An alternative lifestyle is a lifestyle perceived to be outside the norm for a given culture. The phrase "alternative lifestyle" is often used pejoratively. Description of a related set of activities as alternative is a defining aspect of certain subcultures.

History
Alternative lifestyles and subcultures were first highlighted in the U.S. in the 1920s with the "flapper" movement. Women cut their hair and skirts short (as a symbol of freedom from oppression and the old ways of living). These women were the first large group of females to practice pre-marital sex, dancing, cursing, and driving in modern America without the ostracism that had occurred in earlier instances, such as the Church of Jesus Christ of Latter-day Saints.

The American press in the 1970s frequently used the term "alternative lifestyle" as a euphemism for homosexuality out of fear of offending a mass audience. The term was also used to refer to hippies, who were seen as a threat to the social order.

Examples

The following is a non-exhaustive list of activities in the U.S. that have been described as alternative lifestyles:
 A Stanford University cooperative house, Synergy, was founded in 1972 with the theme of "exploring alternative lifestyles".
 Alternative child-rearing, such as homeschooling, coparenting, and home births
 Environmentally-conscious ways of eating, such as veganism, freeganism, or raw foodism
 Living in non-traditional communities, such as communes, intentional communities, ecovillages, off-the-grid, or the tiny house movement
 Traveling subcultures, including lifestyle travellers, digital nomads, housetruckers, and New Age travellers
 Countercultural movements and alternative subcultures such as Bohemianism, punk rock, emo, metal music subculture, antiquarian steampunk, hippies, and vampires
 Body modification, including tattoos, body piercings, eye tattooing, scarification, non-surgical stretching like ears or genital stretching, and transdermal implants
 Nudism and clothing optional lifestyles
 Non-normative sexual lifestyles and gender identity-based subcultures, such as BDSM, LGBT culture, cross-dressing, transvestism, polyamory, cruising, swinging, down-low, and certain types of sexual fetishism, roleplays, or paraphilias
 Adherents to alternative spiritual and religious communities, such as Freemasons, Ordo Templi Orientis, Thelemites, Satanists, Modern Pagans, and New Age communities
 Certain traditional religious minorities, such as Anabaptist Christians (most notably Amish, Mennonites, Hutterites, the Bruderhof Communities, and Schwarzenau Brethren) and ultra-Orthodox Jews, who pursue simple living alongside a non-technological or anti-technology lifestyle
 Secular anti-technology communities called neo-Luddites

See also
 Alternative culture
 Alternative housing
 Intentional living
 Lebensreform
 Straight edge
 Teetotalism
 Temperance movement
 Underground culture

References

1920s introductions
Deviance (sociology)
Lifestyle

Philosophy of life
Subcultures

Alternative lifestyle


Brezilya millî basketbol takımı, Brezilya ülkesini uluslararası müsabaka ve turnuvalarda temsil eden basketbol takımıdır. 2006 FIBA Dünya Basketbol Şampiyonası'nda mücadele eden millî takımlardan biridir.

Millî takımın baş antrenörlüğünü Rubén Magnano yapmaktadır.

Takım kadrosu
28 Ağustos 2010 itibarıyla

Antrenör:  Rubén Magnano

Güney Amerika'daki millî basketbol takımları
Millî basketbol takımı

Brezilya millî basketbol takımı


An Habenaria magniscutata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Paul Miles Catling. An Habenaria magniscutata in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria magniscutata


Ana Dabović (née en 1989), joueuse serbe de basket-ball
Dejan Dabović (1944-2020), joueur yougoslave de water-polo
Milica Dabović (née en 1982), joueuse serbe de basket-ball

Dabović


Džuz (tur. cüz ← arap. ǧuz̕: dio ), trideseti dio Kurana od 20 stranica. Džuzhan svaki dan čita po jedan džuz za dušu dobrotvora.

Izvori

Islam

Džuz


التَّنوين هي النون الزائدة في آخر الاسم لفظًا لا كتابةً، فالنون تُلفظ ولكنها لا تكتب وإنما يُشار إليها، وذلك عن طريق مضاعفة حركة نهاية الاسم المطلوب تنوينه، لينتج لدينا بذلك ثلاثة أشكال من التنوين: تنوين فتح، تنوين ضم، تنوين كسر. وهي إحدى حركات التشكيل المستعملة في اللغة العربية.

يجب الانتباه عند إضافة تنوين النصب (تنوين الفتح في حالة الاسم المنصوب) للأسماء فيما إذا كانت نهاية الاسم المطلوب تنوينه أي الحرف الأخير فيه يقبل مثل هذا التنوين أو أننا بحاجة إلى ألف زائدة توضع في نهاية الاسم وتسمى هذه الألف ألف التنوين.

التنوين في الأسماء

الجدول الآتي يبين أنواع الأسماء المختلفة، وطريقة إضافة التنوين إليها بالحالات الإعرابية الثلاث:

أما بالنسبة للأسماء المهموزة النهاية فإن:
 سبق همزتها فتح ينون الاسم بشكل مباشر على نحو: نبأ - نبأً
 سبق همزتها ياء ساكنة ينون الاسم بإضافة ألف التنوين على نحو: بريء - بريئًا

أنواع التنوين

يمكن تقسيم التنوين بأشكاله الثلاث إلى أنواع وهي:
تنوين التمكين - تنوين التنكير - تنوين المقابلة - تنوين العوض.

تنوين التمكين
و هو التنوين الذي يلحق بالأسماء المعربة المنصرفة على نحو:

رجلٌ - طالبًا - إنسانٍ

تنوين التنكير
و هو الذي يلحق بعض الأسماء المبنية وذلك تفريقا بين معرفتها ونكرتها وهو على نوعين:
 سماعي وذلك في اسم الفعل على نحو: صهٍ.
 قياسي في الأسماء المبنية المنتهية بلفظ (ويه) في حال كونها نكرات: نحوُ قولك: جاء سيبويهِ وسيبويهٌ آخر، رأيت سيبويهِ وسيبويهاَََ آخر، مررت بسيبويهِ وسيبويهِِ آخر. ومن الألفاظ المبنية المنتهية بلفظ (ويه): خالويه ونفطويه ودرستويه ومسكويه وراهويه وحمدويه وبرزويه وأرزويه...

تنوين المقابلة
و هو الذي يلحق جمع المؤنث السالم على نحو كلمة:
مؤمناتٌ لأنه في مقابلة النون في جمع المذكر السالم مثل كلمة : مؤمنون.

تنوين العوض

و العوض هنا على أشكال:
 عوض عن جملة: ويكون ذلك فقط في إذ الظرفية في نحو: قمنا وحينئذٍ سافرنا وهنا أتى التنوين كتعويض عن جملة قمنا والمعنى هنا حين قمنا سافرنا
 عوض عن كلمة: ويكون ذلك بعد كلمة ( كل ) في نحو: كلٌّ قائمٌ وهنا أتى التنوين كتعويض عن كلمة تناسب المعنى وتعرب مضافا إليه لكلمة كل والمعنى هنا كلُّ إنسان قائمٌ.
 عوض عن حرف: وذلك في الاسم المنقوص الممنوع من الصرف في نحو: جوارٍ وهنا أتى التنوين كتعويض عن حرف الياء المحذوف إذ أن أصل هو جواري مع الياء والتي هي جمع كلمة جارية.

أنواع أخرى

وهي نادرة الاستعمال مثل:
 تنوين الضرورة الشعرية.
 التنوين الغالي.
 التنوين الشاذ.
 تنوين الحكاية.
 تنوين الترنم.

استعمالات التنوين

من أهم استعمالات التنوين:
 تنوين الاسم المعرب المصرف المفرد النكرة وذلك تأكيدا على نكرته على نحو: دخلت المطعمَ الجديدَ - دخلت مطعمًا جديدًا.
فكلمة مطعم الواردة في المثال الثاني هي اسم معرب—أي متغير حركة الإعراب مع تغير الحالة الإعرابية) مصرف؛ أي أنه ليس من ضمن الأسماء الممنوعة من الصرف، مفرد وفي حالة النكرة مما استوجب إضافة التنوين على آخره تأكيدا على اسمية الكلمة ونكرتها.

الألف المنونة
يجب أن يكتب التنوين على الحرف الذي يسبق الألف الأخيرة (الزائدة)، لأن التنوين يعد تنوين الحرف كما في كتابٌ وكتابٍ ومع تنوين النصب تصبح الكلمة كتابًا مع وضع التنوين على الباء.

طريقة الكتابة على الحاسوب
 يكتب تنوين الفتحة shift+W
 يكتب تنوين الكسرة shift+S
 يكتب تنوين الضمةshift+R

انظر أيضًا
 تمييم

وصلات خارجية
 تنوين المنصوب: أعلى الحرف يرسم أم على الألف؟

المراجع

صرف
علوم اللغة العربية
لغويات سامية
نحو عربي

تنوين


الشفونية أو الشيفونية بلدة تتبع ناحية مركز دوما في منطقة دوما في محافظة ريف دمشق. تقع شمال النشابية بالقرب من تل الأشعري، وترتفع 620 م عن سطح البحر. بلغ عدد سكان القرية 2953 نسمة حسب تعداد عام 2004.

تقع البلدة في منطقة الغوطة الشرقية أو سهل دمشق، تم اعتبارها مركزا اصطيافيا في أواخر عام عام 2002.

انظر أيضا
قائمة بلدات سوريا

المصادر

أماكن مأهولة في منطقة مركز ريف دمشق
شفونية

الشفونية


Kosmos 2376, ruski navigacijski satelit (globalno pozicioniranje) iz programa Kosmos. Vrste je GLONASS (Glonass br. 788, Uragan br. 88L).
Lansiran je 13. listopada 2000. godine u 14:12 s kozmodroma Bajkonura (Tjuratam) u Kazahstanu. Lansiran je u srednje visoku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Proton-K/DM-2 8K72K. Orbita mu je 19120 km u perigeju i 19129 km u apogeju. Orbitna inklinacija mu je 64,84°. Spacetrackov kataloški broj je 26566. COSPARova oznaka je 2000-063-C. Zemlju obilazi u 675,51 minutu. Pri lansiranju bio je mase kg.

Više dijelova iz ove misije odvojilo se od letjelice i vratilo se u atmosferu, a kružili su u TA, niskoj, srednjoj pa čak i visokoj orbiti, a neki su dijelovi u orbiti i danas.

Izvori
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 2376


Uličské Krivé este o comună slovacă, aflată în districtul Snina din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 251 de locuitori. Se învecinează cu , Kneahînea, Ulič,  și Ruský Potok.

Istoric
Localitatea Uličské Krivé este atestată documentar din 1478.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Uličské Krivé, Snina


إيريك و. ويستاين  ولد في 18 مارس 1969 في بلومينغتون، إنديانا. موسوعي قام بإنشاء موسوعة ماثوورلد  للرياضيات، وساينس وورلد للعلوم، وحالياً يعمل في شركة ولفرام ريسيرتش.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة كورنيل
رياضياتيو القرن 20
رياضياتيو القرن 21
رياضياتيون أمريكيون في القرن 20
رياضياتيون أمريكيون في القرن 21
مواليد 1969
مواليد في بلومنغتون (إنديانا)
موسوعيون
موسوعيون أمريكيون
خريجو معهد كاليفورنيا للتقنية

إيريك ويستاين


Kuća časnih sestara, kuća u Supetru, zaštićeno kulturno dobro.

Opis
Kuća časnih sestara smještena je sjeverno od župne crkve. Trokatnica je građena od pravilnih klesanaca i ima sedam prozorskih osi. Na drugom katu dominira balkon na masivnim kamenim konzolama. Zabat nad njim flankiran je geometrijski stiliziranom volutom. Na ulazu u dvorište je peterokutna ploča s natpisom Ostium non hostium 1769. Kuća se uklapa u tipologiju baroknih građevina 18. st. s bogato urešenim balkonima na drugom katu.

Zaštita
Pod oznakom Z-1428 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene stambene građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Supetru

Kuća časnih sestara u Supetru


Kijów may refer to:
Polish name for Kyiv, the capital of Ukraine
Kijów, Silesian Voivodeship (south Poland)
Kijów, Lubusz Voivodeship (west Poland)
Kijów, Opole Voivodeship (south-west Poland)

See also

Kijów


Grasten er en bebyggelse, beliggende på den sydvestligste del af Thurø i Sydfynske Øhav, Svendborg Kommune.

Fra Grasten kan der fra maj til september sejles med veteranfærgen M/S Helge til Valdemars Slot, Troense og Vindebyøre på Tåsinge, samt Christiansminde og Svendborg på Fyn.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Kommuneplan

Thurø
Byer i Svendborg Kommune

Grasten


Nozze istriane (Noces d'Istrie) est un opéra en trois actes d'Antonio Smareglia sur un livret de Luigi Illica, joué pour la première fois au Teatro Comunale de Trieste le  sous la direction de Gianni Pomè. Lors de la première, il a pu compter sur deux interprètes exceptionnels : la soprano Gemma Bellincioni, qui avait créé le rôle de Santuzza dans Cavalleria rusticana de Pietro Mascagni, et son mari , célèbre ténor palermitain, également très apprécié dans le rôle de Turiddu dans la première romaine de Cavalleria. .

C'est le seul opéra du grand compositeur d'Istrie qui soit entré dans le répertoire lyrique-théâtral international et qui est aujourd'hui repris avec une certaine fréquence.

L'opéra

Les nombreuses similitudes du sujet des Nozze istriane avec Cavalleria rusticana, ainsi que l'utilisation des mêmes interprètes, ont conduit certains critiques à croire que Smareglia avait adhéré à la poétique réaliste, alors dominante, de certains auteurs de la jeune école italienne (Mascagni et Leoncavallo en particulier). En fait, l'histoire, qui se déroule à Dignano, près de Pula, est inspirée d'un drame trouble d'amour et de jalousie culminant dans la mort de l'un des protagonistes, un thème récurrent à l'époque et avec un goût typiquement réaliste. Cependant, Smareglia parvient à ne pas céder à la rhétorique et aux effets dramatiques faciles. Il réussit à donner à son chef-d'œuvre un sens des proportions, une élégance des tons et des timbres musicaux, loin de la passion aveugle et brutale d'un Cavalleria ou d'un Pagliacci rustique. La tempête initiale (réminiscence du Beethoven de la Pastorale) crée une situation qui décrit à la fois l'atmosphère du drame et la psychologie des protagonistes. Le compositeur donne une description vivante de la réalité istrienne, se servant de stornelli d'Istrie et d'une 'villotta'. Les personnages ne sont pas que de simples clichés (le père cruel, l'amant déçu). Puccini et Franz Lehár ont apprécié cet opéra.

Le livret a été traduit en allemand par Felix Falzari.

Rôles

Argument
L'action se déroule en 1895 dans le village de Dignano.

Le riche Nicola aimerait épouser Marussa, qui est pourtant amoureuse de Lorenzo. Le violoniste Biagio conseille à Menico de marier sa fille Marussa à Nicola, lui disant qu'il est un bon partih, et décide de l'aider. Marussa et Lorenzo échangent un gage d'amour : la jeune fille lui offre un cœur en or, lui une boucle d'oreille. Mais le père les surprend et fait fuir Lorenzo. Menico, aidé de Biagio, élabore un plan pervers : il retrouve la boucle d'oreille offerte par Lorenzo et la lui fait rendre par Luze, une pauvre vendeuse de fraises, faisant croire au garçon que sa fille ne l'aime plus. Alors Lorenzo, désespéré, toujours par l'intermédiaire de Luze rend à Marussa le petit cœur d'or. La jeune fille pense qu'elle a été abandonnée et accepte d'épouser Nicola. En parlant avec Luze, cependant, Marussa se rend compte qu'elle et Lorenzo sont victimes d'un complot. Dans sa chambre, juste avant le mariage, Marussa supplie Nicola de la libérer de son engagement. Nicola refuse et Lorenzo (qui a écouté caché) apparaît soudainement et attaque Nicola avec un couteau. Mais Nicola sort son couteau et est plus rapide. Il tue Lorenzo. Les invités se précipitent aux cris désespérés de Marussa et l'opéra se termine tragiquement.

Enregitrements
 1973 - Maria Chiara (Marussa), Ruggero Bondino (Lorenzo), Alessandro Cassis (Nicola), Alessandro Maddalena (Biagio), Carlo Zardo (Menico), Eleonora Jankovič (Luze) - Direttore: Manno Wolf-Ferrari - Orchestra e Coro del Teatro Verdi di Trieste - Registrazione dal vivo - Bongiovanni
1999 - Ian Storey (ténor), Katia Lytting (mezzo-soprano), Svetla Vassileva (soprano), Enzo Capuano (baryton), Giorgio Surjan (basse), Alberto Mastromarino (baryton); Teatro Verdi di Trieste Orchestra and Chorus; Tiziano Severini (dir). Live performance recording from the Teatro Lirico Giuseppe Verdi, Décembre 1999. Label: Bongiovanni BGV 2265 king

Notes et références

Liens externes

  Livret

Œuvre d'Antonio Smareglia
Livret de Luigi Illica
Opéra italien
Opéra en italien
Opéra des années 1890
1895 en Italie
Opéra créé à Trieste

Nozze istriane


Alamo, američki povijesni vestern-spektakl iz 1960. godine.

Sažetak
Prikaz poznate opsade Alama 1836. godine, kad je šačica Teksačana i dragovoljaca priteklih u pomoć, koje je vodio senator Davy Crockett, dugo izdržala opsadu znatno nadmoćnije meksičke vojske. Mjesto bitke je katolička misija Alamo u dolini San Antonio. Branitelji su morali izdržati što duže, da bi se snage Republike Teksasa koji se osamostalio od Meksika mogle prikupiti i suprotstaviti snagama meksičkog diktatora generalissimusa Santa Anne koji je na osamostaljeni Teksas pošao velikim snagama.

Vanjske poveznice

Alamo TCM Movie Database
Alamo AllMovie
Usporedba između redateljeve inačice i inačice prikazane u kino-dvoranama. Movie Censorship

Američki filmovi 1960-ih
Vesterni

Alamo (1960.)


Jackass este un show reality American, inițial difuzat pe MTV din 2000 până în 2002, actorii efectuând diverse scene periculoase, brutale, și o întreagă serie de cascadorii și farse. Spectacolul a servit ca rampă de lansare spre o carieră de actorie lui Johnny Knoxville, Bam Margera, și Steve-O, care anterior au avut doar roluri minore. Mai târziu a stârnit mai multe spin-off-uri, inclusiv Wildboyz, Viva La Bam, Homewrecker, Bam's Unholy Union, și Dr. Steve-O; și trei filme de lung metraj distribuite de către MTV celor de la Paramount Pictures.

Jackass  a stârnit cantități considerabile de controverse, fiind văzut ca indecent și încurajarajând comportamentul periculos; distributia luptând pentru a face față cu cenzura de multe ori impuse de show, care a inclus interzicerea anumitor imagini de la a fi lansate, și a optat pentru a nu reveni la spectacol, în loc să continue restul din franciză ca o serie de filme de lung metraj din cauza restricțiilor asupra conținutului său.

Spectacolul se situează pe locu 68 în lista Entertainment Weekly's "New TV Classic".

Istoric
Spectacolul s-a dezvoltat din Revista Big Brother. Conceptul de Jackass datează din 1998, când Johnny Knoxville s-a gândit la ideea de a testa diferite dispozitive de auto-apărare pe el însuși ca bază pentru un articol. El a prezentat ideea la câteva reviste  până la întâlnirea cu Jeff Tremaine de la Big Brother. Tremaine l-a angajat ca jurnalist și l-a convins pe Johnny să înregistreze această idee și alte cascadorii. Filmul, care l-a prezentat pe Knoxville electrocutându-se, dat cu spray lacrimogen și împușcat în timp ce purta o vestă antiglonț, a apărut în cel de-al doilea film Big Brother. Viitorul membru Jackass Wee-Man și-a făcut apariția în videoclipuri.

În acest timp, Bam Margera a lansat un film intitulat Landspeed:CKY, format din el și prietenii lui, pe care el a numit "CKY Crew", în West Chester, Pennsylvania, efectuând diverse scenete și cascadorii. Echipajul îi includea pe Ryan Dunn, Brandon Dicamila, și Raab, precum și pe Phil, Don Vito, și Jess Margera. Mai târziu, Jackass l-a recrutat pe Steve-O în Florida, unde a lucrat ca un clovn.

Tremaine și prietenul său, regizorul Spike Jonze, s-au implicat cu show, și împreună, el, Jonze, și Knoxville au servit ca producători executivi. Un război al ofertelor a avut loc între Comedy Central și MTV. Astfel s-a concretizat Jackass.

Referințe

Legături externe

 Jackassworld

Farsori
Serii de reality television din Statele Unite ale Americii

Jackass (serial)


10877 Jiangnan Tianchi este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
10877 Jiangnan Tianchi este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Nachi-Katsuura de Yoshisada Shimizu și Takeshi Urata. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 5,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 10001-11000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1996
Centura de asteroizi

10877 Jiangnan Tianchi


1500 m fri for damer under Sommer-OL 2020 fandt sted den 26. juli og 28. juli 2021 i Tokyo Aquatics Centre.

Turneringsformat
Konkurrencen bliver afviklet med indledende heats og finale. Efter de indledende heats går de 8 bedste tider videre til finalen, hvor medaljerne bliver fordelt.

Tidsplan
Nedenstående tabel viser tidsplanen for afvikling af konkurrencen:

Resultater

Heats

Finale

Referencer

Eksterne henvisninger

1500 m fri (damer)

Svømning under sommer-OL 2020 – 1500 m fri (damer)


Giro Rosa 2016 blev afholdt mellem 1. og 10. juli 2016 i Norditalien.

Hold

Etaperne

Prolog

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

7. etape

8. etape

9. etape

Resultater

2016
Cykelløb i 2016

Giro Rosa 2016


A União Asiática de Ginástica (AGU) organiza Campeonatos Asiáticos de Ginástica para cada uma das modalidades de ginástica da FIG: ginástica artística masculina e feminina, ginástica rítmica, ginástica acrobática, ginástica aeróbica e ginástica de trampolim. Este artigo lista apenas as edições sênior dos Campeonatos Asiáticos de Ginástica, nas quais os competidores devem ter mais de 16 anos de idade. Edições específicas dos Campeonatos Asiáticos também existem para atletas juvenis; por exemplo, a primeira edição do Campeonato Asiático  Juvenil de Ginástica Artística foi realizada em 1971, mas a primeira edição sênior do torneio foi realizada apenas em 1996. Da mesma forma, o Campeonato Asiático Juvenil de Ginástica de Trampolim foi realizado em 2010 e 2012, mas somente em 2014 a União Asiática de Ginástica realizou um torneio sênior em conjunto com o campeonato juvenil pela primeira vez.

Disciplinas

Acrobática

Aeróbica

Artística

Edições

Quadro geral de medalhas

Melhores resultados por evento e nação

Rítmica

Quadro geral de medalhas

Nota Os resultados completos da edição de 1996 não estão disponíveis no momento. 3 medalhas de ouro, 3 medalhas de prata e 3 medalhas de bronze distribuídas nos campeonatos de 1996 são desconhecidas no momento.

Trampolim

Copa Asiática
Desde 2018, a União Asiática de Ginástica organiza Copas Asiáticas de Ginástica. Eventos semelhantes foram organizados em diferentes continentes, como as Américas e a Europa.

Ver também
 Ginástica nos Jogos Asiáticos

Referências

Ligações externas
 União Asiática de Ginástica

Competições de ginástica

Campeonato Asiático de Ginástica


L'équipe d'Ouganda de hockey sur gazon est la sélection nationale de l'Ouganda représentant le pays dans les compétitions internationales masculines de hockey sur gazon.

Palmarès

Jeux olympiques
L'Ouganda a participé à une édition du tournoi masculin de hockey sur gazon des Jeux olympiques.
1972 :

Coupe du monde
L'Ouganda n'a jamais participé à la Coupe du monde.

Jeux africains
L'Ouganda n'a jamais participé au tournoi de hockey sur gazon des Jeux africains.

Coupe d'Afrique des nations
1974 :
2000 :
2022 :

Notes et références

Ouganda
Équipe d'Ouganda
Hockey sur gazon en Ouganda

Équipe d'Ouganda de hockey sur gazon


Maltepe, İstanbul'un Anadolu Yakası'nda Marmara Denizi'ne kıyısı olan bir ilçesidir. Kadıköy, Kartal, Sancaktepe ve Ataşehir ilçeleriyle komşu olan Maltepe, nüfus bakımından İstanbul'un dokuzuncu, Anadolu Yakası'nın dördüncü büyük ilçesi konumundadır.

İsim
Maltepe adı Höyük, Tümülüs gibi içinde hazine ve define veya küp dolu altınların yığıldığı tepe anlamına gelir. Kocaeli Yarımadası'nın Türkler tarafından fethinden sonra Türkler, Dragos'la ilgili birkaç efsaneye dayanarak bu ismi vermiştir.

Tarihçe
Maltepe'nin tarihi Bizans İmparatorluğu'na kadar takip edilebilir. O devirlerde adının Bryas veya Latince adıyla Urias olduğu söylenir. Diğer bir bilgiye göre ise Bizanslıların tarihinde buranın adı Pelekanondur. Bryas adının tarihçiler tarafından Küçükyalı'da eski Akduman Pınarı yakınlarında bulunan Bryas Sarayı harabelerinden aldığı belirtilmekte ise de buna ilişkin kesin kanıt yoktur. Bugünkü Maltepe ilçesinin temelleri ise 16. yüzyılda atılmıştır. Belediyenin logosunda kullanılan figür, bir zamanlar denizin içerisinde olan fakat denizin doldurulması ile günümüzde karada bulunan Bakireler Anıtı'ndan esinlenerek tasarlanmıştır.

Bizans dönemi
Maltepe, Bizans döneminde küçük bir sahil köyü olmanın yanında etrafında yer alan birçok manastırlarla da dikkat çekmektedir. Dönemin ünlü din adamlarından Aziz Euksentios, Maltepe yollarından birçok defa geçmiştir. Örneğin Maltepe ile Caddebostan arasında olduğu tahmin edilen Ioannes Prodromos Manastırı bunlardan sadece biridir. Bu manastırla beraber Başıbüyük köyünden Caddebostan'a kadar uzanan birçok manastırın varlığı da bilinmektedir.  MS 451 yılında dönemin ünlü din adamlarından Aziz Euksentios, Bizans İmparatoru Markianus'un daveti üzerine Khalkedon Konsili'ne katılmak üzere çıktığı yolculuk sırasında bu manastırları ziyaret etmiştir.

Bizans İmparatorluğunun dini yapılarının yanında imparatorluk yapıları da Maltepe erken tarihinin ana hatlarını oluşturmaktadır. Nitekim Bizans dönemine ait olan Bryas Sarayı da birçok tarihçiye göre Maltepe'dedir. İrlandalı tarihçi John Bagnell Bury, Bryas Sarayı'nın Maltepe'de yer almasının muhtemel olduğunu savunmaktadır. Ancak bu konuda farklı görüşler de mevcuttur. Tarihçi Ernest Mamboury, Maltepe'de böyle bir sarayın olmadığını söylemektedir. Sonuç olarak yapılan araştırmalar Bryas Sarayı'nın Maltepe'de yer aldığını göstermiştir. Ancak sarayın tam olarak yeri konusunda net bir bulgu yoktur. Bryas Sarayı'nın yapılması fikri ise 829-842 yılları arasında Bizans İmparatoru Theophiles'in Abbasi elçiliğini yapan Synkellos İoannes Grammatikos'a aittir. Sarayı yapan kişi de Patrice adında bir mimardır. Bryas Sarayı yapıldığında etrafı geniş bahçe ve su yollarıyla doluydu. Hatta bu su yollarından dolayı Bryas adının kaynaklar anlamına gelen vrisis sözcüğünden türediği iddia edilmiştir. Bu açıdan bakıldığında Maltepe'nin en eski anlamının kaynaklar olduğu düşünülebilir. Zira Maltepe'nin su kaynakları bakımından zenginliği bu iddiayı kanıtlar niteliktedir.

Bu küçük sınır kasabasının 1509 yılındaki depremde yıkıldığı ve Dragos eteklerinde bulunan ve bu yüzyılda Obnias veya Abrias adı ile anılan bu kasabanın harabeleri 1540 yılında ünlü Fransız nebetatçısı ve seyyahı Pierre Gylli tarafından görülerek tespit edilmiştir.

Pelekanon adı üzerinde duran tarihçiler ise III. Andronikos ile Orhan Gazi arasındaki Pelekanon Muharebesi'nin (1329-1330) Maltepe ve çevresinde gerçekleştiğini iddia etmektedir. Bu görüşün kaynağı ise Avusturyalı Osmanlı tarihçisi Joseph von Hammer-Purgstall'dır. Ancak Pelekanon Savaşı'nı araştıran tarihçi Vladimir Mirmiroğlu çeşitli kanıtlara dayanarak Pelekanon Savaşı'nın Darıca ile Eskihisar arasındaki Manastır Mevkii'nde olduğunu ileri sürmüştür.

Selçuklu dönemi
Tarihçi Hammer bu kıyı şeridindeki bütün tepelere Maltepe denildiğini söylemektedir. Osmanlı İmparatorluğu kurulmadan önce Türk akıncıları Bizans egemenliği altında bulunan Kocaeli Yarımadası'na akınlar düzenlemişlerdir. Bu akıncıların Üsküdar'a kadar geldikleri bilinmektedir. 1075 yılında İznik ve çevresini fethederek Anadolu Selçuklu Devleti'ni kurarlar. Süleyman Şah İstanbul Boğazı'na kadar dayanmıştır. Anadolu Selçuklu Devleti'nin yıkılmasından sonra Maltepe ve Çevresi yine Bizanslıların egemenliği altına girmiştir.

Osmanlı dönemi
Osmanlı İmparatorluğu kurulduktan sonra 2. Osmanlı Padişahı Orhan Gazi'nin döneminde komutanları Akça Koca, Konur Alp, Gazi Abdurrahman tarafından Türk egemenliğine alınmıştır. İstanbul'un Türkler tarafından fethinden sonra Maltepe'nin tarihi konumu daha da artmıştır. Bağdat yolu üzerinde olan Maltepe Osmanlı Ordusu'nun Üsküdar'dan sonra ikinci durak yeri olmakta ve ordugah Maltepe'de kurulmakta idi. Fatih Sultan Mehmet'in 300.000 bin kişilik ordusunun başında 27 Nisan günü Üsküdar'a geçtiği ve burada hastalanıp birkaç gün istirahattan sonra tekrar yola çıktığı, Üsküdar'la Gebze arasındaki Tekfur Çayırı ve Sultan Çayırı diye anılan Hünkar Çayırı Mevkii'nde tekrar hastalanıp 3 Mayıs 1481 de öldüğü İsmail Hami Danişmend tarafından yazılmıştır.

Danışmend'e göre bazı Osmanlı kayıtlarında Üsküdar ve Gebze arasında bulunan Hünkar Çayırı Maltepe'dedir. Evliya Çelebi'nin Seyahatname adlı eserinin 1. Cildinde de Fatih Sultan Mehmet'in Maltepe yakınlarında öldüğü ifade edilmektedir.

Osmanlı döneminde Maltepe askeri konaklama yeri olarak önemli bir mevki idi. 18. yüzyıl Kazasker Feyzullah Efendi'nin çabalarıyla Maltepe daha da gelişerek yeni bir çehreye bürünmüştür. (1699-1761) Şeyhülislam Ebu'l Hayr Efendi'nin oğlu olan 1749'da Rumeli Kazaskerliğine getirilen Feyzullah Efendi de (1755 ve 1757) iki defa Şeyhülislamlığa atanmış ve 1758 yılında 3. Mustafa tarafından azledilerek Sütlüce'deki evinde oturmasına izin verilmiş, ölünce de Sütlüce Deresi'nde yaptırmış olduğu zaviyeye gömülmüştür.

Eski Maltepe'nin Feyzullah Efendinin Çiftliği olduğu söylenir. Kayış Dağı memba Suyunu Maltepe'ye toprak künklerle Feyzullah Efendi getirmiş bununla da yetinmeyip bugünkü Feyzullah Camii'nin yanındaki asmalı kahvenin önünde bulunan çeşmeyi de kendisi yaptırmıştır.

Maltepe'de ilk cemiyet 1910 yılında Uhuvvet-i Osmaniye adı altında Miralay Süreyya İlmen tarafından kurulmuştur. Maltepe'ye ilk kez 14 Nisan 1912 yılında Sayeste Kadı Efendi adı verilen bir ilkokul yapılmıştır.

Cumhuriyet dönemi
Kurtuluş Savaşı'ndan sonra Selanik, Drama, Kavala ve Serez Yöresi'nden Türkiye'ye mübadele ile gelen Türklerin 1500'ü Maltepe'ye yerleşmiştir. Narlıdere Çiftliği adıyla bilinen bugünkü Maltepe Süreyyapaşa Göğüs Hastalıkları ve Göğüs Cerrahisi Eğitim ve Araştırma Hastanesi Maltepe'nin gelişmesine büyük emeği geçen Süreyya Paşa (1874-1955) tarafından yapılmıştır. Cumhuriyeti izleyen yıllarda Maltepe büyük bir yangın geçirmiş bütün ahşap evlerle birlikte Feyzullah Efendi Camii'de yanmıştır.

1928 yılında Maltepe Belediyesi kurulmuştur. Maltepe'nin İmar Planı ise 1945'te yapılmıştır. İmar Planından sonra Maltepe'nin yerleşim bölgesi demiryolu hattı olmuş, 1960'tan sonra da yerleşim daha yukarılara dağılmış olup E-5 üstünde de hızlı bir gelişme kaydetmiştir.

Nüfus

Coğrafya

Maltepe, Kocaeli Yarımadası'nın güney batısında, İstanbul ilinin Marmara Denizi kıyısında yer alır. Kartal, Ataşehir, Sancaktepe ve Kadıköy ilçeleri ile komşu olan Maltepe İlçesi'nin, Marmara Denizi'ne yaklaşık 7 km kıyısı vardır. Deniz seviyesi sıfırdan başlayarak kuzeye doğru tatlı bir meyil ile 440 m'ye kadar yükselir. İlçenin deniz kıyısı kum ve kil ile kıyıdan itibaren kuzeye doğru silislerle kaplıdır. Bu kütle en çok bir metre kalınlıkta kırmızı ve kahverengi topraklarla örtülüdür, oldukça da verimlidir. İlçenin bakıldığında bir takım tepe ve düzlüklerden meydana geldiği görülmüştür. En yüksek dağı Kayış Dağı'dır.

İlçede Akdeniz iklimi özellikleri görülür. Yazları sıcak ve kurak, kışlar yağışlı ve serindir. İlkbahar serin ve yağışlı, sonbahar ılıman ve yağışlıdır. En çok esen rüzgarlar poyraz ve lodostur. Lodos deniz fırtınası yapar, kışın keşişleme ve kıble rüzgarları da eser. Yıldız ve karayel rüzgarları fırtına getirir. İlçe topraklarının doğal bitki örtüsü ormandır. Orman olmayan yerler makiler ve otsu bitkilerle kaplıdır. Günümüzde düzlük alanlardaki bağ ve bahçeler, tepelerin yamaçlarını saran yeşil ormanlar azalmış, tarla ve otlakların yerine yerleşme alanları, iş yerleri, atölyeler ve fabrikalar kurulmuştur.

Ulaşım-iletişim

Maltepe bölgesinde ulaşım demiryolu ve kara yolu ile yapılmaktadır. Demiryolu Maltepe'nin E-5 Karayolu altında kalan eski Maltepe'nin kurulmuş olduğu güzergahtır. Karayolu ise (Ankara Asfaltı) Maltepe'yi üçe ayırmaktadır. Bu yol Maltepe'yi Anadolu'ya yan yollar ise komşu ilçelere bağlar. İkinci önemli kara yolu ise Bağdat Caddesi olup Bostancı ile Pendik arasındaki güzergâhı oluşturmaktadır. PTT hizmet birimlerinin sayısı 10'dur.

Yerleşim Dokusu
Maltepe'nin 2022 verilerine göre nüfusu 528.544'tür. Yerleşim düzeni ise iki ana grupta toplanabilir. E-5 kara yolu altı olup 19/1, 19/2, 32/1, 32/2, 32/3 ile 32 ve 21 nolu paftaları kapsayan alanlar sanayi bölgesi olup, bu bölgeler ise E-5 kara yolunun güneyindeki Kör Deresi ile Dragos Deresi Bağdat Caddesi'nin kuzeyindeki Tugay Yolu güzergahıdır. Yerleşim birimi olarak Maltepe 18 mahalleye ayrılmıştır.

Maltepe İlçesine bağlı mahalleler

 Altayçeşme
 Altıntepe
 Aydınevler
Bağlarbaşı
Başıbüyük
 Büyükbakkalköy
Cevizli
Çınar
Esenkent
Feyzullah
Fındıklı
Girne
 Gülensu
Gülsuyu
 İdealtepe
 Küçükyalı
Yalı
 Zümrütevler

Eğitim
Maltepe'de 7 adet üniversite, 35 adet ilköğretim okulu, 4 meslek lisesi, 9 Anadolu lisesi, 4 teknik lisesi, 2 fen lisesi 2 Halk Eğitim Merkezi vardır. Ayrıca 17 özel okul da bulunmaktadır. Küçükyalı'da ise kız ve erkek çocuklarının barındırılıp eğitildiği Küçükyalı Yetiştirme Yurdu mevcuttur. 1998 yılında Maltepe'de Maltepe Üniversitesi kurulmuş ve öğretime başlamıştır. Marmara Üniversitesi Nöroloji ve Gastroentoloji Enstitüsü Başıbüyük mahallesinde 1995 yılında faaliyete geçmiştir. Bu mevkide Marmara Üniversitesi'nin Tıp Fakültesi binaları da açılmıştır.

İlköğretim Okulları
 50. Yıl Besim Kadırgan İlköğretim Okulu
Abdullah Nezahat Erboz İlköğretim Okulu
Adnan Kahveci İlköğretim Okulu
Ahmet Rasim İlkokulu
Albay Niyazi Esen İlköğretim Okulu
Altayçeşme İlköğretim Okulu
Ataköse İlköğretim Okulu
Bağlarbaşı İlköğretim Okulu
Binbaşı Necati Bey İlköğretim Okulu
Celal Avşar İlköğretim Okulu
Dumlupınar İlköğretim Okulu
Emine-İbrahim Pekin İlköğretim Okulu
Evliya Çelebi İlköğretim Okulu
Fevzi Çakmak İlköğretim Okulu
Güzide Yılmaz İlköğretim Okulu
Güzin Dinçkök İlköğretim Okulu
Hasan Şadoğlu İlköğretim Okulu
İsmet Kuralkan İlköğretim Okulu
Kadir-Rezan Has İlköğretim Okulu
Kaşgarlı Mahmut İlköğretim Okulu
Kazım Tunç İlköğretim Okulu
Küçükyalı Merkez Müfredat Laboratuvar İlköğretim Okulu
Mürüvvet Hanım İlköğretim Okulu
Nazmi Duhani İlköğretim Okulu
 Nezahat Aslan İlköğretim Okulu
Orhangazi İlkögretim Okulu
Profesör Abdullah Türkoğlu İlköğretim Okulu
Suzan Ahmet Yalkın İlköğretim Okulu
Şehit Öğretmen Nevzat Akdemir İlköğretim Okulu
Turgay Ciner İlköğretim Okulu
Vasfi Rıza Zobu İlköğretim Okulu
Yılmaz Mızrak İlköğretim Okulu
Zümrütevler İlköğretim Okulu
Toki Maltepe İlköğretim Okulu
Fındıklı Şehit Gökhan Soylu İlköğretim Okulu

Fen Liseleri

 Maltepe Fen Lisesi
 Şehit İlhan Varank Fen Lisesi

Anadolu Liseleri
Atilla Uras Anadolu Lisesi
E.C.A. Elginkan Anadolu Lisesi
Ertuğrul Gazi Anadolu Lisesi
Halit Armay Anadolu Sağlık Meslek Lisesi
Kadir Has Anadolu Lisesi
Maltepe Anadolu İmam Hatip Lisesi
Maltepe Orhangazi Anadolu Lisesi
Rezan Has Anadolu Lisesi
TOKİ Maltepe Anadolu Lisesi

Teknik Liseler
 Handan Hayrettin Yelkikanat Anadolu Teknik Lisesi
Hasan Şadoğlu Kız Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi
 Küçükyalı Anadolu Teknik Lisesi
 Özel Marmara Radyo ve Televizyon Teknik Lisesi

Meslek Liseleri
 Maltepe Kız Teknik ve Meslek Lisesi
Maltepe Ticaret Meslek Lisesi
Mediha Engizer Kız Teknik ve Meslek Lisesi
 Mehmet Salih Bal Ticaret Meslek Lisesi

Spor
Maltepespor takımı 1923 yılında kurulmuş olup, 2022-23 sezonu itibarıyla Süper Amatör Lig'de mücadele etmektedir. 2008-2009 sezonunda tarihinde ilk kez profesyonel mücadelesinde küme düşmüştür. Maltepespor'un taraftar grubu Asi Dramalılar'dır.

İlçedeki Stadyumlar

 Maltepe Hasan Polat Stadyumu
 Maltepe Belediyesi İdealtepe Suni Çim Stadı
 Gülsuyu Asım Kara Stadı
 Başıbüyük Tuncay Karartı Stadyumu

Sağlık
Maltepe'de 10 adet sağlık ocağı ve 1 dispanser olup ayrıca 3 adet de özel hastaneyle 15 adet özel dispanser ve poliklinik ve 6 adet özel laboratuvar Maltepelilere hizmet vermektedir. Küçükyalı Semt Polikliniği, 2 adet özel dializ merkezi, 1 adet de özel sintigrafi merkezi mevcuttur. Ana Çocuk Sağlığı Merkezi'nde aile planlaması dahil olmak üzere bütün sağlık hizmetleri verilmektedir. Süreyyapaşa Sanatoryumu'nda sağlık hizmetlerinin yanı sıra bir adet hemşire koleji ile 120 yataklı çocuk kreşi bulunmaktadır. Ayrıca bölgemiz içerisinde 1976 yılında hizmete girmiş olan ve 200 kadın ile 185 erkeğin barındığı huzurevi mevcut olup, burada sağlık hizmeti de verilmektedir.

Belediye

Belediye 1928 yılında kurulmuş olup İstanbul'un en eski belediyeleri arasında yer almaktadır. İlk Belediye Başkanı ise Emekli Baytar Selahattin Narlıgil'dir. Bundan sonra sırasıyla; 1932'den 1951'e kadar Faik Bey, Kahraman Yiğit, Kemal Dumlupınar, İsmet Onan, Harun Tuna, Necip Ayla, Mahir Dökmecibaşı, 1951-1960 arasında Selami Oğuz iki kez 1964-1966 arası Cemal Bey, Osman Tuna, Selahattin Temiz, ve 1972-1980 arasında da Yalçın Kızılay görevi sürdürmüşlerdir. 12 Eylül 1980 Sonrası Maltepe Belediyesi 09.02.1981 tarih ve 57 sayılı bildiri ile İstanbul Anakent Belediyesine bağlı Şube Müdürlüğüne dönüştürülmüştür. 1960 yılında kurulan Küçükyalı Belediyesi de kaldırılarak Maltepe'ye bağlanmıştır.Daha sonra 25 Mart 1985'te Kartal Belediyesi'ne bağlanmıştır. 1992 yılında Maltepe Kartal İlçesi'nden ayrılıp müstakil ilçe olmuş, aynı yıl 1 Kasım'da "Ara Yerel Seçimleri" neticesi Maltepe'de belediye kurulmuştur. İlçenin ilk belediye başkanı Bahtiyar Uyanık'tır. Bahtiyar Uyanık'tan sonra, 2004 yerel seçimlerinde Fikri Köse belediye başkanı seçilmiştir. Daha Sonra ise 2009 yerel seçimlerinde Mustafa Zengin Maltepe belediye başkanı olmuştur. 1994'te Yeniçamlıca mahallesi (2008'de Ataşehir'e geçti) Ümraniye'ye ve 2004'te Ferhatpaşa mahallesi (2008'de güney kısmı Ataşehir'e, kuzey kısmı Sancaktepe'ye geçti) Kartal'ın Samandıra mahallesine bağlandı. 2014 ve 2019 yerel seçimlerinde Ali Kılıç Maltepe belediye başkanı seçilmiştir.

Siyaset
1 Kasım 1992'de Kartal ilçesinden ayrılarak ayrı bir ilçe olan Maltepe ilk yerel seçimini 1994 yılında yaşamıştır. Bu seçim sonunda ANAP Adayı Bahtiyar Uyanık %32,98 oy oranıyla Maltepe'nin ilk belediye başkanı olarak seçilmiştir. Daha sonra yapılan 1999 seçimlerinde ise oy oranı %24,07'ye düşmesine rağmen tekrar belediye başkanlığına seçilen Bahtiyar Uyanık, 2004 seçimlerinde koltuğunu %43,01 oy alan AK Parti adayı Fikri Köse'ye devretmiştir. 2009 yılı seçimlerinde ise, %51,39 oy ile Prof. Dr. Mustafa Zengin başkan seçilmiştir. 2014 yılındaki seçimlerde ise, %49,34 oy oranı ile CHP adayı Ali Kılıç başkan seçilmiştir. 2019 seçimlerinde oy oranını %52,74'e yükselten Ali Kılıç tekrar başkan seçilmiştir.

Yerel Seçimler

 1992 yılında Maltepe'nin Kartal'dan ayrılmasıyla Bahtiyar Uyanık ara seçimlerde belediye başkanı seçilmiştir.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Maltepe Belediyesi
 T.C. İstanbul Valiliği
 T.C. İstanbul Valiliği (Harika İstanbul) / Maltepe İlçesi Tanıtımı

Maltepe


Eurasia es una banda musical femenina de Filipinas, creada por la compañía de VIVA Entertainment. El nombre del grupo "Eurasia", se debe a la descendencia de sus integrantes, es decir una mezcla de ascendencia europea y asiática. Sus integrantes son Lana Roi (la mitad alemán y mitad filipina), Kelly Gamboa (mitad británico y mitad filipina), Gail Nicolas (netamente filipina), Kristine Nieto (mitad 1/4 japonesa y 3/4 filipina), y Sara Polverini (mitad italiano y  mitad filipina). En 2010, se hicieron conocer dentro de la industria musical filipina en un espectáculo de variedades denominado show Party Pilipinas.

Discografía

Álbumes de estudio

Referencias
Eurasia
PEP REVIEW: Eurasia turns up the heat with self-titled debut album

Grupos de música de Filipinas

Eurasia (banda)


If 6 was 9 este un film românesc din 2011 regizat de Ivana Mladenović. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Cornel Simionescu.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2011 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2011

If 6 was 9


Beljak Sanković (1363. – 1392.)., pripadnik humske velikaške obitelji Sankovića

Sin je Sanka Miltjenovića, brat Radiča, Budelje, Sančina i Dragane. Naslijedio je vodstvo obitelji od oca.
Beljak i brat Radič primljeni su u plemiće Dubrovačke Republike. Beljak je bio župan Popova 1370. godine, dok je susjednim krajevima Huma i dijela sjeverne Hercegovine gospodario brat Radič.

Odmah nakon smrti bosanskog kralja i bana Tvrtka I. Kotromanića 1391. godine, Beljak i Radič su odlučili ustupiti posjed svoje obitelji (Konavle) Dubrovniku s utvrđenim gradom Sokolom, ne dogovorivši se s bosanskim dvorom. Ustupanje su zauzimanjem spriječili Tvrtkovi pouzdanici Vlatko Vuković i Pavao Radenović. Pobunili su se pobunili protiv Radiča u prosincu 1391. godine, kada je Radić i zarobljen i zatočen. 1392. godine Beljak se spominje kao mrtav.

Ne spominje se među pokopanima u obiteljskoj nekropoli u selu Biskupu kraj Zaborana, gdje su stećci i grobovi Miltjena, Sanka, Radiča te Gradoja i njegove supruge Gojsave.

Izvori

Sankovići
Dubrovačko plemstvo

Beljak Sanković


TMC eller tmc har flere betydninger:
 Thy Music Collective
 TMC (tv-kanal)
 Traffic Message Channel

TMC


The Puffing Billy Railway is a  narrow gauge heritage railway in the southern foothills of the Dandenong Ranges in Melbourne, Australia. The railway was one of the five narrow gauge lines of the Victorian Railways which opened around the beginning of the 20th century. It is close to the city of Melbourne and is one of the most popular steam heritage railways in the world, attracting tourists from Australia and overseas. The railway aims to preserve and restore the line as near as possible to how it was in the first three decades of its existence, but with particular emphasis on the early 1920s.

The primary starting point is Belgrave station which houses the railway's operations and administration centre. The line runs through Lakeside Station where a visitor information centre provides catering and an indoor interpretive space. The south-eastern terminus is Gembrook railway station. In 2022 the railway also returned the traditional Puffing Billy Railway dangling of legs from the train carriages which is a core part of the charm of the railway.

History

The original line was opened in 1900 to serve the local farming and timber community. It ran from Upper Ferntree Gully station, the terminus of the broad gauge line from Melbourne. The section of the line from Upper Ferntree Gully to Belgrave is operated by Metro Trains Melbourne suburban electric trains, which was rebuilt to  gauge between 1958 and 1962.

The railway had attracted a number of colloquial names locally before Puffing Billy became the dominant one. Services stopped in 1953 after a landslide blocked the line between Selby and Menzies Creek, and it was formally closed in 1954. At the end of 1954, the Victorian Railways sought to minimise their financial risks if the railway was to reopen. Harold L. Hewett, a teacher at Melbourne Grammar School, organised a rally attended by 400 people at Upper Ferntree Gully station on 4 January 1955 to try to save the railway.

Preservation
Following closure, a few farewell specials operated on the remaining usable section to Belgrave, and these proved very popular. On 1 October 1955, the Puffing Billy Preservation Society was formed to keep the railway running indefinitely. They operated trains to Belgrave until 1958 when services again ceased for conversion to a broad-gauge, electrified suburban line. The society started work on restoring the Belgrave to Lakeside section. Rover Scouts attending the 7th World Rover Moot held at Wonga Park assisted in the clearing of the line between Belgrave and Menzies Creek as part of the event's community service component. On 28 July 1962 trains resumed running between Belgrave and Menzies Creek.

Operations were extended over the remainder of the original line, opening to Emerald on 31 July 1965 and Lakeside on 18 October 1975 before reaching Gembrook, which was opened on 18 October 1998. The first trains to Gembrook carried children from the primary schools along the Belgrave–Gembrook corridor, two of which directly adjoin the railway and the remainder not more than a street away.

The railway operates daily (except for Christmas day) between Belgrave and Lakeside, with services to Gembrook on Sundays. Its infrastructure is restored and recreated to reflect the heyday of the line between 1900 and 1930, and is operated with some of the railway practices from the Victorian Railways of that era, such as using the "Staff and Ticket" safeworking system. In the 2016/17 financial year, Puffing Billy carried 487,237 passengers, up more than 60,000 from the previous financial year.

Structure

When the Puffing Billy Preservation Society was formed in 1955, the line was still under the control and ownership of the Victorian Railways (V.R.). The society arranged for the V.R. to run the train on weekends and holidays, with the Society guaranteeing the V.R. against losses from insufficient ticket sales.  Society volunteers took the role of conductors, checking tickets on the train, and fund-raising. This arrangement continued until the Upper Ferntree Gully to Belgrave section was closed in 1958.

When the line reopened in 1962 (between Belgrave and Menzies Creek), society volunteers took a larger role, manning stations, selling and checking tickets, and doing non-safety-critical maintenance on the train, and track maintenance under the supervision of a V.R. ganger. Ticket revenue went into an account on which the V.R. drew to pay for their staff involved in running the line.

The Victorian Railways were not in the preservation or tourism business, and the arrangement was less than ideal, so the Victorian Government passed the Emerald Tourist Railway Act 1977 (No. 9020) to set up the Emerald Tourist Railway Board as a statutory authority to take over ownership and operation of the railway from the V.R. from 1 October 1977. The act required that the Board have between five and ten members, four of which were to be nominated by the Puffing Billy Preservation Society.

With the ETRB defined as the operators of the Railway, the Puffing Billy Preservation Society providing the volunteer support.

In recent years, all volunteers that work on the railway have been directly engaged by the ETRB and are required to register and complete a range of induction processes. The railway still relies heavily on the volunteers that welcome guests from all parts of the world and are highly trained to supply the safe and successful operations of Puffing Billy Railway.

There are many roles required to operate a heritage steam railway in a modern compliance world. These include signalmen, guards, firemen, engine cleaners, drivers, track patrollers, fire patrollers, safeworkers, Station-masters, conductors, booking clerks, refreshment staff, gardeners, maintenance workers, researchers, and administration. Staff also operate across management, finance, HR, OH&S, Child Safety, workshops, way and works, and operational staff to support the volunteer roles.

In 2022, the Emerald Tourist Railway Act 1977 was replaced by a new Act called the Puffing Billy Railway Act 2022. This act was partly influenced by the recommendations of the 2018 Ombudsman Report into the activities of Robert Whitehead at Puffing Billy Railway and other heritage railway groups around Victoria. The new Act modernised the governance of the railway and in particular the selection of Board members and reporting to the relevant minister.

Volunteers remain at the core of the operation of the railway and the new Act continues the need for volunteers to be registered with the Board. The Preservation Society does not have direct management or involvement in the operation of the railway.

Operation

Belgrave houses the main offices of the railway, the locomotive running shed and locomotive workshops; it is the base for track maintenance operations. Other offices are located at Emerald). Trains from Belgrave generally travel to Lakeside. The railway operates every day of the year except Christmas Day.

A popular feature of a ride on Puffing Billy was sitting on the ledge of the open-sided carriages. After a crash between a train and a minibus at the Menzies Creek level crossing on 5 March 2018, this practice was suspended. The suspension was permanently lifted on 4 February 2022.

There is a narrow-gauge railway museum at Menzies Creek station, which reopened in March 2022 after re-development. It is open on Friday, Saturday and Sunday.

Scandal
In 2014, Robert Whitehead, a long-serving volunteer on the railway, was convicted of multiple sexual offences against young boys. He died in prison in 2015, while serving a sentence of more than 8 years. Whitehead had been convicted and jailed in 1959 for molesting a Boy Scout, but returned to his job on the railways at the request of Murray Porter, a state government minister. He joined the Puffing Billy Railway as a volunteer in 1961 and rose to become Secretary of the Puffing Billy Preservation Society. He used his position to meet and molest boys into the 1990s. In 2018, the ombudsman's report on the case found that the board of the railway had known about Whitehead's activities and had actively protected him. Significant changes have occurred at the railway since the Ombudsman Report that includes implementing the recommendations and supporting an open and transparent complaints and feedback process. In 2022 a new Victorian Parliament Act was passed that replaced the Emerald Tourist Railway Board with the Puffing Billy Railway Board. The Act modernised the governance of the railway which was noted by the Ombudsman to have failed.

Locomotives and rolling stock

Locomotives
The railway owns all the surviving Victorian Railways narrow-gauge locomotives and has restored all but one to operating condition, although not all are running at any one time. This includes  NA class locomotives 3A (unrestored), 6A, 7A, 8A, 12A and 14A, and G class Garratt locomotive G42.

In December 2019 NG G16 Garratt locomotive 129 imported from South Africa entered service. It had been purchased in 1996, and was rebuilt and re-gauged for the Puffing Billy. It complements the operational capabilities of G42. The NA class locomotives are limited to pulling a maximum of 12 carriages, while the Garratts can haul up to 18.

The railway has a number of smaller steam locomotives at museum at Menzies Creek, either on static display or in operating condition. These include a Peckett , 2 Decauvilles (one is a , and the other a ) both from the West Melbourne Gasworks, and a Climax geared locomotive from the Tyers Valley Tramway. They occasionally operate special trains and at events such as Thomas the Tank Engine days.

Puffing Billy Railway also offers driver experience days on the smaller steam engines. The Climax engine has been restored for this purpose as it has a large driving cab and is unique in Australia.

The railway operates three diesel locomotives which are used on days of total fire ban, plant or works trains, or when too few steam locomotives are available, including in emergencies. D21 is former Tasmanian Government Railways V class V12, while DH5 and DH59 are ex Queensland Railways DH class. All were regauged and rebuilt for the railway. Diesel Rail Tractor (NRT 1) is mainly used for shunting rolling stock at the carriage workshops.

VR Original

Other steam

Carriages
The mainstay of the carriage fleet are the 15 NBH open-sided carriages built specially for tourist traffic on the Gembrook line by the V.R. between 1918 and 1919, and a further 10 vehicles built to the same or similar design in the preservation era. However, there are also a number of enclosed carriages, both saloon and compartment cars. In addition, four carriages were obtained from the Mount Lyell Railway in Tasmania after its closure in 1963, and regauged and reclassified for Puffing Billy use, numbered 1 to 4 NBL. They are named Mt Lyell, Rinadeena, Teepookana, and Dubbil Barril respectively, reflecting their Tasmanian heritage. During the 1980s and 1990s they were all upgraded to first class carriages, recoded 1 to 4 NAL, and are now primarily used on the Luncheon train and Dinner trains.

Several carriages have been temporarily converted to include a guard's compartment. A number of NQR low-sided goods trucks have also been modified for passenger use, making them similar to the NBH carriages.  Another three NQR trucks have been fitted with seats but no roof and are only used during the summer peak season.

Goods vehicles and brake vans
Representatives of all classes of goods vehicles and brake vans (including combined brake van and passenger carriage) used on the narrow gauge lines of the Victorian Railways are to be found on the Puffing Billy line, and are used for works trains, storage, and occasional heritage trains recreating the look of trains in the 1920s.

In popular culture
Solo One was a TV police drama series produced by Crawford Productions that screened in 1976, filmed and set in Emerald, Victoria, about a local (fictional) policeman dealing with crime in the town, however it was aimed at a younger audience than most Australian TV police dramas. It featured Puffing Billy in the opening credits scene as well as being part of most story-lines.

The ABC children's drama Come Midnight Monday  was filmed in and around Belgrave, Emerald & Cockatoo and featuring Puffing Billy locomotive 12A—renamed "Wombat"—as the main character.

Filming of A Country Practice in the fictional town of Wandin Valley (the towns of Wandin, Wandin North and Wandin East are however 30 km north of Emerald) was moved to Emerald when the show moved to Network 10, and occasionally featured Puffing Billy.

The 1966 television special The Seekers at Home filmed a segment at Puffing Billy, where The Seekers sing "Morningtown Ride" to a group of children.

Filming of Round the Twist was in and around Belgrave to Lakeside.

In 1997, the soap opera Neighbours filmed scenes set on and around the train. The characters of Darren Stark and Libby Kennedy lost young Louise Carpenter and chased after the train en route to Belgrave on a motorbike to catch up with her after discovering she had boarded it.

Line guide

Regular Puffing Billy services usually only stop at stations shown in bold print at the right. Stops at other stations can be made by request. Distances are from Southern Cross station.

Bibliography
 Speed Limit 20— history of Victorian Government Narrow Gauge Lines, Edward A. Downes, ARHS(V), 1963

References

External links

 Emerald Tourist Railway Act 1977 (No. 9020)

Heritage railways in Australia
Tourist attractions in Victoria (state)
Tourist railways in Victoria (state)
2 ft 6 in gauge railways in Australia
1900 establishments in Australia
Transport in the Shire of Yarra Ranges
Transport in the Shire of Cardinia

Puffing Billy Railway


Agrilus maculipennis é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Kerremans, 1900.

Referências

maculipennis

Agrilus maculipennis


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za kemiju:

Rođenja

Smrti

 15. listopada: Konrad Bloch, njemačko-američki biokemičar (* )

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Kemija u 2000.


Casa  Blanca, (tako nazvana zbog ruševine puebla u blizini; vidi Casa Montezuma). Selo Pima Indijanaca koje se sastojalo od oko 50 raštrkanih kuća na rijeci Gila u južnoj Arizoni. Imalo je 535 stanovnika 1858. i 315 1869. godine.

Va'-aki je Pima naziv u značenju 'ancient  house'. Va Vak (Stout u Ind. Aff. Rep. 1871, 59, 1872), vjerojatno je isto.

Izvori

Pima
Indijanska sela

Casa Blanca (Pima selo)


Patuljasta plišivka (patuljasta plješivka; lat. Filago pygmaea; sin. Evax pygmaea), zeljasta biljka iz porodice glavočika raširena po Mediteranu (Europa, Afrika, Azija). Nekada je uključivana u rod plješivki ili plišivki (Evax), danas u Filago ili bjeloliste.

Podvrste
 Filago pygmaea subsp. pygmaea; Europa (s Hrvatskom), dijelovi Azije
 Filago pygmaea subsp. linearifolia (Pomel) Dobignard; Maroko, Alžir, Tunis

Sinonimi
 Evax gallica Rouy
 Evax mucronata Pomel
 Evax psilantha Pomel
 Evax pygmaea (L.) Brot.
 Evax umbellata Gaertn.
 Filago acaulis L.
 Filago mucronata (Pomel) Chrtek & Holub
 Filago psilantha (Pomel) Chrtek & Holub
 Gnaphalium pygmaeum (L.) Lam.
 Micropus pygmaeus (L.) Desf.

Izvori

Loricariinae
Flora Europe
Flora Sjeverne Afrike
Flora Zapadne Azije
Flora Hrvatske
Flora Malte
Flora Baleara

Patuljasta plišivka


නිකෝන් D2h කැමරාවෙහි වූ පැය 4 ක් දිග අනාවරණය මඟින් බහු ඡායාරූපගත කිරීම් අනාවරණය භාවිතා කිරීමට ඉඩ සලස්වා දී ඇත. (C.E.M.E.N.T. ඇල්ගොරිතම යොදා ගෙන)

ඡායාරූපකරණයේ දී බහු අනාවරණය යනු ආලෝකයට වූ සංවේදී බව අඩු කර මුළු අනාවරණ කාලය තුළ එක් වරක් වත් එය නැවත වැඩි කරන අනාවරණයකි.

සාම්ප්‍රදායික කැමරාවලට කාලයේ ශ්‍රිතයක් වන ආලෝකයට වූ සංවේදී බවක් ඇත. උදාරහණ ලෙස තත්පර 1ක අනාවරණයක් යනු කැමරා ඡායාරූපය, තත්පර 1ක අනාවරණ කාලය තුළ වූ ආලෝකයට සමානව අනුකූලතාවයක් දක්වන අනාවරණයකි. යමක් ද්විත්ව අනාවරණය යැයි තීරණය කිරීම සඳහා වූ ක්‍රියා පිළිවෙල වන්නේ සංවේදීතාව ඉහළ ගොස් නැවත පහළට ඒමයි. බහු අනාවරණයට සරලම උදාහරණයක් වන්නේ සැනෙලිවලින් තොර ද්විත්ව අනාවරණයයි. සම්පූර්ණ අනාවරණය තුළ දී කැමරා ඡායාරූපය ආලෝකයට දෙවරක් අනාකූලතාවය දක්වයි.

"ෆ්ලෑෂ් ඇන්ඩ් බ්ලර්" ආදි ඇතැම් ඒක අනාවරණවලදී ඉලෙක්ට්‍රොනික සැනෙලි හා හාත්පස පැතිරුණු අනාවරණයක සංයුතියක් යොදා ගනී. මෙම ආචරණය ඩයිරැක් ඩෙල්ටා මිනුම (සැනෙලි) හා නියත පරිමිත සෘජුකෝණාස්‍රාකාර කවුළුවක් සංයුක්තව යොදා ගැනීමෙන් සරල කළ හැකිය . උදාහරණ ලෙස ඩයිරැක් පනාවක් අඩංගු සෘජුකෝණාස්‍රාකාර ස්පන්ද සමඟ සම්බන්ධිත සංවේදී කවුළුවක් බහු අනාවරණයක් ලෙස සැලකේ. කෙසේ නමුත් අනාවරණය අතරතුර සංවේදීතාව කිසිවිටකත් ශුන්‍ය කරා නොඑළඹේ.

ද්විත්ව නිරාවරණය

ප්‍රතිසම
ඡායාරූපකරණයේදි ද්විත්ව නිරාවරණය ලෙස හඳුන්වන්නේ සේයා පටලයේ කොටස් දෙවතාවකදී වස්තු දෙකකට නිරාවරණය කිරීමයි. එවිට ලැබෙන ඡායාරූපය පළවෙනි රූපය මත දෙවෙනි රූපය අනුපාතනය වීමෙන් ලැබේ. මෙම තාක්ෂණය හොල්මන් ඡායාරූප සෑදීමට හෝ සැබෑ ලෙස එම ස්ථානයේ නොසිටි පුද්ගලයෙක්ව ඡායාරූපයට අන්තර්ගත කිරීම සඳහා යොදා ගත හැකිය. ඡායාරූප මායාවන් වල මෙය බහුලව භාවිතවේ. ඇතැම් විට කලාත්මක අලංකරණයක් ලෙසද මෙය භාවිත කෙරේ.

ද්විත්ව නිරාවරණය සඳහා සේයා පටලය අතින් පසුපසට ගැනිමට හැකි කැමරාවක් තිබීම වඩා පහසු වේ. ස්වයංක්‍රීය කැමරාවකින් එක් රූපයක් රූපගත කළ විගස සේයා පටලය අනෙක් රාමුව කරා යොමු වේ. ඇතැම් දියුණු කැමරා වල ද්විත්ව නිරාවරණය සඳහා පහසුකම් සලසා ඇතත්, ඡායාරූප ගැනීමට ප්‍රථම එය සකස් කිරීම අවශ්‍ය වේ. නමුත් අතින් ක්‍රියාකරවන කැමරාවල පළමු ඡායාරූපය ගැනීමෙන් පසුව වුවද ද්විත්ව නිරාවරණය භාවිතා කළ හැකිය.

මෙහිදී සේයා පටලය කිහිප වරක්ම ආලෝකයට නිරාවරණ වන බැවින්, එය පමණ ඉක්මවා නිරාවරණය වීම වළක්වා ගත යුතුය. මධ්‍යම සහ අඩු ආලෝක තත්ත්ව ද්විත්ව නිරාවරණය සඳහා වඩා යෝග්‍ය වේ. එහෙත් අවස්ථා දෙකක් එකට සම්බන්ධ කරන අවස්ථාවක ත්‍රිපාදයක් භාවිතය අත්‍යාවශ්‍ය නොවේ. නමුත් චන්ද්‍රයා සිය වළයේ ගමන් කිරීම වැනි සිද්ධියක් එකම රූපයක් මත ඡායාරූප ගත කිරීම සඳහා ත්‍රිපාදයක් භාවිතා කිරීම අත්‍යාවශ්‍ය වේ.

සංඛ්‍යාංක
Adobe Photoshop වැනි මෘදුකාංගයක් භාවිතයෙන් සංඛ්‍යාංක ඡායාරූපයක් අනුපාත කිරීම සිදුකළ හැකිය. ඡායාරූප දෙකෙහි පාරාන්ධතාව මාරුකිරීමෙන් මෙය පහසුවෙන් සිදු කළ හැකිවේ.

ඡායාරූපකරණය

බහු නිරාවරණය


Die Heilbronner Kunstuhr befindet sich am alten, historischen Teil des Rathauses in Heilbronn. Sie ist eine aus dem 16. Jahrhundert stammende astronomische Uhr mit drei Zifferblättern und Glocken- und Figurenspielen. Das untere Zifferblatt befindet sich in der Fassade, die zur Aufnahme der anderen Teile nach oben mit einem Zwerchhaus fortgesetzt ist. Das im Zweiten Weltkrieg zerstörte Uhrwerk wurde rekonstruiert, die beschädigte Schaufront wurde restauriert.

Beschreibung

Geschichte
Die Heilbronner Kunstuhr wurde 1579 und 1580 durch Isaac Habrecht gefertigt, wobei Teile einer älteren Kunstuhr von Hans Paulus aus dem Jahr 1525 Verwendung fanden. Die Bemalung und Vergoldung übernahm Hans Peter Eberlin.
1896 wurde das historische Uhrwerk durch eine Neuanfertigung der Firma Hörz aus Ulm ersetzt. Bei der Zerstörung Heilbronns 1944 durch Bomben war auch das Rathaus und seine Uhr betroffen. Die Firma Hörz baute 1953 nochmals ein Uhrwerk, das bis heute seinen Dienst verrichtet. Der Flaschner- und Installateurmeister Wilhelm Klagholz hat für den Wiederaufbau des Rathauses die beiden Widder, den Hahn und den Stadtadler als kunstschmiederne Plastik aus Kupfer angefertigt.
Am 4. September 1953 wurde die Restaurierung der Uhr unter der künstlerischen Leitung von Ingeborg Wolf beendet.

Die Anzeigen auf den drei Zifferblättern
Die Kunstuhr ist dreiteilig:

 Oben: Monduhr
 Mitte: 12-Stunden-Uhr
 Unten: Tierkreisuhr

Monduhr
Die Monduhr befindet sich am mit Voluten geschmückten Doppelgiebel des Zwerchhauses.
Der obere Teil des Giebels trägt das Ratsglöcklein.
Zwei männliche Figuren schlagen die Glocke jede Viertelstunde. Ganz oben thront eine Putte.
Die Uhr selbst ist im unteren Teil des Giebels angebracht und zeigt die Mondphasen symbolhaft auf einer unter dem Zifferblatt hervorstehenden Scheibe an. Ein zentrischer Zeiger gibt auf der äußeren Skala das Mondalter in 1 bis 30 Tagen an.

12-Stunden-Uhr
Die 12-Stunden-Uhr (Kleine Uhr) hat einen Stunden- und einen Minutenzeiger. Zwischen den beiden entsprechenden Skalen befindet sich eine dritte Skala, auf der nur die Viertelstunden markiert sind.

Zwei Engel (je einer links und rechts der Uhr) drehen sich kurz vor dem Stundenschlag. Der rechte Engel bläst eine Posaune, der linke dreht eine Sanduhr und zählt durch Bewegen seines Zepters die Glockenschläge. Unter dem Stundenkreis stehen zwei vergoldete Widder einander gegenüber. Sie richten sich bei jedem Stundenschlag etwas auf und stoßen mit den Köpfen zusammen. In einer Nische unter den Widdern befindet sich ein Hahn, der um die vierte, achte und zwölfte Stunde kräht und die Flügel entfaltet.

Tierkreisuhr
Die Tierkreisuhr zeigt vorwiegend astrologische Sachverhalte an und ist der Hauptteil der Heilbronner Kunstuhr.

Der im Uhrzeigersinn angebrachte Tierkreis bildet die Hauptskala, die zusätzlich von einer Skala mit den Monatsnamen umgeben ist. Die Marke jeden 5. Monatstags ist beziffert. Auf dieser Skala zeigen ein Sonnen- und ein Mondzeiger den Stand der Sonne und des Mondes in den Tierkreisbildern an. Der Sonnenzeiger braucht 365 Tage, der Mondzeiger 27 1/3 Tage für einen Umlauf.

In der Mitte wird mit einem dritten Zeiger der Wochentag angezeigt. Die Wochentage sind mit ihrem Tagesregenten Sonne, Mond, Mars, Merkur, Jupiter, Venus und Saturn markiert.

Spruchtafeln
Unterhalb des Uhrengiebels befindet sich eine Tafel mit folgenden Versen:

Rezeption

Gottfriedle und Jaköble
Eine Legende berichtet von den beiden Engeln der Kunstuhr zu Heilbronn, dass die beiden in Gestalt junger Mädchen zwischen den Fachwerkhäusern durch die Gassen und Straßen der früheren Heilbronner Altstadt wandeln und zum "friedlichen Miteinander mahnen": "Wer ihnen in die Augen blickt, vergisst Ärger, Zorn und Stress, ihn erfüllt Freude, er möchte die ganze Welt umarmen".

 Der eine Engel "Gottfriedle", der durch die Gassen der alten Fachwerkstadt wandelt, dreht dabei das Stundenglas und schwingt ein Zepter. Das Stundenglas als Symbol der Vergänglichkeit bedeutet dabei, dass die Zeit des Sterbens gekommen sei. Das Zepter als Symbol der Macht und Justiz bedeutet hier, dass nun gerichtet werde – Mene mene tekel ufarsin – "Die Uhr der Engel Schnell Mmbwendt … Bedeutt Dein Stund Am Letzten End.… Dann mit dem hellen G'schrei der Han …Ermant dich, dass Du Buoss Soll Than"
 Der andere Engel das "Jaköble", der den anderen Engel begleitet, bläst dazu auf der Posaune und ruft damit zum Jüngsten Gericht – "Des Engels Gross Pusaunen Thon … Dass Bald Künfftig Sei Gottes Sohn … Der B'ruffen Würdt zur Seheligkeitt …Der An Ihn glaubt in dieser Zeitt."

Bei den Festzügen der Stadt Heilbronn, in der Nachkriegszeit spielen junge Mädchen die Rollen des "Gottfriedle" und des "Jaköble". Für den Festzug im Jahre 1955 fertigt der Bühnenbildner Herbert Buhe die Requisiten wie Zepter, Stundenglas und Posaune. Dessen Tochter Ingeborg übernimmt die Rolle des "Jaköble". Ingeborg Buhe heiratet später den hessischen Landtagsabgeordneten Armin Clauss aus Lauffen am Neckar. Ihre Freundin Ingrid Bressmer (Staudacher) aus Sontheim spielt das "Gottfriedle".

Uhrengiebel
Der Uhrengiebel am alten, historischen Teil des heutigen Heilbronner Rathauses wurde mehrmals architektonisch in späterer Zeit diskutiert. So erstmals beim Bau des alten Theaters. Meinungsverschiedenheiten bezüglich der Bauausführung gab es hinsichtlich des oberen Abschlusses der Hauptfassade. Nachdem am 23. Februar 1912 die Kollegien beraten hatten, ob der Theaterneubau einen Giebel mit dem Heilbronner Stadtadler oder ein Türmchen mit Uhr erhalten sollte, votierten sie am 8. März 1912 zugunsten des Heilbronner Stadtadlers inmitten eines Giebelfeldes, das die alten Formen des Uhrengiebels wiedergab. In der Nachkriegszeit wurde am Südflügel der neuen Erweiterungsbauten des Rathauses ein Giebelfeld errichtet, das eine Rezeption des Giebels der Kunstuhr darstellt – Es ist ein "Giebelfeld über dem Eingang am Marktplatz … der … architektonisch … eine gewisse Wiederholung des Uhrgiebels am historischen Rathaus dar[stellt], allerdings in bescheidener und anderer Art, erklärt der Baumeister [Rudolf Gabel]."

Quellen

Weblinks

 Die Kunstuhr Stadtarchiv Heilbronn
 Stadtarchiv Heilbronn
 Stadtarchiv Heilbronn, Zeitgeschichtliche Sammlung Signatur ZS-1923, Eintrag zu Théodore Ungerer: Les Habrecht : Une dynastie d'horlogers strasbourgeois au XVIe et au XVIIe siècle+Willi Zimmermann: Alte Rathausuhr und ihr Erbauer Uhrmacher Isaak Habrecht von Straßburg, Heilbronn 1953. in der Datenbank HEUSS

Einzelnachweise

Kultur (Heilbronn)
Heilbronn

Kunstuhr (Heilbronn)


Le lac de Cloutou est un lac pyrénéen français situé administrativement dans la commune de Bagnères-de-Bigorre dans le département des Hautes-Pyrénées en région  Occitanie.

C'est un lac naturel qui a une superficie de  pour une altitude de , il atteint une profondeur de

Toponymie
En occitan,  cloutou signifie « creux ».

Géographie
Le lac est situé dans la vallée de Campan, près du  lac de Gréziolles dans le massif du Néouvielle.

Topographie

Hydrologie

Climat

Protection environnementale

Le lac fait partie d'une zone naturelle protégée, classée ZNIEFF de type 1 : Cirque de Cloutou et sud de La Mongie et de type 2 : Bassin du haut Adour .

Voies d'accès
Le lac est accessible depuis la cabane de Gréziolles et le Refuge du Campana de Cloutou par une variante du sentier de grande randonnée GR 10.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des lacs des Hautes-Pyrénées
 Liste des lacs des Pyrénées
 Laquet de Cloutou

Liens externes
 Lac de Cloutou

Cloutou
Massif du Néouvielle

Lac de Cloutou


La edición 87.º del Campeonato de Wimbledon se celebró entre el 25 de junio y el 8 de julio de 1973 en las pistas del All England Lawn Tennis and Croquet Club de Wimbledon, Londres, Inglaterra.

El cuadro individual masculino lo iniciaron 128 jugadores mientras que el femenino lo iniciaron 96 tenistas.

Hechos destacados
En la competición individual masculina se impuso el checoslovaco  Jan Kodeš  logrando el único triunfo que obtendría en el torneo al imponerse en la final al soviético Alex Metreveli.

En la competición individual femenina la victoria fue para la estadounidense  Billie Jean King logrando el quinto de los seis triunfos que obtendría en Wimbledon al imponerse a su compatriota  Chris Evert.

Palmarés

Cuadros Finales

Categoría senior

Torneo individual masculino

Torneo individual  femenino

Torneo dobles femenino

Véase también
 Campeonato de Wimbledon
 Grand Slam

Referencias

Enlaces externos
 Wimbledon (Web official)

Campeonato de Wimbledon 1973

Campeonato de Wimbledon 1973


بلدية سانت خوان د'الكانت , هي بلدية تقع في مقاطعة اليكانتي. جنوب شرق إسبانيا. يبلغ عدد سكانها 19.711 نسمة.

أعلام
 كيكو

مراجع

أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت
بلديات لقنت

سانت خوان دالكانت


Maria Helene Brandin (* 4. September 1963 in Kungälv) ist eine ehemalige schwedische Ruderin.

Brandin stand 1987 erstmals im Finale bei Ruder-Weltmeisterschaften: zusammen mit Carina Gustavsson belegte sie im Doppelzweier den sechsten Platz. Im Jahr darauf waren die beiden Achte bei den Olympischen Spielen in Seoul. 1989 wechselte Brandin in den Einer und belegte auf Anhieb den sechsten Platz bei den Weltmeisterschaften in Bled, ein Jahr später wurde sie in Tasmanien Fünfte. 1991 gewann Brandin auf dem Lago Piediluco ihre erste Weltcupregatta, bei den Weltmeisterschaften 1991 in Wien belegte sie wie im Vorjahr den fünften Platz. Diesen Platz wiederholte sie bei den Olympischen Spielen 1992 in Barcelona.

1993 gewann Brandin in Tampere und in Henley zwei Weltcupregatten, bei den Weltmeisterschaften in Račice u Štětí erreichte sie den vierten Platz. Nach fünf Jahren mit einer Endkampfplatzierung beim Saisonhöhepunkt konnte sich Brandin bei den Weltmeisterschaften 1994 in Indianapolis nur für das B-Finale qualifizieren, das sie dann gewann. 1995 war dann Brandins beste Saison: nach Weltcupsiegen in Paris und Henley siegte sie auch bei den Weltmeisterschaften in Tampere. Im Jahr darauf verpasste sie bei den Olympischen Spielen in Atlanta als Vierte knapp eine Medaille.

Bei den Weltmeisterschaften 1997 auf dem Lac d'Aiguebelette gewann Brandin ihre zweite internationale Medaille, als sie hinter der Belarussin Kazjaryna Chodotowitsch und der Dänin Trine Hansen die Bronzemedaille erkämpfte. Ebenfalls Bronze gewann sie im Jahr darauf in Köln hinter der Russin Irina Fedotowa und der deutschen Katrin Rutschow. Nach einem 15. Platz bei den Weltmeisterschaften 1999 und dem elften Rang bei ihrer vierten Olympiateilnahme beendete Maria Brandin ihre Karriere mit Platz 12 bei den Ruder-Weltmeisterschaften 2001.

Weblinks

Weltmeister (Rudern)
Ruderer (Schweden)
Olympiateilnehmer (Schweden)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1988
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1992
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 1996
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Schwede
Geboren 1963
Frau

Maria Brandin


Ove Johan Vind (født 9. juli 1730, død 19. december 1805) var en dansk godsejer og officer, far til Christian Andreas Vind.

Han var søn af oberstløjtnant Holger Christian Vind (1693-1744) og Cecilie Cathrine von Bülow af Plüskow (1710-1792), blev 1748 fænrik i Fynske nationale Infanteriregiment, 1752 karakteriseret premierløjtnant, 1754 virkelig premierløjtnant, 1755 karakteriseret kaptajn, 1756 virkelig kaptajn og kompagnichef, 1763 karakteriseret major. I 1764 blev Vind forsat til Langelandske gevorbne Infanteriregiment, men regimentet blev opløst 1767. 1769 tog han sin afsked fra Hæren.

I 1778 købte han for 38.000 rigsdaler herregården Hindemae af kancelliråd Frederik Pedersen, men allerede 1769 var han blevet hofjægermester. Han opførte den nuværende hovedbygning på Hindemae i årene fra 1787 til 1790, men solgte i 1801 godset for 84.500 rigsdaler til Charles Adolph Denys Mourier og flyttede til Odense, hvor han købte sig en gård på byens store torv.

Han havde 20. september 1776 i Gudme Kirke ægtet Regitze Sophie Sehested (født 9. november 1755 på Karsholm slot, Skåne, død 23. februar 1823), datter af stamhusbesidder, oberstløjtnant Anders Sehested (1720-1799) og Wibeke Marie von Pultz (1729-1811).

Kilder
Danmarks Adels Aarbog 2006-08

Ove Johan
Danskere i 1700-tallet
Godsejere fra Danmark
Hofjægermestre fra Danmark
Personer fra Fyn

Ove Johan Vind


est une série de manga japonaise par Asato Mizu. Elle est prépubliée sur le site web Shōnen Jump+ de Shūeisha entre  et   pour un total de dix-sept volumes reliés. Une adaptation en série d'animation produite par le studio Felix Film est diffusée entre avril et  sur la case horaire Animeism. Hors de l'Asie, la diffusion est assurée par Crunchyroll.

Synopsis
Aharen est une jeune fille qui a du mal à évaluer la distance à mettre entre elle et les autres. Lorsqu'elle entre au lycée, Raidô, son voisin de classe, est dérangé par l'espace qu'elle met entre eux. Un jour, en ramassant une gomme que Reina a fait tomber, Raidô apprend son « incapacité à mesurer la distance sociale avec les autres » et son passé solitaire. Elle s'excuse à nouveau pour son comportement « inacceptable » et se prépare à retourner à sa solitude, mais Raidô l'accepte et tous deux s'ouvrent l'un à l'autre. Au fur et à mesure qu'ils passent leurs journées ensemble, en faisant participer leurs camarades de classe et les écoliers du quartier, la distance entre les deux se réduit peu à peu.

Personnages

Reina Aharen est la protagoniste principale. C'est une lycéenne au physique enfantin, elle est de très petite taille. Elle a des cheveux blancs et de grands yeux bleus. Elle arbore en général un visage neutre et sans émotion, mais elle a une personnalité très attachante. Avec Raidô, elle tente d'apprendre à mieux gérer sa proximité avec les autres, bien qu'il doive souvent lui répéter qu'elle est trop collée à lui. Elle est très bonne cuisinière et a un gros appétit. Elle est très forte dans beaucoup de domaines et gagne souvent aux jeux face à Raidô.

Raidô est le second protagoniste. C'est un jeune lycéen de très grande taille, plutôt musclé et brun. Il a un visage neutre qui n'exprime jamais aucune émotion. En revanche, il est très soucieux d'aider Reira dans sa relation avec les autres, et fait en sorte de toujours trouver des solutions à ses soucis. Au début, la voix de cette dernière était tellement fluette qu'il n'arrivait pas du tout à l'entendre, mais au fil de l'histoire il s'est habitué à sa voix et arrive à communiquer avec elle. C'est un garçon qui a une grande imagination, il est aussi paranoïaque et a tendance à vite dramatiser les situations.

Production et supports

Manga
La série est prépubliée sur le site web Shōnen Jump+ de Shūeisha entre  et . Quatorze volumes reliés sont parus au .

|}

Anime
Une adaptation du manga en série d'animation est annoncée le . La série est produite par Felix Film et dirigée par Tomoe Makino, avec Yasutaka Yamamoto en tant que réalisateur en chef, Takao Yoshioka supervisant les scripts, Yūko Yahiro concevant les personnages et Satoru Kōsaki et MONACA composant la musique. Elle est diffusée depuis le  sur la case horaire Animeism sur MBS, TBS et BS-TBS. La chanson thème d'ouverture intitulée   est interprétée par TrySail, tandis que la chanson thème finale nommée  est chantée par HaKoniwaily. Crunchyroll diffuse la série hors de l'Asie.

Liste des épisodes

Accueil
En , le nombre total de lectures sur Shōnen Jump+ atteint 120 millions et 1,1 million d'exemplaires du manga sont en circulation.

Articles connexes
 Denki-gai no honya-san - Une autre série de manga écrite par Asato Mizu.

Notes et références

Notes

Références

Manga

Liens externes
  sur Shōnen Jump+

Shōnen manga
Série manga
Manga des années 2010
Manga des années 2020
Manga humoristique
Manga se déroulant dans un milieu scolaire
Manga tranche de vie
Manga paru dans le Shōnen Jump+
Manga publié par Shūeisha
Série d'animation japonaise
Animation réalisée par Felix Film
Série télévisée japonaise des années 2020
Animeism
Série diffusée sur Crunchyroll

Aharen-san wa Hakarenai


San Rafael es una localidad ubicada en la comuna de Navidad, provincia Cardenal Caro, región del Libertador General Bernardo O'Higgins, Chile. Se ubica al este de la zona urbana de Navidad. Existen actividades de agricultura como siembra de papas, garbanzos, porotos, trigo, chicheres, maíz, lentejas, arvejas.

Enlaces externos
 SanRafaelinos.cl (sitio archivado)

Localidades de la provincia Cardenal Caro
Navidad (Chile)

San Rafael (Navidad)


Tres Riberas (o 3 Riberas) es una indicación geográfica con derecho a la mención tradicional Vino de la Tierra utilizada para designar los vinos de mesa originarios de viñedos de la zona de producción constituida por los términos municipales integrados en la Comunidad Foral de Navarra, excepto aquellos amparados por la Denominación de Origen Calificada Rioja, en España.

Tipos de vino
 Vinos blancos y rosados con un grado alcohólico volumétrico natural mínimo de 10,5% vol.
 Vinos tintos con un grado alcohólico volumétrico natural mínimo 11% vol.
 Vino de Roble.
 Vino Noble: vinos sometidos a un período mínimo de envejecimiento de 18 meses en total, de los cuales, un mínimo de 6, en recipiente de madera de roble de capacidad máxima de 600 litros.

Véase también
Vinos de España
Vino de la Tierra

Referencias
Orden Foral 573/2008, de 31 de octubre, de la Consejería de Desarrollo Rural y Medio Ambiente, por la que se aprueba el reconocimiento de la Indicación Geográfica «3 Riberas» como vino de mesa con derecho a la mención tradicional vino de la tierra

Vinos de la Tierra de España
Vinos de Navarra

Tres Riberas


El término blackfoot puede referirse a:
 Los Pies negros o Blackfoot, una etnia algonquina del NW de Norteamérica.
 El idioma blackfoot, hablado por los pies negros.
 Blackfoot (banda), banda de rock norteamericana.

Blackfoot


Jack Whitney (* 21. Februar 1905 in Iowa, Vereinigte Staaten; † 2. November 1992 in San Diego, Kalifornien) war ein US-amerikanischer Film- und Tontechniker, der sowohl den Oscar für die besten Spezialeffekte als auch für den Oscar für den besten Ton gewann und weitere sechs Mal für den Oscar für den besten Ton nominiert war.

Leben
Whitney begann seine Laufbahn als Film- und Tontechniker in der Filmwirtschaft Hollywoods 1940 mit Filmen wie Der Dieb von Bagdad (1940) von den Regisseuren Tim Whelan, Ludwig Berger und Michael Powell mit Conrad Veidt, Sabu und June Duprez sowie The Howards of Virginia (1940) von Frank Lloyd mit Cary Grant, Martha Scott und Cedric Hardwicke in den Hauptrollen. Gleich mit diesen beiden Filmen feierte er erste Erfolge bei der Oscarverleihung 1941: Für den Film Der Dieb von Bagdad erhielt er gemeinsam mit dem Fotografen Lawrence W. Butler den Oscar für die besten Spezialeffekte, während er für The Howards of Virginia erstmals für den Oscar für den besten Ton nominiert war.

Bei der Oscarverleihung 1942 gewann er dann den Oscar für den besten Ton für Lord Nelsons letzte Liebe (1941) von Alexander Korda mit Vivien Leigh, Laurence Olivier und Alan Mowbray.

In den folgenden Jahren erhielt er fünf weitere Oscarnominierungen für den besten Ton: 1943 für Friendly Enemies (1942) von Allan Dwan mit Charles Winninger, Charles Ruggles und James Craig, 1944 für Auch Henker sterben (1943) von Fritz Lang mit Brian Donlevy, Walter Brennan und Anna Lee, 1945 für Es geschah morgen (1944) von René Clair mit Dick Powell, Linda Darnell und Jack Oakie, 1946 für Der Mann aus dem Süden (1945) von Jean Renoir mit Zachary Scott, Betty Field und J. Carrol Naish sowie zuletzt bei der Oscarverleihung 1948 für Geheimagent T (1947) von Anthony Mann mit Dennis O'Keefe, Wallace Ford und Alfred Ryder in den Hauptrollen.

Auszeichnungen
 1941: Oscar für die besten Spezialeffekte
 1942: Oscar für den besten Ton

Weblinks

Oscarpreisträger
Tontechniker
Spezialeffektkünstler
US-Amerikaner
Geboren 1905
Gestorben 1992
Mann

Jack Whitney


Maximilian Graf von Attems-Heiligenkreuz (geboren 9. Oktober 1892 in Laibach, Österreich-Ungarn; gestorben 1. Februar 1977 in Wien) war ein österreichischer Botschafter, Volkswirtschaftler und Schriftsteller.

Leben
Maximilian Graf von Attems-Heiligenkreuz wurde 1892 als Sohn des Hermann Graf von Attems-Heiligenkreuz (1865–1951) und der Zdenka Freiin Nádherný von Borutín (1870–1936) geboren, er war Neffe des Maximilian Graf von Attems-Gilleis (1859–1939), k.u.k. Kämmerer und u. a. Mitglied des Herrenhauses des öst. Reichrates.
Max Attems war mit Juliane Gräfin von Waldstein, Herrin von Wartenberg verheiratet. Er war Ehrenritter des souveränen Malteser-Ritterordens.

Von 1933 bis 1936 war Attems Generalkonsul in London. 1938 war er Gesandter in Warschau, wo er zum "Anschluss" Österreichs die Swastika hissen ließ. Er beantragte am 18. Januar 1940 die Aufnahme in die NSDAP und wurde zum 1. April desselben Jahres aufgenommen (Mitgliedsnummer 7.617.176), um angeblich bereits 1942 wieder auszutreten.
Von 1952 bis 1955 war er Gesandter in Rio de Janeiro sowie bei der Regierung in Caracas akkreditiert. Von 1955 bis 1958 war er Botschafter in Santiago de Chile. Er wurde am Hietzinger Friedhof bestattet.

Literatur
 Maria Keipert (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871–1945. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 1: Johannes Hürter: A–F. Schöningh, Paderborn u. a. 2000, ISBN 3-506-71840-1, S. 54f.
 Johannes Hürter (Red.): Biographisches Handbuch des deutschen Auswärtigen Dienstes 1871 - 1945. 5. T – Z, Nachträge. Herausgegeben vom Auswärtigen Amt, Historischer Dienst. Band 5: Bernd Isphording, Gerhard Keiper, Martin Kröger: Schöningh, Paderborn u. a. 2014, ISBN 978-3-506-71844-0, S. 468

Einzelnachweise

Österreichischer Botschafter in Brasilien
Österreichischer Botschafter in Chile
Österreichischer Botschafter in Polen
Person (deutsche Besetzung Polens 1939–1945)
Ehren- und Devotions-Ritter des Malteserordens
Botschafter (Republik Österreich)
Jurist im auswärtigen Dienst (Österreich)
Jurist (Nationalsozialismus)
VF-Mitglied
NSDAP-Mitglied
Maximilian
Maximilian
Person (Cisleithanien)
Österreicher
Geboren 1892
Gestorben 1977
Mann

Maximilian Attems-Heiligenkreuz


O Campeonato Britânico de Fórmula 4 (oficialmente ROKiT F4 British Championship certified by FIA; conhecida entre 2016 e 2021 como F4 British Championship certified by FIA - powered by Ford e  em 2015 como MSA Formula) é uma categoria de corrida de monopostos baseada no Reino Unido. O campeonato segue os regulamentos da Fórmula 4 da Federação Internacional de Automobilismo (FIA) e é administrado pela Motorsport UK. A categoria foi concebida como uma entrada de baixo custo para as corridas de carros e é voltada para jovens pilotos que estão saindo do kart.

O campeonato foi criado em 2015 para substitui o Campeonato Britânico de Fórmula Ford, que era disputado desde 1976. A categoria usou chassis produzidos pela Mygale e motores da Ford por sete temporadas de 2015 a 2021. Com a Motorsport UK assumindo a organização do campeonato a partir de 2022, quando a Ford encerrou seu envolvimento, com o campeonato mudando para chassis fabricados pela Tatuus e a Abarth passando a ser o fornecedor de motores.

Ligações externas

Esporte a motor do Reino Unido
Monopostos

Campeonato Britânico de Fórmula 4


An Cyperus pangorei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christen Friis Rottbøll. An Cyperus pangorei in nahilalakip ha genus nga Cyperus, ngan familia nga Cyperaceae. Ginklasipika han IUCN an species komo diri gud kababarak-an. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Cyperus

Cyperus pangorei


دائرة بوينان إحدى دوائر ولاية البليدة وتضم بلديات بوينان و الشبلي.

بوعينان

دائرة بوينان


Ingușii ( , pronunțate [ʁəlʁɑj] în limba ingușă) sunt un grup etnic nord- estic caucazian din Caucazul de Nord, locuind în cea mai mare parte în țara de origine,Ingușetia, o republică federală a Federației Ruse. Ingușii sunt predominant musulmani sunniți și vorbesc limba ingușă, o limbă caucaziană nord-estică care este strâns legată de cecenă; cele două formează un continuum dialectal.  Ingușii și cecenii sunt cunoscuți sub numele comun de <b>popoarele nakh</b>, deși genetica lui Ingus și a cecenului indică o despărțire de aproximativ 13.000-17.000 Ybp.

Istorie
Caucazul este strămoșul legendar al vainahilor (ceceno- inguși). Numele lor în georgiană este Ghlivi / Ghlighvi. Autorul antic grec Strabo a vorbit despre gargani, în timp ce cartograful american Joseph Hutchins Colton a numit poporul ca fiind Gelieni.

Ingușii au intrat sub dominația rusă în 1810, dar sub conducerea sovietică în timpul celui de-al doilea război mondial au fost suspectați că ar colabora cu naziștii și astfel toată populația a fost deportată în republicile sovietice socialiste kazahă și kirghiză. Ingușii au fost reabilitați în anii 1950, după moartea lui Iosif Stalin. Ei au refuzat să se întoarcă acasă în 1957, întrucât în acel moment teritoriile ingușe apusene fuseseră cedate Osetiei de Nord.

Cultură
Ingușii au o cultură variată, cu tradiții, legende, povești, cântece, proverbe și zicători. Muzica, cântecele și dansul sunt deosebit de apreciate. Instrumentele muzicale populare includ dachik-panderr (un fel de balalaică), kekhat ponder (acordeon, în general folosit de fete), mirz ponder (o vioară cu trei corzi), zurna (un fel de oboi), tamburina și tobele.

Religie
Ingușii esunt predominant musulmani sunniți din școala Shāfi'ī Madh'hab, deși există o minoritate sufită .

Geneza ingușilor
Potrivit unui test efectuat de Nasidze în 2003 (analizat în continuare în 2004), structura cromozomului Y a ingușilor seamănă foarte mult cu cea a populațiilor caucaziene învecinate (în special cecenii, cu care se înrudesc de aproape lingvistic și cultural).

Nu a fost decât un singur studiu notabil pe cromozomul inguș Y. Statisticile cae au urmat nu ar trebui să fie considerate finale, deoarece testul lui Nasidze a avut un număr deosebit de scăzut de probe pentru inguși. Cu toate acestea, ele dau o idee despre principalele haplogrupse ale ingușilor.

 J2 - 89% din inguși au cea mai mare frecvență raportată de J2 care este asociată cu semiluna fertilă .
 F * - ( 11% din inguși)  Această haploidă a fost numită "F* " de Nasidze. S-ar putea să fi fost de fapt orice haplogrup sub F care nu era sub G, I, J2 sau K; totuși, este probabil format din haplotipuri care sunt fie sub J1 (tipice regiunii, cu frecvențe foarte înalte în unele părți din Dagestan, precum și Arabia, deși într-o subcladă diferită) sau F3.
 G - ( 27% din inguși)  tipic Orientului Mijlociu, Mediteranei și Caucazului. Valorile cele mai înalte au fost găsite în rândul georgienilor, circasienilor și oseților. S-a constatat o diferență semnificativă în G între inguși și ceceni (în J2 și F *, ingușii și cecenii au niveluri similare), eventual atribuite probelor mici care erau toate din același oraș.

În mtADN,inguși au format o populație mai clar distinctă, cu distanță față de alte populații. Cea mai apropiată grupă din analiza lui Nasidze au fost cecenii, kabardinii și populația adighe (circasieni), dar aceștia erau mult mai aproape de alte populații decât de inguși.

Referințe

Grupuri etnice din Turcia
Grupuri etnice din Rusia
Ingușetia
Popoare din Caucaz
Pages with unreviewed translations

Inguși


الأيام جريدة يومية سياسية فلسطينية، تصدر عن مؤسسة الأيام للصحافة والطباعة والنشر والتوزيع- رام الله، ويرأس تحريرها السيد أكرم هنية.

مراجع

وصلات خارجية
 الأيام
 هوية الأيام

تأسيسات سنة 1995 في فلسطين
صحف باللغة العربية
صحف فلسطينية
منشورات أسست في 1995
وسائل الإعلام في رام الله
صحف أسست في 1995

الأيام (جريدة فلسطينية)


ශ්‍රී ලංකාවේ, හෝමාගම, කිරිවත්තුඩුවේ, බලෟෂධාගාරය හි එම්. ඩී. ලිවේරිස් අමරතුංග සහ පුත්‍රයෝ සමාගම විසින් නිෂ්පාදිත මෙම සිංහල/ආයුර්වේද ඖෂධය, ගුලි ආකාරයට පාරිභෝගිකයා අතට පත් වේ. මුලින්ම 1949 දී ලංකා ජනතාව අතර ප්‍රචලිත වූ මෙය මල බද්ධය, අජීර්ණය, අන්ත්‍ර මාර්ගය ශුද්ධ කිරීම සඳහා මෙන්ම කුඩා දරුවන් අතර මෙන්ම වැඩිහිටියන්ටද පීඩා දෙමින් පැවති කොකු පණු ආබාධ වලටද මහඟු ඔසුවක් විය.

ගතයුතු ප්‍රමාණ
 අවුරුදු 5ට අඩු:ගුලි 1
 අවුරුදු 5-12: ගුලි 2
 අවුරුදු 12ට වැඩි:ගුලි 3

ඉතිහාසය

මෙම මහෞෂධය හඳුන්වා දීමේ ගෞරවය හිමිවන්නේ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ඒ. ඒ. දොන් හරමානිස් මහතා ගේ ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත්‍ර රත්නය වූ ආයුර්වේද වෛද්‍ය ලිවේරා අමරතුංග මහතාණන්ටය. කිරිවත්තුඩුව කිතුලවිල හි උපන් එතුමා සාම්ප්‍රදායික සාමාර්ථ විකලාංග හා සර්වාංග වෛද්‍යාචාර්ය වරයෙකි. මුළු මහත් දේශයටම මහඟු සේවයක් ඉටු කල මේ මහතාණන් එතුමාගේ සාමාර්ථයන් උකහා ගත්තේ තම පියාණන්ගේ අත්දැකුම හා ප්‍රවීණත්වය සෙවනැල්ලේ සිටිමිනි.

ආයුර්වේද වෛද්‍ය සේවාවෙහි යෙදෙමින් සිටින අතරතුරදීම ක්‍රිමිරාජ ඖෂධ රාජයා සොයාගැනුමට මෙතුමා සමත් විය. 1949 දී මෙම ඖෂධය සොයාගැනුමද සමගින් මල බද්ධය, අජීර්ණය, අන්ත්‍ර මාර්ගය ශුද්ධ කිරීම සඳහා මෙන්ම කුඩා දරුවන් අතර මෙන්ම වැඩිහිටියන්ටද පීඩා දෙමින් පැවති කොකු පණු ආබාධ වලටද මහඟු ඔසුවක් ලෙසින් දිවයිනේ ජනතාව අතර තුඩ තුඩ පැතිර ගියේය. ඒ හා සමගම ලිවේරා අමරතුංග වෛද්‍යාචාර්ය තුමන්ගේ බෙහෙත් ශාලාව වූ බලෟෂධාගාරය මහත් වූ උන්නතියකට ලක් වූයේ තවද ආයුර්වේද ඖෂධ වර්ග සොයා ගනිමින් මහජනයාගේ සුභ සිද්ධිය තකා ඉදිරිපත් කිරීම නිසාවෙනි.  මෙම ඖෂධ සමුදාය වෙසෙසින්ම එතුමාගේ ගම් පියසෙහි ද දිවයිනෙහි අනෙකුත් පළාත් වලද විශිෂ්ඨ ප්‍රතිඵල ගෙන දෙමින් ජන ප්‍රසාදයට ලක්වූ බව කිව මනාය.

1960 වසරෙහිදී හවුරුදු 51 ක් ආයු වළඳා ලිවේරා අමරතුංග වෛද්‍ය තුමන් මිය පරලොව ගිය අනතුරුව වුවද මෙම ප්‍රසිද්ධ ඖෂධාලය ප්‍රවීණ කළමණාකාරිත්වයක් භාරයෙහි දියුණුවට පත්ව අද දින වන විට සමස්ත දේශයටම ඉමහත් සේවාවක් ඉටු කරන්නේ නව ආයුර්වේද ඖෂධයන් සොයා ගන්නා හා බෙදාහරින්නාවූ කේන්ද්‍රස්ථානයක් ලෙසිනි.

වත්මන් කළමණාකාරිත්වය කල් මරමින් සිටින්නේ තම සෞඛ්‍ය මධ්‍යස්ථානය සඳහා ඉඩකඩැති විභූතිමත් ගොඩනැගිල්ලක් සපයාගැනුමටය. පුළුල් වූ රසායනාගාර සහ වෛද්‍ය පර්යේෂණාගාර පහසුකම් සපයමින් බලෟෂධාගාරයෙහි නවෝත්පාදන හැකියාව උන්නතියකට හා විස්තාරණයකට ලක් කෙරුම  මෙහි ඒකායන අරමුණ වන්නේය. මෙහිදී බැංකු වැනි මූල්‍ය ආයතනයන්ට අත නොපාමින් හුදු ස්වෝත්සාහයෙන් ලක්දිව ජනයාට ආදර්ශමත් ආයුර්වේද ආයතනයක් ලෙසින් නැගී සිටීම වත්මන් කළමණාකාරිත්වයෙහි අභිප්‍රාය වේ. පරිපූරක වෛද්‍ය වෘත්තිකයන් ලෙසින් ප්‍රදේශයෙහි සමතුන් බඳවා ගැනුම ඔස්සේ විරැකියාවට විසඳමක් සපයමින්, ප්‍රතිකාරක හා ස්වාස්ථ්‍ය බැර තරමක් දුරට සැහැල්ලු කිරීමෙන්  රාජ්‍යයට සහයයක් දෙමින්,  විදේශ විනිමය අල්වා ගැනුමට මගක්ද සකසමින්, දුක්පත් හා අපාංග වූවන්ට අඩු මිලට රෝග නිවාරණය සැපයීම ඔවුන්ගේ අරමුණු සම්භාරය අතරට වැටී ඇත්තේය.

නිෂ්පාදන

අභිමතාර්ථ
ආයුර්වේද පැලෑටි සහ ඖෂධ නිෂ්පාදකතාවය නැංවීම
පොදු ජනතාවගේ මනසෙහි ආයුර්වේද වෛද්‍ය ක්‍රම පිළිබඳ විශ්වාසයක් ගොඩනැංවීම
දේශීය ඔසු පැල හා බෙහෙත් වර්ග වගාකිරීම, ඉදිරිපත් කිරීම හා සංරක්ෂණය කිරීම
ආයුර්වේද විශය පථයට අනුකූල වන පරිදී ආයුර්වේද පර්යේෂණ ක්‍රමවිධි ප්‍රමිතිකරණයට ලක් කිරීම
අත්‍යන්ත වූ පර්යේෂයන්ට භාජනය කිරීමෙන් දේශීය වෙදකමෙහි සැඟවුණු හැකියාවන් එළිදක්වා එම කුසලතා හා විශ්‍රම්භය අනෙකුත් වෛද්‍යාචාර්යය වරුන්ට ලබා දීම

ක්‍රිමිරාජ කරල්ගුලි


Otto Sauter (Tengen, del distrito de Konstanz, 23 de junio de 1961) es un solista de trompeta alemán especializado en el piccolo de esa familia instrumental y en la música barroca.

Recibió sus primeras clases de trompeta con tan sólo 4 años de edad. A los 16, continuó sus estudios musicales con Claude Rippas, en el Conservatorio de Winterthur (Suiza), donde obtuvo el título profesional en 1984 y el de solista en 1985. Amplió estudios en Suecia con Bo Nilsson y en París con Pierre Thibaud.

Todos los años invita a artistas internacionales como Montserrat Caballé y Bobby McFerrin a dar un concierto conjunto para la Fundación Otto Sauter (Otto-Sauter-Hilfsfond) en Singen, en el distrito de Constanza, cercano al lago.

Cronología

Desde 1988 hasta 1998, Otto Sauter fue primer trompetista de la Orquesta Filarmónica de Bremen (Bremer Philharmoniker o Bremer Philharmonischen Staatsorchester).

En 1991  formó el grupo Ten of the Best (Diez de los mejores), con un instrumentario de diez trompetas, piano, contrabajo y percusión. En el mismo año, fundó el Festival Internacional de Trompeta de Bremen (Internationalen Trompetentage Bremen), del que es director artístico. El festival ha ofrecido conciertos en los que han participado Montserrat Caballé, Maurice André y Ray Charles, entre otros.

En 1994, Otto Sauter fundó la Academia Internacional de Trompeta de Bremen (Internationale Trompeten-Akademie Bremen), destinada al aprendizaje de los jóvenes trompetistas de mayor talento en el ámbito internacional.

En 1995 fue nombrado profesor invitado de la Escuela de Música Toho Gakuen (桐朋学園大学 Tōhō Gakuen Daigaku) de Tokio y de la Universidad Metropolitana de Santiago de Chile. En ese mismo año, actuó junto a la Filarmónica de Londres en el Palacio de St. James, en presencia del príncipe Carlos.

Actuó en 1998 con ocasión de la inauguración de la Sociedad Alemana para la Restauración del Tesoro Artístico del Vaticano (Deutschen Gesellschaft zur Restaurierung der vatikanischen Kunstschätze).

Desde 1999 tiene un contrato en exclusiva con el sello EMI Classics.

En el 2000 actuó con la Philharmonia Hungarica para el Papa Juan Pablo II en la Plaza de San Pedro, durante la Festa Musica Pro Mundo VNO.

En el 2001 tocó con la Orquesta Sinfónica Nacional de China (中国交响乐团; pinyin: Zhōngguó Jiāoxiǎng Yuètuán), dirigida por Muhai Tang, en la Ciudad Prohibida de Pekín. Ese mismo año, tocó en la inauguración del Veltins-Arena con su grupo Ten of the Best.

Con EMI Classics hizo una serie de conciertos y grabaciones presentados como estrenos mundiales. Son unas 600 piezas de cuya interpretación en los últimos dos siglos y medio no se tenía constancia: algunas de ellas son del Barroco; y otras, del Clasicismo Temprano. Para esa compañía, grabó la serie World of Baroque (El mundo del Barroco): son obras de Alessandro Scarlatti, Georg Reuter y Johann Melchior Molter, entre otros compositores.

Del repertorio para su instrumento, además de trabajar parte del que corresponde al período barroco, Otto Sauter ha ampliado el actual interpretando obras del suizo Julien-François Zbinden, del alemán Harald Genzmer y del neerlandés Jan Koetsier.

En el 2003, con motivo del 50º aniversario de la UNICEF en Alemania, dio una serie de conciertos en iglesias y catedrales de ese país, y llevó a cabo la ceremonia de apertura del Festival de Schafhof (Schafhof-Festival) para la misma organización, con Ann-Kathrin Linsenhoff, vicepresidente de ella.

En el 2004 inauguró el Festival de Wartburg en Alemania. Ese mismo año, estrenó tres piezas del compositor eslovaco Juraj Filas: el Concierto para trompeta piccolo y orquesta y Appasionate para trompeta piccolo y órgano en el Festival Beethoven de Bonn (Beethoven Fest Bonno Festspielhaus Beethoven).

En el 2005 inauguró el festival coral e instrumental Música Sacra en Roma (Musica Sacra a Roma) en Roma y en el Vaticano con la financiación del cardenal Paul Poupard.

Otra iniciativa destacada fue un concierto en gira por varias ciudades con su grupo Ten of the Best durante el campeonato mundial de fútbol organizado por la FIFA en 2006.

En el año 2006, con motivo del 250º aniversario del nacimiento de Mozart, puso en marcha el proyecto Little Amadeus & Friends Aktionstag (Jornadas Internacionales del Pequeño Amadeus y sus Amigos)  para escuelas alemanas de primaria. Con los auspicios de la Sociedad Mozartiana Alemana (Deutsche Mozart-Gesellschaft, DMG), trata de familiarizar a los niños con la música clásica de un modo divertido. Asumió en el 2007 la dirección artística del proyecto, y se dieron unos 70 conciertos en Alemania, Austria y Suiza con la colaboración de la serie de dibujos animados del mismo nombre (El pequeño Amadeus: las aventuras del niño Mozart / Little Amadeus – Die Abenteuer des jungen Mozart) y de su productor, Peter Will, del canal infantil y juvenil KI.KA (Kinder Kanal), de ARD y de ZDF. La serie obtuvo el premio ECHO Klassik infantil.

En el 2008 presentó con la Filarmónica de Berlín el Concierto para trompeta piccolo y orquesta sinfónica que había escrito para él el compositor griego Mikis Theodorakis y había arreglado el húngaro Róbert Gulya. Se ejecutó en las salas filarmónicas de Berlín y Colonia, dirigido por Gert Hof.

Además de su trabajo como solista, Otto Sauter se presenta con su agrupación instrumental Ten of the Best (Diez de los Mejores), la que fundó en 1991 y reúne a diez de los mejores trompetistas actuales.

Relación de algunas orquestas y algunos artistas con los que ha trabajado

 Mario Adorf

 Daniel Barenboim

 Elena Bashkirova

 Montserrat Caballé

 Capella Istropolitana.

 José Carreras

 Edita Gruberová

 Jochen Kowalski

 Bobby McFerrin

 Zubin Mehta

 Michael Mendl

 Dominic Miller

 Nueva Escuela Musical de Bach (Neues Bachisches Collegium Musicum), de Leipzig

 Orquesta Beethoven de Bonn (Beethoven Orchester Bonn)

 Orquesta de Cámara de Múnich (Münchener Kammerorchester)

 Orquesta de Cámara de Viena (Wiener Kammerorchester).

 Orquesta Filarmónica Checa

 Orquesta Sinfónica de Malmö (Malmö Symfoniorkester)

 Orquesta Sinfónica de la Radio de Praga (Symfonický orchestr Ceského rozhlasu)

 Christoph Poppen

 Ivo Pogorelić

 Sinfonía Varsovia

 Muhai Tang

 Mikis Theodorakis

 Marcello Viotti

 Gösta Winbergh

Discografía

 Rendez-Vous Royal I. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Christian Schmitt: órgano.

 Rendez-Vous Royal II. World Premiere Recordings. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Christian Schmitt: órgano. Franz Wagnermeyer: segunda trompeta.

 DVD Telemann CD Box. Castillo de Schwetzingen. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Orquesta de Cámara del Palatinado Electoral (Kurpfälzisches Kammerorchester). Dir.: Nicol Matt.

 Die Trompete in Salzburg (La trompeta en Salzburgo). CD 1/2. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Franz Wagnermeyer: segunda trompeta. Capella Istropolitana. Dir.: Nicol Matt. Brilliant Classics.

 Die Trompete in Wien (La trompeta en Viena). CD 1/2. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Franz Wagnermeyer: segunda trompeta. Capella Istropolitana. Dir.: Nicol Matt. Brilliant Classics.

 Johann Melchior Molter (ca. 1695 - 1765). Trumpet Concertos Complete  (Integral de los conciertos para trompeta de Johann Melchior Molter). Caja con 2 CD. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Franz Wagnermeyer: segunda trompeta. Capella Istropolitana. Dir.: Nicol Matt. Brilliant Classics.

 The complete works for trumpet and orchestra of Georg Philipp Telemann (1681 - 1767) (Integral de los conciertos para trompeta de Georg Philipp Telemann). Caja con 4 CD. Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Franz Wagnermeyer: segunda trompeta. Capella Istropolitana. Dir.: Nicol Matt. Brilliant Classics.

 World of Baroque I (El mundo el Barroco. I). Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Cappella Istropolitana. Dir.: Volker Schmidt-Gertenbach. EMI Classics.

 World of Baroque II (El mundo el Barroco. II). Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Cappella Istropolitana. Dir.: Volker Schmidt-Gertenbach. EMI Classics.

 World of Baroque III (El mundo el Barroco. III). Otto Sauter: trompeta piccolo solista. David Timm: órgano. EMI Classics.

 World of Baroque IV (El mundo el Barroco. IV). Otto Sauter: trompeta piccolo solista. David Timm: órgano. EMI Classics.

 World of Baroque V (El mundo el Barroco. V). Otto Sauter: trompeta piccolo solista. Maki Mori: soprano. Orquesta Estatal de Halle (Philharmonisches Staatsorchester Halle, o Staatskapelle Halle). Dir.: Marcus R. Bosch. EMI Classics.

 Contrasts for trumpets (Contraste de trompetas). Anthony Plog, Otto Sauter, Bo Nilsson, Urban Agnas, Claes Stroemblad. Dir.: Howard Snell.

 Ten of the Best & Friends; con Dominic Miller (guitarrista de Sting) , Mike Lindup (teclista de Level 42 desde el 2006), Rhani Krija (percusionista de Sting).

 Playtime Live - Pop Classics (Divertimento en vivo: clásicos del pop). Otto Sauter con Ten of the Best y la Orquesta Sinfónica de Nuremberg (Nürnberger Symphoniker). Dir.: István Dénés.

 Ten of the Best - Live in Concert. Otto Sauter y Ten of the Best.

 Christmas Melodies (Melodías de navidad). Otto Sauter y Ten of the Best. EMI Classics.

Enlaces externos

 Sitio oficial. En alemán.

 Sitio sobre Otto Sauter. En inglés.

 Otto Sauter en el sitio de la Orquesta de Cámara de Viena. En inglés.

 Biografía. En alemán.

 Ten of the Best. En alemán.
 Ten of the Best. En inglés.

 Festival de Wartburg. En alemán.

 Little Amadeus. En alemán.

  en el sitio del Catálogo Alemán de Música (Deutsches Musikarchiv). En alemán.

  en el Catálogo Alemán de Música. En alemán.

Trompetistas de Alemania
Intérpretes de música clásica de Alemania
Músicos clásicos de Alemania del siglo XX
Músicos clásicos del siglo XXI de Alemania
Profesores de la Universidad Metropolitana de Ciencias de la Educación

Otto Sauter


Bocut, eski zamanlardan kalma kısa boylu, bakırdan, içi kalaylı, yandan kulplu çay bardağı gibi beli ince sıvı kabıdır. Genel olarak eski zamanlarda şarap bardağı olarak kullanılırdı. İç Anadolu yöresinde halk arasında su içmek için, topraktan yapılan çömlek olarak da bilinen kaplara verilen isim.

Kaynakça

Mutfak eşyaları

Bocut


Paweł Ariel Ukielski (n. 1976) -  politolog, istoric, cercetător la Secția Europa Centrală și de Est a Institutului de Studii Politice din cadrul Academiei Poloneze de Științe . Studiile și le-a făcut la Szczecin, mai târziu în Varșovia. A activat ca director adjunct și șef al Centrului Educativ de pe lângă Muzeul Insurecției Varșoviene. Este angajat la Institutul de studii Politice PAN și la Collegium Civitas, unde ține cursuri legate de politică istorică. Se ocupă în special de istoria contemporană a Cehiei, Slovaciei și de relațiile ceho-slovace. Este autorul monografiei Aksamitny rozwód. Rola elit politycznych w procesie podziału Czechoslowacji (Divorțul de catifea. Rolul elitelor politice în procesul de impărțire a Cehoslovaciei, 2007)  . A publicat, printre altele, în Anuarul Politicii Externe a Poloniei, în Revista de Politici Internaționale și în volumele succesive ale anuarului Europa Centrală și de Est. Este autorul celor mai multe dintre titlurile cehe și slovace din Dicționarul biografic al Europei Centrale și de Est din secolul XX .

Publicații alese
 Słownik biograficzny Europy Środkowo-Wschodniej XX wieku (Dicționarul biografic al Europei Centrale și de Est din secolul XX), coautor, 2004
 Aksamitny rozwód: Rola elit politycznych w procesie podziału Czechosłowacji (Divorțul de catifea. Rolul elitelor politice în procesul de impărțire a Cehoslovaciei), 2007
 Przewodnik po Muzeum Powstania Warszawskiego (Ghidul Muzeului Insurecției din Varșovia), 2007
 1989 - Jesień Narodów (1989 - Toamna Națiunilor), coautor, 2009

Referințe

Legături externe
  Paweł Ukielski

Nașteri_în_1976
Politologi polonezi
Oameni din Gdańsk
Absolvenți după universitate în Polonia

Paweł Ukielski