Brook Byers (born August 2, 1945, Belleville, IL (Scott Air Force Base)) is a senior partner at Kleiner Perkins Caufield & Byers and the brother of Stanford University Professor Tom Byers and Atlanta, Georgia engineering entrepreneur Ken Byers.

Early life and education
Raised in Atlanta, Georgia, Byers earned a bachelor's degree in electrical engineering in 1968 from Georgia Tech and an MBA from Stanford University.

Career
Brook Byers has been a venture capital investor since 1972. He has been closely involved with more than fifty new technology based ventures, over half of which have already become public companies. He formed the first Life Sciences practice group in the venture capital profession in 1984 and led KPCB to become a top tier venture capital firm in the medical, healthcare, and biotechnology sectors. KPCB has invested in and helped build over 110 Life Sciences companies which have already developed hundreds of products to treat major underserved medical needs for millions of patients.

Activity in biotechnology
Byers was the founding president and then chairman, of four biotechnology companies which were incubated in KPCB's offices and went on to become public companies with an aggregate market value over $8 Billion. He is often featured on the Forbes Midas list and is currently on the board of directors of ten companies; CardioDX, Crescendo Bioscience, Inc., Genomic Health Incorporated, Five Prime Therapeutics, OptiMedica, HX Diagnostics, Pacific Biosciences, Inc., Tethys, Veracyte, Inc., and XDx, Inc.  Previously, he served on the board of directors of Idec Pharmaceuticals (chairman), Athena Neurosciences (chairman), Signal Pharmaceuticals, Arris Pharmaceuticals, Pharmacopeia, Ligand Pharmaceuticals (chairman), Hybritech (chairman), Genprobe, Nanogen, and others. These companies have pioneered the medical use of molecular biology, monoclonal antibodies, personalized medicine, molecular diagnostics and genomics.

Other positions
Byers is currently a board member of the University of California at San Francisco Medical Foundation, the New Schools Foundation, Stanford's Bio-X Advisory Council and the Stanford Eye Council. He was co-chair of the five-year, $1.4 billion, UCSF Capital Campaign. In 2007, he was awarded the "UCSF Medal" as their honorary degree equivalent. In 2008, he was elected a Fellow of the American Academy of Arts and Sciences. In 2009, he received the Lifetime Achievement Award from the National Venture Capital Association.

Byers was president and a director of the Western Association of Venture Capitalists and is a contributing author of the book Guide to Venture Capital. He is currently a board member of the University of California at San Francisco Medical Foundation, the California Healthcare Institute, the NewSchools Venture Fund, Stanford's Bio-X Advisory Council, the Stanford Eye Council and TechNet. He is co-chair of the UCSF Capital Campaign.

He was formerly a director of the Entrepreneurs Foundation, the California Healthcare Institute, the Asian Art Museum of San Francisco, the Stanford University Graduate School of Business Advisory Council, UCSF's That Man May See Vision Research Foundation (chairman), and the Georgia Tech Advisory Board, and was a founder of TechNet.

Byers is also a member of the Environmental Defense Fund.

References

External links
KPCB: Brook Byers
Bio at Stanford University's Technology Ventures Program

Businesspeople from the San Francisco Bay Area
American venture capitalists
Georgia Tech alumni
Stanford Graduate School of Business alumni
Stanford University trustees
University of California, San Francisco staff
Living people
Kleiner Perkins people
American financial company founders
1945 births

Brook Byers


වින්ඩෝස් 8 යනු වින්ඩෝස් 7 මෙහෙයුම් පද්ධතිය පසු කරමින් එන මයික්‍රොසොෆ්ට් වින්ඩෝස් හී යෝජිත මීලඟ අනුවාදයයි. එහි තිබෙන නවතම ගුණාංගය වනුයේ ටච්ස්ක්‍රීන් යෙදවුම සඳහා නිමවා ඇති මෙට්‍රෝ- ශෛලියේ අතුරුමුහුණතයි.

අදාළ

Beta software
Windows NT
Windows 8

වින්ඩෝස් 8


Crkva sv. Josipa je rimokatolička crkva u Zenici. Nalazi se u Strossmayerovoj ulici na broju 17.

Povijest
Samostalna župa Zenica osnovana je 1858. godine sa sjedištem u Crkvici. Sjedište je tu ostalo do 1870. godine kada je izgrađena ova crkva. Prvo je bila posvećena sv. Iliji. Središte je župe sv. Ilije Proroka bilo ovdje, u Popovoj bašti sve do 1910. i izgradnje današnje crkva Sv. Ilije Proroka kamo se preselilo sjedište župe sv. Ilije Proroka. Zadnja misa u staroj crkvi na ovom mjestu slavila se na svetkovinu sv. Josipa 1910. godine.

Oporavkom od rata i epidemija, broj stanovnika naglo je porastao u prostranoj zeničkoj župi. ukazala se potreba za osnutkom nove župe. Župa sv. Ilije prostirala obuhvaćala je cijelu lijevu stranu rijeke Bosne, od ušća Lašve na jugu do Nemile na sjeveru. Puk nije isprve razmišljao o osnutku nove župe nego o restauraciji stare crkve u kojoj bi se makar jednom mjesečno slavila sveta misa, čime bi se način sačuvala svetost mjesta, ali isto tako i uspomena na tešku prošlost. Poslali su zamolbe u Sarajevo, na što je ordinarijat naložio župniku u Crkvici preslušati molitelje i ispita opravdanost zahtjeva. Rezultat je bio da je nadbiskup Ivan Šarić 31. listopada 1935. godine osnovao župu Gornja Zenica sa sjedištem uz staru crkvu. Župa je stavljena pod nebesku zaštitu svetoga Josipa. Tako je Gornja Zenica se izdvojila iz župe Zenica i postala je neovisna župa. Ova je župa jedna od pet zeničkih župa. Smještena je na lijevoj obali rijeke Bosne u jugozapadnom dijelu zeničke kotline. Obuhvaća veliki dio grada te šest prigradskih ruralnih naselja.

Izbor sv. Josipa kao zaštitnika je što se zadnja misa u staroj crkvi slavila na svetkovinu sv. Josipa 1910. godine. Drugi je bio što je bilo logično da Zenica kao radnički grad, s novom župom čiji su stanovnici većinom radnici stavi pod zaštitu sv. Josipa radnika. Nakon 25 godina, 10. listopada 1935. godine u staroj je crkvi služena prva misa. Stara je crkva bila trošna, s tek dobro očuvanim zidovima. Prvi župnik bio je svećenik Vrhbosanske nadbiskupije vlč. Milivoj Čekada, odustao je od preinake i adaptacije te nije obnovio staru, nego na temeljima stare iz 1870. godine 1939. godine izgradio novu crkvu sv. Josipa.

Radovi su bili gotovi 1939. godine, kad je konačno stavljena pod krov i urađen zvonik. Unutarnje uređenje crkve s prekrasnim freskama biblijskih motiva na zidovima radio je umjetnik Josip Gruber iz Slavonskog Broda. Dana 22. studenoga 1943. nadbiskup Ivan Evanđelista Šarić delegirao je župnika Milivoja Čekadu da blagoslovi zvono crkve koje je bilo saliveno kod Kvirina Lebeša u Zagrebu. Filijalna crkva ove župe je u Drivuši.

U krugu vlastitog malog parka tu su i župna kuća, samostan sestara uršulinki i od 2000. Caritasov višenamjenski centar. Nedaleko je i Kazneno-popravni dom Zenica.

Pred proslavu patrona župa ima nadaleko poznate devetnice sv. Josipu, pa devet srijeda prije blagdana sv. Josipa vjernici hodočaste.

Galerija

Izvori

Katoličke crkve u Zenici
Crkve sv. Josipa

Crkva sv. Josipa u Zenici


El Papiro 37 designado como 37 (en la numeración Gregory-Aland) es una copia antigua del Nuevo Testamento en griego. Es un manuscrito en papiro del Evangelio de Mateo fechado al , en algún momento alrededor de 250-260 e.C. debido a su afinidad con el 53 (fechado al 260 e.C.), la correspondencia de Heroninos (fechada un poco antes o después del 260 e.C.) y una carta de Kopres (P. Greco-Egizi 208, fechada al 256 e.C).

Descripción

Actualmente está guardado en la Biblioteca Ann Arbor de la Universidad de Míchigan (inventario #1570), tras ser comprado en El Cairo, Egipto, en 1924. Su origen exacto es desconocido, pero es muy probable que viniera de Egipto. El manuscrito es un fragmento de una hoja única que consiste en una columna de 33 líneas (40 a 50 caracteres por línea), aproximadamente de 12.1 cm por 22.4 cm. El fragmento está dañado en todas partes con lagunas considerables, es probable que originalmente tuviera 15 cm por 25.5 cm. El texto sobreviviente de Mateo son los versículos 26:19-52. Esta porción de Mateo describe la última cena, la traición de Judas y el inicio del arresto de Jesús.

El papiro usa una escritura legible, como la cursiva con uniones irregulares en los caracteres. Las letras cursivas se parecen a las cursivas que eran comunes entre los años 200 y 350. Tiene varias variantes en las letras que hacen un fechado preciso basado en la dificultosa paleografía. Lo más probable es que el escritor era alfabetizado y educado porque las letras no parecen rústicas o imitativas, pero las irregularidades sugieren que el escritor no era un escriba experimentado. La escritura es similar a la de las cartas y documentos personales de la mitad del .

Se emplean los nombres sagrados (ΚΕ ΙΗΣ ΠΝΑ ΙΗΣΥ) con certeza en el texto. No tiene puntuación o acentos. Sin embargo, tiene puntos que parecen en intervalos irregulares, ubicados en el texto por una escritura posterior, aparentemente para ayudar a leer. Esto sugiere que el manuscrito fue utilizado en una iglesia. Debido a que el manuscrito es muy corto, es difícil calcular con certeza la regularidad de esos puntos, o su propósito.

El tipo textual es más acorde a las lecturas occidentales. Según la cuenta de Sander, hay 85 variantes existentes en la porción de Mateo. 18 de esas lecturas coinciden en casi todos los manuscritos. 11 son únicas del manuscrito. Las 56 restantes entran a los textos occidental, alejandrino y cesareo. El texto ha sido reconstruido en varias lecturas en los espacios de las lagunas mediante la comparación de la cantidad de espacio faltante con el número de letras. Basados en las variantes, es más probable que el texto se originó en Egipto.

Aland ubicó este manuscrito en la Categoría I.

Véase también

 Lista de papiros del Nuevo Testamento

Referencias

Lectura adicional

 Sanders, Henry A., An Early Papyrus Fragment of the Gospel of Matthew in the Michigan Collection, Harvard Theological Review. vol. 19. 1926, pp. 215–226.
 E. von Dobschuetz, ZNW 25 (1926) p. 301.

Enlaces externos

Entrada a la Biblioteca de la Universidad de Míchigan, con imágenes escaneada:
 verso
 recto

Papiros del Nuevo Testamento
037
Manuscritos bíblicos del siglo III
Evangelio de Mateo
Manuscritos del Nuevo Testamento en griego antiguo
Egipto en el siglo III

Papiro 37


Koichi Kudo (4. februar 1909 - 21. september 1971) var en japansk fodboldspiller. Han var i perioden 1942 træner for Japans fodboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan
Fodboldtrænere fra Japan

Koichi Kudo


John Morrissey ist der Name folgender Personen:
* John Morrissey (Politiker) (Old Smoke; 1831–1878), irisch-amerikanischer Boxer, Gangster und Politiker
 John Morrissey (Produzent), US-amerikanischer Produzent und Schauspieler
 John Morrissey (Fußballspieler) (John Joseph Morrissey; * 1965), englischer Fußballspieler
 John Morrissey (Tennisspieler) (* 1992), irischer Tennisspieler

 John P. Morrissey, irischer Mikrobiologe und Biotechnologe

Siehe auch:
 Johnny Morrissey (John Joseph Morrissey; * 1940), englischer Fußballspieler

John Morrissey


محمد بسام الزين (مواليد 1963 ،دمشق) داعية إسلامي له نشاط إعلامي واسع في مجال الدعوة الإسلامية ،وهو من تلاميذ مفتي سوريا الراحل الشيخ أحمد كفتارو، له عدد من المؤلفات العلمية أهمها((الموسوعة القرآنية الميسرة)) بالاشتراك مع الدكتور وهبة الزحيلي ،ويعمل مستشاراً وعضواً في عدد من المراكز والهيئات الإسلامية العاملة في الإمارات.

مسيرته العلمية
 خريج المعهد الشرعي للدعوة والإرشاد بدمشق عام 1979.
 تحصل على ليسانس في اللغة العربية والدراسات الإسلامية من فرع دمشق في كلية الدعوة الإسلامية التابعة لجمعية الدعوة الإسلامية العالمية عام 1987.
 الإجازة في الشريعة من جامعة دمشق عام 1987.
 ماجستير في العقيدة وعلوم القرآن من كلية الدعوة الإسلامية في ليبيا عام 1992.
 دكتوراه في الدراسات الإسلامية من جامعة الدراسات الإسلامية في كراتشي عام 2003.

مقالات ذات صلة
 أحمد كفتارو
 محمد سعيد رمضان البوطي
 أحمد الكبيسي
 علي جمعة
 الحبيب عمر بن حفيظ
 علي الجفري
 عارف النايض
 محمد عبد الغفار الشريف
 محمد صلاح الدين المستاوي
 جمعية الدعوة الإسلامية العالمية

وصلات خارجية
موقع الشيخ محمد بسام الزين

أشاعرة
أشخاص على قيد الحياة
باحثون سوريون
دعاة سوريون
شافعية
صوفيون سوريون
علماء دين سنة سوريون
كتاب وكاتبات سوريون
مبادرة كلمة سواء
مجازون بالسند المتصل
مذهبيون
مواليد 1963

محمد بسام الزين


Hoya radicalis er fjölær jurt í vaxblómaættkvísl.  Útbreiðslan er í Kína.

Tilvísanir

Vaxblómaættkvísl

Hoya radicalis


رمضان بشردوست (باللغة الفارسية:رمضان بشردوست) مواليد عام 1965، وزير التخطيط الأفغاني السابق وعضو في الجمعية الوطنية الأفغانية، كان مرشح بارز في انتخابات الرئاسة الأفغانية 2009، ينتمي رمضان بشردوست الهزازة الشيعيّة.

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ولاية غزني
أعضاء مجلس النواب الأفغاني
خريجو جامعة السوربون من أفغانستان
خريجو جامعة باريس 2
سياسيون أفغان
سياسيون أفغان في القرن 21
سياسيون هزارة
أفغانستان في عقد 2000
أفغانستان في عقد 2010
مغتربون أفغان في فرنسا
مواليد 1961
مواليد 1965
وزراء حكومة أفغانستان
وزراء تخطيط في أفغانستان

رمضان بشردوست


Júlio Sérgio de Melo (22 de junho de 1954, Araguari–30 de maio de 2021, Brasília) ou, como era conhecido popularmente, Júlio da Retífica, foi um político, economista e empresário mineiro, filiado ao Partido da Social Democracia Brasileira (PSDB), que serviu por duas vezes como prefeito de Porangatu, e como deputado estadual por Goiás. Ele foi notável por pavimentar grande parte da cidade, auxiliar em seu desenvolvimento e incentivar a cultura através do teatro O teNpo, além de sediar a Banda Municipal de Porangatu nos arredores da Feira Coberta da Cidade. Ele faleceu pouco antes de seu aniversário, em Brasília decorrente de Pneumonia.

Primeiros anos
Júlio Sérgio de Melo nasceu na cidade mineira de Araguari, em 22 de junho de 1954. Ele morava em Goiânia no ano de 1980 e cursava Economia na Universidade Católica de Goiás. Ao trancar o curso, ele se mudou para Porangatu para abrir uma Retífica, a Retífica Bandeirante, e com o tempo, ele ganhou esse apelido que o "batizou" politicamente. Mais tarde, ele concluiu o curso na mesma universidade.

Carreira política

Prefeito de Porangatu

Ele cumpriu dois mandatos consecutivos como prefeito da cidade, primeiro em 1996. Ele foi eleito com 11.761 votos, e em 2000, foi reeleito com 12.441 votos. Ele foi responsável por criar o Centro Cultural Municipal e o teatro "O Tenpo", a Amostra Nacional do Teatro da cidade; além de criar uma sede para a Banda Municipal de Porangatu, e pavimentar os bairros mais recentes da cidade.Seus vice-prefeitos foram, Antônio Paulo Machado Gontijo, filho de Trajano Machado, e José Osvaldo da Silva, seu sucessor na prefeitura. Pedro João Fernandes exerceu 3 pastas no seu Secretariado, no primeiro mandato ele exerceu a Secretaria da Saúde e depois de Compras e no segundo, exerceu o Controle Interno.

Como Prefeito de Porangatu, Júlio da Retífica chegou ainda a estimular a plantação de soja, na produção agrária da cidade. Em 2004, as estimativas apontavam a produção de 235 mil sacas de soja.

Diretor Comercial da Celg
Por um biênio no governo de Marconi Perillo, Júlio Sérgio de Melo exerceu a diretoria comercia da empresa de redistribuição de energia de Goiás, a Celg. O mandato foi de 2005 até 2006.

Deputado Estadual de Goiás
Júlio, logo após o término de seu mandato, em 2006 nas eleições estaduais de Goiás, ele concorreu à posição de deputado estadual da Assembleia Legislativa de Goiás. Com 22.816 votos, foi eleito terceiro suplente, e assumiu a cadeira do deputado Daniel Messac (PSDB) em 28 de agosto de 2007, pois Messac foi chamado à assumir uma secretaria de Estado do Governo de Alcides Rodrigues.

Em 2010, alcançou a quarta suplência com 20.066 votos. Devido às eleições municipais, em 2012, ele novamente ocupou uma cadeira de Deputado. Em 2016, ele novamente ocupa outra cadeira, de Valcenor Braz (PTB) que havia adentrado como conselheiro vitalício do Tribunal de Contas dos Municípios (TCM). Melo ainda serviu como diretor comercial da Celg (2005-2006) e Secretário de Estado Extraordinário do Desenvolvimento Regional do Norte de 2011 até 2012, no governo de Marconi Perillo. Por um breve interlúdio entre 2018 e 2020, Júlio fora filiado ao Partido Trabalhista Brasileiro, porém em janeiro de 2020 ele retornou ao PSDB.

Internamente, ocupou os seguintes cargos na Assembleia Legislativa:

16ª legislatura

 Vice-presidente da ALEGO;
 Suplente da Comissão do Setor Mineral;
 Suplente da Comissão da Criança e do Adolescente;
 Suplente da Comissão de Meio Ambiente e Recursos Hídricos.

17ª legislatura

 Presidente da Comissão Permanente de Tributação, Finanças e Orçamento;
 Titular da Comissão Permanente de Tributação, Finanças e Orçamento;
 Suplente da Comissão de Segurança Pública, Agricultura, Pecuária e Cooperativismo;
 Titular da CPI de Segurança Pública;
 2º Vice-presidente da ALEGO.

18ª legislatura
 1º Secretário da Mesa Diretora;
 Vice-presidente da Comissão de Tributação, Finanças e Orçamento;
 Titular da Comissão de Desenvolvimento, Ciência, Tecnologia e Inovação;
 Titular da Comissão de Habitação, Reforma Agrária e Urbana;
 Suplente da Comissão de Organização dos Municípios;
 Suplente da Comissão de Turismo;
 Suplente da Comissão de Defesa dos Direitos do Consumidor;
 Suplente da Comissão de Saúde;
 Suplente da Comissão de Promoção Social.

Desempenho eleitoral

Morte
Três meses antes de Melo falecer, a família dele anunciou por meio das redes sociais, que esse se encontrava em tratamento da pneumonia no hospital DF Star Rede Dor, em Brasília. Foi anunciado às 21h30min do dia 30 de maio de 2021, o seu falecimento. Notas de condolências do governador de Goiás, Ronaldo Caiado e do ex-governador e companheiro partidário de Júlio, Marconi Perillo, além de um decreto de luto oficial da prefeita de Porangatu, Vanuza Valadares, foram enviadas à família de Júlio.

A nota do governador em exercício, Ronaldo Caiado, foi por vias de suas rede social, na íntegra:

A Câmara Municipal de Porangatu, por sua vez, transmitiu o seguinte:

Seu velório foi às 21h, no Tatersal do Sindicato Rural de Porangatu. O enterro foi no dia 31 de maio, as 10h no Cemitério Municipal de Porangatu.
Naturais de Araguari
Deputados estaduais de Goiás
Prefeitos de Porangatu
Nascidos em 1954
Mortos em 2021
Mortes por pneumonia
Membros do Partido da Social Democracia Brasileira
Membros do Partido Trabalhista Brasileiro
Secretários estaduais de Goiás
Economistas de Minas Gerais
Alunos da Pontifícia Universidade Católica de Goiás

Júlio da Retífica


The galah (; Eolophus roseicapilla), less commonly known as the pink and grey cockatoo or rose-breasted cockatoo, is an Australian species of cockatoo and the only member of the genus Eolophus. The galah is adapted to a wide variety of modified and unmodified habitats and is one of Australia's most abundant and widespread bird species. The species is endemic to mainland Australia. It was introduced to Tasmania, where it is now widespread, in the mid-19th century and much more recently to New Zealand.

Etymology
The term galah is derived from gilaa, a word from the Yuwaalaraay and neighbouring Aboriginal languages spoken in north-western New South Wales.

Description

The galah is about  in length, and weighs . It has a pale silver to grey back, a pale grey rump, a pink face and breast, and a light pink mobile crest. It has a bone-coloured beak, and the bare skin of the eye ring is carunculated. It has grey legs. The sexes appear similar; however, adult birds differ in the colour of the irises; the male has very dark brown (almost black) irises and the female has mid-brown or red irises. Adults are more brightly coloured than juveniles. Juveniles have a greyish breast, crown, and crest, and brown irises with whitish non-carunculated eye rings.

Distribution and habitat
The galah can be found throughout Australia, and is absent only from the driest areas and the far north of Cape York Peninsula. The galah has been introduced to Tasmania through anthropogenic means and there were no sightings prior to 1848. A large population expansion occurred in the 1960s following many escapees from captivity. It is common in metropolitan areas such as Adelaide, Perth, and Melbourne, and abundant in open habitats that offer at least some scattered trees for shelter. It is common in all habitats in its range except for dense forests, especially those with high rainfall.

While it is mostly found in inland areas, the galah is rapidly colonising coastal regions. The changes brought by European settlement, which have been disastrous for many species, have been highly beneficial for the galah, because of the clearing of forests in fertile areas and the provision of stock-watering points in arid zones.

The galah has been introduced to New Zealand.

Classification
The classification of the galah was difficult. It was separated in the monotypic genus Eolophus, but the further relationships were not clear. Obvious morphological similarities are shared between the galah and the white cockatoos that make up the genus Cacatua and indeed the galah was initially described as Cacatua roseicapilla. Early DNA studies allied the galah with the cockatiel or placed it close to some Cacatua species of completely different appearance. In consequence, the ancestors of the galah, the cockatiel and Major Mitchell's cockatoo were thought to have diverged from the main white cockatoo line at some stage prior to that group's main radiation; this was indeed correct except for the placement of the cockatiel. Ignorance of this fact, however, led to attempts to resolve the evolutionary history and prehistoric biogeography of the cockatoos, which ultimately proved fruitless because they were based on invalid assumptions to start with.

It fell to the study of Brown & Toft (1999) to compare the previously available data with their mitochondrial 12S rRNA sequence to resolve the issue. Today, the galah is seen, along with Major Mitchell's cockatoo, as an early divergence from the white cockatoo lineage, which has not completely lost its ability to produce an overall pink (Major Mitchell's) or pink and grey (galah) body plumage, while already being light in colour and non-sexually dimorphic. The significance of these two (and other) characteristics shared by the Cacatuinae had previously been explained away in earlier studies by strict application of parsimony on misinterpreted data.

Subspecies
Three subspecies are usually recognised. Slight variation exists in the colours of the plumage and in the extent of the carunculation of the eye rings among the three subspecies. The south-eastern form, E. r. albiceps, is clearly distinct from the paler-bodied Western Australian nominate subspecies, E. r. roseicapilla, although the extent and nature of the central hybrid zone remains undefined. Most pet birds outside Australia are the south-eastern form. The third form, E. r. kuhli, found right across the northern part of the continent, tends to be a little smaller and is distinguished by differences in the shape and colour of the crest, although its status as a valid subspecies is uncertain.

Behaviour
The galah is often found in flocks of 10 to 1,000 individuals. These can be mixed flocks, the members of which may include Major Mitchell's cockatoo, the little corella, and the sulphur-crested cockatoo. The galah readily hybridizes with all of these species (see below). Flocks of galahs often congregate and forage on the ground for food in open, grassy areas. Flocks of independent juvenile galahs will often disperse from their birth flock haphazardly. The galah feeds on seeds gathered on the ground, mainly feeding in the morning and late afternoon. Idly, it will strip leaves and bark from trees, and large flocks have been observed to kill trees through defoliation.

Breeding

The galah nests in tree cavities. The eggs are white, usually two to five in a clutch. The eggs are incubated for about 25 days, and the male and female share the incubation. The chicks leave the nest about 49 days after hatching.

Lifespan
Living in captivity, galahs have been recorded reaching up to 72 years of age when a good-quality diet is strictly followed. They socialise adequately and can engage playfully in entertainment activities to support the overall very intelligent nature of the bird. In their natural habitat, galahs are unlikely to reach the age of 20 years, falling victim to traffic, predators such as the little eagle and black and peregrine falcons, and human activities in some agricultural areas.  Like most other cockatoos, galahs create strong, lifelong bonds with their partners.

Hybrids
The galah readily hybridizes with several species, including the sulphur-crested cockatoo, little corella, Major Mitchell's cockatoo, and the cockatiel. Galah x cockatiel hybrids are often referred to as "galatiels". Aviary-bred hybrids of galah x Major Mitchell's cockatoo have been bred in Sydney, with the tapered wings of the galah and the crest and colours of the Major Mitchell's, as well as the plaintive cry of the latter.

Relationship to humans
In the state of South Australia, galahs are considered "unprotected native fauna" and may be shot (without a permit), trapped or gassed (with a permit) by landowners.

Aviculture
The galah is very common as a companion parrot or avicultural specimen around the world, although generally absent from Australian aviaries, although permits are available in South Australia to take a limited number of galahs from the wild per year for avicultural purposes. When tame, it can be an affectionate and friendly bird that can learn to talk, as well as mimic other sounds heard in its environment. While it is a noisy bird that may be unsuitable for apartment living, it is comparatively quieter than other cockatoo species. Like most parrots, the galah requires plenty of exercise and play time out of its cage as well as several hours of daily social interaction with humans or other birds in order to thrive in captivity. It may also be prone to obesity if not provided with a suitable, nutritionally-balanced diet. The World Parrot Trust recommends that captive galahs should be kept in an aviary with a minimum length of 7 metres.

The breeding requirements include the use of upright or tilted logs with a hollow some twenty to thirty centimetres in diameter. Sand and finer grades of wood material are used to construct their nest, the availability of eucalypt leaves for the nest lining is also suggested for captive breeding.

As food
The galah has historically been eaten by humans. Galah meat recipes were published in Australian newspapers in the 1930s, alongside jokes about the alleged toughness and unpalatable nature of the bird's flesh.

Cultural references
"Galah" is also derogatory Australian slang, synonymous with "fool", "clown", or "idiot". Because of the bird's distinctive bright pink colour, it is also used for gaudy dress. A detailed description of the Australian slang term can be found in the standup comedy performance of Paul Hogan, titled Stand Up Hoges. Another famous user of the slang "galah" is Alf Stewart from Home and Away, who is often heard saying "Flaming galah!" when he is riled by somebody.

The Australian representative team of footballers who played a series of test matches of international rules football against Irish sides in the late 1960s adopted the nickname "The Galahs" after a disparaging reference to their uniform.

Angry Birds includes a pink bird named Stella that is intended to be based on a galah.

Namesake

 Gulargambone, New South Wales

References

 Brown, D.M. & Toft, C.A. (1999): Molecular systematics and biogeography of the cockatoos (Psittaciformes: Cacatuidae). Auk 116(1): 141–157.
 Flegg, Jim (2002): Photographic Field Guide: Birds of Australia. Reed New Holland, Sydney & London.
 Forshaw, Joseph M. & Cooper, William T. (2002): Australian Parrots (3rd ed.). Alexander Editions.
 Frith, Harold James & Watts, Betty Temple (1984): Birds in the Australian High Country. Angus & Robertson, London.

Cited texts

External links

 The Australian galah: A website dedicated to galahs
 rosakakadu.com Galah-Homepage

Cacatuini
Endemic birds of Australia
Birds of Victoria (state)
Talking birds
Birds described in 1817
Taxa named by Louis Pierre Vieillot

Galah


Blixa Bargeld (născut Christian Emmerich, ) este un muzician german, activ într-o gamă largă de domenii artistice. Este cunoscut în special pentru lucrările sale de studio și spectacolele live cu grupurile Einstürzende Neubauten, Nick Cave and the Bad Seeds și ANBB. Numele său de scenă este compus Blixa, o marcă germană de stilouri, și Bargeld, care înseamnă "numerar" în limba germană. Bargeld se referă și la artistul dadaist german Johannes Theodor Baargeld.

Note

Legături externe
 Site oficial
 Site-ul oficial al Einstürzende Neubauten

Nașteri în 1959
Chitariști rock
Oameni din Berlin
Germani în viață
Muzicieni germani
Germani cunoscuți sub pseudonimele folosite
Muzicieni care folosesc pseudonime
Nașteri pe 12 ianuarie

Blixa Bargeld


Gi (japansk, 着 eller 衣) er en beklædningsgenstand til overkroppen, der kan bæres under udøvelsen af kampkunst og kampsport.

Sportsbeklædning

Gi (dragt)


Liam Noble (* 15. November 1968 in London) ist ein britischer Jazz-Pianist.

Leben und Wirken
Noble erhielt klassischen Klavierunterricht und interessierte sich für Jazz, nachdem er den Film Der Clou mit der Musik von Scott Joplin gesehen hatte.  Er studierte Musik in Oxford und bildete sich in der Guildhall School of Music im Jazzbereich fort. Dann arbeitete er mit Stan Sulzmann im Duo und im Quartett; daneben war er auch mit Harry Beckett, John Stevens, Anita Wardell (Why Do Yo Cry, 1995), Kenny Wheeler und immer wieder mit Tim Whitehead zu hören. 1994 legte er mit Close Your Eyes ein erstes Soloalbum vor. Weiterhin trat er mit Bobby Wellins (The Best Is Yet to Come), Christine Tobin (Tapestry Unravelled), Julian Siegel und Randy Brecker auf. Seit den späten 1990er Jahren konzentrierte er sich auf die Arbeit mit seiner eigenen Band, zu der zunächst Sulzman, Chris Biscoe, Paul Clarvis und Mike Hutton gehörten und mit der er auch auf zahlreichen Festivals spielte sowie mehrere Alben vorlegte, von denen die Kritik In the Meantime (2001) besonders herausstellte. Im Trio mit Bassist Dave Whitford und Drummer Dave Wickins veröffentlichte er 2009 ein Tribut-Album mit Kompositionen von Dave Brubeck. Im selben Jahr nahm er mit Ingrid Laubrock (und Tom Rainey) Laubrocks Album Sleepthief auf, dem 2011 The Madness of Crowds folgte. Im Trio von Mark Lewandowski beschäftige er sich auch mit Fats Waller.

Diskographische Hinweise
 In the Meantime (Basho 2015, mit Stan Sulzmann, Chris Biscoe, Mick Hutton, Paul Clarvis)
 Romance Among the Fishes (Basho 2004, mit Phil Robson, Drew Gress und Tom Rainey)
 Ingrid Laubrock & Liam Noble Let's Call This … (Babel 2006)
 Brubeck (Basho 2009, mit Dave Whitford, Dave Wickins)
 A Room Somewhere (Basho 2015; solo)
 The Long Game (2019), mit Tom Herbert, Seb Rochford
 Paul Dunmall, Liam Noble, John Edwards, Mark Sanders: The Feeling Principle (FMR 2020)
 Paul Clarvis, Liam Noble & Cathy Jordan: Freight Train (2022)
 Lucky Teeth (2023), mit Geoff Simkins

Lexigraphische Einträge
 Ian Carr u. a., The Rough Guide to Jazz. London: Rough Guide 2004; ISBN 978-1843532569
 John Chilton, Who's Who of British Jazz. London: Continuum 2004; ISBN 978-0826472342

Weblinks
Webpräsenz mit Diskographie

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Komponist (Jazz)
Brite
Geboren 1968
Mann

Liam Noble


Christiane Maria Heideh Amanpour (perz. کریستین امانپور; Ealing, Engleska, 12. siječnja 1958.) je britansko-iranska novinarka i televizijska voditeljica. Glavna je međunarodna voditeljica CNN-a, kao i voditeljica noćnog programa Amanpour. Voditeljica je i emisije Amanpour & Company na PBS-u.

Rani život i obrazovanje
Amanpour je rođena u Ealingu, predgrađu zapadnog Londona, kao kći Mohammada Taghija i Patricie Anne Amanpour (rođena Hill). Otac joj je bio Iranac, iz Teherana. Amanpour je odrasla u Teheranu do 11. godine. Njen otac je bio šiitski musliman, a majka katolkinja.

Nakon što je završila veći dio osnovnoškolskog obrazovanja u Iranu, roditelji su je poslali u internat u Englesku kada je imala 11 godina. Pohađala je samostan Svetog Križa, školu za djevojčice u Chalfont St Peter, Buckinghamshire, a zatim, sa 16 godina, New Hall School, rimokatoličku školu u Chelmsfordu, Essexu. Christiane i njezina obitelj vratili su se u Englesku nedugo nakon početka Islamske revolucije. Naglasila je da nisu bili prisiljeni napustiti zemlju, već su se zapravo vraćali u Englesku zbog iransko-iračkog rata. Obitelj je u konačnici ostala u Engleskoj, jer im je bilo teško da se vrate u Iran.

Nakon što je završila New Hall, Amanpour se preselila u Sjedinjene Države kako bi studirala novinarstvo na Sveučilištu Rhode Island. Tijekom svog boravka tamo, radila je u odjelu vijesti na WBRU-FM u Providenceu, Rhode Islandu. Također je radila za NBC podružnicu WJAR, kao dizajner elektroničke grafike. Godine 1983., Amanpour je diplomirala summa cum laude i Phi Beta Kappa.

Karijera

CNN (1983-2010.)
CNN ju je 1983. zaposlio u stranom uredu u Atlanti, Georgiji, kao pomoćnicu. Tijekom svojih ranih godina kao dopisnica, Amanpour je dobila svoj prvi veliki zadatak koji pokriva iransko-irački rat, što je dovelo do toga da je 1986. prebačena u istočnu Europu kako bi izvještavala o padu europskog komunizma. Godine 1989. dobila je posao u Frankfurtu na Majni u Zapadnoj Njemačkoj, gdje je izvještavala o demokratskim revolucijama koje su u to vrijeme zahvatile istočnu Europu. Kroz ovu poziciju uspjela je napredovati u tvrtki i do 1990. godine služila je kao dopisnica CNN-ovog ureda u New Yorku.

Nakon iračke okupacije Kuvajta 1990., Amanpourina izvješća o ratu u Perzijskom zaljevu donijela su joj široku pozornost, a također su CNN podigla na novu razinu. Nakon toga je izvještavala o Ratu u Bosni i Hercegovini. Zbog njezine emotivne isporuke iz Sarajeva tijekom opsade Sarajeva, gledatelji i kritičari doveli su u pitanje njenu profesionalnu objektivnost, tvrdeći da su mnogi njezini izvještaji neopravdani i favoriziraju bosanske Muslimane, na što je odgovorila: "Postoje situacije u kojima se jednostavno ne može biti neutralan, jer kada ste neutralni, vi ste suučesnik. Objektivnost ne znači tretirati sve strane jednako. To znači dati saslušanje svakoj strani." Amanpour je stekla reputaciju neustrašive tijekom Zaljevskog i Bosanskog rata i izvještavanja iz područja sukoba.

Od 1992. do 2010. Amanpour je bila glavni međunarodni dopisnik CNN-a, kao i voditelj Amanpoura, dnevnog CNN-ovog programa intervjua koji se emitirao 2009.-2010. Amanpour je izviještavala o velikim krizama iz mnogih svjetskih žarišta, uključujući Irak, Afganistan, Palestinu, Iran, Izrael, Pakistan, Somaliju, Ruandu i Balkan te iz Sjedinjenih Država tijekom uragana Katrina. Osigurala je ekskluzivne intervjue sa svjetskim čelnicima od Bliskog istoka do Europe, Afrike i šire, uključujući iranske predsjednike Mohammada Khatamija i Mahmouda Ahmadinejada, kao i predsjednike Afganistana, Sudana i Sirije, među ostalima. Nakon 11. rujna bila je prva međunarodna dopisnica koja je intervjuirala britanskog premijera Tonyja Blaira, francuskog predsjednika Jacquesa Chiraca i pakistanskog predsjednika Perveza Musharrafa. Ostali sugovornici su Hillary Clinton, Nicolás Maduro, Hassan Rouhani, Emmanuel Macron, Angela Merkel, John Kerry, Dalaj Lama, Robert Mugabe i Moammar Gadhafi.

Također je intervjuisala Konstantina II, Rezu Pahlavija, Ameera al-Taweela, te Angelinu Jolie, Tom Hanksa i Meryl Streep.

Imala je mnogo nezaboravnih trenutaka u svojoj televizijskoj karijeri, jedan od njih u telefonskom intervjuu uživo s Yasserom Arafatom tijekom opsade njegovog imanja u ožujku 2002., u kojem je Arafat dao oštre odgovore: "Pitate li me zašto sam pod potpunom opsadom? Vi ste divna novinarka. Morate poštovati svoju profesiju." i "Morate biti precizni kada razgovarate s generalom Yasserom Arafatom. Budite tihi!", što je završilo s njegovim prekidanjem poziva.

Izvještaj Rata u Bosni i Hercegovini
Dana 22. prosinca 1992., za vrijeme rata u BiH, Amanpour je izvještavala iz Kiseljaka, nedaleko od Sarajeva. Kiseljak je bio u hrvatskim rukama, neoštećen, i tobože dobro opskrbljen potrepštinama. Amanpour je izvijestila da, "Dok ljudi u Sarajevu umiru od gladi, Srbi žive u izobilju", izvješće koje su neki analitičari naknadno kritizirali kao širenje "dezinformacija" i "lijepih laži". Stephen Kinzer iz New York Timesa 9. listopada 1994. kritizirao je Amanpourino izvještavanje o ratu u Bosni. Kinzer je citirao kolegičin opis Amanpoura dok je izvještavala o terorističkom bombaškom napadu na tržnici Markale u Sarajevu :

Amanpour je odgovorila na kritike upućene njenom izvještavanju o ratu u bivšoj Jugoslaviji zbog "nedostatka neutralnosti", navodeći:

ABC News (2010-2012.)
Dana 18. ožujka 2010., Amanpour je najavila da će napustiti CNN za ABC News, gdje će voditi emisiju "Ovaj tjedan". Rekla je: "Oduševljena sam što sam se pridružila nevjerojatnom timu na ABC Newsu. Biti zamoljena da vodim Ovaj tjedan u vrhunskoj tradiciji koju je započeo David Brinkley je ogromna i rijetka čast, i veselim se raspravi o sjajnim domaćim i međunarodnim pitanja dana. Napuštam CNN s najvećim poštovanjem, ljubavlju i divljenjem prema kompaniji i svima koji ovdje rade. Ovo je moja obitelj i zajednički napor zadnjih 27 godina, i zauvijek sam zahvalna i ponosna na sve što smo uspjeli." Svoju prvu emisiju vodila je 1. kolovoza 2010.

Dana 13. prosinca 2011., ABC je najavio da će Amanpour 8. siječnja 2012. napustiti svoje mjesto voditeljice ABC News' This Week-a i vratiti se na CNN International, gdje je prethodno radila 27 godina, i zadržati ulogu izvještavanja u ABC News-u.

Povratak na CNN (2012.- danas)
Dana 14. prosinca 2011., u izjavama ABC-a i CNN-a, objavljeno je da će, u "jedinstvenom dogovoru", Amanpour 2012. početi voditi program na CNN International-u, dok će nastaviti na ABC News kao voditelj globalnih poslova.

7. siječnja 2015. Amanpour je muslimanske ekstremiste koji su ubili 12 novinara magazina Charlie Hebdo nazvala "aktivistima".

Dana 12. studenog 2020., Amanpour je usporedila Trumpovu administraciju s nacistima i Kristalnom noći, rekavši: "Upozorenje nacista preko pramca naše ljudske civilizacije dovelo je do genocida nad cijelim identitetom, a u toj kuli zapaljenih knjiga, doveo do napada na činjenice, znanje, povijest i istinu. Nakon četiri godine modernog napada na te iste vrijednosti od strane Donalda Trumpa, tim Biden-Harris obećava povratak normama, uključujući istinu." Izraelska vlada, zajedno s nekim židovskim skupinama, pozvala je Amanpour da se ispriča za ovu usporedbu. Izraelski ministar za pitanja dijaspore Omer Yankelevich pozvao je na "trenutnu i javnu ispriku" za "omalovažavanje goleme tragedije holokausta".

Privatni život
Od 1998. do 2018. Amanpour je bila u braku s Amerikancem Jamesom Rubinom, bivšim pomoćnikom američkog državnog tajnika i glasnogovornikom američkog State Departmenta za vrijeme Clintonove administracije, te neformalnim savjetnikom bivše američke državne tajnice Hillary Clinton i bivšeg predsjednika Baracka Obame. Njihov sin, Darius John Rubin, rođen je 2000. Nakon što su živjeli u Londonu od 2000. godine, preselili su se u New York City 2010., gdje su iznajmili stan na Manhattanu u Upper West Sideu. U svibnju 2013. Rubin je najavio da će se obitelj vratiti u London kako bi radila na nekoliko projekata, a u listopadu iste godine Amanpour je izjavila da će se ona i njezin suprug trajno preseliti u London.

Srpnja 2018. izjavila je da se rastavlja od supruga. Lipnja 2021. izjavila je da boluje od raka jajnika, te da je prošla uspješnu operaciju , te da narednih mjeseci mora nastaviti sa kemoterapijom.

Izvori

Britanski televizijski novinari
Televizijski izvjestitelji
Britanski televizijski voditelji
Američki televizijski voditelji

Christiane Amanpour


Facundo Coral (Buenos Aires, 13 de marzo de 1970) es un guitarrista y compositor nacido en Argentina y criado en Venezuela. A través de su vasta carrera ha recibido varios premios, entre ellos el Premio Metal hecho en Venezuela 2003-2004. Asimismo tiene una extensa discografía como guitarrista de Gillman, Stratuz, Cronos, y Tren Loco, entre otras, y como guitarrista invitado en diferentes grabaciones. Es fundador y guitarrista de la banda Coral.

Historia
A corta edad estudia guitarra (teoría y solfeo) junto al guitarrista venezolano de Jazz Gonzalo Micó. Posteriormente y luego de cuatro años de clases, continúa de manera particular aprendiendo con clínicas, videos, libros didácticos y en la práctica constante.

A los 15 años decide formar un grupo, y encuentra a músicos jóvenes y novatos como él, entre los cuales estaba el baterista Eduardo Saéz, y de allí nace Cronos, formación que se separó en el año 1991 y con el cual grabaron el disco "Al Fin una Victoria", consiguiendo realizar una cantidad considerable de conciertos a nivel nacional, en Venezuela, así como tocar con bandas extranjeras tales como Kraken y Masacre. En el 2003, Cronos se une nuevamente sacando al mercado el CD "Rules", sumamente reconocido, ejecutando una serie de conciertos y presentaciones en los medios durante todo el año, y participando como invitados en varios discos recopilatorios a nivel sudamericano. Posteriormente en el 2004, CRONOS edita su trabajo "Antología 1985-2004" donde se pasean por los mejores temas de su carrera así como un cover de "N.I.B" de Black Sabbath, siendo nominado como Mejor Disco en los premios "Pop & Rock" de Venezuela.

En el año 1991 luego de una extensa audición Facundo entra a la banda Gillman. Además de guitarrista del grupo participó en la composición y arreglo de los temas, grabando los discos "Escalofrío", "Vivo & en Vivo", "Cuauhtemoc", y "Escalofrío Edición XX Aniversario", este último como invitado, además de varios recopilatorios. Con ellos participó como compensación nacional en los recitales de Iron Maiden, Metallica, Barón Rojo, y Criminal, entre otras. También tocaron en presentaciones internacionales, en dos giras por Ecuador, y en Argentina se presentaron en el clásico sitio de metal, Cemento, junto a Tren Loco y Renacer.

En 1996 forma la Broken Heart Blues Band como un medio de enfocar un estilo que tanto le gusta, y es la base y principio de toda la música rock: El Blues. Con este grupo grab̟ó el disco "Blues de Alto Voltaje" ese mismo año. Quedaron pendientes los proyectos de dos discos más "Paraíso de Coral Azul" y "Blues al Sur". Destacando su presentación junto al grupo británico de Folk- Blues Magna Carta.

Paralelamente, en 1997 entra a Stratuz, banda de Death Metal, con el cual ha grabado los discos "The Last Angel" y "Spirit Seduction", este último bajo la producción del sello LSP de Bélgica. Cabe destacar que Stratuz realizó en el año 1998 una gira por Alemania, Holanda, España y Portugal, alternando con bandas de la calidad y trayectoria de Stratovarius, Centinex, Anasarca y Avulsed. Ha sido grupo de compensación en los conciertos en Venezuela de Acheron y Avulsed.

En 1998 también participa como músico invitado en varias presentaciones de la banda venezolana de heavy metal Guerra Santa, quedando registrado en el disco recopilatorio que el grupo sacó al mercado en el 2012.

En 2003 realiza como invitado la grabación de guitarras solistas en el CD del grupo argentino Feanor, y también es llevado a una participación en el recital de la banda Montreal en Buenos Aires como parte del aniversario del programa de TV "Efecto Metal".

A su regreso en el año 2004 a su país natal Argentina, es invitado al programa de TV "Al Mango", donde se presenta junto a la banda de la planta televisiva en un mini-recital. Asimismo es invitado a participar en el disco "Vivo... En la gran ciudad" de la conocida banda metalera Tren Loco.

Entre el 2004 y el 2005, participó en un proyecto llamado Speranthas con reconocidos músicos de la movida metalero Argentina, con el cual grabó algunos temas que fueron editados en discos recopilatorios.

En 2006 integra Vector, banda de Death Melódico, donde llega a grabar un Ep "Sentidos". Graba como invitado en el CD "Sangre Sur" de Tren Loco, donde también participa Ricardo Iorio.

Ya en el 2007 entra como miembro estable en Tren Loco, girando a partir de este momento por Uruguay, México, Ecuador, Bolivia, Venezuela y toda la geografía Argentina.
En el 2008 graba el CD "Venas de Acero" el cual agotó su primera edición en 7 días. Realizando la gira que lo llevaría junto a Tren Loco por Latinoamérica. En 2010, la banda cumplió 20 Años, editando un libro biográfico y un disco acústico titulado "20 Años – Pogo en el Andén".
En 2011, Tren Loco continúa durante ese año las fechas programadas por toda Latinoamérica, teniendo en Quito-Ecuador un show con 12 mil fanáticos coreando cada uno de los temas de la banda, y realizan una presentación junto a Whitesnake y Judas Priest en el Estadio de Racing Club en Buenos Aires, Argentina. Y en noviembre de 2011, lanzan al mercado el DVD en vivo de la banda titulado "Hoy es mejor que ayer: En vivo en Buenos Aires". En abril de 2014, Tren Loco en un comunicado oficial anuncia la salida de Facundo de sus filas.

Simultáneamente, a principios de 2010 Facundo inicia un proyecto musical propio denominado Coral, con el cual realiza presentaciones y graba "Dueño del Tiempo", saliendo a la luz en el segundo semestre del 2011. En el 2012 graban el tema "Law of the fist", que sirve de Himno de batalla para el equipo de MMA de Venezuela, homónimo a la canción. En 2014 graban y editan el álbum "Arrecho". Y en 2016 publican su segundo trabajo discográfico titulado "Thrash & Roll". La banda de Facundo Coral ha girado continuamente por toda la Argentina en m̟ultiples presentaciones.

Además de los grupos mencionados, Facundo se desempeña como profesor de guitarra desde hace más de 20 años, músico de sesión para grabaciones y presentaciones en vivo, y en cualquier forma donde la música esté presente. Sus influencias son el Blues como principio de la improvisación y del rock, y el metal de los ´70 y ´80, que se caracteriza con grupos como Iron Maiden, Motörhead, Black Sabbath, Saxon; y con guitarristas como Angus Young, Brian May, Eric Clapton, Buddy Guy, Eddie Van Halen, Randy Rhoads, Marty Friedman, y Stevie Ray Vaughan. También es Stage manager, produciendo los escenarios para el rock en los diversos estilos y en festivales de rock en general.

Cabe destacar que ha sido galardonado por los Premios Metal Venezuela 2002-2003 como "Mejor Guitarrista", y nominado en los premios "Actitud Rock" 1989-1990 y "Pop & Rock" Venezuela 1996-1997.

Es importante destacar que en septiembre de 2011 la reconocida marca de guitarras Dean Guitars, decide concretar a Facundo como su endorser para este instrumento. Actualmente, su endoser es Aroutine Custom Guitars del luthier venezolano Juan Pablo Aroutine.

Discografía

Álbumes
Con Hermes y Los solicitados:
 Hermes y Los solicitados (1989)

Con Cronos:
 Rules (2003)

Con Gillman:
 Escalofrío (1994)
 Cuauhtémoc (2003)
 Escalofrío Edición XX Aniversario (regrabado) (2013) (como invitado)

Con Broken Heart Blues Band:
 Blues de Alto Voltaje (1996)

Con Stratuz:
 The Last Angel (1998)
 Spirit Seduction (2000)

Con Speranthas:
 Más que nunca (2009)

Con Feanor:
 Invencible (2005) (como invitado)

Con Tren Loco:
 SangreSur (2006) (como invitado)
 Venas de Acero (2009).
 Vieja Escuela (2013)

Con Devastacion:
 La Unión Hace La Fuerza (2013) (como invitado).

Con Coral:
 Arrecho (2014)
 Thrash & Roll (2016)

En Directo
Con Gillman:
 Vivo & en Vivo (1996)

Con Tren Loco:
 Vivo... En la gran ciudad (2004) (como invitado)
 Hoy es mejor que ayer: En vivo en Buenos Aires (2011) (DVD+CD)

Recopilatorios
Con Cronos:
 Antología: 1985-2004 (2004)

Con Gillman:
 15 Años (1992)
 Lo Inédito (1993)
 25 Años (2001)
 30 Años de Rock Nacional (2007) (Box-Set)

Con Guerra Santa:
 Acústico 1998/2004 (2012) (como invitado)

Con Tren Loco:
 20 Años-Pogo en el Andén (2010) (Libro+CD)

EP
Con Cronos:
 Al Fin una Victoria (1991)

Con Speranthas:
 No mires atrás (2004)

Con Stratuz:
 Without Original Sin (2006)

Con Vector:
 Sentidos (2008)

Con Coral:
 Dueño del Tiempo (2011)
 Law of the fist (2012)

Referencias

Miembros_de_Tren_Loco
Guitarristas_de_heavy_metal_de_Argentina
Guitarristas de heavy metal
Guitarristas de Venezuela
Músicos de heavy metal
Músicos de Venezuela
Músicos de rock de Venezuela
Nacionalizados de Venezuela
Venezolanos nacidos en el exterior
Emigrantes argentinos hacia Venezuela

Enlaces externos
 Encyclopaedia Metallum/Facundo Coral
 Encyclopaedia Metallum/Stratuz
 Sitio oficial de Paul Gillman
 Sitio oficial de Tren Loco

Facundo Coral


La situation des femmes sous le Régime britannique au Canada, c'est-à-dire de 1763 à 1867, est en continuité avec leur situation sous le Régime français en Nouvelle-France.

Femmes du Canada pendant la guerre d'indépendance des États-Unis
thumb|Le premier arbre de Noël au Canada, planté à Sorel par la baronne Friederike Riedesel selon une tradition locale.
thumb|Kingston (Ontario), aquarelle d' Elizabeth Simcoe, 1796.
La Guerre de la Conquête ne change que peu le profil sociodémographique du Québec, la position des femmes reste sensiblement semblable à celle octroyée sous le Régime français. C'est la guerre d'indépendance des États-Unis qui va modifier la composition ethnolinguistique du territoire; les loyalistes qui trouvent refuge sur les terres de la couronne britannique vont demander des institutions politiques.
Au début de la guerre d'indépendance, en 1775-1776, les patriotes américains tentent une incursion dans le Canada anglais ; la plupart des Canadiens français s'accommodent de la domination anglaise mais beaucoup évitent de s'enrôler dans la  levée par l'armée royale et la femme d'un réfractaire refuse de dénoncer sa cachette, même quand les Anglais menacent de brûler sa maison. Les religieuses ursulines de Trois-Rivières soignent les blessés et malades des deux camps. En 1776, le général baron Friedrich Adolf Riedesel, commandant des mercenaires allemands au Canada, vient s'établir au couvent des ursulines. Il est rejoint en juin 1777 par sa femme, Friederike Riedesel, accompagnée de leurs filles, qui relate son séjour dans son journal et se félicite du bon accueil des religieuses et de leurs élèves.

Les Canadiens français représentaient jusque-là la très grande majorité des habitants de la colonie ; cependant, le groupe des Canadiens anglais s'accroît considérablement avec l'arrivée des loyalistes pro-anglais des Treize Colonies qui choisissent le camp britannique lors de la révolution américaine ; ils se fixent principalement dans les provinces maritimes et l'est de l'Ontario. Seulement 25 à 30% de ces réfugiés sont des femmes. Élevées dans une culture patriarcale et conservatrice, peu viennent de leur propre initiative, et la plupart pour suivre leur époux ou leur père. Des camps de réfugiés se constituent autour de Québec et de Cataraqui (Kingston). Leur situation initiale est précaire et peu favorable aux initiatives car, à la différence des femmes restées dans leurs localités d'origine, elles ont perdu leurs terres familiales. La plupart de ces femmes sont illettrées et très peu ont laissé un journal ou des lettres : leur histoire est connue par les registres des autorités indépendantistes qui s'efforcent de détecter et déjouer les « conspirations », puis par ceux des autorités britanniques chargées d'héberger et nourrir les réfugiés. Environ 45% des réfugiés loyalistes sont nés en Amérique ; environ 30% sont des Germano-Américains, surtout des calvinistes originaires du Palatinat, comme  (1734-1804), prédicatrice méthodiste qui se fixe avec son mari à Augusta (Ontario). D'autres groupes au fort particularisme sont les Écossais, arrivés après la révolte de 1746, et les Mohawks, Amérindiens chassés par la pression des colons de Nouvelle-Angleterre.

Évolution des institutions
La fidélité du Canada à la Couronne britannique et le renforcement de l'élément anglophone conduisent à l'Acte constitutionnel de la Province de Québec de 1791. Cet acte permet à un électorat restreint de pouvoir voter. Il fallait être membre des groupes sociaux plus aisés pour pouvoir revendiquer ce droit. L'Acte de 1791 est intéressant pour l'analyse de la réalité du groupe social féminin, car certaines femmes ont la possibilité d'exercer le droit de vote. En effet, les femmes veuves, les femmes majeures et célibataires et les femmes mariées en séparation de biens peuvent voter. Ce droit est aboli en 1849. Ainsi, entre 1791 et 1849, certaines femmes peuvent prétendre à un pouvoir de la sphère publique. Toutefois, ce pouvoir est réservé aux groupes sociaux privilégiés.

Références

Bibliographie

 A. M. D. G., Les Ursulines de Trois-Rivières, éd. P. V. Ayotte, 1888
 Janice Potter-MacKinnon, While the Women Only Wept: Loyalist Refugee Women in Eastern Ontario, McGill-Queen's University, 1995,

Voir aussi

Articles connexes
 Femmes sous le Régime français au Canada
 Amérique du Nord britannique

Liens externes

Régime britannique
Québec au XVIIIe siècle
Québec au XIXe siècle
Histoire de l'Empire britannique
Droit des femmes au Royaume-Uni

Femmes sous le Régime britannique au Canada


مسييه 84 أو م84 (بالإنجليزية: Messier 84 أو M84 أو NGC 4374 ) هي مجرة توجد في كوكبة العذراء Virgo. وهي من ضمن مجموعة مجرات كثيفة تشكل مزكز تجمع مجرات العذراء Virgo Cluster of Galaxies.

وتبين القياسات التي أخذت للمجرة مسييه 84 بواسطة تلسكوب هابل الفضائي الذي يصور الضوء المرئي وبواسطة قياس الموجات الراديوية التي تشعها تلك المجرة وجود نافورتين كونيتين تنفث بالمادة من مركز المجرة كما تبين التسجيلات وجود حلقة من الغاز والغبار في شكل القرص تدور حول المركز تحتوي أيضا على نجوم تدور بسرعات فائقة حوله تدل على وجود ثقب أسود في مركز المجرة مسييه 84 تبلغ كتلته نحو 18 كتلة شمسية.

اقرأ أيضا
 قزم أبيض
 عملاق أحمر
 نجم
 نجم نيوتروني
 مجرة
 الانفجار العظيم
 خط زمني للانفجار العظيم
 ثقب أسود
 نابض
 نجم متغير
متغير سيفيدي

وصلات خارجية
 موقع الكون

أجرام الفهرس العام الجديد
أجرام فلكية اكتشفت في 1781
أجرام فهرس أوبسالا العام
اكتشافات شارل مسييه
سدم
عنقود العذراء المجري
فهرس المجرات الرئيسية
فهرس مسييه
كوكبة العذراء
مجرات إهليلجية
مجرات محدبة
اكتشافات بواسطة شارل مسييه

مسييه 84


An Guzmania barbiei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Werner Rauh. An Guzmania barbiei in nahilalakip ha genus nga Guzmania, ngan familia nga Bromeliaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo kulang hin datos. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Guzmania

Guzmania barbiei


Lianne Audrey Dalziel  (; born 7 June 1960) is a New Zealand politician and former Mayor of Christchurch. Prior to this position, she was a member of the New Zealand Parliament for 23 years, serving as Minister of Immigration, Commerce, Minister of Food Safety and Associate Minister of Justice in the Fifth Labour Government. She resigned from Cabinet on 20 February 2004 after apparently lying about a leak of documents to the media, but was reinstated as a Minister following Labour's return to office after the 2005 election. She resigned from Parliament effective 11 October 2013 to contest the Christchurch mayoral election. The incumbent, Bob Parker, decided not to stand again. She was widely regarded as the top favourite and won with a wide margin to become the 46th Mayor of Christchurch.

Early life
Dalziel was born in 1960, raised in Christchurch and attended Canterbury University. She graduated with a law degree and was admitted to the Bar in 1984. She served as the legal officer for the Canterbury Hotel and Hospital Workers' Union, and later became the union's Secretary. She also participated in national groups such as the Federation of Labour and the New Zealand Council of Trade Unions.

Member of Parliament

Dalziel entered Parliament as a Labour Party MP for Christchurch Central in 1990, replacing outgoing former Prime Minister Geoffrey Palmer. She held this seat until the 1996 election (being replaced by Tim Barnett), when she became a list MP under the new MMP electoral system. In the 1999 election, she chose to contest an electorate again, and won the Christchurch East seat. She held the seat in the 2002, 2005, 2008 and 2011 elections. In 2011 she opted not to go on the Labour list.

In November 1990 she was appointed as Labour's spokesperson for the Audit Department and Customs by Labour leader Mike Moore. After Helen Clark replaced Moore as leader in December 1993 Dalziel was promoted and given the Health portfolio. Time magazine picked her as a future leader in its December 1994 edition.

In August 1997 Dalziel was replaced in the Health portfolio by Annette King due to perceived ineffectiveness against Minister of Health Bill English, media believing Alliance Health spokesperson Phillida Bunkle was performing better. Instead she was made Shadow Attorney-General and given the portfolios of immigration, youth affairs and statistics. Dalziel expressed enthusiasm for the chance to utilise her law degree in politics as Shadow Attorney-General.

Cabinet minister
In the new government formed by Labour, Dalziel became Minister of Immigration, Minister for Senior Citizens, and Minister for Disability Issues. When Labour won re-election in the 2002 election, Dalziel also became Minister of Commerce (while ceasing to be Minister for Disability Issues). In 2003, she ceased to be Minister for Senior Citizens. As Minister of Immigration, Dalziel was often in the spotlight. In particular, she often clashed with Winston Peters, leader of the anti-immigration New Zealand First party.

After the 2005 election, Dalziel was re-elected by her caucus colleagues to Cabinet and was given the portfolios of Commerce, Small Business, and Women's Affairs.

Mike Williams, President of the Labour Party from 2000 to 2009, states that he was surprised by Clark appointing Dalziel Minister of Commerce and thought of it as an "odd choice". But she worked herself into the portfolio, paid attention to detail, and within a year had "proved herself". Williams believes this is due to her high intelligence and her ability to listen. Tim Barnett, MP for Christchurch Central from 1996 to 2008 credits her training as a lawyer and "having a bigger brain than most of us" for her success. Williams states that as Minister of Commerce, Dalziel worked closely with National's Simon Power and built "cross-party unity on various issues".

Controversies
Dalziel's position became difficult after she was accused of giving certain documents to the press to bolster the case for a decision her Associate Minister had made. The decision, concerning the deportation of a Sri Lankan teenager who was seeking asylum but who had originally lied about the reasons, was controversial, and Dalziel leaked the notes of the teenager's lawyer to TV3, attempting to discredit the teenager's case for asylum. Dalziel tried to avoid admitting to being the source of the documents, but was forced to admit that the leak had been at her direction. There was also significant controversy about how Dalziel had obtained the documents in the first place. Dalziel offered her resignation which Prime Minister Helen Clark accepted.

Opposition and mayoral ambitions
After Labour was defeated in the 2008 general election, Dalziel became the Opposition spokesperson on Justice and Commerce and, from 2011, the spokesperson for the Christchurch Earthquake Recovery, Civil Defence & Emergence Management, Consumer Rights & Standards, and associate spokesperson for Justice.

Rumours of Dalziel standing as Mayor of Christchurch go back to at least 2009. Since the February 2011 earthquake, the rumours that Dalziel would contest the 2013 Christchurch mayoralty became more consistent. In May 2012, Dalziel tried to put an end to these rumours by announcing: "The job I really want is Gerry Brownlee's, rather than Bob Parker's." Brownlee is Earthquake Recovery Minister, and Parker was the Mayor of Christchurch at the time. In the February 2013 reshuffle of opposition portfolios, Dalziel dropped out of the top 20 (only the first 20 positions are ranked by the Labour Party). An editorial in The Press presumed that her strong support for David Cunliffe was part of the reason for her demotion. The editorial also speculated that she might reconsider her political future:

The demotion is bound to concentrate Dalziel's mind on whether she should run for the Christchurch mayoralty. As things stand, a place for her in a Labour cabinet as minister for the earthquake recovery looks unlikely, but she would be a strong candidate for mayor.

Following months of speculation, The Press reported on 20 April 2013 that Lianne Dalziel would challenge Parker for the mayoralty, and that she had asked 24-year-old Student Volunteer Army organiser Sam Johnson to be her running mate, with a view of Johnson becoming deputy mayor. The newspaper expressed surprise by this pairing, given that Dalziel was a Labour Party member, and Johnson a member of the Young Nats, the youth arm of the National Party. Saying that: "It was a really difficult decision to make, but I don't think it is the right thing for me right now", Johnson eventually decided against running. On 19 June, Dalziel formally confirmed that she would contest the mayoralty, also announcing that she would resign from Parliament, which would trigger a by-election in the Christchurch East electorate. Dalziel delivered her resignation letter on 17 September and delivered her valedictory speech the following day with her resignation taking effect on Friday, 11 October; the day before the local body election so that the by-election campaign did not interfere with the local body election. In a later interview, Dalziel confirmed that she would have left Parliament even if Shearer had put her onto the front bench.

Although some expressed concerns about Dalziel's Labour Party background, including central city property developer Antony Gough, who talked of her "red apron strings" getting in the way of working with local business owners, she also nevertheless open support from the political right for her mayoral ambitions: Christchurch City Councillor Tim Carter, son of Christchurch property developer Philip Carter and nephew of Speaker David Carter, encouraged her to stand for the mayoralty; former National Party cabinet minister Philip Burdon was one of her nominees when she lodged her nomination for the mayoralty with the returning officer; and blogger Cameron Slater, by many considered a "conduit for factions of the National Party" wrote:

Christchurch needs a uniter, not a divider, and the word is that National would far rather deal with Lianne and the competent councillors she is bringing with her than Bob Parker.

Dalziel's Earthquake Recovery portfolio in Labour's shadow cabinet was split and given to Ruth Dyson and Clayton Cosgrove.

Mayor of Christchurch

Dalziel was elected Mayor of Christchurch in the October 2013 mayoral election, with a margin of almost 50,000 votes over the next candidate, businessman Paul Lonsdale. She was sworn in on 24 October, with a past mayor, Vicki Buck as her deputy. At the 2019 local election, she won the mayoralty for a third time.

In late February 2020, the New Zealand Police referred Dalziel's election expenses during the 2019 Christchurch mayoral election to the Serious Fraud Office. Two complainants, including rival mayoral candidate John Minto, had filed a complaint regarding donations by six people that exceeded the $1,500 limit under the Local Electoral Act. On 17 December, the Serious Fraud Office cleared Mayor Dalziel, stating that it found no evidence of criminal conduct relating to donations made to the Mayor by several Chinese businessmen during the 2019 mayoral election.

On 1 July 2021 she announced she would not seek re-election as mayor at the local body elections in 2022.

In October 2021, Dalziel expressed opposition to the Sixth Labour Government's Three Waters reform programme, criticising the Government for "mandating councils."

Honours

In the 2023 King's Birthday and Coronation Honours, Dalziel was appointed a Companion of the New Zealand Order of Merit, for services to local government and as a Member of Parliament.

Personal life
Dalziel married Mike Pannell in 1988. The pair divorced in 1995 and indicated that the stress of parliamentary life was a major factor in the decision to separate. In 2000, Dalziel married Christchurch lawyer Rob Davidson. He died of prostate cancer in August 2020, aged 69 years.

See also
Politics of New Zealand
Government of New Zealand

References

External links

 New Zealand Labour Party bio
 Video of valedictory speech
 part 1
 part 1

|-

|-

|-

|-

|-

|-

1960 births
Living people
New Zealand Labour Party MPs
Members of the Cabinet of New Zealand
University of Canterbury alumni
20th-century New Zealand lawyers
Women government ministers of New Zealand
New Zealand list MPs
New Zealand MPs for Christchurch electorates
Members of the New Zealand House of Representatives
Mayors of Christchurch
20th-century New Zealand politicians
20th-century New Zealand women politicians
21st-century New Zealand politicians
21st-century New Zealand women politicians
Women members of the New Zealand House of Representatives
Companions of the New Zealand Order of Merit

Lianne Dalziel


An Phippsia concinna in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Elias Fries, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Carl Johan Lindeberg. An Phippsia concinna in nahilalakip ha genus nga Phippsia, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Phippsia (Poaceae)

Phippsia concinna


Zeal was a volunteer-built web directory launched by Brian Goler and Kevin Berk in 1999, and then acquired by LookSmart in October 2000 for $20 million. Zeal combined the work of Looksmart's paid editors with that of volunteers who profiled websites and placed them in a hierarchy of subcategories.  The resulting categories and profiles were downloaded at intervals by LookSmart and its partners, other search companies such as MSN, Lycos, and Altavista, for use in their own systems with or without modification.

Paid editors attended to commercial sites and oversaw the voluntary work on non-commercial sites.

Volunteers worked under a defined set of Guidelines and were required to pass an introductory level test on those Guidelines before submitting site profiles or edits.  As points and experience were acquired, volunteers could elect to take a further exam which allowed them to "adopt" and create topic categories of special interest.  They could then move up the organizational structure from Community Member to Zealot to Expert Zealot, acquiring additional tools and oversight responsibility at each level.  Expert Zealots, who could move or delete some whole categories, monitored the day-to-day operations of the non-commercial portion of the directory and acted as mentors to new members.

Active volunteers were found in many English-speaking countries (particularly North America, United Kingdom, India, Australia, and New Zealand) and some other countries such as Spain, Switzerland, and Japan.

By March 2003, Zeal had passed the 250,000 listings mark; eventually it passed the 400,000 mark due, in part, to the Zeal Charity Drive contest of October 2003, which saw over $25,000 distributed around prominent charities such as the WWF.

After Looksmart's acquisition of Zeal, its internet traffic as measured by Alexa fluctuated considerably; after MSN withdrew from the related partnership, Zeal traffic declined from "usually better than 2000th" (mid-2003) to "about 5000th" (mid-2004).

Branch offices in Australia, Canada, and the United Kingdom were closed in about 2004, and the corresponding directories were said to have been sold but/and were gradually merged with the main directory.

The Zeal directory closed on March 28, 2006 and was sold in October 2007 for $50,000.

References

External links
 Alexa Traffic Chart
 Search Engine Journal article - commenting on how search engines changed approach, making directories relatively less useful
 The End of the Zeal Directory
 Guest Obituary for Zeal, by Alice Swanberg - detailed history by a former staffer

Web directories
Defunct websites
2000 mergers and acquisitions
Internet properties disestablished in 2006

Zeal (web)


Komintern (Rusçası: Коммунистический интернационал, Kommunistiçeskiy internatsional – Komünist Enternasyonal ya da Üçüncü Enternasyonal olarak da bilinir) 1919 Martında, savaş komünizmi döneminin (1918-1921) ortasında Vladimir Lenin ve Sovyetler Birliği Komünist Partisi tarafından kurulan, "silahlı kuvvetler de dahil tüm mümkün araçlarla uluslararası burjuvaziyi yıkmak ve devletin tamamen yok oluşu için bir geçiş aşaması demek olan Uluslararası Sovyet Cumhuriyetini yaratmak için" mücadele etme amacı güden uluslararası bir komünist örgüt.

Komünist Enternasyonal, değişik ülkelerdeki komünist partilerin, birleşik bir komünist dünya partisi halindeki birliğidir.

Hakkında
Komintern, Lenin'in birbirleriyle yaptıkları savaşta ulusal birliği savunan hükûmetlere karşı Zimmerwald soluna öncülük ettiği 1915'teki Zimmerwald Konferansına müteakip 1916'da çözülen İkinci Enternasyonal'den sonra kuruldu. Yeni enternasyonal böylece ikincisinin I. Dünya Savaşı'na göstermekte başarısız olduğu muhalefete bir yanıt olarak geldi. Üçüncü Enternasyonal'in kurucuları tüm anti-militarist sosyalist hareketin başından beri tamamen karşı olduğu bu savaşa, emperyalist bir savaş olarak bakıyorlardı.

Komintern 1943'teki çözülüşüne dek, sekiz Dünya Kongresi yaptı, ilki Mart 1919'da ve sonuncusu 1935'te yapıldı. 1938'de Troçkistler "yozlaşmış işçi devleti" dedikleri Sovyetler Birliği'ne karşı Dördüncü Enternasyonal'i kurdular. Sol Komünizm geleneğini izleyen gruplar bugün yalnızca ilk iki kongreyi ve Troçkist hareketten gelen gruplar da yalnızca ilk dördünü tanırlar. Stalinist ya da Maoist komünist partiler ise yedi kongreyi de tanırlar. II. Dünya Savaşı'nın başında Komintern bir pasifizm politikası izleyerek, bunun tıpkı I. Dünya Savaşı'ndaki gibi pek çok ulusal hakim sınıfın kendi arasında yaptığı bir savaş olduğunu söyledi. Aslında SSCB bir denge politikası güdüyordu ve Sovyetler Birliği'nin davet edilmediği, Fransız ve Britanya demokratik rejimlerinin bir yatıştırma önlemi olarak Sudetenland'ı Hitler'e teslim etmeyi önerdiği Münih Antlaşması'ndan bir yıl sonra, 1939 Ağustosunda Molotov-Ribbentrop Paktı imzalandı. Ama 22 Haziran 1941'deki Barbarossa Harekâtı ile işgal edilince, Sovyetler Birliği de savaşa girdi. Komintern daha sonra 15 Mayıs 1943'te dağıldı. Onun devam ettiricisi olan Kominform, Temmuz ayında Marshall Yardımı üzerine yapılan Paris Konferansı'nı izleyen Eylül ayında kuruldu. Soğuk Savaş resmi olarak başladı.

Komünist Enternasyonal'in kökenleri

Birinci Enternasyonal'den ikincisine
(Ayrıntılı bilgi için bkz: Birinci Enternasyonal ve İkinci Enternasyonal)
Devrimci ve reformist düşünce biçimleri arasındaki bölünmeler çok uzun bir zamandan beri var olmakla birlikte, Komünist Enternasyonal'in kökenleri II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla yüzeye çıkan işçi hareketindeki bölünmeden türemiştir. 1864'te kurulan Birinci Enternasyonal sosyalistler ve siyasi arenaya girmek yerine güçlü bir anarko-sendikalist hareket (bkz: Uluslararası İşçi Birliği) yaratmak isteyen anarşistler arasındaki bölünmeyle dağıldı. 1889'da kurulan İkinci Enternasyonal devam etti ama yine kimi gerilimler oluştu.

"Burjuva parlamentosuna sosyalist katılım" sorunu
Örneğin, ta 1899'a kadar, sosyalist hareketin içindeki reformist ya da sağ-kanat üyeleri, Fransız bağımsız sosyalisti Millerand'ın Waldeck-Rousseau'nun cumhuriyetçi kabinesine (1899-1902) girmesini destekliyordu ki bu kabinenin savaş bakanı, 1871'de Paris Komünü'nün ortadan kaldırılmasında önemli bir rolü olan Marki de Galliffet'ten başkası değildi. Diğer taraftan devrimci ya da sol kanat üyeler bu gelişmeye şiddetle karşı koydu. Fransa'da bu durum burjuva hükûmetine yapılacak sosyalist katılıma karşı koyan Jules Guesde ile sosyal demokrasinin kurucularından birisi olarak kabul edilen Jean Jaures arasındaki tartışmayla temsil edilir. Jules Guesde 1899'da şöyle diyordu:
"Bir sınıf partisinde, yani bir devrim partisinde örgütlenmiş olan proletarya, her nerede seçmeli bir ortaklığa girebiliyorsa; her nerede düşman kalesine sızabiliyorsa, bir ihlalde bulunmak ve kapitalist kalede sosyalist bir garnizon kurmak onun yalnız hakkı değil aynı zamanda sorumluluğudur da! Ama işçilerin iradesiyle, sosyalist güçle içeri sızmadığı böyle yerlere; yalnızca rızayla, davetle ve kapitalist sınıfın çıkarları neticesiyle girdiği yerlere, sosyalizm girmemelidir."1899 Fransız Sosyalist Örgütleri Genel Kongresinde Jules Guesde'nin yaptığı konuşma

Jules Guesde "tam da iktidar onu ele geçirdiği sırada, kendisine verilen bir makam sayesinde sosyalizmin gerçekten iktidarı ele geçirebileceği" düşüncesini eleştirerek "böyle bir durum, eğer bir an önce ona son vermezsek, sosyalizmin çaresiz iflasına yol açacaktır. Kendilerini aldatılmış sayan örgütlü işçiler sözle değil eylemle yapılan propagandaya kulak vereceklerdir" diyerek anarşizme işaret ediyordu. Aynı anlaşmazlık ertesi sene yine belirdi. Guesde Lille şehrinde 8,000 kişinin önünde yapılan ve saatlerce boyunca süren "İki Yöntem" adlı tartışmada yaptığı ünlü 29 Kasım konuşması yla burjuva parlamentosuna sosyalist katılımı destekleyen Jean Jaures'e karşı çıktı.

Revizyonistler
Eduard Bernstein'ın sosyalizme gidişte reformist bir yol savunan Evrimci Sosyalizm adlı kitabı üzerine yapılan yazınsal bir tartışma da önem taşımaktadır. Kitap kendisini bir revizyonist olmakla eleştiren Karl Kautsky'den ve genç Rosa Luxemburg'dan yoğun tepki aldı.

1905 Rus devriminin yan etkileri
1905 Rus Devrimi pek çok sosyalist partiyi radikalleştirdi ve Batı Avrupa ülkelerindeki evrensel oy hakkının kazanılmasıyla sonuçlanan bir dizi genel greve yol açtı. Bu noktada İkinci ya da Sosyalist Enternasyonal her gelişmiş ülkede, her seçimde giderek büyüyen birleşik bir topluluktu. Marksizmin Papası olarak adlandırılan Karl Kautsky, Enternasyonal'in amiral gemisi Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin çok etkili bir yayın organı Die Neue Zeit'in (Yeni Zamanlar) editörü olarak en radikal zamanlarındaydı.

Ancak 1910 yılıyla birlikte Sosyal Demokrasinin solunda (Enternasyonal'in kurucuları bunlara bu ismi vermişti) kimi ayrılıklar oluştu ve Rosa Luxemburg ve Hollandalı kuramcı Anton Pannekoek gibi kimi sol-kanat düşünürleri Kautsky'yi her zamankinden daha çok eleştirmeye başladılar. Bu noktadan itibaren Enternasyonal içinde reformist bir sağın, bir merkezin ve bir devrimci sol kanadın oluşmaya başladığını söylebiliriz. Sonraki gelişmelerin ışığında değerlendirildiğinde ilginç olan, Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi'nin hem Menşevik kanadının hem de Bolşevik kanadının devrimci sol kanatta sayılmasıydı. Rus göçmenlerinin tartışan grupları Enternasyonal liderleri tarafından dikkate alınmıyorlardı ve genelde halk tarafından da bilinmemekteydiler.

İkinci Enternasyonal'in I. Dünya Savaşı karşısındaki başarısızlığı
I. Dünya Savaşı işçi hareketinin devrimci kanadıyla reformist kanadı arasındaki nihai ve geri döndürülemez ayrılığı sonunda ortaya çıkardı. Sosyalist hareket tarihsel olarak antimilitarist ve enternasyonalistti ve savaşta burjuva hükûmetleri hesabına işçi sınıfının ölüme gönderilmesine karşıydı.Ancak kitlesel çoğunluk Sosyalist Enternasyonal'in zaten uluslararası emekçi sınıfa savaşa direnmeleri çağrısında bulunacağı yönündeki çözümlerden bahsederken, savaş ilan edildikten birkaç saat sonra savaşan ülkelerin tüm sosyalist partileri kendi ülkelerini destekleyeceklerini bildirdiler. Balkan ülkelerinin, Rusya'nın sosyalist partileri ve diğer ülkelerdeki azınlıklar buna bir istisna oluşturdu. Almanya Sosyal Demokrat Partisi'nin bile savaşın lehine konuşması Lenin'i şaşırttı. Nihayet Fransız sosyalist Jean Jaures'in 31 Temmuz 1914'te öldürülmesi son barış umudunu da yok etti. Jaures İkinci Enternasyonal'i ulusal politikalardan ve destekten sakınmaya çalışan ve enternasyonal sosyalist harekete büyük etkisi olan birkaç liderden biriydi. Tarafsız ülkelerin sosyalist partileri tarafsızlık ve savaşa tamamen muhalefet üzerine tartıştılar. Diğer taraftan Lenin emperyalist savaşa karşı, 1915'teki Zimmerwald Konferansı'nda "Zimmerwald Solu"nu örgütledi ve "Sosyalizm ve Savaş" adlı bir broşür çıkararak ulusal hükûmetleriyle iş birliği yapan sosyalistleri sosyal şovenist olarak adlandırdı (yani sözde sosyalist, eylemde şovenist). Enternasyonal, devrimci sol, reformist sağ ve ikisi arasında dalgalanan bir merkez olarak bölünüyordu. Lenin savaşa karşı çıkan ama parti disiplinini bozmaya çekinip, savaş taraftarı olan merkezdekileri de sosyal pasifistler olarak lanetledi. Bu ikinci terim özellikle Britanya'daki Ramsay MacDonald'ı (Bağımsız İşçi Partisi'nin lideri) hedef alıyordu. MacDonald pasifist olarak savaşa karşı çıkan ama aslında ona direnmek için hiçbir şey yapmayan biriydi. Dünyada olanlara karşı gösterdiği eylemsizlik nedeniyle itibarını kaybeden İkinci Enternasyonal 1916'da, savaşın ortasında çözüldü. Görünüşe göre enternasyonalist idealleri her ülkedeki milliyetçi ideoloji nedeniyle ortadan kalkmıştı. 1917'de Lenin "devrimci yenilgicilik" kavramını açıkça destekleyen Nisan Tezleri'ni yayınladı. Bolşevikler Emperyal Rusya'nın savaşta yenilmesi taraftarıydılar ve bu sayede devrimci ayaklanma aşamasına geçmeleri mümkün olacaktı.

Komintern'in kurulması

Böylece 1919 Martının bu koşullarında Komintern Enternasyonal'in başına bir de "Komünist" kelimesi ekleyen Rusya Bolşevikleri tarafından kuruldu. Lenin daha sonra (demokratik merkeziyetçiliği de içinde barındıran) On iki Şartını yeni enternayonale katılma temelinde ayrışan ayrışmayan tüm sosyalist partilere gönerdi. Fransız SFIO (yani İkinci Enternasyonal'in Fransız Seksiyonu) böyece 1920'de yeni Fransız Komünist Partisi'nin kurulmasına öncülük eden 1920 Tours Kongresi'nde bölündü ve Komünist Enternasyonal'in Fransız Seksiyonu adını aldı; Türkiye Komünist Partisi ve İspanya Komünist Partisi 1920'de, İtalyan Komünist Partisi ve Belçika Komünist Partisi 1921'de kuruldu.

Komintern'in merkezi siyaseti tüm dünyada Komünist partilerin kurularak uluslararası proleter devrimine yahut dünya devrimine yardım etmeleriydi. Ayrıca tüm devrimcilerin öncelikle kendi ülkelerinden hareket etmeleri gerektiği ama gereken yerde Komintern'in müdahil olabileceği prensibini getiren demokratik merkeziyetçilik fikrini paylaşıyorlardı. Komintern stratejik hedeflerini Ne Yapmalı adlı eserinde zaten anlatan Lenin tarafından örgütlenmişti ve Lenin yeni Enternasyonal'i Dünya Devriminin Genel Kurmayı yapmak amacındaydı.

1919 Martında Komünist Enternasyonal'in İlk Kongresine aşağıdaki partiler ve hareketler davet edilmişti:

 Spartaküs Birliği (Almanya)
 Komünist Parti (Bolşevikler) Rusya
 Alman Avusturyası Komünist Partisi
 Macar Komünist İşçi Partisi, Bela Kun'un Macaristan Sovyet Cumhuriyeti sırasında iktidarda olan bir partiydi.
 Fin Komünist Partisi
 Leh Komünist İşçi Partisi
 Estonya Komünist Partisi
 Letonya Komünist Partisi
 Litvanya Komünist Partisi
 Çek Cumhuriyetinin devrimci üyeleri
 Bulgar Sosyal Demokrat Partisi
 Romanya SDP
 Sırp SDP'sinin sol kanadı
 İsveç Sosyal Demokrat Sol Partisi
 Danimarka'dan Klassenkampen Grubu
 Hollanda Komünist Partisi
 Belçika İşçi Partisi'nin Belçika Komünist Partisi'ni kuracak devrimci üyeleri
 Fransız sosyalist ve sendikalist hareketinin içindeki gruplar ve örgütler
 İsviçre Sosyal Demokrat Partisi
 İtalyan Sosyalist Partisi
 İspanya SDP'sinin devrimci üyeleri
 Portekiz SP'sinin devrimci üyeleri
 İngiliz Sosyalist Partileri ve özellikle o sıralar MacLean'in önderlik ettiği parti
 Sosyalist Emek Partisi (Britanya)
 Dünya Sanayi İşçileri (Britanya)
 İrlanda işçi örgütlerinin devrimci üyeleri
 İşçi temsilcilerinin devrimci üyeleri (Britanya)
 Birleşik Devletler Sosyalist Emek Partisi
 Amerika Sosyalist Partisi'nin sol üyeleri (Debs ve Sosyalist Propaganda Birliği tarafından temsil edilen eğilim)
 Dünya Sanayi İşçileri (Birleşik Devletler)
 DSS (Avustralya)
 İşçi Enterasyonali Sanayi Birliği (Amerika)
 Tokyo'nun ve Yokohama'nın Yoldaş Katayama tarafından temsil edilen Sosyalist grupları
 Willi Münzenberg'in temsil ettiği Sosyalist Gençlik Enternasyonali

Komünist Enternasyonal'in yayınları
 Die Kommunistiche Internationale (Komünist Enternasyonal'in aylık dergisi)
 INPREKORR - Internationale Presse-Korrespondenz (Enternasyonal Basın Haberleri dergisi, Komintern tarafından haftada birkaç kez yayınlanan organ)
 Rundschau (Görünüm)

Komünist Enternasyonal'in ilk dört kongresi

Komintern Yürütme Kurulu'nun ilk başkanlığını 1919-1926 arasında Grigori Zinovyev yaptı. Bu dönemde birçok yayın basıldı. Vladimir Lenin'in "Sol" Komünizm, Bir Çocukluk Hastalığı adlı eseri 1920 yılında, marksist düşünür Georg Lukacs'ın "Tarih ve Sınıf Bilinci" adlı eseri 1923 yılında, Bela Kun'ın Macaristan Sovyet Cumhuriyeti'ne girmesinin ardından basıldı ve Karl Korsch'un "Marksizm ve Felsefe" adlı kitabıyla birlikte Haziran 1924'teki V. Komintern Kongresi'nde Grigori Zinovyev tarafından revizyonizmle suçlandı. Aynı yıl Stalin "tek ülkede sosyalizm" tezini ileri sürdü ve bu tez Nikolay Buharin tarafından "Batı Avrupa Proleteryasının Zaferi Olmaksızın Tek Ülkede Sosyalizmi Kurabilir miyiz?" adlı broşürde ayrıntılandırıldı (Nisan 1925). Durum Almanya'daki Spartakist isyanın ve Macaristan Sovyet Cumhuriyeti'nin başarısızlığa uğramasının ve İtalya'daki de dahil olmak (İtalyan faşizmi tüm grevleri kırmış ve 1922'de iktidarı ele geçirerek dünya devrimi görüşünü o an için olanaksız kılmıştı) üzere Avrupa'daki tüm sosyalist hareketlerin gerilemesi üzerine, Stalin'in 1926 Ocağında yazdığı "Leninizmin Sorunları" adlı makaleyle devlet politikası haline geldi. Zinovyev 1926'da Stalin'in gözünden düştükten sonra kovuldu. Nikolay Buharin de 1928 yılına kadar Komintern'e önderlik etti ancak 1928'de o da Stalin'le fikir ayrılığına düştü. Bulgar Komünist önder Georgi Dimitrov 1934'te Komintern'in başına geçti ve dağılıncaya kadar görevini sürdürdü.

Beşinci kongreden yedinci kongreye
Komintern pek çok uluslararası örgütü destekledi:
 İşçi Sendikaları Kızıl Enternasyonali (Profintern)
 Kızıl Köylü Enternasyonali (Krestintern)
 Uluslararası Kızıl Yardım (MOPR)
 Komünist Gençlik Enternasyonal'i
 Kızıl Spor Enternasyonali (Sporintern)

Son kongreden dağılmaya
Komintern'in son kongresi 1935 yılında yapıldı ve faşizme karşı bir Halk cephesi kurulmasını uygun buldu. Bu politika Komünist Partilerin faşizme karşı olan tüm cephelerle birlikte bir Halk Cephesi oluşturması gerektiğini ve kendilerini işçi sınıfı üzerine temellenen bu partilerle Birleşik Cephe oluşturmak konusunda sınırlamamaları gerektiğini savunuyordu. Bu politikaya karşı Komintern içindeki ulusal seksiyonların hiçbirinden kayda değer bir muhalefet gelmedi ve özellikle Fransa ve İspanya'da 1936'da Leon Blum'ün seçilmesi Halk Cephesi hükûmetinin görevi gelmesi konusunda bir dönüm noktası oluşturdu.

Yedinci Dünya Kongresi Komintern'in amacı olarak kapitalizmin devrim yenilgiye uğratılması resmen benimsendi. Leon Troçki Komintern'in devrimci enternasyonal özelliğini yitirdiği düşüncesini savunarak yeni bir Enternasyonal gerektiğini belirtti. Troçki, Stalinist partilerin artık reformist partiler olduklarını, sosyal demokrat partilere benzediğini ama Rus Devletinin sınır korumaları olarak görev yaptığını iddia etti. Aynı eleştiri bu kez de Stalinist kanattan Troçkistlere yöneltildi. Troçkistlere yöneltilen iddia bu kadarla sınırlı kalmadı. Terörist bir örgüt oluşturmak ve Stalin'e karşı komplolar düzenlemek suçuyla ve daha birçok suçla yargılandılar. 1930'larda başlayan yargılamalar sonucu Buharin, Zinovyev, Kamanev gibi sanıklar suçlarını kabul ettiler. (Bkz: http://art-bin.com/art/omoscowtoc.html  Moskova Mahkemesi Dava Dosyaları) Bununla birlikte bu yargılamalar üzerindeki sis perdesi hala kaldırılmış değildir ve iki taraf da birbirini suçlamaktadır.

Sonuç olarak 1938'de Komintern'e karşı olarak Dördüncü Enternasyonal kuruldu. Dördüncü Enternasyonal'in komünistleri Üçüncü Enternasyonal'in bürokratik ve Stalinist olduğunu ve artık doğru dürüst bir devrimci organizasyon olarak kendini yenilemekten aciz olduğuna inanıyorlardı. Özellikle Almanya'daki komünist hareketin feci yenilgisi Komintern'in artık kifayetsiz ve tamamen Stalin'in kontrolü altında olduğunun bir kanıtı olarak gösteriliyordu.

II. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla Komintern bir pasifizm ve karışmazlık politikası izlemeye başladı. Bu savaşın I. Dünya Savaşı gibi çeşitli hakim sınıflar arasındaki emperyalist bir savaş olduğunu iddi etti. Bununla birlikte 22 Haziran 1941'de Sovyetler Birliği'nin kendisi de işgal edilince savaşa girdi. Yine de Birleşik Devletler Savaş Departmanı için yapılan 11 Temmuz 1941 tarihli ve "G-2 Tarafından Hazırlanan Askeri İstihbarat Tahminleri" adlı bir değerlendirme "Sovyet Rejimi içindeki Komintern'in Komünizmin çıkarları için bir dünya devrimi uğraşında" olduğunu belirtiyordu.

Komintern 15 Mayıs 1943'te Stalin tarafından resmen dağıtıldı. Komintern Üyeliği olan ulusal partiler Sovyet yardakçısı olmakla suçlanıyordu. Komintern'i feshederek, Stalin bu sorunun üstesinden gelmeyi ve Avrupa komünistlerine savaştan sonra iktidar yolunu açmak istiyordu. Genellikle, Stalin'in böyle yaparak SSCB'nin artık devrim arayaşında olmadığı izlenimini vermek istediği belirtilmektedir.

Komintern'den sonra

Marshall Yardımı konusunda yapılan 1947 Haziranındaki Paris Konferansı'nı izleyen 1947 Eylülünde Stalin sosyalist partileri topladı ve Kominform'u, diğer adıyla "Komünist İstihbarat Bürosu"nu oluşturdu. Bu ağa Bulgaristan, Çekoslovakya, Fransa, Macaristan, İtalya, Polonya, Romanya Komünist Partileri, Sovyetler Birliği ve Tito'nun öncülük ettiği Yugoslavya Komünist Partisi katıldı. Kominform Stalin'in 1953'te ölmesinin ve SBKP'nin 20. Kongresi'nin ardından 1956'da dağıldı.

Dünyadaki Moskova yanlısı Komünist partiler resmi bir uluslararası örgüte artık sahip olmamakla birlikte önder olarak Sovyetler Birliği Komünist Partisi'ni benimsediler ve Moskova'da dönem dönem bir araya geldiler. Bunlar en dikkat çekicisi ilk Çin-Sovyet ayrılığının gerçekleştiği 1962 yılındaki toplantıydı. Burada SBKP ve Varşova Paktı'nın komünist partileri arasında yakın bir iş birliği vardı.

Ayrıca bakınız

 İkinci Enternasyonalin Çöküşü
 Komünizm
 Sosyalizm
 Sovyetler Birliği

Kaynakça

 Wikipedia
 Komünist Enternasyonal'in Dağıtılması Üzerine
 Библиография. Содержание журналов "Коммунистический Интернационал" и некоторые другие символы Коминтерна (III Интернационала)

İlgili şarkılar
 L'Appel du Comintern Dinle

Komintern


Shin Kyuk-ho (4. október 1921 - 19. janúar 2020) var Suður-kóreskur - japanskur kaupsýslumaður þekktur fyrir að stofna Lotte Corporation.

Tilvísanir

Fólk fætt árið 1921
Suður-Kóreumenn

Shin Kyuk-ho


Constantin Florescu () a fost un general de intendență român care a îndeplinit funcția de primar al municipiului București (29 noiembrie 1941 - octombrie 1942).

Biografie
Generalul în rezervă Constantin Florescu a fost numit pe 29 noiembrie 1941 în funcția de primar al municipiului București în locul generalului în rezervă Rodrig Modreanu, demisionat.

Note

Nașteri în secolul al XIX-lea
Decese în secolul al XX-lea
Generali români din secolul al XX-lea
Primari ai Bucureștiului

Constantin Florescu


A Estação de Asakusa (浅草駅, Asakusa-eki, em japonês) é uma estação de trem localizada no distrito comercial de Taito, Tóquio, Japão.

Linhas
 Tokyo Metro
  Linha Ginza (Número:G-19)
 Agência de Transportes da Metrópole de Tóquio (Toei)
  Linha Toei Asakusa (Número:A-18)
 Tobu Railway
   (Número:TS 01)

※A  fica a cerca de 600 m de distância e não é uma estação de transferência.

História
A estação Linha Ginza foi inaugurada em 30 de dezembro de 1927.

A estação Linha Tobu Isesaki (Linha Tobu Skytree) foi inaugurada em 25 de maio de 1931.

A estação Linha Toei Asakusa foi inaugurada em 4 de dezembro de 1960.

Layout da estação

Tokyo Metro

A Estação Tokyo Metro tem duas plataformas laterais subterrânea.

Plataformas

Toei

A Estação Toei tem duas plataformas laterais subterrânea.

Plataformas

Tobu

A estação fica dentro da loja  Asakusa. Estação elevada com 3 plataformas e 4 pistas.

Plataformas

Instalações ao redor da estação
 Templo Sensoji

 Rio Sumida

  Asakusa

Ligações externas

 Informação da Estação Asakusa (Tokyo Metro)
 Informação da Estação Asakusa (Toei)
 Informação da Estação Asakusa (Tobu)
 Encontre imagens da Estação Asakusa -

Asakusa
Asakusa
Asakusa
Asakusa

Estação de Asakusa


Fernández Vial puede referirse a:

 Arturo Fernández Vial, militar chileno
 Club Deportivo Arturo Fernández Vial, equipo de fútbol SADP desaparecido de Chile desde 2012.
 Corporación club Deportivo Arturo Fernández Vial, Equipo de fútbol de Chile, fundado el 2012 por disidentes de la directiva del club deportivo SADP y que hoy en día no tiene participación.
 Fernández Vial Femenino, equipo de fútbol femenino de Chile dirigido independientemente a sus homónimos manteniendo si los emblemas del club históricos , que hoy en día sigue participando.

Arturo Fernández Vial (desambiguación)


Die katholische Pfarrkirche St. Aldegundis ist ein denkmalgeschütztes Kirchengebäude in Emmerich, einer Stadt im Kreis Kleve (Nordrhein-Westfalen).

Geschichte und Architektur
Die erste Kirche an dieser Stelle wurde um 700 unter dem Patrozinium des hl. Martin errichtet. Sie war seit 914 mit einem Kollegiatstift verbunden. Der Wechsel des Patronates, die Kirche wurde der hl. Aldegundis geweiht, erfolgte mit dem Wegzug des Martinstiftes und der Errichtung seiner eigenen Kirche, dem die Pfarrkirche bis 1439 inkorporiert war.

Von 1449 bis 1514 wurde anstelle der durch Brand zerstörten Vorgängerkirche eine langgestreckte, dreischiffige Pseudobasilika aus Backstein mit Tuff errichtet. Die Kirche schloss mit drei Chorpolygonen, der dreigeschossige Turm aus Tuff war eingebaut. Unter der Leitung von Johann von Wintern wurde 1449 zunächst nach einem Bauplan begonnen, bei dem ein um zwei Joche kürzeres Langhaus und ein vorgesetzter Westturm vorgesehen war. Die Chorweihe erfolgte 1474; zu diesem Zeitpunkt muss der Westabschluss der Anlage schon in Arbeit gewesen sein. Die schräggestellten Strebepfeiler zwischen dem zweiten und dritten westlichen Joch belegen das. Es waren auch die niedrigen Seitenchöre von einem Joch und 5/8-Schluss kreuzrippengewölbt. Dem Langhaus wurden von 1483 bis 1514 zwei Joche mit dem eingebauten Turm angefügt. Die schon ausgeführten Fundamente des Turms der ersten Planung bedingten den quadratischen Grundriss des angefügten Mittelschiffjoches. Während dieser Bauphase wurden in das Mittelschiff und in den aus zwei Jochen bestehenden Hauptchor mit 5/8 Schluss feingliedrige Sterngewölbe eingezogen. Die Seitenschiffe wurden mit Netzgewölben geschlossen. Der Turm wurde 1651 durch einen Brand zerstört und erst nach 1719 wieder aufgebaut. Er wurde 1854 renoviert. Eine umfassende Renovierung des Kirchenbaus wurde um 1900 vorgenommen. Im Zweiten Weltkrieg wurde die Kirche 1944 bis auf die Umfassungsmauern zerstört. Das Langhaus und der Chor wurden bis 1955 in den alten Formen wiederhergestellt. Mit dem Neubau des Turmes wurde 1959 begonnen, allerdings nur bis zu einer Höhe von 58 Metern (statt 91 Meter, wie bis zur Zerstörung). Die Fialen am Turm wurden 1967 von Waldemar Kuhn geschaffen. Die Turmvorhalle ist in großen Stützbogen zum Innenraum geöffnet. Die Betonplatte der Orgelempore wurde zwischen die Pfeiler der hohen Turmhalle eingehängt. Der leicht abgesenkte Raum darunter wird als Taufkapelle genutzt. Die Wand im südlichen Nebenchor wurde bis zur Höhe der Sohlbank ornamental gefliest. In die Westfassade wurde ein Doppelportal eingebaut. Es entstand insgesamt ein Gebäude des klevischen Typus der Pseudobasilika.

Ausstattung

 Ein Wandgemälde wurde 1888 von Friedrich Stummel gemalt. Es befindet sich an der südöstlichen Wand des Polygons. Es zeigt die Muttergottes verehrende Dominikaner. Es wurde zur Erinnerung an die Gründung der Rosenkranzbruderschaft geschaffen.
 An einer Stele hängt ein Tafelbild von 1350, es zeigt Christus im Grab und ist Duccio di Buoninsegna zugeschrieben.
 Das Triptychon an der Südwand wurde um 1900 von H. Lamers nach einer Vorlage von Rogier van der Weyden geschaffen. Es werden die Anbetung der Könige, die Verkündigung und die Darbringung gezeigt.
 Auf Konsolen an den östlichen Turmpfeilern stehen Figuren der hl. Katharina und der hl. Agnes von der Zeit um 1470 bis 1480. Agnes trägt die Wolkenbandkette des klevischen Antoniusordens.
 Die Doppelmadonna von etwa 1490 ist ein Werk des  Dries Holthuys. Die Skulptur steht in einer Leuchterkrone von 1963.
 Im nördlichen Seitenschiff stehen auf Konsolen Figuren des hl. Thomas von Aquin, des hl. Christophorus und des hl. Johannes Evangelist. Die Figur des Thomas stammt aus der Zeit um 1480 und ist dem Umkreis des Meisters Arnt zugeschrieben, Fassungsreste sind erhalten. Der Christophorus stammt von etwa 1500, er ist dem Umkreis von Dries Holthuys zugeschrieben. Die Figur wurde neu gefasst. Johannes aus der Zeit um 1530 ist H. van Holt zugeschrieben.
 Rechts und links vom Chorpolygon stehen Holzfiguren der hl. Katharina von etwa 1510/20 und des hl. Jakobus der Ältere von etwa 1500. Beide Figuren sind neu gefasst.
 Im südlichen Seitenschiff steht auf einer Stele die ungefasste Figur des hl. Sebastian aus der Zeit um 1480.
 Die silbervergoldete Turmmonstranz wurde Anfang des 16. Jahrhunderts geschaffen. Sie ist eines der wichtigsten Werke der klevischen Goldschmiedekunst der Spätgotik.

Orgel
Die Orgel wurde 1973 von der Orgelbaufirma Orgelbau Romanus Seifert & Sohn (Kevelaer) erbaut, und 1997 erweitert. Das Schleifladen-Instrument hat 47 Register auf drei Manualen und Pedal. Die Spiel- und Registertrakturen sind elektrisch.

 Koppeln: II/I, III/I, III/II, I/P, II/P, III/P
 Anmerkung
 N = nachträgliches Register (1997)

Läuteglocken und Carillon
Im Turm befindet sich ein 3-stimmiges Geläut. Besonders erwähnenswert ist hierbei die große Marienglocke, ein Werk des berühmten niederländischen Gießers Gerhard van Wou. Sie wurde 1498 gegossen und ist, neben der Viktorglocke in St. Viktor in Xanten, die größte mittelalterliche Glocke am Niederrhein. Eine zweite Glocke (Schlagton cis1), vom selben Gießer aus demselben Gussjahr, wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört. Nach Kriegsende erhielt die Gemeinde zusätzlich zur Van Wou-Glocke eine Leihglocke unbekannter Herkunft. 1952 goss die Glockengießerei Feldmann & Marschel in Münster die Angelusglocke.
In den 1990er-Jahren kam dann der Wunsch auf, ein Glockenspiel, bzw. ein Carillon gießen zu lassen. Die ersten 18 Glocken entstanden 1995 bei der Koninklijke Klokkengieterij Petit & Fritsen  in Aarle-Rixtel (NL). Im Jahre 2000 folgten 25 weitere. Das Carillon verfügt also über 43 Glocken. Es reicht über viereinhalb Oktaven von f1, g1 und a1 chromatisch bis cis5. Konzerte finden an jedem dritten Samstag im Monat statt.

Galerie

Literatur
 Claudia Euskirchen, Olaf Gisbertz, Ulrich Schäfer (Bearb.): Handbuch der deutschen Kunstdenkmäler, Nordrhein-Westfalen, Band I: Rheinland. Deutscher Kunstverlag, München/Berlin 2005, ISBN 3-422-03093-X, S. 343–345.

Einzelnachweise

Weblinks

 katholisch-emmerich.de, Seelsorgeeinheit St. Christophorus/St. Johannes der Täufer
 heilig-geist-emmerich.de, Herzlich willkommen zur Vorstellung der "Olde Kerk" zu Emmerich
 Emmerich, Kath. Kirche St. Aldegundis. Auf der Website der Forschungsstelle Glasmalerei des 20. Jh

Emmerich
Erbaut im 15. Jahrhundert
Erbaut im 16. Jahrhundert
Aldegundis
Emmerich, Aldegundis
Emmerich, Aldegundis
Geläut
Emmerich, St. Aldegundis
Bauwerk in Emmerich am Rhein
Emmerich

St. Aldegundis (Emmerich)


Çil (ephelis), beyaz derili insanlarda çok sık karşılaşılan, pigmentli, birkaç milimetre çapında, açık kahverengi-kırmızımsı minik lekelerdir. Genellikle sarışın veya kızıl saçlı çocuklarda görece sık görülen melanin pigmenti birikimidir. özellikle güneşte kaldıklarında daha sık görülür. Güneşin az görüldüğü bölgelerde, kış aylarında silinirler ya da belli belirsizdirler (lentigo'dan fark); ilkbahar ve yaz aylarında yeniden belirirler. Çillerdeki melanin üreten hücrelerin (melanositler) sayısı normaldir; ancak, melanin üretiminin fazla olduğu saptanır.

Korunma ve Tedavi Yöntemleri

Bu aylarda insanların cildini güneş kremleri, gözlükler, şapkalarla güneşten koruması, en sıcak saatlerde direkt güneş ışınlarına maruz kalmamak için güneşe çıkmamaları gereklidir. Bütün bu koruma önlemlerine rağmen çiller artık oluştuysa onlardan kurtulmak için bir takım işlemler yapılabilir.

Çillerden kurtulmak için yaygın olarak kullanılan doğal tedavi yöntemleri yanında tıbbi çözümleri de vardır. Lazer tedavisi, kriyoterapi (dondurarak tedavi), hydroquinone gibi. Alternatif tedavi yöntemlerini ilk başta tercih edilmesinin nedeni ekonomik ve doğal olmalarıdır. Çillerle savaş kolay değildir, hemen pes edilmemesi gerekir.

Cilt lekelerinin tedavi tarihi çok eski dönemlere uzanıyor. Eski Mısır ve Yunanistan'da bunun için çeşitli yöntemler kullanıldığı bilinmektedir. Yüzyılların yöntemleri nesilden nesle aktarılarak günümüze kadar ulaşmıştır. Eski dönemlerden beri keçi sütü, karahindiba ve yaban turpunun koyu cilt rengini açtığı ve pigment lekelerini iyileştiği bilinmektedir. Daha sonra bu bitkilere salatalık ve limon da eklenmiştir. Bu bitkilerde bulunan maddeler derinin altına geçip, koyu pigmenti etkisizleştirerek cildi temizlemektedir. Aynı zamanda meyvelerde meyve asidi bulunmaktadır. Bu meyve asidi kozmetolojide kimyasal peeling olarak kullanılmaktadır ve gençleştirici kremlerin içeriğini oluşturur.

Ev koşullarında doğanın insanlara hediye ettiği bu bitkileri kullanılabilir; karaturp (yaban turpu), karahindiba ve salatalık. En basit yöntem salatalık maskesidir. Taze sebzeleri temizlenerek, dilimlenip yüze yerleştirilir. Bir başka, daha etkili bir yöntem de, salatalığı rendeleyip suyunu elde etmek ve bu suyu kullanmaktır. Taze sıkılmış limon suyunun da iyi geldiği söylenmektedir. Yalnız ihtiva ettiği asit nedeniyle cildi tahriş edici özelliği bulunduğundan dolayı en fazla 20 dakika tutulabilir. Sonra maske çıkarılmalıdır. Daha az etkili yöntemler olarak ise çilek, frenk üzümü, domates maskeleridir. Bu ürünleri hafif dereceli limon suyu veya ıhlamur çiçeği suyu (bir bardak kaynayan suya bir yemek kaşığı ıhlamur) ile çıkarmanız önerilir. Sebze ve meyveler taze, mevsiminde ve hormonsuz olmalıdır.

İlk bakım maskesinden sonra bütün çiller yok olmaz. Bunun için 2-3 haftalık "maskeleme" gerekir. Nadiren de olsa sonuç olarak çillerin olduğu kısmın daha açık kaldığı bir sonuç ortaya çıkabilir. Bu etkiyi ortadan kaldırmak için oto bronzlaşma ürünleri kullanılır. Bu ürünler cilde uygulanır ve cilt eşit bir renk alır.

Bu işlemlerde sonra güneşten korunmak için mutlaka losyon ve kremler kullanılmalıdır. Cilt güneşe karşı oldukça hassaslaşmış olabilir, hatta sonbahar güneşi bile yeniden çillerin oluşmasına neden olabilir, dikkatli olunmalıdır.

Ayrıca bakınız

 Alternatif tıp
 Çillerden kurtulmanın yöntemleri
Çil ve Güzellik

Kaynakça

İnsan görünüşü
Dermatoloji
Melanositik nevüsler ve neoplazmlar
Cilt pigmentasyonu

Çil