Pola Freestyle de son vrai nom Pola Gomez, née le 8 mai 2001, est une footballeuse freestyle professionnelle française. En 2020, elle devient vice-championne de France de football freestyle.

Biographie

Enfance et débuts
Pola Gomez naît le 8 mai 2001. Elle est originaire de Trept (Isère) et de l'Isle-d'Abeau (Isère). Passionnée de football, Pola commence le football à l'âge de 5 ans. Elle commence le football freestyle, encouragé par la Fédération Française de Football, après avoir été victime d'une rupture des ligaments croisés du genou, à deux reprises. Cela l'obligea à arrêter le football féminin après 11 ans d'activité.

Carrière
En 2019, elle est choisie par la FIFA pour devenir l'ambassadrice de la ville de Grenoble lors de la Coupe du monde féminine de football de cette même année.

Le 15 mai 2019, Pola est invitée par le PSG  à la « Journée des Enfants » (Les Enfants d'Abord : fondation du PSG pour aider les enfants défavorisés ou malades) au Parc des Princes.

En 2020, elle est qualifiée parmi des centaines de freestylers à travers le monde pour la finale du Red Bull Street Style, le championnat du monde officiel du foot freestyle.

Le 12 juillet 2021, en compagnie de Logan Freestyle, Pola performe à la soirée Better World Fund lors du 74ème Festival International du Film de Cannes.

Speen Style
Pola est ambassadrice de la marque Speen.

Distinctions
 2020 : Vice championne de France de football freestyle

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Wass Freestyle
 Arnaud Garnier

Liens externes

 Site officiel
 Chaine Youtube

Naissance en mai 2001
Footballeur freestyle
Sportive française

Pola Freestyle


Albert Rösti (Frutigen, 7 de agosto de 1967) é um político suíço filiado ao Partido Popular Suíço (SVP). É um dos sete ministros que compõem o Conselho Federal, que exerce a chefia de Estado da Suíça. Ele foi eleito em 7 de dezembro de 2022, pelo Cantão de Berna.

Membros do Conselho Federal suíço
Líderes nacionais atuais
Alunos da Universidade de Rochester

Albert Rösti


Elegías de varones ilustres de Indias é um poema épico escrito no final do século XVI por Juan de Castellanos.

Descrição
A obra faz um relato detalhado da colonização do Caribe e dos territórios da atual Colômbia e Venezuela. Descreve as empresas de assentamento e fundação de cidades, bem como representações vívidas de culturas indígenas, como a Muisca, e história natural, tornando este texto uma importante crônica inicial da colonização espanhola das Américas. Além de seu valor histórico, é notável pelo uso de vários estilos literários da era renascentista, incluindo a elegia, o épico, o conto de peregrinação, o romance pastoral, o romance de cavalaria e outras formas literárias.

O livro contém uma das primeiras descrições da espécie de batata do Novo Mundo (Solanum colombianum), até a descoberta das Américas uma planta desconhecida no Velho Mundo.

Ver também

 Gonzalo Jiménez de Quesada

Referências

Ligações externas

  Elegías de Varones Ilustres de Indias - Complete text - Google Books

Poemas

Elegías de varones ilustres de Indias


John Daugherty White (* 16. Januar 1849 in Manchester, Clay County, Kentucky; † 5. Januar 1920 ebenda) war ein US-amerikanischer Politiker. Zwischen 1875 und 1877 sowie nochmals von 1881 bis 1885 vertrat er den Bundesstaat Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John D. White war ein Neffe von John White (1802–1845), der zwischen 1835 und 1845 ebenfalls den Staat Kentucky im US-Repräsentantenhaus vertreten hatte und dort als Speaker von 1841 bis 1843 Präsident dieses Gremiums war. Der jüngere White besuchte bis 1865 private Schulen. Danach absolvierte er das Eminence College und studierte an der University of Kentucky in Lexington. Nach einem Jura- und Medizinstudium an der University of Michigan in Ann Arbor begann er ab 1875 als Rechtsanwalt zu arbeiten.

Politisch wurde White Mitglied der Republikanischen Partei. Bei den Kongresswahlen des Jahres 1874 wurde er im neunten Wahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 4. März 1875 die Nachfolge von George Madison Adams antrat. Da er im Jahr 1876 nicht mehr kandidierte, konnte er bis zum 3. März 1877 zunächst nur eine Legislaturperiode im Kongress absolvieren. Im Jahr 1879 war White Vorsitzender des regionalen republikanischen Parteitages von Kentucky in Louisville. In den Jahren 1879 und 1880 saß er als Abgeordneter im Repräsentantenhaus von Kentucky. Im Juni 1880 war White Delegierter zur Republican National Convention in Chicago, auf der James A. Garfield als Präsidentschaftskandidat nominiert wurde. Im Jahr 1881 scheiterte seine Kandidatur für den US-Senat.

Bei den Kongresswahlen des Jahres 1880 wurde White erneut im neunten Distrikt von Kentucky in den Kongress gewählt. Dort löste er am 4. März 1881 Thomas Turner von der Demokratischen Partei ab, der 1877 sein Nachfolger im Kongress geworden war. Bis zum 3. März 1883 vertrat er dort diesen Bezirk. Bei den Wahlen des Jahres 1882 war er im zehnten Distrikt als Nachfolger von Elijah Phister gewählt worden. Damit konnte er bis zum 3. März 1885 eine weitere Legislaturperiode im Repräsentantenhaus verbringen.

1884 verzichtete White auf eine weitere Kandidatur. In der Folge praktizierte er als Anwalt in Louisville. Im Jahr 1903 kandidierte er für die Prohibition Party erfolglos für das Amt des Gouverneurs von Kentucky. Später wurde er Mitglied der Progressiven Partei. Im Jahr 1912 bewarb er sich erfolglos um die Stelle eines Richters am Kentucky Court of Appeals. John White starb am 5. Januar 1920 nahe Manchester.

Weblinks

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied des Repräsentantenhauses von Kentucky
Mitglied der Republikanischen Partei
Rechtsanwalt (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1849
Gestorben 1920
Mann

John D. White


Jiro Kamata (født 28. juli 1985) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kashiwa Reysol og Vegalta Sendai.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Jiro Kamata


Liinakhamari (, ; ) er et samfund på den vestlige side af Petjengskajafjorden på Kolahalvøen i det nordlige Rusland. Fra 1920 til 1944 tilhørte området Finland, og Liinahamari i det daværende Petsamo län var Finlands eneste isfrie havn.

Indbyggertallet var ved den nationale folketælling i 2010 475 personer hvoraf 230 mænd og 245 kvinder. Dette var næsten en halvering sammenlignet med foregående folketælling, som gennemførtes i 2002, da indbyggertallet var 922 personer.

Under 2. verdenskrig var Liinahamari base for Petsamotrafikken i perioden april 1940 - juni 1941. Handelen var, efter det tyske angreb på Norge den 9. april 1940, Finlands og Sveriges eneste eksportvej vest på, for Sveriges vedkommende indtil lejdtrafiken via Göteborg indledtes.

Eksterne henvisninger

Petsamo – korridor till Norra ishavet
Engelsk bombräd mot Finland under andra världskriget (pdf-fil)

Byer i Murmansk oblast
Finlands historie

Liinakhamari


Jean Richepin, nacido en Médéa (Argelia) el 4 de febrero de 1849 y fallecido en París el 12 de diciembre de 1926, fue un poeta, novelista y autor dramático francés.

Su obra más conocida, La Chanson des Gueux (La canción de los mendigos), fue publicada en 1876. El libro se consideró escandaloso y su autor fue condenado a un mes de cárcel por atentar contra las buenas costumbres.

En 1908, fue elegido miembro de la Academia francesa. También fue nombrado Comandante de la Legión de Honor.

Gabriel Fauré puso música a los poemas de Richepin, Larmes (lágrimas) y Au cimetière (en el cementerio).

Georges Brassens compuso la melodía e interpretó dos poemas de Richepin: Les oiseaux de passage (las aves de paso) y Les Philistins (los filisteos), cuyo título original era Chanson des cloches de baptême (canción de las campanas del bautismo).

Referencias

Enlaces externos

Escritores en francés del siglo XIX
Escritores en francés del siglo XX
Miembros de la Academia Francesa
Fallecidos en París

Jean Richepin


Loceri (sardinski: Lòceri) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 206 metara i ima 1 293 stanovnika. Prostire se na 19,37 km². Gustoća naseljenosti je 67 st/km².Susjedne općine su: Bari Sardo, Ilbono, Lanusei, Osini i Tertenia.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Loceri


الشقاقّة إحدى قرى الجمهورية التونسية، تقع في ولاية بنزرت، جنوب غربي منزل بورقيبة وشمال شرقي ماطر.

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية بنزرت.

قرى ولاية بنزرت

الشقاقة


Fluidul magnetic se poate referi la:
 Fluid magnetoreologic, un fluid care-și schimbă vâscozitatea atunci când este supus acțiunii unui câmp magnetic.
 Ferofluid, un puternic fluid paramagnetic.

Dezambiguizare

Fluid magnetic


Die Grupa Azoty Zakłady Chemiczne  "Police" S.A. (deutsch Chemiewerke "Police" AG) sind ein seit 1964 in Police in der Woiwodschaft Westpommern bestehendes polnisches Chemieunternehmen, das vorrangig Düngemittel produziert. Die Produktion startete 1969 und 1995 wurde das Unternehmen in eine Aktiengesellschaft umgewandelt. Seit 14. Juli 2005 wird die Gesellschaft an der Warschauer Wertpapierbörse (GPW) notiert. Seit August 2011 gehören die Chemiewerke in Police zur Unternehmensgruppe Grupa Azoty.

Geschichte
Das Chemiewerk Police entstand ab 1964 direkt neben den Ruinen der Hydrierwerke Pölitz.

Transport
Die Fabrik benutzt für die Beförderung auf dem Wasserweg den Hafen Police, für den Bahntransport die Bahnstrecke Szczecin–Trzebież Szczeciński sowie den Firmenanschluss Police–Police Chemia und den Straßentransport über die Woiwodschaftsstraße Nr. 114.

Gesellschaftsdaten
Gesellschaftsdaten vom 31. Dezember 2003:

Das Gründungskapital der Gesellschaft gliederte sich in 60 Millionen Inhaberstammaktien der Serie A und in 15 Millionen Inhaberstammaktien der Serie B. Der Nominalwert aller Aktien betrug 10 Złoty.

Im August 2011 kam es zum Wechsel der Gesamtheit der Aktionäre eines Unternehmens, das sich im Jahr 2021 folgendermaßen darstellt:
 Grupa Azoty: 62,86 %
 Staat: 7,47 %
 Agencja Rozwoju Przemysłu: 13,13 %
 Offener Rentenfonds PZU "Złota Jesień": 12,96 %
 andere Aktionäre: 3,58 %

Das Umsatzjahr der Gesellschaft ist das Kalenderjahr.

Bauwerke
Das Chemiewerk Police besitzt einen 205 Meter hohen Kamin, vier 150 Meter hohe Kamine und einen 111 Meter hohen Turm zur Herstellung von Granulaten.

Weblinks
 Webseite der Chemiewerke "Police"

Einzelnachweise

Gmina Police
Chemieunternehmen (Polen)
Düngemittelhersteller
Farbmittelhersteller
Unternehmen (Woiwodschaft Westpommern)

Zakłady Chemiczne Police


Danieli Christovão Balbi, mais conhecida como Dani Balbi (Rio de Janeiro, 3 de abril de 1989), é uma professora, roteirista e política brasileira. Foi eleita deputada estadual pelo Rio de Janeiro nas eleições de 2022 com 65.815 votos, concorrendo pelo PCdoB, ao qual é filiada desde os 16 anos de idade. Com a vitória, tornou-se a primeira parlamentar transexual da Assembleia Legislativa do Estado do Rio de Janeiro.

Balbi é doutora em Ciência da Literatura pela Universidade Federal do Rio de Janeiro (UFRJ), e foi também a primeira professora transexual da UFRJ. Ela se declara defensora da educação pública, dos direitos LGBT, da valorização da periferia e da luta antirracista.

Desempenho em eleições

Ver também
Duda Salabert
Erica Malunguinho
Erika Hilton

Ligações externas

Naturais da cidade do Rio de Janeiro
Ativistas antirracismo
Ativistas dos direitos LGBT do Brasil
Mulheres transgênero
Pessoas transgênero do Brasil
Políticos LGBT do Brasil
Políticos afro-brasileiros
Pessoas LGBT afro-brasileiras
Deputados estaduais do Rio de Janeiro
Mulheres do Rio de Janeiro na política
Roteiristas do Brasil
Professores do estado do Rio de Janeiro
Professores da Universidade Federal do Rio de Janeiro
Feministas afro-brasileiras
Políticos transgênero
Membros do Partido Comunista do Brasil

Dani Balbi


أم اللوقس هي إحدى القرى المحتلة والمدمرة التابعة لمركز الخشنية التابع لمحافظة القنيطرة في هضبة الجولان بجنوب غرب سوريا.

مزرعة تقع في أرض بركانية منبسطة تنحدر نحو الجنوب، تمر في أنابيب خط التابلاين، إلى الشرق من مسيل وادي الزعرورة وتبعد جنوباً عن قرية المعلّقة كيلو متراً واحداً. وللعلم قرية المعلّقة تتبع ناحية القصيبة أي الخشنية سابقاً وفيها 50 نسمة وترتفع 580 م.

المراجع

قرى الجولان المحتلة
قرى الجولان المدمرة
قرى محافظة القنيطرة

أم اللوقس


ධම්ම චක්කප්පවත්තන සූත්‍රය යනු බුදුරජාණන්වහන්සේ විසින් දේශනා කල මංගල ධර්ම දේශනාවය. උන්වහන්සේ විසින් එම දේශනාව පස්වග මහණුන් අමතා බරණැස ඉසිපතනාරාමයේ මිගදායේ දී දේශනාකොට වදාළ සේක. මෙම දේශනාව බුදුරජාණන්වහන්සේ විසින් තුන් ලොවටම ඇසෙන සේ දේශනාකොට වදාළ සේක. එනම් උන්වහන්සේගේ මෙම දේශනාව මනුෂ්‍ය, දිව්‍ය හා බ්‍රහ්ම ලෝක වෙත ඇසෙන සේ අධිෂ්ඨාන කර වදාළ සේක.

සංයුත්ත නිකාය

ධම්ම චක්කප්පවත්තන සූත්‍රය


Girolamo Murari dalla Corte, né en  à Mantoue et mort dans cette même ville le , est un écrivain et poète italien.

Biographie
Né à Mantoue en 1747, il fit ses études au collège de Vérone, dirigé par les PP. Somasques. En s'exerçant dans l'art de l'escrime, il reçut un coup de fleuret qui lui fit perdre l'œil gauche, et à l'âge de trente ans il devint complètement aveugle par l'effet de la goutte sereine. Le comte Girolamo, malgré cette infirmité, continua de s'occuper de littérature, et en 1789 il publia deux centuries de sonetti, l'une sur l'histoire romaine depuis Romulus jusqu'à l'empereur Auguste ; l'autre sur les systèmes antédiluviens des philosophes jusqu'à Genovesi, ouvrage dédié à l'Accademia degli Umidi, qui l'admit parmi ses membres. Le gouvernement confia à Murari dalla Corte la direction des théâtres, la présidence des études et la préfecture de l'Académie impériale des sciences, lettres et arts. En 1793, il publia le poème Delle Grazie, en quatre chants, à dix rimes, qu'il dédia à l'Académie d'Arcadie de Rome ; puis, en 1795, la Storia dell'accademia di Mantova, depuis sa fondation. En 1802, il fit paraître un poème en douze chants, Delle gesta di Pietro il Grande, dédié à l'empereur Alexandre, et réimprimé en 1814, avec des notes. En 1818, il publia un poème Delle quattro stagioni, en quatre chants, et en 1821, une Novella, en trois chants sur les eaux de Wissembourg. Girolamo Murari dalla Corte mourut le 2 janvier 1832, laissant en manuscrit la traduction du Traité de la nature et de la grâce de Malebranche ; les Éloges de Bettinelli et du comte d'Arco son ami, et un Capitolo sur la mort d'Alfieri.

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes

Poète italien du XVIIIe siècle

Girolamo Murari dalla Corte


Oprește-te trecătorule! este un film românesc din 1981 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1981 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1981

Oprește-te trecătorule!


Lozi may refer to:

 Lozi language
 Lozi people
 Lozi (Homeland), a Bantustan in South West Africa

Language and nationality disambiguation pages

Lozi


Gianluca Pozzi (n, 17 de junio de 1965 en Bari, Italia) es un jugador de tenis de nacionalidad italiana. En su carrera ha conquistado dos torneos a nivel ATP, su mejor posición fue Nº40 en enero de 2001.

Títulos

Individuales

Dobles

Enlaces externos

Tenistas masculinos de Italia
Nacidos en Bari
Tenistas en los Juegos Olímpicos de Sídney 2000

Gianluca Pozzi


كلية الألسن، مختصة في اللغات والترجمة منذ أن أُنشِئت سنة (1251هـ/ 1835).

نبذة تاريخية
أُطلق عليها عند إنشائها اسم مدرسة المترجمين، ثم تم تغيير اسمها في سنة 1975 إلى مدرسة الألسن، ويتصل تاريخها بتاريخ النهضة المصرية الحديثة. ويرجع الفضل في ذلك إلى منشئها الشيخ رفاعة رافع الطهطاوى (1216 هـ/1801 - 1290 هـ/1873) في سنة (1351هـ/ 1835) والذي كان يطمح لتكوين جيل من المثقفين يكونون همزة الوصل بين الثقافة العربية والغربية ضالعين في الآداب العربية وفي آداب اللغات الأجنبية، وقادرين على تعريب الكتب الأجنبية، وعلى النهوض بالإدارة الحكومية فيما يعهد به إليهم من مناصب.

أهداف المدرسة
كان هدف المدرسة عند إنشائها سنة (1352هـ/ 1836م):
 تخريج مترجمين لخدمة المصالح والمدارس الحكومية.
 تكوين قلم للترجمة من خريجيها.

ولما وضعت قوانين التعليم سنة (1836/ 1837م)، أصبح الغرض منها:
 تخريج المترجمين.
 إمداد المدارس الخصوصية الأخرى بتلاميذ يعرفون اللغة الفرنسية.

وقد تخرجت أول دفعة في مدرسة الألسن سنة 1839م.

الإعتراف
تعرضت مدرسة الألسن للإغلاق في بعض الفترات. ولكن ٱفتتحت المدرسة مرة أخرى في سنة 1951. وقد كانت الدراسة بها مسائية، لتتيح لطلبة الجامعات فرصة إتقان اللغات الأجنبية.

وفي سنة 1957، تم إنشاء مدرسة الألسن العليا وأصبحت بمقتضاه ضمن المعاهد العليا التي تمنح خريجيها درجة الليسانس، وصارت الألسن المدرسة الوحيدة في الشرق الأوسط المخصصة في دراسة اللغات، بالإضافة إلى الإهتمام الخاص بالترجمة.

وفى 20 ديسمبر 1973 صدر القرار الجمهوري رقم 1952 بضم مدرسة «الألسن العليا» إلى جامعة عين شمس كلية مستقلة باسم كلية الألسن.

أقسام الكلية
تضم الكلية العديد من الأقسام والهدف من ذلك هو تخريج دفعات من المتخصصين في اللغات الأجنبية المتنوعة بجانب قسم اللغة العربية للناطقين بها وقسم اللغة العربية لغير الناطقين بها والذي يتيح للأجانب إمكانية تعلم اللغة العربية وإتقانها، وهي:

 قسم اللغة العربية للناطقين بها.
 قسم اللغة العربية لغير الناطقين بها.
 قسم اللغة الإنجليزية.
 قسم اللغات السامية وشعبة اللغة العبرية هي أساس الدراسة بالقسم.
 قسم اللغات الشرقية الإسلامية والذي يضم شعبتين: أ -اللغة التركية. ب -اللغة الفارسية.
 قسم اللغات الأفريقية والذي يضم: أ -اللغة السواحيلية. ب -اللغة الهوسا ج- اللغة الهيروغليفية د-اللغة الحبشية.
 قسم اللغات السلافية والذي يضم شعبتين: أ -اللغة الروسية. ب -اللغة التشيكية.
 قسم اللغة الفرنسية.
 قسم اللغة الألمانية.
 قسم اللغة الإيطالية
 قسم اللغة الإسبانية.
 قسم اللغة اليابانية.
 قسم اللغة الكورية.
 قسم اللغة الصينية.
 قسم اللغة البرتغالية.

الدراسات العليا

درجة ماجيستير الألسن
يتعين على الطالب لنيل درجة ماجستير الألسن أن يكون حاصلا على درجة ليسانس الألسن بتقدير (جيد) على الأقل أو درجة الليسانس في الآداب من إحدى الجامعات المصرية في نفس لغة التخصص وبنفس التقدير، أو على درجة معادلة لأيهما من معهد علمي آخر معترف به من المجلس الأعلى للجامعات وبنفس التقدير.

مكتبة عامة لتثقيف الطلاب
في عام 2013، افتتحتها منسقة الفعاليات الثقافية للمكتبة. وأوضحت أن المكتبة تهدف إلى استغلال أوقات فراغ الطلاب بين المحاضرات ومحاربة الأمية الثقافية لدى الكثير منهم من خلال توفير كتب تثقيفية متنوعة في مجالات التنمية البشرية، والثقافة العامة، والاجتماعية، والفلسفة، والأدب المترجم، وعلم النفس والمهارات الاجتماعية، وبذلك تكون مختلفة عن مكتبة الكلية التي تركز على البحث العلمي المتعلق بها. ومقر المكتبة في قاعة الأنشطة في الكلية، وتفتح يومياً من الأحد إلى الخميس من التاسعة صباحاً وحتى الرابعة مساءً، ولكنها لم تعد فعالة الآن، ظل الاقتصار على مكتبة اللغات ومكتبة اللغة العربية بالطابق الخامس.

مصادر

وصلات خارجية

تأسيسات سنة 1835 في إفريقيا
تأسيسات سنة 1950 في مصر
كليات الألسن في مصر
كليات جامعة عين شمس
مبان ومنشآت في القاهرة
مدارس في مصر
مدارس لغة
هيئات تعليمية أسست في 1950

كلية الألسن (جامعة عين شمس)


Mo Yan (Gaomi, pokrajina Shandong, Kina, 17. veljače 1955.), kineski pisac, dobitnik Nobelove nagrade za književnost 2012.

Životopis
Rođen u seoskoj zemljoradničkoj obitelji u pokrajini Shandong na istoku Kine. Nakon nekoliko godina školovanja, s 11 godina počinje raditi kao stočar i tvornički radnik. Kao mladić pristupa vojsci, gdje prepoznaju njegov književni talent te počinje studirati književnost. Prvu pripovijetku objavljuje 1981., a međunarodnu slavu stječe romanom Crvena raž, po kojem je snimljen istoimeni film. Riječ je o povijesno-romantičnoj priči iz japansko-kineskog rata. Iako je kritičan prema kineskom društvu, u domovini ga cijene kao jednog od vodećih autora. Oženjen je, i otac jedne kćeri.

U počecima piše u literarnim okvirima koje je zadao vladajući kineski režim. Vremenom oblikuje vlastiti, neovisni književni izraz. Djelo mu je bogato elementima magijskog realizma. Poseže za građom iz pučkih priča, kineske usmene predaje i starije književnosti, koju kombinira sa suvremenim društvenim temama. Literarni svijet Mo Yana uspoređuju s onima Williama Faulknera i Gabriela Garcije Marqueza. Na zapadu ga interpretiraju kao kineski odgovor na Franza Kafku i Josepha Hellera.

Djela (nepotpun popis)
 Prozirna rotkvica (Touming de hong luobo, 1986.), pripovijetka
 Crvena raž (Hong gaoliang, 1986), objavljeno 1987.
 Balade o češnjaku (Tiantang suantai zhi ge, 1988)
 Vinska republika (Jiuguo, 1992)
 Velike grudi i široki bokovi (Fengru feitun, 1996)
 Shifu, sve ćeš učiniti za smijeh (Shifu yuelai yue youmo, 2000), zbirka priča
 Žabe (Wa, 2009), roman

Izvori

 Književnost

Mo Yan


An Paraphalaenopsis denevei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Alex Drum Hawkes. An Paraphalaenopsis denevei in nahilalakip ha genus nga Paraphalaenopsis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paraphalaenopsis

Paraphalaenopsis denevei


Die Liste der Personen der Etter-Rose-Hampel-Gruppe ist eine Ergänzung zum Artikel über die Etter-Rose-Hampel-Gruppe, ein Zusammenschluss von Widerstandskämpfern gegen den Nationalsozialismus in Hamburg.

C
Wilhelm Clasen (30. Januar 1883 bis 3. Mai 1945), SPD-Mitglied seit 1918, war der Stiefvater von Barbara Dollwetzel und wurde am 16. Juni 1943 mit der ganzen Familie verhaftet. Am 31. Mai 1944 überführte man ihn aus dem Polizeigefängnis Fuhlsbüttel als Polizeihäftling in das KZ Neuengamme. Er starb beim Untergang der Cap Arcona.
Clara Clasen war die Witwe des am 25. September 1933 im KZ Fuhlsbüttel ermordeten Max Dollwetzel und die Mutter von Barbara Dollwetzel. Sie war aktiv in der Internationalen Arbeiterhilfe und der Roten Hilfe. Am 16. Juni 1943 wurde sie mit der ganzen Familie verhaftet. Am 20. April 1944 erfolgte ihre Überstellung von Fuhlsbüttel in das KZ Ravensbrück, dort überlebte sie gemeinsam mit ihrer Tochter.

D
Barbara Dollwetzel (29. Januar 1920 bis 21. April 2013), später Barbara Reimann, Tochter von Max Dollwetzel und Clara Clasen, war eine Freundin von Max Kristeller und schloss sich um 1936 der Gruppe an. Sie wurde am 16. Juni 1943 auf ihrer Arbeitsstelle verhaftet, wie am selben Tag auch ihre Mutter, deren Ehemann und ihre Patentante Wilhelmine Hundert. Am 20. April 1944 erfolgte die Überstellung von Fuhlsbüttel in das KZ Ravensbrück, dort hat sie gemeinsam mit ihrer Mutter überlebt.

E

Marie Engler, wurde am 1. April 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet.
Otto Engler, wurde am 1. April 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet.
Erika Etter (22. September 1922 bis 21. April 1945), geborene Schulz, Tochter von Adolf und Charlotte Schulz, ermordet bei einem Verbrechen der Endphase im KZ Neuengamme. Sie wurde am 17. Mai 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet.
Werner Etter (16. September 1913 bis 19. Februar 1945), hingerichtet im Zuchthaus Brandenburg. Er wurde am 21. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.

G
Hannes Gehrke, gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe
Ursula Gehrke, schloss sich um 1937 der Gruppe an, wurde am 11. Januar 1945 in einem Evakuierungsort in Oberschlesien verhaftet und wurde in das Polizeigefängnis Fuhlsbüttel überstellt. Im April 1945 überlebte sie den "Evakuierungsmarsch" in das Arbeitserziehungslager Kiel-Hassee.

H

Willi Hase, wurde am 21. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.
Ernst Hampel (16. September 1919 bis 20. April 1945), hingerichtet im Zuchthaus Brandenburg; gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe, wurde am 3. Juni 1943 an seinem Truppenstandort in Rendsburg verhaftet.
Hugo Hecht (21. Januar 1905 bis 1945, genaues Todesdatum unbekannt), wurde am 17. Januar 1945 aus dem KZ Auschwitz in das KZ Groß-Rosen überführt und gilt seither als verschollen. Er schloss sich um 1937 der Gruppe an, wurde am 14. Mai 1943 verhaftet. Am 31. Mai 1944 überführte man ihn als Polizeihäftling in das KZ Neuengamme, Ende Juli erfolgte zunächst die Rückführung nach Fuhlsbüttel und am 7. August 1944 die Überstellung in das KZ Auschwitz.
Wilma Hecht, schloss sich um 1937 der Gruppe an
Franz Heitgres, Ehemann von Minka Heitgres, schloss sich um 1937 der Gruppe an, wurde am 10. Mai 1943 verhaftet.
Minka Heitgres, Ehefrau von Franz Heitgres, schloss sich um 1937 der Gruppe an, wurde am 10. Mai 1943 verhaftet, Anfang Juli 1943 wieder entlassen.
Karl Hellbach (jun.), gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe, wurde am 11. Mai 1943 verhaftet, er war zu dieser Zeit Soldat auf Fronturlaub.
Karl Hellbach (sen.), wurde am 11. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.
Magdalene Hellbach, Ehefrau von Karl Hellbach (sen.) und Mutter von Karl Hellbach (jun.). Sie wurde am 11. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.
Wilhelmine Hundert (4. Juli 1887 bis April 1945), ermordet nach der Überführung aus dem KZ Ravensbrück in ein Arbeitskommando nach Oranienburg. Sie war die Patentante von Barbara Dollwetzel und wurde am 16. Juni 1943 mitsamt dieser, deren Mutter und Stiefvater verhaftet.

J
Ludwig Jörn, schloss sich um 1936 der Gruppe an.

K
Max Kristeller, gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe, wurde am 5. Mai 1943 als angeblicher Anführer der Gruppe der Nichtvorbestraften verhaftet. Er saß 16 Monate im Polizeigefängnis Fuhlsbüttel ein, davon 13 Monate in verschärfter Einzelhaft. Am 7. August 1944 erfolgte seine Deportation in das KZ Auschwitz und wurde dort zum Arbeitsdienst selektiert. Er erlebte die Befreiung im KZ Ebensee. Nach dem Krieg eröffnete er in Hamburg die Kunsthandlung Kristeller.

L
Ada Löwe, Verlobte von Ernst Hampel, gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe, wurde am 25. September 1943 im Evakuierungsort Gößweinstein verhaftet. Nach der vorübergehenden Inhaftierung in Fuhlsbüttel wurde sie wie Clara Clasen und Barbara Dollwetzel nach Ravensbrück deportiert und dort im April 1945 von alliierten Kräften befreit.
Max Löwe, Vater von Ada Löwe, (30. Mai 1889 bis 24. November 1944), im KZ Stutthof ermordet. Er wurde am 25. September 1943 im Evakuierungsort Gößweinstein verhaftet. Am 31. Mai 1944 überführte man ihn als Polizeihäftling in das KZ Neuengamme, Ende Juli erfolgte zunächst die Rückführung nach Fuhlsbüttel und am 7. August 1944 die Deportation in das KZ Auschwitz.

M
Luise Muhs, geborene Schönfeld,  Tochter von Richard Schönfeld (sen.), wurde am 21. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.

R
Carl Rose, gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe
Elisabeth Rose (8. November 1919 bis 2. Februar 1945), im Strafgefängnis Plötzensee hingerichtet; gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe, wurde am 3. Juni 1943 verhaftet.

S
Richard Schönfeld sen. (4. November 1885 bis 18. Januar 1945), starb als Polizeihäftling im KZ Neuengamme. Er wurde am 28. März 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet.
Richard Schönfeld jun., wurde am 15. Mai 1943 verhaftet.
Walter Schönfeld, gehörte zum anfänglichen Stamm der Gruppe und fiel als Soldat im Zweiten Weltkrieg.
Adolf Schulz (2. September 1886 bis 14. März 1945), Vater von Erich Schulz und Erika Etter, wurde am 8. März 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet. Er starb an Haftfolgen in der Untersuchungshaftanstalt Hamburg, nachdem er aus dem KZ Neuengamme dorthin verlegt wurde.
Charlotte Schulz, Frau von Adolf Schulz und Mutter von Erich Schulz und Erika Etter,  wurde am 21. März 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet. Sie ist die einzig Überlebende der Familie Schulz-Etter.
Erich Schulz (5. August 1920 bis April 1945), Sohn von Charlotte und Adolf Schulz, Bruder von Erika Etter. Er wurde am 28. März 1944 nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers verhaftet, am 12. April 1945 aus dem Wehrmachtsgefängnis Altona zur Bewährungskompanie Weichsel entlassen und ist dort nach dem 15. April 1945 verschollen.
Margarethe Spethmann, Verlobte von Emil Tippmann, wurde am 20. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.
Friedrich Stoltenberg (14. Januar 1895 bis 6. April 1945) wurde am 20. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers. Er starb an Haftfolgen in der Untersuchungshaftanstalt Hamburg, nachdem er aus dem KZ Neuengamme dorthin verlegt wurde.

T
Emil Tippmann, Verlobter von Margarethe Spethmann, wurde am 20. März 1944 verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers.

V
Senta Vogt, verhaftet nach dem Einsatz des Provokateurs Herbert Lübbers am 7. März 1944.

Literatur
 Ursel Hochmuth, Gertrud Meyer: Streiflichter aus dem Hamburger Widerstand. 1933–1945. Röderberg-Verlag, Frankfurt 1980, Nachdruck der Ausgabe 1969, ISBN 3-87682-036-7.

Einzelnachweise

Etterrosehampelgruppe
!Etter-Rose-Hampel-Gruppe
Etter-Rose-Hampel-Gruppe
!

Personen der Etter-Rose-Hampel-Gruppe


Pierre Abélard veya Pierre Abailard veya Pierre Abeilard (Petrus Abelardus) (1079, Nantes yakınlarında Le Pallet, Bretanya - 21 Nisan 1142, Chalon-sur-Saone yakınlarında Saint Marcel Manastırı, Burgonya), Fransız skolastik düşünürü, tanrıbilimci; dil, diyalektik ve ahlak filozofu. Tümeller sorununa getirdiği çözüm ve diyalektiği özgün kullanım biçimiyle tanınan Fransız ilahiyatçı ve felsefeci. Ayrıca şiirleri ve Héloise ile yaşadığı aşk macerasıyla da ünlüdür.

Gençlik yılları
Abaelardus'un yaşamı üstüne oldukça geniş bilgi vardır. Bunun başlıca nedeni ünlü Historia Calamitatum (Bir Mutsuzluk Öyküsü, 1988) adlı yapıtında kendi yaşamına oldukça geniş yer vermiş olmasıdır. Abaelardus, Loire'ın güneyinde, Bretanya'da bir şovalyenin oğlu olarak dünyaya geldi. Kendisine kalacak mirası ve askerlik mesleğini seçmesini isteyen ailesinin beklentisi bir yana iterek Fransa'da felsefe, özellikle de mantık eğitimine yöneldi. Felsefede karşıt uçları temsil eden öğretmenleri Compiégne'li Roscelin ve Champeaux'lu Guillamue ile sert tartışmalara girişti. Roscelin, tümellerin birtakım sözcüklerden ibaret olduğunu öne süren adcı (nominalist) düşünürlerdendi. Guillaume ise Paris'te tümellerin gerçekten var olduğuna inanan bir tür Platoncu gerçekçiliği savunuyordu. Abaelardus kendi mantık yazılarında bağımsız bir dil felsefesini başarıyla geliştirdi. Sözcüklerin anlamlı bir biçimde nasıl kullanılabileceğini gösterirken, bir yandan da fiziğin alanına giren şey'lerin (res) doğruluğunu kanıtlamakta dilin tek başına yeterli olmayacağını vurguladı. Héloise ile yaşadığı aşk macerası yüzünden Héloise amcası tarafından hadım edildi. Geri kalan ömrünü bir Manastır'da tamamlamıştır. Özellikle diyalektik konusunda çalışmaları çoktur. Diyalektiği gerçeğe götüren yol olarak görmekteydi.

Père Lachaise Mezarlığına ilk defnedilen kişilerdendir.

Felsefesi

Dil felsefesi ve mantık
"Tümeller Tartışması"nı başlatmış, mantık konusundaki temel çalışması Logica Ingredientibus (Yeni Başlayanlar İçin Mantık / Porphyrios Üstüne Yorumlar) aracılığıyla özgün bir dil felsefesi ve mantık kuramı geliştirmiştir.

Etik
Abelardus, etik konusundaki düşüncelerini ortaya koyduğu Ethica (Etik) diye de bilinen Scito te Ipsum (Kendini Tanı / Bil) ve Dialogus Inter Philosophum, Judaeum et Christianum (Filozof, Yahudi ve Hristiyan Arasında Dİyalog) adlı yapıtlarında insan ilşkilerindeki öznel öğeyi kurgular ve "yönelim"in ya da "niyet"in bir eylemin ahlaki niteliğindeki önemi üzerinde durur.

Tanrıbilim
Abelardus, tanrıbilime ilişkin düşüncelerini ise ortak izleklerini tanrıbilimin temel kavramlarından biri olan "üçleme"nin oluşturduğu Theologia Summi Boni (En Yüce İyinin Tanrıbilimi), Introductio ad Theologiam (Tanrıbilime Giriş) ve Theologia Christiana (Hristiyan Tanrıbilimi) adlı yapıtlarında sunmuştur.

Eserleri

 Historia Calamitatum (Felaketler Tarihi / Bir Mutsuzluk Öyküsü)
 Logica Ingredientibus (Yeni Başlayanlar İçin Mantık / Porphyrios Üstüne Yorumlar)
 Ethica (Etik) ya da Scito te Ipsum (Kendini Tanı / Bil)
 Dialogus Inter Philosophum, Indaeum et Christianum (Filozof, Yahudi ve Hristiyan Arasında Diyalog)
 Theologia Summi Boni (En Yüce İyinin Tanrıbilimi)
 Introductio ad Theologiam (Tanrıbilime Giriş)
 Theologia Christiana (Hristiyan Tanrıbilimi)
 Sic et Non (Evet ve Hayır / Hem Öyle Hem Öyle Değil)
 Dialectica (Diyalektik)
 Grammatica (günümüze ulaşmamıştır.)

Konuyla ilgili yayınlar
 Ortaçağ Düşüncesi / Batı Felsefesi Tarihi (İki Cilt) PARADİGMA YAYINLARI W. T. Jones, 2006; Orijinal Adı: A History of Western Philosophy / The Medieval Mind
 Peter Abelard  Stanford Üniversitesi Felsefe Ansiklopedisi, Abelard biyografisi
 Pierre (Peter) Abelard of Le Pallet, introduction  Kısa biyografi
 Gilson, Etienne. Heloise and Abelard
 Clanchy, M.. Abelard: A Medieval Life. Oxford: Blackwell, 1997. En kapsamlı biyografisi.
 Marenbon, John. The Philosophy of Peter Abelard. Cambridge: Cambridge University Press, 1999.
 Brower, Jeffrey, and Kevin Guilfoy. The Cambridge Companion to Abelard. Cambridge: Cambridge University Press, 2004.
 Mews, J., Constant et.al. The Lost Love Letters of Heloise and Abelard : Perceptions of Dialogue in Twelfth-Century France. Basingstoke: Palgrave Macmillan, 2001.
 Mews, Constant. Abelard and Heloise. Oxford Oxfordshire: Oxford University Press, 2005.
 Charles de Remusat's Abelard (2 vols., 1845)
 Chevalier, C.U. "Abailard" in Repertoire des sources historiques du moyen age. Bibliographie,. Paris: Société bibliographique, 1877-1903.

Ayrıca bakınız
 Diyalektik
 Adcılık
 Nominalizm
 Tümeller Tartışması
 Skolastik felsefe
 Orta Çağ felsefesi
 Skolastisizm
 Etik
 Ahlak
 Tanrıbilim
 Dil felsefesi
 Mistisizm
 Spiritüalizm

Dış bağlantılar

 Abbagnano biyografisi
 Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Dergisi'nden pdf
 Peter Abelard  from the Stanford Encyclopedia of Philosophy
 Semantics and ontology in the thought of Peter Abelard
 Abelard and Heloise from In Our Time (BBC Radio 4)
 Le Pallet, birthplace of Pierre Abélard, in pictures
 Peter King, Abelard biography
 Peter King, Abelard biography  in the Stanford Encyclopedia of Philosophy.
 The Love Letters of Abelard and Heloise . Trans. by Anonymous (1901).

Notlar ve kaynaklar

1079 doğumlular
1142 yılında ölenler
12. yüzyılda Fransızlar
Fransız filozoflar
Fransız mantıkçılar
Fransız ilahiyatçılar
Fransız Hristiyan dinî liderler
Benediktin filozoflar
Fransız klasik müzik bestecileri
12. yüzyılda Hristiyan ilahiyatçılar

Pierre Abélard


غورياتشيغورسك  هي مدينة في مقاطعة كراسنويارسك كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 808   نسمة.

مراجع

مدن كراسنويارسك كراي

غورياتشيغورسك (كراسنوجارسك)


Docteur? (; eua: A Good Doctor) é uma comédia cinematográfica francesa dirigida por Tristan Séguéla, lançada em 2019. Um médico noturno em Paris, interpretado por Michel Blanc, é forçado na noite de Natal a delegar a um entregador do Uber Eats, interpretado por Hakim Jemili.

Sinopse

Na noite de Natal, em Paris, Serge Mamou Mani é o único médico dos "médicos noturnos", um serviço liberal de urgências domiciliárias. Médico grosseiro, cansado e alcoólatra, ele é obrigado a garantir essa guarda pelas muitas liberdades que tomou com a profissão e com a ordem dos médicos nas costas. Enquanto as consultas se sucedem num ritmo frenético, Serge recebe o telefonema de Rose, uma amiga da família, que lhe pede para vir com urgência. Na hora, ele a encontra inanimada, após ter engolido muito anxiólito. Ele conhece Malek, um entregador do Uber Eats trouxe o chucrute encomendado por Rose. Enquanto espera pelo SAMU, Serge pede a Malek que traga uma recarga para ele a um paciente que está esperando há duas horas. Eventualmente, depois de congelar as costas, ele acaba contratando-a para passar a noite para ir até os pacientes por ela. Malek então finge ser o médico, Serge permanece sentado no carro no térreo e guia Malek à distância por meio de seu telefone celular. Ele escuta a conversa entre Malek e os pacientes, mas muitas vezes é forçado a repeti-la por causa do som ruim e, em seguida, dá suas instruções e diagnósticos por meio do fone de ouvido que Malek usa. Ao longo das operações, Malek enfrenta as dúvidas de um pai cirurgião ao examinar seu filho para laringite, tem que dar à luz uma mulher, a forçando-o a ir buscar Serge carregando-o nas costas. Ele também atende um de seus ex-clientes do Uber, vítima de intoxicação alimentar, que não o reconhece. Para se vingar desse cliente desagradável durante a entrega do Uber, Malek o faz acreditar que está com uma doença grave. Ele também salva, com o diagnóstico de Serge, uma família de intoxicação por monóxido de carbono.

Malek fica sabendo durante a noite que Rose era companheira do filho de Serge, que morreu em uma avalanche durante as férias de Natal. Enquanto Serge adormece no carro, Malek decide ir buscar Rose no hospital.

O filme termina com uma cena em que vemos Malek se tornar um motorista do Uber e fazer seus estudos médicos em seu carro. Chega um cliente, aquele que ele havia feito acreditar em uma doença grave. Ainda sem reconhecê-lo, ainda desagradável, ele pede para ir ao aeroporto de Orly antes que Serge ligue para "uma emergência". Malek então tira seu cliente de seu carro.

Elenco

Locais de filmagem
O filme é rodado em Paris, na rua Désiré-Ruggieri, onde se pode ver a entrada do número 9 onde mora Rose, endereço mencionado no filme.

Bilheteria
O filme arrecadou um total de US$ , com  entradas nas salas de cinema da França.

Prêmios
 Prêmio para alunos do ensino médio no 28º Festival de Cinema de Sarlat em 2019
 Grande Prêmio do Festival Internacional de Cinema de Comédia de Liège em 2019

Notas

Filmes que se passam num dia
Filmes ambientados em Paris
Filmes de comédia da França
Filmes de comédia da década de 2010
Filmes da França de 2019
Filmes em língua francesa

Docteur?


Tanja Graf (geb. 1962) ist eine deutsche Verlegerin, Verlagslektorin und Kulturmanagerin. Sie war eine Mitbegründerin des ehemaligen SchirmerGraf Verlages (2004) und Gründerin des Graf Verlages, der von 2010 bis 2015 zu den Ullstein-Buchverlagen gehörte. Ab März 2015 ging sie zunächst zum Zürcher Diogenes Verlag. Am 1. Juli 2016 übernahm sie die Leitung des Literaturhauses München.

Ausbildung und Privates
Graf wuchs bei München auf; sie legte ihr Abitur 1981 am Kurt-Huber-Gymnasium in Gräfelfing ab. Ihr Vater Hansjörg Graf war Lektor und Programmleiter beim List Verlag und freier Literaturkritiker. Von 1981 bis 1982 absolvierte sie ein Auslandsstudium ("Cours de Civilisation Française") in Paris  an der Sorbonne; von 1982 bis 1984 folgte eine Ausbildung zur Sortimentsbuchhändlerin in München. Danach studierte sie Romanistik, Neuere Deutsche Literatur und Theaterwissenschaften in München. Der Magisterabschluss erfolgte 1989 mit einer Arbeit über Stendhals unvollendete Romane. Von 1989 bis 1990 absolvierte sie mehrmonatige Verlagspraktika in Paris (Albin Michel) und New York (Farrar, Straus & Giroux, Macmillan).

Tanja Graf ist mit dem Schriftsteller Patrick Süskind liiert und hat mit ihm einen gemeinsamen Sohn.

Lektorin und Verlegerin
Ab 1990 war sie als Lektorin für ausländische Belletristik im Piper Verlag. Hier stieg sie zur Programmleiterin für Belletristik und schließlich zur Cheflektorin auf und übernahm die Gesamtverantwortung in diesem Bereich.

Als bei Piper 2003 die Führung wechselte, gründete sie gemeinsam mit dem Münchner Kunstverleger Lothar Schirmer den SchirmerGraf Verlag, der im Gegensatz zur Massenware auf handwerklich schön gemachte Bücher setzte. Beide brachten zu gleichen Teilen ein sechsstelliges Budget ein und nahmen sich eine zweijährige Startphase. Als Logo wählen Tanja Graf und Lothar Schirmer ein schwebendes Buchenblatt.

Im Oktober 2009 trennte sich Tanja Graf im Einvernehmen von ihrem Partner Lothar Schirmer und gründete 2010 den Graf Verlag, der zu den Ullstein Buchverlagen gehört.

Auf der Homepage des Verlages beschreibt die Verlegerin deren Ziel: "Unser Ziel ist es, mit verlegerischer Handschrift, besonders schöner Ausstattung und der Marketing- und Vertriebskraft eines großen Hauses die besten Voraussetzungen für Autoren und ihre Bücher zu schaffen. Wir verstehen uns als Autorenverlag, dessen Profil von seinen Autoren geprägt wird. Wir planen ein literarisches, unterhaltsames, vielseitiges Programm, das neue deutschsprachige und international erfolgreiche Literatur vorstellt und auch immer wieder Klassiker der Moderne neu entdeckt."

Zu ihren Entdeckungen der deutschsprachigen Literatur gehören u. a. Lena Gorelik, Daniela Krien.

Leiterin des Literaturhauses München
Seit 1. Juli 2016 leitet Tanja Graf als Geschäftsführerin das Literaturhaus München und setzt dort ihre Arbeit als Literaturvermittlerin fort – mit rund 200 Veranstaltungen pro Jahr und internationalen Autoren wie Salman Rushdie, Siri Hustvedt und Michael Ondaatje. Weitere programmatische Schwerpunkte im Literaturhaus sind Literatur-Ausstellungen (zuletzt 2019: "Christoph Niemann: Im Auge des Betrachters" und "Alexander Kluge: Die poetische Kraft der Theorie"), die Schreibakademie für Autoren, Schreib- und Übersetzerwerkstätten für Schüler sowie praxisorientierte offene Seminare für Kreatives Schreiben.

Zahlreiche Kooperationen mit städtischen, staatlichen und privatwirtschaftlichen Kulturinstitutionen, darunter LMU München, NS-Dokumentationszentrum, Institut für Zeitgeschichte, Evangelische Stadtakademie München, Max-Planck-Institut, DOK.Fest München, Symphonie-Orchester des Bayerischen Rundfunks, uvm.

Auszeichnungen und Jurytätigkeiten
Mitglied zahlreicher Jurys und Gremien, u. a.: Jury Kultureller Ehrenpreis der Landeshauptstadt München seit 2016, Kuratorium Villa Concordia Bamberg seit 2016, Jury Deutscher Buchpreis 2018, Jury Marie Luise Kaschnitz-Preis 2019. Im Oktober 2021 wurde Graf von Kulturstaatsministerin Monika Grütters für den Zeitraum 2022 bis 2024 als Literaturexpertin in die Jury der Villa Massimo berufen.

Seit 2016 ist sie Geschäftsführerin des Literaturfestes München.
 Auszeichnung: Chevalier des Arts et Lettres
 2021 Bayerischer Verdienstorden

Literatur

 Edda Ziegler: Zwischen Independent und Konzern: Tanja Graf. In: dies.: Buchfrauen. Wallstein, Göttingen 2014, ISBN 978-3-8353-1523-5, S. 241–243.

Weblinks
 Webseite des Literaturhauses München
 Webseite des Literaturfestes München
 Webseite des Graf Verlages

Einzelnachweise

Verlagslektor
Verleger (Deutschland)
Verleger (21. Jahrhundert)
Literatur (München)
Träger des Bayerischen Verdienstordens
Träger des Ordre des Arts et des Lettres (Ritter)
Deutscher
Geboren 1962
Frau

Tanja Graf (Verlegerin)


Mario Marefoschi (Macerata, 10 de setembro de 1714 - Roma, 23 de dezembro de 1780) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Macerata em 10 de setembro de 1714. Segundo dos três filhos de Gianfrancesco Compagnoni Masucci e Maria Giulia Marefoschi. Os outros irmãos eram Camillo e Giuseppe. Sobrinho do cardeal Próspero Marefoschi (1724). Seu sobrenome também está listado como Marefoschi Compagnoni; e como Compagnoni Marefoschi.

Educação
Ele fez regolarmente gli studi volle abbracciare lo stato ecclesiastico

Início da vida
Em dezembro de 1740, assumiu a prelatura de Marefoschi e colocou esse sobrenome antes do seu. Referendário dos Tribunais da Assinatura da Justiça e da Graça, 22 de dezembro de 1740. Relator de SC da Visita Apostólica, dezembro de 1740; e da SC de Bom Governo, janeiro de 1742-1751. Eleitor do Tribunal da Assinatura Apostólica da Graça. Prelado da SC do Conselho. Auditor do cardeal Henry Benedict Mary Clement Stuart de York, julho de 1747. Secretário da SC dos Ritos, agosto de 1751 a 1759. Cônego da basílica patriarcal do Vaticano, 22 de julho de 1753. Consultor da SC do Index, setembro de 1753. Secretário ad interimda SC do Exame dos Bispos, fevereiro de 1756 (tornou-se secretário em dezembro de 1763); e, simultaneamente, secretário da SC da Propaganda Fide, de 24 de setembro de 1759 a 10 de setembro de 1770; e da SC da Correção de Livros Orientais, dezembro de 1759. Decano do Tribunal da Assinatura da Graça, 1762. Ele fazia parte da SS. CC. da Visita Apostólica, Índice e Exame dos Bispos, como examinador nos cânones sagrados. Quando não foi elevado ao cardinalato no consistório de 26 de setembro de 1766, a cidade de Roma expressou sua forte desaprovação pela promoção de Monsenhor Benedetto Veterani e exclusão de Monsenhor Marefoschi; O cardeal Pietro Paolo Conti, de seu leito de enfermo, escreveu ao papa dizendo que teria renunciado voluntariamente a seu cardinalato em favor deste último.

Sacerdócio
Ordenado (sem mais informações encontradas).

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 29 de janeiro de 1770; publicado no consistório de 10 de setembro de 1770; recebeu o chapéu vermelho em 13 de setembro de 1770; e o título de S. Agostino, 12 de dezembro de 1770. Atribuído à SS. CC. do Concílio, Propaganda Fide, Index, Exame dos Bispos. Bom Governo, Avignon e Loreto. Protetor da Irlanda, 11 de janeiro de 1771; e também do Collegio Irlandese , Roma; dos Colégios S. Isidoro, Fuccioli e Germanico -Ungarico , Roma; da Academia Teológica, Roma; da província della Marca; das cidades de Macerata, Ancona, Sanseverino, Orvieto, Todi, Tivoli, Imola e Gubbio; e de outras terras e universidades artísticas. Ele obteve para a catedral de Macerata do Papa Clemente XIV o mosaico de S. Michele Arcangelo de Calendra. A Accademia de' Catenari , em Macerta, comemorou sua promoção ao cardinalato com uma sessão em seu palácio público em que il dott oPirro Aurispa fez uma erudita oração elogiando o novo cardeal, que foi impressa em Osimo em 1772. Prefeito da SC de Ritos e Cerimônias de 16 de julho de 1771 até sua morte. Arcipreste da basílica patriarcal de Latrão, fevereiro de 1771. Membro da comissão para executar a supressão da Companhia de Jesus, 1773 . Ele era conhecido por suas tendências filo-jansenistas e sua amizade com Pietro Tamburini, um notável autor jansenista e célebre professor da Universidade de Paris, e por ter recomendado a remoção dos jesuítas do Pontifício Colégio Irlandês, em Roma. Participou do conclave de 1774-1775, que elegeu o Papa Pio VI. Legado a Laterepara o fechamento da porta sagrada da basílica patriarcal de Latrão para o Jubileu do Ano Santo de 1775, 13 de novembro de 1775. Camerlengo do Sagrado Colégio dos Cardeais, 30 de março de 1778 até 1º de março de 1779.

Morte
Morreu em Roma em 23 de dezembro de 1780. Exposto na igreja de S. Marcello, Roma, onde se realizou o funeral; o corpo foi transportado e sepultado em particular para o seu título, S. Agostino

Cardeais nomeados pelo papa Clemente XIV

Mario Marefoschi


Acaulonopsis, rod pravih mahovina iz porodice Pottiaceae, opisan kao novi rod 2009. U njega su uključene dvije vrste iz južnoafričke provincije Western Cape

Vrste
 Acaulonopsis eureka R.H. Zander & Hedd.
 Acaulonopsis fynbosensis R.H. Zander & Hedd.

Izvori

Pottiaceae

Acaulonopsis


Poliamidi (PA) su kristalasti, uglavnom plastomerni materijali kojima ponavljane jedinice sadrže alifatske ili aromatske segmente povezane amidnim vezama (–CO–NH–).

Alifatski poliamidi
Alifatski poliamidi visokog su tališta, dobre vlačne čvrstoće, udarne žilavosti i otpornosti prema otapalima, abraziji i umoru materijala. To su bili prvi sintetski polimeri koji su se primijenili kao tekstilna vlakna, a među najvažnijim su vlaknima i danas (poliamidna vlakna). Označuju se prema broju ugljikovih atoma u reagirajućim monomerima. Najznačajniji su poliamid 6,6 i poliamid 6:
 poliamid 6,6, poli(heksametilenadipamid), počeo se proizvoditi 1938. (DuPont, SAD) pod tržišnim nazivom najlon, što je ubrzo postao popularan pojam povezan s početcima uporabe takozvane sintetike u odijevanju. Dobiva se polikondenzacijom heksametilendiamina i adipinske kiseline (oba monomera imaju po 6 ugljikovih atoma, odatle oznaka 6,6):

n H2N–(CH2)6–NH2 + n HOOC–(CH2)4–COOH → [–HN–(CH2)6–NH–CO–(CH2)4–CO–]n + 2n H2O

 poliamid 6 počeo se proizvoditi 1939. u I. G. Farbenindustrie (Njemačka) kao vlakno pod komercijalnim nazivom perlon. Dobiva se polimerizacijom cikličkog ε-kaprolaktama, koji se prvo hidrolizira i stvara aminokiselinu, a ona pokreće (inicira) otvaranje prstena daljnjih kaprolaktamskih molekula i veže ih poliadicijom na rastući polimerni lanac, stvarajući poliamid 6:

[–NH–(CH2)5–CO–]n

 osim kao vlakna, poliamidi (na primjer PA 11, PA 12 i PA 6,12) služe kao konstrukcijski materijali za dijelove industrijskih uređaja, u automobilskoj industriji, elektroindustriji i elektronici.

Poliamidna vlakna
Poliamidna vlakna su umjetna vlakna koja se ispredaju iz taline poliamidnih polimera, a najpoznatija su vlakna od poliamida 6,6 i poliamida 6; trgovački su im nazivi najlon (otud i hrvatski razgovorni naziv za sve tekstilije od umjetnih vlakana najlon), perlon, grilon. Od njih se proizvode čvrsti i trajni proizvodi izvrsne savitljivosti i elastičnosti. Poliamidna se odjeća ne gužva, lako se održava, ali nije osobito udobna, pa se za te namjene poliamidna vlakna često upotrebljavaju u mješavini s prirodnima. Fina teksturirana vlakna glavni su materijal za izradu ženskih čarapa, ženskoga rublja, markizeta za zavjese, strojne čipke. Od grube teksturirane poliamidne pređe izrađuju se prostirači, podne obloge i drugi kućanski tekstil, ribarske mreže, konopci i slično. Od čvrstoga poliamidnoga tehničkog filamenta izrađuju se tehničke tkanine za različite namjene, a od nekih drugih poliamidnih polimera (na primjer PA 11, PA 4,6, PA 12) proizvode se gruba vlakna za različite tehničke namjene (na primjer četke, mrežice, sita).

Aromatski poliamidi
Aromatski poliamidi poznati su i pod imenom aramidi. Dobivaju se polikondenzacijom kiselinskih klorida i diamina. To su vrlo cijenjena i prestižna vlakna (na primjer kevlar, nomex) te sastojci kompozitnih materijala.

Aramidna vlakna
Aramidna vlakna su specijalna poliamidna vlakna, na primjer nomex, kevlar, twaron. Izrađuju se od aromatskih poliamida u kojima najmanje 85% amidnih veza u makromolekuli povezuje dva aromatska prstena. Većina aramidnih vlakana odlikuje se otpornošću prema visokim temperaturama i gorenju te specifičnim mehaničkim svojstvima koja omogućuju zaštitu od puščanih zrna i krhotina projektila.

Izvori

Vanjske poveznice

Organski polimeri

Poliamidi


مجلس رئاسة البوسة والهرسك هيئة منتخبة مكونة من ثلاثة أعضاء تعتبر بشكل جماعي رأس الدولة في البوسنة والهرسك. وفق الفقرة الخامسة من دستور البوسنة والهرسك يتألف مجلس الرئاسة من ثلاثة أفراد: واحد من البوشناق وواحد من الكروات يتم انتخابهم من اتحاد البوسنة والهرسك وواحد من الصرب منتخب من جمهورية صرب البوسنة. جميع الأعضاء الثلاث يتم انتخابهم في دورة واحدة لمدة أربع سنوات.

العضو في المجلس الرئاسي الذي حصل على أعلى الأصوات يصبح رئيس المجلس ما لم يكن رئيس المجلس عند إجراء الانتخابات، ولكن يتم تناقل رئاسة المجلس بين أعضائه كل ثمانية أشهر لضمان المساواة.

أعضاء المجلس الحالي

قائمة الأعضاء

أعضاء سابقون على قيد الحياة
هناك اثنا عشر عضو سابق من أعضاء المجلس على قيد الحياة. آخرهم موتًا هو زيفكو راديشيتش (1998-2002) في 5 سبتمبر 2021.

أعضاء البوشناق:أعضاء الكروات:أعضاء الصرب:

المراجع

وصلات خارجية
 مجلس الوزراء البوسنة
 بوابة البوسنة والهرسك باللغة العربية

تأسيسات سنة 1996 في البوسنة والهرسك
حكومة البوسنة والهرسك
رئاسات
سياسة البوسنة والهرسك
بوسنة وهرسك

مجلس رئاسة البوسنة والهرسك


Sittard-Geleen (; ) er en kommune og en by, beliggende i den sydlige provins Limburg i Nederlandene. Kommunens areal er på 80,57 km², og indbyggertallet er på 93.332 pr. 1. november 2016.

Kernerne
Sittard-Geleen Kommunen består af følgende landsbyer og bebyggelser.

Galleri

Eksterne henvisninger

 Kommunens hjemmeside

Byer i Limburg
Kommuner i Limburg

Sittard-Geleen


Böyle Bir Sevmek, Attilâ İlhan'in sekizinci şiir kitabıdır.

Aynı isimli meşhur bir şiiri de vardır ve Ahmet Kaya tarafından bestelenmiştir.

Attilâ İlhan kitapları
Yasaklanmış kitaplar

Böyle Bir Sevmek


An Mapania floribunda in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck ngan Ernst Gottlieb von Steudel, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Tetsuo Michael Koyama. An Mapania floribunda in nahilalakip ha genus nga Mapania, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an.

Mabibilngan ini ha Seychelles. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mapania

Mapania floribunda


Termenul de diazol face referire la doi compuși chimici izomeri cu formula chimică C3H4N2. Aceștia sunt compuși heterociclici cu heterociclu pentaatomic, alcătuit din trei atomi de carbon și doi atomi de azot.

Cei doi izomeri sunt:

Imidazolul (1,3-diazol)
Pirazolul  (1,2-diazol)

Vezi și
 Triazol
 Tetrazol

Referințe

Azoli

Diazol


Australopithecus, Australopitekus ya da Australopitek (Yunanca: güney maymunu), yaklaşık 4.2 milyon yıl öncesinden 1.2 milyon yıl öncesine dek Afrika'da yaşamış, insan benzeri iki ayaklı insansı cinsi. Taşılları, Doğu ve Güney Afrika boyunca dağılmıştır. Australopitekus, kesin biçimde hominin olarak değerlendirilen, bilinen en eski insansıdır. Homo cinsini oluşturan insanlara göre; daha kısa bacaklar, dolayısıyla daha kısa bir boy, daha uzun kollar ve el ile ayaklardaki ağaçsıl uyarlanmalar ile ayrılır.

Keşif tarihi

Australopitekus taşılları ilk olarak 1924'te, Güney Afrika'da antropolog Raymond Dart tarafından bulunmuştur. Dart, bir çocuk kafatasını, Güney Afrika'nın Vryburg kenti yakınlarındaki Taung'da bulmuştur - Taung Çocuğu. Dart, Australopithecus africanus diye adlandırdığı bu türün bir hominid (şimdiki tanımıyla hominin) olduğuna inanmıştır ve sözleri söylemiştir: "Yaşayan maymunlar ve insanlar arası bir varlık". Ancak bilim adamlarının büyük çoğunluğu o dönemde, bu taşılın soyu tükenmiş bir maymuna ait olduğu kanısındaydılar. Geçen 35 sene içinde ise elde edilen kanıtlar bu taşılın gerçekten de bir hominide ait olduğunu göstermektedir.

1974'te araştırmacılar, Hadar, Etiyopya'ya bir başka australopitekusun iskeletinin iyi korunmuş bir bölümüne rastlamışlardır. 3.2 milyon yıllık olan bu fosile Lucy adı verilmiştir. Lucy, ayakta yürüyebiliyordu ve bedeniyle orantılı ancak çağdaş insaninkinden daha uzun kollara sahipti. 1978'de Laetoli, Tanzanya'da, 3.6 milyon yıl önce yaşayan bir hominidin ayak izlerinin yanında kemikleri de bulunmuştur. Bilim insanları, Lucy ve Laetoli taşıllarını Australopithecus afarensis diye adlandırmışlardır. 1998'de ise Johannesburg, Güney Afrika yakınlarındaki Sterkfontein'de, bütün bir Australopithecus africanus iskeleti keşfedilmiştir.

Açıklama

Australopithecus cinsi, 4.18 ile yaklaşık 2 milyon yıl öncesi arasındaki zaman dilimini kapsayan hominin türlerinin bir koleksiyonudur. Australopitekuslar, kalın mine kapaklı büyük çiğneme dişleri olan, ancak beyinleri büyük insansı maymunlarınkinden çok az daha büyük olan, karada yaşayan, iki ayaklı, -insan olmayan- insansı maymun benzeri hayvanlardı. Onlar insanların içinde bulunduğu Homo cinsinin bilinen en yakın akrabalarıdır ve büyük olasılıkla bu uyarlanabilir yayınımın parçası olan bir türden Homo türemiştir.

Australopitkuslar, iyi bir ağaç tırmanıcısı olmanın yanında, iki ayak üzerinde dik biçimde yürümüşlerdir. "Dik duruşun ana kanıtları arasında kafatasının dik konumu ve dikey duruşa izin veren eğrilikleri olan bir omurga, iki alt örgen üzerinde itme ve denge için etkili kaldıraç sağlayan kısa, geniş bir pelvis, birlikte ayakları bugün insanlarda olduğu gibi doğrudan dizlerin altına konumlandıran bir uyluksal taşıma açısı ve ayak bileği eklemine dikey olarak yönlendirilmiş bir kaval kemiği, karşı konumlandırılabilir (kavrayan) büyük ayak parmakları olmayan uzunlamasına ve enine kemerli sert ayaklar bulunur." Ayrıca, Tanzanya'da bulunan 3.66 milyon yıllık ayak izleri de iki ayaklılığın doğrudan kanıtıdır.

Yapı

Australopithecus türleri, çağdaş insan beyninin yaklaşık %35'ine eşdeğer olan ortalama 466 cc'lik bir kafatası oylumuna sahipti. Australopithecus türlerinin çoğu, genellikle 1,2 ile 1,5 metre boyunda ve 30-50 kilogram ağırlığındaydı. Erkeklerin kadınlardan daha büyük olması, yani önemli derecede eşeysel dimorfizm sergilemeleri olanaklıdır. A. Zihlman'a göre, Australopithecus vücut oranları bonoboların (Pan paniscus) vücut oranlarına çok benzemektedir. Orrorin tugenensis gibi daha eski taşıllar, yaklaşık altı milyon yıl önce, genetik çalışmaların gösterdiği insanlarla şempanzeler arasındaki bölünme zamanına yakın bir dönemde, iki ayaklılığa işaret ediyor. Bu, dik, düz bacaklı yürüyüşün ağaçta yaşamaya bir uyarlanma olarak ortaya çıktığını göstermektedir.

Taksonomi
Paleoantropologlar, genel olarak 8 Australopithecus türü belirlemişlerdir.
En yaşlısından en gencine doğru bunlar:

  Australopithecus anamensis,
  Australopithecus afarensis,
  Australopithecus deyiremeda
  Australopithecus africanus,
  Australopithecus aethiopicus (Paranthropus)
  Australopithecus garhi,
  Australopithecus boisei (Paranthropus)
  Australopithecus sediba ve
  Australopithecus robustus (Paranthropus)'tur

Australopitekusların büyük yüz ve azıları olmasına karşın, A. aethiopicus, A. boisei ve A. robustus; diğerlerinden daha büyük çene ve dişlere sahiptir. Bazı paleoantropologlar bu güçlü australopitekusları Paranthropus olarak adlandırılan bir cinse yerleştirirler.

Teknoloji
Bir zamanlar Australopithecusun Homo gibi aletler üretemeyeceği düşünülüyordu, ancak A. garhinin taş aletlerle geliştirdiğine dair kanıtlar taşıyan büyük memeli kemikleriyle ilişkili keşfi, durumun böyle olmadığını gösterdi. 1994 yılında keşfedilen bu kanıtlar, A. afarensise atfedilen 3.4 myö'ye tarihlenen kesik işaretlerinin 2010 yılında keşfine ve muhtemelen Kenyanthropusa atfedilen Turkana Gölü'nden 3.3 myö'ye tarihlenen Lomekwi kültürünün 2015'te keşfine dek, o zamanki üretimin en eski kanıtıydı. 2019'da Afar Bölgesi'ndeki Ledi-Geraru'da yaklaşık 2,6 milyon yıl öncesine tarihlenen daha fazla taş alet bulundu, ancak bunlar Homoya atfedilebilir.

Ayrıca bakınız
 İnsanın evrimi
 İnsan evriminin fosil listesi
 Homo habilis
 Primatların kökeni ve evrimi

Dış bağlantılar

Kaynakça

Paleoantropoloji
Pliosen devri primatları
Tarih öncesi Afrika
Geçiş fosilleri
Hominina
Tarih öncesi primatlar cinsleri
1925'te tanımlanan fosil taksonları
Raymond Dart tarafından adlandırılmış taksonlar

Australopithecus


Universal Mobile Telecommunications System (UMTS), GSM standardına dayalı ağlar için üçüncü nesil (3G) bir mobil hücresel sistemdir. 3GPP (3. Nesil Ortaklık Projesi) tarafından geliştirilmiş ve sürdürülmüştür. UMTS, Uluslararası Telekomünikasyon Birliği IMT-2000 standart setinin bir bileşenidir ve rakip cdmaOne teknolojisine dayalı ağlar için belirlenen CDMA2000 standardıyla karşılaştırır. UMTS, mobil ağ operatörlerine daha fazla spektral verimlilik ve bant genişliği sunmak için geniş bant kod bölmeli çoklu erişim (W-CDMA) ve radyo erişim teknolojisini kullanır.

UMTS, radyo erişim ağını (UMTS Karasal Radyo Erişim Ağı veya UTRAN), çekirdek ağı (Mobil Uygulama Bölümü veya MAP) ve SIM (abone kimlik modülü) kartları aracılığıyla kullanıcıların kimlik doğrulamasını içeren eksiksiz bir ağ sistemini belirtir. UMTS'de açıklanan teknoloji bazen Mobil Çoklu Ortam Erişimi Özgürlüğü (FOMA) veya 3GSM olarak da adlandırılır.

EGPRS (IMT Tek Taşıyıcı, GSM tabanlı) ve CDMA2000'den (IMT Çoklu Taşıyıcı) farklı olarak, UMTS yeni baz istasyonları ve yeni frekans tahsisleri gerektirir.

Kaynakça

UMTS
3GPP standartları
Mobil telekomünikasyon
Mobil telekomünikasyon standartları
Ağ erişimi
Kablosuz erişim
Video mesajlaşma

UMTS


غياثي مدينة صغيرة في المنطقة الغربية من إمارة أبوظبي بدولة الإمارات العربية المتحدة. حاليا يعيش فيها أكثر من 30,000 نسمة. وتقع غياثي على بعد 230 كم من مدينة أبوظبي. عرفت المنطقة كمكان تؤوها جماعات بدوية ترعى الإبل والغنم. في عام 1974 وبعد دراسة مسحية وقع الاختيار على غياثي لتكون مركز لتوطين البدو في مكان واحد. تضمن المشروع توفير المياه وذلك عن طريق حفر الآبار الارتوازية، وسحب الماء بالمضخات، وبناء المساكن الشعبية وتوفير خدمات صحية وتعليمية. تم أيضا إقامة المزارع فيها والي تم توزيعها على السكان. تعتبر غياثي منطقة تاريخية وموطنا للحمضيات والمستحثات.
ويقطن في غياثي قبيلتان رئيسيتان هما المناصير والمزاريع مع تواجد بعض الفبائل الأخرى.

ويوجد في غياثي ميدان لسباق الهجن والذي من خلاله تم تشجيع الرياضات التراثيه، وتم في الفترة الأخيرة ادخال بعض المشاريع الانمائه التي ترتقي بمستوى الخدمات فيها فقد انشئ مركز الخدمات المتكامله (تم) والذي يعتبر الفرع لخدمات عديده منها غرفة تجارة وصناعة أبوظبي ووزارة الهجرة والجوازات والجنسيه وهيئة الصحة وكذلك وزارة الصناعة وفرع الترخيص والمرور وغيرها من الخدمات العامة لسكان المنطقة.
وعنيت كذلك دولة الإمارات العربية المتحدة بالتعليم في مدينة غياثي بأنشائها للمدارس الحكوميهة إلى المرحة الثانوية، وتم في الفترة الأخيرة إنشاء فرع لكليات التقنية العليا في منطقة الرويس والتي تبعد عن غياثي بحوالي35 كيلومتر.

مصادر

المنطقة الغربية (أبو ظبي)
الخليج العربي
مدن وقرى إمارة أبو ظبي

غياثي


مسلسل قلب شجاع: مسلسل تركي
 فيلم قلب شجاع (فيلم): فيلم أمريكي

قلب شجاع (توضيح)


ඩෙල්ටාවක් යනු ගඟක මුවදොර, සාගරයක්, මුහුද, කාන්තාරය, ගං මෝය, විල හෝ තවත් ගංගාවකට ගලා බසින ස්ථානයකි. ජලය සමඟ ගලා එන විවිධ ද්‍රව්‍ය (ඩෙල්ටාමය තැන්පත්වීම්) ජල පහරේ වේගය අඩුවීමත් සමඟ එම ස්ථානයේ තැන්පත් වෙයි. කාලයත් සමඟ එම රොන්මඩ හේතුවෙන් ප්‍රධාන ජල මාර්ගයේ තරමක් විශාල ගොඩබිම් ඇති වී එමඟින් ජල මාර්ග විභේදන නමින් හඳුන්වන කුඩා ජල පහරවල් ගණනාවකට බෙදේ. මෙම බෙදිම් වලින් ඇති වු කුඩා ජල පහරවල් නැවත එකතු වී සක්‍රිය හා අක්‍රිය කුඩා ඇල මාර්ග රාශියක් ඇතිවේ. භූ විද්‍යාත්මකව මෙම ඇලමාර්ග දියළු අවාන නමින් හැඳින්වේ. ගං මුවදොරේ ඇතිවන මෙම තැන්පත් විම් සාමාන්‍යයෙන් දළ වශයෙන් ගත් කළ ත්‍රිකෝණාකාර හැඩයක් පෙන්නුම් කරයි. මෙහි ත්‍රිකෝණාකාර හැඩය හා පදනමේ විශාලත්වය ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වීමට හේතු වන්නේ මෙමඟින් ගංමෝය අවහිරවීම නිසා දිගින් දිගටම මුල් නිර්මාණයන්ට අවනතව විභේදන ඇතිවිමයි. මෙම විභේදන ආරම්භයේදී වේගයෙන් ගලන අතර කල්යාමේදි රොන්මඩ තැන්පත් වීම වැඩි වීමත් සමඟම මෙහි ගමන් වේගය බාල වී ජලය වෙනත් දිශාවකට ගමන් කිරීමට පටන් ගනී. ජලය ගලා යාමේ වේගය ජලයේ පාවෙන හා ඉවුරේ තැන්පත් අංශුවල ප්‍රමාණය සඳහා බලපෑමක් ඇතිකරන අතර ජලයේ වේගය අඩුවීමත් සමඟ පාවෙන අංශුවල ප්‍රමාණය කුඩා වන අතර ජලයේ වේගය වැඩිවීමෙන් විශාල අංශු තැන්පත් වේ. මෙම තැන්පත් වීම නොකඩවා චක්‍රීය ආකාරයට සිදුවේ.

මෙම තැන්පත්වීම් ඝන රොන් මඩ තට්ටු ආකාරයට හා සියුම් තට්ටු ආකාරයට වෙනස් ස්වරූපයන් උසුලයි. නයිල් ගංගාවේ මුවදොරේ රෝන්මඩ තැන්පත් වීම නිසා හටගත් ස්වභාවය ග්‍රීක හෝඩියේ ඩෙල්ටා අකුරේ හැඩයට සමාන නිසා ග්‍රීක ඉතිහාසඥයෙකු වන හෙරොටොඩස් මෙයට ඩෙල්ටා යන නාමය යෙදීය. ඩෙල්ටාවක් ඇතිවීම හා එහි හැඩය  ගංඟාව මත රඳා පවතින අතර ඒවාට උදම් රැළි වලින් බලපෑමක් ඇති නොවේ. ඩෙල්ටාවක හැඩය සමහර විට කුරුලු පාදයක ආකාරයට බහු බෙදීම් සහිතව ඇතිවිය හැක. ඩෙල්ටාවක නිර්මාණය මතුපිට කොටස්, පළමු කොටස හා යට කොටස යන කොටස් 3 න් යුක්තය. පහළ කොටසේ ඉවුරු ඇති වන්නේ ගංගාව තවත් ජල ප්‍රවාහයකට ගලා යාම නිසා වතුරේ පාවෙන රොන්මඩවල ශක්තිය හීන වීමෙන් ගං ඉවුරු මත තැන්පත් වීමෙනි. මෙම ඉවුරු කුඩා රොන්මඩ අංශු තිරස් ස්ථර ලෙස තැන්පත් වීමෙන් සෑදී ඇත. පළමු කොටස් ඉවුරු වශයෙන් සෑදේ. ඉන්පසුව පහත් කොටස් ඉවුරු මත ගොඩ නැගෙයි. ගංඟාව ඉවුරු හරහා ගලායාමේදි ප්‍රධාන ගංගාව සමඟ ගලා යනවාට වඩා විශාල රොන්මඩ අංශු වලින් පළමු කොටස්  වලින් ඉවුරු සෑදි ඇත. මෙය කෙළවරට ළඟාවු විට ගංගාවේ තැන්පත් වු රොන්මඩ පහත් කොටස් ඉවුරු මත බෑවුමක් සහිත ස්ථර වශයෙන් තැන්පත් වේ. ඉන්පසු මතුපිට ස්ථරය මෙයට ඉහළින් තැන්පත්වේ. මෙම ස්ථරය තැනී ඇත්තේ ගංගා‍වේ ගමන් මග වෙනස්වීම නිසා තැන්පත් වන කුඩා රොන්මඩ අංශු වලිනි. විශාල අංශු තවදුරටත් තැන්පත් නොවේ. ගංගාව ඩෙල්ටා මතින් ගමන් කිරීමේදි එහි පාවෙන ද්‍රව්‍ය ඩෙල්ටාව මත තිරස් ස්ථර ලෙස තැන්පත් වේ. මිසිසිපි ඩෙල්ටාව මෙම වර්ගයට‍උදාහරණයකි.

ඉතා ප්‍රසිද්ධ ඩෙල්ටාවක් වන්නේ නයිල් ගඟේ පිහිටි ඩෙල්ටාවයි. මෙහි ත්‍රිකෝණාකාර හැඩය ග්‍රීක හෝඩියේ   අකුර‍ට සමාන නිසා මෙම භූ විෂමතාවයට ඩෙල්ටාව යන නම ලැබුනේද නයිල් ගංගා ඩෙල්ටාවෙනි. ගංගානම් හා බ්‍රහ්මපුත්‍ර ගංගා එකතුවෙන් සෑදුනු ඩෙල්ටාව ලොකයේ විශාලතම ඩෙල්ටාවයි. මෙය බටහිර බෙංගාලය හා බංග්ලාදේශයේ වැඩි කොටසක පැතිර තිබෙන අතර එය ගලා බසින්නේ බෙංගාල බොක්කටය. තවත් වැදගත් ගංගා ඩෙල්ටාවන් කිහිපයක් වන්නේ සැක්රෙමෙන්ටෝ - සෙත් ජෝතින්(Jocqcen), මිසිසිපි, රයින්, රොන්, ඩැනියුබ්, එබ්රෝ, වොල්ගා, ලෙනා, යුප්‍රටීස්-ටයිග්‍රීස්, සින්දු, ක්‍රිෂ්ණා, ගෝධාවරි, Truekee කාර්සෝ, කාවේරි, අයියර්වාඩි හා Mekong ය.

විශේෂයෙන් සැලකිය යුතු තරම් උදම් රැළි සහිත වෙරළාශ්‍රිතව පිහිටන අනෙක් ගංඟාවල ඩෙල්ටාවන් ඇති නොවන අතර මුහුදට ගංමෝයක් ආකාරයට ගලා බසී. මෙවැනි ගංමෝය වලට උදාහරණ ලෙස සාන්ත ලෝරන්ස් ගංගාව හා මාගුස් මෝය දැක්විය හැක.

ඉතා දුර්ලභ ආකාරයේ විශාල තැනිතලාවක් තුළ ඇතිවු ඩෙල්ටාවන්ද දක්නට ලැබේ. මේවා යටිකුරු ඩෙල්ටා නමින් හැඳින්වේ. සමහර අවස්ථාවල ගංඟාවක් රට තුළදී අතුගංඟා කිහිපයකට බෙදී මුහුදට ගලා යාමට පෙර එක්වන ප්‍රදේශයක් අභ්‍යන්තර ඩෙල්ටාවක් නම් වේ. මෙවැනි ඩෙල්ටා බො‍හෝ විට ඇති වන්නේ අතීතයේ විල් පැවිති ප්‍රදේශවලය. නයිජර් අභ්‍යත්තර ඩෙල්ටාව මේ සඳහා හොඳ නිදසුනකි. ඇමේසන් වනයේ marjo දුපතට ඉදිරියෙන්අභ්‍යත්තර  ඩෙල්ටාවක් හමුවේ.

ආශ්‍රිත

මූලාශ්‍ර

භාහිර සබැඳි

Louisiana State University Geology – ලොව පුරා ඩෙල්ටා
 http://www.wisdom.eoc.dlr.de WISDOM Water related Information System for the Sustainable Development of the Mekong Delta
Wave-dominated river deltas on coastalwiki.org – A coastalwiki.org page on wave-dominated river deltas

Aquatic ecology
පරිසරවේදය

වෙරළබඩ භූගෝලීය ලක්ෂණ
Sedimentology
Fluvial landforms
Water streams
Bodies of water
ජලය

ඩෙල්ටා


GFI may refer to:

 Caribbean Star Airlines, a defunct airline of Antigua and Barbuda
 GFI Group, an American financial services company
 Go4It, a British children's radio programme
 Gold Fields, a South African mining company
 Golden Future Institute, a school in Addis Ababa, Ethiopia
 The Good Food Institute, a nonprofit organization promoting plant- and cell-based alternatives to animal products
 Grand Forks International, a baseball tournament
 Ground fault circuit interrupter, an electrical safety device
 Goodness of fit, a measure of how well a statistical model fits a set of observations

GFI


The Northrop X-4 Bantam was a prototype small twinjet aircraft manufactured by Northrop Corporation in 1948. It had no horizontal tail surfaces, depending instead on combined elevator and aileron control surfaces (called elevons) for control in pitch and roll attitudes, almost exactly in the manner of the similar-format, rocket-powered Messerschmitt Me 163 of Nazi Germany's Luftwaffe. Some aerodynamicists had proposed that eliminating the horizontal tail would also do away with stability problems at fast speeds (called shock stall) resulting from the interaction of supersonic shock waves from the wings and the horizontal stabilizers. The idea had merit, but the flight control systems of that time prevented the X-4 from achieving any success.

Development
Two X-4s were built by the Northrop Corporation, but the first was found to be mechanically unsound and after ten flights it was grounded and used to provide parts for the second.
While being tested from 1950 to 1953 at the NACA High-Speed Flight Research Station (now Edwards Air Force Base), the X-4's semi-tailless configuration exhibited inherent longitudinal stability problems (porpoising) as it approached the speed of sound. It was concluded that (with the control technology available at the time) tailless craft were not suited for transonic flight.

It was believed in the 1940s that a design without horizontal stabilizers would avoid the interaction of shock waves between the wing and stabilizers. These were believed to be the source of the stability problems at transonic speeds up to Mach 0.9. Two aircraft had already been built using a semi-tailless design—the rocket-powered Me 163B Komet flown in combat by Nazi Germany's Luftwaffe in World War II, and the turbojet-powered British de Havilland DH.108 Swallow built after the war. The United States Army Air Forces signed a contract with the Northrop Aircraft Company on 11 June 1946, to build two X-4s. Northrop was selected because of its experience with flying wing designs, such as the N-9M, XB-35 and YB-49 aircraft.

The resulting aircraft was very compact, only large enough to hold two Westinghouse J30 jet engines, a pilot, instrumentation, and a 45-minute fuel supply. Nearly all maintenance work on the aircraft could be done without using a ladder or footstool. A person standing on the ground could easily look into the cockpit. The aircraft also had split flaps, which doubled as speed brakes.

Operational history

The first X-4 (serial number 46-676) was delivered to Muroc Air Force Base, California, in November 1948. It underwent taxi tests and made its first flight on December 15, 1948, with Northrop test pilot Charles Tucker at the controls. Winter rains flooded Rogers Dry Lake soon after, preventing additional X-4 flights until April 1949. The first X-4 proved mechanically unreliable, and made only ten flights. Walter C. Williams, the head of the NACA Muroc Flight Test Unit (now Dryden Flight Research Center) called the aircraft a "lemon". The second X-4 (serial number 46-677) was delivered during the halt of flights, and soon proved far more reliable. It made a total of 20 contractor flights. Despite this, the contractor flight program dragged on until February 1950, before both aircraft were turned over to the Air Force and the NACA. The first X-4 never flew again, used as spare parts for the second aircraft.

The NACA instrumented the second X-4 to conduct a short series of flights with Air Force pilots. These included Chuck Yeager, Frank Kendall Everest, Jr., Al Boyd, Richard Johnson, Fred Ascani, Arthur Murray and Jack Ridley. The flights were made in August and September 1950. The first flight by an NACA pilot was made by John H. Griffith on September 28, 1950.

The initial NACA X-4 flights, which continued from late 1950 through May of 1951, focused on the aircraft's sensitivity to pitch. NACA pilots Griffith and Scott Crossfield noted that as the X-4's speed approached Mach 0.88, it began a pitch oscillation of increasing severity, which was likened to driving on a washboard road. Increasing speeds also caused a tucking phenomenon, in which the nose pitched down, a phenomenon also experienced by the Me 163A Anton prototypes in 1941. More seriously, the aircraft also showed a tendency to "hunt" about all three axes. This combined yaw, pitch and roll, which grew more severe as the speed increased, was a precursor to the inertial coupling which would become a major challenge in the years to come.

To correct the poor stability, project engineers decided to increase the flap/speed brake trailing edge thickness. Balsa wood strips were added between the upper and lower hinged "clamshell"-style flap/speed brake halves, causing them to remain open at a 5° angle. The first test of the blunt trailing edge was flown on 20 August 1951 by NACA pilot Walter Jones. A second test was made by Crossfield in October. The results were positive, with Jones commenting that the X-4's flight qualities had been greatly improved, and the aircraft did not have pitch control problems up to a speed of Mach 0.92.

The balsa strips were removed, and the X-4 then undertook a long series of flights to test landing characteristics. By opening the speed brakes, the lift-to-drag ratio of the aircraft could be reduced to less than 3:1. This was for data on future rocket-powered aircraft. The tests continued through October 1951, until wing tank fuel leaks forced the aircraft to be grounded until March 1952, when the landing tests resumed. NACA pilots Joe Walker, Stanley Butchard, and George Cooper were also checked out in the aircraft.

The thickened flap/speed brake tests had been encouraging, so balsa wood strips were reinstalled on both the flap/speed brake and the elevons. The first flight was made by Jones on 19 May 1952, but one of the engines was damaged during the flight, and it was August before a replacement J30 could be found. When the flights resumed, they showed that the modifications had improved stability in both pitch and yaw, and delayed the nosedown trim changes from Mach 0.74 to Mach 0.91. Above Mach 0.91, however, the X-4 still oscillated.

In May 1953, the balsa wood strips were again removed, and the X-4's dynamic stability was studied in the original flap/speed brake and elevon configuration. These flights were made by Crossfield and John B. McKay. This was the final project for the X-4, which made its 81st and final NACA flight on September 29, 1953. Both aircraft survived the test program. The first X-4, AF serial number 46-676, was transferred to the United States Air Force Academy, Colorado Springs, Colorado, before being returned to Edwards Air Force Base. 46-676 has been restored as of August 2012, and is currently being held in storage pending placement in the Edwards Museum.  The second X-4 went to the National Museum of the United States Air Force at Wright-Patterson Air Force Base near Dayton, Ohio, where it remains on display.

The X-4's primary importance involved proving a negative, in that a swept-wing semi-tailless design was not suitable for speeds near Mach 1, although Vought's F7U Cutlass proved to be something of a counterexample—the developed version was the first aircraft to demonstrate stores separation above Mach 1. Aircraft designers were thus able to avoid this dead end. It was not until the development of computer fly-by-wire systems that such designs could be practical. Semi-tailless designs appeared on the X-36, Have Blue, F-117, and Bird of Prey, although these aircraft all differed significantly in shape from the X-4. The trend during its test program was already towards delta and modified delta aircraft such as the Douglas F4D, the Convair F-102A derived from the XF-92A, and the Avro Vulcan.

Aircraft on display
The surviving X-4, tail number 6677, is on display at the National Museum of the United States Air Force in Dayton, Ohio.
The surviving X-4, serial number 46-676, is on display at the Flight Test Museum on Edwards Air Force Base, Edwards, California.

Specifications (X-4)

See also

References

Notes

Bibliography

 Pelletier, Alain J. "Towards the Ideal Aircraft: The Life and Times of the Flying Wing, Part Two". Air Enthusiast, No. 65, September–October 1996, pp. 8–19. .
NASA-Dryden X-4 Fact Sheet

X-4 Bantam
Edwards Air Force Base
1940s United States experimental aircraft
Tailless aircraft
Mid-wing aircraft
Twinjets
Aircraft first flown in 1948

Northrop X-4 Bantam


Thunderman er en kortfilm instrueret af René Kammersgaard efter manuskript af René Kammersgaard.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 2004

Kortfilm fra Danmark

Thunderman


El Bercial puede referirse a:

Lugares
En España
 El Bercial, localidad del municipio de Alcolea de Tajo, en la provincia de Toledo.
 El Bercial, localidad del municipio de Getafe, en la provincia de Madrid.
 El Bercial, estación del Metro de Madrid.
 El Bercial, despoblado del municipio de Rota, en la provincia de Cádiz.
 El Bercial de San Rafael, localidad del municipio de Alcolea de Tajo, en la provincia de Toledo.

El Bercial (desambiguación)


İnsan Hakları ve Mazlumlar İçin Dayanışma Derneği ya da kısa adıyla MAZLUMDER, 25 Ocak 1991 tarihinde avukat, gazeteci, yazar, yayıncı ve iş adamlarından oluşan 54 kişilik bir grup tarafından kurulmuştur.

Yapısı
Genel merkezi İstanbul'da olan derneğin Ankara, Adana, Adıyaman, İstanbul, Kayseri, Konya ve Malatya'da şubeleri ve sayılmayan diğer merkezlerde de temsilcileri bulunmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar
 MAZLUMDER Ağ Sayfası

Türkiye merkezli insan hakları kuruluşları
1991'de kurulan dernekler ve vakıflar
Ankara merkezli dernekler


Comanche County is the name of three counties in the United States:

 Comanche County, Kansas
 Comanche County, Oklahoma
 Comanche County, Texas

Comanche County


بلدية فريسنيديا (بالإسبانية: Fresnedilla) هي بلدية تقع في مقاطعة آبلة التابعة لمنطقة قشتالة وليون وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
يبلغ عدد سكان بلدية فريسنيديا 108 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني للإحصاء الإسباني).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية فريسنيديا

أماكن مأهولة في آبلة
بلديات آبلة

فريسنيديا


Douglas David Fernandes (født 13. december 1983) er en brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Roasso Kumamoto.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Douglas David Fernandes


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 19. August 2014 wieder und enthält 25 Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Grafengehaig

|}

Bromenhof

|}

Eppenreuth

|}

Grünlas

|}

Horbach

|}

Hübnersmühle

|}

Mehlthaumühle

|}

Seifersreuth

|}

Waldhermes

|}

Weidmes

|}

Weißenstein

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Grafengehaig

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Grafengehaig
Baudenkmaler Grafengehaig

Liste der Baudenkmäler in Grafengehaig


هيام عباس (30 نوفمبر 1960 -)، ممثلة وكاتبة ومخرجة من عرب 48. ولدت في مدينة الناصرة لأسرة عربية مُسلمة، وتربت في قرية دير حنا الواقعة بالقرب من الحدود اللبنانية. قامت بالتمثيل في عدة أفلام عربية مثل الجنة الآن مع المخرج هاني أبو أسعد، وباب الشمس مع المخرج يسري نصر الله. كما شاركت في العديد من الأفلام الغربية التي منحتها شهرة دولية مثل ميونخ مع المخرج الأمريكي ستيفن سبيلبرج. من آخر أعمالها هو فيلم الزائر، وهو فيلم أمريكي عن العلاقات بين العرب والأمريكان بعد أزمة الحادي عشر من سبتمبر. استقبل الفيلم استقبالاً جيداً وأثنى النقاد على دور هيام في الفيلم. مثلت بعده أحد الادوار الرئيسية في فلم فجر العالم من إخراج العراقي عباس فاضل. قامت أيضاً بإخراج فيلمين قصيرين. كما عملت مصححة ومراجعة للهجة ومدربة تمثيل في فيلم ميونخ. هيام عباس متزوجة من الممثل الفرنسي زين الدين سويلم وإبنتهما الممثلة لينا سويلم.

المسيرة الفنية

تمثيل
 حيفا - 1996 (أم سعيد)
 علي ربيعة والآخرون - 2000
 الحرير الأحمر - 2002 (ليلى)
 باب الشمس - 2004 (أم يونس)
 العروس السورية - 2004 (آمال)
 نادية وسارة - 2004 (نادية)
 الجنة الآن - 2005 (أم سعيد)
 القصة الأصلية - 2006
 شجرة الليمون - 2007 (سلمى)
 الزائرة - 2008
 أمريكا (فيلم) - 2009
 كل يوم عيد - 2009
 الدواحة - 2009
 المر والرمان - 2010
 لا تنسيني اسطنبول - 2011
 الوعد (مسلسل) - 2011
 ذا ستيت (الدولة) - 2017
 رامي - 2019 - 2020 - 2022

كتابة
 الرقصة الأبدية - 2004

إخراج
 الخبز - 2001
 الرقصة الأبدية - 2004

إنتاج
 الخبز - 2001

وصلات خارجية

 صفحة هيام على قاعدة بيانات الأفلام على الإنترنت
 هيام عباس على آيماكس

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من الناصرة
عرب 48
فرنسيون من أصل فلسطيني
ممثلات أفلام فلسطينيات
ممثلات تلفزيون فلسطينيات
ممثلات فلسطينيات في القرن 20
ممثلات فلسطينيات في القرن 21
مواليد 1380 هـ
مواليد 1960
مواليد في الناصرة
نساء عرب 48

هيام عباس


فلاديميرسكايا  هي مدينة في مقاطعة كراسنودار كراي في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 7144   نسمة.

مراجع

مدن كراسنودار كراي

فلاديميرسكايا (كراسنودار)


Juan Caballero Lora (Trujillo, 27 de junio de 1956) es un exfutbolista y entrenador peruano, que se desempeñaba como delantero. Por su eficacia goleadora era llamado Juan "Gol" Caballero.

Trayectoria
Juan Caballero debutó en el Sport Boys, luego pasó al Sporting Cristal en 1982 donde debutó con gol ante Universitario de Deportes en un triunfo 3-2.

En 1983 siguiente se proclamó campeón del fútbol peruano y máximo artillero con 24 goles, cabe resaltar que un 29 de mayo logra por primera vez con la casaquilla del Sporting Cristal, marcar 4 goles en un partido: fue ante Unión Huaral en el triunfo del cuadro rimense por 6-1.

En 1984 continua su racha goleadora con el cuadro rimense y en 18 encuentros logra anotar 19 goles, donde un 18 de abril logra por segunda vez con la casaquilla del Sporting Cristal, marcar 4 goles en un partido: fue ante Deportivo Municipal en el triunfo 4-1 en partido jugado en el Estadio San Martín por la cuarta fecha del Regional. A mediados de ese año (temporada 1984-85) es prestado al Elche CF de España sin el éxito deseado, marcando 3 goles.

A mediados de 1985 regresó a Sporting Cristal donde anotaría 10 goles, luego jugaría por Universitario de Deportes la última parte del torneo 1985, en el verano 1986, el torneo más largo de la historia que acabó en marzo. Caballero tuvo pasos por el fútbol de Colombia y Ecuador. Jugó en 1986 por el Club Independiente Santa Fe. En 1987 Jugó por Club Técnico Universitario, en 1988 en Club Deportivo Macará, en 1989 Sociedad Deportiva Aucas, Luego jugó en 1990 por Deportivo Municipal y se retiró jugando (1991-1992) en Carlos A. Mannucci de su natal Trujillo. Es conocido como uno de los futbolistas con más éxito del fútbol trujillano.

Selección nacional

Juan Caballero fue internacional en 15 partidos con la Selección de fútbol del Perú y anotó 4 goles. Participó en la Copa América 1983 y las Eliminatorias a México 86.

Participaciones en Copa América

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Distinciones individuales

Referencias

Enlaces externos
Ficha en Ceroacero

Futbolistas de Perú
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1980
Futbolistas del Club Universitario de Deportes en los años 1980
Futbolistas del Elche Club de Fútbol en los años 1980
Futbolistas del Sport Boys Association
Futbolistas del Independiente Santa Fe
Futbolistas del Club Social y Deportivo Macará
Futbolistas del Club Técnico Universitario
Futbolistas de la Sociedad Deportiva Aucas
Futbolistas del Club Carlos A. Mannucci
Entrenadores de fútbol de Perú
Entrenadores del Club Universidad César Vallejo
Entrenadores del Club Carlos A. Mannucci
Trujillanos (Perú)
Futbolistas de Perú en la Copa América 1983
Futbolistas de Trujillo (Perú)
Goleadores de la Primera División de Perú

Juan Caballero Lora


Köseler (Bulgarca: Звегор Zvegor), Şumnu ilinin bir köyüdür.

Şumnu-Razgrad yolu üzerindedir. 183 haneden oluşur. Nüfusun tamamı Müslüman Türktür.

Bulgaristan'daki köyler
Şumnu ili

Köseler, Şumnu


Povijesna jezgra Solina, kulturno-povijesna cjelina u povijesnoj gradskoj jezgri Solina, zaštićeno kulturno dobro

Opis dobra
Zaštićeno područje poznato je u arheološkoj znanosti kao antička Salona od prvih arheoloških istraživanja na ovom području početkom 19. st. Arheološkim istraživanjima dokazano je postojanje antičkog grada u okviru gradskih bedema, koji su većim dijelom poznati i otkriveni, kao i postojanje nekoliko arheoloških lokaliteta izvan gradskih bedema s bazilikalnim građevinama od ranokršćanskog razdoblja pa sve do propasti Salone. Od ovih lokaliteta u ovom zaštićenom području nalaze se Kapljuč, Manastirine i Marusinac.

Zaštita
Pod oznakom RST-0651-1972. zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - kulturno-povijesna cjelina, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "kulturno-povijesna cjelina".

Izvori

Zaštićena kulturna dobra u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Solinu

Povijesna jezgra Solina


Club Atlético Paulista Joseense''' es un equipo profesional de fútbol, con sede en São José dos Campos, São Paulo, Brasil.

Deporte en São José dos Campos
Equipos de fútbol del estado de São Paulo
Organizaciones fundadas en 1998

Clube Atlético Joseense


Bálint Kopasz (Szeged, 20 de junho de 1997) é um canoísta húngaro, campeão olímpico.

Carreira

Kopasz conquistou a medalha de ouro nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio na prova de K-1 1000 m masculino com o tempo de 3:20.643 minutos.

Canoístas olímpicos da Hungria
Campeões olímpicos da Hungria
Canoístas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Bálint Kopasz


Pfeiffera, rod epifitnih i epilitskih kaktusa iz Južne Amerike.

Na popisu postoji 7 vrsta.

Vrste
 Pfeiffera asuntapatensis (M.Kessler, Ibisch & Barthlott) Ralf Bauer
 Pfeiffera boliviana (Britton ex Rusby) D.R.Hunt
 Pfeiffera crenata (Britton) P.V.Heath
 Pfeiffera ianthothele (Monv.) F.A.C.Weber
 Pfeiffera miyagawae Barthlott & Rauh
 Pfeiffera monacantha (Griseb.) P.V.Heath
 Pfeiffera paranganiensis (Cárdenas) P.V.Heath

Izvori

Cactoideae

Pfeiffera


Pulmonology (, , from Latin pulmō, -ōnis "lung" and the Greek suffix   "study of"), pneumology (, built on Greek πνεύμων  "lung") or pneumonology () is a medical specialty that deals with diseases involving the respiratory tract. It is also known as respirology, respiratory medicine, or chest medicine in some countries and areas.

Pulmonology is considered a branch of internal medicine, and is related to intensive care medicine. Pulmonology often involves managing patients who need life support and mechanical ventilation. Pulmonologists are specially trained in diseases and conditions of the chest, particularly pneumonia, asthma, tuberculosis, emphysema, and complicated chest infections.

Pulmonology/respirology departments work especially closely with certain other specialties: cardiothoracic surgery departments and cardiology departments.

Journals of pulmonology
 American Association for Respiratory Care
 American College of Chest Physicians
 American Lung Association
 American Thoracic Society
 British Thoracic Society
 European Respiratory Society

History of pulmonology
One of the first major discoveries relevant to the field of pulmonology was the discovery of pulmonary circulation. Originally, it was thought that blood reaching the right side of the heart passed through small 'pores' in the septum into the left side to be oxygenated, as theorized by Galen; however, the discovery of pulmonary circulation disproves this theory, which had previously been accepted since the 2nd century. Thirteenth-century anatomist and physiologist Ibn Al-Nafis accurately theorized that there was no 'direct' passage between the two sides (ventricles) of the heart. He believed that the blood must have passed through the pulmonary artery, through the lungs, and back into the heart to be pumped around the body. This is believed by many to be the first scientific description of pulmonary circulation.

Although pulmonary medicine only began to evolve as a medical specialty in the 1950s, William Welch and William Osler founded the 'parent' organization of the American Thoracic Society, the National Association for the Study and Prevention of Tuberculosis. The care, treatment, and study of tuberculosis of the lung is recognised as a discipline in its own right, phthisiology. When the specialty did begin to evolve, several discoveries were being made linking the respiratory system and the measurement of arterial blood gases, attracting more and more physicians and researchers to the developing field.

Pulmonology and its relevance in other medical fields
Surgery of the respiratory tract is generally performed by specialists in cardiothoracic surgery (or thoracic surgery), though minor procedures may be performed by pulmonologists. Pulmonology is closely related to critical care medicine when dealing with patients who require mechanical ventilation. As a result, many pulmonologists are certified to practice critical care medicine in addition to pulmonary medicine. There are fellowship programs that allow physicians to become board certified in pulmonary and critical care medicine simultaneously. Interventional pulmonology is a relatively new field within pulmonary medicine that deals with the use of procedures such as bronchoscopy and pleuroscopy to treat several pulmonary diseases. Interventional pulmonology is increasingly recognized as a specific medical specialty.

Diagnosis
The pulmonologist begins the diagnostic process with a general review focusing on:

hereditary diseases affecting the lungs (cystic fibrosis, alpha 1-antitrypsin deficiency)
 exposure to toxicants (tobacco smoke, asbestos, exhaust fumes, coal mining fumes, e-cigarette aerosol,)
 exposure to infectious agents (certain types of birds, malt processing)
 an autoimmune diathesis that might predispose to certain conditions (pulmonary fibrosis, pulmonary hypertension)

Physical diagnostics are as important as in other fields of medicine.

Inspection of the hands for signs of cyanosis or clubbing, chest wall, and respiratory rate.
Palpation of the cervical lymph nodes, trachea and chest wall movement.
Percussion of the lung fields for dullness or hyper-resonance.
Auscultation (with a stethoscope) of the lung fields for diminished or unusual breath sounds.
Rales or rhonchi heard over lung fields with a stethoscope.

As many heart diseases can give pulmonary signs, a thorough cardiac investigation is usually included.

Procedures

Clinical procedures
Pulmonary clinical procedures include the following pulmonary tests and procedures:

Medical laboratory investigation of blood (blood tests). Sometimes arterial blood gas tests are also required.
Spirometry the determination of maximum airflow at a given lung volume as measured by breathing into a dedicated machine; this is the key test to diagnose airflow obstruction.
Pulmonary function testing including spirometry, as above, plus response to bronchodilators, lung volumes, and diffusion capacity, the latter being a measure of lung oxygen absorptive area
Bronchoscopy with bronchoalveolar lavage (BAL), endobronchial and transbronchial biopsy and epithelial brushing
Chest X-rays
CT scan
Scintigraphy and other methods of nuclear medicine
Positron emission tomography (especially in lung cancer)
Polysomnography (sleep studies) commonly used for the diagnosis of sleep apnea

Surgical procedures
Major surgical procedures on the heart and lungs are performed by a thoracic surgeon. Pulmonologists often perform specialized procedures to get samples from the inside of the chest or inside of the lung. They use radiographic techniques to view vasculature of the lungs and heart to assist with diagnosis.

Treatment and therapeutics

Medication is the most important treatment of most diseases of pulmonology, either by inhalation (bronchodilators and steroids) or in oral form (antibiotics, leukotriene antagonists). A common example being the usage of inhalers in the treatment of inflammatory lung conditions such as asthma or chronic obstructive pulmonary disease. Oxygen therapy is often necessary in severe respiratory disease (emphysema and pulmonary fibrosis). When this is insufficient, the patient might require mechanical ventilation.

Pulmonary rehabilitation has been defined as a multidimensional continuum of services directed to persons with pulmonary disease and their families, usually by an interdisciplinary team of specialists, with the goal of achieving and maintaining the individual's maximum level of independence and functioning in the community. Pulmonary rehabilitation is intended to educate the patient, the family, and improve the overall quality of life and prognosis for the patient. Interventions can include exercise, education, emotional support, oxygen, noninvasive mechanical ventilation, optimization of airway secretion clearance, promoting compliance with medical care to reduce numbers of exacerbations and hospitalizations, and returning to work and/or a more active and emotionally satisfying life. These goals are appropriate for any patients with diminished respiratory reserve whether due to obstructive or intrinsic pulmonary diseases (oxygenation impairment) or neuromuscular weakness (ventilatory impairment).  A pulmonary rehabilitation team may include a rehabilitation physician, a pulmonary medicine specialist, physician assistant and allied health professionals including a rehabilitation nurse, a respiratory therapist, a speech-language pathologist, a physical therapist, an occupational therapist, a psychologist, and a social worker among others. Additionally, breathing games are used to motivate children to perform pulmonary rehabilitation.

Education and training

Pulmonologist

In the United States, pulmonologists are physicians who, after receiving a medical degree (MD or DO), complete residency training in internal medicine, followed by at least two additional years of subspeciality fellowship training in pulmonology. After satisfactorily completing a fellowship in pulmonary medicine, the physician is permitted to take the board certification examination in pulmonary medicine. After passing this exam, the physician is then board certified as a pulmonologist. Most pulmonologists complete three years of combined subspecialty fellowship training in pulmonary medicine and critical care medicine.

Pediatric pulmonologist
In the United States, pediatric pulmonologists are physicians who, after receiving a medical degree (MD, DO, MBBS, MBBCh, etc.), complete residency training in pediatrics, followed by at least three additional years of subspeciality fellowship training in pulmonology. Pediatric pulmonologists treat diseases of the airways, lungs, respiratory mechanics and aerodigestive system.

Pulmonology Physician Assistant
Physician Assistants commonly work in collaboration with physicians in the field of pulmonology.
They are qualified to diagnose and treat Pulmonary conditions with the permission of a physician.

Scientific research
Pulmonologists are involved in both clinical and basic research of the respiratory system, ranging from the anatomy of the respiratory epithelium to the most effective treatment of pulmonary hypertension. Scientific research also takes place to look for causes and possible treatment in diseases such as pulmonary tuberculosis and lung cancer.

References

Pulmonology


Bólivíska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Bólivíu í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi lands síns.

Saga
Knattspyrnusamband Bólivíu var stofnað árið 1925 en enskir athafnamenn höfðu fyrst kynnt knattspyrnuíþróttina í landinu undir lok nítjándu aldar. Fyrstu leikir landsliðsins voru á Copa America árið 1926 þar sem liðið tapaði öllum sínum leikjum með miklum mun. Allt fór á sömu lund árið eftir og hættu Bólivíumenn í kjölfarið þátttöku í Suður-Ameríkukeppninni um alllangt skeið.

Bólivía var í hópi þeirra Suður-Ameríkuþjóða sem mættu til leiks á fyrstu heimsmeistarakeppninni sem haldin var í Úrúgvæ árið 1930. Bólivíska liðið markaði ekki djúp spor í keppninni, tapaði báðum sínum leikjum 4:0 gegn Brasilíu og Júgóslavíu. Leikurinn við Júgóslavíu reyndist síðasti leikurinn við evrópska mótherja til ársins 1972. Leikmenn Bólivíska liðsins vöktu nokkra athygli fyrir að mæta til leiks í treyjum með stórum bókstöfum á brjóstinu og stilltu sér upp þannig að þeir mynduðu slagorðið Viva Uruguay (Lifi Úrúgvæ).

Synt með stóru fiskunum
Frá 1945 til 1953 tók Bólivía þátt í Copa America í hvert einasta skipti, sex sinnum í allt. Í fimm þessara skipta endaði liðið í neðsta en næst neðsta sæti en árið 1949 í Brasilíu vann liðið fjóra af sjö leikjum sínum og hafnaði í fjórða sæti af átta keppnisliðum. 10:1 tap fyrir gestgjöfunum dró þó nokkuð úr ánægjunni með frammistöðuna og hefur liðið enn í dag ekki tapað með meiri mun.

Bólivía mætti aftur til Brasilíu árið eftir til að keppa á HM 1950. Frakkar drógu lið sitt úr keppni á síðustu stundu og enduðu Úrúgvæ og Bólivía ein saman í riðli sem lauk með 8:0 sigri heimsmeistaraefnanna.

Eftir Suður-Ameríkukeppnina 1953 tók við tímabil þar sem Bólivía tók afar stopult þátt í alþjóðakeppnum. Í fimm næstu keppnum tók liðið aðeins þátt einu sinni, árið 1959 og endaði þá á botninum. Þátttökutilkynning Bólivíu fyrir forkeppni HM 1954 var ekki tekin gild og þrátt fyrir góðan sigur á heimavelli gegn Argentínu í forkeppni HM 1958 reyndust Argentínumennirnir þeim ofjarlar. Fjórum árum síðar veittu Bólivíumenn liði Úrúgvæ harða keppni um að komast á HM í Síle.

Álfumeistarar
Eftir að hafa rekið lestina í hverri Suður-Ameríkukeppninni á fætur annarri - oftar en ekki án þess að vinna leik - tókst Bólivíumönnum á blómstra í keppninni 1963, þeirri fyrstu sem fram fór á heimavelli þeirra. Sú staðsetning vakti ekki sérstaka kátínu annarra liða, enda erfitt að leika í þunna loftinu uppi í fjöllunum í Bólivíu. Úrúgvæ neitaði að keppa vegna staðarvalsins og Síle var ekki boðið til leiks vegna landamæradeilna ríkjanna tveggja. Sjö lið kepptu í einni deild þar sem bólivíska liðið vann fimm af sex leikjum og gerði eitt jafntefli. Sigurinn í mótinu var tryggður með 5:4 sigri á Brasilíu í Cochabamba. Sigurmarkið skoraði Máximo Alcócer sem varð einnig markahæstur heimamanna í keppninni.

Sigurinn 1963 var þó frávik á þessum árum. Eftir að Copa America færðist aftur niður á láglendið urðu úrslit Bólivíu lakari á nýjan leik. Í forkeppni HM 1970 fór Bólivía vel af stað og endaði ofar í riðlinum en Argentína, en spútniklið Perú tók toppsætið og farseðilinn til Mexíkó. Fyrir HM í Argentínu 1978 komst Bólivía í þriggja liða úrslit um tvö sæti heimsálfunnar eftir að hafa unnið forriðil sinn, en fékk þar ljóta skelli gegn Brasilíu og Perú, 8:0 og 5:0. Það þýddi að Bólivíu beið umspilseinvígi gegn Ungverjum en því mátti heita lokið strax eftir fyrri viðureignina sem tapaðist 6:0.

Gullöld á tíunda áratugnum
Eftir rýra uppskeru um langt árabil mátti sjá talsverð batamerki á lik bólivíska landsliðsins í forkeppni HM 1990. Bólivía vann þrjá fyrstu leiki sína en tapaði fyrir Úrúgvæ í þeim fjórða og síðasta og sat eftir á markatölu. Fjórum árum síðar mætti liðið reynslunni ríkara til leiks og vann fimm fyrstu leiki sína, þar á meðal 7:0 og 7:1 gegn Venesúela. Þessi góða byrjun gerði það að verkum að liðið komst upp með að fá bara eitt stig í lokaleikjunum þremur, þar á meðal að steinliggja fyrir Brasilíu, 6:0. Bólivía var komið á HM í Bandaríkjunum 1994 í fyrsta sinn í 44 ár.

Í undirbúningi fyrir úrslitakeppnina mætti bólivíska liðið á Laugardalsvöll þar sem það mætti Íslandi í fyrsta landsleik þjóðanna. Þorvaldur Örlygsson skoraði eina mark leiksins.

Það kom í hlut Bólivíu að leika opnunarleik keppninnar á móti ríkjandi heimsmeisturum Þjóðverja. Leikurinn var bragðdaufur og mark frá Jürgen Klinsmann skildi liðin að. Bólivía og Suður-Kórea gerðu svo markalaust jafntefli, sem reyndist bræðrabylta þrátt fyrir að vera fyrsta stigið í HM-sögu Bólivíu. Í lokaleiknum skoraði Bólivía svo sitt fyrsta (og enn sem komið er eina) HM-mark þegar Erwin Sánchez minnkaði muninn í 3:1 tapi gegn Spánverjum.

Árið 1995 komst Bólivía upp úr riðlakeppninni á Copa America í fyrsta sinn frá meistaratitlinum 1963 en féll úr leik í fjórðungsúrslitum. Enn betur tókst til 1997 þegar keppnin var í annað sinn haldin í Bólivíu. Heimamenn unnu sinn forriðil á fullu húsi stiga og með markatöluna 4:0 í þremur leikjum. Í fjórðungsúrslitum og undanúrslitum slógu Bólivíumenn út bæði Kólumbíu og Mexíkó. Heimsmeistarar Brasilíu voru hins vegar illviðráðanlegir í úrslitum. Erwin Sánchez jafnaði metin í lok fyrri hálfleiks en tvö brasilísk mörk undir lokin tryggðu 3:1 sigur þeirra. Silfurverðlaunin fleyttu Bólivíu upp í 18. sæti heimslista FIFA sem er þeirra hæsta staða fyrr og síðar.

Ládeyða
Ekki tókst að fylgja eftir góðum árangri tíunda áratugarins á nýrri öld. Í þeim níu Copa America-keppnum sem haldnar hafa verið frá silfurverðlaununum 1997 (árin 1999-2021) hefur Bólivía alltaf fallið úr leik í riðlakeppninni utan einu sinni þegar liðið komst í fjórðungsúrslit 2015. Frá og með forkeppni HM 1998 hafa lið Suður-Ameríku keppt í einni deild í stað fleiri riðla. Upp frá því hefur Bólivía aldrei farið nálægt því að komast í úrslitakeppnina og oftast hafnað í neðsta eða næstneðsta sæti. Liðið þykir þó alltaf erfitt heim að sækja og kvíðir andstæðinga oft fyrir ferðalaginu upp í fjöllin.

Suður-amerísk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu
Bólivía

Bólivíska karlalandsliðið í knattspyrnu