كفر زبد قرية في لبنان. وهي أيضًا موقع معابد رومانية قديمة

تاريخ
القرية قديمة جدا. تأسست خلال القرون الرومانية المبكرة. تقع على ارتفاع 986 مترًا تقريبًا. وهي مشهورة بمعابدها الرومانية.

صنف جورج ف. تايلور المعابد في مجموعة معابد في سهل البقاع.

تقع على ارتفاع 1000 قدم (300 م) فوق القرية على تلة مجاورة

. تم تدمير المعابد بالكامل تقريبًا. وبقي منها فقط إلى الأساسات وبعض أجزاء الجدران العائدة للمعبد التي نجت.

تناثرت بقايا العتبات والحجارة المنحوتة وإطارات الأبواب على التلة.

هناك نقش منحوت في صخرة على بعد حوالي 100 متر (330 قدمًا) شرق المعبد مع صورة آلهة رومانية. بالكاد يمكن التعرف على هذا الشكل وقد تم تدميره في الغالب مع بقاء النصف السفلي فقط الواقع إلى الشمال الشرقي من المعبد السفلي يوجد تمثال منحوت في الصخر لكوكب الزهرة، يُطلق عليه اسم «بنت الملك» أو ابنة الملك من قبل السكان المحليين.

وهناك أيضًا ملاذ روماني على الأرجح مخصص للإله ميركوري. كما يوجد بالمنطقة محاجر قديمة ومقابر عمودية من العصر الروماني. في عام 1838، أشار إيلي سميث إلى كفر زبد على أنها قرية درزية ومسيحية ومسلمة في قضاء زحلة.

جغرافيا
تقع البلدة على بعد 58 كم (36 ميل) شرق العاصمة اللبنانية بيروت. يمكن قيادة السيارة من القرية إلى بيروت في 75 دقيقة حسب حركة السير والسرعة.

المناخ
تقع بلدة كفر زبد شرقي لبنان. يقع في منتصف سهل البقاع ومن الطبيعي أن يكون الطقس فيها جافًا. نادرا ما تهطل الأمطار في كفرزبد في الصيف دافئة جدا لكن الشتاء بارد نوعا ما ويتميز أيضا بالثلوج الغزيرة. يتدفق نهر الليطاني (وهو أحد أكثر الأنهار تلوثًا في الشرق الأوسط) حول ضواحي المدينة.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء زحلة
أماكن مأهولة في لبنان
قرى لبنان
مدن لبنان
معابد رومانية قديمة
مواقع أثرية رومانية في لبنان
مواقع أثرية في لبنان
مواقع جذب سياحي في لبنان

كفر زبد


Nasim Vahabi (en persan : نسیم وهابی), née en Iran en 1970, est une écrivaine irano-française. Elle vit et travaille à Paris.

Biographie
Collaboratrice de Children's Book Council of Iran(l'antenne iranienne de IBBY), elle a rédigé plusieurs articles pour la revue iranienne Jahan-e_Ketab destinée aux professionnels du livre et a contribué à la préparation du numéro spécial de La Nouvelle Revue française dédié à la littérature persane. Membre du PEN Club français, ancienne libraire (Fnac-Paris) et chargée de cours en master professionnel éditions & librairie à l'Université du Mans (2005-2010), elle a toujours travaillé dans les milieux du livre et a publié des ouvrages en Iran et en France ; trois de ses textes sont interdits de publication dans son pays (à cause de la censure).

Études
Elle a fait ses études en Lettres modernes et classiques persanes à Téhéran. Elle a obtenu son Diplôme d'études approfondies à Paris en 2000 à l'Institut des langues orientales (sous la direction de Christophe Balaÿ), et son doctorat en littérature comparée à l'Université Paris Nanterre (sous la direction de Véronique Gely) en 2008.

Publications
En persan :
 Yadam Miayad (persan : یادم می آید - je me souviens), éd. Nakoja, Paris, 2013 .
 Khâterat e yek dorooghgoo (persan : خاطرات یک دروغگو - mémoires d'un menteur), éd. Markaz , Téhéran, 2017 .
 Belit e bargasht (persan : بلیت برگشت - billet de retour), éd. Markaz, Téhéran, 2019 .

En français :
 Contribution à la préparation (article d'introduction et traduction de nouvelles) du numéro spécial de la NRF dédié à la littérature persane, n° 568, janvier 2004 .
 Les Écrits des enfants de la guerre, des Pays-Bas à l'Iran, en passant par la Bosnie et l'Irlande, Éditions universitaires européennes (Omniscriptum), 2011 .
 Amours persanes. Anthologie de nouvelles iraniennes contemporaines, éditions Gallimard, collection « Du monde entier », mars 2021. Elle en a rédigé l'introduction et l'une de ses nouvelles y figure.
 Je ne suis pas un roman, Tropismes éditions, 2022 .

Distinctions
Sa recherche sur les enfants de la guerre a été distinguée par  (Maryland, États-Unis) comme l'une des trois meilleures thèses de l'année 2008.

Son recueil de nouvelles Mémoires d'un menteur (khaterat e yek dorooghgoo), publié en Iran a reçu en 2018 le prix Haft Eghlim ainsi que la mention spéciale du prix Mehregan 2019 , et son roman Billet retour (belit e bargasht) fait partie des finalistes du prix Mehregan 2022-2023.

Le prix littéraire des étudiants de Sciences Po lui est décerné pour (Je ne suis pas un roman, Tropismes éditions, 2022) .

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1970
Écrivain iranien du XXIe siècle
Écrivain iranien francophone
Romancière iranienne

Nasim Vahabi


Ø.K. i fem verdensdele er en film instrueret af Hans Christensen og Ole Roos.

Handling
I fem verdensdele beskrives ØK's forskellige aktiviteter: Tilskueren præsenteres for ØK's vidtforgrenede aktiviteter, arbejdsmetoder, samarbejdsformer og nyudviklinger. Jubilæumsfilm.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Virksomhedsfilm fra Danmark

Ø.K. i fem verdensdele


Olaylar
 9 Ocak - Bizans İmparatoru Zeno, Başkent Konstantinopolis'i terkederek Antioch'a (Antakya) kaçmaya zorlandı, böylelikle birinci saltanatı sona ermiş oldu.
 31 Ekim - Romulus Augustus, Roma İmparatoru ilan edildi.

Doğumlar

Ölümler

475


Christoph Paul Daum, fæddur 24 október árið 1953 í Oelsnitz, Erzgebirgskreis sem þá tilheyrði Austur-Þýskalandi, er þýskur knattspyrnuþjálfari og fyrrum leikmaður.

Christoph Daum varð frægur sem þjálfari þegar hann stýrði 1. FC Köln veturinn 1985/86. Á tíma hans í Köln tókst félaginu að ná 2.stæti deildarinnar nokkur ár í röð. 1990 var hann rekinn af stjórn Kölnar af óþekktum ástæðum. Eftir það tók hann við stórliði VfB Stuttgart og tókst honum að sigra Bundesliguna með þeim tímabilið 1991/92. Eftir það fór hann í nokkur ár til Tyrklands þangað til hann  kom aftur til þýskalands árið 1996, í þetta skipti sem þjálfari hjá Bayer 04 Leverkusen.Og náði þar glæsilegum árangri og var með liðið í toppbaráttu öll árin.

Árið 2000 átti að ráð hann sem þjálfara Þýska landsliðsins. eftir Erich Ribbeck.Enn vegna þess að upp komst um Kókaínneyslu hans var ákvörðunuin tekin til baka. Upp komst um kókaínneyslu hanns eftir að hann hafði lent í orða rifrildi við Uli Hoeneß, þar sem Daum neytaði ásökunum Hoeneß, um að hann væri í kókaín neyslu, og bauðst sjálfur til að fara í próf til að skera úr um málið, á því prófi féll hann, fór í fangelsi, yfirgaf þýskaland, og hefur síðan verið þjálfari í Austuríki og Tyrklandi, þar sem hann hefur unnið marga titla..

Félög
 Sem leikmaður
  Eintracht Duisburg 1848 (1972–1975)
  1. FC Köln (1975–1979)

 Sem Þjálfari
 1. FC Köln (1986–1990)
 VfB Stuttgart (1990–1993)
 Þýskur Meistari 1992
  Beşiktaş JK (1994-1996)
 Bayer 04 Leverkusen (1996–2000)
  Beşiktaş JK (2001–2002)
  FK Austria Wien (2002–2003)
 Austurískur meistari 2003
  Fenerbahçe SK (2003–2006)
 Tyrkneskur meistari 2004 og 2005
   1. FC Köln (2006–2009)
  Fenerbahçe SK (2009–2010)
 Eintracht Frankfurt (2011)
  Club Brugge KV (2011–2012)
  Bursaspor (2013-2014)
  Rúmenía(2016-2017)

Tenglar
https://www.fussballdaten.de/person/christoph-daum/
https://www.theguardian.com/football/2009/may/20/seven-deadly-sins-football-gluttony-part-two
https://www.kicker.de/daum-unterschreibt-bis-2010-357802/artikel
http://www.leverkusen.com/whoiswho/whoiswho.php4?view=Daum_Chr Leverkusen-who's who

fólk fætt árið 1953
Þýskir knattspyrnustjórar
Þýskir knattspyrnumenn

Christoph Daum


بلدية نيربيو (بالإسبانية: Nerpio) هي بلدية تقع في مقاطعة البسيط التابعة لمنطقة كاستيا لا مانتشا وسط إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية نيربيو 1.512 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  بلدية نيربيو

بلديات البسيط
أماكن مأهولة في البسيط

نيربيو


Olga Bătrînac, cunoscută mai bine sub numele de scenă Olga Ciolacu (n. 10 octombrie 1949  în Lozova, Strășeni), este o interpretă de muzică ușoară și populară din Republica Moldova.

A studiat la Institutul de Arte "G. Musicescu" din Chișinău (actualmente Academia de Muzică, Teatru și Arte Plastice) în anii 1967–1971, la profesorul Vasile Constantin (disciplina măiestrie scenică). A urmat acolo cursurile facultății de regie.

Olga Ciolacu a lucrat ca regizor la Televiziunea din Chișinău în anii 1972–1977. Până în 1979 a activat ca solistă  la Filarmonica Națională in  Ansamblul de cântece si dansuri cu specific țigănesc, apoi a făcut parte din Orchestra de muzică populară "Fluieraș" (1980–1982), Orchestra Radioteleviziunii Nationale (1983–1993). In 1989 fondează Ansamblul de muzică ușoară "[Dacii|Dacia]" înregistrând cu el primul disc "Pe adresa unui neam" la casa de discuri "Melodia" din Moscova. Din 1994 fondează  si este director artistic al primului Teatru de Varietăți "Olga Ciolacu" din Moldova...

În activitatea sa de interpretă, a întreprins turnee artistice în Australia, Cuba, Franța, SUA, Suedia, Finlanda, Italia, Austria, Israel, Turcia, Gana, Benin, Rusia, România etc. Din repertoriul său fac parte cântece de C. Rusnac, A. Luxemburg, M. Oțel, Gh. Mustea, I. Duca, Gh. Banariuc, A. Chiriac, Eugen Doga, I. Enache, B. Kuker, V. Dânga, I. Spițin, V. Crăciun, Ion Aldea-Teodorovici, Ștefan Hrușcă ș.a.

Olga Ciolacu a fost laureată a festivalului "Crizantema de aur" (Târgoviște, 1993–1995). A devenit Artistă Emerită a RSSM în 1988 și Artistă a Poporului din Republica Moldova în 1995. În 1993, a primit medalia "Meritul Civic", iar în 1999 Ordinul "Gloria muncii". În 2018, la ziua sa de naștere, a fost decorată  cu Ordinul Republicii, cel mai înalt ordin al Republicii Moldova.

Este căsătorită cu Valentin Bătrînac, acesta fiind și impresarul său.

Referințe

Bibliografie

Lectură suplimentară

Nașteri în 1949
Nașteri pe 10 octombrie
Moldoveni în viață
Cântăreți moldoveni
Artiști ai poporului din Republica Moldova
Decorați cu Medalia Meritul Civic (Republica Moldova)
Decorați cu Ordinul Gloria Muncii al Republicii Moldova
Decorați cu Ordinul Republicii al Republicii Moldova

Olga Ciolacu


Vlaho Stulii (Stulić) (Dubrovnik, 8. listopada 1768. – Dubrovnik, 19. prosinca 1843.), bio je hrvatski pjesnik i komediograf, službenik Dubrovačke Republike, koji je pisao na hrvatskomu, talijanskom i latinskome jeziku. Istaknuti je predstavnik hrvatske književnosti dubrovačkoga kruga s kraja XVII. i prve polovine XVIII. stoljeća. U komediografskim djelima vidljiv je utjecaj Nikole Nalješkovića, Marina Držića i Carla Goldonia. Premda najpoznatiji po komediografskim ostvarenjima, pisao je i dnevnik na talijanskome te epigrame na latinskomu jeziku.

Ulica u zagrebačkomu Španskom nosi njegovo ime.

Literatura
 Bujadinović, Lorena: Dubrovačka svakodnevica "Među vratima od Peskarije" Filozofski fakultet Sveučilišta Josipa Jurja Strossmayera u Osijeku, Osijek, 2016.
 Stulli, Vlaho enciklopedija.hr. Hrvatska enciklopedija, Leksikografski zavod Miroslav Krleža: Zagreb.
 Stulli, Vlaho proleksis.lzmk.hr. Proleksis enciklopedija, Leksikografski zavod Miroslav Krleža: Zagreb.

Dubrovački pjesnici
Komediografi
Kultura u Dubrovniku
Dubrovačka Republika

Vlaho Stulli


انظر أيضا
 إسبانيا
 أوروبا

مراجع

أماكن مأهولة في بطليوس
بلديات بطليوس

تورجايلانوس


Alexandre de Carvalho Machado, ou simplesmente Alexandre Machado, é um escritor e roteirista brasileiro. Ficou conhecido pela série Os Normais, que roteirizou ao lado de sua esposa Fernanda Young.

Carreira

1988-2000: Início de carreira
Começou sua trajetória profissional aos 17 anos, trabalhando no jornal "O Pasquim", e em seguida virou publicitário na agência W/Brasil. Estreou como roteirista em 1988 no programa TV Pirata, da Rede Globo. Em 1991 roteiriza Dóris para Maiores, junto de Guel Arraes, Cláudio Paiva (com quem já havia trabalhado em TV Pirata) e o grupo Casseta & Planeta. Em 1996 roteiriza alguns episódios de Sai de Baixo. Em 2000 roteiriza o filme Bossa Nova, ao lado de sua esposa Fernanda Young e Sérgio Sant'Anna. É formado por engenharia mecânica pela PUC do Rio de Janeiro, onde nasceu, mas sempre atuou como redator universitário. É vencedor de um Clio.

2001-2019: Sucesso de Os Normais e trabalhos com Fernanda Young
De 2001 a 2019, todos seus trabalhos foram feitos ao lado de Fernanda Young. Em 2001 é lançada a primeira temporada da série Os Normais, que continuou no ar até 2003, quando foi lançado seu filme. A série conta o dia-a-dia do casal Vani e Rui, protagonizados por Fernanda Torres e Luiz Fernando Guimarães. Em 2004 é lançado a série Os Aspones; em 2005 é lançado o Quadro O Super Sincero estrelado por Luiz Fernando Guimarães exibido no Fantástico, sendo finalizado em 2010; em 2006 Minha Nada Mole Vida e o filme Muito Gelo e Dois Dedos d'Água; em 2007 O Sistema; em 2008 o telefilme Nada Fofa; em 2009 o segundo filme de Os Normais; em 2010 a minissérie Separação?!; em 2011 Macho Man; em 2012 Como Aproveitar o Fim do Mundo; em 2013 O Dentista Mascarado e Surtadas na Yoga para o GNT; em 2014 é renovada Surtadas na Yoga; em 2015 Odeio Segundas e em 2017 a série americana No Tomorrow (baseada em Como Aproveitar o Fim do Mundo), Vade Retro e Edifício Paraíso.Ainda em 2017, produz a primeira temporada de Filhos da Pátria ao lado de Bruno Mazzeo, primeira produção sem Fernanda Young como parceira titular no século. A série conta a saga dos Bulhosa, uma tradicional família brasileira na década de 1820. Foi protagonizada por Fernanda Torres, Alexandre Nero, Johnny Massaro e Lara Tremouroux. Em 2019 é lançada a segunda temporada de Filhos da Pátria, agora a série se passando na década de 1930. No mesmo ano é lançada a minissérie Shippados, última produção de Machado com Young, protagonizada por Tatá Werneck e Eduardo Sterblitch.

2020-presente: Morte de Fernanda Young, projetos solos e futuros trabalhos
Em 2020 roteiriza o segundo episódio de Amor e Sorte, protagonizada por Lázaro Ramos e Taís Araújo. Em 2021, o filme Amigas de Sorte é lançado, inspirado em um argumento de Machado e Young. Confirmou estar desenvolvendo a segunda temporada de Shippados, que teve metade dos episódios escritos por Young.

Vida pessoal
Conheceu a escritora e roteirista Fernanda Young em 1990. Foram casados de 1993 a 2019, quando ela morreu vítima de uma parada respiratória, devido a uma crise asmática. Tiveram duas filhas: as gêmeas Cecília Madonna e Estela May. Em 2010 adotaram duas crianças: Catarina Lakshimi e John Gopala. Para a Vogue Brasil, confirmou:"Eu não seria 10% do que sou se não fosse por ela [Fernanda]. Na verdade, não estaria nem vivo se não fosse por ela. Não teria esses quatro filhos, que hoje são tudo para mim. Mas não foi apenas sorte, porque nós dois nos dedicamos a ter um projeto de vida que foi muito além de marido e mulher. Foi não, continua sendo, pois ainda continuo no mesmo projeto traçado por ela."

Trabalhos

Roteiristas do Brasil
Televisão do Brasil
Escritores do Brasil

Alexandre Machado (roteirista)


{{Oružani sukob
|naziv=Estonski rat za neovisnost
|dio=Ruskog građanskog rata
|slika=
|opis slike=Estonsko topništvo u borbi protiv Landeswehra
|datum=28. studenoga 1918. – 2. veljače 1920.
|mjesto=  sjeverozapadna Rusija
|povod=
|teritorij= Priznavanje neovisnosti i teritorijalnog integriteta EstonijeLatvija pripojila Vidzemu
|ishod= Estonska pobjeda
|sukobljeni1=

 dobrovoljci iz Danske, Finske i Švedske

|sukobljeni2=

 Rusija

|sukobljeni3=

|zapovjednik1= Johan Laidoner
|zapovjednik2= Jukums Vācietis
|zapovjednik3= Rüdiger von der Goltz
|jačina1=
|jačina2=
|jačina3=
|posljedice1= 3 588 poginulih15 000 ranjenih
|posljedice2= nepoznat broj poginulih i ranjenih10 000 zarobljenika
|posljedice3=400 poginulih1 500 ranjenih
|bilješke=
}}Estonski rat za neovisnost (estonski: Vabadussõda, dosl. "Rat za slobodu"), poznat još i kao Estonski oslobodilački rat', naziv je za vojni sukob koji se odvio od 1918. do 1920. u kojem je novoproglašena nezavisna Republika Estonija branila svoju neovisnost i teritorijalni integritet od napada sovjetske Rusije i kasnije od Baltičke teritorijalne obrane. Uz pomoć saveznika, ponajviše Latvije i dobrovoljaca iz Skandinavije, ali i Ujedinjenog Kraljevstva, Estonija se borila za očuvanje neovisnosti proglašene tijekom Prvog svjetskog rata. Rat je završio estonskom pobjedom i potpisivanjem sporazuma iz Tartua, kojim je priznata estonska neovisnost.

 Uvod

U studenom 1917. nakon raspada Ruskog Carstva, zakonodavno tijelo tadašnje Autonomne estonske gubernije Estonska provincijska skupština, koja je bila izabrana na proljeće iste godine, proglasila je sebe vrhovnom vlašću u Estoniji. Nedugo nakon toga boljševici su prisilno raspustili skupštinu te prisilili estonske zagovornike neovisnosti da se povuku. Nekoliko mjeseci kasnije, koristeći razdoblje između povlačenja Crvene armije i dolaska Njemačke carske vojske, Odbor za spas Estonije pri Provincijskoj skupštini izdao je 24. veljače 1918. u Tallinnu tzv. Manifest narodā Estonije, kojim je proglašena nezavisnost Estonije i osnovana Privremena vlada Estonije. Ta je neovisnost bila kratkoga vijeka, jer su već sljedećeg dana njemačke trupe ušle u Tallinn. Njemačke vojne vlasti nisu priznale ni Manifest ni novu vladu, smatrajući ih secesionistima koji su uzurpirali prava baltičkog plemstva.

 Tijek rata

 Sovjetska ofenziva

Nakon Njemačke revolucije i kapitulacije Njemačkog Carstva u studenom 1918. godine, njemački su predstavnici formalno predali vlast Privremenoj vladi Estonije. Dana 16. studenoga 1918., vlada je pozvala ljude na dobrovoljnu mobilizaciju te je započela organizaciju Estonske vojske s Konstantinom Pätsom kao ministrom rata, general bojnikom Andresom Larkom kao šefom stožera, i general bojnikom Aleksanderom Tõnissonom kao zapovjednikom novoformirane vojske, koja je tada brojala tek jednu jedinicu. Krajem istog mjeseca, uslijedio je sovjetski napad, a napadom Crvene armije na pogranični grad Narvu 28. studenoga 1918. službeno je otpočeo Estonski rat za nezavisnost.

Premda su Estonci pružili otpor, brojčano nadmoćna sovjetska vojska već je sljedećeg dana osvojila grad i nastavila svoj prodor prema zapadu zemlje. Istovremeno je na jugu uz jezero Peipsi otvoren i drugi front.

Treba naglasiti kako je Estonska vojska tada brojala tek 2 000 profesionalaca sa slabim naoružanjem i oko 14 500 gotovo nenaoružanih dobrovoljaca Estonske obrambene lige. Značajnu pomoć, doduše, dobili su od Baltičkih Nijemaca, koji su se priklonili Republici, što je bila sušta suprotnost situaciji u Latviji, gdje je jedinica znana kao Baltische Landeswehr gledala na neovisnost baltičkih zemalja kao na dotiranje prava njemačkog plemstva. Latvijske jedinice Crvene armije u prosincu su osvojile Tartu, te došle na samo 34 kilometra od Tallinna. Krajem mjeseca, estonski su komunisti u Narvi proglasili Estonsku radničku komunu. Do kraja 1918., Crvena armija kontrolirala je cjelokupni teritorij Estonije 34 kilometra istočno od Tallinna, zapadno od Tartua i južno od Ainažija. Istoga mjeseca novim zapovjednikom estonskih snaga imenovan je Johan Laidoner, koji je uspio regrutirati preko 11 000 novih boraca.

Vlada je s druge strane tražila i dobila stranu pomoć. Početkom prosinca, Finska je poslala značajnu pomoć u naoružanju. Dana 31. prosinca 1918., britanski Royal Navy dostavio je novu veliku pošiljku oružja, a jedinice pod vodstvom Sir Edwyna Alexandera-Sinclaira preotele su ruske razarače Spartak i Avtroil te ih predale Estoncima, koji su ih preimenovali u Vambola i Lennuk. Početkom siječnja stiglo je i 2 000 finskih dobrovoljaca, a izgrađena su i tri oklopljena vlaka pod nadzorom satnika Antona Irva. Uslijedilo je oslobađanje estonskog teritorija pod okupacijom.

 Oslobađanje estonskog teritorija

Ojačana estonska vojska, potpomognuta stranim borcima, krenula je u protuofenzivu 7. siječnja 1919. Tapa je oslobođena već dva dana kasnije, mahom zahvaljujući uspješnoj implementaciji oklopnih vlakova (estonski: soomusrongid), koji su bili jedno od glavnih oružja ovoga rata. Uslijedilo je oslobađanje Rakverea 12. siječnja  i Narve 18. siječnja. Oslobađanje Narve prisililo je sovjetske trupe na povlačenje. Na taj se način sjeveroistočni front stabilizirao na rijeci Narvi, a estonske su snage u samo 11 dana vratile čak 200 kilometara teritorija.

Na jugu Tartu je također oslobođen uz pomoć oklopnih vlakova, a nakon bitke kod Pajua estonske su snage 31. siječnja uspješno protjerale latvijske crvenogardejce iz Valge. Sovjetske su snage po prvi puta istisnute izvan teritorija moderne Estonije te su se borbe nastavile na području povijesnih estonskih posjeda. U drugoj polovici veljače, gradovi Salacgrīva i Alūksne također su pali pod estonsku kontrolu. Ovaj prodor zaustavilo je novo gomilanje sovjetskih snaga, međutim Estonija je postala prva zemlja koja je uspješno odbila sovjetsku zapadnu ofenzivu.

Krajem veljače 1919., Sovjeti su pokrenuli planove za novi napad na Estoniju, pri čemu su imali podršku oko 80 000 lokalnih crvenogardejaca. Unatoč intenzivnom bombardiranju u kojem je oko 2 000 ljudi ostalo bez domova, Crvena armija nije uspjela ponovo osvojiti Narvu. Međutim, općine Alūksne, Setomaa, Vastseliina i Räpina ubrzo su pale pod sovjetsku kontrolu. Nakon novopristigle pomoći, Estonija je pokrenula novi protunapad i 29. ožujka oslobodila Petseri. Ubrzo su estonski crvenogardejci potjerani preko rijeke Optjok. Situacija na jugu bilježila je značajnu aktivnost sve do svibnja 1919.

U travnju 1919. dolazi do značajnih političkih djelovanja u Estoniji. Nakon ostavke Privremene vlade dolazi do izbora Ustavotvorne skupštine koja je donijela privremeni Ustav Estonije. Novoizabrana vlada na čelu s Ottom Strandmanom donijela je i Zakon o reformi zemljišta, kojim su Baltički Nijemci izgubili većinu svojih posjeda, a koji su zauzimali gotovo polovicu estonskog teritorija. Ta su zemljišta zaplijenjena i preraspodijeljena stanovništvu. Istovremeno, država je aktivno pomagala u organiziranju Bijele garde te latvijskih i ingrijskih trupa na svom teritoriju.

Iako je do svibnja 1919. Estonija imala kontrolu nad svojim teritorijem, lokalne frakcije Crvene armije i dalje su bile aktivne tako da su Estonci  uz pomoć Bijele garde odlučili krenuti u protunapad i prijeći granicu s Rusijom. Vrhunac tog prodora bilo je osvajanje Pskova krajem svibnja, zahvaljujući dijelom i činjenici da je usred borbi jedan od zapovjednika Crvene armije Leonhard Ritt sa svojim trupama prešao na stranu Estonije.Raun, Toivo U.: Estonia and Estonians, page 108. Hoover Press, 2001,  Članovi Bijele garde ubrzo su stigli u grad, međutim nisu bili sposobni sami ga braniti tako da je dio estonskih trupa ostao u Pskovu, dok je velika većina vraćena u domovinu. Sredinom sljedećeg mjeseca, Johan Laidoner povukao se s mjesta zapovjednika Bijele garde, čije je trupe preuzeo proslavljeni general Nikolaj Judenič. Paralelno s napadom na Pskov, dio estonskih trupa pokrenuo je ofenzive prema Latviji kako bi lokalnim domoljubima pomogli u stjecanju neovisnosti, što će dovesti do neplaniranog širenja sukoba.

 Rat protiv Baltičke teritorijalne vojske

U lipnju 1919. dolazi do početka sukoba s Baltičkom teritorijalnom vojskom u Latviji. Latvijski demokrati na čelu s Kārlisom Ulmanisom proglasili su nezavisnost Latvije po uzoru na Estoniju, međutim sovjetske su ih trupe prisilile na povlačenje sve do Liepāje, gdje su njemačke postrojbe konačno zaustavile njihov prodor. Nijemce je predvodio Rüdiger von der Goltz, a njihove su postrojbe sačinjavali Baltische Landeswehr sastavljene od Baltičkih Nijemaca, Pričuvna stražarska divizija bivše Carske vojske, te volonteri Freikorpsa željni stjecanja posjeda na području Baltika. Njima je pripadala i jedna jedinica popunjena latvijskim postrojbama. Sve ovo bilo je moguće zato što su mirovni sporazumi s Njemačkom omogućili da Drugi Reich zadrži svoje postrojbe na istoku kako bi se mogli boriti protiv boljševika. Ipak, prava namjera njemačkih trupa bila je uspostava njemačke države na Baltiku, te aneksija Estonije.

Nijemci su omeli osnivanje latvijske vojske, a 16. travnja 1919. srušena je Ulmanisova privremena vlada. Naslijedila ju je pronjemačka marionetska vlada na čijem je čelu bio Andrievs Niedra.Liulevicius, Vejas G.: War land on the Eastern Front: culture, national identity and German occupation in World War I, page 231. Cambridge University Press, 2000,  Ulmanis je pobjegao i skrio se na parobrodu Saratow pod zaštitom Antante. Njemačke trupe protjerale su Sovjete i okupirale Rigu u svibnju, nakon čega su zahtijevale da Estonija prekine "okupaciju Latvije".

Estonski general Laidoner izdao je ultimatum njemačkim trupama da se moraju povući na jug, a kada je im se približio s oklopnim vlakovima, njemačke su ga trupe napale, premda bezuspješno. Dan kasnije Nijemci su osvojili Cēsis. Estonci su pokušali neuspješan protunapad, međutim ispostavilo se kako su njemačke trupe bile bolje opremljene od sovjetskih. Dana 10. lipnja došlo je do prekida vatre. Antanta, koja je posredovala u prekidu vatre, zahtijevala je da Nijemci poštuju estonske zahtjeve, međutim von der Goltz je to odbio i zatražio da se Estonci povuku iz Latvije, prijeteći da će ponovo napasti estonske snage što se i dogodilo 19. lipnja kada započinje bitka za Cēsis. Nakon četiri dana borbe estonske su trupe 23. lipnja oslobodile Cēsis. Obljetnica te bitke danas se u Estoniji slavi kao Dan pobjede.

Estonci su nastavili prodor prema Rigi, a kada su stigli pred sam grad, Antanta je ispregovarala novi prekid vatre. Antanta je tada prisilila njemačke trupe na raspuštanje te ih stavila pod ponovno uspostavljenu Ulmanisovu vladu. Ipak, kako bi izbjegli takav rasplet, Nijemci su se stavili u službu ruskih volonterskih jedinica, koje je službeno unovačila njemačka marionetska vlada u Latviji na čijem je čelu bio Pavel Bermondt-Avalov. Ruski volonteri pokušali su napasti Rigu u listopadu, a Estonija je poslala podršku Latviji u obliku oklopnih vlakova i postrojbi, istovremeno držeći front protiv Sovjeta sjeverno od jezera Lubāns.

 Kraj rata i mirovni pregovori

Sovjeti su već od travnja 1919. pokušavali ispregovarati mirovni sporazum s Estonijom. Mađarski komunisti tada su se ponudili da budu posrednici mirovnog sporazuma, međutim britanski je admiral Walter Cowan zaprijetio Estoncima da će povući britansku podršku ukoliko ne odbiju mađarsku ponudu. U lipnju dolazi do ukidanja Estonske radničke komune, a Rusi su nastavili zagovarati sklapanje mirovnog sporazuma. Sovjeti su 31. kolovoza 1919. poslali formalni poziv na pregovore, što su Estonci prihvatili 4. rujna, a pregovori su otpočeli 16. rujna 1919. Estonci su tada predložili da se pregovori prekinu dok se Finska, Latvija i Litva ne priključe zajedničkim pregovorima.

Sjeverozapadna armija, zapravo reorganizirana Bijela garda pod komandom Nikolaja Judeniča, započela je u jesen 1919. godine Operaciju Bijeli mač, veliku vojnu operaciju koja je za cilj imala osvajanje Petrograda. Ofenziva je otpočela 28. rujna 1919. Premda je Sjeverozapadna armija imala značajnu podršku, Crvena armija uspješno ju je potjerala natrag do državne granice na rijeci Narvi, nakon čega su nastavili napadati utvrđene postaje na samoj granici. Stanje na frontu smirilo se u studenome, međutim Sovjeti su u prosincu pokrenuli novi napad kako bi izvršili pritisak na Estoniju vezano uz mirovne pregovore. Stanje je postalo kritično sredinom prosinca, kada je Crvena armija prešla rijeku Narvu i ušla u Estoniju, međutim Estonci su uspjeli odvratiti napad u kratkom roku. Nakon niza gubitaka Crvena armija je do kraja prosinca bila potpuno iscrpljena.

Nova vlada premijera Jaana Tõnissona odlučila je ponovno pokrenuti mirovne pregovore 19. studenoga, čak i bez sudjelovanja drugih Baltičkih država. Pregovori su otpočeli 5. prosinca, a glavni problem bio je teritorij. Pregovori su se nastavili tijekom prosinca, dok su se na rijeci Narvi istovremeno vodile teške borbe između dvaju strana. Mirovni je sporazum konačno sastavljen 31. prosinca 1919., a prekid vatre stupio je na snagu 3. siječnja 1920.

 Sporazum iz Tartua

Dana 2. veljače 1920., Republika Estonija i Ruska SFSR potpisale su mirovni sporazum u Tartuu. U trenutku potpisivanja sporazuma, boljševici nisu bili priznati kao legalna vlast u Rusiji od strane Zapada. Mirovni sporazum odredio je da se Rusija trajno odriče svih prava i pretenzija nad estonskim teritorijem. Dogovorena granica okvirno je odgovarala obrambenim linijama kakve su bile u trenutku prekida sukoba. Konkretno, Estonija je zadržala stratešku liniju istočno od rijeke Narve te Setume na jugoistoku, područja koja će izgubiti 1945. nakon sovjetske aneksije.

 Izvori

 Literatura

 Kinvig, Clifford, Churchill's Crusade: The British Invasion of Russia 1918–1920, London 2006, .

 Vanjske poveznice

 Estonica: Estonian War of Independence
   - in Baltic Defence Review'' No.8 Volume 2/2002

Povijest Estonije

Estonski rat za neovisnost


KALABIĆ

Prezime Kalabić

Kalabići su se preselili iz grada Trepače, iz Nikšićkih rudina, u Drobnjak, kad su i ostali stanovnici.
U Drobnjaku su naselili selo Mokro i okolicu. Nakon kratkog vremena podijelili su se u dvije skupine. Jedna skupina boravi u Mokri, a druga se nastanjuje na području Trepca, u Jezerima.
Novo naseljeno mjesto zove se Trepčani, mjesto u kojem su živjeli njihovi preci prije preseljenja na Drobnjak.

Skupina Kalabić koja je ostala da živi u Mokru zadržala je svoje prezime, o čemu svjedoči jedan dokument kojim je Jaćim Petrović iz Mokra prodao zemlju samostanu Bijela,
a Luka Kalabić iz Mokra potpisan je kao svjedok na ovom dokumentu (Lj. Stojanović: Stari srpski zapisi).

Poznato je da je obitelj Kalabić živjela u selu Klicevo kod Nikšića do kraja 18. stoljeća, a da se Miro sa sinom Vukom preselio u crnogorska brda gdje je bio istražen.

Krajem 18. i početkom 19. stoljeća, jer su bili pored ceste koja je prolazila kroz Drobnjak, Kalabići su bili izloženi stalnim napadima nikšićkih Turaka, od kojih su mnogi ubijeni i morali su se iseliti, obično u Bosnu. i Srbiju.

Od prezimena "Kalabić" granaju se mnoga prezimena, kao sto su: Junac,Poleksic,Radonjic,Stankovic,Kitaljevic,Piletic...

Luka Kalabić je zivio krajem 17. i pocetkom 18. stoljeca.Imao je 2 sina Vukana i Nikolu,
Vukan je imao sina Dragića, koji je bio oženjen Poleksijom iz banjalučkog ognjenovskog bratstva. Dragić je umro rano i ostao je s maloljetnim sinom Markom, koji je Poleksić nazvan po majci Poleksiji. Marko je imao dva sina - Iliju i Joka. Marko Poleksić bio je poznati junak, koji se neprestano borio s Turcima u Nikšiću i ubijao mnoge.
Jedna obitelj Kalabić živjela je u Kličevu kod Nikšića. Njihov starijesina, Mirko i sin Vuk preselili su se u Bjelopavliće po razoru Trebjese. Kako Vuk nije imao muško potomstvo, o porodici se istrazuje.
Kalabići su emigrirali najčešće zbog turskog zuluma, u Bosnu i Srbiju. Sačuvali su svoja prezimena do danas

zanimljiva cinjenica:

Joko koji je porijeklom Kalabić rođen je oko 1854. godine i jedan je od najistaknutijih Drobnjaka svoga vremena. Pridružio se ustanku u Hercegovini čim je prva puška provalila u "jajose" Peka Pavlovića. Sudjelovao je u svim bitkama koje su se vodile u to vrijeme i istaknuo se kao izuzetno veliki junak u njima. Za svoju posebnu junačku izvrsnost i zasluge dobio je od princa Nikole zastavu koju je ponosno nosio u svim ratovima u kojima je Joko sudjelovao. Osim zastave, Joko je dobio i visoko odlikovanje, kojega je odlikovao ruski car Aleksandar II, "križ Đurđevska". Uz ovo odlikovanje, Joko je dobio zlatnu medalju i križ Danilo. Joko je tada dobio od ruke princa Nikole poklon i sablju s inicijalima Prinčeve i Jokove. Kasnije je Joko postavljen za kapetana kapetanije Drobnjacka i bio je jedan od najmlađih kapetana u Crnoj Gori. Također je nagrađen zlatnom medaljom za marljivu službu.

Joko se povukao 1914. godine i odmah se pridružio Uskočkom bataljonu, koji je ušao u rat koji su Crnogorci vodili protiv austro-ugarskih osvajača - Prvi svjetski rat. Sudjelovao je u borbama u istočnoj Bosni, oko Rumunjske, Glasinca i sandžačkog bojišta. U tim borbama Joko je ponosno nosio bojnu zastavu ispod koje je ranjen; odmah nakon zarastanja rana, pridružuje se ratnicima u bataljonu kojim je zapovijedao njegov sin Ljubo. U poznatoj Mojkovačkoj bitci Joko junački završava svoj život i time ispunjava želju da umre u ratu.

Prezimena

Kalabić


බොහෝමයක් රූපවාහිනි පර්යේෂකයන් වර්ණ රූප සම්ප්‍රේශණය අගය පැසසීමට ලක් කරයි. 1889 දී රුසියාවේ දී යාන්ත්‍රිකව පරිලෝකනය වන වර්ණ පද්ධති සඳහා වූ පේටන්ට් යෙදුම වර්ණයේ වැදගත්කම කෙතරම් කාලයකට කලින් තේරුම් ගියේ ද යන්න පෙන්වයි. ජෝන් ලොගී බෙයාර්ඩ් 1928 ජූලි 3 වනදා ප්‍රථම වර්ණ සම්ප්‍රේශණය ප්‍රදර්ශණය කරන ලදී. මේ සඳහා ඔහු සම්ප්‍රේශණ හා ප්‍රතිග්‍රාහක කෙළවරවල පරිලෝකනය කිරීමේ තැටි දඟර ඇත. උපකරණ 3ක් සමඟ යොදා ගත් අතර එක් එක් දඟරය වෙනස් ප්‍රාථමික වර්ණවල පෙරහනක් සමඟ වූ අතර ප්‍රතිග්‍රාහක අන්තයෙහි ආලෝක ප්‍රභව තුනක් හා ඒවායේ දීප්තිය විචල්‍ය කිරීමට කොමියුටේටරයකින් ද යුක්ත විය. බෙයාර්ඩ් 1938 පෙබරවාරි 4 වන දා යාන්ත්‍රිකව පරිලෝකනය කරන ලද 120-line රූපයක් බෙයාර්ඩ්ගේ ක්‍රිස්ටල් පැලස් රූපාගාරයේ සිට ලන්ඩනයේ ඩොමීනියන් රංග ශාලාවේ ප්‍රක්ෂේපණ තිරයකට යැවීමෙන් ලොව ප්‍රථම වර්ණ විකාශනය සිදු කරන ලදී. 1938 දී වර්ණ රූපවාහිනී සඳහා වූ ෂැඩෝ මාස්ක් තාක්ෂණය සඳහා ජර්මනියේ වර්නර් ෆ්ලෙෂිග්  විසින් පේටන්ට් බලපත්‍රය ලබා ගන්නා ලදී. 1939 දී බර්ලින්හි වූ අන්තර් ජාතික රේඩියෝ ප්‍රද‍ර්ශනයේ දී වර්ණ රූපවාහිනි ප්‍රදර්ශනය කරන ලදී. 1944 අගෝස්තු 16 වනදා බෙයාර්ඩ් විසින් සම්පූර්ණයෙන් ඉලෙක්ට්‍රොනික වර්ණ රූපවාහිනි සංදර්ශකයක ප්‍රථම නිරූපනය ඉදිරිපත් කරන ලදී. ඔහුගේ 600-line වර්ණ පද්ධතිය එක් එක් පින්තූරය සෑදීම සඳහා පරිලෝකන 6 ක් යොදා ගන්නා අතර එය ත්‍රිත්ව අතුරු වියමන යොදා ගනී.

ඉතාමත් සරල අවස්ථාවේදී වර්ණ විකාශණය ඒක වර්ණ ඡායාරූප තුනක් විකාශණය මගින් ලඟා කර ගන්නා ලදි.රතු, නිල් සහ කොළ එකී වර්ණ තුන ලෙස භාවිතා කළ අතර මෙම ඡායාරූප ත්‍රිත්වය සම්බන්ධ වීම මගින් නරඹන්නාට පූර්ණ වර්ණ ඡායා රූපයක් නැරඹිමට සැළැස්විණි.මෙම තාක්ෂණයහදුන්වා දීමේ ප්‍රධානතම හා මුලිකම අභියෝගය වූයේ මෙහිදී භාවිතා වන සංඛ්‍යාය්හ පරාසය කළු සුදු විකාශණයේ මෙන් තුන් ගුණයක් තරම් වීමය.1970 මැඩ භාගය පමණ වන විට රූපවාහිනි විකාශණය තුල වර්ණ විකාශණය ප්‍රචලන වී තිබුණු අතර කළු සුදු විකාශණයන් සිදු කලේ කුඩා සහ සීමිත අයතන සංඛ්‍යාවක් පමනි.

රූපවහිනී තාක්ෂණයේ අතිතය සළකා බැලීමේදි රුපවාහිනී විකාශණය පිළිබඳ පර්යේෂණ 19 වන ශත වර්ෂයෙහි ගුවන් විදුලි විකාශණ සමය දක්වා දිව යයි.20 වන ශත වර්ෂය පමණ වන විට ඉලෙක්ට්‍රොනික තක්ෂණයේ සහ ආලෝක අනවරත වල දියුණුවන් සමග එම පර්යේෂණයන් යථාර්තයන් බවට පත් විය. ආරම්භයේදීමුහුණ දුන් ප්‍රධානතම ප්‍රශ්නයක් වුයේ 2D වර්ණ ඡායාරූපයන් 1D ගුවන් විදුලි සංඥාවක් බවට පරිවර්තනය කිරීමයි.මෙලෙස මුලිකව දියුණු කරණ ලද වර්ණ රූපවාහින තාක්ෂණය ඇමරිකාව, යුරෝපය, දකුණු අප්‍රිකාව හරහා සීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත විය.

වර්ණ රූපවාහිනිය


An Fimbristylis trichocaulis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles Baron Clarke. An Fimbristylis trichocaulis in nahilalakip ha genus nga Fimbristylis, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Myanmar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Fimbristylis

Fimbristylis trichocaulis


Notes from the Archive: Recordings 2011–2016 é o primeiro álbum de compilação da cantora e compositora americana Maggie Rogers. Foi lançado digitalmente pela gravadora Debay Sounds, de Rogers, em 18 de dezembro de 2020 e lançado em CD e vinil em 23 de abril de 2021.

A coleção de 16 faixas consiste em várias músicas escritas e gravadas antes de seu sucesso "Alasca" ser lançado em 2016. É dividido em quatro partes: seu EP de rock de 2016, a demo de 2014 Blood Ballet, seu trabalho com o Del Water Gap e a demo de 2012 The Echo.

Recepção crítica
Heather Phares, escrevendo para AllMusic, elogiou as músicas do Blood Ballet e as composições de Rogers, mas disse que "One More Afternoon" e "Together" "soam um pouco confusos em comparação às faixas posteriores da compilação".

Faixas

Álbuns de Maggie Rogers
Coletâneas de 2020


Ekvador millî futbol takımı, Ekvador'u ulusal karşılaşmalarda temsil eden futbol takımıdır. Geçmişte çok zayıf bir takım olan Ekvador millî takımı son zamanlarda atağa geçti. 2002 FIFA Dünya Kupası'na katılma şansını yakalayarak tarihinde bir ilki gerçekleştiren Ekvador, 2006 FIFA Dünya Kupası'na da katılmayı ve gruptan çıkmayı başaran Ekvador, 2. Tur'da İngiltere millî futbol takımına 1-0 mağlup olarak kupaya veda etti.

Tarihçe
1950 yılından itibaren Güney Amerika Dünya Kupası elemelerine katılmaya başlayan Ekvador millî futbol takımı, elemelerde sadece 2 kez başarılı olabildi. 2002 ve 2006 yıllarında Dünya Kupası'na katılma başarısı gösterdi. Bu arenaya ilk katılımları olan 2002 FIFA Dünya Kupası'nda, Meksika, İtalya ve Hırvatistan'la birlikte G Grubu'nda mücadele eden Güney Amerika temsilcisi, İtalya'ya 2-0, Meksika'ya 2-1 mağlup olurken, Hırvatistan'ı 1-0 mağlup ederek Dünya Kupası tarihindeki ilk galibiyetlerini almayı başardı, ancak bu galibiyet grubu sonuncu bitirmesine engel olamadı.

2006 yılında ise Almanya'ya gitmeye hak kazanan Ekvador, ev sahibi Almanya, Polonya ve Kosta Rika ile A Grubu'nda yer aldı. Grubun ilk maçında Polonya'yı Tenorio ve Delgado'nun golleriyle mağlup eden sarı lacivertliler, ikinci maçında Kosta Rika karşısında 3-0 kazanarak, turnuvaya iyi bir başlangıç yaptı. Grubun son maçında, Almanya karşısında pek de varlık gösteremeyip 3-0 mağlup olsa da, ev sahibinin arkasında grubu ikinci sırada tamamlayarak bir üst tura çıkma başarısını gösterdi. Son 16'da İngiltere ile eşleşen ve iyi de bir maç çıkaran Ekvador, 60. dakikada Beckham'ın golüne engel olamadı ve mücadeleden 1-0 mağlup ayrılarak, turnuvaya veda etti.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Copa América tarihi

Panamerikan Oyunları tarihi
1951 - 1991 arası - Katılmadı
1995 - 1. Tur
1999 - 2003 arası - Katılmadı
2007 - Şampiyon

Takım kadrosu
Aşağıdaki oyuncular 2022 FIFA Dünya Kupası'na çağrıldı.

20 Kasım 2022 itibarıyla Katar ile oynanan maçın ardından takım kadrosu:

Kaynakça

Ekvador millî futbol takımı


|- bgcolor="#eeeeee" align=center
! colspan="4" | Natjecatelj za  Hrvatsku

Dragan Jurilj (Derventa, 5. prosinca 1970.), hrvatski tekvandoaš iz Bosne i Hercegovine.

Natjecao se na Olimpijskim igrama 1992. gdje je taekwondo bio pokazni sport. U kategoriji do 76 kilograma osvojio je 5. mjesto.

Na europskom prvenstvu 1994. osvojio je zlatnu medalju u kategoriji do 76 kilograma.

Bio je član zagrebačkog Osvita.

Izvori

Hrvatske tekvandoke

Dragan Jurilj


Nagrada Europske unije za književnost (The European Union Prize for Literature: EUPL) nagrada je koju dodjeljuje Europska unija od 2009. godine u području književnosti. Cilj je njome prepoznati nove izvanredne književne talente iz cijele Europe i promovirati cirkulaciju i prevođenje književnih djela među europskim državama te istaknuti kreativnost i raznolikost kontinenta.

EUPL organizira partnerski konzorcij koji čine Europsko vijeće pisaca (EWC), Federacija europskih izdavača (FEP) te Europska i Međunarodna federacija knjižara (EIBF) uz potporu Europske komisije. Nagrada se financira programom Europske unije Kreativna Europa i dostupna je svim zemljama koje sudjeluju u ovom programu.

Nacionalni žiriji u trećini zemalja članica naizmjenično imenuju nagrađene autore. Na taj će način sve zemlje koje imaju pravo na potporu u okviru programa Kreativna Europa biti predstavljene tijekom trogodišnjeg razdoblja.

Dobitnici primaju 5000 eura, a njihovoj se knjizi da potpora za prevođenje i promociju.

Države koje sudjeluju uključuju:

 28 pripadnika Europske unije
 3 pripadnika Europskog gospodarskog prostora: Island, Lihtenštajn i Norveška
 Kandidati i potencijalni kandidati za ulazak u EU: Albanija, Bosna i Hercegovina, Kosovo, Crna Gora, Sjeverna Makedonija, Srbija i Turska
 Države Europske susjedske politike: Armenija, Gruzija, Moldavija, Tunis i Ukrajina

Pobjednici

2009.

 Austrija: Paulus Hochgatterer, Die Süße des Lebens
 Hrvatska: Mila Pavićević, Djevojčica od leda i druge bajke
 Francuska: Emmanuelle Pagano, Les Adolescents troglodytes
 Mađarska: Noémi Szécsi, Kommunista Monte Cristo
 Irska: Karen Gillece, Longshore Drift
 Italija: Daniele Del Giudice, Orizzonte mobile
 Litva: Laura Sintija Černiauskaitė, Kvėpavimas į marmurą
 Norveška: Carl Frode Tiller, Innsirkling
 Poljska: Jacek Dukaj, Lód
 Portugal: Dulce Maria Cardoso, Os Meus Sentimentos
 Slovačka: Pavol Rankov, Stalo sa prvého septembra (alebo inokedy)
 Švedska: Helena Henschen, I skuggan av ett brott

2010.

 Belgija: Peter Terrin, De bewaker
 Cipar: Myrto Azina Chronides (Μυρτώ Αζίνα Χρονίδη), Το πείραμα (To Peírama)
 Danska: Adda Djørup, Den mindste modstand
 Estonija: Tiit Aleksejev, Palveränd
 Finska: Riku Korhonen, Lääkäriromaani
 Njemačka: Iris Hanika, Das Eigentliche
 Luksemburg: Jean Back, Amateur
 Rumunjska: Răzvan Rădulescu, Teodosie cel Mic
 Slovenija: Nataša Kramberger, Nebesa v robidah: roman v zgodbah
 Španjolska: Raquel Martínez-Gómez, Sombras de unicornio
 Sjeverna Makedonija: Goce Smilevski (Гоце Смилевски), Сестрата на Зигмунд Фројд

2011.

 Bugarska: Kalin Terziyski (Калин Терзийски), Има ли кой да ви обича (Ima li koj da vi običa)
 Češka: Tomáš Zmeškal, Milostný dopis klínovým písmem
 Grčka: Kostas Hatziantoniou (Κώστας Χατζηαντωνίου), Αγκριτζέντο (Agrigento)
 Island: Ófeigur Sigurðsson, Jón
 Latvija: Inga Žolude, Mierinājums Ādama kokam
 Lihtenštajn: Iren Nigg, Man wortet sich die Orte selbst
 Malta: Immanuel Mifsud, Fl-Isem tal-Missier (u tal-Iben)
 Crna Gora: Andrej Nikolaidis, Sin
 Nizozemska: Rodaan Al Galidi, De autist en de postduif
 Srbija: Jelena Lengold, Vašarski mađioničar
 Turska: Çiler İlhan, Sürgün
 Ujedinjeno Kraljevstvo: Adam Foulds, The Quickening Maze

2012.

 Austrija: Anna Kim, Die gefrorene Zeit
 Hrvatska: Lada Žigo, Rulet
 Francuska: Laurence Plazenet, L'amour seul
 Mađarska: Viktor Horváth, Török tükör
 Irska: Kevin Barry, City of Bohane
 Italija: Emanuele Trevi, Qualcosa di scritto
 Litva: Giedra Radvilavičiūtė, Šiąnakt aš miegosiu prie sienos
 Norveška: Gunstein Bakke, Maud og Aud. Ein roman om trafikk
 Poljska: Piotr Paziński, Pensjonat
 Portugal: Afonso Cruz, A Boneca de Kokoschka
 Slovačka: Jana Beňová, Café Hyena: Plán odprevádzania
 Švedska: Sara Mannheimer, Handlingen

2013.

 Belgija: Isabelle Wéry, Marilyn désossée
 Bosna i Hercegovina: Faruk Šehić, Knjiga o Uni
 Cipar: Emilios Solomou (Αιμίλιος Σολωμού), Hμερολóγιο μιας απιστίας (Emerológio mias apistías)
 Danska: Kristian Bang Foss, Døden kører Audi
 Estonija: Meelis Friedenthal, Mesilased
 Finska: Katri Lipson, Jäätelökauppias
 Njemačka: Marica Bodrožić, Kirschholz und alte Gefühle
 Luksemburg: Tullio Forgiarini, Amok: Eng Lëtzebuerger Liebeschronik
 Sjeverna Makedonija: Lidija Dimkovska (Лидија Димковска), Резервен живот (Rezerven život)
 Rumunjska: Ioana Pârvulescu, Viața începe vineri
 Slovenija: Gabriela Babnik, Sušna doba
 Španjolska: Cristian Crusat, Breve teoría del viaje y el desierto

2014.

 Albanija: Ben Blushi, Otello, Arapi i Vlorës
 Bugarska: Milen Ruskov (Милен Русков), Възвишение (Vǎzvišenie)
 Češka: Jan Němec, Dějiny světla
 Grčka: Makis Tsitas (Μάκης Τσίτας), Μάρτυς μου ο Θεός (Mártis mou o Theós)
 Island: Oddný Eir, Jarðnæði
 Latvija: Jānis Joņevs, Jelgava 94
 Lihtenštajn: Armin Öhri, Die dunkle Muse: Historischer Kriminalroman
 Malta: Pierre J. Mejlak, Dak li l-Lejl Iħallik Tgħid
 Crna Gora: Ognjen Spahić, Puna glava radosti
 Nizozemska: Marente de Moor, De Nederlandse maagd
 Srbija: Uglješa Šajtinac (Угљеша Шајтинац), Сасвим скромни дарови (Sasvim skromni darovi)
 Turska: Birgül Oğuz, Hah
 Ujedinjeno Kraljevstvo: Evie Wyld, All the Birds, Singing

2015.

 Austrija: Carolina Schutti, Einmal muss ich über weiches Gras gelaufen sein
 Hrvatska: Luka Bekavac, Viljevo
 Francuska: Gaëlle Josse, Le dernier gardien d'Ellis Island
 Mađarska: Edina Szvoren, Nincs, és ne is legyen
 Irska: Donal Ryan, The Spinning Heart
 Italija: Lorenzo Amurri, Apnea
 Litva: Undinė Radzevičiūtė, Žuvys ir drakonai
 Norveška: Ida Hegazi Høyer, Unnskyld
 Poljska: Magdalena Parys, Magik
 Portugal: David Machado, Índice médio de felicidade
 Slovačka: Svetlana Žuchová, Obrazy zo života M.
 Švedska: Sara Stridsberg, Beckomberga: ode till min familj

2016.

 Belgija: Christophe Van Gerrewey, Op de Hoogte
 Bosna i Hercegovina: Tanja Stupar-Trifunović (Тања Ступар Трифуновић), Сатови у мајчиној соби (Satovi u majčinoj sobi)
 Cipar: Antonis Georgiou (Αντώνης Γεωργίου), Ένα άλπουμ ιστορίες (Éna álpoum istoríes)
 Danska: Bjørn Rasmussen, Huden er det elastiske hylster der omgiver hele legemet
 Estonija: Paavo Matsin, Gogoli disko
 Finska: Selja Ahava, Taivaalta tippuvat asiat
 Njemačka: Benedict Wells, Vom Ende der Einsamkeit
 Luksemburg: Gast Groeber, All Dag verstoppt en aneren
 Rumunjska: Claudiu M. Florian, Vârstele jocului. Strada Cetății.
 Slovenija: Jasmin B. Frelih, Na/pol
 Španjolska: Jesús Carrasco, La tierra que pisamos
 Sjeverna Makedonija: Nenad Joldeski (Ненад Јолдески), Секој со своето езеро (Sekoj so svoeto ezero)

2017.

 Albanija: Rudi Erëbara, Epika e yjeve të mëngjesit
 Bugarska: Ina Vultchanova (Ина Вълчанова), Остров Крах (Ostrov Krah)
 Češka: Bianca Bellová, Jezero
 Grčka: Kallia Papadaki (Κάλλια Παπαδάκη), Δενδρίτες (Dendrítes)
 Island: Halldóra K. Thoroddsen, Tvöfalt gler
 Latvija: Osvalds Zebris, Gaiļu kalna ēnā
 Malta: Walid Nabhan, L-Eżodu taċ-Ċikonji
 Crna Gora: Aleksandar Bečanović, Arcueil
 Nizozemska: Jamal Ouariachi, Een honger
 Srbija: Darko Tuševljaković, Jaz
 Turska: Sine Ergün, Baştankara
 Ujedinjeno Kraljevstvo: Sunjeev Sahota, The Year of the Runaways

2018.
Godine 2018. nagrada Europske unije za književnost slavila je desetu godišnjicu. Organizirano je natjecanje na koje su se mogli prijaviti svih 108 prijašnjih pobjednika. Pet je pobjednika:

 Luksemburg: Jean Back, Europäesch Wolleken
 Sjeverna Makedonija: Lidija Dimkovska (Лидија Димковска), Кога заминав од "Карл Либкнехт" (Koga zaminav od "Karl Liebknecht")
 Luksemburg: Gast Groeber, Aktuelle Wetterwarnung: überwiegend dichter Nebel
 Srbija: Jelena Lengold, Jasmin i smrt
 Rumunjska: Ioana Pârvulescu, O voce

2019.

 Austrija: Laura Freudenthaler, Geistergeschichte
 Finska: Piia Leino, Taivas
 Francuska: Sophie Daull, Au grand lavoir
 Mađarska: Réka Mán-Várhegyi, Mágneshegy
 Gruzija: Beqa Adamashvili (ბექა ადამაშვილი), ამ რომანში ყველა კვდება (am romanshi q'vela k'vdeba)
 Grčka: Nikos Chryssos (Νίκος Χρυσός), Καινούργια μέρα (Kainourgia mera)
 Irska: Jan Carson, The Firestarters
 Italija: Giovanni Dozzini, E Baboucar guidava la fila
 Litva: Daina Opolskaitė, Dienų piramidės
 Poljska: Marta Dzido, Frajda
 Rumunjska: Tatiana Țîbuleac, Grădina de sticlă
 Slovačka: Ivana Dobrakovová, Matky a kamionisti
 Ukrajina: Haska Shyyan (Гаська Шиян), За спиною (Za spynoju)
 Ujedinjeno Kraljevstvo: Melissa Harrison, All Among the Barley

2020.

 Belgija: Nathalie Skowronek, La carte des regrets
 Bosna i Hercegovina: Lana Bastašić, Uhvati zeca
 Hrvatska: Maša Kolanović, Poštovani kukci i druge jezive priče
 Cipar: Stavros Christodoulou (Σταύρος Χριστοδούλου), Τη μέρα που πάγωσε ο ποταμός (Te méra pou págose o potamós)
 Danska: Asta Olivia Nordenhof, Penge på lommen
 Estonija: Mudlum, Poola poisid
 Njemačka: Matthias Nawrat, Der traurige Gast
 Kosovo: Shpëtim Selmani, Libërthi i dashurisë
 Luksemburg: Francis Kirps, Die Mutationen
 Crna Gora: Stefan Bošković, Ministar
 Sjeverna Makedonija: Petar Andonovski (Петар Андоновски), Страв од варвари (Strav od varvari)
 Norveška: Maria Navarro Skaranger, Bok om sorg
 Španjolska: Irene Solà, Canto jo i la muntanya balla

2021.

 Albanija: Tom Kuka, Flama
 Armenija: Aram Pachyan (Արամ Պաչյան), P/F
 Bugarska: Georgi Bardarov (Георги Бърдаров), Absolvo te
 Češka: Lucie Faulerová, Smrtholka
 Island: Sigrún Pálsdóttir, Delluferðin
 Latvija: Laura Vinogradova, Upe
 Malta: Lara Calleja, Kissirtu kullimkien
 Nizozemska: Gerda Blees, Wij zijn licht
 Portugal: Frederico Pedreira, A Lição do Sonâmbulo
 Srbija: Dejan Tiago Stanković, Zamalek
 Slovenija: Anja Mugerli, Čebelja družina
 Švedska: Maxim Grigoriev, Europa
 Tunis: Amine Al Ghozzi (أمين الغزي), زندالي ليلة 14 جانفي 2011 (zindali laylat 14 janfi 2011)

2022.
Godine 2022. promijenio se način davanja nagrada: sedmeročlani žiri nagrađuje samo jednoga pobjednika s pet dodatnih djela koja treba spomenuti (special menitons).

Pobjednik:

 Gruzija: Iva Pezuashvili (ივა ფეზუაშვილი), ბუნკერი (bunk'eri)

Treba spomenuti i:

 Belgija: Gaea Schoeters, Trofee
 Bosna i Hercegovina: Slađana Nina Perković, U jarku
 Irska: Tadhg Mac Dhonnagáin, Madame Lazare
 Španjolska: Jacobo Bergareche, Los días perfectos
 Ukrajina: Yevhenia Kuznietsova (Євгенія Кузнєцова), Спитайте Мієчку (Spitajte Miječku)

Vanjske poveznice

 Glavna stranica Nagrade Europske unije za književnost

Izvori

Književne nagrade
Književnost
Europska unija
Europska komisija

Nagrada Europske unije za književnost


Craniospermum, rod boražinovki smjšten u vlastiti tribus Craniospermeae, dio potporodice Cynoglossoideae. Sastoji se od 11 priznatih vrsta iz južnog Sibira, Mongolije, Kazahstana, Xinjianga.

Vrste
 Craniospermum canescens DC.
 Craniospermum desertorum Ovczinnikova & A.Korolyuk
 Craniospermum gubanovii Ovczinnikova
 Craniospermum kamelinii Ovczinnikova
 Craniospermum mongolicum I.M.Johnst.
 Craniospermum montanostepposum Ovczinnikova
 Craniospermum pseudotuvinicum Ovczinnikova & A.Korolyuk
 Craniospermum subfloccosum Krylov
 Craniospermum subvillosum Lehm.
 Craniospermum tuvinicum Ovczinnikova
 Craniospermum volkovae Ovczinnikova

Izvori

Cynoglossoideae

Craniospermum


Paul Tafel ist der Name folgender Personen:

* Paul Tafel (Ingenieur) (1872–1953), deutscher Maschinenbauingenieur, Verbandsfunktionär und Politiker
 Paul Tafel (Architekt) (um 1875–nach 1932), deutscher Architekt

Paul Tafel


Burst war eine schwedische Progressive-Metal-Band aus Kristinehamn, die im Jahr 1993 unter dem Namen Dislars gegründet und 2009 aufgelöst wurde.

Geschichte
Die Band wurde im Jahr 1993 unter dem Namen Dislars von Sänger Linus Jägerskog, Gitarrist Jonas Rydberg, Bassist Jesper Liveröd und Schlagzeuger Patrik Hultin gegründet. Anfangs spielten sie einfachen Crustcore, Grindcore und Hardcore Punk. Jedoch wurde die Musik im Laufe der Zeit komplexer, sodass sie ihren Namen in Burst änderten, um diesen Wandeln noch zu unterstreichen. Die Band veröffentlichte zwei EPs, wobei eine davon von Dan Swanö produziert wurde. Außerdem hielt die Band Konzerte in ganz Skandinavien zusammen mit anderen Gruppen wie Breach, Refused und Abhinanda. Dadurch erreichte die Band einen Vertrag mit Melon Records. Bei diesem Label erschien die EP Shadowcaster im Jahr 1996 und das Debütalbum Two Faced im Jahr 1998. Im Jahr 2000 erschien das Album Conquest: Writhe auf Vinyl über Putrid Filth Conspiracy und auf CD bei Prank Records.

Die EP In Coveting Ways folgte im Jahr 2002 bei Chrome Saint Magnus. Die EP wurde im Studio Fredman von Fredrik Reinedahl und Fredrik Nordström aufgenommen. Danach folgte eine Tour durch Europa, sowie vereinzelte Auftritte in Schweden und Norwegen. Danach begannen die Arbeiten zum Album Prey On Life. Das Album wurde erneut von Fredrik Reinedahl in seinem Studio Phlat Planet aufgenommen. Außerdem erreichte Burst einen Vertrag mit Relapse Records, sodass das Album im Jahr 2003 veröffentlicht wurde. Zudem hielt die Band Touren durch Großbritannien, Europa und Skandinavien zusammen mit Band wie The Dillinger Escape Plan, Mastodon, Poison the Well und Alchemist. Während dieser Touren schrieb die Band bereits an neuem Material. Das Album Origo wurde im Music-a-Maticby unter der Leitung von Fredrik Reinedahl und Henryk Lipp aufgenommen. Das Album erschien im Jahr 2005. Das letzte Album Lazarus Bird erschien im Jahr 2008, ehe sich die Gruppe im Folgejahr auflöste.

Stil
Die Band spielte anfangs einfachen Crustcore, Grindcore und Hardcore Punk. Später spielte die Band progressiven Metal der als eine Mischung aus Neurosis, Mastodon und Isis beschrieben wird.

Diskografie
 Burst. (EP, 1994, Eigenveröffentlichung)
 Burst. (EP, 1995, Eigenveröffentlichung)
 Two Faced. (Album, 1998, Melon Records)
 Lash Out / Burst. (Split mit Lash Out, 1998, Impression Records)
 Conquest : Writhe. (Album, 2000, Putrid Filth Conspiracy (Vinyl), Prank Records (CD))
 Promo 2001. (Demo, 2001, Eigenveröffentlichung)
 In Coveting Ways. (EP, 2002, Chrome Saint Magnus)
 Forlani / Sculpt the Lives. (Split mit Burnt by the Sun, 2003, Relapse Records)
 In Coveting Ways & Conquest: Writhe. (Kompilation, 2003, Ritual Records)
 Prey On Life. (Album, 2003, Relapse Records)
 Origo. (Album, 2005, Relapse Records)
 Burst / The Ocean. (Split mit The Ocean, 2005, Garden of Exile Records)
 Lazarus Bird. (Album, 2008, Relapse Records)

Weblinks
 Homepage der Band

Einzelnachweise

Crustband
Grindcore-Band
Progressive-Metal-Band
Schwedische Band

Burst (Band)


Goídel Glas, (latinizado como Gathelus) es, en Irlanda y la Escocia medieval, el creador de las Lenguas gaélicas y antepasado epónimo de los gaélicos.

Irlanda

Artículo principal: Lebor Gabála Érenn

Escocia
. La versión escocesa de la historia de Goidel Glas y Scota fue recopilada por Juan de Fordun. Esta es, aparentemente, no sobre la base de los principales leyendas irlandesas o Lebor Gabala. Fordun se refiere a múltiples fuentes, y su versión se toma como un intento de sintetizar todas las versiones en una sola historia.

En la versión de Fordun, el Gaythelos, como él llama a Goidel Glas, es el hijo de "un rey de los países de Grecia, Neolus o Heolaus, por su nombre", que se exilió a Egipto y entró al servicio del Faraón, casándose con la hija del Faraón llamada Scota. Varias versiones hay de cómo llegó a ser Gaythelos y su esposa expulsados de Egipto, por una revuelta tras la muerte de Faraón y su ejército en el Mar Rojo, tras ser derrotados por Moisés, o en el terror de las plagas de Egipto, o después de la invasión de los etíopes, se les da, pero el resultado es que Gaythelos y Scota se exiliaron juntos con los nobles griegos y egipcios, y, asombrado los príncipes por el poder creciente del Jefe de los hebreos y por las plagas que cayeron sobre Egipto, huyeron de aquel país y se vinieron a España, trayéndose la piedra de Jacob que ya tenía fama de operar grandes prodigios y de dar suerte y protección a quien la poseía. Ya se instalan en Hispania después de vagar durante muchos años. Es en la península ibérica donde se asientan en la esquina noroeste de la tierra, en un lugar llamado Brigantia (en la ciudad de La Coruña , que los romanos conocían como Brigantium ). Mientras que el Lebor Gabála Érenn redacción de Leinster en contraste lo describe como un escita. Otros manuscritos del Lebor Gabála Érenn contiene una leyenda variante del marido de Scota, no como Glas Goidel sino como Mil Espaine y lo conecta a la antigua Iberia.

Fuentes contemporáneas

Fuentes recientes sobre Goidel Glas son expuestas por el escritor Joaquín Trincado Mateo en el libro Conócete a ti mismo (libro)#El_Cristo-Piedra_de_Scone, la cual coincide en parte con la leyenda escocesa pero nombra a Goidel Glas como Aitekes, nombre egipcio, el cual era además de yerno del Faraón, jefe del ejército egipcio y quien conoce la piedra que muchas veces vio en la fiesta anual de los israelitas y sabía, porque la oyó siempre, la palabra "Cristo" que los primogénitos de las tribus pronunciaban inclinados sobre la piedra, la cual recoge de las orillas del mar rojo luego de ser derrotado por Moisés, convencido de que era esa piedra el dios que hacia poderoso a moisés, en posesión de esa piedra-fetiche, la hace dios-cristo y roba a Israel sus doctrinas, llamándolas evangelio y se las da a la famosa piedra, Cristo-dios y luego aitekes, forma una brigada y se hace peregrino para encontrarle un reino al nuevo Dios y llega cerca de Finisterre y le hace trono y funda la ciudad de Brigantium, conocida hasta hoy en Galicia, España desde hacía 17 siglos hasta que el apóstol Santiago de España llega ahí para predicar la palabra de Jesús y la piedra es llevada a Irlanda por los cristianos originales.

Referencias

 Broun, Dauvit, The Irish Identity of the Kingdom of the Scots in the Twelfth and Thirteenth Centuries. Boydell, Woodbridge, 1999. ISBN 0-85115-375-5
 Ferguson, William, The Identity of the Scottish Nation: An historic quest. Edinburgh U.p, Edinburgh, 1998. ISBN 0-7486-1071-5
 John of Fordun, Chronicle of the Scottish Nation, ed. William Forbes Skene, tr. Felix J.H. Skene, 2 vols. Reprinted, Llanerch Press, Lampeter, 1993. ISBN 1-897853-05-X
 MacKillop, James, The Oxford Dictionary of Celtic Mythology. Oxford U.P., Oxford, 1998. ISBN 0-19-860967-1

Historia de Escocia
Mitología celta

Goidel Glas


Pretorijanska prefektura Ilirik, Ilirikum ili prefektura Ilirik bila je jedna od četiri velike prefekture unutar poznog Rimskog Carstva. Administrativno središte prefekture bio je grad Sirmium (današnja Srijemska Mitrovica u Srbiji).

Povijest
Nastala je 318. godine i u početku se dijelila u dve dijaceze: Panonsku i Mezijsku dijecezu. Kasnije je Mezijska dijeceza podijeljena u Dakijsku i Makedonsku dijecezu.

Prefektura je obuhvataća provincije: Panoniju, Norik, Krit, kao i sve provincije na Balkanu osim Trakije. 379. godine Prefektura Ilirik podijeljena je u Zapadni i Istočni Ilirik. Zapadni Ilirik je pretvoren u dijecezu pod jurisdikcijom upravnika talijanske prefekture, dok je Istočni Ilirik postao dio Bizanta 395. godine.

Vidite i:
 Panonija
 Rimsko Carstvo

Administrativna podjela Starog Rima
Hrvatska i Hrvati prije seobe

Prefektura Ilirik


Os impactos ambientais dos pesticidas são o conjunto de impactos consequentes do uso de pesticidas. As conseqüências não intencionais dos pesticidas são uma das principais causas do impacto negativo da agricultura industrial moderna no meio ambiente. Os pesticidas, por serem produtos químicos tóxicos destinados a matar espécies de pragas, podem afetar espécies não-alvo, como plantas, animais e humanos. Mais de 98% dos inseticidas pulverizados e 95% dos herbicidas chegam a um destino diferente de suas espécies-alvo, porque são pulverizados ou espalhados por campos agrícolas inteiros. Outros agroquímicos, como fertilizantes, também podem ter efeitos negativos no meio ambiente.

Os efeitos negativos dos pesticidas não são apenas na área de aplicação. O escoamento e a deriva de pesticidas podem transportar pesticidas para ambientes aquáticos distantes ou outros campos, áreas de pastagem e assentamentos humanos. Outros problemas emergem das más práticas de produção, transporte, armazenamento e descarte. Com o tempo, a aplicação repetida de pesticidas aumenta a resistência das pragas, enquanto seus efeitos em outras espécies podem facilitar o ressurgimento da praga. Alternativas ao uso intensivo de agrotóxicos, como o manejo integrado de pragas, e técnicas de agricultura sustentável, como a policultura, atenuam essas consequências, sem a aplicação de produtos químicos tóxicos nocivos.

Modelagens ambientais indicam que  globalmente mais de 60% das terras agrícolas (~24,5 milhões de km²) está "em risco de poluição por pesticidas por mais de um ingrediente ativo", e que mais de 30% está em "alto risco", dos quais um terço está em regiões de alta biodiversidade. Cada pesticida ou classe de pesticida vem com um conjunto específico de preocupações ambientais. Tais efeitos indesejáveis levaram ao banimento de muitos pesticidas, enquanto a regulamentação limitou e/ou reduziu o uso de outros. A disseminação global do uso de pesticidas, incluindo o uso de pesticidas mais antigos/obsoletos que foram proibidos em algumas jurisdições, aumentou em geral.

História

Após o fim da Primeira Guerra Mundial, os Estados Unidos converteram suas indústrias da produção de produtos químicos durante a guerra para a criação de pesticidas sintéticos usados na agricultura, usando piretro, rotenona, nicotina, sabadilla e quassin como precursores do uso expansivo de pesticidas em vigor hoje. Os pesticidas sintéticos provaram ser baratos e eficazes para matar insetos, mas receberam críticas de ONGs preocupadas com seus efeitos na saúde humana.

Embora a preocupação com a ecotoxicologia tenha começado com casos de envenenamento agudo no final do século XIX, a preocupação pública com os efeitos ambientais indesejáveis dos produtos químicos surgiu no início dos anos 1960 com a publicação do livro de Rachel Carson, Silent Spring. Pouco tempo depois, o DDT, originalmente usado para combater a malária, e seus metabólitos demonstraram causar efeitos em nível populacional em aves de rapina. Os estudos iniciais em países industrializados focaram nos efeitos agudos da mortalidade envolvendo principalmente aves ou peixes.

Uso moderno de pesticidas

Atualmente, mais de 3,5 bilhões de quilos de pesticidas sintéticos são usados na agricultura mundial em uma indústria de mais de US$ 45 bilhões. Os atuais produtores agroquímicos líderes incluem Syngenta (ChemChina), Bayer Crop Science, BASF, Dow AgroSciences, FMC, ADAMA, Nufarm, Corteva, Sumitomo Chemical, UPL e Huapont Life Sciences. A Bayer CropScience e sua aquisição da Monsanto a levaram a lucros recordes em 2019 de mais de US$ 10 bilhões em vendas, cujas ações de herbicidas crescem 22%, seguidas de perto pela Syngenta.

Pesquisa acadêmica
Desde 1990, o interesse da pesquisa mudou de documentar incidentes e quantificar a exposição a produtos químicos para estudos destinados a vincular experimentos de laboratório, mesocosmo e de campo. A proporção de publicações relacionadas ao efeito aumentou. Os estudos com animais concentram-se principalmente em peixes, insetos, pássaros, anfíbios e aracnídeos.

Desde 1993, os Estados Unidos e a União Europeia atualizaram as avaliações de risco de pesticidas, acabando com o uso de inseticidas organofosforados e carbamatos altamente tóxicos. Os pesticidas mais recentes visam a eficiência no alvo e efeitos colaterais mínimos em organismos não-alvo. A proximidade filogenética de espécies benéficas e pragas complica o projeto.

Um dos maiores desafios de pesquisa é conecatar os resultados dos estudos em pequena escala pelos muitos níveis de complexidade dos ecossistemas.

O conceito (emprestado da física nuclear) de meia-vida tem sido usado para pesticidas em plantas, e alguns autores sustentam que os modelos de avaliação de risco e impacto de pesticidas dependem e são sensíveis às informações que descrevem a dissipação das plantas. As vias de degradação conhecidas são através de: fotólise, dissociação química, sorção, bioacumulação e metabolismo vegetal ou animal. Um informativo do USDA publicado em 1994 lista o coeficiente de adsorção do solo e a meia-vida do solo para pesticidas então comumente usados.

Poluentes orgânicos persistentes
Poluentes orgânicos persistentes (POPs) são compostos que resistem à degradação e assim permanecem no ambiente por anos. Alguns pesticidas, incluindo aldrina, clordano, DDT, dieldrin, endrin, heptacloro, hexaclorobenzeno, mirex e toxafeno, são considerados POPs. Alguns POPs têm a capacidade de volatilizar e percorrer grandes distâncias na atmosfera para se depositar em regiões remotas. Esses produtos químicos podem ter a capacidade de bioacumular e biomagnificar e podem biomagnificar (ou seja, tornar-se mais concentrados) até 70.000 vezes suas concentrações originais. Os POPs podem afetar organismos não-alvo no meio ambiente e aumentar o risco para os seres humanos pela interrupção dos sistemas endócrino, reprodutivo e respiratório .

Efeitos ambientais

Ar

Os pesticidas podem contribuir para a poluição do ar. A deriva de pesticidas ocorre quando pesticidas suspensos no ar como partículas são levados pelo vento para outras áreas, potencialmente contaminando-as. Os pesticidas aplicados às plantações podem volatilizar e ser levados pelo vento para áreas próximas, representando uma ameaça potencial à vida selvagem. As condições climáticas no momento da aplicação, bem como a temperatura e a umidade relativa alteram a dispersão do agrotóxico no ar. À medida que a velocidade do vento aumenta, também aumenta a deriva e a exposição do spray. Baixa umidade relativa e alta temperatura resultam em mais evaporação do spray. A quantidade de pesticidas inaláveis no ambiente externo é, portanto, muitas vezes dependente da estação. Além disso, gotículas de pesticidas pulverizados ou partículas de pesticidas aplicados como poeira podem viajar com o vento para outras áreas, ou pesticidas podem aderir a partículas (como poeira) que são sopradas pelo vento.

A pulverização terrestre produz menos deriva de pesticidas do que a pulverização aérea . Os agricultores podem empregar uma zona tampão em torno de sua colheita, consistindo de terras vazias ou plantas não cultivadas, como árvores perenes, para servir como quebra-ventos e absorver os pesticidas, evitando o deslocamento para outras áreas. Esses quebra-ventos são legalmente exigidos na Holanda .

Pesticidas que são pulverizados nos campos e usados para fumigar o solo podem liberar compostos orgânicos voláteis, que podem reagir com outras substâncias e formar ozônio ao nível do solo. O uso de pesticidas é responsável por cerca de 6% dos níveis totais de ozônio no nível do solo.

Água

Nos Estados Unidos, descobriu-se que pesticidas poluem todos os córregos e mais de 90% dos poços amostrados em um estudo do US Geological Survey. Resíduos de pesticidas também foram encontrados na chuva e nas águas subterrâneas. Estudos do governo do Reino Unido mostraram que as concentrações de pesticidas excediam as permitidas para água potável em algumas amostras de água de rio e subterrânea.

Os impactos dos pesticidas nos sistemas aquáticos são frequentemente estudados usando modelos de transporte hidrológico para estudar o movimento e o destino de produtos químicos em rios e riachos. Já na década de 1970, a análise quantitativa do escoamento de pesticidas era realizada para prever as quantidades de pesticidas que atingiriam as águas superficiais.

Existem quatro rotas principais através das quais os pesticidas atingem a água: podem sair da área-alvo quando pulverizados, podem percolar ou lixiviar através do solo, podem ser transportados como escoamento ou podem ser derramados, por exemplo acidentalmente ou por negligência. Eles também podem ser levados para a água pela erosão do solo como escoame. Os fatores que afetam a capacidade de um pesticida de contaminar a água incluem sua solubilidade em água, a distância de um local de aplicação a um corpo de água, clima, tipo de solo, presença de uma cultura em crescimento e o método usado para aplicar o produto químico.

Regulamentos com foco na água
Na regulamentação dos Estados Unidos, os limites máximos para para pesticidas individuais na água potável são definidos pela Agência de Proteção Ambiental (EPA) para sistemas públicos de água. (Não há padrões federais para poços privados. ) Os padrões de qualidade da água ambiente para concentrações de pesticidas em corpos d'água são desenvolvidos principalmente por agências ambientais estaduais, com supervisão da EPA. Esses padrões podem ser emitidos para corpos d'água individuais ou podem ser aplicados em todo o estado.

O Reino Unido estabelece Padrões de Qualidade Ambiental (EQS), ou concentrações máximas de pesticidas em corpos d'água.

A União Europeia também regula as concentrações máximas de pesticidas na água.

Solo
O uso extensivo de pesticidas na produção agrícola pode degradar e danificar a comunidade de microorganismos que vivem no solo, principalmente quando são usados em excesso ou de maneira inadequada. O impacto total dos pesticidas nos microrganismos ainda não é totalmente conhecido; muitos estudos encontraram efeitos deletérios de pesticidas em microorganismos do solo e processos bioquímicos, enquanto outros descobriram que o resíduo de alguns pesticidas pode ser degradado e assimilado por microorganismos. O efeito dos pesticidas nos microrganismos do solo é influenciado pela persistência, concentração e toxicidade do pesticida aplicado, além de vários fatores ambientais. Essa complexa interação de fatores torna difícil tirar conclusões definitivas sobre a interação dos agrotóxicos com o ecossistema do solo . Em geral, a aplicação de pesticidas a longo prazo pode perturbar os processos bioquímicos de ciclagem de nutrientes.

Muitos  pesticidas são contaminantes persistentes do solo, cujo impacto pode perdurar por décadas e afetar adversamente a conservação do solo.

O uso de pesticidas diminui a biodiversidade geral no solo. Não usar os produtos químicos resulta em maior qualidade do solo, com o efeito subsequente de que mais matéria orgânica no solo permite maior retenção de água. Isso ajuda a aumentar o rendimento das fazendas em anos de seca, quando as fazendas orgânicas tiveram rendimentos 20-40% maiores do que suas contrapartes convencionais. Um teor menor de matéria orgânica no solo aumenta a quantidade de pesticida que deixará a área de aplicação, porque a matéria orgânica se liga quimicamente e ajuda a quebrar os pesticidas.

A degradação e a sorção são fatores que influenciam a persistência de pesticidas no solo. Dependendo da natureza química do pesticida, tais processos controlam diretamente o transporte do solo para a água e, por sua vez, para o ar e nossos alimentos. A quebra de substâncias orgânicas, envolve interações entre microrganismos no solo. A sorção afeta a bioacumulação de pesticidas que dependem da matéria orgânica do solo. Ácidos orgânicos fracos são  fracamente absorvidos pelo solo, devido ao pH e principalmente à estrutura ácida. Conforme os tempos de residência no solo aumentam, os resíduos de pesticidas tornam-se mais resistentes à degradação e à extração, pois perdem a atividade biológica.

Impacto nos seres vivos
O impacto nos seres vivos também afeta indiretamente o ambiente não vivo e os seres humanos.

Plantas

A fixação de nitrogênio, que é necessária para o crescimento de plantas superiores, é prejudicada por pesticidas no solo. Os inseticidas DDT, metil paration e especialmente o pentaclorofenol demonstraram interferir na sinalização química legume-rizóbio . A redução dessa sinalização química simbiótica resulta na redução da fixação de nitrogênio, reduzindo o rendimento das culturas. A formação de nódulos radiculares nessas plantas economiza US$ 10 bilhões para a economia mundial em fertilizantes nitrogenados sintéticos todos os anos.

Por outro lado, os pesticidas têm algum efeito nocivo direto sobre a planta, incluindo desenvolvimento deficiente do pelo radicular, amarelamento da parte aérea e crescimento reduzido da planta.

Polinizadores
Pesticidas podem matar abelhas e estão fortemente implicados no declínio dos polinizadores, a perda de espécies que  as plantas, inclusive através do mecanismo de Distúrbio do Colapso das Colônias,  em que as abelhas operárias de uma colméia ou colônia de abelhas ocidentais desaparecem abruptamente. A aplicação de pesticidas em plantações que estão florescendo pode matar  abelhas, que atuam como polinizadores. O USDA e o USFWS estimam que os agricultores americanos percam pelo menos US$ 200 milhões por ano devido à redução da polinização das culturas, pois os pesticidas aplicados nos campos eliminam cerca de um quinto das colônias de abelhas nos EUA e prejudicam outros 15%.

animais

Animais, incluindo humanos, podem ser envenenados por resíduos de pesticidas que permanecem nos alimentos, por exemplo, quando animais selvagens entram em campos pulverizados ou áreas próximas logo após a pulverização.

Os pesticidas podem eliminar as fontes de alimento essenciais de alguns animais, fazendo com que migrem, mudem sua dieta ou morram de fome. Os resíduos podem subir na cadeia alimentar; por exemplo, os pássaros podem ser prejudicados quando comem insetos e minhocas que consumiram pesticidas. As minhocas digerem a matéria orgânica e aumentam o teor de nutrientes na camada superior do solo. Eles protegem a saúde humana ingerindo lixo em decomposição e servindo como bioindicadores da atividade do solo. Os pesticidas tiveram efeitos nocivos sobre o crescimento e a reprodução das minhocas. Alguns pesticidas podem bioacumular ou atingir níveis tóxicos nos corpos dos organismos que os consomem ao longo do tempo, um fenômeno que afeta especialmente as espécies no alto da cadeia alimentar.

Aves

O  US Fish and Wildlife Service estima que 72 milhões de aves são mortas por pesticidas nos Estados Unidos a cada ano. As águias americanas são exemplos comuns de organismos não-alvo afetados pelo uso de pesticidas. O livro Silent Spring de Rachel Carson revelou os efeitos da bioacumulação do pesticida DDT em 1962.

As aves agrícolas estão diminuindo mais rapidamente do que as aves de qualquer outro bioma na América do Norte, um declínio que está correlacionado com a intensificação e expansão do uso de pesticidas. Nas terras agrícolas do Reino Unido, as populações de dez espécies diferentes de aves diminuíram em 10 milhões de indivíduos reprodutores entre 1979 e 1999, supostamente devido à perda de espécies de plantas e invertebrados das quais as aves se alimentam. Em toda a Europa, 116 espécies de aves foram ameaçadas em 1999. Verificou-se que as reduções nas populações de aves estão associadas aos horários e áreas em que os pesticidas são usados. O desbaste da casca dos ovos induzido por DDE afetou especialmente as populações de aves da Europa e da América do Norte. De 1990 a 2014, o número de aves agrícolas comuns diminuiu na União Europeia como um todo e na França, Bélgica e Suécia; na Alemanha, que depende mais da agricultura orgânica e menos de pesticidas, o declínio foi mais lento; na Suíça, que não depende muito da agricultura intensiva, após uma queda no início dos anos 2000, o nível voltou ao de 1990.

Em outro exemplo, alguns tipos de fungicidas usados no cultivo de amendoim são apenas ligeiramente tóxicos para pássaros e mamíferos, mas podem matar minhocas, o que pode, por sua vez, reduzir as populações de pássaros e mamíferos que se alimentam deles.

Alguns pesticidas são disponibilizados em forma granular. Animais selvagens podem comer os grãos, confundindo-os com grãos de comida. Alguns grãos de pesticida podem ser suficientes para matar um pequeno pássaro. Os herbicidas podem pôr em perigo as populações de aves, reduzindo o seu habitat. Além disso, a destruição do habitat nativo e a conversão em outros tipos de uso da terra (por exemplo, agrícola, residencial) contribui para o declínio dessas aves.

Vida aquática

Peixes e outros organismos aquáticos podem ser prejudicados pela água contaminada com pesticidas. O escoamento superficial de pesticidas em rios e riachos pode ser altamente letal para a vida aquática, às vezes matando todos os peixes em um determinado riacho.

A exposição repetida a doses subletais de alguns pesticidas pode causar alterações fisiológicas e comportamentais que reduzem as populações de peixes, como abandono de ninhadas, diminuição da imunidade e se tornando menos ariscos a predadores.

A aplicação de herbicidas em corpos d'água pode matar plantas das quais os peixes dependem para seu habitat.

Os pesticidas podem acumular-se nos corpos de água a níveis que matam o zooplâncton, a principal fonte de alimento dos peixes jovens. Os pesticidas também podem matar insetos dos quais alguns peixes se alimentam, fazendo com que os peixes viajem mais longe em busca de comida e expondo-os a um maior risco de predadores.

Quanto mais rápido um determinado pesticida se decompõe no meio ambiente, menos ameaça ele representa para a vida aquática. Os inseticidas são tipicamente mais tóxicos para a vida aquática do que os herbicidas e fungicidas.

Anfíbios e répteis
Nas últimas décadas, as  populações de anfíbios diminuíram em todo o mundo, por razões variadas, mas ainda pouco claras, das quais os pesticidas podem fazer parte.

As misturas de pesticidas parecem ter um efeito tóxico cumulativo nas rãs. Girinos de lagoas contendo vários pesticidas levam mais tempo para se metamorfosear e são menores quando o fazem, diminuindo sua capacidade de capturar presas e evitar predadores. A exposição de girinos ao organoclorado endosulfan em níveis prováveis de serem encontrados em habitats próximos a campos pulverizados com o produto químico mata os girinos e causa anormalidades  de comportamento e de crescimento.

O herbicida atrazina pode transformar sapos machos em hermafroditas, diminuindo sua capacidade de reprodução. Efeitos reprodutivos e não reprodutivos em répteis e anfíbios aquáticos foram relatados. Crocodilos, muitas espécies de tartarugas e alguns lagartos não possuem cromossomos sexuais distintos até após a fertilização durante a organogênese, dependendo da temperatura. A exposição embrionária em tartarugas a vários PCBs causa uma reversão sexual. Nos Estados Unidos e no Canadá, distúrbios como diminuição do sucesso de eclosão, feminização, lesões de pele e outras anormalidades de desenvolvimento foram relatados.

Humanos
Os pesticidas podem entrar no corpo através da inalação de aerossóis, poeira e vapores que contenham pesticidas; por exposição oral por ingestão de alimentos/água; e através da exposição da pele por contato direto. Os pesticidas percolama nos solos e nas águas subterrâneas, e podem acabar na água potável, assim como e a pulverização de pesticidas pode poluir o ar.

Os efeitos dos pesticidas na saúde humana dependem da toxicidade do produto químico e da duração e magnitude da exposição. Os trabalhadores rurais e suas famílias são os que mais se expõem aos pesticidas agrícolas por meio do contato direto.

Alternativas
Muitas alternativas estão disponíveis para reduzir os efeitos dos pesticidas no meio ambiente. As alternativas aos pesticidas incluem remoção manual, aplicação de calor, cobertura de ervas daninhas com plástico, colocação de armadilhas e iscas, remoção de criadouros de pragas, manutenção de solos saudáveis que reproduzam plantas saudáveis e mais resistentes, cultivo de espécies nativas que são naturalmente mais resistentes a pragas nativas e apoio ao controle biológico com aves e outros predadores de pragas. Nos Estados Unidos, o uso de pesticidas convencionais atingiu o pico em 1979 e, em 2007, havia sido reduzido em 25% em relação ao nível máximo de 1979, enquanto a produção agrícola aumentou 43% no mesmo período.

Controles biológicos, como variedades de plantas resistentes e o uso de feromônios, têm sido bem-sucedidos e, às vezes, resolvem permanentemente um problema de praga. O Manejo Integrado de Pragas (MIP) emprega o uso de produtos químicos somente quando outras alternativas são ineficazes. O MIP causa menos danos aos seres humanos e ao meio ambiente. O foco é mais amplo do que uma praga específica, considerando uma gama de alternativas de controle de pragas. A biotecnologia também pode ser uma forma inovadora de controlar as pragas. As cepas podem ser geneticamente modificadas (GM) para aumentar sua resistência a pragas.

Biopesticidas, como óleo de canola e bicarbonato de sódio, que contêm ingredientes ativos de substâncias naturais, são uma alternativa ambientalmente correta para pesticidas tóxicos. Existem três categorias de biopesticidas; pesticidas microbianos, protetores incorporados em plantas (PIPs) e biopesticidas bioquímicos. As alternativas aos pesticidas incluem uma gama de introdução de material genético em plantas que visam uma determinada praga e ingredientes ativos que controlam o acasalamento e a reprodução de certas pragas ou matam pragas-alvo. Os biopesticidas são eficazes em pequenas quantidades e se degradam rapidamente, tornando-os uma alternativa ecológica aos pesticidas. Eles também são frequentemente usados no Manejo Integrado de Pragas (MIP) e têm sido um componente importante da estratégia de MIP do Reino Unido para proteção de cultivos.

Resíduos e eliminação
Nos Estados Unidos, a Agência de Proteção Ambiental (EPA) sugere o uso adequado de pesticidas e o descarte que segue as orientações federais ou estaduais individuais para agricultores ou usuários comerciais. Os usuários comerciais de pesticidas são instruídos a seguir as instruções de descarte nos rótulos dos pesticidas enquanto usam as medidas de segurança necessárias para o descarte de resíduos perigosos. Eles também são aconselhados a solicitar assistência de suas agências locais no descarte de pesticidas indesejados ou não utilizados.

Ainda existem problemas ambientais decorrentes do escoamento superficial e de outros efeitos negativos dos pesticidas. O escoamento de pesticidas para as águas residuais e a deriva de pesticidas para outros ecossistemas levou a pesquisas sobre a remoção e remediação de pesticidas no meio ambiente. Pesquisas têm sido feitas em diferentes métodos para tratar a poluição por pesticidas, incluindo o uso de absorção de carvão ativado e processos avançados de oxidação. Diferentes métodos de remoção de pesticidas requerem custos diferentes e podem levar a resultados de remoção diferentes. Alguns métodos requerem técnicas de baixo custo, mas muitos resultam em subprodutos que exigem um custo extra para remoção ou impactos ambientais injustificados.

Há pesquisas em andamento focada na remoção de pesticidas, por exemplo um estudo de 2022 que demonstrou excelente eficiência de remoção de 80% para o pesticida clorpirifós por meio do uso de biorobôs magnéticos de plantas.

Absorção por carvão ativado
Devido às propriedades do carvão ativado, diferentes tipos têm sido pesquisados como potencial tratamento para absorção de diferentes espécies de pesticidas. Os pesquisadores descobriram um uso para o carvão ativado preparado a partir de  sementes de tangerina na absorção de pesticidas. Pesquisas estão utilizando este carvão ativado no processo de remoção de pesticidas contendo carbamato que têm sido associados a um risco aumentado de câncer e outros riscos à saúde. A absorção por carvão ativado é uma maneira bem-sucedida e econômica de remover pesticidas.

Processo de oxidação avançada (AOP)
Processos avançados de oxidação têm sido usados para combater o problema de resíduos de pesticidas em frutas e vegetais. AOP e suas tecnologias têm sido usadas nos esforços de remoção de poluentes de pesticidas em águas residuais usando diferentes reações químicas para atingir diferentes poluentes. Os pesquisadores descobriram que este método de remoção de pesticidas usando cloro livre acoplado/ultrassom é bem-sucedido na remoção de resíduos de pesticidas de vegetais.

Ativismo

Pesticide Action Network
Historicamente, as contribuições da PAN voltadas para a Convenção de Estocolmo resultaram em tratados e leis ambientais globais que proíbem poluentes orgânicos persistentes (POPs), como o endosulfan, e seu trabalho de campanha sobre o Consentimento Prévio Informado (PIC) para países do Sul Global saberem quais produtos químicos proibidos que eles possam estar importando. O trabalho do PAN, de acordo com seu site, envolve "desviar a ajuda global para longe dos pesticidas", além de monitorar a comunidade e as falhas das políticas do Banco Mundial. Além disso, os membros da Pesticide Action Network ajudaram a co-autor da Avaliação Internacional de Conhecimento, Ciência e Tecnologia Agrícola para o Desenvolvimento (IAASTD), trabalhando para centralizar o conhecimento agroecológico e as técnicas agrícolas como cruciais para o futuro da agricultura.

Ver também

 Efeitos dos pesticidas na saúde

Referências

Pesticidas
Meio ambiente

Impacto ambiental dos pesticidas


Cevat Kurtuluş (20 Haziran 1922, İstanbul - 6 Eylül 1992, Ankara), Türk tiyatro ve sinema oyuncusu, komedyendir.

Hayatı
20 Haziran 1922'de Ankara'da doğdu. Adını Çanakkale Savaşı gazisi Cenap Paşa verdi. İzmir İnönü Lisesini bitirdikten sonra 1943'te Ankara Devlet Konservatuvarı Tiyatro Bölümüne girdi. Gençlik yıllarında Devlet Tiyatro ve Operası'nda opera korosunda çalıştı, bariton olarak şarkı söyledi. 1940-47 yıllarında Ankara gazinolarında taklit şovları ile ünlendi. "Genç Osman", "Yanlış Yanlış Üstüne", "Haydut", "Tanrıdağı Ziyafeti", "3. Selim", "Kibarlık Budalası" gibi oyunlarda rol aldı. 1947'de İstanbul'a gelerek filmlerde rol almaya başladı. 1947'de Ferdi Tayfur'un yönettiği Kerim'in Çilesi ile sinemaya başladı.

Özellikle mimiklerle beslenen oyunculuğu ile, 1960'lı ve 1970'li yıllarda çok sayıda filmde irili ufaklı roller aldı. Yeşilçam filmlerindeki 'aptal uşak' kompozisyonunun yaratıcısı ve temsilcisi oldu. 1969'da Üç Maymun Kabare Tiyatrosu'nda "Ölür Müsün Öldürür Müsün" komedisinde rol aldı. 1977'de "Gülünüz Güldürünüz" dizisinde, 1980'de "İş İştir" adlı TV oyununda ve ilerleyen yıllarda bazı parodilerde oynadı.

16 Ocak 1959'da oyuncu Meral Kurtuluş ile evlendi.

Filmografisi

Ölümü
1992'de geçirdiği kalp krizi sonrasında 70 yaşında öldü. Feriköy Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TSA´de Cevat Kurtuluş

1922 doğumlular
Ankara doğumlu erkek oyuncular
İzmir İnönü Lisesinde öğrenim görenler
Hacettepe Üniversitesi Ankara Devlet Konservatuvarında öğrenim görenler
20. yüzyılda Türk erkek oyuncular
Türk erkek sinema oyuncuları
Türk erkek tiyatro oyuncuları
Türk erkek dizi oyuncuları
Türk komedyenler
1992 yılında ölenler
İstanbul'da kalp krizinden ölenler
Feriköy Mezarlığı'na defnedilenler

Cevat Kurtuluş


Runa Portekiz'de Torres Vedras belediyesine bağlı olan, 6,71 km2 yüzölçümüne sahip, 1032 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Portekiz'in freguesiaları
Torres Vedras

Runa


Le mot minimus est originellement le nominatif singulier masculin d'un adjectif latin signifiant « le plus petit, très petit ».

En taxonomie, le mot minimus est employé comme épithète spécifique ou nom subspécifique pour nommer de nombreuses espèces et sous-espèces animales ou végétales de très petite taille, et dont le genre (biologique) a un nom du genre masculin. Pour les articles consacrés à de telles espèces ou sous-espèces, consulter la liste générée automatiquement.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi
  (antonyme)

Épithète spécifique

Minimus


حمام ملوان هي إحدى بلديات ولاية البليدة التابعة لـ دائرة بوقرة. في عام 2008 بلغ عدد سكانها 6076 نسمة.

الوديان

يتضمن إقليم هذه البلدية العديد من الوديان منها:
 وادي الحراش

المراجع

حمام ملوان

حمام ملوان


The Landsgemeinde ("cantonal assembly"; , plural Landsgemeinden) is a public, non-secret ballot voting system operating by majority rule, which constitutes one of the oldest forms of direct democracy. Still at use – in a few places – at the subnational political level in Switzerland, it was formerly practiced in eight cantons. For practical reasons, the Landsgemeinde has been abolished at the cantonal level in all but two cantons where it still holds the highest political authority: Appenzell Innerrhoden and Glarus. The Landsgemeinde is also convened in some districts of Appenzell Innerrhoden, Grisons and Schwyz to vote on local questions.

The German term Landsgemeinde itself is attested from at least the 16th century, in the 1561 dictionary of Pictorius.
It is a compound from Land "land, canton; rural canton" and Gemeinde "community, commune".

Eligible citizens of the canton or district meet on a certain day in the open air to decide on specific issues. Voting is accomplished by raising one's hand in favor of a motion. Historically, the only proof of citizenship necessary for men to enter the voting area was to show their ceremonial sword or Swiss military sidearm (bayonet); this gave proof that they were a freeman allowed to bear arms and to vote. While voting cards have been introduced, in Appenzell presenting a sidearm is still a valid alternative to the voting card for men.

The Landsgemeinde has been the sovereign institution of the Swiss rural cantons since the late Middle Ages, while in the city-cantons such as Lucerne, Schaffhausen, or Bern, a general assembly of all citizens was never established.

Similar assemblies in dependent territories were known under terms such as Talgemeinde (for Talschaften, used in Ursern, Hasli, Obersimmental), Teding (Engelberg), Parlamento (Leventina), and Zendgemeinden (for the Zenden or districts of Valais), but also as Landsgemeinde in Toggenburg and in parts of Grisons.

Definition

Structure

At the Landsgemeinde, citizens of a district or canton assemble annually in a public space under open sky to vote on a series of ballot questions. Depending on the canton, they raise their hand or voter identification card to either accept or reject the motion, which constitutes a non-secret ballot.
Decision is taken by majority rule, and in case of incertitude, the Landammann estimates on which side the majority falls with the help of his colleagues from the communal council.

The duration of the Landsgemeinde varies significantly between the two cantons that still convene it. In Glarus, because of the high level of deliberation and possibility for citizens to propose an amendment of an existing law article or the introduction of a new one, the Landsgemeinde lasts between 2 and 4.5 hours on average. In Appenzell Innerrhoden on the other hand, deliberation is limited, thus the Landsgemeinden usually end after 1 to 2.5 hours.

Subject of the votes

Symptomatic of the federalist system of Switzerland, the Landsgemeinde differs in the scope of its usage from canton to canton. The legislative power is concerned both in Appenzell Innerrhoden and Glarus, where the Landsgemeinde can be used to implement laws or modify the cantonal constitution. In Appenzell Innerrhoden, the Landsgemeinde can also cover governmental issues, while in Glarus tax laws are regulated by Landsgemeinde decision and alternative legislative counterproposals ('constructive referendums') can be formulated by the citizens and voted on this occasion. In neither of the two cantons is the Landsgemeinde used to elect the parliament.

History

Origin

The Landsgemeinde assembly is a tradition with continuity back to the later Middle Ages, first recorded in the context of the formation of the Old Swiss Confederacy. The tradition ultimately continues the Germanic thing, although not uninterruptedly, as the Alamanni had lost their independence to the Frankish Empire in the 8th century but re-emerging in territories with imperial immediacy since the 13th century.

The first Landsgemeinde proper is attested for Uri in 1231; however, these early assemblies grew seamlessly out of the older institution of blood courts (assemblies with the purpose of dispensing judgement on criminal offenses, see high justice).
The Middle Latin texts when recording a Landsgemeinde usually express this by making universitas "the universality", or communitas hominum "the community of men" of a certain canton the subject of a sentence (see, for example, the Federal Charter of 1291), in order to emphasize that the decision was made by the community (direct democracy) rather than by a political elite.

In the Old Swiss Confederacy, the existence of a Landsgemeinde was the defining feature of the rural cantons (Länderorte, as opposed to the city-cantons).
These Cantons were: Uri, Schwyz, Unterwalden (the forest-cantons), Glarus and Appenzell and Zug.
Zug took an intermediate position, as it was a city-canton which due to the existence of a Landsgemeinde was also counted under the rural cantons.

With the formation of Switzerland as a federal state, the formerly sovereign cantonal assemblies became subject to federal law, and the Landsgemeinden came to be seen as anachronisms.

Evolution and current situation

The usage of the Landsgemeinde was progressively abandoned at the cantonal level through the 19th and 20th century. Zug and Schwyz jettisoned it in 1848, followed by Uri in 1928.

Nidwalden in 1996, Appenzell Ausserrhoden in 1997 and Obwalden in 1998 abolished their cantonal Landsgemeinde by secret ballot votes.

Currently, Appenzell Innerrhoden, which rejected in 1991 by Landsgemeinde the abolition of this institution, and Glarus are the only remaining cantons to use this form of direct democracy. Beside the 1991 vote of Appenzell Innerrhoden, the usage of the Landsgemeinde has since then never been questioned in these two cantons, which suggests that citizens are attached to their institution. Moreover, turnout rates remained constant in the last 50 years both in Appenzell Innerrhoden and in Glarus. In the latter canton a participation record of 50% was even recorded in 2001.

Glarus recently introduced measures to encourage participation at the Landsgemeinde. In 2007, participation was extended to citizens aged 16 and older, which constitutes an exception in Switzerland. Likewise, each year on the day of the Landsgemeinde, participants can use all public transports of the canton for free.

In Appenzell Innerrhoden and Glarus, the modernization of the institution, for example through the potential introduction of electronic vote-counting systems is debated, but no political party is opposed to the maintenance of the Landsgemeinden.

Besides the cantonal assemblies, the Swiss Confederation is supporting various projects inspired by the Landsgemeinden and built on the same ideas. For instance, the 4th Cyber-Landsgemeinde was organised on April 6, 2016 in Bern, with the aim to use democratic deliberation to foster reflections and find solutions related to the topic of cyber-security. Likewise, the urban municipality of Kloten implemented in 2012 a version of the Landsgemeinde to deliberate on the allocation of funds to local projects, which enabled for example the construction of a new Kindergarten.

Related political paradigms and criticisms

Direct democracy

The Landsgemeinde forms one of the pillars of the direct democratic core of the Swiss political structure. Even if its use has sharply decreased in the past century, it is still considered as a characteristic institution of the Swiss democracy and is generally considered as a participative and inclusive democratic practice. However, while participation is according to the cantonal constitutions not only encouraged but also required as part of the civic duty of the concerned individuals, it is unclear if the Landsgemeinde offers better inclusivity and fosters a higher level of participation than the more traditional secret-ballot voting methods. Paul Lucardie (2014) notes for example that:

"Evidence suggests that attendance at assemblies in Appenzell and Glarus, as well as most town meetings in Vermont and possibly also in ancient Athens, has always been limited to roughly twenty per cent of the citizenry."

Moreover, the inclusion of women was until recently one of the main concerns for the inclusivity of the Landsgemeinde. Up to 1991, women were not allowed in the Landsgemeinde in the canton of Appenzell Innerrhoden, which was the last canton of Switzerland to grant women the right to vote, making it an exceptionally late introduction of women's suffrage for a European country.

Ochlocracy
There have been suggestions placing the Landsgemeinde system in the vicinity of "ochlocracy" or "tyranny of the majority". Blum and Köhler (2006) suggested there might only be a "limited level of preliminary debate" possible leading to a failure to consider minority opinions.

The open ballot system ostensibly fails to assure the secrecy of the vote. Switzerland has explicitly introduced an exception to article 25 of its International Pact on Civil and Political Rights in order to protect the Landsgemeinde, avoiding complying with the letter of article 21.3 of the Universal Declaration of Human Rights protecting the secrecy of the vote. Switzerland has never ratified the first convention protocol of the European Convention on Human Rights for a similar reason.

Under such conditions, social control and other crowd manipulation processes might then prevent citizens from voting according to their own preferences and mislead rational decisions. On the other hand, according to the ancient Greek tradition of parrhesia, literally "saying everything", a public assembly could teach individuals to express their opinions with frankness and collective responsibility.

Studies of outcomes of the Landsgemeinde in various administrative divisions (Schaub 2012, Gerber & Mueller 2014) seem to suggest that proper preliminary deliberation can help reach better decisions defined by the "unforced force of the better argument" (Habermas, 1992).

See also
 Voting in Switzerland
 Direct democracy
 Inclusive Democracy
 Participatory democracy

References

Bibliography
 Marabello, Thomas Quinn (February 2023). "The Origins of Democracy in Switzerland," Swiss American Historical Society Review, Vol. 59: No. 1. Available at: https://scholarsarchive.byu.edu/sahs_review/vol59/iss1/4
 T. Favre-Bulle. (2015) The Urban Diffusion of Local Direct Democracy between Switzerland and the United States.
 H. Ryffel. (1903) Die schweizerische Landsgemeinde nach geltendem Rechte.
 W.-A. Liebeskind. (1971) L. et suffrage féminin, pp. 371–375.
 S. Duroy. (1987) «Les "Landsgemeinden suisses"», in Les procédés de la démocratie semi-directe dans l'administration locale en Suisse, pp. 1-94.
Schaub, Hans-Peter. (2012) Maximising Direct Democracy – by Popular Assemblies or by Ballot Votes? Swiss Political Science Association.
 H.R. Stauffacher. (1989) Herrschaft und Landsgemeinde.
 P. Blickle. (1990) «Friede und Verfassung, Voraussetzungen und Folgen der Eidgenossenschaft von 1291», in Innerschweiz und frühe Eidgenossenschaft 1, pp. 15–202.
 U. Kälin. (1991) Die Urner Magistratenfamilien.
 L. Carlen. (1996) «Die Landsgemeinde», in Die Ursprünge der schweizerischen direkten Demokratie, ed. A. Auer, pp. 15–25 (with Bibl.).
 F. Brändle. (2005) Demokratie und Charisma.
 B. Adler. (2006) Die Entstehung der direkten Demokratie.
 B. Wickli. (2006) Politische Kultur und die "reine Demokratie".

Politics of Switzerland
Historical legislatures
Direct democracy
Popular assemblies

Landsgemeinde


A 2.ª etapa do Giro d'Italia de 2023 teve lugar a 7 de maio de 2023 com início na cidade de Teramo  e final no município de San Salvo sobre um percurso de 202 km. Esta foi vencida pelo italiano Jonathan Milan da equipa Bahrain Victorious, enquanto o belga Remco Evenepoel conseguiu manter a liderança.

Percurso
À saída da cidade de Téramo situado nos montes da região de Abruzos, os corredores apanham o Mar Adriático até Alba Adriatica após 45 quilómetros para seguir a costa em direção do sudeste até Pescara. O percurso faz então uma incursão nas terras para apanhar Chieti antes de voltar ao longo da costa adriática um pouco antes Ortona (onde se mantinha a chegada da véspera). A última parte da etapa prossegue-se ao longo da costa novamente em direção do sudeste durante uns sessenta quilómetros até Marina San Salvo onde está traçada a linha de chegada. Apesar de duas cotas de 4.º categoria no programa mas localizadas longe da chegada, a vitória desta etapa com muito pouco desnível teria que se disputar ao sprint.

Desenvolvimento da corrida
No início da etapa, um grupo de cinco corredores fizeram a corrida em cabeça. Compunham-se de Paul Lapeira (AG2R Citroën), Thomas Champion (Cofidis), Mattia Bais (Eolo-Kometa), Stefano Gandin (Corratec) e Alessandro Verre (Arkéa-Samsic). Mas o pelotão não deixa a escapada tomar demasiado de avanço. E a 38 km da chegada, os três últimos homens a regressar no pelotão são Champion, Bais e Gandin. Depois, as equipas dos sprinters controlam a corrida até ao final da etapa. Vários corredores entre eles alguns sprinters estão implicados por uma queda a aproximadamente 4 quilómetros da chegada. O sprint do pelotão foi vencido pelo jovem italiano Jonathan Milan (Bahrain Victorious) que se impõe de uma distância ante David Dekker (Arkéa-Samsic) e Kaden Groves (Alpecin Deceuninck).

Classificação da etapa

Classificações ao final da etapa

Classificação geral (Maglia Rosa)

Classificação por pontos (Maglia Ciclamino)

Classificação da montanha (Maglia Azzurra)

Classificação dos jovens (Maglia Bianca)

Classificação por equipas "Super team"

Abandonos
Nenhum.

Referências

Ligações externas

 Página oficial

Giro d'Italia de 2023

2.ª etapa do Giro d'Italia de 2023