Elektrik akımı, elektriksel akım veya cereyan, en kısa tanımıyla elektriksel yük taşıyan parçacıkların hareketidir. Bu yük genellikle elektrik devrelerindeki kabloların içerisinde hareket eden elektronlar tarafından taşınmaktadır. Ayrıca, elektrolit içerisindeki iyonlar tarafından ya da plazma içindeki hem iyonlar hem de elektronlar tarafından taşınabilmektedir.

Bir kesit üzerinden birim zamanda geçen yük miktarı elektrik akımının büyüklüğünü verir. SI birimi Amper'dir (kısaltması A). Herhangi bir kesit üzerinden bir saniye içerisinde bir Coulomb'luk yük geçmesi bir Amper'lik akıma tekabül eder. Ampermetre adı verilen bir aletle ölçülmektedir. Ohm Kanunu'na uyan maddeler üzerinden geçen akım bu maddenin direnci ile ters orantılı, akımı oluşturan gerilim ile doğru orantılıdır. Doğadaki çoğu madde Ohm Kanunu'na büyük oranda uyar, ancak akım ve gerilim arasındaki bağıntı çok daha karışık olabilir. Yarı iletkenler bu duruma güzel bir örnektir.

Elektrik akımları, ampüllerde yaratılan ışığı açıklayabilen Joule yasasının ortaya çıkmasını sağlar. Elektrik akımı ayrıca motorlarda, indüktörlerde ve jeneratörlerde kullanılan manyetik alanın yaratılmasını sağlar.

Elektrik akımı içinde yük taşıyan parçacıklar yük taşıyanlar olarak adlandırılır. Metal atomları içerisinde bulunan bir ya da birden fazla elektron ait olduğu atoma sıkı bir şekilde bağlı olmadığı için metal içerisinde serbestçe hareket edebilir. Metal iletkenlerdeki yük taşıyıcıları bu iletim elektronlarıdır. Akım şiddeti elektronların toplamına bağlıdır.

Elektrik akımının yönü
Elektrik akımıyla meydana gelen; elektrik iletimi, yıldırım oluşması, şimşek oluşması gibi olaylar maddelerin atomlarının etrafındaki serbest elektronların hareketlerinden ibarettir. Elektronlar da eksi yüklü olduğu için yük hareketi - kutuptan + kutba doğrudur. 18. yüzyılda Benjamin Franklin'in "artı" ("pozitif"), "eksi" ("negatif"), "batarya" ("battery"), iletken ("conductor") gibi terimleri ortaya atmasıyla elektrik de yavaş yavaş anlaşılmaya başlanmıştır. Benjamin Franklin'in "tek sıvı" modeline göre bu sıvıyı eksik miktarda içeren nesneler eksi yüklü, sıvı fazlalığı olan nesneler de artı yüklü olmalıydı. Franklin tek sıvı konusunda haklı olsa da, geriye kalan konularda değildi. Genel olarak, bu sıvı - yani elektrik- eksi yüklü elektronlardan oluşur. Bir cismi eksi yüklü yapan da elektronların eksikliği değil fazlalığıdır. Ancak bu durum fark edilene kadar, elektrik akımı çoktan artı yüklerin akışı olarak tanımlanmıştı. Bu fikir öylesine yerleşmişti ki, kimse değiştirmeyi denemedi. sonuçta tarihsel bir kazaya bağlı olarak elektrik akımı, elektronların akış yönünün tersi yönde hareket eder.

Yıldırım ve şimşeğin yönü
Yıldırım oluşmasında, yağmurlu havada bulutlar + yükte ise yıldırım topraktan havaya doğru oluşur, bulutlar - yüklü
ise yıldırım bulutlardan toprağa doğru akar.

Sembol
Akımın geleneksel sembolü I'dır. Bu sembolün kaynağı Fransız bir deyişi olan "intensité de courant" dır ve anlamı akım şiddetidir. Akım şiddeti genellikle akım olarak adlandırılır. I sembolü Andre Marie Ampere tarafından kullanıldı. Kendi adını taşıyan Ampere Yasası 1820 yılında keşfetti ve daha sonra elektrik akımının birimi Amper olarak isimlendirildi. Bir ya da birkaç dergi 1896 yılına kadar C yerine I kullanmamasına rağmen bu simge Fransa'dan Büyük Britanya'ya kadar ulaştı ve standart bir kullanıma dönüştü.

Elektrik akımının fiziği

Kuralları

İletken maddelerdeki elektrik akımını oluşturan hareketli yüklü parçacıklara yük taşıyıcıları denir. Elektrik devrelerindeki telleri ve diğer iletkenleri  oluşturan metallerde, pozitif yüklü atom çekirdeği sabit bir konumda tutulur ama negatif yüklü elektronlar hareket edebilecek kadar özgürdür. Böylelikle metaller kendi yüklerinin bir konumdan diğer bir konuma taşınmasına izin verirler. Diğer maddelerde, özellikle yarı iletkenlerde, taşınan yükler pozitif ya da negatif yükler olabilir. Hangi maddenin elektrik akımında taşınacağını belirleyen şey kullanılan diğer katkı maddelerdir. Pozitif ve negatif yük taşıyıcıları bazen eş zamanlı olarak da bulunabilir. Bu olay elektrokimyasal pilde gerçekleşebilmektedir.

Pozitif yüklerin akışı aynı elektrik akımını verir. Elektrik akımına zıt yönde hareket eden elektronların akışı gibi aynı etkiye sahiptir. Akım, pozitif ya da negatif yüklerin akışı ile oluşturulabilir. Bundan dolayı akım yönünün neresi olacağına dair kural, yük taşıyıcıların pozitif ve negatif olmasından bağımsızdır. Akımın yönü keyfi olarak tanımlanmıştır ve bu yön pozitif yüklerin hareket yönüyle aynıdır.

Bu kuralın geleneksel bir sonucu vardır. Metal tellerde ve elektrik devrelerindeki diğer kısımlarda yük taşıyıcıları elektronlar olduğu için, bir elektrik devresindeki yük akışı daha önce geleneksel olarak belirlenmiş elektrik akımının yönünün tersidir.

Referans Yönü
Teldeki ya da bir bileşendeki akım her iki yönde olabileceği için, pozitif yüklerin akış yönü bir notasyonla simgelenmelidir. I değişkeni akımı temsil etmek için kullanılır ve şematik olarak çizilmiş elektrik devresinde her zaman bir ok ile gösterilir. Buna I akımının referans yönü denir. Eğer akım ters yönde hareket ediyorsa I değişkeni negatif bir değere sahip olur.

Elektrik devreleri analiz edildiğinde, herhangi bir devre elemanının üzerinden geçen akımın yönü ilk olarak bilinemez. Bundan dolayı akımın referans yönü önce keyfi olarak belirlenir. Devredeki akımlar çözüldüğünde, bir devre elemanının üstünden geçen akımın negatif değere olması seçilen referans yönüne ters yönde hareket ettiğini gösterir. Elektronik devrelerde, akımın referans yönü genellikle bütün akımlar zemine doğru hareket ediyormuş gibi seçilir. Bu genellikle akımın gerçek yönüne karşılık gelir çünkü güç kaynağı potansiyeli çoğu devrede yere göre pozitiftir.

Çeşitli ortamlarda elektrik akımı

Metalik katılarda elektrik yükü elektron ile düşük elektriksel potansiyelden yüksek elektriksel potansiyele doğru akar. Diğer alanlarda herhangi bir yüklü objenin akışı (örneğin iyonlar) bir elektrik akımına sebep olabilir. Yük taşıyıcıların türünden bağımsız bir akım tanımı yapmak gerekirse, geleneksel olarak akım pozitif yüklerin akış yönüyle aynı yöndedir. Metallerde yük taşıyıcıları elektronlar negatif olduğu için akım elektronların akış yönünün tersi yönündedir. Yük taşıyıcıların pozitif olduğu iletkenlerde ise akımın yönü yük taşıyıcıların hareket yönüyle aynıdır.

Boşlukta iyon ya da elektron demeti oluşabilir. Diğer iletken maddelerde ise elektrik akımı hem pozitif yüklü parçacıkların hem de negatif yüklü parçacıkların aynı zamanda hareket etmesiyle oluşabilir. Diğerleri içinse elektrik akımı tamamıyla pozitif yük akışı ile sağlanabilir. Örneğin elektrolitlerdeki elektrik akımı pozitif ve negatif yüklü iyonların akışıyla gerçekleşir. Kurşun asit elektrokimyasal pillerdeki elektrik akımı pozitif hidrojen iyonlarının bir yönde, negatif sülfat iyonlarının ise diğer yönde hareket etmesiyle oluşur. Kıvılcımlardaki ve plazmalardaki elektrik akımı elektronlardan kaynaklı olduğu gibi pozitif ve negatif iyonlardan da kaynaklıdır. Buz ve belli katı elektrolitlerdeki elektrik akımı tamamıyla iyonların akışından oluşmaktadır.

Metaller üzerindeki akım
Katı iletken metal, hareketli veya serbest elektronlara sahiptir. Bu elektronlar metalin kristal yapısına bağlıdırlar, fakat herhangi bir atoma bağlı değillerdir. Herhangi bir dış elektriksel alan uygulamadan bile bu elektronlar ısı enerjisinden dolayı rastgele hareket ederler. Fakat normalde bir metaldeki net akım sıfırdır. Herhangi bir zamanda metal objenin herhangi bir kesitinde bir yönden diğerine geçen elektronların sayısı aksi yönde geçiş yapanlarınkine ortalamada eşittir. Bir metal telin iki ucu arasına batarya gibi bir DC kaynağı bağlandığında iletkende bir elektrik alanı oluşur. Bu elektrik alanı metaldeki serbest elektronların alanın tersi yönünde sürüklenmesine sebep olur. Ortalamada bir yöne daha fazla hareket eden elektronlar elektrik akımını yaratmış olurlar.

Bir metalde, her atomun dış kabuğundaki elektronlar ait olduğu atoma yalıtkan maddelerdeki kadar bağlı değildir. Bu elektronlar metal kafesi içinde hareket etmek konusunda özgürdür. Bu iletim elektronları akımı oluşturan yük taşıyıcılar olarak görev edinebilir. Metaller özellikle iletkendir çünkü metaller atomuna çok sıkı bağlı olmayan çok sayıda elektronlara sahiptir. Karakteristik olarak bir kafeste bir elektron ile. Herhangi bir dış elektrik alan uygulanmadığı takdirde bu elektronlar termal enerjiden dolayı rastgele hareket ederler fakat ortalama olarak metal içerisinde herhangi bir akım yoktur. Oda sıcaklığında bu elektronların rastgele hareketinin ortalama hızı saniyede 106  metredir. Metal telin geçtiği bir yüzey boyunca elektronlar yüzey üzerinde her iki yönde ve eşit oranda hareket ederler. George Gamow'un, popüler bilim kitabı "1-2-3 Sonsuz…Sonsuz Bilimin Gerçekleri ve Çözümlenmesi" (1947) kitabında belirttiği gibi "Metalik maddeler, dış kabuklarının atoma gevşek bağlanması nedeniyle ve genellikle elektronlardan birini hareket etmekte özgür kıldığı için diğer maddelerden farklıdır. Böylelikle, metalin içinin çok sayıda atomuna tam bağlanmamış elektronlardan oluştuğu görülebilir. Bu elektronlar kalabalık içerisinde hareket eden insanlar gibi amaçsızca dolanabilir. Bir metal telin zıt uçlarına elektriksel kuvvet uygulandığında ise bu serbest elektronlar iletken katının yük taşıyıcıları olurlar ve biz bu duruma elektrik akımı deriz.

Bir metal telin iki ucu boyunca herhangi bir DC gerilim kaynağı, örneğin bir batarya uygulandığı takdirde, iletken tel boyunca elektrik alanı oluşturulmuş olur. Elektrik alan ile serbest elektronlar arasında anlık temas kurulduğu an, elektronlar pozitif uca sürüklenmeye zorlanırlar. Bundan dolayı tipik bir katı iletkende yük taşıyıcıları elektronlardır.

Yüklerin herhangi bir yüzey boyunca kararlı akışı olan akım (amper cinsinden) aşağıdaki denklemle hesaplanabilir.

Burada Q, t zamanı içerisinde yüzey boyunca iletilmiş elektriksel yüktür. Eğer Q ve t, coulomb ve saniye cinsinden ölçülürse, I amper cinsinden olur.

Daha genel olarak, elektrik akımı verilmiş yüzey boyunca yüklerin akış hızı olarak betimlenebilir.

Gazlar ve plazmalar
Havadaki ve kırılımın aşağısındaki sıradan gazlarda elektriksel iletimin etkin bileşeni radyoaktif gazlar, ultraviyole ışık ya da kozmik ışınlar tarafından oluşturulan görece az hareketli iyonlardır. Gazlar yalıtkandır. Çünkü elektriksel iletkenlikleri düşüktür. Ama uygulanan elektrik alan kırılım değerine yaklaştığında serbest elektronlar elektrik alan tarafından yeterince ivmelenecek konuma gelirler. Elektriksel kırılım plazma oluşturabilecek bir süreçtir. Bir plazma yeterince hareketli elektron ve pozitif iyon taşıdığı için elektriksel iletkene dönüşür. Bu işlem boyunca plazma kıvılcım, elektrik ark, yıldırım gibi ışık emici iletken yol formunu alır.

Plazma, atomlardan ya da moleküllerden uzaklaştırılmış elektronların bulunduğu maddenin hallerden biridir. Bir plazma ancak ya yüksek sıcaklık ya da yüksek elektrik uygulaması ile ya da yukarıda bahsedildiği gibi değişen manyetik alan ile oluşturulabilir. Elektronlar protonlardan daha az kütleye sahip oldukları için plazma içerisinde onlardan hızlı bir şekilde ivmelenebilirler. Bundan dolayı akım yığınını elektronlar taşırlar. Serbest iyonlar yeni kimyasal bileşikler yapmak için yeniden birleşime katılabilirler. (Örneğin atmosferdeki oksijenin tek oksijene parçalanması  [O2 →  20], daha sonra bir araya toplanarak  ozon oluşturması [O3]).

Boşlukta
İdeal bir boşlukta yüklü parçacıklar olmadığı için boşluk elektriksel olarak mükemmel bir yalıtkan gibi davranır. Ama metal elektrot yüzeyi boşluktaki alanın iletken olmasını sağlayabilir. Bunu, serbest elektronları ya da iyonları elektron alan emisyonu  ya da termiyonik emisyon ile enjekte ederek yapar. Termiyonik emisyon, termal enerjinin metalin çalışma fonksiyonunu aştığında gerçekleşir. Elektron alan yayılımı ise metalin yüzeyindeki elektrik alanın kuantum tünellemeye neden olacak şekilde yüksek olduğu zamanlar gerçekleşir. Bunun sonucu olarak metaldeki serbest elektronlar boşluğa enjekte edilir. Dışarıdan ısı verilen elektrotlar bir elektron bulutu oluşturmak için kullanılır. Lamba teli ya da dolaylı olarak elektron tüpünün ısı verilen katodu gibi. Ayrıca soğuk katotlar termiyonik emisyon ile kendiliğinden elektron bulutu yaratabilirler. Aynı zamanda küçük akkor alanlar (katot ya da anot noktası da denilir) oluşturulabilir. Bunlar, yeri belirlenmiş yüksek akımlar tarafından yaratılan elektrot yüzeyinin akkor bölgeleridir. Bu bölgeler elektron alan yayılımı tarafından başlatılmış olabilir fakat daha sonra konumlandırılmış termiyonik emisyon tarafından devam ettirilir boşluk arkı oluştuğunda. Bu küçük elektron yayan alanlar yüksek elektrik alana maruz bırakılan metal yüzeyler üzerinde oldukça hızlı bir şekilde oluşur. Elektron tüpü ve Kriton elektronik anahtarlarından bazılarıdır.

Süper iletkenlik
Süper iletkenlik elektriksel olarak tamamıyla sıfır dirence sahip olma olgusudur. Ayrıca belirli kritik bir sıcaklığa soğutulmuş maddelerde gerçekleşen manyetik alan uzaklaştırmasıdır. Süper iletkenlik 8 Nisan 1911 yılında Heike Kamerlingh Onnes tarafından Leiden'de keşfedilmiştir. Ferromıknatıslık ve atomik spekstroskobi gibi, süper iletkenlik kuantum mekaniğinin bir olgusudur. Süper iletkenlik Meissner etkisi ile karakterize edilmiştir. Süper iletken konumuna geçildiğinde manyetik alan çizgileri süper iletkenin iç kısmından tamamıyla çıkarılır. Meissner etkisi olayı, süper iletkenliğin klasik fizikteki idealleştirilmiş mükemmel iletkenlik algısıyla anlaşılamayacağını vurgular.

Yarı iletken
Yarı iletkenlerdeki akımın nedenini pozitif deliklerin akışı olarak düşünmek bazen yararlıdır. (hareketli pozitif yükler taşır, bu delikler yarı iletken kristallerin değerlik elektronlarını kaybettiği yerdir). Bu p tipi yarı iletkenlerde gerçekleşen bir durumdur. Bir yarı iletken büyüklük olarak iletken ve yalıtkanın ortasında bir elektriksel iletkenlik değerine sahiptir. Yani yarı iletkenlerde iletkenlik kabaca santimetre başına 10−2 104 siemens arasında değişir (S*cm−1).

Klasik kristal yarı iletkenlerde elektronlar belirli bir bant (enerji seviyesi menzili) sınırı içinde enerjiye sahip olabilirler. Enerjik olarak bu bantlar atomun uyarılmamış halinin enerjisi ile serbest elektronun enerjisi arasında bir yerdedir. Uyarılmamış hal, elektronların atom çekirdeğine sıkıca bağlı olduğu bir haldir. Serbest elektron enerjisi ise bir elektronu maddeden tamamıyla koparmak için gerekli olan enerjidir. Her bir enerji bandı elektronların çok sayıda farklı kuantum durumlarına karşılık gelir. Düşük enerjili çoğu hal (çekirdeğe yakın olma) belirli bir banda, yani değerlik bir banda kadar doldurulmuş haldedir. Yarı iletken ve yalıtkanlar metallerden farklıdır çünkü herhangi bir metalin değerlik bandı sıradan çalışma koşulları altındaki elektronlar tarafından doldurulmuştur. Çok az sayıda yarı iletken iletim bandındadır.

Yarı iletkenlerin değerlik bandından iletim bandına elektronları uyarabilme kolaylığı bantlar arasındaki farka bağlıdır. Bantlar arasındaki enerji boyutundaki bu fark yarı iletken ve yalıtkanlar arasındaki keyfi ayırıcı çizgi (yaklaşık olarak 4eV) olarak görev edinmektedir.

Kovalent bağlarda, bir elektron komşusundaki bir kimyasal bağa katılabilir. Pauli dışlama ilkesi, elektronların yüksek anti bağ durumuna yükseltilmesi gerektiğini belirtir. Bir boyutun söz konusu olduğu lokalleşmemiş durumlarda, yani nanotellerde, her bir enerji için elektronların tek bir yönde aktığı bir hal görülür. Diğer hallerde ise elektronların diğer yönde akması söz konusudur. Net akım akışı için herhangi bir yöndeki daha fazla hal diğer yöndekinden daha çok işgal edilmelidir. Bunun olabilmesi enerji gereklidir. Genellikle şu belirtilir : Dolu band elektriksel iletkenliğe katkıda bulunmaz. Ama bir yarı iletkenin sıcaklığı mutlak sıfırın üstüne çıktığında, yarı iletkenin içinde kafes titreşimi tüketimi yapmak ve iletim bandına elektronları uyarmak için çok enerji gereklidir. İletim bandındaki akım taşıyan bu elektronlara serbest elektronlar denir.

Elektrolitler üzerindeki akım

Elektrolitler içlerinde elektrik akımını mümkün kılacak serbest iyonlar bulunduran maddelerdir. Örneğin eğer elektrik alan Na+ ve CI-  dan oluşan bir çözeltiye uygulanırsa (ve koşullar uygunsa) Sodyum iyonları negatif elektroda (katod) doğru hareket edecektir. Klor iyonları ise pozitif elektroda (anod)  doğru hareket edecektir. Reaksiyon iyonları absorbe eden her iki elektrot yüzeyinde de gerçekleşecektir.  Elektrokimyasal hücreler bir elektrolit ve bu elektrolide yerleştirilmiş elektrotlardan oluşur. Bu hücreler kimyasal enerjiyi elektrik enerjisine çevirmek (pil) ya da elektrik enerjisi kullanarak bir kimyasal tepkimeyi gerçekleştirmek için (elektroliz) kullanılırlar. Her iki durumda da elektrotların çevresinde iyonlar oluşur ya da yok olur. Bu tepkimeler sırasında elektrolit içerisinde birbirini nötrleyen ya da birbirinden ayrılan anyon ve katyonlar (negatif ve pozitif yüklü iyonlar) elektrotlara doğru ya da aksi yönde hareketleri sırasında elektrik akımını oluştururlar. Örnek olarak, sıkça rastlanan kurşunlu pillerde elektrik akımı pozitif yüklü hidrojen iyonlarının bir yöne negatif yüklü sülfat iyonlarının diğer yöne hareket etmesinden meydana gelir.

Proton iletkenleri olarak adlandırılan su-buz ve belli katı elektrolitler hareket edebilen hidrojen iyonlarına (proton) sahiptir. Bu gibi maddelerde elektrik akımı hareket hâlindeki protonlardan oluşur. Bu durum metallerdeki elektron hareketinin tersidir.

Belirli elektrolit karışımlarda hareketli elektrik yükler açık renge sahiptir. Renkteki bu yavaş ilerleme akımı görülebilir hale getirir.

Diğer ortamlar

Vakumda elektronlardan ya da iyonlardan meydana gelmiş bir ışın elektrik akımına neden olabilir. Benzer şekilde kıvılcım ve plazmalarda elektrik akımı hareket eden elektronlar ve pozitif ya da negatif yüklü iyonlardan meydana gelir. Yarı iletkenler üzerinde elektrik akımı, elektronların yanı sıra, pozitif yüklü elektron boşlukları (Yarı iletken kristali üzerinde eksik olan değerlik elektronlar) tarafından da taşınır. P tipi yarı iletkenlerde elektrik akımı büyük oranda bu şekilde oluşur.

Elektromanyetizma

Elektrik akımı bir manyetik alan meydana getirir.  Bu manyetik alan, akım geçiren teli çevreleyen dairesel alan çizgileri olarak gözde canlandırılabilir.

Elektrik akımı bir galvanometre yardımıyla doğrudan ölçülebilir, ama bu yöntem devrenin koparılmasını gerektirmektedir, bu da bazi durumlarda zorluk yaratır.  Akım, devreyi koparmadan, meydana getirdiği manyetik alan sayesinde de ölçülebilir.  Bu amaçla kullanılan cihazlar arasında  Hall etkisi sensörleri, akım transformatörleri ve Rogowski bobinleri de vardır.

Özel görelilik kuramı kullanılarak manyetik alan, akımı taşıyan parçacıklarla aynı hızda giden bir gözlemci için durağan bir elektrik alan dönüştürülebilir. Zaten akımın kendisi de ölçüldüğü referans sistemine bağlıdır, çünkü akım, parçacıkların hızına ve bu da referans sistemine bağlıdır.

Elektromıknatıs
Bir elektromıknatıs bobininde silindirik bir çekirdek üzerinde sarılan yalıtılmış çok sayıda dairesel sarımlar vardır. Bu sarımlar üzerinde elektrik akımı olduğunda silindirik çekirdek bir mıknatıs gibi davranır. Sarımlar üzerindeki akım yok edildiği takdirde bobin aynı anda manyetizma özelliğini kaybeder. Bu tarz aletlere elektromıknatıs diyoruz.

Elektrik akımı manyetik alan üretir. Manyetik alan, telin etrafındaki çembersel alan çizgileri modeliyle göz önünde canlandırabilir. Telin üzerindeki akımın uzunluğu telin uzunluğu boyunca devam eder.

Manyetizma da ayrıca elektrik akımı üretir. Bir iletken, büyüklüğü değiştirilen bir manyetik alana maruz bırakıldığında elektromotor kuvvet (EMF) üretilir. Eğer uygun bir yol varsa iletken üzerinde akım üretilmiş olur.

Elektrik akımı direkt olarak galvanometre ile ölçülebilir fakat bu metot elektriksel devrenin bozulmasına neden olur. Bu durum ölçümü bazen uygunsuz hale getirir. Akım ayrıca kendisiyle ilişkili olan manyetik alanın belirlenmesiyle herhangi bir bozulma olmadan ölçülebilir. Bu ölçümün yapılmasını sağlayan aletler Hall etkisi sensörü, akım kelepçesi, akım transformatörü ve Rogowski bobinidir.

Radyo dalgaları
Bir elektrik akımı uygun şekilli bir iletken üzerinde radyo frekansıyla aktığında radyo dalgaları üretilir. Bu dalgalar ışık hızında seyahat eder ve uzak iletkenlerde bir elektrik akımına neden olabilirler.

Matematiksel modeller

Akım miktarının hesaplanması

Sabit bir akım I amper olarak şu şekilde hesaplanabilir:

burada
 ölçülen süre boyunca kesitten geçen elektrik yükü, coulomb (amper saniye) olarak ve
 zaman, saniye olarak

Devamında:
 ve

Ohm yasası
Ohm Kanunu, elektrik devresinde iki nokta arasında kalan bir iletkenin üzerinden geçen akımın, bu iki nokta arasındaki potansiyel farkıyla doğru orantılı olduğunu belirtir. Bir diğer deyişle; ideal bir direnç veya diğer omik aygıtlarda uygulanan gerilimin akıma oranıdır. Bu orantılılık direncin tanımını verir. Bu ilişkiyi tanımlayan matematiksel denklem oldukça popülerdir.

Burada I, iletkenin üzerinden geçen akımdır ve bu akımın birimi Amperdir. Formüldeki V bu iletkenin uçları arasında ölçülen potansiyel farktır ve birimi Volttur. R ise iletkenin direncidir ve birimi ohm'dur. Özel olarak belirtilmeli ki, Ohm kanunu R'nin akımdan bağımsız bir sabit olduğunu göstermektedir.

Joule Yasası
Ohm ısınması ya da direnç ısınması olarak bilinen Joule Yasası iletkenin üzerindeki elektrik akımının kanal boyunca ısı yayma işlemiyle ilgilidir. Bu yasayı ilk olarak 1841 yılında James Prescott Joule çalıştı. Joule uzun bir teli sabit kütleye sahip bir suya batırdı ve telin üzerindeki belli bir akımın sudaki sıcaklığı nasıl arttırdığını 30 dakikalık periyotlarla ölçtü. Akımın büyüklüğünü ve telin uzunluğunu değiştirerek yaptığı deneyler neticesinde üretilen ısının teldeki akımın karesiyle ve telin elektriksel direnciyle doğru orantılı olduğunu tespit etti.

Bu ilişki Joule'ün ilk yasası olarak bilinir. Daha sonra, enerjinin Uluslararası Birimler Sistemindeki birimi Joule olarak isimlendirildi ve J sembolüyle gösterilmeye başlandı. Yaygın bir şekilde bilinen gücün birimi watt saniye başına 1 joule'a eşittir.

Akım yoğunluğu

Elektrik akımı yoğunluğunun bir ölçümüdür. Bu elektrik akımının seçili alana oranını veren bir vektörel büyüklüktür SI birimlerinde, akım yoğunluğu amper bölü metrekare ile ölçülür.

Akım yoğunluğu ve Ohm yasası ilişkisi
Akım yoğunluğu, elektrik akımının yoğunluğu olarak tanımlanır. Akım yoğunluğu birim alan başına düşen elektrik akımı vektörüdür. Uluslararası Birimler Sisteminde metre kare başına amper cinsinden birimlendirilir.

Burada  iletkendeki akım,  akım yoğunluğu, ve  ise kesit alanı vektörünün diferansiyelidir.

Belirli bir dirence sahip maddelerdeki akım yoğunluğu   (birim alan başına elektrik akımı) bulunduğu ortamdaki elektrik alanı  ile doğru orantılıdır. Bu orantılılık maddenin iletkenliği   olarak adlandırılır. Maddenin iletkenliği maddenin kendine has özelliği ile ilgilidir. Daha genel olarak, maddenin iletkenliği maddenin sıcaklığına bağlıdır.

Maddenin iletkenliğinin  ) karşıtı olan terim ise maddenin direncidir .
  ya

Yarı iletkenlerdeki iletim sürüklenme ve difüzyonun ortak etkisiyle ile gerçekleşebilir. Bu iletkenlik difüzyon sabiti  ve yük yoğunluğu  ile doğru orantılıdır. Dolayısıyla akım yoğunluğu:

Burada   temel yük,  ise elektron yoğunluğudur. Yük taşıyıcıları yoğunluğun az olduğu yöne doğru ilerler. Bu yüzden, pozitif akım elektronlar için pozitif yoğunluk gradyanı ile sonuçlanır.

Doğrusal anizotrop maddelerde,  SİMGELER tensörlerdir.

Düşük frekans altında, metal gibi doğrusal maddelerin yüzeyindeki yük yoğunluğu her yerde aynıdır. Bu gibi durumlarda Ohm yasası, metalin baş ve son kısımları arasındaki potansiyel farkının üzerinden geçen akım ile doğru orantılı olduğunu belirtir.

burada  akımdır ve amper cinsinden ölçülür.  metalin uç noktaları arasındaki potansiyel farktır ve volt cinsinden ölçülür.  ise metalin direncidir ve ohm cinsinden ölçülür. Yüksek frekansın söz konusu olduğu alternatif akımlardaki deri etkisi,  iletkenin kesit alanı boyunca ilerleyen akımın düzensiz dağılmasına neden olur. Böylelikle yüzeyin yakınında akım yoğunluğu daha fazla olur ve bu durum direncin artmasına neden olur.

Sürüklenme hızı
İletken içerisindeki hareketli yüklü parçacıklar tıp ki gazlar gibi rastgele yönlerde hareket ederler. Net bir yük akışının olması için yüklü parçacıklar ortalama bir sürüklenme hızıyla hareket etmelidir.Metallerdeki yük taşıyıcıları elektronlardır ve bunlar bir atomdan başka bir atoma çarpa çarpa düzensiz bir yol izlerler. Başka bir deyişle kararsız yolla akarlar (atomdan atoma sıçrarlar), fakat genellikle elektriksel alan yönünde akarlar. Fakat genel olarak, elektrik alan vektörüne ters yönde sürüklenirler. Elektronların sürüklenme hızı aşağıdaki denklemden hesaplanabilir:

burada
  elektrik akımı
  birim hacimdeki yüklü parçacık sayısı
  iletkenin kesit alanı
  sürüklenme hızı
  her bir parçacık üzerindeki yüktür
Karakteristik olarak elektrik yükleri bir katı içerisinde yavaş hareket eder. Örneğin 0.5 mm^2 kesit alanına ve 5 amperlik akıma sahip bir bakır tel içerisindeki elektronların sürüklenme hızı saniyede bir milimetre kadardır. Fakat başka bir örnek verilecek olursa, elektronlar katot ışın tüpünün içindeki boşlukta hem düz bir çizgiye yakın bir yol izlerler hem de ışık hızının onda biri kadar bir hız ile ilerlerler.

Katı maddedeki elektrik akışı tipik olarak çok yavaştır. Örneğin, 0.5 mm² kesitli bir bakır tel 5 A lik bir akım taşırken elektronların akım yönündeki ortalama hızı saniyede milimetreler mertebesindedir. Buna karşılık katot ışınlı tüplerin içerisindeki neredeyse vakum ortamda elektronlar neredeyse doğrusal rotalarda ışık hızının onda birine yakın hızlarda hareket ederler.

Elektriksel yük taşıyan parçacıklar hızlı ya da yavaş da hareket etse, iletkenin yüzeyinde oluşan elektriksel sinyaller genelde ışık hızına yakın hızlarda ilerlerler. Bu sonuca Maxwell denklemlerinin çözümüyle varılabilir. İlk bakışta sezgiye aykırı görünen bu durum bilardo toplarının çok hızlı hareket etmediklerinde bile çarpışmanın etkisini neredeyse anında iletmelerine benzetilerek açıklanabilir.

Elektrik yüklerinin kazanacağı herhangi bir ivme, yani elektrik akımındaki herhangi bir değişiklik elektromanyetik dalgaların oluşmasına neden olur. Bu dalgalar, iletkenin yüzeyinden dışarıya çok yüksek hızlarda yayılır. Maxwell denklemlerinden de hesaplanabileceği üzere bu hız ışık hızına göre hesaplandığında oldukça önemli bir kesir ile ifade edilir. Bundan dolayı elektromanyetik dalga hızı çoğu zaman elektronların sürüklenme hızından büyüktür. Örneğin elektrik iletim hatlarındaki elektromanyetik dalgalar teller arasındaki boşlukta, kaynaktan başlayarak uzak bir yüke kadar yayılabilir. Fakat tel içerisindeki elektronlar yalnızca geriye doğru ve biraz da ileriye doğru küçük mesafeler katedebilir.

Elektromanyetik dalga hızının ışığın boşluktaki hızına oranı, hız faktörü olarak tanımlanır. Bu oran iletkenin şekil ve boyutuna, elektromanyetik özelliğine ve çevresini saran yalıtkan maddelere bağlı olarak değişir.

Bahsedilen bu üç hız benzerlik açısından gazların hızları ile karşılaştırılabilir.
 Yük taşıyıcıların düşük sürüklenme hızı, havanın hareketine (rüzgâr) benzemektedir.
 Elektromanyetik dalgaların yüksek hızı gaz molekülleri içerisinde hareket eden ses hızına benzemektedir. (Bu dalgalar bir ortamda her bir parçacıktan daha hızlı hareket eder.)
 Elektrik yüklerinin rastgele hareketi, rastgele titreşen gaz parçacıklarının termal ısı hızını çağrıştırır.

Doğru akım ve alternatif akım

Doğru akım batarya, termokupl, güneş pili, komütatör tipi elektrik makinesi gibi kaynaklar tarafından oluşturulabilir. Doğru akım tel gibi iletkenlerde akabildiği gibi; yarı iletken, yalıtkan hatta katot ışını tüpünde olduğu gibi boşlukta dahi akışa sahip olabilir. Doğru akımı alternatif akımdan (AC) ayıran şey elektrik yüklerinin sabit bir yönde hareket etmesidir. Geçmişte doğru akım için kullanılan terim "galvanik" akımdı. Doğru akım elektrik yükünün hep aynı yönde akmasıyla oluşur. Buna karşılık alternatif akımda eşit zaman aralıklarıyla akım yönü tersine döner. Bunların üretilmesi, iletilmesi ve kullanılması çok farklı özellikler gösterirler. Çeşitli elektronik devre elemanları kullanılarak bu iki akımı birbirine dönüştürmek mümkündür.

Elektrik enerjisi, çeşitli yöntemlerle diğer enerji çeşitlerinin dönüştürülmesiyle üretilir. Ortaya çıkan akım doğru ya da alternatif akım olabilir. Doğru akım en yaygın olarak kimyasal pillerde, güneş pillerinde ve dinamolarda(doğru akım motoru) üretilir. Alternatif akım ise genellikle alternatif akım motorlarında üretilir.

Altenatif akım (AC) devrelerinde elektrik yüklerinin hareketi periyodik olarak yönünü tersine çevirecek şekildedir. Doğru akımda (DC) ise elektrik yüklerinin akışı yalnızca tek yönlüdür.

Evlere ve işyerlerine verilen elektrik alternatif akımdır. AC güç devresinin klasik dalga formu sinüs dalgasıdır. Belirli uygulamalar üçgen dalga ya da kare dalga gibi farklı dalga formlarını kullanabilirler. Elektriksel tellerde taşınan ses ve radyo sinyalleri alternatif akıma örnek olarak verilebilir. Bilgileri AC sinyalleri olarak şifreleme ve dönüştürme bu uygulamaların önemli bir amacıdır.

Kullanılan elektriğin büyük çoğunluğu herhangi bir enerji çeşidinin önce hareket enerjisine, oradan elektrik enerjisine çevrilmesiyle elde edilir. Alternatif akım motorları genel olarak doğru akım motorlarından daha ucuza mal olurlar, bakımları daha kolaydır ve daha yüksek verimde çalışırlar. Dolayısıyla alternatif akım büyük miktarda üretime daha uygundur. Bunun yanında alternatif akımın iletimi de çeşitli nedenlerden çok daha ucuz ve verimli bir şekilde yapılabilir. Elektrik şebekesinin alternatif akım taşıması bu nedenlerden ötürüdür. Buna karşılık elektrik şebekesinden uzak ya da taşınabilir uygulamalarda piller yardımıyla doğru akım elde etmek daha kolaydır.

Elektrik enerjisinin hareket enerjisine dönüştürülmesinde de alternatif akım motorları benzer avantajlara sahiplerdir. Bu yüzden hareket enerjisi gerektiren uygulamalarda (örneğin elektrikli ev aletleri) alternatif akım tercih edilir. Öte yandan, doğru akım, elektronik cihazların (özellikle dijital) çalışması için çok daha uygundur.

Oluşumu
Elektrik akımı içeren şimşek, statik elektrik, güneş rüzgârı ve kutup ışığı kaynakları elektrik akımının doğada ve evrende görülen örnekleridir.

Metal tellerde bulunan iletim elektronlarının akışını içeren elektrik akımı ise insan yapımıdır. Sokaklarda bulunan elektrik direkleri buna örnek olarak verilebilir. Bu elektrik direkleri elektriksel ve elektronik ekipmanlar içeren küçük teller vasıtasıyla elektriksel enerjinin uzun mesafelere dağıtılmasını sağlar. Eddy akımı ise değiştirilen manyetik alan ile oluşturulan bir akım çeşididir. Benzer şekilde, elektrik akımının iletkenin özellikle yüzeyinde gerçekleşmesi elektromanyetik dalgalara maruz kalmasından dolayıdır. Salınımlı elektrik akımı uygun bir voltaj ile radyo anteni içinde aktığında radyo dalgaları üretilir.

Elektronikte, elektrik akımı içeren başka formlardan bahsedilecek olursa, bir elektron tüpü boyunca ya da bir direnç boyunca elektronların akışı örnek olarak verilebilir.

Akımın ölçümü
Akım, ampermetre adı verilen aletin kullanılması ile ölçülebilir.

Elektrik devrelerindeki akımı ölçmek için çok çeşitli teknikler vardır:
 Shunt dirençleri
 Hall etkisi akım sensörü dönüştürücler
 Transformatörler
 Manyetodirenç sensörleri

Görüldüğü yerler

Doğada karşılaşılan elektrik akımları arasında yıldırımlar, Güneş rüzgârları ve kuzey ışıkları vardır.  İnsan yapımı elektrik akımlarına örnek olarak da metal tellerde akan elektronlar örnek gösterilebilir. Bu duruma uzun mesafelere elektrik enerjisi dağıtan elektrik iletim hatlarında ya da elektrikli ve elektronik aletlerin içlerindeki tellerde rastlanabilir. Akıma Elektronik bilimi dahilinde farklı yerlerde de rastlanabilir. Bunların arasında dirençlerin üzerinden geçen akımlar, vakumlu tüplerdeki vakumdan geçen akımlar, pillerin ya da sinir hücrelerinin içinde akan iyonlar ve bir yarı iletkenden akan elektron boşlukları da vardır.

Tehlikeler

Elektrik akımından kaynaklı en ciddi zararlar elektrik çarpmalarıdır.  Elektrik çarpmasının etkileri pek çok etkene dayanır. En önemli etkenler akımın şiddeti, elektriksel temasın yapısı, etkilenen uzuvların durumları, akımın vücutta takip ettiği yol ve akım kaynağının gerilimidir. Çok zayıf bir akım sadece bir karıncalanmaya neden olurken, deriden geçen şiddetli akımlar ciddi yanıklara hatta kalpten geçen akımlar kalp krizine bile sebep olabilir.

Kontrol dışı elektrik kaynaklı ısınmalar da tehlikeli sonuçlar doğurabilir. Fazla güç taşıyan kablolar yaygın bir yangın sebebidir. Cepte birlikte taşınan madeni paralar ve bir AA Pil kadar küçük bir güç kaynağı bile kısa devre sonucu hızlıca ısınıp deride yanıklara sebep olabilir.

Kaynakça

Elektrik akımı


El Monumento en memoria del Holocausto de gais y lesbianas de Sídney (en inglés «Gay and Lesbian Holocaust Memorial») es un monumento ubicado en el Green Park de Sídney (Australia) inaugurado el 27 de febrero de 2001.

Diseño

El monumento, diseñado por Russell Rodrigo y Jennifer Gamble, es un prisma triangular rosa con una serie de pilares negros que se ubican siguiendo una retícula también triangular que se interseca con el prisma,
y está ubicado en los jardines Stonewall de Green Park, frente al Museo Judío de Sídney.

Una de las promotoras del monumento, la Dra. Kitty Fischer, fue una joven judía que sobrevivió en Auschwitz gracias a la comida que le conseguía un prisionero, forzado a llevar el triángulo rosa con que eran marcados los prisioneros del colectivo homosexual en los campos de exterminio nazis.

El triángulo negro que forman los pilares tras el prisma simboliza a las lesbianas, y ambos triángulos aparecen como una estrella de David fracturada. Los pilares negros se yerguen como centinelas, símbolos de resistencia y fortaleza; el prisma rosa cristalino está ilustrado en su superficie con una imagen de archivo representando a los prisioneros de los campos de concentración en blanco y un texto.

La dedicatoria, ubicada en el vértice inferior de la superficie del prisma, dice:

Historia
Las primeras noticias sobre la construcción de un monumento a los homosexuales que murieron durante el Holocausto nazi en Sídney se remontan a 1991, con la fundación del Gay Holocaust Monument Committee. En 1998, tras una serie de vicisitudes y dificultades legales, el comité relanzó el proyecto.

El Gay and Lesbian Holocaust Memorial fue finalmente inaugurado el 27 de febrero de 2001 y su cuidado fue asignado al Sydney Pride Centre. El monumento se sufragó con donaciones comunitarias, recaudadas por el Gay and Lesbian Holocaust Memorial Project Incorporated, y fondos del South Sydney City Council, quienes decidieron su ubicación en el Green Park, en Darlinghurst, corazón de la población gay y lesbiana de Sídney.

En la inauguración intervinieron: John Fowler, alcalde de South Sydney; Luci Ellis, del Gay and Lesbian Holocaust Memorial Project; John Marsden, presidente del Gay and Lesbian Holocaust Memorial Project Incorporated; Marcus Einfeld, juez de la Corte Federal de Australia; y Lou-Anne Lind, presidenta del Sydney Pride Centre.

Véase también
 Persecución de los homosexuales en la Alemania nazi

Referencias

Monumentos conmemorativos LGBT
Historia LGBT de Australia
Monumentos de Sídney
LGBT en 2001

Monumento en memoria del holocausto de gais y lesbianas (Sídney)


, is a Japanese rock musician and politician. He, along with his band Champloose, played a large role in the Okinawan home-grown "folk rock" scene in the 1970s and 1980s. His first big hit was "Haisai Ojisan" ("Hey, old man") in 1972, which he wrote when he was in high school. Songs from the 1980 album Blood Lines, like "Hana" and "Subete no Hito no Kokoro ni Hana o", are frequently heard in international markets.

He was elected a member of the House of Councillors in July 2004. In 2010 he ran for a second term but lost.

Music career with Champloose

 is a Japanese band from Okinawa blending traditional Okinawan music with a strong Western rock influence. Their name is apparently derived from the word for a traditional Okinawan stir-fry, chanpuru. Singer and lead songwriter Shoukichi Kina's electric sanshin was a particularly distinctive part of their sound. First major single was the classic "Haisai Ojisan" (Hey, old man), written while Kina was still in high school but not a hit until a few years later, in 1972. Later, Champloose's version of the Okinawan folk song "Jin Jin" (Firefly) was a minor hit in British discos, and their ballad "Hana" (Flowers), with vocals by Kina's wife Tomoko, became a weepy favourite in many Asian countries.

Their first, self-titled album, released in 1977, remains a Japanese folk-rock classic.

Activism
Kina's activism is especially focused on peace efforts in his own prefecture of Okinawa, and much of his work as a composer makes explicit links between his art and his activism.  Examples of this include his song "Kana-ami no nai shima" or his revision of the song "Shin-jidai no nagare" to add in lyrics that contain words by political activist Chibana Shoichi.  He also created The White Ship of Peace Project, to "bring to the USA a message of peace for the future," to counter to what he called the "black ships" that came to Japan after Matthew C. Perry opened Japan's doors to trade with the west. He also coined the slogan, "Lay down your weapons, take up musical instruments," which he used during a trip to the United States for the project where he presented a sanshin to the UN secretary general. Kina also performs "peace concerts" in war-torn places, most recently in Baghdad.

References

External links
 Kina Shoukichi & Champloose Official Site

1948 births
Living people
Ryukyuan people
Japanese musicians
Members of the House of Councillors (Japan)
People from Okinawa Prefecture
Musicians from Okinawa Prefecture

Shoukichi Kina


Aunt Jemima was an American breakfast brand for pancake mix, table syrup, and other breakfast food products. The original version of the pancake mix was developed in 1888–1889 by the Pearl Milling Company and was advertised as the first "ready-mix" cooking product.

Aunt Jemima was modeled after, and has been a famous example of, the "Mammy" archetype in the Southern United States. Due to the "Mammy" stereotype's historical ties to the Jim Crow era, Quaker Oats announced in June 2020 that the Aunt Jemima brand would be discontinued "to make progress toward racial equality", leading to the Aunt Jemima image being removed by the fourth quarter of 2020.

In June 2021, the Aunt Jemima brand name was discontinued by its current owner, PepsiCo, with all products rebranded to Pearl Milling Company, the name of the company that produced the original pancake mix product. The Aunt Jemima name remains in use in the brand's tagline, "Same great taste as Aunt Jemima."

Nancy Green portrayed the Aunt Jemima character at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago and was one of the first Black corporate models in the United States. Subsequent advertising agencies hired dozens of actors to perform the role as the first organized sales promotion campaign.

History

In 1888, St. Joseph Gazette editor Chris L. Rutt and his friend Charles G. Underwood bought a small flour mill at 214 North 2nd St. in St. Joseph, Missouri. Rutt and Underwood's "Pearl Milling Company" produced a range of milled products (such as wheat flour and cornmeal) using a pearl milling process. Facing a glutted flour market, after a year of experimentation they began selling their excess flour in paper bags with the generic label "Self-Rising Pancake Flour" (later dubbed "the first ready-mix").

Branding and trademark
To distinguish their pancake mix, in late 1889 Rutt appropriated the Aunt Jemima name and image from lithographed posters seen at a vaudeville house in St. Joseph, Missouri.

In 1915, the well-known Aunt Jemima brand was the basis for a trademark law ruling that set a new precedent. Previously, United States trademark law had protected against infringement by other sellers of the same product, but under the "Aunt Jemima Doctrine", the seller of pancake mix was also protected against infringement by an unrelated seller of a different but related product—pancake syrup.
Aunt Jemima became one of the longest continually running logos and trademarks in the history of American advertising.

Logo

The earliest advertising was based upon a vaudeville parody, and remained a caricature for many years.

Quaker Oats commissioned Haddon Sundblom, a nationally known commercial artist, to paint a portrait of an obese actress named Anna Robinson, and the Aunt Jemima package was redesigned around the new likeness.

James J. Jaffee, a freelance artist from the Bronx, New York, also designed one of the images of Aunt Jemima used by Quaker Oats to market the product into the mid-20th century.

Just as the formula for the mix changed several times over the years, so did the Aunt Jemima image. In 1968, the face of Aunt Jemima became a composited creation. She was slimmed down from her previous appearance, depicting a more "svelte" look, wearing a white collar, and geometric print "headband" still resembling her previous kerchief.

In 1989, marking the 100th anniversary of the brand, her image was again updated, with all head-covering removed, revealing wavy, gray-streaked hair, gold-trimmed pearl earrings, and replacing her plain white collar with lace. At the time, the revised image was described as a move towards a more "sophisticated" depiction, with Quaker marketing the change as giving her "a more contemporary look" which remained on the products until early 2021.

Rebranding of 2020–2021
On June 17, 2020, Quaker Oats announced that the Aunt Jemima brand would be discontinued and replaced with a new name and image "to make progress toward racial equality". The image was removed from packaging in fall 2020, while the name change was said to be planned for a later date.

Within one day of the June 2020 announcement, other similarly motivated rebrandings and reviews of brand marketing were also announced, including for Uncle Ben's rice (which was renamed Ben's Original), the Mrs. Butterworth's pancake syrup brand and bottle shape, and the "Rastus" Black chef logo used by Cream of Wheat.

Days earlier, American satirical news outlet The Onion published a fictional article about a similar announcement.

Descendants of Aunt Jemima models Lillian Richard and Anna Short Harrington objected to the change. Vera Harris, a family historian for Richard's family, said "I wish we would take a breath and not just get rid of everything. Because good or bad, it is our history." Harrington's great-grandson Larnell Evans said "This is an injustice for me and my family. This is part of my history." Evans had previously lost a lawsuit against Quaker Oats (and others) for billions of dollars in 2015.

On February 9, 2021, PepsiCo announced that the replacement brand name would be Pearl Milling Company. PepsiCo had purchased that brand name for that purpose on February 1, 2021. The new branding was launched that June, one year after the company announced they would drop Aunt Jemima branding. PepsiCo referenced the Aunt Jemima brand by logotype on the front of the packaging for at least six months after the rebrand. Following that period, PepsiCo said it won't be able to completely permanently abandon the Aunt Jemima brand due to trademark law; if it does, a third party could obtain and use the brand.

Character of Aunt Jemima

Aunt Jemima is based on the common enslaved "Mammy" archetype, a plump black woman wearing a headscarf who is a devoted and submissive servant. Her skin is dark and dewy, with a pearly white smile. Although depictions vary over time, they are similar to the common attire and physical features of "mammy" characters throughout American history.

The term "aunt" and "uncle" in this context was a Southern form of address used with older enslaved peoples. They were denied use of English honorifics, such as "mistress" and "mister".

A British image in the Library of Congress, which may have been created as early as 1847, shows a smiling black woman named "Miss Jim-Ima Crow," with a framed image of "James Crow" on the wall behind her. A character named "Aunt Jemima" appeared on the stage in Washington, D.C., as early as 1864. Rutt's inspiration for Aunt Jemima was Billy Kersands' American-style minstrelsy/vaudeville song "Old Aunt Jemima", written in 1875. Rutt reportedly saw a minstrel show featuring the "Old Aunt Jemima" song in the fall of 1889, presented by blackface performers identified by Arthur F. Marquette as "Baker & Farrell". Marquette recounts that the actor playing Aunt Jemima wore an apron and kerchief.

However, Doris Witt at University of Iowa was unable to confirm Marquette's account. Witt suggests that Rutt might have witnessed a performance by the vaudeville performer Pete F. Baker, who played characters described in newspapers of that era as "Ludwig" and "Aunt Jemima". His portrayal of the Aunt Jemima character may have been a white male in blackface, pretending to be a German immigrant, imitating a black minstrel parodying an imaginary black female enslaved cook.

Advertising
Marketing materials for the line of products centered around the "Mammy" archetype, including the slogan first used at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago, Illinois: "I's in Town, Honey".

At that World's Fair, and for decades afterward, marketers created and circulated fictional stories about Aunt Jemima. She was presented as a "loyal cook" for a fictional Colonel Higbee's Louisiana plantation on the Mississippi River. Jemima was said to use a secret recipe "from the South before the Civil War," with their "matchless plantation flavor," to make the best pancakes in Dixie. Another story described her as diverting Union soldiers during the Civil War with her pancakes long enough for Colonel Higbee to escape. She was said to have revived a group of shipwrecked survivors with her flapjacks.

Beginning in 1894, the company added an Aunt Jemima paper doll family that could be cut out from the pancake box. Aunt Jemima is joined by her husband, Uncle Rastus (later renamed Uncle Mose to avoid confusion with the Cream of Wheat character, while Uncle Mose was first introduced as the plantation butler). Their children, described as "comical pickaninnies": Abraham Lincoln, Dilsie, Zeb, and Dinah. The paper doll family was posed dancing barefoot, dressed in tattered clothing, and the box was labeled "Before the Receipt was sold." (Receipt is an archaic rural form of recipe.) Buying another box with elegant clothing cut-outs to fit over the dolls, the customer could transform them "After the Receipt was sold." This placed them in the Horatio Alger rags-to-riches American cultural mythos.

Rag doll versions were offered as a premium in 1909: "Aunt Jemima Pancake Flour/Pica ninny Doll/ The Davis Milling Company." Early versions were portrayed as poor people with patches on the trousers, large mouths, and missing teeth. The children's names were changed to Diana and Wade. Over time, there were improvements in appearance. Oil-cloth versions were available circa the 1950s, with cartoonish features, round eyes, and watermelon mouths.

A typical magazine ad from the turn of the century created by advertising executive James Webb Young, and the illustrator N.C. Wyeth, shows a heavyset black cook talking happily while a white man takes notes. The ad copy says, "After the Civil War, after her master's death, Aunt Jemima was finally persuaded to sell her famous pancake recipe to the representative of a northern milling company."

However, the Davis Milling Company was not located in a northern state. Missouri in the American Civil War was a hotly contested border state. In reality, she never existed, created by marketers to better sell products.

Controversy

Although the Aunt Jemima character was not created until nearly 25 years after the American Civil War, the clothing, dancing, enslaved dialect, singing old plantation songs as she worked, all harkened back to a glorified view of antebellum Southern plantation life as a "happy slave" narrative. The marketing legend surrounding Aunt Jemima's successful commercialization of her "secret recipe" contributes to the post-Civil War nostalgia and romanticism of Southern life in service of America's developing consumer culture—especially in the context of selling kitchen items.

African American women formed the Women's Columbian Association and the Women's Columbian Auxiliary Association to address the exclusion of African Americans from the 1893 World's Fair exhibitions, asking that the fair reflect the success of post-Emancipation African Americans. Instead, the Fair included a miniature West African village whose natives were portrayed as primitive savages. Ida B. Wells was incensed by the exclusion of African Americans from mainstream fair activities; so-called "Negro Day" was a picnic held off-site from the fairgrounds.

Black scholars Hallie Quinn Brown, Anna Julia Cooper, and Fannie Barrier Williams used the World's Fair as an opportunity to address how African American women were being exploited by white men. In her book A Voice from the South (1892), Cooper had noted the fascination with "Southern influence, Southern ideas, and Southern ideals" had "dictated to and domineered over the brain and sinew of this nation".

These educated progressive women saw "a mammy for the national household" represented at the World's Fair by Aunt Jemima. This directly relates to the belief that slavery cultivated innate qualities in African Americans. The notion that African Americans were natural servants reinforced a racist ideology renouncing the reality of African American intellect.

Aunt Jemima embodied a post-Reconstruction fantasy of idealized domesticity, inspired by "happy slave" hospitality, and revealed a deep need to redeem the antebellum South. There were others that capitalized on this theme, such as Uncle Ben's Rice and Cream of Wheat's Rastus.

Slang
The term "Aunt Jemima" is sometimes used colloquially as a female version of the derogatory epithet "Uncle Tom" or "Rastus". In this context, the slang term "Aunt Jemima" falls within the "mammy archetype" and refers to a friendly black woman who is perceived as obsequiously servile or acting in, or protective of, the interests of whites.

John Sylvester of WTDY-AM drew criticism after calling Condoleezza Rice an "Aunt Jemima" and Colin Powell an "Uncle Tom", referring to remarks by singer and civil rights activist Harry Belafonte about their alleged subservience in the George W. Bush administration. He apologized by giving away Aunt Jemima pancake mix and syrup.

Barry Presgraves, then 77-year-old Mayor of Luray, Virginia, was censured 5-to-1 by the town council because he referred to Kamala Harris as "Aunt Jemima" after she was selected by Joe Biden to be the Democratic Party vice presidential candidate.

Performers of Aunt Jemima
The African American Registry of the United States suggests Nancy Green and others who played the caricature of Aunt Jemima should be celebrated despite what has been widely condemned as a stereotypical and racist brand image. The registry wrote, "we celebrate the birth of Nancy Green in 1834. She was a Black storyteller and one of the first Black corporate models in the United States."

Following Green's work as Aunt Jemima, very few were well-known. Advertising agencies (such as J. Walter Thompson, Lord and Thomas, and others) hired dozens of actors to portray the role, often assigned regionally, as the first organized sales promotion campaign.

Quaker Oats ended local appearances for Aunt Jemima in 1965.

Nancy Green

Nancy Green was the first spokesperson hired by the R. T. Davis Milling Company for the Aunt Jemima pancake mix. Green was born into slavery in Montgomery County, Kentucky. Dressed as Aunt Jemima, Green appeared at the 1893 World's Columbian Exposition in Chicago, beside the "world's largest flour barrel" (24 feet high), where she operated a pancake-cooking display, sang songs, and told romanticized stories about the Old South (a happy place for blacks and whites alike). She appeared at fairs, festivals, flea markets, food shows, and local grocery stores; her arrival heralded by large billboards featuring the caption, "I'se in town, honey."

Green refused to cross the ocean for the 1900 Paris exhibition. She was replaced by Agnes Moody. Green died in 1923 and was buried in an unmarked pauper's grave in Chicago's Oak Woods Cemetery. A headstone was placed on September 5, 2020.

Agnes Moody
60-year-old Agnes Moody first performed as Aunt Jemima at the 1900 Paris exhibition, and was erroneously reported as the original Aunt Jemima. She had become well known in the Chicago area for her cornmeal bread and cakes. She died April 9, 1903.

Lillian Richard

Lillian Richard was hired to portray Aunt Jemima in 1925, and remained in the role for 23 years. Richard was born in 1891, and grew up in the tiny community of Fouke 7 miles west of Hawkins in Wood County, Texas. In 1910, she moved to Dallas, working initially as a cook. Her job "pitching pancakes" was based in Paris, Texas. After she suffered a stroke circa 1947–1948, she returned to Fouke, where she lived until her death in 1956. Richard was honored with a Texas Historical Marker in her hometown, dedicated in her name on June 30, 2012.

Hawkins, Texas, east of Mineola, is known as the "Pancake Capital of Texas" because of longtime resident Lillian Richard. The local chamber of commerce decided to use Hawkins' connection to Aunt Jemima to boost tourism. In 1995, State Senator David Cain introduced Senate Resolution No. 73 designating Hawkins as the "Pancake Capital of Texas", which was passed into law; the measure was spearheaded by Lillian's niece, Jewell Richard-McCalla.

Artie Belle McGinty

In 1927, Artie Belle McGinty debuted as the original radio advertisement voice for Aunt Jemima.

Anna Robinson

Anna Robinson was hired to play Aunt Jemima at the 1933 Century of Progress Chicago World's Fair. Robinson answered an open audition, and her appearance was more like the "mammy" stereotype than the slender Lillian Richard. Born circa 1899, she was also from Kentucky and widowed (like Green), but in her 30s with 8 years of education. She was sent to New York City by Lord and Thomas to have her picture taken. A 1967 company history commemorated this journey as "the day they loaded 350 pounds of Anna Robinson on the Twentieth Century Limited."

She appeared at prestigious establishments frequented by the rich and famous, such as El Morocco, the Stork Club, "21", and the Waldorf-Astoria. Photos show Robinson making pancakes for celebrities and stars of Broadway, radio, and motion pictures. They were used in advertising "ranked among the highest read of their time". The Aunt Jemima packaging was redesigned in her likeness.

Robinson reportedly worked for the company until her death in 1951, although the work was sporadic and for mere weeks in a year. Nevertheless, this was not enough to escape the hard life into which she was born. Her $1,200 total payment in 1939 () was almost the entirety of the household's annual income. The official Aunt Jemima history timeline once stated she was "able to make enough money to provide for her children and buy a 22-room house where she rents rooms to boarders". The same claim was made for Anna Short Harrington. According to the 1940 census, she rented an apartment in a four-flat in Washington Park with her daughter, son-in-law, and two grandchildren.

Rosa Washington Riles
Rosa Washington Riles became the third face on Aunt Jemima packaging in the 1930s, and continued until 1948. Rosa Washington was born in 1901 near Red Oak in Brown County, Ohio, one of several children of Robert and Julie (Holliday) Washington and a granddaughter of George and Phoeba Washington. She was employed as a cook in the home of a Quaker Oats executive and began pancake demonstrations at her employer's request. She died in 1969, and is buried near her parents and grandparents in the historic Red Oak Presbyterian Church cemetery of Ripley, Ohio. An annual Aunt Jemima breakfast has been a long-time fundraiser for the cemetery, and the church maintains a collection of Aunt Jemima memorabilia.

Anna Short Harrington

Anna Short Harrington began her career as Aunt Jemima in 1935 and continued to play the role until 1954. She was born in 1897 in Marlboro County, South Carolina. The Short family lived on the Pegues Place plantation as sharecroppers. In 1927, she moved to Syracuse, New York. Quaker Oats discovered her cooking pancakes at the 1935 New York State Fair. Harrington died in Syracuse in 1955.

Edith Wilson

Edith Wilson became the face of Aunt Jemima on radio, television, and in personal appearances, from 1948 to 1966. Wilson was the first Aunt Jemima to appear in television commercials. She was born in 1896 in Louisville, Kentucky. Wilson was a classic blues singer and actress in Chicago, New York, and London. She appeared on radio in The Great Gildersleeve, on radio and television in Amos 'n' Andy, and on film in To Have and Have Not (1944). On March 31, 1981, she died in Chicago.

Ethel Ernestine Harper

Ethel Ernestine Harper portrayed Aunt Jemima during the 1950s. Harper was born on September 17, 1903, in Greensboro, Alabama. Prior to the Aunt Jemima role, Harper graduated from college at the age of 17, taught elementary school for 2 years, high school mathematics for 10 years, moved to New York City where she performed in The Hot Mikado in 1939 and Harlem Cavalcade in 1942, then toured Europe during and after World War II as one of the Ginger Snaps. On March 31, 1979, she died in Morristown, New Jersey. She was the last individual model for the character's logo.

Rosie Lee Moore Hall
Rosie Lee Moore Hall portrayed Aunt Jemima from 1950 until her death in 1967. Hall was born on June 22, 1899, in Robertson County, Texas. She worked for Quaker Oats in the company's Oklahoma advertising department until she answered their search for a new Aunt Jemima. She suffered a heart attack on her way to church and died on February 12, 1967. She was buried in the family plot in the Colony Cemetery near Wheelock, Texas. Hall was the last "living" Aunt Jemima. On May 7, 1988, her grave was declared an historical landmark.

Aylene Lewis
Aylene Lewis portrayed Aunt Jemima at the Disneyland Aunt Jemima's Pancake House, a popular eating place at the park on New Orleans Street in Frontierland, from 1957 until her death in 1964. Lewis became well known posing for pictures with visitors and serving pancakes to dignitaries, such as Indian Prime Minister Jawaharlal Nehru. She also developed a close relationship with Walt Disney.

In popular culture

Aunt Jemima has been featured in various formats and settings throughout popular culture. Aunt Jemima has been a present image identifiable by popular culture for well over a century, dating back to Nancy Green's appearance at the 1893 World Fair in Chicago, Illinois.

Aunt Jemima, a minstrel-type variety radio program, was broadcast January 17, 1929 – June 5, 1953, at times on CBS and at other times on the Blue Network. The program had several hiatuses during its time on the air.

The 1933 novel Imitation of Life by Fannie Hurst features an Aunt Jemima-type character, Delilah, a maid struggling in life with her widowed employer, Bea. Their fortunes change dramatically when Bea capitalizes on Delilah's family pancake recipe to open a pancake restaurant that attracts tourists at the Jersey Shore. It became a great success and was eventually packaged and sold as Aunt Delilah's Pancake Mix. They achieve that success due to selling flour with a smiling Delilah on the box dressed in Aunt Jemima fashion. The Academy Award-nominated 1934 film version of Imitation of Life starring Claudette Colbert and Louise Beavers retains this part of the plot, which was excised from the 1959 remake of Imitation of Life starring Lana Turner and directed by Douglas Sirk.

The 1950s television show Beulah came under fire for depicting a "mammy"-like black maid and cook who was somewhat reminiscent of Aunt Jemima.

In the 1960s, Betye Saar began collecting images of Aunt Jemima, Uncle Tom, Little Black Sambo, and other stereotyped African-American figures from folk culture and advertising of the Jim Crow era. She incorporated them into collages and assemblages, transforming them into statements of political and social protest.
The Liberation of Aunt Jemima is one of her most notable works from this era. In this mixed-media assemblage, Saar utilized the stereotypical mammy figure of Aunt Jemima to subvert traditional notions of race and gender.

"Aunt Jemima's Kitchen"—named Aunt Jemima's Pancake House when it first started operating in 1955—was a restaurant opened in 1962 during the Civil Rights Movement as the official Aunt Jemima restaurant at Disneyland. In addition to the restaurant, a woman portraying Aunt Jemima was poised at the restaurant to take pictures with its patrons. Aunt Jemima's Kitchen also had additional locations across the United States.

The Aunt Jemima character, portrayed at the time by Edith Wilson, received the Key to the City of Albion, Michigan, on January 25, 1964. Actresses portraying Aunt Jemima visited Albion, Battle Creek ("Cereal City"), and other Michigan cities many times over three decades. Grand Rapids had an Aunt Jemima's Kitchen, one of 21 locations, until it was changed to Colonial Kitchen in 1968.

Frank Zappa includes a song titled "Electric Aunt Jemima" on his 1969 album Uncle Meat. Electric Aunt Jemima was the nickname for Zappa's Standel guitar amplifier.

Faith Ringgold's first quilt story Who's Afraid of Aunt Jemima? (1983) depicts the story of Aunt Jemima as a matriarch restaurateur: through mediums of text and imagery used to characterize Aunt Jemima in the public sphere, Ringgold represented the oppressed mammy caricature as an entrepreneur.

"Burn Hollywood Burn" on Public Enemy's 1990 album Fear of a Black Planet features Big Daddy Kane commenting on the updating of racial tropes with the lyrics, "And black women in this profession / As for playin' a lawyer, out of the question / For what they play Aunt Jemima is the perfect term / Even if now she got a perm."
Spike Lee's 2000 film Bamboozled features Aunt Jemima (played by Tyheesha Collins) as one of the dancing "pickaninnies" in the film's deliberately racist TV show Mantan: The New Millennium Minstrel Show, alongside other stereotypical black antebellum South characters like Rastus.

The 2004 mockumentary C.S.A.: The Confederate States of America features numerous depictions of Aunt Jemima-type characters as slaves (referred to as servants) in an alternate timeline in which the Confederacy won the American Civil War.

In the South Park episode "Gluten Free Ebola" (2014), Aunt Jemima appears in Eric Cartman's delirious dream to tell him that the food pyramid is upside down.

On November 7, 2020, the comedy sketch TV series Saturday Night Live featured a skit in which Aunt Jemima was fired, in addition to Uncle Ben, with roles played by "Count Chocula" and the "Allstate Guy".

Much of the attention drawn to this product in 2020 and 2021 is attributed to the decision by PepsiCo in June 2020 to rename the product, amidst heavy racial tension in the United States and around the world.

See also

List of syrups
Banania
Betty Crocker
Mrs. Butterworth's
Darlie
Rastus
Sarotti
Ben's Original

References

Further reading

Mammy and Uncle Mose: Black Collectibles and American Stereotyping, Kenneth Goings, Indiana University Press, Bloomington, Indiana, 1994,

Slave in a Box: The Strange Career of Aunt Jemima, Maurice M. Manring, University of Virginia Press, Charlottesville, Virginia, 1998,
Black Hunger: Soul Food and America, Doris Witt, ebrary, Inc, University of Minnesota Press, 2004, ,

External links

 (2021–present)
Aunt Jemima official website (2001–2021)
The Progression of Aunt Jemima, American Cultural Icons.
Collection of mid-twentieth century advertising featuring Aunt Jemima  from The TJS Labs Gallery of Graphic Design.

Syrup
Food advertising characters
Quaker Oats Company brands
Pinnacle Foods brands
Mascots introduced in 1889
Fictional African-American people
Baking mixes
Anti-African and anti-black slurs
Name changes due to the George Floyd protests
Food manufacturers of the United States
American pancakes
Race-related controversies in advertising and marketing
Female characters in advertising

Aunt Jemima


La broma infinita (en inglés: Infinite Jest) es la segunda novela del escritor estadounidense David Foster Wallace. Es usualmente considerada la magnum opus del autor, además de haber sido nombrada como una de las cien mejores novelas escritas en lengua inglesa por la revista Time, y es de igual manera tenida en cuenta como una de las novelas más importantes del .

Debido a su extensión (más de mil páginas, cientos de las cuales son notas en una sección apartada al final de la misma) y a la diversidad de temáticas que cubre, se la suele clasificar simultáneamente en los géneros de sátira, novela posmoderna, novela existencialista, ciencia ficción, tragicomedia, distopía, novela filosófica, novela política y novela psicológica. La narración utiliza, y a veces combina, las técnicas de monólogo interior, alternancia de narradores y bibliografía ficticia.

Composición
La novela tuvo un largo proceso de gestación.  Wallace comenzó a escribirla por períodos entre 1986 y 1989, con un período particularmente productivo entre 1991–1992. El libro fue posteriormente editado por Michael Pietsch de la editorial Little, Brown and Company, quien recuerda haber eliminado cerca de 250 páginas de manuscrito.

El título de la novela tiene su origen en la escena 1 del acto 5 de Hamlet, en la cual éste tiene en su mano el cráneo de Yorick, bufón de la corte, y dice: "¡Ay! ¡Pobre Yorick! Yo le conocí, Horacio..., era un hombre de bromas infinitas y la más fecunda imaginación. Me acuerdo que siendo yo niño me llevó mil veces sobre sus hombros... y ahora su vista me llena de horror". El título preliminar que Wallace utilizó para la novela fue "Un entretenimiento fallido".

Contexto
En el mundo del futuro de la historia, los Estados Unidos, Canadá y México se encuentran fusionados en un super-estado Norteamericano llamado Organización Norteamericana de Naciones, o O.N.A.N. (en alusión al onanismo).

Las compañías tienen la posibilidad de licitar y comprar los derechos para darle nombres a cada año del calendario, que reemplazan a la designación tradicional con números.  A pesar de que la narración es fragmentaria y tiene lugar a lo largo de varios años "subsidiados", la mayor parte de la historia sucede durante el "Año de la Ropa Interior para Adultos Depend" (A.R.I.A.D.).

Bajo las órdenes del Presidente de los Estados Unidos Johnny Gentle (un obsesivo de la limpieza, cuya plataforma de campaña electoral consistió en limpiar el país sin producir incomodidad alguna a los ciudadanos de la nación), la mayor parte de lo que solía ser el noreste de los Estados Unidos y el sureste de Canadá se convirtió en un gigantesco basurero tóxico; la zona fue "entregada" a Canadá, y llamada la "Gran Concavidad", debido al desplazamiento de la frontera entre los países.

Años subsidiados
En el mundo de la novela, cada año se encuentra subsidiado por un espónsor corporativo a cambio de una tasa fiscal. Los Años Subsidiados son:

 Año de la Hamburguesa Whopper
 Año del Parche Transdérmico Tucks
 Año de la Muestra del Snack de Chocolate Dove
 Año del Superpollo Perdue
 Año del Maytag Dishmaster Whisper-Quiet
 Año de la Actualización Fácil de Instalar para Placas Madre del Visor de Cartuchos de Resolución Mimética para Sistemas Caseros, de Oficina o Móviles Infernatron/InterLace Yushityu 2007
 Año de los Productos Lácteos de la América Profunda
 Año de la Ropa Interior para Adultos Depend
 Año de Glad

Los críticos han debatido a qué año del Calendario Gregoriano corresponde el A.R.I.A.D., y varias teorías sugieren los años 2008, 2009 y 2011.

Ubicaciones
Las ubicaciones más importantes en la novela son la Academia Enfield de Tenis, Academy (A.E.T.) y la Ennet House para la Rehabilitación del Alcohol y las Drogas (separada mediante una colina en los suburbios de Boston, Massachusetts).

La academia ficticia Enfield consiste de una serie de edificios ordenados en forma cardioide en la cima de una colina en Commonwealth Avenue. La Ennet House se encuentra debajo de la colina, en la cercanía de A.T.E., lo que facilita muchas de las interacciones entre los personajes de ambas ubicaciones.

Algunas partes de la novela suceden en Arizona, en diferentes centros de Alcohólicos Anónimos de Boston y en diferentes lugares en la región de Nueva Inglaterra, y en Canadá.

Trama
Hay cuatro narrativas principales interlazadas:

 Un grupo marginal de quebequenses radicales, Les Assassins des Fauteuils Rollents (Castellano: Los Asesinos en Sillas de Ruedas; A.S.R.), planean un golpe de Estado geopolítico violento, con la oposición de varias agencias de inteligencia de O.N.A.N..
 Varios residentes de la zona de Boston "tocan fondo" en relación con sus problemas de abuso de sustancias, e ingresan al programa de rehabilitación de la Ennet House con apoyo de Alcohólicos Anónimos (AA) y de Narcóticos Anónimos (NA).
 Los alumnos se entrenan y estudian en la prestigiosa Academia Enfield de Tenis, fundada por el difunto James Incandenza, y manejada por su viuda Avril Incandenza, y el hermano adoptivo de Abril llamado Charles Tavis.
 La historia de la familia Incandenza, con particular énfasis en el hijo menor, Hal.

Todas las narrativas están conectadas mediante una película, "La broma infinita", también nombrada a lo largo de la novela como el "Entretenimiento", o "el samizdat". La película es tan entretenida que sus espectadores pierden todo tipo de interés en cualquier otra actividad excepto ver repetidamente la película, hasta morir de inanición. Esta fue la última obra de James Incandenza, quien la completó durante un breve período de sobriedad, gracias a la insistencia de la actriz principal, Joelle Van Dyne. Los separatistas quebequenses buscan una copia maestra de la película con el objetivo de hacer copias y utilizarlas como actos de terrorismo contra los Estados Unidos. La Oficina de Servicios No Especificados de los Estados Unidos (O.S.N.E.) intenta interceptar la copia maestra para evitar su diseminación y la consecuente desestabilización de la Organización Norte Americana de Naciones. Joelle busca apoyo y tratamiento para sus problemas de abuso de sustancias en la Ennet House. Marathe, un miembro de los A.S.R. (y posiblemente un doble agente de la O.S.N.E.) visita la Ennet House, con el objetivo de encontrar a Joelle y descubrir pistas que lo lleven a encontrar la copia maestra del "Entretenimiento".

Personajes principales

La familia Incandenza
 Avril Incandenza, apellido de soltera Mondragon, es la madre dominante de los niños Incandenza y la esposa de James. Es una mujer alta (1,97 m), y hermosa, de origen quebequense, que se convierte en la figura principal en la Academia Enfield de Tenis luego del suicidio de su esposo. Luego comienza, o quizás continúa, una relación con Charles Tavis, el nuevo director de la escuela, también canadiense, y medio-hermano o hermano adoptivo de Avril. Aunque sus relaciones íntimas con hombres son un tema de especulación. La relación con John "nada que ver" Wayne se encuentra sugerida. Avril tiene fobias con respecto a la suciedad y gérmenes, con las puertas cerradas, con iluminación desde el techo, y se la describe como agorafóbica. También tiene una obsesión-compulsión de supervisar la A.E.T. y a sus dos hijos menores, Hal y Mario, que viven en la escuela. James Incandenza cree que puede conectarse con sus hijos únicamente a través de Avril. Orin cree que ella maneja la familia a través de manipulación subconsciente y la ilusión del libre-albedrío. Su apodo familiar es "Mami".
 Hal Incandenza es el hijo menor de los Incandenza y probablemente el protagonista principal de la novela, ya que los eventos principales rondan alrededor de su estadía en la A.E.T.  Hal es prodigiosamente inteligente y talentoso, pero inseguro de sus habilidades (y eventualmente de su salud mental). Su amigo Michael Pemulis lo llama Inc, y su actividad favorita consiste en fumar marihuana en secreto en los túneles de la Academia. Hal tiene una relación compleja con ambos padres.  Tiene memoria eidética y ha memorizado el Diccionario Oxford completo. Al igual que su madre, Hal corrige la gramática de sus amigos y familiares.  La degradación mental de Hal y su alienación social con sus compañeros culminan en su última aparición cronológica en la novela, en la cual sus intentos de hablar y sus expresiones corporales son incomprensibles para los otros. La causa de la condición final de Hal no está clara, pero pueden incluir la abstinencia de marihuana, una droga obtenida por Michael Pemulis, un trozo de hongos que Hal comió cuando era un niño pequeño y un ataque de nervios a causa de los años de intenso entrenamiento para ser un jugador profesional de tenis.
 James Orin Incandenza Jr., el marido de Avril y el padre de Orin, Mario y Hal, es un experto en óptica y filmógrafo, así como fundador de la Academia Enfield de Tenis (a pesar de que gradualmente cede el manejo de la escuela a Charles Tavis). Es el hijo del fallido actor James O. Incandenza Sr. (que tuvo el papel de "el hombre de Glad" en los años 60s). James Jr. es el creador de La Broma Infinita (también llamada "el Entretenimiento" o "el samizdat"), una película enigmática y fatalmente seductora. James usó a Joelle Van Dyne, la bellísima novia de su hijo Orin, en muchas de sus películas, incluyendo el fatal "Entretenimiento".  James es un alcohólico que prefiere el whisky. Su apodo familiar es "Él Mismo". Orin también lo apoda "La Cigüeña Loca" o (una vez) "La Cigüeña Triste". Cometió suicidio a la edad de 54 años, metiendo su cabeza en un horno a microondas por lo que aparece en la novela en escena retrospectivas o como un fantasma. La relación con sus hijos fue difícil. Una vez le dice a Joelle que "simplemente no sabía hablar con ninguno de sus hijos ilesos sin la presencia y la mediación de la madre. A Orin no le podía hacer callar la boca."
 Mario Incandenza es el segundo hijo de los Incandenza, aunque su padre biológico podría ser Charles Tavis. Tiene numerosas deformidades congénitas—es macrocefálico, sufre de homodoncia, es bradicinético, y camina o se mantiene de pie en un ángulo de 45 grados—y es mentalmente "lento"; sin embargo es amable y está constantemente de buen humor. Al igual que James, es un ávido filmógrafo, que ha ayudado a su padre como camarógrafo y asistente de dirección, y luego heredó todo el equipamiento del estudio y laboratorio de su padre. Mario es un ávido fan del siniestro show de radio de Madame Psicosis, en parte porque encuentra su voz un tanto familiar. Hal, a pesar de ser más joven, actúa como apoyo de su hermano mayor, al que llama "Bubú".
 Orin Incandenza es el hijo mayor de los Incandenzas. Es un pateador para el equipo de fútbol americano "Phoenix Cardinals", y un mujeriego en serie. Está alejado de toda su familia, excepto de Hal. Durante la novela se da a entender que Orin dejó de sentirse atraído a su novia, Joelle, después que ella sufriera un accidente con ácido que la deformó permanentemente. Orin cita la relación cuestionable que Joelle tenía con James Incandenza Sr. como la razón de su separación, aunque luego admitió que no existió romance entre su padre y Joelle. Orin concentra sus affaires con madres jóvenes; Hal sugiere que se debe a que Orin culpa a su madre por la muerte de su padre, con quien también mantenía una relación tensa. Molly Notkin, una amiga de Joelle, dice que Orin tiene numerosos "problemas psíquicos con su madre."

La Academia Enfield de Tenis

Estudiantes
 Michael Pemulis, el hijo adolescente de una familia de clase media de Allston, Massachusetts, y el mejor amigo de Hal. Un bromista y el dealer de drogas residente en Enfield, Pemulis es un excelente alumno en matemáticas. Esto, combinado con su excelente labor en la pista de tenis, hacen de Pemulis el maestro consumado en Enfield del Escatón, un juego de guerra nuclear que se juega con asistencia de un ordenador, por turnos, durante los que los jugadores adeptos a tanto la teoría de juegos como a tirar lobs, apuntan a objetivos en una pista de tenis. Si bien la novela ocurre una vez que los días de Escatón de Pemulis ya pasaron (el juego es para jugadores de 12 a 14 años), Pemulis es aún considerado como el más grande jugador de todos los tiempos, y es la corte de apelaciones personificada en cuestiones de Escatón. Su hermano, Matty, es un prostituto homosexual que fue abusado por su padre cuando era niño.
 John "nada-que-ver" Wayne es el jugador de mayor ranking en la Academia.  Es increíblemente eficiente, controlado y se comporta de forma casi robótica en la pista. Durante la novela Wayne casi no es citado de forma directa; sus enunciados son o resumidos por el narrador, o citados por otros personajes. Wayne perdió su ciudadanía canadiense al mudarse a la Academia Enfield.  su padre trabaja en una mina en Quebec, y sufre de asbestosis; espera que John comience a ganar dinero en "el show" (como se designa en la novela al circuito profesional de tenis), para que pueda "alejarse de todo esto" permanentemente.  Pemulis descubrió que Wayne tiene una relación íntima con Avril Incandenza, y se revela más tarde que Hal también sabe algo al respecto. Wayne podría simpatizar o incluso apoyar activamente a los separatistas radicales quebequenses.
 Ortho "La Oscuridad" Stice es otro de los amigos más cercanos de Hal. Su nombre consiste en la raíz griega ortho ("derecho") y el sufijo anglosajón -stice ("un espacio") del sustantivo interstice (intersticio), que tiene origen en el verbo latín sistere ("erguirse"). Él acepta patrocinadores únicamente de marcas con productos exclusivamente de color negro, y se viste exclusivamente de color negreo, de allí su sobrenombre.  Hacia el final de la novela Stice casi vence a Hal en un partido de tenis de 3 juegos.  Poco después Stice se queda dormido con la cabeza apoyada en una ventana, y la piel de la frente se queda pegada al vidrio, mientras que su cama parece estar fijada o que levita misteriosamente en el techo.  Hay indicaciones que Stice está siendo visitado por el fantasma de James Incandenza.

Ennet House para la Rehabilitación del Alcohol y las Drogas

 Don Gately, anteriormente un ladrón y adicto al Demerol, es actualmente un consejero residente en Ennet House.  Don es uno de los personajes principales de la obra.  Es físicamente enorme, y es un miembro dedicado aunque reacio de Alcohólicos Anónimos. Gately resulta críticamente herido en un altercado con un grupo de canadienses, y durante una gran parte de la segunda mitad de la novela se encuentra internado en un hospital de Boston.  Durante este período Don Gately tiene un extensive discurso interno, y es visitado por el espíritu de James O. Incandenza y una proyección astral de Lyle.  Gately tuvo una infancia compleja; su padre abusaba de su madre.  Mientras Don estuvo en la escuela media y escuela superior, su tamaño le dio un talento notable para el fútbol americano.  Durante el mismo período, ya como adicto a las drogas y como ladrón, accidentalmente mata a M. DuPlessis, el líder de una de las numerosas organizaciones separatistas quebequenses que figuran en la novela.
 Joelle Van Dyne, también conocida como "Madame Psicosis", el nombre artístico que recibió de James Incandenza cuando comenzó a aparecer en sus películas (y más tarde el nombre de su programa de radio). Joelle conoció a James gracias a su relación con Orín Incandenza durante sus estudios en la universidad.  Orin se refería a ella como "La Chica Más Bonita de Todos Los Tiempos", por la chica M.B.D. T.L.T. Ella es la protagonista del fatal Entretenimiento. Joelle era extremadamente hermosa hasta que su madre hirió su rostro accidentalmente con ácido, al intentar acertar a su marido, quien declaró estar enamorado de Joelle. Ya deforme, Joelle se une a La Unión de los Horrible e Inverosímilmente Deformes (U.H.I.D.), y porta un velo que le cubre completamente el rostro.  Joelle dice que usa el velo porque su atractivo irresistible le produjo demasiados problemas a través de toda su vida, ocasionándole aislación social y romántica hasta que conoció a Orín. Joelle intenta "borrarse del mapa" (cometer suicidio) en el baño de su amiga Molly Notkin ingiriendo una dosis masiva de cocaína, lo cual la lleva a la Ennet House como residente. Gately y Joelle desarrollan una atracción mutua.

Les Assassins des Fauteuils Rollents
Les Assassins des Fauteuils Rollents (A.F.R.), los Asesinos en Sillas de Ruedas, son un grupo separatista de Quebec (el uso del término "rollents" en lugar de "roulants" que sería el término correcto, mantiene la consistencia en el uso de palabras incorrectas en francés a lo largo de la novela). Son uno de los muchos grupos que surgieron luego que los Estados Unidos coercionó a Canadá y a México a unirse a la Organización NorteAmericana de Naciones (O.N.A.N.), pero a diferencia de los otros grupos, los A.S.R. son los más mortíferos y extremistas. Mientras que los grupos separatistas están dispuestos a conformarse con la secesión de la región de Quebec, los A.S.R. buscan que Canadá se separe de O.N.Á.N. y que rechace el "regalo obligado" de los Estados Unidos de la contaminada "Gran Concavidad" (o, tal como especulan Hal y Orín, simulan que esos son sus objetivos para presionar a Canadá a que permita a Quebec que se separe). Los A.S.R. buscan frenéticamente la copia maestra de La Broma Infinita para utilizarla como un arma terrorista, con el fin de cumplir con sus objetivos. Los A.S.R. tienen su raíz en un juego de niños y adolescentes, en el cual los hijos de los mineros hacen una fila a lo largo de las vías del tren, y compiten para ser el último en saltar a través de las vías instantes antes que pase el tren.  En este juego, numerosos niños murieron, o fueron mutilados y perdieron sus piernas (de ahí las sillas de ruedas).

El único hijo de un minero que (para su desgracia) se acobardó y no saltó cuando llegó su turno—Bernard Wayne, que podría tener alguna relación con el John Wayne de la A.E.T.  La relación entre Avril (que es originalmente de Quebec) y John Wayne, y a su vez con Guillaume DuPlessis y Luria Perec de los A.S.R., sugieren que Avril podría estar involucrada con los A.S.R. también. Hay finalmente evidencia que liga al pro-rector de la A.E.T., Thierry Poutrincourt, a este grupo terrorista.

 Rémy Marathe es un miembro de los Asesinos en Sillas de Ruedas, y un cuádruple espía: los A.S.R. piensan que es un triple agente, que simula estar traicionando a los A.S.R., pero Marathe y Steeply (su contacto en la Oficina de Servicios no Específicos) saben que simula solamente para traicionarlos de verdad.  La justificación para su traición yace en un acuerdo para recibir asistencia médica para su esposa (que nació sin cráneo).  Hacia el final de la novela, Marathe recibe órdenes de infiltrar la Ennet House bajo el disfraz de un adicto suizo, con el fin de encontrar a Joelle Van Dyne, y determinar si ella sabe dónde se encuentra la copia maestra del "Entretenimiento".

Otros personajes recurrentes
Estos personajes tienen roles en más de una de las narrativas principales:

 Hugh Steeply, un agente de la oficina gubernamental de Servicios No Específicos, que asume una identidad femenina ("Helen") para un rol operativo, con quien Orín se obsesiona. Hugh se infiltra en la A.E.T. como una periodista, e intenta averiguar qué es lo que Orín sabe con respecto a la ubicación de la copia maestra del "Entretenimiento".  Su contacto con los A.S.R. es Rémy Marathe.
 Lyle, el gurú del gimnasio de la A.E.T.  Pasa su vida entera sentado en la posición de loto sobre un dispensador automático de toallas.  Lyle lame el sudor de los estudiantes de la academia cuando terminan sus ejercicios en el gimnasio, y a cambio del sudor les ofrece sabiduría.  El narrador describe el comportamiento de Lyle como inusual pero "nada marica". Lyle tiene una relación cercana con Mario, a quien ocasionalmente emplea para hablar con jugadores con problemas de autoestima.
 "Pobre Tony" Krause, un drogadicto travesti y un ladrón que accidentalmente roba un corazón externo a una mujer, matándola, y luego le roba a algunas residentes de Ennet House.
 Randy Lenz, un "pequeño camello de cocaína orgánica que usa americanas con las mangas enrolladas sobre sus antebrazos con bronceado de salón y siempre se está tomando el pulso en las muñecas". Es residente en Ennet House, y a pesar de que constantemente pregunta por la hora, se niega a usar un reloj de pulsera y regularmente viola las reglas de sobriedad.
 Geoffrey Day, un residente de Ennet House que odia los clichés de Alcohólicos Anónimos.  Geoffrey Day llega a Ennet House por orden de un juez, después de chocar con su auto contra la fachada de una tienda de artículos deportivos.
 Marlon Bain, un exalumno de la A.E.T., que conocía a Orin Incandenza.  Su Desorden Obsesivo Compulsivo hacen que su vida diaria sea insoportable, y gracias a ello no puede salir de su apartamento. Hugh Steeply lo contacta para solicitar información sobre Orín y los Incandenza.

Estilo
La broma infinita es una novela enciclopédica postmoderna, famosa por su longitud y detalle, y especialmente por las digresiones usualmente en notas al pie (algunas de las cuales ellas mismas tienen notas al pie). Algunos críticos han calificado a la obra de metamodernista, y de realista histérica. La "exhibición enciclopédica" de erudición de parte del autor incluye teoría de medios de comunicación, lingüística, cinematografía, deporte, adicción, ciencia, y cuestiones de identidad nacional. El libro es a menudo humorístico, a pesar de explorar profundamente el tema de la melancolía.

Al evitar desarrollar la trama de manera cronológica tanto como una resolución directa—una crítica mencionada a menudo en artículos sobre la obra—la novela permite numerosas lecturas diferentes. En numerosas ocasiones Wallace dijo que intentó hacer que la trama tuviera una resolución, pero de forma indirecta; en respuesta a la preocupación de su editor sobre la falta de resolución, él dijo que "[todas las respuestas] están allí, pero después de la última página". Wallace sostuvo el mismo argumento, incluso mucho tiempo después de la publicación de la novela, respondiendo que la novela "resuelve, pero resuelve... fuera del marco de la obra. Puedes hacerte una muy buena idea de lo que sucede". Revisiones críticas y varias guías para el lector proporcionan ideas que clarifican los puntos más abstractos de la trama, aunque Burns aclara que concedió a Jonathan Franzen, en privado, que "no se puede encontrar un claro sentido a la historia en su totalidad".

En una entrevista con Charlie Rose, Wallace caracterizó el uso excesivo de notas al pie como una forma de interrumpir la linealidad del texto y mantener cierto sentido de cohesión narrativa. Una crítica sugiere que los diferentes niveles de narración y las notas al pie tienen una estructura fractal que sigue un modelo de Triángulo de Sierpinski.

Temas
En La broma infinita predomina la preocupación por la adicción en todas sus formas, desde su definición usual como dependencia de una sustancia hasta las múltiples dependencias que la sociedad estadounidense ha construido en su interior: la necesidad de entretenimiento, el miedo a la sinceridad y la angustia de una libertad que nunca está bien definida.

Conexiones literarias
La broma infinita alude o hace referencia explícita a diferentes obras literarias.

Como implica el título, la novela está basada en parte en la obra Hamlet. La Academia Enfield de Tenis corresponde a Dinamarca, manejada/gobernada por James (el Rey Hamlet) y Avril (la Reina Gertrudis). Cuando James muere, lo reemplaza Charles (Claudio), el tío del hijo de Avril, Hal (Hamlet). Al igual que en la obra de teatro, el desafío que enfrenta el protagonista es evitar el colapso mental y restablecer la reputación de su padre.

Otra relación entre La broma infinita y una obra clásica de la literatura es a la Odisea, en la que el hijo Telémaco (Hal) debe alejarse de su madre dominante Penélope (Avril) y descubrir la verdad del padre ausente Odiseo (James). El mismo patrón que se da en la novela Ulises, ambientada en la versión realista de Dublín, poblada por una gama de personajes, al igual que La broma infinita está ambientada en una versión realista de Boston con personajes igualmente variados. En una escena, Hal habla por teléfono con su hermano Orin, a quien le dice mientras arroja sus uñas cortadas en el cesto de la basura que "esto parece en ejercicio de telemacría".  Orin le pregunta si quiso decir "telemetría". Christopher Bartlett argumenta que el error de Hal es una referencia directa a Telémaco, quien durante los primeros cuatro libros de la Odisea cree que su padre está muerto.

Otra referencia es a Los hermanos Karamazov tal como lo propone Timothy Jacobs, que ve a Orin como representando al nihilista Dmitri, Hal en el papel de Ivan y Mario como el simple y bueno Alyosha.

La película creada por James es tan entretenida, que sus espectadores pierden todo interés en cualquier otra cosa, y se la ha comparado al sketch de Monty Python conocido como "El chiste más gracioso del mundo", así como a  "la Máquina de experiencias", un ejercicio teórico enunciado por Robert Nozick.

Recepción de la crítica

La broma infinita fue comercializada fuertemente, y Wallace tuvo que adaptarse a ser una figura pública. Lo entrevistaron en publicaciones nacionales, e hizo una gira de diez ciudades para lanzar el libro. La editorial Little, Brown and Company equiparó el tamaño del libro con su importancia en la comercialización; el lanzamiento incluyó el envío de misteriosas cartas postales a 4000 personas, anunciando una novela de "placer infinito", y de "estilo infinito". Rolling Stone envió al periodista David Lipsky a seguir a Wallace a lo largo del "triunfal" tour de lanzamiento del libro—la primera vez en diez años que la revista envió a un reportero a hacer un perfil de un autor joven. La entrevista jamás fue publicada en la revista, pero se convirtió más tarde en el Best Seller del New York Times de Lipsky, llamado Aunque por supuesto terminas siendo tú mismo: Un viaje con David Foster Wallace (2010), en el cual se basó la película del año 2015 The End of the Tour.

Las primeras críticas contribuyeron al éxito del libro, muchas de ellas describiéndolo como un evento literario trascendental. En la publicación norteamericana Review of Contemporary Fiction, el autor Steven Moore calificó a la novela como "un estudio profundo de la condición posmoderna." En el año 2004, Chad Harbach declaró que, en retrospectiva, La Broma Infinita "parece ser la novela central americana de los últimos treinta años, una densa estrella para que alrededor de ella orbiten obras menores." En una retrospectiva en el año 2008, el The New York Times la describió como "una obra maestra que es también un monstruo—casi 1100 páginas de inventiva alucinante y dulzura encantadora. Su tamaño y complejidad hacen de ella algo esotérico y amenazante."

La revista Time incluyó la novela en su lista de las 100 mejores novelas escritas en inglés publicadas entre los años 1923 y 2005.

Se trata de la magnum opus del autor, por lo que está al centro de la nueva disciplina de "Estudios de Wallace", los que, de acuerdo a la publicación "The Chronicle of Higher Education", "... está en camino a convertirse en una robusta tradición académica."

No todas las críticas fueron positivas. Algunas de las primeras críticas, como la de Michiko Kakutani en el The New York Times, fueron neutrales, reconociendo la originalidad e inventiva de la narrativa, pero criticando la trama y su longitud. Michiko Kakutani llamó a la obra un "vasto compendio enciclopédico de cualquier cosa que se le cruzara por la cabeza a Wallace." En el London Review of Books, el crítico Dale Peck escribió de la novela que "... es, resumida en una sola palabra, terrible. Otras palabras para describirla son inflada, aburrida, gratuita y -especialmente- descontrolada."

Adaptaciones
El dramaturgo Ken Campbell trabajó en una adaptación de La broma infinita para el Milenio. Su concepto se basaba en tener 1.000 actores, cada uno de los cuales recibiría 23 dólares para participar del evento, que duraría una semana. No dio resultado. La compañía teatral Hebbel am Ufer produjo una adaptación teatral Avant garde de 24 horas al aire libre en 2012.

En la cultura popular

 El episodio "Partridge" de Parks and Recreation contiene varias referencias a la novela. Por ejemplo, Ann y Chris toman la "Prueba de Compatibilidad Parental de Incandenza-Pemulis" y el consejero de fertilidad de Ann, el Dr. Van Dyne, trabaja en el Centro Médico C.T. Tavis.
 La novela debut Antkind de Charlie Kaufman ha sido comparada por algunos críticos con La broma infinita, tanto en su línea argumental como en los elementos temáticos.

Referencias

Novelas de 1996

La broma infinita


Demagogul, cu sensul etimologic de "conducător al poporului", este o persoană care încearcă să obțină popularitate prin mijloace nedemne (promisiuni mincinoase, denaturarea faptelor, lingușire, discursuri bombastice) cu scopul de a-și realiza interesul personal. Acest termen a fost folosit inițial de cetățenii atenieni pentru a-i desemna pe politicienii care au apărut în Atena după moartea lui Pericle. El era folosit uneori cu un sens neutru. În prezent are conotații negative, indicând pe individul care este interesat doar de bunăstarea sa personală, spre deosebire de adevăratul om politic care este interesat de bunăstarea statului.

Demagogia este singurul defect fundamental al democrației: deoarece puterea este menținută de popor, este posibil ca poporul să dea acea putere unei persoane care se adresează celui mai mic numitor comun al unui mare segment al populației. Demagogii susțin, de obicei acțiuni imediate și forțate de a aborda o criză națională, în timp ce acuză adversarii moderați de slăbiciune sau de lipsă de loialitate.

Istorie și definiție a cuvântului
Cuvântul "demagog" a fost întâlnit pentru prima dată în Grecia Antică, utilizat cu sensul de lider al poporului. Inițial nu avea nici o conotație negativă. Pe parcurs a ajuns să însemne un lider problematic cu promisiuni mincinoase, care ocazional a apărut în democrația ateniană. Chiar dacă democrația a dat putere oamenilor obișnuiți, alegerile aveau tendința de a favoriza clasa aristocratică, care favoriza deliberarea și respectul. Demagogii au fost un nou tip de lideri care au ieșit din clasele inferioare. Demagogii au susținut acțiuni, de obicei violente, imediate, fără consfătuire. Demagogii au apelat direct la emoțiile celor săraci și neinformați, spunând minciuni pentru a stârni isteria, exploatarea crizelor pentru a intensifica sprijinul popular  la acțiunile lor imediate, pentru creșterea autorității și acuzarea adversarilor.

Note

Vezi și
 Demagogie

Politica în Grecia Antică
Tehnici de propagandă
Termeni politici
Populism

Demagog


An Phalaenopsis chibae in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tomohisa Yukawa. An Phalaenopsis chibae in nahilalakip ha genus nga Phalaenopsis, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Vietnam. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Phalaenopsis

Phalaenopsis chibae


Devon Hughes (n. 1 august 1972) este un fost wrestler american. În prezent este semnat de WWE, unde lucrează în culise ca agent/producător. Hughes a luptat pentru Wrestling Extreme Championship (ECW) din 1995 până în 1999 și pentru WWF/E din 1999 până în 2005, iar între 2015 și 2016 ca D-Von Dudley și Reverend D'Von. A luptat pentru Total Wrestling Action Nonstop (TNA) din 2005 până în 2014 ca Brother Devon și Devon.

Referințe
wrestleri americani

D-Von Dudley


Joan Miró Ferra (20 Nisan 1893 - 25 Aralık 1983), Katalan ressam ve heykeltıraş.

Hayatı ve eserleri
Joan Miró Ferra, 1893'te İspanya, Barselona'da dünyaya geldi. 14 yaşında Barselona'da La Lonja's Escuela Superior de Artes Industriales y Bellas Artes (Güzel Sanatlar ve Endüstriyel Sanatlar Okulu)'na katıldı. 3 yıllık sanat eğitimi sonrasında, burada memur olarak göreve başladı. Daha sonra sanat çalışmalarına devam edebilmek için bu görevi bıraktı ve 1912-1915 yılları arasında Barselona'daki Francesc Galí's Escola d'Art isimli sanat okuluna devam etti. Galeri sahibi olan José Dalmau'nun teşvikiyle ilk sergisini Barselona'da 1918 yılında açtı.

1920 yılında Paris gezisi sırasında Pablo Picasso ile tanıştı. Bundan sonra Miro zamanının yarısını Paris'te geçirmeye başladı ve burada tanıştığı Max Jacob, Pierre Reverdy ve Tristan Tzara ile Dada hareketine katıldı. Paris'teki ilk sergisi 1925'te Galeri Pierre'de büyük bir sürrealist hareket olarak yankı buldu.

1936'da iç savaş sebebiyle İspanya'yı terk etmek zorunda kaldı, 1941'de geri döndü. Aynı yıl New York, The Museum of Modern Arts'da ilk büyük retrospektif sergisini açtı. Miro, Josep Lloerns y Artigas'la birlikte seramik çalışmalarına başladı bununla beraber baskı alanına da ilgi gösterdi. 1954-1958 yılları arasını bu iki konuya konsantre olarak geçirdi. 1954'teki Venedik Bienali'nde grafik dalında büyük ödüle layık görüldü ve çalışması bir sonraki yıl Kassel'de yapılan ilk Documanta Fuar'ına dahil edildi. 1958'de Paris UNESCO Binası'ndaki eseri ile Uluslararası Guggenheim Ödülünü aldı. Sonraki yıl tekrar resim yapmaya başladı, 1960 yılında heykeltıraşlığa başladı. Miro'nun retrospektifleri, Paris, Musée National d'Art Moderne ve Grand Palais'de yer aldı.

Miro, 25 Aralık 1983'te İspanya'nın Palma de Mallorca şehrinde hayata gözlerini kapadı.

Galeri

Kaynakça

Dış bağlantılar

Miro Vakfi resmi websitesi
"Michelfillion Galerisi" websitesi orijinal Miro estampları
"Centre Pompidou, Paris" 2004 Joan Miró, La naissance du monde Sergisi için hazırlanan kitap
Joan Miró online : tum eserleri
"Galerie Lelong, Paris" websitesi

Katalan ressamlar
Dadaizm
İspanyol erkek heykeltıraşlar
20. yüzyıl heykeltıraşları
Sürrealist ressamlar
İspanyol gerçeküstücü sanatçılar
İspanyol erkek ressamlar
19. yüzyıl İspanyol ressamları
20. yüzyıl İspanyol ressamları
1893 doğumlular
1983 yılında ölenler
Katalan heykeltıraşlar

Joan Miró


Tepeköy, Antalya ilinin Manavgat ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Antalya iline 99 km, Manavgat ilçesine 26 km uzaklıktadır.

Nüfus

Manavgat'ın mahalleleri

Tepeköy, Manavgat


An Cinna poiformis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl Sigismund Kunth, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frank Lamson Scribner och Elmer Drew Merrill. An Cinna poiformis in nahilalakip ha genus nga Cinna, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cinna

Cinna poiformis