Pietro Gravina (Montevago, 16 de dezembro de 1749 - Palermo, 6 de dezembro de 1830) foi um cardeal e arcebispo católico italiano.

Biografia

Os primeiros anos
Pietro Gravina em Montevago em 16 de dezembro de 1749 de uma família de ascendência espanhola, um dos principais expoentes do patriciado de Palermo. Filho de Giovanni Gravina Moncada, duque de San Michele, III duque de Montevago e Grandee de Espanha, e Eleonora Napoli di Montapertura, dos príncipes de Resuttana Monteleone. Batizado em 26 de dezembro de 1749. Seu irmão Federico Carlo, grande almirante, comandou a frota espanhola na batalha de Trafalgar em 1805 onde foi gravemente ferido, enquanto seu irmão Gabriele era bispo de Catânia e depois capelão-mor do Reino dos Dois Sicílias.

Educado no Seminário Theatine em Palermo, ele então mudou-se para o Clementine College em Roma, onde se formou em filosofia em 1769 com uma tese intitulada "Praepositiones philosophicae". Ele também se formou utroque iure na Universidade La Sapienza de Roma e depois ingressou na Pontifícia Academia dos Nobres Eclesiásticos, onde estudou diplomacia; completou sua formação jurídica trabalhando por três anos com o advogado Antonio Maria Gasparri. Ele recebeu ordens menores em Palermo em 7 de setembro de 1778.

Tendo se tornado Referendário do Tribunal da Assinatura Apostólica em 5 de abril de 1781, tornou-se protonotário apostólico não participante. Governador de Città di Castello a partir de 9 de julho de 1783, tornou-se governador de Fano a partir de 25 de fevereiro de 1785 e de Jesi a partir de 30 de maio de 1789. Tornou-se governador de Spoleto em 13 de agosto de 1790.

Foi ordenado sacerdote em 7 de abril de 1792 e foi então governador de Ancona de 25 de janeiro de 1793 a 7 de março de 1794, com a nomeação nesse mesmo ano de protonotário apostólico honorário.

A eleição como arcebispo
Eleito arcebispo titular de Nicéia em 12 de setembro de 1794, foi consagrado em 14 de setembro seguinte na igreja de Sant'Andrea di Monte Cavallo, em Roma, pelo cardeal Francesco Saverio de Zelada, secretário de Estado, coadjuvado por Nicola Buschi, arcebispo titular de Éfeso, e por Michele Di Pietro, bispo titular de Isauriopolis. Nomeado núncio apostólico na Suíça a partir de 16 de setembro de 1794, permaneceu no cargo até 1800, embora já tivesse deixado Lucerna em 1798 devido ao avanço das tropas francesas do Diretório. Em 1799 refugiou-se em Constança e depois nos territórios dos Habsburgos com o núncio Annibale Sermattei della Genga (futuro Papa Leão XII), até chegar a Munique.

Chamado de volta a Roma após a primeira restauração do governo papal, foi nomeado consultor da Sagrada Consulta de Indulgências em 1802. Núncio apostólico na Espanha desde 1º de março de 1803, permaneceu neste cargo até sua promoção ao cardinalato. Em 1812-1813 esteve em conflito com a Junta de Cádis e com o Cardeal Luis María de Borbón y Vallábriga, arcebispo de Toledo e primaz de Espanha, pela defesa dos privilégios dos eclesiásticos e pela supressão do tribunal da inquisição, motivos que lhe custaram o exílio em Portugal em julho de 1813; regressou a Madrid em julho de 1814, após a restauração do rei Fernando VII. Saiu definitivamente da capital espanhola em 5 de julho de 1817.

o cardinalato
O Papa Pio VII o elevou ao posto de cardeal no consistório de 8 de março de 1816 e em 15 de novembro de 1817 recebeu o chapéu de cardeal e o título de San Lorenzo in Panisperna. Em 10 de julho de 1816 foi nomeado arcebispo de Palermo pelo rei Fernando I das Duas Sicílias e foi proclamado pelo papa em 23 de setembro do mesmo ano. Ele entrou em seu quartel-general na primavera de 1818. Após a revolução siciliana de 1820, ele exerceu as funções de tenente-general do reino de 24 de março a 10 de julho de 1821.

Participou do conclave de 1823 que elegeu Leão XII (de quem mais tarde foi nomeado mordomo-mor honorário) e do conclave de 1829 que elegeu Pio VIII.

Para a cidade de Montevago, feudo da família, mandou construir a colegiada, dentro da matriz ampliada pelo arquiteto Emmanuele Palazzotto entre 1822 e 1829, também por sua conta. Ambos foram destruídos no terremoto de Belice em 1968. Palazzotto confiou ao mesmo arquiteto a reforma neomedieval das torres sineiras do palácio do arcebispo de Palermo em 1826.

Morreu em 6 de dezembro de 1830, aos 81 anos. Seu corpo foi exposto na catedral metropolitana de Palermo, dentro de um catafalco desenhado por Palazzotto, e foi enterrado na mesma igreja com um monumento funerário ainda do mesmo arquiteto.

Link externo
 Pietro Gravina
 catholic-hierarchy.org

Cardeais nomeados pelo papa Pio VII

Pietro Gravina


Anke Erlank (* 28. Juli 1977 in Kapstadt) ist eine ehemalige südafrikanische Radrennfahrerin und Weltmeisterin im Cross-Triathlon (2001).

Werdegang
Als 18-Jährige startete Anke Erlank im November 1995 bei der Triathlon-Weltmeisterschaft in Mexiko und belegte bei den Juniorinnen den 19. Rang.

1999 gewann Erlank die US-amerikanische Tour de Toona. Im Februar 2000 wurde sie auf der Triathlon-Langdistanz hinter Paula Newby-Fraser Zweite beim Ironman South Africa (3,86 km Schwimmen, 180,2 km Radfahren und 42,195 km Laufen).

2001 wurde sie auf Hawaii Xterra-Weltmeisterin im Cross-Triathlon und 2004 wurde sie bei den Xterra Czech Championships Vize-Europameisterin.

2004 und 2005 holte sie sich in Südafrika jeweils den Titel im Einzelzeitfahren. Ebenfalls 2005 errang sie zwei afrikanische Meistertitel – im Einzelzeitfahren und im Straßenrennen. Seit 2005 ist Erlank nicht mehr international in Erscheinung getreten.

Sportliche Erfolge
Cross-Triathlon
Triathlon
(DNF – Did Not Finish)

Teams
 1999 Timex
 2000 Autotrader.com
 2001, 2002 Saturn Cycling Team

Weblinks

Einzelnachweise

Radsportler (Südafrika)
Triathlet (Südafrika)
Südafrikanischer Meister (Radsport)
Afrikameister (Radsport)
Südafrikaner
Geboren 1977
Frau

Anke Erlank


An Lolium hybridum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Heinrich Carl Haussknecht. An Lolium hybridum in nahilalakip ha genus nga Lolium, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lolium

Lolium hybridum


Aristaloe, monotipski biljni rod sukulentnih biljaka iz porodice čepljezovki. Opisan je 2014. godine a u njega je iz roda Aloe izdvojena vrsta Aloe aristata, danas Aristaloe aristata. Po životnom obliku je sukulentni hemikriptofit.

Raste na jugu Afrike (Južnoafrička Republika i Lesoto), a uvezena je i u Francusku.

Sinonimi
 Aloe aristata Haw.
 Aloe aristata var. leiophylla Baker
 Aloe ellenbergeri Guillaumin
 Aloe longiaristata Schult. & Schult.f.
 Tulista aristata (Haw.) G.D.Rowley

Izvori

Asphodeloideae
Flora Kapskih provincija
Flora provincije Free State
Flora KwaZulu-Natala
Flora Lesota

Aristaloe


Blómsturlyng (fræðiheiti: Pieris floribunda) er lítill sígrænn runni af lyngætt sem verður 30 til 180 sm hár og er frá austurhluta Bandaríkjanna. Það er ræktað í görðum vegna blóma og sígrænna blaða. Það þarf hæfilega rakan jarðveg og skjól, jafnvel skugga. Allir hlutar plöntunnar eru eitraðir.

Tengt efni
 Jurt
 Lyngætt

Tilvísanir

Tenglar
International Plant Names Index

Lyngætt

Blómsturlyng


Maubert–Mutualité () is a station on Line 10 of the Paris Métro. Located in the 5th arrondissement, it is situated at the heart of the Latin Quarter on the Rive Gauche. In 2013, it was used by 2,631,728 passengers, making it the 207th busiest station out of 302 on the Métro network.

History
The station is covered in white tiles like most other stations of the Métro, and uses a barrel vault that runs lengthwise over the tracks and platform. However, it is unique in that near the center of the platform two parallel tubes of moving orange lights trace the curve of the vaulted ceiling over the tracks from one side to the other.

The station was opened on 15 February 1930 with the extension of Line 10 from Odéon to Place d'Italie (now on Line 7). It is named after Place Maubert (Maubert Square) and the nearby Maison de la Mutualité.

Station layout

Gallery

References

Roland, Gérard (2003). Stations de métro. D'Abbesses à Wagram. Éditions Bonneton.

Paris Métro stations in the 5th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1930

Maubert–Mutualité station


Vera Rubin, pigenavn Vera Cooper (Philadelphia, 23. juli 1928 – Princeton, 25. december 2016) var en amerikansk astronom, der forskede på rotationshastigheder af galakser.

Rubin opdagede forskellen mellem Keplerske rotationshastighed af stjerner og de observerede hastigheder gennem undersøgelse af rotationkurver af galakser. Dette er en stærk indikation for tilstedeværelsen af mørkt stof.

Biografi
Vera Rubin fik sin bachelorgrad på Vassar College i New York og prøvede derefter at komme ind på Princeton. Princeton accepterede indtil 1975 ingen kvinder i dette fag, og det lykkedes ikke Rubin at komme på uddannelsen. I stedet begyndte hun sin kandidatgrad på Cornell university, hvor hun studerede under Richard Feynman, og Hans Bethe. Hun bestod i 1951 og opdagede en af de første observationer af en afvigelse fra Hubble-loven. De hævdede, at galakser løber rundt om et endnu ukendt centrum, frem for blot at bevæge sig fra hinanden i takt med Universet udvider sig, som Big Bang-teorien forudsiger.

Død
Vera Rubin døde i 2016 i en alder af 88.

Anerkendelse og priser
 1993 National Medal of Science
 1994 Henry Norris Russell Lektorat
 1996 Gold medal of the Royal Astronomical Society
 2002 Gruber Prize i Kosmologi
 2003 Bruce Medalje
 2004 James Craig Watson Medalje

Asteroide 5726 Rubin er opkaldt efter hende. Af en række universiteter, modtog hun en æresdoktorgrad, herunder Yale og Harvard.

Kilder og eksterne henvisninger

Astronomer fra USA
Personer fra Philadelphia

Vera Rubin


An Pitcairnia ringens in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johann Friedrich Klotzsch. An Pitcairnia ringens in nahilalakip ha genus nga Pitcairnia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pitcairnia

Pitcairnia ringens


الأتفاق الموثق (Deed Under Seal)، هو شكل من أشكال العقود في القانون الأنكليزي، والذي لا يتطلب القانون لأنعقاده ونفاذه أثبات وجود الثمن، أو المقابل.

انظر أيضا
 وثيقة تسوية
 كارتل
 مشروع

مصادر
 القاموس الاقتصادي - حسن النجفي - مديرية مطبعة الإدارة المحلية - بغداد - 1977م - صفحة 95.

مصطلحات اقتصادية

اتفاق موثق


Robert Cecil Martin (ofte kaldet Uncle Bob) er en amerikansk programmør, foredragsholder og forfatter. Han er medforfatter af Det agile manifest.

Udgivelser

Programmering
Programmører fra USA

Robert Cecil Martin


În chimia organică, cu ajutorul regulii lui Hückel se poate estima dacă o moleculă plană poate avea caracter aromatic. Prin mecanica cuantică, folosind teoria orbitalilor moleculari, Erich Hückel în 1931 arată că structurile de tip polienic ce conțin un număr de 4n + 2 electroni pi (n = 0, 1, 2) au energie de conjugare mare ceea ce le conferă stabilitate aromatică. Înaintea lui se pare că această regulă de 4n +2 este atribuită lui von Doering (1951).

Exemple
Cele mai cunoscute specii chimice care respectă regula lui Hückel și au astfel caracter aromatic sunt: anionul ciclopropenil, anionul ciclopentadienil (),  pirolul (C4H5N), benzenul (C6H6), piridina (C5H5N), cationul piriliu și cationul tropiliu ().

Vezi și
 Aromaticitate
 Hidrocarbură aromatică

Referințe

Chimie cuantică

Regula lui Hückel


ඛායු යනු පැලර්මෝ පාෂාණයේ සඳහන් වන පරිදි පහළ ඊජිප්තුව පාලනය කළ ප්‍රාක්රාජවංශික ඊජිප්තු රජෙකි. එවැනි පාලකයකු පිළිබඳ වෙනත් කිසිදු සාක්ෂියක් හමුනොවන බැවින් මොහු මුඛ පරම්පරාගතව පැවත ආ මිත්‍යා රජකු හෝ සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රබන්ධ පාලකයකු විය හැක.

මූලාශ්‍ර

ප්‍රාක්රාජවංශික පාරාවෝවරුන්

ඛායු


إيبنبورن هي مدينة متوسطة مشهورة بمناجم الفحم الحجري وصناعاته. تتبع لقضاء شتاينفورت في محافظة مونستر بولاية شمال الراين - وستفاليا الألمانية. يقدر عدد سكانها بما يقرب من 51،000 نسمة، مما يجعلها ثاني أكبر مدينة في بلاد تكلنبورغ كما في قضاء شتاينفورت تسبقها مدينة راينه.

من أهم أحياء المدينة، لاغنبك وبكرادن وبوسلبورن.

تمتد في أراضي المدينة سلسلة جبال أسنينغ حيث تشكل في ضاحية دورينته جرفاً صخريا بارزاً.

توأمة
لإيبنبورن اتفاقيات توأمة مع كل من:
 دساو روسلاو (1990 - )
 يزتشمبية ازدرويي (14 ديسمبر 2007 - )

أعلام

 أنيا كارليشك
 كريستين فينزيل
 سيمون رولفس
 تينو فينزيل
 سيباستيان كلاس

مراجع

إيبنبورن
شتاينفورت (قضاء)
مدن شمال الراين-وستفاليا
مقاطعة ويستفاليا

إيبنبورن


Mind the Gap er Scooters tiende studiealbum, udgivet i 2004 af Sheffield Tunes i Tyskland. Fire singler blev taget fra det: "Jigga Jigga!", "One (Always Hardcore)", "Shake That!" og "Suavemente".

Spor
Alle sange er skrevet af H.P. Baxxter, Rick J. Jordan, Jay Frog, og Jens Thele, medmindre andet er angivet. M.C. tekster skrevet af H.P. Baxxter alias "M.C. M.C. no diggedy H", undtagen "Panties Wanted" tekster skrevet af Baxxter, Jordan, Frog, og Thele.
 "Killer Bees" – 1:30
 "One (Always Hardcore)" (Jeroen Streunding, Baxxter, Jordan, Frog, Thele) – 3:46
 "Shake That!" (Harry Wayne Casey, Richard Finch, Baxxter, Jordan, Frog, Thele) – 3:19
 "My Eyes Are Dry" – 2:54
 "All I Wanna Do" (Wyn Cooper, Sheryl Crow, Bill Bottrell, David Baerwald, Kevin Gilbert) – 4:21
 "Jigga Jigga!" – 3:55
 "Panties Wanted" (Serhat Sakin, Matthias "Sugarstarr" Weber) – 4:33
 "Trance-Atlantic" – 7:53
 "Stripped" (Martin Gore) - 3.29
 "Suavemente" (Elvis Crespo) – 3:38
 "The Chaser" – 4:10
 "The Avenger's Back" (Steve Cropper, Eddie Floyd, Baxxter, Jordan, Frog, Thele) – 2:59
 "Trip to Nowhere" (bonus track) – 5:02

20 Years Of Hardcore bonusindhold
 "Jigga Jigga!" (Club Mix)
 "Shinjuku"
 "Jigga Jigga!" (Flip & Fill Remix)
 "Jigga Jigga!" (Pez Tellet v Northstarz)
 "Jigga Jigga!" (Clubstar's Sunlight Mix)
 "Shake That!" (Club Mix)
 "Shake That!" (CJ Stone Mix)
 "Suffix"
 "Shake That!" (Steve Murano Mix)
 "Shake That!" (Klubbheads Grossraum Mix)
 "One (Always Hardcore)" (Club Mix)
 "Circle of Light"
 "Suavemente (Club Mix)"

Chart positioner

Album fra 2004
Scooter-album

Mind the Gap (Scooters-album)


En plataformas compatible con POSIX, SIGSEGV es la señal enviada a un proceso cuando se hace una referencia a memoria no válida, o fallo de segmentación . La constante simbólica para SIGSEGV se define en el archivo de cabecera signal.h . Los nombres simbólicos de señales se utilizan porque los números de las señales pueden variar en diferentes plataformas; en la práctica suele ser la señal número 11.

Etimología
SIG es un común prefijo para los nombres de señal; SEGV es una abreviatura de violación de segmento.

Uso
Los programas de computadora pueden lanzar SIGSEGV para el manejo incorrecto de memoria (ver fallo de segmentación). El sistema operativo puede informar a la aplicación de la naturaleza del error utilizando la pila de señales, que los desarrolladores pueden utilizar para depurar sus programas o manejo de errores.

La acción predeterminada para un programa después de recibir SIGSEGV es la terminación anormal. Esta acción terminará el proceso, pero puede generar un archivo central para ayudar a la depuración, o realizar alguna otra acción dependiendo de la plataforma. Por ejemplo, Linux utilizando grsecurity puede registrar señales SIGSEGV para controlar los intentos de intrusión mediante desbordamientos de buffer.

SIGSEGV puede ser capturado, es decir, las aplicaciones pueden solicitar las medidas que quieren que ocurra en lugar de la acción por defecto. Ejemplos de tal acción podría ser ignorarla, llamar a una función, o la restauración de la acción predeterminada. En algunas circunstancias, ignorar SIGSEGV resulta en un comportamiento indefinido.

Un ejemplo de una aplicación que podría manejar SIGSEGV es un depurador, que podría ver la pila de señales e informar a los desarrolladores de lo que sucedió, y donde se terminó el programa.

SIGSEGV suele ser generado por el sistema operativo, pero los usuarios con los permisos adecuados pueden utilizar la llamada al sistema kill o el comando kill para enviar la señal a un proceso a su antojo.

AIX
En el sistema operativo AIX, para ejecutables de 32 bits, SIGSEGV se puede generar debido a la insuficiencia de tamaño de segmento. Por la forma en que está diseñado el modelo de memoria de AIX, los segmentos por defecto tienen un tamaño fijo (256 Mb). En el caso de un proceso solicite más memoria que esta, se produce una violación de segmento y el sistema operativo envía una señal SIGSEGV al proceso. Para resolver esto, se puede vincular con -bmaxdata=<num> o establecer la variable de entorno de ejecución LDR_CNTRL=MAXDATA.

Referencias

Enlaces externos
 Las especificaciones de The Open Group. Número 6. signal.h(en inglés)

Señales Unix

en:SIGSEGV

SIGSEGV


Nina Lola Bachhuber (Múnich, 1971) es una artista contemporánea alemana, que trabaja la escultura, la instalación artística y el dibujo.

Obtuvo su maestría en Bellas Artes en la Facultad de Bellas Artes de  Hamburgo. Ha exhibido su trabajo ampliamente, por ejemplo, en el UCLA Hammer Museum en Los Ángeles; en The Drawing Center , PS1 Contemporary Art Center , SculptureCenter, Metro Pictures y galerías Mary Boone en Nueva York; The Moore Space en Miami; Galería Min Min en Tokio, Von der Heydt-Museum, Wuppertal, y la Städtische Galerie Karlsruhe, Alemania.

Su trabajo está presente en la colección del Museo de Arte Moderno de Nueva York.

Referencias

Enlaces externos

Ocho citas sobre Nina Lola Bachhuber por Gregory Volk (en inglés)

Escultoras de Alemania
Escultores de Alemania del siglo XX
Escultores de Alemania del siglo XXI
Escultores de Alemania en Estados Unidos
Artistas de instalaciones
Escultores de Baviera
Nacidos en Múnich

Nina Lola Bachhuber


Cannabinoid receptors, located throughout the body, are part of the endocannabinoid system of vertebrates a class of cell membrane receptors in the G protein-coupled receptor superfamily. As is typical of G protein-coupled receptors, the cannabinoid receptors contain seven transmembrane spanning domains. Cannabinoid receptors are activated by three major groups of ligands: endocannabinoids; phytocannabinoids (plant-derived such as tetrahydrocannabinol (THC) produced by cannabis); and synthetic cannabinoids (such as HU-210). All endocannabinoids and phytocannabinoids are lipophilic.

There are two known subtypes of cannabinoid receptors, termed CB1 and CB2. The CB1 receptor is expressed mainly in the brain (central nervous system or "CNS"), but also in the lungs, liver and kidneys. The CB2 receptor is expressed mainly in the immune system, in hematopoietic cells, and in parts of the brain.

The protein sequences of CB1 and CB2 receptors are about 44% similar. When only the transmembrane regions of the receptors are considered, amino acid similarity between the two receptor subtypes is approximately 68%. In addition, minor variations in each receptor have been identified. Cannabinoids bind reversibly and stereo-selectively to the cannabinoid receptors. Subtype selective cannabinoids have been developed which theoretically may have advantages for treatment of certain diseases such as obesity.

Enzymes involved in biosynthesis/inactivation of endocannabinoids and endocannabinoid signaling in general (involving targets other than CB1/2-type receptors) occur throughout the animal kingdom.

Discovery

The existence of cannabinoid receptors in the brain was discovered from in vitro studies in the 1980s, with the receptor designated as the cannabinoid receptor type 1 or CB1. The DNA sequence that encodes a G-protein-coupled cannabinoid receptor in the human brain was identified and cloned in 1990. These discoveries led to determination in 1993 of a second brain cannabinoid receptor named cannabinoid receptor type 2 or CB2.

A neurotransmitter for a possible endocannabinoid system in the brain and peripheral nervous system, anandamide (from 'ananda', Sanskrit for 'bliss'), was first characterized in 1992, followed by discovery of other fatty acid neurotransmitters that behave as endogenous cannabinoids having a low-to-high range of efficacy for stimulating CB1 receptors in the brain and CB2 receptors in the periphery.

Types

CB1

Cannabinoid receptor type 1 (CB1) receptors are thought to be one of the most widely expressed Gαi protein-coupled receptors in the brain. One mechanism through which they function is endocannabinoid-mediated depolarization-induced suppression of inhibition, a very common form of retrograde signaling, in which the depolarization of a single neuron induces a reduction in GABA-mediated neurotransmission. Endocannabinoids released from the depolarized post-synaptic neuron bind to CB1 receptors in the pre-synaptic neuron and cause a reduction in GABA release due to limited presynaptic calcium ions entry.

They are also found in other parts of the body. For instance, in the liver, activation of the CB1 receptor is known to increase de novo lipogenesis.

CB2

CB2 receptors are expressed on T cells of the immune system, on macrophages and B cells, in hematopoietic cells, and in the brain and CNS (2019). They also have a function in keratinocytes. They are also expressed on peripheral nerve terminals. These receptors play a role in antinociception, or the relief of pain. In the brain, they are mainly expressed by microglial cells, where their role remains unclear. While the most likely cellular targets and executors of the CB2 receptor-mediated effects of endocannabinoids or synthetic agonists are the immune and immune-derived cells (e.g. leukocytes, various populations of T and B lymphocytes, monocytes/macrophages, dendritic cells, mast cells, microglia in the brain, Kupffer cells in the liver, astrocytes, etc.), the number of other potential cellular targets is expanding, now including endothelial and smooth muscle cells, fibroblasts of various origins, cardiomyocytes, and certain neuronal elements of the peripheral or central nervous systems (2011).

Other
The existence of additional cannabinoid receptors has long been suspected, due to the actions of compounds such as abnormal cannabidiol that produce cannabinoid-like effects on blood pressure and inflammation, yet do not activate either CB1 or CB2. Recent research strongly supports the hypothesis that the N-arachidonoyl glycine (NAGly) receptor GPR18 is the molecular identity of the abnormal cannabidiol receptor and additionally suggests that NAGly, the endogenous lipid metabolite of anandamide (also known as arachidonoylethanolamide or AEA), initiates directed microglial migration in the CNS through activation of GPR18. Other molecular biology studies have suggested that the orphan receptor GPR55 should in fact be characterised as a cannabinoid receptor, on the basis of sequence homology at the binding site. Subsequent studies showed that GPR55 does indeed respond to cannabinoid ligands. This profile as a distinct non-CB1/CB2 receptor that responds to a variety of both endogenous and exogenous cannabinoid ligands, has led some groups to suggest GPR55 should be categorized as the CB3 receptor, and this re-classification may follow in time. However this is complicated by the fact that another possible cannabinoid receptor has been discovered in the hippocampus, although its gene has not yet been cloned, suggesting that there may be at least two more cannabinoid receptors to be discovered, in addition to the two that are already known. GPR119 has been suggested as a fifth possible cannabinoid receptor, while the PPAR family of nuclear hormone receptors can also respond to certain types of cannabinoid.

Signaling
Cannabinoid receptors are activated by cannabinoids, generated naturally inside the body (endocannabinoids) or introduced into the body as cannabis or a related synthetic compound. Similar responses are produced when introduced in alternative methods, only in a more concentrated form than what is naturally occurring.

After the receptor is engaged, multiple intracellular signal transduction pathways are activated. At first, it was thought that cannabinoid receptors mainly inhibited the enzyme adenylate cyclase (and thereby the production of the second messenger molecule cyclic AMP), and positively influenced inwardly rectifying potassium channels (=Kir or IRK). However, a much more complex picture has appeared in different cell types, implicating other potassium ion channels, calcium channels, protein kinase A and C, Raf-1, ERK, JNK, p38, c-fos, c-jun and many more. For example, in human primary leukocytes CB2 displays a complex signalling profile, activating adenylate cyclase via stimulatory Gαs alongside the classical Gαi signalling, and induces ERK, p38 and pCREB pathways.

Separation between the therapeutically undesirable psychotropic effects, and the clinically desirable ones, however, has not been reported with agonists that bind to cannabinoid receptors. THC, as well as the two major endogenous compounds identified so far that bind to the cannabinoid receptors —anandamide and 2-arachidonylglycerol (2-AG)— produce most of their effects by binding to both the CB1 and CB2 cannabinoid receptors. While the effects mediated by CB1, mostly in the central nervous system, have been thoroughly investigated, those mediated by CB2 are not equally well defined.

Prenatal cannabis exposure (PCE) has been shown to perturb the fetal endogenous cannabinoid signaling system. This perturbation has not been shown to directly affect neurodevelopment nor cause lifelong cognitive, behavioral, or functional abnormalities, but it may predispose offspring to abnormalities in cognition and altered emotionality from post-natal factors. Additionally, PCE may alter the wiring of brain circuitry in foetal development and cause significant molecular modifications to neurodevelopmental programs that may lead to neurophysiological disorders and behavioural abnormalities.

Cannabinoid treatments

Synthetic tetrahydrocannabinol (THC) is prescribed under the INN dronabinol or the brand name Marinol, to treat vomiting and for enhancement of appetite, mainly in people with AIDS as well as for refractory nausea and vomiting in people undergoing chemotherapy. Use of synthetic THC is becoming more common as the known benefits become more prominent within the medical industry. THC is also an active ingredient in nabiximols, a specific extract of Cannabis that was approved as a botanical drug in the United Kingdom in 2010 as a mouth spray for people with multiple sclerosis to alleviate neuropathic pain, spasticity, overactive bladder, and other symptoms.

Ligands

Binding affinity and selectivity of cannabinoid ligands:

See also
 Cannabinoid receptor antagonist
 Endocannabinoid enhancer
 Endocannabinoid reuptake inhibitor
 Cannabidiol
 Effects of cannabis

References

External links

G protein-coupled receptors

Cannabinoid receptor


إزلنغتون منطقة (برة) غرب مدينة لندن عاصمة بريطانيا. يمتد من شارع إزلنغتون العام إلى هايبري فيلدز.

أعلام
 ألفي بوتير
 لاري أشيك
 جايسون وليامز
 جون جورج مايلز
 دوروثي لورانس
 جاكلين إيفانز

مراجع

إزلنغتون
أحياء لندن
بلدات لندن
تأسيسات سنة 1965 في إنجلترا

إزلنغتون


Thomas Clinton,  comte de Lincoln (1568 - ), est un pair anglais, titré Lord Clinton de 1585 à 1616.

Biographie
Formé à Oxford (MA 1588), Clinton représente les circonscriptions du Lincolnshire en 1601 et de Great Grimsby de 1604 à 1610. Lord Clinton est représentant anglais à la Commission de l'Union anglo-écossaise établie en juin 1604 avant d'entrer à la Chambre des lords le 14 février 1610 par bref d'accélération en tant que baron Clinton.

Famille
Fils aîné d'Henry Clinton (2e comte de Lincoln), et de Catherine Hastings, fille de Francis Hastings (2e comte de Huntingdon) et de Catherine Pole, il succède à son père en 1616 aux titres de famille.

Clinton épouse en 1584 Elizabeth Knyvett (décédée en 1632), fille cadette et cohéritière d'Henry Knyvett, député, et a :

 Theophilus Clinton (4e comte de Lincoln),  baron Clinton (1599 – Londres, 21 mai 1667), épouse (vers 1619) l'hon. Bridget Fiennes, et épouse en secondes noces Elizabeth Gorges (morte en 1675), ayant (par sa première femme) :
 Edward Clinton, baron Clinton (1624 – Londres, 1657), marié en 1652 à Anne Holles (décédée à Londres, octobre 1707), et a :
 Edward Clinton,  comte de Lincoln,  baron Clinton (1645 – France, 25 novembre 1692), épouse en 1674 Jeanne de Gallières (morte le 25 août 1688), sans descendance ; à la mort du  comte, la baronnie de Clinton (créée par assignation) tombe en suspens entre ses tantes et leur descendance
 Katherine Clinton (morte en 1643), mariée en 1639, en tant que première femme, à George Booth (1er baron Delamer) (mort en 1684), laissant une fille unique, décédée sans descendance.
 Arabella Clinton (morte en 1667), épouse en 1643 Robert Rolle, haut shérif du Devon (morte en 1660), laissant une fille (Bridget Trefusis) et un fils (colonel Samuel Rolle)
 Margaret Clinton (morte en 1688), mariée en 1651 à Hugh Boscawen (1625-1701), laissant une fille (Bridget Fortescue)
 Henri Clinton -1595
 Thomas Clinton - 1596
 Arbella Clinton - 1597 (morte à Salem, comté d'Essex, Massachusetts, août 1630), épouse Isaac Johnson
 Susan Clinton, mariée au sergent-major-général John Humphrey ; ils émigrent en Amérique ; retour en Angleterre le 26 octobre 1641.
 Edward Clinton-1600
 Frances Clinton, mariée à John Gorges, Lord Propriétaire de la Province du Maine
 Dorcas Clinton - 1614
 Sara Clinton - 1615.
 Ann Clinton - 1602
 Charles Clinton -1604
 Knyvett Clinton - 1605

Lord Lincoln est mort à Tattershall.

Références

Décès en janvier 1619
Naissance en 1568
Étudiant de l'université d'Oxford
Comte de la pairie d'Angleterre
Comte de Lincoln
Baron Clinton

Thomas Clinton (3e comte de Lincoln)


Raven Klaasen (* 16. Oktober 1982 in King William's Town) ist ein südafrikanischer Tennisspieler, der vor allem im Doppel aktiv ist.

Karriere
Klaasen gewann bislang neun Doppeltitel auf der Challenger-Tour. In den Jahren 2011 und 2012 gewann er drei davon mit seinem Partner John Paul Fruttero, mit der er außerdem in diesem Zeitraum in fünf weiteren Finals stand. Im Jahr 2013 gewann er mit Partner Johan Brunström seine ersten beiden Doppeltitel auf der ATP World Tour, dem er drei weitere Titel mit seinem neuen Partner Eric Butorac folgen ließ. Mit diesem überraschte er bei den Australian Open 2014, als die beiden auf dem Weg ins Finale unter anderem die an Position eins gesetzten Favoriten Bob und Mike Bryan besiegten. Im Endspiel unterlagen sie Robert Lindstedt und Łukasz Kubot mit 3:6 und 3:6.

Klaasen ist seit 2009 Mitglied des südafrikanischen Davis-Cup-Teams.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

ATP World Tour

ATP Challenger Tour

Finalteilnahmen

Abschneiden bei Grand-Slam-Turnieren

Doppel

Mixed

Weblinks

Davis-Cup-Spieler (Südafrika)
Teilnehmer an den Afrikaspielen (Südafrika)
Afrikaspielesieger (Tennis)
Südafrikaner
Geboren 1982
Mann

Raven Klaasen


NASA (, lit. Ulusal Havacılık ve Uzay Dairesi), Amerika Birleşik Devletleri'nin uzay programı çalışmalarından sorumlu olan kurum. 29 Temmuz 1958 tarihinde ABD Başkanı Dwight Eisenhower tarafından kurulmuştur. Daire, 1 Ekim 1958 tarihinden itibaren askerî amaçlardan ziyade sivil alanda barışçıl bir şekilde faaliyet göstermeye başlamıştır.

NASA, Ay'a dönük Apollo uçuşlarında, Skylab uzay istasyonu ve daha sonra uzay mekiği gibi çalışmalarla her zaman ABD'nin uzay çalışmalarına yön vermiştir. Günümüzde NASA, Uluslararası Uzay İstasyonu'nu desteklemekte ve yeni Ares I ve Ares V iniş araçlarını geliştirmektedir. Uzay programı çalışmalarının yanı sıra uzun vadeli sivil ve askerî roket çalışmaları da NASA'nın çalışma alanlarının arasındadır.

Kuruluşu

1946'dan itibaren Ulusal Havacılık Danışma Komitesi (NACA), süpersonik Bell X-1 gibi roket uçakları ile deneyler yapmaya başladı. 1950'lerin başlarında, Uluslararası Jeofizik Yılı (1957-1958) için bir yapay uydu fırlatma görevi vardı. Bunun için Amerikan Vanguard Projesi (Project Vanguard) geliştirildi. Sovyet uzay programının dünya tarihindeki ilk yapay uydu olan Sputnik 1i 4 Ekim 1957'de fırlatmasından sonra, ABD'nin yeni başlayan kendi uzay çabalarına yönelik dikkati arttı. Ulusal güvenliğe ve teknolojik liderliğe yönelik olarak algılanan bu tehdit nedeniyle ("Sputnik krizi" olarak bilinir) endişelenen ABD Kongresi, hızlı ve etkili bir eylem çağrısı yaptı. Başkan Dwight D. Eisenhower daha bilinçli önlemler alınmasını tavsiye etti. Sonuç olarak temel araştırmaya bağlı bilim insanları, Sovyet askeri başarısına uyum sağlamak zorunda olan Pentagon, yeni meşgale arayan kurumsal Amerika ve uzay keşfine yönelik güçlü yeni bir kamuoyu eğilimi gibi temel ilgi grupları arasında, Beyaz Saray'ın oluşturduğu bir fikir birliği sağlandı.

12 Ocak 1958'de NACA, Guyford Stever başkanlığında bir "Uzay Teknolojisi Özel Komitesi" örgütledi. 14 Ocak 1958'de NACA Direktörü Hugh Dryden, "Uzay Teknolojisi için Ulusal Bir Araştırma Programı" yayınladı. Bu yeni federal kurum tüm askeri olmayan uzay faaliyetlerini yürütürken, İleri Araştırma Projeleri Ajansı (ARPA), Şubat 1958'de askeri amaçlar için uzay teknolojisi geliştirmek amacıyla oluşturuldu.

29 Temmuz 1958'de ABD Başkanı Dwight D. Eisenhower, Ulusal Havacılık ve Uzay Kanunu'nu imzalayarak NASA'yı kurdu. NASA, 1 Ekim 1958'de faaliyete geçtiğinde, Langley Havacılık Laboratuvarı, Ames Havacılık Laboratuvarı ve Lewis Uçuş İtki Laboratuvarı gibi üç büyük araştırma laboratuvarı, iki küçük test tesisi, yıllık 100 milyon dolarlık bir bütçe ve 8.000 çalışanı ile 43 yıllık NACA'yı tamamen bünyesine kattı. Ayrıca, Ordu Balistik Füze Ajansı ve Amerika Birleşik Devletleri Deniz Araştırma Laboratuvarı'nın bazı unsurları da NASA'ya dahil edildi. Wernher von Braun liderliğindeki Alman roket programının teknolojisi, artık Ordu Balistik Füze Ajansı'nda (ABMA) çalışan von Braun ve ekibinin katkılarıyla NASA'nın Sovyetler Birliği ile girdiği uzay yarışının başarısında önemli bir rol oynadı. Amerikalı bilim adamı Robert Goddard'ın önceki çalışmalarının teknolojisi de NASA'nın başarısında önemli katkılar sağladı. Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri'nin önceki araştırma çabaları ve ARPA'nın ilk uzay programlarının çoğu da NASA'ya devredildi. 1958 yılının Aralık ayında NASA, Kaliforniya Teknoloji Enstitüsü tarafından işletilen Jet İtki Laboratuvarı'nın kontrolünü de devraldı.

Temel insanlı uzay uçuşu programları

X-15 Roket Uçak programı (1954-1968)

X-15 aslında NACA'nın deneysel hipersonik roket uçak projesi olarak başladı. Projeye Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri ve Donanması da katkıda bulundu. 30 Aralık 1954'te gövde, 4 Şubat 1955'te motor için ihale düzenlendi. Gövde yapım işini North American Aviation, XLR30 motorunun yapım işini ise Reaction Motors üstlendi ve üç uçak yapıldı. Uçak NASA'ya ait iki Boeing B-52 Stratofortress'in kanatları arasından 45,000 feet (~14 km) yükseklikten ve 500 mph (~805 km/s) hızla bırakılarak ilk defa test edildi.
Program için Donanma'dan, Hava Kuvvetleri'nden ve NACA'dan (sonrasında NASA) on iki pilot seçildi. 1959 - 1968 arasında yüz doksan dokuz uçuş gerçekleştirildi. Bu uçuşlar sırasında insanlı bir hava aracıyla yapılan hız rekoru 6.72 Mach (7,273 km/s) kırıldı (günümüz 2014'te kadar geçerli). X-15'in irtifa rekoru ise 354,000 feet (107.96 km). Sekiz pilot 260,000 feet (80 km) üstünde uçtuğu için Hava Kuvvetleri tarafından astronot rozeti ile ödüllendirildi. Joseph A. Walker tarafından 100 kilometre (330,000 ft) üstünde gerçekleştirilen iki uçuş sayesinde, Uluslararası Havacılık Federasyonu standartlarına göre X-15 uzay aracı sıfatını kazandı. Program gelecek çalışmalar için uzay aracının duruşunu düzenleyen reaksiyon kontrol sistemi jetleri, basınçlı uzay giysisi ve ufuk tanımlı navigasyon gibi pek çok teknik buluş ortaya koydu. Atmosfere giriş ve iniş sırasında toplanan veriler gelecek uzay araçlarının tasarımına büyük katkı sağladı.

Mercury (1958-1963)

1958'de NASA, Robert Gilruth yönetimindeki insanlı uzay uçuşu programlarını yönetmek için Uzay Görev Grubu adlı bir mühendislik grubu kurdu. İlk programları ABD ve Sovyetler Birliği arasındaki Soğuk Savaş rekabetinin baskısı altında yürütüldü. NASA, X-15 gibi roket uçaklarından küçük balistik uzay kapsül'lerine kadar birçok mürettebatlı uzay aracı tasarımını dikkate alan ABD Hava Kuvvetleri'nin En Kısa Sürede Uzayda İnsan (Man in Space Soonest) programını devraldı. 1958'e gelindiğinde, uzay uçakları kavramları balistik kapsül lehine elendi, aynı yıl NASA kurulunca proje NASA'ya devredildi ve NASA projeyi Mercury Projesi olarak yeniden adlandırdı.

İlk yedi astronot Deniz Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri test pilot programlarının adayları arasından seçildi. 5 Mayıs 1961'de astronot Alan Shepard, Freedom 7 adını verdiği kapsülde ve Redstone booster ile 15 dakikalık balistik (yörünge altı) uçuşa fırlatılıp uzaya çıkan ilk Amerikalı oldu.

John Glenn 20 Şubat 1962'de Atlas fırlatma aracı ile Friendship 7 gemisiyle yörüngeye fırlatılan ilk Amerikalı oldu.

Glenn üç yörüngeyi tamamladı, ardından üç yörünge uçuşu daha yapıldı ve 15-16 Mayıs 1963'te Faith 7'de  Gordon Cooper'ın 22 yörüngelik uçuşuyla yörünge uçuşları doruğa çıktı. Katherine Johnson, Mary Jackson ve Dorothy Vaughan, Uzay Yarışında yörünge hesaplamalarını yapan insan bilgisayarlardan üçüydü.
Johnson, John Glenn'in 1962'deki görevi için yörünge hesaplamaları yapmasıyla tanınıyordu, burada bilgisayarda çalıştırılan aynı denklemleri elle hesaplıyordu.
Mercury'nin Sovyetler Birliği'ndeki (SSCB) rakibi tek pilotlu Vostok uzay aracıydı. Uzaya ilk adamı, kozmonot Yuri Gagarin'i, Shepard'ın uçuşundan bir ay önce, Nisan 1961'de Vostok 1'de tek bir Dünya yörüngesine gönderdiler. Ağustos 1962'de, Andriyan Nikolayev ile Vostok 3 gemisinde yaklaşık dört günlük rekor bir uçuş gerçekleştirdiler ve aynı zamanda Pavel Popoviç'i taşıyan eşzamanlı bir Vostok 4 görevi yaptılar.

Gemini (1961-1966)

Mercury uzay aracının kapasitesinin arttırılıp uzun süreli uzay uçuşlarına hazırlanmak, uzay buluşması tekniklerini geliştirmek ve Dünya'ya hassas inişi sağlayabilmek temellerine dayanan bir projedir. 1962 yılında Sovyetleri geçmek, Apollo Projesi'ne destek olmak, uzay taşıtı dışı etkinlik (UTDE), buluşma ve uzayda araçlarla bağlantı kurma hedefleriyle kuruldu. Görevler iki astronotla yapılıyordu. İlk insanlı Gemini uçuşu olan Gemini 3, 23 Mart 1965'te Gus Grissom ve John W. Young tarafından gerçekleştirildi. 1965 - 1966 yılları arasında dokuz görev yapıldı. On dört günlük dayanıklılık görevi kapsamında randevu, bağlanma, UTDE ve yer çekimsiz ortamın insan sağlığı üstündeki etkileri konusunda tıbbı veri toplandı.

Nikita Kruşçev yönetimindeki Sovyet Rusya Gemini Projesi'ne karşı Vostok uzay aracının tasarımını değiştirerek
iki veya üç kişilik Voskhod uzay aracını geliştirdi. Gemini'nin ilk uçuşundan önce iki kişilik bir uçuşu başardılar. Ayrıca 1963 yılında üç kozmonotlu uçuşu ve 1964 yılında ilk UTDE'yi gerçekleştirmeyi başardılar. Bundan sonra program iptal edildi ve Gemini arayı kapattı fakat bu sırada Sergey Korolyov Apollo Projesi'nin karşılığı Soyuz uzay aracını geliştirdi.

Apollo (1960-1972)

Amerikan kamuoyunun gözünde Sovyetler'in Ay'a ilk kozmonotu göndererek Uzay Yarışı'nı kazanması kesin görünüyordu. Bu nedenle Başkan John F. Kennedy 25 Mayıs 1961'de Kongre'ye Federal hükûmetin 1960'ların sonuna kadar Ay'a astronot göndermesi için bir proje tasarısı sundu. Bu proje daha sonra Apollo Projesi adını aldı.

Apollo Projesi, en pahalı Amerikan bilimsel programlarından biridir. Tahmini olarak $ tutmuştur.

Önceki projeler için inşa edilen roketlerden çok daha büyük olan Satürn roketleri fırlatma aracı olarak kullanıldı. Uzay gemileri de daha büyüktü; iki ana bölümden, birleştirilmiş komuta ve servis modülü (CSM) [command and service module] ve Ay'a iniş modülünden (LM) [lunar landing module] oluşuyordu. LM aya inildiğinde ayrılmaktaydı ve sadece komuta modülü (CM) [command module] içindeki üç astronotla Dünya'ya geri dönecekti.

İkinci insanlı uçuş görevinde, Aralık 1968'de Apollo 8 astronotları Ay'ın çevresine getirdi. Bundan kısa bir süre önce, Sovyetler Ay'ın çevresine insansız bir uzay gemisi göndermişti. Sonraki iki görevde Ay'a iniş için gerekli kenetlenme manevraları çalışıldı. Sonunda Apollo 11, Temmuz 1969'da Ay'a iniş yaptı.
Ay'a ilk ayak basan insan Neil Armstrong oldu. Arkasından Buzz Aldrin Ay'a ayak bastı. Bu sırada Michael Collins Ay yörüngesinde tur atıyordu. Sonraki beş Apollo görevinde astronotlar Ay'a indi. Sonuncusu Aralık 1972'de gerçekleşti. Bu altı Apollo görevi sırasında, 12 astronot Ay üzerinde yürüdü. Bu görevler sonucunda çok değerli bilimsel verilere ulaşıldı ve Ay'dan 381.7 kilogram (842 Ib) örnek alındı.

Apollo Projesi insanlığın uzay macerasındaki önemli noktalardan biridir. İlk defa Alçak Dünya yörüngesi dışında insanlı bir görev yapıldı ve ilk defa bir insan başka bir gök cismine yollandı. İlk defa Apollo 8 ile bir gök cisminin yörüngesinde insanlı bir uzay aracı tur attı. Apollo 17 ise son Ay yürüyüşü ve Alçak Dünya yörüngesi dışında yürütülen en son insanlı görev olması bakımından önemlidir. Proje sırasında roket ve insanlı uzay aracı teknolojilerinin yanında havacılık, iletişim ve bilgisayar teknolojilerinde de önemli gelişmeler yaşandı. Proje, mühendisliğin pek çok alanına ilgi duyulmasını sağladı. Projeye ait eşyalar ve eserler başta Smithsonian Ulusal Havacılık ve Uzay Müzesi olmak üzere Dünya'da çeşitli yerlerde sergilenmektedir.

Skylab (1965-1979)

Skylab, Birleşik Devletler'in bağımsız tek uzay istasyonudur. Saturn IB roketinin üst tarafına eklenen bir çalışma atölyesi olarak 1965 yılında tasarlandı. Dünya'da inşa edilen 69,950 lb (77,088 kg) ağırlığındaki istasyon 14 Mayıs 1975'te Saturn V roketinin en üst iki kademesine yerleştirilerek 435 km yükseklikteki yörüngeye gönderildi. Kalkış sıranda termal korumasını ve elektrik üreten güneş panelini kaybeden istasyon mürettebatı tarafından tamir edildi. 1973 - 1974 arasında 171 gün boyunca üç ekip tarafından başarılı şekilde kullanıldı. Mikro yer çekimi ve Güneş gözlemi için laboratuvarları vardır. NASA, istasyona uzay mekiği bağlanma noktası ekleyip istasyonu daha güvenli yüksek yörüngeye taşımayı planladı ama uzay mekiği, Skylab'in 11 Haziran 1979'daki geri dönüş tarihine kadar hazırlanamadı.

NASA tasarruf etmek için aslında iptal edilen bir Apollo görevine ayrılmış Saturn V roketiyle Skylab'i uzaya yolladı. Astronotların Skylab'e gidiş gelişlerinde Apollo uzay araçları kullanılıyordu. Üç kişilik mürettebat 28, 59 ve 84 günlük periyotlarla uzayda kalıyordu.

Skylab'in yaşam hacmı 320 metreküp ile Apollo komuta modülünün 30.7 katıdır.

Apollo - Soyuz (1972-1975)

24 Mayıs 1972'de ABD Başkanı Richard Nixon ile SSCB Başkanı Aleksey Kosıgin ortak bir insanlı uzay görevi anlaşması imzaladılar. Bu anlaşmanın hedefi gelecekte uluslararası uzay araçlarının birbirine kenetlenmesini sağlayabilmekti. Proje kapsamında Dünya yörüngesinde ihtiyaç fazlası bir Apollo Komuta/Servis Modülü ile bir Soyuz uzay aracının uzayda buluşup kenetlenmesi hedefleniyordu. Operasyon Temmuz 1975'te gerçekleşti. Bu görev Nisan 1981'deki uzay mekiği ile ilk yörünge uçuşuna kadar gerçekleştirilen son Amerikan insanlı uzay görevidir.

Görev, hem ortak hem de ayrı bilimsel deneyleri içeriyordu ve Mekik–Mir programı ve Uluslararası Uzay İstasyonu gibi gelecekteki ABD-Rus uzay uçuşları için faydalı mühendislik deneyimi sağladı.

İnsanlı modern uzay uçuşu programları

Space Shuttle (1972-2011)

Uzay Mekiği 1970'lerin sonlarında ve 1980'lerde NASA'nın ana odak noktası oldu. Başlangıçta sık sık fırlatılabilir, tamamen yeniden kullanılabilir bir araç olarak planlanan tasarım, geliştirme maliyetini azaltmak için Uzay mekiği harici yakıt tankı kullanacak şekilde değiştirildi ve 1985 yılına kadar dört Uzay Mekiği yapıldı. İlk kullanılan uzay mekiği Columbia, ilk bilinen insan uzay uçuşu olan Yuri Gagarin'in uzaya çıkışının 20. yıl dönümü 12 Nisan 1981 günü uzaya yollandı.

Ana bileşenleri, harici bir yakıt deposu ve yanında iki katı yakıtlı fırlatma roketi olan uzay uçağı yörünge aracıydı. Uzay aracının kendisinden daha büyük olan dış tankı yeniden kullanılmayan tek bileşendi. Mekik, 185–643 km (115-400 kara mili) irtifalarda yörüngede dönebilir ve (alçak yörüngeye) maksimum 24,400 kg (54,000 lb) yük taşıyabilir.
Görevler 5 ile 17 gün arası ve mürettebat sayısı iki ile sekiz astronot arasındaydı.

20 görevde (1983-1998) Uzay Mekiği, Avrupa Uzay Ajansı (ESA)(İngilizce:European Space Agency) ile işbirliği içinde tasarlanan Spacelab'i taşıdı. Spacelab bağımsız yörünge uçuşu için tasarlanmamıştı ancak astronotlar bir hava kilidi içinden girip çıkarken Mekiğin kargo bölümünde kaldılar.

18 Haziran 1983'te Sally Ride, Uzay Mekiği "Challenger" STS-7 göreviyle uzaya çıkan ilk Amerikalı kadın oldu.
Bir başka ünlü görev dizisi, sırasıyla 1990 ve 1993'te Hubble Uzay Teleskobu'nun uzaya gönderilmesi ve daha sonra da başarılı onarımıydı.

1995'te Rus - Amerikan iş birliği Shuttle-Mir görevleri ile devam etti (1995-1998). Bir kez daha bir Amerikan aracı, bu sefer tam teşekküllü bir uzay istasyonu olan bir Rus gemisine yanaştı. Bu işbirliği, inşa edilen en büyük uzay istasyonunun Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS) en büyük iki ortağı olarak Rusya ve ABD ile sürdü.  Bu iş birliğinin gücü ve önemi 2003'te meydana gelen ve uzay mekiği filosunun iki yıl kullanılamamasına neden olan Columbia uzay mekiği kazası sırasında daha belirgin oldu. Çünkü o dönemde NASA ISS'ye astronot göndermek için Rus fırlatma araçlarını kullandı.

Mekik filosu, 1986'da Challenger ve 2003'te Columbia olmak üzere  iki felakette iki yörünge aracını ve 14 astronotunu kaybetti. 1986'daki kayıp,  Endeavour Uzay Mekiği OV 105 yedek parçalardan inşa edilerek hafifletilirken, NASA 2003'teki 2. kazadan sonra kaybedilen mekiğin yerine başka bir yörünge aracı yapmadı.

NASA'nın Uzay Mekiği programı, 21 Temmuz 2011'de Kennedy Uzay Merkezi'ne Atlantis mekiğinin başarılı bir şekilde inmesiyle sona erdi.  30 yıl süren program boyunca 135 görev yapıldı ve 300 astronot uzaya gönderildi.

Uluslararası Uzay İstasyonu (1993-günümüz)

Uluslararası Uzay İstasyonu (UUİ) [International Space Station (ISS)] NASA'nın Freedom Uzay İstasyonu, Sovyet/Rus Mir-2 istasyonu, Avrupa Columbus istasyonu ve Japon Kibō laboratuvar modülünün birleşiminden oluşur.

NASA, önce 1980'lerde yalnızca "Freedom"'ı geliştirmeyi planladı ancak ABD bütçe kısıtlamaları bu projelerin 1993 yılında, NASA, Roskosmos (RKA), Japonya Havacılık ve Uzay Araştırma Ajansı (JAXA), Avrupa Uzay Ajansı (ESA) ve Kanada Uzay Ajansı (CSA) tarafından yönetilen tek çok-uluslu programda birleşmesine yol açtı.

İstasyon, basınçlı modüllerden, harici kafeslerden, güneş panellerinden ve dünya çapında çeşitli fabrikalarda imal edilmiş diğer bileşenlerden oluşur ve Rus Proton ve Soyuz roketleri ve ABD Uzay Mekikleri tarafından fırlatıldı.
Alçak Dünya yörüngesinde montaj 1998'de başladı, ABD Yörünge Segmenti'nin tamamlanması 2019'da ve Rus Yörünge Segmenti'nin tamamlanması 2010'da gerçekleşti ancak segmentte yeni modüllerin eklenmesinin gerekip gerekmediğine dair bazı tartışmalar vardır.
Uzay istasyonunun mülkiyeti ve kullanımı, uluslararası antlaşma ve kurallarla belirlenir.

Uzay istasyonunun mülkiyeti ve kullanımı, istasyonu iki alana bölen ve Rusya'nın Rus Yörünge Segmentinin tam mülkiyetini elinde tutmasına izin veren  (Zarya hariç olmak üzere)), diğer uluslararası ortaklar arasında tahsis edilen ABD Yörünge Segmenti ile uluslararası antlaşma ve kurallarla belirlenir.

Uzun süreli görevler Uluslararası Uzay İstasyonu Seferi olarak adlandırılır. Sefer üyeleri genellikle yaklaşık altı ay boyunca istasyonda kalır.

Normal üye sayısı üçtür fakat 2003'teki Columbia kazasından sonra üye sayısı geçici olarak ikiye indirildi. Mayıs 2009'dan beri keşif görev mürettebatı sayısı altıdır. Ticari Mürettebat Programı aktif hâle gelince UUİ planlandığı gibi yedi kişilik mürettebat tarafından kullanılabilecektir.

UUİ 2 Kasım 2000'den beri kesintisiz bir şekilde kullanılarak Mir uzay istasyonunun kullanılma rekorunu kırmıştır ve bugüne kadar 15 farklı ülke'den astronotu ve kozmonotu ağırladı.

İstasyon Dünya'dan çıplak gözle görülebilir ve  itibarıyla, Dünya'daki önceki herhangi bir uzay istasyonundan daha büyük kütleli ve hacımlı yörüngedeki en büyük yapay uydudur.

Soyuz uzay aracı, mürettebat üyelerini teslim eder, yarım yıllık görevleri için yörüngede sabit kalır ve ardından onları eve geri götürür. Birkaç mürettebatsız kargo uzay aracı ISS'ye hizmet verir; Bunlar 2000'den beri bunu yapan Rus Progress uzay aracı, 2008'den beri Avrupa Otomatik Transfer Aracı (ATV), 2009'dan beri Japon H-II Transfer Aracı (HTV), 2012'den 2020'ye kadar SpaceX Dragon ve 2013'ten beri Amerikan Cygnus uzay aracı'dır.

Uzay Mekiği emekli olmadan önce, kargo transferi için de kullanılıyordu ve kaldıkları süre boyunca rıhtıma yanaşma kabiliyetine sahip olmamasına rağmen genellikle keşif ekibi üyelerini değiştiriyordu. Başka bir ABD mürettebatlı uzay aracı hazır olana kadar mürettebat üyeleri yalnızca Soyuz'da Uluslararası Uzay İstasyonuna gidip gelecektir.
UUİ'yi işgal eden en çok insan sayısı on üçtür; bu, son Mekik UUİ montaj görevlerinde üç kez oldu.

29 Mart 2019'da UUİ'nin tamamı kadınlardan oluşan ilk uzay yürüyüşünü gerçekleştirmesi planlanmıştı, ancak ertelendi; Jessica Meir ve Christina Koch, UUİ'nin güç sistemleri ve fizik gözlemevlerinde yapılan uzun bir dizi güncellemenin bir parçası olarak 18 Ekim'de tamamı kadınlardan oluşan ilk uzay yürüyüşünü gerçekleştirdiler. UUİ programının 2030 yılına kadar devam etmesi bekleniyor.

Takımyıldız programı (2005-2010)

Columbia'''nın kaybından sonra Uzay Mekiği programı hala askıdayken Başkan George W. Bush, Uluslararası Uzay İstasyonunu tamamladıktan sonra Uzay Mekiğinin emekliye ayrılması da dahil olmak üzere Uzay Keşfi Vizyonu'nu duyurdu. Plan, 2005 NASA Yetkilendirme Yasasınca yasalaştırıldı ve Plan, NASA'yı 2010 yılına kadar Mürettebat Keşif Aracını başlatması (daha sonra Orion denildi) ve geliştirmesi, Amerikalıları 2020'ye kadar Ay'a geri döndürmesi, mümkün olursa Mars'a inmesi, Hubble Uzay Teleskobu'nu onarması ve robotik güneş sistemi keşfiyle UUİ'daki insan varlığı, Dünya gözlemine ve astrofizik araştırmalarına devam etmesi için NASA'yı yönlendirir. Mürettebatlı keşif hedefleri NASA'nın Takımyıldız Programı'nı harekete geçirdi.

4 Aralık 2006'da NASA, kalıcı Ay üssü planladığını duyurdu. Hedef, 2020 yılına kadar Ay üssünü inşatına başlamak, 2024 yılına kadar mürettebat rotasyonlarına ve yerinde kaynak kullanımına izin verecek tamamen işlevsel bir tabana sahip olmaktı. Ancak 2009'da Augustine Komitesi programın "sürdürülemez bir yörüngede" olduğunu buldu. Şubat 2010'da Başkan Barack Obama yönetimi, bunun için kamu fonlarının kaldırılmasını önerdi.

Ticari İkmal Hizmetleri (2008-günümüz)
Ticari İkmal Hizmetleri (CRS), Uluslararası Uzay İstasyonu'na (ISS) ticari olarak kargo ve malzeme teslim etmek için bir sözleşme çözümüdür. Programa katılan şirketler belli hedefleri gerçekleştiren araçlar ürettiklerinde bir para ödülü alır. Yine de şirketlerin bir miktar sermaye ortaya koyması gerekmektedir.

NASA 28 Aralık 2008'de Ticari Tedarik Servisi programı kapsamında ödül olarak SpaceX ve Orbital Sciences Corporation şirketleri ile kontrat imzaladı. SpaceX nakliye için kendi geliştirdiği Falcon 9 roketini ve Dragon uzay aracını kullanır. Orbital Sciences Corporation ise bu iş için kendi geliştirdiği Antares roketini ve Cygnus uzay aracını kullanır. İlk Dragon teslimat görevi Mayıs 2012'de gerçekleşti. İlk Cygnus teslimat görevi ise Eylül 2013'te gerçekleşti. Günümüzde Amerika'nın UUİ'deki pek çok ihtiyacı TTS aracılığıyla gerçekleşir. Bazı özel teslimatlar ise Avrupa yapımı OTA veya Japon HTA ile taşınır.

Ticari Mürettebat Programı (2011-günümüz)

Ticari Mürettebat Programı (CCP), Uluslararası Uzay İstasyonuyla sözleşmeli olarak Uluslararası Uzay İstasyonuna (ISS) ve Uluslararası Uzay İstasyonu programının seferleri arasında mürettebat dönüşlerini yürüten ve ticari işletilen mürettebat taşıma hizmeti verir. Amerikan havacılık üreticisi SpaceX, Crew Dragon uzay aracını kullanarak 2020'de hizmet vermeye başladı ve Boeing, Boeing Starliner uzay aracı da 2023'te faaliyete geçtiğinde katılacaktır.

Uzay aracı satıcıya aittir ve satıcı tarafından işletilir ve NASA'ya ticari hizmet olarak mürettebat taşımacılığı yapar. Her görev beşinci bir yolcu seçeneği ile ISS'ye dört adede kadar astronot gönderir. Yaklaşık altı ay süren görevler için yaklaşık altı ayda bir operasyonel uçuşlar yapılır. Bir uzay aracı görevi sırasında ISS'ye bağlı kalır ve görevler genellikle en az birkaç gün üst üste gelir. 2011'de Uzay Mekiği'nin emekliye ayrılması ile 2020'deki ilk operasyonel CCP görevi arasında NASA astronotlarını ISS'ye taşımak için Soyuz programı'na güvendi.

Crew Dragon uzay aracı, Falcon 9 Block 5 fırlatma aracının üzerinde uzaya fırlatılır ve kapsül, Atlantik Okyanusu'nda suya iniş yoluyla Dünya'ya geri döner. Programın ilk operasyonel görevi, SpaceX Crew-1, 16 Kasım 2020'de fırlatıldı. Boeing Starliner uzay aracı, Atlas V N22 veya Vulcan Centaur fırlatma aracının üzerine fırlatılan son test uçuşu'ndan sonra katılacaktır. Starliner kapsülü okyanusa düşme yerine batı Amerika Birleşik Devletleri'nde belirlenmiş dört bölgeden birindeki hava yastıkları ile karaya geri dönecektir.

Ticari Mürettebat Geliştirme Programı 2010 yılında UUİ'ye dört kişilik bir uzay aracı göndermek, ekibin 180 gün orada kalmasını sağmak ve Dünya'ya geri getirmek amacıyla kuruldu. Programın aynı zamanda ileride yapılacak bir ticari uzay istasyonuna da insan taşıması planlanmaktadır. Ticari Tedarik Servisi gibi bu programda da belli hedeflere ulaşınca para ödülü verilmektedir. Programı Amerikan Hükûmeti finanse edip NASA yürütüyor.

NASA 2010 yılında programın ilk aşamasının kazananlarını açıkladı. Toplamda 50 milyon dolar beş Amerikan şirketine insanlı uzay araçları teknolojilerini araştırması ve geliştirmesi için teşvik olarak verildi. 2011 yılda ikinci aşamanın birincileri açıklandı ve toplamda 270 milyon dolar dört şirkete verildi. 2012 yılında üçüncü aşamanın birincileri açıklandı ve NASA mürettebat transfer sistemlerini geliştirmesi için kazanan üç şirkete toplamda 1.1 milyar dolar verdi.

Ticari Mürettebat Programının Geliştirilmesi, 2011 yılında Ticari Mürettebat Geliştirme (CCDev) program kapsamı ile başladı, başlangıçta insan uzay uçuşu teknolojilerinin özel sektör gelişimini finanse etmeyi amaçlayan bir Kurtarma Yasası girişimi amaçlandı. NASA daha önce Yörüngesel Uzay Uçağı ve Orion uzay aracı gibi UUİ mürettebat dönüşümü yapmak için dahili geliştirilmiş mürettebatlı araçları düşünürken, ajans bunun yerine Takımyıldız Programı'nı iptal ettikten ve Orion'u yalnızca mürettebatlı derin uzay araştırmaları için yeniden tasarladıktan sonra UUİ'ye ulaşım sağlamak için ticari endüstriye yöneldi. Takip eden iki yıl boyunca bir dizi açık yarışmada Boeing, Blue Origin, Sierra Nevada ve SpaceX, UUİ mürettebat taşıma araçları için teklifler geliştirdi. Boeing ve SpaceX, Eylül 2014'te NASA tarafından astronotları UUİ'na uçurmak için seçildi ancak karar Sierra Nevada'dan başarısız bir yasal zorlukla karşılandı. Programdaki ilk operasyonel görevler başlangıçta 2017 için planlanmıştı ancak uzay aracı ve fırlatma araçlarının tasarımı, test edilmesi ve işletilmesindeki sayısız sorun ve gecikmeleri telafi etmek için Soyuz MS-17 'ye göre Soyuz uzay aracındaki ek koltukların NASA tarafından satın alınmasıyla ilk operasyonel uçuşların tarihi 2020'ye itildi. Crew Dragon'un ilk operasyonel uçuşu Kasım 2020'de başlatıldı, Starliner'ın son test uçuşu Boeing'in ilk operasyonel görevi öncesine 2022'de fırlatılması planlanmaktadır.

 Mars'a Yolculuk (2010-2017)

Başkan Obama'nın planı, astronotları Uluslararası Uzay İstasyonuna götürmek, Rus Soyuz kapsüllerini değiştirmek ve Orion kapsüllerini ISS acil kaçış amaçları için kullanmak için Amerikan özel uzay uçuşu yeteneklerini geliştirmekti.

15 Nisan 2010'da Kennedy Uzay Merkezi'nde yaptığı konuşmada Obama, önceden planlanan Ares V yerine yeni bir ağır yük aracı (HLV) önerdi. Obama konuşmasında, 2025'e en kısa sürede bir asteroide mürettebatlı bir görev ve 2030'ların ortalarında Mars yörüngesine mürettebatlı bir görev çağrısında bulundu. NASA 2010 Yetkilendirme Yasası Kongre tarafından kabul edildi ve 11 Ekim 2010'da yasayla imzalandı. Yasa, Takımyıldızı (ing: Constellation) programını resmen iptal etti.

2010 tarihli NASA Yetkilendirme Yasası, yeni tasarlanmış bir HLV'nin geçmesinden sonraki 90 gün içinde seçilmesini gerektiriyordu; fırlatma aracına Space Launch System adı verildi. Yeni yasa ayrıca alçak dünya yörüngesinin ötesinde bir uzay aracının inşasını da gerektiriyordu.
Takımyıldızı (ing:Constellation) programının bir parçası olarak geliştirilmekte olan Orion (uzay aracı), bu rolü yerine getirmek için seçildi. Space Launch System'in hem Orion hem de alçak Dünya yörüngesinin ötesindeki görevler için gerekli diğer donanımı başlatması planlanıyor.
SLS, daha güçlü modellerle zamanla geliştirilecektir. SLS'nin ilk kapasitesinin 'yi (daha sonra ) Alçak Dünya yörüngesi'ne çıkarılması gereklidir. Daha sonra 'a ve daha sonra da 'a çıkartılması planlanmaktadır.
Orion kapsülü ilk olarak Keşif Uçuş Testi 1 (EFT-1)' nde uçtu, 5 Aralık 2014'te bir Delta IV Heavy roketinin üzerinde fırlatıldı.

NASA 2012'de bir fizibilite çalışması yaptı ve Asteroid Yeniden Yönlendirme Görevi'ni kaya boyutunda bir Dünyaya yakın asteroit (veya daha büyük bir asteroitin kaya büyüklüğündeki parçasını) ay yörüngesine taşımak için mürettebatsız bir görev olarak geliştirdi. Görev, İyon motoru teknolojisini gösterecek ve bir asteroit çarpışmasına karşı gezegen savunması için kullanılabilecek tekniklerin yanı sıra gelecekteki bir insan görevini desteklemek için Mars'a kargo taşımacılığı yapacaktı. Ay yörüngesindeki kaya daha sonra astronotlar tarafından ziyaret edilebilir. Asteroid Yönlendirme Misyonu, Başkan Donald Trump yönetimindeki ilk FY2018 NASA bütçesinin parçası olarak 2017'de iptal edildi.

Orion uzay aracı Aralık 2014'te Delta IV Heavy roketi üzerinde mürettebatsız olarak test için fırlatıldı.

Alçak Dünya Yörüngesi Ötesi Programı (2010-günümüz)
Alçak Dünya Yörüngesi Ötesi (ADYÖ) [Beyond Low Earth Orbit] görevleri kapsamında NASA bir Saturn V tipi roket ve Orion uzay aracından oluşan Space Launch System'i (SYS) geliştirmesi istendi. 2010 Şubat'ta Obama yönetimi Takımyıldız Programı'nın bütçesini azalttı ve UUİ'ye hizmet edecek özel şirketlere aktardı. 15 Nisan 2010'da Kennnedy Uzay Merkezi'nde yaptığı konuşmada Başkan Obama iptal edilen Ares V uzay aracının yerine geçecek yeni ağır yük aracını (AYY) tanıttı ve projenin 2015'e kadar biteceğini açıkladı. Aynı zamanda Birleşik Devletler'in 2020'li yıllara kadar bir asteroite ekip gönderileceğini ve 2030'lara kadar Mars yörüngesine bir mürettebat gönderileceğini açıkladı. 2010'da Kongre'den geçen ve Başkan'ın Ekim ayında imzaladığı kanun ile TakımYıldız Programı resmen sona erdi.
Yasaya göre yeni bir AYY geliştirilmeli ve yasa Başkan tarafından onaylandıktan 90 gün sonra inşasına başlanmalı. Bu yasa yeni AYY'yi Uzaya Fırlatma Sistemi (Space Launch System) olarak adlandırdı. Ayrıca TakımYıldız Programı kapsamında geliştirilen Orion aracının da geliştirilmesi gerekiyordu. Uzaya Yollama Sistemi'nin Orion dışında başka kargoları da uzaya götürmesi gerekiyordu.

 Artemis programı (2017–günümüz)

2017'den beri, NASA'nın mürettebatlı uzay uçuşu programı, ABD'nin ticari uzay uçuşu şirketleri ve ESA, JAXA ve CSA gibi uluslararası ortakların yardımını içeren Artemis programı oldu. Bu programın amacı, 2024 yılına kadar Ay'ın güney kutbu bölgesine "ilk kadın ve sonraki erkeği" indirmektir. Artemis, Ay'da sürdürülebilir bir varlık oluşturma, özel şirketlerin bir ay ekonomisi inşa etmesinin temellerini atmak ve sonunda insanları Mars'a göndermek uzun-vadeli hedefine doğru ilk adım olacaktır.

Orion Mürettebat Keşif Aracı, Artemis için iptal edilen Constellation programından alındı. Artemis 1, Space Launch System'in (SLS) mürettebatsız ilk fırlatılışıdır ve aynı zamanda Uzak Ters Yörünge üzerinde bir Orion uzay aracı da gönderecek ve Mayıs 2020 itibarıyla Kasım 2021'den daha erken olmayan bir tarihte fırlatılması planlanmaktadır.

NASA'nın bir sonraki büyük uzay girişimi, Lunar Gateway'in inşası olacaktır. Bu girişim, mevcut Uluslararası Uzay İstasyonu ile pek çok ortak özelliğe sahip olacak, ancak Dünya yerine Ay'ın yörüngesinde olacak yeni bir uzay istasyonunun inşasını içeriyor.  Bu uzay istasyonu, öncelikle süreksiz insan yerleşimi için tasarlanacaktır. Mürettebatlı ay görevlerine geri dönmenin ilk geçici adımları, SLS tarafından tahrik edilen ve 2023'te fırlatılacak olan Orion mürettebat modülünü içerecek olan Artemis 2 olacaktır. Bu görev, kısaca dört kişilik bir mürettebatı Ay uçuşuna yerleştirmek için planlanan 10 günlük bir görev olacaktır. Gateway'in inşası, Gateway'nin ilk modülleriyle birlikte Ay yörüngesine dört kişilik bir mürettebat göndermesi planlanan önerilen Artemis 3 ile başlayacaktı. Bu görev 30 güne kadar sürecekti. NASA, Keşif Ortaklıkları için Sonraki Uzay Teknolojileri (NextSTEP) programının bir parçası olarak Lunar Gateway ve Nautilus-X gibi tam ölçekli derin uzay habitatları inşa etmeyi planlıyor. 2017'de NASA, insanları 2030'lara kadar Mars yörüngesine (veya Mars yüzeyine) götürmek için 2017 tarihli kongre NASA Geçiş Yetkilendirme Yasası tarafından yönetildi.

Eylül 2020'de Artemis programının bir parçası olarak NASA, 2024 yılına kadar astronotları Ay'a gönderme planını açıkladı. Astronotlar, SLS roketiyle fırlatılan Orion kapsülünde seyahat edeceklerdir.

2023'de NASA'nın Ay yüzeyine geri dönme hedefine hazırlanmaya yardımcı olmak için Cedar Park, Texas'ta inşa edilen robotik cihaz "Blue Ghost Lander"'in Ay'a Mare Crisium gönderileceği Şubat 2021'de duyuruldu.

Tesisler

Washington, DC'deki NASA Genel Merkezi, ajansın diğer tüm tesislerin yönetildiği on saha merkezine genel rehberlik ve siyasi liderlik sağlar.
Bunlardan dördü NACA'dan miras alındı; iki kişi ordudan transfer edildi; ve NASA, diğer dördünü oluşumundan kısa bir süre sonra görevlendirdi ve inşa etti.

 NACA'dan Devralınan Tesisler
Langley Araştırma Merkezi (LaRC), Hampton, Virjinya'dadır. LaRC, Apollo ay iniş takımı tesiste uçuş testine tabi tutulmasına ve bir dizi yüksek profilli uzay görevi yerinde planlanıp tasarlanmasına rağmen, havacılık araştırmalarına odaklanır. LaRC, Uzay Görev Grubu'nun asıl yuvasıydı.

Ames Araştırma Merkezi (ARC) Moffett Sahası 20 Aralık 1939'da kuruldu. Merkez, NACA'nın kurucu üyelerinden Joseph Sweetman Ames 'dan seçildi. ARC, NASA'nın 10 büyük saha merkezinden biridir ve Kaliforniya'nın Silikon Vadisindedir. Tarihsel olarak Ames, pervaneli uçakların aerodinamiği üzerine rüzgar tüneli araştırması yapmak için kuruldu; ancak havacılık, uzay uçuşu ve bilgi teknolojisinde araştırma ve teknoloji yapma rolünü genişletti. Astrobiyoloji, küçük uydular, robotik ay keşfi, akıllı/uyarlanabilir sistemler ve termal korumada liderlik sağlar.

George W. Lewis Merkezinin temel yetkinlikleri arasında havanın solunması ve uzay içi tahrik ve kriyojenik, iletişim, güç enerjisi depolama ve dönüşümü, mikro yerçekimi bilimleri ve gelişmiş malzemeler vardır.

1946'dan önce NACA tarafından kurulan Hugh L. Dryden Uçuş Araştırma Tesisi (AFRC), Edwards Hava Üssü içindedir ve Edwards Hava Üssü'ne indikten sonra Uzay Mekiği yörünge aracını Kennedy Uzay Merkezine taşımak üzere tasarlanıp değiştirilen bir Boeing 747 Mekik Taşıyan Uçağın (SCA)(ing: Shuttle Carrier Aircraft) yuvasıdır. 16 Ocak 2014'te merkez Ay'da yürüyen ilk astronot olan Neil Armstrong onuruna yeniden adlandırıldı.

 Ordudan Transfer Edilen Tesisler
CA, Los Angeles County'nin San Gabriel Valley bölgesindeki Jet Propulsion Laboratory (JPL), genel merkezi Pasadena posta adresiyle La Cañada Flintridge kentindedir . JPL, yakındaki California Institute of Technology (Caltech) tarafından yönetilir. Laboratuvarın birincil işlevi robotik gezegen uzay aracının yapımı ve işletilmesidir ancak aynı zamanda Dünya yörüngesi ve astronomi görevlerini de yürütür. Ayrıca NASA'nın Derin Uzay Ağı'nın işletilmesinden sorumludur.

Alabama, Huntsville yakınlarındaki Redstone Arsenal'deki Marshall Uzay Uçuş Merkezi (MSFC), NASA'nın en büyük merkezlerinden biridir. MSFC, Saturn V roketi ve Skylab'ın geliştirildiği yerdir.

Marshall, Uluslararası Uzay İstasyonu (ISS) tasarımı ve montajı için NASA'nın lider merkezidir; yükler, ilgili mürettebat eğitimi, Uzay Mekiği itme gücü ve harici tankı ile görevleri burası tarafından yapıldı. Aralık 1959'dan itibaren Florida'ya taşınan Fırlatma Operasyonları Müdürlüğünü içeriyordu ve 1 Temmuz 1962'de Fırlatma Operasyonları Merkezi oldu.

NASA tarafından yapılan tesisler

Greenbelt, Maryland'de bulunan Goddard Uzay Uçuş Merkezi (GSFC), 1 Mart 1959'da NASA tarafından kuruldu. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki uzaydan gözlemler yoluyla Güneş Sistemi, Evren ve Dünya hakkındaki bilginin artırılmasına adanmış en büyük birleşik bilim adamları ve mühendisler organizasyonudur. GSFC, insansız bilimsel uzay aracını geliştirmek ve çalıştırmak için büyük bir ABD laboratuvarıdır. GSFC ayrıca iki uzay uçuşu izleme ve veri toplama ağını (Uzay Ağı ve Yakın Dünya Ağı)'nı işletir, gelişmiş uzay ve yer bilimi veri bilgi sistemlerini ve Ulusal Okyanus ve Atmosfer Dairesi (NOAA) için uydu sistemleri geliştirir.

John C. Stennis Uzay Merkezi, aslen "Mississippi Test Tesisi", Hancock County, Mississippi, Pearl Nehri kıyısında, Mississippi- Louisiana sınırındadır. 25 Ekim 1961'de hizmete giren bu tesis Uzay Mekiği programı'nın sonuna kadar NASA'nın en büyük roket motoru test tesisi idi. Halen 30'dan fazla yerel, eyalet, ulusal, uluslararası, özel ve kamu şirketi ve ajansınca roket testi için kullanılır. NASA Paylaşılan Hizmetler Merkezi 'ni içerir.

İnsanlı Uzay Aracı Merkezi (MSC), insanlı uzay uçuş eğitimi, araştırması ve uçuş kontrolü için çalışan NASA merkezidir. 1 Kasım 1961'de kurulan tesis, Houston, Teksas'taki Rice Üniversitesi tarafından bağışlanan 1,620 dönümlük (656 hektar) arazide 1962-1963 yılları arasında inşa edilen 100 binalık bir komplekstir. Merkez, ABD insan uzay uçuşu programını koordine etmek için NASA'nın kurulmasından kısa bir süre sonra oluşturulan Uzay Görev Grubu'ndan büyüdü. United States Astronaut Corps'a ev sahipliği yapar ve ABD ve uluslararası ortaklarının astronot eğitiminden sorumludur ve Christopher C. Kraft Jr. Görev Kontrol Merkezi'ni kapsar. Merkez, 19 Şubat 1973'te ABD başkanı ve Teksaslı Lyndon B. Johnson onuruna yeniden adlandırıldı.

Florida'daki Cape Canaveral Uzay Kuvvetleri Üssü'nün batısındaki John F. Kennedy Uzay Merkezi (KSC), NASA'nın en iyi bilinen tesislerinden biridir. 1 Temmuz 1962'de kurulduğu sırada "Fırlatma Operasyonları Merkezi" olarak adlandırılan bu merkez, 29 Kasım 1963   tarihinde merhum ABD başkanının onuruna yeniden adlandırıldı ve 1968'den beri her Birleşik Devletler insanlı uzay uçuşu için fırlatma yeri oldu. Bu tarz uçuşlara ara verilmiş olmasına rağmen tesis Amerikan sivil uzay programı kapsamındaki roket fırlatmalarına ev sahipliği yapmıştır.

KSC, Cape Canaveral'daki üç platformdan Amerika'nın sivil uzay programı için insansız roket fırlatma tesislerini yönetmeye ve çalıştırmaya devam eder. Araç Montaj Binası (VAB), hacimce dünyanın dördüncü en büyük yapısıdır ve 1965'te tamamlandığında en büyüğüydü. Merkezde 2011 yılı itibarıyla toplam 13,100 kişi çalışmıştır. Yaklaşık 2,100 kişi federal hükûmetin çalışanı geri kalanı müteahhitti.

Diğer tesisler arasında Wallops Adası, Virginia'daki Wallops Uçuş Tesisi; New Orleans, Louisiana'daki Michoud Montaj Tesisi; Las Cruces, New Mexico'daki White Sands Test Tesisi; ve Derin Uzay Ağı istasyonları, Barstow, Kaliforniya; Madrid, İspanya; ve Canberra, Avustralya vardır.

NASA'ya ait tesisler inşaat, araştırma ve iletişim faaliyetleri gösterir. Bazı tesisler tarihi veya idari nedenlerden dolayı birden fazla etkinlik gösterebilir. NASA ayrıca Kenndy Uzay Merkezi'nde kısa bir demir yolu hattına ve uzay mekiği taşımak için iki adet özel yapım Boeing 747'ye sahiptir.

 Uydular, sondalar, geziciler, fırlatma araçları

NASA, tarihi boyunca birçok mürettebatsız ve robotik uzay uçuşu programı yürütmüştür. Mürettebatsız robotik programları, bilimsel ve iletişim amaçlarıyla ilk Amerikan yapay uydu'larını Dünya yörüngesine fırlattı ve Venüs ve Mars ile başlayarak ve dış gezegenlerin "büyük turlar" 'ı dahil güneş sisteminin gezegenlerini keşfetmek için bilimsel sondalar gönderdi. Dünyayı ve güneş sistemini keşfetmek için 1000'den fazla insansız görev tasarlandı.

 Dünya, Ay ve L2 noktası
Keşfin yanı sıra NASA tarafından iletişim uyduları da fırlatıldı. Uzay araçları ya doğrudan Dünya'dan fırlatılır veya uydunun kendisi de kendisini hareket ettirebilir ya da onu daha uzağa götürecek roket kademesiyle bazen de yörüngedeki uzay mekiklerinden fırlatıldılar.

İlk ABD mürettebatsız uydusu, Uzay Yarışı'nın ilk bölümünde ABMA/JPL projesi olarak başlayan Explorer 1 idi. Sputnik 1'ten iki ay sonra Ocak 1958'de fırlatıldı. NASA'nın kuruluşunda, Explorer projesi ajansa devredildi ve bugüne kadar böyle devam etti. Görevleri diğer yönlerin yanı sıra Dünya ve Güneş'e odaklanarak manyetik alanları ve güneş rüzgarı'nı ölçmek oldu.

Explorer programıyla ilgili olmayan daha yeni Dünya uydusu 1990'da yörüngeye sokulan Hubble Uzay Teleskobu idi.

Cygnus ve Cargo Dragon, 2020 itibarıyla NASA'nın Ticari İkmal Hizmetleri (CRS) programı kapsamında Uluslararası Uzay İstasyonunu (ISS) ikmal etmede kullanılır.

Cygnus, Northrop Grumman tarafından üretildi ve Antares roketiyle fırlatıldı.

Cargo Dragon SpaceX tarafından üretilir ve Falcon 9'un varyantı Block 5 ile fırlatıldı. Yine Falcon 9'da fırlatılan SpaceX Dragon 2010'dan 2020'ye kadar ISS'ye ikmal yapmak için kullanıldı.

James Webb Uzay Teleskobu (JWST) halen bir Ariane 5 roketiyle Kasım 2021'de fırlatılması planlanmıştır. Güneş-Dünya  noktasını çevreleyen halo yörüngeye yerleştirilecektir.

 İç güneş sistemi (Mars dahil)

İç Güneş Sistemi en az dört insansız programın hedefi haline getirildi. İlki, 1960'larda ve 1970'lerde Mariner ve Mars'a ve Merkür'e birden çok ziyaret yapan Mariner idi.

Mariner programı kapsamında başlatılan sondalar aynı zamanda ilk gezegen uçuşu yapan (Mariner 2), başka bir gezegenden ilk fotoğrafları çeken (Mariner 4), ilk gezegen yörünge aracı (Mariner 9) ve yerçekimi yardımı manevrasını yapan ilk (Mariner 10) idi. Bu, uydunun hedefine ulaşmak için gezegenlerin yerçekimi ve hızından yararlandığı bir tekniktir.

Mars'a ilk başarılı iniş 1976'da Viking 1 tarafından yapıldı. Yirmi yıl sonra bir rover Mars'a Mars Pathfinder tarafından indirildi.

26 Kasım 2011'de NASA'nın Mars için Mars Bilim Laboratuvarı görevi  başarıyla başlatıldı. Curiosity 6 Ağustos 2012'de Mars'a başarıyla indi ve ardından Mars'ta geçmiş veya şimdiki yaşamın kanıtlarını aramaya başladı.

NASA'nın planlarının ufkunda, Mars'ın atmosferini incelemek için Mars İzci Programı'nın bir parçası olan MAVEN uzay aracı vardır.

NASA'nın devam eden araştırmaları (Perseverance (Türkçe: Azim) ve InSight (Türkçe: İçgörü)) derinlemesine araştırmalarını içerir.

 Dış güneş sistemi
Mars'ın dışında, Jüpiter ilk olarak 1973'te Pioneer 10 tarafından ziyaret edildi. 20 yıldan fazla bir süre sonra Galileo gezegenin atmosferine bir sonda gönderdi ve gezegenin yörüngesinde dönen ilk uzay aracı oldu.Pioneer 11 1979'da Satürn'ü ziyaret eden ilk uzay aracı oldu ve Voyager 2 sırasıyla 1986 ve 1989'da Uranüs ve Neptün'e ilk (ve şimdiye kadar sadece) ziyareti yaptı.
Güneş sisteminden ayrılan ilk uzay aracı 1983'te Pioneer 10 oldu. Bir süre için en uzak uzay aracıydı, ancak o zamandan beri hem Voyager 1 hem de Voyager 2 tarafından geride bırakıldı.Pioneers 10 ve 11 ve her iki Voyager sondası da Dünya'dan dünya dışı yaşama mesajlar taşır.

Derin uzay yolculuğu ile iletişim zor olabilir. Örneğin, radyo sinyalinin Plüton'a giden yolun yarısından daha uzun bir mesafedeyken New Horizons uzay aracına ulaşması yaklaşık üç saat sürdü.

2003 yılında Pioneer 10 ile bağlantı kesildi. Her iki Voyager sondası da Güneş Sistemi ile yıldızlararası uzay arasındaki dış sınırı keşfederken çalışmaya devam etmektedirler.

Plüton'a yapılan New Horizons' görevi 2006'da başlatıldı ve 14 Temmuz 2015'te Pluto'nun yanından başarıyla geçti. Sonda Şubat 2007'de, Jüpiter'in bazı iç uydularını incelerken ve uçuş sırasında yerleşik aletleri test ederken Jüpiter'den yerçekimi yardımı aldı. Diğer aktif uzay araçları, Jüpiter için Juno ve asteroid kuşağı için Dawn idi.

NASA, Pioneer ve Voyager'ın keşfedilmemiş Plüton ötesi bölgeye geçişleri ve gaz devi yörünge araçları dahil olmak üzere, asteroit kuşağının ötesinde yerinde Galileo (1989-2003), Cassini (1997-2017) ve "Juno" (2011–günümüz) keşiflerini desteklemeye devam etti.

Dünyaya Yakın nesne algılama

1994 yılında, 1 kilometreden büyük Dünya'ya yakın nesneleri (NEO'lar) bulmak için bir Kongre yönergesi vardı ve 1 kilometre büyüklüğündeki asteroitlerin %90'ının 2010 yılına kadar bulunduğu tahmin ediliyor.

NASA, 2000 yılında yörüngesine giren NEAR uzay aracı ile 1999 yılında 433 Eros'u ziyaret ederek asteroidi o dönemde çeşitli enstrümanlarla yakından görüntüledi. 1990'lardan itibaren NASA, Dünya üsleri gözlemevlerinden birçok NEO tespit programı çalıştırdı ve tespit edilen nesnelerin sayısını büyük ölçüde artırdı. Bununla birlikte, birçok asteroit çok karanlıktır ve Güneş'e yakın olanları, geceleri gözlemleyen ve dolayısıyla Güneş'ten uzak olan Dünya tabanlı teleskoplardan tespit etmek çok daha zordur. Dünya yörüngesindeki NEO'lar, Dünya'nın arkasında olduklarında ve Güneş tarafından tamamen aydınlatıldıklarında potansiyel olarak bir "dolunay" yerine ışığın yalnızca bir kısmını yansıtırlar.

2005'te ABD Kongresi, NASA'ya, 'dan daha büyük tehlikeli asteroitleri keşfetmek, kataloglamak ve karakterize etmek için 2020 yılına kadar belirli arama tamamlama düzeylerine ulaşmasını zorunlu kıldı (Act of 2005, H.R. 1022; 109th), ancak bu çaba için yeni fon tahsis edilmedi.
Ocak 2019 itibarıyla, bu boyuttaki NEO'ların yaklaşık %40'ının bulunduğu tahmin edilmektedir, ancak doğası gereği NEO'ların kesin miktarı bilinmediğinden, hesaplamalar kaç tane olabileceğine dair tahminlere dayanmaktadır.

NEO tahminiyle ilgili bir sorun, kaç tane daha bulunabileceğini tahmin etmeye çalışmaktır. 2000 yılında NASA, bir kilometre çapındaki mevcut Dünya'ya yakın asteroitlerin sayısı tahminini 1,000-2,000'den 500-1,000'e düşürdü.

Kısa bir süre sonra, LINEAR anketi  için alternatif bir tahmin sağladı.

2011 yılında, NEOWISE gözlemlerine dayanarak, bir kilometrelik NEA'ların tahmini sayısı 'a daraltılırken (o sırada %93'ü keşfedilmişti), 140 metre genişliğinden daha büyük olanların sayısı  olarak tahmin edildi.

NEOWISE tahmini, aynı asteroit parlaklığı için daha büyük tahmini çaplar üreten, biraz daha düşük bir ortalama asteroit albedo varsayımıyla diğer tahminlerden farklıydı. Bu, o zamanlar CNEOS tarafından listelenen 830'un aksine, o zamanlar en az 1 km çapında bilinen 911 asteroitle sonuçlandı

2017'de, geliştirilmiş bir istatistiksel yöntem kullanan iki çalışma, mutlak büyüklük 17,75'ten (yaklaşık bir kilometre çapında) daha parlak olan tahmini NEA sayısını  değerine düşürdü.

22.0 mutlak büyüklüğünden (yaklaşık olarak 140 m'nin üzerinde) daha parlak olan tahmini asteroit sayısı 'e yükseldi, bu da WISE tahmininin iki katına çıktı ve 2018 yılı itibarıyla bunların yaklaşık üçte biri bilinir.

NEO'ların sayısını tahmin etmedeki bir problem, tespitlerin bir dizi faktörden etkilenmesidir.

NASA, 2013 yılında NEO'ları aramak için kızılötesi uzay araştırma teleskopu WISE'ı tekrar çalıştırdı ve çalışması sırasında bazılarını buldu. NEOcam, 2010'larda düşük görev oranı nedeniyle daha fazla hale gelen, oldukça rekabetçi Discovery programında yarıştı.

Araştırma

NASA'nın Havacılık Araştırma Görev Müdürlüğü havacılık araştırmaları yürütür.

NASA, uzay aracına güç sağlamak için kullanılan bir tür radyoizotop termoelektrik jeneratör olan Çok görevli radyoizotop termoelektrik üreteci (MMRTG) gibi teknolojilerden yararlandı. Gerekli plütonyum-238 kıtlığı, milenyumun başlangıcından bu yana derin uzay görevlerini kısıtladı. Bu malzemenin kıtlığı nedeniyle geliştirilmeyen bir uzay aracı örneği New Horizons 2' idi.

Yer bilimleri araştırma programı oluşturuldu ve ilk olarak 1980'lerde Ronald Reagan ve George H.W. Bush yönetimi altında finanse edildi.

NASA, 2014 yılında "Uzayda Küpler" adlı bir yarışma başlattı. NASA ve küresel eğitim şirketi I Doodle Learning'' tarafından ortaklaşa organize edilen yarışma, 11-18 yaşlarındaki okul öğrencilerine bir NASA roketi veya balonunda uzaya fırlatılacak bilimsel deneyler tasarlamayı ve inşa etmeyi öğretmek amacıyla düzenlendi. 21 Haziran 2017'de dünyanın en küçük uydusu KalamSAT fırlatıldı.

NASA ayrıca iklim değişikliği ile ilgili araştırma yapar ve yayınlar. Açıklamaları, küresel iklimin ısındığı konusundaki küresel bilimsel fikir birliği ile aynı fikirdedir. ABD Başkanına Donald Trump uzay konularında danışmanlık yapan Bob Walker, NASA'nın uzay araştırmalarına odaklanması gerektiğini ve iklim çalışması operasyonlarının NOAA gibi diğer kurumlara devredilmesi gerektiğini savundu. Eski NASA atmosferik bilim insanı J. Marshall Shepherd, 1958'de Ulusal Havacılık ve Uzay Yasası'nda kuruluşunda NASA'nın görevinin içine yer bilimleri araştırmasının dahil edildiğine karşı çıktı. NASA, Web kategorisinde 2020 Webby Yeşil için Halkın Ses Ödülü'nü kazandı.

NASA, uydu iletişimi için laser-com RF ağları olarak adlandırılan Yerdeki Optik (lazer) İstasyonları (OGS) ile iletişim kurmak için Serbest Uzay Optiği (FSO) kullanma olasılığını araştırmak için üçüncü bir tarafla sözleşme imzaladı.

29 Temmuz 2020'de NASA, Amerikan üniversitelerinden ay toprağından su çıkarmak ve güç sistemleri geliştirmek için yeni teknolojiler önermelerini istedi. Bu fikir, uzay ajansının Ay'ı sürdürülebilir bir şekilde keşfetmesine yardımcı olacaktır.

Çevresel etki
Roket tahrik sistemleri tarafından hem Dünya atmosferinde hem de uzayda üretilen egzoz gazları, Dünya'nın çevresini olumsuz etkileyebilir. Hidrazin gibi bazı hipergolik roket itici gazları, yanma öncesinde oldukça zehirlidir, ancak yandıktan sonra daha az toksik bileşiklere ayrışır. Gazyağı gibi hidrokarbon yakıtları kullanan roketler egzozlarında karbondioksit ve kurum salmaktadır. Ancak, karbondioksit emisyonları diğer kaynaklardan gelenlere kıyasla önemsizdir; Ortalama olarak, Amerika Birleşik Devletleri 2014 yılında günde 802,620,000 ABD galonu (3.0382×109 L) sıvı yakıt tüketirken, tek bir Falcon 9 roketinin ilk aşaması 25,000  ABD galonu  95,000 iitre civarında gazyağı yakıt olarak yakar. Her gün bir Falcon 9 fırlatılsa bile o gün için sıvı yakıt tüketiminin (ve karbondioksit emisyonlarının) yalnızca %0.006'sını temsil eder. Ek olarak, SSME gibi LOx- ve LH2- yakıtlı motorların egzozu neredeyse tamamen su buharıdır. NASA, 2011'deki Ulusal Çevre Politikası Yasası'na uygun olarak iptal edilen Takımyıldız Programı ile çevresel kaygıları ele aldı. Buna karşılık iyon motorları tahrik için xenon gibi zararsız soy gazlar kullanır.

Hedefler ve yönergeler

NASA'nın ana direktiflerinden bazıları, insanlı bir uzay aracının Ay'a inmesi, Uzay Mekiğinin tasarımı ve inşası ve büyük, mürettebatlı bir uzay istasyonu inşa etme çabaları olmuştur. Tipik olarak, başlıca direktifler, bilimsel ilgi ve tavsiye, siyasi çıkarlar, federal fon endişeleri ve kamu çıkarının kesişmesinden kaynaklandı ve bunların hepsi birlikte çeşitli çaba dalgalarını getirdi ve genellikle teknik gelişmeler, finansman değişiklikleri ve dünya olayları tarafından ağır bir şekilde etkilendi. Örneğin, 1980'lerde, Reagan yönetimi, Freedom Uzay İstasyonu adı verilen, mürettebatlı bir uzay istasyonu inşa etmek için büyük bir baskıyla bir yönerge duyurdu. Ama Soğuk Savaş sona erdiğinde Rusya, ABD ve diğer uluslararası ortaklar Uluslararası Uzay İstasyonu'nu tasarlamak ve inşa etmek için bir araya geldi.
2010'larda, direktiflerdeki büyük değişiklikler, Uzay Mekiği'nin kullanımdan kaldırılmasını ve daha sonra yeni bir mürettebatlı ağır kaldırma roketi olan Space Launch System'in geliştirilmesini içeriyor. Yeni Space Launch System için görevler değişti ancak genel olarak, NASA'nın direktifleri Uzay Mekiği programına benzerdir çünkü birincil hedef ve arzu insanlı uzay uçuşudur. Ek olarak, NASA'nın 1980'lerdeki Uzay Keşif Girişimi, diğer galaksilere odaklanan yeni keşif yolları açtı.

Önümüzdeki on yıllar boyunca, NASA'nın odak noktası yavaş yavaş Mars'ın nihai keşfine doğru kaymaktır. Odaklanılan teknolojik seçeneklerden biri Asteroid Yeniden Yönlendirme görevi (ing:Asteroid Redirect Mission) (ARM) idi. ARM, 2017'de büyük ölçüde finanse edilmişti, ancak ARM için geliştirilen temel teknolojiler, özellikle güneş enerjisiyle çalışan bir elektrik tahrik sisteminde, gelecekteki keşifler için kullanılacaktır.

Daha uzun proje yürütme zaman çizelgeleri, gelecekteki idari yönetim görevlilerinin bir direktif üzerinde yürütmesine izin verir ve bu da yönlü kötü yönetime yol açabilir.

Daha önce, 2000'lerin başında, NASA, Takımyıldız Programı adlı bir stratejik plan üzerinde çalıştı ancak program 2010'ların başında parası ödendi. 1990'larda, NASA yönetimi, "Daha Hızlı, Daha İyi, Daha ucuz"" adlı bir planlama yaklaşımını benimsedi.

2017 NASA Yetkilendirme Yasası
O mali yıl için 19.5  milyar dolarlık fonu içeren 2017 NASA Yetkilendirme Yasası, NASA'yı 2030'ların başında insanları Mars'ın yakınına veya yüzeyine çıkarmaya yönlendirdi.

Ajans bağımsız olmasına rağmen, projelerin hayatta kalması veya durdurulması doğrudan Başkanın iradesine bağlı olabilir.

Uzay Politikası Direktifi 1
Aralık 2017'de, son mürettebatlı görev'in Ay'ın yüzeyine çıkışının 45. yıldönümünde, Başkan Donald Trump, Mars ve ötesine giden yolda bir ay görevini içeren bir yönergeyi onayladı.

Yeni NASA yöneticisi Jim Bridenstine, maliyetleri azaltan ve uzaya erişimi artıran, beş yıl önce bile mevcut olmayan ABD ticari uzay yeteneği'nden yararlanmak da dahil olmak üzere direktifte açık olan sürdürülebilirlik yönlerine (Ay'a kalmak için gitmek) odaklandığı Ağustos 2018 konuşmasında bu direktife değindi.

Hedefler
2011'den beri NASA'nın stratejik olan hedefleri şunlardır
 Güneş Sistemi boyunca insan faaliyetleri'ni genişletmek ve sürdürmek
 Dünya ve evren hakkındaki bilimsel anlayışı genişletmek
 Yenilikçi yeni alan teknolojiler yaratmak
 havacılık araştırmasını geliştirmek
 NASA'nın havacılık ve uzay faaliyetlerini yürütmek için program ve kurumsal yetenekleri etkinleştirmek
 Katılım fırsatları sağlamak için NASA'yı halk, eğitimciler ve öğrencilerle paylaşmak

Güncel ve Planlanan Çalışmalar
NASA'nın devam eden çalışmaları arasında Mars ve Satürn'ün derinlemesine incelenmesi, Dünya ve Güneş üzerine çalışmalar da vardır. Yukarıda değinilenler dışında Merkür'e yönelik MESSENGER, Jüpiter, Plüton ve ötesine yönelik New Horizons (Yeni Ufuklar) ve asteroit kuşağı için Dawn aktif olan diğer uzay aracı programlarıdır.

Plüton'a yönelik New Horizons görevi 2006 yılında başladı. 14 Temmuz 2015 tarihinde New Horizons (Yeni Ufuklar) uydusu Plüton'a vardı. Sonda Şubat 2007'de Jüpiter'den yörünge desteği aldı. Bu sırada hem Jüpiter'in bazı aylarını inceledi hem de uçuş sırasında taşıdığı aletleri denedi.

NASA 4 Aralık 2006'da kalıcı bir ay üssü kurma planlarını açıkladı. Hedef 2020 yılında üssün inşasına başlanması ve 2024 yılında tam kapsamlı çalışan bir üs olması planlanıyordu ancak Birleşik Devletler İnsanlı Uzay Uçuşları Planlama Komitesi 2009 yılında projenin sürdürülemez olduğunu açıkladı. 2010 yılında ABD Başkan'ı Barack Obama var olan planları durdurdu ve daha çok asteroidlere ve Mars'a insanlı uçuş programları ve Uluslararası Uzay İstasyonu için para harcanmasına karar verdi.

NASA Ağustos 2011'de Ulusal Keşif Ofisi'nin iki teleskop bağışını kabul etti.

Bilimsel Araştırmalar

Uzayda tıp
Uzayda tıp hakkında çeşitli araştırmalar yürütülmektedir. Bunlar arasında Mikro Çekimde Ultrasonla İleri Tanı araştırması öne çıkar. Araştırmada astronotlar dünyadan aldıkları komutlarla ultrason taramaları gerçekleştirip uzayda gerçekleşebilecek sağlık sorunlarını çözmeleri beklenmektedir. Genellikle Uluslararası Uzay İstasyonu'nda doktor bulunmadığı için herhangi bir tıbbi sorunda teşhis koymak zordur. Astronotlar uzayda vurgun, barotramva, kas ve kemik kaybı, uyku bozukluğu ve radyasyondan dolayı yaralanma gibi çeşitli sağlık risklerine açıktır. Ultrason bu tür sorunların tanımlanmasında uzayda eşsiz bir rol oynar. Bu çalışmada öğrenilen teknikler profesyonel ve olimpik spor sakatlanmalarında uygulanır. Ayrıca tıp ve lise öğrencileri gibi uzman olmayan operatörlere de bu yöntemler öğretilir. Bu uygulama Dünya'da uzman bir doktorun zor bulunduğu bir afet anında veya kırsal kesimde kullanılabilir.

Ozon tabakasının incelmesi
1975 yılında NASA'ya üst atmosferi inceleme yetkisi ve görevi verildi. Bu kapsamda önce Üst Atmosferi İnceleme Programı sonrasında Dünya Gözlem Sistemi (DGS) doğdu. DGS uyduları 1990'larda ozon tabakasında incelmeyi gözlemledi. İlk dünya çapında kapsamlı ölçümler 1978 yılında Nimbus 7 uydusu ve NASA bilim insanları ile yapıldı.

Yer bilimleri
Doğanın ve insanların çevreye etkilerinin küresel ölçekte anlaşılması NASA'nın yer bilimleri programlarının ana hedefidir. NASA günümüzde yörüngede bulunan ondan fazla uzay aracı ve sondayla Dünya'daki sistemleri (okyanuslar, karalar, atmosfer, biyosfer, kriyosfer) her açıdan incelemektedir. Önümüzdeki yıllarda daha fazla uydunun bu işler için fırlatılması planlanmaktadır.

NASA, Ulusal Yenilenebilir Enerji Laboratuvarı ile birlikte çalışarak yüksek detaylı bir küresel güneş enerjisi kaynağı haritası hazırlamaktadır. Ayrıca tehlikeli atık maddeleri uzaklaştırma kapsamında Amerika Birleşik Devletleri Çevre Koruma Ajansı, Amerika Birleşik Devletleri Enerji Bakanlığı ve Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri ile birlikte çalışmaktadır. Değinilen bu ajanslara gerekli testleri yapabilmeleri için 6 Nisan 1996 yılında imzalanan bir anlaşmayla John F. Kennedy üssünü kullanma izni verilmiştir.

8 Mayıs 2003'te Çevre Koruma Ajansı ilk defa NASA'yı çöplük gazından enerji üreten federal ajans olarak tanıdı. NASA bu uygulamayı Goddard Uzay Uçuş Merkezi'nde gerçekleştirdi.

Bütçe

NASA'nın toplam federal bütçedeki payı Apollo programı sırasında 1966'da yaklaşık %4.41'de zirve yaptı, ardından hızla 1975'te yaklaşık %1'e düştü ve 1998'e kadar bu seviyede kaldı.

Yüzde, 2006'da tekrar yaklaşık yüzde yarımda (2012'de federal bütçenin %0,48'i olarak tahmin ediliyordu) dengelenene kadar daha sonra kademeli olarak düştü. Birleşik Devletler Senatosu Bilim Komitesi, bilim iletişimcisi Neil deGrasse Tyson Mart 2012'de yapılan bir duruşmada, "Şu anda NASA'nın yıllık bütçesi, vergi dolarınızın yarısı kadardır - Bunun iki katı için—bir doların bir penisi için— ülkeyi somurtkan, morali bozuk, ekonomik mücadeleden bıkmış bir ulustan, 20. yüzyıldan kalma doğuştan gelen hakkını yarını hayal etmek için geri aldığı bir ülkeye dönüştürebiliriz." dedi.

Buna rağmen, kamuoyunun NASA'nın bütçesine ilişkin algısı önemli ölçüde farklıdır: 1997 yılında yapılan bir anket, çoğu Amerikalı'nın federal bütçenin %20'sinin NASA'ya gittiğine inandığını göstermiştir.

2015 Mali Yılı için NASA, talep edilenden 549 milyon $ ve Kongre tarafından geçirilen 2014 NASA bütçesinden yaklaşık 350 milyon $ daha fazla olarak Kongre'den 18.01 milyar $ ödenek aldı.

2016 Mali Yılında NASA, 19.3 milyar $ aldı.

Başkan Donald Trump, 2017 bütçesini yaklaşık 19.5  milyar dolar olarak belirleyen 2017 NASA Geçiş Yetkilendirme Yasası'nı Mart ayında imzaladı. Bütçe de 2017 için 19.3 milyar $ olarak rapor edilirken, 2018 mali yılı için 20.7 milyar $ teklif edildi.

Önerilen bazı FY2018 bütçelerine örnekler:
 Keşif: 4.79$ milyar
 Gezegen bilimi: 2.23 milyar ABD doları
 Yer bilimi: 1.92 milyar dolar
 Havacılık: 0.685 milyar

NASA'nın aktif programları

NASA'nın aktif programlarından bazıları:
2001 Mars Odyssey, Mars için uydu sondası
Cassini, Satürn için uydu sondası
Chandra X-ışını Gözlemevi
Curiosity kâşif robotu(Mars Bilim Laboratuvarı)
Dawn, asteroid sondası
Hubble Uzay Teleskobu
Uluslararası Uzay İstasyonu
Kepler görevi
MESSENGER, Merkür uydu sondası
New Horizons
Mars Keşif Sondası
MAVEN
Opportunity kaşif robotu, Mars
Spitzer Uzay Teleskobu
Artemis Projesi
James Webb Uzay Teleskopu
InSight
Parker Solar Probe
OSIRIS-REx
Perseverance (Mars 2020)
Juno

Galeri

Gözlemler

Geçmiş ve şimdiki uzay aracı

Planlanan uzay aracı

Kavramlar
NASA, çoğu zaman, bazıları gerçek planlara dönüştürülen ayrıntılı planlar ve teknoloji kavramları geliştirmiştir.

Açıklayıcı notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar

 NASA Mühendislik ve Güvenlik Merkezi
 NASA Tarih Bölümü
 Keşif etkinliklerine aylık bakış
 NODIS: NASA Online Directives Information System, (türkçe:NASA Çevrimiçi Direktifler Bilgi Sistemi)
 NTRS: NASA Technical Reports Server, (türkçe:NASA Teknik Rapor Sunucusu)
 NASA Tarihi ve Çağdaş Geçmişi Korumanın Zorluğu
 NASA podcast'leri
 NASA Watch, ajans izleme sitesi

   howstuffworks.com'un NASA nasıl çalışır bölümü
 Görev: Uzay Uçuşunun Tarihi Üç Aylık Bülteni

Havacılık kuruluşları
Amerika Birleşik Devletleri'nde uzay çalışmaları
Amerika Birleşik Devletleri devlet kurumları
Uzay kuruluşları
1950'lerde Washington, DC'de kurulan oluşumlar
1958'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
1958'de kurulan kamu kurumları

NASA


L'ambassade des Philippines en Guinée est la principale représentation diplomatique des Philippines en République de Guinée.

Histoire
Les philippines ont mis en place d'abord un consulat générale en Guinée avant de nommée un ambassadeur.

Listes des représentants

Références

Guinée
Philippines

Ambassade des Philippines en Guinée


Floden Simme er en biflod til floden Kander i Bernese Oberland i Kanton Bern i Schweiz. Den er omkring 60 km lang, og den fungerer som dræn for et 594 km2 landområde.

Floden Simmes udspring er på Rezli alpe vest for bjerget Wildstrubel nær landsbyen Lenk. Nedenfor Rezli alpe former Simme Simmenfälle, flere vandfald, som alle til sammen falder 200 meter.

Derefter passerer floden Lenk og flyder mod Zweisimmen, hvor den flyder sammen med Kleine Simme (Lille Simme), som flyder ned fra Saanemöser-bjergene. Denne strækning er omkring 10 km lang.

Fra Zweisimmen flyder Simme gennem øvre og nedre Simmental (Ober- og Niedersimmental). Nær landsbyen Wimmis udmunder Simme i floden Kander.

Floder i Schweiz

Simme


Koritrappe (Ardeotis kori) er en fugleart, der lever i det sydlige og østlige Afrika. Det er den største flyvende fugl på kontinentet.

Noter
 Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Fugle fra Afrikas Horn
Fugle fra det sydlige Afrika
Fugle fra Østafrika
Trappefugle

Koritrappe


André Leon Talley (Washington D. C., 16 de octubre de 1948-White Plains, 18 de enero de 2022) fue un periodista estadounidense, editor de la revista Vogue. Talley estuvo en la primera fila de los desfiles de moda de Nueva York, París, Londres y Milán durante más de veinticinco años. Defendió la inclusión de modelos negras en desfiles y denunció la discriminación que sufren en la industria de la moda. Promocionó diseñadores, especialmente negros. También fue editor de otras revistas internacionales como Interview, el New York Times o W Francia.

Trayectoria
Se crio en un pueblo (Durham) donde la mayoría de la población era blanca (90%) y en medio del racismo de la época. Durante su infancia admiraba el estilo de las mujeres al ir a la iglesia en domingo y leía Vogue en la biblioteca. Se graduó en arte de la Universidad Central de Carolina del Norte y obtuvo un posgrado en francés de la Universidad de Brown. En la década de 1960 viajó a Nueva York. Era periodista de una revista femenina local cuando fue descubierto por Diana Vreeland, redactora jefe de Vogue por aquel entonces, comenzando a trabajar como su asistente. En 1989 obtuvo el cargo de editor creativo, que utilizó para promocionar jóvenes diseñadores (como Tracy Reese, John Saldivar, o Rachel Roy), aunque también a blancos, como Chado Ralph Rucci. También utilizó las páginas de la revista para denunciar el racismo en la industria, exigiendo que se contraten más modelos negras para las pasarelas. Llegó a prohibir la publicación de diseñadores que se negaban a contratar modelos negras.

En 1995 dejó Vogue para volverse periodista independiente y editor e otra revista internacional de moda (W Francia), aunque regresó en 1995 con una columna llamada «Life with André». Publicó varios libros entre los que se encuentran best-sellers autobiográficos como «A.L.T.: A Memoir» y «A.L.T. 365+» (la primera una autobiografía y la segunda una monografía de arte diseñada por Sam Shahid en 2005).

También fue editor de otras revistas internacionales como Interview o el New York Times. Talley tenía un Doctorado Honoris Causa en humanidades de la Savannah College of Art and Design, donde se desempeñaba como miembro de la Junta de Síndicos. En 2007 ocupó el puesto 45 de la revista Out de los «50 hombres y mujeres gais más poderosos de Estados Unidos».

Cine y televisión
El personaje de Nigel en la película The Devil Wears Prada está inspirado en Talley, mientras que él mismo aparece en un cameo en Sex and the City y The Hills, un reality show de MTV.

Ha sido jurado en cuatro temporadas del reality America's Next Top Model (desde el ciclo 14 al ciclo 17), presentado por la supermodelo Tyra Banks. Sin embargo, en setiembre de 2011 anunció que se retiraba del programa.

Referencias

Enlaces externos

Jueces de America's Next Top Model
Periodistas LGBT
Nacidos en Washington D. C.
Fallecidos por pandemia de COVID-19 en Nueva York (estado)

André Leon Talley


An Zeuxine papillosa in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Cedric Errol Carr. An Zeuxine papillosa in nahilalakip ha genus nga Zeuxine, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Zeuxine

Zeuxine papillosa


Cemento Cruz Azul is a  cement company in Mexico. It was founded in 1881 by a British businessman named Henry Gibbon.

On 22 May 1927, the company's workers organized the Club Deportivo Cruz Azul football club as a company team, which has gone on to become one of the most famous association football teams in Mexico, winning several national and international titles. The soccer team's association leads to the nickname of La Máquina Cementera or the cement locomotive. Along with Coca-Cola and Bimbo bread, Cemento Cruz Azul are among the most frequent emblems on Mexican football jerseys.

With the creation of the North American Free Trade Agreement (NAFTA) in 1994, the company enjoyed the benefits of being able to transport across North America. It is now a well known cement company internationally.

Cemento Cruz Azul has faced stiff competition from Mexico's other leading cement producer, Cemex, a company which has gone on to set foot on other countries, such as Puerto Rico (Cemex Puerto Rico), the United States and the United Kingdom.

History
In 1881, Englishman Henry Gibbon rented a portion of the old Hacienda City of Jasso, Hidalgo, and installed a hydraulic lime factory. By 1883, fellow Englishman Joseph (or George) Watson, heavily invested into the factory and business.  Despite the efficient mining of the rich deposits of limestone minerals from the Hidalgo region, the business practically did not develop due to lack of capital and was bankrupt by 1906.

Oaxaca attack
On 27 July 2021, a video surfaced where some 30 people are seen illegally entering the Cruz Azul Oaxaca plant and shooting the place. No injuries were reported in the incident.

References

Cement companies of Mexico
Companies established in 1881
Manufacturing companies based in Mexico City
Mexican brands
Cooperatives in Mexico
1881 establishments in Mexico

Cemento Cruz Azul


Metilacija DNK je biološki stanični proces na DNK. Ne sprječava replikaciju molekule DNK. Metiliranje se odvija na citozinskim ostatcima koji prethode gvaninima u polinukleotidnom lancu (CpG dinukleotidi). Ovim se procesom inhibira prepisivanje gena. Metiliranje inhibira transkripciju gena. Geni koji su uvijek aktivni nisu metilirani. Metilacija DNK ne javlja se kod nekih organizama poput vinske mušice ili kvasca. Naprotiv, kod embrionalnog razvitka sisavaca važnu ulogu, jer kontrolira taj proces. Nastaje genomski upis odnosno utisak. Utišani (utisnuti, metilirani) geni se metiliraju se tijekom spermatogeneze ili oogeneze te izražaj tih gena ovisan je o podrijetlu gena, jesu li s očeve ili majčine strane.

Osnova je genomskog utiska. Kad je gen metiliran, onda je utisnut, odnosno inaktivan. Uvijek aktivni geni nisu metilirani.
Enzim metiltransferaza je taj koji održava isti uzorak metilacije nakon replikacije te uzorak ostaj iste iz generacije stanica u geneeraciju. Prethodno "uspavane" tj. utišane gene mogu probuditi neke kemikalije koje sprječavaju metilaciju, poput 5-azacitidina. Njime se može ponovno aktivirati gene inaktivirane metilacijom.
Kad se na atom 5C u citozinu doda metilna skupina nastaje 5-metilcitozin.

Izvori

Stanični procesi
Deoksiribonukleinska kiselina

Metilacija DNK


Natriumlactat (Natrium lacticum) ist das Natriumsalz der Milchsäure mit der Formel NaC3H5O3.

Eigenschaften
Natriumlactat ist ein farbloser Feststoff mit einem leicht salzigen Geschmack.

Gewinnung
Natriumlactat entsteht (wie die Lactate allgemein) durch Fermentierung einer Zuckerquelle wie Mais oder Rüben und anschließende Neutralisierung der entstandenen Milchsäure.

Kommerziell genutzte Milchsäure wird meistens aus milchfreien Rohstoffen wie Maisstärke, Kartoffeln oder Melasse fermentiert. Weiterhin können Zucker oder Tapioka genutzt werden. Die Starterkultur für die Fermentierung kann Milchprodukte enthalten.
Milchsäure wird teils auch aus Milchprodukten wie Molke und Lactose fermentiert, welche bei 6,5 % Feststoffanteil 4,8 % Lactose enthält.
Milchsäure aus Milchprodukten wird oft wiederum in Milchprodukten wie Speiseeis und Doppelrahmkäse verwendet.
Typischerweise wird Molke zur Herstellung von Milchsäure benutzt, wenn die Molke selber als Abfall bei der Produktion bestimmter Milchprodukte anfällt.

Verwendung

Lebensmitteltechnologie
Natriumlactat wird in der Lebensmitteltechnik als Säureregulator, Feuchthaltemittel, Schmelzsalz oder als Festigungsmittel eingesetzt. Für die Verwendung in Lebensmitteln wird es als naturgemäß flüssiges Produkt oder aber auch in Pulverform angeboten.
Es ist in der EU als Lebensmittelzusatzstoff der Nummer E 325 für alle für Zusatzstoffe zugelassenen Lebensmittel – auch für "Bio"-Produkte – ohne eine Höchstmengenbeschränkung (quantum satis) zugelassen.
Bei Milchunverträglichkeit oder -allergie ist Natriumlactat unbedenklich, da üblicherweise keine Milch als Rohstoff verwendet wird und sonst auch kein Milchprotein enthält.

Kosmetik, Papier- und Textilherstellung
Natriumlactat (SODIUM LACTATE, INCI) kann in Haarwaschmitteln und anderen ähnlichen Artikeln wie Flüssigseife eingesetzt werden, da es ein effektives Befeuchtungsmittel darstellt.

Es wird weiterhin in der Kosmetik sowie bei der Herstellung von Papier und Textilien und der Tabakverarbeitung eingesetzt.

Medizin
Natriumlactat wird in Kombination mit blutdrucksteigernden Sympathomimetika  eingesetzt, um durch Überdosierung von Antiarrhythmika der Klasse I verursachte Arrhythmien zu behandeln.

Als Arzneistoff wird eine 50-prozentige Lösung (gemäß Arzneibuch) verwendet, die einen pH-Wert von 6,5 bis 9,0 aufweist und farblos, geruchlos und leicht zähflüssig ist.

Geschichte
Bereits 1836 wurde erkannt, dass Natriumlactat ein Salz einer schwachen Säure ist anstatt eine Base zu sein, und es war bereits bekannt, dass das Lactat in der Leber metabolisiert werden muss, bevor das Natrium eine messbare Wirkung auf den pH-Wert entfalten kann.

In den Weltkriegen wurde es als Ersatz für Glycerin verwendet, um dieses für Kriegszwecke einzusparen.

Einzelnachweise

Natriumverbindung
Lebensmittelzusatzstoff (EU)
Kosmetischer Inhaltsstoff
Arzneistoff
Lactat

Natriumlactat