Teknik bilgi, alet yapmak ve kullanmak için gerekli bilgidir. Adını "beceri" anlamına gelen Yunanca "techne-tekne" sözcüğünden almaktadır. Teknik bilgi, gündelik ve bilimsel bilginin pratiğe dönüştürülmesidir.

Teknik bilgi, sadece somut varlık alanına ait bir bilgidir. Başlangıçta teknik bilgi, sadece gündelik bilgiye dayanıyordu. Günümüzde ise teknik bilgi çoğunlukla bilimsel bilginin uygulama şeklidir. Bilim ve teknik birbirinden ayrılamaz bir bütünlük içerisindedir.

Teknik bilgi, yaşantılar ve deneyimlerden çok, akla ve düşünceye dayanır.

Amacı insanın temel gereksinimlerini karşılamak ve yaşamını kolaylaştırmak için araç-gereç üretmek olan teknik bilgi, insanlığa ve çevreye zarar verecek bir nitelik de kazanabilir. Silah teknolojisinin yol açtığı savaşlar ve içten yanmalı motorların çevreye verdiği zarar teknik bilginin zararlı durumlarına örnektirler.

Gündelik teknik
Gündelik bilgilerimizi kullanarak el becerisi ile yapılan çeşitli araç veya gereçlerdir. Taş balta, toprak kap, tahta kaşık yapımı gündelik teknik örneklerdir.
Ta eski çağlarımızdan beridir kullanılıyor. Eski çağlardan örnek verecek olursak eski insanlar gördükleri (taş,hayvan,...vb.) şeyleri gözlemliyorlar ve onu resim olarak sunuyorlardı.
Örneğin;haziran ayı nisan ayından daha sıcaktır.

Bilimsel teknik
Bilimsel bilgiye dayalı tekniktir. Otomobil üretimi, bilgisayar, uzay araçlarının üretimi vb. bilimsel bilgiye dayalı tekniktir. Bilim ve teknoloji, sürekli birbirlerini olumlu yönde etkilemişlerdir.

Kaynakça
 felsefe.info - Teknik Bilgi

Ayrıca bakınız
 Bilgi
 Gündelik bilgi
 Dinsel bilgi
 Sanat bilgisi
 Bilimsel bilgi
 Felsefi bilgi

Bilgi

Teknik bilgi


Die Walther PPQ, oder Polizeipistole Quick Defence, ist eine Pistole des deutschen Waffenherstellers Walther.

Geschichte
Die Walther PPQ ist eine Weiterentwicklung der Walther P99QA. Auffälligstes Merkmal ist, wie bei der Walther P99 das Fehlen eines Hahns, die PPQ nutzt stattdessen ein vollständig innen liegendes Schlagbolzenschloss. Die Abkürzung PPQ steht für "Polizeipistole Quick-Defense".

Technik
Die Waffe arbeitet nach dem modifizierten Browning-System und hat eine Picatinny-Schiene im vorderen Bereich des Griffstücks für optoelektronische Zielhilfen. Es kann auch ein Schalldämpfer montiert werden.

Eine manuelle Sicherung, wie sie bei den meisten Selbstladepistolen üblich ist, ist nicht vorhanden; die Waffe ist im durchgeladenen Zustand dauergespannt und sofort schussbereit. Der Vorteil hierbei ist, dass der Abzug immer einen konstanten Abzugsweg von 9 mm hat. Die Waffe wurde insbesondere für Spezialeinheiten entwickelt. Zudem sind alle Bedienelemente, wie Schlittenfanghebel und Magazinhalter, auf beiden Seiten angebracht.
Die Waffe verfügt über drei automatische Sicherungen. Zudem verfügt die Waffe über ein Mittelzüngel am Abzug als zusätzliche Fallsicherung.

Der Griffrücken des Griffstückes ist austauschbar und kann dadurch verschiedenen Handformen und -größen angepasst werden. Das abgerundete Design führt dazu, dass sich die Waffe kaum verhaken kann, wenn sie verdeckt – also unter Kleidung – getragen wird.

Modellvarianten
Die PPQ Navy ist eine Variante der PPQ, die speziell für maritime Spezialeinheiten entwickelt wurde. Sie verfügt über zusätzliche Bohrungen im Schlagbolzenkanal und spezielle Führungen, die die Wasserverdrängung optimieren. Somit ist die Waffe, auch wenn sie komplett mit Wasser geflutet ist, sofort schussbereit.

Die Modelle der Q5-Match-Serie sind hinsichtlich ihrer Ausstattung besonders zum sportlichen Schießen geeignet. Es gibt die Q5-Match-Serie mit Polymer- und Stahlgriffstücken. Die PPQ M2 Subcompact ist eine verkleinerte Variante, die zum verdeckten Führen entwickelt wurde.

Die Classic-Baureihe ist an der Wippe im Abzugsbügel erkennbar, während die M2-Generation einen seitlichen Knopf zur Freigabe des Magazins besitzt.

Weblinks

 PPQ auf der Website der Carl Walter GmbH

Einzelnachweise

Ppq

Walther PPQ


John Rogers Commons (13. október, 1862 – 11. maí 1945) var bandarískur hagfræðingur, og var leiðandi afl í mótun vinnumarkaðshagfræði á fyrri hluta 20. aldar.

Æviágrip
Commons fæddist árið 1862 í Ohio og var uppalinn í Indiana. Hann gekk í Oberlin College og lærði þar hagfræði. Þaðan útskrifaðist hann árið 1888 og hóf í framhaldinu nám við Johns Hopkins háskóla, þar sem hann lærði hann undir hagfræðingnum Richard T. Ely.

Commons varði miklum hluta ævi sinnar í kennslu. Árið 1890 hóf hann störf í Wesleyan University og eftir að hann missti stöðuna sína þar kenndi hann í skólunum Oberlin, Indiana University og loks í Syracuse. Árið 1904 hóf Commons störf hjá Wisconsin háskóla og stafaði þar til ársins 1932. Það var Ely, fyrrum kennari Commons, sem fékk hann til að koma til starfa þar. Á meðan Commons starfaði hjá Wisconsin beindist áhugi hans einna helst að vinnumarkaðshagfræði og það má segja að hann hafi verið mikill brautryðjandi á því sviði. Hann hafði einnig mikinn áhuga á félagslegum umbótum og þróun á framhaldsnámi.

Meðfram starfi sínu sem kennari hafði Commons margt fyrir stafni, til að mynda stofnaði hann The American Association for Labor Legislation ásamt John Bertram Andrews árið 1908, en hlutverk félagsins var að hafa áhrif á félagsmálalöggjöf. Hann átti einnig mikinn þátt í að koma á veg lögunum ,,The Wisconsin Industrial Commission'' á árunum 1911-1913. Árið 1913 gerðist hann meðlimur í nýrri atvinnumálanefnd (e. Industrial Relations Commission). Síðar gerðist Commons stjórnarmaður National Bureau of Economic Research.

Commons var giftur konu að nafni Nell og þau áttu saman tvö börn. Hann lést árið 1945 í Flórída.

Framlög til hagfræðinnar
Framlag Commons til hagfræðinnar kom helst fram í stofnanahagfræði og vinnumarkaðshagfræði. Commons var virtur fræðimaður sem var fenginn í að rannsaka bandaríska verkalýðssögu af Richard T. Ely og vann hann að því að bæta kjör vinnuaflsins. Árið 1910 gaf hann út ritið A Documentary History of American Industrial Society, sem varð að tíu binda safni og á árunum 1918 til 1935 gaf hann út fjögurra binda safn af ritinu History of Labor in the United States. Þessi verk ýttu undir kenningu hans um að þróun verkalýðshreyfingar hafa stafað af breytingum á markaðsgerð.

Árið 1905 vann Commons náið með Robert M. La Follette við drög lög um almannarétt (e. civil service law). Á árunum sem fylgdu hafði hann áhrif á lög sem tilheyrðu félagsmálarétti, meðal annars réttindi og skyldur vinnumarkaðar, réttindi vinnuafls og lög um atvinnuleysisbætur. Innblástur frumvarpsins um atvinnuleysisbætur kom frá rannsókn hans á evrópskum áætlunum á atvinnuleysisbótum og viðbrögð hans við kreppunni 1920.  Frumvarpið var lagt fyrir á þingi í Wisconsin og var ekki samþykkt fyrr en Harold Groves, fyrrum nemandi hans kynnti nýjustu útgáfu frumvarpsins árið 1932. Framlag Commons á sviðum félagsmálalöggjafar byggðist á kenningum hans að í nútíma iðnaðarhagkerfi þyrfti ríkisafskipti ef það ætti að vera skilvirkt.

Sem kennari við háskólann í Wisconsin, þá var Commons mjög vel liðinn. Wisconsin var leiðandi háskóli í vinnumarkaðshagfræði og var áberandi fyrir framúrskarandi framhaldsnám fyrir hagfræðinga. Skólinn veitti fleiri doktorsgráður í hagfræði í samanburði við aðra háskóla og lagði Commons mikla áherslu á hagnýta hagfræði í kennslunni sinni. Það var síðan á níunda áratugnum þegar hagnýt nálgun Commons að hagfræðinni varð fyrir gagnrýni, sem varð til þess að lagt var meiri áherslu á kenningar í hagfræði, frekar en hagnýtni.

Hugmyndafræði Commons
Commons var líklega hvað þekktastur fyrir hugmyndir sínar um félagslegar umbætur. Commons vildi ekki útrýma kapítalisma, en hann gagnrýndi þó svokallaða laissez faire hagfræði þar sem hann taldi að algjört afskiptaleysi hins opinbera myndi leiða til verulegra vandræða. Commons var mikill talsmaður þess að ef nýtt á réttan hátt, þá gæti hið opinbera leitt af sér jákvæðar félagslegar afleiðingar sem ekki myndi nást í alveg frjálsu hagkerfi.

Fyrir honum var mikilvægt að til staðar væri sanngirni fyrir starfsmenn í starfi. Commons taldi að besta leiðin til að ná þessari sanngirni væri með samningagerð milli starfsmanna og yfirmanna, og myndi það ná ákveðinni sátt á milli aðila, þó þurftu báðir aðilar að vera raunsæir í kröfum sínum til að passa að ekki væri farið fram úr sér. Common's byggði kenningar sínar á reynslu og raunsæi frekar en fræðum þar sem hann taldi að fræðin væru oft ekki í samræmi við raunveruleikann og það gæti verið hættulegt ef stefnur væru ekki í takt við raunveruleika almenningsins. Hann hvatti nemendur sína reglulega til að ná sér í hagnýta reynslu samhliða náminu.

Í öllum sínum verkum þá sýndi hann fram á mikilvægi opinberra stofnana, hvernig þær þróðust og virkuðu, og hafði hann þær sem kjarnann í sínum kenningum. Þessar stofnanir myndu koma á umbótum, sem einstaklingar gætu ekki komið á einn og sér. Stofnanirnar áttu að koma á meiri röð og reglu, án þess þó að umfang þeirra yrði of mikið.

Tilvísanir

bandarískir hagfræðingar

John R. Commons


José Alberto Morais e Silva, (Lisboa, São Sebastião da Pedreira, 21 de setembro de 1941 – Lisboa, 29 de dezembro de 2014)  foi um militar português piloto aviador da Força Aérea Portuguesa que pertenceu ao Movimento das Forças Armadas, tendo desempenhado o papel Chefe do Estado-Maior da Força Aérea, durante os primeiros anos a seguir à revolução de 25 de Abril de 1974. Desempenhou um papel decisivo no 25 de Novembro de 1975 na forma como controlou a revolta dos paraquedistas nas base aéreas nos arredores de Lisboa.

Biografia
Nasceu na freguesia de São Sebastião da Pedreira a 21 de setembro de 1941 em Lisboa, filho de António Dias da Silva e Irene Morais Onofre e Silva.

Ingressou no Curso de Aeronáutica da Academia Militar, no dia 6 de outubro de 1960, o qual veio a concluir com o tirocínio nos Estados Unidos da América a 31 de dezembro de 1963. Foi colocado na Base Aérea n.º 1, em Sintra, onde, tirou o brevet de piloto aviador em julho de 1964, sendo promovido a Alferes a 30 de novembro desse ano, tendo se qualificado no avião Cessna T-37.

Esteve colocado na Base Aérea nº2, na Ota onde foi promovido a Capitão e na Base Aérea nº 5 em Monte Real, passou por Bissau e regressou a Monte Real, em Julho de 1972.

Em julho de 1973 esteve na  Republica Federal Alemã,a frequentar o Curso Tactical Fighting Squadron Orientation Training, sendo promovido a Major, tendo concluído a 25 de abril de 1974 o Curso Geral de Guerra Aérea e colocado na Base Aérea N.º 1, em Sintra, onde, a 17 de julho assumiu o comando da Esquadra de Instrução Básica de Pilotagem.

A 12 de março de 1975 assumiu a chefia do Estado-Maior da Força Aérea (CEMFA), um dia depois da intentona do 11 de Março que resultou numa tentativa falhada de golpe de forças militares conotadas com o General António de Spinola. No dia 14 de março de 1975 foi graduado no posto de Coronel, data em que assumiu o comando da Base Aérea N.º 5. A 15 de maio do mesmo ano, foi graduado em General de quatro estrelas, para assumir a chefia do Estado-Maior da Força Aérea.

Ligado ao "Grupo dos Nove", Morais da Silva enfrentou  a tentativa de golpe militar do 25 de novembro de 1975, quando um dispositivo militar, com base no Regimento de Comandos, se opôs a uma tentativa de sublevação de unidades militares paraquedistas, conotadas com forças da extrema esquerda, tendo sido decretado o estado de sítio em Lisboa.

Após a substituição de Otelo Saraiva de Carvalho como comandante do Copcon e da Região Militar de Lisboa, gera-se contestação em alguns regimentos de paraquedistas, ligadas à extrema esquerda. A unidade levantou armas em protesto, contra a ameaça do Chefe de Estado-Maior da Força Aérea, general Morais e Silva, de passar os paraquedistas à disponibilidade e desactivar e dissolver as unidades. Este é avisado pelo comandante da 1ª Região Aérea, Pinho Freire que fora detido pelos revoltosos no Comando da Região Aérea, no Monsanto. Esta tinha sido ocupada por uma força de de 65 paraquedistas. Perante a situação são activas os os mecanismos previamente estudados, concentrando as forças a Norte, na Cortegaça.

A sua prioridade foi retomar o controlo do comando da Região Aérea, com a colaboração dos Comandos, "sem vitimas de parte a parte". Para isso, foi fundamental o apoio civis na região das bases ocupadas, onde houve mobilização da população, que cercaram as bases e que contribuiu para que os paraquedistas renunciassem à revolta e retirassem novamente para Base Aérea de Tancos.

O resultado é uma sublevação dos paraquedistas, que ocupam as bases aéreas de Tancos (nº3), Monte Real (nº5), Montijo (nº6) e o Comando da Região Aérea, no Monsanto, em Lisboa. Segundo, os próprios a ordem de revolta e ocupação teria partido do Copcon, com o objectivo de contestar e destituir o General José Morais e Silva, Chefe do Estado Maior da Força Aérea.

A  10 de janeiro de 1977, data em que abandona as funções de CEMFA e é colocado na Base Aérea N.º 6, no Montijo, regressando ao anterior posto de Major, sendo mais tarde promovido a Tenente-Coronel. Desempenhou ainda vários cargos na Força Aérea, vindo a ser promovido a Coronel, em Dezembro de 1982.

Passou à situação de reserva no dia 1 de fevereiro de 1992 e à situação de reforma a 1 de fevereiro de 1997, vindo a falecer a 29 de Dezembro de 2014.

Condecorações
Viu o seu trabalho ser reconhecido através de diversos louvores e as seguintes condecorações: Grã-Cruz da Ordem Militar de Cristo, a Medalha de Ouro de Serviços Distintos (Colectiva), Medalha de Prata de Comportamento Exemplar e Medalha Comemorativa das Campanhas. Foi agraciado pelo Brasil com a Grã-Cruz da Ordem do Rio Branco e pelos Estados Unidos da América com a Comenda da Legião de Mérito.

Ligações externas

 Crise de 25 de Novembro de 1975
 Copcon
 Intentona de 11 de Março
 Movimento das Forças Armadas
 PREC

Militares de Portugal
Naturais de Lisboa
Força Aérea Portuguesa
Oficiais da Força Aérea Portuguesa

José Morais e Silva


An Cyperus betchei in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Georg Kükenthal, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Stanley Thatcher Blake. An Cyperus betchei in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 C. b. betchei
 C. b. commiscens

Mga kasarigan

Cyperus

Cyperus betchei


Los Sistemas Locales de Salud - SILOS- es como se conoce a la táctica operacional propugnada por la OPS para fortalecer y desarrollar los Sistemas de asistencia sanitaria particularmente nivel local pero que se planteó igualmente para los niveles regional y nacional, mediante la reorganización de la infraestructura de salud como condición fundamental para lograr la cobertura de salud a toda la población, con equidad, eficacia
y eficiencia.

Introducción Histórica

Los países miembros de la Organización Panamericana de la Salud (OPS) aprobaron en la 33 reunión del Consejo Directivo del 30 de septiembre de 1988 la Resolución XV destinada a orientar a los países de las Américas en el desarrollo de los Sistemas Locales de Salud. (SILOS) Una de las motivaciones de esta resolución fue la necesidad de acelerar las acciones relacionadas con la Meta de Salud para todos en el año 2000 definida en 1977. Los SILOS fueron además una respuesta del sector salud a los procesos de democratización que se establecían en la región En el documento aprobado se propone la necesidad de una reorganización y reorientación de los sistemas de salud sobre la base de los procesos de descentralización y desarrollo local. Se pretendía también reforzar y renovar la estrategia de atención primaria aprobada en Alma Ata en 1978, dándole mayor relevancia a la búsqueda de equidad con solidaridad y justicia a toda la población.

Sistemas Locales de Salud (SILOS)
Un sistema local de salud consiste en un conjunto interrelacionado de recursos de salud, sectoriales y extrasectoriales, responsables de la salud de una población en una región geográfica especifica, cuyos límites son casi siempre los de una o varias unidades geopolíticas: delegaciones municipales, municipios o estados.
Se definen 10 aspectos a considerar para el desarrollo de los SILOS:

 La reorganización del nivel central para asegurar la apropiada conducción del sector y el desarrollo de los SILOS
 La descentralización y la desconcentración
 La participación social
 La intersectorialidad
 La readecuación de los mecanismos de financiación
 El desarrollo de un nuevo modelo de atención
 La integración de los programas de prevención y control
 El esfuerzo de la capacidad administrativa
 La capacitación de la fuerza de trabajo en salud
 La investigación

En el año 1993 se realizó una evaluación del avance de la Resolución El documento elaborado se denomina Desarrollo y fortalecimiento de los sistemas locales de salud: Evaluación para el cambio donde se puso en evidencia que la mayoría de los países de la región estaba poniendo en práctica dicha estrategias.

Áreas técnicas

La Publicación Científica No. 519 de la OPS expone las áreas técnicas de mayor relevancia con los siguientes temas:

 El contexto
 Desarrollo y fortalecimiento de los sistemas locales de salud en la transformación de los sistemas nacionales de salud.
 Importancia de los sistemas locales de salud en la transformación de los **sistemas nacionales de salud.
 Participación social y sistemas locales de salud.
 Sistemas locales de salud: un nuevo modelo de atención.

 Descentralización
 Descentralización de los sistemas de salud: el estado y la salud.
 Descentralización y sistemas locales de salud: una contribución a la unidad de doctrina.
 Sistemas locales de salud: revisión conceptual jurídica
 Los sistemas locales de salud y la descentralización: su operacionalización.

 Organización conducción y gerencia
 Sistemas locales de salud: organización regionalización, principios generales.
 Bases para la organización de los sistemas locales de salud.
 Sistemas locales de salud: un medio para la regionalización de los servicios de salud.
 Reflexiones en torno a la conducción y gerencia de los sistemas locales de salud.
 La capacidad gerencial en proceso de desarrollo de los sistemas locales de salud.
 La epidemiología y la organización de los sistemas locales de salud.
 El sistema de información en los SILOS: propuesta para su desarrollo.
 Información basada en la comunidad: métodos no convencionales.
 El subsistema de personal en los sistemas locales de salud.
 Desarrollo de la fuerza de trabajo para los sistemas locales de salud.
 El hospital en los sistemas locales de salud.
 La dirección del hospital: necesidades de formación.
 La salud en las grandes ciudades y los sistemas locales de salud.

 Programación y Planificación
 Programación en los sistemas locales de salud.
 Bases para la programación en los sistemas locales de salud.
 Contribución al análisis situacional y a la programación de los sistemas locales de salud.
 La planificación situacional en los sistemas de salud.
 La programación local de salud y necesidad de un enfoque estratégico.
 La red de servicios en los sistemas locales de salud: programación y diseño.

 Investigación y evaluación
 La investigación de servicios de salud: problemas actuales.
 Investigación y sistemas locales de salud.
 Guía para una estrategia de evaluación y garantía de calidad de los sistemas de atención.
 Evaluación de los sistemas locales de Salud.
 Sistemas locales de salud: control y evaluación.

 Los sistemas y los programas de salud
 La investigación de servicios de salud: problemas actuales.
 Los sistemas locales de salud y el control del crecimiento y desarrollo del niño.
 Los sistemas locales de salud y el control de enfermedades diarreicas en el niño.
 Los sistemas locales de salud y la salud del adulto.
 Los sistemas locales de salud y la salud ambiental.
 Los sistemas locales de salud y la ambientación y nutrición.
 Los sistemas locales de salud y los preparativos para situaciones de desastres y emergencias.
 Prevención y control de enfermedades transmisibles en los sistemas locales de salud.
 Los medicamentos en los sistemas locales de salud.
 El laboratorio en los sistemas locales de salud.
 La infraestructura física y el equipamiento de los SILOS: mantenimiento y conservación.
 La salud oral: un componente de los sistemas locales de salud.

 Experiencias
 El sistema de salud y el proceso de programación local en la provincia de Neuquén, República Argentina.
 El plan de salud "Dr. Ramón Carrillo" en la provincia de Salta, República Argentina.
 Sistemas locales de salud en la República de Bolivia.
 Los sistemas locales de salud en Brasil: relato de experiencias.
 Sistemas locales de salud en la provincia de Quebec, Canadá.
 Desarrollo de los sistemas locales de salud mediante los procesos de programación local y desconcentración administrativa de los servicios de salud en Costa Rica.
 Experiencia de programación a nivel nacional y local en la República de Cuba.
 La programación local en El Salvador.
 Los SILOS en áreas urbanas de México: la programación local en Palmatitla, Región 1 Norte del Distrito Federal.
 El desarrollo de los SILOS en Nicaragua: el sistema territorial de salud, Zona 10, Managua.
 Los sistemas locales de salud en Paraguay: experiencia de programación local.
 Experiencias de programación local en el Perú.

Temas Relacionados

 Temas relacionados
 Salud para todos
 Estrategias de atención primaria de la salud
 Renovación de la atención primaria de la salud
 Equidad en salud
 Redes de atención
 Cobertura de la salud
 Programación local en salud
 Participación social en salud

Referencias

actualidades

 Organización Panamericana de la Salud.
 Centro Interdisciplinario Universitario para la Salud.

Organización Mundial de la Salud
Atención Primaria

Sistemas Locales de Salud


Obsjtsjij Syrt (, ) er et højdedrag eller plateau i Samara oblast, Orenburg oblast og Saratov oblast i den europæiske del af Rusland samt Kasakhstan. Plateauet starter nord for Orenburg som en udløber af Uralbjergene og strækker sig i sydvestlig retning til østbredden af floden Volga. Det højeste top, Medvezjij lob, , ligger mod øst og når 405 moh.

Plateauet danner vandskellet mellem floderne Volga og Ural, og udgør en del af grænsen mellem Europa og Asien.

Floderne Samara, Jeruslan, Tjapajevka, Borovka, Buzuluk, Bolsjoj Irgiz, Djoma, Sjagan of Irtek udspringer alle på plateauet.

Nordskråningen af Obsjtsjij Syrt er dækket af løvskov, mens sydskåningen mod Den kaspiske sænkning har steppekarakter.

Floddalene på Obsjtsjij Syrt er domineret af sortjord og strandenge i den sydlige del, skråningerne syd for Bolsjoj Irgiz domineres af kastanjejord.

Sydskåningens græssteppe er bevokset med Valais-Svingel, et lille område i den sydlige del er halvørken med malurt- og fjergræsbevoksning. Forskere opregner, at der vokser 1294 plantearter Obsjtsjij Syrt, de hører til 500 slægter og 110 familier.

Referencer

Bjerge i Rusland

Obsjtsjij Syrt


Diese Liste gibt den Fortschreibungsstand vom 31. Mai 2018 wieder und umfasst sechs Baudenkmäler.

Baudenkmäler nach Ortsteilen

Lenting

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Lenting

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

!
Lenting
Baudenkmaler Lenting

Liste der Baudenkmäler in Lenting


Laura J. Mixon, née le  à Roswell au Nouveau-Mexique, est une écrivaine de science-fiction américaine et une ingénieure chimiste et environnementale. Elle a commencé à publier en 2011 sous le nom de plume M. J. Locke. Sous ce nom, elle est l'une des rédactrices du blog du groupe Eat Our Brains.

Laura J. Mixon écrit à propos de l'impact de la technologie et des changements environnementaux sur l'identité personnelle et les structures sociales. Son travail a fait l'objet d'études universitaires sur l'intersection de la technologie, du féminisme et du genre. Elle a également expérimenté la , en collaboration avec le concepteur de jeux Chris Crawford. Elle a remporté le prix Hugo 2015 du meilleur écrivain amateur pour ses reportages sur les activités en ligne de Benjanun Sriduangkaew.

Biographie
Laura J. Mixon est née le 8 décembre 1957 et est devenue ingénieure chimiste et environnementale. Dans les années 1980, elle a pris une pause  pour servir dans les Peace Corps en Afrique de l'Est. Son premier livre, Astropilots, a été publié dans le cadre d'une série pour jeunes adultes par Scholastic/Omni books en 1987. Son deuxième roman, Glass Houses, a été initialement publié en série dans Analog Magazine en 1991; il a été publié par Tor Books l'année suivante. Elle a écrit ensuite Proxies, situé dans le même univers que Glass Houses, mais avec une portée plus grande. Burning the Ice continue l'histoire commencée dans Proxies, mais se déroule bien après que le vaisseau de la colonie ait quitté la Terre.

Laura J. Mixon est mariée à l'écrivain de SF Steven Gould, avec qui elle a collaboré au roman Greenwar. Ils vivent à Albuquerque, Nouveau-Mexique et ont deux filles.

Laura J. Mixon a remporté le prix Hugo 2015 du meilleur écrivain amateur pour un essai en ligne qui décrivait le comportement  d'une femme connue comme étant une troll de gauche. Lassée des invectives en ligne de Benjanun Sriduangkaew, elle publie un article détaillant ses activités en ligne sous les pseudonymes « Requires Hate » et « Winterfox » qu'elle utilise pour produire des critiques de publications de science-fiction qu'elle juge raciste et sexiste.

George R. R. Martin a fait l'éloge de « l'exposé détaillé, éloquent et dévastateur de Mixon sur le troll Internet venimeux mieux connu sous le nom de « Requires Hate » et « Winterfox », le qualifiant de «formidable article de journalisme, un article important qui parle de questions d'importance croissante au fandom à l'ère d'Internet » .

Œuvres

Série Avatars Dance

Romans indépendants

Série Wild Cards

Autres nouvelles

Non-fiction

Références

Liens externes
 Eat Our Brains - blog de groupe qui inclut l'écriture de Laura J. Mixon en tant que Morgan J. Locke
 Feralsapient - site officiel en tant que Morgan J. Locke
 Storytron - narration interactive par Chris Crawford et Laura J. Mixon

Naissance en décembre 1957
Naissance à Roswell (Nouveau-Mexique)
Nouvelliste américain du XXIe siècle
Nouvelliste américain du XXe siècle
Auteur de cyberpunk
Romancière américaine du XXe siècle
Romancière américaine du XXIe siècle
Écrivaine américaine de science-fiction
Écrivain de la série Wild Cards
Blogueuse américaine
Écrivaine américaine de science-fiction féministe

Laura J. Mixon


A Revista de Saúde Pública (RSP) é um periódico científico editado pela Faculdade de Saúde Pública da USP. Publicada desde seu lançamento em 1967, faz parte da Coleção do Scielo e está listada em vários indexadores, como Latindex e DOAJ.

História
A Revista de Saúde Pública tem suas origens no Boletim do Instituto de Higiene de São Paulo, periódico que circulou entre 1919 e 1938, e no periódico que o sucedeu, os Arquivos da Faculdade de Higiene e Saúde Pública, publicação editada entre os anos de 1947 a 1966.

Na década de 1960, a Faculdade de Saúde Pública inicia os estudos para a criação de um novo periódico que seria a Revista de Saúde Pública. Assim, o planejamento inicial de seu funcionamento foram coordenados por Elza Salvatori Berquó com a participação de Armando Piovesan, Flávio Wagner Rodrigues, Oswaldo Paulo Forattini, Paulo Nogami, Reinaldo Ramos e por Odair Pacheco Pedroso, tendo este último sido nomeado primeiro Diretor responsável pela RSP.

A Revista de Saúde Pública é o periódico acadêmico de saúde pública mais antigo do Brasil, com publicação ininterrupta desde a sua fundação em 1967.

Na década de 2000, a Revista de Saúde Pública se torna a primeira revista da área de saúde coletiva que a ser indexada na Web of Science.

Em 2014, a Revista de Saúde Pública passou a integrar a coleção PMC (PubMed Central), o repositório de publicações científicas mantido pela Biblioteca Nacional de Medicina dos EUA (National Library of Medicine dos U.S. National Institutes of Health).

Impacto acadêmico
Considerando as edições desde 1967 e as publicações que a antecederam, a RSP se filia à longa tradição da Faculdade de Saúde Pública da USP em disseminar no Brasil a produção científica na área de saúde pública.

Na avaliação do Qualis realizada pela CAPES, este periódico foi classificado no extrato A1 para a área de planejamento urbano e regional/demografia, e no extrato A2 para as áreas de ciências ambientais, educação física, economia, enfermagem, odontologia, psicologia, saúde coletiva, serviço social, e sociologia.

Artigos científicos mais acessados
Até 26 de dezembro de 2022, os cinco artigos mais acessados deste periódico eram:

Ligações externas

Revistas científicas do Brasil
Revistas científicas
Saúde

Revista de Saúde Pública


Die Megalithanlagen bei Westerwanna in der Samtgemeinde Land Hadeln im Elbe-Weser-Dreieck in Niedersachsen liegen westlich von Westerwanna im Moor und in der Süderheide. Die Großsteingräber entstand zwischen 3500 und 2800 v. Chr. in der Jungsteinzeit als Megalithanlagen der Trichterbecherkultur (TBK). "Neolithische Monumente sind Ausdruck der Kultur und Ideologie jungsteinzeitlicher Gesellschaften. Ihre Entstehung und Funktion gelten als Kennzeichen der sozialen Entwicklung".

Die schwer zugänglichen Steingräber im Moor liegen etwa 3,5 km westlich des Dorfes (Richtung Lüdingworth) in einer Birkengruppe.
 Anlage I mit der Sprockhoff-Nr. 631 ist ein gut erhaltener erweiterter Dolmen mit zwei Decksteinen von 2,5 × 1,3 m. Bis  auf den zerbrochenen Endstein sind alle Trag- und Decksteine in situ erhalten. Verstreut um die Kammer liegende Steine deuten möglicherweise ein ganz enges Hünenbett an.
 Anlage II mit der Sprockhoff-Nr. 632 lässt nur vier Decksteine der Kammer erkennen, deren größter Teil im moorigen Erdreich steckt.
 Anlage III mit der Sprockhoff-Nr. 633 Von den vier Decksteinen der Kammer liegt nur noch der westliche auf. Zwei weitere Decksteine sind noch vorhanden, ebenso sieben Trag- und ein Endstein.
 Anlage IV mit der Sprockhoff-Nr. 634 ist der Rest eines Hünenbettes, dessen Erddamm mit einer tiefen Eingrabung in der Mitte noch auf 30 m Länge zu erkennen ist. Von der Einfassung und der Kammer sind nur noch einige verstreut liegende Steine erhalten.

Früher soll das Hünenbett auf jeder Seite 24 Randsteine und eine etwa 4,0 × 3,0 m große Kammer mit einem Zugang im Süden besessen haben. Um 1900 transportierte man die Steine nach Westerwanna, um sie dort beim Straßenbau zu verwenden. Westlich der Steingräber liegt im Weideland ein Grabhügel.

In der Süderheide von Westerwanna, 600 m westlich des Dorfes unweit des Postweges liegt ein gut erhaltenes Ganggrab mit der Sprockhoff-Nr. 635. Alle drei Decksteine, je vier Träger der Langseiten und beide Endsteine sind vorhanden, wenn auch nicht alle in situ. Vom Zugang an der Südostseite sind noch vier umgefallene Gangsteine zu sehen. Der nördliche Deckstein trägt über 20 Schälchen. Die Kammer wird noch von den beträchtlichen Resten des ehemaligen Hügels umgeben, dessen Randsteine jedoch fehlen.

In den Feldern östlich des Ganggrabes liegen ansehnliche Hügelgräber. Sie sind der Rest eines größeren Gräberfeldes. Bei verschiedenen Grabungen konnten Befunde erbracht werden, die neolithische Steinkammern oder bronzezeitliche Bestattungen in den Hügeln erwarten lassen. An und um die Hügel wurde aber auch später bestattet: Es fehlt nicht an Belegen für Urnenbestattungen aus der jüngeren Bronzezeit bis in die Römische Kaiserzeit.

Siehe auch
 Nordische Megalitharchitektur
 Großsteingräber in Nordost-Niedersachsen

Literatur
 Hery A. Lauer: Archäologische Wanderungen in Ostniedersachsen. Ein Führer zu Sehenswürdigkeiten der Ur- und Frühgeschichte. Hery A. Lauer, Angerstein 1979, ISBN 3-922541-08-9, S. 75 ff.
 Ernst Sprockhoff: Atlas der Megalithgräber Deutschlands. Teil 3: Niedersachsen – Westfalen. Rudolf-Habelt, Bonn 1975, ISBN 3-7749-1326-9, S. 13–15.

Weblinks

 Voraussetzungen, Struktur und Folgen von Siedlung und Landnutzung zur Zeit der Trichterbecher- und Einzelgrabkultur in Nordwestdeutschland

Einzelnachweise

Großsteingrab im Landkreis Cuxhaven
Trichterbecherkultur
Megalithanlagen
Westerwanna
Kultstätte
Schalenstein
Bodendenkmal in Niedersachsen
Grabbau in Europa
Archäologischer Fundplatz in Europa

Megalithanlagen bei Westerwanna


Darwinian Poetry was a web project created in 2003 by David Rea to determine whether "non-negotiated collaboration" could evolve interesting and intelligent poetry using a process akin to natural selection. Visitors to the site were presented with two poems, both arbitrary splicings of two 'parent' poems. The visitor was asked to select the more appealing, and poems that survived the process of voting went on to be spliced into other 'healthy' poems. Unpopular poems eventually "died". The intent was to create, in the long term, poems that were progressively more interesting and sensible.

According to the introduction to the now-defunct site, the poems would, "(i)n all likelihood . . . both be abysmal pieces of nonsensical garbage. That's ok. All you have to do is read them both and pick the one you find more appealing, for whatever reason. Your decision might be based on a single word that you happen to like. It doesn't matter. Just pick whichever one strikes your fancy."  The original poems were constructed from a group of 1,000 words selected from such sources as Hamlet and The Iliad. After few years of interbreeding, poems such as the following two began to emerge.

Poem #18118 (generation 13)

the beautiful the frozen
hour of our other lie
temple lost music
just later from
shouting while in doomed nothingness was

Poem #20014 (generation 17)

spent waves sang
beating pointed time and
measureless
with cold knowledge
revealing
one dream is I perhaps love you

A number of widely known publications, including New Scientist and Discover magazine, featured this site .

See also
Darwinian algorithm

References

2003 in poetry
Poetry collections

Darwinian poetry


Die Portugal International 2012 fanden vom 26. bis zum 29. April 2012 im Centro de Alto Rendimento de Badminton in Caldas da Rainha statt. Es war die 47. Auflage dieser internationalen Titelkämpfe von Portugal im Badminton. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar und das Turnier wurde damit in das BWF-Level 4B eingeordnet. Der Referee war Pencho Stoynov aus den Bulgarien.

Medaillengewinner

Weblinks
 http://tournamentsoftware.com/sport/tournament.aspx?id=98B54235-CD29-42BC-9A9E-17AE563A2121
 http://badminton.de/11-12-BE-Circuit.2119.0.html

2012
Badminton 2012
BE Circuit 2011/12
Badmintonwettbewerb in Caldas da Rainha

Portugal International 2012


Brachidontes es un género de moluscos bivalvos de la familia Mytilidae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
 Brachidontes adamsianus
 Brachidontes domingensis
 Brachidontes exustus
 Brachidontes modiolus
 Brachidontes multiformes
Brachidontes rodriguezii

Referencias

Mytiloida
Mytilidae

Brachidontes


Anisomeria chilensis es una planta nativa chilena del género Anisomeria.

Hábitat
En Chile esta especie crece entre el nivel del mar y los 500 m. Fundamentalmente en zonas de secano, donde el período seco sin precipitaciones dura 6 a 10 meses. Las precipitaciones alcanzan 100 a 300 mm anuales, concentrándose en invierno. Las plantas reciben agua principalmente desde el aire por condensación. Crece a pleno sol sin ninguna protección, partes llanas o laderas de exposición norte. Planta expuesta, pero con protección contra la luz directa por la niebla costera (camanchaca).

Referencias

Enlaces externos
 Anisomeria chilensis
 Foto de una Anisomeria chilensis

chilensis

Anisomeria chilensis


Ženska sekcija vaterpolskog kluba "Brodograditelj" iz Betine, općina Tisno, na otoku Murteru, Šibensko-kninska županija, je osnovana 1981. godine, te je prvi ženski vaterpolski klub u Hrvatskoj, i tadašnjoj Jugoslaviji.  Sljedeći ženski klub je osnovan 1982. godine - "Vela Luka" te se otad počelo odigravati prvenstvo Hrvatske s ova dva kluba. Rad ženske ekipe "Brodograditelja" se gasi sredinom 1980.-ih, uz kratku obnovu rada krajem 1990.-ih i početkom 2000.-ih, ali bez sudjelovanja na natjecanjima, ali su u kolovozu 1999. odigrale utakmicu protiv "Gusara" iz Svetog Filip i Jakova, koja se smatra prvom utakmicom ženskog vaterpola u samostalnoj Hrvatskoj.

Uspjesi
 Prvenstvo SR Hrvatske
 doprvakinje: 1982.

Pregled plasmana

Poznate igračice

Poznati treneri

Unutrašnje poveznice
 Betina
 Vaterpolski klub Brodograditelj

Vanjske poveznice

Izvori

 zvkprimorje.weebly.com, POVIJEST ŽENSKOG VATERPOLA U HRVATSKOJ, pristupljeno 30. listopada 2018.
 vkcroatiaturanj.hr, O vaterpolu , objavljeno 19. srpnja 2012., pristupljeno 30. listopada 2018.
 Herci Ganza-Čaljkušić, Robert Kučić: Heroine splitskoga sporta : ženska strana medalje, Split, 2013., , str. 147
 Dean Bauer: Stoljeće hrvatskog vaterpola, Zagreb, 2010., , str. 284-288
 Franko Mirošević, Nevenko Šeparović: Vaterpolo klub Vela Luka : 1953. – 2003. , Vela Luka, 2007.,
 Vinko Jadrešić: Betinski vaterpolo : 1953. – 2003., Betina, 2003., , str. 96-98

Brodograditelj
Brodograditelj
ž Brodograditelj

VK Brodograditelj Betina (žene)


17649 Brunorossi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
17649 Brunorossi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Colleverde de Vincenzo Silvano Casulli. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,61 ua, o excentricitate de 0,18 și o înclinație de 15,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 17001-18000
 Centura de asteroizi

Referințe

Asteroizi cu nume de oameni
Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

17649 Brunorossi


Jack Thomas Chick (13 de abril de 1924 - 23 de outubro de 2016) foi um cartunista e editor americano, mais conhecido por seu conteúdo cristão Chick tracts. Expressou sua visão sobre uma variedade de questões por meio de peças de moralidade de arte sequencial.

Diversas publicações de sua autoria acusavam católicos romanos, maçons, muçulmanos e muitos outros grupos de assassinato e conspirações. Seus quadrinhos foram observados por Robert Ito, na revista Los Angeles, como "partes iguais de literatura de ódio e sermão de fogo e enxofre ".

Os pensamentos e opiniões de Chick foram divulgadas principalmente por meio de folhetos e, mais recentemente, online. Sua empresa, Chick Publications, afirma que vendeu mais de 750 milhões de folhetos, folhetos de quadrinhos e histórias em quadrinhos, vídeos, livros e pôsteres projetados para promover o protestantismo evangélico de uma perspectiva amplamente cristã. Eles foram traduzidos para mais de 100 idiomas.

Chick era membro do movimento batista independente que seguia uma interpretação dispensacionalista pré-milenista do Fim dos Tempos. Ele acreditava no movimento King James Only, que especula que toda tradução da Bíblia para o inglês mais recente que 1611 promove heresia ou banalização.

Referências

Cartunistas dos Estados Unidos

Jack Chick


Akne (sivilce), yüz, omuzlar, sırt ve göğüsteki yağ bezleriyle ilgili bir deri hastalığı. Fransızca kökenli olduğu belirtilen  akne sözcüğü Türkçede sivilce ve sızanak olarak da ifade edilmektedir.

Dünya nüfusunun %9,4'ünü etkileyen, Amerikan Dermatoloji Akademisi'ne (AAD) göre, Amerika Birleşik Devletleri'nde akne en yaygın cilt rahatsızlığıdır.

En çok 14-20 yaşlar arasında görülür ve bu hastalığın tipik belirtileri olan siyah noktalar, sivilceler, gençlerin en hassas döneminde genellikle psikolojik rahatsızlıklara yol açar.

Yağ bezlerinin kanalında bir tıkaç oluşur ve bu tıkacın başı sertleşip siyahlaşır. Bazen, kanal tıkalı olduğu halde, bez, yağ salgılamaya devam eder ve böylece içi yağ dolu bir kist oluşur.

Bu da siyah ya da beyaz renkte noktalara yani tıpta komedon adı verilen pütürlere neden olur.

Genetik yatkınlık, stres, yağlı kozmetik ürünler, hiperandrojenizm , çevresel kirlilik, sağlıksız beslenme risk faktörleri arasında sayılır. Bunlara ek olarak ergenlik veya hamileliğin neden olduğu hormonal değişiklikler, doğum kontrol hapları veya kortikosteroidler gibi bazı ilaçlar ve yanlış akne tedavileri de cilt üzerinde hasara ve bakteriyel durumlara neden olabilir.

Komedon oluştuktan sonra, normalde de cildimizde bulunan propionibacterium acnes adlı bakteri buraya yerleşir ve akne oluşumuna katkıda bulunur.

Tanı
Ana yerleşim yeri yüz olmakla birlikte sırt ve göğüste de görülür. Ana lezyonlar inflamatuar olmayan komedon ve inflamatuar lezyonlar olan papül, püstül, nodül ve kisttir. Kistik ve nodüler lezyonlar iz bırakarak geriler.

Papüller, iltihaplı veya enfekte saç foliküllerinin neden olduğu küçük, kırmızı, kabarık şişliklerdir. Püstüller, uçlarında irin olan küçük kırmızı sivilcelerdir. Nodüller, cildinizin yüzeyinin altında katı, genellikle ağrılı topaklardır. Kistler, cildinizin altında irin içeren ve genellikle ağrılı olan büyük topaklardır.

Tedavisi

Tıbbi tedavi ve Antibiyotik İlaçlar
 Benzoyl peroxide
Yüz maskeleri
 Antibiyotikler: Eritromisin, klindamisin, tetrasiklin, minosiklin, doksisiklin, azitromisin
 Hormonlar
 Topikal retinoidler: Tretinoin (Retin-A), adapalen (Differin), tazaroten (Tazorac)
 Oral retinoidler: İzotretinoin (ticari isimleri; Roaccutane, Accutane, Amnesteem, Sotret, Claravis, Clarus)
 Anti-inflamatuarlar:
 Kükürtlü sabun ve Zeytinyağlı sabun
 Gül Suyu Tonikleri
 AHA Asitleri İçeren Ürünler: AHA Asitlerinin cilde en büyük faydası cildi ölü deriden arındırır, daha canlı ve sağlıklı cildin ortaya çıkmasına yardımcı olur. Doğrudan kullanılmaz, dermokozmetik ürünlerin içerisinde yer alır. Toplamda bilinen 7 tür AHA  asitleri vardır. Bunlar Glikolik Asit, Laktik Asit, Sitrik Asit, Malik Asit, Tartarik Asit, Fitik Asit ve Mandelik Asit. Cilt güneşe hassas hale gelebileceğinden AHA asitleri içeren ürünler sonrasında güneş kremi kullanılması gerekmektedir.

 BHA Asitleri İçeren Ürünler: BHA Asitleri yağlanmaya bağlı oluşan cilt sorunlarına ve ölü derinin oluşması ile birlikte ciltteki pürüzlü görüntünün azalmasına yardımcı olur. BHA asitleri gözeneklere nüfuz ederek gözeneklerin küçülmesine, cildin daha sıkı görünmesine ve gözenek nedenli oluşan cilt yağlanmasını engeller. BHA asit türleri 4 çeşittir. Bunlar Salisilik Asit, Linoleik Asit ve Oleik Asit'tir. Cilt güneşe hassas hale gelebileceğinden BHA asitleri içeren ürünler sonrasında güneş kremi kullanılması gerekmektedir.
 Azelaik Asit İçeren Ürünler: Azelaik asit arpa, çavdar ve buğdayda doğal olarak meydana gelen gözeneklerin derinlerine kadar inerek ciltte peeling etkisi oluşturan bir asittir. Aynı zamanda bakterileri azaltmada ve ciltte oluşan iltihapların geçirilmesinde etkin bir içeriktir. Kızarıkları giderir, akne sonrası oluşan sivilce izlerini geçirir. Aynı zaman pigmentasyon sorunlu renk düzensizliklerini eşitler.

Doğal yöntemler
Kükürtlü sabun ve zeytinyağlı sabun, akne hastalığının tedavisinde doğal yöntemlerdendir ancak doğal yöntemlerin kullanımı bırakıldığında cildinizi eskisinden daha cok akneye maruz bırakabilirsiniz. Bunun nedeni ise cildinizdeki yağ oranının aniden azalması ve dengesizleşmesi sebebiyle gözlenir.. Eski Çin Tıbbı'na göre vücutta çıkan sivilcelerin iç organlarla bağlantısına ilişkin birtakım bilgiler vardır.

A Vitamini Tedavisi
A Vitamini içerikli tedaviler hem akne hem de yaşlanma karşıtı cilt sağlığı için birçok cilt problemlerinde tercih edilir. 1980'lerden beri A vitamini akne, sedef, egzama ve yaşlanma karşıtı tedavilerde kullanılıyor olup vitamin yağda çözünen bir vitamindir. A vitamini; görme sisteminin normal fonksiyonları, bağışıklık fonksiyonu, kemik büyümesi, solunum, mide- bağırsak yollarının epitel bütünlüğü için gereklidir. Genellikle, bir antioksidan olarak çalışır.  Yukarıda yer alan Retinoidler terimi, A vitamininden türetilen çeşitli bileşiklerdir. Oral Retinoidler doktor tavsiyesi altında kullanılan bu tedavi yöntemi 4 ayda aknenin %95'e kadarında başarı elde etmiş olup yine A vitamini yoğunluklu bir tedavidir. Bununla birlikte A vitamini türevleri ile tedavi, UV kaynaklı hasarı önleyebilir, cildi pürüzsüzleştirir ve hasarlı dokuları onarır.  Bu tip her tedavinin alanında uzman, dermatolog onaylı ve takibinde ilerlemesi gerekir.

Kaynakça

Akne


Richard Heinzel (født 3. november 1838 i Capodistria, død 4. april 1905 i Wien) var en østrigsk filolog.

Heinzel, fra 1873 professor ved Wiens Universitet, har beskæftiget sig med den germanske filologis forskelligste grene, også den nordiske. Foruden rent grammatiske afhandlinger (som Über die Endsilben der altnordischen Sprache, 1877) har han forfattet en særlig grundig afhandling om de islandske sagaer (Die Beschreibung der isländischen Saga, 1881), om Hervarar saga (Über die Hervararsaga, 1887), om Graalsagnet (Über die Graalsage, 1891) med flere. Sammen med Ferdinand Detter foranstaltede Heinzel en udgave af Eddadigtene med en udførlig kommentar (1903); denne udgave er overmåde konservativ med hensyn til tekstbehandling og fører ikke Eddakritikken videre, medens kommentaren, trods righoldighed på flere punkter, lader meget tilbage at ønske, hvad virkelig fortolkning af teksten angår.

Kilder

Filologer fra Østrig
Professorer fra Østrig
Ansatte ved Wiens Universitet
Faglitterære forfattere fra Østrig
Tysksprogede forfattere
Østrigere i 1800-tallet

Richard Heinzel


Juan Valdez é um personagem fictício que aparece em anúncios da Federação Nacional de Cafeteiros da Colômbia desde 1958, representando um cafeicultor colombiano. Os anúncios foram desenhados pela agência de publicidade Doyle Dane Bernbach, com o objetivo de distinguir o café 100% colombiano do café misturado com grãos de outros países. Ele normalmente aparece com sua mula Conchita, carregando sacos de grãos de café colhidos. Ele se tornou um ícone para a Colômbia, assim como para o café em geral, e a aparência icônica de Juan Valdez é frequentemente imitada ou parodiada na televisão e em outras mídias.

O personagem Juan Valdez é usado como uma marca de ingrediente, para denotar especificamente grãos de café que são cultivados e colhidos apenas na Colômbia. Parte da campanha publicitária inclui convencer os consumidores de que existem benefícios específicos dos grãos de café cultivados e colhidos na Colômbia, "incluindo como os componentes do solo, altitude, variedades e métodos de colheita criam bom sabor". A Federação Nacional dos Cafeitores da Colômbia pertence e é inteiramente controlada pelos cafeicultores colombianos (cafeteros), que somam mais de quinhentas mil pessoas.

História
Juan Valdez foi projetado pelo fundador da publicidade da DDB, William Bernbach, em 1958 para promover o café nos Estados Unidos. Juan Valdez foi inicialmente interpretado por um ator cubano, José F. Duval, em anúncios impressos e na televisão até 1969. José Duval morreu em 1993 aos 72 anos.

Juan Valdez foi encarnado por Carlos Sánchez desde 1969 e dublado por Norman Rose. Sánchez interpretou Valdez em uma breve sequência no filme de comédia de 2003 Bruce Almighty. Em 2006, Sánchez anunciou sua aposentadoria, e Carlos Castañeda, um produtor da cidade de Andes, Antioquia, foi selecionado pela Federação Nacional de Cafeteiros da Colômbia como o novo rosto de Juan Valdez.

Marca
Havia 238 cafeterias Juan Valdez em 2013, 135 na Colômbia e 35 lojas em outros países. O café da marca Juan Valdez está disponível no Paraguai, Chile, Costa Rica, Aruba, Equador, El Salvador, Panamá, Espanha, Kuwait, Alemanha e Estados Unidos em supermercados e cafeterias Juan Valdez.

Controvérsias
O nome "Juan Valdez" não é de forma alguma único, pois tanto Juan quanto Valdez são nomes comuns na língua espanhola e possivelmente existem milhares de homens com esse nome vivos hoje (embora o nome Valdez seja pouco conhecido nas regiões cafeeiras da Colômbia); isso se tornou relevante em um processo de 2006 sobre a frase "Juan Valdez bebe café de Costa Rica".

A Federação Nacional de Cafeiteiros da Colômbia processou o cartunista Mike Peters, criador de Mother Goose & Grimm, por um desenho falando sobre Juan Valdez e o café colombiano em janeiro de 2009. Em uma série de uma semana tirando sarro de vários produtos comerciais, ele fez referência à violência na Colômbia fazendo um personagem dizer: "Sabe, há um grande sindicato do crime na Colômbia. Então, quando eles dizem que há um pouco de Juan Valdez em cada lata, talvez eles não estejam brincando". O processo foi arquivado depois que Peters se desculpou publicamente.

Galeria

Ligações externas

  Página oficial de Juan Valdez
  Juan's Impact on Fresh Roasted Coffee
  Federación Nacional de Cafeteros de Colombia
  Café de Colombia
  Juan Valdez Café  Bogotá, Colombia

Cultura da Colômbia

Juan Valdez


Baa, Baa, Black Sheep is an English nursery rhyme.

Baa Baa Black Sheep may refer to:

 "Baa Baa, Black Sheep" (short story), an 1888 short story by Rudyard Kipling
 Baa, Baa, Black Sheep, an opera by Michael Berkeley based on Kipling's story and The Jungle Book
 Baa Baa Black Sheep, the autobiography of Pappy Boyington
 Baa Baa Black Sheep (TV series), a 1970s television series based on the autobiography of Pappy Boyington and his squadron
 "Baa Baa Blacksheep", a song by Harry Nilsson under his pseudonyme "Bo Pete"
 Baa Baaa Black Sheep (film), a 2018 Indian film

See also
 Black Sheep (disambiguation)

Baa, Baa, Black Sheep (disambiguation)


Tradução procariótica refere-se a como os organismos procariontes tem seus processos de tradução, o processo biológico no qual a sequência nucleótica de uma molécula de mRNA (RNA mensageiro) é utilizada para ordenar a síntese de uma cadeia nucleotidica, cuja sequência de aminoácidos determina uma proteína.

Tradução bacteriana, o processo pelo qual RNA mensageiro é traduzido em proteínas em bactérias.

Tradução arqueal, o processo pelo qual RNA mensageiro é traduzido em proteínas em archaea.

Ver também
 Procarionte
 Tradução (genética)

Tradução procariótica


Termenul de biofilm face referire la un agregat de microorganisme în care celulele se alipesc una de alta și de asemenea se alipesc și de o suprafață. Celulele devin aderente datorită unui matrix extracelular compus din substanțe de natură polimerică.

Biofilmele se pot forma pe suprafețele nevii sau pe alte organisme, și se pot regăsi atât în natură, cât și în mediul antropic (de exemplu, în spitale).

Note

Vezi și
 Stromatolit

Bacteriologie

Biofilm


Emergency Government Headquarters is the name given for a system of nuclear fallout shelters built by the Government of Canada in the 1950s and 1960s as part of continuity of government planning at the height of the Cold War. Situated at strategic locations across the country, the largest of these shelters are popularly referred to as "Diefenbunkers", a nickname coined by federal opposition politicians during the early 1960s. The nickname was derived from the last name of the Prime Minister of the day, John Diefenbaker, who authorized their construction. Over fifty facilities were built along several designs for various classes of service.

Most of these facilities were built, often in great secrecy, at rural locations outside major cities across Canada.  The majority of the larger facilities were two-story underground bunkers while the largest at CFS Carp had four floors; these facilities were designed to withstand a near-miss from a nuclear explosion. Each underground facility had entrances through massive blast doors at the surface, as well as extensive air filters and positive air pressure to prevent radiation infiltration. Underground storage was built for food, fuel, fresh water, and other supplies for the facilities which were capable of supporting several dozen people for a period of several weeks.  The facilities were operated by personnel from the Royal Canadian Corps of Signals, renamed to Communications Command after the 1968 unification of the Canadian Armed Forces.

Terminology

Facilities

Decommissioning and legacy
Following the end of the Cold War, all but one of the Diefenbunkers have been decommissioned and either covered over, demolished or sold.  Only the facility located at CFB Valcartier remains in use, as an itinerant accommodations barracks.

The two Diefenbunkers which members of the public may visit are located at former CFS Carp in Ontario and CFS Debert.  CFS Carp was decommissioned in 1994 and has been converted into a year-round museum dedicated to the history of the Cold War.  CFS Debert in Nova Scotia was open for tours for the decade following its closure in 1994 as part of a local military museum.  It was later used for summer accommodations for an air cadet gliding school.  In 2009, it was sold and then resold for use as a secure data storage facility.  In 2018, CFS Debert reopened to the public, featuring historical tours, escape rooms, laser tag, special events, and more.  In 2019, the present owner of the Diefenbunker at former CFS Debert purchased the neighbouring NATO building.  The plans for the NATO building are currently unknown.

The Diefenbunker that was located at former CFS Penhold in Alberta was decommissioned in 1994. It was sold to a pair of businessmen from Red Deer in 1995 for CA$472,000 (). Members of the Hells Angels, a criminal outlaw motorcycle gang, in addition to a group of white supremacists and a car theft group from Miami, were also rumored to have been interested in purchasing the bunker; the businessmen later claimed the Hells Angels had offered them CA$1.3 million for it. However, the government repurchased the building in 1998 for CA$1.25 million (equivalent to $ million in ) in addition to $100,000 in disbursement fees due to potential security risks; they had the shelter demolished in 2001.

A Toronto Star report in February 2020 discussed another nuclear bunker, intended for the politicians of Toronto, Ontario, built during the Cuban Missile Crisis. Located in a home on Old Yonge St. in Aurora, Ontario and still in place, this concrete-reinforced room was intended "to serve as a control centre to house Toronto politicians and emergency personnel in the event of a nuclear attack". According to the report, the bunker includes maps, status boards for recording casualties, one hundred telephone lines, water tanks and an escape route.

In popular culture

The film The Sum of All Fears has a scene that was shot on location in the Diefenbunker at former CFS Carp. The scene consisted of the President of the United States, James Cromwell, and his political advisors performing a war game scenario.

The finale of the second season of The Amazing Race Canada featured a task completed at the Diefenbunker at former CFS Carp.  One member of each team had to search among the bunker's vast array of rooms for three of five hidden souvenirs: a helicopter, a tank, a jeep, a plane, and a compass.

References

See also
Canada in the Cold War

References
 Bruce Forsyth's Canadian Military History Page
 The Grey and Simcoe Foresters

External links
The Diefenbunker Cold War Museum
 History of the Canadian Forces Museums 1919-2004
 The CBC archives video of inside the Diefenbunker at CFS Carp

Cold War history of Canada
Military of Canada
Nuclear bunkers in Canada
Emergency management in Canada
Government of Canada
Continuity of government
Secret places

Emergency Government Headquarters


Dom lordova (engleski: House of Lords ili House of Peers) je Gornji dom britanskog dvodomnog parlamenta.

Povijest
Dom lordova vuče korijene iz 11. st., iz Witansa tijela tadašnjih anglo-saskih vladara, sastavljenog od savjetnika, dvorskih ministara i visokih crkvenih prelata. Iz tog instituta je tijekom 13. i 14. st. izrastao parlament.

Tijekom 14. st.a profiliraju se dva odvojena doma engleskog parlamenta; Donji dom (House of Commons) u koji ulaze predstavnici gradova i grofovija i Gornji dom u koji ulaze nadbiskupi, biskupi, opati i priori dakle Gospodari duha (Lords Spiritual) uz feudalno plemstvo (Lords Temporal). Tijekom 15. st. tadašnji feudalni gospodari (Lords Temporal) postali su nasljedni lordovi, tek tad se ustanovio institut perstva, i podjela na 5 plemićkih razreda; vojvode (duke), markize (marquess), grofove (earl), vikonte (viscount) i barune.

Nakon ukidanja samostana 1539., biskupi i lordovi zemljoposjednici (Lords Temporal) postaju većina u Domu lordova. Tijekom Engleskog građanskog rata 1642., biskupi su isključeni iz Doma lordova, ali su vraćeni 1661. Jedno vrijeme nakon rata 1649. (tijekom vladavine Olivera Cromwella) Dom lordova je i čak ukinut, ali je obnovljen 1660. nakon povratka na tron Charlesa II.

Tijekom 18. st., nakon ujedinjenja sa Škotskom. (1707.) i Irskom (1800.) stvoren je jedinstveni parlament, a njihovo cjelokupno plemstvo ušlo je u Dom lordova. Mančesterskim zakonom o biskupima (The Bishopric of Manchester Act ) iz 1847. (i nekim kasnijim) ograničio se broj biskupa koji imaju pravo biti zastupnici u Domu lordova na 26, pa umirovljeni biskupi to više nisu mogli biti. Zakonom o sudskom prizivu iz 1876. otpočela je pravosudna funkcija Doma lordova, pa je monarh imenovao prve Pravne lordove (Law Lords/Lords of Appeal in Ordinary), koji su tako postali prvi doživotni lordovi.

Dom lordova odbacio je prijedlog budžeta koji im je dala na izglasavanje tadašnja Liberalna vlast 1909. godine. Zauzvrat su Liberali pripremili zakon kojim se ograničava pravo Doma lordova da odlučuje o zakonima koji su izglasani u Donjem domu parlamenta (House of Commons). Zakon o parlamentu iz 1911. ograničio je ovlasti Doma lordova, jer dotad nijedan zakon nije mogao biti usvojen ako nije prošao izglasavanje u Domu lordova. Odsad su oni mogli samo prolongirati usvajanje novog zakona do najduže dvije godine, osim u slučaju, zakona koji se odnose na budžet kad mogu prolongirati zakon do najviše mjesec dana.

Od 1922. Irska više ne daje zastupnike za Dom lordova. Parlament je 1948. pooštrio vlastiti zakon iz 1911., pa je otad Dom lordova mogao prolongirati stupanje na snagu nekog zakona, na najviše godinu dana. Zakonom o doživotnom perstvu (The Life Peerages Act) iz 1958. omogućeno je imenovanje novih plemića (lordova), zaslužnih za unapređenje života u Britaniji – jednom izabrani oni su to pravo uživali do kraja života, ali ne i njihovi potomci. Otprilike u isto vrijeme regulirana su i njihova materijalna prava, od naknada za dane provedene na sjednicama doma, do naknada za odvojeni život.

Zakonom o Domu lordova (The House of Lords Act) iz 1999. ukinuto je pravo većini nasljednih lordova, na mjesto u parlamentu, ali je prilikom usvajanja zakona, prihvaćen amandman kojim je to pravo zadržalo 92 starih lordova. Zakonom o ustavnoj reformi iz 2005. Dom lordova prestao je biti britanski Vrhovni sud, time je ujedno završena trojaka funkcija Lorda kancelara (Lord Chancellor) koji je dotad bio predsjednik suda, predsjedatelj Doma lordova i član vlade. Umjesto njega za predsjedatelja doma 2006. izabran je Lord Speaker. Od 2009. Dom lordova više ne obavlja sudsku funkciju, već se ona prenosi na novoustanovljeni britanski Vrhovni sud, čiji su prvi članovi imenovani iz redova dotadašnjih Pravnih lordova (Law Lords).

Tadašnji zamjenik britanskog premijera u svibnju 2011., predložio je Nacrt zakona o reformi Doma lordova. Po njemu budući saziv Gornjeg doma imat će samo 300 članova (80 % izabranih i 20 % imenovanih). Taj nacrt pripremila je komisija sastavljena od članova iz oba doma, u kolovozu 2012. vlast je objavila da je pustila zakon u proceduru usvajanja.

Od 1. listopada 2010. na snazi je novi sustav plaćanja naknada i troškova zastupnicima Doma lordova.

Po tom novom sistemu, svi oni članovi Doma lordova koji ne rade na nekoj od plaćenih funkcija (a to je velika većina) imaju pravo na novčanu naknadu za svaki dan proveden na zasjedanju u visini od 150 ili 300 £. Ta jedinstvena naknada, zamjenjuje sve dotadašnje, u koji su bile uključene razne dnevnice, odvojeni život, uredski troškovi. Time je uvedeno novo pravilo da se pravo na naknadu ostvaruje prisustvovanjem sjednicama, a ne time što se recimo odvojeno živi.

Struktura
Dom lordova ima najmanje 670 članova tj. lordova, a trenutačno ih ima 792.
Oni se dijele na Gospodare duha ili Duhovne lordove (Lords Spiritual), u koji ulaze nadbiskup Canterburyja, nadbiskup Yorka, biskupi Durhama, Londona, Winchestera i još 21 biskupa Engleske crkve. Drugu tradicionalnu skupinu predstavljaju Nasljedni lordovi ili perovi (Hereditary peers) čiji je broj od 1999. sveden na 92 člana. Treću skupinu formiraju Pravni lordovi (Law Lords) koji se regrutiraju od sudaca najviših britanskih sudova (Court of Appeal i High Court of Justice), ali u njihov sastav više ne ulaze suci škotskog krivičnog suda (Scottish Criminal Cases Review Commission). Četvrtu najveću skupinu formiraju izabrani lordovi (Life peers), kojima je ta titula dodijeljena zbog specijalnih zasluga za britansko društvo, koji u taj dom ulaze od zakona izglasanog 1958. (Life Peerages Act), njihov broj je radikalno povećan dopunom zakona 1980.

Povezano i članci
 Donji dom (House of Commons)

Izvori

Vanjske poveznice

 House of Lords na portalu Encyclopædia Britannica
 Members of the House of Lords na portalu Parliament UK

Politika Ujedinjenog Kraljevstva
Parlamenti

Dom lordova


An Asphodeline rigidifolia in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Pierre Edmond Boissier ngan Theodor Heinrich von Heldreich, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni John Gilbert Baker. An Asphodeline rigidifolia in nahilalakip ha genus nga Asphodeline, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Asphodeline

Asphodeline rigidifolia


NGC 5986 est un amas globulaire situé dans la constellation du Loup à environ  (10.4 kpc) du Soleil et à  (4,8 kpc) du centre de la Voie lactée. Il a été découvert par l'astronome écossais James Dunlop en 1826.

La vitesse radiale héliocentrique de cet amas est égale à .

Selon Forbes et Bridges, sa métallicité est estimée à  et son âge d'environ  d'années.

Selon une étude publiée en 2011 par J. Boyles et ses collègues, la métallicité de l'amas globulaire NGC 5986 est égale à -1,59 et sa masse est égale à . Dans cette même étude, la distance de l'amas est estimée à .

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du NGC

Liens externes

NGC 5986 sur le site du professeur C. Seligman

Amas globulaire
Constellation du Loup
5986
Objet céleste découvert en 1826
Objet céleste découvert par James Dunlop

NGC 5986


Karim Kerkar (nacido el 3 de enero de 1977, en Givors; Francia) es un futbolista argelino. Juega como mediocampista y su actual club es el Ajman Club, de la Primera División de los Emiratos Árabes Unidos.

Clubes

Palmarés (1)

Campeonatos nacionales (1)

Referencias

Franco-argelinos
Futbolistas de la selección de fútbol de Argelia
Futbolistas del Football Club de Gueugnon
Futbolistas del Le Havre Athletic Club
Futbolistas del Dundee United Football Club
Futbolistas del Ajman Club
Futbolistas del Al-Sailiya Sports Club
Nacidos en Givors

Karim Kerkar


She-Ra je izmišljeni lik iz franšize Gospodari svemira američke tvrtke Mattel. Stvorena je kao ženski pandan junaka Eternije, He-Mana s ciljem da potakne djevojčice na kupnju akcijskih figura. U tu svrhu proizveden je i emitiran dugometražni film He-Man i She-Ra: Tajna mača u kojem se objašnjava kako princ Adam ima sestru Adoru koja je završila na Etheriji kojom vlada zlo čarobnjak-kiborg Hordak. Isprva je bila kapetanica njegove Zle Horde, ali potom je prešla na stranu pobunjenika te stekla čarobni Mač zaštite uz pomoć kojeg se može preobraziti u moćnu ratnicu She-Ra. Također, može preobraziti i svog konja u Swift Winda.

Dobila je 1985. godine svoj vlastiti serijal She-Ra: Princeza moći u kojem se tematizira njena borba protiv zlog Hordaka. Povremeni gosti serijala bili su njen brat He-Man i Skeletor te neki drugi.

Nakon što je doznala za svoje porijeklo, vratila se na Eterniju, gdje je upoznala svoga brata Adama i roditelje, kralja Randora i kraljicu Marlenu, ali se naposljetku vratila na Etheriju, kako bi spasila svoj svijet od tiranje Hordaka i Zle Horde.

Televizijska adaptacija

He-Man i She-Ra: Tajna mača (1985.)

Svoje prvo pojavljivanje imala je u američkom dugometražnom animiranom filmu He-Man i She-Ra: Tajna mača, koji je bio uvod u novu seriju zasnovanu na liku princeze Adore, nestale sestre princa Adama i njenom alter egu She-Ra, princezi moći. Nakon što su je oteli kao bebu Hordak i Skeletor, Hordak ju je odveo u drugu dimenziju, na planet Etheriju, gdje je odrastala kao pripadnica Zle Horde. Kada se aktivirao njen Mač zaštite, Čarobnica je poslala princa Adama na Etheriju kako bi predao Mač zaštite pravom vlasniku. Ispostavilo se da je taj vlasnik upravo kapetanica Adora, Adamova sestra. Nakon što je spoznala pravu narav Zle Horde i doznala da je He-Man njen brat, oslobodila ga je iz Hordakova zarobljeništva i oslobodila kraljicu Angellu. Po izvršenju prvog zadatka, Adam i Adora otišli su na Eterniju gdje je Adora upoznala svoje roditelje, kralja Randora i kraljicu Marlenu. Međutim, slijedio ju je Hordak koji je sklopio savez sa svojim nekadašnjim učenikom i štićenikom Skeletorom. Poslije novog povratka na Etheriju, He-Man i She-Ra su zajedno s pobunjenicima oteli Hordaku dvorac Crnog mjeseca, što je predstavljalo prvu značajnu pobjedu u ratu protiv Zle Horde. Princeza Adora je potom odlučila ostati na Etheriji kako bi kao She-Ra mogla pomoći pobunjenicima u oslobođenju planeta od Zle Horde.

She-Ra: Princeza moći (1985. – 1987.)

Prvotna animirana serija snimljena je u produkciji Filmationa 1985. godine i u priču uvodi kapetanicu Zle Horde, Adoru, koja s vremenom prelazi u pokret otpora i bori se protiv zlog čarobnjaka-kiborga Hordaka. Nakon što je doznala svoj pravi identitet i upoznala brata, princa Adama, saznala je kako uz pomoć čarobnog mača ima moć preobraziti se u neustrašivu ratnicu She-Ra. Serijal je imao dvije sezone s ukupno 93 epizode, a završen je 1987. godine.

She-Ra i Princeze moći (2018. – 2020.)

Nova adaptacija animiranog serijala snimljena je 2018. godine, a proizveo ju je animator ND Stevenson u produkciji DreamWorks Animation. Serija prati tinejdžericu Adoru koja ima magičnu sposobnost preobraziti se u junakinju She-Ra i zajedno s grupom princeza moći vodi borbu protiv zlog gospodara Hordaka i njegove Zle Horde. Snimljeno je ukupno pet sezona animiranog serijala, a zadnji je dovršen 2020. godine.

Sposobnosti i moći

Poslije preobrazbe u She-Ra, Adora dobija nadljudsku snagu kojom može pomicati i bacati ogromne i teške objekte. Posljeduje telepatijske sposobnosti te može komunicirati s životinjama. Njen Mač zaštite može se pretvoriti u plameni mač koji uništava sve oko sebe. Može se pretvoriti i u laso, a ispaljuje i energetske zrake.

Izmišljeni likovi
Junaci stripa
Gospodari svemira
Likovi iz Gospodara svemira
Mattel

She-Ra


El Kawanishi K-8 fue un hidroavión japonés fabricado por la compañía Kawanishi. Se trataba de un monoplano biplaza con dos flotadores.

Historial

Su desarrollo por parte de Eiji Sekiguchi se inició a principios de 1925 tras el éxito del modelo Kawanishi K-7. El objetivo principal era ser un transporte de correo, pero en el diseño también se tuvo en cuenta un posible interés de la Armada Imperial Japonesa para emplear el aparato como avión de reconocimiento de largo alcance.

El primer K-8 tenía el ala de implantación alta, con las dos cabinas en tándem de la tripulación por encima de la misma. Sin embargo, desde el segundo ejemplar de producción el ala pasó a ser parasol. Los cinco ejemplares construidos mostraron pequeñas diferencias de diseño entre sí. Construido totalmente de madera con recubrimiento de tela, el morro era virtualmente idéntico al del K-7. Un motor poco potente combinado con una elevada carga alar hacían al K-8 un aparato lento y poco ágil, pero al mismo tiempo muy estable y fácil de controlar.

En septiembre de 1926, la Asociación Imperial de Voluntarios para la Defensa Marítima (Teikoku Kaibo Gikai) hizo un encargo a Kawanishi de dos K-8 modificados. La superficie alar se redujo recortando la envergadura y redondeando las puntas alares. El fuselaje fue estrechado y las cabinas retrasaron su posición, con lo que se mejoró la aerodinámica. Ambos aparatos estuvieron listos en marzo de 1927, y se dedicaron a realizar vuelos promocionales durante los meses siguientes, tras lo que fueron cedidos nuevamente a la compañía aérea de Kawanishi, Nippon Koku, que los retiró del servicio en 1929, tras usarlos intensivamente como aviones-correo.

Variantes

K-8A
Versión original. Cinco unidades construidas.

K-8B
Aparato con menor envergadura y fuselaje más estrecho. Dos unidades construidas.

Especificaciones

K-8A

K-8B

Véase también

Referencias

Enlaces externos
 Información e imagen del Kawanishi K-8B (en inglés)

K-08
Aviones comerciales de Japón de los años 1920
Kawanishi K-8

Kawanishi K-8


Drake Boğazı, Güney Amerika'da bulunan bir boğaz.
 Drake denklemi, dünya dışı yaşam arayışında kullanılan önemli bir denklem.
 Francis Drake, İngiliz denizci ve kaşif.
 Jerry Drake (hayâli karakter), Çizgi roman Mister No'daki baş karakterin asıl adı.
 Aubrey Graham, "Drake" lakaplı aktör ve müzisyen.

Drake


Šuveljan (azerski: Şüvəlan) je naseljeno mjesto unutar Bakua, glavnoga grada Azerbajdžana. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Šuveljan je imao 18,100 stanovnika.

Šport
 Şüvəlan FK

Galerija

Vanjske poveznice

Naselja u Azerbajdžanu
Zemljopis Bakua

Šuveljan


Det kunne være så skønt er en dansk dokumentarfilm fra 1976 med instruktion og manuskript af Henning Serritslev.

Handling
På baggrund af en bog af en NOAH-gruppe gennemgås livet i byen og specielt privatbilismen. De gode sider opremses, men de overskygges langt af de dårlige: Det høje støjniveau, forurening, antallet af trafikuheld, parkeringspladsernes dominans over grønne områder. Overfor står den kollektive trafiks muligheder. Men den vej går udviklingen ikke. Det ku' være så skønt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1976

Kollektiv trafik
Dokumentarfilm fra Danmark

Det kunne være så skønt


ෂෙන්ගන් ප්‍රදේශය යනු, ඔවුන්ගේ පොදු දේශසීමා වලදී, ගමන් බලපත් සහ ආගමන විගමන පාලනයන් අවලංගු කළ, යුරෝපියානු රටවල් 26 ක කණ්ඩායමකි.

ෂෙන්ගන් ප්‍රදේශය


Joseph Gerald Gallagher (born in London 4 May 1964) is a British-born Swiss chess player and writer. He was awarded the title of Grandmaster by FIDE in 1990 and has been the national champion of both Britain and Switzerland.

Career
Born to Irish parents Norah and Patrick, Gallagher was the eldest child (his sisters Catherine, Noreen, Pauline and Marie, and brother Stephen also played chess). His sister Marie also played chess to an international standard at age 11. He played for many years on the European chess circuit, before marrying and moving to Neuchâtel in Switzerland, taking Swiss nationality, being awarded the title of Grandmaster in 1990, and then winning the British Chess Championship in 2001 and the Swiss Chess Championship in 1997, 1998, 2004, 2005, 2007, 2012 and 2021.

He has represented his adopted country Switzerland regularly at the Chess Olympiad and at the European Team Chess Championship since 1997, his best result occurring at the 2006 Chess Olympiad, when he scored 6/10.

Gallagher is a noted author on various aspects of chess opening theory, being an expert on the King's Indian Defence as Black and the King's Gambit as White. Gallagher was one of four writers of the popular volume Nunn's Chess Openings (Everyman Chess 1999).

Books

References

 – middle name.

External links
 Joseph G Gallagher games at 365Chess.com

1964 births
Living people
Chess grandmasters
Chess Olympiad competitors
English chess players
Swiss chess players
Swiss non-fiction writers
Swiss male writers
British chess writers
Place of birth missing (living people)
Male non-fiction writers

Joseph Gallagher


| fæðingardagur  = 8. febrúar 1978
| fæðingarstaður =
| dauðadagur     =
| dauðastaður    = ,
| orsök_dauða    =
| verðlaun       =
| þekkt_fyrir    =
| stjórnmálaflokkur =
| starf          = Leikstjóri,handritshöfundur
| trú            =
| maki           =
| börn           =
| foreldrar      =
| undirskrift    =
}}

Börkur Sigþórsson (f. 8. febrúar 1978) er íslenskur leikstjóri og handritshöfundur. Börkur hóf sinn feril við ljósmyndun en starfaði því næst við gerð tónlistarmyndbanda og auglýsinga í Bretlandi. Í framhaldi af því færði Börkur sig yfir í leikstjórn á leiknu efni.

Verk

 2008 - Support (Stuttmynd)
 2011 - Skaði (Stuttmynd)
 2015 - Ófærð (fyrsta þáttaröð)
 2018 - Vargur (kvikmynd)
 2018 - Ófærð (önnur þáttaröð)
 2019 - Baptiste (fyrsta þáttaröð)
 2021 - Katla (fyrsta þáttaröð)
 2021 - Ófærð (þriðja þáttaröð)

Tilvísanir

Tenglar

Íslenskir kvikmyndaleikstjórar

Börkur Sigþórsson


Günyazı, Çorum ilinin Kargı ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Mahallenin eski adı "Haynas"'dır.

Coğrafya
Köy, Çorum il merkezine 115 km, Kargı ilçe merkezine 15 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Kargı belde ve köyleri

Günyazı, Kargı


Miguel Gonçalves Mendes (* 2. September 1978 in Covilhã) ist ein portugiesischer Filmregisseur.

Leben
Er studierte jeweils einige Semester Internationale Beziehungen an der Technischen Universität Lissabon, und Historische Archäologie an der Neuen Universität Lissabon, bevor er ein Filmstudium an der ESTC (Escola Superior de Teatro e Cinema) abschloss.

Nach verschiedenen Theater-Aktivitäten gründete er 2002 die Filmproduktionsfirma Jump Cut. Sein Dokumentarfilm Autografia, über den surrealistischen Maler Mário Cesariny, wurde beim Doclisboa-Filmfestival 2006 ausgezeichnet.

Für seinen Dokumentarfilm José e Pilar ("José und Pilar", 2010) über den Literaturnobelpreisträger José Saramago und seine Frau Pilar del Río, erhielt er verschiedene Auszeichnungen, u. a. drei Preise beim Caminhos do Cinema Português-Filmfestival in Coimbra. Der Film war auch an den Kinokassen ein Erfolg (unter den meistgesehenen portugiesischen Filmen seit 2004) und wurde in der Folge als DVD veröffentlicht.

Filmografie
 2001: D.Nieves Kurzfilm
 2004: Autografia
 2005: A Batalha dos Três Reis (auch Drehbuch)
 2005: Floripes (auch Drehbuch) Kurzfilm
 2007: Curso de Silêncio Kurzfilm
 2010: José e Pilar (auch Produzent) Dokumentarfilm
 2010: Poema Colagem: Homenagem a Mário Cesariny (Kurzfilm)
 2013: A Verdade de Cada Um (Fernseh-Dokuserie, eine Folge)
 2013–2014: Nada Tenho de Meu (Fernseh-Dokuserie)
 2018: 4 Caminhos para Fátima (Fernseh-Dokumehrteiler)
 2018: O Labirinto da Saudade (auch Drehbuch)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmregisseur
Portugiese
Geboren 1978
Mann

Miguel Gonçalves Mendes


Tundra, fiziki coğrafya da ağaç gelişiminin düşük sıcaklıklar ve kısa süreli yeşerme mevsimleri ile engellendiği biyom çeşididir. Tundra terimi, "yaylalar", "ağaçsız dağlık arazi" anlamına gelen Kildin Samice тӯндар (tūndâr) sözcüğünün Rusça'ya geçmiş hâli olan тундра (tundra) sözcüğünden gelir. Tundra bitki örtüsü cüce çalılar, sazlar, çayırlar, yosunlar ve likenlerden oluşur. Bazı tundra bölgelerinde ağaçlar dağınık hâlde yetişir. Tundra ve orman arasındaki ekoton (veya ekolojik sınır bölgesi), ağaç sınırı veya orman sınırı olarak bilinir. Tundra toprağı azot ve fosfor bakımından zengindir.

Tundralar bölgelerine göre arktik tundra, alpin tundra ve antarktik tundra olmak üzere üç çeşittir.

Kaynakça

Kara biyomları
İklim
Arktika coğrafyası terminolojisi
Arktika'daki çevre
Ekosistem
Rusça deyişler
Zonal topraklar

Tundra


Velika simbolička loža Hrvatske (skraćeno VSLH) jedna je od nekoliko slobodnozidarskih velikih loža u Hrvatskoj koje pripadaju liberalnom i adogmatskom slobodnom zidarstvu te je mješovitog tipa što znači da u svoj sastav prima žene i muškarce.

Povijest
Velika simbolička loža Hrvatske osnovana je 2018. godine u Rijeci.

Ustroj
Do srpnja 2023. godine nije zabilježeno da je ova organizacija pod navedenim imenom registrirana kao neprofitna nevladina udruga kao što je slučaj s nekim drugim velikim ložama u Hrvatskoj.

Lože
U sastavu ove velike lože nalaze se lože:
 Loža "Sirius", Rijeka – nosi naziv po riječkoj loži utemeljanoj 1901. godine.
 Loža nepoznatog imena u Zagrebu
 Loža nepoznatog imena u Splitu
 Loža "Delta", nepoznatog sjedišta – ova istraživačka loža nosi naziv po četvrtom slovu grčkog alfabeta, Delta.

Međunarodna suradnja
Velika loža je do sada potpisala skoro 50 povelja o prijateljstvu s obedijencijama iz različitih država. Između ostalih povelje su potpisane i s Općom mješovitom velikom ložom iz Francuske, Velikom ložom starih i prihvaćenih slobodnih zidara Bugarske,
Velikom ložom Cochabamba Bolivija "Funlomasbo" (2018.; španj. Gran Logia de Cochabamba Bolivia "Funlomasbo"), Velikom liberalnom ložom Italije (2019.), Velikim orijentom Slovenije (2020.), Talijanskim tradicionalnim masonskim redom i Velikom ženskom ložom Argentine (2021.; španj. Gran Logia Femenina de Argentina).

Obred

Primarni masonski obred Velike simboličke lože Hrvatske je Drevni i prihvaćeni škotski obred. Velika loža upravlja simboličkim stupnjevima plave lože (učenik, pomoćnik i majstor) dok je upravljanje visokim masonskim stupnjevima delegirano na Vrhovni savjet.

U travnju 2019. godine Velikoj loži je odobren i priznat pobočni red Škotskog obreda, Vrhovni savjet Hrvatske 33. i posljednjeg stupnja Drevnog i prihvaćenog škotskog obreda.

Vidi još
 Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj

Izvori

Vanjske poveznice

 Stranica na Facebooku

Slobodno zidarstvo u Hrvatskoj
H

Velika simbolička loža Hrvatske


وهو سياسي أمريكي ينتمي إلى الحزب الديمقراطي الأمريكي ولد هارفي بارنيل  في ولاية أركنساس في 28 من شهر شباط - فبراير من سنة 1880 في ولاية أركنساس تزوج هارفي بارنيل في سنة 1902 من مابل ونستون ورزقا بطفلين أصبح هارفي بارنيل الحاكم رقم 29 لولاية أركنساس منذ انضمامها إلى الاتحاد الأمريكي عندما أصبح حاكما في سنة 1928 بعد فوزه في انتخابات الولاية كما اعيد انتخابه مرة ثانية في سنة 1930 وكان هارفي بارنيل حاكما للولاية إلى سنة 1933 توفي هارفي بارنيل في ليتل روك في ولاية أركنساس في 16 من شهر كانون الثاني - يناير من سنة 1936.

مراجع

أشخاص من مقاطعة تشيكوت (أركنساس)
أشخاص من مقاطعة كليفلاند (أركنساس)
أعضاء مجلس نواب ولاية أركنساس
حكام ولايات أمريكية من الحزب الديمقراطي
حكام ولاية أركنساس
ديمقراطيون من ولاية أركنساس
سياسيون أمريكيون
سياسيون أمريكيون في القرن 20
فلاحون من أركنساس
مواليد 1880
مواليد في مقاطعة كليفلاند (أركنساس)
وفيات 1936
وفيات في ليتل روك (أركنساس)
أعضاء مجلس شيوخ ولاية أركنساس
نواب حكام أركنساس
أعضاء الحزب الديمقراطي في مجلس نواب ولاية أركنساس

هارفي بارنيل


Hypochilus xomote est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Hypochilidae.

Distribution
Cette espèce est endémique de Californie aux États-Unis. Elle se rencontre dans les comtés de Kern et de Tulare.

Description
Le mâle holotype mesure  et la femelle paratype .

Publication originale
 Ciaccio, Debray & Hedin, 2022 : « Phylogenomics of paleoendemic lampshade spiders (Araneae, Hypochilidae, Hypochilus), with the description of a new species from montane California. » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Hypochilidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique de Californie

Hypochilus xomote


Notulae Systematicae. Herbier du Museum de Paris, (abreviado Notul. Syst. (Paris)), fue una revista ilustrada con descripciones botánicas que fue editada por el Museo Nacional de Historia Natural de Francia. Se publicaron 16 números en los años 1909-1960. Desde el vol. 5 (1935/36) subtitulado como Museum National d'Histoire¹Naturelle. Fue reemplazado por Adansonia, n.s. Paris

Referencias

Enlaces externos
en IPNI

Revistas de botánica
Revistas científicas de Francia
Revistas científicas en francés
Revistas desaparecidas de Francia
Publicaciones fundadas en 1909
Publicaciones desaparecidas en 1960


US Open Series é um conjunto de torneios de tênis profissional norte-americanos organizado pela United States Tennis Association (USTA) que antecedem e incluem o US Open. Faz parte da "temporada de quadra dura norte-americana". A Emirates patrocinou a série no passado, sob um acordo em vigor de 2012 a 2016. A série foi inicialmente organizada em 2004 como uma forma de focar mais atenção nos torneios de tênis americanos, colocando mais deles na televisão doméstica. Até 2004, a maioria dos torneios norte-americanos de verão não eram transmitidos pela televisão, com exceção dos proeminentes eventos ATP Tour Masters 1000 no Canadá e Cincinnati. Desde o início da série, Rafael Nadal é o único tenista a vencer no Canadá, em Cincinnati e o US Open em um mesmo ano civil (2013), um feito conhecido como "Summer Slam" ou "North American Hardcourt Slam".

Quanto aos direitos de transmissão do US Open, a ESPN detinha os direitos domésticos de todos os eventos do US Open Series de 2015 a 2019. Os oito torneios não Masters recebem cerca de 50 horas de televisão combinadas - cerca de duas horas em cada dia de seus fins de semana finais, principalmente na ESPN2 . O Washington DC Citi Open de dois gêneros (o único torneio de nível ATP 500 na América do Norte), que fazia parte da série desde sua fundação em 2004, retirou-se da série para a edição de 2015 devido a frustrações com a falta de cobertura; aquele torneio vendeu sua cobertura exclusiva para o Tennis Channel. O torneio voltou ao US Open Series em 2019. Desde 2017, o Tennis Channel transmite os torneios da US Open Series.

Bonus Challenge
Os jogadores ganham pontos como "US Open Series Bonus Challenge" para ganhar um bônus além do prêmio em dinheiro dos torneios da série individual, de acordo com seus resultados nesses eventos. Mais pontos são concedidos em alguns dos eventos, como os eventos ATP World Tour Masters 1000 e WTA Premier 5. Os três jogadores masculinos e três femininos com mais pontos no "US Open Series Bonus Challenge" ganham uma "bolsa" em dinheiro. O valor depende da colocação na US Open Series e do resultado do US Open. Se ambos forem ganhos, o bônus é de US$ 1 milhão (em 2010). Lleyton Hewitt e Lindsay Davenport foram os maiores pontuadores em 2004, Andy Roddick e Kim Clijsters venceram em 2005 e Andy Roddick e Ana Ivanovic venceram em 2006. Defendendo o US Open os campeões Roger Federer e Maria Sharapova venceram em 2007. Em 2005, enquanto Roddick foi derrotado na primeira rodada contra Gilles Müller no Open, Clijsters se tornou a primeira jogadora a vencer a US Open Series e o US Open, recebendo US$ 2,2 milhões, no, a época, o maior dia de pagamento nos esportes femininos. Clijsters derrotou a francesa Mary Pierce em dois sets: 6–3, 6–1. Em 2010, ela ganhou US$ 2,2 milhões novamente, desta vez US$ 1,7 milhão pelo título do US Open e US$ 500.000 em bônus pelo segundo lugar na US Open Series. Em 2007, Federer se tornou o primeiro jogador masculino e o segundo jogador geral a vencer a US Open Series e a vencer o US Open, ganhando US$ 1,4 milhão mais o bônus da US Open Series de US$ 1 milhão, totalizando $ 2,4 milhões em prêmios. Isso superou os US$ 2,2 milhões de Clijsters como o maior dia de pagamento do US Open até aquele momento. Em 2013, Serena Williams e Rafael Nadal venceram o US Open depois de também vencerem a US Open Series. Devido a vários aumentos consideráveis de prêmios em dinheiro ao longo dos anos, Serena Williams e Rafael Nadal ultrapassaram o recorde de pagamento da série Us Open de Roger Federer ao ganhar US$ 3,6 milhões cada, e eles compartilharam o recorde de maior prêmio em dinheiro da história do tênis em um único torneio de tênis. Em 2014, Serena Williams repetiria seu desempenho do ano anterior ao vencer a US Open Series e o US Open. Ela agora está sozinha no recorde de maior pagamento da história do tênis, com um total de US$ 4 milhões. A partir de 2017, a US Open Series não apresentou mais um Bonus Challenge.

Torneios da série

Em 2022, a "US Open Series" comprendeu os seguintes torneios:

Distribuiçãode pontos
Como a partir de 2016:

Ver também
 Federação Internacional de Tênis (ITF)
 Associação de Tênis Feminino (WTA)
 História do tênis
 Australian Open Series

Ligações externas

Torneios de tênis nos Estados Unidos

US Open Series


Esta é uma lista de ministros da Defesa Nacional do Cabo Verde.

Listas de Cabo Verde
Ministros de Cabo Verde

Lista de ministros da Defesa Nacional de Cabo Verde


"Panta Mazi" es un EP y debut realizado por el cantante Griego Kostas Martakis realizado en noviembre del 2006 por Sony BMG Grecia. Todas las canciones están incluidas en su álbum debut Anatropi.que fue al año siguiente el 20 de julio de 2007

Lista de canciones
 "Gi'afto Hirokrotiste tin" (Bisogna Saper Perdere)
 "Nai"
 "Panta Mazi"
 "Thelo Epigondos Diakopes"

Referencias

Álbumes de Kostas Martakis

Panta Mazi


Bijela džamija (poznata i kao Ahmet-pašina džamija), središnja džamija u Gračanici, u Bosni i Hercegovini, trenutačno u sastavu Tuzlanskog muftiluka.

Povijest
Bijela džamija u Gračanici je sagrađana u 17. stoljeću, od istog vakifa koji je podigao i sahat-kulu, kao glavna, čaršijska džamija. Kada je sagrađena bila je tradicionalna bosanska džamija s četveroslivnim krovom, te vitkim i visokim kamenim minaretom. U periodu od 1914. do 1916. godine pristupilo se njezinoj temeljitoj obnovi, pa je džamija tada poprimila svoj današnji izgled. Godine 1934. džamija je doživjela svoju prvu obnovu, kada je ponovo ozidan minaret, koji se srušio udarima snažnog orkanskog vjetra. Minaret je ponovo srušen u jesen 1995. godine – srpskom granatom s planine Ozren. Ipak, odmah nakon rata je obnovljen.

Ostalo je zapisano da je u Bijeloj džamiji u Gračanici nekada, još u 18. stoljeću, djelovala i javna knjižnica, dok je u dvorištu džamije do danas sačuvan veći broj starih nadgrobnih nišana.

Izvori

Vanjske poveznice
 Džamija Ahmet-paše Budimlije

Džamije u Gračanici

Bijela džamija u Gračanici


Ludvík Vrána (n. 2 octombrie 1883 – d. 1969) a fost un preot romano-catolic morav, scriitor și traducător, colaborator al lui Josef Florian.

Biografie
S-a născut în localitatea Tovačov din Moravia, în familia măcelarului Josef Vrána și al soției lui, Anežka, născută Lipčíková. A urmat studii teologice și a fost hirotonit preot în 1907, fiind numit capelan la Kunštát, apoi mutat în 1910 la Babice u Lesonic. Aici a slujit ca vicar al parohului P. Josef Ševčík, care l-a prezentat scriitorului și traducătorului Josef Florian din Stará Říše. Florian era perceput de către reprezentanții oficiali ai Bisericii Catolice ca o personalitate oarecum problematică și, prin urmare, preoții care au colaborat cu el au fost sancționați în mod diferit. Ludvík Vrána a fost transferat ca pedeapsă după un an de slujire la Babice la Oslavany (cu câțiva ani mai înainte fusese transferat de la Babice din același motiv preotul Jakub Deml).

Deoarece nu a întrerupt relația cu Florian și cu colaboratorii acestuia, el a fost în cele din urmă suspendat. S-a mutat la Josef Florian în Stará Říše, slujind ca preot în capela privată a lui Florian. Acolo s-a dedicat activității de traducere, traducând în limba cehă scrierile lui G. K. Chesterton și Franz Kafka. În anul 1929 a trebuit să plece din Stará Říše deoarece a fost amenințat cu excomunicarea dacă nu făcea acest lucru.

În anul 1931 a fost numit administratorul micii parohii Lísek u Bystřice nad Pernštejnem. A trebuit să întrerupă orice contact scris cu Florian. A slujit la Lísek timp de 34 de ani. Se spune că obișnuia în zilele de duminică să dea credincioșilor de mâncare din motive ascetice. A murit în anul 1969.

Note

Bibliografie
 I. Mrázková, Š. Kořínková (edit.) Jakub Deml, Korespondence. Dopisy Jakuba Demla příteli Josefu Ševčíkovi do Babic, str. 201–202, ISBN 978-80-7272-217-4

Nașteri în 1883
Decese în 1969
Scriitori romano-catolici
Traducători cehi

Ludvík Vrána


برونو نغوتي  (10 يونيو 1971 في ليون) لاعب كرة قدم فرنسي ذو أصول كاميرونية يلعب حاليا لصالح نادي ليستر سيتي الإنجليزي في مركز قلب الدفاع .

المسيرة الرياضية مع الأندية

ليون
بدأ نغوتي مسيرته الرياضية في نادي ليون موسم 1988-1989 حتى موسم 1994-1995 . خلال هذه الفترة لعب نغوتي في 143 مباراة في بطولة دوري الدرجة الأولى مسجلا 10 أهداف .

باريس سان جيرمان
انتقل نغوتي من نادي ليون إلى نادي باريس سان جيرمان في صيف سنة 1995 وساهم في فوز الفريق ببطولة كأس أبطال الكؤوس الأوروبي سنة 1996 بتسجيله هدف المباراة الوحيد في مرمى نادي رابيد فيينا النمساوي . وفي السنة التالية ساهم في التأهل إلى المباراة النهائية ولكنه خسر من نادي برشلونة الإسباني 0-1 في هولندا .

إيه سي ميلان
انتقل نغوتي من نادي باريس سان جيرمان إلى نادي إيه سي ميلان الإيطالي سنة 1998 وساهم في تحقيق بطولة دوري الدرجة الأولى موسم 1998-1999 . لعب بجانب باولو مالديني في مركز قلب الدفاع وتمت إعارته إلى نادي فينيتزيا الإيطالي في سنة 1999 حيث شارك في 16 مباراة .

مرسيليا
بعد قضائه فترة قصيرة في نادي إيه سي ميلان قرر العودة إلى فرنسا والانضمام إلى نادي مرسيليا ولكنه كان قرار خاطئ حيث لم يبق فيه سوى موسم واحد مشاركا في 31 مباراة .

بولتون واندررز
تقدم نادي بولتون واندررز بعرض رسمي لاستعارة نغوتي من نادي مرسيليا ولكن اللاعب رفض وعندما كرر النادي الإنجليزي طلبه وافق نغوتي على الانتقال لمدة نصف موسم . أول مباراة رسمية له كانت أمام نادي بلاكبيرن روفرز وانتهت بالتعادل الإيجابي 1-1 في 19 سبتمبر 2001 . لم يستطع تسجيل أول أهدافه إلا بعد مرور 7 أشهر وهو هدفه الوحيد في ذلك الموسم وكان في مرمى نادي إيفرتون وانتهت المباراة بالخسارة 1-3 . بعدما قدم أداء عالي المستوى قرر مسئولو نادي بولتون واندررز تحويل عقد الإعارة إلى عقد دائم في يناير 2002 . كان نغوتي اللاعب الذي يرجح كفة الفريق لتحقيق نتيجة الفوز . في الموسم الجديد لم يكن فأل خير عليه حيث حصل على بطاقتين صفراوين وبطاقة حمراء واحدة في أول 6 مباريات مما تم اعتبارها بداية سيئة . بعد مرور هذه المرحلة المحبطة استطاع نغوتي استرجاع مركزه الأساسي في التشكيلة واختاره مشجعو النادي أفضل لاعب في موسم 2004-2005 . لقد كان يرغب في إنهاء مسيرته الرياضية كلاعب على ملعب ريبوك ولكن المدير الفني الإنجليزي سام ألارديس قرر تخفيض معدل أعمار الفريق وبالتالي تم فسخ العقد الذي كان يربط بينهما في مايو 2006 .

برمنغهام سيتي
وقع نغوتي لصالح نادي برمنغهام سيتي الإنجليزي في 6 يوليو واستطاع أن يساهم في احتلال الفريق المركز الثاني في دوري بطولة كرة القدم وأن يصعد به إلى الدوري الممتاز وفضل أن لا يجدد العقد معهم .

ليستر سيتي
في 4 يونيو 2007 انتقل إلى نادي ليستر سيتي الإنجليزي مجانا موقعا على عقد يمتد لموسمين . كشف رئيس نادي ليستر سيتي ميلان مانداريتش في 27 سبتمبر أن التعاقد مع نغوتي تم بناء على رغبته وليس رغبة المدير الفني مارتن ألين . تم اختيار نغوتي ضمن أفضل فريق للمرحلة في بطولة دوري بطولة كرة القدم بعدما قدم أداء باهر أمام فريق ستوك سيتي وانتهت المباراة بالتعادل الإيجابي 1-1 في 29 سبتمبر . في 12 يناير 2008 شارك نغوتي في مباراته رقم 500 في مسيرته الرياضية أمام نادي كوفينتري سيتي وانتهت بفوز نادي ليستر سيتي 2-0 . في 25 سبتمبر 2008 انضم نغوتي إلى نادي هيريفورد بالإعارة لمدة شهر واحد وشارك في أول مباراة أمام نادي ليدز يونايتد وانتهت بالخسارة 0-1 . في 25 أكتوبر تم تمديد عقد الإعارة لشهر آخر ولكن حينها تعرض نغوتي لإصابة خطيرة في وتر أخيل في المباراة أمام بيتيربوروه .

المسيرة الرياضية مع المنتخبات
على الرغم من توقع أغلبية المتتبعين بأن مسيرة نغوتي الدولية ستكون ناجحة إلا أنه خيب آمالهم فلم يشارك سوى في 6 مباريات دولية مع منتخب فرنسا . وكانت مباراته الدولية الأولى في 17 أغسطس 1994 أمام منتخب الجمهورية التشيكية وديا وكان بصحبة زين الدين زيدان وليليان تورام وانتهت المباراة بالتعادل الإيجابي 2-2 . استطاع زيدان وتورام إبهار المدرب آنذاك إيمي جاكيه ولكن نغوتي فشل في ذلك ولعب خمس مباريات أخرى حتى سنة 1997 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إنجلترا
مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
رياضيون فرنسيون مغتربون في إنجلترا
رياضيون فرنسيون مغتربون في إيطاليا
رياضيون فرنسيون من أصل كاميروني
رياضيون من ليون
فرنسيون من أصل كاميروني
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو الدوري الإنجليزي الممتاز
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الثانية
لاعبو إيه سي ميلان
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو برمنغهام سيتي
لاعبو بولتون واندررز
لاعبو دوري الدرجة الأولى الإنجليزي
لاعبو فينيزيا
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون مغتربون
لاعبو كرة قدم مغتربون في إنجلترا
لاعبو كرة قدم مغتربون في إيطاليا
لاعبو كرة قدم من ليون
لاعبو ليستر سيتي
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو نادي هيرفورد
مواليد 1971
مواليد في ليون

برونو نغوتي


El atolón Mokil (en inglés: Mokil Atoll) (también Mwoakilloa, anteriormente denominada Isla Wellington o la Isla de Duperrey) es un atolón y un isla habitada en el Océano Pacífico central. Geográficamente, pertenece a las Islas Carolinas y es un distrito de las islas de Pohnpei de los Estados Federados de Micronesia.

Mokil se encuentra 153 kilómetros al este de Pohnpei y aproximadamente 113 kilómetros al noroeste de Pingelap. El atolón casi rectangular es de 4,5 kilómetros de largo y con un ancho de 2,8 kilómetros. El atolón está formado por tres islas Urak, Kahlap (Isla de Mokil), y Manton, formando una laguna central de aproximadamente 2 kilómetros cuadrados de superficie. Sólo el noreste de la isla Mokil está habitada, con la ciudad frente a la laguna. La superficie total de todas las islas es aproximadamente 1,24 kilómetros cuadrados.

La población de Mokil se redujo de 177 en 2000 a 147 en 2008. Los habitantes hablan Mokiles - similar a la lengua de pohnpei en la familia de las lenguas de Micronesia.

Véase también
 Geografía de los Estados Federados de Micronesia
 Geografía de Oceanía

Referencias

Enlaces externos
 Mapa de localización de la Isla

Islas del estado de Pohnpei

Atolón Mokil


Atom yarıçapı, küre şeklinde olduğu düşünülen atomların büyüklüklerini ölçmekte kullanılan bir niceliktir. Bu nicelik bir atomun çekirdeği ile elektron bulutu arasındaki uzaklığı ifade eder.

Kuantum atom kuramına göre bir atomun büyüklüğünden kesin olarak bahsedilemez. Başka atomlarla etkileşmeyen bir atomun büyüklüğünden bahsetmek anlamsızdır. Sadece bağ yapan atomlar arasındaki uzaklık hesaplanabilir. Örneğin, katı haldeki bakır elementinde iki atom arasındaki uzaklık 256 pm'dir. Dolayısıyla tek bir bakır atomunun yarıçapı 128 pm'dir.

Elementlerin atom yarıçapı taşıdığı enerji katmanı (enerji seviyesi) sayısı arttıkça büyür, çekirdek yükü arttığında ise küçülür.

O hâlde periyodik tabloda:
 Bir grupta yukarıdan aşağıya inildiğinde; yörünge (periyot sayısı) artar. Yörünge sayısının artması atom çapının artması anlamına gelir.
 Bir periyotta soldan sağa doğru ilerledikçe; elektronlar hep aynı yörüngeye birer birer yerleşirler. Bu sırada çekirdekteki proton sayısı da artar. Proton sayısının artması aynı yörüngeye uygulanan çekim kuvvetinin artmasına ve atom çapının azalmasına neden olur.

Atomların çaplarının karşılaştırılması
 Önce periyoda bakılır. Periyot numarası büyük olanın çapı büyüktür.
 Eğer element aynı periyotta ise grup numarasına bakılır. Elemntin grup numarası arttıkça çap küçülür.

Aynı elementin farklı iyonlarının çapları
Elektronu fazla olan iyonun çapı büyüktür.

Yarıçap çeşitleri ve Açıklamaları
 Kovalent yarıçap:iki atom arasındaki kovalent bağın uzunluğu, kovalent yarıçapların toplamı olarak verilir, R(AB) = r(A) + r(B). Kovalent yarıçaplar ve kovalent bağ arasındaki bu ilişki kesin olmayıp, atomun büyüklüğü oluşturduğu kimyasal bağlara göre değişiklik gösterdiği için, farklılıklar gösterebilir
 Van der Waals yarıçapı:Ametallerin kovalent bağ ile tutunmasıyla oluşan moleküllerde atomların çekirdekleri arasındaki mesafenin yarısına kovalent yarıçap denir. Fiziksel durumu katı olan soygazların yarıçapına Van der Waals yarıçapı denir
 İyon yarıçapı:İyon yarıçapı, bir atomun elektron alışverişi sonrasında nötr halden anyon ya da katyon hale geçtiğinde sahip olduğu atom yarıçapıdır

Kaynakça

Yarıçapı
Elementlerin özellikleri

Atom yarıçapı


Arauquita est la capitale de la paroisse civile de Simón Rodríguez de la municipalité de Rojas dans l'État de Barinas au Venezuela.

Notes et références

Localité dans l'État de Barinas

Arauquita (Venezuela)


Bernard Allou (født 19. juni 1975) er en tidligere ivoriansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Elfenbenskysten
Personer fra Abidjan

Bernard Allou


Olaylar
 Kutalmış'ın iktidarı
 Büyük Selçuklu Devleti kuruldu.

Doğumlar
 I. Erik, Danimarka kralı (ö. 1103)
 II. Baudouin, Kudüs Kralı ve Edessa Kontu (ö. 1131)

Ölümler
 16 Temmuz - Çağrı Bey, Oğuzlar'ın Kınık boyundan Selçuklu hükümdarı Selçuk Bey'in torunu, Mikail'in oğlu ve Tuğrul Bey'in kardeşi ve Alp Arslan'ın babası (d. 989)
 4 Ağustos - I. Henri, Fransa kralı (d. 1008)
 tarihi bilinmeyen
 I. András, Macaristan kralı (d. 1015)
 Altuncan Hatun, Büyük Selçuklu İmparatorluğu Sultanı Tuğrul Bey'in eşi
 İbrahim Yınal, Selçuklu ailesinden Türk beyi

1060


LFLS futbolo komanda (lt Lietuvos fizinio lavinimosi sąjunga) var en fodboldklub fra den litauiske by Kaunas.

Historie
Klubben blev stiftet i 15. september 1920 og gik konkurs i 1944.

Titler

Nationalt
 A Lyga
 Vindere (5): 1922, 1923, 1927, 1932, 1942.
 Andenplads (6): 1928, 1929, 1930, 1933, 1934, 1936.

Klub farver
 Grøn og gul.

Bane farver

Noter

Eksterne kilder/henvisninger
 futbolinis.lt
 RSSSF

Fodboldklubber i Litauen
Etableret i 1920
Ophørt i 1944
Tidligere fodboldklubber i Litauen

LFLS Kaunas


වෙනස්වූ උපසම්පදා සමිප්‍රදායන් සහ සීමා මාලක සහිත සංඝ සංවිධාන සංඝ නිකායන් හෝ  සංඝ නිකායන්ගේ පාර්ශව ලෙස හැඳින්වේ.

සංඝ නිකායන් සහ පාර්ශව

සංඝ නිකායන් සහ පාර්ශව


Büğdüz, Eskişehir ilinin Alpu ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Köy, Eskişehir iline 62, Alpu İlçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar
 YerelNET

Alpu'nun mahalleleri

Büğdüz, Alpu