İspanyolca ya da Kastilya dili (İspanyolca: español veya castellano), Romen dillerinden biri. Kökeni İspanya'nın Kastilya bölgesine dayanır. 480 milyona yakın kişinin ana dili olarak konuştuğu İspanyolca, ana dil olarak Çinceden sonra en çok konuşulan ikinci dildir. En çok konuşulan diller sıralamasında ise İngilizce, Çince ve Hintçe dilinden sonra dördüncü sıradadır. İnternette ise İngilizce ve Çince'den sonra  en çok kullanılan üçüncü dildir. İspanyolca, Portekizce ve Katalanca ile birlikte, Latin dillerinin güneybatı kolunu temsil eden üç dilden biridir.

Konuşulduğu coğrafya
Günümüzde dünyada 470 milyon ila 500 milyon kişinin İspanyolca konuştuğu tahmin edilmektedir.

İspanyolca dünyada en çok ülkede resmî dil olarak kabul edilen dildir. Resmî dil olarak İspanyolcayı kullanan ülkeler: İspanya, Küba, Arjantin, Bolivya, Kolombiya, Kosta Rika, Şili, Ekvador, Guatemala, Ekvator Ginesi, Honduras, Meksika, Nikaragua, Panama, Paraguay, Peru, Porto Riko, Dominik Cumhuriyeti, El Salvador, Uruguay ve Venezuela'dır.

Amerika Birleşik Devletleri'nin anayasası bir resmî dil tanımlamamakla birlikte, ülkenin genelinde İngilizce'den sonra en çok konuşulan ikinci dil İspanyolcadır. Ülke içinde ana dili İspanyolca olan 41 milyon kişi vardır.
Özellikle güney bölgelerinde sadece İspanyolca konuşarak yaşanabilir.

İspanyolca; Birleşmiş Milletler, Avrupa Birliği, Amerikan Devletleri Örgütü, İbero-Amerikan Devletleri Örgütü, Afrika Birliği, UNASUR, Antarktika Anlaşması Sekreterliği, Latin Birliği, Karayip Ortak Pazarı ve NAFTA gibi uluslararası ve bölgelerarası organizasyonlarda resmî dil olarak kullanılmaktadır.

İspanik dünyası

Avrupa
Avrupa'da İspanyolca sadece İspanya'da resmî dildir. Cebelitarık'ta resmî dil İngilizce olmasına rağmen İspanyolca yoğun şekilde konuşulur. Benzer şekilde Andorra'da da Katalanca resmî dil olmasına rağmen, İspanyolca büyük halk kesimleri tarafından konuşulan dil olma özelliğini taşır.

İspanyolca dünyada 20 ülkede yoğun biçimde konuşulmaktadır. Ayrıca Avrupa'da Birleşik Krallık, Fransa ve Almanya'da küçük topluluklar da bu dili konuşmaktadır. İspanyolca Avrupa Birliği'nin de resmî dillerinden bir tanesidir. İsviçre'de nüfusun %1.7'sinin ilk dili İspanyolcadır ve bu 4 resmî dilin ardından en çok konuşulan dildir.

İspanyolca; Avrupa'da İngilizce, Fransızca ve Almancanın ardından en çok konuşulan dördüncü dildir.

Amerika

Latin Amerika
İspanyolca konuşulan ülkeler arasında İspanya ve Ekvador Ginesi haricinde, resmî dili İspanyolca olan tüm ülkeler Amerika kıtasında bulunur. İspanyolcanın en çok konuşulduğu ülkelerin başında Meksika gelir. Arjantin, Bolivya (Keçuva dili ve Aymara ile birlikte), Şili, Kolombiya, Kosta Rika, Küba, Dominik Cumhuriyeti, El Salvador, Guatemala, Honduras, Meksika, Nikaragua, Panama, Paraguay (Guarani dili ile birlikte), Ekvador (Keçuva dili ve Aymara), Peru (Keçuva dili ve Aymara), Uruguay, Venezuela ve Porto Riko'da (İngilizce ile birlikte) İspanyolca resmî dildir.

İspanyolcanın, eski İngiliz kolonisi Belize'de resmî dil olmamasına rağmen, 2000 yılı nüfus sayımında halkın %43'ü tarafından konuşulan dil olduğu ortaya çıkmıştır.

İspanyolca, İspanyol Kolonisi Trinidad ve Tobago'da 1498'de yerli halk olan Karaiplere gösterilmiş, daha sonra Trinidad ve Tobago'da etnik kökenleri Venezuelalı olan işçilerin oluşturduğu bir grup olan Kakao Panyols (İspanyolcada poteis ve español kelimelerinden türetilmiştir) tarafından kullanılmış ve kültürlerine entegre edilmiştir. Parang müziğinin de adada yayılması bu sayede olmuştur. Trinidad ve Tobago'nun Güney Amerika kıyılarına yakın olması nedeni ile ülke İspanyolca konuşan komşularından oldukça etkilenmiştir. Son nüfus sayımları göstermektedir ki İspanyolca konuşan nüfus 1.500 kişidir.

Brezilya için İspanyolca, İspanyolca konuşan komşularıyla artan ticareti, Mercosur ticaret bloku ve UNASUR üyelikleri nedeni ile çok önemlidir. 2005 yılında Brezilya Ulusal Kongresi, Cumhurbaşkanı tarafından da imzalanan bir kanun ile İspanyol dilinin ikinci dil olarak kamu ve özel okullarda zorunlu şekilde okutulmasını yasalaştırdı. Brezilya'da çoğu sınır kasabalarında (Uruguay-Brezilya ve Paraguay-Brezilya sınırları) İspanyolca-Portekizce karışımı bir dil konuşulmaktadır ve bu dile Portunyol denmektedir.

Birleşik Devletler

2006 nüfus sayımına göre 44.3 milyon ABD'linin ya İspanik ya da Latin kökenli olduğu ortaya çıkmıştır. Nüfusun %12.2'sini oluşturan 5 yaşından büyük 34 milyon kişi evinde öncelikle İspanyolca konuşmaktadır. İspanyolcanın ABD'de uzun bir geçmişi vardır. Bunun nedeni bazı güneybatı Amerikan eyaletlerinin daha önce Meksika'dan ayrılmış olması ve Florida'nın da geçmişte İspanya'nın bir parçası olmasındandır. İspanyolca, İngilizceden sonra ülkede konuşulan 2. büyük lisandır. İspanyolca, ABD'de resmî olarak federal düzeyde 2. dil olarak kabul edilmese de, nüfusun %40'ının İspanyolca konuştuğu New Mexico eyaletinde resmî dillerden biri olarak tanınmıştır. İspanyolca, ABD'nin büyük şehirleri olan Los Angeles, Miami, San Antonio, New York, Tampa, Las Vegas, San Francisco ve Chicago'da yoğun etkiye sahiptir ve son on yılda Atlanta, Baltimore, Boston, Charlotte, Cleveland, Dallas, Detroit, Houston, Phoenix, Philadelphia, Richmond, Washington, DC ve Missouri gibi yerlerde de giderek genişleyerek ABD Nüfus İdaresi'ne göre 33.701.181 kişinin konuştuğu bir dil olmuştur. Ayrıca ABD toprağı olan Porto Riko'da da İspanyolca en baskın dildir.

Afrika

İspanyolca, Afrika kıtasında Ekvator Ginesi'nde Fransızca ve Portekizce ile birlikte resmî dil olup, Afrika Birliği'nin de resmî dillerinden biridir. Ekvator Ginesi'nde Fang dilinden sonra en çok konuşulan dil olup, toplam konuşan sayısı 500.000 civarındadır.

Bugün eski İspanyol kolonisi olan Batı Sahra'da Sahravilerin önemli bir kısmı İspanyolca yazabilmekte ve konuşabilmekte olup birçoğu Küba ve İspanya gibi ülkelerde üniversite eğitimi almaktadır. 2001'den beri faaliyetine devam eden Batı Sahra Sahravi Arap Demokratik Cumhuriyeti resmî haber ajansı olan Sahravi Basın Bürosu'nun resmî sitesi İspanyolca olup, resmî TV kanalı RASD TV, İspanyolca yayın yapmaktadır. Batı Sahra'nın tek film festivali olan Sahra Film Festivali'nde İspanyolca dili konuşulan filmler ağırlıktadır. Sahravi şiiri ve edebiyatında da İspanyolcanın etkinliği söz konusudur. İspanyolca, Sahraviler tarafından Batı Sahra ve Cezayir'deki Sahravi mülteci kamplarında yoğun olarak kullanılmasına rağmen, Cervantes Enstitüsü'nün desteğinden mahrumdur. "Generación de la Amistad saharaui" olarak da bilinen bir grup Sahravi şairi Sahravi edebiyatına İspanyolca katkılar vermektedir.

İspanyolca ayrıca Kuzey Afrika'da Ceuta ve Melilla gibi İspanyol şehirlerinde ve Kanarya Adaları özerk bölgesinde konuşulmaktadır. Bununla birlikte Fas'ın kuzeyinde 200.000 kişi İspanyolcayı ikinci dil olarak konuşmaktadır. Bundan başka Gabon, Kamerun, Nijerya ve Sudan'ın güneyinde de bazı küçük topluluklar bu dili konuşmaktadır.

Asya
İspanyolca, Filipinler, Guam ve Kuzey Mariana Adaları gibi İspanyol Doğu İndilerinde (1565-1898 yılları arasında Asya-Pasifikteki İspanyol toprakları) eski koloni hükûmetleri ve eğitimli sınıf tarafından kullanılmıştır. Filipinler'de 1565'ten 1973'e kadar resmî dil olarak kalmıştır. 1899'a kadar hükûmet dili, ticaret dili, eğitim dili ve ana dil olarak İspanyollar ve eğitimli Filipinliler tarafından konuşulan bu dil 19. yüzyılın ortalarında koloni hükûmeti tarafından parasız halk okullarına da sokulmuştur. Bu İspanyolcanın yaygınlaşmasını hızlandırmış ve ilustrado adı verilen entelektüel sınıfın adada oluşmasına zemin hazırlamıştır. Her ne kadar İspanyolca, halkın çoğunluğu tarafından en çok konuşulan lisan olmasa da, Filipin edebiyat dünyası ve Filipinler basını 1940'lara kadar bu dili birincil dil olarak kullanmıştır. 1973'teki anayasa değişikliğine kadar dil, resmî dil olarak tanınmıştır. 1899'daki Amerikan işgalinin ardından gelen yönetimle beraber İngilizce özellikle de 1920'lerden sonra adaya empoze edilmiştir. Amerikalı yetkililer okullarda, üniversitelerde ve kamu dairelerinde dilin İngilizce olması için İspanyolcaya yasak getirmişlerdir.

Ülke bağımsızlığını 1946'da kazandıktan sonra İspanyolca, İngilizce ve Tagalog bazlı Filipince ile birlikte resmî dil olarak kalmıştır. Ancak 1973'te İspanyolca resmî dil olma özelliğini Ferdinand Marcos rejimi esnasında kaybetmiştir. 2007 yılında Arroyo, İspanyolcanın eğitim dili olabilmesi için gerekli çalışmaların başladığını halka duyurmuştur. 2010 yılında İspanya ve Filipinler hükûmetleri arasında buna ilişkin anlaşma imzalanmıştır. Bugün Radyo Manila günlük İspanyolca yayın yapmaktadır.

Filipinler'in yerli dilleri de İspanyolcanın yoğun etkisine maruz kalmış, çok fazla kelime İspanya İspanyolcası ve Meksika İspanyolcasından dile entegre olmuştur.

Okyanusya
Okyanusya'da Şili toprağı olan Paskalya Adası'nda İspanyolca konuşulmaktadır. Amerikan toprağı olan Guam, Kuzey Mariana Adaları, Palau'nun bağımsız eyaletlerinde, Marshall Adaları'nda ve Mikronezya Federal Devletleri'nde 19. yüzyıla kadar İspanyolca yoğun biçimde konuşulmaktaydı.

Antarktika
Antarktika Antlaşması Antarktika ile ilgili uluslararası ilişkileri düzenleyen bir antlaşmadır. Bu antlaşmaya taraf olan Arjantin ve Şili gibi İspanyolca konuşulan ülkeler burada toprak sahibi olma iddiasındadır. 1999'da kışın Arjantin-Antarktik bölgesinde bulunan Arjantinli sayısı 169 olup, Şili-Antarktik bölgesindeki Şilili sayısı ise 2002 nüfus sayımına göre 130'dur.

İspanyol Kraliyet Akademisi

1713'te kurulan Real Academia Española (İspanyol Kraliyet Akademisi), diğer 21 ulusal dil akademisi (İspanyol Dili Akademileri Birliği'ne bağlı) ile beraber İspanyolcayı standartlaştırma amacı ile sözlükler, gramer kitapları, yazım biçimleri ile ilgili kitaplar yayımlayan düzenleyici kurumdur. Akademi tarafından kabul edilen Standart İspanyolca; edebiyat, medya sektörü ve akademik metinlerde kullanılır.

İspanyol Dili Akademileri Birliği
İspanyol Dili Akademileri Birliği (İspanyolca: Asociación de Academias de la Lengua Española), İspanyol dilinin standartlarını belirlemek için kurulmuş akademileri bir çatı altında toplayan birliğin ismidir. 1951 yılında Meksika'da faaliyetine başlamıştır.

Meksika Cumhurbaşkanı Miguel Alemán Valdes'in inisiyatifi ile ilk akademi kongresi, İspanyol dilinin büyümesi ve entegrasyonu amacı ile toplanmıştır. Toplantı 23 Nisan-6 Mayıs 1951 tarihleri arasında gerçekleştirilmiş, sonucunda birliğin kurulması ve komisyon oluşturulması kararı çıkmıştır. İspanyol Kraliyet Akademisi ilk toplantıda bulunmasa bile Daimi Komisyon'a katılmıştır. 2. kongre 1956 yılında yapılmış ve bu toplantıda İspanyol Kraliyet Akademisi doğal üye olarak bulunmuştur.

İspanyol Kraliyet Akademisi ve diğer akademilerin iş birliği, İspanyol Kraliyet Akademisi'nin 2001 yılında çıkardığı sözlük ve 1999 yılında çıkardığı ortografiye de yansımıştır.

Birlik 4 yılda bir toplanmaktadır.

Akademi birliğindeki ülkelerin kuruluşları

(İspanya)  (1713)
(Kolombiya)  (1871)
(Ekvador)  (1874)
(Meksika)  (1875)
(El Salvador)  (1876)
(Venezuela)  (1883)
(Şili)  (1885)
(Peru)  (1887)
(Guatemala)  (1887)
(Kosta Rika)  (1923)
(Filipinler)  (1924)
(Panama)  (1926)
(Küba)  (1926)
(Paraguay)  (1927)
(Dominik Cumhuriyeti)  (1927)
(Bolivya)  (1927)
(Nikaragua)  (1928)
(Arjantin)  (1931)
(Uruguay)  (1943)
(Honduras)  (1949)
(Porto Riko)  (1955)
(Amerika Birleşik Devletleri)  (1973)

Akademi birliğinin toplantıları

Kastilyaca

Kastilyaca (castellano: kasteyano, kastecano ya da kastejano diye okunur), İspanya'da İspanyolcayı ifade etmek için kullanılır. İspanyolcanın konuşulmadığı ülkelerde İspanyolca denen dil, İspanya'da başka dillerin de resmî dil statüsünde olmasından dolayı, karışıklığa meydan vermemek amacı ile castellano olarak adlandırılır.
Bunun dışında dilin ismi Arjantin, Bolivya, Ekvador, Paraguay, Peru, Şili, Uruguay ve Venezuela'da da castellano diye anılır.
1492 yılında İspanya Krallığı'nın gemilerle göçe zorladığı ve hiçbir Batı Avrupa ülkesinin kabul etmediği Yahudilere Osmanlı İmparatorluğu kucak açmıştır. Bu dönemde Yahudiler İbranice dışında, Kastilyaca da biliyorlardı. Zaman içinde Museviliğin bazı dinî terimlerini Kastilyacaya katıp bazı Kastilyaca sözcüklerin telaffuzunu da kendi lehçelerinde başkalaştırmış ve Ladino adlı yeni bir dil üretmişlerdir. Günümüzde hâlâ Türkiye'de yaşayan Yahudi kökenli vatandaşlar İspanyolcanın bu türeviyle konuşmaktadır.

İspanyol Kraliyet Akademisi, yayınlarında "castellano" yerine "español" kullanmayı teşvik etmektedir. Ancak her iki terimi de eş anlamlı olarak kabul etmektedir.

Alfabe
İspanyol alfabesi "a"dan "z"ye kadar 27 harften oluşur. Vurgu ve umlaut işareti bulunan ünlü harfler alfabede yer almaz.

Ch ve Ll digraphları eskiden alfabede yer alıp harf olarak kabul görülürken 2008 yılında alfabeden çıkarıldı.

K ile W harfleri sadece İspanyolcaya geçen yabancı kelimelerde kullanılır

 C harfi a, o, u harflerinin önünde bulunduğunda k [kʰ] olarak okunurken, e ve i den önce İngilizcedeki th [θ] şeklinde okunur.
 CH harfi Türkçedeki ç [ʧ] gibi okunur.
 H harfi okunmaz, sadece anlam ayrımı için kullanılır.
 J harfi Latin Amerika ve Güney İspanya'da h olarak okunurken, Kuzey İspanya'da Almancadaki "ch" [x] gibi okunur.
 LL harfi Türkçedeki y gibi okunur. (Arjantin ve Uruguay'da ş gibi okunur)
 Ñ harfi ny [ŋ] şeklinde okunur.
 RR harfi sadece sesli harfler arasında bulunup, normal r harfinden farklı olarak daha vurgulu bir şekilde [r] okunur.
 V harfi, kelime başında ve 'm' harfinden sonra b olarak okunur. Diğer türlü Türkçedeki v harfi ve b harfi arasında bi ses olarak okunur.

Kelimelerde vurgu
İspanyolcada kelimeler yapısına göre 4 gruba ayrılır; Agudas, Graves, Esdrújulas ve Sobresdrújulas. İspanyolcada bir kelime "n" veya "s" harfi ile bitiyorsa veya son harfi ünlü ise, vurgu sondan bir önceki hecedeyken, diğer durumlarda vurgu son hecededir.

Örneğin:
 Bueno - İyi
 Asturias - Asturias
 Español - İspanyolca
 Madrid - Madrid

Bu kurala uymayan hecelerdeki ünlü harfler vurgu işareti ile yazılır. (á, é, í, ó, ú)

Örneğin:
 Situación - Durum
 Perú - Peru

Agudas: Bu kelimeler son hecesinde bir vurgu barındırır. Bir kelime ünlü harfle veya "n" veya "s" harfiyle bitiyorsa ve son hecesi vurguluysa, o hecenin vurgu işareti yazılmalıdır.

Örneğin:
 Café - Kahve
 Menú - Menü
 Capitán - Kaptan
 Francés - Fransızca

Graves: Bu kelimeler sondan bir önceki hecesinde bir vurgu barındırır. Yine de bu kelimelerin hepsinde vurgu işareti bulunmaz. Ünlü harfle veya "n" veya "s" harfleriyle bitiyorsa ve son hecesi vurgulu değilse, o hecenin vurgu işareti yazılmaz.

Örneğin:
 Árbol - Ağaç
 Azúcar - Şeker
 Lápiz - Kalem
 Difícil - Zor

İstisnalar:
 Problema - Problem
 Zapato - Ayakkabı
 Martes - Salı
 Joven - Genç

Esdrújulas: Bu kelimeler sondan üçüncü hecesinde bir vurgu barındırır. Bütün bu kelimeler vurgu işareti taşır. İstisna yoktur.

Örneğin:
 América - Amerika
 Música - Müzik
 Periódico - Gazete
 Máquina - Makine

Sobresdrújulas: Bu kelimeler sondan dördüncü hecesinde bir vurgu barındırır. Esdrújulas gibi istisnasız hepsi vurgulu harf taşır. Zarflarda ve dolaylı ve dolaysız nesnelerde görülür.

Örneğin:
 Fácilmente - Kolayca
 Rápidamente - Hızlıca
 Envíamelo. - (Onu) bana gönder.

İspanyolcada gue, gui, que ve qui de "u" okunmaz. Bazı kelimelerde u'nun okunduğunu belirtmek için u harfinde umlaut kullanılır. Ortaya çıkan "ü" harfi u şeklinde okunur. Türkçedeki "ü" harfiyle ilgisi yoktur.

Örneğin:
 Pingüino
 Vergüenza

Dilin yapısı ve dilbilgisi

İspanyolca Hint-Avrupa dil ailesinin Romen dilleri koluna mensup olduğu için bu kategorideki diğer diller olan Fransızca ve İtalyanca'yla benzerlik taşımaktadır. Ama en çok benzerlik Portekizce iledir. Bu dillerden birini bilen, diğer dili de ufak bir pratikle konuşabilir. Farkların daha çok telaffuzda olmasından dolayı yazılı metinlerde bir dili bilen diğerini anlarken, konuşmada anlaşamayabilirler. Güney Amerika'nın bazı bölgelerinde bu iki dilin karışımından oluşan karma dil ile konuşulur.

Diğer Romen dilleri gibi, kelimeler dişil (femenino) ve eril (masculino) olarak ayrılır. Dişil tanımlık la, eril tanımlık ise eldir. Genel olarak a ile biten kelimeler dişil, o ile bitenler erildir. Örneğin "el amigo" erkek arkadaş için kullanılırken, "la amiga" kız arkadaş için kullanılır. Sıfatlar birlikte kullanıldıkları adın eril ya da dişil oluşuna göre biçim değiştirirler. Mesela rico; zengin, varlıklı anlamına gelmektedir. Eğer sıfatın önüne eril bir isim gelirse herhangi bir değişikliğe uğramaz ancak dişil bir isim gelirse rica şekline dönüşür. La costa rica (zengin kıyı), el puerto rico (zengin liman). Bunun yanında hem eril hem de dişil isimler için çekimi aynı olan sıfatlar da vardır. Örneğin mutlu anlamına gelen feliz kelimesi nötrdür.

İspanyolca öğrenmenin bu matematiksel yapısı, sıfat ve zarfların kısaltma amaçlı olarak yüklem sonuna eklenmesi, tüm zamanlar için ayrı çekim şekli ve dilek kiplerinin (subjuntivo) kullanılması gibi zorlukları vardır. Ayrıca günlük dilde sık kullanılan hemen hemen tüm fiiller, tüm zamanlar için düzensizdir ve bunları düzensiz halleriyle ezberlemek gerekir. Belli kuralları dışında yazıldığı gibi okunan ve okunduğu gibi yazılan bir dildir. Bu belli kuraldan biri İspanyolların merhaba için kullandıkları hola kelimesidir ama İspanyolcada başında H harfi olan kelimeler okunurken H harfi seslendirilmez yani "ola" diye okunur ve söylenir.

Diğer dillerde olmayan ve sadece bu dilde bulunan bir özellik ise ters soru işareti "¿" ve ters ünlem işareti "¡"dir. İspanyolcada evet/hayır ile yanıt verilebilecek soru cümleleri ve soru olmayan cümlelerin yapısı -herhangi bir soru eki olmamasından dolayı- aynı olduğu için, bu işaretler bir metni okurken vurgulamayı kolaylaştırmak için kullanılmaktadır.

Dilin telaffuzu İspanya ile Güney Amerika arasında farklılık gösterir. Bir örnek olarak 'çift l' (ll) sesi, İspanya'da y gibi okunurken, Güney Amerika'da "ş" (Arjantin), c (Kolombiya) ya da j olarak okunur. Orta ve Güney Amerika'nın yaklaşık tamamı ve Endülüs bölgesinin (Andalucía) orta bölümü "seseo" olarak adlandırılan bir yapıyla, z harfini ve e ve i'den önceki c harfini s olarak okurken, İspanya'nın geri kalanında bu yapı diş arasında İngilizcedeki "th" sesine dönüşür (distinción). Sadece Endülüs bölgesinin en güneyindeki birkaç lehçede bu olay "ceceo" olarak adlandırılan yapıyla tersine döner ve orada "s" sesi de "th"ye dönüşür. Örnek olarak caza (av) ve casa (ev) kelimeleri seseo'da kasa diye okunurken, ceceo'da kaθa okunur. İspanya'nın geri kalanında casa, kasa diye okunurken, caza kaθa olarak telaffuz edilir.

İspanyolca bazı ifadeler

 Evet - Sí
 Hayır - No
 Teşekkür ederim - Gracias
 Çok teşekkür ederim - Muchas gracias
 Rica ederim - De nada
 Lütfen - Por favor
 Özür dilerim - Lo siento
 Merhaba - Hola
 Hoşça kal - Adiós
 Görüşürüz - Hasta luego/Hasta la vista/Hasta pronto
 Günaydın - Buenos días
 İyi akşamlar - Buenas tardes
 İyi geceler - Buenas noches
 Ben - Yo
 Sen - Tú, Vos (Arjantin ve Uruguay başta olmak üzere, Şili, Paraguay, Bolivya, Kolombiya, Venezuela ve Guatemala gibi ülkelerde çeşitli bölgelerde kullanılır, bazı fiiller için çekimi farklı olabilir.), Usted (Türkçedeki "siz" gibi daha saygılı bir hitap şeklidir, çekimi çekimi el/ella ile aynıdır.)
 O - Él (e), Ella (d)
 Biz - Nosotros (e), Nosotras (d)
 Siz - Vosotros (e), Vosotras (d) (Sadece İspanya'da kullanılır), Ustedes (Latin Amerika'da kullanılır, çekimi ellos/ellas ile aynıdır).
 Onlar - Ellos (e), Ellas (d)
 Nasılsın? - ¿Cómo estás? ¿Qué pasa?
 Nasılsınız? - ¿Cómo está usted?
 Ne var ne yok? - ¿Qué tal?
 İyi - Bien
 Kötü - Mal
 Ne - ¿Qué?
 Kız çocuk - La hija, La niña
 Erkek çocuk - El hijo, El niño
 Anne - La madre
 Baba - El padre
 Arkadaş - El amigo (e), La amiga (d)
 Biraz - Un poco
 Çok - Mucho
 Hepsi - Todo
 Tamam - ¡De acuerdo!, ¡Vale!, ¡Está bien!
 Hoş geldiniz - Bienvenidos
 Para - Dinero; plata (Arjantin ve Uruguay)

Sayılar

 1 - Uno
 2 - Dos
 3 - Tres
 4 - Cuatro
 5 - Cinco
 6 - Seis
 7 - Siete
 8 - Ocho
 9 - Nueve
 10 - Diez
 11 - Once
 12 - Doce
 13 - Trece
 14 - Catorce
 15 - Quince
 16 - Dieciséis
 17 - Diecisiete
 18 - Dieciocho
 19 - Diecinueve
 20 - Veinte
 21 - Veintiuno
 30 - Treinta
 31 - Treinta y uno
 40 - Cuarenta
 50 - Cincuenta
 60 - Sesenta
 70 - Setenta
 80 - Ochenta
 90 - Noventa
 100 - Cien
 101 - Ciento uno
 200 - Doscientos
 300 - Trescientos
 400 - Cuatrocientos
 500 - Quinientos
 600 - Seiscientos
 700 - Setecientos
 800 - Ochocientos
 900 - Novecientos
 976 - Novecientos setenta y seis
 1000 - Mil
 1985 - Mil novecientos ochenta y cinco
 2008 - Dos Mil Ocho
 2011 - Dos Mil Once
 10000 - Diez mil
 100000 - Cien mil
 1000000 - Millón
 1000000000 - Millardo
 1000000000000 - Billón
 1000000000000000 - Trillón
 1000000000000000000 - Cuatrillón

Günler

 Pazartesi - Lunes
 Salı - Martes
 Çarşamba - Miércoles
 Perşembe - Jueves
 Cuma - Viernes
 Cumartesi - Sábado
 Pazar - Domingo

Aylar

 Ocak - Enero
 Şubat - Febrero
 Mart - Marzo
 Nisan - Abril
 Mayıs - Mayo
 Haziran - Junio
 Temmuz - Julio
 Ağustos - Agosto
 Eylül - Septiembre
 Ekim - Octubre
 Kasım - Noviembre
 Aralık - Diciembre

Mevsimler

 Kış - Invierno
 İlkbahar - Primavera
 Sonbahar - Otoño
 Yaz - Verano

Meyveler

 Kabak - La calabaza
 Hindistan Cevizi - El coco
 Kiraz - La cereza
 Kayısı - albaricoque; damasco (Arjantin, Şili, Uruguay)
 Çilek - La fresa; frutilla (Arjantin, Şili Uruguay)
 Limon - El limón
 Elma - La manzana
 Portakal - La naranja
 Armut - La pera
 Avokado - aguacate; palta (Arjantin, Şili, Uruguay)
 Ananas - La piña; ananá (Arjantin ve Uruguay)
 Muz - El plátano; banana (Arjantin ve Uruguay)
 Karpuz - La sandía
 Erik - La ciruela
 Üzüm - La uva
 Şeftali - Melocotón; durazno (Arjantin, Şili Uruguay)
 Kivi - Kiwi

Kaynakça

Doğal diller
Arjantin'deki diller
Bolivya'daki diller
Şili'deki diller
Kolombiya'daki diller
Küba'daki diller
Dominik Cumhuriyeti'ndeki diller
Ekvador'daki diller
El Salvador'daki diller
Ekvator Ginesi'deki diller
Guatemala'daki diller
Honduras'taki diller
Meksika'daki diller
Nikaragua'daki diller
Peru'daki diller
İspanya'daki diller
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki diller
Uruguay'daki diller
Özne-fiil-nesne dilleri

İspanyolca


José Ivanildo de Moura Júnior (Macaparana, 14 de abril de 1986), conhecido também como Júnior Tércio, é um político, televangelista e pastor protestante brasileiro. Foi o deputado estadual mais votado em Pernambuco em 2022, obtendo mais de 183.735 votos, ou 3,67% do total. Membro da Assembleia de Deus, defende pautas conservadoras e apoiou Jair Bolsonaro na eleição presidencial de 2022.

Biografia
Tércio nasceu em Macaparana, na Zona da Mata Norte de Pernambuco. O político é atualmente deputado estadual por Pernambuco. Foi eleito, em 2022, pelo Progressistas (PP).

Desempenho eleitoral

Políticos de Pernambuco
Naturais de Macaparana
Membros do Podemos (Brasil)
Membros do Progressistas
Membros do Progressistas de Pernambuco

Júnior Tércio


Kaliffens Æventyr er en stumfilm instrueret af Viggo Larsen.

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1908
Stumfilm fra Danmark

Kaliffens Æventyr


La seconde bataille de Canton (第二次广州之战, Second Battle of Canton) de la première guerre de l'opium, est un affrontement entre les forces britanniques et chinoises du 21 au 27 mai 1841.

Elle a lieu deux mois après une première bataille de Canton qui vit les Britanniques prendre le contrôle des  occidentaux de Canton, vidé presque entièrement de sa population. Ils avaient bénéficié de l'absence de défenses sérieuses car Yishan, récemment chargé par l'empereur Daoguang de repousser les « rebelles anglais », se trouvait encore à deux mois de route de la ville.

Les Britanniques repoussent l'armée de renfort et dominent les hauteurs environnantes en capturant les forts alentour, assiégeant par là-même Canton. Mais alors qu'ils s'apprêtent à donner l'assaut final de la cité, les Chinois hissent le drapeau blanc sur les murailles le 26 mai et acceptent de signer un traité stipulant qu'ils devront payer une indemnisation de 6 millions de dollars aux Britanniques dans un délai d'une semaine. Ils s'acquittent de cela et toutes les troupes chinoises se retirent à presque 100 km de Canton, tandis que les Britanniques, de leur côté, quittent la ville le 1er juin.

Immédiatement après la fin de la bataille, les 29 et 30 mai, a lieu au nord de la ville, un soulèvement populaire de civils chinois appelé l'« incident de Sanyuanli » contre un petit contingent britannique stationné sur place. Cet épisode, mineur pour les Britanniques, devient rapidement une cause célèbre pour les Chinois qui considèrent petit à petit que le gouvernement Qing est impuissant pour repousser les envahisseurs étrangers et ouvre la voix à de futurs révoltes anti-Qing et anti-étrangères.

Contexte
Canton est le seul port de Chine ouvert au commerce avec les pays étrangers, principalement européens, dans le cadre du . Au début de ces échanges, la demande dans les pays étrangers de produits de Chine, notamment le thé, la soie et la porcelaine, dépasse largement les besoins chinois en produits étrangers, et un déséquilibre commercial important se développe alors. Cette situation inégale prend fin à la fin du  lorsque l'opium est expédié en Chine à partir de plantations indiennes appartenant à la Compagnie britannique des Indes orientales. Le nombre de toxicomanes chinois augmente rapidement, au point que le déséquilibre commercial se déplace finalement en faveur des pays étrangers. En 1839, les choses atteignent un point critique lorsque le fonctionnaire chinois Lin Zexu tente de mettre fin au commerce de l'opium en détruisant une grande quantité de marchandise à Canton, déclenchant ainsi la première guerre de l'opium.

En réponse aux actions de Zexu, en janvier 1841, la marine britannique bombarde des positions chinoises près de Canton et débarque des troupes à terre à plusieurs endroits. Les fonctionnaires locaux se rendent et signent des traités de paix avec les Britanniques. Lorsqu'ils apportent ces traités de paix à la Cour de l'empereur à Pékin, ils sont punis pour leurs échecs. Le gouvernement de la dynastie Qing refuse de reconnaître les traités, pas plus qu'il ne reconnaît la perte d'un territoire chinois. Au lieu de cela, il envoie plus de troupes pour repousser les Britanniques.

Bataille

Le 21 mai, les forces chinoises mènent une embuscade nocturne contre les positions britanniques dans les collines au nord de Canton, mais sont repoussées.

Le 24, à 2 heures du matin, un contingent d'unités navales et terrestres dirigé par le major-général Hugh Gough se rassemble, prêt à attaquer la ville. La colonne de droite, tractée par le vapeur Atlanta, comprend environ 330 hommes du , de l'artillerie de Madras et un officier des Royal Engineers. Elle doit attaquer et tenir les  avec le soutien des vaisseaux de guerre ancrés sur la rivière des Perles. La colonne de gauche remorquée par le Nemesis se compose de plus de 700 soldats issus de régiments comprenant le , le  et les  ainsi que 380 Royal Marines. La colonne de droite atteint son objectif vers 17h00 sous les ordres du major Pratt du 26ème cameronian, qui garde ses hommes prêts pour une action défensive ou offensive.

Le grand nombre de navires transportant des troupes remorqués par le Nemesis ralentit sa progression et n'atteint la rive à côté du village de Tsing-Hae, à environ 8 km en amont de la rivière, qu'au crépuscule. Gough débarque avec le 49ème régiment d'infanterie et effectue des reconnaissances tandis que d'autres troupes déchargent l'artillerie des navires. Dans son rapport officiel, il notera plus tard : « Les hauteurs au nord de Canton étaient dominées par quatre forts et les murailles de la ville, qui longent l'extrémité sud de ces hauteurs, semblaient être distantes d'environ 5 km ». À 3 heures du matin, et déjà sous les bombardements des deux forts ouest, les troupes britanniques installent une batterie de fusées, deux mortiers de 5½, deux obusiers de 12 livres et deux canons de neuf livres, puis ripostent. Sous le couvert de l'artillerie, le lieutenant-colonel Morris et le 49ème, soutenus par le 37ème régiment d'infanterie indigène de Madras et les volontaires du Bengale, reçoivent l'ordre d'avancer sur une colline à gauche vers le fort est le plus proche. Pendant ce temps, le 18ème Royal Irish sous les ordres du major-général , avec les Royal Marines en soutien, doit avancer pour protéger le flanc de Morris. En même temps, Gough ordonne à la brigade de marines d'attaquer les deux forts ouest, mais l'approche soudaine d'un grand nombre de troupes ennemies par la droite l'oblige à détacher les marines du capitaine Ellis pour couvrir la droite et l'arrière. Avec une brigade d'artillerie commandée par le capitaine Knowles, la Royal Artillery et les équipages et troupes des escadrons navals attachés, Gough a un total d'environ  hommes sous son commandement. Lorsque l'assaut est sonné, les troupes attaquent, capturent les quatre forts avec des pertes relativement faibles, et en moins d'une demi-heure « les troupes britanniques regardèrent Canton à moins de 100 pas de ses murs.

Au nord-est, une force d'environ  soldats ennemis (selon les estimations de Gough) avance à travers les rizières et lance un certain nombre d'attaques contre les Britanniques. Elle est repoussée par le 49ème, puis à 15h00, le 25, le « général tatare »  arrive et rallie les troupes chinoises. Gough ordonne au 18ème, avec une compagnie de marines, de renforcer le 49ème et charge le major-général Burrell de repousser l'attaque prévue. Les Britanniques mettent alors l'ennemi en déroute, incendient son campement et font exploser plusieurs réserves de munitions.

Bien que prêt à prendre la ville le matin du 26 mai, un drapeau blanc est hissé par les Chinois sur les murs de la ville à 10h00. Gough envoie l'interprète , détaché du plénipotentiaire britannique et surintendant du commerce Charles Elliot, découvrir ce que cela signifie. Lorsqu'un mandarin explique que les Chinois veulent la paix, Gough note dans son rapport officiel : « Je lui avais expliqué qu'en tant que général commandant les Britanniques, je ne traiterais qu'avec le général commandant les troupes chinoises, que nous sommes venus devant Canton contre la volonté de la nation britannique, mais que des insultes répétées et des abus de foi nous avaient contraints à faire le mouvement actuel, et que je cesserais les hostilités pendant deux heures pour permettre à leur général de me rencontrer avec Sir  ». Alors qu'aucun général n'était apparu, le lendemain, les forces britanniques se préparent une fois de plus à l'attaque de Canton. Cette fois arrive un message de Charles Elliot annonçant qu'il était parvenu à un accord avec le gouverneur général de Canton, Yu Baochen (余葆纯), selon les termes suivants :

 Une indemnité de 6 millions de dollars payable par les Chinois dans un délai d'une semaine, avec un premier million dû immédiatement.
 Les troupes chinoises doivent se retirer à au moins 60 miles (97 km) de Canton.
 Les forces britanniques se replient sur la rivière des Perles jusqu'au .
 La question de la cession de l'île de Hong Kong est reportée dans l'attente de nouvelles négociations.
 Les prisonniers de guerre sont échangés.

Gough doit conserver son poste jusqu'à nouvel ordre.

Ce qui se passe ensuite devient connu sous le nom d'« incident de Sanyuanli » lorsqu'un petit contingent de troupes britanniques subit des pertes mineures à la suite d'attaques d'une foule chinoise furieuse de la présence de troupes étrangères dans leur pays. Ce que les Britanniques considèrent comme une escarmouche mineure devient un épisode populaire chez les Chinois et prendra de l'importance au fil des années jusqu'à acquérir des proportions presque légendaires.

La ville se rend peu de temps après et paie les Britanniques comme convenu. En conséquence, Canton n'est pas totalement détruite, même si par la suite de nombreux civils sont indignés par le pillage de la part des forces britanniques. Les renforts chinois d'autres villes et comtés voisins se retirent de Canton le 28 mai. Dans le même temps, les Britanniques se retirent également. Le 1er juin, toutes les forces britanniques avaient quitté la région de Canton.

Conséquences
Bien que la seconde bataille de Canton ait eu un effet mineur sur le cours de la première guerre de l'opium, elle a eu un effet majeur sur la population chinoise en général. Ce qui s'est passé à Sanyuanli est reconnu comme la première fois que des civils prennent les choses en main pour résister à une invasion étrangère et montrer leur manque de confiance dans le gouvernement Qing. Cette bataille démontre que les dirigeants du pays sont impuissants à arrêter l'invasion britannique mais qu'un groupe de civils peut réussir à la repousser. Ces histoires et rumeurs conduisent les civils chinois à croire que les armées et milices locales sont le seul moyen efficace de chasser les Britanniques et entretiennent un climat général de mécontentement, ce qui contribue à ouvrir la voie aux rébellions massives et mouvements anti-étrangers qui viendront plus tard tourmenter les autorités Qing.

Galerie

Notes et références

Bibliographie

Liens externes
 Beginning of Qing 's Lots of Territory to Foreign Powers (en chinois)

1841 en Chine
Canton
Bataille de 1841
Canton (Chine)
Histoire du Guangdong
Mai 1841

Bataille de Canton (mai 1841)


Závod este o comună slovacă, aflată în districtul Malacky din regiunea Bratislava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 2.823 de locuitori.

Istoric
Localitatea Závod este atestată documentar din 1557.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Závod, Slovacia


Hrvatska se kao država članica IAAF-a natjecala na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017. u Londonu, od 5. do 18. kolovoza, s devet predstavnika. Zlatno odličje osvojila je Sandra Perković u disciplini bacanje diska, a brončano odličje uzeo je Stipe Žunić u disciplini bacanje kugle što je ujedno i prvo muško hrvatsko odličje na svjetskim prvenstvima u atletici ikad.

Osvajači odličja

Rezultati
(q - kvalificirao se, SB - najbolji rezultat sezone (eng. Season best), DNA - nije ušao u finale (eng. Did not advance))

Muškarci

Bacačke i skakačke discipline

Žene

Trkačke discipline

Bacačke i skakačke discipline

Izvori

 2017

Hrvatska na Svjetskom prvenstvu u atletici 2017.


Thaltej es una ciudad de la India en el distrito de Ahmedabad, estado de Guyarat.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 50  a 24 km de la capital estatal, Gandhinagar, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2011 contaba con una población de 78 734 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Guyarat

Thaltej


În heraldică și vexilologie, un steag heraldic este unul dintre tipurile de steaguri care conțin steme, blazoane sau alte simboluri grafice folosite pentru identificarea unei persoane.

Steagurile heraldice includ steaguri naționale, pavilioane, fanioane de diverse feluri, steaguri de panoplie, vexillum, mărci ale navelor, drapele de luptă și steaguri ale autorităților (embleme care denotă delegarea autorității - en. pinsels). Specificațiile privitoare la steagurile heraldice diferă de la țară la țară și au suferit modificări de-a lungul timpului.

Referințe

Bibliografie

 Earlier version first published in New English Dictionary, 1885.

Heraldică
Semiotică
Vexilologie
Drapele
Steaguri

Steag heraldic


Upravna podjela Kraljevine Jugoslavije mijenjala se tijekom povijesti postojanja Kraljevine SHS i Kraljevine Jugoslavije.

1918. do 1922.

Od 1918. godine država je bila podijeljena na pokrajine koje su odgovarale predratnim upravnim jedinicama:

Slovenija
Hrvatska i Slavonija
Dalmacija
Bosna i Hercegovina
Banat, Bačka i Baranja
Srbija: Sjeverna Srbija i Južna Srbija
Crna Gora

Pokrajine su bile podijeljene na kotare, a kotari na općine.

1922. do 1929.

Od 1922. država je bila podijeljena na oblasti, njih ukupno 33. Nisu pratile prijašnje granice. Oblasti su bile podijeljene na kotare, a kotari na općine.

1929. do 1941.

Od 1929. država je bila podijeljena na banovine i područje grada Beograda. Banovine nisu pratile povijesne granice. Bile su skrojene tako da bi u njima bila srpska većina. 1939. godine stvorena je Banovina Hrvatska od dviju banovina i još nešto ozemlja susjednih banovina.  Banovine su bile podijeljene na kotare, a kotari na općine.

Vidi

Upravna podjela druge Jugoslavije (DFJ, FNRJ, SFRJ)

Upravna podjela Kraljevine Jugoslavije


Eugenio de Cartago o Eugenius Carthaginensis (¿Cartago?, segunda mitad del  - Vieux, 501) fue un religioso africano, obispo de Cartago (entre 481 y 501). Es venerado como santo por diferentes confesiones cristianas.

Hagiografía
Hunerico, rey vándalo y arriano, obstaculizó su elevación en la sede de Cartago hacia 480, sucediendo al obispo cartaginense Deogracias de Cartago (f. 456), pero lo permitió a instancias de Zenón y Placidia, emparentados con él. Por su austeridad, aciertos en el gobierno y espiritualidad, se ganó el respeto de los arrianos. Debido a un conflicto con el rey, este lo destituyó en febrero del 484 y lo desterró al desierto Tripolitana, junto con otros 302 cristianos.

Fue llamado por Guntamundo, sucesor de Hunerico, hacia 485, pero ocho años más tarde fue detenido y condenado a muerte por el nuevo rey Trasamundo o Trasimundo, que finalmente commutó la sentencia por destierro a Viena del Delfinato (Galia), donde vivía el rey visigodo Alarico II. En la Provenza fundó un monasterio cercano en la tumba de san Amaranto, en Vieux, cerca de Albi, donde vivió hasta su muerte el 13 de julio de 501.

Obras
San Eugenio de Cartago escribió una Expositio fidei catholicae a demanda de Hunerico, donde defiende la Biblia y la divinidad del Espíritu Santo. También escribió obras de las que tan sólo se conservan fragmentos o citas de otros: Apologeticus pro fide,  Altercatio cum Arianis, y defensas de los católicos ante el rey.

Enlaces externos

Santos católicos de Francia del siglo VI
Santos de la Comunión anglicana
Obispos del siglo V
Obispos santos
Santos de Túnez
Santos católicos y ortodoxos
Nacidos en Túnez
Fallecidos en Occitania

Eugenio de Cartago


est une localité de la région de Waikato dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
C'est un petit village au nord de la localité d'Omori  sur le côté ouest du lac Taupo.

Population
La population lors du recensement de 2006 en Nouvelle-Zélande était de  qui vivaient dans .
7,1 % de la population avait moins de  et 6,8 % avait plus de  .
Approximativement 65 % de la population est d'origine européenne et 30 % est d'origine Maori.
La langue la plus habituellement parlée est l'anglais .

Voir aussi
 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Liens externes

Notes et références

Notes

Références

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Taupo
Waikato

Kuratau


Karlo Provansalski (845. – 25. siječnja 863.), poznat i kao Karlo II., bio je karolinški kralj Provanse od 855. do svoje smrti.

Karlo je bio najmlađi sin cara Lotra I. i Ermengarde Tourske. Lotar je Srednju Franačku razdijelio na način da je sinu Ludoviku dao Italiju, dok je Lotar II. dobio Lotaringiju. Karlo je bio dijete kad mu je otac umro te je Provansom upravljao Girart de Roussillon. Karlov stric Karlo Ćelavi pokušao je intervenirati u Provansu te je izvršio invaziju.

Izvori

Francuski vladari

Karlo Provansalski


Moongod je drugi studijski album kanadskog simfonijskog death metal-sastava Aeternam. Album je 13. listopada 2012. godine objavila diskografska kuća Galy Records.

Popis pjesama

Osoblje
Aeternam
 Maxime Boucher – vokali, bas-gitara
 Achraf Loudiy – vokali, gitara
 Antoine Guertin – vokali, bubnjevi, perkusija, glazbeni uzorci
 Alexandre Loignon – gitara
Ostalo osoblje
 Jean-François "Jef" Fortin – snimanje, miksanje, mastering
 Pascal Laquerre – naslovnica, ilustracije

Izvori

Albumi iz 2012.
Kanadski glazbeni albumi

Moongod


Olaylar
 Şeyh Ömer Sühreverdî Külliyesi, Bağdat'ta İlhanlı veziri Gıyaseddin Muhammed bin Hoca Reşîdeddin Fazlullah'ın emriyle yapıldı.
 Jin Hanedanlığı Çin'deki hakimiyetini kaybetti.
 Güney Karakurum şehri, Ögeday Han tarafından tamamlandı.
 Hindistan Kralı II. Vira Narasimha, Basaralu adlı tapınağı inşa etti.
 Artukoğullarının Harput kolu sona erdi. Harput, Selçuklu hakimiyetine geçti.
 Kütahya'nın Şaphane ilçesi Selçukluların hakimiyetine geçti.

Doğumlar
 Şubat - Abaka Han, İlhanlılar hükümdarı (ö. 1282)
 I. Kaliman, İkinci Bulgar İmparatorluğu çarı (ö. 1246)

Ölümler
 18 Haziran - Chūkyō, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 85. imparatoru (d. 1218)
 31 Ağustos - Go-Horikawa, Japonya'nın geleneksel veraset düzenine göre 86. imparatoru (d. 1212)
 tarihi bilinmeyen
 Ömer Sühreverdî, İslam filozofu (d. 1145)
 Ebu Hafsa Ömer el Bekrî bin Abdullah
 Nasreddin Mahmud, son Musul Atabeyi

1234


Gara Netuș a fost o stație de cale ferată de pe linia Agnita, în comuna Iacobeni, județul Sibiu, România. Gara a fost deschisă în 1910 și închisă în 2001.

Note

Netuș
Fondări în 1910

Gara Netuș


Spitalul de urgență este un serial TV dramatic medical creat de romancierul și medicul Michael Crichton. A fost transmis în premieră pe NBC de la 19 septembrie 1994 până la 2 aprilie 2009, cu un total de 331 episoade de-a lungul a 15 sezoane. A fost produs de Constant c Productions și Amblin Television, în parteneriat cu Warner Bros. Television.

Note

Seriale de televiziune din 1994
Seriale de televiziune americane
Seriale dramatice
Seriale medicale

Spitalul de urgență (serial)


Tribanj Kruščica je zaseok Tribnja u Općini Starigrad u Zadarskoj županiji.

Zemljopis
Naselje se nalazi 15 km zapadno od Starigrada u pravcu Rijeke na geografskoj širini 44°21'9.27" sjeverno i geografskoj dužini 15°18'57.43" južno.

Spominje se pod imenom Tribanj 1205. Stanovništvo je raspršeno sagradilo kuće zbog geografskog položaja između litica velebitskih i mora. Postoje tri zaseoka , Tribanj Mandalina, Tribanj Kruščica i Tribanj Šibuljine. 1879. u dokumentima se spominju zaseoci Bristovac (Brišće), Viniština, Javorje, Ljubotić, Trstanica, Reljinovac, Lukovac i  Lisarica uz More.

Gospodarstvo
Stanovništvo se uglavnom bavi ovčarstvom i kozarstvom, u novije vrijeme i turizmom.

Spomenici i znamenitosti

 Crkva svetog Ante Padovanskog, 1883.
 sv. Marije Magdalene, 1181
 Gospe od Zdravlja,  1880. sagradila su je braća Zupčić
 Sv. Ivana Krstitelja-Glavoisjeka, gotovo srušena kapela u Javorju. Župna kuća je u ruševnom stanju te se nalazi u blizini crkve izgrađena 1840. te  obnovljena 1903..

Uprava
Mjestom upravlja općina Starigrad.

Izvori

Naselja u Zadarskoj županiji

Tribanj Kruščica


Argentinsk Antarktis (spansk: Antártida Argentina) er en sektor af Antarktis som Argentina gør krav på. Området strækker sig fra 25° vest til 74° vest, og omfatter hele området syd for 60° sydlig bredde.

Argentinsk Antarktis, med undtagelse af Sydorkneyøerne, udgør departementet Antártida Argentina i provinsen Tierra del Fuego, Antártida e Islas del Atlántico Sur. Sydorkneyøerne medregnes i departementet Islas del Atlántico Sur sammen med Falklandsøerne (Islas Malvinas), Sydgeorgien (Islas Georgias del Sur) og Sydsandwichøerne (Islas Sandwich del Sur).

Området overlapper Chilensk Antarktis og Britisk Antarktis og omfattes af Antarktistraktaten. Stater som har tiltrådt traktaten skal ikke gøre noget for at hævde, støtte eller benægte territoriale krav i Antarktis, men traktaten fastslår også at staterne ikke har opgivet sine territoriale krav ved tiltrædelse. Argentina har tiltrådt traktaten.

Forskningsstationer
Argentinsk udforskning af Antarktis startede i begyndelsen af 1900-tallet. José María Sobral var den første argentiner som satte sin fod på kontinentet i 1901 som deltager på Otto Nordenskjölds antarktisekspedition. Antarktis' første forskningsstation, Orcadas, blev etableret af Argentina i 1904 på Sydorkneyøerne og er stadig i drift.

Alle de 13 argentinske forskningsstationer er beliggende i Argentinsk Antarktis. Esperanza og Marambio er de største stationer med tilsammen 70 bygninger, en sommerbemanding på optil 250 personer og med over 100 personer som overvintrer. Argentinas antarktisforskning organiseres af Instituto Antártico Argentino.

Argentinas krav

Argentina baserer sit krav i Antarktis på følgende præmisser:
 Antarktiske halvø er geologisk og geografisk en del af Andes
 Argentina har opretholdt permanent bemanding i mere end hundrede år, og opererer den ældste forskningsstation i Antarktis
 Argentina gennemfører mange redningsoperationer i Antarktis
 Argentina har etableret fyr og andre navigationshjælpemidler i Antarktis
 Argentina byggede Antarktis' første lufthavn (i 1969)
 Argentina har den mest talrige befolkning på Antarktiske halvø
 Den første som blev født i Antarktis var argentineren Emilio Palma, på Esperanze i Hope Bay i 1978
 Argentina har sendt flere mennesker til Antarktis end alle andre lande tilsammen

Argentinas krav overlapper med Chiles krav (53° vest til 90° vest) og Storbritanniens krav (20° vest til 80° vest), og et fåtal af nationer anerkender kravet.

Eksterne henvisninger
 Argentinske forskningsstationer. Dirección Nacional del Antártico
 Argentinsk Antarktis' historie

Antarktis' geografi
Argentinas geografi

Argentinsk Antarktis


Todesgrüße aus dem Jenseits (Originaltitel: Blackout) ist ein US-amerikanischer Thriller aus dem Jahr 1988.

Handlung
Caroline Boyle wird von ihrer kaltherzigen Mutter und unerklärlichen Alpträumen geplagt. Daher entscheidet sie sich, in das Elternhaus ihrer Kindheit zurückzukehren, um dieser Belastungen Herr zu werden. Allerdings kommt es zu einem Zwischenfall, bei dem sie einen Mann ersticht, der sie aufdringlich belästigte. Plötzlich werden ihre Alpträume zu Erinnerungen und sie erkennt, dass sie daran schuld war, dass ihr Vater einst verschwand. Denn sie hat ihn getötet.

Kritik

Hintergrund
Der Film hatte seine Weltpremiere am 29. Oktober 1988 auf dem Chicago International Film Festival und wurde am 13. Oktober 1989 in den Kinos veröffentlicht. In Deutschland erschien der Film am 5. Januar 1991 direkt auf VHS.

Weblinks

Einzelnachweise

Filmtitel 1988
US-amerikanischer Film
Thriller

Todesgrüße aus dem Jenseits


An Chusquea capitata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck. An Chusquea capitata in nahilalakip ha genus nga Chusquea, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Chusquea

Chusquea capitata


Brixton este o zonă și un district din sudul Londrei.

Alte denumiri din zonă

 Brixton (HM Prison), închisoare din zonă și
 Brixton Academy, o sală mare de spectacole.

Locuri

 Brixton, Devon, Anglia;
 Brixton, Gauteng, Africa de Sud;
 Brighstone, sat de pe Isle of Wight, cunoscut anterior ca "Brixton" și
 Brixton (hundred), veche subdiviziune administrativă a comitatului Surrey, England

Companii

 Brixton plc, grup de zone imobiliare dedicate industriei și comerțului și
 Brixton llc, companie de îmbrăcăminte și încălțăminte.

Dezambiguizare
Nume proprii

Brixton (dezambiguizare)


Le tournoi de tennis de Paris Racing est un tournoi de tennis féminin du circuit professionnel WTA.

Il est créé en 2022 pour rejoindre les tournois classés en WTA 125. L'épreuve est placée dans le calendrier féminin avant Roland-Garros. Le tournoi se déroule sur le site de la Croix Catelan, au sein du club Lagardère Paris Racing.

La création de ce nouveau tournoi marque le retour d'une épreuve du circuit principal WTA à Paris après l'Open GDF Suez qui s'est disputé à Coubertin de 1993 à 2014.

Palmarès

Simple

Double

Notes et références
 https://www.fft.fr/actualites/bientot-le-trophee-lagardere-nouveau-tournoi-wta-paris
 https://www.lequipe.fr/Tennis/Actualites/Retour-d-un-tournoi-wta-a-paris-en-mai-2022/1318482

Liens externes
 Club Lagardère Paris Racing
 Site officiel du tournoi
  Site de la WTA

Navigation

Tournoi de tennis de Paris Racing


Das Centre d'études et de documentation guerre et société contemporaine (CEGES) oder Studie- en Documentatiecentrum Oorlog en Hedendaagse Maatschappij (SOMA) ist ein bundesstaatliches belgisches Forschungsinstitut mit Sitz in Brüssel, das der Erforschung der Kriege und Konflikte des 20. Jahrhunderts in ihrer Auswirkung auf Belgien gewidmet ist.

Es wurde am 13. Dezember 1967 gegründet, zunächst zur Erforschung der Auswirkungen des Zweiten Weltkrieges auf Belgien. 1997 wurde der Aufgabenbereich auf den heutigen Umfang erweitert und der Name des Instituts angepasst. Das Institut sammelt und archiviert Dokumente, betreibt und fördert Forschungen und organisiert akademische und öffentliche Aktivitäten. Die Sammlungen können im historischen Art-déco-Gebäude der Institution am Square de l'Aviation oder Luchtvaartsquare in Brüssel benutzt werden; zahlreiche Dokumente sind bereits online gestellt.

Direktor war von 1969 bis 1989 Jean Vanwelkenhuyzen.

Seit 2012 kann über den Verein Österreichischer Auslandsdienst ein Gedenkdienst am CEGES abgeleistet werden.

Weblinks
 Website von CEGES-SOMA (englisch, französisch, niederländisch)
 BE Das Staatsarchiv in Belgien

Forschungsinstitut in Belgien
Geschichtswissenschaftliches Forschungsinstitut
Belgien im Zweiten Weltkrieg
Belgien im Ersten Weltkrieg
CEGES
Organisation (Brüssel)
Bauwerk des Art déco in Belgien
Gegründet 1967
Institution (Neueste Geschichte)

CEGES-SOMA


المعهد التحضيري للدراسات الهندسية بالمنستير هو إحدى المؤسسات العليا التابعة لجامعة المنستير، ويعنى بإعداد الطلبة على امتداد سنتين جامعيتين لاجتياز المناظرة الوطنية للدخول إلى المدارس الوطنية للمهندسين.

الأقسام
يقدم المعهد ثلاثة أقسام مستقلة :
 الفيزياء و الكيمياء (PC)
 الرياضيات والفيزياء (MP)
 علوم الهندسة و التكنولوجيا (PT)

أرقام
 طبقا لأرقام السنة الدراسية 2007-2008 يدرس بها 1434 طالبا من بينهم 661 طالبة.
 ويبلغ عدد أعضاء الهيئة التدريسية 103 يتوزعون كما يلي : قارون 88، متعاقدون: 10، عرضيون : 5.

الإدارة
 المدير : بشير بن حسين
 الكاتب العام : روضة بوزقرو

المراجع

وصلة خارجية
 موقع المعهد التحضيري للدراسات الهندسية بالمنستير.

التعليم في تونس
تأسيسات سنة 1992 في تونس
جامعات تونس
جامعة المنستير


Le Lanceur de dés et autres poèmes est un recueil de poèmes de Mahmoud Darwich paru en traduction française en 2010, illustré par des dessins et photographies d'Ernest Pignon-Ernest.

Sujet du recueil
Il s'agit d'un recueil posthume, préparé par Farouk Mardam-Bey à partir de poèmes publiés en revue ou inédits mais achevés. Il était dit qu'il  peu de temps avant sa mort.

Notes et références

Recueil de poèmes en arabe
Littérature palestinienne
Œuvre de Mahmoud Darwich
Œuvre posthume

Le Lanceur de dés et autres poèmes


The Nokia 7610 is a Symbian OS smartphone introduced at CEBIT on 18 March 2004. It features a 1 megapixel camera (1152x864 pixels) with a design similar to 2003's Nokia 7600. It went on sale with a list price of €500 and came with a 64 MB MMC card. It runs on Nokia's Series 60 platform (version 2.1). It was marketed as a stylish and imaging device, and allowed direct Bluetooth photo printing. End-users can also use the 7610 with Nokia Lifeblog. Other pre-installed applications include the Opera Mobile web browser, RealPlayer pand Kodak Photo Sharing.

The Nokia 6670 is the same phone with a more conventional keypad layout, and slightly different pre-installed software, aimed at business users.

References

External links

 Nokia 7610 Homepage (Web Archive Version)

Nokia smartphones
Mobile phones introduced in 2004
Mobile phones with user-replaceable battery

Nokia 7610


La voïvodie de Mstislaw ou voïvodie de Mścisław (en , en , en ) était une division administrative du grand-duché de Lituanie (et, à partir de 1569, de la république des Deux Nations), du  jusqu'aux partages de la Pologne en 1795.

Zygmunt Gloger, dans son monumental ouvrage sur la Géographie historique des terres de l'ancienne Pologne, fournit cette description de la voïvodie de Mscislaw :

« Mscislaw (Mscislavia), qui se trouve sur la rivière Wiechra, a probablement été fondée à la fin du  et porte le nom du duc de Smolensk Mstislav Romanovitch l'Ancien. Au , elle a été capturée par le grand-duché de Lituanie, et en est restée pendant un certain temps un fief (...) En 1538, le duché de Mscislaw était déjà gouverné par un staroste, qui sous le règne du roi Zygmunt August, fut renommé en voïvode, tandis que le duché fut transformé en voïvodie. Le premier voïvode de Mscislaw était Jerzy Oscik, armoiries de Traby.

La voïvodie de Mscislaw n'était pas divisée en comtés. Ses sejmiks ont eu lieu à Mscislaw, où deux députés au Sejm ont été élus, et deux au Tribunal lituanien (...) Elle cessa d'exister en 1772, lorsqu'après le premier partage de la Pologne, la voïvodie de Mscislaw fut annexée par l'Empire russe ».

Siège du gouverneur de la voïvodie (Voïvode) :
 Mscislaw

Division administrative

 La voïvodie n'était pas divisée en comtés.

Références

 Voïvodie de Mscislaw, description par Zygmunt Gloger

Histoire de la Pologne
Mstislaw
Mstislaw
Mstislaw
Histoire de la Lituanie
Histoire de la Biélorussie

Voïvodie de Mstislaw


الطالبية هي منطقة في محافظة الجيزة، مصر، وهي المنطقة الفاصلة قديما بين الجيزة والأهرامات، وحاليا تتبع إداريا قسم العمرانية (الجيزة). وتصل حدودها إلى منطقة كفر طهرمس التابعة لقسم بولاق الدكرور وهي محطة واسعة الشهرة بمنطقتى فيصل والهرم. الطالبية توجد فيها الكثير من المناطق والمحلات الشهيرة وكذلك تحتوى على نسبة كثافة سكانية بالهرم وتعد منطقة متوسطة فهى ليست فاخرة وليست عشوائية. والشارع الرئيسى بها يسمى شارع عثمان محرم باشا ويتقاطع مع عدة شوارع أخرى منها شارع خاتم المرسلين وشارع ترسا وشارع العروبة وشارع الثلاثينى وشارع سعد امام ويمر أيضا اسفل الطريق الدائرى وينتهى بمنطقة زراعية تسمى الكنيسة، من التقسيمات تقسيم اللاسلكى ويتكون من شارع المدرس وشارع النوبة وشارع الجامع وشارع عبد النبى السواح وحديثا بدأت الجهات المسؤولة بالاهتمام بالمنطقة حيث تم بناء العديد من المنشآت في المنطقة مثل كوبرى الطالبية الذي يربط ما بين شارع خاتم المرسلين وشارع ترسا الذي يتم الآن ازالة المنازل المخالفة لتوسعة الشارع والذي أسهم في حل مشكلة الزحام جزئيا في كلا المنطقتين

يوجد بمنطقة الطالبية:
 مستشفى تبارك العام
 مستشفى الجمعية الإسلامية
 شركة سيد للادوية
 مصانع ملابس وسوق ملابس لجميع الاعمار
 مصنع الشرقية للدخان

أعلام الطالبية
 أحمد مكي، ممثل، وغنى لها أغنيته «منطقتي».

مراجع

محافظة الجيزة

الطالبية (الجيزة)


Lutetium(III)-chlorid ist eine chemische Verbindung aus der Gruppe der Chloride.

Gewinnung und Darstellung
Lutetium(III)-chlorid kann durch Reaktion von Lutetium(III)-oxid oder Lutetium(III)-carbonat und Ammoniumchlorid gewonnen werden.

Das Hexahydrat entsteht durch Reaktion von Lutetium mit Salzsäure. Durch Reaktion mit Thionylchlorid kann dieses zur Anhydratform umgesetzt werden.

Lutetium(III)-chlorid kann auch direkt aus den Elementen Lutetium und Chlor synthetisiert werden.

Eigenschaften
Lutetium(III)-chlorid und sein Hexahydrat sind farblose Feststoffe. Beide sind löslich in Wasser. Lutetium(III)-chlorid besitzt eine monokline Kristallstruktur mit der Raumgruppe  entsprechend der von Aluminium(III)-chlorid.

Verwendung
Lutetium(III)-chlorid kann zur Herstellung von reinem Lutetium verwendet werden.

Einzelnachweise

Lutetiumverbindung
Chlorid

Lutetium(III)-chlorid


St. Mary Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 St. Mary Township (Illinois)
 St. Mary Township (Minnesota)
 St. Mary Township (North Dakota)

Siehe auch:
 St. Marys Township

St. Mary Township


Fata cu chitara (titlul original: în )  este un film de comedie muzicală sovietic, realizat în 1958 de regizorul Aleksandr Faințimmer. După succesul filmului Noapte de carnaval jucat de Liudmila Gurcenko, scenariul filmului Fata cu chitara a fost scris contând pe popularitatea ei. Este filmul de debut al actorului Iuri Nikulin.

Conținut

Tania Fedosova, vânzătoarea drăguță de la magazinul de muzică, visează să devină artistă. Îi place mult să cânte și clienții roiesc tot timpul în jurul ei. Asta îl enervează pe directorul de magazin, care se teme să piardă o angajată valoroasă și încearcă să prevină pe Tania să devină artistă, însă cunoștința cu tânărul compozitor Korzikov, o ajută ca visul ei să devină realitate.

Distribuție

 Liudmila Gurcenko – Tania Fedosova
 Mihail Jarov – Sviristinski, șeful magazinului
 Vladimir Gusev – compozitorul Korzikov
 Faina Ranevskaia – Sviristinskaia
 Iuri Nikulin – pirotehnicianul
 Serghei Blinnikov – tatăl Taniei
 Boris Petker – Starobarabanțev
 Oleg Anofriev – Vania Savușkin
 Larisa Kronberg – casierul
 Serghei Filippov – Mamin
 Boris Novikov – Țîplakov
 Mihail Pugovkin – Penkin
 Serghei Golovanov – Kolosov, președintele juriului
 Svetlana Haritonova – client
 Gheorghi Vițin – cumpărător
 Evgheni Kudriașiov – concurentul cu povestirea
 Valentin Brîleev – cumpărător ()
 Sidi Tal – cântăreața din București ()
 Zinaida Sorocinskaia – cumpărător ()

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989
 Listă de filme sovietice

Legături externe

 Девушка с гитарой (1958) la kino-teatr.ru

Filme din 1958
Filme de comedie
Filme muzicale
Filme în limba rusă
Filme regizate de Aleksandr Faințimmer
Filme Mosfilm

Fata cu chitara


Marcelo González puede referirse a:

 Marcelo González Cabral (n. 1996), futbolista paraguayo.
 Marcelo González Martín (1918-2004), cardenal español;
 Marcelo González Tachiquin (1972-), político mexicano.
 Marcelo González Godoy, locutor de televisión chilena conocido por trabajar en CDF, CDO y Canal 13C.

Marcelo González


Les Hauteurs de l'horreur est un épisode de la série télévisée d'animation Les Simpson. Il s'agit du treizième épisode de la trente-troisième saison et du  de la série.

Synopsis
Pour éviter le prison, Bart, Martin, Nelson et Dolph font un tour de trekking pour un week-end en pleine nature dans les montagnes qui ressemblent les Hautes terres écossaises sur supervision du jardinier Willie. Sur leur chemin, ils sauvent un chèvre après un groupe des ados masqués satanistes voulait le sacrifier pour un rituelle. Bart l'appelle Axel et se fait afffectionné avec lui. Plus tard, les garçons trouvent un bateau sur une rivière à côté. Nelson et Dolph montent le bateau, mais parce qu'Axel a peur, Bart et Martin ne veulent pas le quitter qui autrement voudrait tué par les satanistes, et pour cette raison, reprennent leur route à pied. Nelson et Dolph trouvent refuge dans un chalet d'Airbnb lorsqu'il fait orage. Les satanistes les y trouvent et menacent de les tuer s'il ne rendent pas le chevreau. Ils les jettent dans la cave et les attachent. Martin avoue Bart qu'il est très stressé parce que ses parents le surmènent. C'est pour ça qu'il a cambriolé une pharmacie parce qu'il est accro aux médicaux psychotropes - un côté sombre de lui. Après une dispute avec Martin, Bart reste tout seul. En se reveillant dans sa tente perdu avec des limaces dans son visage, il trouve des traces de crottes de chevreau qui sont orange parce qu'Axel a mangé les crottes de fromage de Bart, les seules victuailles qui Bart avait. Bart retrouve les autres et, avec l'aide de Martin, sauve Nelson et Dolph. Il se trouve que les satanistes masqués voulaient en réalité tourner un film mais enfin, Axel a mangé leur mobile.

Pendant ce temps, Lisa veut vivre comme enfant unique (elle a emmené Maggie à Patty et Selma) pour un week-end. Avec le pseudonyme "Jules", elle reçoit tout l'attention d'Homer et Marge. Enfin, elle tire sur la ficelle en mangeant trop beaucoupe de glace jusqu'elle doit vomir.

Réception
Lors de sa première diffusion, l'épisode a attiré .

Notes et références

Épisode des Simpson, saison 33

Les Hauteurs de l'horreur


Anders Zachriassen (født 4. september 1991) er en dansk professionel håndboldspiller, der spiller i GOG og på det danske landshold.

Med landsholdet har han vundet VM i 2019 i Tyskland/Danmark og VM i håndbold 2021 i Egypten.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Spillerprofil hos Flensburg-Handewitt
 Spillerprofil hos Dansk Håndbold Forbund

Håndboldspillere fra Danmark
Personer fra Sønderborg

Anders Zachariassen


Otto Viktor Kuehne (né le  à Mogilno et mort le  à Ellingshausen près de Meiningen) est un général d'artillerie prussien et commandant général du  pendant la Première Guerre mondiale.

Biographie
Kuehne est le fils d'un conseiller régional et s'engage en 1876, après son baccalauréat, comme cadet dans le  d'artillerie de campagne. Promu lieutenant il reste adjudant de division pendant plusieurs années. En 1888, il est commandé à l'Académie de guerre puis transféré au  d'artillerie de campagne, où il est promu capitaine. En 1893, il devient professeur à l'école de tir d'artillerie de campagne et d'artillerie à pied de Jüterbog. De 1897 à 1903, Kühne travaille au ministère de la Guerre, où il devient major. Le 3 juillet 1902, il devient commandant de la première section du  d'artillerie de campagne et le 24 avril 1904, il prend le commandement du  d'artillerie de campagne. C'est dans cette fonction qu'il est promu lieutenant-colonel le 18 mai 1905. En 1907, il est nommé commandant du régiment d'instruction de l'école de tir de l'artillerie de campagne, où il est promu colonel en 1908. En tant que commandant de l'école de tir de l'artillerie de campagne, il est muté à Jüterbog en 1910. Le 2 juillet 1913, Kühne est nommé commandant de la  d'artillerie de campagne à Strasbourg, avec le grade de général de division.

Première Guerre mondiale
Lors de la mobilisation, Kühne devient commandant du  () appartenant à la 25e division grand-ducale hessoise. La division avance à travers la Belgique jusqu'en Champagne et participe à la bataille de la Marne en septembre. Après la retraite de la Marne, la division se positionne à Roye. C'est là qu'il est promu lieutenant-général le 27 janvier 1915. Un éclat d'obus le blesse le 29 mai 1915. La division fait partie des divisions d'attaque de la  qui lance l'attaque sur Verdun le 21 février 1916.

Le 23 août 1916, il est temporairement chargé de diriger le commandement général du  d'armée situé devant Reims. Le  septembre 1916, l'empereur le nomme général commandant du commandement général du  nouvellement créé. Celui-ci est utilisé pour la première fois à Verdun, mais le 12 octobre, il est transféré en Hongrie.

Seize jours plus tard, le lieutenant-général reçoit l'ordre de prendre la tête d'un nouveau groupe d'armée à former près de Petroszény. Il se compose des , ,  bavarois et  d'infanterie et le corps de cavalerie "Schmettow" ( et  de cavalerie). Le 2 décembre 1916, le Gruppe Kühne participe à la bataille de l'Argeș. Dès le 6 décembre, ses divisions sont devant Bucarest. En reconnaissance de sa victoire, il reçoit l'Ordre Pour le Mérite le 11 décembre 1916. En janvier 1917, il combat lors de la bataille de la Putna.

Le 2 février 1917, il est nommé général commandant du  de réserve, situé devant Ypres. Mais dès le 13 mars, il prend en charge le . Dans la bataille du Chemin des Dames, il dirige le groupe "Vailly" pour lequel il reçoit le 12 juillet l'étoile de l'Ordre de l'Aigle rouge de  classe avec feuilles de chêne et épées. Après avoir pris en charge le 27 août 1917 une partie du front de Verdun, le groupe "Ornes", en tant que général commandant du , il reçoit à nouveau le 21 novembre la direction du 11e corps d'armée. Début janvier 1918, il est chargé de l'entraînement des divisions pour l'offensive de printemps prévue. En février, il est déployé sur l'aile gauche de la  déployée à Cambrai. À la fin de la guerre, il est chargé par le commandement suprême de l'armée d'explorer la moitié orientale de la Belgique à des fins de défense.

République de Weimar
Après l'armistice, le commandement général du  d'armée est retourné à Cassel, son emplacement en temps de paix. Le gouvernement répond à sa lettre de démission soumise en juillet 1919 par une demande de rester en service jusqu'à la dissolution du commandement général. le 30 Le 19 septembre 1919, il est alors mis à disposition avec le caractère de General der Artillerie et mis à la retraite.

Il prend sa retraite à Berlin-Wilmersdorf et après son départ à la retraite, il se consacre aux langues étrangères et à l'étude de l'histoire culturelle.

Famille
En 1882, Kühne épouse Maria  (1862-1935), une arrière-petite-fille de Ludwig Emil Grimm. Entre autres choses, le mariage produit une fille Thérèse (1895–1961), qui épouse en 1919 l'officier du renseignement Herbert von Bose (1893-1934), qui est ensuite assassiné par les SS. Kühne est également lié par mariage aux familles Lejeune, Riedel, Thesing et Eschwege.

Bibliographie
 Hanns Möller: Die Geschichte der Ritter des Ordens "pour le merite" im Weltkrieg 1914–1918. Band 1: A–L. Verlag Bernard & Graefe, Berlin 1935, S. 636–638.
 Zum 100. Geburtstag. In: Soldatenzeitung. Jahrgang 7. Nr. 5, mai 1957, S. 9.

Références

Liens externes

Général prussien d'artillerie
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 2e classe
Récipiendaire de la croix Pour le Mérite (ordre militaire)
Naissance en mars 1857
Naissance dans la voïvodie de Couïavie-Poméranie
Naissance dans la province de Posnanie
Décès en février 1945
Décès en Thuringe
Décès à 87 ans
Décès dans le Troisième Reich

Viktor Kühne


Ifeoma Iheanacho (* 2. Januar 1988, nach anderer Quelle 18. Mai 1988) ist eine nigerianische Ringerin. Sie gewann bei den Weltmeisterschaften 2009 und 2010 jeweils eine Bronzemedaille in der Gewichtsklasse bis 67 kg.

Werdegang

Ifeoma Iheanacho stammt aus dem nigerianischen Imo State. Sie begann im Jahre 2004 mit dem Ringen und wird seit 2006 von dem aus Nigeria stammenden früheren kanadischen Weltmeister Daniel Igali trainiert. Sie ist 1,69 Meter groß und startet in der Gewichtsklasse bis 67 kg Körpergewicht. Ihr Leistungsvermögen wird manchmal von der Malaria, unter der sie leidet, stark eingeschränkt. Um so bemerkenswerter ist es, dass sie bei verschiedenen internationalen Meisterschaften große Erfolge feiern konnte und auch in der Lage ist, starke Ringerinnen aus Europa und den Vereinigten Staaten zu besiegen.

2008 wurde sie in Tunis Afrikameisterin vor Josiane Patricia Soloniaine aus Madagaskar und Sani Chortani aus Tunesien. Bei der Weltmeisterschaft 2009 in Herning/Dänemark besiegte sie Karine Shadojan aus Armenien und Kim Ji-Eun aus Südkorea. Im Halbfinale musste sie sich der späteren Silbermedaillengewinnerin Julija Bartnowskaja aus Russland knapp mit 1:2 Runden und 6:8 Punkten geschlagen geben. Im Kampf um eine WM-Bronzemedaille besiegte sie dann Adeline Gray aus den vereinigten Staaten.

2010 gelang es ihr, diesen Erfolg bei der Weltmeisterschaft in Moskau zu wiederholen. Dabei besiegte sie sogar die Lokalmatadorin Aljona Kartaschowa. Auch gegen Maria Selmaier aus Deutschland feierte sie einen überlegenen Punktsieg. Gegen Martine Dugrenier aus Kanada, die spätere Weltmeisterin verlor sie im Halbfinale und im Kampf um die Bronzemedaille besiegte sie Mami Shinkai aus Japan, die Vize-Weltmeisterin von 2008. Im gleichen Jahr belegte sie auch bei den Commonwealth Games in Delhi hinter Anita aus Indien und Megan Buydens aus Kanada den 3. Platz.

2012 wurde Ifeoma Iheanacho in Marrakesch dann zum zweitenmal Afrikameisterin vor Wafa Cherni aus Tunesien. Bei den Olympischen Spielen in London war sie nicht am Start.

2013 nahm sie wieder an der Afrikameisterschaft teil, die in N'Djamena stattfand. Sie konnte aber ihren Titel von 2012 nicht verteidigen und belegte hinter Enass Mustafa aus Ägypten und Anta Sambou aus dem Senegal den 3. Platz. Im Dezember 2013 siegte sie bei der Commonwealth Meisterschaft in Johannesburg. In der Gewichtsklasse bis 67 kg verwies sie Anita aus Indien, Manju Tomar aus Indien und Sarah Jones aus Schottland auf die Plätze.

Im März 2014 nahm Ifeoma Iheanacho letztmals an einer internationalen Meisterschaft teil. Sie startete bei der Afrikameisterschaft in Tunis in der Gewichtsklasse bis 69 kg und kam hinter Enass Mustafa und Angela Tomo aus Kamerun auf den 3. Platz.

Internationale Erfolge

 Erläuterungen

 alle Wettkämpfe im freien Stil
 WM = Weltmeisterschaft

Literatur

 Fachzeitschrift Der Ringer

Weblinks

 Kampf vin Ifeoma Iheanacho (rot) gegen Martine Dugrenier bei der Weltmeisterschaft 2010

Ringer (Nigeria)
Geboren 1988
Frau
Nigerianer
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Nigeria)

Ifeoma Iheanacho


Claudia Zaslavsky (Nova Iorque,  – ) foi uma educadora matemática e etnomatemática estadunidense.

Vida
Zaslavsky nasceu em 12 de janeiro de 1917 em Nova Iorque e cresceu em Allentown (Pensilvânia). Estudou matemática no Hunter College e estatística na Universidade de Michigan, mas foi forçada a deixar o trabalho em tempo integral e cuidar de sua família durante a Segunda Guerra Mundial, enquanto seu marido estava no Exército dos Estados Unidos.

Após a guerra e depois que seus filhos cresceram, foi professora ginasial particular de matemática em Hartsdale, Condado de Westchester. Depois de se mudar para uma escola pública racialmente integrada, começou a aprender sobre a história da matemática na África, após o que escreveu o livro Africa Counts sobre matemática na cultura africana. Incorporou a matemática cultural africana em seu material de sala de aula para capturar o interesse dos alunos afro-estadunidenses em suas aulas.

Um de seus filhos, Alan Zaslavsky, tornou-se estatístico e o outro, Thomas Zaslavsky, tornou-se matemático.

Morreu vitimada por câncer pancreático em 13 de janeiro de 2006.

Livros
Os livros de Zaslavsky incluem:
Africa Counts: Number and Pattern in African Cultures (Prindle, Weber, and Schmidt, 1973; 3rd ed., Chicago Review Press, 1999)
Preparing Young Children for Math: A Book of Games (Schocken, 1979)
Count On Your Fingers African Style (Thomas Y. Crowell, 1980)
Math Comes Alive: Activities from Many Cultures (J. Weston Walch, 1987)
Tic-Tac-Toe (Thomas Y. Crowell, 1982}
Zero: Is it Something? is it Nothing? (Watts, 1989)
Multicultural Mathematics: Interdisciplinary Cooperative-learning Activities, Gr. 6-9 (1993)
Multicultural Math: Hands-On Math Activities from Around the World (Scholastic, 1994)
Fear of Math: How to Get Over It and Get On With Your Life (Rutgers University Press, 1994)
The Multicultural Math Classroom: Bringing in the World (Heinemann, 1996)
Math Games and Activities from Around the World (Chicago Review Press, 1998)
Number Sense and Nonsense: Building Math Creativity and Confidence Through Number Play (Chicago Review Press, 2001)
More Math Games and Activities from Around the World (Chicago Review Press, 2003)

Refeências

Educadores matemáticos
Etnólogos dos Estados Unidos
Naturais de Nova Iorque (cidade)

Claudia Zaslavsky


243529 Petereisenhardt este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
243529 Petereisenhardt este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  în Statele Unite, în cadrul programului WISE. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,22 ua, o excentricitate de 0,05 și o înclinație de 22,7° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 243001-244000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2010
Centura de asteroizi

243529 Petereisenhardt


VfL Wolfsburg Frauen er en tysk kvindefodboldklub, der spiller i Frauen-Bundesliga, som er Tysklands topliga for kvinder. Klubben har vundet UEFA Women's Champions League i 2013 og 2014, samt nået finalen to gange i 2016 og 2018. Klubben er en af europæisk kvindefodbolds bedste klubber, med deres adskillige titler vundet igennem tiden. Danske Pernille Harder, spillede i klubben fra 2017 til 2020.

Historie
I 1973 grundlagde VfR Eintracht Wolfsburg en kvindefodboldafdeling. Kvindeholdets første store succes var i pokalfinalen i 1984, som blev tabt 0-2 mod SSG 09 Bergisch Gladbach. Da klubben var ved at gå konkurs i 1997, skiftede fodboldspillerne til Wendschotter SV og konkurrerede som WSV Wolfsburg i Frauen-Bundeliga.

I 2003 skiftede kvindeafdelingen til navnet VfL Wolfsburg. I 2005 måtte holdet sidst starte i tabellen i 2. Frauen-Bundesliga, gruppe Nord. Den øjeblikkelige genopblussen blev opnået - ikke mindst takket være Martina Müller, der satte en ligarekord, der stadig er gyldig i dag med 36 mål.

I sæsonen 2012/13 lavede VfL Wolfsburg en såkaldt "trible" - holdet vandt det tyske mesterskab, den tyske pokalturnering (efter en 3-2 sejr i finalen mod 1. FFC Turbine Potsdam) og UEFA Women's Champions League i 2013, hvor man vandt finalen over de forsvarende mestre fra franske Olympique Lyonnais Féminin.

En sæson senere i 2013-14 sæsonen, var klubben det første tyske hold, der forsvarede sin UEFA Women's Champions League-titel, da holdet vandt finalen 4-3 over svenske Tyresö FF. Mesterskabet kunne også forsvares. I samme sæson blev der opnået to nye tilskuerrekorder med i alt 32.261 tilskuere og i gennemsnitlig 2.933 tilskuere pr. kamp for holdet. På den sidste dag, hvor ligaens skulle afgøres mod 1. FFC Frankfurt, var der i alt 12.464 der overværede kampen, som Wolfsburg vandt.

Den 1. maj 2015, vandt holdet så pokalturneringen for anden gang. I finalen besejrede de 1. FFC Turbine Potsdam, med cifrene 3-0. Denne succes blev gentaget året efter med en 2-1 sejr mod SC Sand. Forinden havde konkurrenterne fra Bayern München, vundet ligaen de seneste to år forinden, hvor Wolfsburg var blevet nummer to begge sæsoner. Klubben generoberede i 2017, det tyske mesterskab.

Siden 2017, har klubben haft ligeså stor succes som tidligere, hvor de har vundet pokalturneringen alle gange siden 2015, ligavindere siden 2017, samt at de nåede finalen i UEFA Women's Champions League 2017-18 i Kyiv, mod franske Olympique Lyonnais Féminin. Holdet tabte dog finalen 1-4, efter at kampen endte 1-1 i den ordinær spilletid. Derefter scorede Lyon, hele tre gange, som så var nok til at sikrer trofæet til den franske succesklub.

2017-18 sæsonen, var også den første sæson med den danske landsholdsstjerne Pernille Harder, efter hun var skiftet fra svenske Linköpings FC. Hun scorede i øvrigt også holdets eneste mål i CL-finalen 2018 i Kyiv. Med Harders succes i klubben, blev hun i 2018 kåret som Europas bedste kvindelige fodboldspiller, blev nummer to ved afstemmingen om Ballon d'Or Féminin og kåret som verdens bedste kvindelige fodboldspiller, af den anerkendte britiske avis The Guardian.

Klubben røg ud af UEFA Women's Champions League 2018-19 i kvartfinalen, efter at tabt samlet 3-6, til rivalerne fra franske Olympique Lyonnais Féminin.

Foruden kvindeholdet er der to andre kvindelige hold. I ungdomsafdelingen har klubben også to pigehold, som begge konkurrerer i drengeligaer i den næstmindste aldersgruppe. Den 3. april 2017, annoncerede træner Ralf Kellermann, at han stoppede som cheftræner, for i stedet at blive klubbens sportsdirektør ved starten af den nye sæson. Hans efterfølger som træner var hans tidligere assistenttræner Stephan Lerch, der også er cheftræner pr. juli 2020.

Hjemmebane

Klubbens hjemmebane for de fleste kampe var på VfL-stadionet på Elsterweg, indtil udgangen af 2014. Siden 2015, har den nye AOK Stadion, været hjemmebane for klubbens kvinder, med plads til 5,200. Stadionett bliver også benyttet af holdet, i pokalturneringen og UEFA Women's Champions League.

Resultater

Officiel
 UEFA Women's Champions League:
 Vindere (2): 2012-13, 2013-14
 Finalist (2): 2016-17, 2018-19
 Bundesliga:
 Vindere (6):  2012-13, 2013-14, 2016-17, 2017-18, 2018-19, 2019-20,
 DFB Pokal:
 Vindere (6): 2012–13, 2014–15, 2015–16, 2016–17, 2017–18, 2018–19

Invitation
 Ladies First Cup:
 Vindere (1): 2013

Individuel klubhæder
 IFFHS World's Best Woman Club:
 Vindere: 2013, 2014

Aktuel trup
.

Deltagelse i UEFA Women's Champions League
Alle resultater (ude, hjemme og sammenlagt) viser Wolfsburgs mål først.

f Første kamp.

Kendte forhenværende spillere
 Nadine Keßler
 Verena Faißt
 Jovana Damnjanović
 Josephine Henning
 Martina Müller
 Viola Odebrecht
 Navina Omilade
 Conny Pohlers
 Alisa Vetterlein
 Rebecca Smith

Referencer

Kvindefodboldklubber i Tyskland
VfL Wolfsburg

VfL Wolfsburg (kvinder)


Aldaíza de Oliveira Sposati (São Paulo, 10 de agosto de 1944) é uma assistente social, professora, pesquisadora e ativista brasileira. É reconhecida por seu trabalho no campo da assistência social e sua luta pelos direitos sociais no Brasil, que a levou a ocupar cargos públicos, como o de vereadora na Câmara Municipal de São Paulo e de secretária municipal das Administrações Regionais e de Assistência Social em diferentes gestões da Prefeitura Municipal de São Paulo.

Biografia e carreira
Aldaíza Sposati nasceu na capital do estado de São Paulo, em 1944. Aos 19 anos, ela ingressou no curso de Serviço social na Pontifícia Universidade Católica de São Paulo (PUC-SP). Ela fez sua graduação em uma época de forte ebulição do movimento estudantil durante a ditadura militar.

Após se formar em 1966, quando concluiu o curso com um estudo sobre o atendimento das mães solteiras por maternidades gratuitas de São Paulo, Aldaíza se aprofundaria nos estudos do campo de serviço social na própria PUC-SP, tendo concluído o seu mestrado nesse mesmo campo de estudos, em 1976, com uma dissertação sobre o papel do ensino do planejamento na formação dos profissionais de assistência social, em que foi orientada pela professora Myrian Veras Baptista, e, por fim, concluiu o seu doutorado também em serviço social no ano de 1986, com uma tese doutoral com título "História da pobreza assistida em São Paulo", em que foi orientada pelo professor Evaldo Amaro Vieira.

Ingressa na carreira docente ainda nos anos 1960, no ensino básico em escolas municipais de São Paulo, porém, será no início da década de 1970 que Aldaíza Sposati se torna professora no curso de Serviço Social da PUC-SP. Nessa instituição de ensino, ela viria a se tornar professora titular no seu Programa de Pós-graduação stricto sensu em Serviço Social, onde, além de ministrar aulas, orientaria dissertações de mestrado e teses de doutorado, e, também, coordena o Núcleo de Estudos e Pesquisas em Seguridade e Assistência Social (NEPSAS).

Entre o final dos anos 1980 e o início da década de 1990, no governo de Luiza Erundina em São Paulo, ela exerceu o cargo público de Secretária Municipal das Administrações Regionais.

Durante as eleições municipais de 1992, Aldaíza Sposati foi eleita vereadora do município de São Paulo pelo Partido dos Trabalhadores (PT), com 10.522 votos.

Ela desempenharia o mandato parlamentar, como vereadora pelo PT, na Câmara Municipal de São Paulo entre 1993 e 2004.

Na década de 2000, ela volta a ocupar um cargo no Poder Executivo, quando foi nomeada, em 2002, para ser Secretária Municipal de Assistência Social na gestão municipal da prefeita Marta Suplicy.

Após essa atuação na política institucional, vai a Portugal, onde fez estudos de pós-doutoramento na Faculdade de Economia da Universidade de Coimbra, sob a supervisão do professor português Boaventura de Sousa Santos.

Entre 2013 e 2016, foi conselheira do Conselho da Cidade de São Paulo.

Principais Obras
 1988 - Vida Urbana e Gestão da Pobreza. São Paulo: Ed. Cortez.
 1989 - Os direitos (dos desassistidos) sociais. São Paulo: Ed. Cortez. (em coautoria com Maria do Carmo Falcäo e Sônia Fleury Teixeira)
 1989 - A Metodologia no Serviço Social. São Paulo: Ed. Cortez.
 1996 - Mapa da Exclusão/Inclusão Social da Cidade de São Paulo. São Paulo: EDUC.
 1997 - Renda Mínima e Crise Mundial: Saída ou Agravamento?. São Paulo: Cortez.
 2001 - Cidade em Pedaços. São Paulo: Brasiliense. (em coautoria com José Roberto de Toledo)
 2004 - Proteção Social de Cidadania: inclusão de idosos e pessoas com deficiência no Brasil, França e Portugal. São Paulo: Cortez.
 2004 - A Menina LOAS: um processo de construção da Assistência Social. São Paulo: Cortez.
 2010 - Topografia Social da Cidade de João Pessoa. João Pessoa: Editora Universitária/UFPB.

Ver também
 Assistência social
 SUAS

Nascidos em 1944
Alunos da Pontifícia Universidade Católica de São Paulo
Assistentes sociais de São Paulo
Ativistas dos direitos humanos
Membros do Partido dos Trabalhadores
Professores da Pontifícia Universidade Católica de São Paulo
!Mais Teoria da História na Wiki (Mulheres)
Vereadoras do Brasil

Aldaíza Sposati


Sert kenar resmi (hard-edge painting), 1960'larda yaygınlaşan, geç resimsel soyutlamanın bir koludur. Hepsini kapsayan genel terim renk alanı resmidir. Boyanın niteliklerini ve hareketini duyguların ifadesinde kullanan soyut dışavurumculara tepki olarak, onların kullandıkları formları kişisellikten arındırarak kendi tekniklerine adapte etmişlerdir. Renkler arası sert ve belirgin geçişler kullanılır.

Kaynakça

 Tate Online

Sanat akımları
Modern sanat
Amerikan sanatı
Kaliforniya doğumlu sanatçılar

Sert kenar resmi


Cuvânt de învățătură este un film românesc din 1976 regizat de Slavomir Popovici.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1976 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1976

Cuvânt de învățătură


Celluloseacetat er acetatet af cellulose. Det blev fremstillet første gang i 1865. Celluloseacetat anvendes til produktion af fotografisk film, som bestanddel i belægninger og som materiale til brillestel. Det anvendes tillige som kunstfiber til produktion af cigaretfiltre og spillekort. Fotografiske film fremstillet af celluloseacetat erstattede nitratfilm i 1950'erne, da de var billigere og mindre brændbare.

Referencer

Kunstfibre
Eddikesyreestere

Celluloseacetat


In Indian classical music, a Matra is a beat, the smallest rhythmic sub-unit of a tala - the musical meter. It is one of the three levels of structure for tala along with Vibhag (measure) and Avartan (cycle). The significance of beats depends on their occurrence in a cycle. However, the value of the beats may be stretched or contracted depending on various factors.

See also
Hindustani classical music
Tala
Vibhag

References

Tala (music)

Matra (music)


Anatolij Jurijovytj Onoprienko (Ukrainsk: Анатолій Юрійович Онопрієнко  ; født 25. juli 1959, død 27. august 2013) var en ukrainsk seriemorder og massemorder. Han var også kendt som "The Beast of Ukraine", "The Terminator" og "Citizen O". Efter politiet anholdte den 37-årige tidligere studerende d. 16. april 1996, Onoprienko tilstod han, at have dræbt 52 mennesker.

Referencer

Seriemordere
Personer fra Ukraine

Anatolij Onoprienko


Heinrich Hentzi von Arthurm (født 24. oktober 1785 i Debrecen, død 22. maj 1849 i Ofen) var en østrigsk general.

Hentzi deltog med udmærkelse i krigene mod Napoleon 1805, 1809, 1813 og 1814. Senere forrettede han tjeneste i forskellige fæstninger, blev 1841 ingeniøroberst og avancerede nogen tid efter til generalmajor. I 1848 ansattes han som kommandant i fæstningen Peterwardein, ved hvis fald han som krigsfange førtes til Ofen. Ved denne bys indtagelse af de kejserlige tropper genvandt han sin frihed og udnævntes ved den kejserlige hærs tilbagegang af general Windischgrätz til kommandant i byen. Han afslog med bestemthed Görgeis opfordring til at overgive fæstningen, afslog 20 stormforsøg med sine 5000 mand mod belejrernes 30 000 og såredes dødelig ved byens indtagelse 21. maj 1849.

Kilder

Generaler fra Østrig
Personer i Napoleonskrigene
Østrigere i 1800-tallet

Heinrich Hentzi


Stokeley Clevon Goulbourne (n. 18 aprilie 1996) cunoscut ca Ski Mask the Slump God, este un rapper și compozitor american. Este bine cunoscut pentru colaborările sale cu XXXTentacion.
Mixtape-ul lui Goulbourne, Beware the Book of Eli, a fost lansat în luna mai, 2018 si s-a clasat pe locul 50 in clasamentul Billboard 200. Pe 30 noiembrie, Goulborne a lansat primul său album, Stokeley.

Copilăria
Stokeley Clevon Goulbourne s-a născut pe 18 aprilie 1996 în Lauderhill, Florida. El are origini jamaicane.
Goulborne a crescut ascultând Busta Rhymes, Missy Elliott, Wu-Tang Clan si Lil Wayne. Părinții lui obișnuiau să asculte muzică jamaicană. Tatăl său, un rapper care folosea numele de scenă "Sin City", îl forța să se concentreze să compună propria lui muzică rap. In 2013, Goulbourne a fost trimis la un centru de detenție juvenilă pentru posesia de marijuana, unde l-a întâlnit pe XXXTentacion. Cei doi au devenit prieteni și au colaborat frecvent după eliberarea din detenție.
Nașteri în 1996
Rapperi americani

Ski Mask the Slump God


الشعر المرسل هو الشعر المتحرر من القافية الواحدة والمحتفظ بالإيقاع أي أنه يحتفظ بوحدة التفعيلة في البحر دون احتفاظه بالوزن...وقد يحافظ الشاعر في الشعر المرسل على القافية حين يتبع نظاما أقرب مايكون إلى نظام الشعر في الغات الأوروبية بقوافيه المتعانقة..وقد يلتزم الشاعر كذلك بالقافية والإيقاع معاً ولكن في الوزن قد يختلف..

"، فقد احتفظ بوحدة البحر أو الوزن وغير في القوافي، متأثرا بالشاعرين الإنجليزين " شكسبير" و"جون ملتون" ثم جاء "والت ويتمان" الأمريكي الذي لم يلتزم بالاوزان والعروض والموسيقى الشعرية. هو أول ما فكر فيه الزهاوي وشكري الفضلي في العراق وعبد الرحمن شكري وتبعة المازني في مصر،

إن عدم توفر القوافي في الشعر الإنجليزي وبخاصة قوافي الحقيقة لا قوافي المجاز دعت غلى الشعر المرسل، في اللغة الإنجليزية ولم يكن العربي بحاجة إلى هذا الضرب من الشعر لتوفر القوافي وكثرتها في العربية.

مثال من مسرحية «مأساة الحلاج» لصلاح عبد الصبور:

" الأميرة: فسأمشى في طرقات " الغابة "

حتى أبواب «القصر»

وسأدخل «ساحة» قصري مترجلة

حتى أتلقى من

خدمي ورعاياي

ما يبهج نفسي من حب وخضوع ".

وكتابة هذا اللون من الشعر أشد عسرا من كتابة الشعر الملتزم بالأوزان والقوافي التقليدية في بحورها المحددة.ومن أطيب هذا اللون من الشعر المرسل قصيدة نزار قباني (إني مسافرة):

صديقتي صديقتي الحبيبة

غريبة العينين في المدينة الغريبة

شهر مضى..لاحرف..لارسالة خضيبة

لاأثر......................لاخبر

منك يضيء عزلتي الرهيبة

أخبارنا

لاشيء ياصديقتي الحبيبة

نحن هنا

أشقى من الوعود فوق الشفة الكذوبة

أيامنا

تافهة فارغة رتيبة

دارك ذات البذخ والستائر اللعوبة

هاجمها الشتاء ياصديقتي الحبيبة

بقيمة.......................بثلجة

بريحة الغضوبة

والورق اليابس غطى الشرفة الرهيبة.

المراجع

جنس شعري

شعر مرسل


Fähnrich (Abk.: Fähnr / in Listen: FR) bezeichnete einen "Dienstgrad zwischen Unteroffizieren und Offizieren; in der Nationalen Volksarmee (NVA) und den Grenztruppen (GT) der DDR (1973 eingeführt) und ist ein militärischer Fachschulkader (Militärspezialist), der sich für mindestens 15 Jahre Dienstzeit verpflichtete." Dies war aber auch gleichzeitig der Oberbegriff für die Dienstgradgruppe der Fähnriche (NVA) beziehungsweise Bezeichnung für diese spezielle Laufbahn. Die Ansprache lautete Genosse(in) Fähnrich.

Trotz der Namensgleichheit entspricht der Fähnrich (NVA) nicht dem Fähnrich (Bw) und unterschied sich grundlegend vom bisherigen Fähnrich in deutschen Streitkräften. Im Unterschied zu Reichswehr, Wehrmacht und Bundeswehr trugen die Offizieranwärter der NVA keine Fähnrichdienstgrade, sondern Offiziersschülerdienstgrade mit der aktuellen Studienjahrbezeichnung.

Mit diesem Konzept folgte die NVA-Führung dem Beispiel der UdSSR, die ab 1971 die Laufbahngruppe Praporschtschik (Marine: Mitschman) wieder einführte. In anderen Warschauer-Pakt-Staaten gab es eine ähnliche Entwicklung, dort griff man jedoch teilweise auf Rangbezeichnungen zurück, die den nationalen militärischen Traditionen des betreffenden Landes verbunden waren.

Einführung
In der NVA und in den Grenztruppen der DDR wurden im Jahre 1973 gemäß Ministerbefehl Nr. 168/73 zunächst die eigenständige Dienstgradgruppe der Fähnriche und der Dienstgrad Fähnrich eingeführt und zwischen den Berufsunteroffizieren und den Offizieren angesiedelt.

Am 1. Oktober 1979 wurde mit den Dienstgraden Oberfähnrich, Stabsfähnrich und Stabsoberfähnrich diese Dienstgradgruppe erweitert. Somit entstand eine eigenständige Fähnrich-Laufbahn.

Die allgemeine Verpflichtungsdauer betrug für Fähnriche 25 Dienstjahre, wurde aber später auf 15 Jahre verringert.

Der Fähnrich der NVA stand in einem besonderen Vorgesetztenverhältnis, das eine Zwitterstellung zwischen den Laufbahnen der Unteroffiziere und der Offiziere (mit Offizierspatent) darstellt. Wie Offiziere waren Fähnriche im Gegensatz zu Berufsunteroffizieren in der Freizeit nicht an den Standortbereich gebunden, sie mussten, wenn sie keinen Urlaub hatten, nur innerhalb von 24 Stunden erreichbar sein.

NVA-Fähnrichdienstgrade

Ausbildung
Das in der NVA neu gegründete Fähnrichkorps sollte hoch spezialisierte "Langdiener" unterhalb der Offiziersebene stellen und eine Qualifikationslücke in den technischen Laufbahnen schließen. Während Berufsunteroffiziere den Meisterabschluss besaßen, beendeten die Offiziere ihre Ausbildung an den Offiziershochschulen mit Hochschuldiplom als Diplom-Ingenieure, Diplom-Militärwissenschaftler oder Diplom-Gesellschaftswissenschaftler. Für Fähnriche der NVA wurde mittelfristig eine Fachschulingenieursausbildung angestrebt.

Zu Fähnrichen rückten zunächst dienstältere Unteroffiziere auf, in der Regel im Dienstgrad Stabsfeldwebel, auch ohne dass diese einen Fachschulabschluss besaßen. Damit konnten Spezialisten gehalten werden, die sonst nach ihrer zehnjährigen Dienstzeit ausgeschieden wären.

Später konnten nur noch Fähnrichschüler zum Fähnrich ernannt werden, wenn sie eine zweijährige Ausbildung an einer Militärtechnischen Schule oder einer Offiziershochschule der DDR erfolgreich abgeschlossen hatten. Diese Ausbildung wurde teilstreitkraftsintern, beispielsweise für die Luftstreitkräfte der Nationalen Volksarmee an der Militärtechnischen Schule der Luftstreitkräfte/Luftverteidigung "Harry Kuhn", durchgeführt. Während dieser Ausbildung trugen die Soldaten eigenständige Fähnrichschülerdienstgrade.

Von der vorgenannten zweijährigen Ausbildung wurde in den 1980er Jahren in bestimmten Fachrichtungen (bspw. Informatik) abgewichen. Mittels einer Verpflichtung zur Fähnrichlaufbahn (Fähnrichbewerber) studierten zukünftige Fähnriche an einer zivilen Ingenieurschule (bspw. drei Jahre an der Ingenieurschule Görlitz), durchliefen eine dreimonatige militärische Grundausbildung mit Dienstgrad Fähnrichschüler 2. Ausbildungsjahr bspw. an der Unteroffiziersschule »Kurt Bennewitz« Delitzsch, wurden nach erfolgreichem Abschluss zum Fähnrich ernannt und an ihre Standorte (bspw. Gefechtsstände der LVD) versetzt. Ihre Dienststellen lernten die Fähnrichbewerber in aller Regel bereits während ihres zivilen Ingenieursstudiums kennen, und zwar während des letzten halben Jahres, in dem die schriftliche Ingenieursarbeit mit einem praktischen militärischen technischen Thema in dieser Dienststelle angefertigt wurde.

Mit der gleichzeitigen Einrichtung der neuen Dienstgrade Oberfähnrich, Stabsfähnrich und Stabsoberfähnrich wandelte sich das Fähnrichkorps der NVA endgültig von einer Dienstgradgruppe zu einer eigenständigen Laufbahn.

Verwendungen
Für das NVA-Fähnrichskorps waren Verwendungen im Truppendienst und im technischen Bereich als Leiter von Werkstätten, Flugleitstellen und Fernmeldezentralen möglich. Weitere Einsatzmöglichkeiten als Militärspezialist boten sich beispielsweise in der Logistik, Instandsetzung oder als Grenzaufklärer in den Grenzkompanien. Ebenso möglich war der Einsatz als Hauptfeldwebel oder als Stellvertreter des Kompaniechefs für technische Ausrüstung. Des Weiteren wurden Fähnriche als 2. Hubschrauberführer/Operator auf Kampfhubschraubern eingesetzt. Hier waren sie für die Navigation sowie die Bedienung des MG (Mi 24) und der Lenkraketen zuständig.

Uniform und Insignien
Fähnriche trugen Offiziersuniformen und die entsprechenden Offiziersinsignien (Kragenspiegel, silberne Mützenkordel, braunes Offizierskoppel mit Dornschließe usw.), nicht aber die zur Parade angelegte Feldbinde (aus silberfarbenem Aluminiumgespinst) und den Paradesäbel als blanke Seitenwaffe, als Teilnehmer einer Ehrenformation oder den Ehrendolch zur Ausgangsuniform bzw. zum Gesellschaftsanzug.

Die Schulterstücke aus mattsilberner Plattschnur ähnelten jenen der Offiziere von Unterleutnant bis Hauptmann, jedoch waren die beiden äußeren Schnüre steingrau gefärbt oder bei der Volksmarine und Grenzbrigade Küste blau gehalten.

In Abhängigkeit vom Fähnrichrang wurden ein bis vier goldfarbene viereckige Offizierssterne in Reihe auf dem Schulterstück befestigt. Mit Einführung der Abstufung der Fähnrichränge im Jahre 1979 sollten silberfarbene Feldwebelsterne getragen werden. Aufgrund von Beschwerden Betroffener, die diese Änderung als Herabsetzung empfanden, wurde sie nach einigen Wochen wieder zurückgenommen.

Eine weitere Besonderheit war die Dienstalterskennzeichnung in Form eines speziellen Ärmelaufnähers (im Soldatenjargon auch "Flaschenetikett") am linken Oberarm der Uniformjacke und des Uniformmantels. Der Aufnäher zeigte das Staatswappen der DDR und einen aufgestickten viereckigen Offiziersstern für mehr als 10 Dienstjahre, zwei Sterne für mehr als 15 Dienstjahre und drei Sterne für mehr als 20 Dienstjahre. Diese Art der Dienstalterskennzeichnung war mit der Einführung der weiteren Fähnrich-Dienstgrade im Jahre 1979 überflüssig und konnte wieder abgeschafft werden.

Die Dienstlaufbahnabzeichen wurden nach Art der Unteroffiziere getragen.

Siehe auch
 Dienstgrade der Nationalen Volksarmee

Einzelnachweise

Fähnriche (NVA)|02-04
 04

Fähnrich (NVA)


Khyati je lik iz hinduističke mitologije; kći boga Dakshe (दक्ष) i njegove supruge Prasuti te unuka velikog boga Brahme. Njezino ime znači "slava". Sestra joj je Sati, prva supruga Šive.

Udala se za mudraca Bhrigua, kojem je rodila dvojicu sinova, čija su imena Dhata i Vidhata, dok je njihova kći Lakšmi (Šri), žena boga Višnua.

Izvori i bilješke

Hinduističke božice
Lakšmi
Dakshine kćeri

Khyati


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte im Okres Bratislava II enthält die nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte im Stadtbezirk Okres Bratislava II, der die Stadtteile Podunajské Biskupice, Ružinov und Vrakuňa umfasst.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

Bratislava II
!Denkmalgeschutzte Objekte


La Nation crie de Tataskweyak, dont le nom officiel est  en anglais, (ᑕᑕᐢᑿᔭᕽ ou tataskwayak en cri) est une Première Nation au Manitoba au Canada. Sa principale communauté est Split Lake.

Géographie
La Nation crie de Tataskweyak possède trois réserves au Manitoba dont la plus grande et la plus populeuse est Split Lake 171 située à  au nord-est de Thompson dans le système hydrologique du fleuve Nelson. Bien que la communauté soit isolée, elle est reliée à Thompson via la .

Démographie
Les membres de la Nation crie de Tataskweyak sont des Cris. En , la bande avait une population inscrite totale de  dont  vivaient hors réserve.

Gouvernance
La Nation crie de Tataskweyak est affiliée au conseil tribal de Keewatin.

Notes et références

Annexe

Articles connexes
 Conseil tribal de Keewatin
 Cris

Cris
Première nation au Manitoba

Nation crie de Tataskweyak


Skye Dolecki (Chicago, 2 de outubro de 1999) é uma lutadora de wrestling profissional americana. Ela atualmente luta na promoção americana All Elite Wrestling (AEW), bem como sua promoção irmã Ring of Honor (ROH) sob o nome de Skye Blue.

Ela também fez aparições no NWA Powerrr e na Warrior Wrestling.

Carreira no wrestling profissional
Blue estreou em 2017, lutando no circuito independente de Illinois. Ela fez sua estreia na All Elite Wrestling no AEW Dark: Elevation em 7 de abril de 2021, perdendo para Britt Baker. Em 3 de setembro, ela fez sua estreia no AEW Dark perdendo para Red Velvet. Em 5 de setembro, ela fez sua estreia em pay-per-view, competindo na Casino Battle Royale no All Out. Em 6 de outubro, ela estreou no AEW Rampage, perdendo para Jade Cargill. Em 19 de janeiro de 2022, Blue estreou no AEW Dynamite, perdendo para Serena Deeb. No episódio de 2 de abril do AEW Rampage, Blue competiu na Owen Hart Foundation Women's Tournament, perdendo para Jamie Hayter na rodada de classificação.

Títulos e prêmios

 Global Professional Wrestling
 GPW Battle Royal Champion (1 vez)
 Chicago Style Wrestling
 CSW Women's Championship (1 vez)
 Pro Wrestling ZERO1 USA
 ZERO1 USA Women's Championship (1 vez)
 AAW: Professional Wrestling Redefined
 AAW Women's Championship (1 vez)

Referências

Ligações externas

Perfil da Skye Blue no Cagematch.net, Wrestlingdata.com, Internet Wrestling Database
Membros da AEW
Lutadoras de luta profissional dos Estados Unidos
Nascidos em 1999

Skye Blue


Viteazul în piele de tigru  (în  , literalmente "unul cu o piele de tigru") este un poem georgian medieval epic, scris în secolul al XII-lea de către poetul național Șota Rustaveli. O capodoperă a Epocii de Aur georgiene, poemul este format din peste 1600 de catrene rustaveliene. Până în secolul al XX-lea, o copie a acestui poem a fost întotdeauna parte a zestrei oricărei mirese.

Deși poemul are loc în împrejurări fictive în exoticele "India" și "Arabia", întâmplările ce au loc în aceste ținuturi îndepărtate nu sunt decât o alegorie plină de culoare a domniei reginei Tamara a Georgiei, precum și mărimea și slava Imperiului Georgian în Epoca de Aur. Poemul povestește prietenia dintre doi eroi, Avtandil și Tariel, și încercarea lor de a găsi obiectul dragostei lor, Nestan-Darejan, o alegorie pentru regina Tamara. Acești doi eroi idealizați și prieteni devotați sunt uniți prin dragoste curteană, generozitate, sinceritate, dăruire, și proclamarea egalitatății între bărbați și femei, care este o temă recurentă. Poemul este privit ca o "încoronare a gândirii, poeziei și filosofiei artei medievale din Georgia", o lucrare complexă. Aceasta a fost descrisă ca fiind "epică", "romantism cavaleresc", "povestea de dragoste" și "poem epic de poezie lirică". În ciuda complexității formei, poemul transmite până azi "viziunea georgiană a lumii".

Conținut și formă

Titlu
Titlul georgian ვეფხისტყაოსანი Vepkhistqaosani (literalmente înseamnă "unul cu piele de vepkhi"). "Vepkhi" este un termen ambiguu: poate fi un tigru, o panteră sau un leopard. În georgiana modernă se referă la un tigru. Cu toate acestea, potrivit unei cercetări mai recente, în vremea când a fost scris poemul, ar fi însemnat o panteră. În mod similar, acel "unul" a fost tradus diferit în diferite limbi : când "cavalerul", când "viteazul", când pur și simplu "omul". Titluri alternative ale poemului în alte limbi sunt, de asemenea, "Împăratul în piele de pantheră" și "Omul în piele de pantheră "

Povestea
Povestea poate fi împărțită în două părți:  în prima parte este căutarea lui Tariel,  "viteazul în piele de tigru" de către celălalt erou, Avtandil, iar în a doua parte este căutarea frumoasei Nestan-Darejan, de care este îndrăgostit Tariel.

Astăzi există traduceri neabreviate în maghiară, ucraineană, armeană, azeră, uzbekă, kazahă, abhază, chineză, osetă, italiană, română, kirghiză, turkmenă, japoneză, spaniolăs, mongolă, belarusă, în Moldova (tot în română), ebraică,, cecenă, kurdă, bașkiră, ciuvașă, tătară, esperanto, sârbă, greacă, coreeană, bulgară și în persană.

Referințe

Legături externe

Epopei
Literatura secolului al XII-lea
Literatură georgiană
Literatură medievală

Viteazul în piele de tigru