Povijesni muzej Bosne i Hercegovine je povijesni muzej u Sarajevu, Bosna i Hercegovina, posvećen povijesti Bosne i Hercegovine od njenog prvog spominjanja u povijesnim izvorima (949., Konstantin VII. Porfirogenet) do suvremene države Bosne i Hercegovine.

Povijest
Muzej je osnovan 28. studenoga 1945. godine kao "Muzej narodnog oslobođenja u Sarajevu", prema zakonu koji je donijelo tadašnje Predsjedništvo narodne skupštine Bosne i Hercegovine kao zemaljska ustanova pod neposrednim nadzorom Ministarstva prosvjete "Narodne vlade Bosne i Hercegovine". Na samom početku muzej je smješten u Narodnoj knjižnici (Gradska vijećnica u Sarajevu), nakon čega je 1963. godine smješten u posebno izgrađenu zgradu na Marin Dvoru, gdje se nalazi i danas.

Današnji naziv Historijski muzej Bosne i Hercegovine stupa na snagu 1994. godine kada muzej proširuje djelokrug rada na povijest BiH od dolaska Slavena na Balkanski poluotok do suvremene i neovisne Bosne i Hercegovine.

Kolekcija

Muzej je prikupio oko 400.000 muzejskih predmeta koje obrađuje, čuva i predstavlja javnosti priređujući stalne i povremene izložbe. Sva muzejska građa je dostupna javnosti, stručnim i znanstvenim radnicima iz zemlje i inozemstva.

Tijekom 65 godina postojanja i rada, do 2010., muzej je organizirao 165 muzejskih izložbi i tri stalne muzejske postavke. Trenutno su u muzeju postavljene dvije stalne postavke: Opkoljeno Sarajevo i Bosna i Hercegovina kroz stoljeća.

Izvori

Vanjske poveznice
 Službena stranica Historijskog muzeja Bosne i Hercegovine

Muzeji u Bosni i Hercegovini
Građevine u Sarajevu
Nacionalni spomenici Bosne i Hercegovine
Bosna i Hercegovina

Povijesni muzej Bosne i Hercegovine


Valle de la Luna (İspanyolca Ay Vadisi), Şili 'nin Antofagasta Bölgesi'nde bir çöl doğası, vadi.

Vadi, Atacama Çölü'nde uzanır ve Salar de Atacama ile Licancabur Volkan'ı yakınlarında bulunur. 1990 yılında kurulan Los Flamencos Milli Parkı'nın altıncı etabını oluşturur. San Pedro de Atacama şehrine yaklaşık 17 km mesafededir. Çevrenin diğer görülmeye değer yerleri gibi Valle de la Luna'da görece çok sayıda turist tarafından ziyaret edilir. Sadece birkaç kilometre kuzeyinde kalan Valle de la Muerte'ye (Ölüm Vadisi) benzer.

Bitki örtüsü fakir olan bölge, Ay'ın yüzeyine benzer. Adını da bu yüzden almıştır. Akşama doğru, güneş kavuşurken kırmızı ışıldayan kaya ve kumları seyredebilecekleri ya da fotoğrafını çekebilecekleri bir kumul ararlar. Valle de la Luna'nın bazı yerleri tuz arz eder. Vadinin görülmeye değer en ünlü yeri tuz oluşumu Las Tres Marías 'dır (İspanyolca Üç Maria).

Flora ve fauna
Bitki oluşumları tek tek görülür. Bunlara karanfilgiller de dahildir. Kuraklık, gündüz sıcak, gece ise soğuk hava ısısıyla bölge, bitki örtüsünün gelişimine çok elverişli değildir. Hayvan alemi, And çakalı ile beraber birkaç kuş cinsinden oluşur.

Dış bağlantılar

 360°- Akşam Panorama
  Las Tres Marías

Şili'deki vadiler
Antofagasta bölgesi
Atacama Çölü

Valle de la Luna


රයිගම් කෝරළයේ සිංහල ලේඛකයෙකි, කවියෙකි, ගීත රචකයෙකි. ජනශ්‍රැති හා ඉතිහාස ගවේශකයෙකි. රංගධරයෙකි, දාර්ශනිකයෙකි. හෙතෙම විජය සහ ඉපරැණි රැජින, සක්විති විජය, විජය සහ අභිරහස් ලෝකය, හිරණ්‍යක,නිට්ටෑෂියානු පුනරාගමනය, මහා ජල ආක්‍රමනය ආදී මයා යතාර්ථවාදී නවකතාද, මායාකාර සෙම්බුව නමින් කෙටිකතා සංග්‍රහයක්ද, සිංහල ඉලක්කම්, අසිරිමත් රයිගම, උුගහ පත්තු විත්ති, හෙළයන්ගේ විද්‍යාවන් ආදී ශාස්තීය කෘතිද, මගේ සුරගන, නැගිටිව් මිනිසුනි ආදී කවිපොත්ද රචනා කළේය.මහාසම්මතවාදය නම් දේශපාලනික හා ආර්ථික දර්ශනික මූලධර්ම ඇතුළත් කෘතියේ රචකයාද ඔහුය.කැමතිනැද්ද පියාඹන්න, පිණිසලු ගොතන්නී, මාවක්ඔය කොමලී ආදී ගීත ඔහු විසින් රචිතය.

1981-06-07 දින උපත ලැබූ හෙතෙම ශ්‍රි ජයවර්ධනපුර සරසවියේ ශාස්ත්‍රෙව්දී උපාධිධාරියෙකි. ග්‍රාමීය සංවර්ධනය පිළිබද පශ්චාත් අධ්‍යපනය ලැබුවේද එම සරසවියෙනි. රයිගම් කෝරළාභිමාණී, දේශ ශක්ති කලාකීර්ති සම්මානයන්ට පත්‍රවූවෙකි. හෙතෙම හෙළ විද්‍යා පර්යේෂණ අධ්‍යයන ආයතනයේ ස්වෙච්ඡා ගුරුවරයෙක් ලෙසද පාරම්පරික හෙළ දැනුම බෙදාදෙන ලදී.

දිවියේ විවිධ රැකියාවන්හි නිරත වෙමින් සිට උපාධිදාරි සංවර්ධන නිලධාරියෙකු ලෙස පානදුර හා ඉංගිරිය ප්‍රෙද්ශීය ලේකම් කාර්යාලයන්ට අනුබද්ධව සේවය කළේය.ලයනල් ආරියරත්න හා ලලිතා ආරියරත්න ඔහුගේ දෙමාපියන්ය.

*මහා සම්මතවාදය පිළිබඳ පර්යේෂණ කල දාර්ශනිකයෙකි.

ඉංගිරිය ජන කෞතුකාගාරය පිහිටවීමට පුරෝගාමී විය.

හෙළ චිංතනය, හෙළ විද්‍යාවන් සහ හෙල ඉතිහාසය නැවත සමාජගත කිරීමට වෙහෙසුණු අයෙකි.

ඔහු විසින් රචික කෘති

නවකතා

විජය සහ ඉපරැණි රැජිණ

සක්විති විජය

විජය සහ අබිරහස් ලෝකය

ස්පාර්ටකස්.

හිරණ්‍යක

නිට්ටෑෂියානු පුනරාගමනය

මහාජල ආක්‍රමණය

ශ්‍රස්ත්‍රීය කෘති

සිංහල ඉලක්කම්

අසිරිමත් රයිගම

මහාසම්මතවාදය

මහා සම්මත ශිෂ්ටාචාරය

සබ්බපබ්බත ආර්ථික ක්‍රමය

මහා සම්මුති නීතිය

මහා සම්මත දේශ කළමණාකරණය

රයිගම අසිරිමත් රජමැදුර

රුපු තෙද බිදි පෙරමුණ රෙමුණ

හෙළයන්ගේ විද්‍යාවන්

උඩුගහ පත්තු විත්ති

කෙටිකතා සංග්‍රහ

මායාකාර සෙම්බුව

ළමා නවකතා

ප්ලූටෝ (හුරතල් වලස් පැටියාගේ කතාව)

ප්ලූටෝ ලෝකේ අනිත් පැත්තට සවාරියක්

ප්ලූටෝ (මේක පැණි පිරුණු ලෝකයක්)

ළමාකතා

පූස්පැටව් බේරාගත් ප්ලූටෝ

මලීගේ බැටළුවා

විහාරමහාදේවිය

කම්මැළි හාවා

කවි සංග්‍රහ

නැගිටිව් මිනිසුනි

මගේ සුරගන
ජානක තරංග ආරියරත්නයන් විසින් රචිත ගීත

*කැමති නැද්ද පියාබන්න

*බිම්කුණ්ඩෝ බොල බිම්කුණ්ඩෝ

*පිනිසළු ගොතන්නී

*යෙහේලියන්ගේ ගුමු ගුමු නද අතරින්

*මාවක් ඔය කොමලී

ජානක තරංග ආරියරත්නයන් විසින් රචිත වේදිකා නාට්ය පිටපත්

*විමළධර්මම සූරිය

*ශේක්පියර්ය ගේ ආදරය

ජානක තරංග ආරියරත්නයන් රංගනයෙන් දායක වූ  ටෙලිනාට්ය

*119

ජානක තරංග ආරියරත්න


Sapanovke (lat. Caesalpinioideae) potporodica mahunarki, nekada činila vlastitu porodicu Caesalpiniaceae. Sastoji se od 175 rodova, a ime mu je dao rod kasalpinija (Caesalpinia).

Opis
Potporodica Caesalpinioideae obuhvaća najranije divergentne elemente porodice, grupu odvojenih evolucijskih loza, od kojih su neke bliže povezane s druge dvije potporodice nego jedna s drugom. Ona je stoga vrlo heterogena morfološki i ekološki, a najlakše je karakterizira odsustvo jedinstvenih karakteristika koje razlikuju mimozoide i papilionoide. Njegovih oko 150 rodova i 2500 vrsta uglavnom su tropske rasprostranjenosti i uključuju brojne upečatljive vrste koje se sade kao ukrasne biljke.

Caesalpinioideae, danas uključuje ugniježđenu kladu mimozoida (bivša potporodicaa Mimosoideae), sastoji se od 163 roda i c. 4680 vrsta, sa c. 75% vrsta u kladi mimozoida. Nedavni filogenomski radovi pružaju čvrstu filogenomsku okosnicu za novu plemensku klasifikaciju Caesalpinioideae, koja će uskoro biti objavljena.

Caesalpinioideae datiraju iz kasnog paleocena kada je potporodica poznata po fosilnim dvoperastim listovima iz Kolumbije. Ovi fosili ukazuju na to da su Caesalpinioideae već bile obilan element u najranijim neotropskim kišnim šumama u paleocenu i da su se počele diverzificirati prije oko 58 miliona godina. Caesalpinioideae su se tako diverzificirale kroz kenozoik i sada sadrže raznolike, obilne i ponekad dominantne elemente u svim glavnim nizijskim tropskim biomima, uključujući tropske kišne šume, savane i sezonsko suhe tropske šume.

Caesalpinioideae uključuju neke od najvećih rodova u porodici mahunarki, uključujući bagrem, sa > 1000 vrsta koncentrisanih u sušnim dijelovima Australije, i mimozu sa 615 vrsta uglavnom u neotropima. Ostali rodovi bogati vrstama uključuju Inga sa c. 300 vrsta ograničeno je na Neotrope gotovo u potpunosti u prašumama, pantropska Chamaecrista (361 vrsta) i Senna (287 vrsta), čija je najveća raznolikost pronađena u Neotropima, kao i Vachellia (164 vrste) i Senegalia (219 vrsta), dvije pantropski rodovi koncentrirani u sušnijim sredinama, unutar kojih se nalaze kultna stabla sa kišobranima savana, posebno u Africi.

Ključne karakteristike

Caesalpinioideae su gotovo u potpunosti drvenaste trajnice, ali u tim granicama su izuzetno raznolike po visini i navikama – uključujući lijane, drveće svih veličina do krošnji kišnih šuma (npr. Cedrelinga, Dinizia), grmlje i funkcionalno zeljaste geoksile. Pregršt zeljastih vodenih vrsta nalazi se u rodu Neptunia.

Caesalpinioideae je jedina potporodica mahunarki koja ima dvoperaste listove, koji su rasprostranjeni, ali nisu univerzalni u cijeloj potporodici. Neki rodovi imaju vrste s perastim listovima, a listovi modificirani u filode javljaju se kod većine vrsta velikog roda Acacia i nekoliko vrsta u drugim rodovima uključujući Senna i Mimosa. Postoje značajne kvantitativne varijacije u dimenzijama listova i podijeljenosti listova, a posebno dvoperastog lista, od masivnih listova npr. Schizolobium (dužine 1m), do jako reduciranih listova, pa čak i afiloznih vrsta (npr. Prosopis kuntzei).

Niktinastičko (pokret viših biljaka kao odgovor na nastup mraka i promjenama temperature) pomicanje listova uobičajeno je za sve mahunarke, uključujući Caesalpinioideae, ali seizmonastija, tj. pokreti listova koji su podstaknuti dodirom, poznati su samo unutar potporodicee Caesalpinioideae u rodovima Neptunia i Mimosa. Rupert Barneby je u svojoj monografiji o mimozi Novog svijeta nazvao Sensitivae Censitae, a Mimosa pudica (sramežljiva mimoza) je počela da se uzgaja kao kućna biljka ljubimica.

Izvancvjetni nektari (EFN) obično su prisutni, a često su uočljivi i obilni, na peteljci i/ili primarnim ili sekundarnim listovima između lista ili parova listića kod većine Caesalpinioideae. Uistinu, unutar potporodice Caesalpinioideae, a posebno mimozoidne klade, dolazi do najveće koncentracije, raznolikosti i obilja svojti koje posjeduju EFN unutar mahunarki. Unutar klade mimozoida, 90% od 100 trenutno poznatih rodova posjeduje EFN.

Unutar Caesalpinioideae, pronađeni su neki od najbolje proučavanih mirmekofita mahunarki, tj. pravih biljaka-mrava sa domacijom koje žive u uzajamnoj zajednici s kolonijom mrava , uključujući amblematske 'bagreme' iz roda Vachellia u Africi i Neotropima i u rodu Tachigali, doduše u, u drugom slučaju, mutualizmu nedostaju EFN-ovi. Neotropska loza Vachellia mimerkofit sa 12 vrsta često se navodi kao jedan od najbolje proučavanih primjera koevolucije koja uključuje obavezni simbiotski mutualizam između grupe Pseudomyrmex ferrugineus c. 10 vrsta mrava koji se svi gnijezde isključivo u natečenoj domaciji stipularnog trnića vrsta Vachellia. Zauzvrat, nektar iz višestrukih uočljivih EFN-ova na peteljkama i listovima, kao i specijalizirana tijela za hranu na vrhovima listića, specifični su za residentne mrave.

Bodlje se na različite načine opisuju kao peteljke (kao kod Fouquieria), bodlje od listova (kao kod Phoenixa) ili bodljice (kao kod Euphorbia), a sve su to primjeri bodlji koje se razvijaju iz dijela lista koji sadrži peteljku, središnju žilu, ili sekundarnu žilu. Biljke iz porodice kaktusa posebno su poznate po svom gustom pokrivaču bodlji. Neki kaktusi imaju i glohide (ili glohidije, sing. glochidium) – posebnu vrstu bodlje različitog porijekla, koje su manje i listopadne s brojnim retroznim bodljama duž svoje dužine (kao što se nalazi u areolima Opuntia).

U potporodici, cvatovi i cvjetovi također su morfološki vrlo varijabilni. Cvjetovi su općenito radijalno simetrični u mimozoidnoj kladi, ali u nekim kladama Caesalpinioideae su obostrano simetrični ili asimetrični. U mimozoidnom kladu postoji progresivni trend smanjenja veličine dijelova perijantai upadljivo izbačenih prašnikovih niti, pri čemu cvatovi umjesto pojedinačnih cvjetova preuzimaju ulogu privlačne jedinice oprašivača. Mimozoidni klad ima karakteristične kuglaste kapitulaste ili šiljaste i često heteromorfne cvatove često sa sterilnim cvjetovima koji ponekad postaju upadljivi staminodiji. Dok veliku većinu cvjetova Caesalpinioideae oprašuju pčele, specijalizirani cvjetovi koje oprašuju šišmiši i moljci također su česti, posebno u nekim rodovima koji uglavnom cvjetaju noću, kao što su Calliandra i Inga, u ingoidnoj kladi. Caesalpinioideae je jedina potporodica mahunarki u kojoj je pelud raspoređen u poliade. Oni su izuzetno varijabilni između, a ponekad i unutar rodova, s polenom u monadama, tetradama, bitetradama i poliadama.

Caesalpinioideae su istaknute, raznolike i ponekad dominantne u savanama. Mnoge vrste pokazuju nevjerojatne prilagodbe požaru, uključujući debelu plutastu koru i funkcionalno zeljaste geoksile s velikim podzemnim lignotuberima ili ksilopodijama.

Jedno od obilježja Caesalpinioideae, poput mnogih biljnih skupina, su ponovljene morfološke i ekološke konvergencije pri čemu su slične morfologije lišća, cvijeta i ploda ponovno izumljene više puta tijekom filogenije. Ovo je posebno vidljivo među plodovima mimozoidne klade koji su se pokazali pogrešnim za generičko razgraničenje i koji odražavaju selekcijske pritiske za različite sindrome raspršivanja sjemena, uključujući pasivnu i eksplozivnu dehiscenciju, vodu, vjetar, velike biljojede, mrave i ptice.

Tribusi i rodovi

Subfamilia Caesalpinioideae DC.
 Tribus Pterogyneae ined.
 Pterogyne Tul. (1 sp.)
 Tribus Ceratonieae ined.
 Arcoa Urb. (1 sp.)
 Tetrapterocarpon Humbert (2 spp.)
 Acrocarpus Wight ex Arn. (1 sp.)
 Ceratonia L. (2 spp.)
 Tribus Gleditsia skupina
 Gleditsia L. (12 spp.)
 Gymnocladus Lam. (5 spp.)
 Tribus Cassieae Bronn
 Subtribus Chamaecristiinae ined.
 Batesia Spruce ex Benth. & Hook. f. (1 sp.)
 Melanoxylum Schott (1 sp.)
 Recordoxylon Ducke (3 spp.)
 Chamaecrista (L.) Moench (371 spp.)
 Subtribus Cassiinae Wight & Arn.
 Cassia L. (34 spp.)
 Senna Mill. (290 spp.)
 Vouacapoua Aubl. (3 spp.)
 Tribus Caesalpinieae Rchb.
 Stuhlmannia Taub. (1 sp.)
 Cordeauxia Hemsl. (1 sp.)
 Cenostigma Tul. (15 spp.)
 Arquita Gagnon, G. P. Lewis & C. E. Hughes (5 spp.)
 Pomaria Cav. (16 spp.)
 Erythrostemon Klotzsch (33 spp.)
 Libidibia Schltdl. (7 spp.)
 Balsamocarpon Clos (1 sp.)
 Zuccagnia Cav. (1 sp.)
 Stenodrepanum Harms (1 sp.)
 Hoffmannseggia Cav. (22 spp.)
 Lophocarpinia Burkart (1 sp.)
 Haematoxylum L. (5 spp.)
 Hererolandia Gagnon & G. P. Lewis (1 sp.)
 Caesalpinia L. (10 spp.)
 Denisophytum R. Vig. (8 spp.)
 Paubrasilia Gagnon, H. C. Lima & G. P. Lewis (1 sp.)
 Coulteria Kunth (11 spp.)
 Tara Molina (3 spp.)
 Gelrebia Gagnon & G. P. Lewis (8 spp.)
 Hultholia Gagnon & G. P. Lewis (1 sp.)
 Guilandina L. (20 spp.)
 Moullava Adans. (4 spp.)
 Biancaea Tod. (7 spp.)
 Mezoneuron Desf. (24 spp.)
 Pterolobium R. Br. (10 spp.)
 Ticanto Adans. (9 spp.)
 Tribus Peltophora skupina
 Schizolobium Vogel (1 sp.)
 Bussea Harms (7 spp.)
 Peltophorum Vogel ex Benth. (7 spp.)
 Parkinsonia L. (12 spp.)
 Conzattia Rose (3 spp.)
 Heteroflorum M. Sousa (1 sp.)
 Colvillea Bojer ex Hook. (1 sp.)
 Delonix Raf. (12 spp.)
 Tribus Tachigali skupina
 Moldenhawera Schrad. (12 spp.)
 Diptychandra Tul. (2 spp.)
 Arapatiella Rizzini & A. Mattos (1 sp.)
 Jacqueshuberia Ducke (7 spp.)
 Tachigali Aubl. (79 spp.)
 Tribus Dimorphandreae Benth.
 Dimorphandra Schott (27 spp.)
 Mora R. H. Schomb. ex Benth. (6 spp.)
 Stachyothyrsus Harms (2 spp.)
 Burkea Benth. (1 sp.)
 Tribus Dinizia skupina
 Dinizia Ducke (2 spp.)
 Campsiandra Benth. (22 spp.)
 Tribus Pachyelasma skupina
 Pachyelasma Harms (1 sp.)
 Erythrophleum Afzel. ex G. Don (10 spp.)
 Tribus Xylia skupina
 Pentaclethra Benth. (3 spp.)
 Tetrapleura Benth. (2 spp.)
 Amblygonocarpus Harms (1 sp.)
 Adenanthera L. (12 spp.)
 Pseudoprosopis Harms (7 spp.)
 Calpocalyx Harms (11 spp.)
 Xylia Benth. (9 spp.)
 Tribus Entada skupina
 Sympetalandra Stapf (5 spp.)
 Chidlowia Hoyle (1 sp.)
 Piptadeniastrum Brenan (1 sp.)
 Aubrevillea Pellegr. (2 spp.)
 Entada Adans. (40 spp.)
 Anonychium (Benth.) Schweinf. (1 sp.)
 Plathymenia Benth. (1 sp.)
 Fillaeopsis Harms (1 sp.)
 Newtonia Baill. (16 spp.)
 Tribus Prosopis skupina
 Cylicodiscus Harms (1 sp.)
 Indopiptadenia Brenan (1 sp.)
 Prosopis L. (3 spp.)
 Tribus Neltuma skupina
 Xerocladia Harv. (1 sp.)
 Strombocarpa A. Gray (10 spp.)
 Neltuma Raf. (42 spp.)
 Tribus Leucaena skupina
 Lemurodendron Villiers & Guinet (1 sp.)
 Neptunia Lour. (22 spp.)
 Leucaena Benth. (24 spp.)
 Schleinitzia Warb. (4 spp.)
 Mezcala C. E. Hughes & J. L. Contr. (1 sp.)
 Kanaloa Lorence & K. R. Wood (1 sp.)
 Desmanthus Willd. (23 spp.)
 Mimozyganthus Burkart (1 sp.)
 Prosopidastrum Burkart (7 spp.)
 Piptadeniopsis Burkart (1 sp.)
 Calliandropsis H. M. Hern. & P. Guinet (1 sp.)
 Gagnebina Neck. (4 spp.)
 Dichrostachys (A. DC.) Wight & Arn. (16 spp.)
 Alantsilodendron Villiers (9 spp.)
 Tribus Parkieae Endl.
 Vachellia Wight & Arn. (162 spp.)
 Anadenanthera Speg. (2 spp.)
 Parkia R. Br. (37 spp.)
 Tribus Lachesiodendron skupina
 Lachesiodendron P. G. Ribeiro, L. P. Queiroz & Luckow (1 sp.)
 Tribus Stryphnodendron klada
 Stryphnodendron Mart. (28 spp.)
 Gwilymia A. G. Lima, Paula-Souza & Scalon (7 spp.)
 Microlobius C. Presl (1 sp.)
 Marlimorimia L. P. Queiroz, L. M. Borges, Marc. F. Simon & P. G. Ribeiro (6 spp.)
 Naiadendron A. G. Lima, Paula-Souza & Scalon (1 sp.)
 Parapiptadenia Brenan (6 spp.)
 Pityrocarpa Britton & Rose (12 spp.)
 Tribus Mimoseae Bronn
 Piptadenia Benth. (23 spp.)
 Adenopodia C. Presl (7 spp.)
 Mimosa L. (624 spp.)
 Tribus Acacieae Dumort.
 Subtribus Mariosousa skupina
 Parasenegalia Seigler & Ebinger (11 spp.)
 Pseudosenegalia Seigler & Ebinger (2 spp.)
 Mariosousa Seigler & Ebinger (13 spp.)
 Subtribus Senegalia skupina
 Senegalia Raf. (221 spp.)
 Subtribus Calliandra klada
 Acaciella Britton & Rose (17 spp.)
 Calliandra Benth. (152 spp.)
 Subtribus Zapoteca klada
 Zapoteca H. M. Hern. (23 spp.)
 Viguieranthus Villiers (19 spp.)
 Faidherbia A. Chev. (1 sp.)
 Thailentadopsis Kosterm. (3 spp.)
 Sanjappa E. R. Souza & Krishnaraj (1 sp.)
 Subtribus Cojoba klada
 Hesperalbizia Barneby & J. W. Grimes (1 sp.)
 Lysiloma Benth. (9 spp.)
 Cojoba Britton & Rose (22 spp.)
 Subtribus Pithecellobium klada
 Sphinga Barneby & J. W. Grimes (3 spp.)
 Gretheria Duno & Torke (2 spp.)
 Ricoa Duno & Torke (1 sp.)
 Ebenopsis Britton & Rose (3 spp.)
 Painteria Britton & Rose (2 spp.)
 Havardia Small (3 spp.)
 Pithecellobium Mart. (23 spp.)
 Subtribus Archidendron klada
 Wallaceodendron Koord. (1 sp.)
 Falcataria (I. C. Nielsen) Barneby & J. W. Grimes (4 spp.)
 Serianthes Benth. (16 spp.)
 Archidendropsis I. C. Nielsen (11 spp.)
 Pararchidendron I. C. Nielsen (1 sp.)
 Archidendron F. Muell. (98 spp.)
 Heliodendron Gill. K. Br. & Bayly (3 spp.)
 Paraserianthes I. C. Nielsen (1 sp.)
 Acacia Mill. (1078 spp.)
 Subtribus Cedrelinga skupina
 Cedrelinga Ducke (1 sp.)
 Subtribus Pseudosamanea skupina
 Pseudosamanea Harms (3 spp.)
 Subtribus Jupunba klada
 Pseudalbizzia Britton & Rose (17 spp.)
 Punjuba Britton & Rose (6 spp.)
 Hydrochorea Barneby & J. W. Grimes (11 spp.)
 Jupunba Britton & Rose (37 spp.)
 Subtribus Samanea klada
 Samanea (DC.) Merr. (2 spp.)
 Chloroleucon (Benth.) Britton & Rose ex Record (11 spp.)
 Subtribus Albizia klada
 Boliviadendron E. R. Souza & C. E. Hughes (1 sp.)
 Enterolobium Mart. (8 spp.)
 Albizia Durazz. (98 spp.)
 Cathormion (Benth.) Hassk. (1 sp.)
 Subtribus Inga klada
 Blanchetiodendron Barneby & J. W. Grimes (1 sp.)
 Leucochloron Barneby & J. W. Grimes (4 spp.)
 Abarema Pittier (6 spp.)
 Robrichia (Barneby & J.W.Grimes) A.R.M.Luz & E.R.Souza (3 spp.)
 Osodendron E. J. M. Koenen (3 spp.)
 Macrosamanea Britton & Rose ex Britton & Killip (12 spp.)
 Zygia P. Browne (64 spp.)
 Inga Mill. (275 spp.)
 Tribus Caesalpinioideae incertae sedis
 Orphanodendron Barneby & J. W. Grimes (2 spp.)
 Poeppigia C. Presl (2 spp.)

Vanjske poveznice

Izvori

Vanjske poveznice

Mahunarke

Sapanovke


Rize, Türkiye'nin kuzeydoğusunda yer alan ve Karadeniz'e sahili olan bir ildir. Karadeniz Bölgesi'nde yer alan Rize'nin, batısında Trabzon, doğusunda Artvin, güneybatısında Bayburt, güneyinde Erzurum illeri bulunur. Türkiye'nin en çok yağış alan ilidir. En önemli ürünü çaydır.
Rize'de yaz mevsimi ılık geçer. Sonbahar ve kış mevsimleri ise yağışlı geçer. Doğu Karadeniz Bölgesinde yer alan Rize, bölgenin en baskın karakteristik özelliklerini gösterir. Anadolu'nun diğer bölgelerinden coğrafi yapısıyla olduğu gibi kültürel yapısı ile de ayrılır. Dik yamaçlı vadileri, dağları, buzul gölleri, zümrüt yeşili yaylaları, kemer köprüleri, kaleleri ve coşkun akan dereleri ile bir turizm beldesidir.

Tarihçe
Rize'nin tarihi öncesi hakkında bilgilerimiz sınırlıdır. Yöreye hakim olan orman dokusu nedeniyle, Rize'nin tarih çağları ile ilgili bilgilere ışık tutacak arkeolojik bulgular da bu güne kadar ortaya çıkarılamamıştır. Rize'nin tarihi ancak komşu illerin ve bölgelerin tarihleri ile bağlantılı olarak ele alınabilmiştir. Rize ilinin adı ile ilgili olarak değişik görüşler ileri sürülmüştür; Yunanca pirinç anlamına gelen Rhisos, Rumcada "Rıza" olarak dağ eteği anlamında kullanılmıştır. Osmanlıca'da ise "Rize" ufak kırıntı, döküntü anlamındadır. Ayrıca Erzincan'ın Sakalar dönemindeki "Eriza" olan adının başındaki "e" sesinin düşmesi ile adaş olarak Rize için de kullanıldığı ifade edilmektedir.

Osmanlı döneminde liman, nahiye ve kaza merkezi olarak önemini korumuştur. 1640 yılında buraya gelen Evliya Çelebi, Rize'den şöyle söz etmiştir: "Trabzon'a bağlı deniz kıyısında bahçeli güzel bir yerdir". Osmanlı döneminde Batum Kalesi muhafızı Tuzcuoğlu Memiş Ağa (1814-1817) ve Trabzon ağalarının isyanı (1835) gibi isyanlar olmuş ve bastırılmıştır. Rize 19. yüzyılda önemli bir kaza merkezidir. Berlin Antlaşması ile (1878) Lazistan sancağının merkezi olan Batum Rusya'ya bırakılınca Rize Trabzon Vilayetine bağlı sancağın merkezi olmuştur.

Coğrafya

Yeryüzü şekilleri
Doğu Karadeniz kıyı sıradağları yayının kuzey yamacında yer alan Rize toprakları genel ifade ile dağlık ve engebelidir.

Dağlar
 Kaçkar (3.937 m)
 Barut (3.251 m)
 Ziglat (3.511 m)
 Verçenik (3.711 m)
 Hipot (3.560 m)

Akarsular
Doğudan Batıya:
 Fındıklı Deresi
 Arılı Deresi
 Fırtına Deresi
 Pazar Suyu
 Büyükdere
 Taşlıdere
 İyidere
 ikizdere deresi

Jeolojik özellikleri
Doğu Karadeniz dağlık sistemine dahil olan Rize arazisi esas itibarıyla Paleozoik zaman (I. zaman) bir temel üzerinde ve Kretase'de (III. zaman ara devresi) başlayan büyük orojenezle (dağ oluşumu) yüzeye çıkmış  Granodiorit ve kertase flişlerinden ibaret olmakla birlikte yer yer Neojen depolarına da rastlanır. Bütün kıyı kesimi yüzeyde üst Kretase serisi volkanik örtü ve tüflerin fazlalığı ile dikkati çeker.
Kıyıya yakın yamaçlarda ise Kretase sedimanları yaygın olmakla beraber, bu sedimanların üzeri yer yer Eosen fliş serileri tarafından örtülmüştür. Yüksek dağlık sahada ise daha çok magmatik elemanlar hakim durumdadır. Granit, andezit ve bazalt kütleleri yüksekliği 3000 m'yi aşan hemen her yerde hakim durumdadır. Yörede alüvyonlara, büyük akarsu vadilerinin denizden itibaren en çok 10 km'ye kadar olan kesimlerinde rastlanır.

İklim
Rize'de yazları serin kışları ılık ve her mevsim yağışlı bir iklim görülür. Elli yıl boyunca yapılan rasat sonuçlarına göre Rize'nin yıllık sıcaklık ortalaması 14 °C'den biraz fazla olarak tespit edilmiştir. Bu süre içinde kaydedilen en düşük sıcaklık -7 °C derece olup, en yüksek sıcaklık ise 38 C° derecedir. En soğuk ay olan Ocak ayının sıcaklık ortalaması 6,7 C° derece, en sıcak ay olan Temmuz ayının sıcaklık ortalaması ise 22,2 C° derecedir. Ocak en az -5,6 C° derece, Temmuz en fazla 32,5 °C derece olduğu Rize'de yıllık sıcaklık salınımı 25,8 °C derecedir. Bu haliyle Rize, denizsel iklimlerin karakteristik özelliğini taşır.

Rize'de aylık ortalama sıcaklık eğrisi bütün yıl 5 °C derecenin üzerinde seyretmekte olup, sadece 4 ayın sıcaklık ortalaması 10 °C derecenin  altındadır ve Rize çok nemli bir şehirdir.

Yaylalar
Rize'nin iç kesimlerinde, zengin orman dokusu civarında yer alan yaylalarda mevcut altyapıyı kullanarak yapılabilecek fazla yatırım gerektirmeyen bir turizm çeşididir. Bu aktivite için gerekli potansiyel tüm yaylalarda mevcut olup, Ayder, Anzer, Çat, Elevit, Handüzü gibi yaylalarda yapılmaktadır.

Rize'nin güneyindeki Kaçkar Dağları ile yüksek dağların eteklerinde birbiriyle bağlantılı birçok yayla vardır. Bütün bu yaylalar yaz mevsiminde turistler tarafından ziyaret edilir. Bu yaylaların hemen hemen hepsinde de ot biçme şenlikleri yapılmaktadır. Bu şenliklere katılmak mümkün olduğu gibi, yayla eteklerindeki yamaçlarda rehberlerle birlikte doğa yürüyüşü yapma imkânı da bulunmaktadır.

Mutfak kültürü
Rize mutfak kültürü son dönemlerde, halk kültürünün genelinde olduğu gibi dönüşümler geçirse de, özellikle köylerde geleneksel yapısını korumayı sürdürür. Bölgedeki tarım alanlarının darlığı ve iklim koşulları nedeniyle sınırlı sayıda sebze ve meyve yetiştirilmektedir. Tarım alanları daha çok "çay" ve 1990'larla birlikte kısmen "kivi" yetiştiriciliğine ayrılmış durumdadır. Arıcılık ve bal üretimi (Anzer balı, Deli bal) hala yaygınlığını sürdürürken, pekmez üreticiliği de (üzüm pekmezi, armut pekmezi/balı) devam etmektedir. Rize kavurması, Rize Fırın Sütlacı, Çayeli kuru fasulyesi bölgede meşhur olan tatlardır. Muhlama, turşu tavalı, Laz böreği, mısır ekmeği, karalahana çorbası/yemeği ya da haşlaması, vurma veya ezme lahana, karalahana sarması, pepeçura, pekmezli kabak, hamsili pilav, hamsi kuşu, hamsikoli, enişte lokumu, kabak sütlacı en çok tüketilen yemeklerdir. Yöre mutfağının başlıca ham maddeleri mısır (mısır unu), kara lahana, fasulye, kabak gibi sebzelerin yanı sıra, Karadeniz denince akla ilk gelenlerden olan hamsidir. Bununla birlikte hayvansal gıdalar da (et ve süt ürünleri) Rize mutfağını zenginleştiren ve tamamlayan unsurlardandır. Yılın büyük bölümünde kapalı ve yağışlı bir havaya sahip olan Rize'de yiyeceklerin güneşte kurutularak saklanması pek mümkün olmadığından turşu ve salamura yapımı da ön plana çıkar.

Yönetim

2020 yılında TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 12 İlçe, 18 belediye, bu belediyelerde 208 mahalle ve ayrıca 347 köy vardır.)

İllerde protokolde ilk sırada yer alan Vali, merkezi yönetimi temsil eder ve Cumhurbaşkanı tarafından atanır. Büyükşehir dışındaki illerde yerel yönetim, şehirler düzeyindedir. Belediye Başkanı, belediye sınırları içinde kalan seçmenin oy çokluğu ile seçilir. Ayni seçmen İlçe Belediye Meclisi için de oy kullanarak ilçelerin belediye meclislerini oluşturur. İldeki bütün seçmenler ayrıca il genel meclisi için de oy kullanarak, İl Genel Meclisinin oluşumunu sağlarlar.

İl genel meclisi ve belediye meclisi üyelikleri için yapılan seçimlerde, onda birlik baraj uygulamalı nispi temsil sistemi, belediye başkanlığı seçiminde ise çoğunluk sistemi uygulanır İl genel meclisi ve belediye meclisi üye sayıları ilçe nüfusuna göre, kontenjandan kalan sayıların partilere dağılımı ise D'Hondt Sistemine göre belirlenir (Kanun:2972-Madde:23)

İl Genel Meclisi, İl Özel İdaresinin karar organıdır, başkanını üyeleri arasından gizli oyla seçer. Ayrıca, İl Genel Meclisi kendi içinden gizli oyla bir yıl görev yapacak 5 kişilik İl Encümenini seçer.

Merkezi yönetim, Vali ve İl Müdürlerinden oluşur. İl Özel İdaresi (İl Genel Meclisi ve İl Encümeni) seçilmişlerden oluşur, ancak Vali başkanlığında görev yapar. Yerel yönetim ise belediye başkanları ve belediye meclislerinden oluşur.

Rize Valisi, 1981-Malatya doğumlu İhsan Selim BAYDAŞ'dır. Ağustos 2023 tarihinde Gençlik ve Spor Bakan Yardımcısı iken atanmıştır.

Rize Belediye Başkanı, 1969-Rize doğumlu Rahmi Metin (AK Parti), 31 Mart 2019 seçimlerinde %72,99 oy oranıyla seçilmiştir.

2019 Türkiye yerel seçimleri sonuçlarına göre Rize İl Genel Meclisi üye sayısı, 25 AK Parti, 2 MHP, 2 CHP ve 1 İYİ Parti olmak üzere 30'dur.Rize Belediye Meclisi ise 28 AK Parti, 1 CHP ve 2 MHP olmak üzere 31 üyeden oluşur.

2023 Genel seçimleri sonucu, Rize'yi temsilen TBMM'ye AK Parti'den 2 milletvekili (Muhammed Avcı, Harun Mertoğlu) CHP'den 1 milletvekili (Tahsin Ocaklı) seçilmiştir.

İlin milletvekilleri

Nüfus
Güncel Nüfus Değerleri (TÜİK 6 Şubat 2023 verileri )

Rize ili nüfusu: 344.016'dir. Bu nüfusun % 72,9'ı şehirlerde yaşamaktadır (2022 sonu). İlin yüzölçümü 3.835  km2'dir. İlde  km2'ye 90 kişi düşmektedir. (Bu sayı merkezde  601'dir.) İlde yıllık nüfus % 0,48 oranında azalmıştır.  Nüfus artış oranı en yüksek ve en düşük ilçeler: Merkez ilçe (% 1,09)- Güneysu (-% 7,19)

6 Şubat 2023 TÜİK verilerine göre merkez ilçeyle beraber 12 İlçe, 18 belediye, bu belediyelerde 208 mahalle ve ayrıca 347 köy vardır.

Ulaşım
Türkiye'nin her yerinden Rize'ye kara yolu bağlantısı vardır. Doğu Karadeniz sahil şeridi üzerinde yer alan Rize'de ulaşım kara yolu ile sağlanmaktadır. Liman bağlantısı tamamen endüstriyel amaçlar için kullanılır. Turistik amaçlı geziler dışında denizyolu ile sivil taşıma yapılmamaktadır. Demiryolu ağı ve hava limanı şehirde mevcut değildir. Hava yolu ile ulaşım, Pazar-Çayeli arasındaki Rize-Artvin Havalimanı'ndan sağlanmaktadır. Sivil havayolu sektöründe yaşanan gelişmeler neticesinde kentin göç vermiş olduğu büyük şehirlerle olan ulaşım bağlantısı kara yolu ulaşımından çok havayolu ulaşımına kaymıştır.

Batıda 76 km ile Trabzon'a, güneyde 251 km ile Erzurum'a, doğuda ise 159 km ile Artvin'e ve 109 km ile de Sarp Sınır Kapısı'na kara yolu ile bağlantılıdır. Doğu Karadeniz limanları içerisinde gelişmeye en müsait topoğrafik konumda olan liman, Rize Limanı'dır. Liman, konumu itibarı ile kara yolu hatlarına bağlı olup; Trabzon, Hopa, Rusya limanları ve İkizdere-Erzurum üzerinden İran bağlantısı ile Karadeniz Bölgesinin en kestirme transit yol merkezidir.

Konum

Spor

2018-2019 Sezonu sonunda, futbol takımı Çaykur Rizespor, Süper Lig'i 11.sırada tamamladı. 3. Ligdeki Pazarspor'un yanı sıra Bölgesel Amatör Lig'de 2, kadın futbol liginde 1 takımı ligde kalmıştır. Erkekler voleybol 1. Liginde Fındıklıspor grup 8. si olmuştur. Voleybol kadınlar 2. Liginde, Pazar Kaçkar Sağlık Koleji küme düşerken, Çaykur Rizespor ve Fındıklı Tenis Doğa ve Su Sporlar takımları ligde kalmıştır. Hentbol süper ligindeki Ardeşen GSK,  kadın takımı ligi 3.sırada tamamlamıştır. Süper ligin diğer takımı Pazarspor'un hakları dondurulmuştur.  Güneysuspor erkek takımı süper lige yükselmiştir. Erkekler hentbol 2. Liginde Rize GSK da yer almaktadır.

Ziraat Türkiye Kupası'nda Pazarspor 4.turda, Çaykur Rizespor 5.turda elenmişlerdir.

Hentbol Kadınlar Türkiye Kupası'nda  Ardeşen GSK, yarı finalde Kastamonu Bld.spor'a yenilerek Kupa 3.sü olmuştur.

Önemli spor tesisleri: Çaykur Didi Stadyumu (15.332), Yenişehir Spor Salonu (3.000) ve Rize Olimpik yüzme Havuzu (1.000)'dur.

Doğa sporları
Rafting gibi Akarsu Sporları, Dağcılık, Trekking gibi Yürüyüş Sporları, Heliski ve Jeep Safari gibi Doğa Sporları bölgede özellikle turizm açısından yaygındır.

İlin milletvekilleri

Fotoğraflar

Ayrıca bakınız
 Kolhis
 Rize ilindeki yerleşim yerleri listesi

Kardeş şehirler

  Bursa, Türkiye
  Kakegawa, Japonya

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Rize Valiliği
 Rize Belediyesi
 Rize il kültür ve Turizm Müdürlüğü
Rize İl Tarım ve Orman Müdürlüğü
Rize İl Özel İdaresi
Rize Recep Tayyip Erdoğan Eğitim ve Araştırma Hastanesi
Rize Gezi Rehberi
Rize Müftülüğü
Rize - İş kur
Rize Gençlik ve Spor İl Müdürlüğü
Rize İl Halk Kütüphanesi
T.C Rize Valiliği AB ve Dış İlişkiler Bürosu

Rize (il)


R. c. Mann  est un arrêt de principe de la Cour suprême du Canada rendu en 2004 sur la détention momentanée à des fins d'enquête par les agents de la paix en common law.

Les faits
Le 23 décembre 2000, à Winnipeg vers minuit, deux policiers ont répondu à une introduction par effraction. En fouillant le quartier, ils ont repéré un jeune homme correspondant à la description du suspect. Il a été décrit comme un homme autochtone de 21 ans, mesurant 5 pieds 8 pouces, portant une veste noire.

Les agents ont intercepté l'homme, lui ont posé quelques questions, puis l'ont palpé. En effectuant la palpation de sécurité de l'homme, l'agent a remarqué un objet mou dans l'une de ses poches. L'agent a tendu la main et a sorti un sac contenant 27 grammes de marijuana.

Le jeune homme a été arrêté et mis en garde pour possession à des fins de trafic en vertu de l'article 5(2) de la Loi réglementant certaines drogues et autres substances.

Procès
Au procès, le juge a conclu que la fouille contrevenait à l'article 8 de la Charte canadienne des droits et libertés et que le sac devait être exclu de la preuve car cela porterait atteinte à l'équité du procès en vertu du article 24 (2) de la Charte canadienne des droits et libertés. Le juge a conclu que la fouille par palpation était raisonnable pour des raisons de sécurité uniquement, mais qu'il n'était pas prévu de fouiller dans les poches du suspect.

Appel
En appel, la Cour a conclu que la fouille et la détention étaient raisonnables compte tenu des circonstances, l'acquittement a donc été annulé et un nouveau procès a été ordonné.

Questions en litige devant la Cour suprême
Existe‑t‑il, en common law, un pouvoir habilitant les policiers à détenir une personne aux fins d'enquête?
Dans l'affirmative, existe‑t‑il, en common law, un pouvoir de fouille accessoire à une détention aux fins d'enquête?
La fouille de la poche de cette personne était‑elle abusive?
Dans l'affirmative, l'élément de preuve doit‑il être écarté en vertu de l'art. 24 de la Charte canadienne des droits et libertés?

Jugement de la Cour suprême
Le pourvoi de Mann est accueilli et l'acquittement est rétabli.

Le jugement de la Cour a été rendu par le juge Iacobucci, rejoint par les juges Major, Binnie, LeBel et Fish. Les juges Deschamps et Bastarache ont inscrit une dissidence.

Motifs du jugement
Le juge Iaccobucci a statué que lorsqu'un agent de police détient un suspect pour des motifs raisonnables, il n'est autorisé à le palper qu'à titre de mesure de protection. Ce ne sont pas toutes les fouilles aux fins de la détection et de la cueillette d'éléments de preuves qui sont fondées sur des motifs raisonnables.

En l'espèce, la palpation initiale était peu intrusive. Cependant, la fouille de la poche doit être fondée sur une justification raisonnable, qui en l'espèce n'a aucune justification.

Le tribunal a statué que même s'il n'existe pas de pouvoir général de détention à des fins d'enquête, les agents de police peuvent détenir un individu s'il existe des motifs raisonnables de soupçonner à la lumières de toutes les circonstances que l'individu est lié à un crime particulier et que la détention est raisonnablement nécessaire sur une vision objective des circonstances. Ces circonstances comprennent la mesure dans laquelle l'atteinte à la liberté individuelle est nécessaire à l'exercice des fonctions de l'agent, à la liberté atteinte, ainsi qu'à la nature et à l'étendue de l'atteinte.

Au minimum, les personnes détenues à des fins d'enquête doivent être informées, dans un langage clair et simple, des raisons de leur détention. Les détentions aux fins d'enquête effectuées conformément au pouvoir de common law reconnu en l'espèce ne porteront pas atteinte aux droits du détenu en vertu de l'article 9 de la Charte canadienne des droits et libertés.

Ils devraient être de courte durée, de sorte que le respect de l'art. 10b) n'excusera pas la prolongation, indûment et artificiellement, d'une telle détention.

Les détentions aux fins d'enquête n'imposent pas à la personne détenue de répondre aux questions posées par la police. Lorsqu'un agent de police a des motifs raisonnables de croire que sa sécurité ou celle d'autrui est en danger, l'agent peut procéder à une fouille préventive par palpation de la personne détenue. Le pouvoir de détention aux fins d'enquête et de fouille préventive doit être distingué d'une arrestation et du pouvoir accessoire de fouiller lors d'une arrestation.

Notes er références

Lien externe
Texte intégral de la décision

Arrêt de la Cour suprême du Canada
Droit pénal au Canada

R. c. Mann


ගෝලයක් යනු සම්පූර්ණයෙන්ම රවුම් බෝලයක හැඩය හා සාම්‍යයක් දක්වන, ත්‍රිමාන අවකාශයෙහි පවතින පරිපූර්ණ ලෙසින් රවුම් ජ්‍යාමිතික සහ වක්‍රාකාර වස්තුවකි. ජ්‍යාමිතික සන්දර්භයෙහි ද්විමාන අවකාශයෙහි පවතින වෘත්තයක් ලෙසින්ම, ගෝලයක් ගණිතමය ලෙසින් අර්ථදැක්වෙන්නේ, ත්‍රිමාන අවකාශයෙහි,  දී ඇති ලක්ෂ්‍යයක සිට එකම දුර r වෙතින් පිහිටි ලක්ෂ්‍යයන් ගොන්නක් ලෙසිනි. මෙම දුර r යනු,  ගෝලයෙහි අරය වන අතර, දී ඇති ලක්ෂ්‍යය, ගෝලයෙහි  කේන්ද්‍රය වෙයි. ගෝලය හරහා  උපරිම සෘජු දුර, කේන්ද්‍රය හරහා යන අතර, අරය මෙන් දෙගුණයක් වෙයි; එය විෂ්කම්භය වෙයි.

ගණිතයෙහිදී, ගෝලය  (ත්‍රිමාන  යුක්ලිඩියානු අවකාශයෙහි එබ්බූ ද්විමාන ආවෘත පෘෂ්ඨයකි) සහ බෝලය (ගෝලයක අභ්‍යන්තරයද අඩංගු ත්‍රිමාන හැඩයකි) අතර විලක්ෂණයක් ගෙන හැර දක්වයි.

ක්ෂේත්‍රඵලය

ගෝලයක  පෘෂ්ඨීය ක්ෂේත්‍රඵලය වන්නේ:

පරිමාව

ගෝලයක පරිමාව වන්නේ:

ගණිතය
ජ්‍යාමිතික හැඩතල

ගෝලය


Sakıp Sabancı (, Kayseri –  , İstanbul), Türk iş insanı, Sabancı Holding eski yönetim kurulu başkanı. 2004 yılında öldüğünde, Amerikan iş dergisi Forbes'in milyarderler listesinde 3.2 milyar dolarlık servetiyle 147. sırayı almıştı. Renkli ve enerjik kişiliği ile de tanınan Sabancı, halka yakın tavırlarıyla Sakıp Ağa lâkabını kazanmıştır.

Hayatı
7 Nisan 1933 tarihinde, pamuk tâciri Hacı Ömer Sabancı (1906-1966) ve Sadıka Sabancı'nın (1910-1988) ikinci çocuğu olarak Kayseri'nin Akçakaya köyünde doğdu. Küçük yaşta Adana'ya göç ettiler. Çocukluğunu Adana'da geçirdi. İlkokulu Adana İsmet İnönü İlköğretim Okulu'nda okudu. 1948 yılında lise öğrenimini yarıda bırakarak Akbank'ta stajyer memur olarak çalışmaya başladı. 1950'de ailesiyle beraber İstanbul Emirgan'da bulunan Atlı Köşk'e taşındı. 1957 yılında teyzesinin kızı Türkan Sabancı ile evlendi. 1966 yılında, babasının vefatı üzerine, Sabancı Holding'in yönetim kurulu başkanlığına getirildi. Annesi ve kardeşleri ile birlikte Hacı Ömer Sabancı Vakfı'nın kurulmasına öncülük etti. Bu vakıf aracılığı ile 1999'da Türkiye'nin ilk vakıf üniversitelerinden biri olan Sabancı Üniversitesi'ni kurdu. Yardımsever ve hayırsever kişiliği ile tanınmıştır. Adana'ya Türkiye'nin en büyük camilerinden birini yaptırdı. Çok sayıda okul ve hastane yaptırdı. Ayrıca 1907 Fenerbahçe Derneği kurucu üyesidir.

Ölümü

Sakıp Sabancı, böbrek kanseri tedavisi gördüğü Amerikan Hastanesi'nde 10 Nisan 2004 tarihinde sabah 05:55 sularında böbrek tümörünün karaciğere atlaması sebebiyle ölmüştür. 12 Nisan 2004 tarihinde Sabancı Center'da düzenlenen devlet töreninin ardından yaklaşık 100.000 kişinin katıldığı cenaze töreniyle Zincirlikuyu Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Ödülleri ve nişanları
 Dünyanın başarılı işadamlarına verilen "Altın Merküri" ödülü (1979)
 Belçika Prensi'nin Atlı Köşk'te takdim ettiği "Belçika Kraliyet Nişanı" (1987)
 Japon hükûmeti tarafından takdim edilen "Kutsal Hazine Altın ve Gümüş Yıldız Nişanı" (1992)
 Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı tarafından takdim edilen "Devlet Üstün Hizmet Madalyası" (1997)
 İsviçre-Zürih'teki Avrupa Ekonomi Enstitüsü tarafından takdim edilen "Avrupa Kristal Dünya Ödülü" (1997)
 Türkiye Cumhuriyeti Kültür Bakanlığı'nın takdim ettiği "Kültür ve Sanat Büyük Ödülü" (1999)
 New York'taki FABSIT Vakfı tarafından verilen "Yılın İş adamı" ödülü (1999)
 Fransız Hükûmeti tarafından takdim edilen "Légion d'honneur Madalyası" (2001)
 GYTE tarafından verilen "Türk Sanayiine Teknoloji ve Kalite Kazandıran İş adamı"

Fahri Doktoralar
 1984: Anadolu Üniversitesi, Eskişehir
 1986: University of New Hampshire, New Hampshire, ABD
 1992: Yıldız Teknik Üniversitesi, İstanbul
 1993: Erciyes Üniversitesi, Kayseri
 1997: 18 Mart Üniversitesi, Çanakkale
 1997: Mimar Sinan Üniversitesi, İstanbul
 1997: Girne Amerikan Üniversitesi, Girne, KKTC
 1997: Trakya Üniversitesi, Edirne
 1997: İstanbul Üniversitesi, İstanbul
 1998: Southeastern University, Washington, ABD
 1999: Çukurova Üniversitesi, Adana
 2002: Kırıkkale Üniversitesi, Kırıkkale

Kitapları
 1985: Para Başarının Mükafatıdır
 1986: İşte Hayatım
 1988: Gönül Galerimden
 1989: Rusya'dan Amerika'ya
 1990: Ücret Pazarlığı mı? - Koyun Pazarlığı mı?
 1991: Değişen ve Gelişen Türkiye
 1993: Daha Fazla İş Daha Fazla Aş
 1995: Doğu Anadolu Raporu
 1998: Başarı Şimdi Aslanın Ağzında
 2001: Hayat Bazen Tatlıdır
 2002: Sakıpname
 xxxx: Bıraktığım yerden Hayatım
 xxxx: Her Şeyin Başı Sağlık

Kaynakça
 Kim Kimdir
 Kişisel Web Sayfası

Dış bağlantılar
 Kişisel Web Sitesi
 Sabancı Holding
 Sabancı Vakfı

1933 doğumlular
Kayseri doğumlu iş insanları
2004 yılında ölenler
Sakıp
20. yüzyıl Türk iş insanları
21. yüzyıl Türk iş insanları
Türk sanayiciler
Türk hayırseverler
Türk dolar milyarderleri
Müze kurucuları
Zincirlikuyu Mezarlığı'na defnedilenler
Sabancı Holding Yönetim Kurulu üyeleri

Sakıp Sabancı


An Leymus angustus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Bernhard von Trinius, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pilg.. An Leymus angustus in nahilalakip ha genus nga Leymus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Leymus

Leymus angustus


Rudolf Arnheim (d. 15 Temmuz 1904, Berlin, Alman İmparatorluğu - ö. 9 Haziran 2007, Ann Arbor, Michigan, ABD) Almanya'da doğmuş ABD'li bir yazar, sanat ve film kuramcısı ve algısal psikolog. Bir sanat eleştirmeni ve psikolog olarak ününü 1932 yılında yayınlanan 'Sanat olarak film' sayesinde kazanmıştır. Gestatlt psikolojisi okulu mezunudur.

Yayınları
 1928: Experimentell-psychologische Untersuchungen zum Ausdrucksproblem. Psychologische Forschung, 11, 2-132.
 1932: Film als Kunst. Berlin: Ernst Rowohlt. Neuausgaben: 1974, 1979, 2002
 1943: Gestalt and art. Journal of Aesthetics and Art Criticism, 2, 71-5.
 1949/1966: Toward a Psychology of Art. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
 1954/1974: Art and Visual Perception: A Psychology of the Creative Eye. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
 1962/1974: Picasso's Guernica. Berkeley: University of California Press.
 1966: Toward a Psychology of Art. Berkeley: University of California Press.
 1969: Visual Thinking. Berkeley: University of California Press.
 1971: Entropy and Art. Berkeley: University of California Press.
 1972/1996: Anschauliches Denken. Zur Einheit von Bild und Begriff. Erstausgabe 1972, nun Köln: DuMont Taschenbuch 1996.
 1977: The Dynamics of Architectural Form. Berkeley and Los Angeles: University of California Press.
 1977: Kritiken und Aufsätze zum Film. (Hrsg.: Helmut H. Diederichs) München: Hanser.
 1979: Radio als Hörkunst. München: Hanser. Neuausgabe: 2001 (Suhrkamp)
 1982/88: The Power of the Center: A Study of Composition in the Visual Arts. Berkeley: University of California Press.
 1986: New Essays on the Psychology of Art. Berkeley: University of California Press.
 1989: Parables of Sun Light: Observations on Psychology, the Arts, and the Rest. Berkeley: University of California Press.
 1990: Thoughts on Art Education. Los Angeles: Getty Center for Education.
 1992: To the Rescue of Art. Berkeley: University of California Press.
 1996: The Split and the Structure. Berkeley: University of California Press.
 1997: Film Essays and Criticism. Berkeley: University of California Press.
 2004: Die Seele in der Silberschicht. (Hrsg.: Helmut H. Diederichs) Frankfurt am Main: Suhrkamp.

Dış bağlantılar
 RudolfArnheim.it | Researches and resources on Arnheim, Cinema, Italy
 Rudolf Arnheim: A Web Site on His Life and Work
 Roy R. Behrens, "Rudolf Arnheim: The Little Owl on the Shoulder of Athene"
 Rudolf Arnheim: A bibliography of articles, reviews, commentaries and letters published in Leonardo
 Rudolf Arnheim: A selected chronological bibliography of books
 Roy R. Behrens, "Art, Design and Gestalt Theory"
 Igor Shteyrenberg, Biography: Rudolf Arnheim
 Ian Verstegen, The Thought, Life and Influence of Rudolf Arnheim
 Rudolf-Arnheim-Forum

1904 doğumlular
Berlin doğumlular
2007 yılında ölenler
Alman psikologlar
Almanya Yahudileri
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Alman göçmenler
Amerikalı psikologlar
Almanya Yahudisi asıllı Amerikalılar
Amerika Birleşik Devletleri vatandaşlığına kabul edilenler
Film teorisyenleri

Rudolf Arnheim


د. بلقيس محمد الحسن عثمان العشا هي باحث أول بالمجلس الأعلى للبيئة والموارد الطبيعية بالسودان ومتخصصة في علم المناخ والبيئة ومنسق مشروع استراتيجيات بيئة التأقلم مع ظاهرة تغيير المناخ. تخرجت في جامعة الخرطوم بكالوريوس علوم الغابات درجة الشرف 1984م وماجستير في علوم البيئة ثم حصلت على الدكتوراه في علوم الغابات من نفس الجامعة.

تسلمت جائزة نوبل للسلام للعام 2008 نيابة عن اللجنة الدولية للتغيرات المناخية والتي كانت بالمناصفة بين اللجنة وآل جور نائب الرئيس الأمريكي الأسبق والتي أقيمت بمدينة أوسلو النرويجية وذلك بعد أن وقع عليها الاختيار لتتسلم الجائزة التي تسمى أيضا جائزة "أبطال الأرض" للعام 2008 ضمن وفد دولي قوامه خمسة وعشرين شخصاً. وقد ذكرت الدكتورة ان الجائزة وقعت للهيئة نتيجة للتقرير الذي شاركت فيه و7 من الباحثين السودانيين بالهيئة.

وقد قدمت العديد من اوراق العمل والمساهمات والبحوث في مجالها الحساس لمنظمة المرأة العربية والهيئات المحلية والإقليمية المتخصصة.

وقد عرّف برنامج الأمم المتحدة للبيئة الدكتورة بلقيس العشا في تقرير الجائزة كالاتى :-

الدكتورة بلقيس عثمان العشا هي من كبار العلماء في السودان وعضو في الفريق الحكومي الدولي المعني بتغير المناخ، وتحتل مكانة بارزة في البحوث العالمية بشأن تغير المناخ. وقد أنتجت أعمالا كانت فتحا في مجال الاحترار العالمي - وهو التحدي الأكبر المهدد لعصرنا - في شمال أفريقيا وشرقها.
ويعتبر تشديد الدكتورة بلقيس على الاحترار العالمي والتكيف معه في السودان أمرا ذا أهمية حيوية نظرا إلى الروابط المتشابكة القائمة بين تغير المناخ والصراع الدائر في ذلك البلد. أما عملها كباحثة بارزة في تغير المناخ، فيجعلها نموذجا مثاليا تحتذيه نساء أفريقيا.
وتعترف الجائزة أيضا بجهود الدكتورة بلقيس في تثقيف طلبة الجامعات السودانية في مسألة تغير المناخ، وبهذه الطريقة إرهاف وعي الجيل الجديد في البلد لهذه القضية.

مصادر ومراجع
 تقرير الجائزة من برنامج الامم المتحدة للبيئة
 أمن المرأة وقضايا الصحة لمنظمة المرأة العربية
 مركز أنباء الامم المتحدة
 تقارير صحفية للدكتورة بلقيس العشا
 اعلان تسلمها جائزة نوبل في صحيفة الايام السودانية المحلية العدد 9170 بتاريخ 29 يوليو 2008
 الامانة العامة لهيئة المستشاريين بوزارة رئاسة مجلس الوزراء بالخرطوم تكرم الدكتورة بلقيس

عالمات سودانيات
نساء سودانيات

بلقيس العشا


Echelon Conspiracy (La conspiración del poder en España) es una película de 2009 dirigida por Greg Marcks y protagonizada por Shane West, Edward Burns, y Ving Rhames.

Sinopsis
Un joven ingeniero recibe por azar un móvil que le va enviando mensajes de cómo encontrar fortuna. Cuando es interceptado por la CIA se da cuenta de que el que envía los mensajes no es tan benévolo como parece… todos los propietarios anteriores murieron asesinados....

Elenco
 Shane West como Max Peterson.
 Edward Burns como John Reed.
 Ving Rhames como Agente Dave Grant.
 Martin Sheen como Raymond Burke.
 Jonathan Pryce como Mueller.
 Tamara Feldman como Kamila.
 Sergey Gubanov como Yuri Malinin.
 Gosha Kutsenko como Russian General.
 Steven Elder como Charles.

Véase también
 ECHELON

Referencias

Películas rodadas en Rusia
Películas sobre informática
Películas ambientadas en Praga
Películas sobre inteligencia artificial

Echelon Conspiracy


Pyrola tschanbaischanica er tegund blómplantna af lyngætt. Hún er ættuð frá Kína (Jilin).

Tilvísanir

Lyngætt

Pyrola tschanbaischanica


أندريا روسي  (مواليد 7 نوفمبر 1986 في سان بينيدتو دل ترونتو - إيطاليا) لاعب كرة قدم إيطالي يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى سيينا الإيطالي منذ 2006 في مركز الظهير الأيسر .

مراجع

وصلات خارجية

مدافعو كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سان بينيدتو دل ترونتو
لاعبو الدوري الإيطالي
لاعبو الدوري الإيطالي الدرجة الثانية
لاعبو بارما
لاعبو بسكارا 1936
لاعبو ساليرنيتانا
لاعبو سيينا
لاعبو كرة قدم إيطاليون
لاعبو نادي تشيزينا
لاعبو يوفنتوس
مواليد 1986
مواليد في سان بينيدتو دل ترونتو
لاعبو كرة قدم من ماركي

أندريا روسي


Illinois is a state located in the Midwestern United States. According to the 2020 United States census Illinois is the 6th most populous state with  inhabitants but the 24th largest by land area spanning  of land. Illinois is divided into 102 counties and, as of 2020, contained 1,300 municipalities consisting of cities, towns, and villages.

The largest municipality by population is Chicago with 2,746,388 residents while the smallest by population is Valley City with 14 residents. The largest municipality by land area is Chicago, which spans , while the smallest is Irwin at .

List

See also

 List of census-designated places in Illinois
 List of unincorporated communities in Illinois
 Administrative divisions of Illinois
 List of Illinois townships
 List of counties in Illinois
 List of precincts in Illinois
 List of ghost towns in Illinois
 List of city nicknames in Illinois
 Illinois census statistical areas

Notes

References

External links

Illinois geography-related lists
Illinois

List of municipalities in Illinois


The MTV Video Music Award for Best Male Video was one of four original general awards that have been handed out every year since the first MTV Video Music Awards in 1984. In 2007, though, the award was briefly renamed Male Artist of the Year, and it awarded the artist's whole body of work for that year rather than a specific video. However, the award returned to its original name the following year. It was replaced by the Artist of the Year category in 2017, combining Best Male and Best Female video categories.

With three victories, Eminem is the artist with most wins in this category, and also has the most nominations with nine. Meanwhile, Tom Petty, Beck, Will Smith, Justin Timberlake and Chris Brown, all have won this twice, with the first three being the only artists to win the award for two consecutive years.

Recipients

Records/stats

Most Wins:
1. Eminem: 3 wins
2. Justin Timberlake, Will Smith, Beck, Tom Petty, Chris Brown: 2 wins
Most Nominated Artist, as of 2016 (Including nominations for Male Artist of the Year)
Despite as a female artist on this category, Rihanna has been nominated six times with two wins.

References

See also
 MTV Europe Music Award for Best Male

MTV Video Music Awards
Awards established in 1984
Awards disestablished in 2016


Vasile Suciu (n. 27 ianuarie 1887, Săcel- d. 24 august  1937, Săcel) a fost un deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Vasile Suciu, născut în localitatea Săcel, județul Harghita, a urmat studiile la Institutul Teologic din Blaj. Este numit învățător în Archita. În Primul Război Mondial, este mobilizat în armata austro-ungară. După 1918 a făcut parte din conducerea județeană a Partidului Poporului. A decedat la data de 24 august a anului 1937 în localitatea sa natală, Săcel.

Activitatea politică
Vasile Suciu a fost ales ca delegat titular al cercului electoral Odorhei, la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia de la 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003, ISBN 973-8141-90-7
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voevod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanților, vol. I-II, Editura Academiei Române, București, 2005, ISBN 973-27-1258-9 (vol. I); ISBN 973-27-1264-3 (vol. II)

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Nașteri în 1887
Decese în 1937
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Învățători români

Vasile Suciu (delegat)


Tony Sperandeo () este un actor italian de cinema și televiziune. Sperandeo este notabil prin interpretarea frecventă a personajelor dure din regiunea sa natală, Sicilia. Începând din 2004 a jucat în La Nuova Squadra, o dramă polițistă difuzată de Rai Tre, în rolul superintendentului de poliție Salvatore Sciacca.

Cariera
S-a născut la Palermo, primind numele Gaetano Sperandeo.

Și-a început cariera de actor în 1983 cu un rol mic în filmul Kaos, regizat de frații Taviani. În 1985 a obținut un rol în filmul Pizza Connection, regizat de Damiano Damiani. A apărut, de asemenea, în patru sezoane ale popularului serial de televiziune Caracatița, care prezintă lupta împotriva Mafiei, și a avut un mic rol în filmul The Sicilian al lui Michael Cimino. A mai jucat în multe alte filme italiene, cele mai notabile fiind La scorta ("Escorta") a lui Ricky Tognazzi, Ragazzi fuori și Mery per sempre ale lui Marco Risi; acțiunea ultimelor două filme menționate are loc în orașul său natal, Palermo.

Începând din 2004 a apărut în mod regulat la televiziune în rolul superintendentului Salvatore Sciacca, mai întâi în drama polițistă La Squadra (2004-2007) și apoi în continuarea acesteia, La Nuova Squadra (2008-2009, 2011).

În 2001 Sperandeo a obținut premiul David di Donatello pentru cel mai bun actor în rol secundar pentru interpretarea rolului șefului mafiot Tano Badalamenti din filmul I cento passi, regizat de Marco Tullio Giordana, care prezintă povestea activistului antimafia Peppino Impastato.

Viața personală
El a fost căsătorit cu actrița Rita Barbanera (1968-2001), cu care are doi copii, Tony și Priscilla. Sperandeo a cunoscut-o pe platourile de filmare a producției Mery per sempre, la care lucra în acel timp. Au jucat împreună într-un singur film, La discesa di Aclà a Floristella în 1992. Rita a fost în primul rând o actriță de teatru.

În 27 aprilie 2001 Rita Barbanera s-a sinucis, aruncându-se de la balconul casei lor din Palermo. Ea avea vârsta de 32 de ani.

Filmografie

Filme de cinema

 Kaos (1984)
 Pizza Connection (1985)
 The Repenter (1985)
 The Sicilian (1987)
 Mery per sempre (1989)
 Tre colonne in cronaca (1990)
 Briganti (1991)
 Il sole anche di notte (1990)
  Ragazzi fuori (1990)
 Caldo soffocante (1991)
 Il muro di gomma (1991)
 Una storia semplice (1991)
 Piedipatti (1991)
 Johnny Stecchino (1991)
 Uomo di rispetto (1992)
 Acla's Descent into Floristella (1992)
 Nel continente nero (1993)
 La scorta (1993)
 Quattro bravi ragazzi (1993)
 I Mitici - Colpo gobbo a Milano (1994)
 Miracolo italiano (1994)
 Segreto di stato (1995)
 Palermo - Milan One Way (1995)
 The Star Maker (1995)
 Vesna va veloce (1996)
 Altri uomini (1997)
 Volare! (1997)
 Una sola debole voce (1998)
 The Room of the Scirocco (1998)
 Excellent Cadavers (1999)
 Un giudice di rispetto (2000)
 Arresti domiciliari (2000)
 L'uomo della fortuna (2000)
 One Hundred Steps (2000)
 Il testimone (2001)
 E adesso sesso (2001)
 Tra due mondi (2001)
 Il latitante (2003)
 Miracle in Palermo! (2003)
 Eccezziunale... Veramente - Capitolo secondo... me (2006)
 Il 7 e l'8 (2006)
 Una moglie bellissima (2007)
 L'uomo di vetro (2007)
 Prigionero di un segreto (2008)
 Baaria (2009)

Filme de televiziune

 La piovra 2 (1985, miniserial)
 Felipe ha gli occhi azzurri (1991)
 La piovra 6 - L ' ultimo segreto (1992, miniserial)
 Un che punto è la notte (1995)
 Non parla più (1995)
 La piovra 8 - Lo scandalo (1997, miniserial)
 Mia Padre e Inocent (1997)
 La piovra 9 - Il patto (1998, miniserial)
 Cronaca di un ricatto (1999)
 Don Matteo (prima serie, episodul "Stato di Ebbrezza", 1999)
 Bine secolo (1999)
 Am'attentatuni (2001)
 Distretto di Polizia (2001, serial)
 Il sequestro Soffrantini (2002)
 Soldati di pace (2003)
 Blindati (2003)
 Ultimo - L'infiltrato (2003)
 La Squadra (2004-2007)
 La nuova Squadra (2008-2009, 2011)
 Il sangue dei vinti'' (2009, miniserial)

Note

Legături externe

Nașteri în 1953
Actori italieni
Câștigătorii premiilor David di Donatello
Oameni în viață
Oameni din Palermo

Tony Sperandeo


إذاعة أوروبا الحرة (Radio Free Europe/Radio Liberty (RFE/RL) هي مؤسسة غير ربحية تتكون من شبكتين للراديو للإرسال الإذاعي لشرق وسط أوروبا، ومنطقة البلقان والقوقاز ووسط آسيا والشرق الأوسط. تذيع إذاعة أوروبا الحرة برامجها بثلاثين لغة يتحدث بها سكان هذه المناطق.

وتذيع إذاعة الحرية برامجها لروسيا وأوكرانيا وبعض جمهوريات الاتحاد السوفييتي السابق باثنتي عشرة لغة وإلى أفغانستان بلغتين. تم تأسيس الإذاعة الحرة بوساطة حكومة الولايات المتحدة وتشرف عليها لجنة الإرسال الإذاعي العالمي التي تم تعيينها بوساطة رئيس الولايات المتحدة.

يقوم مواطنو المناطق التي تستمع لتلك الإذاعة بكتابة وإنتاج معظم البرامج. وتوفر الشبكتان الإذاعيتان المعلومات عن الأحداث العالمية.

يتكون حوالي نصف البرامج من الأخبار وتحليلها ويعدها نحو 24 مكتباً تنتشر في مناطق البث. أما النصف الآخر من البرامج فيصف الأحداث الثقافية والدينية كما يعطي خلفية معلوماتية عن المسائل الاقتصادية والتاريخية والسياسية.

تاريخ
قامت الولايات المتحدة الأمريكية بتأسيس إذاعة أوروبا الحرة في عام 1950، وإذاعة الحرية في عام 1951 ووجهت بثها إلى شرق أوروبا، وأسست إذاعة الحرية في عام 1953 ووجهت بثها إلى الاتحاد السوفييتي (سابقا)، وأنشئت هاتين الشبكتان لمناهضة المحاولات التي تقوم بها الحكومات الاشتراكية لعزل مواطنيها عن أخبار العالم وذلك قبل أنهيار الحكومات الشيوعية في هذه الدول في نهاية الثمانينيات وبداية التسعينيات من القرن العشرين. وفي عام 1976 تم دمج تلك الشبكات الإذاعية لتكوين هيئة إذاعة الحرية.كان لهذه الهيئة إدارة للأخبار في واشنطن دي سي إلا أن مكاتبها الرئيسية باتت الآن في مدينة براغ بجمهورية التشيك.

انظر أيضًا
 قناة الحرة

مراجع

وصلات خارجية

 اذاعة أوروبا الحرة / راديو ليبرتي (الموقع الرسمي))
 أرشيف معهد هوفر : راديو الحرية : 50 عاما - خط زمني

العلاقات السوفيتية الأمريكية
إذاعات أمريكية
إعلام باللغة الكازاخية
إعلام حكومي
براغ
تأسيسات سنة 1949 في ولاية نيويورك
تعزيز الديمقراطية
شركات ألمانيا
شركات مقرها في ميونخ
محطات إذاعية باللغة الأوكرانية
محطات إذاعية باللغة الروسية
محطات إذاعية أسست في 1949
منظمات الحرب الباردة
منظمات الدعاية الأمريكية
منظمات مناهضة للشيوعية
وكالة المخابرات المركزية
وسائل إعلام في براغ
تأسيسات سنة 1949 في مدينة نيويورك

إذاعة أوروبا الحرة


المصرية العالمية للطيران هي شركة طيران مصرية خاصة، يقع مقرها الرئيسي في العاصمة القاهرة، وتتخذ من مطار برج العرب الدولي مركزًا رئيسيًا لعملياتها، بالإضافة إلى مطار الأقصر الدولي ومطار أسيوط الدولي، تأسست الشركة عام 2008 وبدأت عملياتها رسمياً في يوليو 2009، تقدم المصرية العالمية للطيران خدماتها حاليًا إلى ستة وجهات، وتخطط الشركة لتسيير رحلات منتظمة إلى 18 وجهة أخرى في دول شمال أفريقيا، الخليج العربي وأوروبا، وبهذا تكون المصرية العالمية للطيران أول شركة طيران يمتلكها القطاع الخاص المصري تقوم بتسيير رحلات طيران منتظمة وغير منتظمة (عارضة)، إذ أن جميع شركات الطيران العاملة في مصر حالياً تسّير رحلات عارضة غير منتظمة.

تعداداً للسكان وحيث يفد عليها السياح لزيارة الأهرامات وشواطيء البحر الأحمر". وأضاف قائلاً "بناءً على توجه الشركة الاقتصادي الذي يرتكز على القيمة المقدمة مقابل الثمن، وستوفر المصرية تذاكر بأسعار منافسة وتعتمد سياسة توزيع خدماتية فعالة ومركزة. كما ستتبع الشركة نهجاً ثابتاً في خدماتها وتحرص على تأمين خدمة ممتازة للزبائن، وستسعى أيضاً إلى الاستحواذ على حصة من رحلات المتابعة العالمية"، وتابع قائلاً: "نطمح بأن نصبح أحد أبرز الخطوط الجوية الاقتصادية في العالم، وهذا الهدف لا يمكن تحقيقه سوى باعتماد توجّه مُبتكر يقدم قيمة هائلة مقابل الثمن، بالإضافة إلى تشغيل آمن واعتمادي للرحلات الجوية"، ووقعت الشركة عقد لصيانة طائراتها مع شركة مصر للطيران للصيانة والأعمال الفنية.
و تعد المصرية العالمية للطيران أول شركة طيران اقتصادى ناجح جدا ومتميز في سماء الطيران كما ان عليها ضغط كبير من المسافرين مما يضعها في المرتبة الأولى في شركات الطيران الاقتصادية المصرية وتتميز بخددمات ممتازة وبراحة تامة.

الوجهات
تنطلق رحلات المصرية العالمية للطيران من أكثر من مركز للعمليات، وفيما يلي وجهات الشركة في ديسمبر 2009:
  الإسكندرية (مطار برج العرب الدولي).
  بنغازي (مطار بنينة الدولي).
  الكويت (مطار الكويت الدولي)
  روما (مطار ايطالياالدولي).
  جدة (مطار الملك عبد العزيز الدولي).
  أسيوط (مطار أسيوط الدولي).
  مدينة تبوك (مطار الأمير سلطان بن عبد العزيز الإقليمي).
  الأقصر (مطار الأقصر الدولي).
  الكويت (مطار الكويت الدولي).
  القاهرة (ميناء القاهرة الجوي).
  مدينة تبوك (مطار الأمير سلطان بن عبد العزيز الإقليمي).
  ينبع (مطار الأمير عبد المحسن بن عبد العزيز المحلي).
  أبها (مطار أبها الإقليمي).
  جدة (مطار الملك عبد العزيز الدولي).
  القصيم (مطار الأمير نايف بن عبد العزيز الدولي).
  الطائف (مطار الطائف الدولي).

الأسطول
أسطول المصرية العالمية للطيران

انظر أيضاً
 مصر للطيران إكسبريس
 النيل للطيران

مصادر

وصلات خارجية
 فلاي المصرية حجز الكتروني للتذاكر والبحث في الرحلات ومقارنة الأسعار أول موقع للحجز عن طريق الإنترنت على رحلات المصرية العالمية
 تفاصيل أسطول المصرية العالمية للطيران

أعضاء إياتا
تأسيسات سنة 2008 في مصر
شركات طيران أسست سنة 2008
شركات طيران أسست سنة 2009
مصرية عالمية للطيران
شركات مصرية أسست في 2008
شركات مقرها في القاهرة

المصرية العالمية للطيران


Der Etzbach ist ein linker Zufluss des Schwarzbaches im Landkreis Aschaffenburg im bayerischen Spessart.

Geographie

Verlauf
Der Etzbach entspringt südöstlich von Hain im Spessart und westlich vom Metzberg. Er verläuft in nördliche Richtung und unterquert die Spessartrampe. Östlich von Hain mündet er in den Schwarzbach.

Flusssystem Aschaff
 Liste der Fließgewässer im Flusssystem Aschaff

Siehe auch
 Liste der Flüsse im Spessart

Weblinks

 Der Etzbach und sein Einzugsgebiet auf dem BayernAtlas

Einzelnachweise

Fluss im Spessart
Fließgewässer im Landkreis Aschaffenburg
Geographie (Laufach)

Etzbach (Schwarzbach)


(48794) Stolzová, denumire internațională (48794) Stolzova, este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
48794 Stolzová este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Jana Tichá și Miloš Tichý. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,86 ua, o excentricitate de 0,03 și o înclinație de 7,0° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 48001-49000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1997
Centura de asteroizi

48794 Stolzová


فرانسوا بريسون  (9 أبريل 1958 في سانتس) لاعب كرة قدم فرنسي معتزل كان يجيد اللعب في مركز المهاجم .

بدأ مسيرته الرياضية في نادي باريس سان جيرمان سنة 1975 وبعد 4 سنوات انتقل إلى نادي لافال وقضى فيه موسم واحد وعاد إلى ناديه الأصلي . في سنة 1981 انتقل إلى نادي لنس وبعد 4 سنوات انتقل إلى نادي ستراسبورغ وفي السنة التالية انتقل إلى نادي مرسيليا وبعد سنتين انتقل إلى نادي لافال . في سنة 1989 انضم إلى نادي ليون وأخيرا انتقل إلى نادي ليل في سنة 1990 واعتزل لعب كرة القدم نهائيا في سنة 1993 .

شارك بريسون مع منتخب فرنسا في مباراتين دوليتين ما بين 1982 و1984 .

بعد الاعتزال قرر بريسون التوجه نحو مهنة التدريب وقاد نادي مونتاوبان من 1994 إلى 1997 ثم نادي لنس من 1999 إلى 2000 ثم نادي نيم من 2002 إلى 2003 .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية فرنسيون
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من سانتس
أشخاص من سانتس (شارنت ماريتيم)
حاصلون على ميداليات أولمبية في كرة القدم
حائزون على ميداليات في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
رياضيون من شارنت البحرية
طاقم أولمبيك مارسيليا غير اللاعبين
فرنسيون فازوا بالميدالية الذهبية الأولمبية
كشافة كرة قدم
لاعبو الدوري الفرنسي
لاعبو الدوري الفرنسي الدرجة الخامسة
لاعبو أولمبيك ليون
لاعبو أولمبيك مارسيليا
لاعبو باريس سان جيرمان
لاعبو ستراسبورغ
لاعبو كرة قدم فرنسيون
لاعبو كرة قدم فرنسيون أولمبيون
لاعبو كرة قدم في الألعاب الأولمبية الصيفية 1984
لاعبو كرة قدم من آكيتين الجديدة
لاعبو لافال
لاعبو لنس
لاعبو ليل
لاعبو منتخب فرنسا تحت 21 سنة لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم
لاعبو منتخب فرنسا لكرة القدم للشباب
لاعبو نيم
مدربو كرة قدم فرنسيون
مدربو نادي لانس
مدربو نيم أولمبيك
مهاجمو كرة قدم رجالية
مواليد 1958
مواليد في سانتس

فرانسوا بريسون


الرئم أو الريم: غزال أبيض معروف، وهو نوعان:
 الرئم العربي: هو الريم المعروف عند العرب.
 الرئم الإفريقي

 ريم (الدرب) - جازان
 ريم (الحيمة الداخلية) - صنعاء
 ريم (ردفان) - لحج
ريم وحده قياس الجرعات الإشعاعية

ريم (توضيح)


Thomas Joseph Wickham (Morgan, 26 de maio de 1990) é um jogador de hóquei sobre a grama australiano, medalhista olímpico.

Carreira
Wickham integrou a Seleção Australiana de Hóquei sobre a grama masculino nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020 em Tóquio, quando conquistou a medalha de prata após confronto contra a equipe belga na final da competição.

Jogadores de hóquei sobre a grama olímpicos da Austrália
Jogadores de hóquei sobre a grama nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020
Medalhistas nos Jogos Olímpicos de Verão de 2020

Tom Wickham


Ray Crawford est un nom porté par :

  (1916-1966), pilote automobile américain.
 Ray Crawford (1924-1997), guitariste de jazz américain.
 Ray Crawford (1936-), footballeur anglais.

Ray Crawford


Marie-Charlotte Jouvenel des Ursins, vicomtesse d'Auchy, née en 1569 à Armentières-sur-Ourq (sud de l'Aisne) et morte le  à Paris, est une poétesse et salonnière française.

Biographie

Marie-Charlotte Jouvenel des Ursins est née en 1569 à Armentière-sur-Ourq et est morte le 3 janvier 1646 à Paris où elle est inhumée aux filles de l'Ave Maria.

Elle est la fille de Gilles Jouvenel des Ursins, seigneur d'Armentières dont la lignée est liée à la maison royale de France et d'Anne Charlotte d'Arces, dame de La Rivière-Thibouville. Elle reçoit une éducation de jeune fille de haut rang autour la philosophie et de lettres pour devenir à son tour dame d'Armentières. Elle hérite par la suite du titre de seigneur en 1608, quand elle hérite des biens de sa branche à la mort de son frère aîné Gilles qui n'avait pas d'enfant.

En 1595, à l'âge de 25 ans, elle épouse Eustache de Conflans, dit Eustache II la Grand'Barbe en raison de cette caractéristique physique. Il est vicomte d'Auchy, seigneur de Clerques (1587-1613), seigneur de Quercamps, de Bercy, du Buisson, de la maison de Confravreux et d'autres terres. Il occupe les positions militaires de chevalier des ordres du roi, de capitaine de 50 hommes d'armes de ses ordonnances et de lieutenant-général des armées du Roi. Il est également député de la noblesse du Vermandois aux Etats-Généraux de Blois en 1588, ambassadeur extraordinaire en Flandres, chevalier d'honneur de la reine Marie de Médicis, gouverneur de Saint-Quentin et de conseiller d'État.

Elle devient alors « vicomtesse d'Auchy », désignation la plus souvent utilisée pour parler d'elle, dont l'orthographe d'époque prend parfois la forme d'Ochy en référence à sa propriété d'Oulchie le Chastel.

Elle donne naissance à trois enfants : Henri, Mercure et Gilles, dont le cadet meurt relativement jeune.

Poétesse

Une pionnière

Un des premiers salons littéraires féminins
Charlotte Jouvenel est l'une des pionnières des salons littéraires parisiens du XVII siècle, en particulier des salons littéraires féminins. Passionnée de philosophie et de belles lettres, elle est en concurrence avec Marie Bruneau des Loges (dont le salon disparut rapidement),  de Senectère (fille de François et nièce de Madeleine), et la « chambre bleue » de Catherine de Rambouillet à l'hôtel de Rambouillet.

Son salon est connu sous le nom d'Académie de la vicomtesse d'Auchy et se tient les mercredis rue des Vieux Augustins (actuelle rue d'Argoue depuis 1867). Il présente une forte activité autour de 1605 à 1638. Il est fréquenté par François de Malherbe, Jean de Lingendes, Claude de Malleville, Jean Chapelain (grand rival de Catherine de Rambouillet en 1638), le philosophe Louis de L'Esclache, le théologien Pierre Maucors, l'abbé de Cerisy (pour contrecarrer Boisrobert), et Charles Picard, sieur de Touvaut et d'Infrainville.

Son originalité
Le salon de Charlotte Jouvenel est particulier quant à son système d'entrée : plutôt que d'être organisé selon le principe d'entre-soi, il met en avant les femmes et recrute selon le savoir du candidat.

Son salon est avant-gardiste par les libertés qu'il prend vis-à-vis des règles érigées dans les autres salons de l'époque. Il est connu en particulier pour son exercice d'oralité systématique. Pendant le salon, il était demandé aux participants de composer ou de lire à haute voix de choses et d'autres indépendamment du statut lettré ou distingué des participants.

La dimension religieuse à laquelle est attachée la vicomtesse est également une autre de ses spécificités puisque les salonniers sont particulièrement invités à parler de théologie, une discipline habituellement réservée au corps ecclésiastique dans des lieux moins mondains. Le salon se fit connaître à ce sujet à la suite de la polémique de Saint-Ange : une fois, alors que le Frère capucin Jacques Forton de Saint-Ange prouvait la Sainte-Trinité par raison naturelle, l'archevêque de Paris Jean-François de Gondi fut scandalisé et demanda à Charlotte Jouvenel d'abandonner son salon littéraire.
Elle est l'une des premières femmes de salon à avoir écrit un livre et à revendiquer le statut de femme de lettres dans sa préface des Homélies en 1634 à plus de 70 ans. En effet, elle écrit un livre pieux après avoir passé beaucoup de temps à s'instruire sur la religion au château du Buissson à Brécy et après l'approbation d'un conseil de docteurs de théologie le 22 septembre 1633. Sur la page de titre-frontispice de cet ouvrage, une gravure de Pierre Daret la représente offrant le livre à la Vierge.

Une position de liberté
Charlotte Jouvenel bénéficie d'une certaine liberté, notamment grâce à son nouveau statut et à son héritage en 1608. Le statut de son mari lui permet de bénéficier de la part du roi d'un logement à Paris en l'hôtel de Combault près du Château du Louvre, auquel s'ajoute les services d'un domestique de la douairière de Genlis et d'une rente viagère.

Par ailleurs, son mari consacre beaucoup de temps à son travail qui le retient à Saint-Quentin, ce qui . À la mort de son époux, le , elle délaisse encore davantage la campagne pour se consacrer à sa vie parisienne.

Inspiratrice
Charlotte Jouvenel inspire plusieurs poètes de son époque. Décrite comme une muse, elle reçoit les louages de Jean de Lingendes, du poète Claude de Malleville, François de Soucy, ainsi qu'un sonnet de Pierre de l'Estoile.

Elle fait également l'objet de deux biographies, par Gédéon Tallemant des Réaux en 1834 et par Rémi Demarquet en 2019.

Elle fut notamment la source d'inspiration du poète normand François de Malherbe (1555-1628) qui lui consacra une intense correspondance épistolaire de janvier 1606 à septembre 1607. Il lui écrivit également 2 pièces et 6 sonnets, « Les Heures de Caliste » dans Délices et Recueil des plus excellents vers satiriques de ce temps, qui bénéficièrent d'une forte diffusion sur la scène littéraire (il fut réimprimé 5 fois entre 1609 et 1630) et qui marquèrent durablement l'esprit des lecteurs de la première moitié du siècle. Il s'agit des seuls sonnets amoureux du poète relevant de la poésie galante, prenant la forme particulière d'un ensemble tant génétique que compositionnel présentant des structures fixes (rimes, vers répétés) qui serviront de modèles poétiques après la Fronde. Le nom de Charlotte Jouvenel est caché au profit du surnom de « Caliste », qui signifie « la belle des belles », et qui apparaît à partir d'une lettre du 9 avril 1607 entre les deux poètes.

L'oubli
« Chacun pourra trouver [...] l'ascension, la chute puis l'oubli de cette femme de Lettres du Grand Siècle ».

Sa liberté et son originalité à se réclamer autrice et à tenir un salon si particulier lui valurent quelques moqueries de ses concurrentes et de ses galants éconduits (Malherbe notamment).

L'affaire Saint-Ange participa également à affaiblir la réputation du salon de la vicomtesse Auchy. Mais ce fut surtout après que son ouvrage et son académie eut connu un « succès certain » qu'une cabale fut organisée pour la mettre en touche, la réduire au silence et à l'oubli. Parmi ses opposants se comptaient d'anciens amis comme le poète Chapelain, qui avait fréquenté son salon.

Le Cardinal de Richelieu lui-même participa à sa façon à la cabale en s'appropriant la charge de la gestion culturelle et religieuse du pays en plus de ses autres fonctions. Après avoir fait fermé le salon de Marie des Loges à la fin de la décennie 1620, il créa en 1634 avec l'aide de l'écrivain Valentin Conrart une académie en concurrence directe avec celle de la vicomtesse d'Auchy, la future Académie française. En plus de faire de l'ombre au salon de la vicomtesse, le cardinal interdit l'accès à son salon et la tint à l'écart. L'objectif de Richelieu était d'institutionnaliser ces académies privées informelles, notamment pour y glorifier une langue française pure, ce qui d'après lui ne pouvait se faire que par l'exclusion des femmes de ces cercles. Conrart en rédigeant les statuts le 13 mars 1634 s'inspire fortement de "l'académie femelle" de la vicomtesse pour en faire le pendant. La vicomtesse ne fut pas convier par la suite à rejoindre les immortels comme ses autres camarades.

En tombant dans l'oubli malgré sa notoriété de l'époque, le cas de la vicomtesse Auchy présenta quelques problèmes aux historiens et passionnés qui voulurent établir sa chronologie comme dans le cas d'autres autrices. On peut penser notamment à l'affaire Saint-Ange qui est souvent datée par erreur après la mort de la vicomtesse alors que la polémique eut lieu pendant ses salons.

Du 15 mars au 20 juillet 2008, l'exposition « Lettre intimes. Une Collection dévoilée » d'Anne-Marie Springer à la Fondation Martin Bodmer expose une partie de la correspondance entre la vicomtesse Auchy et Malherbe aux côtés d'autres grands du monde littéraire.

Œuvre

Notes et références

Liens externes

Naissance en 1569
Naissance dans l'Aisne
Salonnière française
Poétesse française du XVIIe siècle
Décès en janvier 1646
Décès à Paris
Vicomtesse française du XVIe siècle

Charlotte Jouvenel des Ursins


Bystričany este o comună slovacă, aflată în districtul Prievidza din regiunea Trenčín. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 1.801 locuitori. Se învecinează cu Zemianske Kostoľany, , Kľak, Kamenec pod Vtáčnikom, Nitrica, Veľké Kršteňany și .

Istoric
Localitatea Bystričany este atestată documentar din 1388.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Bystričany


NK Union, hrvatski nogometni klub iz Podstrane

O klubu
Klub je osnovan veljače 2014. godine. Krenulo se ni od čega. Imali su tek petnaestak djece, igrali su tri terena za "cageball" u Strožancu gdje nije moglo igrati više od šest dječaka te su imali još jedan veći teren 30 puta 20 metara. U jednom trenutku došlo se do križanja puta, hoće li klub i dalje životariti ili propasti. Tad je došao Luka Vučko i vlastitim novcem ušao u projekt. Izgradio je objekte na TTTS-u površine 60 puta 42 metra koje obasjavaju reflektori i stvorio vrlo dobre uvjete. I Općina Podstrana pridonijela je malo klubu a izgradnju stadiona pomogle su tvrtke Kam, Građevno Zec, Bauhaus, Građevinski obrt Pecić. U planu su bile još četiri svlačionice i klupska ambulanta uz zadržavanje svih malih terena u Strožancu. Od rujna 2015. godine treniraju na lokaciji gdje su se prodavali rabljeni automobili. U klupskom projektu su bivši igrač Veleža i Šibenika Mate Radić i bivši igrač Splita, Šibenika i Zmaja Luka Ćelić. Klub ima veliki priljev u mladim selekcijama, i dječake i djevojčice.

Klupski slogan je "Ljubav, Sreća, Radost = Union Podstrana", a sve tri riječi u sloganu piše se velikim početnim slovom.

Na Unionovim terenima održava se godišnje natjecanje Rat vratara, na kojem se nogometni vratari natječu tako da u tri minute moraju pokazati sve ono što ih čini posebnim, od igre s loptom, preko brzih reakcija...

Izvori

Vanjske poveznice
NK Union
Facebook

Podstrana
Union

NK Union Podstrana


An Chusquea purdieana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Munro. An Chusquea purdieana in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Colombia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea purdieana


Randschlag, auch Saumschlag, bezeichnet in der Steinmetzkunst einen ebenen Streifen am Rand eines Steinquaders.

Funktion
In der Steinmetzkunst werden ebene Streifen entlang den Kanten von Steinquadern als Randschlag bezeichnet. Das Ziehen der Randschläge ist der erste Schritt bei der manuellen Bearbeitung von Natursteinoberflächen. Von der weiteren Bearbeitung des Spiegels (der Fläche zwischen den Randschlägen) hängt es ab, welche Funktion die Randschläge erfüllen. Dabei wird zwischen ebenen, erhabenen und eingetieften Spiegeln unterschieden.

Ebene Spiegel
Zur Herstellung ebener Oberflächen wird der überstehende Bossen bis auf die Tiefe der Randschläge herunter abgearbeitet. Die Randschläge erfüllen bei Flachquadermauerwerk eine Hilfsfunktion und bilden zusammen mit dem Spiegel die fertige Oberfläche. Dabei kann der Randschlag sichtbar bleiben (Bild 1) oder wie der Spiegel abgearbeitet werden, so dass er von diesem nicht mehr zu unterschieden ist (Bild 2).

Erhabene Spiegel
Bei Bossenquadern bleibt der Bossen stehen oder wird zwar abgearbeitet, aber nicht bis zur Tiefe der Randschläge (Bild 3). In diesem Fall erfüllen die Randschläge sowohl eine technische als auch eine ästhetische Funktion:
 Die Randschläge erleichtern das lotrechte Versetzen der Quader, da die Kanten der Randschläge eben sind.
 Wenn nur die Randschläge gezogen werden müssen und der Bossen stehenbleibt oder nur geringfügig verändert wird, wird die Bearbeitungsdauer entsprechend verkürzt.
 Der Mauerwerkverband der Fassaden wird trotz des engen Fugenschlusses an den Lager- und Stoßfugen durch die Randschläge deutlich hervorgehoben, so dass das Zusammenspiel zwischen Fugenbild und Bossen seine ästhetische Wirkung entfalten kann.

Eingetiefte Spiegel
Das Verfahren der Anathyrose erlaubte es, den Arbeitsaufwand des Steinmetzen bei der Bearbeitung der Lager- und Stoßflächen zu minimieren. Die Bauglieder wurden mit Randschlag  versehen und der Bossen bis unterhalb der Randschlagebene grob abgearbeitet, so dass sich eine Eintiefung ergab, die den Fugenschluss der Randschläge nicht beeinträchtigte (Bild 4). Die Anathyrose wurde nicht nur bei Steinquadern, sondern auch bei der Bearbeitung von Säulentrommeln angewendet.

Die Anathyrose wurde in Ägypten im Alten Reich erfunden. Im antiken Griechenland fand sie weite Verbreitung und wurde auch in der altrömischen Baukunst eingesetzt.

In der Fachliteratur wird der Begriff Randschlag im Zusammenhang mit der Anathyrose nicht verwendet, vielmehr werden Umschreibungen benutzt, z. B. Kontaktfläche, Saum, Anschlussfläche, Randstreifen.

Randschlaganzahl

Zur Herstellung eines ebenen Spiegels wird die Quaderoberfläche mit einem umlaufenden Randschlag versehen (vierseitiger Randschlag).

Bei Quadern mit erhabenem Spiegel (Bossenquadern) kann die Anzahl der Randschläge zwischen 0 und 4 variieren. Bei vierseitigem Randschlag verdoppelt sich der Abstand zwischen zwei Bossen, und der Fugenschluss bleibt sichtbar. Durch zwei- oder einseitige Randschläge können die Stoß- bzw. Lagerfugen so gesetzt werden, dass sie mit der Bossenkante zusammenfallen und dadurch fast unsichtbar sind. Dies ist z. B. erwünscht bei der Herstellung von Bandrustika oder wenn mehrere Quader an den Stoßfugen scheinbar zu einem Quader verbunden werden sollen.

Randschlagbreite
Die Breite der Randschläge bei Quadersteinen mit ebenem und erhabenem Spiegel variiert zwischen sehr schmal (bis 1,5 cm), mittelbreit (ca. 2,5 cm) und sehr breit (selten mehr als 5 cm). Zahlreiche Einzeldaten zu Randschlagbreiten finden sich bei Friederich 1932 (deutsche und elsässische Kirchen) und bei Eckert 2000, Seite 49–118 (Florentiner Profangebäude ab dem Duecento). Im antiken Griechenland waren die Randschläge bei Quadern ohne Anathyrose zwischen 0,5 und 3 cm breit.

Die Randschläge sind bei gleichartigen Quadern eines Mauerwerks in der Regel gleich breit, es kommen aber auch variable Randschlagbreiten vor. An den Torri dei Galigai z. B. variiert die Randschlagbreite von 1 bis 4 cm, an dem Palazzo dei Cerchi von 0 bis 2 cm und an dem Palazzo da Uzzano von 2 bis 5 cm (alle Gebäude in Florenz).

Bei Baugliedern mit Anathyrose war der Randschlag im antiken Griechenland anfangs 7–10 cm breit, in hellenistischer Zeit 11–20 cm.

Unechte Randschläge
Die Anwendung neuer Techniken brachte es mit sich, dass "die Randschläge zum Teil ihre funktionelle Bedeutung für das lotrechte Versetzen" verloren und daher als "stilistisches Element bei der Gestaltung von Verbänden" dienen konnten. Durch das nachträgliche Herausschlagen senkrechter Kanäle in die Ansichtsfläche wurde der Quader scheinbar in mehrere Quader geteilt. Die meist nicht am Rand geschlagenen Kanäle, die dadurch auch nicht mit den Stoßfugen zusammenfallen, täuschen dem Betrachter Randschläge vor.

Verfahren

Die folgende Beschreibung zeigt eines der gebräuchlichen Verfahren zum manuellen Ziehen von vierseitigen Randschlägen.
 Aufbänken. Der zu bearbeitende Stein wird auf eine Haubank gelegt ("aufgebänkt"), so dass die zu bearbeitende Oberfläche waagerecht liegt und nach oben zeigt. In Bild 6 dient ein zweiter Steinquader als Haubank.
 Erster Längsschlag. Unterhalb des tiefsten Punktes der Oberfläche wird an einer Seite des Steins ein Richtscheit angelegt. Mit einer scharfen Kante des Schlageisens wird entlang dem Richtscheit eine waagerechte Linie angerissen. Oberhalb dieser Linie wird mit dem Schlageisen eine ebene Bahn (Bild 6a) gezogen. Die Ebenheit dieses Randschlags wird mit dem Richtscheit überprüft und so lange korrigiert, bis das Richtscheit vollkommen eben aufliegt.
 Erster Querschlag. In der Ebene des ersten Längsschlags wird nun rechtwinklig ein Querschlag gezogen (Bild 6b).
 Einvisieren. Damit der zweite Querschlag am andern Ende des Steins mit den beiden ersten Schlägen in eine Ebene zu liegen kommt, muss der Stein einvisiert werden (Bild 6c, Bild 7). Dies geschieht mit Hilfe zweier Richtscheite. Das eine wird hochkant auf den fertigen Querschlag gelegt; das andere wird an der gegenüberliegenden Seite an den Stein gehalten, so dass seine Unterkante mit dem Ende des Längsschlags zusammenfällt. Durch Senken und Heben dieses Richtscheits am freien Ende wird es nun so eingestellt, dass beim Einvisieren die Oberkanten beider Richtscheite zusammenfallen. Stimmt dies, so wird an der noch unbearbeiteten Ecke des Steins der vierte Eckpunkt markiert.
 Übrige Randschläge. Nun wird analog den ersten Schlägen der zweite Querschlag und dann der zweite Längsschlag gezogen (Bild 6d). Die Bilder 6e und 6f zeigen zwei der Arbeitsvorgänge, die zum Abarbeiten des Bossen (überstehender Teil zwischen den Randschlägen) dienen.

Übersetzungen

Wortherkunft
Das Wort Randschlag bezeichnet:
 den Schlag entlang dem Rand eines Steinquaders
 und im übertragenen Sinn das Ergebnis dieser Tätigkeit.

Literatur

Neue Literatur
 Dieter Arnold: Building in Egypt, New York 1991, Seite 123.
 Anja Eckert: Die Rustika in Florenz : mittelalterliche Mauerwerks- und Steinbearbeitungstechniken in der Toskana, Braubach 2000, besonders Seite 44–45.
 Dorothee Elias: Arbeiten einer Stele aus Muschelkalk: Vom Entwurf bis zur Bestimmung, Mönchengladbach ohne Jahr, nur online.
  Reiner Flassig: Historische Steinbearbeitung, Seite 310 ff. In: Bildungszentrum für das Steinmetz- und Bildhauerhandwerk (Hrsg.), Steinmetzpraxis, Das Handbuch für die tägliche Arbeit mit Naturstein, 2. überarbeitete Auflage, Ebner Verlag, Ulm 1994. ISBN 3-87188-138-4.
 Robert Habermayer: Mauerwerkstechnik und Steinbearbeitung der romanischen Zeit im ehemaligen Bistum Minden, Hannover 1983, Seite 77–80, 85.
 Dorothea Hochkirchen: Mittelalterliche Steinbearbeitung und die unfertigen Kapitelle des Speyerer Domes, Köln 1990, Seite 34–39.
 Christoph Höcker: Metzler Lexikon antiker Architektur : Sachen und Begriffe, Stuttgart 2008, Stichwörter "Anathyrose" und "Randschlag".
 Werner Müller (Text); Gunther Vogel (Tafeln): dtv-Atlas zur Baukunst, Band 1: Allgemeiner Teil : Baugeschichte von Mesopotamien bis Byzanz, München 2005.
 Wolfgang Müller-Wiener: Griechisches Bauwesen in der Antike, München 1988, Seite 75–76, 90 (Anathyrose), 78 (Randschlag).
 NN: Kleines Wörterbuch der Architektur, Stuttgart 1995, Stichwörter "Anathyrose" und "Randschlag".
 Wolfgang Rudolph: Steine klopfen für den Hausgebrauch : Auf dem sächsischen Schloss Trebsen erhalten Interessierte Einblicke in die Geheimnisse der Steinmetzkunst. In: Bauernzeitung vom 7. August 2009, Seite 68–69.
 Fritz Scheidegger: Aus der Geschichte der Bautechnik, Band 1: Grundlagen, Basel 1994, Seite 157 (Google-Buch).
 Michael Senn: Das Werkstatt-Orange-Fachbegriffslexikon (7–10): Randschlag I-IV. In: Campos: Zeitung für Landschaftsgärtner 2008, Heft 11, bis 2009, Heft 2,  (PDF; 132 kB),  (PDF; 129 kB),  (PDF; 121 kB),  (PDF; 127 kB).
 Peter Völkle: Werkplanung und Steinbearbeitung im Mittelalter. Ebner Verlag, Ulm 2016. ISBN 978-3-87188-258-6.

Ältere Literatur
 Albert Burrer: Der Steinmetz an der Arbeit, Stuttgart 1911, Seite 7–8.
 Joseph Claudel; L. Laroque: Pratique de l'art de construire, Paris 1859, Seite 287–288 (Google-Buch).
 Josef Durm: Handbuch der Architektur, Teil 2: Die Baustile. Historische und technische Entwicklung, Band 2: Die Baukunst der Etrusker. Die Baukunst der Römer,  Darmstadt 1885, Seite 128–130 (Digitalisat).
 Karl Friedrich: Die Steinbearbeitung in ihrer Entwicklung vom 11. bis zum 18. Jahrhundert, Augsburg 1932, Nachdruck Ulm 1988, Seite 26, 36–37 und passim.
 Theodor Krauth (Herausgeber); Franz Sales Meyer (Herausgeber): Die Bau- und Kunstarbeiten des Steinhauers, Band 1: Text, Leipzig 1896, Seite 185–188, 205–206 (Google-Buch).
 Theodor Krauth (Herausgeber); Franz Sales Meyer (Herausgeber): Die Bau- und Kunstarbeiten des Steinhauers, Band 2: Tafeln, Leipzig 1896, Tafel 1.
 William Dwight Whitney (Herausgeber); Benjamin Eli Smith (Herausgeber): The Century Dictionary, Band 2, New York 1911, Seite 968 online.
 Leo von Willmann: Werksteinbearbeitung. In: Otto Lueger (Herausgeber): Lexikon der gesamten Technik und ihrer Hilfswissenschaften, Band 8, Stuttgart 1904, Seite 917–918 (online).
 Ludwig Friedrich Wolfram: Vollständiges Lehrbuch der gesammten Baukunst, Band 1: Lehre von den Baustoffen, Stuttgart 1833, Seite 175 (Google-Buch, Tafel VII Google-Buch).

Weblinks

Einzelnachweise

Steinbearbeitung
Mauerwerksbau

Randschlag (Architektur)


d'Alexandrie est  Patriarche melkite d'Alexandrie de 643/644 à 651.

Contexte
D'obédience monothélisme il est condamné par le Pape  lors du Synode du Latran de 649. A la suite de la Conquête musulmane de l'Égypte il est contraint de se refugier à Constantinople. Selon la Chronique de Théophane le Confesseur son épiscopat de 10 années se termine en 653/654.

Notes et références

Bibliographie

Patriarche orthodoxe d'Alexandrie du VIIe siècle
Personnalité byzantine du VIIe siècle
Personnalité du haut Moyen Âge par nom
Patriarche du VIIe siècle

Pierre IV d'Alexandrie


Bermane Stiverne (n. 1 noiembrie 1978) este un boxer haitiano-canadian care a deținut titlul WBC din 2014 până în 2015.

Carieră amateur
Stiverne a început boxul la vârsta de 19 ani. În calitate de amator a câștigat o medalie de argint în divizia de super-greutate la Campionatele Naționale 2005, precum și bronzul în 2003 și 2004. În competiția internațională l-a bătut pe Robert Helenius (puncte) și David Price (knockout). Recordul său total la amatori a fost de 49 de victorii și 10 înfrângeri. Stiverne a comentat despre absența sa de la Jocurile Olimpice: "Într-un turneu de calificare din Mexic, am întâlnit un luptător mexican în semifinale și am fost jefuit. L-am bătut de trei ori, dar totuși i-au dat decizia și locul la Jocurile Olimpice ". Acest luptător era mexico-americanul George Garcia.

Carieră profesională
A devenit profesionist și a făcut KO primii săi 12 adversari.

În 2007 a pierdut cu Demetrice King prin TKO. În ianuarie 2011, a luptat și l-a făcut KO pe Kertson Manswell în runda a 2-a. A câștigat vacantul WBC Internațional, vacantul WBC USNBC și vacante titluri WBA Fedelatin la categoria grea. A luptat cu Ray Austin pe 25 iunie 2011 pentru titlul vacant WBC Silver Heavyweight. Stiverne a câștigat lupta cu un TKO în 10 runde, devenind concurentul obligatoriu pentru campionatul WBC al greilor, apoi deținut de Vitali Klitschko.

După ce Klitschko a eliberat titlul în decembrie 2013, Stiverne a fost numit pentru a lupta cu Chris Arreola pentru titlul vacant. Pe 10 mai 2014, Stiverne a câștigat titlul după un KO în a șasea rundă, devenind primul boxer născut în Haiti, care a câștigat campionatul mondial la categoria grea, precum și primul din provincia Quebec, pentru a câștiga titlul WBC world heavyweight championship. A fost felicitat prin intermediul mass-media socială de personalități haitiene notabile despre această realizare, inclusiv fostul președinte al Haiti, Michel Martelly, câștigătorul premiului Grammy, Wyclef Jean, Receptorul de la Washington Redskins, Pierre Garçon și fostul boxer de douo ori campion mondial, Andre Berto. Stiverne și-a pierdut titlul WBC împotriva americanului Deontay Wilder, pe 17 ianuarie 2015, la MGM Grand Las Vegas, printr-o decizie unanimă. În urma luptei, Stiverne a fost spitalizat și diagnosticat cu rabdomioliză.

Rezultate în boxul profesionist

boxeri
boxeri canadieni
Campioni mondiali la box

Bermane Stiverne


Eladio Enrique Vaschetto (Santa Fe, Argentina, 1950) fue un futbolista argentino que se desempeñó como delantero. En su carrera profesional jugó para los clubes Colón, River Plate, el Colo-Colo de Chile y el Puebla F.C. de México.

Biografía

Eladio Vaschetto comenzó su carrera futbolística en el club argentino Colón. A la edad de 17 años pasó al River Plate, debutando en el año 1936. Con dicho club logró ganar los Campeonatos nacionales de 1936 y 1937, así como el Campeonato AFA en 1938.

En 1942 fue transferido al Colo-Colo de Chile, donde jugó seis partidos, registrando un gol. En Chile solo jugó una temporada antes de volver a salir al extranjero.

En 1944 fue contratado por el recién creado Puebla F.C. de México donde anotó el primer gol de liga en la historia del Club, ante el Atlas de Guadalajara. En Puebla F.C. jugó de 1944 a 1947 anotando 15 goles en 4 temporadas, logrando ganar la Copa México en 1945 ante el club América.

En 1947 se retiró del fútbol profesional como jugador con el Puebla F.C. y ese mismo año se trasladó a Portugal, donde tomó la dirección del Fútbol Club Oporto, al cual dirigió en dos ocasiones: la primera en 1947-48 y la segunda en la temporada 1951-52.

Clubes

Como jugador

Palmarés

Campeonatos nacionales

Referencias
 Libro "De David a "Chamaco" (Medio siglo de goles)" de E. Marín y J. Salviat.

Futbolistas de la ciudad de Santa Fe (Argentina)
Futbolistas del Club Social y Deportivo Colo-Colo en los años 1940
Futbolistas del Club Puebla en los años 1940
Futbolistas del Club Atlético River Plate en los años 1930
Futbolistas del Club Atlético Colón en los años 1930

Eladio Vaschetto


Una organización paraguas (OP) es una unión de entidades del mismo ámbito o sector, a menudo relacionadas entre sí, con el fin de crear una imagen o posición común ante el mercado, las instituciones o el público en general, en temas concretos de su interés. En algunos casos la organización suministra recursos, y hasta confiere su identidad (marca identitaria), a las entidades que la conforman.

Anteriormente, también era común en la definición de organización global, en el sentido de una organizaban que engloba a las entidades que representa, coordina o cuya marca llevan. Si bien desde el empuje del modelo de negocios internacional de mercado único, es más común el uso de la expresión para organizaciones que operan en varios países con una gestión repartida y no realizada desde una sede concreta o el país de procedencia (a diferencia de una organización multinacional); es decir, global en el sentido de internacional, y no como antónimo de individual.

Descripción
Si bien una organización paraguas no representa a las entidades agrupadas como personalidad jurídica propia (aunque puede ser constituida como tal), sí que puede incluir a otras agrupaciones que lo son, como asociaciones o federaciones. El Consorcio Internacional de Asociaciones de Personal de Investigación (ICoRSA ), por ejemplo, agrupa y representa a una variedad de asociaciones y organizaciones, que en sí mismas representan los intereses de sus miembros.

A veces solo parte de los objetivos de una entidad se defienden por la OP a la que pertenecen, concretamente los que corresponden con sus propios fines. Una asociación española de pescadores, por ejemplo, puede pertenecer a una organización paraguas europea que tiene por objeto apoyar los métodos de cría de la dorada en aguas del Mediterráneo. En otros casos, la OP sirve de órgano gestor, es decir, gestionando el conjunto de operaciones y actividades de las entidades que la integran. Un ejemplo de este tipo de organizaciones es Transport for London (TfL).

Algunas OP incluyen en su nombre el término propio («Organización Paraguas»), como es el caso de la Organización Paraguas Europea para la Información Geográfica (EUROGI), la Organización Paraguas Europea para las Inversiones Sostenibles o la Organización Paraguas Nacional (NUO).

Al margen del mundo corporativo, también existen entidades públicas y estatales que son organizaciones paraguas. La Oficina del Director de Inteligencia Nacional agrupa a todas las agencias y servicios de inteligencia y seguridad estadounidenses, tanto civiles como militares, con el fin de coordinar los flujos de información y compartir recursos, si bien se trata de una entidad más bien política, manteniendo las diferentes agencias alto grado de independencia.

Se suele equiparar el término de organización paraguas con el de supranacionalidad, siendo el primero aplicado a organizaciones y el último a Estados. Si la Unión Europea fuera una entidad civil, sería la organización paraguas de todos sus Estados miembros.

Fundamento
Existe una variedad de motivos por crear o unirse a una organización paraguas, entre ellos:
 La posibilidad de realizar actividades y labores que no se podrían llevar a cabo por cuenta de la entidad individual, por motivos de falta de recursos (económicos/humanos), ubicación geográfica, falta de expertos o experiencia en ciertas materias, o tener una especialidad muy concreta, lo cual requiere compartir conocimientos y pericia con otras entidades.
 La OP suele conferir la sensación de unión, comunidad y apoyo mutuo.
 Se crea mayor facilidad de acceso al mercado objetivo o al público objetivo concreto.
 Se da la imagen de importancia debido al volumen del negocio generado por el conjunto de entidades.
 Facilidades administrativas y de reconocimiento por las instituciones, que podría tener la organización paraguas ante ciertos organismos o en ciertas circunstancias. Por ejemplo, puede que una OP europea tenga acceso al parlamento europeo u organizaciones europeas relacionadas con los temas de su interés, aun sin tener —a diferencia de las asociaciones o federaciones europeas— una entidad jurídica propia.

Véase también
 Federación
 Empresa matriz
 Franquicia

Referencias

Organizaciones de negocios
Supraorganizaciones

Organización paraguas


El IBM 1620 fue anunciado por  IBM el 21 de octubre de 1959, y se comercializó como un "equipo científico económico", muy usado en universidades y centros de formación, dentro de la línea de equipos económicos como el ordenador para uso empresarial IBM 1401. Fue alquilado por 3.000 dólares mensuales inicialmente, aunque luego su precio bajó a menos de 1620 dólares mensuales. Se dejó de fabricar el 19 de noviembre de 1970, tras haberse producido de alrededor de dos mil máquinas. Versiones modificadas del 1620 fueron utilizados como CPU del Sistema Industrial de Control de Procesos IBM 1710 (fue la primera computadora digital considerada lo suficientemente confiable para la computación en tiempo real, y así poder ser utilizada como controlador de procesos para equipos industriales) y su variante el IBM 1720.

Características Generales
Usaba palabra de longitud decimal, en lugar de la longitud binaria, lo que la hizo especialmente atractiva para aprender sobre computación, y cientos de miles de estudiantes tuvieron sus primeras experiencias con este equipo. El ciclo del núcleo de memoria duraba 20 microsegundos para el  Modelo I, 10 microsegundos para el  Modelo II (alrededor de 1000 veces más lenta que la memoria del ordenador típico principal en 2006).

El 1620 no disponía de circuitos aritméticos, usaba una tabla en memoria para sumar/restar y otra para multiplicar, y mediante hardaware adicional dividía por restas sucesiva, su nombre de desarrollo era CADET, acrónimo de "Computer with ADvanced Economic Technology" (Ordenador con Tecnología Económica Avanzada), pero en los países anglosajones se usó como acrónimo de «Cannot Add, Doesn't Even Try !» (¡No puede sumar, ni siquiera lo intenta!). En el modelo II se añadió circuitos para sumar/restar, pero manteniendo la tabla para las multiplicaciones.

Además del código máquina, disponía de un compilador de FORTRAN y de un pequeño intérprete del mismo usado en depuración.

Usos
Fue expuesto en París a finales de la década de 1960, en el Palais de la Découverte, donde efectuaba exhibiciones como el cálculo del factorial.

Se sabe que el IBM 1620 fue utilizado para el cálculo de estructuras durante la construcción del World Trade Center.

La primera extrapolación para televisión sobre las elecciones en Alemania Federal de 1965, fueron desarrolladas por el Instituto de Ciencias Sociales Aplicadas, usando un IBM 1620.

En la película de ficción Colossus: el proyecto Forbin (en España fue Colossus: El proyecto prohibido) de 1970, se usaron varias consolas del 1620.

Jacques-Yves Cousteau usó un IBM 1620 en el Instituto de Mónaco para cálculos y análisis de datos dentro del proyecto Conshelf (Continental Shelf Station, Estación Plataforma Continental), para la creación de hábitats submarinos presentados en su documental de 1964 "El mundo sin Sol". El ordenador aparece en el documental de Cousteau "Tres semanas en la ciudad bajo el agua", corto de 1966.

Referencias

Enlaces externos

Información general (en inglés), página de la IBM (consultado el 26/06/17)
El 1620 (en inglés) en computerhistory.org (consultado el 26/06/17)
Información General (en inglés) en foodman123.com (consultado el 26/06/17)

Computadoras transistorizadas de IBM
Primeras computadoras
Historia de la informática
Computadoras de los años 1950

IBM 1620


Alexandra și infernul este un film românesc din 1975 scris și regizat de Iulian Mihu. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Violeta Andrei, Romeo Partenie și Nicolae Radu.

Prezentare

Scenariul este bazat pe romanul omonim scris de Laurențiu Fulga.

Distribuție

Producție
Filmările au avut loc în perioada 19 octombrie – 8 noiembrie 1974. Cheltuielile de producție s-au ridicat la 3.333.000 lei.

Primire
Filmul a fost vizionat de 1.910.650 de spectatori în cinematografele din România, după cum atestă o situație a numărului de spectatori înregistrat de filmele românești de la data premierei și până la data de 31 decembrie 2014 alcătuită de Centrul Național al Cinematografiei.

Note

Legături externe

 Alexandra și infernul  la CinemaRx

Vezi și
 1975 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1975
Filme regizate de Iulian Mihu
Filme de dragoste românești
Filme Româniafilm
Filme despre Al Doilea Război Mondial

Alexandra și infernul (film)