Theodor Erich Ernst Emil Otto Oberländer, né le  à Meiningen et mort le  à Bonn, est un ingénieur agronome, universitaire et homme politique allemand.

Biographie
A 18 ans, il prend part à la tentative de putsch d'Hitler à Munich en 1923. Il n'adhère au parti nazi qu'en 1933, après l'arrivée au pouvoir d'Hitler. Il devient un cadre local de la Sturmabteilung (SA).

Docteur en sciences agricoles (1929) de l'Université de Berlin et docteur en économie de l'Université de Königsberg (1930), c'est un spécialiste des questions agraires et de l'Europe orientale, en relation avec  les recherches sur l'Est. Il est assistant à l'Institut de l'économie de l'Europe de l'Est de l'Université de Königsberg (Prusse-Orientale) à partir de 1931 puis son directeur à partir de 1933.

Le journaliste et historien allemand Götz Aly le classe parmi les intellectuels nazis qui ont pensé avant son exécution la politique nazie de liquidation des populations à l'Est, juives notamment, dans la mesure où il préconise une extension de la civilisation germanique à l'Est au détriment des Slaves et des Juifs car l'Allemagne est selon lui surpeuplée. Il préside en tout cas le Bund deutscher Osten (Ligue de l'Est allemand, BDO) à partir de 1934, dirige en Prusse-Orientale le Verein für das Deutschtum im Ausland (société pour la promotion de la germanité à l'étranger, VDA), devient le conseiller du gauleiter de Prusse-Orientale Erich Koch.

Il est toutefois écarté du BDO en 1937 car il s'est exprimé contre la radicalisation des projets nazis à l'Est. Il doit quitter également l'Université de Königsberg et le VDA. Il enseigne ensuite à l'Université de Greifswald puis à celle de Prague, dans le Protectorat de Bohême-Moravie, en 1940.

L'historien français Alfred Wahl note que son parcours comporte des zones d'ombre pour la période 1941-1942, durant laquelle il est mobilisé comme officier subalterne sur le front de l'Est, à la suite de l'opération Barbarossa qui marqua l'invasion de l'URSS en juin 1941 par les Allemands. Sous les auspices de l'Abwehr, il est chargé de mettre en place en 1941 deux unités spéciales de la Wehrmacht, composées de Slaves, le bataillon Nachtigall, composé en majorité de nationalistes ukrainiens, puis le Sonderverband Bergmann. Les historiens ne sont pas d'accord sur son rôle exact dans les crimes commis par ces unités, notamment les massacres de Polonais et de Juifs à Lviv (Lemberg en allemand) durant l'été 1941. Alfred Wahl souligne que le biographe allemand d'Oberländer est indulgent et le disculpe, contrairement à Aly. Philipp-Christian Wachs, biographe d'Oberländer, démontre que ce dernier a contesté la violence inhumaine des nazis contre les peuples slaves, ce qui lui valut sa disgrâce et son retour à l'université, à Prague en 1943. En mars 1945, il s'engage à nouveau et sert comme officier de liaison dans l'Armée Vlassov.

En France, Théodor Oberländer aurait été le principal responsable nazi des tueries de Saint-Nazaire-en-Royans (Drôme) de juillet et aout 1944 : 46 personnes ont été fusillées dans la cour du château de cette localité.

Théodor Oberländer s'est rendu aux Américains en avril 1945.

Il adhère à la fin des années 1940 au Bloc des réfugiés, devient chef de ce parti en Bavière jusqu'en 1953 puis son dirigeant national avant de rejoindre en 1955 la CDU. Il est secrétaire d'État pour la question des réfugiés du Land de Bavière à partir de 1950 puis ministre fédéral des expulsés, des réfugiés et des blessés de guerre de 1953 à 1960, dans des gouvernements dirigés par Konrad Adenauer. Il est membre du Bundestag de 1953 à 1961 et de 1963 à 1965.

Les attaques à propos de son passé commencent en RDA en 1954. Son passé nazi est dévoilé à partir de 1957 en Bavière. En septembre 1959, la presse soviétique et est-allemande révèle son passé nazi, ses écrits et ses actes, et l'accuse surtout d'avoir commis des crimes à la tête du bataillon Nachtigall en 1941 à Lemberg (Lviv). Une agence de presse polonaise apporte des témoignages tandis que la commission spéciale soviétique d'enquête sur les crimes de guerre lui impute des crimes de guerre et des crimes contre l'humanité en 1960. Un procès mené à Berlin-Est par la RDA le condamne par contumace à la prison à vie en avril 1960. Quoique cela participe d'une campagne de la RDA visant à déstabiliser la RFA, des périodiques ouest-allemands comme Der Spiegel et Die Zeit évoquent aussi son passé et il est mis en cause par l'association allemande des victimes du nazisme et par des parlementaires de la CDU et du SPD qui demandent son retrait. Il se défend à La Haye, devant une commission de personnalités, réunies à sa demande
. Adenauer le défend timidement, reconnaissant qu'il a été . Oberländer démissionne le 3 mai 1960 de sa fonction de ministre après avoir résisté un temps aux pressions de ses adversaires et de ses alliés politiques.

Anticommuniste convaincu et radical, il est inséré dans les années 1960 et 1970 dans plusieurs réseaux transnationaux combattant le communisme. En 1965, à New York, il donne un discours devant des membres américains du Bloc des nations anti-bolchéviques (ABN), une organisation nationaliste et anticommuniste qui rassemble des émigrés issus de peuples non-russes de l'URSS et d'autres pays communistes du Bloc de l'Est, dirigée depuis Munich par l'Ukrainien réfugié en RFA Iaroslav Stetsko. En mars 1966, il participe à Lisbonne au  congrès d'une organisation transnationale qui lutte contre le communisme athée, le Comité international de défense de la civilisation chrétienne (CIDCC), alors présidé par l'Espagnol José Solís Ruiz et qui a comme président d'honneur l'ancien chancelier Adenauer, aux côtés d'autres Allemands comme le ministre CDU Bruno Heck ou  (président de la branche ouest-allemande de cette organisation), de représentants d'autres pays européens (parmi lesquels les Français Antoine Pinay et Marie-Hélène Cardot) mais aussi américains. Il assiste la même année, en novembre, à la  conférence de la Ligue anticommuniste des peuples d'Asie (Asian Peoples' Anti-Communist League ou APACL) à Séoul, qui voit la fondation de la Ligue anticommuniste mondiale (World Anti-Communist League/WACL). Il prend part par la suite aux congrès de la WACL qui ont lieu dans diverses métropoles mondiales et préside son chapitre ouest-allemand, est membre un temps du comité exécutif du Conseil européen de la liberté ou European freedom council (EFC), animé notamment par Iaroslav Stetsko - qu'il a côtoyé à Lisbonne et à Séoul en 1966 -, fondé en 1967 et lié à la WACL, et est vice-président du WACL Council for Europe, fondé en 1979.

Contesté du fait de son passé nazi, il gagne tous ses procès contre ses adversaires jusqu'à sa mort.

Bibliographie
 .
 Philipp-Christian Wachs, Der Fall Oberländer (1905–1998). Ein Lehrstück deutscher Geschichte, Frankfurt am Main, Campus Verlag, 2000

Notes et références

Liens externes

 Notice biographique, Lebendiges museum online

Récipiendaire de l'ordre bavarois du Mérite
Grand commandeur de l'ordre du Mérite de la République fédérale d'Allemagne
Personnalité de l'Union chrétienne-démocrate d'Allemagne
Personnalité du Parti libéral-démocrate (Allemagne)
Personnalité du Bloc des réfugiés
Membre de la SA
Personnalité du Parti national-socialiste des travailleurs allemands
Professeur à l'université de Königsberg
Professeur à l'université de Greifswald
Secrétaire d'État de Bavière
Membre du Landtag de Bavière
Anticommuniste allemand
Naissance en mai 1905
Naissance à Meiningen
Naissance dans le duché de Saxe-Meiningen
Décès en mai 1998
Décès à Bonn
Décès à 93 ans

Theodor Oberländer


Larry Johnson (Morganfield, Kentucky; ) es un exjugador de baloncesto estadounidense que disputó 4 partidos en la NBA, jugando posteriormente en la AABA y  desarrollando su carrera más adelante a nivel internacional. Con 1,90 metros de estatura, jugaba en la posición de escolta.

Trayectoria deportiva

Universidad
Jugó durante cuatro temporadas con los Wildcatsy de la Universidad de Kentucky, en las que promedió 7,6 puntos, 3,5 rebotes y 2,8 asistencias por partido. Fue elegido en tres temporadas como el mejor defensor de su equipo, liderando además al mismo en asistencias los dos últimos años. En 1977 fue incluido en el tercer mejor quinteto de la Southeastern Conference.

Profesional
Fue elegido en la vigésimo cuarta posición del Draft de la NBA de 1977 por Buffalo Braves, donde tras ser despedido antes del comienzo de la temporada, fue finalmente repescado dos semanas después, pero solo llegó a disputar 4 partidos con los Braves, en los que promedió 1,5 puntos y 1,8 asistencias.

Al año siguiente jugó con los Rochester Zeniths de la efímera All-American Basketball Alliance, donde promedió 3,7 puntos por partido, ganando el campeonato.

Estadísticas de su carrera en la NBA

Temporada regular

Referencias

Enlaces externos

 Ficha de Larry Johnson en ultimatenba.com

Baloncestistas de Kentucky
Baloncestistas de la NBA
Baloncestistas de los Kentucky Wildcats
Baloncestistas de los Buffalo Braves

Larry Johnson (baloncestista de 1954)


دوغلاس دولفين، كانت طائرة مائية برمائية للنقل الفاخر، إذ تم صنع 58 نسخة فقط، كان استخدام هذه الطائرة متنوعا: يخوت، النقل المدني، نقل كبار الشخصيات، بعثة انقاذ، نسخ عسكرية. تلقت تصميم، «سي - 21» (C-21)، «آر دي - 5» (RD-5)، «أو آي» - OA-3) 3).

الأصل
 أنشئت النسخة الأولى من تلك الطائرة البرمائية، والمسماة بالسندباد (Sinbad) سنة 1930. تم إعداد مشروع السندباد لجعلها أول طائرة مائية فاخرة، ولكنها واجهت أزمة الكساد الكبير في 1929، فالوقت كان مبكرا لقدوم مثل هذه الطائرة الفاخرة. بعض النسخ بيعت لخفر السواحل الأمريكي كطائرة «للبحث والإنقاذ».وهي أيضا أول طائرة عملت في خفر السواحل الأمريكي.

نسخة دولفين المدنية
 بما أن الطلب على هذا النوع من الطائرات لم يأت بنتائج مرضية، لذلك قامت دوغلاس بوضع نسخة محسنة وهي إضافة خاصية العجلة، مما مكنها من الهبوط في المدارج على الأرضية، وكذلك في البحر. هذه التطويرات أدت إلى تغيير الاسم وأطلق عليها «الدولفين».
 أول زبون لدولفين هو "الخطوط الجوية ويلمنغتون- كاتالينا"". والتي استعملتها لنقل الركاب بين لوس أنجلس وجزيرة سانتا كتالينا وهي أول طائرة ركاب لدوغلاس.
تم تقديم طلبات أخرى بعد ذلك لشكلها الفاخر. ويعتبر وليام بوينغ، مؤسس شركة بوينغ لصناعة الطائرات أول زبون خاص قام بطلب لشراء هذه الطائرة.

دولفين العسكرية
 اهتم العسكريون بهذه الطائرة ليس بسبب فخامتها بل لطلاقتها وسهولة استعمالها.
بحرية الولايات المتحدة وخفر السواحل الأمريكي يستعملان دولفن آر دي 2 و4 (RD-2 و 4). طائرات الآر دي 2 تستعمل في مهمات الإنقاذ. قامت البحرية الأمريكية بتغير واحدة من طائرات الآر دي 2 وذلك لنقل الرئيس فرانكلين روزفلت، ورغم أن الرئيس لم يستخدمها، إلا إنها تعد المرة الأولى في تاريخ الطائرة التي صممت وجهزت لنقله، وبالتالي فإن دولفين يمكن أن تعتبر من أسلاف «آير فورس 1». كما طلبت البحرية الأمريكية أيضا دولفن من نوع (OA-3 و-4) لمهمات النقل. وطلبت طائرة دولفين أخرى من نوع C-21.

مواصفات دلفين
 الطاقم: طياران، ومساعد طيار.
 القدرة: ستة ركاب.
 الطول: 45 قدم (1) في (13.74 م).
 باع الجناح: 60 قدم 0 في (18.29 م).
 الطول: 14 قدم 0 في (4.27 م).
 مساحة الجناح: 592 قدم² (55.0 م²).
 فارغة الوزن: 7,000 رطل (3175 كغ).
 أقصى وزن للإقلاع: 9.530 رطل (4323 كغ).
 المحركات: المحرك شعاعي من برات & ويثني R-985 450 حصانا (336 كيلوواط).

مستخدمو الطائرة العسكرية
 الأرجنتين
 أستراليا
 القوات الجوية الملكية الأسترالية
 الولايات المتحدة
 فيلق الجيش الجوي للولايات المتحدة
 القوات الجوية لجيش الولايات المتحدة
 بحرية الولايات المتحدة
 خفر السواحل الأمريكي
 قوات مشاة البحرية الأمريكية

مراجع

انظر أيضا
 ماكدونل دوغلاس إم دي-80
 ماكدونال دوغلاس أم - دي 12
 ماكدونال دوغلاس أم - دي 11

طائرات برمائية
طائرات حلقت للمرة الأولى سنة 1930
طائرات دوغلاس
طائرات ذات أجنحة عالية
طائرات مائية
طائرات منافع مدنية أمريكية 1930–1939
طائرات نقل عسكرية أمريكية 1930–1939
قوارب طائرة
طائرات بمحركات جر مروحية مكبسية مزدوجة

دوغلاس دولفن


أحدث المعهد العالي للفنون والحرف بالقيروان بمقتضى أحكام الفصل 07 من القانون عدد 70 لسنة 1989 المؤرخ في 28 جويلية 1989 وبالأمر عدد 1623 لسنة 2002 المؤرخ في 09 جويلية 2002. تشرف عليه وزارة التعليم العالي وهو مؤسسة عمومية للتعليم العالي بجامعة القيروان تكون الطلبة على امتداد ثلاث سنوات يتحصل الطالب اثرها على الشهادة الوطنية للإجازة التطبيقية في الفنون والحرف في أحد الاختصاصات المتوفرة بالمعهد:

 تصميم الصورة
 تصميم المنتوج
 الفنون التشكيلية

مؤهلات الطالب عند التخرج

له تكوين شامل من حيث المعرفة بتقنيات التصميم واعداد الأنموذج ودراسة مراحل الإنجاز والاخراج:
 متمكن من دراسة المنتوج والأثاث عبر مختلف مراحله
 تسيير وحدة مراقبة الجودة والكلفة
 دراسة واعداد ملفات التصور والتصنيع
 التمكن من استعمال تطبيقات الصور الاعلامية وتوظيفها في شتى اختصاصات التصميم والابتكار
 التمكن من اليات الرسم والتجسيم لانجاز اشرطة مصورة صالحة للصحافة والكتب المصورة والبيداغوجية وأفلام الصور المتحركة
 التمكن من تقنيات النسيج الوظيفي وتزويد الطالب بمرجعيات ثقافية مع دراسة الخامات والألوان والتركيب
 التمكن من تقنيات الخزف الوظيفي والفني وتأهيل الطالب للاندماج في حلقة الإنتاج الصناعية
 دراسة تقنيات الفسيفساء والبلور وتوظيفها في الفن والصناعة.

وصلة خارجية

 موقع المعهد العالي للفنون والحرف بالقيروان
 موقع جامعة القيروان

مراجع

جامعة القيروان

المعهد العالي للفنون والحرف بالقيروان


Et hybridord er et sammensat ord, hvis led stammer fra to eller flere forskellige sprog. Ofte er der tale om sammensætninger af græske og latinske ord, eksempelvis:

Automobil – af græsk αὐτός (autos), "selv", og latinsk mobilis, "bevægelig"
Bigami – af latinsk bis, "to gange", og græsk γάμος (gamos), "ægtestand"
Homoseksuel – af græsk ὁμός (homos), "samme", og latinsk sexus, "køn"
Hybridord – af latinsk hybridus, og dansk ord
Kuldioxid - af dansk kul og latinsk dioxid, "tveilte"
Television – af græsk τῆλε (tēle), "fjern", og latinsk vision, "syn"

Se også
 fremmedord

Ordtyper
Etymologi

Hybridord


La temporada 1983 fue la 11º edición del Campeonato Mundial de Rally. Comenzó el 26 de enero en el Rally de Montecarlo y finalizó el 28 noviembre en el Rally de Gran Bretaña.

Calendario
 Los rallyes de Suecia y Costa de Marfil no estaban incluidos en el campeonato de constructores.

Equipos

Resultados

Campeonato de Pilotos

 Referencias

Campeonato de Constructores

 Referencias

Referencias

Enlaces externos
 Sitio oficial
 Página con información.

1983

Temporada 1983 del Campeonato Mundial de Rally


Kanshu Sunadomari (砂泊 諴秀; 1923. – 13. listopada 2010.), japanski majstor borilačkih vještina. Izravni je učenik Moriheija Ueshibe. Nositelj je 9. Dana u aikidu. Osnivač je škole Manseikan aikido.

Životopis
Kanshu Sunadomari je rođen u kobuke prefekturi Kagoshima na otoku Kikaiga-shima (ili Kikaijima) u Japanu. U tinejdžerskim godinama postao je uchi deshi Moriheija Ueshibe. Njegovo naukovanje pod vodstvom osnivača odvijalo se tijekom Drugog svjetskog rata, a također je kratko vrijeme proveo u Hombu Dojo-u nakon rata. Dana 23. listopada 1953. održao je prvu javnu demonstraciju aikida u Kyūshū-u. U siječnju 1954. godine otvorio je Manseikan dojo u prostorijama svetišta Tettori gradu Kumamoto. Njegov se aikido proširio po Kyushuu u gradove poput Fukuoka, Kagoshima, Nagasakija i Miyazakija. Tijekom tog vremena, broj njegovih aikidoka popeo se na preko 20.000, a preko 3.000 ljudi doseglo je razinu crnog pojasa.

Godine 1961. godine, u dobi od 38 godina, Sunadomari je dobio 9. Dana. Sunadomari dolazi iz obitelji pobožnih vjernika religije Ōmoto-kyo, sekte na kojoj je Morihei Ueshiba temeljio duhovne podloge aikida, a obitelj Sunadomari održavala je blisku vezu s osnivačem do njegove smrti. Kanemoto Sunadomari (stariji brat Kanshu-a) vježbao je kod O-Senseija početkom 1930-ih i objavio prvu biografiju Utemeljitelja 1969. godine pod nazivom Aikido Kaiso Morihei Ueshiba. Kasnije je objavljena novija verzija ove knjige pod naslovom Bu no Shinjin. Fukiko (Mitsue) Sunadomari (starija sestra Kanshu-a) bila je bliska osobna povjerenica O-Senseija do njegove smrti.

Nakon Ueshibine smrti 1969. godine, Sunadomari je osnovao svoj vlastiti neovisni stil u gradu Kumamoto i započeo svoje daljnje proučavanje duha aikida. Godine 1999. preimenovao je svoj stil u Aiki Manseido (合氣万生道) koji je simbolizirao njegovo uvjerenje da pomaže širenju svjetskog mira prenoseći duh O-Senseija širom svijeta fizičkom tehnikom. Manseido se prevodi kao "način davanja života svim stvarima" ili "put za sve ljude".

Dana 11. siječnja 2008. godine, Sunadomari se odlučio vratiti imenu Manseikan aikido (万生館 合氣道) kako bi odao počast O-Senseiju i ponovno naglasio posvećenost svoje organizacije proučavanju i očitovanju filozofije Utemeljitelja aikida.

Djela
Enlightenment Through Aikido (2004)

Izvori

Vanjske povezice
English website of Manseikan Aikidō
Description of Enlightenment through Aikido by Aikido Journal website

Japanske aikidoke

Kanshu Sunadomari


Waraka (Waraqah) ibn Nawfal ibn Asad ibn Abd-al-Uzza ibn Qusayy Al-Qurashi (arapski ورقه بن نوفل بن أسد بن عبد العزّى بن قصي القرشي) bio je arapski nestorijanski svećenik, koji je u islamu čašćen kao hanif koji je među prvima povjerovao da je Muhamed Alahov prorok.

Život
Hatidža, Muhamedova prva supruga, bila je Warakina sestrična u prvom koljenu. Waraka i Hatidža su također bili daljnji bratić i sestrična proroka Muhameda — njihov je djed po ocu, Asad ibn Abd-al-Uzza, bio Muhamedov pra-pra-pradjed po majci. Waraka je s Muhamedom bio povezan i na drugi način — Asad je bio unuk Muhamedovog pretka Qusaija ibn Kilaba. Warakini su roditelji bili Nawfal i njegova žena Hind. Kad je Waraka zaprosio Hatidžu, ona ga je odbila, kao i mnoge druge muškarce.

Židovi i kršćani pomogli su Waraki da stekne dosta znanja o Bibliji. Prema riječima Muhamedove supruge Ajše, Waraka je rekao da je anđeo koji je prenio Muhamedu Allahove riječi bio Gabrijel. Zbog toga što ga je smatrao pravovjernim, Muhamed je za Waraku rekao da je njegova duša u raju.

Izvori i bilješke

Islamic Awareness - Did Waraqah ibn Nawfal teach the Prophet?
Povijest islama
Arapi

Waraka ibn Nawfal


Franco Dok Harris (* 7. März 1950 in Fort Dix, New Jersey; † 20. Dezember 2022 in Sewickley, Pennsylvania) war ein US-amerikanischer American-Football-Spieler auf der Position des Runningbacks. Er spielte für die Pittsburgh Steelers und die Seattle Seahawks in der National Football League (NFL).

Vor der NFL
Harris Vater, Chad, kämpfte im Zweiten Weltkrieg. Während des Krieges lernte er seine zukünftige Frau in Italien kennen und nahm sie mit in die USA. Nach seinem High-School-Abschluss an der Rancocas Valley Regional High School in Mount Holly Township, New Jersey besuchte er die Penn State University und spielte für die dortigen Penn State Nittany Lions College Football. In dieser Zeit wurde er größtenteils als Blocker für den All-American Runningback Lydell Mitchell eingesetzt.

NFL

Pittsburgh Steelers
Harris wurde im Jahr 1972 beim NFL Draft von den Pittsburgh Steelers an 13. Stelle in der ersten Runde gedraftet. Er konnte sich sehr schnell als wichtiger Spieler etablieren. So gelang es ihm in seiner Rookie-Saison, mehr als 1000 Yards Raumgewinn durch Laufspielzüge zu erzielen. Zu dieser Zeit war er erst der vierte Rookie, dem dies gelang. Die Steelers erreichten in dieser Saison die Play-offs. In der zweiten Runde der Play-offs war Harris an einem der legendärsten Spielzüge der NFL-Geschichte beteiligt, der Immaculate Reception (deutsch: unbefleckte Annahme). Dies ist im Englischen ein Wortspiel mit dem Begriff der unbefleckten Empfängnis (englisch: Immaculate Conception).

Während seiner zweiten Saison, 1973, sank seine Produktivität etwas und er konnte nur 698 Yards Raumgewinn sowie drei Touchdowns erlaufen. In der Saison 1974 gelang es den Steelers, den Super Bowl zu erreichen. Harris erlief während der Regular Season 1006 Yards und fünf Touchdowns. Während des Super Bowls gegen die Minnesota Vikings gelang es Harris, für 158 Yards Raumgewinn zu laufen und einen Touchdown zu erzielen. Im Gegensatz dazu erzielten die Vikings im gesamten Spiel nur 17 Yards durch Laufspielzüge. Aufgrund seiner herausragenden Leistung wurde er zum Super Bowl MVP gewählt. Mit dem Sieg im Super Bowl IX gelang es den Steelers, erstmals in ihrer Vereinsgeschichte den NFL Ligatitel zu erringen.

Im darauffolgenden Jahr, der Saison 1975, verbesserten sich Harris' Statistiken. Er konnte seine Karrierebestmarke in Sachen Raumgewinn durch Laufspielzüge erreichen und er erzielte 1246 Yards sowie zehn Touchdowns. Den Steelers gelang es zum zweiten Mal in Folge, den Super Bowl zu erreichen. Erneut gelang es der Mannschaft, den Platz als Sieger zu verlassen und den Super Bowl X gegen Tom Landrys Dallas Cowboys zu gewinnen.

Die Steelers schafften es auch in den nächsten zwei Saisons, 1976 und 1977, die Play-offs zu erreichen. Jedoch konnten sie beide Male nicht in den Super Bowl vorstoßen. Harris erreichte 1976 seine Karrierebestmarke in Bezug auf durch Laufspielzüge erreichte Touchdowns mit 14, 1977 erreichte er elf. Er erlief 1128 (1976) und 1162 (1977) Yards. Im Anschluss an die Saison von 1978, erlief Harris 1082 Yards Raumgewinn und acht Touchdowns in der Regular Season, die Steelers erreichten dann wieder den Super Bowl. Wie auch schon bei seinen beiden vorangegangenen Super-Bowl-Teilnahmen konnte Harris mit seiner Mannschaft das Spiel, Super Bowl XIII, gewinnen. Auch dieses Mal wurden die Cowboys mit Trainer Tom Landry geschlagen. Harris gelang es, im vierten Quarter mit einem Laufspielzug einen Touchdown zu erzielen.

In der nächsten Saison, 1979, erlief Harris 1186 Yards Raumgewinn und elf Touchdowns. Er schaffte es zum vierten und letzten Mal einen Super Bowl zu erreichen. Auch dieser Super Bowl, Super Bowl XIV, konnte von den Steelers gewonnen werden. Diesmal wurden die Los Angeles Rams geschlagen, wobei Harris zwei Lauf-Touchdowns erzielte.

Insgesamt spielte Franco Harris in vier Super Bowls, alle für die Pittsburgh Steelers. Er gewann alle vier Spiele und erreichte bei 101 Laufversuchen 354 Yards Raumgewinn (3,5 Yards pro Laufversuch) sowie vier Touchdowns. Dazu kommen noch fünf Receptions (deutsch Passannahme) für 114 Yards.

In den Saisons 1980 und 1981 schafften es die Steelers nicht die Play-offs zu erreichen und Harris erlief jeweils weniger als 1000 Yards Raumgewinn, 789 Yards (1980) und 987 Yards (1981). 1982 war, auf Grund eines Spielerstreiks, eine verkürzte Saison und die Steelers erreichten die Play-offs, aber nicht den Super Bowl. 1983 erreichte Harris zum letzten Mal die Play-offs und konnte in seiner letzten vollständigen Saison noch ein Mal die 1000 Yard Marke überschreiten (1007), eine fünfte Super-Bowl-Teilnahme blieb ihm verwehrt. Harris spielte insgesamt in 19 Play-off- und Super-Bowl-Spielen, Dabei erlief er 1556 Yards Raumgewinn und 17 Touchdowns.

Nach der Saison 1983 war Harris sehr kurz davor, den NFL-Rekord für die meisten erzielten Yards durch Laufspielzüge zu erreichen, der damals von Jim Brown mit 12.312 Yards gehalten wurde. Daraufhin forderte Harris eine Gehaltserhöhung vom Management der Steelers. Diese wurde ihm verweigert – mit der Begründung, dass Harris seinen Karrierehöhepunkt überschritten habe. Als Reaktion darauf drohte er mit einem Streik und wurde entlassen.

Seattle Seahawks
Nach seiner Entlassung unterschrieb Harris einen Vertrag  bei den Seattle Seahawks. Es sollte sich herausstellen, dass das Management der Steelers mit der Entlassung die richtige Entscheidung getroffen hatte, denn Harris gelangen lediglich 170 Yards Raumgewinn und kein Touchdown in acht Spielen in seiner einzigen Saison bei den Seahawks. Nur 192 Yards vor dem Erreichen des NFL-Rekords von Brown beendete Harris seine Karriere im Anschluss an die Saison 1984 nach 13 Jahren in der NFL mit 12.120 erlaufenen Yards Raumgewinn, 91 erlaufenen Touchdowns, 2287 Receiving Yards, 9 Receiving Touchdowns und 100 Touchdowns insgesamt.

Sonstiges
Franco Harris und sein College-Mannschaftskollege Lydell Mitchell waren nach Harris' Karriere an einigen Geschäften gemeinsam beteiligt. So betrieben die beiden die Firma RSuper Foods, früher Super Bakery, die ernährungsbewusstes Schulessen herstellt. Außerdem beteiligten sich beide an der Rettung der Parks Sausage Company in Baltimore.

Harris war ein Anhänger der Demokratischen Partei und war 2008 einer der 21 Wahlmänner des Staates Pennsylvania, die Barack Obama bei der Präsidentschaftswahl 2008 wählten.

Außerdem ist Franco der Spitzname eines Charakters in John Grishams Roman Touchdown, welcher in Italien spielt, in Erinnerung an Harris teilweise italienische Herkunft.

Franco Harris wurde 1990 in die Pro Football Hall of Fame aufgenommen. Er starb am 20. Dezember 2022 im Alter von 72 Jahren in seinem Zuhause in Sewickley, Pennsylvania.

Weblinks

 Harris in der Pro Football Hall of Fame
 Franco Harris in der National Italian American Sports Hall of Fame

Einzelnachweise

American-Football-Spieler (Penn State Nittany Lions)
American-Football-Spieler (Seattle Seahawks)
American-Football-Spieler (Pittsburgh Steelers)
US-Amerikaner
Geboren 1950
Gestorben 2022
Mann

Franco Harris


Georg Eduard Goltermann, né le  à Hanovre et mort le  à  Francfort-sur-le-Main, est un violoncelliste et compositeur allemand.

Biographie
Le père de Goltermann est organiste et l'initie à la musique. Il prend des cours de violoncelle auprès de Joseph Menter à Munich et acquiert une certaine notoriété en composant des morceaux pour violoncelle et fait des tournées dans plusieurs pays d'Europe.

Il est nommé en 1852 directeur de musique à Würzburg et conforte sa carrière de chef d'orchestre et de compositeur. Il devient en 1853 directeur de musique de Francfort et maître de chapelle (poste qu'il occupe jusqu'en 1874), ainsi que chef de chœur au Stadttheater de Francfort. Il meurt en 1898.

Il est enterré au cimetière principal de Francfort.

Œuvre
Goltermann a composé trois Ouvertures, de nombreux Lieder et des morceaux pour orgue. Il est cependant mieux connu pour ses œuvres pour violoncelle, représentées par huit concertos et plusieurs sonates, suites et duos. Au milieu du , ses œuvres étaient très prisées. D'autres compositions, en particulier de la musique de salon, ont perdu de l'importance en raison de leur sentimentalité, mais sont devenues maintenant populaires comme modèles d'exercices en raison de leur mélodie et des techniques naturelles utilisées pour tous les niveaux de difficulté.

Concertos pour violoncelle
 Concerto  en la mineur (op. 14)
 Concerto  en ré mineur (op. 30)
 Concerto  en si mineur (op. 51)
 Concerto  en sol majeur (op. 65)
 Concerto  en ré mineur (op. 76)
 Concerto  en ré majeur (op. 100)
 Concerto  en do majeur (op. 103)
 Concerto  en la majeur (op. 130)

Compositions jouées le plus souvent
 Drei charakteristische Stücke für Viola und Klavierbegleitung (op. 41)
 Ouvertüren für Violoncello (op. 43)
 Vier Solos für Violoncello und Klavierbegleitung (op. 49)
 Deux Morceaux de Salon für vier Violoncelli (op. 53)
 Zweite Sonatine für Piano und Violine (op. 61)
 Sechs Tonbilder für Violoncello und Pianoforte (op. 99)
 Quatre Morceaux de Salon für Violoncello und Klavierbegleitung (op. 102)
 Sonatine für Violoncello und Klavier in drei Sätzen (op. 114)
 Sérénade (op. 119)
 Romance & Sérénade (op. 199)
 Étude-caprice
 et 50 petits morceaux

Notes et références

Bibliographie

  , in: Wolfgang Klötzer (éd.): Frankfurter Biographie. Personengeschichtliches Lexikon. Erster Band. A–L (= Veröffentlichungen der Frankfurter Historischen Kommission. Band XIX, Nr. 1). Waldemar Kramer, Frankfurt am Main 1994 ,

Liens externes

 The Virtuoso Cellist-Composers From Luigi Boccherini to David Popper: A Review of Their Lives and Works by Evgeni Dimitrov Raychev,

Compositeur allemand du XIXe siècle
Violoncelliste allemand
Naissance en août 1824
Naissance à Hanovre
Naissance dans le royaume de Hanovre
Décès en décembre 1898
Décès à Francfort-sur-le-Main
Décès dans la province de Hesse-Nassau
Décès à 74 ans

Georg Goltermann


Giacomo Russo, poznatiji pod pseudonimom Geki (Milano, Italija, 23. listopada 1937. − Caserta, Italija, 18. lipnja 1967.) je bio talijanski vozač automobilističkih utrka. Naslove u Talijanskoj Formuli Junior je osvajao od 1961. do 1963., a naslov u Talijanskoj Formuli 3 je osvojio 1964. U Formuli 1 je nastupao samo na Velikim nagradama Italije na Monzi između 1964. i 1966. Nastupao je i na utrkama 24 sata Le Mansa 1965. i 1966., 1000 km Nürburgringa od 1965. do 1967., 12 sati Sebringa 1966. i 1967., 1000 km Monze 1965. i 1966., no bez većih uspjeha. Godine 1966. osvojio je drugo mjesto na utrci 4 sata Monze, zajedno sa suvozačem Raffaeleom Pintom u bolidu Alfa Romeo 1600 GTA. Poginuo je 1967. na utrci Talijanske Formule 3 u Caserti.

Izvori

Vanjske poveznice
Giacomo Russo - Driver Database
Geki - Stats F1
All Results of Geki - Racing Sport Cars

Talijanski vozači Formule 1
Životopisi, Milano

Giacomo Russo


Vatandaşlık ya da yurttaşlık, genellikle bir ülke olan politik kurumların bir parçası olmak demektir. Anayasal ülkelerde, o ülkede yaşayanların devlet tarafından anayasada vadedilen haklardan yararlanmaları için o ülkeye vatandaşlık bağı ile bağlı olmaları gereklidir. Bu kişilere vatandaş denir. Vatandaşın politik katılım hakkı vardır.

Her anayasal ülkenin vatandaşlık gereklilikleri anayasalarında yazmaktadır. Günümüzde bu gerekliliklerin başında milliyet, doğum yeri ve kültür gelir. Örneğin 2000 yılına kadar Alman vatandaşı olmak için anne veya babasının Alman olması gerekliliği vardı. Fransa'da, doğum yeri Fransa sınırları içinde olanların vatandaş olma hakları vardır. ABD'de ise, vatandaş olmak isteyenler, Amerikan toplumuna tümüyle uyum sağladıklarını ve Amerikan geleneklerini benimsediklerini kanıtlamak durumundadırlar.

Tarihsel Gelişimi, vatandaşlık kavramının tarihine baktığımızda, kavramın ilk olarak antik çağda Yunan ve Roma uygarlıklarında kullanıldığını görmekteyiz. Modern vatandaşlık ise ulus devletin temel yapı taşı olarak önem kazanmış bir kavramdır.

Kavramlar
Uyrukluk (tabiyet, İngilizce: nationality), bir kişi ile bir devlet arasındaki hukuki bağdır; kişinin etnik kökeniyle ilgili değildir. Vatandaşlıkla ilgili olarak şu terimler geçer: uyrukluk, yurttaşlık, vatandaşlık, tabiiyet. Buradaki nationality'nin karşılığı milliyet değildir. Milliyet, hukuki kavram değildir. Kişiler için, uyrukluğundan söz edilir, uyruk denilmez. Kişilerin uyrukluğu olur. Uyrukluk tabiiyet, vatandaşlık yurttaşlık yerine kullanılmaktadır.

ABD'de vatandaş ve uyruk aynı değildir. Uyruk, yurttaşları belirttiği gibi, sadakat yoluyla da uyruk olunabilmektedir. Amerikan Samoa ve Swan halkları böyledir (İngilizce: non-citizen nationals). Bazı hukukçulara göre yurttaş (İngilizce: citoyen, citizen) iç hukuku; uyrukluk (nationality, nationalite) uluslararası hukuku ilgilendirir. Uyrukluk konusunda Avrupa Sözleşmesi'nde ise uyrukluk ile yurttaşlık eş anlamlı kullanılmıştır.

Vatandaşlık, gerçek kişilere has kullanılır. Tüzel kişi ve nesneler için uyrukluk kavramı kullanılmaktadır. Vatandaşlık hukuku, kamu hukuku içinde değerlendirilir. Devletler doğum yeri, kan bağı ve bunların karmasından oluşan ilkelerle uyrukluk verirler.

Türkiye anayasasının 66. maddesi, "Türk devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türk'tür" demektedir. Bu ilke, anayasa hukuku bakımından, vatandaşların siyasal haklardan yararlanmaları açısından önemlidir. İdare hukuku ve sosyal güvenlik hukuku, ceza hukuku, uluslararası hukuk, insan hakları, usul hukuku, vergi hukuku açısından da vatandaşlık tanımı birçok özellik kazanmıştır.

Uluslararası hukuk ilkeleri, vatandaşlık hakkında üç ilke benimser: Her kişinin vatandaşlığı olmalıdır, her kişinin yalnız bir vatandaşlığı olmalıdır, kişi vatandaşlığını seçmede ve değiştirmede özgür olmalıdır.

Türkiye'de vatandaşlık
Türk vatandaşlığı kanunu, 11 Şubat 1964'te kabul edilmiş ve birkaç kere değişikliğe uğramıştır. İskan Kanunu ise 14 Haziran 1934'te kabul edilmiştir. Vatandaşlık işleri İçişleri Bakanlığı tarafından yürütülmektedir. Bakanlığın birimleri vatandaşlıkla yakından ilgilidir: Nüfus ve Vatandaşlık işleri gm, İller İdaresi gm, Mahalli İdareler gm, Sivil Savunma gm, Kaçakçılık ve İstihbarat Harekât ve Bilgi Toplama gm. Doğrudan birim, Vatandaşlık İşleri db'dır. Türkiye CIEC (Uluslararası Kişi Halleri Komisyonu) üyesidir (1953).

TVK'ye göre Türk vatandaşlığına giriş üç yolladır: Kanunla, yetkili makam kararıyla, seçme hakkıyla. Yapılan değişikliklere göre Türk'le evlenen yabancılar, bakanlık kararıyla vatandaşlığa geçebilmektedirler. İskan Kanunu'na göre ise yurtsuzlar ve mültecilere dair hükümlerle bunların vatandaşlığa geçişleri düzenlenmiştir. Vatandaşlıkla ilgili kararlarda yargı denetimi açıktır.

Anayasa hukuku
Hukuk terimleri

Vatandaşlık


Juan Ángel Magariños de Morentín (San Juan de Poyo, Pontevedra, España; 20 de julio de 1935-San Salvador de Jujuy, Argentina; 12 de abril de 2010), fue un profesor e investigador, especialista en semiótica.

Biografía

Se graduó como licenciado en derecho en la Universidad de Barcelona, España, en 1969.

Su trayectoria fue larga y por demás respetada. Se desempeñó como profesor titular de Semiótica y Metodología de Investigación en la Universidad Nacional de Jujuy y en la Universidad Nacional de La Plata. Fue investigador categoría I. Dictó numerosos seminarios en carreras de grado y posgrado, en la Argentina y otros países.

Fue docente del Doctorado en Semiótica del Centro de Estudios Avanzados de la Universidad Nacional de Córdoba. Se desempeñó como profesor visitante, investigador invitado y fue director de tesistas de grado y posgrado. Encabezó numerosos proyectos de investigación y seminarios.

Organizó el primer instituto de semiótica de Buenos Aires, el ILAE (Instituto y Laboratorio de Análisis Estructurales). Entre 1988 y 1994 fue director del Instituto de Investigación de la Comunicación Social de la Universidad Nacional de La Plata. Desde 1988 hasta 1994 fue miembro de la Comisión de Investigaciones Científicas y Tecnológicas del Consejo Superior de la Universidad Nacional de La Plata y de su Junta Ejecutiva (hasta 1992). De 1989 a 1994 fue consejero titular del Consejo Directivo de dicha Facultad.

Participó como expositor en más de cien congresos y jornadas nacionales e internacionales.

Dentro de sus trabajos de investigación se articulan diferentes dimensiones y problemáticas semióticas ordenadas en  propuestas metodológicas para el estudio de cada una de las semióticas particulares. Este abordaje, en tanto práctica analítica y epistemológica, intenta en cada caso identificar las reglas y las operaciones necesarias para explicar la transformación histórica de los distintos sistemas semióticos y mundos semióticos posibles.

Publicaciones principales

Libros
 1972. Semiología, afasia y discurso psicótico (Buenos Aires: Rodolfo Alonso).
 1973-1976. Curso de semiología estructural (I, II y III) (Buenos Aires: ILAE).
 1976. Semiología del pensamiento científico, en colaboración con Abel Kivilevich (Buenos Aires: ILAE).
 1980. Síntesis crítica de la teoría del folklore en hispanoamérica, en colaboración con Martha Blache (Buenos Aires: Tekne). 2.ª ed. (Buenos Aires: Centro de Investigaciones Antropológicas).
 1981. El cuadro como texto. Aportes para una semiología de la pintura (Buenos Aires: Tres Tiempos).
 1983. El signo. Las fuentes teóricas de la semiología: Saussure, Peirce, Morris (Buenos Aires: Hachette).
 1984. Del caos al lenguaje (Buenos Aires: Tres Tiempos).
 1984. El mensaje publicitario (Buenos Aires: Hachette).
 1991. El mensaje publicitario y Nuevos ensayos sobre semiótica y publicidad, 2.ª ed. aumentada (Buenos Aires: Edicial).
 1991. La semiótica de enunciados (La Plata: IICS, Universidad Nacional de La Plata). Reedición modificada, 1993.
 1996. Los fundamentos lógicos de la semiótica y su práctica (Buenos Aires: Edicial).
 2003. Hacia una semiótica indicial. Acerca de la interpretación de objetos y comportamientos (La Coruña: Ediciós do Castro).
 2008. La semiótica de los bordes. Apuntes de metodología semiótica (Córdoba: Ed. Comunicarte).

Algunos artículos
 1986. "Logic foundation of semiotics". Semiotische Berichte 10 (1/2), 141-159.
 1987. "Semiotics in Argentina". En The Semiotic Web '86. An International Yearbook, ed. Thomas A. Sebeok y Jean Umiker-Sebeok (Berlin: Mouton de Gruyter), 123-142.
 1990. "Future scenarios and possible semiotic worlds". Semiotische Berichte 14, 15-25.
 1992. "Les opérations sémiotiques fondamentales". S. European Journal for Semiotic Studies 4, 459-477.
 1996a "Spatial semiosis in architecture: Descriptive and generative analysis", en colaboración con José Luis Caivano. Semiotica, Journal of the International Association for Semiotic Studies 110 (1/2), 127-144.
 1997. "Semiosis visual versus semiosis verbal; dos operaciones cognitivas diferenciales". Cuadernos de la Forma (SEMA, Sociedad de Estudios Morfológicos de la Argentina, Buenos Aires) N.º 1, 37-47.
 2001. "La(s) semiótica(s) de la imagen visual". Cuadernos (Revista de la Facultad de Humanidades y Ciencias Sociales de la Universidad Nacional de Jujuy) N.º 17,noviembre, 295-320.
 2002. "Los cualisignos icónicos como integrantes de la semiótica privada". En Color: arte, diseño y tecnología. ArgenColor 2000, Actas (Buenos Aires: Grupo Argentino del Color), 175-182.
 2003. "La recuperación de la memoria visual". DeSignis (Revista de la Federación Latinoamericana de Semiótica) N.º 4, julio, 139-156.
 2005. "Performance of abduction in the interpretation of visual images". Semiótica, Journal of the International Association for Semiotic Studies 153 (1/4), 375-388.
 2007. "La semiótica de los bordes". Tópicos del Seminario (Benemérita Universidad Autónoma de Puebla) N.º 18, Significación y negatividad, 97-112.

Enlaces externos
 : Semiótica cognitiva: metodología de investigación en ciencias sociales
 : Archivo virtual de semiótica
 : Centro virtual de investigaciones semióticas
 : Grupo Yahoo Semioticians, creado por Magariños
 : La universidad de la calle
 : Semiotics of the Edges. Notes on Semiotic Methodology

Semiólogos de Argentina
Profesores de la Universidad Nacional de La Plata
Nacidos en Poyo

Juan Ángel Magariños de Morentín


Miroslav Gantar (1939.  Osijek, 29. ožujka 2016. Osijek), bio je hrvatski radijski i televizijski novinar, dugogodišnji novinar i urednik u HRT-ovu Centru Osijek, izvjestitelj i putopisac, poznat po poljodjelskim temama hrvatskih ravničarskih krajeva

Životopis
Studirao na Poljoprivrednom fakultetu u Osijeku. Nakon diplomiranja zaposlio se u Belju. U Tvornici stočne hrane Belje bio je voditelj proizvodnje. U doticaj s novinarstvom došao je na Radiju Osijek. Uskoro je prešao na televiziju, na Televiziju Zagreb, gdje je preko trideset godina bio televizijski novinar. Radio je izvješća za Informativni program. Drugo područje njegova novinarskog rada bili su prilozi iz gospodarstva s naglaskom na poljodjelstvo.

Urednik i voditelj nekoliko poljodjelskih emisija: Plodovi zemlje (višegodišnji), povremeno je uređivao emisije U krupnom planu, Žetvene kronike i Kronike Slavonije i Baranje. Za vrijeme velikosrpske agresije na Hrvatsku bio je ratni izvjestitelj. Izvješćivao je sa sjeveroistoka Hrvatske: iz Osijeka, Vukovara, Županje, Vinkovaca, Nove Gradiške i Slavonskoga Broda. Poslije rata pratio je proces mirne reintegracije hrvatskoga Podunavlja.

Gantarovo su djelo putopisne i stručne emisije o poljodjelstvu. Nije se ograničio samo na Hrvatsku, nego je emisijama pokrio zemlje kao što su Australija, Etiopija i zapadnoeuropske države.

Nagrade
Gantarov rad prepoznali su u struci i vlastima, te je nagrađen priznanjima i nagradam, od kojih se ističu:
 1976. godine Mađarska televizija nagradila ga je za specijaliziranu emisiju o poljoprivredi
 1982. godine Hrvatsko novinarsko društvo nagradilo ga je Zlatnim perom
 Spomenica Domovinskog rata
 1995. Red hrvatskoga trolista

Izvori

Vanjske poveznice
Preminuo HRT-ov reporter Miroslav Gantar  , Vijesti HRT, 30. ožujka 2016.

Hrvatski novinari
Hrvatski putopisci
Životopisi, Osijek
Novinari na Hrvatskom radiju
izvjestitelji na HTV-u
Novinari na HTV-u
Urednici na HTV-u

Miroslav Gantar


المتحف الوطني السلوفاكي هو أهم مؤسسة تهتم بالبحث العلمي والتعليم الثقافي في مجال النشاط البشري في سلوفاكيا. بداياته ترتبط بالكفاح الوطني في سبيل تحرير الامة السلوفاكية وبناء الثقة بالتاريخ الوطني للبلاد.

يقع مقره الرئيسي في براتيسلافا، لكنه يدير 18 متحفا متخصصا معظهما يقع خارج المدينة. ومنها المتحف الوطني السلوفاكي في مارتن.

مراجع

متاحف آثار
متاحف الموسيقى
متاحف أسست في 1961
متاحف تاريخية في سلوفاكيا
متاحف في براتيسلافا
متاحف وطنية
منظمات موسيقى سلوفاكية

المتحف الوطني السلوفاكي


හයිඩ්‍රජන් වූකලී අවර්ණ ගන්ධයකින් හා රසයකින් තොර වායුවකි. එය විෂක් නොවන මුත් ස්වසනයට ආධාර නොවේ. එය දන්නා අඩුම ඝනත්වයකින් යුත් පදාර්ථයයි. සම්මත තත්ත්ව වලදි ඝනත්වය  ලිටරයකට ග්‍රැම් 0.08999 ක් පමණ වේ. සෙල්සියස් අංශක  -259.2 ක තපාංකයක්ද  -259.2 එය සුදු ස්ඵටිකරූපි  ඝනයක් ලෙස මිදෙයි.

ඉතිහාසය
1671 දී රොබට් බොයිල් යකඩ ගොනු කිරීම සහ තනුක අම්ල අතර ප්‍රතික්‍රියාව සොයාගෙන විස්තර කළ අතර එමඟින් හයිඩ්‍රජන් වායුව නිපදවනු ලැබේ. 1766 දී හෙන්රි කැවෙන්ඩිෂ් හයිඩ්‍රජන් වායුව විවික්ත ද්‍රව්‍යයක් ලෙස හඳුනාගත්තේ ලෝහ-අම්ල ප්‍රතික්‍රියාවකින් වායුව "ගිනි අවුලුවන වාතය" ලෙස නම් කිරීමෙනි. "ගිනි අවුලුවන වාතය" ඇත්ත වශයෙන්ම "ෆ්ලොජිස්ටන්" යන උපකල්පිත ද්‍රව්‍යයට සමාන බව ඔහු අනුමාන කළ අතර 1781 දී වායුව දහනය කිරීමේදී ජලය නිපදවන බව තවදුරටත් සොයා ගත්තේය. මූලද්‍රව්‍යයක් ලෙස හයිඩ්‍රජන් සොයා ගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඔහුට සාමාන්‍යයෙන් ගෞරවය හිමි වේ. 1783 දී ඇන්ටොයින් ලැවොසියර් විසින් මූලද්‍රව්‍යයට හයිඩ්‍රජන් යන නම ලබා දෙන ලදි (ග්‍රීක ὑδρο- හයිඩ්‍රෝ යන්නෙහි අර්ථය "ජලය" සහ "ජාන" යන්නෙහි අර්ථය "මැවුම්කරු" යන්නයි) ඔහු සහ ලැප්ලේස් විසින් කැවෙන්ඩිෂ් විසින් හයිඩ්‍රජන් දහනය කරන විට ජලය නිපදවන බව සොයා ගන්නා ලදී. [5]

ඇන්ටොයින්-ලෝරන්ට් ඩි ලැවොසියර්
ලැවොසියර් මහා සංරක්ෂණය පිළිබඳ සිය අත්හදා බැලීම් සඳහා හයිඩ්‍රජන් නිපදවූයේ ගින්නකින් රත් වූ තාපදීප්ත යකඩ නළයක් හරහා ලෝහමය යකඩ සමඟ වාෂ්ප ප්‍රවාහයක් ප්‍රතික්‍රියා කිරීමෙනි. ඉහළ උෂ්ණත්වයේ ඇති ජල ප්‍රෝටෝන මගින් යකඩ නිර්වායු ඔක්සිකරණය කිරීම පහත ප්‍රතික්‍රියා සමූහය මඟින් ක්‍රමානුකූලව නිරූපණය කළ හැකිය:

   Fe + H2O → FeO + H2
2 Fe + 3 H2O → Fe2O3 + 3 H2
3 Fe + 4 H2O → Fe3O4 + 4 H2
සර්කෝනියම් වැනි බොහෝ ලෝහ හයිඩ්‍රජන් නිපදවීමට තුඩු දෙන ජලය සමඟ සමාන ප්‍රතික්‍රියාවක් සිදු කරයි.

පුනර්ජනනීය සිසිලනය සහ ඔහුගේ නව නිපැයුම වන රික්තක නළය භාවිතා කරමින් 1898 දී ජේම්ස් දේවර් විසින් හයිඩ්‍රජන් ප්‍රථම වරට ද්‍රවකරණය කරන ලදී. ඔහු ඊළඟ වසරේදී hydrogen හෙවත් හයිඩ්‍රජන් නිපදවීය. 1931 දෙසැම්බරයේ හැරල්ඩ් යූරි විසින් ඩියුටීරියම් සොයා ගන්නා ලද අතර 1934 දී අර්නස්ට් රදෆර්ඩ්, මාක් ඔලිෆන්ට් සහ පෝල් හාර්ටෙක් විසින් ට්‍රිටියම් සකස් කරන ලදී. සාමාන්‍ය හයිඩ්‍රජන් වෙනුවට ඩියුටීරියම් වලින් සමන්විත අධික ජලය 1932 දී යුරේගේ කණ්ඩායම විසින් සොයා ගන්නා ලදී. 1806 දී ෆ්‍රැන්කොයිස් අයිසැක් ඩි රිවාස් විසින් පළමු ද රිවස් එන්ජිම හයිඩ්‍රජන් හා ඔක්සිජන් මිශ්‍රණයකින් බල ගැන්වෙන අභ්‍යන්තර දහන එන්ජිම නිපදවන ලදී. එඩ්වඩ් ඩැනියෙල් ක්ලාක් විසින් 1819 දී හයිඩ්‍රජන් ගෑස් පුපුරායාම සොයා ගන්නා ලදී.

පළමු හයිඩ්‍රජන් පිරවූ බැලූනය 1783 දී ජැක් චාල්ස් විසින් සොයා ගන්නා ලදී. [5] හෙන්රි ගිෆාර්ඩ් විසින් 1852 දී පළමු හයිඩ්‍රජන් එසවූ ගුවන් යානය සොයා ගැනීමෙන් පසුව හයිඩ්‍රජන් විසින් පළමු විශ්වාසදායක ගුවන් ගමන් සඳහා සෝපානය සපයන ලදී. ජර්මානු ගණන් කළ ෆර්ඩිනන්ඩ් වොන් සෙප්පලින් හයිඩ්‍රජන් විසින් ඔසවන ලද දෘඩ ගුවන් යානා පිළිබඳ අදහස ප්‍රවර්ධනය කළේය. එහි පළමු ගුවන් ගමන 1900 දී සිදු විය. නිතිපතා නියමිත ගුවන් ගමන් 1910 දී ආරම්භ වූ අතර 1914 අගෝස්තු මාසයේදී පළමුවන ලෝක සංග්‍රාමය ආරම්භ වන විට ඔවුන් බරපතල සිදුවීමකින් තොරව මගීන් 35,000 ක් රැගෙන ගොස් තිබුණි. හයිඩ්‍රජන් ඔසවන ගුවන් යානා යුධ සමයේදී නිරීක්ෂණ වේදිකා සහ බෝම්බ හෙලන ගුවන් යානා ලෙස භාවිතා කරන ලදී.

ආශ්‍රිත ලිපි

මූලාශ්‍ර

බාහිර යොමු
 තරංග යාන්ත්‍ර විද්‍යාවෙහි මූලික හයිඩ්‍රජන් ගණනය කිරීම්
 හයිඩ්‍රජන් (නොටින්හැම් සරසවිය)
 හයිඩ්‍රජන් කලා සටහන
 හයිඩ්‍රජන්වල තරංග ශ්‍රිතය

මූලද්‍රව්‍යය

හයිඩ්‍රජන්


An Isolepis ruwenzoriensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Wheeler Haines ngan Kaare Arnstein Lye. An Isolepis ruwenzoriensis in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis ruwenzoriensis


පාලි හා සංස්කෘත භාෂාවන්හි ජරාමරණ යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ 'වයස්ගතවීම හා ජරාවට පත්වීම' සහ 'මරණයට පත්වීම' යි. බුද්ධ ධර්මය තුල ජරාමරණ යන්නෙන් අදහස් කරන්නේ සෑම සත්වයෙක්ම සංසාර චක‍්‍රය තුල සිය නැවත උත්පත්තියට ප‍්‍රථම ජීවිතය අවසානයේ දුක් විඳීමයි.

දුක්ඛ සත්‍යය

බුද්ධ ධර්මයේ අරමුණ වන්නේ දුකින් මිදීමයි. මේ සඳහා බුදුන් වහන්සේ උගන්වන මාර්ගය චතුරාර්ය සත්‍ය තුල ගැබ්ව ඇත. මෙයින් පළවන සත්‍යය වන්නේ දුකයි. උන්වහන්සේ 'දුක' පිලිබඳව නැවත නැවත සිය ඉගැන්වීම් තුල මෙසේ දක්වා සිටියි.

'මහණෙනි දුක්ඛ සත්‍යය යනු මෙයයි. උපත දුකකි, වයසට යාම දුකකි, මරණය දුකකි, අපි‍්‍රයයන් හා එක්ව විසීම දුකකි, පි‍්‍රයයන්ගෙන් වෙන්වීම දුකකි, අප කැමති දේ නොලැබීම දුකකි, කෙටියෙන් කියන්නේ නම් පංච කාමයන්හි ගැලීම දුකකි.'

බුදුන්වහන්සේ සිය ඉගැන්වීමේ වත් තැනක මෙසේ වැඩිදුරටත් දක්වයි.

'වයසට යාම යනු කුමක්ද ? ජරාවට පත්වීම, හිසකේ සුදුවීම, සම රැලිවැටීම, ශක්තිය හීනවීම, වයසටයාම නම් වෙයි.
'මරණය යනු කුමක්ද ? දිරාපත්වීම, මියයාම, මරණය, කාළය අවසන්වීම, සියල්ල හැරයාමට සිදුවීම, ශරීරය හැරයාමට සිදුවීම මරණය යනුවෙන් හැඳින්වේ.'

දුක් විඳීමේ සංඛත චක‍්‍රය

උත්පත්තිය විසින් ඇති කරන නිධානයන් 12 නි එකකි ජරාමරණ. එනම් ඉපදුනු සෑම අයෙකුම, විශ්වයේ සෑම ජීවියකුම, දෙවියන්, මිනිසුන් හා සත්වයින්ද ජරාමරණයට පත්වෙති. සිය ජීවිතකාළය තුල නිර්වාණාවබෝධය නොලැබූ සෑම අයෙකු මෙන්ම සෝවාන් ඵලයට පත් බෝධිසත්වයින්ද නැවත නැවත උත්පත්තිය ලබමින් සංසාර චක‍්‍රය තුල ගමන් කරනු ඇත.

බෞද්ධ සංකල්ප

ජරාමරණ


Helldorado, 1996 yılında, Norveç'in Kuzey Denizi'ne bakan şehri Stavanger'de kurulan müzik grubudur. Helldorado, kurulmadan önce yerel bir grup olan The Tramps ile birçok konser vermiş ve stüdyo çalışmalarında bulunmuştu. The Tramps'le "cover" çalarken kendi sound'ları gelişti.

Helldorado ile birlikte sözlere de yansıdı ve kendi şarkılarını yazmaya başladılar. Ardından gelen birkaç konser, ünlerinin şehir dışına çıkmasına fazlasıyla yetti. 2002 sonbaharında "Zoom" isimli yarışmayı kendi şehirlerinde kazandılar ve Oslo'daki büyük finale giden üçlü, burada da birinci oldu. Yarışma ödülü olarak ise Norveç turnesiyle birlikte birkaç İngiltere ve Almanya konserine çıkma hakkı kazandılar.

Kısa bir süre sonra, 2002 Kasım'ında yerel plak şirketi CCAP'den mini albümleri "Lost Highway" yayınlandı. Konserler ile kesintiye uğramayan 2003 yazını stüdyoda geçiren topluluk uzun zamandır beklenen ilk albümleri "Directors Cut"ı Şubat 2004'te yayınladı. Albüm, 2004 Ekim'inde ise Glitterhouse etiketiyle Avrupa'ya dağıtıldı. Bu sayede grup, Avrupa'da da tanınma fırsatını yakaladı.

Glitterhouse İngiltere direktörü ; "The Cramps, 16 Horsepower, Chris Isaac ve The Gun Club karışımı mükemmel bir sentez" olarak yorumluyor ve canlı performanslarının aklından hiç çıkmayacağını söylüyordu. Norveçli grubun son albümleri "The Ballad of Nora Lee" ise 2005 yılında piyasaya sürüldü.

Grup 2006 yılında İstanbul'da konser verirken, klipleri ise çeşitli Türk kanallarında yayınlandı.

Ülker tarafından düzenlenen grubun bir parçası olan 'A Drinking Song', 'Hep Seninleyiz Türkiye' adıyla 2008 Avrupa Futbol Şampiyonasında Türkiye Millî Futbol Takımının marşı olmuştur. Grubun, 'The Ballad Of Nora Lee' en çok paraya mal edilen albümleri olmuştur. Şimdiye kadar 3 albüm  2 single çıkarmışlardır.

Grup, 2009 Mayısında Gazi Üniversitesi Bahar Şenliklerinde sahne almıştır.
11.05.2009 tarihinde yeni albümleri Sinful Soul çıkmıştır.

Norveçli müzik grupları

Helldorado (müzik grubu)


|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Rüthen

Weblinks

Einzelnachweise

Ruthen
!

Liste der Baudenkmäler in Rüthen


Aceasta este o listă de filme britanice din 1988:

Lista

Note

Legături externe
 Filme britanice din 1988 la Internet Movie Database

Vezi și
1988 în Marea Britanie
1988 în film
1988 în televiziune

 *Listă
britanice
Liste de filme britanice

Listă de filme britanice din 1988


සවරං යුගලක් දෑතින් ගෙන කරනා සාම්ප්‍රදායික නැටුම් වර්ගයකි.ගැමි නැටුමකි. යුගල වශයෙන් නර්ථනය ඉදිරිපත් කරයි.විනොදස්වාදය සඳහා නිර්මාණය වී තිබේ.

උඩරට නැටුම්

සවරං නැටුම්


Sergio Carile, pasteur émérite de l'église méthodiste, écrivain et essayiste italien, est né à Lugano le 25 février 1910 et mort à Bologne le 29 décembre 1998.

Biographie
Fils d'un émigré napolitain en Suisse, Sergio Carile passe son enfance à Naples, avec sa mère, durant la Première Guerre mondiale, de 1915 à 1918, quand son père était parti volontaire pour le front. Dans la seconde moitié des années trente, il fait ses études de théologie à l'Université de Genève où il fréquente également des cours de médecine et d'anthropologie.

Devenu pasteur, il s'installe en Italie, où sa mission pastorale commence dans les communautés de Domodossola, puis d'Intra, à la frontière suisse. Il poursuit sa formation culturelle à l'Université de Rome où il suit les leçons ou les conférences d'Ernesto Buonaiuti, de Raffaele Pettazzoni, de  et de Vittorio Macchioro. Il mène aussi une activité littéraire, publiant trois recueils de poésie à Lugano, Bellinzone et Modène dans les années trente.

Sergio Carile est envoyé comme pasteur à Carrare en 1937, pour remplacer Lodovico Vergnano (1884–1964), auteur non seulement d'ouvrages d'histoire de philosophie mais aussi, comme lui, de recueils de poèmes et de textes littéraires. Dans un environnement social où anarchie et protestantisme purent avoir des points de contact, dominé par la figure de Francesco Valentini, prêtre catholique devenu pasteur, qui avait développé une activité évangélique dans le bourg de  et s'était voué à l'amélioration des conditions de vie des carriers et à la scolarisation de leurs enfants, Sergio Carile rencontre d'autres personnalités comme  (Il libro delle Benedizioni, Firenze, Tipografia Mattioli, 1930), fils d'un carrier de , militant anarchiste et antifasciste converti au protestantisme et devenu un membre actif de la communauté de cette église, qui avait fréquenté des intellectuels de haut vol comme Lelio Basso, , , Ernesto Buonaiuti. Pendant la guerre, Lombardini adhérera à Giustizia e Libertà et participera à la guerre comme « aumônier œcuménique ».

Au moment de la Seconde Guerre mondiale, Sergio Carile a la charge de la communauté de fidèles vivant en Lunigiana et en Garfagnana, une région de la Toscane sur le versant sud-occidental des Alpes Apuanes. Dans cette zone dangereuse de la ligne gothique, Sergio Carile est constamment surveillé par la police fasciste de Carrare. Il maintient un rapport épistolaire avec Buonaiuti, qui l'aide, grâce à sa relation avec l'éditeur , à publier chez Guanda, en 1943, un recueil de textes poético-religieux, sous le titre Pane acqua e follia.

Après la libération de Rome grâce aux armées américaines et à leur progression vers le nord de l'Italie, les armées alliées, appuyées par les maquisards italiens, réussissent à forcer la ligne gothique () et à libérer dans les semaines suivantes les territoires situés entre Carrare et Pontremoli. Sergio décide vers la moitié du mois de  de se rendre à Rome, en bicyclette, pour reprendre contact avec les églises protestantes méridionales, et revoir ses anciens professeurs d'histoire et d'anthropologie d'avant la guerre, en particulier Ernesto Buonaiuti qui était devenu pour lui, au cours de la guerre, une référence culturelle et spirituelle importante mais qui décèdera peu de temps après.

Fondateur et directeur, en 1951, de la revue Valori à Bologne, Sergio Carile exerce son ministère pastoral dans diverses communautés, entre autres, celle de Bologne, après la guerre, puis de Florence et de Padoue. Émérite à Bologne, il donne des cours à la Faculté vaudoise de théologie (it) de Rome, au Séminaire épiscopal de Padoue (it) dans les années soixante-dix, aux Études théologiques franciscaines de Padoue (it) et de Bologne.

En 1969, vingt-cinq ans après la mort de Buonaiuti, Sergio Carile suggère la publication par Marcella Ravà (it), ancienne secrétaire de Buonaitui, d'un recueil des traductions personnelles des Écritures saintes qui se trouvent dans les ouvrages de son maître et ami. Sergio Carile crée en 1973 le « Gruppo interconfessionale per lo studio di una catechesi ecumenica ».

Publications

Poèmes

 Anima nova, Sanvito, Lugano, 1926
 I due amori, Grassi, Bellinzona, 1931
 Le Triptyque du silence, Chants de l'âme, Genève, chez l'auteur, 1935
 Pane acqua e follia, Modena, Guanda, 1943

Essais philosophiques et religieux

 Studio sul cervello del pitecantropo, Roma, Claudio, 1946
 Il dipinto spontaneo infantile, Torino, Claudiana, 1961
 Attualità del pensiero teologico metodista, Torino, Claudiana, 1971
 Il movimento modernista cattolico italiano all'inzio del secolo, Abano Terme, "Il Gerione", 1972
 Martin Luther King, Milano, Marzorati, 1975
 Il pregiudizio confessionale, Padova, Ausilio, 1976
 Il Metodismo. Sommario storico, Torino, Claudiana, 1984
 I Metodisti nell'Inghilterra della rivoluzione industriale, Torino, Claudiana, 1989
 Introduzione alla visita di un museo egizio, Fasano, Schena, 1993.
 La sfida della parola, Macerata, Stampa Libri, 2011

Journal

 Diario di guerra: fiducioso nel nulla. Tra Lunigiana e Garfagnana, attraverso la linea gotica, a cura di Paolo Carile, Roma, Aracne, coll. « Tempus », , 2016 .
 Journal de guerre, traduit par Marie-France Renard ; édité et annoté par Paolo Carile ; préface de François-Xavier Cuche, Bruxelles, Weyrich (à paraître).

Notes et références

Liens externes

Écrivain italien du XXe siècle

Sergio Carile


Arpofilum (lat. Arpophyllum), biljni rod iz porodice kaćunovki raširen od Meksika preko Srednje Amerike do Kolumbije i Venezuele na jug, i na Jamajki.

Trajnice s najmanje tri vrste rizomatoznih epifita ,

Vrste
 Arpophyllum giganteum Hartw. ex Lindl.
 Arpophyllum laxiflorum Pfitzer
 Arpophyllum spicatum Lex.

Izvori

Vanjske poveznice

Laeliinae

Arpofilum


Gara Sfântu Gheorghe este o gară care deservește municipiul Sfântu Gheorghe, România.

Sfântu Gheorghe

Gara Sfântu Gheorghe


Legrand er franskur iðnaðarhópur sem sögulega hefur verið stofnaður í Limoges í Limousin og einn af leiðandi í heiminum í vörum og kerfum fyrir rafbúnað og upplýsinganet.

Legrand hefur haldið áfram að vaxa þökk sé meira en 140 yfirtökum sem miðuð eru um allan heim til að verða leiðandi á heimsvísu í rafbúnaði, með meira en 215.000 vörutilvísanir, staðsetningu í 90 löndum og sölu í 180 löndum árið 2017 í öllum fimm heimsálfum. Árið 2011 var Legrand heimsins númer 1 í innstungum og rofum með 20% af heimsmarkaðnum og heimsins númer 1 í kapalstjórnun (15% af heimsmarkaðnum) og skóp 76% af sölu þess erlendis (35% í nýlöndum).

Tilvísanir

Tenglar
 Heimasíða Legrand

Fyrirtæki
Framleiðslufyrirtæki
Frönsk fyrirtæki

Legrand


An Pterostylis setifera in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni M.A.Clem., Matthias ngan David Lloyd Jones. An Pterostylis setifera in nahilalakip ha genus nga Pterostylis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pterostylis

Pterostylis setifera


الخلايا الشحمية  والتي تعرف أيضا باسم الخلايا الدهنية هي الخلايا التي تشكل أساسا الأنسجة الدهنية وهي خلايا متخصصة في تخزين الطاقة والدهون. يتم اشتقاق الخلايا الشحمية من الخلايا الجذعية المتعلقة باللحمة المتوسطة التي على تكوين الخلايا الشحمية من خلال عملية تكوين الشحم . في زرع الخلايا يمكن أن تشكل الخلايا الشحمية أيضًا بانيات العظم وخلايا عضلية وأنواع الخلايا الأخرى.

هناك نوعان من الأنسجة الدهنية هما النسيج الدهني الأبيض والنسيج الدهني البني  والتي تُعرف أيضًا باسم الدهون البيضاء والدهون البنية على التوالي وتتكون من نوعين من الخلايا الدهنية.

بنية الخلايا الدهنية

خلايا الدهون البيضاء

تحتوي الخلايا الدهنية البيضاء على قطرة شحمية واحدة كبيرة محاطة بطبقة من السيتوبلازم وتُعرف باسم أحادي العين. إن النواة تكون مسطحة ومدفوعة نحو محيط الخلية. إن الخلية الدهنية النموذجية تكون في الحالة المعيارية بقطر 0.1 مم مع كون بعضها ذات قطر يبلغ ضعف هذا القطر وبعضها الآخر ذات قطر يبلغ نصف هذا الحجم. تكون الدهون المخزنة في حالة شبه سائلة وتتكون أساسًا من الدهون الثلاثية وإستر الكوليستريل . تفرز الخلايا الدهنية البيضاء العديد من البروتينات التي تعمل مثل الستيوكينات الشحمية المعروفة بالاديبوكينات . إن أول مادة أديبوكين تم اكتشافها كان اللبتين في عام 1994. منذ ذلك الوقت تم اكتشاف المئات من الأديبوكينات مثل ريزيستين واديبونيكتين ولبتين وأبلين. يمتلك الإنسان البالغ في المتوسط 30 مليار خلية دهنية بوزن 30 رطل أو 13.5 كلغ. عندما يتم اكتساب الوزن الزائد لدى الشخص بالغ فإن حجم الخلايا الدهنية يزيد بمقدار أربعة أضعاف حجمها الطبيعي قبل أن تبدأ هذه الخلايا بالانقسام وزيادة العدد المطلق للخلايا الدهنية الموجودة.

الخلايا الدهنية البنية
إن الخلايا الدهنية البنية متعددة السطوح في الشكل. على عكس الخلايا الدهنية البيضاء تحتوي هذه الخلايا على سيتوبلازم كبير مع العديد من القطرات الدهنية المنتشرة في جميع أنحاء الخلية وهي تُعرف باسم الخلايا متعددة الفجوات. تكون النواة في هذه الخلايا مستديرة الشكل على الرغم من أنها تتوضع بشكل غير مركزي في الخلية لكنها لا تتواجد في محيط الخلية بعكس الخلايا الدهنية البيضاء التي تتوضع نواها في محيط الخلية. يأتي اللون البني من الكمية الكبيرة من الميتوكوندريا الموجودة ضمنها. تستخدم الدهون البنية المعروفة أيضًا باسم «دهون الأطفال» لتوليد الحرارة.

الخلايا الدهنية المتواجدة في نقي العظم
الخلايا الشحمية في نقي العظم هي أحادية الخلية مثل الخلايا الدهنية البيضاء ومع ذلك يتم اشتقاق كل من الخلايا الدهنية البنية والخلايا الدهنية البيضاء من الخلايا الجذعية المتعلقة باللحمة المتوسطة. إن فهمنا لتوضعاتالنسيج الشحمي في نقي العظم غير مفهوم بشكل جيد من حيث وظيفته الفسيولوجية وصلته بصحة العظام. يزداد حجم النسيج الشحمي في نقي العظم في حالات انخفاض كثافة العظام ولكنها تزداد أيضًا في حالة السمنة. إن استجابة النسيج الشحمي في نقي العظم للتمرين تقترب من استجابة النسيج الدهني الأبيض. إن التمرين يقلل من كل من حجم الخلية الشحمية بالإضافة إلى حجم النسيج الشحمي في نقي العظم على حد سواء حيث يتم تقدير ذلك كميا عن طريق التصوير بالرنين المغناطيسي أو التصوير الطبقي المبرمج المكروي  لعظام ملونة باستخدام الأ وزميوم الرابط للدهون.

التطور
إن الخلايا الدهنية السابقة  هي خلايا مصنعة لليف غير متمايزة يمكن تحفيزها لتكوين الخلايا الشحمية. سلطت الدراسات الضوء على الآليات الجزيئية المحتملة في تحديد مصير الخلايا الشحمية السابقة على الرغم من أن النسب الدقيقة للخلايا الشحمية لا تزال غير واضح. يتأثر التباين في توزيع دهون الجسم الناجم عن النمو الطبيعي بالحالة التغذوية والهرمونية التي تعتمد على الاختلافات الجوهرية في الخلايا الموجودة في كل مستودع دهني.

يمكن أن تتمايز الخلايا الجذعية المتعلقة باللحمة المتوسطة إلى خلايا شحمية أو نسيج ضام أو عضلات أو عظام.

يُطلق على سلف الخلية الشحمية البالغة اسم الأرومة الشحمية ويُعرف الورم الناجم من هذا النوع من الخلايا باسم ورم الأرومة الشحمية.

وظيفة الخلايا الدهنية

تدرك الخلية
تبين أن الخلايا الدهنية في بعض الفئران تنخفض في العدد بسبب الصيام ولوحظت خصائص أخرى عند التعرض للبرد.

إذا وصلت الخلايا الشحمية في الجسم إلى أقصى سعتها من الدهون فقد تتكاثر في العدد المطلق لهذه الخلايا مما يسمح بتخزين إضافي للدهون ضمنها.
أصيبت الجرذان البالغة من سلالات مختلفة بالسمنة عندما تم وضعها على نظام غذائي مستساغ للغاية من قبل هذه الجرذان وقد استمر هذا النظام الغذائي لعدة أشهر. بعد ذلك كشف التحليل المورفولوجيا للأنسجة الدهنية لهذه الجرذان عن زيادات في كل من حجم الخلايا الشحمية والعدد المطلق للخلايا الشحمية في معظم مستودعات الشحم. تم إعادة وضع هذه الجرذان على حمية خاصة من الطعام والتي عجلت بفترة فقدان الوزن لديها. تم إعادة التحليل المورفولوجي للأنسجة الدهنية لهذه الجرذان حيث تبين إن حجم الخلايا الشحمية هو فقط الذي عاد إلى وضعه الطبيعي في حين ظل العدد المطلق للخلايا الشحمية في المستوى المرتفع الذي وصل إليه خلال فترة زيادة الوزن السابقة الذكر في التجربة.
وفقًا لبعض التقارير والكتب المنهجية يمكن أن يزداد عدد الخلايا الشحمية في مرحلة الطفولة والمراهقة على الرغم من أن هذا العدد عادة ما يكون ثابتا عند البالغين ولا يتعرض للزيادة. بالتالي إن الأفراد الذين يصابون بالسمنة كبالغين (وليس كمراهقين) ليس لديهم خلايا شحمية أكثر عددا مما كان لديهم من قبل إصابتهم بالسمنة وإنما فقط زيادة في حجم هذه الخلايا الشحمية.
إن الأشخاص الذين يعانون من السمنة منذ الطفولة يمتلكون عدد متضخما من الخلايا الدهنية. إن الأشخاص الذين يصبحون بدينين وهم بالغين لا يملكون أعداد أكبر من الخلايا الدهنية الخاصة بأقرانهم النحيلون ولكن تكون هذه الخلايا الدهنية لديهم أكبر حجما فقط. بشكل عام إن الأشخاص الذين يعانون من زيادة في العدد المطلق للخلايا الدهنية يجدون صعوبة في إنقاص الوزن والحفاظ عليه أكثر من الأشخاص الذين يعانون من السمنة المفرطة مع امتلاكهم ببساطة خلايا شحمية متضخمة في حجمها فقط بدون زيادة في عددها المطلق.

إن الخلايا الدهنية في الجسم لها استجابات ناحية للإفراط في التغذية التي تمت دراستها عند البالغين. في الجزء العلوي من الجسم ترتبط زيادة حجم الخلايا الشحمية بزيادة الدهون في الجزء العلوي من الجسم؛ ومع ذلك لم يتغير العدد المطلق للخلايا الدهنية بشكل ملحوظ. على عكس استجابة الخلايا الدهنية للجزء العلوي من الجسم نجد إن عدد الخلايا الشحمية في الجزء السفلي من الجسم قد زاد بشكل ملحوظ أثناء التجربة. من الجدير بالذكر أنه لم يكن هناك تغيير في حجم الخلايا الشحمية في الجزء السفلي من الجسم.

يتم تجديد ما يقرب من 10% من الخلايا الدهنية سنويًا لدى كافة الأشخاص في جميع الأعمار وفي جميع مستويات مؤشر كتلة الجسم دون زيادة ملحوظة في العدد الإجمالي للخلايا الشحمية في مرحلة البلوغ.

التكيف
تتميز السمنة بزيادة كتلة الدهون من خلال زيادة حجم الخلايا الشحمية (تضخم الخلايا) وبدرجة أقل من خلال زيادة عدد الخلايا (فرط تنسج). في الخلايا الدهنية الخاصة بالأفراد الذين يعانون من السمنة المفرطة نجد هناك زيادة في إنتاج مُعدِّلات الأيض مثل الجلسرين والهرمونات والكيموكينات المحفزة للبلاعم والسيتوكينات الداعمة للالتهابات مما يؤدي إلى تطوير المقاومة للأنسولين.

يتم تحفيز إنتاج الدهون في الخلايا الشحمية بقوة بواسطة الأنسولين. من خلال التحكم في نشاط نازعة هيدروجين البيروفات وإنزيمات أسيتيل كو إيه كربوكسيليز حيث يعزز الأنسولين تخليق الأحماض الدهنية غير المشبعة كما أنه يعزز امتصاص الجلوكوز ويحفز البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول  الذي ينشط نسخ الجينات التي تحفز تكوين الدهون.

إن البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول هو عامل نسخ مُصنَّع كبروتين طليعي غير نشط يتم إدخاله في غشاء الشبكة الإندوبلازمية للخلية  بواسطة بروتينين حلقيين ممتدين عبر كامل الغشاء. نجد أيضا بروتين مثبت في غشاء الشبكة الإندوبلازمية للخلية هو بروتين تنشيط انقسام البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول  والذي يربط البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول. يتم الاحتفاظ بمركب بروتين تنشيط انقسام البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول في غشاء الشبكة الإندوبلازمية للخلية بواسطة INSIG1 بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين . عندما تنضب مستويات الستيرول فإن بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين يطلق بروتين تنشيط الانقسام ويمكن فرز المعقد بروتين تنشيط الانقسام - البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول  في حويصلات النقل المغلفة ببروتين الغطاء المعقد الثانوي  والتي يتم تصديرها إلى جهاز كولجي في الخلية. في جهازي كولجي يتم شق البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول وإطلاقه كبروتين ناضج نشط نسبيًا. ومن ثم يصبح بعد ذلك الانتقال إلى النواة حرًا وتنشيط التعبير عن الجينات المستهدفة.

أظهرت الدراسات السريرية مرارًا وتكرارًا أنه على الرغم من أن مقاومة الأنسولين ترتبط عادةً بالسمنة إلا أن الفسفوليبيدات الغشائية للخلايا الشحمية للمرضى الذين يعانون من السمنة المفرطة لا تزال تظهر درجة متزايدة من عدم تشبع الأحماض الدهنية ويبدو أن هذا يشير إلى آلية تكيفية تسمح للخلية الشحمية بالحفاظ على وظائفها على الرغم من متطلبات التخزين المتزايدة المرتبطة بالسمنة ومقاومة الأنسولين.

وجدت دراسة أجريت في عام 2013 أنه بينما انخفض تعبير الحمض الريبي النووي الرسول  لكل من بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين والبروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول في الأنسجة الدهنية للفئران والبشر الذين يعانون من السمنة المفرطة فإن كمية البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول النشط قد ازدادت مقارنة بالفئران العادية والمرضى غير البدينين. تم أيضًا ربط هذا التقليل من تعبير بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين جنبًا إلى جنب مع زيادة البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول الناضج مع الحفاظ على التعبير الجيني المستهدف للبروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول. ومن ثم يبدو أنه من خلال تقليل تنظيم بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين هناك إعادة ضبط لحلقة بروتين الجين 1 المحدث بالأنسولين / البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول، مما يسمح بالحفاظ على مستويات البروتين 1 الرابط لعنصر تنظيم الستيرول النشط. يبدو أن هذا يساعد في تعويض التأثيرات المضادة للدهون لمقاومة الأنسولين وبالتالي الحفاظ على قدرات تخزين الدهون في الخلايا الشحمية وتوافر مستويات مناسبة من عدم تشبع الأحماض الدهنية في مواجهة الضغوط الغذائية للبدانة.

دور الغدد الصماء
يمكن للخلايا الشحمية أن تصنع هرمون الاستروجين من الأندروجينات وبالتالي فإن هذا الأمر من المحتمل أن يكون هو السبب في أن نقص الوزن أو زيادة الوزن هما عاملا خطر بالنسبة للعقم. بالإضافة إلى ذلك فإن الخلايا الشحمية مسؤولة عن إنتاج هرمون اللبتين المهم في تنظيم الشهية حيث يعمل كعامل للشبع عند الإنسان.

انظر أيضًا
 قائمة أنواع الخلايا البشرية المشتقة من الطبقات المنتشة

مراجع

روابط خارجية
  – «النسيج الضام: الخلايا الشحمية وحيدة الفجوة (البيضاء)»
  – «النسيج الضام: الخلايا الشحمية متعددة الفجوات (البنية)»

خلايا الإنسان
خلايا النسيج الضام
خلايا وشيظة

خلية شحمية


Carlos Norman Hathcock II (May 20, 1942 – February 22, 1999) was a United States Marine Corps (USMC) sniper with a service record of 93 confirmed kills. Hathcock's record and the extraordinary details of the missions he undertook made him a legend in the U.S. Marine Corps. He was honored by having a rifle named after him: a variant of the M21 dubbed the Springfield Armory M25 White Feather, for the nickname "White Feather" given to Hathcock by the North Vietnamese People's Army of Vietnam (PAVN).

Early life and education
Hathcock was born in Little Rock, Arkansas, on May 20, 1942. He grew up in Wynne, Arkansas, living with his grandmother for the first 12 years of his life after his parents separated.  While visiting relatives in Mississippi, he took to shooting and hunting at an early age, partly out of necessity to help feed his poor family. He would go into the woods with his dog and pretend to be a soldier and hunt imaginary Japanese soldiers with the German Mauser which his father, Carlos Norman Hathcock (1919–1985), brought back from World War II. He hunted at that early age with a .22-caliber J. C. Higgins single-shot rifle. Hathcock dreamed of being a Marine throughout his childhood, and so on May 20, 1959, his 17th birthday, he enlisted in the United States Marine Corps. Hathcock married Josephine "Jo" Bryan (née Broughton; 1930–2016) on the date of the Marine Corps birthday, November 10, 1962. Jo gave birth to a son, whom they named Carlos Norman Hathcock III.

Career
Before deploying to South Vietnam, Hathcock had won shooting championships, including matches at Camp Perry and the Wimbledon Cup. In 1966, Hathcock started his deployment in the Vietnam War as a military policeman and later became a sniper after Captain Edward James Land pushed the Marines into raising snipers in every platoon. Land later recruited Marines who had set their own records in sharpshooting; he quickly found Hathcock, who had won the Wimbledon Cup, the most prestigious prize for long-range shooting, at Camp Perry in 1965.

Confirmed kills
During the Vietnam War, Hathcock had 93 confirmed kills of People's Army of Vietnam (PAVN) and Viet Cong personnel. In the Vietnam War, kills had to be confirmed by the sniper's spotter and a third party, who had to be an officer. Snipers often did not have a third party present, making confirmation difficult, especially if the target was behind enemy lines, as was usually the case. Hathcock himself estimated that he had killed between 300 and 400 enemy personnel during the Vietnam War.

Confrontations with North Vietnamese snipers
The PAVN placed a bounty of US$30,000 on Hathcock's life for killing so many of its soldiers. Rewards put on U.S. snipers by the PAVN typically ranged from $8 to $2,000. Hathcock held the record for the highest bounty and killed every known Vietnamese marksman who sought him to try to collect it. The Viet Cong and PAVN called Hathcock Lông Trắng, translated as "White Feather", because of the white feather he kept in a band on his bush hat. After a platoon of Vietnamese snipers was sent to hunt down "White Feather", many Marines in the same area donned white feathers to deceive the enemy. These Marines were aware of the impact Hathcock's death would have and took it upon themselves to make themselves targets in order to confuse the counter-snipers.

One of Hathcock's most famous accomplishments was shooting an enemy sniper through the enemy's own rifle scope, hitting him in the eye and killing him. Hathcock and John Roland Burke, his spotter, were stalking the enemy sniper in the jungle near Hill 55, the firebase from which Hathcock was operating, southwest of Da Nang. The sniper, known only as the "Cobra," had already killed several Marines and was believed to have been sent specifically to kill Hathcock. When Hathcock saw a glint (light reflecting off the enemy sniper's scope) in the bushes, he fired at it, shooting through the scope and killing the sniper. Hathcock took possession of the dead sniper's rifle, hoping to bring it home as a "trophy", but after he turned it in and tagged it, it was stolen from the armory.

Hathcock stated in interviews that he killed a female Viet Cong platoon leader called "the Apache woman," with a reputation for torturing captive U.S. Marines, around the firebase at Hill 55. However, scholars such as Jerry Lembcke have cast doubt on Hathcock's account and questioned the existence of "Apache".

Hathcock only once removed the white feather from his bush hat while deployed in Vietnam. During a volunteer mission days before the end of his first deployment, he crawled over 1,500 yards of field to shoot a PAVN general. He was not informed of the details of the mission until he accepted it. This effort took four days and three nights without sleep and with constant inch-by-inch crawling. Hathcock said he was almost stepped on as he lay camouflaged with grass and vegetation in a meadow shortly after sunset. At one point he was nearly bitten by a bamboo viper, but had the presence of mind to avoid moving and giving up his position. As the general exited his encampment, Hathcock fired a single shot that struck the general in the chest, killing him.

After this mission, Hathcock returned to the United States in 1967. He missed the Marine Corps, however, and returned to Vietnam in 1969, where he took command of a platoon of snipers.

Medical evacuation
On September 16, 1969, Hathcock's career as a sniper came to a sudden end along Highway 1, north of Landing Zone Baldy, when the LVTP-5 he was riding on struck an anti-tank mine. Hathcock pulled seven Marines from the flame-engulfed vehicle, suffering severe burns (some third-degree) to his face, arms, and legs, before someone pulled him away and placed him in water because he was unaware of how badly he had been burnt. While recovering, Hathcock received the Purple Heart. Nearly 30 years later, he received a Silver Star for this action. Hathcock and the seven marines he pulled from the vehicle were evacuated by helicopter to hospital ship , then to a naval hospital in Tokyo, and ultimately to the burn center at Brooke Army Medical Center in San Antonio, Texas.

After the Vietnam War
After returning to active duty, Hathcock helped establish the Marine Corps Scout Sniper School at the Marine base in Quantico, Virginia. Due to the extreme injuries he suffered in Vietnam, he was in nearly constant pain, but continued to dedicate himself to teaching snipers. In 1975, Hathcock's health began to deteriorate, and he was diagnosed with multiple sclerosis. He stayed in the Marine Corps, but his health continued to decline. Just 55 days short of the 20 years that would have made him eligible for regular retirement pay, he received a permanent disability separation. Being medically discharged, he received 100 percent disability pay. He would have received only 50 percent of his final pay grade had he retired after 20 years. He fell into a state of depression when he was forced out of the Marines because he felt as if the service had kicked him out. During this depression, his wife Jo nearly left him but decided to stay. Hathcock eventually picked up the hobby of shark fishing, which helped him to overcome his depression.

Hathcock provided sniper instruction to police departments and select military units, such as SEAL Team Six.

Later life and death
Hathcock once said that he survived in his work because of an ability to "get in the bubble", to put himself into a state of "utter, complete, absolute concentration", first with his equipment, then his environment, in which every breeze and every leaf meant something, and finally on his quarry. After the war, a friend showed Hathcock a passage written by Ernest Hemingway: "Certainly there is no hunting like the hunting of man, and those who have hunted armed men long enough and like it, never really care for anything else thereafter." He copied Hemingway's words on a piece of paper. "He got that right," Hathcock said. "It was the hunt, not the killing." Hathcock said in a book written about his career as a sniper: "I like shooting, and I love hunting. But I never did enjoy killing anybody. It's my job. If I don't get those bastards, then they're gonna kill a lot of these kids dressed up like Marines. That's the way I look at it."

Hathcock's son, Carlos Hathcock III, later enlisted in the U.S. Marine Corps; he retired from the Marine Corps as a Gunnery Sergeant after following in his father's footsteps as a shooter and became a member of the Board of Governors of the Marine Corps Distinguished Shooters Association.

Hathcock died on February 22, 1999, in Virginia Beach, Virginia, aged 56, from complications resulting from multiple sclerosis. He is buried at Woodlawn Memorial Gardens in Norfolk, Virginia.

Awards and decorations
Hathcock's awards include:

Silver Star citation

Citation:

Legacy
Hathcock remains a legend in the U.S. Marine Corps. The Gunnery Sergeant Carlos Hathcock Award is presented annually by the National Defense Industrial Association "to recognize an individual who ... has made significant contributions in operational employment and tactics of small arms weapons systems which have impacted the readiness and capabilities of the U.S. military or law enforcement." The Marine Corps League (MCL) sponsors an annual program with 12 award categories, which includes the Gunnery Sergeant Carlos N. Hathcock II Award presented "to an enlisted Marine who has made an outstanding contribution to the improvement of marksmanship training." A sniper range named for Hathcock is at Camp Lejeune, North Carolina.

In 1967, Hathcock set the record for the longest sniper kill. He used an M2 .50 Cal Browning machine gun mounted with a telescopic sight at a range of , killing a Vietcong guerrilla. In 2002, this record was broken by Canadian snipers (Rob Furlong and Arron Perry) from the third battalion of Princess Patricia's Canadian Light Infantry during the War in Afghanistan. Hathcock was one of several individuals to utilize the M2 Browning machine gun in the sniping role. This success led to the adoption of the .50 BMG cartridge as a viable sniper round. Springfield Armory designed a highly accurized version of their M1A Supermatch rifle with a McMillan Stock and match grade barrel and dubbed it the "M-25 White Feather". The rifle had a likeness of Hathcock's signature and his "white feather logo" marked on the receiver. Turner Saddlery similarly honored Hathcock by producing a line of leather rifle slings based on his design. The slings are embossed with Hathcock's signature. On March 9, 2007, the rifle and pistol complex at Marine Corps Air Station Miramar was officially renamed the Carlos Hathcock Range Complex.

Books
Hathcock is the subject of a number of books including:

 reissued as a paperback in 1988, ,
 reprinted 2001,

Weaponry
Hathcock generally used the standard sniper rifle: the Winchester Model 70 chambered for .30-06 Springfield cartridges, with the standard 8-power Unertl scope.  He also used the M40 Remington 700 chambered in .308 with a Redfield 3-9x Scope.  On some occasions, however, he used a different weapon: the M2 Browning machine gun, on which he mounted an 8X Unertl scope, using a bracket made by metalworkers of the SeaBees. Hathcock made a number of kills with this weapon in excess of 1,000 yards, including his record for the longest confirmed kill at 2,500 yards (since surpassed). Hathcock carried a Colt M1911A1 pistol as a sidearm.

In popular culture
Hathcock's career as a sniper has been used as a basis for a variety of fictional snipers, from the "shooting through the scope incident" to the number of kills he made.

YouTube
• Simple History (YouTube Channel) video, 'The White Feather' Marine Sniper Who Shot Through an Enemys Own Rifle Scope (November 20, 2020).
The YarnHub (YouTube Channel) video, The White Feather vs the Cobra (May 20, 2023).

Film
The H2 documentary, Sniper: Inside the Crosshairs (March 10, 2015), depicted a sniper team that successfully reenacted the "through the scope" shot.
The 1993 film Sniper, starring Tom Berenger and Billy Zane, was loosely based on Hathcock's first Vietnam tour. Scenes include the "through the scope" shot, as well as the assassination of the General.
The 1998 movie Saving Private Ryan reproduced the "through the scope" shot against a German sniper.

Television
The Discovery Channel series MythBusters tested the question of shooting another sniper through his riflescope. Episode 67, entitled "Firearms Folklore" (November 29, 2006) featured the test: "Can a bullet travel through a sniper's scope and kill him?" Using a police industry standard SWAT sniper rifle and standard police match ammunition, the MythBusters fired several shots at a scoped rifle mounted on a ballistics gel dummy. The bullet was unable to hit the dummy: it was either stopped or deflected by the multiple layers of lenses in the scope, leaving the dummy relatively unharmed. Without any clear evidence that a bullet can penetrate a sniper scope, the MythBusters decided to label the myth as "busted". But, due to much debate by viewers, it was revisited in episode 75. Using a period-accurate scope (this story originates from reports of Carlos Hathcock in the Vietnam War, and the scope used by Hathcock's opponent did not have the numerous internal optical elements of the scopes tested), it was found to be plausible.
Hathcock was mentioned in the NCIS episode "One Shot, One Kill", when a white feather was found at two crime scenes where the victims were shot and killed by a sniper. The series' protagonist, Special Agent Leroy Jethro Gibbs, a former Marine scout sniper, realized the significance of the feather as the perpetrator's "calling card", referencing Hathcock's nickname during the Vietnam War ("White Feather Sniper"). He credits Hathcock with "39 confirmed kills", apparently having transposed the digits of Hathcock's actual 93 confirmed kills.
Hathcock's duel with Cobra was mentioned in the History Channel Sniper - Inside The Crosshairs in 2016. As in Mythbusters, this show also tested the question of whether shooting a sniper through his scope was possible and came to the conclusion that it was highly plausible after four shots by a modern Marine sniper.

See also

 Jack Coughlin, a retired Marine sniper with over 60 confirmed kills whose service includes Iraq and Somalia
 Richard O. Culver Jr. — worked with Land in establishing the first Marine Corps Scout Sniper School; Hathcock was Culver's Senior NCO at the school.
 Eric R. England, holds the second highest number of confirmed kills (98) for any United States Marine Corps sniper
 Chris Kyle, a Navy SEAL who holds the current record for the most confirmed kills in American military history, with 160 kills in the Iraq War, acknowledges Hathcock on page 200 of his book American Sniper
 Chuck Mawhinney, who holds the highest number of confirmed kills (103) for any United States Marine Corps sniper in history
 Adelbert Waldron, who held the record for the most confirmed kills in American military history, with 109 kills in Vietnam
 List of historically notable United States Marines

References

Sources and further reading

External links
 Marine Corps Sniper Carlos N. Hathcock, Marine Corps Heroes.
 Carlos Hathcock, Sniper Central.
 Vietnam: NVA General Sniper Takeout documentary by The History Channel.

1942 births
1999 deaths
United States Marine Corps personnel of the Vietnam War
Neurological disease deaths in Virginia
American assassins
Deaths from multiple sclerosis
People with multiple sclerosis
Guerrilla warfare
American military snipers
Military personnel from Little Rock, Arkansas
Recipients of the Silver Star
Sniper warfare
United States Marine Corps non-commissioned officers

Carlos Hathcock


بلدية إل فيزو ، هي إحدى بلديات مقاطعة قرطبة إحدى مقاطعات إسبانيا، و التي تقع في منطقة الأندلس جنوب إسبانيا.

يبلغ عدد سكانها 2.824 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2007).

مراجع

بلديات قرطبة

إل فيزو (قرطبة)


Adolf Flamin Klughardt (* 26. September 1886 in Neustadt an der Waldnaab; † 18. Juni 1950 in Jena) war ein deutscher Zahnmediziner und Geologe.

Leben
Klughardt besuchte das Königliche Realgymnasium Würzburg und studierte Zahnmedizin an der Julius-Maximilians-Universität. 1906 wurde er Mitglied des Corps Makaria. Nach dem Examen promovierte er zum Dr. med. Als Assistenzarzt arbeitete er bei zwei Pionieren der Zahnmedizin, bei seinen Corpsbrüdern Andreas Michel in Würzburg und bei Christian Bruhn an der Düsseldorfer Akademie für Praktische Medizin. Er unternahm Studienreisen nach England, in die Niederlande, nach Schweden und in die Schweiz. Gleichzeitig betrieb er umfassende naturwissenschaftliche Studien. Seit 1913 habilitiert, wurde er 1914 bei Michel Leiter der Abteilung für Prothetik und Kieferorthopädie. Nachdem er zu Beginn des Ersten Weltkriegs das Kieferlazarett Würzburg geleitet hatte, meldete er sich 1915 zur Kriegsfront. Zuletzt leitete er das Kieferlazarett des VI. Armee-Korps.

Nach dem Zweitstudium der Geologie, Mineralogie, Petrographie, Paläontologie, Botanik und Geographie promovierte er 1915 an der Königlich Bayerischen Julius-Maximilians-Universität Würzburg (Referent: Jakob Beckenkamp) zum Dr. phil. 1919 erhielt er die Erlaubnis zum Studium der Medizin. 1920 promovierte er zum Dr. med. dent. Die Entwicklung und Spezialisierung der Zahnheilkunde in Jena veranlasste das Kulturministerium des Landes Thüringen im Jahre 1920, der Universität Jena zwei gleichgestellte Abteilungsleiter mit getrennten Arbeitsgebieten zu bewilligen. Am 1. April 1921 übernahm Klughardt den Lehrstuhl für Prothetik und Orthodontie. 1933 trat er der Einheitsfront der Zahnärzte bei, um sich dem nationalsozialistischen "Führerprinzip" zu verpflichten, einem fundamentalen Prinzip des Faschismus der Zwischenkriegszeit und seiner Führerparteien. Im Zuge der Machtergreifung wurde er Förderndes Mitglied der SS und trat 1937 der NSDAP bei. Nach der bedingungslosen Kapitulation der Wehrmacht wurde er von der sowjetischen Besatzungsmacht in Weimar inhaftiert. Der Staatssicherheitsdienst der DDR führte ihn später als wissenschaftlichen Mitarbeiter. Sein Jagdschloss im Thüringer Wald blieb ihm erhalten.

1948 hatte Klughardt seine langjährige Assistentin Ruth Becker geheiratet, die als Sanitätsrätin noch 1985 die Klughardtsche Villa in Jena bewohnte.

Schriften
 Die Lagerungsverhältnisse des Buntsandsteins und der übrigen Triasschichten bei Thüngersheim. Inaugural-Dissertation zur Erlangung der Doktorwürde der Hohen Philosophischen Fakultät der Kgl. Bayer. Julius-Maximilians-Universität Würzburg, Verlag von Curt Kabitzsch, Druck H. Stürtz A. G., 7 Abb., 3 Profile, 1 geologische Karte im Maßstab 1: 12500,105 S., Würzburg 1915
 Beobachtungen und Erfahrungen bei der Behandlung von Kieferbrüchen insbesondere bei der Feldbehandlung durch Kieferschussverletzungen. 2. Auflage. Berlin 1922
 Zahnärztliche Materialkunde. Leipzig 1922
 Festschrift zum 50jährigen Bestehen der Sektion Jena des Deutschen und Österreichischen Alpenvereins 1882–1932. Jena 1932

Weblinks

 H. KATER: [In memoriam Adolf Klughardt]. In: Zahnärztliche Welt, zahnärztliche Reform, ZWR. Band 6, Nummer 7, April 1951, S. 139–140, PMID 14856093.

Einzelnachweise

Mediziner (20. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Friedrich-Schiller-Universität Jena)
Zahnarzt
Geologe (20. Jahrhundert)
Paläontologe
Förderndes Mitglied der SS
NSDAP-Mitglied
Person im Ersten Weltkrieg (Deutsches Reich)
Person (Würzburg)
Corpsstudent (20. Jahrhundert)
Deutscher
Geboren 1886
Gestorben 1950
Mann

Adolf Klughardt


"Man on the Moone" er en sang af det alternative rockband R.E.M., og den blev udgivet som den anden single fra deres album Automatic for the People fra 1992. Teksten blev skrevet af forsangeren Michael Stipe, og musikken blev skrevet af trommeslager Bill Berry og guitarist Peter Buck, og sangen er krediteret til hele bandet som alle deres øvrige sange. Sangen blev godt modtaget af kritikerne, og den toppede som nummer 30 Billboard Hot 100 og som nummer 18 på UK Singles Chart. Det er en af R.E.M.'s mest populære sange og den blev inkluderet på opsamlingsalbummene In Time: The Best of R.E.M. 1988–2003 og Part Lies, Part Heart, Part Truth, Part Garbage 1982–2011.

Teksten er en hyldest til komiker og performer Andy Kaufman, og den indeholder adskillige referencer til hans karriere, inklusive hans Elvis-imitation, wrestling, og filmen My Breakfast with Blassie. Sangens titel og omkvæd refererer til konspirationsteorier om månelandingen som en hentydning til rygter om at Kaufmans død i 1984 blev forfalsket. Sangen gav navn til Miloš Formans film baseret på Kaufmans liv, og den blev brugt i filmen og var med på soundtracket.

Spor
Alle sange er skrevet af Bill Berry, Peter Buck, Mike Mills og Michael Stipe medmindre andet er noteret.

US 7", kassettebånd og CD single
 "Man on the Moon" – 5:12
 "New Orleans Instrumental #2" – 3:48

UK "collector's edition" CD single
 "Man on the Moon" – 5:12
 "Fruity Organ" – 3:26
 "New Orleans Instrumental #2" – 3:48
 "Arms of Love" (Robyn Hitchcock) – 3:35

DE 12" og CD maxi-single
 "Man on the Moon" (edit) – 4:39
 "Turn You Inside-Out" – 4:15
 "Arms of Love" (Hitchcock) – 3:35

UK og DE 7" og kassettebånd
 "Man on the Moon" (edit) – 4:39
 "Turn You Inside-Out" – 4:15

Hitlister

Referencer

Sange fra 1992
R.E.M. sange

Man on the Moon (sang)


Laurent Greilsamer (* 1953) ist ein französischer Journalist und Schriftsteller.

Weblinks

 http://www.worldcat.org/identities/lccn-n87-819680

Veröffentlichungen
 Les plans de la mort, in: Le Monde, 26./27. September 1993

Verweise

Autor
Literatur (Französisch)
Journalist (Frankreich)
Franzose
Geboren 1953
Mann

Laurent Greilsamer


The voiceless pharyngeal fricative is a type of consonantal sound, used in some spoken languages. The symbol in the International Phonetic Alphabet that represents this sound is an h-bar, , and the equivalent X-SAMPA symbol is X\. In the transcription of Arabic, Berber (and other Afro-Asiatic languages) as well as a few other scripts, it is often written , .

Typically characterized as a fricative in the upper pharynx, it is often characterized as a whispered [h].

Features
Features of the voiceless pharyngeal fricative:

Occurrence
This sound is the most commonly cited realization of the Semitic letter hēth, which occurs in all dialects of Arabic, Classical Syriac, as well as Biblical and Tiberian Hebrew but only a minority of speakers of Modern Hebrew. It has also been reconstructed as appearing in Ancient Egyptian, a related Afro-Asiatic language. Modern non-Oriental Hebrew has merged the voiceless pharyngeal fricative with the voiceless velar (or uvular) fricative. However, phonetic studies have shown that the so-called voiceless pharyngeal fricatives of Semitic languages are often neither pharyngeal (but rather epiglottal) nor fricatives (but rather approximants).

See also
 Pharyngeal fricative
 Heth
 Index of phonetics articles
 Guttural
 H with stroke

Notes

References

External links

Fricative consonants
Pharyngeal consonants
Pulmonic consonants
Voiceless oral consonants
Maltese language

Voiceless pharyngeal fricative


Marie Louise Hamilton Mack  ( – ) , est une écrivaine, poète et journaliste australienne. Elle est surtout connue pour ses écrits et son implication dans la Première Guerre mondiale, en 1914, en tant que première femme correspondante de guerre en Belgique.

Biographie
Elle naît à Hobart, en Tasmanie. Son père, Hans Hamilton Mack, est un pasteur wesleyen qui déplace la famille d'un État à l'autre en raison de son travail. Lorsqu'elle est prête pour l'école secondaire, la famille s'installe à Sydney. Louise Mack fréquente la  où elle rencontre .

Le , elle épouse John Percy Creed, un avocat de Dublin ; ils n'auront pas d'enfants.

Louise Mack a douze frères et sœurs.

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Écrivain australien du XIXe siècle
Écrivain australien du XXe siècle
Poète australien du XIXe siècle
Poète australien du XXe siècle
Romancière australienne
Journaliste australienne
Naissance en octobre 1870
Naissance à Hobart
Décès en novembre 1935
Décès à 65 ans
Décès en Nouvelle-Galles du Sud
Correspondant de guerre australien
Correspondant de guerre de la Première Guerre mondiale

Louise Mack


Lipton International Players Championships 1988 var den fjerde udgave den turnering, som senere udviklede sig til Miami Open. Turneringen blev afviklet i perioden 14. - 27. marts 1988 på et midligertidigt anlæg i Crandon Park i Key Biscayne, Florida, USA.

Turneringen bestod af en herresinglerække med 128 spillere og en herredoublerække med 64 par, der var en del af Grand prix-serien i tennis 1988, en damesinglerække med 128 spillere og en damedoublerække med 64 par, der var en del af WTA Tour 1988 samt en mixed double-række. I herresingleturneringen blev alle kampene spillet bedst af fem sæt, i herredoublerækken blev der spillet bedst af fem sæt fra semifinalerne og frem, mens de øvrige rækker blev spillet bedst af tre sæt.

I herresinglefinalen besejrede Mats Wilander Jimmy Connors med 6–4, 4–6, 6–4, 6–4. Damesinglefinalen var for tredje år i træk et opgør mellem Chris Evert og Steffi Graf, og for andet år træk kunne Steffi Graf trække sig sejrrigt tilbage, denne gang med cifrene 6–4, 6–4. Herredoubletitlen blev vundet af John Fitzgerald og Anders Järryd, der vandt med 7–6, 6–1, 7–5 over Ken Flach og Robert Seguso, som dermed tabte i finalen i Miami for andet år i træk. I damedouble vandt Steffi Graf og Gabriela Sabatini i finalen over Gigi Fernández og Zina Garrison med 7–6(6), 6–3. Og sidst men ikke mindst gik mixed double-titlen til Michiel Schapers og Ann Henricksson, der besejrede Jim Pugh og Jana Novotná i finalen med 6–4, 6–4.

Finaler

Resultater

Herresingle

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damesingle

Fjerde runde, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Herredouble

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Damedouble

Kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Mixed double

Kilder / eksterne henvisninger

Resultater
ATP Tour – Scores archive – Miami 1988
WTA - Archive - Miami 1988

Grand prix-serien i tennis 1988
WTA Tour 1988
1988