Imitation (from Latin imitatio, "a copying, imitation") is a behavior whereby an individual observes and replicates another's behavior. Imitation is also a form of that leads to the "development of traditions, and ultimately our culture. It allows for the transfer of information (behaviors, customs, etc.) between individuals and down generations without the need for genetic inheritance." The word imitation can be applied in many contexts, ranging from animal training to politics. The term generally refers to conscious behavior; subconscious imitation is termed mirroring.

Anthropology and social sciences
In anthropology, some theories hold that all cultures imitate ideas from one of a few original cultures or several cultures whose influence overlaps geographically. Evolutionary diffusion theory holds that cultures influence one another, but that similar ideas can be developed in isolation.

Scholars as well as popular authors have argued that the role of imitation in humans is unique among animals. However, this claim has been recently challenged by scientific research which observed social learning and imitative abilities in animals.

Psychologist Kenneth Kaye showed that the ability of infants to match the sounds or gestures of an adult depends on an interactive process of turn-taking over many successive trials, in which adults' instinctive behavior plays as great a role as that of the infant. These writers assume that evolution would have selected imitative abilities as fit because those who were good at it had a wider arsenal of learned behavior at their disposal, including tool-making and language.

However, research also suggests that imitative behaviors and other social learning processes are only selected for when outnumbered or accompanied by asocial learning processes: an over-saturation of imitation and imitating individuals leads humans to collectively copy inefficient strategies and evolutionarily maladaptive behaviors, thereby reducing flexibility to new environmental contexts that require adaptation. Research suggests imitative social learning hinders the acquisition of knowledge in novel environments and in situations where asocial learning is faster and more advantageous.

In the mid-20th century, social scientists began to study how and why people imitate ideas. Everett Rogers pioneered innovation diffusion studies, identifying factors in adoption and profiles of adopters of ideas. Imitation mechanisms play a central role in both analytical and empirical models of collective human behavior.

Neuroscience
Humans are capable of imitating movements, actions, skills, behaviors, gestures, pantomimes, mimics, vocalizations, sounds, speech, etc. and that we have particular "imitation systems" in the brain is old neurological knowledge dating back to Hugo Karl Liepmann. Liepmann's model 1908 "Das hierarchische Modell der Handlungsplanung" (the hierarchical model of action planning) is still valid. On studying the cerebral localization of function, Liepmann postulated that planned or commanded actions were prepared in the parietal lobe of the brain's dominant hemisphere, and also frontally. His most important pioneering work is when extensively studying patients with lesions in these brain areas, he discovered that the patients lost (among other things) the ability to imitate. He was the one who coined the term "apraxia" and differentiated between ideational and ideomotor apraxia. It is in this basic and wider frame of classical neurological knowledge that the discovery of the mirror neuron has to be seen. Though mirror neurons were first discovered in macaques, their discovery also relates to humans.

Human brain studies using functional magnetic resonance imaging (fMRI) revealed a network of regions in the inferior frontal cortex and inferior parietal cortex which are typically activated during imitation tasks. It has been suggested that these regions contain mirror neurons similar to the mirror neurons recorded in the macaque monkey. However, it is not clear if macaques spontaneously imitate each other in the wild.

Neurologist V. S. Ramachandran argues that the evolution of mirror neurons were important in the human acquisition of complex skills such as language and believes the discovery of mirror neurons to be a most important advance in neuroscience. However, little evidence directly supports the theory that mirror neuron activity is involved in cognitive functions such as empathy or learning by imitation.

Evidence is accumulating that bottlenose dolphins employ imitation to learn hunting and other skills from other dolphins.

Japanese monkeys have been seen to spontaneously begin washing potatoes after seeing humans washing them.

Mirror neuron system
Research has been conducted to locate where in the brain specific parts and neurological systems are activated when humans imitate behaviors and actions of others, discovering a mirror neuron system. This neuron system allows a person to observe and then recreate the actions of others. Mirror neurons are premotor and parietal cells in the macaque brain that fire when the animal performs a goal directed action and when it sees others performing the same action." Evidence suggests that the mirror neuron system also allows people to comprehend and understand the intentions and emotions of others. Problems of the mirror neuron system may be correlated with the social inadequacies of autism. There have been many studies done showing that children with autism, compared with typically-developing children, demonstrate reduced activity in the frontal mirror neuron system area when observing or imitating facial emotional expressions. Of course, the higher the severity of the disease, the lower the activity in the mirror neuron system is.

Animal behavior
Scientists debate whether animals can consciously imitate the unconscious incitement from sentinel animals, whether imitation is uniquely human, or whether humans do a complex version of what other animals do. The current controversy is partly definitional. Thorndike uses "learning to do an act from seeing it done." It has two major shortcomings: first, by using "seeing" it restricts imitation to the visual domain and excludes, e.g., vocal imitation and, second, it would also include mechanisms such as priming, contagious behavior and social facilitation, which most scientist distinguish as separate forms of observational learning. Thorpe suggested defining imitation as "the copying of a novel or otherwise improbable act or utterance, or some act for which there is clearly no instinctive tendency." This definition is favored by many scholars, though questions have been raised how strictly the term "novel" has to be interpreted and how exactly a performed act has to match the demonstration to count as a copy.

Hayes and Hayes (1952) used the "do-as-I-do" procedure to demonstrate the imitative abilities of their trained chimpanzee "Viki." Their study was repeatedly criticized for its subjective interpretations of their subjects' responses. Replications of this study found much lower matching degrees between subjects and models. However, imitation research focusing on the copying fidelity got new momentum from a study by Voelkl and Huber. They analyzed the motion trajectories of both model and observer monkeys and found a high matching degree in their movement patterns.

Paralleling these studies, comparative psychologists provided tools or apparatuses that could be handled in different ways. Heyes and co-workers reported evidence for imitation in rats that pushed a lever in the same direction as their models, though later on they withdrew their claims due to methodological problems in their original setup. By trying to design a testing paradigm that is less arbitrary than pushing a lever to the left or to the right, Custance and co-workers introduced the "artificial fruit" paradigm, where a small object could be opened in different ways to retrieve food placed inside—not unlike a hard-shelled fruit. Using this paradigm, scientists reported evidence for imitation in monkeys and apes. There remains a problem with such tool (or apparatus) use studies: what animals might learn in such studies need not be the actual behavior patterns (i.e., the actions) that were observed. Instead they might learn about some effects in the environment (i.e., how the tool moves, or how the apparatus works). This type of observational learning, which focuses on results, not actions, has been dubbed emulation (see Emulation (observational learning)).

In an article written by Carl Zimmer, he looked into a study being done by Derek Lyons, focusing on human evolution, in which he studied a chimpanzee. He first started with showing the chimpanzee how to retrieve food from a box. The chimpanzee soon caught on and did exactly what the scientist just did. They wanted to see if the chimpanzee's brain functioned just like a human brain, so they replicated the experiment using 16 children, following the same procedure; once the children saw how it was done, they followed the same exact steps.

Imitation in animals

Imitation in animals is a study in the field of social learning where learning behavior is observed in animals specifically how animals learn and adapt through imitation. Ethologists can classify imitation in animals by the learning of certain behaviors from conspecifics. More specifically, these behaviors are usually unique to the species and can be complex in nature and can benefit the individual's survival.

Some scientists believe true imitation is only produced by humans, arguing that simple learning though sight is not enough to sustain as a being who can truly imitate. Thorpe defines true imitation as "the copying of a novel or otherwise improbable act or utterance, or some act for which there is clearly no instinctive tendency," which is highly debated for its portrayal of imitation as a mindless repeating act. True imitation is produced when behavioral, visual and vocal imitation is achieved, not just the simple reproduction of exclusive behaviors. Imitation is not a simple reproduction of what one sees; rather it incorporates intention and purpose. Animal imitation can range from survival purpose; imitating as a function of surviving or adapting, to unknown possible curiosity, which vary between different animals and produce different results depending on the measured intelligence of the animal.

There is considerable evidence to support true imitation in animals. Experiments performed on apes, birds and more specifically the Japanese quail have provided positive results to imitating behavior, demonstrating imitation of opaque behavior. However the problem that lies is in the discrepancies between what is considered true imitation in behavior. Birds have demonstrated visual imitation, where the animal simply does as it sees. Studies on apes however have proven more advanced results in imitation, being able to remember and learn from what they imitate. Studies have demonstrated far more positive results with behavioral imitation in primates and birds than any other type of animal. Imitation in non-primate mammals and other animals have been proven difficult to conclude solid positive results for and poses a difficult question to scientists on why that is so.

Theories

There are two types of theories of imitation, transformational and associative. Transformational theories suggest that the information that is required to display certain behavior is created internally through cognitive processes and observing these behaviors provides incentive to duplicate them. Meaning we already have the codes to recreate any behavior and observing it results in its replication. Albert Bandura's "social cognitive theory" is one example of a transformational theory. Associative, or sometimes referred to as "contiguity", theories suggest that the information required to display certain behaviors does not come from within ourselves but solely from our surroundings and experiences. These theories have not yet provided testable predictions in the field of social learning in animals and have yet to conclude strong results.

New developments

There have been three major developments in the field of animal imitation. The first, behavioral ecologists and experimental psychologists found there to be adaptive patterns in behaviors in different vertebrate species in biologically important situations. The second, primatologists and comparative psychologists have found imperative evidence that suggest true learning through imitation in animals. The third, population biologists and behavioral ecologists created experiments that demand animals to depend on social learning in certain manipulated environments.

Child development

Developmental psychologist Jean Piaget noted that children in a developmental phase he called the sensorimotor stage (a period which lasts up to the first two years of a child) begin to imitate observed actions. This is an important stage in the development of a child because the child is beginning to think symbolically, associating behaviors with actions, thus setting the child up for the development of further symbolic thinking. Imitative learning also plays a crucial role in the development of cognitive and social communication behaviors, such as language, play, and joint attention. Imitation serves as both a learning and a social function because new skills and knowledge are acquired, and communication skills are improved by interacting in social and emotional exchanges. It is shown, however, that "children with autism exhibit significant deficits in imitation that are associated with impairments in other social communication skills." To help children with autism, reciprocal imitation training (RIT) is used. It is a naturalistic imitation intervention that helps teach the social benefits of imitation during play by increasing child responsiveness and by increasing imitative language.

Reinforcement learning, both positive and negative, and punishment, are used by people that children imitate to either promote or discontinue behavior. If a child imitates a certain type of behavior or action and the consequences are rewarding, the child is very likely to continue performing the same behavior or action. The behavior "has been reinforced (i.e. strengthened)". However, if the imitation is not accepted and approved by others, then the behavior will be weakened.

Naturally, children are surrounded by many different types of people that influence their actions and behaviors, including parents, family members, teachers, peers, and even characters on television programs. These different types of individuals that are observed are called models. According to Saul McLeod, "these models provide examples of masculine and feminine behavior to observe and imitate." Children imitate the behavior they have observed from others, regardless of the gender of the person and whether or not the behavior is gender appropriate. However, it has been proven that children will reproduce the behavior that "its society deems appropriate for its sex."

Infants

Infants have the ability to reveal an understanding of certain outcomes before they occur, therefore in this sense they can somewhat imitate what they have perceived. Andrew N. Meltzoff, ran a series of tasks involving 14-month-old infants to imitate actions they perceived from adults. In this gathering he had concluded that the infants, before trying to reproduce the actions they wish to imitate, somehow revealed an understanding of the intended goal even though they failed to replicate the result wished to be imitated. These task implicated that the infants knew the goal intended. Gergely, Bekkering, and Király (2002) figured that infants not only understand the intended goal but also the intentions of the person they were trying to imitate engaging in "rational imitation", as described by Tomasello, Carpenter and others

It has long been claimed that newborn humans imitate bodily gestures and facial expressions as soon as their first few days of life. For example, in a study conducted at the Mailman Centre for Child Development at the University of Miami Medical School, 74 newborn babies (with a mean age of 36 hours) were tested to see if they were able to imitate a smile, a frown and a pout, and a wide-open mouth and eyes. An observer stood behind the experimenter (so he/she couldn't see what facial expressions were being made by the experimenter) and watched only the babies' facial expressions, recording their results. Just by looking only at the babies' faces, the observer was more often able to correctly guess what facial expression was being presented to the child by the experimenter. After the results were calculated, "the researchers concluded that...babies have an innate ability to compare an expression they see with their own sense of muscular feedback from making the movements to match that expression."

However, the idea that imitation is an inborn ability has been recently challenged. A research group from the University of Queensland in Australia carried out the largest-ever longitudinal study of neonatal imitation in humans. One hundred and nine newborns were shown a variety of gestures including tongue protrusion, mouth opening, happy and sad facial expressions, at four time points between one week and 9 weeks of age. The results failed to reveal compelling evidence that newborns imitate: Infants were just as likely to produce matching and non-matching gestures in response to what they saw.

At around eight months, infants will start to copy their child care providers' movements when playing pat-a-cake and peek-a-boo, as well as imitating familiar gestures, such as clapping hands together or patting a doll's back. At around 18 months, infants will then begin to imitate simple actions they observe adults doing, such as taking a toy phone out of a purse and saying "hello", pretending to sweep with a child-sized broom, as well as imitating using a toy hammer.

Toddlers

At around 30–36 months, toddlers will start to imitate their parents by pretending to get ready for work and school and saying the last word(s) of what an adult just said. For example, toddlers may say "bowl" or "a bowl" after they hear someone say, "That's a bowl." They may also imitate the way family members communicate by using the same gestures and words. For example, a toddler will say, "Mommy bye-bye" after the father says, "Mommy went bye-bye."

Toddlers love to imitate their parents and help when they can; imitation helps toddlers learn, and through their experiences lasting impressions are made. 12- to 36-month-olds learn by doing, not by watching, and so it is often recommended to be a good role model and caretaker by showing them simple tasks like putting on socks or holding a spoon.

Duke developmental psychologist Carol Eckerman did a study on toddlers imitating toddlers and found that at the age of 2 children involve themselves in imitation play to communicate with one another. This can be seen within a culture or across different cultures. 3 common imitative patterns Eckerman found were reciprocal imitation, follow-the-leader, and lead-follow.

Kenneth Kaye's "apprenticeship" theory of imitation rejected assumptions that other authors had made about its development. His research showed that there is no one simple imitation skill with its own course of development. What changes is the type of behavior imitated.

An important agenda for infancy is the progressive imitation of higher levels of use of signs, until the ultimate achievement of symbols. The principal role played by parents in this process is their provision of salient models within the facilitating frames that channel the infant's attention and organize his imitative efforts.

Gender and age differences

Imitation and imitative behaviors do not manifest ubiquitously and evenly in all human individuals; some individuals rely more on imitated information than others. Although imitation is very useful when it comes to cognitive learning with toddlers, research has shown that there are some gender and age differences when it comes to imitation. Research done to judge imitation in toddlers 2–3 years old shows that when faced with certain conditions "2-year-olds displayed more motor imitation than 3-year-olds, and 3-year-olds displayed more verbal-reality imitation than 2-year-olds. Boys displayed more motor imitation than girls."

No other research is more controversial pertaining gender differences in toddler imitation than renowned psychologist, Bandura's, bobo doll experiments. The goal of the experiment was to see what happens to toddlers when exposed to aggressive and non-aggressive adults, would the toddlers imitate the behavior of the adults and if so, which gender is more likely to imitate the aggressive adult. In the beginning of the experiment Bandura had several predictions that actually came true. Children exposed to violent adults will imitate the actions of that adult when the adult is not present, boys who had observed an adult of the opposite sex act aggressively are less likely to act violently than those who witnessed a male adult act violently. In fact "boys who observed an adult male behaving violently were more influenced than those who had observed a female model behavior aggressively". One fascinating observation was that while boys are likely to imitate physical acts of violence, girls are likely to imitate verbal acts of violence.

Negative imitation
Imitation plays a major role on how a toddler interprets the world. Much of a child's understanding is derived from imitation, due to a lack of verbal skill imitation in toddlers for communication. It is what connects them to the communicating world, as they continue to grow they begin to learn more. This may mean that it is crucial for parents to be cautious as to how they act and behave around their toddlers. Imitation is the toddlers way of confirming and dis-conforming socially acceptable actions in society. Actions like washing dishes, cleaning up the house and doing chores are actions you want your toddlers to imitate. Imitating negative things is something that is never beyond young toddlers. If they are exposed to cursing and violence, it is going to be what the child views as the norm of their world, since imitation is the "mental activity that helps to formulate the conceptions of the world for toddlers". So it is important for parents to be careful what they say or do in front of their children.

Autism
Children with autism exhibit significant impairment in imitation skills. Imitation deficits have been reported on a variety of tasks including symbolic and non-symbolic body movements, symbolic and functional object use, vocalizations, and facial expressions. In contrast, typically-developing children can copy a broad range of novel (as well as familiar) rules from a very early age. Problems with imitation discriminate children with autism from those with other developmental disorders as early as age 2 and continue into adulthood.

Children with autism exhibit significant deficits in imitation that are associated with impairments in other social communication skills. It is unclear whether imitation is mediating these relationships directly, or whether they are due to some other developmental variable that is also reflected in the measurement of imitation skills.

On the contrary, research from the early 21st century suggests that people affected with forms of high-functioning autism easily interact with one another by using a more analytically-centered communication approach rather than an imitative cue-based approach, suggesting that reduced imitative capabilities do not affect abilities for expressive social behavior but only the understanding of said social behavior. Social communication is not negatively affected when said communication involves less or no imitation. Children with autism may have significant problems understanding typical social communication not because of inherent social deficits, but because of differences in communication style which affect reciprocal understanding.

Autistic individuals are also shown to possess increased analytical, cognitive, and visual processing, suggesting that they have no true impairments in observing the actions of others but may decide not to imitate them because they do not analytically understand them. A 2016 study has shown that involuntary, spontaneous facial mimicry – which supposedly depends on the mirror neuron system – is intact in individuals with autism, contrasting with previous studies and suggesting that the mirror neuron system is not inherently broken in autistic individuals.

Automatic imitation
The automatic imitation comes very fast when a stimulus is given to replicate. The imitation can match the commands with the visual stimulus (compatible) or it cannot match the commands with the visual stimulus (incompatible). For example: 'Simon Says', a game played with children where they are told to follow the commands given by the adult. In this game, the adult gives the commands and shows the actions; the commands given can either match the action to be done or it will not match the action. The children who imitate the adult who has given the command with the correct action will stay in the game. The children who imitate the command with the wrong action will go out of the game, and this is where the child's automatic imitation comes into play. Psychologically, the visual stimulus being looked upon by the child is being imitated faster than the imitation of the command. In addition, the response times were faster in compatible scenarios than in incompatible scenarios.

Children are surrounded by many different people, day by day. Their parents make a big impact on them, and usually what the children do is what they have seen their parent do. In this article they found that a child, simply watching its mother sweep the floor, right after soon picks up on it and starts to imitate the mother by sweeping the floor. By the children imitating, they are really teaching themselves how to do things without instruction from the parent or guardian. Toddlers love to play the game of house. They picked up on this game of house by television, school or at home; they play the game how they see it. The kids imitate their parents or anybody in their family. In the article it says it is so easy for them to pick up on the things they see on an everyday basis.

Over-imitation
Over-imitation is "the tendency of young children to copy all of an adult model's actions, even components that are irrelevant for the task at hand." According to this human and cross-cultural phenomenon, a child has a strong tendency to automatically encode the deliberate action of an adult as causally meaningful even when the child observes evidence that proves that its performance is unnecessary. It is suggested that over-imitation "may be critical to the transmission of human culture." Experiments done by Lyons et al. (2007) has shown that when there are obvious pedagogical cues, children tend to imitate step by step, including many unnecessary steps; without pedagogical cues, children will simply skip those useless steps.

However, another study suggests that children do not just "blindly follow the crowd" since they can also be just as discriminating as adults in choosing whether an unnecessary action should be copied or not. They may imitate additional but unnecessary steps to a novel process if the adult demonstrations are all the same. However, in cases where one out of four adults showed a better technique, only 40% actually copied the extra step, as described by Evans, Carpenter and others. Children's imitation is selective, also known as "selective imitation". Studies have shown that children tend to imitate older, competitive, and trustworthy individuals.

Deferred imitation
Piaget coined the term deferred imitation and suggested that it arises out of the child's increasing ability to "form mental representations of behavior performed by others." Deferred imitation is also "the ability to reproduce a previously witnessed action or sequence of actions in the absence of current perceptual support for the action." Instead of copying what is currently occurring, individuals repeat the action or behavior later on. It appears that infants show an improving ability for deferred imitation as they get older, especially by 24 months. By 24 months, infants are able to imitate action sequences after a delay of up to three months, meaning that "they're able to generalize knowledge they have gained from one test environment to another and from one test object to another."

A child's deferred imitation ability "to form mental representations of actions occurring in everyday life and their knowledge of communicative gestures" has also been linked to earlier productive language development. Between 9 (preverbal period) and 16 months (verbal period), deferred imitation performance on a standard actions-on-objects task was consistent in one longitudinal study testing participants' ability to complete a target action, with high achievers at 9 months remaining so at 16 months. Gestural development at 9 months was also linked to productive language at 16 months. Researchers now believe that early deferred imitation ability is indicative of early declarative memory, also considered a predictor of productive language development.

See also
 Appropriation (sociology)
 Articulation (sociology)
 Associative Sequence Learning
 Cognitive imitation
 Copycat crime
 Copycat suicide
 Identification (psychology)
 Mimicry
 Royal Commission on Animal Magnetism

References

Further reading

External links

 M. Metzmacher, 1995. La transmission du chant chez le Pinson des arbres (Fringilla c. coelebs) : phase sensible et rôle des tuteurs chez les oiseaux captifs. Alauda, 63 : 123 – 134.
 M. Metzmacher, 2016. Imitations et transmission culturelle dans le chant du Pinson des arbres Fringilla coelebs ? Alauda, 84 : 203-220.

Social learning theory
Behaviorism

es:Mimesis#Sociología

Imitation


Carlos Moyá Llompart, (, , d. 27 Ağustos 1976), emekli eski dünya 1 numarası İspanyol tenisçi. 1998 Fransa Açık tekler şampiyonu ve 1997 Avustralya Açık tekler finalistidir. 2004'te ülkesinin Davis Kupası'nı kazanmasına yardımcı olmuştur. Şu anda İsviçre'de ikamet etmektedir.

Kişisel yaşamı
Carlos Moya, Palma, İspanya'da doğdu. 6 yaşında tenis oynamaya başladı. 1995 yılında profesyonel oldu ve o yıl ilk tur şampiyonluğunu Buenos Aires'te elde etti. Daha önceleri bayanlar turunda mücadele veren İtalyan tenisçi Flavia Pennetta ile birlikteydi. 2007'de iki kez ayrıldılar. Daha sonra İspanyol aktris Carolina Cerezuela ile çıkmaya başladı. 18 Ağustos 2010'da Palma de Mallorca'daki USP Clínica Palmaplanas sezaryen doğumla bir kız sahibi oldular. Daha sonra ikinci kez çocuk sahibi oldular. 12 Aralık 2012'de doğan oğullarının adını Carlos koydular.

Tenis kariyeri
Moya, teklerde ilk Grand Slam finaline 1997'de Avustralya Açık'ta birinci turda 1996 Avustralya Açık şampiyonu Boris Becker'i, dördüncü turda Jonas Björkman'ı ve yarı finalde dünya 3 numarası Michael Chang'i yenerek finale yükselmiş ancak finalde Pete Sampras'a kaybetmiştir.

Moya 1998'de tekler Fransa Açık'ı kazanmıştır. Turnuvanın favorilerinden Marcelo Ríos çeyrek finalde, vatandaşı İspanyol Álex Corretja'yı da finalde yenerek şampiyon olmuştur. Aynı zamanda o sene Monte Carlo'da düzenlenen Tennis Masters Series turnuvasını da ilk kez kazanmıştır. Amerika Açık'ta yarı finale yükselmiş, ancak yarı finalde Mark Philippoussis'e kaybederek elenmiştir. ATP World Tour Finalleri'te finale yükselmiş, 5 setlik final karşılaşmasının ilk iki setini kazanmasına rağmen Corretja'ya 3-2 kaybederek seneyi noktalamıştır.

1999'da Indian Wells Masters turnuvasını ikinci olarak bitirmesinin ardından, dünyada 1 numaraya yükselmiştir. İki hafta boyunca zirevede yer almayı sürdürmüştür. Yılın ilerleyen zamanlarında bir önceki senenin şampiyonu olarak yer aldığı Fransa Açık'a 4. turda Andre Agassi'ye kaybederek elenmiştir. Sırtındaki sakatlık nedeniyle Amerika Açık'tan 2. turda çekilmek zorunda kalmıştır ve yılın geri kalanında sadece iki turnuvada yer alabilmiştir.

1999'daki Amerika Açık'tan 2000'li yılların başına kadarki dönemde, alt sırtındaki stres kırığının kendisini engellemesine rağmen, Moya halen dünya sıralamasında ilk 50 içerisinde yer almayı arka arkaya 5 yıldır sürdürdü. Amerika Açık'ta 4. tura ulaştı, ancak Todd Martin'e 5 setlik zorlu bir maçın ardından kaybederek elendi. 2000'deki en iyi başarısı Estoril Açık'ı kazanması oldu.

2001'de Umag'ı kazandı. Dört saat süren bir maratonun ardından vatandaşı Juan Carlos Ferrero'ya finalde kaybederek, Barselona'da ikinci oldu.

2002'de Moya, 6 finalden 4'ünü kazandı. Kariyerinin ikinci Tennis Masters Series şampiyonluğunu kazandı. Kariyerindeki en büyük sert zemin başarısını Cincinnati'de finalde dünya 1 numarası Lleyton Hewitt'e kaybederek elde etti.

2003'te üç toprak zemin şampiyonluğu elde etti. İspanya'nın Davis Kupası'nda finale yükselmesine, teklerde elde ettiği 6-0 oranıyla yardımcı oldu. Yarı finalde karar maçında Gastón Gaudio'yu yenerek, İspanya'nın Arjantin'i 3-2 ile elemesini sağladı. Finalde çim zeminde Mark Philippoussis'i yendi, fakat bu İspanya'nın tek sayısı oldu ve Avustralya'ya 1-4 kaybettiler.

2004'te daha da fazla katkı sağlayarak İspanya'nın Davis Kupası'nı kazanmasına yardımcı oldu. Finalde teklerde karar maçında Andy Roddick ve Mardy Fish'e karşı iki kritik galibiyet elde etti ve böylece İspanya ABD'yi 3-2 mağlup ederek kupayı kazandı. Aynı yıl Moya kariyerinin  üçüncü Masters Series şampiyonluğunu Roma'da kazandı. Finalde David Nalbandian'ı 6-3, 6-3, 6-1 lik setlerle yenerek şampiyon oldu. O yıl turda hem toprak hem de sert zeminde en az 20 maç kazanan tek tenisçi olmayı başardı.

Moya 2005'te kariyerinin 18. şampiyonluğuna Chennai Açık'ı kazanarak ulaştı. Turnuva ödülünü 2004 Hint Okyanusu depremi ve tsunamisi depremzedelerine bağışladı.

2007'de Medibank International'ı bir önceki sezonun şampiyonu James Blake'e kaybederek ikinci tamamladı.

2007 Mayıs ayında Hamburg Masters'ta; Mardy Fish'i, dünya 12 numarası Tomáš Berdych, 9 numarası Blake'i ve 6 numarası Novak Đoković'i yenerek 2004'teki Indian Wells'ten beri ilk kez yarı finale yükseldi.Yarı finalde Roger Federer'e 6-4, 4-6, 2-6. ile kaybetti.

2007 Fransa Açık çeyrek finalinde Rafael Nadal'a kaybederek elendi. 2007 Wimbledon Tenis Turnuvası ilk turunda Tim Henman'a 3-2 kaybederek elendi. Bu sonuçlarla 20 numaraya gerileyerek 13 Haziran 2005'ten bu yana ilk kez ilk 20 içerinde yer aldı.

Temmuz 2007'de Hırvatistan Umag Açık'ı finalde Andrei Pavel'i 6-4, 6-2 ile yenerek kazandı. Bu şampiyonluk onu 18 numaraya yükseltti. Bu sıralama 23 Mayıs 2005'teki 15.likten bu yana en yüksek sıralaması oldu.

2007 Ağustos'ta Montréal Masters 1. turunda Marcos Baghdatis'e kaybederek elendi. Bir hafta sonra Cincinnati'de; David Nalbandian'ı 7-6, 7-6, dünya 3 numarası Djokovic'i 6-4, 6-1 ve Juan Martín del Potro'yu 7-5, 3-6, 7-5 ile yenerek çeyrek finale yükseldi. Çeyrek finalde Lleyton Hewitt'e kaybederek elendi.

2008 Cincinnati Masters'ta, yağmur nedeniyle 2 gün ertelenen maçta Nikolay Davydenko'yu 7-6, 4-6, 6-2 yendi. Davydenko ile olan maçından birkaç saat sonra karşılaştığı Igor Andreev'i de 6-4, 7-6 yenmeyi başardı.

2009'a yavaş bir giriş yaptı ve katıldığı turnuvalarda ilk turlarda elendi. Avustralya Açık'ta da 1. turda elendi. Mart 2009'da tendonlarında ve kalçasındaki sakatlıklardan kurtulana kadar tenise belirsiz süreyle ara verdiğini açıkladı. Ocak 2010'da Chennai Açık 1. turunda Janko Tipsarević'a kaybederek profesyonel tenise geri döndü. Ardından 2010 Avustralya Açık 1. turunda Illya Martenko'ya yenildi.

17 Kasım 2010'da iyileşmeyen, uzun süreli ayak sakatlığı yüzünden tenisten emekli olduğunu açıkladı. 2010 BarTopraks ATP World Tour Finalleri sırasında O2 Arena'da, ilk 8 tekler ve çiftler sporcularının katıldığı özel bir törenle jübilesini yaptı. Törene; Fernando Verdasco, Mikhail Youzhny, Àlex Corretja, Jonas Björkman ve Thomas Johansson da katıldılar.

ATP Tour teklerde, Arjantin, Hırvatistan, Fransa, İtalya, Hindistan, Meksika, Monako, Portekiz, İspanya, İsveç ve ABD olmak üzere, 11 farklı ülkede şampiyonluk yaşadı.

Grand Slam
Avustralya Açık
Tekler Finalist: 1997
Tekler Çeyrek finalist: 2001
Çiftler Çeyrek finalist: 2001
Fransa Açık
Tekler şampiyon: 1998
Tekler Çeyrek finalist: 2003, 2004, 2007
Amerika Açık
Tekler Yarı finalist: 1998
Tekler Çeyrek finalist: 2007

Büyük finaller

Grand Slam finalleri

Tekler: 2 (1-1)

Masters Series finalleri

Tekler: 6 (3-3)

Kariyer finalleri

Tekler: 44 (20-24)

Takım şampiyonlukları
2004 - Davis Kupası Şampiyon - İspanya

Tekler performans zaman çizelgesi

Kaynakça

Dış bağlantılar
Carlos Moya Twitter adresi
ATP profili
ITF profili
Daviscup profili
bio - dosyası Carlos Moya röportajı
Moya Yakın Zamandaki Maç Sonuçları
Moya Dünya Sıralaması Tarihçesi

1976 doğumlular
Balear Adaları doğumlular
İspanyol erkek tenisçiler
İspanyol Olimpiyat tenisçileri
2004 Yaz Olimpiyatları tenisçileri
Fransa Açık şampiyonları
Yaşayan insanlar

Carlos Moyà


An Sacciolepis otachyrioides in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Emmet J. Judziewicz. An Sacciolepis otachyrioides in nahilalakip ha genus nga Sacciolepis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sacciolepis

Sacciolepis otachyrioides


Charles Lutwidge Dodgson (27 Ocak 1832 - 14 Ocak 1898) ya da daha çok tanındığı takma adıyla Lewis Carroll, İngiliz çocuk edebiyatı yazarı. Alice Harikalar Diyarında ve onun devamı olan Aynanın İçinden adlı kitaplarıyla tanınır. Kelime oyunları, mantık ve fantezideki yeteneği sayesinde ün kazanmıştır. Jabberwocky ve The Hunting of the Snark adlı şiirleri absürt edebiyat örneklerindendir. Dodgson aynı zamanda matematikçi, fotoğrafçı, mucit ve Anglikan papazıdır.

Kuzey Amerika, Japonya, İngiltere ve Yeni Zelanda başta olmak üzere dünyanın birçok yerinde, Carroll'ın eserlerinin zevkle okunması ve daha da yaygınlaştırılması ve hayatının araştırılmasına adanmış kuruluşlar vardır.

Eğitimi
İlk gençlik döneminde Dodgson evde eğitim gördü. Aile arşivlerinde saklanmış "okuma listeleri" Dodgson'un değerli bir zekaya sahip olduğuna tanıklık etmektedir: Yedi yaşındayken bir Hristiyan alegorisi olan Çarmıh Yolcusu'nu okuyordu. Aynı zamanda kardeşlerinin birçoğunda da görülen ve onun sosyal hayatını etkileyen bir kekemelikten muzdaripti. On iki yaşındayken Richmond yakınlarındaki Richmond Gramer Okulu'na gönderildi.

1846 yılında genç Dodgson Rugby School'a gönderildi. Orada çok da mutlu olmadığı, oradan ayrıldıktan birkaç yıl sonra yazdığı aşağıdaki paragrafta açıkça görülebilir:

Ancak Dodgson eğitiminde başarılı olmakta hiç zorlanmadı. O dönemde matematik hocası olan R. B. Mayor onun hakkında "Rugby'e geldiğimden beri daha çok gelecek vadeden bir çocuk görmemiştim" demiştir.

1849 yılında Rugby'den ayrıldı ve 1850 yılının Mayıs ayında babasının eski okulu olan Christ Church'ün bir üyesi olarak Oxford'a kayıt oldu. Üniversitede yurt odalarının boşalmasını bekledikten sonra Ocak 1851'de bir eve yerleşti. Eve geri dön çağrısı geldiğinde yalnızca iki gündür Oxford'daydı. Annesi belki menenjit ya da bir beyin felcinden ötürü "beyin iltihaplanması" nedeniyle kırk yedi yaşında hayatını kaybetmişti.

Akademik kariyerinin ilk dönemlerinde büyük ümit vadetmek ve karşı konulamaz bir dikkat dağınıklığına sahip olmak arasında devinim gösterdi. Her zaman çok fazla çalışmıyordu; ancak çok yetenekliydi ve başarmak onun için kolaydı. 1852'de Matematik sınavlarında onur derecesine sahip oldu ve çok kısa zaman sonra babasının eski bir arkadaşı Canon Edward Bouverie Pusey onu öğrenci bursuna aday gösterdi. 1854'te son bitirme sınavlarında matematikte yine onur öğrencisi olarak lisanslı eğitimini tamamladı. Christ Church'de kaldı. Bir yandan çalışıp bir yandan ders verdi. Ancak bir sonraki yıl çok önemli bir bursu kaçırdı. Çalışmaya yeterince kendini adayamadığı için olduğunu kendisi de itiraf etti. Buna rağmen matematikteki yeteneği sayesinde 1855'te Christ Church'de matematik dersi verme şansını elde etti.. Dodgson bundan sonraki yirmi altı yıl boyunca bu görevi sürdürdü. Başlangıçtaki mutsuzluğuna rağmen Dodgson ölümüne kadar Christ Church'te kaldı ve birçok görev aldı.

Karakteri ve görünümü

Sağlık sorunları
Charles Dodgson yaklaşık olarak 1.80m boyunda, ince uzun, kıvırcık kahverengi saçlı ve duruma göre değişen gri ya da mavi gözlü bir gençti. Daha ileriki yaşlarında vücut yapısının asimetrik olduğu ve biraz garip ve fazla dik bir duruşunun olduğu söylenir; ancak bu orta yaşlarında geçirdiği diz sakatlanmasının bir sonucu olabilir. Çok küçük bir çocukken geçirdiği ateşli bir hastalık sonucu bir kulağı duyma yeteneğini kaybetmiştir. On yedi yaşında çok ağır geçirdiği boğmaca büyük ihtimalle hayatının daha sonraki yıllarındaki kronik göğüs hastalıklarının sebebidir. Başka bir sorun ise kendinin "tereddüt" olarak tanımladığı çocukluğunda edindiği ve tüm yaşamı boyunca onun felaketi olan kekemeliktir.

Kekelemesinin Dodgson'un davranış biçimine etkisi daima çok güçlü olmuştur. Dodgson'un yalnızca yetişkinlerin arasında kekelediği, çocuklarla konuşurken çok akıcı ve özgür biçimde kendini ifade edebildiğine dair bir inanış vardır ancak bu inanışı destekleyecek kesin bir kanıt yoktur. Onunla tanışıklığı olan birçok çocuk kekelemesini hatırlarken, yetişkinlerin çoğu bunu fark etmemiştir. Görünen o ki, tanıştığı insanlardan ziyade Dodgson kekelemesinin üzerinde durmaktadır. Dodgson'un kendisini "Alice Harikalar Diyarında"daki Dodo olarak karikatürize ettiği ve soyadını söylerken yaşadığı zorluktan dolayı karakteri kendiyle özdeşleştirdiği söylenir; ancak buna dair birinci elden bir kanıt yoktur.

Dodgson'un kekemeliği her ne kadar onu rahatsız etse de, diğer kişisel özelliklerini kullanarak toplum içerisinde bir yer almasına engel olmamıştır. İnsanların kendilerini eğlendirdikleri, topluluğu eğlendirmek için şarkı söylemenin veya ezberden parça okumanın moda olduğu bir dönemde, genç Dodgson'ın çok donanımlı ve çekici bir şovmen olduğu, oldukça iyi şarkı söylediği ve bunu seyirci önünde yapmaktan hiç çekinmediği, taklitte ve hikâye anlatmakta usta olduğu söylenir.

Sosyal bağları

Erken dönemde verdiği eserlerden, büyük başarı yakalayan "Alice" kitaplarını yazdığı döneme kadar geçen sürede Dodgson Ön-Raffaelocu Kardeşler arasına katıldı. İlk olarak 1857'de John Ruskin ile tanıştı ve arkadaş oldu. Dante Gabriel Rossetti ve ailesiye yakın bir arkadaşlık bağı geliştirdi ve aynı zamanda başta William Holman Hunt, John Everett Millais ve Arthur Hughes olmak üzere birçok sanatçıyla tanıştı. Aynı zamanda peri masalı yazarı George MacDonald'ı iyi tanırdı. Hatta küçük MacDonald çocuklarının hikâyeye karşı duydukları heyecan, Dodgson'u "Alice"'i yayımlamaya iten neden oldu.

Politik, dini ve felsefi yaklaşımları
Genellikle Dodgson politik, dini ve kişisel konularda tutucu olarak nitelendirilir. Martin Gardner Dodgson'ı bir muhafazakâr olarak nitelendirirken, "lordlar kamarasına huşu içinde baktığını ve aşağı tabakadan olan kimselere karşı bir züppe" olduğunu belirtiyor. The Revd W. Tuckwell, Oxford Hatıralarında (1900) ondan "hoşgörüsüz, çekingen, titiz, matematik saplantılı, saygınlığına çok düşkün, politikada çok tutucu, ilahiyatçı, Alice'in yaşadığı yer nasıl karelere bölünmüşse, kendininki de aynı öyle" diye bahsediyor. Ancak Dodgson'un bu değerlendirmelerle ters düşen şekilde başka din ve felsefelere karşı bir merakı olduğu görülüyor. Örneğin; Britanyalı Psişik Araştırma Derneği'nin kurucu üyesi olması bunlardan biri.

'Carroll Myth' taraftarları bu etkenlerin Gardner sendromu olasılığını yeniden gündeme getirilmesi gerektiğini düşünüyorlar. Belki de Dodgson'un gerçek görünüşü inanılandan daha bozuk olabilir. ('Carroll Myth' için aşağıya bakın).

Dodgson çeşitli felsefi konular üzerine bazı araştırmalar yazmıştır. 1895'te "Kaplumbağa Aşil'e Ne Dedi?" (What the Tortoise Said to Achilles) makalesinde yarattığı tümdengelim mantığı üzerine kurulu gerileme argümanı, Mind felsefe dergisinin ilk sayılarından birinde yayımlanmıştır. 1995'te, yüz yıl sonra bu makale aynı dergide daha sonraki yıllarda yayımlanan Simon Blackburn'un Practical Tortoise Raising makalesi ile birlikte yeniden basılmıştır.

Sanatsal etkinlikler

Edebiyat
Küçük yaşlarından itibaren Dodgson şiir ve kısa hikâyeler yazdı. Bunları aile dergisi Mischmasch'''de yayımlandı ve sonradan birçok dergiye göndererek, makul bir başarı elde etti. 1854 ve 1856 yılları arasında eserleri The Comic Times ve The Train ve daha küçük dergiler olan Whitby Gazette ve Oxford Critic gibi ulusal yayınlarda yer aldı. Yazınlarının çoğu komik, bazen hicivliydi; ancak standart ve zorlamaydı.

1855'te kendi yazınları hakkında şunları yazdı; "Şu ana kadar gerçekten yayımlanmaya değer bir şey yazmış olduğumu düşünmüyorum (buna Whitby Gazette ya daOxonian Advertiserı dahil etmiyorum); ancak bir gün bunu yapacağıma dair umutsuz değilim". 1850'den sonraki yıllarda kardeşlerini eğlendirmek için yazdığı kukla oyunlarından yalnızca biri La Guida di Bragia günümüze kalmayı başarmıştır.

1856'da ünlü olduğu ismiyle ilk eserini yayımladı. Romantik bir şiir olan "Solitude", The Train dergisinde yazarı "Lewis Carroll" olarak yer aldı. Bu takma isim gerçek ismi üzerinde bir kelime oyunuydu; Lewis, Ludovicus isminin ingilizleştirilmiş haliydi ve Lutwidge isminin Latincesiydi, Carroll ise Latin ismi Carolus ile benzeyen ve Charlesın türetilmiş olduğu isimdi.

Alice

Yine 1856 yılında Christ Church'e gelen yeni dekan Henry Liddell beraberinde genç ailesini de getirdi. Kimse bu ailenin ilerideki yıllarda Dodgson'un yazın kariyerine bu kadar etkisi olacağını tahmin edemezdi. Dodgson Liddell'in eşi Lorina ve çocukları ile ve özellikle de üç kız kardeş olan Lorina, Edith ve Alice Liddell ile yakın arkadaşlıklar kurdu. Uzun yıllar boyunca yarattığı "Alice" karakterinin Alice Liddell'in yansıması olduğu düşünüldü. Buna dair en görünür kanıt "Aynanın İçinden"in sonundaki akrostik şiirde adının bulunması ve iki kitabın da gizlenmiş yerlerinde üstükapalı olarak ona atıfta bulunmuş olmasıdır. Ancak Dodgson hayatının ileriki yıllarında "küçük eroin" diye adlandırdığı ilham kaynağının gerçek bir çocuk olduğunu defalarca reddettiyse de,Leach, Ch. 5 "The Unreal Alice" eserlerini tanıdığı küçük kızlara ithaf etti ve isimlerini akrostik şiirlerinin başına ekledi. Gertrude Chataway'in ismi aynı bu şekilde Köpan Avı'''nın başında bulunmaktadır ancak bugüne kadar kimse şiirde anlatılan karakterlerden birini bile onunla örtüştürmemiştir.

Her ne kadar bu konuda yeterli bilgi bulunmasa da (Dodgson'un 1858–1862 yılları arasındaki günlükleri kayıptır), 1850'lerin sonuna kadar Dodgson'un Liddell ailesi ile olan arkadaşlığının hayatında önemli bir yer ettiğine kesin gözüyle bakılıyor ve hatta ailenin çocuklarını (önce oğulları Harry, daha sonra üç kızkardeş) sık sık bir yetişkin eşliğinde Nuneham Courtenay ya da Godstow yakınlarında sandalla gezmeye çıkartmayı adet edinmiş olduğu biliniyor. İşte Dodgson, ilk ve en büyük ticari başarısı olacak olan kitabının taslağını, 4 Temmuz 1862'de, bu gezilerden birinde yaratmıştır. Hikâyenin kaleme alınmasının Alice Liddell'in ısrarının sonucu olduğu söylenir. Dodgson sonunda Kasım 1864'te hikâyeyi kendi çizimleri ve elyazısı ile "Alice'in Yeraltındaki Maceraları (Alice's Adventures Under Ground)" ismi ile takdim etmiştir.

Bundan önce bir aile dostu ve akıl hocası olan George MacDonald Dodgson'un henüz tamamlanmamış taslağını okumuştu ve McDonald çocuklarının hikâyeye duydukları heyecan Dodgson'ın yayımlama kararı almasında etken oldu. 1863 yılında henüz bitirmediği taslağı, yayıncı Macmillan'a götürdü ve Mcmillan hikâyeyi beğendi. "Alice Perilerin Arasında" ve "Alice'in Altın Saati" gibi isim alternatifleri düşünüldü ve sonunda hikâye Alice Harikalar Diyarında ismiyle 1865 yılında, Dodgson'un ilk kez bundan dokuz yıl önce kullandığı Lewis Carroll takma adıyla basıldı. Açıkça görülüyor ki Dodgson bir kitabın profesyonel bir sanatçının dokunuşuna ihtiyaç duyduğunu düşündü ve kitabın illüstrasyonları Sir John Tenniel tarafından yapıldı.

İlk Alice kitabının büyük ticari başarısı Dodgson'un hayatını birçok yönden değiştirmiştir. Kendi yarattığı benliği "Lewis Carroll" kısa zamanda dünya çapında ünlendi. Hayranlarının mektuplarına boğulan Carroll, bazen dilediğinden bile daha fazla ilgi görmüş olmalı. Hatta başka bir popüler hikâyeye göre, Kraliçe Victoria hikâyeyi o kadar beğendi ki, Dodgson'un bir sonraki kitabını kendisine ithaf etmesini istedi ve hemen akabinde "Determinantlar Üzerine Temel Bir İnceleme" (An Elementary Treatise on Determinant) başlıklı matematik kitabı kraliçeye ithaf edilmiştir. Dodgson bu hikâyeyi şiddetle reddetmiş ve "...Bu tek kelimeyle her yönden yanlış, buna benzezen bir şey bile olmadı" demiştir. Bir Times makalesinde "Saklamak için ne kadar uğraşsa da, Alice'in yazarını matematik eserlerinde de tanımayı başarmak oldukça kolay olurdu." diyen T. B. Strong'a göre de, gerçekten bu hikâyenin doğru olma ihtimali oldukça düşük.Snopes, "Fit for a Queen" Buna ek olarak, Dodgson kitabın başarısıyla birlikte çok büyük miktarlarda para kazanmaya başladı; ancak görünürde pek de hoşlanmadığı Christ Church'deki işine devam etmiştir.

1871'in sonlarında, devam kitabı Aynanın İçinden basıldı. (Kitabın birinci baskısında basım yılı "1872" olacak şekilde düzenlenmiştir.) Kitabın biraz daha karanlık olan havası, büyük olasılıkla Dodgson'un hayatındaki değişikliklerin bir yansımasıydı. Babası aniden 1868'de vefat etti ve bu onu birkaç yıl süren bir depresyona sürükledi.

 Fotoğraf

1856 yılında Dodgson yeni sanat formu fotoğrafla meşgul olmaya başladı. Önce amcası Skeffington Lutwidge ve daha sonra Oxford'dan arkadaşı olan Reginald Southey'in çalışmalarından etkilendi. Kısa bir zaman sonra bu sanat dalında uzmanlaştı ve tanınan bir fotoğrafçı hâline geldi, hatta ilk yıllarda hayatını fotoğraftan kazanmayı bile düşünmüştür.
Roger Taylor ve Edward Wakeling tarafından yapılan yakın zamanlı bir araştırma  Dodgson'un hâlâ korunmayı başarmış olan tüm baskıları listelerken, Taylor var olan fotoğrafların yüzde ellisinden fazlasında küçük kızların resmedildiğine dikkat çekiyor. Ancak bunun orijinal fotoğraf portfolyosunun yaklaşık yüzde altmışının kayıp olduğu göze alındığında çarpıtılmış bir veri olması mümkün. Dodgson küçük kızların dışında birçok erkek, kadın, erkek çocuk ve manzarayı ve kafatasları, oyuncak bebekler, köpekler, heykeller, tablolar ve ağaçlar gibi objeleri de fotoğraflamıştır. Çocukların fotoğrafları bir ebeveyn eşliğinde ve birçoğu da; pozlama iyi bir doğal ışık gerektirdiğinden, Liddell'lerin bahçesinde çekilmiştir.

Dodgson, fotoğrafı yüksek sınıf arasında bulunmak için de yararlı bulmuştur. Kariyerinin en verimli kısmında John Everett Millais, Ellen Terry, Dante Gabriel Rossetti, Julia Margaret Cameron, Michael Faraday ve Alfred, Lord Tennyson gibi önemli kişilerin portrelerini oluşturmuştur.

Dodgson 1880'de fotoğrafı ani bir kararla bıraktı. Geçen 24 yılda, bu konuda her yönden uzmanlaşmış, Ton Quan'ın çatı katında kendi stüdyosunu kurmuş ve yaklaşık 3,000 karelik bir portfolyo yaratmıştı. Ancak 1,000'den azı zamanın yıkımına karşı koyarak günümüze gelebildi. Dodgson'un kullandığı kolodyon ile fotoğraf üretmek, 1870'lerde ticari fotoğrafçıların uyguladığı kuru plaka fotoğrafçılığa göre çok daha zahmetliydi. Fotoğrafı bırakma sebebinin, stüdyoyu işler halde tutmanın zorlukları olduğunu açıkladı.

Modernizm etkisi ile zevkler değişime uğradı ve fotoğraf 1920 ile 1960 yılları arasında unutulmuş bir sanat dalı hâline geldi.

 Matematik üzerine çalışmalar

Dodgson matematik alanında akademik çalışmalar yaptı. En çok geometri, matris cebri, matematiksel mantık ve matematik oyunları üzerine çalıştı ve gerçek ismiyle ondan fazla kitap yayımladı. Aynı zamanda seçimleri ve komiteleri inceleyerek, bu kavramlar üzerine yeni fikirler geliştirdi; fakat bu çalışmalarından bazıları ancak ölümünden sonra yayımlandı. Kazancını Oxford'da uzun yıllar boyunca sürdürdüğü matematik öğretmenliğinden sağladı.

 Son yılları

Hayatının son yirmi yılında, gittikçe artan ününe ve servetine rağmen, Dodgson'un yaşam şeklinde çok az değişiklik oldu. 1881'e kadadr Christ Church'de öğretmenlik yapmaya devam etti ve ölümüne kadar da burada yaşadı. Son romanı, iki ciltlik Sylvie ve Bruno, sırasıyla 1889 ve 1893 yıllarında basıldı; ancak kitapların başarısı Alicein başarısının yanına bile yaklaşamadı. Karmaşıklığı okuyucu tarafından pek takdir görmedi ve kitabın eleştirileri de dahil olmak üzere yalnızca 13,000 baskısının satılması hayal kırıklığı uyandırdı.

Dodgson'un bu yıllarda bir dini bir yurtdışı gezisine çıktığı ve Peder Henry Liddon ile Rusya'ya gittiği biliniyor. Dodgson bu geziyi kendisinin "Russian Journal" (Rusya Günlüğü) olarak adlandırdığı yazılarında tariflemiş ve günlüğün ilk ticari baskısı 1935 yılında yayımlanmıştır. Rusya'ya gidiş ve dönüşü sırasında Dodgson Belçika, Almanya, Fransa ve Polonya'nın da bir kısmını görmüştür.

14 Ocak 1898'de Guildford'da kız kardeşinin evi "The Chestnuts"'da zatürre ve grip nedeniyle öldüğünde, 66 yaşına basmasına yalnızca iki hafta kalmıştı. Dodgson Guildford'da Mount Mezarlığı'na defnedildi.

Eserleri

Edebi eserleri
 La Guida di Bragia, a Ballad Opera for the Marionette Theatre (around 1850)
 "Miss Jones", comic song (1862)
 Alice's Adventures in Wonderland (1865)
 Phantasmagoria and Other Poems (1869)
 Through the Looking-Glass, and What Alice Found There (includes "Jabberwocky" and "The Walrus and the Carpenter") (1871)
 The Hunting of the Snark (1876)
 Rhyme? And Reason? (1883) – shares some contents with the 1869 collection, including the long poem "Phantasmagoria"
 A Tangled Tale (1885)
 Sylvie and Bruno (1889)
 Sylvie and Bruno Concluded (1893)
 Pillow Problems (1893)
 What the Tortoise Said to Achilles (1895)
 Three Sunsets and Other Poems (1898)
  The Manlet (1903)

Matematiksel eserleri
 A Syllabus of Plane Algebraic Geometry (1860)
 The Fifth Book of Euclid Treated Algebraically (1858 and 1868)
 An Elementary Treatise on Determinants, With Their Application to Simultaneous Linear Equations and Algebraic Equations
 Euclid and his Modern Rivals (1879), both literary and mathematical in style
 Symbolic Logic Part I
 Symbolic Logic Part II (published posthumously)
The Alphabet Cipher (1868)
 The Game of Logic (1887)
 Curiosa Mathematica I (1888)
 Curiosa Mathematica II (1892)
 The Theory of Committees and Elections, collected, edited, analysed, and published in 1958, by Duncan Black

Diğer eserleri
 Some Popular Fallacies about Vivisection
 Eight or Nine Wise Words About Letter-Writing
 Notes by an Oxford Chiel
 The Principles of Parliamentary Representation (1884)

Kaynakça

Kaynakça

 Black, Duncan (1958). The Circumstances in which Rev. C. L. Dodgson (Lewis Carroll) wrote his Three Pamphlets and Appendix: Text of Dodgson's Three Pamphlets and of 'The Cyclostyled Sheet' in The Theory of Committees and Elections, Cambridge: Cambridge University Press.
 Bowman, Isa (1899), The Story of Lewis Carroll, Told by the Real Alice in Wonderland, London: Dent
 Cohen, Morton N. (1995), Lewis Carroll: A Biography, London: Macmillan. (ISBN 0-333-62926-4)
 Clark, Ann (1979) Lewis Carroll: A Biography, London: J. M. Dent & Sons. (ISBN 0-460-04302-1)
 Collingwood, Stuart (1898), "The Life and Letters of Lewis Carroll", London: T. Fisher Unwin
 Dogson, Charles L., Euclid and His Modern Rivals; Macmillan, 1879 (reissued by Cambridge University Press, 2009; ISBN 978-1-108-00100-7)
 Graham-Smith, Darien (2005), Contextualising Carroll, University of Wales, Bangor: PhD Thesis ()
 Huxley, Francis (1976), The Raven and the Writing Desk. (ISBN 0-06-012113-0).
 Kelly, Richard, Lewis Carroll. Boston: Twayne Publishers, 1990.
 Kelly, Richard, ed. Alice's Adventures in Wonderland, Peterborough, Ontario: Broadview Press, 2000.
 Leach, Karoline (1999), In the Shadow of the Dreamchild: A New Understanding of Lewis Carroll, London: Peter Owen Publishers
 Lennon, Florence Becker (1947), Lewis Carroll, London: Cassell
 Reed, Langford (1932), The Life of Lewis Carroll, London: W. and G. Foyle
 Sunghyun Kim, 'Political Unconscious in Fantastic Narrative: Lewis Carroll's Alice's Adventures in Wonderland' , Yonsei University Graduate School, 2005
 Taylor, Alexander L., Knight (1952), The White Knight, Edinburgh: Oliver and Boyd
 Taylor, Roger & Wakeling, Edward, Lewis Carroll, Photographer. Princeton University Press, 2002. (ISBN 0691074437). Catalogues nearly every Carroll photograph known to be still in existence.
 Wilson, Robin, Lewis Carroll in Numberland: His Fantastical Mathematical Logical Life, (2008), London: Allen Lane (ISBN 978-0-7139-9757-6)
 Wullschläger, Jackie, Inventing Wonderland, (ISBN 0-7432-2892-8)—also looks at Edward Lear (of the "nonsense" verses), J. M. Barrie (Peter Pan), Kenneth Grahame (The Wind in the Willows), and A. A. Milne (Winnie-the-Pooh).
 n.n., Dreaming in Pictures: The Photography of Lewis Carroll. Yale University Press & SFMOMA, 2004. (Places Carroll firmly in the art photography tradition.)

Dış bağlantılar

 gutenber.org'daki Lewis Carroll E-Kitapları

1832 doğumlular
Cheshire doğumlular

Christ Church, Oxford'da öğrenim görenler
19. yüzyıl İngiliz roman yazarları
19. yüzyıl Britanyalı hikâye yazarları
19. yüzyıl İngiliz matematikçileri
19. yüzyıl İngiliz şairleri
19. yüzyıl İngiliz yazarları
İngiliz hikâye yazarları
İngiliz çocuk kitabı yazarları
İngiliz fantezi yazarları
İngiliz mantıkçılar
İngiliz Anglikanlar
Mahlas kullanan yazarlar
1898 yılında ölenler
Birleşik Krallık'ta zatürreden ölenler

Lewis Carroll


Veli Mahmud Paşa  (bazen Adnî Mahmud Paşa) (1420 - 17 Ağustos 1474), II. Mehmed saltanatında 1455-1466 ve 1472-1474 yılları arasında sadrazamlık yapmış Osmanlı devlet adamıdır. Osmanlı tarihinde sadrazamlığa getirilmiş ilk yeniçeri yetiştirmesidir.

Sadrazamlıktan önceki hayatı

Etnik kökeninin ne olduğu hakkında tarihçiler arasında farklı görüşler ortaya atılmıştır. Zamanında hazırlanmış olan Ecthesis Chronica ve Historia Patriarchia adlı kroniklere göre Sırp asıllıdır.  Kardeşi Michael Angelovic, Sırp despotunun önde gelen adamlarından biridir ve birçok modern tarihçi de bunu kabul etmektedirler. Aşık Çelebi Tezkire'si ve Taşköprülüzâde tarihine  göre aslı Hırvattır ve buna katılan modern yabancı tarihçiler de bulunmaktadır Trabzon Rum İmparatoru David'in başmâbeyincisi, filozof Georgios Amiroutzes ile teyze çocukları olduğu iddiası da kaynaklarda bulunmaktadır. Bazı kaynaklarda ise babasının Nabirda'dan Michael Angelus olduğu ve ailenin Teselya'nın Sırp despotlarından Angeliler'e mensup bulunduğu da belirtilir. Kendisine ait 1463 tarihli bir pençede (tuğraya benzer imza) ismi Mahmûd İbn Abdülhayy şeklinde yazılıdır.

Büyük olasılıkla 1420'de Balkanlar'ın orta kesiminde, bugün Kosova'nın batısında yer alan Nobırda adlı bir kasabada doğmuştur. Dönemin Rum tarihçisi Laonikos Halkokondiles göre 1427'de Osmanlıların Sırbistan Despotluğu'nu eline geçirdiği yılda, onun annesi ile birlikte "Yenidağ"dan (modern Nobırda veya Novo Brdo'dan) Semendire'ye kaçmakta iken II. Murad'ın beylerinden Mehmed Ağa tarafından esir alındığı ve Edirne'ye getirildiği belirtmektedir.

Edirne'de bir müddet Mahmud Ağa'ya bağlı olarak İslami bir eğitim gördü. Çok geçmeden çalışkanlığı ve zekası ile isim yaparak devşirme olarak  Edirne'deki saray enderun okuluna alınıp orada eğitim görmeye başladı. Bir söylentiye göre Enderunda iken Sultan II. Mehmed hizmetine verildi.

Çıkma yaptıktan sonra yeniçeri subayı olarak askerlikle uğraşıp Ocakağalığı rütbesi kazandı.  1453 İstanbul'un fethi sırasında Anadolu Beylerbeyi İshak Paşa komutasında Edirnekapı bölgesinden Yedikule'ye uzanan kesiminde görev alarak kuşatmaya katıldı. Bu kuşatmada yararlılık ve askeri başarılar göstererek isim yaptı. 1454'te Rumeli Beylerbeyi oldu. Veli Mahmud Paşa bu görevi birinci sadrazam olduktan sonra da ifa etmeye devam etmiştir. Birinci defa sadrazamlıktan ayrılıncaya kadar sadrazamlık ile Rumeli Beylerbeyi görevlerini birlikte üzerine almıştır.

Birinci sadrazamlığı

Veli Mahmud Paşa'nın ne zaman ilk defa ne zaman ve nasıl sadrazam tayin edildiği hakkında bazı bilgiler mevcuttur ve bu bilgiler ışığında iki farklı yaklaşım bulunmaktadır.

Buna göre bazı tarihçiler 1 Haziran 1453'te II. Mehmed'in tecrübeli sadrazam (2.) Çandarlı Halil Paşa'yı idam ettirip yerine Veli Mahmud Paşa'yı birinci defa başvezir yaptığını bildirirler.

Fakat diğer tarihçilerse bunu kabul etmemektedir. 1453'te Çandarlı Halil Paşa'nın idamından sonra Zağanos Mehmed Paşa'nın sadrazamlığa getirildiğini ve ancak onun 1456 yılında Belgrad muharebesindeki başarısızlığı dolayısıyla görevden azledilmesi ile 1456'da ikinci vezir olan Veli Mahmud Paşa'nın sadrazam olduğunu bildirirler.

Mahmud Paşa sadrazamlığı sırasında Fatih Sultan Mehmed stratejisini çizdiği Balkan egemenliğini ele alma sorunları ile yakından ilgilendi. 1456'da Zağanos Paşa'nın Macarlara karşı Belgrat seferindeki  başarısızlığından sonra Mahmud Paşa önce Sırbistan sorunu ile ilgilenmek zorunda kaldı.

1458'de Sırp Despotu Brankoviç ölmesi ile Osmanlı Devleti ile Macar Krallığı arasında mücadele yeniden canlandı. Sırp Despotluğu içinde, bir grup Macar tarafını ve diğer bir grup Osmanlı tarafını tutmaktaydı. Mahmud Pasa Sırp meselesinin halledilmesiyle görevlendirildi. Kendi parasıyla teçhiz ettiği Rumeli askerine Anadolu askerini ve padişahın yolladığı 1000 yeniçeriyi katarak 1458'de Sırbistan Seferi'ne girişti.  1458'de Mahmud Paşa Sırbistan Seferine çıktı. Reşav, Kuruca, Ostrovica, Durnik  ve Güvercinlik (Golubac) kalelerini ele geçirdi. Ama Semendire'ye ele geçiremedi. Sırp Despotluğu böylece tamamıyla işgal edilerek Osmanlı Devleti'ne ilhak edildi. Temmuz 1458) Macaristan'a akıncılar gönderdi. Ardından Üsküp'te bulunan padişahın yanına döndü.

1458'de Mora Despotluğu içinde taht kavgası çıktı. Despotluk iddiacılarından Thomas Osmanlı Devleti himayesini istedi ve rakibi Demetrios Venediklilerin desteğini almıştı. Önce 1458'de Fatih Mora seferine çıktı. 1460'ta ise Fâtih'le birlikte İkinci Mora Seferine çıkarak, despotluk başkenti Mistra'nın fethinde bulundu. Fakat Venedikliler Nauplia, Koron, Modon vb. kaleleri ellerinde tuttular.

Sonra Anadolu'da bulunan eski Bizans ve İtalyan Ceneviz deniz koloni kalıntılarına karşı seferlere başladı. Mahmud Paşa, Fâtih ile birlikte yaptığı seferlerde Amasra 1459'da, Sinop ve Trabzon 1461'de Osmanlı Devleti eline geçirilmesini sağladı. Böylece 1204'ten itibaren hükûmet süren Trabzon Rum Devleti'de ortadan kaldırıldı.

1462'de Eflak Voyvodası, "Kazıklı Voyvoda" olarak da anılan, III. Vlad'ın gönderilen Osmanlı elçisi Hamza Paşa'yı kazığa çaktırıp idam ettirmesi dolayısı ile Mahmud Paşa bir Eflak seferine çıktı. Târgovişte gece baskını öncesinde II. Mehmed tarafından gönderildiği seferde III. Vlad tarafından bozguna uğratıldı.

Eflak Seferi'ni takiben o yıl 1462'de Midilli adasının fethi için 100 kadar gemiden oluşan Osmanlı filosu ile sefere gönderildi. Bu adanın ana şehri  27 gün suren bir kuşatmadan ve donanmanın devamlı bombardımanından sonra 19 Eylül 1462'da teslim oldu. Dük esir alındı ve adaya bir Osmanlı yöneticisi atandı.

1463'te Mahmud Paşa yine sultan II. Mehmed ile birlikte Bosna Seferi'ne geçti. Son Bosna Kralı olan Stjepan Tomašević başkenti Bobavec'den, Yayce'ye ve sonra da Kluj'a kaçtı ise de orada yakalanıp Mayıs sonunda idam edildi. Bosna krallık hanedanı ailesi dağıtılıp Bosna bir Osmanlı Beylerbeyliği olarak ilhak edildi. Hersek'te de hükümdarlık iddia eden hanedan mensupları dağıtıldı.

Bu seferden dönmekte iken Venediklilerin Mora ve havalisinde çıkardıkları sorunları etkisiz hale getirmekle de uğraşıp sahil dışındaki bölgelerden Venediklileri uzaklaştırdı.

Bosna ve Hersek'te bu gelişmelere karşılık Macar Krallığı ile ciddi bir savaş durumu ortaya çıktı. Macaristan, Venedik ve Arnavutluk'ta bağımsız olan İskender Bey bir ittifaka girdiler. Bu ittifakı Papa II. Pius bir Haçlı Seferi haline getirmeye çalışmakta idi. Diğer taraftan bu Haçlı ittifakı Doğu Anadolu'da hakim olan Akkoyunlular hükümdarı Uzun Hasan ile elçiler göndererek anlaşmaya girişmeye çalıştı.

Macar Kralı Matthias Corvinus Aralık 1463'te  Bosna'da yeni yapılmakta olan Yayçe kalesine hücumu üzerine, 1464'te Mahmud Paşa Bosna ve Macaristan üzerine sefere çıktı. Osmanlı ordusunun Bosna'ya gelmesiyle Macarlar kaçtı. Pek çok ganimet ve esirin ele geçmesini sağladı.

İlk sadrazamlığı Rum Mehmed Paşa'nın, Veli Mahmut Paşa'yı Fatih Sultan Mehmed'e kötülemesi yüzünden sonlanmıştır. Bu kötüleme Karamanlılar topraklarından gelen Türk muhacirlerin 1466 başlarında İstanbul'a yerleştirilmeleri sırasında Veli Mahmut Paşa'nın aldığı rüşvet ve kendini zengin etmek için giriştiği icraatlardan dolayı olduğu bildirilmektedir. Görevden alındıktan bir süre sonra Kaptan-ı derya olarak donanmanın başına getirildi.

Kaptan-ı Derya
Kaptan-i Deryalığı esnasında Eğriboz seferi için donanmayı organize etmekle görevlendirildi. Eğriboz Adası ve kalesinin kuşatılmasında donanma ile ve kendi birlikleri ile büyük yararlılıklar gösterip, padişahla birlikte kalenin kuşatılmasında ve kuşatmanın sürdürülmesinde ısrar etti. Venedik donanmasının ablukayı aşıp kaleye yardımını engelledi ve neticede kale düştü. Bu başarıları ve diğer hizmetleri neticesi İshak Paşa'nın ardından, ikinci defa sadrazamlığa getirildi.

İkinci sadrazamlığı
1472 yılında 2. kez sadrazamlığa getirilen Veli Mahmud Paşa, Padişahla birlikte Uzun Hasan'a karşı sefere çıkmış ve bu seferde özellikle stratejik açıdan kötü bir pozisyonda başlayan Osmanlı kuvvetlerinin buna rağmen silah üstünlüğü ve başarılı taktiklerle Otlukbeli Muharebesi'nin kazanmasında büyük rol oynayanlardan biri olmuştur.

Ancak ikinci sadrazamlığında halkça sevilmesine karşın II. Mehmed'le ilişkileri ilk sadrazamlığı gibi iyi olmamıştır. Bunun nedeni Şehzade Mustafa ve saraydaki çeşitli devlet adamları ile içine düştüğü çekişmelerdir. Bunun neticesi 1474'te II. Mehmed tarafından idam ettirilmiştir. İdam nedeni ise tam bilinmemektedir. Gelibolulu Mustafa Âlî "Künhü'l-Ahbâr" adlı eserinde onun 1473 yılında Uzun Hasan'a karşı II. Mehmed'le sefere çıkan sadrazamın yokluğunda sadrazamın eşlerinden birinin (2. eşinin), II. Mehmed sonrası tahtın en güçlü adayı olarak bilinen, iyi bir asker ve halk tarafından sevilen bir kişi olan Şehzade Mustafa ile bir gece evinde birlikte olduğunu; bunu duyan sadrazamın derhal eşinden boşanıp Mustafa'yı ise zehirleterek öldürdüğü; II. Mehmet'in ise oğlunu öldüren sadrazamını idam ettirdiğinden bahseder.

İbn-i Kemal ve Behişçi adlı tarihçiler ise Mustafa ile sadrazam arasında anlaşmazlık olduğunu doğrulasa da bu olayı ve idam nedeninin bu olay olduğunu tam olarak doğrulayamamaktadır. Ancak Meali "Hürname" adlı eserinde Mustafa'nın ölüm döşeğindeyken Lalası "Ahmed Bey"i çağırıp ölümünden Veli Mahmud Paşa'nın sorumlu olduğunu ve intikamının alınmasını vasiyet ettiğini yazmaktadır.

Diğer bir hikâye de şöyledir: Mustafa'nın ölümü akabinde sadrazam idam edilmeyip ilk başta görevinden alınmıştır. Ancak Mustafa'nın ölümü sonrası herkes taziyelerini sunarken Edirne'den Mahmut Paşa padişahtan izin almadan saraya gelip Fatih'in karşısına çıkmış ve başsağlığı dileyip padişaha "Şehzade Mustafa öldü ise devlete hizmette ben varım" demiştir. Padişah'ın cevabı ise "Mustafa'nın düşmanının hayatta kalması mümkün değildir" olup Paşayı hapse atmıştır. Bir başka rivayete göre ise Şehzade Mustafa'nın ölümüne hiç karışmamış ancak ölümü sonrası görevden alındığında artık tekrar sadrazamlığa geçmesini istemeyen rakiplerinin karalaması ve onun ölümünden Paşa'nın çok memnun olduğu, söylentilerinin II. Mehmed'e yayılması ile paşanın hapsedildiği iddia edilmektedir. Hapisteyken "Ya beni affet veya öldür" çağrısını yapan Paşa'nın, II. Mehmed'in karşısına getirildiğinde aşırı kibirli ve mağrur bir tavır sergileyip kendi isminin padişahla bir anıldığını belirtip mertçe öldürülmesini veya affını istediğinden, bunun üzerine 17 Ağustos 1474'te idam ettirildiğinden söz edilir.

Eserleri
1459'da II. Mehmed İstanbul'u imar için bir girişime başladı. Devlet ricalini toplayarak onlardan kendi seçtikleri bir bölgede imar faaliyetlerinde bulunmalarını istedi.

Padişahın bu direktiflerine uyan veziriazam Veli Mahmud Paşa kendisi ismini taşıyan Mahmut Paşa Camisi ile şehrin en güzide alışveriş merkezi olarak günümüzde de bu durumunu koruyan, Mahmutpaşa Çarşısını inşa ettirdi. Burada ek hizmet olarak medrese ve başka imaretler yaptırdı. Bu halka açık hayır tesislerin finansmanına kurduğu çarşı, han ve hamamın gelirleri vakfedildi. Böylece Mahmut Paşa Semti, klasik Osmanlı İstanbul'unun 13 semtinden (Ayasofya, Sultan Mehmet, Sultan Beyazid, Sultan Selim, Atik Ali Paşa, İbrahim Paşa, Murat Paşa, Topkapı, Ebul Vefa, Davud Paşa, Koca Mustafa Paşa, Edirnekapı yakınındaki Atik Ali Paşa, Mahmud Paşa) birisi haline geldi.

Ankara'da günümüzde Anadolu Medeniyetleri Müzesi olarak hizmet veren Mahmud Paşa Bedesteni de Veli Mahmud Paşa tarafından yaptırılmıştır.

Popüler Kültürdeki Yeri
1978 yapımı Kara Murat Devler Savaşıyor filminde Veli Mahmud Paşa'yı Hulusi Kentmen canlandırmıştır.

Kaynakça

Dış kaynaklar

 Birışık, Abdülhamit (1999) "Mahmud Paşa"  Yaşamları ve Yapıtlarıyla Osmanlılar Ansiklopedisi, İstanbul: Yapı Kredi Kültür Sanat Yayıncılık A.Ş. C.2 s.70-71 ISBN 975-08-0072-9
 Banoğlu, Niyazi Ahmet (1970) Mahmud Paşa: Hayatı ve Şehadeti, İstanbul: Osmanbey Matbaası.
 Danişmend, İsmail Hâmi, (1961) Osmanlı Devlet Erkânı, İstanbul: Türkiye Yayınevi.
 Finkel, Caroline (2006). Osman's Dream: The Story of the Ottoman Empire 1300–1923. Londra: John Murray. ISBN 978-0-7195-6112-2.
 Stavrides, Théoharis (2001), The Sultan of vezirs: the life and times of the Ottoman Grand Vezir Mahmud Pasha Angelovic (1453–1474), Brill, ISBN 9789004121065

Dış bağlantılar

 Tekindağ, Şehabeddin (2003) "Mahmud Paşa" Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi Cilt: 27,  Sayfa: 376-378 Ankara:TDV yayinlari. Online:

1420 doğumlular
Nobırda doğumlular
1474 yılında ölenler
15. yüzyılda Yunanlar
15. yüzyılda Osmanlı sadrazamları
II. Mehmed'in sadrazamları
Kaptan-ı deryalar
İdam edilmiş Osmanlılar
İstanbul'da ölenler

Veli Mahmud Paşa


Crawley er borg í Vestur-Sussex, 45 kílómetra suður af London sem er nálægt Gatwick-flugvelli. Íbúar eru um 112.000 (2019). Bærinn Crawley var lítill fram að seinna stríði en eftir stríðið var ákveðið að skipuleggja new town þar og íbúafjöldi óx mjög.

Crawley Town er knattspyrnulið borgarinnar. Hljómsveitin The Cure var stofnuð þar.

Borgir á Englandi

Crawley


දෛනික ජිවිතයේදි අප මුහුණදෙන අභියෝග වලට වඩාත් ඵලදායි ලෙස මුහුණදීම සදහා අප තුල ඇති හැකියාව මනෝසමාජයීය නිපුණතා ලෙස හැදින්විය හැක.
එදිනෙදා ජිවිතයේ දි මුහුණදෙන අභියෝග වලට වඩාත් ඵලදායි ලෙස මුහුණදීම සදහා අප ප්‍රගුණ  කර ගත යුතු හිතකර චර්යාවන් ජිවන කුසලතා හෙවත් ජිවන නිපුණතා ලෙස හදුන්වනු ලැබේ.
මේ අනුව සලකා බලන විට ජිවන නිපුණතා යනු දෛනික ජිවිතයේ දි අභියෝග වලට මුහුණ දීමේ දි අප තුල  ප්‍රගුණ  කරගතයුතු අප සතුව ඇති කුසළතා සමුහයකි.
සෞඛ්ය් ප්රගවර්ධනයේ දි ජිවන නිපුණතාවන් ට වැදගත් තැනක් හිමි වෙයි. බොහෝ සෞඛ්‍ය  ගැටලු චර්යාවන් මුල් කර ගෙන ඇති වේ.
ශ්‍රී ලංකාවේ සුලභ වන ගැටලු වන මන්දපෝෂණය , මත්පැන් දුම්වැටි හා මත්ද්‍රව්‍ය  භාවිතය හා ලිංගාශ්‍රිත රෝග සලකා බැලීමේ දි අහිතකර චර්යාවන් එම සෞඛ්‍ය ද ගැටලු සදහා බලපාන අන්දම පහසුවෙන් තේරුම් ගත හැකිය. එම නිසා මෙම ගැටලු අවම කිරිම සදහා වෙන් වෙන් ව එක් එක් ගැටලුව ගෙන කටයුතු කිරිම වෙනුවට මෙම ගැටලු සියල්ලටම පොදු වු කරුණ වන ජිවන නිපුණතා ප්‍රගුණ කිරිම වඩාත් ඵලදායි ප්‍රවේශයක් වනු ඇත.

එදිනෙදා ජිවිතයේ දි අප මුහුණ දෙන අභියෝග වලට වඩාත් ඵලදායි ලෙස මුහුණ දීම සදහා අප තුල  ප්‍රගුණ කරගත යුතු ජිවන නිපුණතාවයන් රාශියක් නම් කළ හැකි වුවත් මුලික වශයෙන් හදුනා ගත් ජිවන නිපුණතා 10ක් (යුගල් 5ක්) ඇත. ඒවා මෙසේය .

තීරණ ගැනිම

අභියෝග වලට මුහුණ දීමේ දි නිවැරදි තීරණ ගැනීම වැදගත් වේ.මිනිසුන් තීරණ ගැනිමේදි නොයෙක් ක්ර ම අනුගමනය කරයි. ඒවා අතර හදිසි තිරණ ගැනිම , ආවේගයන් මත තීරණ ගැනීම , සියලු කරුණු සොයා බලා තිරණ ගැනිම හා සමහර විට තිරණ ගැනිම කල් දැමීම හෝ තමා වෙනුවෙන් අන් අයට තිරණ ගැනිමට ඉඩ හැරීම උදාහරණ ලෙස දැක්විය හැක. වඩාත් වැදගත් වනුයේ නිවැරදි තිරණ නිවැරදි වේලාවට ගැනිම සදහා අප තුල ඇති නිපුණතාවයයි.

ගැටලු නිරාකරණය

ගැටලුවකට මුහුණ දුන් කෙනෙකුට එය නිරාකරණය කර ගැනිමට නොහැකි විම තුල බොහෝ අපහසුතාවයන් ට මුහුණ දීමට සිදුවන බව නොරහසකි. ගැටලු නොවිසදි තිබිම මානසික අසහනයට හේතු වේ. එහි ප්රදතිඵලයක් ලෙස සමහර විට එය ජිවිතයට හානි වන අන්දමින් කෙළවර වන අවස්ථා ද අප දැක ඇත. එම නිසා ගැටලු නිරාකරණය සදහා ඇති ක්රනම වේදය ද ගැටලු විසදීමේ දි විකල්පයන් පිළිබද සිතීමේ වැදගත් කම ද මෙහි දි වැදගත් වෙයි.

නිර්මාණශීලි චින්තනය

ලෝකය නිරන්තරව වෙනස් වෙන්නේ නිර්මාණශිලි පුද්ගලයන් නිසාය. අභියෝග වලට මුහුණ දිමේ දි ස්ථානෝචිත ප්රනඥාවෙන් යුතුව කටයුතු කිරිමත් , අපහසු අවස්තා වල දි උපක්ර ම ශීලිව කටයුතු කිරිමේ වැදගත් කමත් නිර්මාණශීලි චින්තනය උපයෝගි කර ගන්නා අවස්ථාවන් ලෙස දැක්විය හැක.

විශ්ලේෂණාත්මක චින්තනය

යම්කිසි අවස්තාවක් හෝ සිදුවීම් පිලිබදව සෑම පැතිකඩකිනි ම බැලිමට හැකි විම , මධ්ය ස්ථව හා අපක්ෂපාතීව කරුණ තක්සේරු කර වඩාත් නිවැරදි නිගමන වලට එළඹිමට හැකිවිම මෙම කුසළතාව පිළිඹිබු කරයි. උදාහරණයක් වශයෙන් ජනමාධ්යි මගින් කෙරෙන ප්රමචාර කටයුතු පිළිබද නිවැරදි නිගමන වලට එළඹිමට මෙම නිපුණතාවය ඉවහල් වෙයි.

සඵලමත් (ඵලදායි) සන්නිවේදනය

සන්නිවේදනය හෙවත් අදහස් හුවමාරුව සමාජයක් තුල කටයුතු කිරිමේ දි අත්යෙවශ්යච ගුණාංගයකි . මෙහි දි අන් අයගේ අදහස් වලට සවන් දීම , තම අදහස් නිවැරදිව පැහැදිලිව සරලව සහ සුහදශීලිව ඉදිරිපත් කිරිම , අන් අයගේ සිත් නොරිදවා තම අදහස් ඉදිරිපත් කිරිම මෙන් ම තමන් නොපිළිගන්නා මෙන් ම නොගැලපෙන කරුණු පිළිබදව තම අදහස් නොබියව ප්රහකාශ කිරිමට ඇති හැකියාව මෙම කුසලතාවය පෙන්නුම් කරයි. නිවැරදි සන්නිවේදනයක් නොමැති කම බොහෝ ගැටලු ඇති වීමට හේතු වේ.

යහපත් අන්තර් පුද්ගල සබදතා

අප ජිවත් වන්නේ තවත් පිරිසක් සමඟය. නිවසේ දිත් , පාසැලේ දීත් , රැකියා ස්ථානයේ දිත් , මඟ තොට දීත් අපට වෙනත් පුද්ගලයින් සමග එක්ව කටයුතු කිරිමට සිදු වෙයි. අන්තර් පුද්ගල සබදතාවයන් ගොඩනැගිමේ දි මිත්‍රශීලී බව , සුහද බව , සහයෝගය සහ අන්‍යෝන්‍ය ගරුත්වය වැදගත් ගුණාංග ලෙස දැක්විය හැක.

ස්වයං අවබෝධය

තමා තුල ඇති හැකියාවන් දක්ෂතාවයන් සහ රුචි අරුචි කම් මෙන්ම තම චරිතයේ ප්ර බල සහ දුබල ස්ථාන පිළිබද දැන සිටිම වැදගත් වේ. දක්ෂතාවයන් හා හැකියාවන් දියුණු කර ගැනිමට දුර්වලතාවයන් මඟ හරවා ගැනීමට කටයුතු කිරිමටත් ස්වයං අවබෝධය ඉවහල් වෙයි.

අනුවේදනය

අන් අයව තේරුම් ගැනීමේ හැකියාව ලෙස මෙය හැදින්විය හැක. ශ්‍රී ලාංකිය සමාජය වැනි බහු ජාතික , බහු ආගමික , බහු භාෂාමය , බහු සංස්කෘතික සමාජයක ජිවත් වීමේ දි මෙම කුසළතාව අපට අන් අයව නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමටත් ඔවුන් ට අවශ්යහ උපකාර ලබා ගැනීමටත් ඉවහල් වෙයි.

චිත්තවේග වලට මුහුණ දීම

චිත්තචේග හෙවත් හැඟිම් හදුනා ගැනීම ,පාලනය කිරිම හා උචිත ලෙස ප්රීකාශ කිරිම මෙම නිපුණතාවය ප්ර්ගුණ කර ගැනිමේ දි වැදගත් වේ. උදාහරනයක් ලෙස කෝපයට පත් වු විට එය පාලනය කර ගැනිමේ වැදගත් කම දැක්විය හැක..

මානසික ආතතියට මුහුණ දීම

ඕනෑම සිද්ධියක් හෝ අවස්ථාවක් නිසා පුද්ගලයෙකු තුල ඇති වන නොසන්සුන්තාවය හෝ අපහසුතාවය මානසික ආතතිය ලෙස හැදින්විය හැකකිය. යම්කිසි ප්රසමාණයක ආතතියක් තිබීම ඵලදායි වන අතර එය සිමාව ඉක්මවා වැඩිවිම ඵලදායි නොවන ආතතියක් ලෙස දැක්විය හැකිය. පාලනය කර ගැනිමට නොහැකි මට්ටමේ ආතතීන් පුද්ගලයෙකුගේ සෞඛ්‍යය පිරිහීමට හේතු වේ. එම නිසා ආතතින් පාලනය කර ගැනිම සදහා ඇති විවිධ ක්‍රමවේදයන් භාවිතා කිරිමට දැන සිටිම ප්‍රයෝජනවත්ය.

අධ්‍යාපනය
ජීවන රටා
සෞඛ්‍යය
මානසික සෞඛ්‍යය

ජීවන නිපුණතා

මූලික ජීවන නිපුණතා


Effrosyni "Efi" Sfyri grego:Ευφροσύνη "Έφη" Σφυρή;(Atenas, 8 de janeiro de 1971) é uma ex-jogadora de vôlei de praia grega, campeã européia no ano de 2001 na Italia.

Carreira

Em 2000 disputou os Jogos Olímpicos de Sydney ao lado de Vasso Karadassiou e com esta atleta obteve sua primeira medalha de ouro continental, ou seja, no Campeonato Europeu de 2001 na cidade de Jesolo e ainda disputaram em Atenas os Jogos Olímpicos de 2004.

Ligações externas

Jogadores de voleibol de praia da Grécia
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2000
Voleibolistas de praia nos Jogos Olímpicos de Verão de 2004

Effrosyni Sfyri


Ivan Ivanko (Proložac, 20. lipnja 1945.) hrvatski je plesač.

Životopis
Od 1952. do 1964. Ivan Ivanko pohađao je osnovnu školu i gimnaziju u Zagrebu, gdje je i maturirao 1964. godine. Od 1955. studirao je s Pionirskim kazalištem u Zagrebu ples, pjevanje i glumu. Od 1960. bio je u baletnoj školi u Zagrebu, a 1964. u Accademia Musicale Chigiana u Sieni, gdje se usavršavao kao baletni plesač.

Godine 1963. započeo je svoju plesnu karijeru u Zagrebu. Godine 1962. Osnovao je s Milanom Brošom, Bogdanom Gagićem, Nadom Kokotović, Olgom Draušnik i Vlastom Spinčić Slobodnu plesnu skupinu ("Komorni Ansambl Slobodnog Plesa" - KASP) u Zagrebu. Godine 1964. započeo je angažman u kazalištu Komedija u Zagrebu ("Zagrebačko gradsko kazalište Komedija"), a 1965. u Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu.

Od 1962. do 1971. sudjelovao je s KASP-om i Hrvatskim narodnim kazalištem u Zagrebu na Muzičkom bijenalu Zagreb, 1962. na Baletnom bijenalu u Ljubljani. Godine 1967. pobijedio je sa Slobodnom plesnom grupom ("Komorni Ansambl Slobodnog Plesa" - KASP) na natjecanju za koreografiju u Institut Francaise de Recherches et Etudes koreografiji, s nastupima na RTF-u France i u Essay Theatre u Parizu. Od 1963. do 1971. bio je na Dubrovačkim ljetnim igrama kao plesač i pantomimičar. Također se pojavio u više televizijskih emisija na televiziji Zagreb ("HRT"). Godine 1971. bio je angažiran kao solist u Gradskom kazalištu Hagen, a kasnije u Theater des Westens u Berlinu, u Deutsches Theater u Münchenu i u Operettenhaus u Hamburgu. Godne 1978. angažiran je kao Baletmeister u Theater des Westens, Intendand Karl Viebach. Godine 1983. angažiran je kao asistent za koreografiju i koordinator redatelja u Hrvatskom Narodnom Kazalištu u Zagrebu pod redateljem i koreografom Waclawom Orlikowskim za Scelkuncika te za Romea i Julije u Slovenskom narodnom kazalištu u Ljubljani i na Ljetnim igrama u Dubrovniku.

Od 1973. do 2005. angažman kao slobodni umjetnik na njemačkim, švicarskim i austijskim televizijskim studijima kao plesač, pomoćnik redatelja i Redatelj u raznim televizijskim studijima i glazbenim emisijama (npr. na ZDF-u u Erkennen Sie die Melodie, Musik ist Trumpf, Starparade, Lustige Musikanten, Peter Alexander -Show, Wencke Myhre -Show, Anneliese Rothenberger -Show  itd.), serijama i filmovima (Just a Gigolo s Marlen Dietrich) kao plesač, koreograf, asistent koreografa (Herbert F. Schubert), pomoćnik redatelja i redatelj. Od 1987. do 1996. radio je kao redatelj, autor i koreograf u Axel Springer Show Zlatni volan. Godine 2005. završio je karijeru.

Vanjske poveznice

Ivan Ivanko kao glumac na Internet Movie Database
Ivan Ivanko kao redatelj na Internet Movie Database

Izvori

Hrvatski baletani
Hrvatski koreografi
Pantomimičari

Ivan Ivanko


Oberammergau je općina u okrugu Garmisch-Partenkirchen, u Bavarskoj u Njemačkoj. Gradić na rijeci Ammer poznat je po drvarnicama i drvosječama, NATO školi i diljem svijeta zbog svoje 380.-godišnje tradicije vjernog prikaza križnoga puta.

Škola NATO-a nalazi se od 1953. u kasarnama Hawkins/Hötzendorf i pruža oko 100 različitih vrsta treninga za potrebe NATO snaga. Godišnje se obučava 12000 vojnika, a njom je prošlo do sada oko 200 000 vojnika NATO-a.

Korizmene svečanosti u Oberammergau s vjernim prikazom križnoga puta među najpoznatijim su korizmenim događajem u Europi i svijetu. Izvode se od 1634. godine, a rezultat su zavjeta stanovnika sela, koji su obećali da će ih redovito izvoditi, ako ih Bog poštedi od posljedica bubonske kuge, koja je tada poharala regiju.

Jedan čovjek se vraćao natrag u Oberammergau zbog Božića i slučajno je doveo zarazu kuge sa sobom. Umro je od kuge i ona se počela širiti u Oberammergau. Nakon što je zavjet obavljen, niti jedan drugi stanovnik grada nije umro od bubonske kuge, a svi stanovnici mjesta koji su bolovali od kuge oporavili su se. Svečanosti se sada izvode u godinama koje završavaju nulom, kao i 1934. koja je bila 300. obljetnica, a 1984. bila je 350. godišnjica (iako je izvedba iz 1940. godine otkazana zbog početka Drugog svjetskog rata). Sudjeluje više od 2000 glumaca, pjevača, instrumentalista i tehničara. Sudjeluju svi stanovnici mjesta.

Njemačke općine

Oberammergau


ترتيب الأندية

النتائج

قائمة الهدافين

تركيا
دوريات كرة قدم أوروبية في 2009–10
كرة القدم التركية في 2009-10
مواسم الدوري التركي الممتاز

الدوري التركي الممتاز 2009–10


HD 142022 es una estrella binaria situada en la constelación de Octans, visualmente a 42 minutos de arco de ρ Octantis. Tiene magnitud aparente +7,69, por lo que no es observable a simple vista. En 2005 se descubrió un planeta extrasolar orbitando alrededor de la componente principal de este sistema estelar.

HD 142022 A
La componente principal, HD 142022 A, es una estrella amarilla subgigante o en las etapas finales de la secuencia principal; su tipo espectral es G9IV-V, aunque también ha sido clasificada como K0V.
Tiene una temperatura efectiva de 5499 ± 27 K y es prácticamente igual de luminosa que el Sol.
Gira sobre sí misma con una velocidad de rotación proyectada —límite inferior de la misma— de 1,2 km/s.
Posee una masa de 0,99 masas solares y es una estrella antigua, con una edad aproximada de 12.000 millones de años.

La metalicidad de HD 142022 A, dato estrechamente relacionado con la presencia de sistemas planetarios, es superior a la solar en un 55% ([Fe/H] = +0,19).
Otros elementos como níquel, magnesio y silicio son también más abundantes que en nuestra estrella.

HD 142022 B
La estrella secundaria, HD 142022 B, es una enana naranja de tipo K7 y magnitud +11,2.
Constituye una binaria amplia con HD 142022 A; la separación visual entre ellas es de 22 segundos de arco, habiendo permanecido constante desde 1920 hasta 2000, lo que pone de manifiesto que ambas estrellas forman un verdadero sistema binario.
La separación proyectada entre ambas estrellas es de 820 UA.

El sistema se encuentra a 112 años luz del sistema solar.

Sistema planetario

En 2005 fue descubierto un planeta extrasolar en torno a HD 142022 A utilizando el espectrógrafo CORALIE instalado en el Observatorio de La Silla (Chile).
Denominado HD 142022 A b, tiene una masa mínima 5,1 veces mayor que la de Júpiter.
Se mueve a una distancia media de 3 UA respecto a la estrella y su órbita es marcadamente excéntrica (ε = 0,53).
Completa una vuelta alrededor de HD 142022 A cada 1928 días.

Con el fin de estudiar la composición de hipotéticos planetas terrestres, se han evaluado las relaciones C/O y Mg/Si en HD 142022 A.
La relación C/O es 0,91, lo que implica que, a diferencia del Sistema Solar, el carbono se encuentra en forma de grafito y carburos (carburo de titanio y carburo de silicio).
Silicatos de hierro y magnesio como olivino y piroxeno también estarían presentes en las regiones más alejadas de la estrella.

Véase también
 Lista de planetas extrasolares

Referencias

Subgigantes
Enanas naranjas
Estrellas binarias
Sistemas planetarios
Constelación de Octans

HD 142022


Lansarea bărcii. Skagen este o pictură din 1884 a artistului suedez Oscar Björck. Descrie activitățile pescarilor locali, un subiect preferat pentru pictorii din Skagen. Lansarea bărcii este cea mai mare dintre picturile în aer liber ale lui Björck din Skagen. Este expus în Muzeul Skagen.

Istoric
Pictorii din Skagen au fost un grup de artiști danezi care s-au adunat în fiecare vară de la sfârșitul anilor 1870, în satul de pescuit Skagen, în nordul Iutlandei, pictând pescarii locali, întâlnirile și sărbătorile lor. Oscar Björck a sosit la Skagen în 1882, încurajat de P. S. Krøyer pe care l-a întâlnit la Paris. A devenit imediat legat de comunitatea artiștilor, mai ales de Michael Ancher, de soția sa Anna și de Holger Drachmann. Björck a petrecut mai multe veri acolo, realizând unele din cele mai bune picturi ale sale sub influența lui Krøyer și a mișcării naturalismului francez.

Descrierea picturii
Măsurand 160 x 194,5 centimetri, Lansarea bărcii este cea mai mare dintre picturile realizate în aer liber de Björck la Skagen. Aceasta prezintă munca de zi cu zi a pescarilor locali. Spre deosebire de Will He Round the Point? a lui Ancher, nu există nici un sentiment de alarmă sau de pericol în pictura lui. Straturile groase de vopsea de pe pânză ajută la transmiterea resacului spumos și a grosimii nisipului. Pescarul din fața bărcii este Ole Svendsen, care poate fi văzut și în multe dintre picturile lui Ancher pe care le-a realizat despre pescarii din Skagen. Pictura se află în colecția Muzeului Skagen.

Referințe

Picturi din 1884
Oscar Björck

Lansarea bărcii. Skagen


Die Nationalstraße 204 (), chin. Abk. G204, ist eine 1.031 km lange, in Nord-Süd-Richtung verlaufende Fernstraße im Osten Chinas in den Provinzen Shandong und Jiangsu sowie auf dem Gebiet der regierungsunmittelbaren Stadt Shanghai. Sie führt von der Küstenstadt Yantai über Laiyang, Jiaozhou, Rizhao, Lianyungang, Yancheng, Nantong und Taicang in die Metropole Shanghai.

Weblinks

Offizielle Webseite des chinesischen Verkehrsministeriums

Nationalstraße in der Volksrepublik China
Nationalstrasse China204
Straße in Shandong
Straße in Jiangsu
Straße in Shanghai

Nationalstraße 204 (China)


Claudio Destéfano (Adrogué, Buenos Aires, 1962) es un periodista argentino especializado en negocios y marketing deportivo. Es reconocido por sus apariciones en el canal Sub TV y por sus libros sobre temas empresarios.

Trayectoria profesional

Trabajó en diversos medios de comunicación. En prensa gráfica, se desempeñó en los diarios Clarín, El Cronista, Diario Popular, Infobae y en la revista Apertura. También colaboró con el diario deportivo Olé, la revista El Gráfico y con el matutino El Observador de Montevideo.
En radio, fue conductor y columnista en programas de varias emisoras, entre ellas América, Belgrano (AM), Identidad y Cultura, Aspen y La Isla (FM). Desde el año 2000, conduce por Radio El Mundo el programa semanal "Radiografía", dónde entrevista a destacados empresarios y presidentes de compañías a propósito de sus experiencias profesionales.
En televisión, fue columnista de TyC Sports, Fox Sports, América TV y Canal Rural.
En 2004, creó D:Biz, un diario interactivo de negocios mediante el cual adelanta primicias relativas al mundo del marketing deportivo y las grandes marcas.

Experto en marketing deportivo

Destéfano se ha especializado en el marketing orientado a instituciones deportivas.  Así, en 2008 asesoró al club de fútbol Tiro Federal (de Rosario) para lograr posicionamiento nacional e internacional a través de una estrategia de "juego limpio". En 2010, asesoró a los clubes Chacarita Juniors y Peñarol de Montevideo.
Como docente, dirige desde 2001 el programa de Management Deportivo en la Escuela Superior de Economía y Administración de Empresas (ESEADE) de Buenos Aires.
Es autor de los libros "Saberlo es negocio" (2006) y "Hay otro partido" (2010), dónde explora y analiza las relaciones comerciales y publicitarias entre marcas e instituciones deportivas.
Es el fundador del museo de marketing y memorabilia deportiva Templo del Otro Partido y del museo virtual Hay Otro Partido.

Reconocimientos

 Premio Santa Clara de Asís por conducción de "Desayuno en América" (1996)
 Entrepreneur del Año (otorgado por Mañana Profesional) (1998)
 Premio Eikon (revista Imagen) en categoría "Servicio de Atención al Consumidor" (2003)

Referencias

Enlaces externos
 Hay Otro Partido (sitio web)

Empresarios de Argentina
Periodistas de Argentina
Nacidos en Adrogué
Publicistas de Argentina
Premio Santa Clara de Asís

Claudio Destéfano


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Piešťany enthält die 40 nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützten Objekte in der Gemeinde Piešťany im Okres Piešťany.

Denkmäler

Legende

Weblinks

Einzelnachweise

!
Piestany


Jean Roatta (* 13. Dezember 1941 in Marseille) ist ein französischer Politiker (UMP).

Roatta gehörte von 1986 bis Ende 2011 der französischen Nationalversammlung an. Er vertrat dabei den dritten Wahlkreis des Départements Bouches-du-Rhône.

Seit dem 6. Dezember 2011 gehört er dem Europäischen Parlament an. Roatta rückte nach, da aufgrund der Vergrößerung des Parlaments Frankreich zwei zusätzliche Sitze zustanden, von denen einer die UMP erhielt.

Weblinks

Mitglied der Nationalversammlung (Frankreich)
Mitglied des Europäischen Parlaments für Frankreich
Person (Marseille)
UMP-Mitglied
Geboren 1941
Mann

Jean Roatta


Candosa Portekiz'de Tábua belediyesine bağlı olan, 11,68 km2 yüzölçümüne sahip, 818 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Tábua'nın bucakları

Candosa


ميخائيل لاسكار (بالرومانية:Mihail Lascăr) جنرال روماني ولد في 8 نوفمبر 1889 24 يوليو 1959) خلال الحرب العالمية الثانية ووزير للدفاع في 1946-1947.

تخرج من مدرسة المشاة 1910 ليعمل ضابطا في الجيش الروماني ، حارب في حرب البلقان الثانية والحرب العالمية الأولى أصبح عقيداً في سنة 1934 وعميداً في 1939، في 10 يناير 1941 كلف بقيادة اللواء الجبلي الأول من الجيش الروماني الثالث خلال عملية بارباروسا ثم أنيط به مهمام قيادة اللواء السادس المدرع من الجيش الثالث الروماني في 11 مارس 1942 وشارك في معركة ستالينغراد ، 22 نوفمبر 1942 أسر ليقضي سنوات 1943-1945 سجيناً في الأتحاد السوفيتي، فيما بعد أصبح سياسياً وتولى منصب وزارة الدفاع في رومانيا.، توفي في 24 يوليو 1959

مراجع

أسرى حرب الحرب العالمية الثانية المحتجزون لدى الاتحاد السوفيتي
أسرى رومانيون
أشخاص من ترجو جيو
أفراد عسكريون رومانيون في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون رومانيون من حرب البلقان الثانية
حاصلون على وسام ميشيل الشجاع من الدرجة الثانية
حاصلون على وسام ميشيل الشجاع
رومانيون
عسكريون رومانيون في الحرب العالمية الأولى
قادة الحرب العالمية الثانية
متقلدو صليب الفارس الحديدي مع أوراق البلوط
مواليد 1889
مواليد في ترجو جيو
وفيات 1959
وفيات في بوخارست

ميخائيل لاسكار


Survivor Series 2017 a fost ce-a de-a treizecișiuna ediție a pay-per-view-ului anual Survivor Series organizat de WWE. A avut loc pe data de 19 noiembrie 2017 în arena Toyota Center din Houston, Texas.

Rezultate
 Pre-Show: Elias l-a învins pe Matt Hardy (9:15)
 Elias l-a numărat pe Hardy după un «Drift Away».
 Pre-Show: Enzo Amore (c) l-a învins pe Kalisto păstrându-și campionatul WWE Cruiserweight Championship (8:45)
 Amore l-a numărat pe Kalisto după două «JawdonZO».
 Pre-Show: Kevin Owens și Sami Zayn i-au învins pe Breezango (Tyler Breeze și Fandango) (7:45)
 Owens l-a numărat pe Fandango după un «Pop-Up Powerbomb».
 The Shield (Dean Ambrose, Roman Reigns, și Seth Rollins) i-au învins pe The New Day (Big E, Kofi Kingston și Xavier Woods) într-un Six-man tag team match (21:20)
 Ambrose l-a numărat pe Kingston după un «Triple Powerbomb» după a doua coardă.
 Team Raw (Alicia Fox, Nia Jax, Asuka, Sasha Banks, și Bayley) au învins Team SmackDown (Becky Lynch, Carmella, Charlotte Flair, Naomi, și Tamina) într-un Women's traditional 5-on-5 Survivor Series elimination match (18:35)
 Asuka a eliminato pe Natalya după ce a făcut-o să cedeze cu un «Asuka Lock».
 Campionul Statelor Unite Baron Corbin l-a învins pe Campionul Intercontinental The Miz (însoțit de Curtis Axel și Bo Dallas) (9:35)
 Corbin l-a numărat pe Miz după un «End of Days».
 Campionatele lor nu au fost puse în joc.
 Campioni pe echipe din SmackDown The Usos i-au învins pe Campioni pe echipe din Raw Sheamus și Cesaro (15:55)
 Jey l-a numărat pe Sheamus după un «Uso Splash».
 Campionatele lor nu au fost puse în joc.
 Campioana feminina din SmackDown Charlotte Flair a învins-o pe Campioana Feminina din Raw Alexa Bliss (15:00)
 Charlotte a făcut-o pe Bliss să cedeze după un «Figure-Eight».
 Campionatele lor nu au fost puse în joc.
 Campionul Universal Brock Lesnar l-a învins pe Campionul WWE AJ Styles (15:25)
 Lesnar l-a numărat pe Styles după un «F-5».
 Team Raw (Kurt Angle, Braun Strowman, Finn Bálor, Samoa Joe și Triple H) au învins Team SmackDown (Shane McMahon, Randy Orton, Bobby Roode, Shinsuke Nakamura și John Cena) într-un Men's traditional 5-on-5 Survivor Series elimination match (33:20)
 Triple H l-a eliminat pe Shane după un «Pedigree» supraviețuind alături de Strowman.
 În timpul meciului, Triple H l-a trădat pe Angle aplicându-i un «Pedigree».
 După meci, Strowman l-a atacat pe Triple H după ce acesta a încercat să sărbătorească cu el.

Survivor Series
Evenimente pay-per-view WWE

Survivor Series (2017)


Fabio Valente (en latín, Fabius Valens) fue un comandante de la legión romana I Germanica en 69. Es famoso por haber participado en las luchas de poder durante el año de los cuatro emperadores entre Galba, Vitelio y Otón.

Biografía
Valente nació en Anagnia en el Lacio, en el seno de una familia equestre. Tácito lo describe como de costumbres libres y de espíritu no falto de atractivo, habiéndose exhibido como mimo en el teatro con ocasión de las fiestas juvenales.

Fue el primer comandante de una legión que se alineó con Galba, arrastrando a las otras legiones.

Como lugarteniente de legión, ejecutó la orden de Galba en 68: el asesinato de Fonteyo Capitón que habría fomentado disturbios en África, o que no habría seguido las intenciones belicosas de Valente y de Cornelio Aquino. Estuvo junto con Aulo Cecina Alieno, legado en la Galia. Según Tácito, su ambición y su temeridad fueron desmedidas, al sofocar el complot de Capito.

El 2 de enero de 69 ingresó en Colonia, en donde saludó, junto con la caballería legionaria, al emperador Vitelio (aunque no detentó efectivamente el cargo hasta la derrota de Otón en la primera batalla de Bedriacum en abril de 69, en la que participó Valente junto con Aulo Cecina Alieno). El futuro emperador Vitelio, ya aclamado como tal por los ejércitos del Rin, encargó a los dos legados atravesar Galia y caer sobre Roma para derrocar a Galba (de hecho encontraron en el camino a Otón, quien se había convertido en emperador en el ínterin). Valente estaba a la cabeza de la élite de la Germania Inferior junto con la legio V Alaudae reforzada por cohortes auxiliares y por cuerpos de caballería auxiliar reclutada por alistamiento voluntario de ciudadanos romanos o provinciales, es decir, aproximadamente 40 000 hombres. Su misión le hizo atravesar el territorio de los heduos, donde buscó «un pretexto para la guerra». En seguida, se estacionó en Lugdunum, donde disuadió a sus tropas para saquear la ciudad vecina de Vienne para vengar a los habitantes de Lugdunum, después de que la ciudad rival hubiera levantado un ejército durante la revuelta de Vindex contra Nerón; sin embargo, Tácito agrega que «la ciudad [de Vienne] debió entregar sus armas y cada uno de sus habitantes proporcionó toda suerte de provisiones a los soldados [...] el propio Valente se había dejado comprar a buen precio.».

Valente y Cecina cruzaron juntos los Alpes. Finalmente, participaron en la primera batalla de Bedriacum en abril de 69, donde Otón se suicidó tras la victoria de Vitelio, que se hizo reconocer emperador romano.

Cuando las legiones de Oriente y del Danubio proclamaron emperador a Vespasiano, Valente permaneció fiel a Vitelio, pero dudó, perdió un tiempo valioso y no pudo reunirse con las tropas de Cecina. Después de la derrota de las tropas de Cecina en Cremona, Valente intentó apoderarse de la Galia, donde esperaba reunir nuevas tropas. Embarcado en el golfo de Pisa, fue empujado por los vientos al puerto de Hercule Monecus, donde se enteró de que los partidarios de Vespasiano habían tomado el control de la región de Fréjus. Volvió a embarcarse con una pequeña escolta, pero cerca de Marsella, en las islas de Hyères, fue hecho prisionero y su captura provocó un realineamiento general a favor de Vespasiano.

Valente terminó su vida en cautividad, ya que fue ejecutado en Urbino y su cabeza fue exhibida a las últimas unidades de Vitelio como prueba de su derrota.

Referencias

Bibliografía
 Hanslik, R., "Fabius II 13", Der Kleine Pauly (KlP), vol 5, Stuttgart, 1975, cols. 497–498.

Cónsules del Imperio romano
Ejecutados de la Antigua Roma
Generales de la Antigua Roma
Valente,  Fabio
Militares de la Antigua Roma del siglo I
Nacidos en Anagni
Fallecidos en Urbino

Fabio Valente