La saison 2021-2022 du Championnat du Niger de football est la cinquante-deuxième édition de la Super Ligue, le championnat national de première division au Niger. Les quatorze équipes engagées sont regroupées au sein d'une poule unique où elles affrontent deux fois leurs adversaires, à domicile et à l'extérieur. En fin de saison, les deux derniers du classement final sont directement relégués et remplacés par les deux meilleures formations de deuxième division.

L'US Gendarmerie Nationale est le tenant du titre, l'ASN Nigelec FC termine à la première place à la fin de la saison et remporte son premier titre de champion.

Qualifications continentales
Le champion du Niger se qualifie pour la Ligue des champions de la CAF 2022-2023. La place en Coupe de la confédération 2022-2023 est réservée au vainqueur de la Coupe du Niger. Si un club réalise le doublé, c'est le finaliste de la Coupe qui obtient son billet pour la compétition.

Participants

Compétition

Classement
Le classement est établi sur le barème de points suivant : victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0.

|width=50%|

|}

Bilan de la saison

Voir aussi

Références

Articles connexes
 Championnat du Niger de football

Lien externe
  Résultats complets sur le site RSSSF

2021-2022
Niger
2021 au Niger
2022 au Niger

Championnat du Niger de football 2021-2022


Peter Heinrich Schmidt (* 23. August 1870 in Trier; † 12. September 1954 in St. Gallen) war ein deutscher Wirtschaftswissenschaftler und -geograph.

Leben
Der gebürtige Trierer Peter Heinrich Schmidt widmete sich nach abgelegtem Abitur dem Studium der Wirtschaftswissenschaften an den Universitäten Genf, Zürich sowie Bern, das er mit dem Erwerb des akademischen Grades eines Dr. phil. abschloss.

Nachdem er sich in Wirtschaftswissenschaften habilitiert hatte, folgte er 1900 einem Ruf auf die Professur für Deutsch, Geschichte und Geographie an die Verkehrsschule St. Gallen. 1904 nahm er eine Professur für Volkswirtschaftsgeographie und Weltwirtschaftslehre an der Handelsakademie (später Handels-Hochschule) St. Gallen an, die er bis zu seiner Emeritierung ausfüllte. Schmidt, der eine Mitgliedschaft in der Geographisch-Ethnographischen Gesellschaft Zürich innehatte, befasste sich insbesondere mit geographischen sowie volkswirtschaftlichen Themen. 1934 verlieh ihm die Universität Bern die Ehrendoktorwürde.

Schriften
 Die schweizerischen Industrien im internationalen Konkurrenzkampf. 2., völlig umgearbeitete Auflage, Orell Füssli, Zürich 1920.
 Martin Luther und der Klassenkampf. Fehr'sche Buchhandlung, St. Gallen 1923.
 Wirtschaftsforschung und Geographie. Fischer, Jena 1925.
 Einführung in die allgemeine Geographie der Wirtschaft. Fischer, Jena 1932.
 Die geographischen Grundlagen der Verkehrswirtschaft. Fischer, Jena 1934.
 Die Schweiz als Lebensraum. Fehr, St. Gallen 1934.
 Europa : Natur und Schicksal eines Erdteils. Hofmann, Zürich 1945.

Literatur
 Gerhard Lüdtke (Hrsg.), Werner Schuder (Hrsg.), Joseph Kürschner (Hrsg.): Kürschners Deutscher Gelehrten-Kalender 1928/29. 3. Ausgabe, De Gruyter, Berlin 1929, ISBN 3-11-107168-5, Seite 2113.
 Walther Killy und Rudolf Vierhaus (Hrsg.): Deutsche Biographische Enzyklopädie. Band 9, K.G. Saur Verlag GmbH & Co. KG, München 1996 ISBN 3-598-23163-6, Seite 18.

Weblinks

Ökonom (20. Jahrhundert)
Geograph (20. Jahrhundert)
Wirtschaftsgeograph
Hochschullehrer (Universität St. Gallen)
Ehrendoktor der Universität Bern
Deutscher
Geboren 1870
Gestorben 1954
Mann

Peter Heinrich Schmidt (Wirtschaftswissenschaftler)


Jimmy the Gent  é um filme pre-Code estadunidense de 1934, do gênero comédia dramática criminal, dirigido por Michael Curtiz, estrelado por James Cagney e Bette Davis, e co-estrelado por Allen Jenkins. O roteiro de Bertram Millhauser foi baseado na história "The Heir Chaser", de Ray Nazarro e Laird Doyle. Foi a primeira vez que Cagney e Davis reuniram-se em uma produção, que se repetiu em "The Bride Came C.O.D.", sete anos depois.

Sinopse
O inescrupuloso Jimmy Corrigan (James Cagney) dirige uma agência que procura herdeiros daqueles que morreram sem deixar testamento, e muitas vezes fornece requerentes falsos para cobrar seus honorários. Quando sua ex-namorada Joan Martin (Bette Davis), que o deixou por causa de sua falta de ética, aceita um cargo na empresa supostamente legítima de Charles Wallingham (Alan Dinehart), Corrigan investiga o passado de Wallingham e descobre que seu rival é ainda mais dúbio que ele.

Elenco
 James Cagney como Jimmy Corrigan
 Bette Davis como Joan Martin
 Allen Jenkins como Lou
 Alan Dinehart como Charles Wallingham
 Alice White como Mabel
 Arthur Hohl como Monty Barton
 Hobart Cavanaugh como Worthingham Falso
 Mayo Methot como Gladys Farrell
 Phillip Reed como Ronnie Gateson
 Renee Whitney como Telefonista
 Ralf Harolde como Hendrickson
 Merna Kennedy como Datilógrafa
 Philip Faversham como Interno
 Nora Lane como Sarah Posy Barton

Produção
Antes de seu lançamento geral, os títulos de produção do filme foram "Blondes and Bonds" e "The Heir Chaser".

Tanto Cagney quanto Davis consideraram "Jimmy the Gent" um filme de estúdio descartável, e nenhum deles ficou feliz com o resultado. Cagney raspou as laterais de seu cabelo para o filme, sem o conhecimento do diretor Michael Curtiz ou chefe de unidade de estúdio Hal B. Wallis. Curtiz ficou chocado quando viu o corte de cabelo, já Wallis se ressentiu. Bette Davis também não apreciou o feito e se recusou a tirar fotografias publicitárias ao lado de Cagney.

Recepção
A resposta da crítica especializada foi bastante positiva. Em sua crítica ao The New York Times, Mordaunt Hall descreveu o filme como "um trabalho rápido e cheio de gírias, no qual Cagney está mais assertivo do que nunca ... [ele] aborda os argumentos delicados de suas falas com velocidade e força ... Bette Davis está atraente e capaz como Joan". A revista Variety disse: "Jimmy the Gent ... [é] especialista, meticuloso, tipicamente Cagney ... e bom para dar muitas risadas".

Bilheteria
"Jimmy the Gent" foi bem nas bilheterias. O filme faturou US$ 332.000 nacionalmente e US$ 135.000 no exterior, totalizando US$ 467.000 mundialmente.

Ligações externas

 Fotografia no Getty Images

Filmes da década de 1930
Filmes dos Estados Unidos de 1934
Filmes de comédia dramática dos Estados Unidos
Filmes de comédia dramática da década de 1930
Filmes dirigidos por Michael Curtiz
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa
Filmes baseados em contos
Filmes baseados em obras de autores dos Estados Unidos
Filmes da Warner Bros.
Filmes sobre crimes

Jimmy the Gent


U kemiji i kemijskoj fizici, mezofaza je stanje tvari između tekućine i čvrste tvari.

Bistrište, temperatura bistrenja (eng. clearing point, clearing temperature), Tcl, temperatura pri kojoj mezofaza najvišeg temperaturnog područja prelazi u izotropnu fazu. Bistrište mezofaze poseban je slučaj općenitije temperature izotropizacije.

Vidi
Talište
Mekšište
Staklište

Izvori

Polimeri

Mezofaza


الشلل  هو الفقدان الكلي لوظيفة عضلة واحدة أو أكثر. من الممكن أن يصاحِب الشلل فقدان الإحساس في المنطقة المصابة بالإضافة إلى فقدان الحركة.

الأسباب
للشلل أسباب عِدّة، غالباً إثر تلف في الجهاز العصبي. قد يكون السبب سكتة دماغية، إصابات جسدية مع جروح عصبية، شلل الأطفال، شلل دماغي، تصلب جانبي ضموري، اعتلال الأعصاب المحيطية، باركنسونية أو عدة أسباب أخرى.

العلاج
العلاج الفيزيائي هو تدريباتٌ جسدية وأجهزة وأدوات لعلاج الناس الذين أصيبوا بالشلل أو الضرر الدماغي نتيجة إصابة حرب أو حادث طرق أو مرض وقد يستمر العلاج من شهرين إلى نصف سنة. المصاب بالشلل عليه القيام بالعلاج الفيزيائي وإلا سوف تصبح إعاقة دائمة، العلاج هو تدريبات للمشي والحركة وسباحة واجهزة تجعل المصاب بالشلل يمشي.

انظر أيضاً
 إصابة النخاع الشوكي
 شلل رباعي
 شلل النوم
 بري بري
 شلل دماغي
 الشلل الرخو

مراجع

الشلل الدماغي والمتلازمات الشللية الأخرى
تحكم حركي
جهاز عصبي
طب الجهاز العصبي

شلل


A nu se confunda cu Agnes de Babenberg

Agnes de Brandenburg () a fost regină consort, soția regelui Eric al V-lea al Danemarcei. Ca văduvă, a fost regentă a Danemarcei pentru fiul ei  Eric în timpul minoratului acestuia, din 1286 până în 1293.

Biografie
Agnes a fost fiica cea mare a margrafului Johann I de Brandenburg (d. 1266) și a celei de-a doua soții a sa, Brigitte de Saxonia. Mariajul ei din 1273 cu regele Eric al Danemarcei a fost probabil aranjat în timpul captivității lui Eric în Brandenburg în anii 1260. Legenda spune că Eric a fost eliberat numai după ce a promis că se va căsători cu Agnes fără ca această să primească zestre. Danemarca și Brandenburg aveau totuși o lungă tradiție a căsătoriilor dinastice între ele.

În 1286 a devenit văduvă și regentă a Danemarcei în timpul minoratului fiului ei. Detaliile regenței ei nu sunt cunoscute îndeaproape și este greu de determinat care au fost deciziile luate de ea și care de consiliul ei. Peder Nielsen Hoseøl a fost foarte influent în timpul regenței ei. În 1290 Agnes a finanțat pictarea bisericii Sf. Bendt din Ringsted. Fiul ei a fost declarat major în 1293 sfârșind în mod formal regența ei.

Chiar și după ce s-a căsătorit a doua oară, Agnes a vizitat adesea Danemarca - țară pe care a considerat-o ca a doua sa casă. A murit la 29 septembrie 1304 și a fost înmormântată în Danemarca.

Căsătorii și copii

La 11 noiembrie 1273 Agnes s-a căsătorit cu Eric al V-lea al Danemarcei. Cuplul a avut șapte copii:

Eric al VI-lea al Danemarcei (1274–1319),
Christopher al II-lea al Danemarcei (1276–1332),
Margareta (1277 – 1341), căsătorită cu Birger de Suedia,
Valdemar,
Richeza, căsătorită cu Nicolae al II-lea de Werle,
Caterina,
Elisabeta.

În 1293 s-a căsătorit cu contele  Gerhard al II-lea de Holstein-Plön (d. 1312) cu care a avut un fiu, Johann al III-lea, Conte de Holstein-Plön.

Note

Nașteri în 1257
Decese în 1304
Regine ale Danemarcei
Casa de Ascania
Femei din Evul Mediu
Regenți

Agnes de Brandenburg


Isla del Gato es un islote rocoso en medio del mar de Bisayas, en el país asiático de Filipinas. Se trata de una gran roca que se alza en el medio de la nada en el referido mar. Está a 50 minutos en bote de la también isla de Malapascua. Ciertas aves marinas anidan en la isla. Gato está constantemente bañada por corrientes. Administrativamente hace parte de la provincia de Masbate en la región filipina de Bicol.

Véase también
 Geografía de Filipinas
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de Localización

Archipiélagos e islas de Filipinas

Isla del Gato (Filipinas)


Aeroportul Galați a fost un aeroport din România ce a existat în perioada 1920-1958.

A fost bombardat puternic de către americani pe 6 iunie 1944, de către 104 avioane de bombardament protejate de 54 de avioane de vânătoare de tip Mustang.

După război, aeroportul din Galați a mai funcționat câțiva ani. În 1958, sub pretextul că acesta nu este eficient și merge pe pierdere, a fost desființat.
Pe amplasamentul său, după sistematizarea orașului, s-a construit Fabrica de Sârmă, Cuie și Lanțuri, multe dintre hangare fiind folosite în continuare în sistemul de producție, s-au trasat noi străzi, s-au mai construit alte câteva fabrici, iar din 1970, a început construirea Cartierului Aeroport, cu blocuri muncitorești.

Noul Aeroport "Dunărea de Jos" Galați
Un studiu de oportunitate și un studiu privind evaluarea eficienței traficului aerian în vederea înființării unui aeroport internațional în județul Galați sunt documentațiile pe care Consiliul Județean (CJ) le-a contractat în toamna anului trecut (2018). Înființarea unui aeroport se află și în topul priorităților votate atât de gălățeni, cât și de brăileni în cadrul campaniei de consultare desfășurate de Banca Mondială. "Este necesară înființarea unui aeroport internațional în județul Galați pentru a satisface nevoia populației de a avea acces la servicii de transport facile și cu un grad de confort ridicat", este principala concluzie a studiului de oportunitate, conform răspunsului CJ. Precizând că nevoia de servicii de transport aerian este mare, consultantul pornește de la premisa că Galațiul și Brăila reprezintă cea mai mare aglomerare urbană din România, după municipiul București. Tocmai de aceea recomandă, pe termen scurt, elaborarea unui Plan strategic pentru Zona Metropolitană Dunărea de Jos. În ceea ce privește nivelul activităților economice și al serviciilor care generează trafic, consultanții nominalizează: Damen Shipyard, DMT, Combinatul Siderurgic, universitățile "Dunărea de Jos" și "Danubius", Administrația Porturilor Dunării Maritime, Navrom, Spitalul Clinic Județean de Urgență "Sf. Apostol Andrei", dar și cei peste 1.800 de investitori privați de altă cetățenie decât română. În plus, poziția geografică a județului Galați, în relație cu Republica Moldova și Ucraina, reprezintă, în viziunea consultanților, un factor decisiv în gestionarea fluxurilor de circulații generate prin amplasarea acestui viitor aeroport în județul Galați. Din punct de vedere tehnic, experții recomandă ca amplasamentul viitorului aeroport din județul Galați să fie ales pe baza unui scenariu de analize și studii realizate pentru un număr minimum de trei variante, asigurându-se, astfel, cea mai bună poziționare. Și se propune ca dezvoltarea infrastructurii de transport aerian să se facă pe etape de evoluție a traficului de pasageri, dar și a solicitărilor legate de potențialul de mărfuri ce poate fi transportat și a cerințelor acestuia. Conform ambelor studii, ar fi oportun ca acest proiect major de investiții pentru județul Galați să se realizeze cu finanțare nerambursabilă, în următorul exercițiu financiar, 2021-2027.

Note

Bibliografie
 Acum 90 de ani, prima linie aeiana din țara - Galațiul a avut aeroport timp de 35 d -ani?

Galați
Galați
Desființări în 1965
Fondări în 1920

Aeroportul Galați


Ioan-Cristian Chirteș () este un politician român, ales deputat în 2012 și senator în 2016, de fiecare dată în județul Mureș. În legislatura 2012-2016, Ioan-Cristian Chirteș a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Islanda, Republica Africa de Sud, Canada și Republica Italiană. În legislatura 2016-2020, Ioan-Cristian Chirteș a fost membru în grupurile parlamentare de prietenie cu Republica Belarus, Republica Armenia, Republica Estonia și Republica Macedonia.

Vezi și
 Legislatura 2012-2016 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Deputați români 2012-2016
Politicieni români în viață
Senatori români 2016-2020
Membri ai Partidului Național Liberal
Nașteri în 1972
Nașteri pe 9 februarie
Transilvăneni
Senatori români 2020-2024
Oameni din județul Mureș

Ioan-Cristian Chirteș


Mortadelo Extra fue una revista de historietas de Ediciones B, una de las varias que llevó a Mortadelo en su cabecera. Empezó a publicarse como extra estacional en la Navidad de 1987 y a partir de octubre de 1991 (nº 14) logró periodicidad mensual hasta su desaparición en 1996. No debe confundirse con el Extra Mortadelo de Editorial Bruguera, que nunca tuvo entidad propia.

Trayectoria editorial
La revista Mortadelo Extra empezó a publicarse como extra de Navidad en diciembre de 1987 y a partir de ahí tuvo una publicación estacional, es decir, cuatro números al año  en primavera, verano, otoño y Navidad. A estos números se les añadieron especiales temáticos (Grandes viajes, evaluaciones, basket, A comprar y ciclismo), hasta que a partir de octubre de 1991 (nº 14) empieza a editarse con periodicidad mensual, llegando hasta los 66 números en marzo de 1996. La revista tenía un formato de 26 x 19 centímetros.

Contenido
La revista publicaba un contenido más cuidado que otras de la editorial, por lo que pronto se convertía en la más rentable. Incluía historietas clásicas de personajes como Anacleto o Topolino, así como material inédito como el de la serie Superlópez y nuevas historietas de Mortadelo y Filemón.

Referencias

Bibliografía
 FERNÁNDEZ SOTO, Miguel. El mundo de Mortadelo y Filemón. Medialive Content, 2008. ISBN 978-84-92506-29-3

Véase también
Zipi y Zape Extra

Enlaces externos
Portadas

Revistas de historieta de España
Revistas desaparecidas de España
Revistas de Ediciones B

Mortadelo Extra


El ARX-160 es un fusil de asalto que fue desarrollado por la reconocida compañía de armas Beretta para cumplir con los requerimientos del programa "Soldado del Futuro" del ejército de la República de Italia.

Características

Los requerimientos para el programa Soldado del futuro establecen que el fusil debe poder adaptarse fácilmente a varios calibres y al uso de cañones de distintas longitudes además de ofrecer un diseño ergonómico y la posibilidad de adaptar diversos componentes. El fusil se encuentra disponible para los cartuchos 5,56 × 45 mm OTAN y 7,62 × 51 mm OTAN y usa los cargadores STANAG.

El fusil comparte muchas características AR-70/90. Es accionado por los gases del disparo y posee un sistema de pistón de recorrido corto, siendo el armazón del fusil construido principalmente en polímero, el acabado es liso y fluido sin partes salientes innecesarias. No es 100% ambidiestro pero si incluye controles a ambos lados del fusil (selector de modo de disparo y el mecanismo de carga) además de la posibilidad de cambiar la salida de eyección de las vainas con solo rotar el mecanismo correspondiente. La culata es plegable y extensible a la vez. Posee un sistema de cambio rápido del cañón, sin utilizar herramientas, siendo el de 41 cm el estándar. También está disponible uno de 30 cm para fuerzas especiales y un cañón pesado de 41 cm para ser usado como fusil de precisión, está en desarrolló un cañón de 51 cm de largo. Para poder adaptar los diversos componentes se han instalado rieles Picatinny hechos en aluminio a los costados y debajo del arma. Aparte de la posibilidad de instalar linternas, miras láser y grips auxiliares, se ha creado el lanzagranadas especial de 40 mm GLX 160 lo que permite una rápida integración de este en el fusil sin alterar las características del arma de forma significativa y un nuevo sistema electrooptico que combina un visor nocturno de amplificación de imagen con una mira de punto rojo.

Variantes

ARX-100: Variante semiautomática para el mercado civil.
ARX-200: Variante calibre 7,62 × 51 mm OTAN.

Operadores

Actuales

: Fuerzas especiales
: Un fusil y un lanzagranadas Beretta GLX-160 donados por Beretta para pruebas. En diciembre de 2016 se llegó a un acuerdo con la firma Beretta para fabricar el ARX-200 en Argentina.

: Fuerzas especiales
: Usado por los soldados destacados en las misiones de Naciones Unidas

: Ejército Italiano, Arma de Carabineros
: Fuerzas armadas
: Policía Federal (PF) Fuerza Civil (FC) [Agencia Estatal de Investigaciones Nuevo León] [Agencia Estatal de Investigaciones Oaxaca] [Agencia Estatal de Investigaciones de Jalisco]
: La Secretaría Nacional Antidrogas (SENAD) adoptó los fusiles ARX160,con supresores y sistemas ópticos además de los lanza granadas de 40 mm Beretta GLX-160.
: Fuerzas armadas

Referencias

Enlaces externos

Fusiles de asalto
Armas de fuego de 5,56 mm
Armas de fuego de 7,62 mm
Beretta

Beretta ARX-160


Keiichirō Hirano (jap. , Hirano Keiichirō; * 22. Juni 1975 in Gamagōri) ist ein japanischer Schriftsteller.

Hirano debütierte 1998 als Student mit dem Roman Nisshoku, für den er im Folgejahr den Akutagawa-Preis erhielt. Unmittelbar nach dem Abschluss seines Studiums erschien 1999 sein zweiter Roman Ichigetsu monogatari. In seinem Roman Sōsō  (2002) schrieb Hirano über Frédéric Chopin, George Sand und Eugène Delacroix. Eine erste Sammlung von Kurzgeschichten erschien 2003 unter dem Titel Shimizu, eine weitere unter dem Titel Shitariochiru tokeitachi no hamon folgte 2004. Für Dōn erhielt er 2009 den Bunkamura Prix des Deux Magots. 2022 wurde mit dem Roman Das Leben eines Anderen erstmals ein Werk ins Deutsche übersetzt.

Werke
 Das Leben eines Anderen. Roman. Aus dem Japanischen von Nora Bierich. Berlin, 2022. ISBN 978-3-518-43055-2.

Literatur
 J. Thomas Rimer: "The Columbia Anthology of Modern Japanese Literature", Columbia University Press, 2011, ISBN 978-0-231-15723-0, S. 756.

Autor
Roman, Epik
Literatur (Japanisch)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Japaner
Geboren 1975
Mann

Keiichirō Hirano


Heinrich Reifferscheid (* 3. Januar 1872 in Breslau; † 8. April 1945 in Niederdollendorf) war ein deutscher Maler.

Leben
Heinrich Reifferscheid war ein Sohn des Professors für Klassische Philologie August Reifferscheid und dessen Ehefrau Anna Maria, geb. Simrock. Sein Vater hatte 1868 den Ruf als Ordinarius an die Schlesische Friedrich-Wilhelms-Universität Breslau angenommen. 1869 hatte der Vater in Bonn Anna Maria Simrock (1846–1905) geheiratet, Tochter des Dichters und Philologen Professor Karl Joseph Simrock (1802–1876) und seiner Frau Gertrude Antoinette Ostler (1804–1872).

Heinrich Reifferscheids Patenonkel war Herman Grimm (1828–1901), Sohn von Wilhelm Grimm (1786–1859), einem der Brüder Grimm. Seine Großeltern waren der Drechslermeister Heinrich Reifferscheid (1805–1884) und Maria Sibilla Odilia Scheuren (1813–1891). Sein Urgroßvater war der "Pannenbäcker" Stephan Reifferscheidt (1759–1825) aus Rheinbreitbach, der mit Anna Katharina Stockhausen verheiratet war. Sein Großvater mütterlicherseits war der Germanist Karl Simrock – in dessen Wohnhaus in der Bad Honnefer Ortslage Menzenberg er bis 1912 wohnte –, sein Urgroßvater mütterlicherseits Nikolaus Simrock war ein entfernter Verwandter und guter Freund von Ludwig van Beethoven.

Nach dem plötzlichen Herztod des Vaters im Jahr 1887 kehrte die Familie von Breslau nach Bonn zurück. Im Adressbuch von Bonn aus dem Jahr 1887 ist die Witwe Reifferscheid in der Endenicher Straße 19 verzeichnet. Heinrich besuchte das Königliche Gymnasium in Bonn; später studierte er Kunstgeschichte an der Universität Bonn und Architektur an der Technischen Hochschule in Berlin-Charlottenburg. Nachdem er seine künstlerische Ausbildung an der Staatlichen Kunstakademie in Berlin begonnen hatte, wechselte er 1892 an die Kunstakademie in München, weil er sich hier auf Landschaftsmalerei spezialisieren konnte. Zu seinen Lehrern gehörten dort Gabriel Hackl, Peter Halm, Emil Lugo und Albert Lang. In München freundet er sich mit den Malern Hans Thoma (1839–1924) und Edmund Steppes (1873–1968) sowie dem Kunsthistoriker Joseph August Beringer (1862–1937) an.

Zwischendurch zog es ihn immer wieder heim in sein geliebtes Rheinland, seine künstlerische Heimat. Seine ersten Werke zeigen Ansichten aus seiner häuslichen Umgebung. Mit allerfeinstem Werkzeug geschaffen, egal ob Nadel, Stift oder Pinsel, waren ihm kleinste Details ebenso wichtig, wie die Stimmungen, die ihn in seiner Umgebung prägen. Diese Stimmungen umgeben insbesondere die Porträts der Persönlichkeiten, die Heinrich Reifferscheid darstellte. Studienfahrten führten ihn in den Jahren 1894 bis 1896 auf die Schwäbische Alb und ins Donautal. Er wurde Mitglied der 1898 gegründeten Berliner Secession und stellte zusammen mit Lovis Corinth, Käthe Kollwitz, Walter Leistikow, Max Liebermann, Max Slevogt und Anders Zorn aus. Kontakt hatte er auch mit Hans Thoma, Edmund Steppes und Joseph August Beringer. Bei dem 1903 vom Verlag E. A. Seemann ausgeschriebenen Wettbewerb für Originalradierungen gewann er vor Karl Hofer, Marie Stein und Martha Cunz den ersten Preis. Die Ergebnisse des Wettbewerbs wurden in der Kunstchronik von 1903/04 veröffentlicht.

Heinrich Reifferscheid heiratete Margarethe von Neufforge (1887–1965), Tochter des ersten Chefarztes des St. Marien-Hospitals in Mülheim/Ruhr Dr. med. Josef Mathias Freiherr von Neufforge (1839–1894) und seiner Frau Rosalie Maria Magdalena Dorandt, und bekam mit ihr die Söhne Gerhard und Martin Reifferscheid. Margarethes Cousin Ferdinand Freiherr von Neufforge (1869–1942) war mit Hedwig Thyssen (1878–1960) verheiratet, der Tochter des Gründers des Thyssen-Konzern August Thyssen (1842–1926). Die Wurzeln der Familie von Neufforge, in der alten Form de la Neuve Forge, lagen in Belgien, wo sie im 14. Jahrhundert in der Nähe von Harzè eine Eisengießerei und Schmiede einrichteten, die den Reichtum der Familie begründete. Später teilte sich die Familie in zwei Linien, wovon eine Linie über Luxemburg nach Neuerburg in der Eifel wanderte und sich von dort in Deutschland verbreitete.

Eine Besonderheit seines Schaffens sind seine Widmungsblätter, die er 1901 Eduard Mörike und Adalbert Stifter, 1903 Annette von Droste-Hülshoff und Theodor Storm, 1909 Percy Bysshe Shelley sowie 1914 Albert Welti widmete. Er setzte Wesenszüge der Poeten ins Bild: die gespaltene Seele des in Umnachtung versinkenden Hölderlin oder die Poesie der den Himmel berührenden Bäume von Stifters Hochwald. Im collagierten Widmungsblatt an Storm zitierte Reifferscheid die 1643 von Rembrandt radierte Landschaft mit den drei Bäumen.

Peter Behrens (1868–1940), Münchner Maler- und Secessionskollege von Heinrich Reifferscheid, wurde 1903 zum Direktor der Kunstgewerbeschule Düsseldorf berufen. Reifferscheid folgte ihm 1904 und war bis 1909 Leiter des staatlichen Zeichenlehrerseminars. 1904 gehörte er der Jury der Berliner Secession an. 1907 hatte er das Haus Parzival seines Großvaters auf dem Menzenberg nach langen Erbstreitigkeiten geerbt. Schon als Kind hatte er begonnen, Haus Parzival, das Studierzimmer seines Großvaters Karl Simrock, die Umgebung und die Menschen, die dort lebten, in seinen Zeichnungen und Gemälden zu verewigen. Als er 1911 den Ruf nach Berlin erhielt, verkaufte er das Anwesen schweren Herzens an den Pfarrer Richard Reinhardt. Das Mobiliar wollte er der Stadt Honnef schenken, die sein Schenkungsangebot jedoch noch nicht einmal beantwortete. So nahm er das Inventar mit. Einige Stücke stehen heute im Stadtmuseum Bonn.

1911 wurde er Professor an der staatlichen Kunstschule der Kunstakademie in Berlin. Ein Jahr später führte ihn seine erste Italienreise nach Venedig und zu den Seen Norditaliens. 1915 gehörte er zu den Vertretern der Berliner Secession bei der Weltausstellung in San Francisco. 1922 stellte er zusammen mit Wilhelm Leibl, Fritz Böhle und anderen im Münchner Verein für Original-Radierung aus. In den Jahren 1924 bis 1928 hielt er sich mehrfach zu Studienzwecken und zum Malen im Allgäu auf, wo er in der Nähe von Probstried wohnte. Von 1926 bis 1933 war er als Professor an der Staatl. Kunstschule der Kunstakademie Berlin tätig. Seine zweite Italienreise 1930 absolvierte er als Stipendiat der Villa Massimo in Rom. 1933 wurde er Professor an der Düsseldorfer Kunstakademie. Dieses Amt hatte er bis 1937 inne. Die dritte Italienreise von 1932 fiel in diese Zeit. Bei der Pariser Weltausstellung 1937 wurde Reifferscheid mit einer Medaille geehrt.

In seinen letzten Jahren beschäftigte sich Reifferscheid künstlerisch hauptsächlich mit dem Thema Rhein und Rheinlandschaften. Er lebte damals in seinem "Haus im Weinberg" in Niederdollendorf, das heute zu Königswinter gehört. Die Königswinterer Straße, an der sein Haus stand, wurde später in Bergstraße umbenannt. Ein Gedenkstein vor diesem Haus, den Reifferscheids Sohn Gerhard errichten ließ, erinnert an den Maler.

Heinrich Reifferscheid war Mitglied im Deutschen Künstlerbund.

Der Clouthsche Hof
Heinrich Reifferscheid war mit seinem Großvater Karl Simrock und dessen Geschäftsfreunden öfter zu Gast im Clouthschen Hof, später auch Hotel Clouth oder Rheinbreitbacher Hof genannt. Auch sein Onkel Alexander Reifferscheid verkehrte hier mit seiner Familie und seinen Freunden. Bis zur Säkularisation war es ein Bauernhof, der dem Kölner Kloster zur Heiligen Lucia im Filzengraben gehörte. Ab 1731 mietete der Bergverwalter Anton Clouth den Hof, der von der Familie Clouth bis etwa 1850 betrieben wurde. Danach wurde der Gasthof in Rheinbreitbacher Hof umbenannt.

Von 1900 bis 1915 waren Julian Nicolaus Conrad Wenslawiak aus Danzig mit seiner Ehefrau Hedwig Catharina Frießen aus Rheinbreitbach die Pächter. Heinrich Reifferscheid hat deren Tochter Paula Josephine Hewig Wenslawiak in Öl auf Holz porträtiert.

Heinrichs Großvater Karl Simrock (1838–1841) lud oft Geschäftsfreunde und Freunde in den Gasthof ein. Auch der "Maikäferbund", ein literarischer Zirkel, traf sich hier. Simrock hatte den Gasthof "Zu der Reizbaren" getauft, nachdem Wilhelmine Clouth (1821–1897), eine der Töchter des Hauses, die Freunde in den Oberstock geführt, aus dem Fenster gezeigt und ihnen mit den vollkommen ernst gemeinten Worten: "Ist das nicht eine reizbare Gegend?" die Aussicht angepriesen hatte.

Mit seinem Freund Ferdinand Freiligrath (1810–1876), Schriftsteller und Lyriker, und dem Maler Carl Schlickum (1808–1869) wanderte Simrock oftmals zum Menzenberg hinauf, wo Simrock sein Weingut hatte und wo sie ihre gemeinsamen Buchprojekte besprachen. Heinrich Reifferscheid hat das Haus Parzival auf dem Menzenberg und die Studierstube seines Großvaters in Radierungen verewigt. 1853 empfahl Karl Simrock Herman Grimm, dem ältesten Sohn von Wilhelm und Dorothea Grimm (1795–1867), den Clouthschen Hof als Sommerquartier für die Familie.

Es ist überliefert, dass Wilhelm Grimm, Heinrich Reifferscheids Patenonkel, im Gasthaus am Kopfende des Tisches mit seinen Gästen zu speisen pflegte. Beim Nachtisch durften die beiden Dackel Tell und Waldau auf seinen Knien sitzen und kleine Leckerbissen verzehren. In dieser ländlichen Gegend fühlten sich die Grimms heimisch. Hermann Grimm, der berühmte Kunsthistoriker und Professor an der Berliner Universität wohnte später an der Hauptstraße des Dorfes im Haus Hubertus mit zwei Ecktürmen. Auguste Grimm, seine Schwester, hatte auf dem Plateau der Zickelburg ein Fachwerkhaus vom Gastwirt Wilhelm Clouth gekauft, das jedoch durch Brand zerstört wurde, bevor sie es beziehen konnte.

Der Menzenberg
Heinrich Reifferscheid malte 1890 sein frühestes Ölgemälde "Frau auf Wiese" auf dem Menzenberg. Hier, etwa 3 km südöstlich von Bad Honnef, hatte sein Großvater Karl Simrock ab 1837 das Haus Parzival auf den Fundamenten eines alten Minoritenweinguts erbaut. Heinrich Reifferscheid hielt sich hier oft und gerne auf und wurde offenbar vom Ort, den Menschen und der Umgebung in seinen ersten Werken stark inspiriert. Seine erste Bleistiftzeichnung "Mama" von 1891, eine seiner ersten Radierungen "Menzenberger Park" von 1898, sein erstes Aquarell "Menzenberger Park" von 1899 und viele weitere Werke sind hier entstanden.

Sein Gemälde "Abend in Menzenberg" gibt genau die Stimmung wieder, die schon seinen Großvater und seine Freunde oft so beeindruckt hatte. Die Grundstücke und die Weingüter am Menzenberg hatte Heinrich Reifferscheids Urgroßvater Nikolaus Simrock gekauft. Schon als Waldhornist in der kurfürstlichen Kapelle hatte die Beschaffung der Noten zu seinen Aufgaben gehört. Im Laufe der Zeit hatte er daraus den florierenden Simrock'schen Musikalienhandel aufgebaut und damit ein Vermögen verdient.

Ab etwa 1820 hatte er gekauft, was an Grundstücken nur zu haben war: den Wicheishof in Bonn, den Frohnhof in Niederbachem, zu dem fünf kleinere Weingüter gehören, vier Häuser in der Bonner Maargasse und Bonngasse, mehr als 20 große Ländereien in Poppelsdorf, Kessenich und andern (damals noch selbständigen) Bonner Stadtteilen. Aus der Simrockschen Verkaufsliste, die 1838 abgeschlossen wird, gehen 86 Grundstücke hervor die in den Jahren 1827 bis 1830 erworben wurden, fast sämtlich in den Fluren 27, 28 und 29, also der Gegend um Hagerhof, Zickelburg und Menzenberg. Dazu gehörten auch zwei Weingüter im Menzenberg, das "Reuschische" und das "Neunkirch'sche", so nach den Pächtern benannt.

Seine Erben verkauften den größten Teil des riesigen Grundbesitzes. Heinrich Reifferscheids Großvater Karl Simrock hatte die Aufgabe übernommen, den Besitz am Menzenberg zu versteigern. In der Auktion 1832 in der "Behausung des Gastwirthes Michael Velt zu Königswinter" blieben alle Gebote "unter Thaxe, so erklärten die Requirenten, daß sie hierfür den Zuschlag nicht ertheilen könnten und die Sitzung hiermit aufhöben". Nach der vergeblichen Auktion entschieden sich die Erben zwei Jahre später für eine Aufteilung des Erbes in Lose durch den Königlich Preußischen Notar Carl Eilender.

Karl Simrock zog das fünfte Los, das Haus Nr. 39 in der Maargasse in Bonn, plus eine Fülle einzelner Ländereien in den damals noch selbständigen Gemeinden rund um Bonn. Die Lose der beiden Weingüter werden von der mit ihrem Ehemann Marcus Magnier in Paris lebenden Frau Elise geb. Simrock und der mit ihrem Ehemann Joseph Anton Martin in Dünkirchen lebenden Frau Elisabeth geb. Simrock gezogen. Die neuen Besitzer hatten damit wenig Glück, da die Pächter hoch verschuldet waren, keine Erträge erzielten und keine Pacht zahlten. Nach weiteren vergeblichen Verkaufsversuchen erwarb Karl Simrock 1834 die Reste des Neunkirch'schen Weinguts am Menzenberg für 2.367 Taler preußischen Courants. Er verkaufte später sechs Siebentel der Fläche und steckte den Erlös dafür in das "Haus Parzival", das er 1840 mit seiner Familie bezog.

Karl Simrocks Forschungen der deutschen Sagenwelt um Dietrich von Bern oder Wieland den Schmied, seine Übersetzung des Nibelungenlieds und seine "deutschen Volksbücher" haben Heinrich Reifferscheid zusätzliche Inspirationen zu den malerischen Landschaften und Persönlichkeiten rund um den Menzenberg geliefert.

Werke in Ausstellungen und öffentlichen Sammlungen
2000/2001 stellte Dr. Heinrich Reifferscheid, der Sohn des Künstlers, dem Brückenhofmuseum in Königswinter-Oberdollendorf Ölbilder, Pastelle, Aquarelle, Radierungen und Bleistiftzeichnungen für eine Sonderausstellung mit dem Titel "Professor Heinrich Reifferscheid - der Maler der Stille" zur Verfügung. Zwei Nachdruckaktionen von Radierungen mit Originalplatten Heinrich Reifferscheids fanden großen Anklang. Im Jahr 2007/08 wurde eine Ausstellung mit dem Titel "Heinrich Reifferscheid 1872–1945 – Radierungen 1899–1909" im Ernst-Moritz-Arndt-Haus in Bonn gezeigt. Sein Nachlass wird von seinen Nachkommen betreut. Von Heinrich Reifferscheid sind etwa 2000 Werke bekannt, darunter rund 660 Radierungen. Sie finden sich unter anderem im Rijksmuseum Amsterdam, in der Kunsthalle Bielefeld, im Rheinischen Landesmuseum Bonn, dem Kunstmuseum Bonn, der Ungarischen Nationalgalerie Budapest, den Staatlichen Kunstsammlungen Dresden, im Stadtmuseum Düsseldorf, dem Museum Kunstpalast Düsseldorf, im Museum Folkwang in Essen, im Karl Ernst Osthaus-Museum Hagen, in der Hamburger Kunsthalle, im Storm Museum Husum, der Staatlichen Kunsthalle Karlsruhe, im Brückenhofmuseum Königswinter, im Siebengebirgsmuseum Königswinter, im Krefelder Kunstmuseum, im Deutschen Literaturarchiv Marbach, der Staatlichen Graphischen Sammlung München, dem Droste-Museum Münster, dem Stadtmuseum Oldenburg, der Staatsgalerie Stuttgart, im Hölderlinturm Tübingen, in den Kunstsammlungen Weimar und im Museum im Kulturspeicher Würzburg.

Bad Honnefer Notgeld

Nach dem Ersten Weltkrieg (1914–1918) und vor der Hyperinflation 1923 war in Deutschland das Kleingeld knapp, da die Silbermünzen gehortet wurden, deren Silberwert höher war als der Nominalwert. Städte und Gemeinden deckten den steigenden Bedarf an Wechselgeld mit eigenen Ausgaben von Notgeld. 1921 gestalteten Heinrich Reifferscheid und Wilhelm Redeligx Notgeldscheine für Bad Honnef. Sie verwendeten dabei die sieben Fragen der sieben Zwerge aus dem Schneewittchenmärchen – vermutlich nicht nur, weil die Lage der Ortschaft am Siebengebirge diese Entscheidung nahelegte, sondern auch, weil ein Patenonkel Reifferscheids Wilhelm Grimms Sohn Herman Grimm war. Wilhelm Grimm war mit Karl Simrock eng befreundet.

Heinrich Reifferscheid erstellte fünf Entwürfe:

50 Pfg. Vorderseite: Wer hat auf meinem Stühlchen gesessen? Bild: Honschaft Mühlheim

50 Pfg. Vorderseite: Wer hat von meinem Tellerchen gegessen? Bild:Honschaft Beuel u. Selhof

50 Pfg. Vorderseite: Wer hat von meinem Brötchen gebrochen? Bild: Honschaft Rommersdorf

99 Pfg. Vorderseite: Wer hat aus meinem Becherchen getrunken? Bild: Löwenburg zur Ritterzeit

99 Pfg. Vorderseite: Wer hat mit meinem Messerchen geschnitten? Bild: Karl Simrocks Haus

Ein wertvoller Familienbesitz: Ries' Hammerklavier
In einem Artikel anlässlich des hundertsten Todestages Ludwig van Beethovens berichtete Reifferscheid über die Schicksale eines Hammerklaviers, das Nikolaus Simrock von Ferdinand Ries geerbt hatte und auf dem zahlreiche berühmte Gäste der Familie Reifferscheid-Simrock spielten. Das Instrument steht mittlerweile als Dauerleihgabe im Bonner Stadtmuseum.

Das Hammerklavier war ein besonderer Schatz, der in der Familie Reifferscheid gehütet und bewahrt wurde. Es hatte dem Komponisten, Pianisten und Orchesterleiter Ferdinand Ries (1784–1838) gehört, dem einzigen Schüler Ludwig van Beethovens. Er hatte in der Nachbarschaft von Nikolaus Simmrock in der Bonngasse in Bonn gewohnt und diesem das Hammerklavier vermacht. In dieser Gegend wohnten zahlreiche weitere Musiker der Kurfürstlichen Hofkapelle, darunter auch die Familie van Beethoven. Bevor die Kurfürstliche Hofkapelle aufgelöst wurde, war Nikolaus Simmrock dort als Hornist angestellt und hatte unter anderem auch Ludwig van Beethoven in diesem Instrument unterwiesen.

Karl Simrock, Heinrich Reifferscheids Großvater, hatte das Hammerklavier vom Vater geerbt und ihm einen besonderen Platz in seinem Musikzimmer gegeben. Wenn berühmte Musiker wie Johannes Brahms (1833–1897), Joseph Joachim (1831–1907), Robert Schumann (1810–1856) oder der Gesangspädagoge Julius Stockhausen (1826–1906) zu Gast waren, dann wurde oftmals gemeinsam musiziert. Joachim spielte auf der Geige und wurde am Hammerklavier begleitet.

Auch Gustel und Herrmann Grimm, Kinder von Wilhelm Grimm (1786–1859) liebten es, am Hammerklavier zu spielen, wenn sie zu Gast bei den Reifferscheids im Haus Parzival am Menzeberg waren. Heinrich Reifferscheid erinnerte sich in einem Aufsatz anlässlich Beethovens 100. Geburtstag: "Manche Sonate Haydns und Mozarts erklang von ihrem Spiel, und manches Menuett ließ die Jugend des Hauses in sommerlichen Tage im Tanze sich drehen."

Die Tochter Kate Kroeker seines engen Freundes Ferdinand Freiligrath (1810–1876), die in London lebte, kam zu den im Hause Reifferscheid veranstalteten Beethoven-Festen ebenso, wie Alexander Wheelock Thayer (1817–1897), der berühmte Beethoven-Forscher und -Biograph. Sie und viele weitere berühmte Gäste erfreuten sich dann am Klang des alten Hammerklaviers, auf dem wahrscheinlich schon der Meister selbst gespielt haben mag.

Der "Hermann"
Heinrich Reifferscheid hatte den "Hermann" von seinem Großvater Karl Simrock geerbt. Der "Hermann" war ein wundersamer Schreibschrank, den die Witwe des Kölner Kunstsammlers Sulpiz Boisseree in alter Freundschaft Simrock geschenkt hatte. Den Namen "Hermann" soll er durch seine Herkunft aus dem Hause von Hermann von Fallersleben erhalten haben. Sulpiz Boisseree hat an diesem Schreibtisch gearbeitet und seine Briefe an den Kunstfreund Goethe geschrieben. Karl Simrock hat an diesem Schreibschrank gearbeitet und Heinrich Reifferscheid hat daran vielleicht einige seiner Zeichnungen und Radierungen erstellt.

Das Möbelstück bietet aber noch weitaus mehr als eine Arbeitsunterlage. Ein gedrechseltes Säulchen ist drehbar und offenbart ein Geheimfach. Ein Regal lässt sich beiseite klappen, der rechte Fuß lässt sich öffnen und hinter ähnlichen Mechanismen verbergen sich Dutzende weiterer Geheimfächer. "Hermann", der geheimnisvolle und geschichtsträchtige Schreibschrank, ist heute im Bonner Stadtmuseum zu bewundern, nachdem es seinerzeit die Honnefer Beamten nicht geschafft hatten, ein Schenkungsangebot Reifferscheids zu beantworten.

Literatur
 Reifferscheid, Heinrich. In: Hermann Alexander Müller, Hans Wolfgang Singer (Hrsg.): Allgemeines Künstler-Lexikon. Leben und Werke der berühmtesten bildenden Künstler. Band 6, Rütten & Loening, Frankfurt am Main 1922, S. 230 (Digitalisat).
 Reifferscheid, Heinrich. In: Allgemeines Künstlerlexikon. Bio-bibliographischer Index A–Z. Band 8: Pikalov–Schintzel. K. G. Saur, München 2000, ISBN 3-598-23918-1, S. 302.

Weblinks

 Heinrich Reifferscheid 1872 - 1945 -- eine Dokumentation mit vielen Bildern

Einzelnachweise

Maler (Deutschland)
Landschaftsmaler
Porträtmaler
Radierer (Deutschland)
Berliner Secession
Mitglied im Deutschen Künstlerbund
Hochschullehrer (Kunstgewerbeschule Düsseldorf)
Hochschullehrer (Preußische Akademie der Künste)
Hochschullehrer (Kunstakademie Düsseldorf)
Person (Königswinter)
Person (Bad Honnef)
Deutscher
Geboren 1872
Gestorben 1945
Mann

Heinrich Reifferscheid (Maler)


Electrolux AB () is a Swedish multinational home appliance manufacturer, headquartered in Stockholm. It is consistently ranked the world's second largest appliance maker by units sold, after Whirlpool.

Electrolux products sell under a variety of brand names (including its own), and are primarily major appliances and vacuum cleaners intended for home consumer use. Electrolux has a primary listing on the Stockholm Stock Exchange and is a constituent of the OMX Stockholm 30 index.

History

The company originates from a merger of two companies—Lux AB and Svenska Elektron AB, the former an established manufacturer and the latter a younger company founded by a former vacuum salesman who had also been an employee of the former firm. The origins of Electrolux are closely tied to the vacuum, but today it also makes major appliances.

Electrolux made an initial public offering on the London Stock Exchange in 1928 (it was delisted in 2010) and another on the Stockholm Stock Exchange in 1930.

 its shares trade on the NASDAQ OMX Nordic Market and over-the-counter. Electrolux is an OMX Nordic 40 constituent stock.

Sales company to major manufacturer
In 1919, a Svenska Elektron AB acquisition, Elektromekaniska AB, became Elektrolux (the spelling was changed to Electrolux in 1957). It initially sold Lux branded vacuum cleaners in several European countries.

In 1923, the company acquired AB Arctic and subsequently added absorption refrigerators to its product line. Other appliances soon followed, including washing machines in 1951, dishwashers in 1959, and food service equipment in 1962.

Mergers and acquisitions
The company has often and regularly expanded through mergers and acquisitions.

While Electrolux had bought several companies before the 1960s, that decade saw the beginnings of a new wave of M&A activity. The company bought ElektroHelios, Norwegian Elektra, Danish Atlas, Finnish Slev, and Flymo, et al., in the nine years from 1960 to 1969. It sold its American subsidiary to Consolidated Foods and exited the American market in 1968, only returning in 1974 when Electrolux acquired Eureka-Williams from National Union, one of the oldest names in the vacuum cleaner industry. Electrolux sold its vacuum cleaners using the Eureka brand name in North America until 2004.

This style of growth continued through the 1990s, seeing Electrolux purchase scores of companies including, for a time, Husqvarna.

, President and later chairman of the board, led the strategic core of an increasingly decentralized Electrolux—and was instrumental to its rapid growth.

While attempts to cut costs, centralise administration, and wring out economies of scale from Electrolux's operations were made in the 1960s and 1970s with the focus so firmly on growth, further company-wide restructuring efforts only began in the late 1990s.

2000 to present
In North America, the Electrolux name was long used by vacuum cleaner manufacturer Aerus LLC, originally established to sell Swedish Electrolux products. In 2000, Aerus transferred trademark rights back to the Electrolux Group, and ceased using the Electrolux name in 2004.

Conversely, Electrolux-made vacuums carried the Eureka brand name, which Electrolux continued to use while also selling Electrolux branded vacuums after 2000. Electrolux USA customer service maintains a database of Electrolux made vacuums and provides a link to Aerus's website for the convenience of owners of Electrolux branded Aerus vacuums.

Keith McLoughlin took over as president and CEO on January 1, 2011, and became the company's first non Swedish chief executive.

In August 2011, Electrolux acquired from Sigdo Koppers the Chilean appliance manufacturer CTI obtaining several brands with the purchase including: Fensa, Gafa, Mademsa and Somela.

On February 6, 2017, Electrolux announced that it had agreed to acquire Anova Applied Electronics, Inc., the U.S.-based provider of the Anova Precision Cooker.

On March 23, 2020, Electrolux completed the spin-off of its professional division, which the separated company incorporated as Electrolux Professional AB.

In September 2023, it was announced Electrolux has sold its refrigerator manufacturing facility in Nyíregyháza to the Malmö-headquartered heat pump systems and technology company, Qvantum for €38 million.

Notable products

 1919: The Lux vacuum is the first product Electrolux sells.
 1925: D, Electrolux's first refrigerator, is an absorption model.
 1937: Electrolux model 30 vacuum is unveiled.
 1940: Assistent (Swedish for assistant), the company's only wartime consumer product, is a mixer/food processor.
  1941: Charlton Automatic rifle Electrolux SMLE Model Lee–Enfield A replacement of the bren gun for the home guard soldiers, made from out-of-service Lee-Enfields. New Zealander Philip Charlton, a car mechanic, designed the gun in Australia. Only 2 were ever made.
 1951: W 20, Electrolux's first home washing machine, is manufactured in Gothenburg, Sweden.
 1959: D 10, the company's first dishwasher, is a counter top model nicknamed "round jar".
 2001: Launch of the Electrolux Trilobite, a robotic vacuum cleaner.

Brands

Electrolux sells under a wide variety of brand names worldwide. Most of them were acquired through mergers and acquisitions and only do business in a single country or geographic area. The following is an incomplete list.

Americas
 Anova Applied Electronics, Inc., provider of the Anova Precision Cooker
 Electrolux ICON, premium consumer appliance brand sold in the US
 Eureka, American consumer vacuum cleaner brand, Sold to Midea, China in 2016
 Fensa, Chilean consumer appliance brand, widely available in Latin America.
 Frigidaire, major appliance manufacturer.
 Gafa, Argentinean appliance manufacturer.
 Gibson, refrigerator and air conditioning manufacturer
 Mademsa, Chilean home appliance brand
 Philco, former U.S. consumer electronics and appliance manufacturer for appliances, though brand name is also used separately for electronics by Philips
 Sanitaire, commercial product division of Eureka
 Somela, Chilean home appliance brand, available throughout Latin America
 Tappan, former U.S. appliance manufacturer
 White-Westinghouse, former U.S. appliance manufacturer

Europe
 Arthur Martin
 AEG
 Atlas (Denmark)
 Corberó (Spain)
 Dometic, appliances for recreational camper and caravan vehicles, also uses the Electrolux logo. Based in Sweden and owned by Dometic Group
 Elektro Helios, manufacturer of consumer appliances for the Swedish market
 Faure, French consumer appliance maker
 Lehel, consumer appliance brand sold in Hungary and elsewhere. Acquired in 1991, the brand has not been in use since 1999.
 Marynen/Marijnen, consumer product brand sold in the Netherlands
 Parkinson Cowan, cooking appliances (United Kingdom)
 Progress, vacuum cleaner brand sold throughout Europe
 REX-Electrolux, Italian appliance manufacturer
 Rosenlew, Finnish consumer product brand sold in Nordic countries
 Samus, Romanian producer of cooking stoves headquartered in Satu Mare
 Voss, premium consumer cooking appliance and equipment supplier in Denmark and elsewhere
 Zanker, consumer kitchen appliance brand sold in central Europe
 Zanussi, Italian appliance manufacturer that became part of Electrolux in 1984
 Zanussi Professional, professional kitchen equipment manufacturer
 Zoppas, consumer products brand sold in Italy

Oceania
 Dishlex, a dishwasher brand sold in Australia (discontinued in August 2021)
 Kelvinator, an air conditioning and fridge freezer brand sold in Australia, India and elsewhere
 Simpson, previously sold Kitchen and laundry appliances, now they only sell laundry appliances. They are a brand sold in Australia and New Zealand. (discontinued in July 2022)
 Westinghouse, a kitchen and laundry appliance brand in Australia licensed from Westinghouse Electric Corp to Electrolux Home Products Pty Ltd.

Middle East
 King, Israeli kitchen appliance brand made by REX-Electrolux, an Italian Electrolux subsidiary.
 Olympic Group, home appliance brand in Egypt

Global/other
 Arthur Martin-Electrolux
 Beam, Electrolux's central vacuum brand
 Castor
 Chef
 Dito, professional food processing equipment
 Electrolux Laundry Systems
 Electrolux Professional
 Frigidaire, full range major appliance brand sold globally
 Juno-Electrolux, premium consumer kitchen appliance brand
 Molteni, professional stoves
 Tornado, vacuum cleaners and other consumer products
 Therma
 Tricity Bendix
 Volta, vacuum cleaner brand sold in Australia, Sweden and elsewhere
 Wascator, now under Electrolux Laundry Systems

Note: This list does not include brands such as Kenmore, IKEA and John Lewis, which may sell Electrolux produced appliances but are not owned by or affiliated with Electrolux, as Electrolux acts as an OEM for these brands.

Slogan
The company's international slogan is "Shape living for the better". In the past it was "Thinking of you".

In the 1960s the company successfully marketed vacuums in the United Kingdom with the slogan "Nothing sucks like an Electrolux".
In the United States, it was frequently assumed that using this slogan was a brand blunder. In fact, the informal American meaning of the word sucks was already well known at the time in the United Kingdom, and the company hoped the slogan, with its possible double entendre, would gain attention.

In Indonesia, the Electrolux previous slogan was "Kalau saja semua seawet Electrolux" (English: If only all are as durable as Electrolux).

See also

Constructor Group AS, a former Electrolux subsidiary not involved in major appliance manufacture

References

External links

Official group website
Official group website North Macedonia
American Electrolux - The Beginning, and the Early Years by Charles Richard Lester
Macedonia Electrolux - The Beginning, and the Early Years by Dimche Palenzo Electrolux

Home appliance brands
Home appliance manufacturers of Sweden
Vacuum cleaner manufacturers
Swedish brands
Electronics companies established in 1919
Swedish companies established in 1919
Multinational companies headquartered in Sweden
Companies related to the Wallenberg family
1920s initial public offerings
Companies listed on Nasdaq Stockholm
Companies formerly listed on the London Stock Exchange
Manufacturing companies established in 1919

Electrolux


පරිගණක දසුන් වල දක්නට ලැබෙන කුඩා චිත්‍රාක්ෂර (pictograms) පරිගණක අයිකන නමින් හැඳින්වේ. පරිගණක භාවිතයේදී සාමාන්‍යයෙන් යොදා ගැනෙන අක්ෂරාංක (alphanumerics) වෙනුවට මෙම පරිගණක අයිකන භාවිතා කළ හැකි වේ. දැන් වෙළඳපොලේ දක්නට ලැබෙන, එමෙන්ම වැඩි වැඩියෙන් භාවිතා වන නව මාදිලියේ පරිගණක වල දසුන් ආන්ත වලට බිටු සිතියම් මනා ලෙස හසුරුවීමට ඇති හැකියාව නිසාවෙන් පරිගණක පරිශීලකයන් හට වඩාත් පහසු වන අයුරින් මෙම පරිගණක අයිතම යොදා ගනු ලැබේ.

ආධුනික පරිගණක පරිශීලකයන් ගැන විශේෂ අවධානයක් යොමු කරමින් ඔවුන් හට ඉක්මණින් පරිගණක අතුරුමුහුණත් වටහා ගැනීමටත්, ග්‍රහණය කරගැනීමටත් පහසු කරවන කදිම මෙවලමක් ලෙස 1970 වසර ආසන්නයේදී පරිගණක අයිකන හඳුන්වා දෙන ලදී. මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් සහ ඇපල් මැකින්ටොශ් මෙහෙයුම් පද්ධති වල ආධාරයෙන් පසු කාලයකදී අයිකන මුල්තැනක් ගන්නා අතුරුමුහුණත් මහජනයා අතර ප්‍රචලිත වීම සිදුවිය.

සාමාන්‍යයෙන්  පරිගණක අයිකනයක ප්‍රමාණය පික්සල 16*16 සිට පික්සල 128*128 අතර අගයක් ගනු ලබන මුත් සමහර මෙහෙයුම් පද්ධති වල අයිකන පික්සල 512 * 512 දක්වා විශාල වන අවස්ථාද ඇත. චිත්‍රම ප්‍රතිදාන උපාංග වල ප්‍රමාණය කුඩා වන විට අයිකන වල ප්‍රමාණයද කුඩා වේ. මේ නිසා දෘශ්‍ය-ආබාධිත පරිශීලකයන් හට ස්ව-කැමැත්තෙන් අයිකන ප්‍රමාණයන් තෝරාගැනීමට ඉඩ දීම වඩාත් යෝග්‍ය වේ. එසේම ආලෝකය මදි කම, ඇස් අධික ලෙස විඩාපත් වීම, විද්‍යාත්මක ලෙස තහවුරු කරන ලද යම් යම් ආබාධ, දීප්තිමත් පසුබිම් හෝ වර්ණාන්ධතාවය ආදිය නිසාද මෙවැනි විකල්ප ක්‍රම තිබීම වඩාත් වැදගත් වේ.

පරිගණක පරිශීලක අන්තර් ක්‍රියාවේදී අයිකන වල ක්‍රියාකලාපය
පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතියක ඇති ගොනු, ෆෝල්ඩර, යෙදුම් හා උපාංග ආදිය නියෝජනය කිරීමට පරිගණක අයිකන යොදා ගත හැකි වේ. අද කාලයේදී මෙම අයිකන භාවිතා වන ආකාරය දෙස බැලූ විට අපට හොඳින් පෙනී යන එක් කාරණයක් නම් නියෝග එකලස් විධාන (macro commands), ප්‍රකාශන ස්වරූප හැඟවීම ආදී පරිශීලක කැමති පරිදි ඕනෑම දර්ශකයක් නියෝජනය කිරීම සඳහා අයිකන යොදාගත හැකි බවයි.

වැඩතලය මත, මෙවලම් තීරය මත  වාගේම මයික්‍රොසොෆ්ට් වර්ඩ් (Microsoft Word) වැනි පරිගණක මෘදුකාංග වල ඇති මෙනු තීර වල මෙවැනි පරිගණක අයිකන හොඳින් දැකගත හැකි වේ. මෙම අයිකන බැලූ පමණින්ම එකිනෙකින් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට නම් ඒවා එකිනෙකට වෙනස් ලෙස නිර්මාණය කළ යුතු වේ. මෙසේ පහසුවෙන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීමට හැකි වන ලෙස නිර්මාණය කර ඇති අයිකන වඩාත් එලදායි සහ පරිශීලක-හිතෛෂී අයිකන ලෙස පිලිගැනේ. එමෙන්ම දෝෂ රහිත ක්‍රියාකාරීත්වය, දුටු පමණින් අයිකනයේ අර්ථය හඳුනා ගැනීමට පහසු වීම, ඕනෑම සැලැස්මක් හෝ තත්ත්වයක් යටතේ පහසුවෙන් බලා ගැනීමට හැකි වීම වැනි ලක්ෂණත් පරිශීලක-හිතෛෂී අයිකන වල අඩංගු වේ. නමුත් අයිකන කට්ටල වෙන වෙනම ගත් කල අපට පෙනී යන්නේ එම එක් එක් කට්ටල වලට ආවේනික වූ විවිධ ලක්ෂණ ඇති බවයි. මෙවැනි ලක්ෂණ අයිකන වලට එක් කිරීම මඟින් ඒවායේ එකිනෙකට ඇති සම්බන්ධතාව මනාව විදහා දක්වයි.
ඉහත සඳහන් කරන ලද ලක්ෂන කිහිපයක් පහත දක්වා ඇත:
ප්‍රමාණයන් ප්‍රභේදනය කිරීම
පිහිටීම හා සංයුතිය
රටා ප්‍රභේදනය(තිරස්-ඉරි වැටුණු, සිරස්-ඉරි වැටුණු, බෑවුම්-සහිත-ඉරි වැටුණු, වෘත්ත, දීර්ඝ චතුරශ්‍ර, ...)
අඳුරු පසුබිම මත දීප්තිමත් රූප හෝ දීප්තිමත් පසුබිම මත අඳුරු රූප යෙදීම
රාමු කිරීම/ඡායාවන් එක් කිරීම
වර්ණ ප්‍රභේදනය
සජීවනය

සැබැවින්ම ගත් කළ සෑම ප්‍රධාන නව මාදිලියේ පරිගණක මෙහෙයුම් පද්ධතියකටම පාහේ පරිශීලකයන් හට තොරතුරු ප්‍රදර්ශනය කිරීම සඳහා අයිකන මූලික කොට ගත් චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් (GUI) භාවිතා කිරීමේ හැකියාව ඇත. කවුළු, අයිකන, මෙනු, දර්ශක සඳහා ඇති WIMP ශෛලියෙහි 'අයිකනය' යන පදය යොදාගෙන ඇති අන්දමෙන් මෙය මනා ලෙස විදහා දක්වනු ලබයි.

ක්‍රියාදාම (Function) හෝ ක්‍රමලේඛ අයිකන

චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් වල දක්නට ලබෙන බොහෝ පරිගණක ක්‍රියාදාමයන් ක්‍රියාදාම අයිකන මගින් නියෝජනය කල හැකි වේ. එසේම දැන් දක්නට ලැබෙන සියළුම පාහේ චිත්‍රක පරිශීලක අතුරුමුහුණත් වල මෙම අයිකන දැකිය හැක. කර්සරය අයිකනය මතට ගෙන මූසික බොත්තම ක්ලික් කිරීමෙන් ක්‍රමලේඛය හෝ ක්‍රියාදාමය ඇරඹීමට හැකි වේ.

අයිකනයක් විශේෂිත ,ප්‍රකෘතිමත් හා කුඩා විය යුතුය. එය විවිධ විභේධන වල ඇති වෙනස් මොනිටර වල භාවිතා කිරීමේ හැකියාව තිබිය යුතුය. වෙනස් මෙහයුම් පද්ධති වල ඇති පරිගණක වැඩසටහන් වල වෙනස් වූ දර්ෂණ සඳහා වෙනස් ආකාරයේ අයිකන නිර්මාණය කළ යුතු නිසා මෙම ක්‍රියාවලිය තව දුරටත් ස්ංකීර්ණ වේ. උදාහරණයක් ලෙස එක් මෙහයුම් පද්ධතියක GUI මාර්ගසූචක මගින් එහි ඕනෑම වැඩසටහනක් සඳහා පික්සල 16,32 හා 64 වල අයිකන නිර්මාණය සඳහා නියම කර සිටින අතර තවත් මෙහයුම් පද්ධතියක GUI මාර්ගසූචක මගින් පික්සල 16,24, 48 හා 96 වල අයිකන නිර්මාණය කිරීම සඳහා නියම කළ හැකිය.

අයිකන මෘදුකාංග
අයිකන මෘදුකාංග යන්න පරිගණක අයිකන තැනීම සහ සංස්කරණය කිරීම සඳහා යොදා ගනු ලබන මෘදුකාංග වේ. අයිකන සංස්කාරක මෘදුකාංග මීට කදිම උදාහරණයකි.

මෙම අයිකන මෘදුකාංග සාමාන්‍යයෙන් ඇපල් මැකින්ටොෂ් හා මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් මෙහෙයුම් පද්ධති ඇති පරිඝනක වල දක්නට ලබෙන මුත් යුනික්ස් වැනි මෙහෙයුම් පද්ධති සහිත පරිඝනක වල සාමාන්‍යයෙන් දක්නට නොලැබේ. මීට හේතුව වන්නේ යුනික්ස් වැනි මෙහෙයුම් පද්ධති සාමන්‍යයෙන් PNG format භාවිතා කරන නිසාවෙන් අයිකන මෘදුකාංග වෙනුවට අයිකන තැනීම සඳහා ජිම්ප්(Gimp) හෝ ඉන්ක්-ස්කේප්(Inkscape) වැනි මෘදුකාංග භාවිතා කිරීමයි.

අයිකන සංස්කාරක මෘදුකාංග සැලකූ විට සාමාන්‍යයෙන් එහි ප්‍රාථමික රූප සංස්කාරකයක් අඩංගු වන අතර එහි ඇති සරල සිත්තම් මෙවලම් භාවිතයෙන් හෝ සරල සිත්තම් පෙරහන් යෙදීම මගින් අයිකන රූපයේ පික්සලයෙන් පික්සලය වෙනස් කළ හැක. නමුත් වෘත්තීය අයිකන නිර්මාණකරුවන් මෙවැනි අයිකන සංස්කාරක මෘදුකාංග භාවිතයෙන් අයිකන සැකසනු ලබන්නේ ඉතාමත් කලාතුරකිනි.  අයිකන සංස්කාරක මෘදුකාංග වෙනුවට ඔවුන් බොහෝ අවස්ථා වලදී ත්‍රිමාණ නිරූපකරණ මෘදුකාංග යොදා ගනු ලබයි.

අයිකන සංස්කාරක මෘදුකාංගයක් මගින් කෙරෙන ප්‍රධානතම කාර්යය වන්නේ රූප යොදා ගනිමින් අයිකන සැකසීමයි.

අඩවියෙන් බැහැර පිටු

Guidebooks Components - timeline of icons of various graphical user interfaces
Microsoft's Let's Make a Theme: Customize windows XP - article containing Microsoft's definition of 'icon'.
Microsoft Developer Network Creating Windows XP Icons
Microsoft Developer Network Creating Windows Vista Icons
Apple Developer Connection Introduction to Apple Human Interface Guidelines - contains guidelines for creating Mac OS X icons
KDE's Icon Style Guide
GNOME Human Interface Guidelines 2.0
පරිගණක විද්‍යාව

පරිගණක අයිකන


Pečatni cilindri  mali je cilindar duljine od 2 do 3 cm, ugraviran znakovima i/ili figurativnim scenama. Pečatni cilindri koristili su se u antici za otiskivanje dvodimenzionalnih površina, uglavnom mokre gline. Javljaju se u Babiloniji u prvoj polovici 3. tisućljeća pr. Kr. Iz Babilonije su se proširili po čitavoj Mezopotamiji.

Izvori

Vanjske poveznice

a collection of seals and scarabs from international collectors and galleries, accompanied by an archeologist
Seals on the Persepolis Fortification Tablets  - by Mark B. Garrison and Margaret C. Root, at the Oriental Institute webpage
Cylinder seal of Pepi I Meryre. Serpentinite, click on pictures; (possibly not meant to be an 'Impression seal').
Kassite, Seal Impression, Department of the History of Art, University of Pennsylvania
Seal impressions-(High Res), (1 Seal), God/Symbols explanations.
 3D development simulation of the Cylinder Seal of Ibni Sharrum by D. Pitzalis on YouTube.

Vrste arheoloških artefakata
Mezopotamijska umjetnost

Pečatni cilindar


Les Franciscaines du Règne de Jésus-Christ sont une congrégation religieuse féminine enseignante et hospitalière de droit pontifical.

Histoire

En 1829, Iphigénie Docquier (1796-1854) fonde une école à Macon avec quelques compagnes. Vers 1834, elles écrivent aux vicaires généraux du Diocèse de Tournai pour obtenir l'autorisation de suivre la règle des clarisses, de prendre le nom de Clarisses de la Sainte Famille et de recevoir l'habit religieux. Le 22 septembre 1834, elles sont uniquement autorisées à suivre la règle des clarisses en entendant l'arrivée d'un nouvel évêque. Gaspar-Joseph Labis les orientent vers le Tiers-Ordre régulier de Saint François en promettant une copie de la règle des franciscaines de Soignies.

Iphigénie Docquier et trois compagnes font leur prise d'habit et leur profession religieuse le 24 mai 1836 à Macon; la fondatrice reçoit le nom de Marie-Élisabeth de Saint Joseph ; le lendemain, elle est élue supérieure générale par sa communauté, ce qui est confirmé le 29 mai suivant par Gaspar-Joseph Labis qui leur donnent le nom de Religieuses du Tiers-Ordre de Saint François de Macon. La maison-mère est transférée à Farciennes en 1854 puis à Manage en 1900.

Les constitutions sont approuvées le 18 janvier 1913 par l'évêque de Tournai. Le 9 février 1926, les sœurs prennent le nom de franciscaines du Règne de Jésus-Christ. L'institut est agrégé à l'ordre des frères mineurs le 21 septembre 1920et reconnu de droit pontifical le 15 juillet 1988.

Activités et diffusion

Les sœurs se consacrent à l'enseignement, au soin des malades et aux missions.

Elles sont présentes en Belgique, République démocratique du Congo, et Rwanda.

La maison-mère est à Manage.

En 2017, la congrégation comptait 184 sœurs dans 35 maisons.

Notes et références

Congrégation catholique féminine
Congrégation enseignante catholique
Famille franciscaine
Fondation en 1836

Franciscaines du Règne de Jésus-Christ


Charles D. Slaughter war oder ist ein US-amerikanischer Astronom.

Slaughter entdeckte zusammen mit Robert Burnham, Jr. den nach ihm benannten periodischen Kometen 56P/Slaughter-Burnham.

Veröffentlichungen (Auswahl)
 1963: The Coronal Spectrum of the July 20, 1963 Eclipse,
 1965:  Absence of Temperature Difference Between the Sun's Equatorial and Polar Limb Near Solar Minimum,
 1966:  A High-Precision Photometric Scan at λλ 8667-8668 Å in the Solar Spectrum: a Tentative Identification and Abundance Determination of Boron in the Sun,
 1969:  Calibration by Photoelectric Spectrophotometry,
 1972:  Measurements of the limb darkening in the forbidden Mg i line at 4571.1 Å,
 1986:  A high-speed digital controller for IR arrays,
 1992:  Evaluating Some Computer Enhancement Algorithms that Improve the Visibility of Cometary Morphology,

Weblinks
 Veröffentlichungen von C.D. Slaughter im Astrophysics Data System

Einzelnachweise

Astronom (20. Jahrhundert)
US-Amerikaner
Mann
Geboren im 20. Jahrhundert

Charles D. Slaughter


Paasselkä (früher Paasivesi) ist ein ovalförmiger See, der in einem erodierten Impaktkrater in Südsavo in Finnland liegt.
Der See bildet einen Teilsee des Orivesi, welcher wiederum Teil des Saimaa-Seensystems ist.
Der Paasselkä zeichnet sich, im Gegensatz zu den anderen Seen in der Region, durch ein Fehlen von Inseln aus.
Er ist ungewöhnlich tief und erreicht eine maximale Wassertiefe von 75 m.

Einschlagkrater

Der Paasselkä-Impakt ereignete sich in der Trias vor etwa 228,7±3 Millionen Jahren.
Der Durchmesser beträgt etwa 10 km.

Eine Anomalie im Erdmagnetfeld gab weitere Hinweise auf einen möglichen Einschlagkrater.
Im Jahr 1999 führte schließlich eine Tiefbohrung zum Nachweis des bis dahin neunten bekannten Impaktkraters in Finnland.
Im Gegensatz zu anderen finnischen Einschlagkratern wurde dieser nicht von Sedimentschichten überlagert.

Lichtphänomene
Am See treten häufig Lichtphänomene auf, welche möglicherweise mit der lokalen magnetischen Anomalie in Verbindung gebracht werden können.

Weblinks

Einzelnachweise

Einschlagkrater in Europa
See in Finnland
See in Europa
SPaasselka

Paasselkä


Adila Fachiri, née Adila Arányi de Hunyadvár à Budapest le  et morte le , est une violoniste hongroise qui eut une carrière internationale et s'établit en Angleterre. Elle est la sœur de la violoniste Jelly d'Arányi.

Biographie
Née à Budapest, elle étudie à l'académie royale de musique de Budapest et a commencé à prendre des cours auprès de Jenő Hubay à l'âge de dix ans. Elle est diplômée comme artiste à dix-sept ans. Elle était la petite nièce de Joseph Joachim, auprès de qui elle prit des cours à Berlin jusqu'à sa mort, étant peut-être la seule élève particulière qu'il ait acceptée. Il lui légua un de ses violons Stradivarius.

Elle se rend en Angleterre pour la première fois en 1909, et épouse en 1915 Alexander Fachiri, avocat anglais habitant à Londres. En 1924, elle joue en public en Hongrie, en Autriche, en Allemagne, en Italie, en France et aux Pays-Bas tout en paraissant régulièrement dans les concerts londoniens.

Adila Fachiri a enregistré la sonate n° 10 pour violon de Beethoven avec Donald Tovey. Elle est la dédicataire de deux sonates pour violon de Béla Bartók et du concerto pour violon d'Arthur Somervell, composée en 1930.

Le 3 avril 1930, elle donne avec sa sœur la première représentation du Concerto pour deux violons de Gustav Holst au Queen's Hall avec le Royal Philharmonic Orchestra sous la direction d'Oskar Fried.  Holst composa ce concerto pour elles.

En mars 1933, les deux sœurs participent à Londres à une séance de spiritisme au cours de laquelle des  (qu'elles interprètent comme étant celles de Schumann lui-même et leur grand-oncle, Joachim)  leur révèlent l'existence du concerto pour violon en ré mineur de Schumann.

Elle meurt en 1962, âgée de 73 ans.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
 A. Eaglefield-Hull, A Dictionary of Modern Music and Musicians (Dent, London 1924)
 R. Elkin, Royal Philharmonic (Rider & co., London 1946).
 J. MacLeod, The Sisters d'Aranyi (Allen & Unwin, London 1969).
 R. Magidoff, Yehudi Menuhin, The Story of the Man and the Musician (Robert Hale, London 1956)

Liens externes

Violoniste hongrois
Naissance en février 1886
Naissance à Budapest
Décès en décembre 1962
Décès à 76 ans

Adila Fachiri


مارون بغدادي (21 يناير 1950 - 11 ديسمبر 1993) مخرج أفلام لبناني يعد أنجح مخرجي جيله اللبنانيين عالميا. عمل مع المخرج / المنتج الأمريكي فرانسيس كوبولا وقام بإخراج عدة أفلام باللغة الفرنسية حققت نجاحا في فرنسا.

سيرته الفنية
بعام 1974 أخرج فيلما وثائقيا عن الحرب النازية بعنوان هتلر الأسطورة. عام 1975 وصل مارون بغدادي من باريس إلى بيروت وأخرج فيلمه الروائي الأول بعنوان «بيروت يا بيروت» الذي تناول موضوع الحرب رغم أن تصويره تم قبل بداية الحرب الأهلية اللبنانية. في فترة الحرب الأهلية قام بإنجاز عددا من الأفلام الوثائقية منها «تحية إلى كمال جنبلاط» (1977)، «الصمود على لسان الصامدين وفي أغانيهم وحياتهم اليومية»، «بيروت المدمرة»، «الجنوب بخير، ماذا عنك؟». عام 1978، كلفته الحكومة اللبنانية بإنجاز فيلم بمناسبة الذكرى التسعين لميلاد ميخائيل نعيمة فأخرج فيلمه «تسعون».

عام 1982 أخرج فيلمه الروائي الثاني حروب صغيرة الذي تدور أحداثه أثناء الحرب اللبنانية سنة 1975. وقد كان هذا الفيلم طريقه إلى العالمية إذ شارك في العديد من مهرجانات الأفلام العالمية أهمها مهرجان كان.

عام 1991، قدم أحد أهم أفلامه، خارج الحياة عن مصور فرنسي يختطف ويحتفظ به كرهينة أثناء الحرب في بيروت. شارك هذا الفيلم في مهرجان كان وترشح للسعفة الذهبية كما نال جائزة لجنة التحكيم.

توفي في بيروت عام 1993 بعد أن سقط من سلّم بيته ونزف حتى الموت ولم يكتشف أحد موته إلا بعد أيام.

من أقواله في مهرجان «كان» السيبمائي: «في الواقع، المشكلة مع السينما والأفلام التي أشاهدها والمؤلّفين الذين أحبهم وأثّروا على ثقافتي السينمائية، تكمن في السؤال التالي: كيف تصنع فيلماً من دون الدوران في حلقة مفرغة؟ فالفيلم هو مزيج من العمل الدؤوب والمعاناة لإنتاج عمل إبداعي. ربما يرجع ذلك إلى أنّ الأشخاص الذين يتفرغون لصناعة الأفلام ليس لديهم وقت كافٍ ليعيشوا حياتهم، فتكون السينما متجذرة في عالمهم الداخلي حتى يصلوا إلى التساؤل: متى أضع حياتي الشخصية على الشاشة أو متى وكيف تؤثر السينما على حياتي اليومية؟ هذا تداخل قويّ للغاية. لا أعلم إن كان صنّاع الأفلام وروّاد السينما اليوم، يخصّصون مساحة خاصة بهم للعيش».

أفلامه
 كلنا للوطن (1974)
 بيروت يا بيروت (1975)
 الأكثرية الصامدة (1976)
 الجنوب بخير طمنونا عنكم (1976)
 كفركلا (1976)
 تحية لكمال جنبلاط (1977)
 تسعون (1978)
 أجمل الأمهات (1978)
 حكاية قرية وحرب (1979)
 همسات أو «حنين إلى أرض الحرب» (1980)
 حروب صغيرة (1982)
 الرجل المحجب (1987)
 لبنان بلد العسل والبخور (1988)
 مارا (1989)
 الفزاعة (1989)
 ببطء في الريح (1990)
 خارج الحياة (1991)
 فتاة الهروب (1992)

وصلات خارجية

 صفحته في قاعدة بيانات الأفلام
 صفحته في موقع السينما
 مارون بغدادي في ذكرى رحيله الخامسة عشرة عن جريدة المستقبل.

المراجع

مخرجو أفلام لبنانيون
مواليد 1369 هـ
مواليد 1950
مواليد في لبنان
وفيات 1414 هـ
وفيات 1993
وفيات بسبب حوادث السقوط
وفيات في لبنان

مارون بغدادي


Essler est un patronyme porté notamment par :

  (1885-1957), entrepreneur dans l'industrie textile tchèque ;
  (1929-2013), sculpteur et céramiste allemand ;
 Fred Essler (1895-1973), acteur américain ;
 Jane Essler (1836-1892), actrice de théâtre française ;
  (1940-), philosophe allemand.

Essler


La Base navale ouest (en Ukrainien : Військово-морська база «Південь» (Україна)) est un port militaire en Ukraine ouvert sur la mer Noire.

Elle est la base où se situe l'Amirauté ukrainienne qui utilise un ancien port Soviétique.

Notes et références

Liens externes

Port militaire en Ukraine
Port de la mer Noire
Crimée

Base navale ouest (Ukraine)


Frederick Dierks Bentley (n. 20 noiembrie 1975 ) este un cântăreț american și compozitor. În 2003, a semnat la casa de discuri Capitol Nashville, el si-a lansat albumul de debut auto-intitulat. In 2005 a lansat al doilea album Modern Day Drifter, este certificat cu platină în Statele Unite. Al treilea album, in 2006 Long Trip Alone, este certificat cu aur. Cel de-al patrulea album, Feel That Fire, a fost lansat în februarie 2009, al cincilea album Up on the Ridge, a fost lansat pe data de 8 iunie 2010, al șaselea album, Home, a urmat în februarie 2012, al saptelea album Riser, în 2014. Cel de-al optulea și ultimul album al lui Bentley, intitulat Black, a fost lansat în mai 2016.

Albumul studioului Bentley a reprezentat 25 de single-uri pe topurile Hot Country Songs și Country Airplay, dintre care 15 au ajuns la numărul unu: single-ul său de debut "What Was Thinkin", "Come a Little Closer", "Settle for a Llowdown" , "Every Mile a Memory", "Free and Easy (Down the Road I Go)", "Feel That Fire", "Sideways", "Am I the Only One", "5-1-5- 0 ","Say You Do", "Somewhere on a Beach", "Different for Girls". Patru mai multe dintre single-urile lui au ajuns în top 5.

Viața
Bentley s-a născut pe 20 noiembrie 1975 în Phoenix, Arizona, ca fiu al lui Leon Fife Bentley (16 august 1923 - 1 iunie 2012), vicepreședinte băncii și Catherine Childs. Tatăl său s-a născut în Glasgow, Missouri. Numele său de mijloc, Dierks (pe care el îl folosește acum ca public primar), este, de asemenea, numele surorii sale materne a străbunului. El a urmat Academia Culver și a absolvit Școala Lawrenceville în 1993. După aceea, a petrecut un an la Universitatea din Vermont (UVM) înainte de a se transfera la Universitatea Vanderbilt din Nashville, Tennessee, unde a absolvit în 1997.

Discografie
Don't Leave Me in Love (2001)

Dierks Bentley (2003)

Modern Day Drifter (2005)

Long Trip Alone (2006)

Feel That Fire (2009)

Up on the Ridge (2010)

Home (2012)

Riser (2014)

Black (2016)

Referințe

Nașteri pe 20 noiembrie
Nașteri în 1975
Oameni în viață
Cântăreți americani
Compozitori americani

Dierks Bentley


Menšura (tur. menşur ← arap. mänšūr ← näšr: rasprostirati ), vrsta upravnog dokumenta koji su izdavale visoke svjetovne i duhovne vlasti. Menšura je dekret koji je izdavao sultan visokim državnim ili vjerskim djelatnicima u Osmanskom Carstvu kao ovlaštenje da mogu obnašati povjerenu im dužnost.
U naravi je dokument svečarne naravi. Njime se određenoj osobi potvrđuje da je zakonito imenovani odnosno izabrani reis-ul-ulema i da je kao takav ovlašten, u smislu šerijatskog prava izdavati slična ovlaštenja podređenim vjerskim službenicima. Izraz je došao kod Bošnjaka većinski muslimanskog naroda na Balkanu u islamsku upravu preko osmanskih ustanova. Osmanska je država taj naziv preuzeo od drugih muslimanskih država. Ondje je imao i druga značenja. Na primjer u muslimanskoj diplomaciji ima značenje "potvrda ukaza, diplome o imenovanju". Mogao se odnositi i na različite djelatnosti i struke, kao profesorske, starješine starješine uglednika ili upravitelji pokrajina ili kadije. Osmanska praksa poznaje uporabu riječi menšur usporedno s riječima berat i misal za pisma o imenovanju, pa su tako menšurom imenovane pokrajinske muftije, uključujući i one u osvojenim krajevima u Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini i drugdje. Na Balkanu se poslije Balkanskih ratova u međunarodnim ugovorima o reguliranju položaja muslimana riječju menšura označavalo dokumente o autorizaciji mjesnih muslimanskih vođa (velikih odnosno glavnih muftija), a koje je autorizirao šejh-ul-islam nakon provedene procedure izbora ili imenovanja u nacionalnim okvirima.

Nakon ukidanja institucija kalifata i šejh-ul-islama, menšuru reis-ul-ulemi u Bosni i Hercegovini dodjeljuje Odbor za predaju menšure Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini.

Izvori

Islam

Menšura


Moscheea Huaisheng este o moschee din orașul Guangzhou, China. Se presupune că aceasta este cea mai veche moschee din China și una dintre cele mai vechi din lume.

Istorie și arhitectură

Conform tradiției musulmanilor chinezi, moscheea ar fi fost construită încă din timpul vieții Profetului Mahomed. În anul 620, Sa`d ibn Abi Waqqas, unchiul profetului, a fost trimis într-o misiune cu caracter religios în China. În urma acestei misiuni, în anul 627 a fost construită prima moschee chineză. Alte surse menționează însă că prima misiune musulmană din China ar fi avut loc în anul 651, în timpul împăratului Gaozong (649-683) din dinastia Tang și ar fi fost condusă într-adevăr de Sa`d ibn Abi Waqqas în calitate de trimis al celui de-al treilea calif, Osman ibn Affan (644-656).

Edificiul a jucat un rol important pentru comercianții arabi veniți pentru afaceri în orașele Guangzhou și Quanzhou. De-a lungul timpului a suferit mai multe renovări sau reconstrucții. Semnificative sunt cele din anii 1350 și 1695.

Moscheea Huaisheng este construită conform principiilor arhitecturii chineze. Minaretul său este din piatră și are o înălțime de 36 de metri. De asemenea forma sa este una destul de neobișnuită, fiind asemănător cu un far. Din această cauză mscheea a mai fost numită și Guangta Si sau Moscheea Farului ori a Turnului de Lumină. Numele său comun, acela de Huaisheng înseamnă Prețuiește Sfințenia sau Înțelepciunea, fiind o referire la Profetul Mohamed și la rolul acestui edificiu construit în amintirea sa.

Moschei din China

Moscheea Huaisheng


John Allan Yarmuth (* 4. November 1947 in Louisville, Jefferson County, Kentucky) ist ein US-amerikanischer Politiker der Demokratischen Partei. Seit Januar 2007 vertritt er den dritten Distrikt des Bundesstaats Kentucky im US-Repräsentantenhaus.

Werdegang
John Yarmuth besuchte bis 1965 die J. M. Atherton High School. Danach studierte er bis 1969 an der Yale University. Daran schloss sich bis 1972 ein Jurastudium an der Georgetown University in Washington, D.C. an. In den Jahren 1971 bis 1975 gehörte Yarmuth zum Stab des US-Senators Marlow Cook. In der Folge war er journalistisch tätig. Dabei war er sowohl Zeitungsherausgeber als auch Fernsehjournalist. Außerdem arbeitete er im Bereich der Öffentlichkeitsarbeit für die University of Louisville.

Privat lebt er in Louisville. Mit seiner Frau Cathy hat John Yarmuth einen erwachsenen Sohn.

Politik
Politisch schloss sich Yarmuth zunächst der Republikanischen Partei an. Im Jahr 1985 wechselte er dann zur Demokratischen Partei. Bei den  Kongresswahlen des Jahres 2006 wurde er im dritten Kongresswahlbezirk von Kentucky in das US-Repräsentantenhaus in Washington, D.C. gewählt, wo er am 3. Januar 2007 die Nachfolge der Republikanerin Anne Northup antrat, die er bei der Wahl geschlagen hatte. Nach bisher sieben Wiederwahlen zwischen 2008 und einschließlich 2020 kann er sein Amt bis heute ausüben. Zuletzt besiegte er die Republikanerin Rhonda Palazzo mit über 62 % der Stimmen. Seine aktuelle Legislaturperiode im Repräsentantenhauses des 117. Kongresses läuft noch bis zum 3. Januar 2023.

John Yarmuth kündigte im Oktober 2021 an, nach insgesamt 15 Jahren im Kongress, nicht für eine weitere Wiederwahl kandidieren zu wollen. Er begründete dies unter anderem mit seinem Alter, er wird am Ende seiner aktuellen Amtszeit 75 Jahre alt sein, und mit der Tatsache, mehr Zeit mit seinen Enkeln verbringen zu wollen. Er wird dadurch am 3. Januar 2023 aus dem Repräsentantenhaus der Vereinigten Staaten ausscheiden. Der Staatssenator Morgan McGarvey  wurde sein Nachfolger für die Demokraten im 3. Wahlbezirk.

Ausschüsse
Yarmuth ist zuletzt Mitglied in folgendem Ausschuss des Repräsentantenhauses:
 Committee on the Budget (Vorsitz)

In früheren Legislaturperioden war er Mitglied im Committee on Ways and Means und in zwei von dessen Unterausschüssen. Später saß er im Ethikausschuss und im Committee on Oversight and Government Reform sowie in zwei Unterausschüssen.

Einzelnachweise

 Wiederwahl 2016 bei Ballotpedia

Weblinks

 Webpräsenz beim Kongress (englisch)
 Yarmuth bei Ballotpedia (englisch)

Mitglied des Repräsentantenhauses der Vereinigten Staaten für Kentucky
Mitglied der Demokratischen Partei (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1947
Mann

John Yarmuth


Der er 2 steder i USA med navnet Ramsey County:
 Ramsey County, Minnesota, sædet for statens hovedstad, Saint Paul
 Ramsey County, North Dakota

Ramsey County


Tomislav Dodo Križan, hrv. bh. glazbenik iz Tuzle, gitarist, pionir pop, rock i beat glazbe u tuzlanskom kraju.
Bio je ritam gitarist grupe Terusi iz Tuzle. 1964. godine kupio je svoju električnu gitaru u Zagrebu. Električna je gitara tad bila rijetkost u Tuzli. To je bila iskra za nova ulaganja među članovima Terusa, za kupnju druge gitare, novih pojačala i tako dalje. Prvi je nastup s Terusima imao 14. veljače 1965. godine u holu Tehnološkog fakulteta u Tuzli. Za potpunost sastava trebao im je još jedan gitarist, pa je sa Zoranom Pakijem obilazio Tuzlu raspitivali se za dobrog gitarista. Sastav se oformio i nastupi su krenuli. Svirao je s Terusima na prvoj gitarijadi u Beogradu 1966. godine, na beogradskom Sajmištu, u prepunoj hali. 1967. godine u isto je vrijeme pošla gotovo cijela postava Terusa odslužiti obvezni vojni rok, i Križan među njima. Time je prva postava Terusa prestala postojati. Član je ogranka Matice hrvatske u Tuzli. Učlanio se iste godine kad je ogranak obnovljen, 2001. godine.

Član prve obnovljene skupštine Društva Hrvatski dom u Tuzli  te sudionik prve redovite sjednice Skupštine Društva, održane 30. studenoga 1993. godine u Kongresnoj dvorani hotela "Tuzla" u Tuzli.

Izvori

Životopisi, Tuzla
Gitaristi
Bosanskohercegovački glazbenici
Kultura Hrvata Bosne i Hercegovine

Tomislav Križan


كومبات تي-98 سيارة دفع رباعي روسية وتصنع في سانت بطرسبرغ في روسيا. و تعتبر اسرع سيارة مصفحة فاخرة في العالم، حيث تبلغ سرعتها 180 كلم. ويبلغ التصفيح (حسب الطلب) من B2 إلى B7 بالإضافة إلى تصفيح ضد الرصاص يبلغ حتى 12.7م

المواصفات
جميع القطع الميكانيكية هي من جنرال موتورز

 المحرك :- على نوعين :
 بنزين 8 اسطوانات 8.1 لتر VORTEC (نفس المستخدم في الجي ام سي سوبربان 8100) بقوة 340 حصان
 ديزل 8 اسطوانات 6.6 لتر+توربو DURAMAX (نفس المستخدم في الهمر H-1) بقوة 300 حصان
 ناقل الحركة: اتوماتيك -5 سرعات من نوع اليسون ALLISON 1000 5-speed automatic
 سعة خزان الوقود (140 لتر)
 الوزن : 3750 كلجم (موديل الشاحنة) -----4150 كلجم (موديل الركابStation Wagon)
 الطول : 5150 ملم (موديل الشاحنة) -----5350 ملم (موديل الركابStation Wagon)
 الارتفاع : 1950ملم (موديل الشاحنة) -----2100ملم (موديل الركابStation Wagon)
 العرض : 2100ملم (موديل الشاحنة) -----2100ملم (موديل الركابStation Wagon)
 قاعدة العجلات :3400ملم (موديل الشاحنة) -----3500ملم (موديل الركابStation Wagon)

مواقع ذات صلة
 الموقع الرسمي

مركبات قتالية مدرعة روسية
غاز (سيارات روسية)
مركبات طرق غير ممهدة

كومبات تي-98


is a district located in Okayama Prefecture, Japan.

As of 2003, the district has an estimated population of 21,285 and a population density of 130.33 persons per km2. The total area is 163.32 km2.

Towns and villages
Yakage

Merger
On March 1, 2005, the town of Bisei merged into the city of Ibara.

Districts in Okayama Prefecture

Oda District, Okayama


Sant'Elena fuori Porta Prenestina (lat.: Sanctae Helenae extra Portam Praenestinam) ist die römisch-katholische Pfarrkirche der gleichnamigen Pfarrei im römischen Quartiere VII, Prenestino-Labicano im Osten Roms. Sie wurde 1914 in einem 1379 als terra de sancta Helena bezeichneten Gebiet erbaut.

Papst Johannes Paul II. erklärte Sant'Elena am 25. Mai 1985 zur Titeldiakonie, die beim Konsistorium am 18. Februar 2012 João Kardinal Bráz de Aviz zugewiesen wurde.

Kardinaldiakone
 Édouard Gagnon PSS (1985–1996)
 vakant (1996–2006)
 Peter Poreku Dery (2006–2008)
 vakant (2008–2012)
 João Bráz de Aviz (seit 2012; seit 4. März 2022 Kardinalpriester pro hac vice)

Weblinks

 Webseite der Pfarrei Sant'Elena fuori Porta Prenestina

Einzelnachweise

Elena fuori Porta Prenestina
Rom
Erbaut in den 1910er Jahren
Elena

Sant’Elena fuori Porta Prenestina


Andre Luiz Cagni, mais conhecido como Andre Pomba (São Paulo, 10 de abril de 1964 — São Paulo, 22 de abril de 2023) foi um DJ, jornalista, baixista, ativista e produtor cultural. Foi um dos principais nomes do movimento underground em São Paulo, tornou-se notório por seu trabalho na boate A Lôca e por criar a festa Grind, voltada ao público LGBT.

Biografia
Durante dois anos, de 2017 a 2019, ele exerceu a função de coordenador de fomento na Secretaria da Cultura do Estado de São Paulo, além de participar de um conselho LGBTQIA+ na cidade. Durante quase vinte anos, Pomba (1964-2023) trabalhou na boate A Lôca, localizada na Rua Frei Caneca, um espaço inicialmente underground frequentado principalmente pela comunidade LGBTQIA+ e algumas personalidades famosas. A festa dominical Grind, que começou em 1998 e se dedicava principalmente ao rock, foi um grande sucesso. A noite contava com uma mistura de artistas como Placebo, The Cure, New Order e Madonna. Nos últimos tempos, a festa ocorreu na boate Kat Klub, localizada na Rua Augusta, sem a presença de Pomba como DJ - embora ele continuasse sendo creditado como promotor do evento.

Faleceu em 2023 no Hospital Santa Maggiore, em razão de um câncer no estômago que tratava desde o ano anterior.

Candidaturas políticas
Em entrevista à Veja São Paulo, Pomba declarou ter sido candidato a vereador em 1992 e cogitava candidatar-se a deputado federal em 2014. Foi coordenador do núcleo LGBT do Partido Verde, o PV Diversidade, e secretário estadual de Direitos Humanos e Diversidade desse partido.

Em 2014, apresentou uma ação contra o candidato à presidência da República Levy Fidelix, em razão do seu discurso homofóbico no debate presidencial. Nas eleições gerais de 2014, Pomba candidatou-se a deputado federal por São Paulo, pelo partido Verde, e obteve 6 mil votos. Candidatou-se a vereador de São Paulo pelo partido Verde, em 2016, obteve 9 mil votos e não se elegeu.

Ligações externas

 Entrevista ao Whiplash, em 2008
 Entrevista à Veja, em 2012

Ativistas dos direitos LGBT
Músicos LGBT do Brasil

Andre Pomba


The Art of Computer Programming (en castellano, «El arte de programar ordenadores») es una extensa monografía escrita por Donald Knuth que trata acerca de análisis de algoritmos de programación.

Knuth inició el proyecto en 1962, originalmente concebido como un solo libro de 12 capítulos, pero que finalmente no mantuvo.

Ediciones
En la 1ª edición, fueron publicados solamente tres volúmenes (de los siete esperados) en 1968, 1969 y 1973, respectivamente.

En 1973, se publicó una 2ª edición dedicada a estudiantes con un logograma que señalaba World Series Student, que era una edición en un formato más pequeño y más barata.

La 3ª edición (fiel en cuanto a formato a la 1ª) salió en 1981 y se publicaron de nuevo los  mismos tres volúmenes.

En la 4ª edición Knuth prosigue el proyecto. La primera entrega del volumen 4A (un fascículo en rústica) fue publicada en 2005 y la versión en tapas duras en 2010. Knuth ha planificado entregar fascículos adicionales cada dos años.

Volúmenes
 Volumen 1 - Algoritmos fundamentales (capítulos 1 y 2)
 Volumen 2 - Algoritmos seminuméricos (capítulos 3 y 4)
 Volumen 3 - Ordenamiento y búsqueda (capítulos 5 y 6)
 Volumen 4 - Algoritmos combinatoriales (capítulos 7 y 8)
 Volumen 4A - Enumeración y backtracking (capítulo 7 parte 1)
 Volumen 4B - Algoritmos de grafos y redes, en preparación (capítulo 7 parte 2)
 Volumen 4C y quizás 4D y 4E - Optimización y recursión, en preparación (continuación de capítulo 7 y capítulo 8)
 Volumen 5 - Algoritmos sintácticos, planificado (en 2011, estimado para 2020) (capítulos 9 y 10)
 Volumen 6 - Teoría de lenguajes libre de contexto, planificado
 Volumen 7 - Técnicas de compiladores, planificado

Capítulos
 Capítulo 1 - Conceptos básicos (volumen 1)
 Capítulo 2 - Estructuras de información (volumen 1)
 Capítulo 3 - Números aleatorios (volumen 2)
 Capítulo 4 - Aritmética (volumen 2)
 Capítulo 5 - Ordenamiento (volumen 3)
 Capítulo 6 - Búsqueda (volumen 3)
 Capítulo 7 - Búsqueda combinatorial (volumen 4)
 Capítulo 8 - Recursión (volumen 4)
 Capítulo 9 - Escaneo léxico (volumen 5)
 Capítulo 10 - Técnicas de análisis sintáctico (también incluidos búsqueda de cadenas de caracteres y compresión de datos) (volumen 5)

Libros de informática

The Art of Computer Programming


Higuera de Calatrava, İspanya'nın on yedi özerk bölgesinden, ülkenin güneyinde bulunan Endülüs otonom bölgesinin Jaén eyaletine bağlı doksan yedi belediyesinden biridir. 2002 yılı sayımlarına göre belediyenin nüfusu 683 kişidir. Bölgede bir polis istasyonu bir de su istasyonu faaliyet göstermektedir.

Jaén'ın belediyeleri

Higuera de Calatrava


Mons. Luka Tunjić (Vukanovići, Kakanj, 19. listopada 1963.), hrv. bh. katolički svećenik i visoki crkveni dužnosnik.

Životopis
Rođen je 19. listopada 1963. u obitelji Stjepana i Ljube r. Brkić u mjestu i župi Vukanovićima pokraj Kaknja. U Tršću i Vukanovićima pohađao je osnovnu školu, u Dubrovniku srednju. Studirao teologiju u Sarajevu. U Sarajevu je 29. lipnja 1989. zaređen za svećenika Vrhbosanske nadbiskupije. U Rimu je išao na poslijediplomski studij od jeseni 1992. godine. Magistrirao je iz dogmatske teologije 1995. godine. Potom pastoralno djelovao u župi Čajdrašu. Obnašao dužnost ravnatelja u tek osnovanom Katoličkom školskom centru "Sv. Pavao" u Zenici. Slijedi imenovanje na mjesto ravnatelja KŠC-a Sv. Franjo u Tuzli. Zatim je bio ravnateljem KŠC-a Petar Barbarić rektor sjemeništa "Petar Barbarić" u Travniku. Od 30. lipnja 2008. generalnim je vikarom Vrhbosanske nadbiskupije. Dekretom od 16. lipnja 2016. koji je potpisao prefekt Kongregacije za evangelizaciju naroda kardinal Fernando Filoni, a dostavljenim preko Apostolske nuncijature u Bosni i Hercegovini, imenovan je nacionalnim ravnateljem Papinskih misijskih djela Bosne i Hercegovine. Na dužnosti je zamijeno dotadašnjeg ravnatelja don Ivana Štironju, svećenika Trebinjske biskupije.

Izvori

Hrvatski katolički svećenici
Katoličanstvo u Bosni i Hercegovini
Crkveno školstvo
Odgoj i obrazovanje u Bosni i Hercegovini

Luka Tunjić


فطيرة البراثا هي نوع من الفطائر التي نشأت في شبه القارة الهندية، تصنع من طحين القمح الكامل وتقلى في السمن أو في زيت القلي وقد تحشى ببعض الخضروات كالبطاطا أوالفجل أو القرنبيط وغيرها. قد تؤكل البراثا بمجرد دهن شيء من الزبدة على سطحها، يفضل البعض لفها على شكل شطيرة وشرب الشاي معها.

نظيره في المغرب.
في المغرب تُحضر فطائر بنفس الشكل والمكونات وتسمى الرغايف أو المسمّن حسب المنطقة، وفي أحيان أخرى تسمى الرزيزة أو الملوي نظرا لسمك وطريقة طي العجين قبل الطهي. تشتهر في المغرب أكلة الرفيسة التي تحضر بتفتيت الرغايف وأضافة مرق اللحم و الخضار أو الحليب.

مراجع

أطعمة محشوة
خبز الفطير
خبز مسطح
مطبخ بنغالي
مطبخ بنغلاديشي
مطبخ بورمي
مطبخ ترنيدادي
مطبخ فيجي
مطبخ كشميري
مطبخ نيبالي
مطبخ هندي

فطيرة براثا


පරිසර කලාපයක් යනු පෘථිවියෙහි භූමි පෘෂ්ඨයේ පුළුල්තම ජෛව භූගෝල විද්‍යාත්මක බෙදීම වන අතර එය පදනම්ව ඇත්තේ භෞමික ජීවීන්ගේ ව්‍යාප්ති රටාවන් අනුවය.

පරිසර කලාප විසින් නිරූපණය කරනුයේ, සාගර, පුළුල් කාන්තාර, උස් කඳු පංති වැනි, සංක්‍රමණයට බාධා පමුණවන භූගෝලීය අංගයන් නිසා, එකිනෙකින් වෙන් ව පැවති හා, එ නිසා  දිගු  කාල පරිච්ඡේදයන් තුල සාපේක්ෂ ඒකලනයෙන් ජීවින් පරිණාමයවූ, පෘථිවි පෘෂ්ඨයෙහි මහත්වූ විශාල ප්‍රදේශ වෙති. එබැවින්, ඔවුන්ගේ ජෛව භූගෝලීය පෙදෙස හවුලේ භුක්ති විඳිම පදනම් කොට ගෙන ජීවීන්  සාමාන්‍ය කණ්ඩායම් ලෙස දැක්වීමට පරිසර කලාප  භාවිතා වෙයි.  පරිසර කලාප විසින් උද්භිද විද්‍යාවෙහි   ශාක රාජධානි හෝ සත්ත්ව විද්‍යාවෙහි  සත්ත්ව ව්‍යාප්ති විද්‍යාත්මක පෙදෙස් දක්වති.

ඒවායෙහි අඩංගු ජීවීන්ගේ පරිණාමීය ඉතිහාසය වෙතින් පරිසර කලාප ලක්ෂ‍ණෝපේත වෙති. ප්‍රධාන වාසස්ථාන වර්ග ලෙසින්ද හැඳින්වෙන,  පෘථිවි පෘෂ්ඨය මත පවතින ජීව රූප මත පදනම්ව හෝ දේශගුණික, පාංශුමය, සහ වෙනත් තත්ත්වයන් සඳහා ශාක සහ සත්ත්වයන් අනුවර්තනය වීම  පදනම් කොට ගත් බෙදීම් වන, ජෛව දර්ශයන්ගෙන් ඒවා ප්‍රභින්න ලෙසින් වෙනස් වෙති. ජෛව දර්ශ ලක්ෂණෝපේත වන්නේ සම සම  උත්කර්ෂ වෘක්ෂලතාදියන් වෙතිනි. එක් එක් පරිසර කලාපය, ප්‍රභින්න ජෛව දර්ශයන් කිහිපයකින් සමන්විත විය හැක. නිදසුන් ලෙසින් මධ්‍යම ඇමරිකාවෙහි නිවර්තන තෙත් පළල්පත්‍ර වනාන්තරයක්, වෘක්ෂලතාදිය වර්ග හා ව්‍යුහය, දේශගුණය, පස ආදිය අනුව නව ගිනියාවේ එකක් හා  සමසම විය හැකි වුවද, මෙම එක් එක් වනාන්තර තුල වාසය කරන ශාක සහ සත්ත්වයන් බොහෝ ලෙසින් වෙනස්වූ  පරිණාමීය ඉතිහාසයන් සහිත වෙති.

භූ විද්‍යාත්මක ඉතිහාසය තුල පොළොවෙහි භුමි ස්කන්ධයන් යලි බෙදාහැරීම සිදු කල භූස්තර චලන ක්‍රියාවලිය අනුව පොළොවෙහි පරිසර කලාපයන්හී ශාක හා සත්ත්ව ව්‍යාප්තියෙහි රටාවන්  හැඩගැන්වී ඇත.

භෞමික පරිසර කලාපය


Muzaffer Tekin (28 Ekim 1950 – 1 Nisan 2015) Türk asker.

Yaşamı
28 Ekim 1950 tarihinde Çankırı'da doğdu.

1972'de  Kara Harp Okulundan mezun oldu.

1974 yılında Kıbrıs Harekâtı'na Komando Tugayı ile Teğmen rütbesinde katıldı ve üstün cesaret ve feragat  Altın madalya ile taltif edildi. Meslek hayatı boyunca, Türkiye'nin çeşitli birliklerinde görev yaptı ve başarılarından dolayı birçok ödül aldı. 1985 yılında ordudan emekli olarak ayrılmıştır. 1 Nisan 2015 tarihinde pankreas kanseri nedeniyle tedavi gördüğü hastanede öldü. Tekin'in naaşı Karacaahmet Mezarlığı'na defnedildi.

Olaylar

Piyade Okulu
1985 yılında Tuzla'daki Piyade Okulunda görevliyken 4 teğmenin dövülmesi hadisesinde, bilahare olayın geçtiği yerde meydana gelen tahribatla ilintilendirildi ve askerî mahkemeye sevk edildi. Bunun ardından mahkeme süreci devam ettiği halde görevine iade edildi. Ardından Askerî Şura kararı ile, mahkemenin neticesi beklenilmeden mümtazen terfi durumunda olmasına karşın re'sen emekliye sevk edildi. Konu, bunun üzerine sivil mahkemeye intikal etti ve kendisi bu olaydan beraat etti.

Danıştay saldırısı
2006 yılında Danıştay saldırısı ve Cumhuriyet gazetesine yapılan saldırıların azmettiricisi olduğu iddia edilmiştir.

Alparslan Arslan tarafından gerçekleştirilen Danıştay Saldırısı'ndan sonra aranan Tekin, bu saldırının azmettiricisi ve saldırıyı düzenleyen çetenin lideri olmakla suçlandı. Bu olaydan birkaç gün sonra esrarengiz bir şekilde göğsünden bıçakla yaralanmış halde kimliği belirsiz kişilerce hastaneye bırakıldı.

Tekin polisten kaçtığı dönemde emekli başçavuş Mahmut Öztürk'ün evinde saklandı. Komşuları ise Öztürk'ü, cumhuriyetçi biri olarak tanımlamakta, geniş bir bahçesi de bulunan tripleks villanın çevredeki emlakçılar tarafından yaklaşık bir milyon TL bedelinde olduğu ifade edilmekteydi. İsminin açıklanmasını istemeyen bir komşusunun 22 Mayıs 2006 tarihli Radikal gazetesi'ne ifade ettiği bilgiler şu şekildeydi:

Ergenekon davasında silahlı terör örgütü yöneticisi olmak, zorla hükûmeti ıskata teşebbüs, TC hükûmetine karşı silahlı isyana tahrik, devletin güvenliğine ilişkin belgeleri bulundurma suçlarından yargılandı. Bu sırada İşçi Partisine üye oldu.

5 Ağustos 2013 tarihinde İstanbul 13. Ağır Ceza Mahkemesi tarafından karara bağlanan Ergenekon davasında iki kez ağırlaştırılmış müebbet ve ayrıca 117 yıl 1 ay hapis cezasına çarptırıldı. Özel yetkili mahkemelerin kaldırılması ve Anayasa Mahkemesi'nin hak ihlali kararının ardından 10 Mart 2014 tarihinde tahliye oldu.

Kaynakça

1950 doğumlular
Çankırı doğumlular
2015 yılında ölenler
Türk yüzbaşılar
Türk tutuklular ve hükümlüler
Türkiye'nin özel kuvvetler personeli
Ergenekon davası sanıkları
Danıştay Saldırısı
Müebbet hapse mahkûm edilen Türkler
İstanbul'da kanserden ölenler
Pankreas kanserinden ölenler
Karacaahmet Mezarlığı'na defnedilenler
Türkiye tarafından tutuklanan kişiler
Kara Harp Okulunda öğrenim görenler
Kıbrıs Harekâtı'ndaki Türk askerler
Piyade subaylar
İşçi Partisi (Türkiye) mensubu siyasetçiler

Muzaffer Tekin


ستيتن، مدينة وبلدية تابعة إقليميا إلى دائرة بوعلام ولاية البيض الجزائرية.

الموقع الجغرافي
يحد ستيتن كل من:
 شمالا: بلدية الشقيق
 جنوبا: بلدية الغاسول
 شرقا: بلدية سيدي سليمان
 غربا: بلدية البيض

وصلات أخرى

وصلات داخلية
 دائرة بوعلام
 ولاية البيض

وصلات خارجية
 إذاعة البيض الجهوية: الموقع الرسمي.
 الموقع الرسمي لولاية البيض.
 متوسطة ابن خلدون (البيض).

مصادر

بلديات ولاية البيض

ستيتن


Heteromormyrus pauciradiatus es una especie de pez elefante en la familia Mormyridae, constituyéndose en el único miembro de su género. Puede ser encontrada en las riveras de los ríos presentes en Angola, África, alcanzando un tamaño aproximado de 10 cm.

Estado de conservación
Respecto al estado de conservación, se puede indicar que de acuerdo a la IUCN, esta especie puede catalogarse en la categoría «Datos insuficientes (DD)».

Referencias

Enlaces externos

Osteoglossiformes
Mormyridae
Peces de la vertiente atlántica africana

Heteromormyrus pauciradiatus


El Pan de la Guerra (en el original, The Breadwinner) es una novela contemporánea de la escritora canadiense Deborah Ellis publicada en el año 2002. En la investigación previa a escribir El Pan de la Guerra, la autora pasó varios meses entrevistando a mujeres y niñas en los campamentos de refugiados en Pakistán y Rusia. Inspirado en esas conversaciones, el libro relata la historia de Parvana, una chica afgana que durante el gobierno de los talibanes debe hacerse pasar por un chico para así sostener a su familia.

El Pan de la Guerra ha recibido varios premios literarios, entre ellos el Peter Pan Prize y el Middle East Book Award, en el año 2002. En el año 2017 el estudio de animación irlandés Cartoon Saloon realizó una adaptación cinematográfica de la novela del mismo nombre.

Argumento

Parvana es una chica de once años que vive con su familia en Kabul, la capital de Afganistán, durante la época del gobierno talibán. Su padre era profesor de Historia y su madre, locutora de radio, pero cuando empezaron los bombardeos se quedaron sin trabajo. Cuando su padre es detenido, su familia busca una solución desesperada: deciden que Parvana se corte el pelo, se disfrace de chico con las ropas de Hossain, su hermano muerto, y realice el mismo trabajo que antes desempeñaba su padre: leer y escribir la correspondencia en el mercado a la gente que es analfabeta. Ni su madre ni su hermana Nooria pueden ayudarla, pues nadie se creería que son hombres y no les está permitido abandonar su casa sin burka.

Durante el régimen talibán, las mujeres no podían salir solas a la calle. En ausencia de su padre, toda la familia depende de que Parvana finja su papel como muchacho para poder trabajar y comprar comida. Un día, en su puesto de trabajo en el mercado, reconoce a su compañera Shauzia del colegio, que también se hace pasar por un chico y vende té y cigarrillos en la plaza del barrio. Juntas empezarán a aceptar otro tipo de trabajos, más complicados y duros, que no se muestran en la película, como desenterrar huesos para productos de cosmética, medicina y alimentación.

El pan de la guerra, en el original, The Breadwinner, es una novela contemporánea de la escritora canadiense Deborah Ellis publicada en el año 2002. Quince años después, se ha realizado una adaptación cinematográfica del libro. Se trata de una producción irlandesa que tiene detrás a Nora Twoney, codirectora de El secreto del libro de Kells, una película de animación con una estética parecida. En esta película, se combinan las ilustraciones duras del día a día de la protagonista con las imaginativas historias, de ambientación fantástica, que ella misma cuenta.

A pesar de que la misma autora sea una de las escritoras del guion, se han producido algunos cambios respecto a la novela: el personaje de la señora Weera, que ayuda a la madre de Parvana cuando cae en una profunda depresión tras la detención de su marido, no existe en la película. Además, las historias fantásticas que narra Parvana no tienen tanta relevancia en la novela como en la película. Tampoco se nombra que la madre de Parvana y la señora Weera, con la ayuda de otras mujeres, empiezan a escribir y distribuir en secreto una revista o que Nooria comienza a trabajar como profesora clandestina, dando clases a pequeños grupos de niñas. Por último, en el libro, Parvana no es descubierta disfrazada de chico, sin embargo, en la película, un soldado la reconoce y tiene que huir antes de que puedan castigarla por salir a la calle vestida de hombre.

En la entrevista que le realizamos a la autora en nuestro número 27 de la revista, Deborah Ellis nos contó que pasó varios meses entrevistando a mujeres y niñas en los campamentos de refugiados en Pakistán y Rusia para preparar la investigación previa y documentarse para escribir la novela. Además de ser una reconocida activista antiguerra, dona parte de los beneficios que obtiene de sus libros a proyectos a favor de las mujeres y los niños en países con conflictos bélicos. Todas las novelas de Deborah Ellis destacan por sus ideas a favor del pacifismo y la educación.

Como novela, El pan de la guerra ha recibido varios premios literarios, entre ellos el Peter Pan Prize y el Middle East Book Award, en el año 2002, además del Jane Addams Book Award Special Commendation por la trilogía El pan de la guerra y sus dos continuaciones. Y como adaptación cinematográfica, ha recibido en el Festival de Annecy de 2018 los Premios del Jurado, Audiencia y Mejor Música, además de estar nominada a mejor película de animación en los Premios del Cine Europeo, los Premios Oscar, los Globos de Oro y los Critics Choice Awards.

Si después de leer o ver El pan de la guerra te quedas con ganas de saber qué ha pasado con Parvana y Shauzia, puedes leer las novelas El viaje de Parvana y Ciudad de Barro donde la autora narra qué sucede con las jóvenes cuando sus vidas siguen caminos separados. También hay un tercer libro sobre Parvana, titulado Mi nombre es Parvana, que cierra la historia y la trilogía sobre la joven.

Enlaces externos
 Ficha de El Pan de la Guerra en Lecturalia.com
  en La Casa del Libro.
 Ficha de El Pan de la Guerra en Librosafondo.com

Novelas de 2001
Novelas de Canadá
Novelas en inglés
Talibán
Novelas ambientadas en Afganistán

El pan de la guerra