඓක්‍යයට සමවේ.

නිවල් තේ පෝච්චිය Serious Sam පරිගණක ක්‍රිඩා වලද Serious යාන්ත්‍රණයේ ත්‍රිමාන ආකෘති කරණය ගුණ පෙන්වීම සදහා භාවිත වේ.

පරිගණක ග්‍රැෆික්

උටා තේ බඳුන


Horizon Go a fost un serviciu de televiziune online oferit de UPC. Platforma a fost lansată în România la 16 decembrie 2014.

Clienții UPC care folosesc servicii de internet și televiziune digitală sau analogică au acces gratuit la Horizon Go.

În România, platforma Horizon Go a fost închis pe data de 30 iulie 2021, și a fost înlocuit de Vodafone TV. În Polonia, Horizon Go a devenit UPC TV Go pe 2 aprilie 2021. În Slovacia, Horizon Go a fost înlocuit de UPC Slovacia la sfârșitul lunii martie 2023.

Legături externe
 Situl oficial Horizon Go

Referințe

Platforme de streaming de televiziune pe internet
Site-uri web din România
Fondări în 2014
Desființări în 2021

Horizon Go


Das Observatorium Ametlla de Mar (katalanisch  Observatori de L'Ametlla de Mar; spanisch Observatorio de L'Ametlla de Mar; englisch Ametlla de Mar Observatory) Sternwarten-Code 946, ist eine Sternwarte in L'Ametlla de Mar in der katalanischen Provinz Tarragona. Es wird von dem katalanischen Astronomen Jaume Nomen betrieben und ist zusammen mit dem Observatorium Piera und dem Observatorio Astronomico de Mallorca Bestandteil des Unicorn Project und der Minor Planet Astrometry.

Referenzen
 Lutz D. Schmadel (2003). Dictionary of Minor Planet Names. ISBN 3-540-00238-3.

Weblinks
 Website des Observatoriums (Webarchiv, englisch)

Ametlla de Mar
Großteleskop (Optischer Bereich)
Bauwerk in der Provinz Tarragona

Observatorium Ametlla de Mar