Retikülosit, genç, olgunlaşmamış eritrositlerdir. İnsan vücudunda alyuvar olarak da bilinen eritrositlerin yaklaşık %1'ini oluştururlar. Eritropoez esnasında kemik iliğinde normoblastlardan oluşur ve olgunlaşırlar.

Çeşitli boyalarla boyandığında mikroskop altında belirginleşen, çekirdek artığı olduğu sanılan, retiküler (ağımsı) bir RNA ağına sahiptirler. Retikülosit olarak adlandırılmalarının nedeni budur. Olgun eritrositlerde çekirdek yoktur. Normal Romanowsky boyaları ile boyandığında diğer eritrositlere oranla daha mavimsi gözükürler. Ayrıca retikülositler diğer eritrositlere oranla biraz daha büyüktürler.

Kandaki normal retikülosit yüzdesi %0.2-%2.0 arasında değişir. Retikülosit sayısı kemik iliği etkinliğine dair bir gösterge olabilir. Eritrosit üretiminin arttığı durumlarda retikülosit sayısı ve yüzdesi artar. Örneğin hemolitik anemi veya orak hücre anemisinde. Retikülositlerdeki artışa retikülositoz denir.

Kemoterapi, aplastik anemi ve pernisyöz anemide ise retikülositlerde düşüş görülür.

Kaynakça

Kan hücreleri

Retikülosit


Agrilus pumilo é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Curletti, 2011.

Referências

pumilo

Agrilus pumilo


Punta Sabaneta es un punto en la isla de Corocoro, que pertenece a la Parroquia Francisco Aniceto Lugo del  Municipio Antonio Díaz del Estado Delta Amacuro, en el país suramericano de Venezuela, a unos 22 kilómetros al noreste de la localidad de San José de Amacuro y al norte del Faro de Barima y el río del mismo nombre. Es parte de la Reserva de Imataca y se encuentra frente a la aguas del océano Atlántico, cerca de la Boca Grande el Delta del Río Orinoco, 744 kilómetros al este de la capital del país Caracas.

Véase también
Geografía de Venezuela
Geografía de América del Sur

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización de la Punta

Delta Amacuro
Sabaneta
Sabaneta
Cabos de Venezuela en el océano Atlántico

Punta Sabaneta


ක්‍රි.ව. 1803-1805 දක්වා පැවතිණි. මහනුවරට ආසන්න ප්‍රදේශද, උඩරට රාජධානියේ බොහෝ ප්‍රදේශ කඳු සහිතය.ඝණ කැලෑවෙන් යුක්ත විය.  එමෙන්ම මැලේරියාව බහුල ප්‍රදේශයකි.  මහනුවරට යන මාර්ගය ඉතා හොඳින් ආරක්ෂාව සපයා තිබුණු අතර මාර්ග විස්තර රහසිගතව පැවැතියේය.

පළමු උඩරට යුද්ධය කඩිනම් වූයේ ශ්‍රී වික්‍රම රජුගේ අමාත්‍යවරයෙකුගේ කුමන්ත්‍රණ හේතුවෙනි.  එකී අමාත්‍යවරයා බ්‍රිතාන්‍යයන් වෙතට පලාගොස් උඩරට රාජ්‍ය තුළ තිබෙන වංගු සහිත කඳුවල කපොලු අතරින් ගොස් අගනුවරට පිවිසෙන ආකාරය පෙන්වා දීමට පොරොන්දු වූයේය. මේ බව ආරංචි වී කෝපයට පත් රජතුමා එම අමාත්‍යවරයාගේ පවුල ඝාතනය කළේය.

බ්‍රිතාන්‍යයන් වෙන වෙනම මාර්ග දෙකකින් ඔවුන්ගේ හමුදාව උඩරට බලා පිටත් කර යැවූහ.  එකක් මේජර් ජෙනරාල් හේ මැක්ඩොවල් (Hay Macdowell) යට‍ෙත් කොළඹින් ද, අනෙක කර්නල් බාර්බුට් (Barbut) යටතේ ත්‍රිකුණාමලයෙන් ද වශයෙනි.  මෙම හමුදාවලට මැලේ 1 වෙනි ලංකා රෙජිමේන්තුව, සිංහල දෙවැනි ලංකා රෙජිමේන්තුව, මිශ්‍ර සිංහල මැලේ තුන්වෙනි රෙජිමේන්තුව ඇතුළත් විය.  මහනුවර හමුදා‍වේ මැලේ ජාතික (මුස්ලිම්) කුමාරයෙකු වූ සංගුං‍ග්ලෝ යටතේ එක් සහාය හමුදාවක්  තිබුණේය.  මෙය විශේෂිත කාරණාවක් විය.  එයින් පෙන්ණුම් කළේ උඩරට හමුදාව විවිධ ජන වර්ගයන්ගෙන් ද යුක්ත වූ බවයි.  දරුණු සටනකින් පසු 1803 පෙබරවාරි මසදී සෙංකඩගලට ඇතුළු වූ බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාවට එය පාලුවට තිබෙන බැව් පෙනී ගියේය.  ඔව්හු ඉතා ඉක්මණින් බලකොටුවක් පිහිටුවා මුත්තුසාමි නම් රූකඩ රජෙකුට ඔටුණු පැළැන්දූහ.  අනතුරුව ඔව්හු ඉතිරි පෙදෙස් යටත් කර  ගැනීම සඳහා ඉදිරියට ගියහ.

බ්‍රිතාන්‍යයන් මුලදී ජයග්‍රහණය ලැබුව ද ඉන්පසු පසු බැසීම් කීපයකට මුහුණ දීමට ඔවුනට සිදු විය.  බ්‍රිතාන්‍යයන්ට උඩරටට ඒමට මාර්ගය පෙන්වා දුන් ඇමතිට, රජු ලබා තිබුණු මහජන අප්‍රසාදය මහත් ලොකු රුකුලක් විය.  උඩරට හමුදා ගරිල්ලා සටන් ක්‍රමවල පිහිට පැතූහ.  (මෙම ගරිල්ලා සටන් ක්‍රම ඔවුහු ලන්දේසීන්ට හා පෘතුග්‍රීසීන්ට ද එරෙහිව කළින් පාවිච්චි කර තිබුණේය.) එහෙත් ඉංග්‍රීසීන් පලවා හැරීම දුෂ්කර විය.  නගරය ආරක්ෂා කිරීමට නවතා තිබූ හමුදා භට පිරිස් ලෙඩරෝගවලට ගොදුරු වූහ.  සමහර විට විශාලතම ප්‍රශ්නය වූයේ ස්වදේශීය කුළී හේවායින් පලාගොස් උඩරට හමුදාවට එක්වීමයි.  මෙයට මැලේ සම්භවයක් තිබුණු විලියම් ඔ'ඩීන් නම් සෙබලෙකු ද එක් විය.  ඔහු අවුරුදු ගණනාවකට පසු ඕස්ට්‍රේලියාවට පිටුවහල් කරන ලද්දේය. එසේ කරනු ලැබූ පළමු ශ්‍රී ලාංකිකයා ඔහු  විය.

උඩරට හමුදා මාර්තුවේදී ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ලකොට නැවත සෙංකඩගල අත්පත් කර ගත්හ.  බාර්බුට් සිරභාරයට ගෙන මරණ දඬුවම දුන්නේය. නග‍රයේ නවත්වා සිටි බ්‍රිතාන්‍ය භට පිරිස එක් අයෙකු හැර සහමුලින් විනාශ කරන ලදහ.  මෙම කතන්දරය කීමට ඉතිරි වූයේ 19 වෙනි පාබල හමුදාවේ කෝප්රල් ජෝර්ජ් බ්‍රැන්ස්ලි පමණි.  (වෙනත් මූලාශ්‍රවල කියවෙන්නේ ඉතිරි වූ පිරිස් සිව්දෙනෙකු ලෙසයි.) මේ අතර, පසුබසිමින් සිටි බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව උතුරා පිටාර ගලමින් තිබූ මහවැලි ගං ඉවුරේදී පරාජයට පත් කරන ලදී.  පණ බේරාගත්තේ සිව් දෙනෙකු පමණි.

බ්‍රිතාන්‍යයන් මෙසේ පසුබෑමට ලක්වුවද ඔවුන් අල්ලා ගෙන සි‍ටි (පහතරට)  පෙදෙස්වල ඔව්හු බලවත් වූහ.  වසර අවසානයේ කෙරුණු උඩරට හමුදාවේ ප්‍රතිප්‍රහාරවලින් එය ඔප්පු විය.  කලින් සටනේදී අල්ලාගත් රාත්තල් හයේ කාලතුවක්කු ස්වල්ප ප්‍රමාණයකින් සන්නද්ධව උඩරට හමුදා කඳුකර ගිරි දුර්ග පසු කරමින් හංවැල්ල දක්වා ඉදිරියට ආහ.  අති විශිෂ්ට බ්‍රිතාන්‍ය වෙඩි බලය ඉදිරියේ සම්පූර්ණයෙන් පැරදී පලායාමට උඩරට හමුදාවට සිදුවිය.  ශ්‍රී වික්‍රම රාජසිංහ රජුට කඳුකරය දක්වා පසුබැසීමට එම ප්‍රහාරයන් ප්‍රබල විය.  උඩරට හමුදා එන බව අසා බ්‍රිතාන්‍යයන් සතු පෙදෙස්වල ඇතිවූ කැරැල්ලක් ද මැඩ පවත්වන ලදී.

ආණ්ඩුකාර ෆෙඩ්රික් නෝර්ත්(1798-1805) උඩරට දේශ සීමාව කෙරේ තම බලපෑම් පවත්වාගෙන ගියේ බොහෝ වරක් ප්‍රහාර එල්ල කරමිණි.  ඔහු 1804 කපිතාන් ආතර් ජොන්සන් යටතේ සෙංකඩගල දෙසට හමුදාවක් යැව්වේය.  පසුගිය වසර දෙසීයක් තිස්සේ සිදු වූ අයුරින්ම උඩරට හමුදාව විසින් තවත් වරක් බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව පරාජයට පත්කරන ලදී. ඒ උඩරැටියන් තමන්ගේ ගෙදර ලෙස හැඳින්වූ උඩරට  පෙදෙ‍සේ දීය.  1805 දී පෙර ජයග්‍රහණයෙන් ධෛර්යය ලැබූ ඔව්හු මායිම් නගරයක් වූ කටුවන අල්ලා ගත්හ.  මෙම ජයග්‍රහණය සහ 1803 දී මහවැලිය අසලදී ලද ජයග්‍රහණය  ද උඩරට අන්තිම සාර්ථක අර්ථවත් ජයග්‍රහණයන් විය.

පළමු උඩරට යුද්ධය අවසාන වීමෙන් පසු නිල වශයෙන් ඒ බවට ගිවිසුම් අත්සන් නොකෙරුණ ද ජෙනරාල් තෝමස් මේට්ලන්ඩ් ලංකාවේ ආණ්ඩුකාරයා ලෙස 1805 දී පත් කිරීම සාමාන්‍යයෙන් විවෘත සටන්වල ප්‍රථම පියවරෙහි අවසානය ලෙස පිළිගනු ලැබිණ.

References
http://en.wikipedia.org/wiki/Kandian_Wars#The_First_Kandyan_War.2C_1803-1805

පළමු උඩරට යුද්ධය


Five Nights at Freddy's er hryllingsleikur frá ScottGames. Leikir í seríunni eru:

 Five Nights at Freddy's (2014)
 Five Nights at Freddy's 2 (2014)
 Five Nights at Freddy's 3 (2015)
 Five Nights at Freddy's 4 (2015)
 Five Nights at Freddy's: Sister Location (2016)
 Freddy Fazbear's Pizzeria Simulator (2017)
 Ultimate Custom Night (2018)
 Five Nights at Freddy's: Help Wanted (2019)
 Five Nights at Freddy's: Special Delivery (2019)
 Five Nights at Freddy's: Security Breach (2021)

Five Nights at Freddy's


Viktor Dmitrijevič Smolski (bjeloruski: Віктар Дзмітрыевіч Смольскі, ruski: Виктор Дмитриевич Смольский) bjeloruski je gitarist i glazbenik. Najpoznatiji je kao gitarist njemačkog heavy metal-sastava Rage. Bio je član sastava od 1999. sve do 2015. Također je svirao u sastavima Almanac, Mind Odyssey i Kiepłow.

Životopis

Sin je Dmitrija Smolskog, simfonijskog skladatelja. Sa 6 godina počeo je svirati glasovir, violončelo i gitaru. Godine 1983. pridružio se bjeloruskom rock-sastavu Pesniary. Godine 1988. osnovao je sastav Inspector koji je svirao uživo u Njemačku. Od 1993. Smolski živi u Beckumu, Njemačka. Godine 1997. pridružio se sastavu Mind Odyssey s kojim je svirao do 1999., no vratio se 2007. godine.

Kada su 1999. Chris i Spiros Efthimiadis i Sven Fischer napustili skupinu Rage, Smolski se pridružio kao gitarist, iako se pojavio na albumu Ghosts kao gostujući glazbenik. Napustio je Rage 2015. godine.

Od 2015. je glazbenik sastava Almanac. Debitanski studijski album, Tsar objavljen je 2016. godine. Smolski je također vozač utrka.

Diskografija

 Rage

 Ghosts (1999.)
 Welcome to the Other Side (2001.)
 Unity (2002.)
 Soundchaser (2003.)
 Speak of the Dead (2006.)
 Carved in Stone (2008.)
 Strings to a Web (2010.)
 21 (2012.)

 Samostalni albumi

 Destiny (1996.)
 The Heretic (2000.)
 Majesty and Passion (2004.)

 Almanac

 Tsar (2016.)
 Kingslayer (2017.)
 Rush of Death (2020.)

 Mind Odyssey

 Mailed to the Shade (1998.)
 Signs (1999.)
 Time to Change It (2009.)

Izvori

Glazbenici heavy metala
Gitaristi
Bjeloruski glazbenici

Viktor Smolski


{{Infobox Musique classique (œuvre)
 | charte = instrumental
 | titre = Discours IV  pour trois clarinettes | catalogue =
 | image =
 | légende =
 | alternative =
 | genre = Musique de chambre
 | mouvements =
 | musique = Vinko Globokar
 | durée = 25 minutes
 | composition = 1974
 | dédicataire =
 | première monde date =
 | première monde lieu =
 | interprètes création =
 | partition = Édition Peters
}}Discours IV est une pièce pour 3 clarinettes (clarinette soprano, clarinette basse, clarinette contrebasse) de Vinko Globokar composée en 1984 et appartient au cycle de pièces Discours qui utilisent la voix de l'instrumentiste et le jeu de l' instrument. La pièce vise à traiter les relations sociales entre les musiciens ainsi que celles entre les musiciens et le public.

Les trois clarinettistes utilisent les clarinettes soprano en si bémol, basse et contrebasse de diverses manières, par exemple en faisant des bulles dans l'eau, en jouant à trois sur un seul instrument, en jouant comme un cuivre sans embouchure normale, et interprètent un texte en neuf points, dont chaque élément présente trois choix.

 Histoire

 Structure

La volonté du compositeur est de provoquer des réactions de la part des instrumentistes et du public.

La voix chantée et des styles de chant différents (« chanteur d'opéra », « arabe », « tibétain » ...) sont également demandés par le compositeur aux interprètes dans cette pièce.

 Hommage
En 1981, Alain Damiens a formé avec les clarinettistes Éric Lamberger et Olivier Oize et la chanteuse Marie-Claude Vallin un ensemble dénommé « Discours quatre ».

La pièce a été très jouée dans les années 1970-1980, par exemple:
 , Festival Musica, Strasbourg , par L'Accroche-Note avec Armand Angster

Elle continue à être étudiée par les instrumentistes pour acquérir de nouveaux modes de jeu.

 Enregistrements (sélection)
Vinko Globokar,  Discours IV pour 3 clarinettes, avec Jacques Di Donato, Jacques Noureddine, Michel Portal, (label Deutsche Harmonia Mundi, 1978)
 Alain Damiens : Xenakis (Charisma) ; Haïm (Trio « Nighted ») ; Lenot (Lied VI) ; Fénelon (« Orion » Mythologie II) ; Vinko Globokar (Discours IV'') (1991, Adda/Musique française d'aujourd'hui 581277)

Notes et références

Liens externes
.

Œuvre de Vinko Globokar
Globokar, Discours IV

Discours IV de Globokar


Delacroix este o stație de metrou situată în comuna Anderlecht, în Regiunea Capitalei Bruxelles din Belgia. Stația este amplasată lângă strada Delacroix, aproape de limita administrativă cu comuna Molenbeek-Saint-Jean. Delacroix este o stație construită aerian, deoarece linia de metrou traverează în acel loc Canalul Bruxelles-Charleroi.

Istoric
Delacroix a fost inaugurată pe 4 septembrie 2006 și a fost, până pe 4 aprilie 2009, stația terminus a liniei 2. Segmentul Clemenceau – Delacroix a fost prima fază a execuției liniei de metrou care înconjoară zona centrală a orașului. Pe 4 aprilie 2009 a fost dată în funcțiune și cea de-a doua fază, și anume prelungirea liniei între Delacroix și Gara de Vest. Din anul 2009, stația este traversată zilnic de trenurile liniilor  și .

Denumirea stației provine de la numele prim-ministrului belgian Léon Delacroix. Cu ocazia inaugurării ei, numeroși urmași ai acestuia au călătorit în prima ramă de metrou care a realizat legătura Delta – Delacroix.

Construcția stației a costat 31.6 milioane de euro.

Caracteristici
Stația de metrou este poziționată paralel cu strada Delacroix, la est de Canalul Bruxelles-Charleroi, pe care linia de metrou îl traversează pe un pod. Stația Delacroix, deși situată la înălțime pentru a permite traversarea canalului, este complet acoperită. Stația este înzestrată cu un peron central, cele două linii fiind poziționate de o parte și de cealaltă a acestuia. La ambele capete ale peronului sunt prevăzute ieșiri, una către strada Birmingham, cealaltă către cheiul Fernand Demets și către cheiul Industriei, situat pe malul celălalt al canalului. Accesul către cheiul Industriei se face prin intermediul unui pod pietonal acoperit, amplasat între cele două linii, care traversează și el canalul.

Pe pereți, de-a lungul liniei, este expusă lucrarea "Cohérences" (în ) a pictorului belgian Thierry Bontridder, care descrie mișcarea universului. Cabluri tensionate din oțel inoxidabil formează spirale în diferite direcții, o referință la diferitele direcții de călătorie ale pasagerilor metroului. Exteriorul stației Delacroix este finisat cu un model alcătuit din rânduri orizontale succesive de piatră de culoare deschisă, respectiv închisă.

Legături

Linii de metrou ale STIB
  Simonis – Elisabeth
  Roi Baudouin / Koning Boudewijn – Elisabeth

Linii de autobuz ale STIB în apropiere
  Bockstael – Westland Shopping

Locuri importante în proximitatea stației
 Abatorul și piața abatorului din Anderlecht;

Note

Vezi și
Metroul din Bruxelles

Legături externe
Stația Delacroix pe pagina oficială a MIVB-STIB

Galerie de imagini

Stații de metrou din Bruxelles

Delacroix (stație de metrou din Bruxelles)


Jorge Andrés Martínez Boero (San Carlos de Bolívar, 3 de julio de 1973-Necochea, 1 de enero de 2012) fue un piloto de motociclismo argentino, hijo del piloto de automovilismo, Jorge Martínez Boero.

Participó en el Rally Dakar de 2011, en el cual se retiró en la quinta etapa. Su intención era homenajear a su padre al cumplirse 30 años de la consagración en el Turismo Carretera. Ese año pudo probar una lancha que compitió en el Campeonato del Mundo de F1 Powerboat.

Fallecimiento
Murió cuando promediaba la primera etapa de la competencia que une Argentina, Chile y Perú, en la edición 2012 del Dakar.

El 1 de enero a las 10.20 h en el km 55 de la especial de la primera etapa entre Mar del Plata y Santa Rosa, tuvo una fuerte caída que le provocó un traumatismo de tórax. El accidente ocurrió en una recta muy larga, pasando la zona del Médano Blanco a dos km del "Paraje Energía" en Buenos Aires, cuando su moto empezó a culatear y la rueda trasera a patinar. Salió volando y su cuerpo cayó sobre la base donde estaba instalado el GPS. Cuando uno de los pilotos fue a asistirlo le pidió que lo diera vuelta ya que se sentía muy mal, de pronto se desmayó debido a un paro cardíaco producto del golpe. Falleció durante el traslado en helicóptero a los 38 años de edad. En Bolívar se decretó duelo administrativo por 3 días. Sus restos fueron velados en la casa familiar de San Martín al 1300.

Relato de su hija
Tras cumplirse 10 años de la muerte de Martínez Boero, se conoció la reconstrucción del día de la muerte del mismo, con relatos de su hija.

Referencias

Bolivarenses (Argentina)
Pilotos de motociclismo de Argentina
Pilotos fallecidos en competición
Fallecidos por caídas accidentales
Pilotos del Rally Dakar

Jorge Andrés Martínez Boero


Die Germanistische Handbibliothek ist ein vom deutschen Germanisten Julius Zacher (* 1816; † 1887) begründetes, mehrbändiges, literaturwissenschaftliches Werk.
Geschrieben zwischen 1869 und 1884, erschienen die Bände zwischen 1875 und 1930 im Verlag der Buchhandlung des Waisenhauses.

Mit seinem posthumen Erscheinungsdatum hatte die Handbuchreihe etwas mit allen anderen von Zacher initiierten Handbüchern gemeinsam: keines wurde zu seinen Lebzeiten vollständig veröffentlicht, aber stets bemühte er sich umtriebig um Unterstützung des preußischen Ministerium wie in einem Brief an den Minister für geistliche, Unterrichts- und Medizinalangelegenheiten Heinrich von Mühler am 4. Juni 1868, als er die geplante Reihe mitsamt einer Ausgabe der Zeitschrift für deutsche Philologie zur Lektüre für die höheren Bildungsanstalten empfahl, woraufhin eine positive Ankündigung im Centralblatt für die gesammte Unterrichts-Verwaltung in Preussen erfolgte. Ziel der Reihe sollte es nach dem Vorbild Franz Pfeiffers (Deutsche Klassiker des Mittelalters) unter anderem sein, "durch handbücher und commentierte ausgaben mittelhochdeutscher dichter das studium unserer älteren literatur zu erleichtern." Zacher hatte sein Projekt zwecks Unterstützung publikumswirksam in den damals gängigen Fachzeitschriften angekündigt und um allseitige Unterstützung gebeten. Dabei fällt auf, dass die Ankündigungen vom Inhalt her kaum von seinen eigenen Schreiben abwichen.

Als auch für Laien erschließende Quellenedition insbesondere des Mittelhochdeutschen sollten die folgenden Bände eine weitreichende Wirkung besitzen, was man bereits Mitte des 19. Jahrhunderts in den ersten wohlwollenden Ankündigungen voraussah. Selbst im 21. Jahrhundert wurde es noch begleitend bei einer Neuübersetzung der Edda aus dem Isländischen herangezogen. "Aufgrund der Ausführlichkeit der Lemmata das maßgebliche Referenzwerk zum eddischen Wortschatz." "Wie Boers Textausgabe ist auch sein Kommentar stellenweise veraltet, bietet aber eine Reihe interessanter Deutungsvorschläge etwa zur Komposition der Lieder. Im Vergleich zu Gering-Sijmons' Stellenkommentar liegt der Schwerpunkt stärker auf einer Kommentierung der Gedichte als Gesamttexte. Die umfangreichen Diskussionen quellenkritischer Probleme münden z. T. in sehr komplizierte, 'heuslereske' Rekonstruktionsmodelle mit mehreren nicht-überlieferten Vor- und Zwischenstufen."

Ausgaben
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 1, Walther von der Vogelweide. Herausgegeben und erklärt von Wilhelm Wilmanns, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1869.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 2,  Kudrun. Herausgegeben und erklärt von Ernst Martin, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1902.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 3, Vulfila [Ulfilas] oder Die gotische Bibel. Mit dem entsprechenden griechischen Text und mit kritischem und erklärendem Kommentar nebst Kalender, der Skeireins und gotischen Urkunden. Hrsg. v. Ernst Bernhardt, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1875.
 Germanistische Handbibliothek; Bd. 4, Heliand. Hrsg. v. Eduard Sievers, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1878.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 5, Evangelienbuch / Otfrid. Hrsg. u. erkl. v. Oskar Erdmann, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1882.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 6.1, Iwein, der Ritter mit dem Löwen (Hartmann von Aue) Text, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1891.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 6.2, Iwein, der Ritter mit dem Löwen (Hartmann von Aue) Anmerkungen, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1892.
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 7,  Die Lieder der Edda. (2 Teilbände) Hrsg. von Barend Sijmons und Hugo Gering, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1901–1906. (Der letzte Kommentarteilband erschien 1930)
 Germanistische Handbibliothek, Bd. 8, Wolframs von Eschenbach Parzival und Titurel. Hrsg. u. bearb. von Ernst Martin, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1903. (unveränderter ND Wissenschaftliche Buchgesellschaft, Darmstadt 1976)
 Germanistische Handbibliothek, Die altenglische Heldendichtung / 1. Bēowulf. Herausgegeben von Richard C. Boer, Buchhandlung des Waisenhauses, Halle 1912.

Weblinks
 Nachlass von Zachers Mitarbeiter Oskar Paul Albrecht Jänicke (1839–1874) mit dessen Vorarbeiten zum Tristan. Universität Halle
 Vorschläge zum Aufbau einer heutigen Germanistischen Handbibliothek

Einzelnachweise

Literaturgeschichte
Handbuch
Literarisches Werk
Literatur (19. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Deutsche Sprache

Germanistische Handbibliothek


Greenwich Gözlemevi, İngiltere Kraliyet Rasathanesi adıyla 1675 yılında, İngiltere Kralı II. Charles tarafından kurdurulmuştur. Londra'nın Greenwich kasabasında Thames Nehri kenarındadır. Greenwich'te çalışan ilk astronom John Flamsteed'dir. Esas vazifesi yıldızların ve diğer gök cisimlerinin yerlerini tespit etmek ve bu suretle denizcilerin yerlerini daha kesin bulabilmelerine yardımcı olmaktı. 1884 yılından beri başlangıç meridyeneninin bu gözlemevinin üzerinden geçtiği kabul edilmektedir.

Meridyen olarak tabir edilen kurgusal çizgilerin merkezi olarak kabul edilen Gözlemevi 0 noktası olarak kabul edilmektedir. Uluslararası Gün Değişim Yeri de denmektedir.

İngiltere'deki gözlemevleri
Gözlemevi
Christopher Wren yapıları
Londra'daki yapılar
Londra'daki görülecek yerler
1676'da tamamlanan yapılar
Birleşik Krallık'taki müzeler taslakları

Greenwich Gözlemevi


The DAR 10 (ДАР 10) was a Bulgarian light bomber and reconnaissance aircraft. DAR-10 was designed for horizontal and dive bombing, reconnaissance, and ground attack.

Design and development
The DAR 10 was designed by Zvetan Lazarov in 1938 in the DAR (Darzhavna Aeroplanna Rabotilnitsa, meaning literally 'State Airplane Workshop') factory in Bozhurishte, near the capital Sofia.

The DAR 10 was a single-engine two-seat (pilot and gunner) low-wing cantilever monoplane aircraft of conventional layout.  Its two seats were in tandem under enclosed glazing.  Its tailwheel undercarriage was fixed, and the mainwheels were spatted.  The wings had a wooden structure, covered with plywood.  Flaps were not used.

The fuselage was comparatively wide and deep, to accommodate the nose-mounted radial engine.  It was constructed of steel-tube framework and wood formers, covered with fabric.

Three-bladed steel propellers were used.

Two prototypes were built, powered by different engines:
DAR 10A Bekas (Bulgarian: "snipe"), powered by an Alfa Romeo 128 R.C.21 nine-cylinder radial engine rated at 950 hp (709 kW).  This was the first DAR 10 to fly, on 2 July 1941. It was designed to carry four machine guns (two fixed forward-firing and two in rear gunner position).  It could carry five 100-kg bombs, mounted under the wings.  There was also the possibility of a fixed 20 mm forward-firing cannon installation in the forward fuselage.

This aircraft crashed in October 1942. In spite of good flight reviews, the type was not chosen for production.  The high-wing KB-11 Fazan was selected for production instead.

DAR 10F (the "F" to indicate its Fiat engine), powered by a Fiat A 74 R.C.38 14-cylinder radial engine rated at 870 hp (649 kW).  This aircraft first flew in March 1945. It was slightly heavier and longer than the DAR-10A.  Its top speed was 454 km/h (282 mph). Thanks to a stronger construction and dive brakes, it could serve also as a dive bomber. It could be equipped with two fixed fuselage-mounted 20 mm cannon firing forward, two fixed wing-mounted machine guns, and two machine guns for the gunner. It could carry one 500 kg (1,100 lb) bomb or one 250 kg (551 lb) and four 100 kg (110 lb). The bombs were mounted under the fuselage and wings.

The DAR-10 was not selected for production.  Some sources suggest that it was passed over in favor of the German Junkers Ju 87 Stuka dive bomber, while the improved DAR-10F was not selected as World War II had ended and Bulgaria had access to ample supplies of modern Soviet aircraft such as the Ilyushin Il-2 and Il-10.

Variants
DAR-10A
First prototype, powered by an Alfa Romeo radial engine.
DAR-10F
Second prototype, powered by a Fiat radial engine.

Operators

Bulgarian Air Force

Specifications (DAR-10)

See also

References

Bibliography

External links

Photo of DAR-10A

Single-engined tractor aircraft
Low-wing aircraft
1940s Bulgarian bomber aircraft
1940s Bulgarian military reconnaissance aircraft
DAR 10
World War II Bulgarian light bombers
World War II Bulgarian reconnaissance aircraft
Aircraft first flown in 1941

DAR 10


An Paspalum guenoarum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José Arechavaleta. An Paspalum guenoarum in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Paspalum

Paspalum guenoarum


Agrilus albovariegatus é uma espécie de inseto do género Agrilus, família Buprestidae, ordem Coleoptera.

Foi descrita cientificamente por Hespenheide, 1990.

Referências

albovariegatus

Agrilus albovariegatus


Paweł Klisz, né le  à Bielsko-Biała, est un fondeur polonais.

Biographie
Licencié au club UKS RAWA Siedlce, il fait ses débuts dans la scène internationale en mars 2009.

En 2011, il court son premier championnat du monde junior à Otepää, sans obtenir de résultat significatif, puis monte sur son premier podium sur une manche de la Coupe slave. Lors de l'édition 2012 des Championnats du monde junior, il est bien mieux classé, arrivant  du dix kilomètres classique et  du skiathlon.

Il fait ses débuts en Coupe du monde en  au sprint par équipes de Liberec. Lors de la saison 2013-2014, il est au départ de sa première course individuelle en Coupe du monde à Nové Město (), puis obtient son meilleur résultat sur le quinze kilomètres classique de Szklarska Poręba (). Quelques semaines plus tard, il participe aux Jeux olympiques de Sotchi, où il court le skiathlon () et le quinze kilomètres classique ().

Aux Championnats du monde 2017 à Lahti, il honore sa première sélection en mondial, pour des résultats individuels suivants :  du sprint et  du quinze kilomètres.

Pour la saison 2018-2019, en compagnie de Jan Antolec, il rejoint la Team Bauer, fondée par Lukáš Bauer, pour courir sur le circuit Ski Classics. En 2018 et 2019, il est également sacré champion de Pologne du sprint par équipes avec Maciej Staręga.

Palmarès

Jeux olympiques d'hiver

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : non disputée par Paweł Klisz

Championnats de Pologne
3 titres individuels :
30 kilomètres en 2012 et 2013.
50 kilomètres en 2015.

Références

Liens externes

Fondeur polonais
Naissance à Bielsko-Biała
Naissance en août 1992
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2014

Paweł Klisz


Shalom Pula je hrvatski vokalno-instrumentalni glazbeni sastav koji izvodi duhovnu glazbu. Još od 9. listopada 1988. redovito animira Misu za mlade u crkvi sv. Antuna, koja se slavila nedjeljom s početkom u 11 i 30, a od 1991. godine u 12 sati. Osim tijekom obreda, povremeno su aktivni na koncertima i festivalima izvan crkve, a izvode i brojne autorske pjesme.

Povijest
Misu za mlade je uveo fra Ante Mrvelj, koji je ujedno i osnivač i imenovatelj tada novog vokalno-instrumentalnog sastava 'Shalom'. Prvi članovi sastava bili su Snježana Rajčević (Demarin) - vokal i klavijature, Kornelija Miljas (Benazić) - vokal, violina, Božidar Grgić - ritam gitara, Božidar Kokić - solo gitara i Ivica Matoković - bas gitara.

Za potrebe nastupa i na određene periode, pripomagali su i uskakali Bruno Krajcar, Klaudio Krajcar, Robert Rosanda, Tony Cetinski, Vjekoslav Rojnić, Krešo Matoković i drugi. Shalom je nastupao na festivalu duhovnih šansona u Rijeci 1989., Zagrebu 1989. i 1990, a tijekom 1989. snimili su i audio kazetu "Još više sunca" u studiju Radio Pule pod izdavaštvom Kršćanske sadašnjosti.

Od 1991. godine sastavu se pridružuje Patricio Valenta, koji je do tada bio tehnički pomoćnik. Iduće godine održan je i dobrotvorni koncert "Prijateljima u nevolji" u Istarskom narodnom kazalištu Pula, a gostovali su članovi grupe "In Vino Veritas", "Lilihip", Bruno Krajcar i na bubnjevima Nikica Duraković. Tada i snimaju pjesmu "Ne plači, Dobri" na glazbu Brune Krajcara i tekst sestre Anke Dobričević koja izlazi na albumu "Istra za mir - Vratite nam osmijeh" s antiratnom tematikom. S istom pjesmom su nastupali u Istarskom narodnom kazalištu i u Domu hrvatskih branitelja na istoimenom domoljubnom koncertu. U Zagrebu su 1993. godine sudjelovali na smotri duhovnih sastava, a 1995. na susretu mladih u Areni u Puli kada se sastavu pridružuje i Ivona Miljas (Fabris) kao privremena, a kasnije i stalna članica. Iste godine tri članice sastava (Snježana Demarin, Ivona Fabris i Kornelija Benazić) snimaju božićnu pjesmu 'Bijeli Božić' uz jazz aranžman i pratnju Davora Lorkovića na klaviru, za koju je HRT snimio i spot. U pulskoj Areni sastav je nastupio i tijekom Euharistijskog kongresa 2000. godine.

Iste godine snimaju pet novih autorskih pjesama u radio Puli, kad im se pridružuju i Oriana Rosezin, Sanja Banković, Bogdan Fabris, Denis Macan, te na bubnjevima, po potrebi, Loris Zupanc.

'Shalom' je 2000. godine sudjelovao na Susretu hrvatske katoličke mladeži u Rijeci na Trsatu, a iste su godine, kao i 2002., gostovali u Vodnjanu na dječjem duhovnom festivalu "Iskrice". Na Uskrsfestu su sudjelovali tri puta: 1999. (Žedan kamen), 2001. (Mi imamo Oca), te 2003. (Podaj svijetu radost, Gospode). Dana 23. lipnja 2001. grupa 'Shalom' dobiva zahvalnicu za doprinos u organizaciji državnog natjecanja 'Vjeronaučna olimpijada Malog Koncila' od ministarstva prosvjete i športa RH. 9. prosinca 2003. gostuju u Pićnu na Božićnom koncertu za obnovu Barunove palače. Godine 2008. snimljen je i album s božićnim pjesmama uživo s mise.

I dalje redovito tijekom svake školske godine animiraju nedjeljnu Misu za mlade u crkvi sv. Antuna u Puli, te po potrebi i na poziv sviraju duhovne pjesme na vjenčanjima. U novije vrijeme kao stalni članovi pridružile su se i vokalne solistice Adriana Belli (2010.) i Ana Brajković (2015.), te Davor Demarin (2014.) na cajonu koji je zamijenio dotadašnju ritam mašinu. Bubnjeve koriste po potrebi prilikom nastupa izvan crkve. Sastav izvodi i svoje originalne autorske pjesme, skladatelja Brune Krajcara, Ivone Fabris, Snježane Demarin. Luke Demarina i Ane Brajković.

Članovi

Trenutni članovi

 Snježana (Rajčević) Demarin (1988.-danas) - vokal, klavijature
 Božidar Grgić (1988.-danas) - ritam gitara
 Patricio Valenta (1991.-danas) - ton majstor, bas gitara
 Oriana (Rosezin) Šimunović (2000.-danas) - vokal
 Sanja Banković (2000.-danas) - vokal
 Adriana Belli (2010.-danas) - vokal
 Davor Demarin (2014.-danas) - cajon
 Ana Brajković (2015.-danas) - vokal

Bivši članovi

 Božidar Kokić (1988. – 1993.) - solo gitara
 Kornelija (Miljas) Benazić (1988. – 2001.) - vokal, violina
 Bogdan Fabris (2000. – 2010.) - klavijature, vokal
 Ivona (Miljas) Fabris (1995. – 2010.) - vokal

Povremeni i bivši povremeni članovi:

 Ivica Matoković - bas gitara
 Bruno Krajcar - klavijature, bas gitara, vokal
 Robert Rosanda  - klavijature, saksofon
 Tony Cetinski  - bubnjevi
 Vjekoslav Rojnić - električna gitara
 Krešo Matoković  - bas gitara
 Klaudio Krajcar - gitara
 Nikica Duraković - bubnjevi
 Denis Macan - solo gitara
 Loris Zupanc - bubnjevi
 Vedran Vojnić - bubnjevi

Album 'Još više sunca' (1990.)
Popis pjesama:

 Idoli (I. Opačak – A. Milovan)
 Još više sunca (B. Kokić – D. Načinović)
 Mi imamo Oca (B. Krajcar – A. Milovan)
 Grad na gori (D. Načinović – D. Načinović)
 Nasmiješi se (B. Krajcar – B. Krajcar)
 Žedan kamen (I. Opačak – M. Filipović)
 Božji Sin (crnačka duhovna – K. Miljas)
 Na putu (K. Miljas – A. Milovan – R. Rosanda)
 O, bijela radosti moja (J. Čenić – A. Petričević)
 Šapći mi priču (J. Čenić – A. Petričević)

Izvođači:

 Snježana Rajčević – vokalni solist, klavijature
 Kornelija Miljas – vokalni solist, violina
 Božidar Kokić – prateći vokal, solo gitara
 Božidar Grgić – prateći vokal, ritam gitara
 Bruno Krajcar – prateći vokal, klavijature, bas-gitara
 Ivica Matković – bas gitara

Aranžmani:

 Josip Čenić, Bruno Krajcar, Marko Majkovica, Kornelija Miljas, Daniel Načinović, Snježana Rajčević

Izdavač: Kršćanska Sadašnjost, Zagreb (1990.)

Urednik: Miljenko Dörr

Producent: Ante Mrvelj

Ton majstori: R. Mihovilović i D. Heraković

Album 'Shalom' (2000.)
Popis pjesama:

 Dođi, Isuse (Snježana Demarin / Snježana Demarin / Bogdan Fabris)
 Kako lijep je ovaj dan (Ivona Fabris / Ivona Fabris / Bogdan Fabris)
 Mi imamo Oca (Bruno Krajcar / Antun Milovan / Bogdan Fabris)
 Areni za radost (Bruno Krajcar / Antun Milovan / Bogdan Fabris)
 Podaj svijetu radost (Snježana Demarin / Daniel Načinović / Bogdan Fabris)

Izvođači:

 Snježana Demarin - vokal
 Kornelija Benazić - vokal
 Orijana Rosezin, Sanja Banković, Patricio Valenta, Božidar Grgić - prateći vokali
 Bogdan Fabirs - klavijature
 Denis Macan - solo gitara
 Patricio Valenta - bas gitara
 Loris Zupanc - bubnjevi

Album je sniman u radio Pule i izdan u vlastitoj naknadi.

Autorske skladbe

 U smiraj dana - Bruno Krajcar / Antun Millovan
 Mi imamo Oca - Bruno Krajcar / Antun Milovan / Bogdan Fabris
 Ne plači, Dobri - Bruno Krajcar
 Dođi, Isuse (1998.) - Snježana Demarin / Snježana Cindrić / Bogdan Fabris
 Podaj svijetu radost (1999.) - Snježana Demarin / Daniel Načinović
 Uskrsnu Isus doista (2000.) - Snježana Demarin / Tradicionalni tekst
 Sveti Ante (2001.) - Snježana Demarin / Tradicionalni tekst
 Budi tu (2002.) - Snježana Demarin / Snježana Demarin
 Čuvaj me - Ivona Fabris
 Kako lijep je ovaj dan - Ivona Fabris
 Hvala ti - Ivona Fabris
 U patnjama i suzama - Ivona Fabris
 Odvedi me - Ivona Fabris
 Gospodin je pastir moj (2017.) - Luka Demarin / Psalam
 U hostiji kriješ se Ti - Ana Brajković
 Povratak - Josip Čenić / Anka Petričević

 Misa (Bruno Krajcar, 1989.) - Gospodine, Svet, Jaganjče Božji
 Misa (Luka Demarin, 2017.) - Gospodine, Svet, Jaganjče Božji, Aleluja

Vanjske poveznice

Shalom Pula - YouTube

Shalom Pula - Facebook

Hrvatski glazbeni sastavi
Kršćanski glazbeni sastavi

Shalom Pula


O balama (din tc. bağlama) este un dispozitiv format din două piese articulate, dintre care cel puțin una este mobilă, permițând astfel rotirea parțială a elementului atașat de partea mobilă, folosit pentru închiderea și deschiderea unei uși, ferestre, a unui capac sau plierea și deplierea unui mecanism articulat.

Dezvoltarea istorică balamalelor
Deși primele acoperăminte cu funcție de ușă ale intrărilor în locuințele umane nu erau prevăzute cu balamale, odată cu apariția ușii a apărut și nevoia manevrării ușoare a acesteia. Datarea momentului apariției balamalei nu este posibilă, cele mai vechi balamale metalice cunoscute, descoperite pe o ușă în Elveția, datează din mileniul III î.e.n. însă balamale ulterioare din lemn sau piatră indică faptul că acestea din urmă ar fi putut fi folosite dinaintea epocii bronzului, cu toate că cele mai vechi dovezi ale folosirii balamalelor tip bolț datează din cca. 1600 î.e.n., pe baza descoperirilor din situl orașului antic Hattușa al hitiților, unde încă se păstrează cavitățile în care pivotau porțile masive din zidul orașului; astfel de cavități au fost descoperite și în temple babiloniene și asiriene.

În evul mediu fierăria a avansat și s-a răspândit, făcând obiectele metalice din ce în ce mai acesibile maselor prin intermediul fierarilor locali.

Odată cu revoluția industrială, a explodat și producția de balamale de tot felul. Datorită producției mecanizate de masă, modelele complexe puteau fi acum fabricate mult mai repede și la o fracțiune din costul anterior dar și cu un aspect mai plăcut.

Tipuri de balamale
Există o multitudine de tipuri de balamale în funcție de destinația acestora, de modul de prindere pe suport, de gradul de deschidere etc.

În funcție de modul de atașare al balamalei la suport, balamalele pot fi:
Balamale aplicate, atunci când corpul balamalei nu pătrunde în suport (fig. 1);
Balamale semiaplicate, atunci când una dintre cele două părți articulate pătrunde în suport;
Balamale îngropate, atunci când ambele părți pătrund în suport (fig. 2);
Balamale semiîngropate, atunci când ambele părți pătrund parțial în suport (fig. 3);
Balamale încorporate, atunci când balamaua face corp comun cu suportul.

În funcție de modul de prindere al balamalei de suport, balamalele pot fi:
Balamale încorporate în suport, la ușile antice, tip haar-hung, unde balamalele erau doar niște prelungiri, în partea de sus și jos a ușii, fixate în niște scobituri. De asemenea, la obiectele pliabile moderne, precum laptopurile, telefoanele mobile, ramele de ochelari etc.;
Balamale care se prind prin străpungerea suportului, balamalele timpurii, formate din cuie cu inel;
Balamale care se prind prin înfiletarea în suport, balamalele cilindrice cu tijă filetată;
Balamale care se prind de suport cu șuruburi sau cuie, toate balamalele aplicate;
Balamale care se prind prin presarea suportului, cele pentru ușile de sticlă;
Balamale care se prind prin sudare, la porțile metalice.

Tipuri de balamale clasificate după diferite caracteristici:
Balamale cu aripi, numite și balamale fluture sau balamale pafta, se montează cu șuruburi pentru lemn, nu pot fi ajustate după montaj, sunt vizibile în permanență, creează un luft (spațiu) considerabil între ușa și corpul mobilierului când ușa este închisă și necesită folosirea împreună cu opritori de ușă sau broaște pentru a menține ușa închisă;
Balamale bandă, sunt balamale cu aripi care se întind pe întreaga lungime a ușii;
Balamale cu tijă filetată, pentru uși din lemn masiv;
Balamale aruncătoare, cea mai răspândită soluție actuală pentru mobilierul din pal. Nu sunt vizibile când ușa este închisă, sunt reglabile pe trei axe permițând ajustarea după montare, nu necesită folosirea împreună cu opritori de ușă sau broaște pentru a ține ușa închisă. Există o varietate de versiuni ale acestui tip de balama, care adresează o gamă largă de întrebuințări. Balamalele aruncătoare pot fi aplicate sau semiaplicate. Cele aplicate se montează ușor doar cu șuruburi pentru lemn dar nu pot fi reglate. Cele semiaplicate, se montează tot cu șuruburi dar necesită și frezarea unui locaș circular în ușă, pentru îngroparea parțială a balamalei. În funcție de tipul ușii corpului de mobilier, există:
Balamale aruncătoare pentru uși aplicate, atunci când ușa acoperă cantul corpului de mobilier;
Balamale aruncătoare pentru uși semiaplicate, pentru uși aplicate duble/gemene, care se deschid în oglindă;
Balamale aruncătoare pentru uși încadrate/îngropate, atunci când ușa se află în același plan cu cantul;
Balamale aruncătoare pentru uși semiîncadrate/semiîngropate, pentru uși încadrate duble/gemene, care se deschid în oglindă;
Balamale aruncătoare pentru uși încadrate și modul cu lezenă, atunci când corpul de mobilier pe care se atașează balamaua are lezenă.
Balamale aruncătoare pentru uși de colț
Balamale invizibile;
Balamale batante;
Balamale basculante;
Balamale rabatabile
Balamale sudabile;
Balamale cu rulment;
Balamale ornamentale;

Galerie

Vezi și
Mobilier
Broască (încuietoare)
Yală
Zăvor

Referințe

Organe de mașini
Legături mecanice

Balama


An Ochlandra beddomei in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni James Sykes Gamble. An Ochlandra beddomei in nahilalakip ha genus nga Ochlandra, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ochlandra

Ochlandra beddomei


est un film muet américain réalisé par Joseph Gleason et sorti en 1919.

Synopsis

Fiche technique
 Réalisation :	Joseph Gleason
 Scénario :
 Production : Vitagraph Company of America
 Photographie : Jules Cronjager
 Durée : 5 bobines
 Date de sortie :

Distribution

Gladys Leslie : Dulcie Culpepper
Charles Kent : Colonel Culpepper
Arthur Donaldson : oncle John
Julia Swayne Gordon : tante John
James W. Morrison : Orrin Castleton

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Film américain sorti en 1919
Film dramatique américain
Moyen métrage américain
Film muet américain
Film américain en noir et blanc

Miss Dulcie from Dixie


Beniamino Segre (né le  à Turin ; mort le  à Frascati) est un mathématicien italien qui a travaillé principalement en géométrie (géométrie algébrique, géométrie projective, géométrie différentielle), en théorie des fonctions et en combinatoire. Il est l'un des fondateurs de la géométrie combinatoire.

Biographie
Segre a étudié à Turin avec Giuseppe Peano, Guido Fubini, Gino Fano et Corrado Segre (qui n'a qu'un lien de parenté lointain avec lui). En 1923, il obtient son doctorat sous la direction de Corrado Segre. Il séjourne un temps comme professeur assistant à Turin, puis étudie avec Élie Cartan à Paris en 1926 grâce à une bourse Rockefeller. Après une période comme assistant de Francesco Severi à Rome (qui y dirigea l'école italienne de géométrie algébrique avec Federigo Enriques et Guido Castelnuovo), il devient professeur à Bologne en 1931. Étant juif, il perd son poste en 1938 et se rend en Angleterre. Après une période d'internement de deux ans comme « étranger ennemi ()» sur l'île de Man, il trouve un poste à l'université de Manchester en 1942 auprès de Louis Mordell, qui a aidé de nombreux mathématiciens émigrés. En 1946, il redevient professeur à Bologne et en 1950, il succède à Francesco Severi comme professeur à Rome.

Travaux de recherche
Segre a travaillé dans divers domaines de la géométrie, notammment en géométrie algébrique ou sur des  questions combinatoires de géométrie sur des corps finis (corps de Galois), en commençant par son travail Sulle ovali nei piani lineari finiti (Sur les ovales dans des plans projectifs finis) publié dans les Atti di Accademia dei Lincei 1954 (et en anglais dans le Canadian Journal of Mathematics 1955), article dans lequel il caractérise les coniques irréductibles dans un plan de Desargues projectif fini d'ordre impair (c'est le  ).

Honneurs et distinctions
Segre a été membre de l'Académie des Lyncéens et deux fois son président. En 1963, il est élu membre honoraire de la London Mathematical Society. En 1974, il devient membre correspondant de l'Académie des sciences. Il a donné une conférence plénière au Congrès international des mathématiciens 1954 d'Amsterdam (Geometry on an algebraic variety), et a été conférencier invité à l'ICM de Édimbourg en 1958 (On Galois Geometries) et en 1950 à Cambridge (Massachusetts) (Arithmetical properties of algebraic varieties). En 1930 il est lauréat du prix mathématique de l'Académie italienne des sciences.

Le « Centro Linceo Interdisciplinare » de l'Académie des Lyncéens porte son nom.

Publications (sélection)
Segre a publié autour de 400 travaux.

 Le deuxième volume n'a pas été publié, mais une version anglaise, revue et considérablement augmenté, a été publiée comme : .
.
.

.
.

Bibliographie

.
.
.
 .

Notes et références

Liens externes

Décès en octobre 1977
Naissance en février 1903
Naissance à Turin
Décès à Frascati
Membre de l'Académie pontificale des sciences
Membre de l'Académie des Lyncéens
Lauréat du prix mathématique de l'Académie italienne des sciences
Mathématicien italien du XXe siècle
Décès à 74 ans

Beniamino Segre


Odin vdokh (Один вдох) est un film russe réalisé par Elena Khazanova, sorti en 2020.

Synopsis

Fiche technique
 Photographie : Ilia Ovsenev
 Musique : Sergueï Petukhov, Ilia Zalitchenok
 Décors : Ioulia Kronrod
 Montage : Sergueï Ivanov

Notes et références

Liens externes

Film russe sorti en 2020
Film dramatique russe

Odin vdokh


Milde er en 39 km lang flod, der udspringer i Gardelegen i Sachsen-Anhalt. Milde udgør første del af Milde-Biese-Aland-systemet, der munder ud i Elben.

Ved Milde findes den lille by Kalbe, der på grund af sine mange broer over Milde også kaldes Lille Venedig. Her begynder Mildedalen, et af de frodigste landskaber i det centrale Altmark. Efter yderligere 15 km skifter Milde navn til Biese ved byen af samme navn.

Floder i Sachsen-Anhalt

Milde (flod)


Drapelul Hondurasului a fost adoptat pe 7 martie 1866, și s-a bazat pe drapelul Republicii Federale a Americii Centrale. În 1823 Honduras s-a alăturat Provinciilor Unite ale Americii Centrale și și-a adoptat steagul. În 1866 a fost modificat; cinci stele azurii au fost plasate în centru pentru a reprezenta cele cinci provincii originale din America Centrală. Culorile și modelul sunt aceleași cu steagul Provinciilor Unite ale Americii Centrale. [1] Navele civile și guvernamentale o o folosesc ca steag. Navele din marina hondureană o folosesc ca drapel o versiune în care emblema celor cinci stele este înlocuită de stema Hondurasului deasupra unui arc inversat de cinci stele mici azurii.

Drapelul constă din trei benzi orizontale de lățime egală cu un raport de lungime totală: lățime de 1:2. Cele două benzi azurii externe reprezintă Oceanul Pacific și Marea Caraibelor și reprezintă, de asemenea, cerul albastru și fraternitatea. Banda albă din mijloc reprezintă pământul dintre ocean și mare, pacea și prosperitatea poporului și puritatea gândurilor. Cele cinci stele azurii cu cinci vârfuri aranjate într-un model X centrate în banda albă reprezintă cele cinci națiuni ale fostei Republici Federale ale Americii Centrale (El Salvador, Costa Rica, Nicaragua, Honduras și Guatemala) și speranța că națiunile ar putea să formeze din nou o uniune.

Note

Legături externe

Honduras
Honduras

Drapelul Hondurasului


Afrosciadium, rod biljaka iz porodice štitarki, smješten u tribus Tordylieae. Postoji 18 priznatih vrsta raširenih po Africi, od Sudana i Etiopije na sjeveru, na jug do JAR-a.

Rod je opisan 2008. godine, a u njega su smještene vrste izdvojene iz roda Peucedanum.

Vrste
 Afrosciadium abyssinicum (Vatke) P.J.D.Winter
 Afrosciadium articulatum (C.C.Towns.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium caffrum (Meisn.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium dispersum (C.C.Towns.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium englerianum (H.Wolff) P.J.D.Winter
 Afrosciadium eylesii (C.Norman) P.J.D.Winter
 Afrosciadium friesiorum (H.Wolff) P.J.D.Winter
 Afrosciadium gossweileri (C.Norman) P.J.D.Winter
 Afrosciadium harmsianum (H.Wolff) P.J.D.Winter
 Afrosciadium kerstenii (Engl.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium lundense (Cannon) P.J.D.Winter
 Afrosciadium lynesii (C.Norman) P.J.D.Winter
 Afrosciadium magalismontanum (Sond.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium natalense (Sond.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium nyassicum (H.Wolff) P.J.D.Winter
 Afrosciadium platycarpum (Sond.) P.J.D.Winter
 Afrosciadium rhodesicum (Cannon) P.J.D.Winter
 Afrosciadium trisectum (C.C.Towns.) P.J.D.Winter

Izvori

Tordylieae

Afrosciadium


Benjamin Thomas "Ben" Davies (født 24. april 1993) er en walisisk fodboldspiller, der spiller som venstre back for fodboldkluben Tottenham Hotspur og Wales nationale fodboldlandshold.

International karriere
I 2012 blev Davies udtaget til det walisiske landshold til nogle VM kvalifikationskampe i septemper, han erstattede tidligere holdkammerat Neil Taylor. Han fik sin fulde internationale debut i en 2-1 sejr over Skotland den 12 oktober 2012.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Wales
Fodboldspillere fra Swansea City A.F.C.
Fodboldspillere fra Tottenham Hotspur F.C.
Personer fra Neath
Fodboldspillere fra Viborg FF
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2016
Deltagere ved det europæiske mesterskab i fodbold 2020
Deltagere ved verdensmesterskabet i fodbold 2022

Ben Davies


Arredol (en castellano: Alrededor) fue una publicación digital de información general en aragonés. Creada el 19 de septiembre de 2011, un año después de la muerte de Labordeta,su último artículo se escribió en el año 2016. Fue el primer medio de comunicación enteramente escrito en aragonés. Con una redacción que en un primer momento constaba de tres personas, sus promotores quisieron que la gente también participará en el proyecto enviando artículos, noticias, imágenes, y otros materiales.

La grafía que se utilizó fue la de la Academia de l'Aragonés.

La primera edición de este diario fue realizada por Chorche Romance, Lucía López y Carlos García, con apoyo y artículos de gente como Quim Monzó, Antón Castro, Eduardo Lolumo, Gonzalo González, Pepín Banzo o Daniel Torres Burriel.

El diario se publicó bajo licencia Creative Commons.

El logo del periódico es obra de Laira Gonzalo.

Enlaces externos
 Pachina web d'o diario Arredol
 Noticia en Gara
 Noticia en Diagonal Aragón
 Noticia en Arainfo
 A noticia en Goza Zaragoza

Periódicos de Aragón
Periódicos en aragonés
Periódicos digitales
Publicaciones fundadas en 2011

Arredol


Jiří Jarošík (n. 27 octombrie 1977) este un fost fotbalist ceh. A jucat pe posturile de fundaș și mijlocaș. Și-a început cariera la Sparta Praga din Cehia, cu care a câștigat șase titluri în șapte ani. El a jucat și în străinătate, petrecând opt ani în cadrul mai multor echipe de primă ligă, printre care ȚSKA Moscova, Chelsea, Birmingham City, Celtic, Krîlia Sovetov și Real Zaragoza. A câștigat campionatul în patru țări diferite. El s-a întors apoi la Sparta pentru două sezoane, după care a plecat în Spania la Deportivo Alavés.

Jarošík a jucat pentru echipa națională a Cehiei 23 de meciuri între 2000 și 2005.

Cariera pe echipe

Cariera timpurie
Născut la Ústí nad Labem, pe atunci în Cehoslovacia, Jarošík și-a început cariera la Sparta Praga în Cehia. A fost împrumutat timp de doi ani la Slovan Liberec înainte de a deveni titular la Sparta. Meciurile bune făcute de Jarošík i-au atras atenția lui ȚSKA Moscova, care a plătit 3 milioane de euro ca să-l achiziționeze în 2003.

Chelsea
La 6 ianuarie 2005, Jarošík a fost cumpărat de clubul Chelsea din Premier League  pentru o sumă de transfer care nu a fost făcută publică, considerată a fi de aproximativ 3 milioane de lire sterline. La 27 februarie a jucat ca titular în finala Cupei Ligii, pe care Chelsea a câștigat-o cu 3-2 împotriva lui Liverpool. Chelsea a câștigat titlul în sezonul de Premier League 2004-2005 și Jarošík a jucat destule meciuri (14) pentru a primi o medalie de campion.

Celtic
La 19 iunie 2006, Jarošík a plecat de la Chelsea și a semnat un contract pe trei ani cu campioana en-titre din Premier League din Scoția, Celtic, pentru o sumă de transfer nedezvăluită, care s-a învârtit în jurul valorii de 2 milioane de lire sterline. A înscris la debutul său pentru Celtic într-o victorie cu 4-1 cu Kilmarnock la Celtic Park. Competiția aprigă de la mijlocul terenului, dată între mijlocași precum Evander Sno, Aiden McGeady și Paul Hartley, l-au făcut pe Jarošík să joace mai puțin, însă a reușit să-și aducă contribuția la succesele lui Celtic, obținând ambele lovituri libere din care Shunsuke Nakamura a marcat în cele două meciuri din Liga Campionilor împotriva lui Manchester United - cel de-al doilea gol fiind cel în urma căruia Celtic s-a calificat în optimi. La 6 decembrie 2006, Jarošík a marcat golul lui Celtic într-o înfrângere cu 3-1 din Liga Campionilor la Copenhaga. La 14 ianuarie 2007, Jarošík a marcat golul victoriei în partida câștigată cu 2-1 în fața lui Hearts.

Pe 3 octombrie 2007, Jarošík a fost pentru prima dată titular după șase luni în victoria din grupele Ligii Campionilor a lui Celtic cu 2-1 în fața lui AC Milan, la Celtic Park. Pe 28 noiembrie, Jarošík a înscris golul egalizator al lui Celtic într-un meci din grupele Ligii Campionilor - de data aceasta împotriva lui Șahtior Donețk - cu un voleu spectaculos cu stângul. Meciul s-a încheiat cu 2-1 pentru Celtic.

Krîlia Sovetov
La 31 ianuarie 2008, Jarošík a semnat cu clubul rus Krîlia Sovetov, care l-a transferat pentru un milion de euro.

Deportivo Alavés
Pe data de 26 august 2013, Jarošík a semnat un contract cu Deportivo Alavés din postura de jucător liber de contract, club care tocmai promovase în a Doua Divizie a Spaniei.

Referințe

Legături externe

 Pagina lui Jarošík de pe site-ul oficial al lui Celtic
 Jarošík la Soccernet la ESPN

Mijlocași
Fotbaliști ai Premier League
Fotbaliști ai FC Krîlia Sovetov Samara
Fotbaliști ai ȚSKA Moscova
Fotbaliști ai lui Celtic
Fotbaliști ai Birmingham City FC
Fotbaliști ai Chelsea FC
Fotbaliști internaționali cehi
Fotbaliști cehi
Oameni în viață
Nașteri în 1977

Jiří Jarošík


Squama frontalis har to overflader; den ydre og den indre overflade.

Referencer

Hovedets anatomi

Squama frontalis


වෛෂ්ණවී, (සංස්කෘත: वैष्णवी, IAST: Vaishṇavī) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ හින්දු දෙවඟනකි. ඇය මාත්‍රිකා දෙවඟනක ද වේ.

ඇය ස්ත්‍රී ස්වරූපයෙන් යුත් අතර විෂ්ණුගේ ශක්තිය ලෙස ද සැලකේ. "දුර්ගාපූජාතත්ත්ව" (සංස්කෘත චාරිත්‍ර සංග්‍රහය) නම් ග්‍රන්ථය අනුව මැය ආවරණපූජාවේ දී ("දේවතාවියන් වන්දනය") වන්දනා කළ යුතු දෙවඟනන් 64 දෙනාගෙන් අයෙකි.

මේවාත් බලන්න
 භෛරබ් නාච් නර්තනය
 මහාලක්ෂ්මී
 ත්‍රිදේවී

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

හින්දු දෙවඟනෝ

වෛෂ්ණවී (මාත්‍රිකා දෙවඟන)


An Caustis recurvata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Spreng.. An Caustis recurvata in nahilalakip ha genus nga Caustis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Caustis

Caustis recurvata


The People's Redemption Council (PRC) was a governmental body that ruled Liberia during the early 1980s. It was established after the 1980 Liberian coup d'état wherein Samuel Doe seized power on 12 April 1980. The Council, with Doe as its chairman, promised a complete overhaul of Liberia's society, economy, and political system and the replacement of the corruption of previous regimes with respect for the rights of the Liberian people. The PRC had 17 founding members and was later expanded to 28. The PRC initially functioned as the executive and legislative body in Doe's government. However, over time Doe consolidated power as a central executive. In 1984, the PRC was dissolved and replaced by the Interim National Assembly.

History

Context

Since 1847, Liberia operated as an independent state with a constitutional system modeled on that of the United States. For a long portion of its history, its government was dominated by Americo-Liberians, a group of freed slaves and their descendants from the

United States that first arrived in Liberia in 1822 in a colony founded by the American Colonization Society. After the death of the long-serving president, William Tubman, in 1971, William Tolbert, Jr., became president. Tolbert's administration, like his predecessor's, was characterized by political suppression and a government dominated by the executive. In 1979, civil discord rose to an all-time high due to a 50% increase in rice prices that resulted in the deaths of dozens of Liberians. In addition to an overall lack of development and a stagnant economy, this unrest precipitated the 1980 Liberian coup d'état that would lead to the creation of the PRC.

Inception and operation

On 12 April 1980, Samuel K. Doe led a group of 17 soldiers in a coup d'état that overthrew and killed then-president William Tolbert. By 16 April 1980, Doe's forces were able to begin consolidating power. The group formed the People's Redemption Council as the supreme legislative and executive power  with Doe as its chairman. In the wake of the coup, the PRC emphasized a goal of creating a new system of governance and societal organization rooted in support for the country's commoners. Doe, as a native Liberian, claimed to be seeking equality of rights and of status among all Liberians.

Shortly after its formation, the PRC authorized the arrest of over 100 former government officials from the Tolbert administration. Several of them were brutally beaten and executed in the weeks following the coup.

In its first fiscal year, the PRC increased military spending by 150%, which critics used to question body's commitment to a transition towards democracy. By early 1981, Liberian debt had nearly reached $800 million. Under the PRC, Liberia's economy remained dependent on income from abroad. In mid-1981, the PRC created the National Constitutional Commission (NCC), the Constitutional Advisory Assembly (CAA), and Special Elections Commission (SEC) to, respectively, write a new constitution, revise the newly drafted constitution, and run democratic elections.

Shortly after its founding, Doe and the PRC increased the size of the body. Three of these new members were former officials from the Tolbert administration. Over time, conflict between military and civilian members led to division between progressives and conservatives, especially along ethnic lines. Some PRC members criticized their fellow councilmen for engaging in the very corruption that they publicly disavowed. In 1982, Doe and military PRC members executed several civilian PRC members who opposed them, which effectively ended the intra-council conflict.

International response
After the coup, the United States, the Organisation of African Unity, and the West African Economic Community criticized Doe and the PRC. Additionally, the International Monetary Fund and the World Bank restricted loan terms offered to Liberia under the PRC.

Transition and disbandment
By December 1982, the NCC had completed its task of drafting a constitution. Despite disagreements between the PRC and the NCC concerning the timeline of a transition, the NCC's draft was submitted to the CAA for revision. After their revisions were completed in late 1983, a referendum took place on 3 July 1984, that ratified the constitution.

With the ratification of the new constitution in 1984, the PRC was dissolved and replaced with the Interim National Assembly (INA) on 22 July 1984.

Composition
At its inception, the PRC consisted of 17 soldiers. The PRC quickly grew to include a handful of civilians and several high-ranking members of the previous administration, bringing the PRC's total membership to 28. The PRC was mainly made up of native Liberians and the majority of PRC members were Krahn, similarly to Doe, with a large number of members hailing from the same county as Doe.

Powers
Immediately after the coup, the PRC prohibited organized opposition, dissolved the Legislature of Liberia, and suspended the Constitution, leaving the PRC as the sole executive and legislative body in the national government.

However, despite this consolidation of authority, Doe quickly consolidated executive and legislative power, effectively making the PRC a de facto cabinet rather than a body with powers of its own. Doe preserved his power through clientelism involving the army and by threat/use of force towards his opposition, including within the PRC itself.

Legacy

Immediately after the PRC was disbanded, many of its members pursued positions of authority in the new government.  Doe would win election as president in a highly contested and controversial election as the nominee of the National Democratic Party of Liberia. Many former PRC members then became members of Doe's presidential cabinet.

While the PRC ruled formally by decree, its decisions and amendments to Liberian law would continue in effect unless and until a successor body rescinded them.  Under the new constitution, Article 97, referred to by some as "transitional provisions", provided no action taken by the PRC "shall be questioned in any proceedings whatsoever" and prevented any court or tribunal from hearing any case pertaining to the 1980 coup, the suspension of the prior constitution, the establishment and actions of the PRC, or any legal decisions made or penalties imposed by the PRC.

Colonist-native ethnic tension in Liberia had been prevalent since the arrival of the Americo-Liberians in the early 1800s. Doe's favoritism towards the Krahn people increased tensions by encouraging boundaries and status differences among native Liberian ethnic groups. These differences led to sometimes violent relationships with the Gio and Mano peoples.

Under Doe and the PRC, poor nutrition, lack of access to drinking water, unemployment, and rising violent crime rates characterized life in Liberia. In the political sphere, political imprisonment was high and political discourse was suppressed.

See also
History of Liberia

References

Liberia
1980 establishments in Liberia

People's Redemption Council


كانت الثورة المجرية في عام 1848 (بالهنغارية: 1848–49-es forradalom és szabadságharc، 1848–49 Revolution and War) واحدة من العديد من الثورات الأوروبية لعام 1848 وارتبطت ارتباطًا وثيقًا بالثورات الأخرى لعام 1848 في المناطق التابعة لسلالة هابسبورغ. نمت الثورة في مملكة المجر لتتحول إلى حرب من أجل الاستقلال التام عن سلالة هابسبورغ. تُعتبر هذه الثورة أحد أكثر الأحداث مصيريةً في تاريخ المجر الحديث، بالإضافة أيضًا لوضعها أحد أحجار الزاوية في تركيب الهوية الوطنية المجرية. كانت نقطة التحول الحاسمة للأحداث هي قوانين أبريل التي وقّع عليها الملك فرديناند، إلا أن الملك النمساوي الشاب فرانز جوزيف «ألغى» القوانين بشكل تعسفي دون أي أهلية قانونية. أدّى هذا الفعل إلى تصعيد الصراع بين البرلمان المجري وفرانز جوزيف. أسفر كل من دستور ستاديون الجديد المقيد في النمسا، وإلغاء قوانين أبريل والتدخل العسكري النمساوي عن سقوط حكومة باتياني السلمية (التي بحثت عن اتفاق مع المحكمة)، بالإضافة إلى ظهور مفاجئ لأتباع لاغوس كوسوث في البرلمان، والذين طالبوا بالاستقلال الكامل للمجر.
بعد سلسلة من الهزائم النمساوية الكبيرة في عام 1849، اقتربت الإمبراطورية النمساوية من شفا الانهيار. اضطر الإمبراطور الشاب فرانز جوزيف الأول إلى طلب المساعدة الروسية باسم التحالف المقدس. استجاب القيصر نيكولاي الأول، وأرسل جيشًا قويًا قوامه 200,000 جندي مع 80,000 من القوات المساعدة. أخيرًا، هزم الجيش المشترك للقوات الروسية والنمساوية القوات المجرية. وُضعَت المجر تحت القوانين العرفية الوحشية بعد استعادة سلطة هابسبورغ.

تُمثّل ذكرى اندلاع الثورة في 15 مارس، واحدة من ثلاثة أعياد وطنية في المجر.

المجر قبل الثورة
حافظت مملكة المجر دائمًا على نظام قانوني منفصل وبرلمان منفصل، يُعرَف باسم مجلس المجر، حتّى بعد إنشاء الإمبراطورية النمساوية في عام 1804. امتلكت مملكة المجر، خلافًا للمناطق الأخرى التي حكمتها سلالة هابسبورغ، دستورًا تاريخيًا قديمًا حدّ من سلطة التاج وزاد بشكل كبير من سلطة البرلمان منذ القرن الثالث عشر.

بقيت الإدارة والحكومة في مملكة المجر (حتى عام 1848) إلى حدّ كبير بمنأى عن الهيكل الحكومي للإمبراطورية النمساوية الشاملة. ظلّت هياكل الحكومة المركزية في المجر منفصلة عن الحكومة الإمبراطورية. حكم البلاد مجلس ملازم هنغاريا (الغوبيرنيوم) -وموقعه براتيسلافا ولاحقًا في بيشت- ومستشارية الديوان الملكي الهنغاري في فيينا.

بينما بدأ عهد الملك فور وفاة سلفه في معظم دول أوروبا الغربية (مثل فرنسا وإنجلترا)، كان التتويج في المجر أمرًا لا غنى عنه، وإن لم يُنفّذ بشكل صحيح تبقى المملكة «يتيمة». حتى خلال الوحدة الشخصية الطويلة بين مملكة المجر وغيرها من المناطق التي حكمها هابسبورغ، وجب تتويج ملوك هابسبورغ كملوك للمجر من أجل إصدار القوانين هناك أو ممارسة الصلاحيات الملكية في أراضي مملكة المجر. منذ مرسوم الثور الذهبي عام 1222، اضطر جميع الملوك المجريين إلى أداء قسم التتويج أثناء إجراءات عملية التتويج، إذ اضطر الملوك الجدد إلى الموافقة على دعم الترتيب الدستوري للبلاد، للحفاظ على حريات رعاياهم وسلامة أراضي مملكتهم.

حافظت مملكة المجر من عام 1526 إلى 1851، على حدودها الجمركية الخاصة، التي فصلت المجر عن نظام الجمارك الموحد للأراضي الأخرى التي حكمها هابسبورغ.

نادي اليعاقبة المجريين
توقفت الإصلاحات المستنيرة في المجر بعد وفاة الإمبراطور الروماني المقدس، جوزيف الثاني، في فبراير 1790، الأمر الذي أثار غضب العديد من المفكرين الناطقين باللغة الفرنسية من أصحاب التوجهات الإصلاحية والذين أيّدوا الأفكار الراديكالية الجديدة القائمة على الفلسفة والتنوير الفرنسيين. عمِل إجناك مارتينوفيتش كعميل سري للإمبراطور الروماني المقدس الجديد، ليوبولد الثاني، حتى عام 1792. أعلن صراحةً في كتابه بعنوان الخطاب المؤيد لليوبولد، وجوب الاعتراف فقط بالسلطة المستمدة من العقد الاجتماعي؛ إذ رأى الأرستقراطية كعدو للبشرية، لأنها منعت الناس من التعليم. ناقش في أحد أعماله الأخرى، بعنوان التعليم المسيحي للناس والمواطنين، فكرة ميل المواطنين إلى معارضة أي قمع وأن الشعب هو مصدر السيادة. أصبح أيضًا ماسونيًا، وأيّد تبنّي جمهورية فيدرالية في المجر. كعضو في اليعاقبة الهنغاريين، اعتُبر رائدًا مثاليًا للفكر الثوري من قبل البعض، ومغامرًا عديم الضمير من قبل آخرين. كان مسؤولاً عن إثارة تمرد ضد طبقة الأقنان المجرية. بسبب هذه الأعمال التخريبية، طرد فرانسيس الثاني، الإمبراطور الروماني المقدس، مارتنوفيتش مع رئيسه، فيرينك غوتاردي، الرئيس السابق للشرطة السرية. أعدِم مع ستة آخرين من اليعاقبة البارزين، في مايو 1795. ألقي القبض على أكثر من 42 شخصًا من أعضاء المجتمع السري الجمهوري، بمن فيهم الشاعر يانوس باتساني والعالم اللغوي فيرينك كازينزي.

على الرغم من عدم تأثير حركة اليعاقبة الجمهوريّة المجرية على سياسة البرلمان المجري والأحزاب البرلمانية، امتلكت روابط إيديولوجية قوية مع القوى خارج البرلمانية: الشباب والطلاب المتطرفون مثل الشاعر ساندور بيتوفي، والفيلسوف والمؤرخ بول فاسفاري والكاتب الروائي مور جوكاي، الذي أشعل الثورة في مقهى بيلفاكس في 15 مارس 1848.

عصر الإصلاحات
لم ينعقد البرلمان الهنغاري منذ عام 1811.

لم تشغل الجلسات البرلمانية المتكررة في الجزء الأول من العهد نفسها كثيرًا من أجل دعم الحرب؛ بعد عام 1811 توقفت عن الانعقاد. في السنوات الأخيرة لفرانسيس الأول، سقط الظل الثقيل لسياسة الاستقرار التي انتهجها مترنيخ في جميع أنحاء المملكة، وكانت قوى الاستبداد الرجعي هي الأقوى في كل مكان. لكن تحت السطح، بدأ تيار شعبي قوي يسير في الاتجاه المعاكس. كان المجتمع الهنغاري، المتأثر بالليبرالية الغربية، ولكن دون أي مساعدة مباشرة من الخارج، يستعد للتحرر المستقبلي. كان الكتّاب والعلماء والشعراء والفنانين والنبلاء والعامة والعلمانيين ورجال الدين، دون أي تنسيق سابق أو اتصال واضح، يعملون من أجل هذا المثل العليا للحرية السياسية التي كانت تسعى لتوحيد جميع الهنغاريين. كان ميهالي فوروسمارتي، فيرينك كولسي، فيرينش كازينزي ورفاقه، على سبيل المثال لا الحصر، بوعي أو بغير وعي، ممثلين للأدب الوطني الناشئ، وينجزون مهمة سياسية، وأثبتت أقلامهم أنها ليست أقل فعالية من سيوف آبائهم.

في عام 1825 عقد الإمبراطور فرانسيس الثاني البرلمان استجابةً للمخاوف المتزايدة بين طبقة النبلاء الهنغارية بشأن الضرائب والاقتصاد المتضائل، بعد حروب نابليون. بدأ هذا -ورد الفعل على إصلاحات جوزيف الثاني- ما يعرف بفترة الإصلاح. لكن بقي النبلاء يحتفظون بامتيازاتهم المتمثلة في عدم دفع الضرائب وعدم إعطاء حق التصويت للجماهير.

اعترف السياسي المجري المؤثر الكونت استفان سيشيني بالحاجة إلى تحقيق تقدم البلاد كما دول أوروبا الغربية الأكثر تقدمًا، مثل إنجلترا.

لقد كان هجوماً مباشراً على الدستور الذي، على حد تعبير استفان سيشيني، «أيقظ الأمة من نعاسها المرضي». في عام 1823، عندما كانت القوى الرجعية تفكر في العمل المشترك لقمع الثورة في إسبانيا، فرضت الحكومة، دون استشارة البرلمان، ضريبة حرب واستدعت المجندين. احتجت مجالس المقاطعات على الفور على هذا العمل غير القانوني، واضطر فرانسيس الأول، في جلسة البرلمان لعام 1823، إلى التنصل من عمل وزرائه. لكن المقاطعات شعرت أن الحفاظ على حرياتهم يتطلب ضمانات أكثر جوهرية من القوانين القديمة.

كان سيشيني، الذي أقام في الخارج ودرس المؤسسات الغربية، الزعيم المعترف به لكل من رغب في إنشاء هنغاريا جديدة بدلًا من القديمة. لسنوات ثقّف هو وأصدقاؤه الرأي العام من خلال إصدار عدد لا يحصى من الكتيبات التي شُرحت فيها الليبرالية الجديدة ببلاغة. على وجه الخصوص، أصر سيشيني على أن الناس يجب ألا ينظروا حصريًا إلى الحكومة، أو حتى إلى البرلمان، من أجل الإصلاحات اللازمة. يجب على المجتمع نفسه أن يأخذ زمام المبادرة من خلال كسر حواجز التفرد الطبقي وإحياء الروح العامة السليمة.

كان تأثير هذا التعليم واضحًا في جلسة البرلمان لعام 1832، عندما كان لليبراليين في الغرفة السفلى أغلبية كبيرة، من أبرزهم فيرينك دياك وأودون بوثي. لكن في مجلس الشيوخ، اتحد الأقطاب مع الحكومة لتشكيل حزب محافظ يعارض بعناد أي مشروع إصلاحي، ما أحبط كل جهود الليبراليين.

كان النجم السياسي الصاعد الجديد في منتصف ثلاثينيات القرن التاسع عشر هو لايوس كوسوث، الذي بدأ ينافس شعبية سيشيني بسبب موهبته كخطيب في الجزء الليبرالي من البرلمان. دعا كوسوث إلى ديمقراطية برلمانية أوسع، والتصنيع السريع، والضرائب العامة، والتوسع الاقتصادي من خلال الصادرات، وإلغاء القنانة والامتيازات الأرستقراطية (المساواة أمام القانون). دفع انزعاج الحكومة من قوة الحزب الليبرالي وشعبيته، بعد فترة وجيزة من تولي الملك الجديد، الإمبراطور فرديناند الأول (1835-1848)، إلى محاولة سحق حركة الإصلاح من خلال اعتقال وسجن الأعضاء المحرضين الأكثر نشاطًا ومن بينهم لايوس كوسوث وميكلوس ويسيليني. لكن الأمة لم تعد خاضعة للانقياد.

رفضت جلسة البرلمان لعام 1839 المضي قدمًا في العمل حتى أطلِق سراح السجناء السياسيين، وبينما كانت الأغلبية الإصلاحية في الغرفة السفلى أكبر من أي وقت مضى، شُكِل حزب ليبرالي أيضًا في مجلس الشيوخ تحت قيادة الكونت لويس باتياني والبارون جوزيف يوتفوس.

من عام 1000 إلى 1844، كانت اللغة اللاتينية هي اللغة الرسمية للإدارة والتشريع والتعليم في مملكة هنغاريا. مُرر اثنين من المقاييس التدريجية ذات الأهمية القصوى من خلال جلسة البرلمان هذه، أحدهما جعل الماغيار اللغة الرسمية لهنغاريا؛ وحرر الآخر ممتلكات الفلاحين من كل الالتزامات الإقطاعية.

لم ترضِ نتائج جلسة البرلمان لعام 1839 الليبراليين المتقدمين، في حين أن معارضة الحكومة ومجلس الأعيان بقيت تزيد من حدة السخط العام. كان المدافع الرئيسي عن هذا الجو هو بيستي هيرلاب، أول صحيفة سياسية في المجر، أسسها كوسوث عام 1841، وأثارت مقالاتها، التي تدعو إلى الانتقام المسلح إذا لزم الأمر، المتطرفين لكنها أبعدت سيشيني، الذين هاجموا علانية آراء كوسوث. كان الجدل في كلا الجانبين عنيفاً. ولكن، كالعادة، سادت وجهات النظر المتطرفة، وفي تجميع جلسة البرلمان لعام 1843، كان كوسوث أكثر شعبية من أي وقت مضى، في حين انخفض تأثير سيشيني بشكل حقيقي. كانت نبرة جلسة البرلمان هذه حماسية، وتعرضت الحكومة لهجوم شديد لتدخلها في الانتخابات. أنشِئ حزب جديد يسمى حزب المعارضة، والذي وحد الليبراليين الإصلاحيين، لمعارضة المحافظين. حقق الليبراليون (حزب المعارضة) انتصارات جديدة. أُعلِن في ذلك الوقت أن اللغة المجرية هي لغة المدارس والمحاكم القانونية والسلطة التشريعية؛ وقُنِن الزواج المختلط؛ وفتحت المناصب الرسمية لغير النبلاء.

النقاش الطويل بين الإصلاحيين في الصحافة (1841-1848)
شهدت الفترة الفاصلة بين جلسة البرلمان عام 1843 وعام 1847 تفككًا وتحولًا كاملين لمختلف الأحزاب السياسية. انضم سيشيني علنًا إلى الحكومة، بينما انفصل الليبراليون المعتدلون عن المتطرفين وشكلوا حزبًا جديدًا هو المركزيون.

في كتيب عام 1841 بعنوان شعب الشرق، حلّل الكونت سيشيني سياسة كوسوث واستجاب لمقترحات إصلاح كوسوث. يعتقد سيشيني أن الإصلاحات الاقتصادية والسياسية والاجتماعية يجب أن تسير ببطء وحذر، من أجل تجنب الاحتمال الكارثي المحتمل للتدخل العنيف من سلالة هابسبورغ. كان سيشيني مدركًا لانتشار أفكار كوسوث في المجتمع الهنغاري، والذي توخاه للتغاضي عن الحاجة إلى علاقة جيدة مع أسرة هابسبورغ.

رفض كوسوث، من جانبه، دور الطبقة الأرستقراطية، وشكك في المعايير الراسخة للوضع الاجتماعي. على عكس سيشيني، اعتقد كوسوث أنه في عملية الإصلاح الاجتماعي سيكون من المستحيل كبح المجتمع المدني في دور سلبي. وحذر من محاولة إقصاء الحركات الاجتماعية الأوسع عن الحياة السياسية، ودعم الديمقراطية، رافضًا أسبقية النخب والحكومة. في عام 1885، وصف سيشيني بأنه أرستقراطي نخبوي ليبرالي، بينما اعتبر شيشيني أن كوسوث ديمقراطي.

كان سيشيني سياسيًا انعزاليًا، بينما رأى كوسوث العلاقات القوية والتعاون مع الحركات الليبرالية والتقدمية الدولية أمرًا ضروريًا لنجاح التحرر.

استند سيشيني في سياسته الاقتصادية على مبادئ عدم التدخل التي مارستها الإمبراطورية البريطانية، بينما دعم كوسوث التعريفات الوقائية بسبب ضعف القطاع الصناعي الهنغاري نسبيًا. بينما تصور كوسوث بناء دولة صناعية بسرعة، أراد سيشيني الحفاظ على القطاع الزراعي القوي تقليديًا باعتباره السمة الرئيسية للاقتصاد.

مراجع

المجر في 1848
الإمبراطورية النمساوية في 1848
الإمبراطورية النمساوية في 1849
المجر في 1849
تاريخ المجر الحديث
تمردات ضد الإمبراطورية النمساوية
ثورات
ثورات 1848
ثورات في 1848 في الإمبراطورية النمساوية
ثورات في المجر
حركات سياسية في الإمبراطورية النمساوية
حروب سلوفينيا
قومية مجرية

الثورة المجرية 1848


نادي بي اس ام اس ميدان لكرة القدم -أو نادي اتحاد ميدان وما جاورها لكرة القدم - هو نادي رياضي أندونيسي لكرة القدم من ميدان عاصمة شمال سومطرة. وأحد فرق الدرجة الثانية من مسابقة الدوري الإندونيسي.

نبذة
بالرغم من تاسيس النادي رسميا في عام 1950 إلا انه بالإمكان تعقب النادي إلى ما قبل ذلك التاريخ، إلى عام 1930 باسم ميدان، اتخذ ورق نبات التبغ شعارا للفريق، كون المنطقة تشتهر بزراعة هذا النوع. اضطر النادي إلى اللعب في أستاد بونغ كارنو في جاكرتا بدلا من ملعبه، ابتداء من انطلاق دوري (Djarum Indonesian Super-League) وذلك حسب قرار الاتحاد الاندونيسي بعدم تحقيق استاد تلادان متطلبات استضافة المباريات.

الانجازات
 الدوري الاندونيسي
 البطل (5): 1967 ; 1971 ; 1975 ; 1983 ; 1985

اللاعبون

طالع أيضا
 اتحاد إندونيسيا لكرة القدم
 دوري أبطال آسيا 2009

موقع خارجية
 الموقع الرسمي للنادي

مصادر

أندية كرة قدم أسست في 1950
أندية كرة قدم في إندونيسيا
تأسيسات سنة 1950 في إندونيسيا
ميدان (سومطرة)
أندية كرة قدم في سومطرة الشمالية

بي إس إم إس ميدان


Pod smokvom, obrazovni projekt Rimokatoličke Crkve u Hrvatskoj.

Životopisi
Fra Mate Kolak je ljeta 2017. godine na Krapnju držao biblijskih kateheze  u sklopu programa Kursilja, prigodom čega su višekratno mogli čitati i razmatrati evanđelje u kojem se spominjalo smokvino drvo, čija uloga u Bibliji ima veliko simboličko značenje. Iz toga je nastalo ime projekta. Listopada 2017. godine, na inicijativu mladih, a pod vodstvom Duha Svetoga rodio se projekt. Projekt je materijaliziran preko kanala na YouTubeu Pod smokvom, čiji je cilj svakodnevna objava videosnimaka evanđelja dana s komentarom. U projektu sudjeluju mnogi mladi laici i svećenici. Čitanje evanđelja namijenjeno je mladim katolicima - laicima, a komentar na njega daju mladi svećenici. Komentar Evanđelja daju pavlin fra Mate Kolak,  djecezanski svećenici vlč. Boris Jozić i vlč. Petar Mlakar, franjevci konventualci fra Stjepan Brčina i fra Ivan Marija Lotar, dominikanac fr. Ivan Dominik Iličić te đakon Hrvoje Zovko. Projektom se želi podijeliti svaki dan Božju riječ, da bi "zapalila" ljudsku svakodnevnicu i život, pa da na slušatelje i gledatelje djeluje kao što je spomen na smokvu preobrazio Natanaela, koji je tad prihvati Gospodinov poziv (Iv 1,48). Od 26. ožujka 2018. i na stranicama laudato.hr se može pratiti to čitanje i razmatranje Evanđelja. Emisiju se prenosi i na Laudato TV.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube
Facebook

Crkveno školstvo u Hrvatskoj
Rimokatolička Crkva u Hrvatskoj
Televizijske emisije

Pod smokvom


Joint Task Force 2 (JTF 2; ) is an elite Tier 1 special operations force of the Canadian Armed Forces, serving under the Canadian Special Operations Forces Command. JTF 2 is known to work with other special operations forces such as the American Delta Force and Seal Team Six, the British Special Air Service and Special Boat Service, and the Australian Special Air Service Regiment and 2nd Commando Regiment. JTF2 has also distinguished itself as a world-class special operations unit.

Serving as the centrepiece of Canadian special operations, JTF 2 is primarily tasked with counter-terrorism operations, both domestic and abroad, and specializes in direct action, special reconnaissance and surveillance, hostage rescue, protective security, foreign internal defence and other high-value tasks. Much of the information regarding JTF 2 is classified, and is not commented on by the Government of Canada.

History

In 1992, Deputy Minister of Defence Robert Fowler announced he was recommending to Governor General Ray Hnatyshyn that he disband the Royal Canadian Mounted Police's Special Emergency Response Team (SERT) and create a new military counter-terrorism group. The decision was made largely because the Canadian Forces offered a greater pool of recruits for the program than civilian police forces, and it stemmed the public uproar about police being taught to use primarily lethal means.

In early 1993, the unit was activated with just over 100 members, primarily drawn from the Canadian Airborne Regiment and Princess Patricia's Canadian Light Infantry. They were given the SERT facility on Dwyer Hill Road near Ottawa as their own base of operations, and permanently parked a Greyhound bus and a DC-9 aircraft on the grounds for use in training.

Its first scheduled action was Operation Campus, the protection of highways and water treatment plants around the Oka reserve while a police force tried to "crack down on smuggling" on the native reserve, immediately following the Oka crisis. However two daily newspapers in Quebec revealed the operation just days before it was to go into action, and it was cancelled.
The federal budget of December 2001 allocated approximately $120 million over six years to expand unit capabilities and double its size to an estimated 600 personnel, as part of the overall plan following the attacks of September 11, 2001.

Operations

Bosnia
JTF 2 forces were inserted into Bosnia, operating in two- to four-man teams hunting for Serbian snipers who were targeting UN forces at the sniper alley. They were scheduled to free approximately 55 hostages in Operation Freedom 55, but the mission was cancelled as the Bosnian Serbs released all the prisoners voluntarily.

Haiti
In 1996, JTF 2 deployed to Haiti to advise the security forces of President René Préval on methods to repel the revolutionary army, train local SWAT teams and raid weapons smugglers in Port-au-Prince.

According to the Canadian Broadcasting Corporation, JTF 2 was also in Haiti at the time that Haitian president Jean-Bertrand Aristide was ousted from power in 2004. They protected the Canadian embassy and secured the airport.

War on Terror
In the aftermath of the September 11 attacks and the American declaration of a War on Terror, approximately 40 JTF 2 soldiers were sent to southern Afghanistan in early December 2001 to be part of Task Force K-Bar, under the command of Captain Robert Harward. The Canadian public was not informed of the deployment. However, in Sean M. Maloney's book Enduring the Freedom, it was reported that JTF 2 was secretly deployed without Prime Minister Jean Chrétien's permission in early October 2001. Under Task Force K-Bar, JTF 2 worked extensively with the U.S. 3rd Special Forces Group; one of their first missions in Afghanistan was what Harward described as "the first Coalition direct action mission since the Second World War." The joint operation with a team of Green Berets targeting a Taliban command node almost ended in disaster when a Chinook carrying JTF 2 operators was forced to make a hard landing near the target site. While serving with Task Force K-Bar, Harward also stated that the JTF 2 team under his command was his first choice for any direct action.

Several months later, The Globe and Mail published an image on its front page showing operators in distinctive forest-green Canadian Forces combat uniforms delivering captured prisoners to the Americans. This prompted an outcry in Parliament as MPs were never informed these operations were underway. Vice Admiral Greg Maddison was called before the Standing Committee on Procedure and House Affairs to address claims that Minister of Defence Art Eggleton had purposely misled the public and the government, even failing to inform the Prime Minister that JTF 2 had been operating in Afghanistan. Segments of the Canadian media made much of the special forces handing over detainees, particularly those who may have been sent to Guantanamo Bay. In January 2002, JTF 2 deployed reconnaissance teams to the series of caves discovered in Zhawar Kili, just south of Tora Bora. Airstrikes hit the sites before SOF teams were inserted into the area. A platoon from SEAL Team 3, including several of their Desert Patrol Vehicles, accompanied by a German Kommando Spezialkräfte (KSK) element and a Norwegian SOF team, spent some nine days conducting extensive site exploitation, clearing an estimated 70 caves and 60 structures in the area, recovering a huge amount of both intelligence and munitions, but they did not encounter any al-Qaeda fighters. In March 2002, JTF 2 reconnaissance teams took part in Operation Anaconda; they also conducted close protection tasks and participated in numerous direct action missions, allegedly including the siege at Mirwais hospital in Kandahar, where a US Army Special Forces operational detachment-A (SFODA) killed a group of al-Qaeda terrorists hiding in a hospital ward; JTF 2 also carried out numerous operations with the New Zealand Special Air Service. JTF 2's first rotation was completed when they returned to Canada in May 2002, to be replaced by a second, shorter term, deployment until October 2002.

In 2004, an estimated 40 members of JTF 2 serving with Task Force K-Bar were awarded the Presidential Unit Citation by the U.S. government for service in Afghanistan. Very little is known on JTF 2 operations in Afghanistan, but during a conference the former Chief of Defence Staff, General Rick Hillier, stated that JTF 2 was in "high demand" and that they were considered to be "world class". He went on to say that the unit was providing direct support to the Afghan government and was targeting the Taliban leadership in southern Afghanistan. He stated that "trying to help neutralize those leaders is a key part of their role and that's what they will continue to do."

On 26 November 2005, members of the terrorist group Swords of Righteousness Brigade – a small offshoot of possibly Islamic Army in Iraq (IAI), Ansar al-Islam (AAI), Army of Islam, or a cover name for their abduction cells, or freelance cash criminal abductors – kidnapped four members (two Canadian, one British and one American) of the Christian Peacemaker Teams in Baghdad, Iraq. In response, Task Force Knight — the British special forces task force in Iraq — initiated Operation Lightwater; spearheaded by B Squadron, 22nd Special Air Service Regiment (SAS), the aim of which was to find and recover the hostages; a small team of JTF 2 and Canadian intelligence experts joined the task force for the operation whilst the United States provided technical intelligence to the operation. Together the force carried out relentless raids across the city, building up a picture by exploiting intelligence in the search for the hostages, eventually on the 23 March 2006 the three remaining hostages were rescued by the SAS. The Pentagon and the British Foreign Office both commented on the instrumental role JTF 2 played in rescuing the British and Canadian Christian Peacemaker Team that were being held hostage in Iraq. Involvement of JTF 2 was not confirmed by Canadian officials.

There has been much speculation in the Canadian media on possible JTF 2 operational deployments. As of 2001, the unit had 297 members, but by the end of the year, with the War on Terror becoming a reality, the federal government announced their intentions to increase it to 600 members within four years.

As of 2014, the unit was believed to be in Iraq as training personnel, under the Canadian Operation Impact which is part of Operation Inherent Resolve. The Canadian Government has not denied or confirmed JTF 2's involvement.

In June 2017, it was reported that a JTF 2 sniper in Iraq had shot and killed an ISIL fighter from a distance of , setting a world record for the longest confirmed kill. The shot was taken from a high-rise building using a standard Canadian military issued McMillan Tac-50 rifle, a .50 caliber (12.7×99mm) anti-materiel rifle commonly used by snipers in an anti-personnel role. The Canadian Forces designation is the C15 Long-Range Sniper Weapon (LRSW).

Other actions

Vice-Admiral Dean McFadden also confirmed that JTF 2 would take a role in securing the 2010 Winter Olympics and 2010 Winter Paralympics.

JTF 2 has also acted as bodyguards to Canadians travelling abroad, notably accompanying Lieutenant-General Maurice Baril and Raymond Chrétien to Zaire in November 1996. When photographs provided to the media were revealed to show the faces of JTF 2 forces, they were redacted and reissued with the faces removed. In 1998, they accompanied General Roméo Dallaire to Tanzania where he was due to testify against a Rwandan Hutu official accused of complicity in the 1994 genocide. They similarly accompanied war crimes prosecutor Louise Arbour into Kosovo. In early November 2000, Conservative Defence Critic David Price stated that JTF 2 had been deployed to Kosovo, however, this was denied by Prime Minister Jean Chrétien and Defence Minister Art Eggleton.

The unit was believed to be operating with the Special Air Service and Special Boat Service in Operation Mobile, the Canadian operation in the 2011 Libyan civil war.

In August 2021, JTF-2 and CSOR operators were deployed to Afghanistan to evacuate staff from the Canadian Embassy in Kabul.

In May 2022, Prime Minister Justin Trudeau visited Ukraine to show solidarity and to witness the war for himself, alongside members of the cabinet. As part of the security detail, they were accompanied by members of JTF 2.

Unit accountability
On 21 December 2006, a Federal Court judge rejected a request to proceed with a court martial against an unnamed JTF 2 officer, accused of assaulting and mistreating a subordinate. Because court martial requests require that the accused be named, the judge suggested that they explore other avenues to proceed with the court martial.

JTF 2 has acknowledged the death of one member. Master Corporal Anthony Klumpenhouwer, 25, died on April 18, 2007, after falling off a communications tower in Kandahar, Afghanistan. In 2010, the investigation into Klumpenhouwer's death was completed, and revealed that he had been knocked unconscious by a surge of electricity.

Equipment
Operators use a range of weapons including:
 Colt Canada series of rifles: C7, C8 and C8SFW
 SIG Sauer SIG 716 G2 designated marksman rifle
 Heckler & Koch MP5 (A2/A3/SD) submachine gun
 FN Herstal P90 personal defence weapon
 SIG Sauer P226 sidearm
 SIG Sauer P320 sidearm. In June 2021, an enquiry completely exonerated the weapon as the cause of the accidental discharge. The pistol was reintroduced June 2022.
Remington Model 870 and Benelli M3 shotguns
 FN Minimi C9A1 light machine gun
 M2 Browning heavy machine gun.
 Accuracy International AWP, C14 Timberwolf, Heckler & Koch PSG1, M110 Semi-Automatic Sniper System, McMillan TAC-50 and Barrett M82 sniper rifles
 M203 grenade launcher, Heckler & Koch GMG automatic grenade launcher and Heckler & Koch HK69A1 grenade launcher.
 Rafael Spike-LR anti-tank guided missile
 Saab Bofors Dynamics AT4 anti-tank weapon.
 Carl Gustaf 8.4cm recoilless rifle M4 version

JTF 2 uses the High Mobility Multipurpose Wheeled Vehicle (HMMWV) special operations version. A replacement project was cancelled in 2010. In 2016, the DAGOR (Deployable Advanced Ground Off-road) vehicle by Polaris Defense was awarded the Ultra-Light Combat Vehicle (ULCV) contract to provide 78 vehicles to CANSOFCOM.

See also

References

External links

Canadian Special Operations Force Command
Military counterterrorist organizations
Military units and formations of Canada
Military units and formations established in 1993
Special forces of Canada

Joint Task Force 2


المنصورية مدينة عراقية ومركز لقضاء المنصورية في محافظة ديالى، على بعد 110 كم شمال شرق بغداد . ويبلغ عدد السكان فيها حوالي 59٫335 نسمة.

وتكمن أهميتها في المجال الزراعي وتقع في منتصف المسافة ما بين نهر ديالى ونهر الخالص الذي يعتبر أكبر أفرع نهر ديالى، ومعظم سكانها من العرب وكلهم من قبيلة العزة وعشيرة الأجود وتوجد فيها قرى كبيرة مثل قرية سراجق وقرية الشيخ محمود الشيخ علي وقرية إبراهيم الشيخ علي وقرية الويسي والوشاع والكوام وقرى شروين المحاذية لنهر ديالى، وتعتبر المنصورية من أهم المناطق في الشرق الأوسط إذ فيها حقل المنصورية أحد أكبر حقول الغاز الطبيعي في الشرق الأوسط بسعة كبيرة، ويوجد فيها جسور وأهمها جسر الشيخ محمود الشيخ علي آل غصيبة والذي يربط قضاء المقدادية بقضاء الخالص.

ومن أبرز دور العبادة التاريخية فيها جامع المنصورية الكبير وجامع عمار بن ياسر ويعتبران من المساجد التراثية الأثرية.

أحياء مدينة المنصورية

مشاهير
برز في المنصورية عدد كبير من المفكرين والقادة امثال حسن ال غصيبة وشاكر الغصيبة من مؤسسي المحاماة والصحافة في العراق وكذلك اللواء عبد الوهاب الشيخ علي أحد قادة ثورة مايس عام 1941م، وشقيقه المقدم عبد العزيز الشيخ علي وهو أول ضابط يقتل في ثورة رشيد عالي الكيلاني في الفلوجة عام 1941م، والأستاذ خليل الغصيبة محافظ واسط، والشيخ علي البرهان العزاوي، والكاتب عباس العزاوي، وكذلك برز عدد من الفنانين الكبار مثل الفنان محسن العزاوي والفنان سعد خليفة.

مراجع

بلدات عراقية
محافظة ديالى
نواحي العراق

المنصورية (العراق)


was a village located in Shimajiri District, Okinawa Prefecture, Japan. Ōzato Castle is located here. It is named for the royal family of Nanzan.

As of 2003, the village had an estimated population of 11,648 and a density of 943.16 persons per km2. The total area was 12.35 km2.

On January 1, 2006, Ōzato, along with the town of Sashiki, and the villages of Chinen and Tamagusuku (all from Shimajiri District), was merged to create the city of Nanjō.

Dissolved municipalities of Okinawa Prefecture

Ōzato, Okinawa


Lego minifigur eller blot minifigur er en lille plastikfigur, der bliver fremstillet af den danske legetøjskoncern LEGO. De blev introduceret første gang i 1978 og er siden blevet meget succesfulde med over 3,7 mia. producerede enheder, og har optrådt i en række andre medier inklusive film, bøger og computerspil. Minifigurer optræder i næsten alle legosæt, men sælges også separat som nøgleringe og magneter.

Nogle minifigurer er fremstillet som efterligninger af specifikke karakterer, enten under licens fra film i franchise eller fra Legos egne serier, men mange er uden navn, og bliver designet til blot at passe ind i et særligt tema (som politibetjente til Lego City, astronauter til Lego Space og pirater til Lego Pirates). Minifigurer bliver samlet af både børn og voksne.

De er designet til at give stor mulighed for at modificere dem, idet delene fra figurerne kan blandes og sammensættes på mange forskellige måder, hvilket giver et stort antal kombinationer. Minifigurer består minimum af tre dele; et hoved, en torso og et par ben. Derudover kommer en lang række accessoires som hår, hatte, skæg, rygsække, våben, værktøj og meget andet. De er typisk gule i hudfarven, men produceres også med en lang række andre farver.

Lego minifiguren blev patenteret ved lanceringen, men efter udløbet på dette patent er flere andre konkurrenter begyndt at producere lignende minifigurer, heriblandt Kreons fra legetøjsfirmaet Kre-O, det koreanske firma Oxford (et datterselskab af Hasbro) og Mega Bloks.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Official Lego Website
 LEGO Star Wars minifigs
 Listing of almost all Lego Minifigures ever produced

Lego

Minifigur


Den første kærlighed er en dansk ungdomsfilm fra 2007, der er instrueret af Christian Holten Bonke efter manuskript af ham selv og Rikke de Fine Licht.

Handling
Christina på 13 år er igennem halvandet år kæreste med Sebastian fra hendes klasse. I starten, da de bliver kærester, er alt godt. Men Christina bliver let jaloux og omklamrende, fordi hun er bange for at miste Sebastian, og de udvikler et forhold fuld af regler for, hvem de hver især må tale med. Til sidst slår Sebastian op. Bagefter er Christina ked af det, og hun kæmper længe mod følelsen af ensomhed, inden hun igen kan holde ud at være alene uden kæreste.

Referencer

Eksterne henvisninger

Ungdomsfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Den første kærlighed


Akkaya Yaylası, Gölet köyü sınırlarında olan bir yayladır. Deniz seviyesinden yaklaşık 1200 metre yükseklikte bulunmaktadır.

Dış bağlantılar

Çorum ilinin yaylaları

Akkaya Yaylası


An Cryptanthus felixii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni José A. Siqueira Filho ngan Elton Martinez Carvalho Leme. An Cryptanthus felixii in nahilalakip ha genus nga Cryptanthus, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cryptanthus

Cryptanthus felixii


Chronic fatigue may refer to:
 Chronic fatigue, a long-term state of physical or mental exhaustion, a symptom of many chronic illnesses and of Idiopathic chronic fatigue
 Chronic fatigue syndrome, a discrete chronic medical condition characterized by post-exertional malaise, symptoms of profound intensity including fatigue, pain, and cognitive impairment and usually caused or precipitated by a systemic infection.

Chronic fatigue


Carl Almenräder ou Carl Almenraeder est un bassoniste, compositeur et facteur allemand d'instruments de musique de la famille des bois né le  à Ronsdorf et mort le  à Biebrich.

La conception du basson moderne allemand, ou Fagott, doit beaucoup à Carl Almenräder.

Biographie
Carl Almenräder naît le  à Ronsdorf. Il est le fils d'un instituteur et apprend le basson de manière autodidacte lorsqu'on lui offre un instrument à l'âge de treize ans. En 1810, il travaille d'abord dans l'orchestre du théâtre de Cologne, puis passe en 1812 à Francfort-sur-le-Main, où il se produit également à plusieurs reprises comme soliste jusqu'en 1814. Il apprend la composition avec Aloys Schmitt et se présente en 1814 au public de Francfort comme compositeur et soliste d'un Rondo.

En 1817, Almenräder est engagé comme bassoniste dans l'orchestre du théâtre de Mayence. À partir de cette année-là, il met au point, au cours de plusieurs années de travail, un basson techniquement abouti, au jeu mobile et à la sonorité équilibrée, qui deviendra le basson allemand. En 1819, il s'installe à Cologne, où il se consacre à la fabrication de flûtes et de clarinettes dans l'atelier de son frère. En 1822, Almenräder entre à l'orchestre de la cour du duc de Nassau à Biebrich-sur-le-Rhin et est engagé par la maison d'édition musicale Schott comme conseiller pour la fabrication de leurs instruments à vent.

En 1831, il fonde avec Johann Adam Heckel (1812-1877) son propre atelier de fabrication d'instruments à vent en bois à Biebrich. Il continue à travailler pour Schott en tant que correcteur, accordeur et fournisseur de « tubes ». En 1843, Almenräder publie un ouvrage didactique complet pour son basson à 17 clés, qui offre une étendue chromatique de si0 à si4, soit quatre octaves. Après sa mort, son compagnon Johann Adam Heckel dirige le groupe d'ateliers qu'ils avaient fondé ensemble.

La conception du basson moderne allemand, ou Fagott, doit beaucoup à Carl Almenräder qui, aidé par le chercheur allemand en acoustique , a mis au point le basson à 17 clés dont la tessiture s'étendait sur trois octaves et demie.

Le basson allemand développé par Carl Almenräder et Heckel a  bouleversé l'univers de la  musique classique. La préférence de Richard Wagner pour ce modèle a eu  des répercussions en Europe, certains chefs d'orchestre obligeant les bassonistes à employer ce modèle par rapport au modèle français.

Après quelques adaptations, le basson allemand Almenräder-Heckel compte aujourd'hui 25 à 27 clés. Il s'est répandu à partir des pays germanophones et est devenu un standard international au .

Développement du basson

Les améliorations apportées par Almenräder au basson ont commencé par la publication d'un Traité sur le perfectionnement du basson (bilingue français/allemand) en 1823 dans lequel il décrit les moyens d'améliorer l'intonation, la réponse et la facilité technique de jeu en augmentant et en réorganisant le clétage. Des articles ultérieurs ont développé ses idées. Son travail à l'atelier B. Schott et fils lui a donné les moyens de construire et de tester des instruments selon ces nouvelles conceptions, dont les résultats ont été publiés dans Caecilia, le journal de Schott. Almenräder a continué à publier et à construire des instruments jusqu'à sa mort, et Ludwig van Beethoven lui-même a demandé un des instruments nouvellement fabriqués après avoir entendu parler des articles.

Comme l'ont écrit Frédéric Berr et François-Joseph Fétis dans leur méthode et revue respective, les travaux d'Almenräder disponibles à Paris via le magasin parisien de la maison Schott ouvert en 1826 ont contribué à stimuler l'invention du basson français par Jean-Nicolas Savary.

Œuvres
 Deux duos pour deux bassons, composés et dédiés à son père, conr. Almenräder, par Charles Almenräder, Op. 10; Schott, 1825
 Introduction et Variations sur le thème "Es eilen die Stunden des Lebens so schnell" für Fagott und Klavier, op. 4
 Des Hauses letzte Stunde, Ballade für Gesang und Klavier, 1833

Publications
Carl Almenräder: Traité sur le perfectionnement du basson/Abhandlung über die Verbesserung des Fagotts, traité bilingue en français et en allemand, Mayence : Schott, 1823.
Carl Almenräder: Die Kunst des Fagottblasens, oder, Vollständige theoretisch praktische Fagottschule, méthode bilingue, Mayence : Schott, 1842/1843.
 .

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie
  Ulrike Zisser, Carl Almenraeder und seine Bedeutung für die Weiterentwicklung des Fagottes, Diplomarbeit, Graz 1988

 Otto Renkhoff, Nassauische Biographie. Kurzbiographien aus 13 Jahrhunderten. 2e édition, Wiesbaden, 1992. , p. 10, Nr. 51.

Liens externes

 .
 .

Bassoniste allemand
Compositeur allemand de la période romantique
Compositeur allemand du XIXe siècle
Facteur d'instruments à vent
Facteur de bassons
Naissance en octobre 1786
Naissance à Wuppertal
Naissance dans le duché de Berg
Décès en septembre 1843
Décès à Biebrich
Décès dans le duché de Nassau
Décès à 56 ans

Carl Almenraeder


Cet article dresse une liste par ordre de mandat des maires d'Égletons.

Liste des maires

Voir aussi

Articles connexes

 Conseil municipal
 Élection municipale en France
 Histoire des maires de France
 Maire
 Égletons

Liens externes

 Liste des maires d'Égletons sur le site de FranceGenWeb

Notes et références

Liste de maires en Corrèze

Liste des maires d'Égletons


Džamija Mardinli (azerski: Mərdinli məscidi) je uništena džamija koja se nalazi u Šuši u Azerbejdžanu. Nalazi se oko 350 km od Bakua, glavnog grada Azerbajdžana. Džamija se nalazila u naselju Mardinli u Šuši. Džamija Mardinli bila je jedna od 17 džamija koje su funkcionirale u Šuši do kraja 19. stoljeća. Džamija se nalazila u sklopu Svjetske baštine Državnog povijesno-arhitektonskog rezervata Šuša.

Džamija je uništena nakon okupacije Šuše od strane armenskih snaga 1992. godine.

Izvori

Džamije
Građevine u Azerbajdžanu
Religija u Azerbajdžanu

Džamija Mardinli


114659 Sajnovics este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
114659 Sajnovics este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Piszkesteto de Krisztián Sárneczky. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,34 ua, o excentricitate de 0,02 și o înclinație de 4,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 114001-115000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2003
Centura de asteroizi

114659 Sajnovics


Mark Merklein (* 28. Juni 1972 in Freeport) ist ein ehemaliger bahamaischer Tennisspieler.

Karriere
Merklein war vor allem im Doppel erfolgreich. Mit verschiedenen Partnern gewann er vier Titel auf der ATP Tour und erreichte mit Rang 37 am 12. Januar 2004 seine höchste Platzierung in der Doppel-Weltrangliste. Darüber hinaus stand er in drei weiteren Finals. Bei Grand-Slam-Turnieren war der Achtelfinaleinzug bei den Australian Open 2003 sein bestes Resultat. Im Davis Cup konnte er von 27 Begegnungen 15 für sich entscheiden, davon acht im Doppel und sieben im Einzel.

Erfolge

Doppel

Turniersiege

ATP Tour

Challenger Tour

Finalteilnahmen

Weblinks

Olympiateilnehmer (Bahamas)
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2000
Teilnehmer der Olympischen Sommerspiele 2004
Davis-Cup-Spieler (Bahamas)
College-Tennis-Spieler
Geboren 1972
Mann
Bahamaer

Mark Merklein


Don (Hindi: डॉन) ist ein indischer Action-Film aus dem Jahr 1978, der von Nariman Irani produziert und von Chandra Barot geleitet wurde. Der Film hatte das dritthöchste Einspielergebnis Indiens im Jahr 1978.

Handlung

Lieder
Die Musik ist von Kalyanji-Anandji, die Texte von Anjaan.

Remakes
Eine Nachverfilmung von Farhan Akhtar, Don – Das Spiel beginnt hatte am 20. Oktober 2006 in Indien Premiere. 2011 erschien die Fortsetzung Don – The King is back, die ebenfalls von Farhan Akhtar produziert wurde.

Weblinks

Actionfilm
Filmtitel 1978
Indischer Film

Don (1978)


Badminton under Sommer-OL 2016 blev afviklet i den fjerde pavillon i Riocentro fra 11. august til 20. august i Rio de Janeiro. Konkurrencen havde deltagelse af 172 spillere, fordelt på 38 spillere i herre- og damesingle, samt 16 par i herre-, dame- og mixed double.

Turneringsformat
Konkurrencen blev i alle discipliner indledt med et gruppespil med tre deltagere/doubler, hvor alle mødte alle, hvorefter 16 spillere (i single) eller otte par (i double) gik videre til 1/8-finalerne (single) eller kvartfinalerne (double). Alle deltagere/doubler blev placeret i de indledende grupper efter lodtrækning, hvor der indgik et seedningssystem, således at de bedste ikke kunne mødes før tidligst i kvartfinalerne.
For at undgå samme skandale som i damedouble ved OL i London 2012, hvor flere par tabte med vilje for at opnå bedre vej mod medaljerne havde det internationale badminton forbund Badminton World Federation besluttet at ændre formatet i alle double turneringerne. Efter gruppespillet ville alle gruppevinderne gå videre til kvartfinalerne på forudbestemte positioner mens alle toerne i grupperne skulle gennem endnu en lodtrækning

Den olympiske turnering

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Medaljefordeling

Medaljevindere

Medaljetable

Referencer

Eksterne henvisninger
 Badminton på rio2016.com
 ww.ol2016.dif.dk
 www.bwfbadminton.org

Badminton under sommer-OL 2016