Kabakçı Mustafa İsyanı, Kabakçı Mustafa'nın Mayıs 1807 tarihinde, liderliğini yaptığı isyandır. İsyan sonucunda III. Selim tahttan indirilerek yerine IV. Mustafa geçirilmiştir.

İsyanın başlaması ve gelişimi

Bu isyanın esasında pek çok nedeni vardır. 1789 Fransız ihtilâli'nden sonra Avrupa'da çıkan milliyetçilik akımı, Osmanlı'yı diğer Avrupalı ülkeler kadar çabuk etkilememişti. Hattâ Sultan III. Selim, Nizâm-ı Cedîd adı ile askerî, mülkî, idari, ticarî, sosyal ve siyasi bir dizi ıslahat teşebbüslerine girişerek, devlete yeni bir hayatiyet ve canlılık getirdi. Bu durum özellikle Avrupa ve Osmanlı toprakları üzerinde paylaşım çatışmaları yaşayan Rusya, Fransa ve İngiltere'nin hiçbirinin hoşuna gitmiyordu.1789 Fransız ihtilali sonrası Avrupa'da Fransız yayılması sonrası başlayan, 1790-1795 Rumeli Dağlı İsyanları,1798 Napolyon Bonapart'ın Mısır'ı işgali,1805 de Kara Yorgi önderliğinde başlayan Sırp isyanı, 1805 İngilizlerin Mısır'ı tahliye etmemesi, 1806 Osmanlı-Rus savaşı, 1807 Osmanlı-İngiliz savaşı ve İngiliz donanmasının İskenderiye'yi işgali, tamamen Osmanlı İmparatorluğunun toprak bütünlüğüne karşı gelişmelerdi.

Bunlara ek olarak içeride de, III.Selim'in kurduğu modern Nizâm-ı Cedîd ordusuna karşı, rahata alışmış yeniçeriler, yerel ayanlar, bu ordu ve diğer yenilikler için ihdas edilen İrad-ı Cedid, bahriye hazinesi gibi yeni koyulan vergilerin mültezimlerde yarattığı isteksizlik gibi nedenler de vardı.  12 Nisan 1807 de Osmanlı ordusu Rusya ile savaşmak üzere yola çıktığında Serdar-ı Ekrem Sadrazam Çelebi Mustafa Paşa yerine  kaymakamlık görevine, Nizam-ı Cedid karşıtı Köse Musa Paşa atandı. Köse Musa Paşa, ordunun yokluğunda asayişi sağlamak üzere Nizam-ı Cedid askerlerini şehirdeki değişik karakollara dağıttı ve ek olarak Trabzon'dan 2000 kadar yamak getirtti. Fransızların İstanbul Sefîri Sebastiani'nin teşviki, yamaklara Nizam-ı Cedid'in elbiselerinin giydirileceği söylentisi, zaten Vehhabi isyanı nedeniyle hacca da gidemeyen yerel halkın da huzursuzluğu gibi nedenlerle , 25 Mayıs 1807 sabahı bir anda âsiler, ayaklanmaya hazır hâle geldiler ve yamaklar içlerinden hareketlenme başladı. Gerici yerel vaizler de Nizam-ı Cedid askerine giydirilen pantolon ve ceketin de dinen caiz olmadığına dair söylentiler çıkartarak yerel halkı da bu isyanın içine çekmeye çalışıyorlardı. Sadaret Kaymakamı Köse Musa Paşa'nın telkinleriyle, yamaklar, Haseki Halil Ağayı parçaladılar.

Bu hareket ile isyan başlatıldı. Büyükdere Çayırında toplanan âsiler, Kastamonulu Kabakçı Mustafa'yı lider seçtiler. İsyan genişledi. Beş yüz kadar âsi, İstanbul'a yürüdü. Âsileri, Levend Çiftliğindeki bir tabur nizamî asker durdurmaya kâfiyken, Köse Musa, Nizâm-ı Cedîd askerinin harekâtını durdurdu. Sultan III. Selim kan dökülmesini istemedi. Sultan III. Selim  "Bu işlere sebep, benim hilmimdir (yumuşak huylu olmamdır)!" demesi üzerine, Köse Musa, âsileri teskin edeceğini ifade ederek, Nizâm-ı Cedîd askerlerinin kaldırıldığı hakkındaki fermanı çıkarttı.

Kararın hemen ardından Köse Musa harekete geçti. Çardak ve Unkapanı İskelesine gelen âsiler, yeniçeriler ile birleşip, Nizâm-ı Cedîd taraftarı devlet adamlarını katlettiler. Daha sonra "Pâdişâhı da istemiyoruz "diye bağıran âsiler, 29 Mayıs 1807'de, Sultan III. Selim'i tahttan indirip, yerine IV. Mustafa'yı geçirdiler.

Kabakçı Mustafa'nın Sonu
Ana madde: Alemdar Paşa Baskını

"Rusçuk Yaranı" adı ile anılan gizli bulunan, reform ve III. Selim yanlısı ve önemli devlet görevleri yüklenmiş olan grup (Sedaret Mektupçusu Tahsin, Başmuhasebeci Ramiz, Tuna Yalisi Mubayaacısı Behiç, Sadaret Kethudası Refik, Reisikuttab Galip efendiler) çaba göstererek hiç velvele çıkartılmadan Alemdar Mustafa Paşa ve seymenler ve Kıraçali ordusunun Edirne'ye gelmesini sağlamışlardı. Bu ordu mensupları Trakya'da yollar ve konaklara dağılarak İstanbul Trakya seyahatlerini önlemişlerdi. İşşemri ile 300 kişilik bir süvari baskın birliği oluşturulmuş ve  Pınarhisar Ayanı Uzun Ali Ağa emrinde 14 Temmuz'da Rumelifeneri Kalesi'ni basmışlardır. Kalede bulunan Kabakçı Mustafa bu baskın sonucu hemen öldürülmüştür. Fakat yamaklar İstanbul'dan getirdikleri toplarla direnişe geçmişlerdi. Buna karşılık olarak baskıncı birlik ellerine geçirdikleri Anadolufeneri Kalesi toplarını kullanmaya başlamışlardı. Müthiş bir muharebe başlamıştı. Rumelifeneri köyü yamaklar tarafından yakılmış; Rumelikavağı, Sarıyer, Yeniköy yıkılıp yakılıp büyük zarar görüştü. Sivil halk denizden sandallarla kaçıp kurtulmaya çalışmaktaydı. Bu muharebe 4 gün sürmüş ve sonunda yamaklar tepelenmişti. Yamaklardan 300 ölü; Alemdar milislerinden 13 ölü zayiat doğmuştu.

II. Mahmud'un tahta çıkışı ve IV. Mustafa'nın sonu

Ana madde: Alemdar Paşa Baskını

28 Temmuz günü Bayraktar Mustafa Paşa Istanbul'a gelmiş ve Topkapı sarayını basarak saray avlusuna geçmişti. Mustafa Paşa, Şehzade Mahmud'un getirilmesini emretmişti. IV. Mustafa bu haberi alınca korkuya kapılarak amcası III. Selim ve kardeşi Şehzade Mahmud'un idam edilmesini emretmiştir. III. Selim acımasızca katledilmişti fakat Şehzade Mahmud kurtulmuştu. Daha sonra Alemdar Paşa şehzadeyi tahta çıkarmıştı. Sultan II. Mahmud ilk önceleri kardeşi Mustafa'yı öldürme taraftarı değildi fakat daha sonra Yeniçeriler ile bir isyan tertip etme çabalarına girişmesi sonucu şeyhülislamdan aldığı fetva ile kardeşini idam etti. Daha sonralarında Alemdar Paşa da öldürülmüştü (bknz: Alemdar Vakası).

Kaynakça

1807'de çatışmalar
1808'de çatışmalar
Yeniçeriler
Osmanlı tarihinde isyanlar
III. Selim

Kabakçı Mustafa İsyanı


O desastre da mina Listvyazhnaya foi um acidente de mineração que ocorreu em 25 de novembro de 2021 em uma mina de carvão em Kemerovo Oblast, na Rússia. A fumaça de um incêndio em um duto de ventilação asfixiou mais de 40 mineiros. Uma tentativa fracassada de resgatar os mineiros presos resultou na morte de pelo menos cinco equipes de resgate quando a mina explodiu. É o acidente de mina mais mortal na Rússia desde a explosão da mina Raspadskaya em 2010 na mesma região.

Contexto
A mina Listvyazhnaya faz parte da SDS-Holding, que é propriedade da Siberian Business Union. De acordo com a mídia local, em 2004, uma explosão de metano na mesma mina causou 13 mortes. Em 2016, após o desastre da mina de Vorkuta, as autoridades russas avaliaram a segurança de 58 minas de carvão no país e declararam que 34% delas como potencialmente inseguras. Os relatos da mídia afirmam que Listvyazhnaya não estava entre elas.

De acordo com o meio de comunicação Interfax, a última inspeção da mina Listvyazhnaya ocorreu em 19 de novembro. Após o acidente, os policiais afirmaram que os mineiros já haviam reclamado sobre os altos níveis de metano na mina. Parentes das vítimas também alegaram que havia ocorrido um incêndio na mina dez dias antes.

Acidente
O incidente aconteceu depois que a poeira de carvão de um poço de ventilação pegou fogo, resultando em uma explosão que encheu a mina de fumaça. Onze mineiros foram encontrados mortos imediatamente. Muitos outros mineiros conseguiram escapar imediatamente após o incidente; no entanto, dezenas de outros permaneceram presos. Quarenta e nove dos sobreviventes foram transportados para hospitais, alguns deles com sinais de intoxicação por fumaça, com quatro em estado crítico. Cinco socorristas morreram quando a mina explodiu durante uma tentativa fracassada de alcançar os mineiros presos e outros 17 ficaram feridos. As operações de resgate foram posteriormente suspensas após a detecção de altos níveis de metano nas minas, aumentando a chance de uma explosão. As operações foram retomadas posteriormente e mais 35 mineiros foram encontrados mortos, elevando o número de mortos para 51. Um dia depois, um socorrista que estava desaparecido foi encontrado vivo. Ele estava consciente quando foi encontrado e foi hospitalizado com envenenamento moderado por monóxido de carbono.

Rescaldo
Após o desastre, o Comitê Investigativo da Rússia lançou uma investigação criminal sobre potenciais violações de segurança. Três pessoas, incluindo o diretor da mina, seu vice e o gerente do local, foram presas. A polícia da Sibéria também prendeu dois inspetores de segurança do estado. O presidente Vladimir Putin expressou suas condolências às famílias das vítimas. Kemerovo declarou três dias de luto. O chefe do Sindicato dos Mineiros Independentes da Rússia, Alexander Sergeyev, culpou o acidente pela falta de cuidado com as regras de segurança por parte dos proprietários e da administração das minas.

Oblast de Kemerovo
Explosões em 2021
2021 na Rússia

Desastre da mina Listvyazhnaya


Gazibeyli, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Mahallenin yöredeki kullanım dili Gazibey'dir. -li eki sonradan kayıtlara girmiştir.

Coğrafya
Samsun iline 65 km, Bafra ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Gazibeyli, Bafra


Permedi ilçesi (), Arnavutluk'un ilçelerinden biriydi. İlçe, ülkenin orta kesimlerinde yer almaktaydı. 1992-2000 yılları arasında Ergiri ilinin bir parçası olup 2000 yılında yapılan idari düzenleme sonucunda idari olarak lağvedilmiştir. Yüzölçümü 930 km² olan ilçenin nüfusu 2010 yılı itibarı ile 22,029'dur. İlçenin merkezi kendisi ile aynı adı taşıyan Permedi idi.

Permedi ilçesi, Balaban, Çarşova, Dishnica, Fraşer, Klisura, Permedi, Petran, Qendër Piskova ve Suka belediyelerine ayrılmaktaydı.

İlçede Osmanlı zamanından kalan ve Bektaşi tarikât'a ail olan Fraşıri Nasîbi Tâhir Baba Tekkesi bulunmaktadır.

Kaynakça

Ergiri ilinin ilçeleri
Arnavutluk'un ilçeleri

Permedi (ilçe)


{{Infobox nobility title
| name              = Earl of Minto
| image             =
| image_size        =
| alt               =
| caption           = {{Collapsible list
  |framestyle=border:none; padding:0;
  |title=  Blazon
  |1= Quarterly:1st & 4th, counterquartered, I & IV, Argent a Hunting Horn Sable, stringed Gules, in the dexter chief point a Crescent Gules, on a Chief wavy Azure, three Mullets Argent (Murray of Melgund); II & III, Azure, a Chevron Argent, between three Fleurs-de-lis Or (Kynynmound of that Ilk); 2nd & 3rd, Gules, on a Bend engrailed Or, a Baton Azure, within a Bordure Vair (Elliot of Minto); overall a Chief Argent, charged with a Moor's Head couped in profile proper (augmentation, being the arms of Corsica).
}}
| creation_date     = 24 February 1813
| creation          =
| monarch           = The Prince Regent (acting on behalf of his father King George III)
| peerage           = Peerage of the United Kingdom
| baronetage        =
| first_holder      = Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 1st Earl of Minto
| last_holder       =
| present_holder    = Timothy Elliot-Murray-Kynynmound, 7th Earl of Minto
| heir_apparent     = Gilbert Francis Elliot-Murray-Kynynmound, Viscount Melgund
| heir_presumptive  =
| remainder_to      =
| subsidiary_titles = Viscount Melgund  Baron Minto  Baronet 'of Headshaw'
| status            = Extant
| extinction_date   =
| family_seat       =
| former_seat       =
| motto             = Over the Crest:  NON EGET ARCU (He needs not the bow)  Below the shield:  SUAVITER ET FORTITER (Mildly but firmly)
| footnotes         =
}}

Earl of Minto, in the County of Roxburgh, is a title in the Peerage of the United Kingdom. It was created in 1813 for Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 1st Baron Minto. The current earl is Gilbert Timothy George Lariston Elliot-Murray-Kynynmound, 7th Earl of Minto (born 1953).

The family seat is Minto Park, near Hawick in the Scottish Borders. The original family seat, Minto Castle, was demolished some years ago after having been abandoned for some time.

History
The family descends from the politician and judge Gilbert Elliot, who served as a Lord of Session under the judicial title of Lord Minto. In 1700 he was created a baronet, of Minto in the County of Roxburgh, in the Baronetage of Nova Scotia. He was succeeded by his son, the second Baronet. He was also a prominent judge and politician and served as a Lord of Session (under the judicial title of Lord Minto) from 1726 to 1733, as a Lord of the Justiciary from 1733 to 1765 and as Lord Justice Clerk from 1763 to 1766. His eldest son, the third Baronet, was a politician and held ministerial office as a Lord of the Admiralty from 1756 to 1762 and as Treasurer of the Navy from 1767 to 1770. He was succeeded by his eldest son, the fourth Baronet. He was a noted diplomat, politician and colonial administrator and served as Governor-General of India from 1807 to 1813. In 1797 he was raised to the Peerage of Great Britain as Baron Minto, of Minto in the County of Roxburgh. In 1813 he was further honoured when he was made Viscount Melgund, of Melgund in the County of Forfar, and Earl of Minto, in the County of Roxburgh. The latter titles are in the Peerage of the United Kingdom. In 1797 Lord Minto assumed by Royal licence the additional surnames of Murray-Kynynmound after those of Elliot.

He was succeeded by his eldest son, the second Earl. He was a diplomat and Whig politician and held office as First Lord of the Admiralty from 1835 to 1841 and as Lord Privy Seal from 1846 to 1852. Lord Minto was succeeded by his eldest son, the third Earl. He sat as a Liberal Member of Parliament for Hythe, Greenock and Clackmannanshire. On his death the titles passed to his son, the fourth Earl. He was a prominent colonial administrator and served as Governor General of Canada from 1898 to 1904 and as Viceroy of India from 1905 to 1910.  the titles are held by his great-grandson (the titles having descended from father to son), the seventh Earl, who succeeded in 2005.

The family seat is Minto, near Hawick, Roxburghshire. In 1992 Minto House was listed as Category A, and largely demolished within weeks.

Elliot baronets, of Minto (1650–1797)
Sir Gilbert Elliot, 1st Baronet (c. 1650–1718)
Sir Gilbert Elliot, 2nd Baronet (c. 1693–1766)
Sir Gilbert Elliot, 3rd Baronet (1722–1777)
Sir Gilbert Elliot, 4th Baronet (1751–1814) (created Baron Minto in 1797)

Baron Minto (1797–1813)
Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 1st Baron Minto (1751–1814) (created Earl of Minto in 1813)

Earls of Minto (1813–present)
Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 1st Earl of Minto (1751–1814)
Gilbert Elliot-Murray-Kynynmound, 2nd Earl of Minto (1782–1859)
William Hugh Elliot-Murray-Kynynmound, 3rd Earl of Minto (1814–1891)
Gilbert John Elliot-Murray-Kynynmound, 4th Earl of Minto (1845–1914)
Victor Gilbert Lariston Garnet Elliot-Murray-Kynynmound, 5th Earl of Minto (1891–1975)
Gilbert Edward George Lariston Elliot-Murray-Kynynmound, 6th Earl of Minto (1928–2005)
Gilbert Timothy George Lariston Elliot-Murray-Kynynmound, 7th Earl of Minto (born 1953)

The heir apparent is the present holder's eldest son Gilbert Francis Elliot-Murray-Kynynmound, Viscount Melgund (born 1984).

Other family members
Numerous other members of the family have also gained distinction.
John Elliot, younger son of the second Baronet, was an admiral in the Royal Navy and also served as Commodore Governor of Newfoundland.
Andrew Elliot, another younger son of the second Baronet, was the last colonial governor of New York.
Jean Elliot, daughter of the second Baronet, was a poet and wrote one of the most famous versions of the Scottish folk tune The Flowers of the Forest.
Hugh Elliot, second son of the third Baronet, was a diplomat and colonial administrator and served as Governor of the Leeward Islands from 1808 to 1814. His son Sir Charles Elliot was an admiral in the Royal Navy and colonial administrator.
The Hon. Sir George Elliot, second son of the first Earl, was an admiral in the Royal Navy and also held political office under Lord Grey as First Secretary to the Admiralty from 1830 to 1834. He was the father of:
1) Sir George Augustus Elliot (1812–1901), an admiral in the Royal Navy, and
2) Sir Alexander James Hardy Elliot, a major-general in the army.
The Hon. John Edmund Elliot, third son of the first Earl, was a Member of Parliament. His grandson Charles Sinclair Elliot (1853–1915) was a captain in the Royal Navy.
The Hon. Sir Henry George Elliot, second son of the second Earl, was a noted diplomat and served as Ambassador to Austria from 1877 to 1884. His son Sir Francis Edmund Hugh Elliot (1851–1940) was also a diplomat and served as Minister to Greece.
Sir Charles Gilbert John Brydone Elliot (1818–1895), third son of the second Earl, was an Admiral of the Fleet.
The Hon. Arthur Ralph Douglas Elliot (known as Arthur Elliott), second son of the third Earl, was a Conservative politician and served as Financial Secretary to the Treasury in 1903.
The Hon. Hugh Frederick Hislop Elliot, third son of the third Earl, sat as Member of Parliament for Ayrshire North.

Notes

References
Kidd, Charles, Williamson, David (editors). Debrett's Peerage and Baronetage'' (1990 edition). New York: St Martin's Press, 1990,

Earldoms in the Peerage of the United Kingdom
Noble titles created in 1813
Lists of Scottish people

Earl of Minto


El cotinga pechimorado o pechimorada (en Colombia y Venezuela) (Cotinga cotinga), también denominado cotinga de pecho púrpura (en Perú) o cotinga de pecho morado, es una especie de ave paseriforme de la familia Cotingidae, perteneciente al género Cotinga. Es nativo de América del Sur, en el escudo guayanés y partes de la cuenca del Amazonas.

Distribución y hábitat
Se distribuye desde el extremo oriental de Colombia, sur y este de Venezuela, Guyana, Surinam, Guayana francesa, y en Brasil al norte y este de la Amazonia (hacia el este hasta el oeste de Maranhão y hacia el sur hasta el extremo norte de Tocantins; el límite occidental es incierto); registros aislados en el noreste de Perú (San Martín) y oeste de Brasil (Rondônia, sur de Amazonas).

Esta especie es considerada poco común en su hábitat natural, el dosel y los bordes del bosque tropical, incluyendo los de suelos arenosos, por debajo de los 600 m de altitud.

Descripción
Mide 18 a 19 cm de longitud. El macho presenta plumaje azul cobalto, con visos negruzcos alrededor del ojo y las alas; la garganta, el pecho y la mitad superior del viente son de color púrpura. La hembra es de color marrón, oscuro en el dorso y las alas y claro en la garganta y las partes inferiores, con un entramado en el pecho y el vientre que presentan puntos oscuros rodeados de color claro, con apariencia de escamas. El macho emite un sonido fino con las alas cuando está en vuelo.

Sistemática

Descripción original
La especie C. cotinga fue descrita por primera vez por el naturalista sueco Carlos Linneo en 1766 bajo el nombre científico Ampelis cotinga; la localidad tipo dada es: «Brasil», restringido posteriormente para «vecindades de Belém, Pará».

Etimología
El nombre genérico femenino «Cotinga» deriva del nombre de la especie tipo del género Ampelis cotinga, cuyo nombre específico por su vez deriva del tupí «catingá» quer significa 'ave colorida y brillante de la selva'.

Taxonomía
Es pariente próxima de Cotinga maculata con quien ya se sugirió que fueran conespecíficas. Es monotípica.

Referencias

Enlaces externos
 Videos, fotos y sonidos de Cotinga cotinga en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Cotinga cotinga en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de anambé-de-peito-roxo Cotinga cotinga en Wikiaves.

cotinga
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Cotinga cotinga


إلياس الموصلي هو قسيس ورحالة يعتبر أول مشرقي وصل إلى قارة أميركا.

نسبه ونشأته
هو إلياس باسم خوري البغدادي، ابن القسيس حنا الألقوشي الكلداني من عائلة أبونا الألقوشية القاطنة في بلدة القوش شمال الموصل. كان قسيسا نسطوريا وقيل كاثوليكيا قال عماد عبد السلام رؤوف إن إلياس هو "خوري من عائلة بغدادية الأصل، خرّجت عدداً من رجال الكنيسة، وكان أفرادها يتنقلون بين الموصل وحلب"، ويبدو أن لعائلته روابط وثيقة بالفاتيكان والبابوية منذ القرن السادس عشر الميلادي.

المعلومات عن سيرته قليلة فلا نعلم تاريخ ميلاده ولا تاريخ وفاته. غير انه ذكر ان له ابن أخ اسمه يونان اكمل دراستة في روما ثم رجع بعدها إلى حلب عام 1670م.

رحلته إلى أمريكا
بدأ ترحاله إلى القدس الشريف عام 1668م ثم ذهب إلى حلب ثم اسكندرون حيث أبحر إلى فينسيا بإيطالية ومنها إلى فرنسا وإسبانيا. وأخيراً أقلع من قادس في إسبانيا فمر على جزر الكناري وصولاً إلى فنزويلا في شمالي أمريكا الجنوبية. وثم إتجه إلى بنما كولومبيا والبيرو وبوليفيا والأرجنتين فتشيلي ثم عاد إلى ليما ليكتب تفاصيل رحلتة الأولى كأول إنسان شرقي وصل إلى أمريكية. ثم ما لبث أن عاد إلى المكسيك فإسبانيا وإيطاليا حيث قابل بابا روما انوسنت الثاني عشر.

يرجح المستشرق الروسي كراتشكوفسكي أن الموصلي أمضى بقية حياته في روما، ويقدم برهانا على ذلك كتاب صلوات عربي مطبوع في روما في العام 1692 على نفقته، ويضم هذا الكتاب الألقاب التي خلعها كل من البابا وامبراطور إسبانيا على الموصلي، ومنها: «حامل صليب ماربطرس»، «كونت بالاتينو»، «كاهن كنيسة ملك إسبانيا».

نشر نص الرحلة للمرة الأولى من قبل الأب أنطون رباط اليسوعي بعنوان رحلة أول سائح شرقي إلى أمركة في مجلة المشرق، المجلد الثامن، سنة 1905م، ثم كانت النشرة الثانية، بعد سبعين سنة من النشرة الأولى، على يد الباحثة العراقية ابتهاج الراضي. وقد صدر عن دار السويدي كتاب عن الرحلة اسمه الذهب والعاصفة محررة ومحققة من نوري الجراح.

المراجع

قادة دينيون من بغداد
أشخاص من الموصل
أشخاص من بغداد
سنة الوفاة غير معروفة
عثمانيون في القرن 17
قساوسة عراقيون
كتاب سفر عراقيون
كلدان
مستكشفون عرب

إلياس الموصلي


Les Zizis baladeurs () est une comédie érotique franco-italienne réalisée par Sergio Martino et sortie en 1980.

Synopsis
La belle Giulia est la maîtresse d'Andrea, un riche industriel de Parme. Celui-ci est marié à Valeria, qui est elle-même attirée par le comte autoproclamé Giovanni. Pendant des vacances à Courmayeur, tous vont se retrouver dans le même hôtel.

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français : Les Zizis baladeurs
 Réalisateur : Sergio Martino
 Scénario : , Jean-Louis Berthault, , Sergio Martino, , Michele Massimo Tarantini
 Photographie :
 Montage : Eugenio Alabiso
 Musique : Detto Mariano
 Décors :
 Costumes : Silvio Laurenzi
 Production :	Josè Guitierrez Maesso
 Société de production : Dania Film, Medusa, Les Films Jacques Leitienne, Imp.Ex.Ci
 Pays de production :  •
 Langue de tournage : italien
 Format : Couleur par Eastmancolor - 1,85:1 - Son mono - 35 mm
 Durée : 97 minutes ()
 Genre : comédie érotique italienne
 Dates de sortie :
 Italie :
 France :

Distribution
 Edwige Fenech : Giulia
 Barbara Bouchet : Valeria
 Renzo Montagnani : Andrea Damiami
 Lino Banfi : majordome Peppino
 Tullio Solenghi : Giovanni La Carretta
 Marisa Merlini : la belle-mère d'Andrea.
 Renzo Ozzano : violoniste Vasha Milova
 Jacques Stany : Toni, homme à la trattoria
 Pippo Santonastaso : chauffeur de taxi Emilio Casadei
 Alessandra Vazzoler : la femme de Toni
 Adolfo Belletti : aubergiste de la trattoria
 Stefano Lisicki : médecin urgentiste
 Maria Teresa Ruta : infirmière

Notes et références

Liens externes

Film italien sorti en 1980
Film français sorti en 1980
Comédie érotique italienne
Comédie érotique française
Film érotique des années 1980
Film réalisé par Sergio Martino
Film en italien
Film français tourné en italien
Film tourné à Parme
Film se déroulant à Parme

Les Zizis baladeurs


Finders, keepers, sometimes extended as the children's rhyme finders, keepers; losers, weepers, is an English adage with the premise that when something is unowned or abandoned, whoever finds it first can claim it for themself permanently. The phrase relates to an ancient Roman law of similar meaning and has been expressed in various ways over the centuries. The 1982 English Court of Appeal case Parker v British Airways Board expanded the phrase, with the judgement of Donaldson L.J. declaring "Finders keepers, unless the true owner claims the article". Difficulties arise when exploring how best to define when exactly something is unowned or abandoned, which can lead to legal or ethical disputes, especially as jurisdictions often differ in their approach.

Application
One of the most common uses of "Finders, Keepers" involves shipwrecks. Under international maritime law, for shipwrecks of a certain age, the original owner may have lost all claim to the cargo. Anyone who finds the wreck can then file a salvage claim on it and place a lien on the vessel, and subsequently mount a salvage operation.
Philosophies, such as anarcho-capitalism, that advocate a right to own land and other natural resources often appeal to the doctrine of finders keepers in the case of claiming ownership of what was previously unowned (see Terra nullius).
In the United States, the Homestead Act allowed people to claim land as their own as long as it was originally unowned and the property was then developed by the claimant.
 In the field of social simulation, Rosaria Conte and Cristiano Castelfranchi have used "finders, keepers" as a case study for simulating the evolution of norms in simple societies.

See also
 Homestead principle
 Bailment
 Lost, mislaid, and abandoned property
 Adverse possession ("possession is nine-tenths of the law")
 Uti possidetis
 Usucapio/Usucaption
 Theft by finding

References

Property law
Legal idioms

Finders, keepers


Ein Fahrerwechsel wird in mehreren Motorsport-Klassen durchgeführt, darunter in der Le Mans Series und in der ADAC GT Masters. Meist fährt der Fahrer nur in die Box, um mit seinen Teamkollegen den Platz zu tauschen oder der Wechsel wird während eines Boxenstopps durchgeführt.

Regeln

European Le Mans Series
Bei der European Le Mans Series darf keine Person mehr als 4,5 Stunden im Fahrzeug der GTE-Pro oder mehr als 3,5 Stunden in den Rennwagen der anderen Kategorien verbringen. Da ein Rennen oftmals sechs Stunden andauert, ist ein Fahrerwechsel unumgänglich. Meist fahren pro Rennen zwei bis vier Fahrer den Rennwagen.

FIA-GT3-Europameisterschaft
Ein Rennteam besteht aus zwei Fahrzeugen des gleichen Fahrzeugstyps. Pro Rennwagen müssen zwei Fahrer gemeldet werden.
Bei beiden Rennen des Rennwochenendes muss jedes Fahrzeug zwischen der 23. und 37. Minute einen Pflichtboxenstopp absolvieren, bei dem ein Fahrerwechsel durchgeführt wird.

Hergang

Nachdem das Auto in der Boxengasse angekommen ist, steigt der Fahrer so schnell wie möglich aus und macht seinem Teamkollegen Platz. Dabei helfen sie sich gegenseitig. In der ADAC GT Masters muss ein Fahrerwechsel mindestens 70 Sekunden dauern, damit keine Verletzungsgefahr besteht. Meist dauert der Wechsel knapp über 80 Sekunden.

Weblinks

Warum sich die Piloten beim Fahrerwechsel helfen

Einzelnachweise

Fachbegriff (Motorsport)
Motorsport an Land

Fahrerwechsel


is a fictional anthropomorphic crocodile and the main antagonist in Nintendo's Donkey Kong video game franchise, as well as the archnemesis of Donkey Kong and Diddy Kong. K. Rool is the villainous leader of a group of crocodilian raiders known as the Kremlings, who have crossed paths with the Kongs on many occasions. First appearing in the 1994 video game Donkey Kong Country for the Super Nintendo Entertainment System, he has been described as being "to Donkey Kong what Bowser is to Mario". He is depicted as unstable, adopting different personae and titles and utilizing a variety of weapons to his advantage. K. Rool resembles an overweight crocodile with an infected, bulging eye. The name "K. Rool" is a play on the word "cruel", a reference to his malevolent nature. He also appeared as a playable character in Super Smash Bros. series. In addition to video games, K. Rool has appeared in the manga adaption of Donkey Kong Country, the Donkey Kong Country animated series, comics and several pieces of Nintendo merchandise.

In the Donkey Kong Country trilogy, its Game Boy Advance ports and Donkey Kong 64, K. Rool's voice was provided by former Rare developer Chris Sutherland. K. Rool was voiced by Japanese voice actor Toshihide Tsuchiya, who also provides the voice of Funky Kong.

Characteristics

In his debut appearance, King K. Rool is depicted as a large obese crocodile with a red cape, golden wristbands, a golden belly plate, large crown and a large bloodshot eye. He was designed by Steve Mayles, an artist who worked at Rare and brother of Donkey Kong Country designer Gregg Mayles. In later appearances, K. Rool's attire changes depending on which persona he is masquerading as. His aliases include , Baron K. Roolenstein and King "Krusha" K. Rool. K. Rool has also been seen piloting a variety of vessels, including Gangplank Galleon, a large pirate ship in Donkey Kong Country, the Flying Krock, a steampunk inspired flying machine while in Donkey Kong Country 2: Diddy's Kong Quest and the Knautilus, a fish-shaped submarine that appeared in Donkey Kong Country 3: Dixie Kong's Double Trouble!.

From DK: King of Swing onward, K. Rool was redesigned with a more cartoony appearance with brighter green skin, a smaller and less bloodshot eye, no tail, a tan-colored underbelly and a smaller crown. This incarnation of K. Rool also makes an appearance in Mario Super Sluggers for the Wii, wearing Maya king attire and wielding a green sceptre. His overall design in Super Smash Bros. Ultimate is based on this appearance, but with elements taken from his previous design, such as his tail, golden belly plate and dark green skin.

K. Rool is described as being "demented" and "unbalanced" in his Super Smash Bros. Melee trophy description, citing his desire to blow up DK Isles in Donkey Kong 64. In a former Rareware.com scribes column, Gregg Mayles stated that K. Rool's motivation for stealing the banana hoard is that he wants Donkey Kong to starve to death so that he can occupy his "cosy treehouse pad" or perhaps that he simply likes bananas. The latter explanation is supported by the manual of the first game, but contradicted in DK: Jungle Climber, as K. Rool states that he hates bananas. When asked what the K in "K. Rool" stands for, Mayles said: "It was just a way of making him seem more important, that he'd added it to inflate his ego", joking that "it could have been something tonal like 'Kremling' or something deliberately out of character, like Keith".

Appearances

Main appearances

Donkey Kong Country

King K. Rool appears in Donkey Kong Country as the final boss. Here he steals the Kongs' banana hoard and must be fought on his pirate ship, Gangplank Galleon. This ship later appears as the introduction stage of Donkey Kong Country 2, and again as a sunken ship in Donkey Kong 64. During this battle, K. Rool attempts to punish the Kongs by running into them, jumping on them from above, tossing his crown, and summoning a downpour of cannonballs, presumably from the ship's mast. Halfway through the battle, K. Rool feigns defeat, causing the game's "Kredits" to roll. This is an attempt to deceive the player, as he gets back up soon after and must be jumped on a few more times before the battle truly ends.

Donkey Kong Country 2
In Donkey Kong Country 2, K. Rool is given the "Kaptain" moniker and kidnaps Donkey Kong. He wears a pirate costume resembling that of real pirates during the Elizabethan era, complete with a large, black bicorne hat, frock coat, and a blunderbuss as his weapon of choice. This disguise complements the pirate motif of Donkey Kong Country 2. The Kongs confront Kaptain K. Rool aboard the Flying Krock, a crocodile-shaped aircraft that hovers above Crocodile Isle. During this battle, they must avoid an onslaught of cannonballs and toxic gases that can either reverse the player's controls, slow them down, or briefly stun them. To damage K. Rool, the player must jam his blunderbuss with cannonballs while he uses the firearm's vacuum function. Twice during the battle, K. Rool falls unconscious as Donkey Kong tries to escape being tied up, only for K. Rool to revive and scare him away. The third time K. Rool collapses, DK finally wriggles free and sends him flying with a punch.

Kaptain K. Rool is fought a second time in Krocodile Kore, a volcano located in the Lost World of Crocodile Isle. To gain access to this level, players must collect every bonus token and present them to Klubba, a muscular Kremling who guards the Lost World, which is heavily implied to be the Kremlings' place of origin. After K. Rool is defeated once more, a cutscene takes place showing Crocodile Isle exploding against a sunset, with the Kong family observing K. Rool escape on a sailboat from a nearby cliff.

Donkey Kong Country 3
Following the events of Donkey Kong Country 2, K. Rool goes into hiding due to the destruction of Crocodile Isle. This time he kidnaps both Donkey Kong and Diddy Kong, imprisons the Queen Banana Bird, and heads to the Northern Kremisphere. Here he resides in Kastle Kaos, and takes on the role of a helipack-wearing mad scientist, aptly named Baron K. Roolenstein. He tricks the heroes Dixie Kong and Kiddy Kong into believing that he has been defeated and KAOS—a Frankenstein-esque robot—is responsible for kidnapping the other Kongs. Once they reach the castle, they are shocked to learn that K. Rool has been the true mastermind behind the plot. He states that, "I'd have gotten away with it, if it weren't for you meddling kids", a reference to Scooby-Doo.

Baron K. Roolenstein is battled twice; first in Kastle Kaos, and again in the Knautilus, a submarine that is located in this game's hidden world, Krematoa. The name Krematoa is likely derived from the volcanic island Krakatoa. During both boss fights, K. Rool utilizes electricity and technology to torment the Kongs. After being defeated for a second time, K. Rool is chased around the North Kremisphere by the vengeful Queen Banana Bird.

Donkey Kong 64
Rather than just kidnap the other Kongs and steal bananas, King K. Rool decides to take a more barbaric approach by planning to blow up Kong Isle with his "Blast-o-matic" laser. K. Rool wears his traditional King attire for the majority of the game, but in the final battle against the Kongs, he wears a boxing outfit under the ring name of King "Krusha" K. Rool and does battle with them in front of his Kremling subordinates. This final boss fight has five rounds due to there being five playable characters. Much like in his original appearance, K. Rool would get back up after being knocked out. After being distracted by Candy Kong in a brief cutscene, Funky Kong delivers the final blow to the Kremling King with a mechanical boot.

Other appearances

Video games
In addition to his primary roles in Rare's Donkey Kong Country games, King K. Rool appears in Donkey Kong Land, Donkey Kong Land 2, Donkey Kong Land III. He also appears in several Donkey Kong games following Microsoft's acquisition of Rare in 2002, including Donkey Konga, DK: King of Swing, Donkey Kong Barrel Blast, and DK: Jungle Climber. K. Rool's first playable appearance outside of the Donkey Kong series was in Mario Super Sluggers. He is the strongest right-handed batter in the game, but has poor stamina and fielding. He shares good chemistry with Kritter and King Boo, and bad chemistry with the Kongs and Bowser.

K. Rool was planned to appear in Diddy Kong Pilot for the Game Boy Advance, which was later reworked into Banjo-Pilot due to Rare no longer having the authorization to use the Donkey Kong license. Leaked beta footage shows K. Rool wearing an aviator outfit.

In the Super Mario Odyssey level New Donk City, there are several street name signs that reference Donkey Kong characters, including K. Rool.

In the Super Smash Bros. series, K. Rool initially appeared as a collectible trophy in Super Smash Bros. Melee and every title since. In Super Smash Bros. for Nintendo 3DS and Wii U, an outfit bearing his resemblance was made available for download as a Mii fighter costume. He is a playable character in Super Smash Bros. Ultimate, becoming the third character representative for the Donkey Kong franchise. K. Rool's moves are based on his various appearances throughout the Donkey Kong series, including his crownerang from Donkey Kong Country, his belly flop from Donkey Kong Land, his blunderbuss from Donkey Kong Country 2, his propellerpack from Donkey Kong Country 3, his boxing gloves from Donkey Kong 64, and a Donkey Kong 64-inspired Final Smash that involves K. Rool firing his Blast-o-matic laser. In his weekly Famitsu column, series director Masahiro Sakurai stated that K. Rool was selected to join the roster because he "received a ton of votes" in the Smash Bros. Fighter Ballot.

K. Rool, along with Donkey Kong and Diddy Kong, are featured prominently in Banjo & Kazooie's Super Smash Bros. Ultimate reveal trailer, titled "Best Friends". This trailer continues where K. Rool's trailer left off, showing the Kremling King sleeping in Donkey Kong's treehouse alongside his nemeses. All three characters celebrate their reunion with Banjo and Kazooie, who have connections to the Donkey Kong universe via Diddy Kong Racing and Rare.

In other media
King K. Rool appears as a main character in the Donkey Kong Country animated series, portrayed by Canadian theater actor Benedict Campbell, who gives him a formal British accent. In most episodes, K. Rool attempts to steal the Crystal Coconut, an ancient relic that is said to possess extraordinary power. This iteration of K. Rool has slimmer proportions, a shorter cape, and no tail. His left eye, while retaining the tic from the games, is no longer bloodshot. He is accompanied by his two Kremling henchmen, Klump and Krusha, who originally appeared in the Donkey Kong Country video game as generic enemies. In 2023, Campbell reprised his role as K. Rool in the fan-made animation DKC: Return to Krocodile Isle.

Reception
Since his debut in 1994, King K. Rool has received a mostly positive critical reception. K. Rool's appearance in Donkey Kong 64 was ranked number 85 on New York Magazine's list of '100 Hardest Video Game Bosses'. On her list of 'The Top 25 Most Powerful Nintendo Villains', Ashley Glenn of Comic Book Resources stated that K. Rool is not only "iconic", but "he's also one of the few villains that does something new every game we see him in".

In 2015, Game Revolution gave K. Rool the number two spot on their list of characters who deserve a spot in Super Smash Bros., arguing that "it's been far too long since we've seen the Kremlings get some proper representation, with the reptilian foes being conspicuously absent from both of Retro Studios' DKC titles. It's time, Nintendo. Bring back K. Rool!" Game Rant listed K. Rool at number eight on their list of the 'Top 10 Most Iconic Nintendo Villains': "We've been waiting patiently for K. Rool to pop up in one of Retro's Donkey Kong Country games, but at this point, we'd settle for a spot on the Super Smash Bros. roster instead". Playtonic Games, a development team containing many former Rare employees, campaigned for his inclusion as Super Smash Bros. for Nintendo 3DS and Wii U downloadable content. Additionally, many fan conducted polls had found King K. Rool to be a highly requested character in the Smash Bros. Fighter Ballot, an online survey Nintendo held to determine future DLC contenders. King K. Rool appeared as a playable character in Super Smash Bros Ultimate. His reveal was accompanied by a pre-rendered and gameplay trailer titled "The Rivals". Fans responded to K. Rool's inclusion in Super Smash Bros. Ultimate by sending series director Masahiro Sakurai a "thank you" letter. Jeremy Parish of Polygon ranked 73 fighters from Super Smash Bros. Ultimate "from garbage to glorious", listing King K. Rool as 58th. In 2018, Paste magazine writer Holly Green ranked King K. Rool as her fourth favorite newcomer in Smash Bros. Ultimate. Gavin Jasper of Den of Geek ranked King K. Rool as 20th of Super Smash Bros. Ultimate characters, stating that "the character also makes for an imaginative contrast to the big, heavy villain types in Smash".

See also
 List of fictional crocodiles and alligators

References

Villains in animated television series
Anthropomorphic video game characters
Animal characters in video games
Donkey Kong characters
Fictional boxers
Fictional characters who can turn invisible
Fictional criminals in video games
Fictional crocodilians
Fictional gunfighters in video games
Fictional kidnappers
Male characters in video games
Male villains
Fictional pirates in video games
Fictional scientists in video games
King characters in video games
Nintendo antagonists
Super Smash Bros. fighters
Video game bosses
Video game characters introduced in 1994
Video game characters who can move at superhuman speeds
Video game characters with superhuman strength
Anthropomorphic reptiles

King K. Rool


Mazer ya da maser, atomların, dışarıdan uyarılması neticesinde dışarıya salınan radyasyon yardımı ile elde edilen, genliği yükseltilmiş elektromanyetik dalga. Mazer, önceleri ilk mazerin mikrodalga frekansında çalışması sebebiyle İngilizce (Microwave Amplification by Stimulated Emission of Radiation) cümlesindeki kelimelerin baş harflerinin alınmasından türetilmiştir. Bugünse işitme frekansından itibaren (20 ila 20.000 saykıl/saniye), görünen ve morötesi frekanslı elektromanyetik bölgelerde dahi aynı prensip tatbik edildiğinden mazer, Molecular amplification by Stimulated Emission of Radiation olarak tarif edilmektedir. Mazer, uyarılmış radyasyon (ışın, şua) yayılımıyla mikrodalga veya moleküler dalga kuvvetlendirilmesi demektir. Cihaz, hassas olarak tayin edilmiş frekansta mikrodalga osilasyonları (titreşimleri) ve düşük gürültü seviyeli amplifikasyon (kuvvetlendirme) elde etmeyi sağlar. Bu maksatla atomların ve moleküllerin iç enerjisinden faydalanan bir amplifikatör ve osilatör grubu kullanılır. Aletin çalışmasının temel prensibi olan uyarılmış emisyon (stimulated emission), uyarılmış (aşırı enerji yüklü) haldeki bir atoma, dışarıdan eşit enerjili bir fotonun çarpması sonucu atomun aynı özellikli bir foton yayması şeklinde meydana gelir. Böylece atoma çarpan foton veya dalgalar çarptıkları uyarılmış atomlar tarafından yayılan fotonlarla kuvvetlenir. Bir mazer, gaz veya katı halde aktif bir ortamdan ibarettir. Sistem çeşitli frekanslar halinde elektromanyetik bir radyasyona maruz bırakılır. İçerideki atomların çoğu bu tesirle yüksek enerjili (uyarılmış) hale gelir. Böylece uyarılmış bir frekans meydana gelir. Aktif ortam, rezonans sağlayan bir boşlukla çevrili olduğundan, tek bir çıkış frekansına eşdeğer osilasyon modlu paralel dalgalar meydana gelir. Çok fazla çeşitli, koherent ve tek renk ışık elde etmek amacıyla oluşturulan optik düzenekler mazerdir. Bunların optik frekanslarda çalışanlarına optik mazer veya lazer adı verilir. Birkaç milimetreden daha uzun dalga boyları için rezonatör olarak metal bir kutu kullanılır.Bu kutunun boyutu titreşim modlarından yalnızca biri atomların yaymış oldukları ışınımların frekanslarıyla çalışacak biçimde belirlenir,kutuda yalnızca bir ses frekansında rezonansa uğramış gibi belirli bir mikro dalga frekansında rezonansa gelir.

Mazer dalgaları oldukça kararlı ve monokromatik (aynı frekans ve fazda) olduğu için astronomi ve uzay haberleşmesinde, gürültü seviyesi olmayan yükselticiler olarak kullanılırlar. Mazerde dalga rezonans sistemi, atom enerji seviyelerinden istifade edilerek çalıştığı için, dalga boyları çok küçük olmasına rağmen imal edilmesi mümkündür. Hâlbuki aynı frekansta mevcut hiçbir manyetik dalga rezonatörü yapılamaz. Çünkü rezonatör yapımı dalga boyu büyüklüğü ile sınırlıdır. Mazer dalga boyu 1 mm'den çok küçüktür. Klasik metotlarla elde edilen en yüksek frekansa (daha doğrusu en küçük dalga boyuna) sahip rezonatör radar cihazlarında kullanılmaktadır.

Tarihçe
İlk mazer rezonatörü (osilatör de denir) Charles H. Townes, James Gordon ve Herbert Zeiger tarafından 1954 senesinde yapıldı. Bu mazerde amonyak gazının özel frekansından istifade edildi. İlk mazerde metal çubuklardan yapılmış silindirik bir kafes içerisinde eksen boyunca yol alan bir molekülden yararlanılmaktaydı. Amonyak moleküllerinin bu demetteki uyarılan durumda olanları, sırası ile bir artı bir eksi yüklü olacak şekilde dizilmiş çubukların oluşturduğu elektrik alan etkisiyle, uyarılmamış durumdakilerden ayrılır ve rezonatördeki küçük bir deliğe doğru kayar.İlk mazerin çıkış gücü çok düşüktü (1 mikrowattan küçük) fakat amonyak amonyak moleküllerinin belirlemiş olduğu ışınım dalga boyu sabitti bu dalga boyuyla denetlenen bir saat ancak birkaç yüzyılda 1 saniyelik hata yapacak doğrulukta çalışmaktaydı. Azot atomu amonyak molekülünde (NH3) hidrojen atomları arasında 24.000 MHz ile titreşir. Bu frekansla titreşen amonyak molekülleri, havasız elektrostatik bir ortamdan geçirilirken aynı frekansta titreşen amonyak molekülleri bir hüzme şeklinde rezonatöre gelir. Rezonatör de enerji seviyelerindeki değişmelerle foton üretimine sebep olur. Bu fotonlar aynı fazda, aynı frekansta mikrodalgalar halinde titreşirler. Mikrodalga, rezonatörden dalga kılavuzu ile alınarak yayınlanır. Katı mazerler çok geniş olan frekans bandındaki radyo dalgalarının yükseltilmesinde kullanılır.

Kullanıldığı yerler
Mazerin kullanıldığı en önemli saha haberleşmedir. Haberleşmede karşılaşılan en büyük sıkıntı haberleşme kanallarının sınırlandırılmış olmasıdır. Böyle bir haberleşme trafiğinde yayınların birbirine müdahale etmemesi için, mikrodalga (yüksek frekans) kullanılması gerekir. Mazer bu tür haberleşme için çok uygundur. Mikrodalga ile yayında, yayın yapan istasyonla alıcının birbirini görmesi lazımdır. Bu bakımdan ara istasyonlara ihtiyaç vardır. Dünya etrafında yörüngede bulunan uydular, ara istasyon vazifesi yaparlar. 1962 senesinde yörüngeye oturtulan Telstar uydusu bu vazifeyi icra etmektedir. Telstar 3700-4200 ve 5925-6425 MHz bandlarında mazer yayını alır ve yükselterek yayınlar.Radyoastronomide Venüsün yayınladığı çok zayıf radyo dalgalarının ölçülmesinde ve bununla da gezegenin sıcaklığına ilişkin bilgi sahibi olunmada mazer kullanılır.

Mazerin kullanıldığı bir saha da, uzaya fırlatılan araçların göndereceği bilgiler içindir. Uzay aracı çok küçük ve mesafe çok uzak olduğu için mikrodalga vericisinin hem küçük hem de yaptığı yayının gürültüsüz olarak alınması gereklidir. Mazer bu maksada mükemmel cevap verir. 1964 senesinde 383.180 km mesafedeki ay yüzeyinden Ranger VII ay modülünün gönderdiği TV yayınları ile 1965 senesinde 215.740.000 km mesafedeki Mars yüzeyinden Mariner IV'ün gönderdiği çok net resim yayınları, mazer ile sağlanmıştır. Bu kadar uzak mesafeden optik ve radyo dalgaları ile TV ve resim yayını mümkün değildir.

Mazer yayını ile uzaydaki gazların cinslerini tespit etmek mümkündür. Bu maksatla hidrojen atomu ile 1421 MHz'de çalışan hidrojen mazeri yapılmıştır.Alçak basınçlı rubidyum buharı içeren mazer de frekans standardı kullanılır. Bu mazerde boşluk ile çevrelenmiş saydam göze içerisinde tutulmakta olan rubidyum buharına bir rubidyum lambasından elde edilmiş olan ve uygun filtrelerden geçirilen ışık düşürülür.Düşürülen ışığın etkisi ile uyarılmış atomlar frekanslı dalga yayarlar.

Dış bağlantılar
 Rehber Ansiklopedisi

Elektromanyetizma
Lazer türleri
Mikrodalgalar
Amerika Birleşik Devletleri icatları

Mazer


Wrohm er en by og kommune i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Kirchspielslandgemeinden Eider i den nordlige del af Kreis Dithmarschen. Kreis Dithmarschen ligger i den sydvestlige del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Kommunen ligger ved Bundesstraße 203 cirka halvvejs mellem Heide og Rendsborg. Floden Ejderen danner østgrænsen for både kommunen og Ditmarsken. Her ligger slusen Lexfähre fra 1936.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens side  på amtets websted.
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Dithmarschen

Wrohm


Héctor Jorge Barreiros (Rosario, Santa Fe,  - Ibídem, ) fue un actor, dramaturgo y periodista argentino.

Comenzó su carrera actoral con Luis Arata, y luego formó parte del movimiento de teatro independiente de Rosario de Santa Fe. Fundó en 1963 el grupo Aquelarre, el que dirigió hasta su muerte.

Además de director y actor, trabajó en el diario La Capital, de Rosario, como periodista especializado en teatro y espectáculos. También, como periodista teatral, condujo durante varios años el programa de radio Desde mi butaca, emitido por Radio Nacional Rosario, y participó como columnista en los canales 5 y 3 de Rosario.

Estuvo a cargo de la programación del Teatro de Empleados de Comercio, donde actuaron prestigiosas figuras del quehacer teatral argentino e internacional. Dentro de su extensa labor teatral exploró los clásicos (Molière, Shakespeare) y también la dramaturgia moderna, como Eugene Ionesco y autores locales (Raúl Gardelli y Ricardo Talesnik, entre otros).

Junto a Oscar Montenegro escribió la obra Lola Mora, que interpretara la actriz Eloísa Cañizares. Fue autor también, junto a la escritora rosarina Alma Maritano, de la obra Walt Whitman, una hoja de hierba, un unipersonal sobre la vida del poeta norteamericano.

Fue maestro de innumerables actores y actrices, y viajó por toda la Argentina. Fue invitado a Buffalo (Estados Unidos), Madrid y Santiago de Chile a actuar y ofrecer charlas y seminarios.

Referencias

Actores de Rosario
Actores de teatro de Argentina
Periodistas de Argentina
Dramaturgos de Argentina

Héctor Barreiros


Manfrinópolis es un municipio brasileño del estado de Paraná. Su población estimada en 2010 era de 4.232 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Paraná

Manfrinópolis


Elber Evora, né le  à Rotterdam, est un footballeur international cap-verdien. Il joue au poste de gardien de but.

Carrière

En club

En sélection
Il joue son premier match international le 10 octobre 2020 lors d'une rencontre amicale perdue 2-1 contre la Guinée.

Liens externes

Footballeur international cap-verdien
Naissance en décembre 1999
Naissance à Rotterdam

Elber Evora


ඉඩම යනු  තිරස්ව පැතිරී  අැති යම් අවකාශීය ව්‍යප්තියක් සහිත ප%ෙද්ශයකි.

ඉඩම


Omicron (majusculă Ο, literă mică ο, în , o mikron, "o mic") este a cincisprezecea literă a alfabetului grec.

În sistemul de numerație alfabetică greacă avea valoarea 70. Omicron provine din litera feniciană  (ayin). Din litera Omicron au derivat ulterior litera O din alfabetul latin și litera O din alfabetul chirilic.

A dat numele unei mutații a virusului SARS-Cov-2, varianta Omicron.

Note

Legături externe

Vezi și
 Varianta SARS-CoV-2 Omicron

Alfabetul grec
Litere

Omicron


'معركة الرفراڤ هي من المعارك التي جرت في ولاية برج بوعريريج، بين جيش التحرير الوطني الجزائري وجيش الاستعمار الفرنسي.

سبب
بسبب وشاية من أحد العملاء بمكان تواجد مجموعة من مجاهدي جيش التحرير الوطني الجزائري، حيث تحصن حوالي خمسة وسبعون مجاهدا في جبال قرية أولاد عباس في منطقة الرفراف الجبلية. فقبل اندلاع المعركة بيومين مر العقيد عميروش بالمنطقة فأصبحت تترصد تحركات الثوار من خلال الاستعانة بالوشاة، أين شنت مواجهات مع الثوار وقامت بعمليات تمشيط وتطويق واسعة للمنطقة كانت فاشلة بحكم معرفة الثوار للمنطقة وتضاريسها الجبلية الوعرة، إلى أن تجمع الثوار بالمنطقة قبل مجيء العقيد عميروش لتأمين مساره وتسهيل مهمة المجموعة التي كان يقودها في العبور نحو جبال المعاضيد ومنها إلى جبال بوطالب، بينما كان في مهمة التنقل إلى تونس لجلب السلاح، ربيع سنة 1959

المعركة
حشد جيش الاستعمار الفرنسي قوة كبيرة حيث داهمت القرية وهدمت عدد كبير من المنازل ثم بدا القصف المدفعي لمواقع المجاهدين لتليه غارات جوية استعملت فيها الطائرات غازات خانقة وحارقة (النابلم)

واستمرت المعركة بين قصف وغارت جوية تليها عملية تقدم لقوات العدو أكثر من 12ساعة دون ان يتمكن من تحقيق هدفه وقد واصل المجاهدين المعركة طوال اليوم ببسالة

وبحلول الظلام انسحب المجاهدين من مواقعهم دون اصابات بليغة باستثناء اصابة خفيفة للمسؤول السياسي.

وحاولت فرنسا بكل الطرق القضاء على المجاهدين إلا أنها عجزت وقد حاصروا المجاهدين لعدة أيام ولكن دون جدوى نظرا لصعوبة المنطقة وقلة معرفة الجنود الفرنسيين لها وبعد ذلك قررت فرنسا قصف المنطقة بغاز نابالم المحرم دوليا فقضت على كل المجاهدين خنقا بالغاز ونجى ثلاثة مجاهدين فقط وما زالوا حتى يومنا هذا يعانون من مضاعفات الغاز السام من أمراض كالحساسية أو ما يعرف بأرجية وصعوبة التنفس أو الربو.

وصلات خارجية

 معركة الرفراف، الدريعات برج بوعريريج

المراجع

تاريخ الجزائر
تاريخ الجزائر العسكري
جيش التحرير الوطني الجزائري

معركة الرفراف


A Secretaria de Relações Institucionais do Estado da Bahia (SERIN) é uma das secretarias que compõem a administração pública direta do Governo do Estado da Bahia que é responsável pela coordenação política do Poder Executivo e de suas relações com os demais Poderes das diversas esferas de Governo, com a sociedade civil e suas instituições localizadas em Salvador e demais municípios do interior da Bahia.

Estrutura organizacional
A SERIN é composta pela seguinte estrutura organizacional:
 Gabinete do Secretário;
 Diretoria Administrativa e Financeira;
 Coordenação de Assuntos Legislativos (COAL);
 Coordenação de Assuntos Federativos (COAF);
 Coordenação de Assuntos Sociais (COAS).

Titulares

Colegiados vinculados
Os órgãos colegiados que estão vinculados à SERIN são:
 Conselho Estadual de Fomento e Colaboração (CONFOCO-BA)

Ver também
 Secretaria de Relações Institucionais da Presidência da República do Brasil

Ligações externas

Educacao
Instituições governamentais de educação do Brasil


Pop! Treasure es un compilado del dueto inglés de synth pop Erasure que contiene grabaciones inéditas compiladas para el EIS (Erasure Information Service)  y cuya venta fue limitada para miembros del mismo.

Listado de temas

Créditos y acotaciones
Todos los temas fueron escritos por Vince Clarke y Andy Bell
Sugar Hill (Vox Mix) es un tema inédito que aparentemente fue grabado cerca de 1991.
Worlds On Fire (Alternative Lyrics) versión con letra alternativa del que figura en el álbum Cowboy.
Chains Of Love (Other People's Songs)  cuando Erasure estaba haciendo su álbum de covers Other People's Songs decidió grabar una reversión de un tema de su propia autoría pero que no vio la luz en su momento.
Early Bird (Original Versión) esta es la versión original del tema que apareciera a dúo con Cyndi Lauper, en el EP Storm Chaser pero aquí sin la presencia de ella.
 Compilado: Greg Hudson.
 Diseño de tapa: Greg Hudson.

Referencias

Álbumes de 2008
Álbumes de Erasure

Pop! Treasure


Salvador Thiam Vilar Braamcamp Sobral (f. 28. desember 1989) er portúgalskur söngvari. Hann sigraði Söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva 2017 með laginu "Amar pelos dois" sem var skrifað af systur hans, Luísa Sobral. Það var fyrsti sigur Portúgals síðan að landið hóf þátttöku sína 53 árum áður, árið 1964. Salvador setti metið í að fá flest stig undir núverandi kosningakerfinu, eða samtals 758 stig.

Útgefið efni

Breiðskífur
 Excuse Me (2016)
 Excuse Me (Ao Vivo) (2017)
 Paris, Lisboa (2019)
 bpm (2021)

Tilvísanir

Portúgalskir söngvarar
Portúgalskir tónlistarmenn
Þátttakendur í söngvakeppni evrópskra sjónvarpsstöðva

Salvador Sobral


Sierra de Santa Cruz puede referirse a:

 Sierra de Santa Cruz, una sierra en el este de Guatemala.
 Sierra de Santa Cruz, una sierra ubicada en el voivodato de Santa Cruz, Polonia.
 Sierra de Santa Cruz, una sierra en Aragón (España).
 Sierra de Santa Cruz, una sierra cerca de Trujillo, en Extremadura (España).
 Sierra de Santa Cruz, una sierra a lo largo del estado de California, también denominada montañas de Santa Cruz.

Sierra de Santa Cruz


المسحر أو المسحراتي وفي بلاد المغرب يسمى النفار هو الشخص الذي يأخذ على عاتقه إيقاظ المسلمين في ليالي شهر رمضان لتناول وجبة السحور. والمشهور عن المسحراتي هو حمله للطبل أو المزمار ودقها أو العزف عليها بهدف إيقاظ الناس قبل صلاة الفجر. وعادة ما يكون النداء مصحوباً ببعض التهليلات أو الأناشيد الدينية.
مع تقدم الزمن وتطور المجتمع والتكنولوجيا، بدأت هذه المهنة بالانقراض، واختفى المسحراتي من معظم الحارات والأحياء، بعدما كانت مشهورة ومتزاولة بقوة في معظم الدول العربية.

لمحة تاريخية
وقد كان بلال بن رباح أول مؤذّن في الإسلام وابن أم مكتوم يقومان بمهمّة إيقاظ النّاس للسّحور. الأول يؤذّن فيتناول النّاس السّحور، والثّاني يمتنع بعد ذلك فيمتنع النّاس عن تناول الطّعام. وأول من نادى بالتسحير عنبسة بن إسحاق ســنة 228 هـ وكان يذهب ماشياً من مدينة العسكر في الفسطاط إلى جامع عمرو بن العاص وينادي النّاس بالسحور، وأول من أيقظ النّاس على الطّبلة هم أهل مصر. أما أهل بعض البلاد العربيّة كاليمن والمغرب فقد كانوا يدقّون الأبواب بالنبابيت، وأهل الشّام كانوا يطوفون على البيوت ويعزفون على العيدان والطّنابير وينشدون أناشيد خاصّة برمضان.

كان «المسحراتية» في مصر يطوفون في شوارع المدينة أو القرية يرددون الأناشيد الدينية وينادون الناس ليستيقظوا طالبين منهم أن يوحدوا الله، ويضربون على طار ضربات متوالية حتى يسمعهم النائمون فيهبوا من نومهم لتناول السحور.

عبارات المسحّرين
المسحّراتي صورة لا يكتمل شهر رمضان بدونها، وهو يرتبط ارتباطا وثيقا بتقاليدنا الشّعبية الرّمضانيّة، فقبل الإمساك بساعتين يبدأ المسحّراتي جولته الّليلية في الأحياء الشّعبية موقظاً أهاليها للقيام على ضرب طبلته وصوته الجميل يصدع بأجمل الكلمات مما يضفي سحرا خاصّا على المكان، ومن العبارات المشهورة للمسحّرين قولهم:
 يا نايم وحّد الدّايم  يـا غافي وحّـد الله
 يا نايم وحّد مولاك  للي خلقك ما بنساك
 قوموا إلى سحوركم جاء رمضان يزوركم
ويقوم بتلحين هذه العبارات بواسطة ضربات فنّية يوجّهها إلى طبلته. وقديماً كان المسحّراتي لا يأخذ أجره، وكان ينتظر حتى أول أيام العيد فيمر بالمنازل منزلاً منزلاً ومعه طبلته المعهودة، فيوالي الضّرب على طبلته نهار العيد لعهده بالأمس في ليالي رمضان، فيهب له النّاس بالمال والهدايا والحلويّات ويبادلونه عبارات التّهنئة بالعيد السّعيد.

في مصر
كان والي مصر إسحاق بن عقبة أول من طاف على ديار مصر لإيقاظ أهلها للسحور، وفي عهد الدولة الفاطمية كانت الجنود تتولى الأمر. وبعدها عينوا رجلًا أصبح يعرف بالمسحراتي، كان يدق الأبواب بعصا يحملها قائلًا «يا أهل الله قوموا تسحروا» ولاحقًا أصبح يقول عبارات من قبيل:
 «اصحي يا نايم وحد الدايم.. وقول نويت بكرة إن حييت.. الشهر صايم والفجر قايم.. ورمضان كريم»
 «السحور يا عباد الله»
 «يا نايم اذكر الله.. يا نايم وحّد الله»
 مديح نبوي.

في المغرب
كان النفار في المغرب شخصية يستعمل مزماره الطويل في إيقاظ الناس لتناول السحور، كما أنه كان يحفظ أناشيد دينية.

في فلسطين
من عبارات المسحراتي بالطبل:

 يا عباد الله وحدّوا الإله
 واذكروا الإله يا عباد الله، وحدّوا الله
 سحورك يا صايم، قوم وحد الدايم

انظر أيضًا

 فانوس رمضان.
 مدفع رمضان.

وصلات خارجية
 سيد سعد، رمضان (المسحراتي، والفانوس والمدفع)، دورية كان التاريخية، ع1 سبتمبر 2008.

المراجع

رمضان
تراث شعبي مصري
مهن غير رسمية

مسحراتي


Albumul pentru Tineret (Album für die Jugend), Op. 68, a fost compus de Robert Schumann în 1848 pentru cele trei fiice. Albumul constă dintr-o colecție de 43 de lucrări scurte. Spre deosebire de Scene din Copilărie, acestea sunt potrivite pentru a fi cântate de copii sau începatori. Cea de-a doua parte, începând de la Nr. 19 (Kleine Romanze), este marcată Für Erwachsenere (Pentru adulți / pentru avansați) și conține piese mai dificile.

Lis ta de piese
  (Melodie), Do major
 Soldatenmarsch (Marșul saldățesc), Sol major
 Trällerliedchen (Fredonând), Do major
 Ein Coral (Coral), Sol major
 Stückchen (Piesă mica), Do major
 Armes Waisenkind (Sărmanul orfan), La minor
 Jägerliedchen (Cântec de vânătoare), Fa major
 Wilder Reiter (Călărețul salbatic), La minor
 Volksliedchen (Cântec popular), Re minor
  (Țăranul vesel), Fa major
 Sizilianisch (Siciliana), La minor
 Knecht Ruprecht (Moș Niculae), La minor
 Mai, lieber Mai (Măi iubite, măi), Mi major
 Kleine Studie (Mic studiu), Sol major
 Frühlingsgesang (Cântec de primăvară), Mi major
 Erster Verlust (Prima durere), Mi minor
 Kleiner Morgenwanderer (Plimbare de dimineață), La Major
 Schnitterliedchen (Cântec de seceriș), Do major
 Kleine Romanze (Mică romantă), La minor
 Ländliches Lied (Cântec rustic), La Major
 * * * (fără titlu), Do major (bazat pe Terțetul Inchisorii ("Euch werde Lohn in bessern Welten") din opera Fidelio de  Beethoven)
 Rundgesang (Rondo), La major
 Reiterstück (Călărețul), Re minor
 Ernteliedchen (Cântec de recoltă), La major
 Nachklänge aus dem Theater (Amintiri de la teatru), La minor
 * * * (fără titlu), Fa major
 Kanonisches Liedchen (Cântec in forma de canon), La minor
 Erinnerung (4 noiembrie 1847) (Amintire), La major (data la care a murit Felix Mendelssohn)
 Fremder Mann (Străinul), Re minor
 * * * (fără titlu), Fa major
 Kriegslied (Cântec războinic), Re major
 Șeherezada, La minor
 Weinlesezeit – fröhliche Zeit! (Timpul culesului), Mi major
 Thema (Tema), Do major
 Mignon, Mi-bemol major
 Lied italienischer Marinari (Cântecul marinarilor italieni), Sol minor
 Matrosenlied (Cântecul Matrozilor), Sol minor
 Winterzeit I (Iarna I), Do minor (uneori considerată o singură piesă cu Iarna II)
 Winterzeit II (Iarna II), Do minor/Do major
 Kleine Fuga (Mică fugă), La major
 Nordisches Lied (Cântec nordic), Fa major (dedicat lui Niels Gade; se bazează pe criptograma G-A-D-E)
 Figurierter Corale (Coral figurat), Fa major
 Sylvesterlied (Cântec de sfarșit de an), La major

Bibliografie
  Albumul pentru tineret si Scene din copilărie - Editura Grafoart, Bucuresti 2011, ISBN 978-973-9054-60-7
 Albumul pentru tineret la International Music Score Library Project

1848 în muzică
Compoziții de Robert Schumann
Compoziții pentru pian

Album pentru tineret


Danmark deltog ved VM i svømning 2015 i Kazan, Rusland fra 24. juli til 9. august 2015.

Medaljevindere

Svømning
Danske svømmere opnåede kvalificeringstider i følgende konkurrencer (det var muligt at have op til et maksimum af 2 svømmere i hver konkurrence ved A-standard tider, og en ved 1 B-standard):

Mænd

Kvinder

Noter

VM i svømning 2015
VM i svømning 2015

Danmark ved VM i svømning 2015


كامل محمد عثمان جاويش (8 يوليو 1919 - 23 أغسطس 1994) فنان ونحات مصري من الجيل الثالث ولد بورسعيد 1919. تتلمذ على يد الفنان رمسيس يونان، التحق بكلية الفنون الجميلة بالقاهرة وتخرج منها عام 1945، ثم التحق بمدرسة الفنون الجميلة بباريس لمدة خمس سنوات لدراسة النحت ثم قضى ثلاث سنوات في مرسم الأقصر ابتداء من عام 1950-1953.

مراجع

فنانون تشكيليون مصريون
مواليد 1919
وفيات 1994
أشخاص من بورسعيد

كامل جاويش


There currently are 12 United States congressional districts in New Jersey based on results from the 2020 census. There were once as many as 15. The  was lost after the 1980 census, the  was lost after the 1990 census, and the  was lost after the 2010 census.

Between the 1998 and 2018 elections, Democrats held between 6 and 8 seats. The 2018 elections brought Democrats to 11 of the 12 seats, which was their highest since the 1912 elections. This left Chris Smith in the 4th district as the only Republican member of New Jersey's congressional delegation for the 116th Congress. It was also the first time since that election that Republicans failed to hold any seat in North Jersey. In the 118th Congress, Democrats hold 9 of the 12 seats.

Current districts and representatives
List of members of the United States House delegation from New Jersey, their terms, their district boundaries, and the district political ratings, according to the CPVI. The delegation has a total of 12 members, including 9 Democrats and 3 Republicans.

Historical district boundaries
Below is a table of United States congressional district boundary maps for the State of New Jersey, presented chronologically. All redistricting events that took place in New Jersey in the decades between 1973 and 2013 are shown.

Obsolete districts
13th district, obsolete since the 2010 census
14th district, obsolete since the 1990 census
15th district, obsolete since the 1980 census
At-large district, obsolete since 1843

See also

 United States congressional delegations from New Jersey
 List of United States congressional districts

References

New Jersey's congressional districts


Alexander Dawidowitsch Nadiradse (, , * 20. August 1914 in Gori; † 3. September 1987 in Moskau) war ein sowjetischer Raketeningenieur georgischer Herkunft. Er war der Hauptentwickler der ersten mobilen sowjetischen Interkontinentalrakete RT-21 Temp 2S (SS-16) sowie der Mittelstreckenraketen RSD-10 Pioner (SS-20) und RT-2PM Topol (SS-25). Auch das Design der modernen Raketen RS-12M2 und RS-24 basiert größtenteils auf den Plänen Alexander Nadiradses.

Leben

Nadiradse schloss 1940 sein Studium am Moskauer Ordschonikidse-Institut für Flugzeugbau ab und arbeitete dann am Zentralen Aerohydrodynamischen Institut (ZAGI), dem bedeutendsten russischen Luftfahrtforschungsinstitut. Während des Zweiten Weltkriegs entwickelte er mehrere Panzerabwehrlenkwaffen. Im Jahr 1958 wurde Nadiradse auf Empfehlung des Raumfahrtpioniers Sergei Koroljow in das Konstruktionsbüro OKB-52 von Wladimir Tschelomei versetzt und 1961 zum Hauptkonstrukteur der Abteilung NII-1 ernannt, die 1965 in Moskauer Institut für Wärmetechnik (MIT) umbenannt wurde. Nadiradse leitete dieses Institut bis zu seinem Tod im Jahr 1987.

In Russland wird Nadiradse gemeinhin als Gründer des mobilen Raketendesigns betrachtet. Er war Autor von mehr als 100 wissenschaftlichen Arbeiten und 220 Erfindungen. 1976 und 1982 wurden ihm der Leninorden sowie der Titel Held der sozialistischen Arbeit verliehen. 1981 wurde er zum Mitglied der Akademie der Wissenschaften der UdSSR gewählt.

Entwickelte Raketensysteme
Im Jahr 1969 begann Nadiradse im MIT mit der Systementwicklung einer mobilen Interkontinentalrakete (ICBM). Die RS-14 wurde 1971 bei den sowjetischen Streitkräften eingeführt. In den darauf folgenden Jahren wurden 60 Start- und Transportfahrzeuge sowie 200 Lenkwaffen hergestellt.

Die RS-14 bildete die Grundlagen für die späteren ICBM-Systeme RSD-10, RS-12M und RS-12M2.

Die Entwicklung der RSD-10 wurde 1973 ebenfalls am MIT unter Leitung von Alexander Nadiradse eingeleitet. Die Flugerprobung begann auf dem 4. Staatlichen Testgelände in Kapustin Jar am 21. September 1974 und wurde am 9. Januar 1976 beendet. Am 11. März 1976 wurde die RSD-10 in die Bewaffnung der Strategischen Raketentruppen aufgenommen und die ersten Raketen am 30. August 1976 in Kampfbereitschaft versetzt.

Die RS-12M wurde 1977 von Nadiradse als kostengünstiges, mobiles und schwer lokalisierbares ICBM-System konzipiert. Da der SALT-II-Vertrag eine Neukonstruktion von Interkontinentalraketen verbot, deklarierte die Sowjetunion das RS-12M-System als eine Weiterentwicklung der RS-12. Aus Kostengründen griffen die Entwickler auf den Entwurf der RS-14 zurück. Die RS-12M verwendet unter anderen die ersten beiden Raketenstufen der RS-14, ist aber mit einem neuentwickelten PBV (post boost vehicle) bestückt. Das neue PBV enthält eine neuentwickelte Navigations- und Steuereinheit sowie einen neukonstruierten Nuklearsprengkopf. Die ersten RS-12M wurden ab 1988 bei den sowjetischen Raketentruppen eingeführt und sind bis heute Bestandteil der Strategischen Raketentruppen (RWSN) der russischen Streitkräfte.

Literatur
 Igor Sergejew u. a.: Wojenny enziklopeditscheski slowar raketnych woisk strategitscheskogo nasnatschenija. Bolschaja Rossijskaja enziklopedija, Moskau 1999, S. 305. ISBN 5-85270-315-X. (russisch)

Einzelnachweise

Ingenieur, Erfinder, Konstrukteur
Waffentechniker
Mitglied der Russischen Akademie der Wissenschaften
Träger des Leninordens
Held der sozialistischen Arbeit
Georgier
Sowjetbürger
Geboren 1914
Gestorben 1987
Mann

Alexander Nadiradse


පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය

පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය යනු මනුෂයන් අන්තර් ක්‍රියා සිදු කරණ මනුෂ්‍ය නොවූ පරිසරයට අදාල වත්මන් සද්ධි ප්‍රවනතා ගැටලු සහ පුද්ගලයන් පිළිබදව තොරතුරු එකතු කිරීම,තහුරු කරීම,නිපදවීම,බෙදා හැරීම සහ ප්‍රදර්ශනය කිරීම. පාරිසරික පත්‍රකලාවේදියෙකු වීම සදහා විද්‍යාත්මක භාෂාව විවහාරය සහ ඉතිහාස ගත පාරිසරික සිදුවීම් පිළිදබද දැනුම  අවශ්‍ය වන අතර පරිසරික ප්‍රතිපත්ති ,පාරිසරික සන්නදාවල ක්‍රියාකාරිතවය  වර්තමාන  පාරිසරක ගැටලු පිළිබදව දැනුම සියලු තොරතුරු මහජනයාට වටහා ගැනිමට ඉදිරිපත් කිරීමේ හැකියාවද අවශ්‍ය වේ.

පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය,පාරිසරික සන්නිවේදන ක්ෙෂත්‍රයට අයත්වන අතර එහ මුල් අවදියේ "සොබාදහම් රචන ය " ලෙස දැක්විය හැකිය. පාරිසරික පත්‍රකලාවේදය පිළිබද ඇති ප්‍රදානම ගැටලුව නම් එය වෙනත් විෂයන්ගෙන් වෙන් කර ගන්නේ කෙලසින් ද යන්නයි

පාරිසරික සන්නිවේදනය යනු පාරිසරික ගැටළු සම්බන්ධ සමාජ විවාදයට අදාල වන සියළු සන්නිවේදන මාධ්‍යයන්ය.

පාරිසරික සන්නවේදනය තුළ සොබාදහම් ලේඛණය,විද්‍යා ලේඛණය,පාරිසරික සාහිත්‍ය, පාරිසරික අර්ථ විවරණය, සහ පාරිසරික පක්ෂපාති ලේඛණ ආදී ප්‍රභේද පවතී. මෙම ප්‍රභේද සමහර විට එකිනෙකාගෙන් වෙන් කර හඳුනා ගැනීම අපහසු වුවද ඒ සැම ප්‍රභේදනයක්ම නිර්වචනය කිරීම සුඳුසුය.

සොබාදහම් ලේඛණය

පාරිසරික සන්නවේනය තුළ වැඩිම ඉතිහාසයක් ඇති ප්‍රභේදනය මෙයයි.තෝමස් J ලියෝන් සිය " This inwmparable land a guid to American nature writing " කෘතිය තුළ මෙම ප්‍රභේද නිර්වචනය කිරීමට උත්සාහ කර ඇත. ඔහු පවසන්නේ එම වර්ගීකරණය එකිනෙක අතිජාදය වන බවයි. සොබාදහම් සාහිත්‍ය ප්‍රධාන කොටස් තුනකි. එනම් ස්වාභාවික ඉතිහාස තොරතුරු, පරිසරයට ලබාදෙන පුද්ගලික පිළිතුරු සහ පරිසරය පිළිබද දාර්ශනික අර්ථ විවරණය ලෙසයි. (Lyon', 20 ) ස්වාභාවික ඉතිහාසය  පිළිබඳව රචනාවේ ඔහු පවසන්නේ ලිවීමේ ගැටලුවනම් ස්වාභාවික කරුණු  පිළිබඳව නියම උපදෙස් සැපයීම බවයි. "අත්දැකිම් පිළිබඳව රචනාවලදී ලිවීමේ රාමුව වන්නේ ලේඛකයා සහ පරිසරය අතර ඇති සම්බන්ධයය. " එසේම දාර්ශනික අර්ථ විවරණයේ අන්තර්ගත ඉහත ඛාණ්ඩ දිත්වයේ අන්තර්ගතයට සමානවුවද එය ඉදිරිපත් කිරීම වඩා විද්වත්ය. " ද නෝටන් බුක් ඔෆ් නේචර් රයිටිං "  මෙම ප්‍රභේදනයට අලුත් මාන කිහපයක් එක් කරයි. උදා - සත්ව ආඛ්‍යාන , ගෙවතු රචනා, ගොවිපල රචනා පාරිසරික සාධාරණත්වය පිළිබඳව රචනා, පාරිසරික සංරක්ෂනය පිළිබද රචනා සහ ජෛව විවිධත්වය සුරකීම් රචනා, පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය මෙම ප්‍රභේදයෙන් ඇරබිණි.

විද්‍යා ලේඛණය

විද්‍යාලේඛණය යනු විද්‍යාත්මක අධ්‍යාපනය පිළිබඳ විද්‍යා ක්ෂේත්‍රයෙන් පරිබාහිර කෙනෙකුට වූව තේරුම් ගත හැකි ආකාරයට රචනා කිරීමයි. මෙය විස්තරාත්මක හෝ කථාන්දර ස්වරූපයෙන් ගත හැක. සෑම විද්‍යා ලේඛණයක්ම පාරිසරික සන්නවේදනයට අදාල නොවේ. අදාල වන්නේ පරිසරයට සමබන්ධ විද්‍යා ලේඛණ පමණි. මෙමගින්ද පාරිසරික පත්‍රකලාවේදය පෝෂණය වී ඇත.

පාරිසරික අර්ථ විවරණය

පාරිසරික අර්ථවිවරණය අදාල තොරතුරු සන්නිවේදනය හා සහ භාවිතා කරන ආකෘතියකි. තාක්ෂණ භාෂාව සරල කොට ජනතාවට විද්‍යාත්මක සහ අදාල අයුරින් කරුණු ඵලගැන්වීම මෙහිදී සිදු කෙරේ. එය සතුටු දායකය ( ප්‍රේකෂකයන්ට මාතෘකාව පිළිබදව ඉගෙන ගැනීමට උදව් කරති ). එමෙන්ම සංවිධානාත්මකය, තේවාමත්කය පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය මගින් බිහි නොවූවත් මෙය මෙවලම් සඳහාද අදාල කරගත හැක.

පාරිසරික සාහිත්‍ය

පාරිසරික සාහිත්‍ය යනු පාරිසරික තේමාවන්, විෂයයන්, මිනිසා ,සමාජය සහ පරිසරය අතර සම්බන්ධතාවයන් පිළිබදව ඥානවන්ත ලෙස අදහස් දක්වන ලේඛණ ක්‍රමයයි. මේ යටතට ස්වභාදහම් ලේඛණය මෙන්ම විද්‍යා ලේඛණය ද අදාල විය හැක. බොහෝ විට මේ හරහා පරිසරයට ඇති ඇල්ම වඩවන අතර එම නිසා මිනසා සහ පරිසරය අතර සංවේදී සම්බන්ධතාවයන් ගොඩ නැන්වීමට උදව්වේ. පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය බිහි වීමට ද මෙම ප්‍රභේද ඉවහල් විය.

පාරිසරික පක්ෂපාති ලේඛණය

පාරිසරික පක්ෂපාති ලේඛණය යනු පාරිසරික ගැටළු සම්බන්ධයෙන් අදහස් හා තොරතුරු පිළිගැන්වීම හරහා ජනතාව තුළ පරිසරය සුරකීමේ අවශ්‍යතාවය ජනිත කරවීමයි. ඉහත සඳහන් ඕනෑම ප්‍රෙභ්දයක් තුළ මෙය දැකිය හැක. පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය මෙම මෙවලම් භාවිතා කල යුතුද යන්න පිළිබඳව වර්තමානයේ විවාදයක් මතුව ඇත.

සටහන්

පාරිසරික පත්‍රකලාවේදනය


Claus Nørby (født 10. juli 1938 i København, død 31. januar 1999 på Frederiksberg) var en dansk operasanger, skuespiller og te- og delikatessehandler. Han var søn af kgl. kammersanger Einar Nørby og pianisten Guldborg Nørby født Laursen og bror til skuespilleren Ghita Nørby. Som operasanger var han bl.a. på Det Kongelige Teater i 12 år.

I begyndelsen af 1960'erne studerede han på Det Kongelige Danske Musikkonservatorium, hvorfra han blev færdiguddannet i 1964. Han fortsatte på Operaakademiet, hvor han blev færdig i 1966.
Han var baryton, men sang enkelte gange også bas.

Nørby medvirkede i eller lagde stemme til TV- og filmproduktioner som Flagermusen (1966), Sonate for 4 operasangere & Dejligt vejr i dag, n'est-ce pas, Ibsen (1968), Den otteøjede skorpion (1979) og Maskarade (1986).

Privatliv
Nørby fik tre børn: Martin Nørby med Dorrit Kristiansen i 1965 Christina Ibsen Meyer med Lissa Ibsen i 1966 og Jacob Nørby med Inga Maria Nørby.

Referencer

Eksterne henvisninger

Operasangere fra Danmark

Claus Nørby


Bihać () is a city and the administrative centre of Una-Sana Canton of the Federation of Bosnia and Herzegovina, an entity of Bosnia and Herzegovina. It is situated on the banks of river Una in northwestern Bosnia and Herzegovina, in the Bosanska Krajina region. In 2013 its population was 56,261.

Settlements

Bajrići
Brekovica
Bugar
Ćukovi
Doljani
Donja Gata
Dubovsko
Gorjevac
Grabež
Grmuša
Hrgar
Izačić
Jezero
Kalati
Kulen Vakuf
Lohovo
Lohovska Brda
Mala Peća
Mali Skočaj
Međudražje
Muslići
Ostrovica
Papari
Praščijak
Pritoka
Račić
Rajinovci
Ripač
Spahići
Srbljani
Velika Gata
Veliki Skočaj
Veliki Stjenjani
Vikići
Vrsta
Zavalje i Zlopoljac

History
According to documents and historical sources, the first medieval urban settlements and towns around the Una river, began to appear in the middle of the 13th century. Bihać, as the centre of Pounje, was first mentioned on 26 February 1260, in the charter of Hungarian King Bela IV, and was described as a town built on the river's Island of St. Ladislav, owned by the Benedictine abbey of Topusko. Just two years later, in 1262, Bela proclaimed Bihać a royal free city and placed it under the direct authority of the Hungarian throne, with all rights and privileges pertaining thereto, which ensured its ability to develop completely independent from the political powers of local lords.
The following mention in the charter of 1271 confirms that Bihać at that time enjoyed the status of a free city. At the head of the municipality was the town elder or major villae, who was often called a judge, and whose decision could only be changed by the king. Bihać also had a curia or magistrates, an assembly of local citizens who took the oath of office for this duty, and notaries who kept court and other civil records.

In 1530 Austria sent troops to defend seven key strongholds in Croatia, one of them was Bihać and another the nearby Ripač. The Ottomans occupied Bihać in 1592 after a  siege and from that time Bihać was the most important forts in Bosnia until the 19th century. Ottoman rule was briefly interrupted by Auguste Marmont, general-governor of Illyrian Provinces on 5 May 1810. He sought to prevent Ottomans from raiding French Croatia and finishing the Ottoman occupation of Cetin. After fulfilling these goals, he withdrew from Bihac. Ottoman rule in Bihac ended de facto after the Congress of Berlin.

During World War II, the town was occupied by Axis troops and was included into the Pavelić's Independent State of Croatia (NDH). The fascist Ustashe regime committed the Genocide of the Serbs and the Holocaust. From July to September 1941, some 15,000 Serbs were massacred along with some Jews and Roma victims at the Garavice, an extermination location near Bihać. The town was the capital of a short-lived territory, the Bihać Republic, for two months in late 1942 and early 1943, until it was recaptured by German forces. Bihać returned to Bosnian territory on March 28, 1945.

Bihać was besieged for three years from 1992 to 1995 during the Bosnian War.

Demographics

According to the 2013 census, the city of Bihać has a population of 56,261 inhabitants.

Ethnic groups
The ethnic composition of the municipality:

Religion
Majority religion in Bihać city is Islam followed by Catholic and then Orthodox.

Geography

Climate

Economy
The agricultural sector is significant, due to the large and fertile soil.

Notable people
Mehmed Alajbegović, politician and lawyer
Mersada Bećirspahić, basketball player
Christopher Corvinus (Christopher Hunyadi, 1499–1505), Prince of Hungary and the last male member of the Hungarian Royal House of Hunyadi
Zlatko Dedić, Slovenian footballer
Ferid Džanić, World War II Axis soldier (SS Handschar Division)
Nihad Hasanović, writer and translator
Alen Islamović, singer, lead vocalist of the bands Divlje Jagode and Bijelo Dugme
Azra Kolaković, singer
Zele Lipovača, musician, leading member of Divlje Jagode
Irfan Ljubijankić, facial surgeon, classical music composer, politician and diplomat of Bosnia and Herzegovina
Dejan Matić, singer
Saša Matić, pop singer
Džanan Musa, basketball player, European U16 champion
Milan Muškatirović, water polo goalkeeper and professor of organic chemistry
Saša Radulović, Serbian engineer, politician and former Minister of Economy
Branka Raunig, archaeologist and museum curator
Faruk Šehić, poet
Borislav Stanković, Serbian basketball player, coach and secretary General of FIBA

Twin towns – sister cities

Bihać is twinned with:

 Bondeno, Italy
 Kikinda, Serbia
 Kuşadası, Turkey
 Nagykanizsa, Hungary
 Novo Mesto, Slovenia
 Reșița, Romania
 Villefranche-de-Rouergue, France

See also
Fethija mosque
Siege of Bihać
University of Bihać, opened in 1997
NK Jedinstvo Bihać, local soccer club
Željava Air Base
Bihać Republic
Una National Park
Bihać Oblast

Notes
Official results from the book: Ethnic composition of Bosnia-Herzegovina population, by municipalities and settlements, 1991. census, Zavod za statistiku Bosne i Hercegovine - Bilten no.234, Sarajevo 1991.

References

External links

Official city presentation
Preminger Brewery

Populated places in Bihać
Bosnia and Herzegovina–Croatia border crossings
Cities and towns in the Federation of Bosnia and Herzegovina

Bihać


este un idol japonez, un membru al trupei de fete Momoiro Clover Z. Ea este fost lider al trupei, culoarea ei în trupă este violet. În aprilie 2012, ea a devenit DJ pentru show-ul ei de radio numit Takagi Reni no King of Rock.

Apariții
  (幕が上がる?) (film, 2015)

Referințe

Nașteri în 1993
Actrițe japoneze
Idoli japonezi
Oameni în viață

Reni Takagi


أبيدوس (بالهيروغليفية: «أب-ب-دجو») مدينة بغرب البلينا سوهاج وقد كانت أحد المدن القديمة بمصر العليا. يجمع معظم علماء الآثار على أنها عاصمة مصر الأولى في نهاية عصر ما قبل الأسر والأسر الأربع الأولى، ويرجع تاريخها إلى 5 آلاف سنة. وتقع بين أسيوط والأقصر بالقرب من قنا. وكانت مدينة مقدسة أطلق عليها الأغريق تنيس. وحاليا يطلق عليها العرابة المدفونة بـ (البلينا) وتبعد عن النيل نحو 11 كيلومتر. ويوجد بها معبد سيتي الأول ومعبد رمسيس الثاني وهما يتميزان بالنقوش المصرية القديمة البارزة. وهذه المدينة كانت المركز الرئيسي لعبادة الإله أوزوريس. وكان يحج إليها قدماء المصريين ليبكوا الإله أوزوريس حارس الحياة الأبدية وإله الغرب. واكتشف فيها أقدم القوارب في التاريخ في المقابر القديمة إلى الغرب من معبد سيتي الأول والد رمسيس الثاني، مؤسس الأسرة المصرية التاسعة عشر والتي اشتهرت بتسمية الكثير من ملوكها حتى رمسيس 11 نسبة إلى اسم مؤسس الأسرة.

تمتاز هذه القرية بكثرة الآثار حيث كان الاسم السابق لها العرابة المدفونة بسبب أن كانت جميع الآثار بها تحت الرمال. ومنذ عصر ليس ببعيد أُعيد اكتشاف جزء كبير منها، ولا يزال هناك الكثير تحت الأبحاث والدراسة.

من المدهش عندما تكون داخل المعبد يأخذك إلى الماضي البعيد حيث الحياة القديمة وعظمة الأجداد لتقف تتأمل هذه العظمة وسرعان ما يأخذك الوقت سريعا".

عصر ما قبل الأسر وعصر الأسر الأولى

ترجع أواخر آثار مدينة أبيدوس إلى الحقبة الأخيرة لحضارة نقادة الثالثة والأسرات المصرية الأربعة الأولى. وقد عثر على تلك الآثار المتعلقة بالسكان القدامى في منطقة معبد سيتي الأول الذي أنشئ فيما بعد وساعد وجودة في العثور على مدينة أبيدوس القديمة. وليس معروفا عما إذا كانت المدينة محاطة بجدار، ولا تزال تلك المسألة تحت البحث.

وقد عثر الباحثون في الجبانة القديمة أم العقاب، والتي تبعد نحو 2 كيلومتر من المدينة ونحو 3 كيلو متر من حافة الصحراء، عثروا على عدد كبير من مقابر حكام تلك المنطقة قبل عصر الأسر المصرية، وتُعرف منطقة تلك القبور لدى المختصين بالجبانة ب. واكتشفت قبور أخرى في المنطقة المجاورة لها والمسماة الجبانة يو 2، من ضمنها مقبرة أحد ملوك العصر قبل الأسر.

وجدت في تلك المنطقة في عام 2000 أقدم مراكب مصرية قديمة يعثر عليها، وكانت مدفونة تحت الرمال ويرجع تاريخها إلى نحو 3000 قبل الميلاد. يبلغ عدد تلك المراكب الكبيرة حتى الآن 14 مركبا وتتراوح أطوالها بين 20 - 30 متر. وتقوم مجموعة باحثين من جامعة بنسلفانيا ومتحف بنسلفانيا وتشترك معهم مجموعة من جامعة ييل ومعهد الفنون الجميلة بنيويورك باستخراج قطع تلك المراكب ومعاملتها كيماويا بغرض حفظها. ويرجع تاريخ المراكب إلى الأسرة المصرية الثانية.

ويقع «كوم السلطان» نحو كيلومترا شرق أم العقاب. وقد عثر في كوم السلطان على عدة مواقع لحفريات ومستعمرة للصناع القدامى ومعبد أوزوريس-خونتامنتي. ويرجع تاريخ تلك الآثار إلى عصر ما قبل الأسر.

خلال العصر القديم كان يوجد في القبور كلاب وابن آوى، حيث كانوا يستخدمون كحراس مقدسين للقبور. وكان الإله خونتامنتي مشبه بالكلب أو ابن آوى ومعنى اسمه «أول الغربيين، أي أول الموتى»، وكان الإله المقدس في تلك المنطقة في ذلك العصر (كان الغرب بالنسبة لقدماء المصريين هو مكان الآخرة الذي يعيش فيه الموتى، وكان تصورهم أن الإله خنتامنتي يستقبهم هناك. وفي العصور اللاحقة أصبح أوزوريس هو الذي يقوم بذلك).

دُفِن ملوك الأسرة الأولى في أبيدوس ودُفِن بالقرب منهم أيضا الوزراء والمساعدين الذي كانت تبلغ أعدادهم نحو 200 شخص، ثم نقص عددهم قرابة انتهاء فترة حكم الأسرة الأولى.

كان المعبد الذي يزاول فيه تجهيز وتوديع الموتى بالقرب من الأرض الزراعية وكان مصنوعا من الأخشاب والخوص المظفر بحيث لا توجد آثار منه حاليا. وقد تعرف الباحثون على مكان المعبد من صفوف المقابر التي كانت تحيط به والتي كانت مخصصة لرجال البلاط الملكي.

بدأ المصريون القدماء البناء باستخدام الطوب اللبن منذ الأسرة الثانية وتوجد منها بنايتين من هذا العصر وهما: «شونة الزبيب» ومبنى آخر أصبح جزءا من أحد الأديرة.

بقيت أهمية أبيدوس كجبانة لملوك مصر القدماء حتى عصر الملك جوسر في الأسرة الثالثة. واستعاض معظم ملوك مصر بعد ذلك عنها واختاروا لأنفسهم مواقع في شمال مصر مثل سقارة والجيزة وأبو صير ودهشور، ويبدوا أن مراسم الدفن كانت تشكل أيضا في أبيوس. واستمر عدد كبير من كبار الدولة يختار لدفنه في أبيدوس حتى عهد الأسرة السادسة.

حقبة الدولتين القديمة والوسطى

أنشأ الملك بيبي الأول مقبرة له في أبيدوس، تطورت بعد ذلك وأصبحت معبدا لأوزوريس ولا تزال آثاره باقية حتى الآن. وخلال الفترة الانتقالية الأولى كانت أبيدوس تابعة لحكم العاصمة طيبة ولكنها كانت واقعة في منازعات. فيعتقد الباحثون أن الملك «مري-كا-رع» أمر بتمدير مقابر الملوك في أبيدوس. ورغم ذلك فقد احتفظت أبيدوس خلال تلك الفترة بمنزلتها القديمة كجبانة لملوك مصر. فكانت تقام بها جنائز وطقوس موازية لوداع الملك حتى ولو كان دفنه يتم في شمال مصر، وكانت تلك الطقوس تنتسب إلى أوزوريس الذي يعتقد المصريون في «أنه دفن في أبيدوس» إلى يوم البعث. خلال تلك الفترة اقترن أوزوريس بالإله «خونتامنتي» حارس القبور.

وحتى بعد الدولة الوسطى كان المصريون يطمعون في أن يدفنوا بعد وفاتهم في أبيدوس أو تكون لهم هناك على الأقل لوحة باسمهم. وظهر ذلك من كثير من كبار الدولة له زاوية عبادة مزودة بلوحة تُعرف به مع بعض تماثيله ومناضد للقرابين. لهذا نجد أن معظم اللوحات التي عثر عليها من الدولة الوسطى قد عثر عليها في أبيدوس. ويبدوا أن عبادة أوزوريس في أبيدوس كانت هي المنتشرة، فإليه تنسب كتابات على لوحات القبور.

منذ الأسرة 11 أُعيد بناء المعبد القديم في وسط مدينة أبيدوس. وقام الملك سنوسرت الثالث ببناء مقبرة لأوزوريس في جنوب شرق أبيدوس. وكان معبد الوادي على حافة الصحراء ويوصله طريق معبد يبلغ طوله نحو 700 متر بمنطقة المقابر. كان المعبد في شكل حرف T على حافة الصحراء وكان مبنيا من الطوب اللبن ويبلغ طوله نحو 160 متر وعرضه نحو 156 متر. وأنشئ نفقان في الجزء الشمالي يصلان إلى المقبرة الموجودة على عمق 24 متر تحت الأرض. ويصل طول دهاليز وغرف المقبرة نحو 180 متر وكانت مغلقة بأحجار من الجرانيت والكوارزيت. وأما غرفة التابوت فكانت مصممة لكي تكون مخفية بحيث يعتقد بعض الباحثين أن سيزوستريس الثالث لم يدفن في هرمه وإنما كان مدفونا في أبيدوس.

أسس سيزوستريس الثالث أيضا مدينة «واحسوت» بالقرب من معبد الوادي. ولكن تلك المدينة لم تعمر طويلا فقد تركها السكان خلال الدولة الحديثة. كانت تلك المدينة في خدمة المعبد واكتسبت أهمية بعض الوقت في جنوب البلاد.

خلال الأسرة 13 أمر الملك «خندجر» بإقامة تمثال كبير لأوزوريس في مقبرة «دجر»، واعتبر كمقبرة لأوزوريس.

حقبة الدولة الحديثة وما بعدها

بعد طرد الهكسوس بنى الملك أحمس مقبرة وهرم له ولجدته «تيتيشري» ولزوجته الملكة «أحمس-نفرتاري» جنوب معبد سيتي الثالث. وحتى زمن حكم الملك أمنحتب الثالث كانت مقبرة جر تعتبر مقبرة أوزوريس.

وخلال الدولة الحديثة وأثناء الأسرة المصرية التاسعة عشر تعود البنايات الهامة في أبيدوس إلى سيتي الأول ورمسيس الثاني حيث قاما بإنشاء معبدين كبيرين هما «المعبد الجنائزي لسيتي الأول» و«معبد رمسيس الثاني في أبيدوس».

ولا يزال معبد سيتي الأول في حالة جيدة: ويتكون من ساحتين تؤديان إلى مبنى المعبد ذو واجهة ذات عمدان، ويؤدي إلى صالتين بالأعمدة. ثم تأتي بعدها على منصة مرتفعة قليلا مصفوف مكون من سبعة غرف تحوي آلهة أبيدوس وهم: أوزوريس وإيزيس وحورس (ابنهما) وآمون رع ورع-حوراختي وبتاح، وباقي الغرف تختص بالملك سيتي الأول. وكانت الطقوس الدينية تجري في الساحة المتاخمة لمعبد أوزوريس. كما وجدت قائمة ملوك أبيدوس في مبنى يقع في الجزء الجنوبي من المعبد. ويوجد مقبرة احتمالية للملك خلف هذا المعبد في هيئة «مقبرة أوزوريس» تسمى أيضا «أوزوريون».

احتفظت أبيدوس بمكانتها المميزة أيضا خلال الحقبة المتأخرة. وقد بُنيت فيها قبور عظيمة للشخصيات الكبيرة خلال الحقبة المتأخرة وحتى الأسرة الخامسة والعشرين، كما دُفن فيها بعض أعضاء الأسرة الملكية الكوشية.

قائمة أبيدوس لملوك مصر

تحوي لوحة قائمة ملوك أبيدوس 76 اسم من ملوك مصر. وتؤول الأسماء المذكورة في القائمة إلى اللقب الملكي المعروف ب «نسوت بيتي» nesut byti، مضافا إليه رمز الحياة عنخ على أحد جدران معبد سيتي الأول.

المراجع

 Jan Assmann: Tod und Jenseits im Alten Ägypten. Sonderausgabe. Beck, München 2003, ISBN 3-406-49707-1.
 Abydos. In: Hans Bonnet: Lexikon der ägyptischen Religionsgeschichte. Nikol, Hamburg 2000, ISBN 3-937872-08-6, S. 2–4.
 ألان جاردنر (Hrsg.): The Temple of King Sethos I at Abydos. The Egypt Exploration Society u. a., London u. a.
 Band 1: The Chapels of Osiris, Isis and Horus. 1933;
 Band 2: The Chapels of Amen-Rē', Rē'-Ḥarakhti, Ptaḥ, and King Sethos. 1935;
 Band 3: The Osiris Complex. 1938;
 Band 4: The Second Hypostyle Hale. 1958.
 Giovanna Magi: Ägypten. 7000 Jahre Kunst und Geschichte. Bonechi, Florenz 2009, .
 Margaret A. Murray: The Osireion at Abydos (= Egyptian Research Account. 1903, 9, ). British School of Egyptian Archeology, London Quaritch, London 1904, online.

 David O'Connor: Abydos: Egypt's First Pharaohs and the cult of Osiris. Thames and Hudson, New York City 2011,

اقرأ أيضا
 نقادة
 منف
 سقارة

 تاريخ مصر القديمة
 قائمة ملوك مصر (أبيدوس)

أماكن مأهولة انحلت في القرن 4 ق م
أماكن مأهولة أسست في الألفية الرابعة قبل الميلاد
أماكن مأهولة سابقا في مصر
أماكن مأهولة في محافظة سوهاج
قرى محافظة سوهاج
مدن مصر القديمة
مواقع أثرية في مصر

أبيدوس


John Condé ou Jean Condé, né en 1767 en France et mort en  à Londres, est un graveur et dessinateur français actif en Angleterre.

Biographie
Jean Condé naît en 1767 en France.

Il entre à l'Académie royale de Londres en tant que peintre en 1787 et commence à graver de petits portraits au pointillé, comme le Baron de Wenzel. En 1789, il grave le premier d'une vingtaine de dessins et de miniatures de Richard Cosway. Il est parfois qualifié d'anglais, mais sur une gravure publiée en 1791, représentant le chevalier d'Eon de Beaumont en Minerve, il se qualifie lui-même d'artiste français, . John Condé est bien connu pour le nombre de gravures qu'il exécute à partir des élégants portraits dessinés par Richard Cosway. Il les grave dans des teintes pâles et délicates, au pointillé ou à l'aquatinte, et rehausse parfois leur élégance en les entourant de bordures en forme de cadre, appelées « glomisages » du nom du graveur français Glomy, qui les a conçues.

Parmi les portraits ainsi gravés figurent Maria Fitzherbert, Mrs. Tickel, Mme. Bouverie, Madame du Barry, Horace Beckford, et d'autres. Il grave des portraits de célébrités pour European et d'autres magazines, ainsi que des portraits d'acteurs d'après De Wilde, ou d'après la vie, pour Thespian Magazine. Parmi ses autres œuvres, on peut noter un portrait du Lord Chancellor Thurlow, d'après S. Collings, et une estampe intitulée The Hobby Horse, de son propre dessin. Il est sans doute le père de Peter Condé, qui grave les portraits de Jan Ladislav Dussek et de Caleb Whitefoord, d'après Cosway, et peint aussi des portraits, exposant à la Royal Academy de 1806 à 1824.

Jean Condé meurt en  à Londres.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

Naissance en 1767
Décès en juillet 1794
Décès à Londres
Graveur français du XVIIIe siècle
Personnalité française du XVIIIe siècle

John Condé


عُبادة بن قيس (المتوفي سنة 8 هـ) صحابي من بني كعب بن الخزرج بن الحارث بن الخزرج، شهد غزوات بدر وأحد والخندق وخيبر، وصلح الحديبية، وقُتل في غزوة مؤتة.

المراجع

أنصار
شهداء غزوة مؤتة
صحابة شهدوا غزوة أحد
صحابة شهدوا غزوة الخندق
صحابة شهدوا غزوة بدر
صحابة شهدوا غزوة خيبر
وفيات 629
وفيات 8 هـ

عبادة بن قيس


An Spiranthes diluvialis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Charles John Sheviak. An Spiranthes diluvialis in nahilalakip ha genus nga Spiranthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Spiranthes

Spiranthes diluvialis


No confundir con Lagmann Godredsson hijo de Gofraid mac Arailt (s. IX)
Lagman (irlandés: Laghmaind; nórdico antiguo: Lǫgmaðr Guðrøðarson) fue un caudillo hiberno-nórdico, rey vikingo de Mann y Señor de las Islas entre 1095 y 1099. Era el hijo mayor de Godred Crovan y asumió el gobierno de Mann cuando su padre se estableció como monarca en el reino de Dublín en 1091 por lo tanto justifica el reinado de siete años que le otorga las Crónicas de Mann.

Tras la muerte de Godred Crovan en 1095 se consolida su dominio en Mann, pero debe enfrentrarse a las reivindicaciones hereditarias de su hermano menor Harald que es eliminado en 1099. Fue entonces cuando en el contexto de su gran expedición marítima a las islas occidentales, el rey Magnus III de Noruega obtuvo el control de la Isla de Man, Kintyre y las Hébridas Interiores. Lagman intentó resistir el embiste noruego desde las Hébridas Exteriores, pero fue capturado y hecho prisionero.

Magnus impone a su hijo de corta edad Sigurd I de Noruega como nuevo soberano, tras asumir el poder también en las Órcadas.

Lagman recobró su libertad tras renunciar al trono y decide efectuar una peregrinación a Jerusalén para expiar la muerte de su hermano Harald. Murió durante el viaje en fecha incierta, entre 1097 y 1111 según las fuentes.

Referencias

Bibliografía
 Jean Renaud Les Vikings et les Celtes Ouest-France Université Rennes 1992 ISBN 2-7373-0901-8.

Reyes vikingos de la Isla de Man del siglo XI

Lagman de Mann


6340 Kathmandu este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6340 Kathmandu este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Kitami de Kin Endate și Kazuro Watanabe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 3,23 ua, o excentricitate de 0,14 și o înclinație de 2,3° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1993
Centura de asteroizi

6340 Kathmandu


Kuzey Kore'nin bayrağı (Korece: 람홍색공화국기, Türkçe: Cumhuriyetin mavi ve kırmızı renkli bayrağı) 8 Eylül 1948 yılında çıkarılan yasa ile ülkenin resmî bayrak ve simgesi ilân edilmiştir. Beyaz çember içindeki kırmızı yıldız komünizmin sembolüdür.
Bayrağın zeminindeki kırmızı renk devrimci vatanseverliği, mavi renkli şeritler bağımsızlık,barış ve kardeşlik idealleri için mücadele eden dünya halklarını, beyaz şeritler ise Kore ulusunun uzun tarihe yayılan kültürel bütünlüğünü simgeler.

Tasarım
Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin ulusal bayrağı , hem üstte hem de altta dar bir beyaz şerit ve geniş bir mavi şeritle sınırlanan merkezi bir kırmızı panelden oluşur. Ortadaki kırmızı panel, beyaz bir daire içinde beş köşeli kırmızı bir yıldız taşır. Genişliğin uzunluğa oranı 1:2'dir.

Renk kodları
Renk kodları aşağıda listelenmiştir:

Geçmiş

19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyıl başlarında Kore monarşisi ulusal bayrağı olarak şimdi Taegukgi olarak bilinen bir bayrak kullandı. Dört trigramla çevrili bir yin-yang sembolüne sahip. Taegukgi bayrağı, Japonya İmparatorluğu'nun 1910'da Kore Yarımadası'nı işgal edip ilhak etmesinden sonra Kore'nin sembolü olarak kaldı.

1945'te, İkinci Dünya Savaşı müttefik zaferiyle sona erdi ve Japon İmparatorluğu yenildi. Müttefik şartlarına göre, Japon İmparatorluğu Kore Yarımadası'nın kuzeyini Sovyetler Birliği'ne, güneyini ise ABD'ye devretti. Kore Yarımadası'nın kuzey kısmı, 1945'te Sovyetler Birliği tarafından desteklenen sosyalist bağımsız bir cumhuriyet haline geldi, Taegukgi burada yeniden kabul edildi.

Galeri

Ayrıca bakınız
Kore bayrağı
Kuzey Kore arması

Kaynakça
https://www.fotw.info/flags/kp.html

Bayrak
Ulusal bayraklar
Asya bayrakları

Kuzey Kore bayrağı


Carlos Alberto Rodrigues Gavião (født 2. februar 1980) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Júbilo Iwata.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Carlos Alberto Rodrigues Gavião


Karolj Skala jest akademik, znanstveni savjetnik i redoviti profesor u trajnom zvanju, osnivač Centra za informatiku i računarstvo na Institutu Ruđer Bošković. Od 1989. godine predaje na Sveučilištu u Zagrebu na poslijediplomskom studiju Fakulteta elektrotehnike i računarstva. Istraživački mu je interes optoelektronika, laserska tehnika, znanstvena vizualizacija, distribuirano računalstvo, eScience i Data science aplikacije. Inicijator je CRO GID projekta. Razvija paradigmu Dew Computing unutar hijerarhije distribuiranih usluga Dew-Fog-Cloud. Predsjednik je programskog odbora MIPRO. Nacionalni koordinator četiriju COST projekta. Suradnik je u pet EU FP6, šest EU FP7 i devet EU Horizon 2020 projekata. Član je Mađarske akademije znanosti i Akademije tehničkih znanosti Hrvatske. Dobitnik je godišnje nagrade za znanost Mađarske akademije znanosti za 2015., a također je dobio i Državnu nagradu za znanost Hrvatske za 2016. godinu.
Hrvatski znanstvenici

Karolj Skala


මාර්තු 28 දින යෙදෙන ප්‍රවේණිදාස විමුක්ති දිනය යනු, චීනයෙහි  ටිබෙට් ස්වතන්ත‍්‍ර ප්‍රදේශයෙහි සැමරෙන වාර්ෂික නිවාඩු දිනයක් වන අතර, එදිනදී  ටිබෙටයෙහි  ප්‍රවේණිදාසයන්ගේ විමුක්තිය සැමරෙයි. ටිබෙටියානු ව්‍යවස්ථාදායකය විසින් මෙම නිවාඩු දිනය සම්මත කර ගනු ලැබුවේ 2009 ජනවාරි 19 දිනදී වන අතර එම වසරෙහිදීම ප්‍රඥාපනය කෙරිණි.

ප්‍රවේණිදාස විමුක්ති දිනය


Nikita Vladimirovich Alekseev (ukrainsk: Микита Володимирович Алєксєєв, Mykyta Volodymyrovych Alieksieyev, russisk: Никита Владимирович Алексеев, Nikita Vladimirovich Alekseyev, født den 18. maj 1993), kendt professionelt som blot Alekseev, er en ukrainsk sanger og sangskriver. Han begyndte først sin karriere i 2014, efter at have placeret sig som semifinalist i sæson fire af The Voice of Ukraine. Han udgav derefter singlen "Pyanoye solntse", som fortsatte med at blive et nummer et hit i hele SNG og kickstartede hans musikkarriere. Han repræsenterede Hviderusland i Eurovision Song Contest 2018 i Portugal med sin sang "Forever", men kvalivicerede sig ikke til finalen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Deltagere ved Eurovision Song Contest 2018
Hvideruslands Eurovision Song Contest-deltagere
Sangere fra Ukraine

Alekseev (sanger)


قرنايل هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بعبدا في محافظة جبل لبنان. سكان القرية هم من الطائفة الدرزيَّة، ومن أعلامها بشير الأعور (1909-10 يوليو 1989) قاض وإداري وسياسي لبناني.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء بعبدا
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
مدن لبنان

قرنايل