Johnny Rotten olarak tanınan John Joseph Lydon (d. 31 Ocak 1956), İngiliz rock müziğinin ileri gelen isimlerindendir. Lakabı olan "rotten", "çürük" anlamına gelmektedir ve kendisinin kötü ağız sağlığından dolayı bu ismi almıştır.

70'li yıllarda Punk Rock'ın en ünlü gruplarından olan Sex Pistols'ın solistliğini yapmıştır. 1979'da, Sex Pistols'tan ayrıldıktan sonra, The Clash'in gitaristi Keith Levene ile Public Image Ltd. grubunu kurmuştur.

1956 doğumlular
İngiliz müzisyenler
İngiliz ateistler
Britanyalı cumhuriyetçiler
Yaşayan insanlar
Londra doğumlu müzisyenler
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar

John Lydon


Prințesa Maria Pia de Bourbon-Parma (n. 24 septembrie 1934) este fiica cea mare a regelui Umberto al II-lea al Italiei și a Prințesei Marie-José a Belgiei. Ea este sora mai mare a Prințului Victor Emmanuel de Neapole, a Prințesei Maria Gabriela de Savoia și a Prințesei Maria Beatrice de Savoia. De asemenea, este verișoară cu fostul rege Albert al II-lea al Belgiei.

Biografie
Maria Pia Elena Elisabetta Margherita Milena Mafalda Ludovica Tecla Gennara di Savoia a fost primul copil al Prințului și Prințesei de Piedmont, născută în Neapole, Italia, în 1934. Părinții ei, căsătoriți din 1930, erau nefericiți împreună, mama ei confesându-se într-un interviu mult mai târziu (On n'a jamais été heureux, "Noi n-am fost niciodată fericiți"). Părinții s-au separat după ce monarhia italiană a fost abolită prin plebiscit la 2 iunie 1946. Exilată, familia s-a adunat pentru scurt timp în Portugalia, ea și cei trei frați mai mici au plecat curând cu mama lor în Elveția în timp ce tatăl lor a rămas în Portugalia. Fiind credincioși catolici, părinții ei nu au divorțat.

Într-o croazieră regală pe iahtul Agamemnon al reginei Frederica de Hanovra, la 22 august 1954, ea l-a întâlnit și mai târziu s-a căsătorit cu Prințul Alexandru al Iugoslaviei (n. 1924), fiul Prințului Paul al Iugoslaviei și al Prințesei Olga a Greciei și Danemarcei. La scurt timp după căsătorie, Maria Pia a născut doi fii gemeni. Un alt set de gemeni a născut la cinci ani după căsătorie, de data aceasta o fată și un băiat.

Prințul Dimitri Umberto Anton Peter Maria al Iugoslaviei (n. 1958)
Prințul Michael Nicolas Paul George Maria al Iugoslaviei (n. 1958)
Prințul Sergius "Serge" Wladimir Emanuel Maria al Iugoslaviei (n. 1963); s-a căsătorit cu Sofia de Toledo la 6 noiembrie 1985.  Au divorțat în 1986. S-a recăsătorit cu Eleonora Rajneri la 18 septembrie 2004.
 Prințesa Helene Olga Lydia Tamara Maria a Iugoslaviei (n. 1963); s-a căsătorit cu Thierry Alexandre Gaubert si are trei copii:
Milena Maria Pia Angelique Armaule Gaubert (n. 1988)
Nastasia Marie-José Tania Vanessa Isabelle Gaubert (n. 1991)
Leopold Umberto Armand Michel Gaubert (n. 1997)

Cuplul a divorțat în 1967.

În 2003, Maria Pia s-a recăsătorit cu Prințul Michel de Bourbon-Parma (n. 1926), fiul Prințului René de Bourbon-Parma și a Prințesei Margaret a Danemarcei. Soțul ei a divorțat de Prințesa Yolande de Broglie-Revel cu care are cinci copii; de asemenea, el este tatăl unui copil născut în 1977, Amélie de Bourbon de Parme. Prin cel de-al doilea soț, Maria Pia este cumnata reginei Ana a României. Fostul ei soț, Prințul Alexandru s-a recăsătorit și el cu prințesa Barbara de Liechtenstein, cu care are un copil.

Note

Nașteri în 1934
Casa de Savoia
Casa de Bourbon-Parma
Prințese italiene
Prințese de Bourbon-Parma
Prințese de Savoia

Maria Pia de Bourbon-Parma


An Alocasia scalprum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alistair Hay. An Alocasia scalprum in nahilalakip ha genus nga Alocasia, ngan familia nga Araceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Alocasia

Alocasia scalprum


French Open 2016 var en tennisturnering, der blev spillet udendørs på grusbaner i perioden 16. maj - 5. juni 2016 på Stade Roland Garros i Paris, Frankrig. Det var den 115. udgave af mesterskabet og den anden grand slam-turnering i 2016.

Turneringen blev præget af usædvanligt køligt og regnfuldt vejr, og den 30. maj 2016 blev arrangørerne på grund af vejret nødt til at aflyst alle planlagte kampe. Det var første gang siden 30. maj 2000 (præcis 16 år tidligere), at der ikke blev slået en eneste bold på en dag ved French Open.

Herresinglemesterskabet blev vundet af Novak Djokovic, som i finalen besejrede Andy Murray med 3−6, 6−1, 6−2, 6−4, og som dermed vandt French Open-mesterskabet i herresingle for første gang og samtidig fuldførte en "career grand slam". Han blev også den blot tredje spiller i tennishistorien, der var regerende mester i alle fire turneringer på samme tid. Djokovic blev under turneringen endvidere den første tennisspiller i historien, der opnåede en samlet præmiesum på $ 100.000.000 i sin karriere.

Damesingletitlen blev vundet af Garbiñe Muguruza, som i finalen besejrede Serena Williams med 7−5, 6−4, og som dermed vandt sin første grand slam-titel og blev den første spanske vinder af titlen, siden Arantxa Sanchez Vicario vandt den for tredje gang i 1998. Sejren medførte, at spanieren for første gang i karrieren rykkede op på andenpladsen på WTA's verdensrangliste. Og for tredje grand slam-turnering i træk blev damesingletitlen vundet af en spiller, der ikke tidligere havde vundet en grand slam-titel.

Herredoubleturneringen blev vundet af Feliciano López og Marc López, som i finalen besejrede Mike Bryan og Bob Bryan med 6−4, 6−7(6−8), 6−3. Dermed sikrede det spanske par sig sin første grand slam-titel, og de blev det første rent spanske par, der vandt titlen, siden Sergio Casal og Emilio Sanchez triumferede i 1990.

I damedoublemesterskabet sejrede Caroline Garcia og Kristina Mladenovic, som dermed begge vandt deres første grand slam-titel i damedouble, og som blev det første rent franske vinderpar i turneringen siden 1971. For Garcia var triumfen den første grand slam-titel i karrieren, mens Kristina Mladenovic tidligere havde vundet to grand slam-titler i mixed double sammen med Daniel Nestor. I finalen besejrede franskmændene de vinderne fra 2013, Jekaterina Makarova og Jelena Vesnina, med 6−3, 2−6, 6−4.

Mesterskabet blev vundet af Martina Hingis og Leander Paes, som i finalen besejrede Sania Mirza og Ivan Dodig med 4−6, 6−4, [10−8]. Hingis og Paes opnåede dermed (både hver for sig og som par) en karriere-grand slam i mixed double. For Martina Hingis var sejren den 22. grand slam-titel i karrieren, heraf den femte i mixed double. Leander Paes opnåede sin 10. grand slam-titel i mixed double, og den 18. grand slam-titel i alt, og den 42-årige inder blev den blot tredje spiller i den åbne æra, der opnåede en karriere-grand slam i både herredouble og mixed double.

Præmier

Den samlede præmiesum for French Open 2016 androg € 32.017.500 (inkl. per diem), hvilket var en stigning på 14 % i forhold til året før. I mesterskabsrækkerne er pengepræmierne fordelt som vist nedenfor.

Pengepræmier i rækkerne for kørestolstennis og opvisningsturneringerne med deltagelse af tidligere stjerner samt per diem-udbetalinger androg € 1.994.500.

Resultater

Resultaterne fra ottendedelsfinalerne og frem i singlerækkerne og fra kvartfinalerne og frem i doublerækkerne vises nedenfor. For komplette resultater henvises til de uddybende artikler.

Herresingle

Damesingle

Herredouble

Damedouble

Mixed double

Juniorer

Finalerne i juniorrækkerne fik følgende resultater.

Kørestolstennis

Finalerne i rækkerne for kørestolstennis fik følgende resultater.

Legender

Der blev spillet tre turneringer for for tidligere topspillere under betegnelsen "legender". Hver turnering havde deltagelse af seks par, der var opdelt i to indledende puljer med tre par i hver, hvorfra puljevinderne gik videre til finalen. De tre finaler fik følgende resultater.

Eksterne henvisninger

 Roland Garros

Noter

WTA Tour 2016
ATP World Tour 2016

French Open 2016


Anne-Sophie Mathis (født 13. juni 1977 i Nancy i Frankrig) er en fransk tidligere kvindelig professionel bokser. Hun har været verdensmester fire gange (WBA, WBIF, UBC og WBC). Mathis har tabt mod norske Cecilia Brækhus to gange: 22. september 2012 og 1. oktober 2016 (i Oslo Spektrum) til stævnet kaldet The Homecoming.

Meritter
 27 sejre heraf 23 på knockout, 1 uafgjort og 5 nederlag.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Biografi hos WBAN.org
 Mathis : "À moi de saisir ma chance" - Interview hos Netboxe.com

Boksere fra Frankrig
Personer fra Nancy

Anne-Sophie Mathis


Pokolj u Dugopolju dogodio se od 2. do 4. listopada 1942., nakon što su 30. rujna 1942. god. talijanski fašisti dovezli kamionima četnike, koji su potom pod zaštitom talijanskih oklopnih kola i pod nadzorom talijanskih časnika više dana pljačkali i palili po mjestu u neposrednoj blizini Splita, te ubijali one mještane koji nisu pred njima bili pobjegli.

Prema izvještaju koje je neposredno nakon pokolja sačinio svećenik don Mijo Marović, pobijeno je 35 Hrvata koje su četnici zatekli u mjestu – koje je bilo u blizini Splita, i odakle se znatan broj dragovoljaca odlučio pristupiti partizanskim postrojbama koje su se borile protiv talijanskog okupatora – na razne svirepe načine: bacanjem u vatru, kopanjem očiju na živo, razbijanjem lubanje, vađenjem srca i dr. Četnici su ubili dječaka od 5 godina i djevojčicu od 3 godine. Za vrijeme pokolja, četnici su pjevali pjesme o Velikoj Srbiji, svojoj mržnji prema Hrvatima i sl.

Opljačkana stoku i žito prevežena je iz mjesta talijanskim kamionima.

Don Mijo Marović popisao je žrtve pokolja poimenično, uz ogradu da su to oni čija su tijela bila pronađeni do njegovoga izvješća, sačinjenoga 19. listopada 1942. god.:

1. Milić Marko pok. Luke r. 1874

2. Milić Luce ž. Marka r. 1881

3. Balić Grgo pok. Ante r. 1879

4. Balić Matija ž. Grge r. 1880

5. Balić Ivan pok. Ante r. 1879

6. Balić Cvita ž. Ivana r. 1864

7. Balić Stjepan pok. Andrije r. 1874

8. Radovan Toma p. Mate r. 1873

9. Radovan anica ud. p. Nikole r. 1863

10. Radošević Nikola pok. Mate r. 1870

11. Radošević Božo pok. Joze r. 1866

12. Caktaš Mijo pok. Marka r. 1879

13. Caktaš Jaka ud. Bartula r. 1870

14. Božinović Božo pok. Šimuna r. 1877

15. Rogošić Mijo pok. Ante r. 1881

16. Rogošić Božo pok. Joze r. 1868

17. Rogošić Luce ud. Mate r. 1877

18. Doždor Ante pok. Marka r. 1878

19. Perišić Mate pok. Ivana r. 1901

20. Perišić Ivan pok Ante r. 1864

21. Perišić Matija ž. Ivana (r.) 1874

22. Šimić Jela ud. Ivana (r.) 1883

23. Šimić anđa ž. Marka (r.) 1862

24. Šimić Tomaša Mijo pok. Petra r. 1862

25. Ljubišić Ivan pok. Duje

26. Radošević Jakov pok. Marka (r.) 1870

27. Ban anđa ž. Ivanova r. 1914

28. Ban Miljenko, sin Ivanov (r.) 1937

29. Ban Ana kći Ivanova (r.) 1939
30. Ban Iva ž. Pok. Mije (r.) 1885

31. Ban Kata ž. Pok. Mije (r.) 1874

32. Vukasović Ante pok. Šime (r.) 1877.

Blanka Matković i Josip Dukić u knjizi "Dugopoljski žrtvoslov (1941.-1948)" iz 2011. god. govore o 35 žrtava, od čega su njih 34 bili stanovnici Dugopolja, a 35. je bio Ivan Grubišić pok. Duje iz Solina. Popisu pobijenih Dugopoljaca kojega je bio sačinio don Mijo Marović dodaju Matković i Dukić još Jaku Prančić i Ivu Perišić.

Izvori

 Hrvatska u Drugom svjetskom ratu
Četnički zločini u Drugom svjetskom ratu

Pokolj u Dugopolju 2. – 4. listopada 1942.


František Ringo Čech (František Čech, Praga, 9 de julio de 1943) es un percusionista, cantante, letrista, actor, escritor, guionista, pintor y político checo.

Biografía
Nació en la familia del músico y cantautor de Viena František Čech Pražsky.

En la escuela, František Čech hijo tenía problemas, especialmente con las matemáticas, pero ya desde muy joven redactaba muy bien y era aficionado a la lectura.

En 1959, tocaba la batería en la banda de dixieland Storyville Jazz.

Más tarde, ingresó en la banda de jazz tradicional del saxofonista y clarinetista Pavel Smetáček.

En 1963 fue cofundador del grupo de rock Olympic.

Desde 1963 hasta 1965 estudió percusión en el Conservatorio de Praga.

En 1965, alguien lo denunció por "socavar la república", y František Čech pasó cuatro meses en la cárcel.

Después de su liberación, huyó a los Estados Unidos, donde permanecería más de un año. Entretanto, fue proclamado como el mejor percusionista de Checoslovaquia; entonces, le pondrían el apodo de "Ringo" por el baterista de los Beatles.

En los Estados Unidos, trabajó con los músicos de jazz Buddy Rich, Lionel Hampton y Oscar Peterson, y apareció en la tele en el Ed Sullivan Show y en el Hollywood Palace.

Cuando regresó a Checoslovaquia, fundó la Rogers Band, y trabajó con grandes músicos del país.

Después fundó junto con su hermano Svatopluk, saxofonista, el grupo Shut Up, con el que se presentaban en la sala de teatro Semafor. Allí empezaría František Čech su carrera de actor. En esa época escribió letras para su grupo y para otros cantantes de diversos estilos musicales: jazz, rock, pop y música clásica.

En 1973 conoció a Jiří Schelinger, cantante y guitarrista del grupo Faraon que ya era muy popular por la canción Holubí dům (Casa de palomas). Juntos, František Čech y Jiří Schelinger harían canciones que se publicarían en los primeros discos sencillos de rock duro de Checoslovaquia.

Véase también

 Jiří Schelinger

Enlaces externos

 František Ringo Čech en el sitio del České filmové nebe (Panteón del cine checo); en checo.

 František Ringo Čech en el sitio de la Česko-Slovenská filmová databáze (Base de datos de películas checoslovacas); en checo.

 František Ringo Čech en el sitio del Český hudební slovník osob a institucí (Diccionario musical checo de personalidades e instituciones); en checo.

 Sobre la carrera política de František Ringo Čech en el portal de noticias IDNES (IDNES.cz); texto y vídeo en checo.

Actores de la República Checa
Escritores de la República Checa del siglo XX
Escritores en checo
Guionistas de la República Checa
Periodistas de opinión
Actores-políticos
Políticos de la República Checa del siglo XX
Socialdemócratas de la República Checa
Bateristas de jazz
Bateristas de rock
Músicos de hard rock
Cantantes de rock
Cantantes masculinos de la República Checa
Músicos de jazz de la República Checa
Músicos de rock de la República Checa
Nacidos en Praga
Políticos de la República Checa del siglo XXI

František Ringo Čech


Die Milwaukee Sea Gulls waren eine US-amerikanische Eishockeymannschaft in Milwaukee, Wisconsin. Die Mannschaft spielte in der Saison 1950/51 in der United States Hockey League.

Geschichte
Das Franchise wurde 1950 als Expansionsteam der United States Hockey League gegründet. In ihrer Premierenspielzeit belegte die Mannschaft den sechsten und somit letzten Platz der regulären Saison. Anschließend wurde die Mannschaft bereits wieder aufgelöst.

Weblinks
 The Internet Hockey Database – Statistik Milwaukee Sea Gulls
 The Internet Hockey Database – Spielerliste Milwaukee Sea Gulls

Eishockeyverein (United States Hockey League, 1945–1951)
Sea Gulls
Gegründet 1950
Aufgelöst 1951

Milwaukee Sea Gulls


Kulturdenkmäler nach Ortsteilen

Affhöllerbach

|}

Brensbach

|}

Höllerbach

|}

Nieder-Kainsbach

|}

Wallbach

|}

Wersau

|}

Abgegangene Kulturdenkmäler

|}

Literatur
 Landesamt für Denkmalpflege Hessen (Hrsg.): Denkmaltopographie der Bundesrepublik Deutschland. Kulturdenkmäler in Hessen. Odenwaldkreis. Wiesbaden 1998, S. 156–189.

Weblinks

Brensbach
!

Liste der Kulturdenkmäler in Brensbach


Giovanni Battista Natali (1628-1687) foi um prelado católico romano que serviu como Bispo de Ston (1683-1687).

Biografia
Giovanni Battista Natali nasceu em Ragusa e foi ordenado sacerdote na Ordem dos Pregadores. No dia 15 de novembro de 1683, foi nomeado pelo Papa Inocêncio XI como Bispo de Ston. Serviu como Bispo de Ston até à sua morte a 4 de agosto de 1687.

Bispos nomeados pelo Papa Inocêncio XI
Mortos em 1687
Nascidos em 1628
Bispos do século XVII

Giovanni Battista Natali (bispo)


Zeit im Bild bezeichnet:

 Zeit im Bild, die  Nachrichtensendungen des Österreichischen Rundfunks (ORF)
 Verlag Zeit im Bild, Verlag in Dresden 1952–1990

 Zeit im Bild (Zeitschrift), Illustrierte in Dresden von 1946 bis 1969
 Die Zeit im Bild, Wochenillustrierte in Berlin von 1903 bis 1919

Zeit im Bild (Begriffsklärung)


Ultimul jidan este un film românesc din 1996 regizat de Florin Iepan.

Prezentare

Note

Legături externe

Vezi și
 1996 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 1996

Ultimul jidan


Noia Noia er det fjerde studiealbum fra det danske popband Juncker. Det blev udgivet den 28. maj 2012. Musikmagasinet GAFFA gav det tre ud af seks stjerner.

Spor
 "Det Rene Ingenting" - 4:05
 "Kun I Form I Uniform" - 3:35
 "Så Længe Vi Er Her" - 3:32
 "Når Månen Samler Støv" - 3:29
 "Mere End Ramt" - 3:51
 "Du Var Her Lige Før" - 4:06
 "Så Godt Som Død" - 4:00
 "Lige Lovlig Tæt På Brønderslev" - 3:13
 "Lykken Kommer Sjældent Alene" - 3:49
 "Hvis Det Regner" - 3:07
 "Det Er For Sent" - 3:36

Referencer

Eksterne henvisninger
Noia Noia på Discogs

Juncker-album
Album fra 2012

Noia Noia


Suşi, (), genellikle çiğ deniz ürünleri ve sebzeler gibi çeşitli malzemelerle birlikte, biraz şeker ve tuz ile hazırlanmış sirkeli pirinçten oluşan geleneksel bir Japon yemeğidir. Suşi stilleri ve sunumu çok çeşitli olup ana bileşeni aynı zamanda shari veya sumeshi olarak da adlandırılan suşi pirincidir. Japonya çıkışlı bir yemek olmasına rağmen tüm Uzakdoğu ülkelerinde tüketilir.

Suşi geleneksel olarak orta taneli beyaz pirinçle yapılır, ancak kahverengi pirinç veya kısa taneli pirinç ile hazırlanabilir. Genellikle kalamar, yılan balığı, sarıkuyruk, somon, ton balığı veya yengeç çubuğu gibi deniz ürünleri ile hazırlanır. Birçok suşi türü vejetaryendir. Genellikle gari, wasabi ve soya sosu ile servis edilir. Daikon veya takuan, yemek için popüler garnitürlerdir.

Suşinin telaffuzunda, eğer bir ön ek var ise (nigirizuşi örneğinde olduğu gibi) ilk s harfi z olarak okunur; bu, Japoncada rendaku olarak adlandırılan sessiz harf yumuşamasının bir örneğidir.

Suşi bazen Japon mutfağında ince dilimlenmiş çiğ balık veya ara sıra etten oluşan ilgili bir yemek olan saşimi ile karıştırılır.

Tarihçe

Suşi'nin özgün biçimi, bugün nare-zuşi olarak bilinen türüdür; ilk olarak Güneydoğu Asya'da ortaya çıkmış ve Japonya'ya yaygınlaşmasından önce Çin'de görülmüştür. Suşi Japoncada artık kullanılmayan eski dil bilgisi formunda bir terimdir ve eski, mayalanma kökenine dayalı olan "ekşi" anlamına gelir.

Japonya'daki en eski suşi tipi, narezuşi, bu mayalanma işlemine en yakın türdür. Hazırlanışında, balık mayalanan pirinç içine sarılarak mayalanır. Mayalanma ile balıktaki proteinler yapıtaşları olan amino grup asitlere indirgenir. Bu işlem yoğun tuz kullanımı gerektirir ve balık etindeki yüksek asitlik ile uygulanan basınç sonucu hem pirinç hem de balık, ekşi bir tada sahip olur. Japonya'da narezuşi önce oshizuşi'ye, sonra da bugün dünyanın suşi olarak bildiği yiyecek olan Edomae Nigirizuşi'ye dönüşmüştür.

Çağdaş Japon suşi'si yukarıda anılan geleneksel laktik asit fermantasyonu ile mayalanmış pirinç temelli yemeğe az benzerlik gösterir. Özgün olarak mayalanmış balık pirinçten alınarak sadece balık yenir ve pirinç atılır. Biwa Gölü bölgesinde yapılan ve narezuşi'nin bir türü olan keskin tat ve kokulu funazuşi, tat olarak geleneksel yöntem ile yapılan yemeğe en çok benzeyendir. Japon Muromachi Dönemi'nin (MS 1336 – 1573) başından itibaren daha iyi lezzet ve koruma için sirke kullanımına başlanmıştır. Sirkenin, pirincin ekşiliğini ortaya çıkarttığı, tüketim süresini uzattığı ve mayalanma işlemini kısalttığı gözlemlenmiştir ve zaman içerisinde mayalanma süreci bırakılmıştır. Takip eden yüzyıllarda, Osaka bölgesinde suşi, oşi-zuşi'ye dönüşmüştür. Deniz mahsulleri ve pirinç, ahşap (genellikle bambu) kalıplarla bastırılarak hazırlanmıştır. 18.yy 'ın ortalarından itibaren, suşi'nin bu biçimi Edo bölgesine (günümüzde Tokyo) ulaşmıştır.

Günümüzde sadece suşi olarak bilinen bu çağdaş versiyon, Hanaya Yohei (1799 – 1858) tarafından Edo'da, Edo Döneminin (MS 1603 – 1868) sonunda yaratılmıştır. Hanaya tarafından yaratılan suşi, mayalanmadan hızlı şekilde hazırlanan bir tür hazır deniz ürünleri yemeğidir. O dönemde Edo veya Tokyo Körfezinden yakalanan taze balıklarla hazırlandığı için Edomae Zuşi adı verilmiştir. Günümüzde deniz mahsullerinin çoğu bu körfezler dışından gelmesine karşın, hala Edomae Nigirizuşi olarak isimlendirilir.

Batı dünyasına giriş
Oxford Sözlüğü'ne göre, suşi'den batı kültüründe ile defa 1893 tarihinde yayınlanan "A Japanese Interior" isimli kitapta bahsedilir; "yosun ve diğer malzemeler ile balığa sarılmış soğuk pilav" tanımı yazılmıştır. Ancak 1873 tarihli bir Japonca-İngilizce sözlüğünde ve 1879 tarihinde yayınlanan "Notes and Questies" isimli yemek yazısında da  suşi'den bahsedilmiştir.

İngiltere'de suşi tüketimi Prens Akihito'nun (d. 1933) 2. Elizabeth'i ziyareti sırasında Mayıs 1953'te belgelenmiştir. Yine Prens Akhito'nun 1953 Eylül'ünde Amerika ziyaretinde Washington'daki Japonya Büyükelçiliğinde verilen davette suşi servis edilmiştir.

Türleri
Suşi türleri içerisinde tek ortak malzeme suşi pirincidir. Türlerdeki çeşitlilik iç ile üst malzemeler ve pişirme ile hazırlama yönteminden gelir. Geleneksel veya çağdaş yöntemler aynı bileşenler kullanılmasına karşın farklı sonuçları ortaya çıkartmıştır.

Çiraşizuşi

Çiraşizuşi (dağınık suşi); bir kase içerisinde alttaki pilav üzerine dağınık olarak çeşitli saşimi ve garnitür konarak yapılır. Edomae Çiraşizuşi (Edo-stili dağınık suşi)'de üstteki saşimi'ler güzel şekil verilerek yerleştirilir. Gomokuzuşi'de (Kansai-stili suşi) ise çiğ veya pişirilmiş malzemeler kase içerisindeki pilavın içine konur ve karıştırılır.

Bu türde belirli bir tarif yoktur; aşçının veya yiyecek olan kişinin seçimine göre çeşitlilik gösterir. Sıklıkla tüketiminin nedeni bileşenlerin çeşitliliği ile yapımındaki hız ve kolaylıktır.  Çiraşizuşi bölgeden bölgeye de değişiklik gösterir.

İnarizuşi

İnarizuşi, genellikle sadece suşi pilavı ile doldurulan kızartılmış soya torbasıdır. İsmini kızartılmış soya'ya olan düşkünlüğü nedeniyle bir Shinto tanrısı olan Inari'den alır. Torbanın dışını oluşturan genellikle kızartılmış soya olmasına karşın, çeşitli bölgelerde ince omlet de kullanılır (fukusa-zuşi veya çakin-zuşi.) Ancak bu içi kızartılmış soya ile doldurulmuş inari maki ile karıştırılmamalıdır.

İnarizuşi'nin içine pilavın yanında yeşil fasulye, havuç ve gobo'nun (Dulavratotu, kökleri yenen bir bitki) ve üçgen biçimli kızartılmış soya içine konan bir türü Havai mutfağına hastır, ancak Japonya'da gurme dükkanlarında (okazu-ya) satılır ve bento kutularında da sıklıkla kullanılır. Birbirini gerek lezzet gerekse de renk olarak tamamlayan iki ya da üç bileşen ile yapılır. Daha önceki tarihlerde Setsubun festivalinde Kansai'de kesilmemiş büyük silindirik halini (ehou-maki) yemek bir gelenek  olmasına karşın, 2000 yılından sonra bu geleneğin tüm Japonya'ya yayıldığı gözlemlenmiştir. Futomaki genellikle vejetaryendir, ancak bazen balık yumurtası veya kıyılmış ton balığı eti de kullanılır.

Hosomaki (ince yuvarlaklar) çevresi nori ile sarılarak yapılır, küçük silindirik şekillidir. Tipik bir hosomaki'nin çevresi yaklaşık iki buçuk santimetredir. İçlerinde genellikle tek bir bileşen vardır; tuna balığı, salatalık, su kabağı (kanpyo), havuç veya son yıllarda batı tarzında kullanılan avokado da kullanılmaktadır.

Kappamaki ince salatalık dilimlerinin kullanıldığı bir tür hosomaki'dir; ismini salatalığa çok düşkün efsanevi bir su yaratığı olan Kappa'dan alır. Geleneksel olarak Kappamaki, çiğ balık içeren tabaklar ile diğer tabaklar arasında, lezzetlerin birbirine karışmaması için arada yenir.

Tekkemaki içinde çiğ ton balığı olan hosomaki'nin bir türüdür. Tekka'nın kelime anlamının "kor demir" olmasının nedenini kullanılan balıkların taze et rengi değil, dönemin kumarhanelerinde (Tekkaba) günümüzün sandviç'i gibi hızla hazırlandığı ve yendiği için kumarhanelerin isminden gelir.

Negitoromaki taze soğan ve kıyılmış ton balığı eti ile hazırlanır. Yağlı ton eti bu stilde sıklıkla kullanılır.

Tsunamayomaki kıyılmış ton ile beraber mayonez ile hazırlanan bir başka çeşididir.

Temaki (el sarması), nori ile sarılmış konik şekillidir. Pilavın üstündeki malzemeler, geniş olan uçtadır. Tipik bir temaki yaklaşık on santimetre uzunluğundadır ve çubuklar ile değil, elle yenir. En iyi lezzet ve şekil için yapılır yapılmaz yenmesi gerekir, çünkü dışarıdaki nori içine konan malzemelerin nemini hızlıca emer ve gevrekliği azaltarak ısırmayı güçleştirir. Bu nedenler, önceden hazırlanmış temaki'ler plastik film ile kaplıdır ve yenmeden hemen önce açılmalıdır.

Uramaki (içi-dışında yuvarlak) orta büyüklükte, iki ya da üç bileşenden oluşan silindirik şekillidir. Uramaki diğer makimono'lardan pirinci dışarıda, nori içeride olduğu için özellikle görsel olarak ayrılır. Silindirin merkezindeki bileşenler nori ile çevrilidir; bunun dışındaki kaplamada ise bu nori'ye yapışık ikinci katman vardır. Bu dış katman sadece pirinç olabileceği gibi balık yumurtası veya kavrulmuş susam da olabilir. İç bileşenler balıklar, avokado, mayonez, salatalık veya havuç gibi çok çeşitli olabilir. Uramaki Japonya'da çok popüler değildir. Makimono'nun büyük çeşitliliğinde uramaki yaygın olarak yer almaz; makimono'yu dışarıda yosun varken parmaklarla tutmak kolaydır.

Narezuşi
Narezuşi (olgun suşi) mayalanmış, geleneksel tarzda bir suşi'dir. Derisi yüzülmüş ve içi temizlenmiş balıklar tuz ile doldurulur ve ahşap bir fıçıya konarak üstü yine tuz ile kaplanır ve üste ağırlık konur (tsukemonoişi). Zaman içerisinde süzülen su alınır ve balıklar altı ay sonra yenmeye hazır hale gelir. Bu özelliğini de altı ay boyunca koruyabilir. Narezuşi'nin çok bilinen bir türü Biwa Gölü'nde yaşayan Havuz Balığı (süs balıkları ile karıştırılmamalıdır) ile hazırlanan funa-zuşi'dir.

Nigirizuşi

Nigirizuşi (el ile yapılmış suşi) el ile dikdörtgen şeklinde birleştirilmiş suşi pilavının üstüne konan ince dilim malzeme (neta) ile yapılır. İçeriğinde genellikle vasabi de bulunur. Neta genellikle yüzgeçli balıklar ve diğer deniz ürünleridir. Pilav üstünde kendi başlarına düşmeden duramayabilecek bazı malzemeler, genellikle ahtapot, yılan balığı, kalamar, yumurta (tamago) pilava ince bir dilim nori ile sarılarak tutturulur. Bir suşi setinde, her nigiri'de değişik malzeme vardır.

Gunkanmaki (savaş gemisi yuvarlaması) oval şeklinde elle biçimlendirilen, alta pirinç ve üstte çeşitli bileşenler olan, nori'nin yan tarafa sarıldığı bir suşi'dir. Balık yumurtası, mayalanmış soya, istiridye, mısır gibi üst bileşenler genelde yumuşaktır. Gunkan-maki 1941 yılında Ginza Kyubey lokantasında bulunmuş ve keşfi suşi'de yumuşak üst malzeme kullanımını genişletmiştir.

Temarizuşi (top suşi) plastik bir kalıp veya poşet yardımı ile pirinç ve bileşenlerin top şeklinde hazırlanmasıdır. Yapımı çok kolay olduğu için suşi yapımına başlayanlar için güzel bir başlangıçtır.

Oşizuşi

Oşizuşi (basılmış suşi), hako-suşi olarak da bilinir (kutu suşi). Ahşap bir kalıp (oşinako) içinde en alta suşi pilavı üste bileşenler konarak kalıp kapatılır ve bastırılarak sıkı bir form oluşturulur. Daha sonra kalıp kesilerek küçük lokmalar haline getirilir.

Batı-stili suşi

Suşi'nin dünya çapında artan popülaritesi, özellikle Kuzey Amerika ve Avrupa mutfaklarında yeni çeşitlerin doğmasına neden olmuştur. Bu çeşitliliğin artışı, 1980'ki yılların başında yıllarında California roll'ün yaratılmasıyla beraber ivme kazanmıştır. İsimleri lokantalarda çeşitlilik göstermekle beraber, bu yeni çeşitlere birkaç örnek verilebilir:

California roll: avacado, imitasyon yengeç (kani kama), salatalık ve balık yumurtası kullandır. Bazı özel türlerinde gerçek yengeç eti de kullanılmaktadır.

Alaska roll: California Roll'ün bir türüdür ve yengeç yerine çiğ somon kullanılır.

Dynamite roll: Sarıkuyruk (hamachi) ve/veya karides ile fasulye filizi, havuç, avokado, salatalık, acı biber, baharatlı mayonez ve balık yumurtası ile hazırlanır.

B.C. Roll (British Columbia Roll): Kızartılmış veya ızgara edilmiş somon derisi, salatalık, çeşitli tatlı soslar ve bazen balık yumurtası kullanılarak hazırlanır.

Philadelphia roll: Kızartılmış veya ızgara edilmiş somon derisi,krem peynir, salatalık veya avokado ve/veya soğan ile hazırlanır.

Spider roll: Kızartılmış yumuşak kabuklu yengeç, salatalık, avokado, daikon filizleri (bir çeşit turp) veya marul, balık yumurtası ve bazen baharatlı mayonez kullanılarak hazırlanır.

Deniz tarağı, baharatlı ton, teriyeki yöntemi ile pişirilmiş kırmızı veya beyaz et, bamya'nın da kullanıldığı çeşitli "yuvarlak" türleri de mevcuttur. Nadiren de olsa suşi türleri Japon mutfağında da kendine yer etmiş kahverengi veya siyah pirinç ile de hazırlanır. Ancak yukarıda anılan batı stilindeki bu türler içerisinde California Roll hariç diğer türler, Japonya 'da rağbet görmemektedir.

Malzemeler

Tüm suşi türleri özel bir pirinç pilavı ile hazırlanır, diğer bileşenler çeşitlilik gösterir.

Şari
Şari, (gohan, suşi-meşi veya su-meşi olarak da adlandırılır) kısa boylu Japon pirincinin pirinç sirkesi, şeker, tuz (bazen kombu ve sake de konulur) ile yapılan bir pilav türüdür. Suşi için kullanımdan önce oda sıcaklığında bekletilerek soğuması gereklidir; sıcak hali yapışkandır. Geleneksel olarak yapısı sırasında silindirik ve düz tabanlı ahşap bir tüp olan hangiri ve tahta bir kaşık (şamoji) kullanılır.

Suşi pilavı, kısa boylu Japon pirinci kullanarak hazırlanır. Temel kalite için yapışkanlığına bakılır. Taze hasat edilmiş pirinç (şinmai) tipik olarak çok fazla su içerir ve yıkanmasından sonra pirinci kurutulması için daha çok süreye ihtiyaç duyulur. Bazı moda mutfağı lokantalarında kısa boylu kahverengi pirinç veya yaban pirinci de kullanıldığı görülür.

Pilav türünde bölgeden bölgeye veya şefin seçiminde değişiklik görülebilir. Örneğin doğu Japonya'daki Kanto bölgesinde daha fazla tuz, batı Bölgesindeki Kansai bölgesinde daha fazla şeker kullanılır.

Nori

Makimono yapımında kullanılan koyu yeşil renkli yapraklar, orijinalde Japon limanlarında yetişen bir tür su yosunudur. Temelde nori iskele ayaklarından toplanır ve ince yapraklar halinde güneşte kurutulmaya bırakılır. Japonya'da yiyecek olarak kullanımında geleneksel olarak kurutmak için ayrıca ısı işlemine tabi tutulmaz, ancak Amerika'daki şirketler bu kurutma işlemini 42 derecelik sıcaklıkta  yapar.

Günümüzde ticari bir ürün olarak çiftliklerde yetiştirilmekte işlenmekte ve preslenerek standart boyutları olan 28 cm 'e 21 cm ölçülerinde üretilmektedir. Kaliteli nori kalın, pürüzsüz, parlak yeşil renkte ve deliksizdir. Birkaç ay içerisinde kullanılmadığı takdirde rengi koyu yeşil-kahverengiye döner.

Nori'nin standart boyutları suşi yapımı için tasarlanmıştır; yukarıda verilen tam boyutlardan futomaki, yarısından ise hosomaki ve temaki yapılır. Gunkan veya bazı diğer makimono yapımlarında ise uygun boyutta maki, standart ölçüdeki boyuttan kesilir.

Nori'nin kendisi de yenebilen bir yiyecektir ve genellikle tuz ve teriyaki sosuyla tüketilir. Bu ve buna benzer tat katımı kalitesini düşürür ve suşi yapımı için uygun değildir. Suşi yapımında tatlandırılmış değil, ham Nori kullanılır.

Fukusazuşi yapımı için ise, kağıt kalınlığında omlet, Nori yerine kullanır. Bu omlet, Makiyakinabe denilen geleneksel dikdörtgen şeklinde tavalarda hazırlanır.

Neta

Neta, pilav ve sarım haricinde suşi yapımında kullanılan diğer malzemelerin genel ismidir.

Aşçılık, sıhhi ve estetik nedenlerden dolayı çiğ yenilecek balığın kalitesi pişmiş balığın kalitesiyle aynı olmalıdır. FDA, balığın çiğ tüketilmesinden önce zararlı mikroorganizmaların tamamını yok etmese bile, parazitlerin tamamının yok edilmesi için dondurulması gerektiğini önermektedir. Profesyonel suşi şefleri ticari denetimlerde gözden kaçabilecek olan malzemelerin koku, renk, tazelik ve parazit içermemesi gibi çok önemli konularda eğitilmektedir.

Çoğunlukla kullanılan balıkları ton (maguro, şiro-maguro), sarıkuyruk, snapper, uskumru ve somon 'dur. En değerli suşi bileşeni ise o-toro adı verilen ton balığının yağlı etidir. Aburi stili nigiri'de normalde çiğ olarak eklenen bileşenler sadece bir taraflarından hafifçe ızgara yapılır ve bundan dolayı kısmen çiğdir.

Yaygın olarak kullanılan diğer deniz mahsulleri kalamar (ika), tuzlu ve tatlı su yılan balıkları (anago ve unagi), pike cogner (hamo), ahtapot (tako), karides (ebi ve amaebi), istiridye (mirugai, aoyagi ve akagai), balık yumurtası (ikura, masago, kazunoko ve tobiko), denizkestanesi (uni), yengeç (kani) ve diğer kabuklu deniz mahsulleridir. İstiridye ise çok geniş olarak kullanımda değildir; bunun nedeni tadının pirinçle olan uyumsuzluğudur. Kani kama, diğer adıyla surimi veya yapay imitasyon yengeç eti, özellikle California Roll'da gerçek yengeç eti yerine sıklıkla kullanılır.

Et harici malzemeler salamura edilmiş beyaz turp, salamura sebze, mayalanmış soya, avokado, salatalık, kuşkonmaz, yer elması ve mısır'a kadar büyük çeşitlilik gösterir.

Soya, ve tavuk yumurtası (şekerli, özel bir tarifle hazırlanmış bir omlet türü olarak) ve çiğ bıldırcın yumurtası (gunkan-maki üst malzemesi olarak) da yaygın olarak kullanılır.

Çeşniler
Suşi çeşniler ile yenir. Genellikle soya sosuna bandırılarak ve küçük bir parça vasabi eklenerek de yenebilir. Vasabi, kendi adındaki bir bitkinin (Wasabia japonica) köklerinden elde edilen çok acı ve macunumsu bir çeşnidir. Ancak bu gibi çeşnilerin kullanımının, şefin yemeğindeki lezzet değişimine yol açtığı için uygun olmadığı görüşü de vardır. Japon stili mayonezin, somon ve domuz başta olmak üzere diğer suşi çeşitlerinde de kullanımı yaygındır.

Gerçek vasabi'nin anti-mikrobiyal özellikleri vardır ve besin zehirlenmesi olasılığını da düşürür. Yapay vasabi, yabanturpu (acırga), hardal ve yeşil gıda boyası ile yapılır.

Gari (tatlı zencefil turşusu) suşi le birlikte yenir, ancak asıl işlevi suşi türleri arasında ağız tadını temizlemektir; sindirimde de faydası vardır.

Japonya'da yeşil çay (oça) daima suşi le birlikte servis edilir. Yüksek kalitede suşi lokantalarında ise meça olarak bilinen üst kalitede çay ikram edilmektedir. Suşi jargonunda, yeşil çay'a agari denilir.

Besin değeri
Geleneksel Japon Suşi'sinin ana bileşenleri olan balık ve pirinçte yağ seviyesi düşük, protein, karbonhidrat,vitamin ve mineral seviyeleri yüksektir. Ancak Batı-Stili suşi için benzer söylem kullanılmayabilir; geleneksel olmayan mayonez, avokado ve krem peynir kullanımı özellikle yağ seviyesini arttırmaktadır.

Pek çok deniz ürünü doğal olarak düşük yağ seviyesine sahiptir, doğal olarak doymamış yağ oranları ve dolayısıyla  Omega3 miktarı da fazladır. Sadece balık değil, diğer bileşenleri de genellikle çiğ olarak servis edildiğinden, suşi pişirme yağı içermemektedir. Ancak imitasyon et kullanımı (California Roll'deki surimi gibi) protein değerlerini düşürebilir.

Beslenme değerleri, bileşenlere göre değişir. Örneğin karides kalsiyum yönünden zengindir, somonda ise D Vitamini yüksektir. Ayrıca kullanılan sebzelere göre de vitamin de mineral değerleri değişkenlik gösterir.

Karbonhidratlar pirinçte ve sebzelerde bulunur. Geleneksel olmayan bileşenler ise yağ oranında olduğu gibi, karbonhidrat oranını da yükseltebilir.

Sağlık riskleri
Bazı büyük balıklar (özellikle mavi yüzgeçli ton balığı), yüksek seviyede cıva içerebilir. Bunun nedeni, deniz canlıları arasında ton balığının besin zincirinin üst bölümlerinde yer almasıdır. Dolayısı ile yüksek miktarlarda tüketildiğinde cıva zehirlenmesine yol açabilir. FDA, belli gruplar için (hamile kalacaklar, hamileler, emziren kadınlar ve küçük çocuklar) haftada en fazla 340 gram ağırlığında deniz mahsulü tüketilmesini tavsiye etmektedir.

Çiğ balık ile üç tip parazit bulaşabilir: Clonorchis sinensis (bir çeşit karaciğer kelebeği), Anisakis (bir çeşit yuvarlak solucan) ve Diphyllobothrium (bir çeşit şerit). Anisakis'in bulaşma riski, nehir balıklarında daha fazladır. Bu tür parazit bulaşma riski, kaynatma, kızartma, tuz veya sirkede bekletme veya dondurma ile engellenebilir.

Yukarıdaki nedenler dolayısıyla, Avrupa Birliği kuralları uyarınca taze çiğ balık kullanımı yasaklanmıştır. Çiğ balık kullanımı için koşul, kullanımdan önce balığın -20 derecede en az 24 saat bekletilmesidir.

Bazı suşi bileşenleri, çok bilinen fugu ve bazı kabuklu deniz canlıları gerekli özenle hazırlanmaması ciddi zehirlenmelere neden olabilir. Özellikle, fugu iç organlarında ölümcül dozda tetrodotoxin içerir ve Japonya'da ilgili sınavdan geçmiş lisanslı bir fugu şefi tarafından hazırlanmalıdır. Nadir de olsa, ölümle sonuçlanabilir. Japon İmparatoru fugu tüketimini çok riskli olması nedeni ile yasaklamıştır.

Sunum

Gelenksel olarak, suşi klasik Japon minimalist çizgisinde, geometrik, tek veya çift tonlu ahşap tabaklarda, Japon mutfağının estetik kalitesinde sunulur.

Pek çok suşi lokantası, günün mevcut balığına göre şef tarafından hazırlanan fiks menüler sunar.  Bu menüler genelde kendi aralarında fiyata göre şo-çiku-bai, şo/matsu, çiku/take ve bai/ume ve matsu olarak isimlendirilir; matsu en pahalısı ve ume en ucuzudur.

Gerek Japonya'da ve gerekse de diğer ülkelerde kaitenzushi (suşi treni) stilinde sunum artmaktadır. Renk ile kodlanmış tabaklar bir taşıyıcı kuşağın üstünde dizilir; müşteri önüne gelen kuşaktan dilediği tabağı alır. Yemek sonrasında hesap tabak sayısına göre kolaylıkla hesaplanır. Daha modern kaiten zuşi lokantalarında ise barkod veya RFID kulanımı hem hesabı otomatik olarak hesaplar hem de tabağın hazırlandıktan sonra geçen süreyi yönetim olanağı tanır.

Jargon
Suşi kültüründe kullanılagelen bazı özel veya argo deyimler bulunur. Bu terimlerin pek çoğu sadece suşi lokantalarında kullanılır.
 Agari: Yeşil çay. (Genel kullanımda Oça)
 Gari: Dilimlenmiş tatlı zencefil turşusu. (Standart Japoncada Şoga)
 Gyoku: Tatlı – kübik şekilli omlet. (Standart Japoncada Tamagoyaki)
 Murasaki: Soya sosu. Murasaki normalde menekşe veya mor rengin ismidir. (Standart Japoncada Şoyu)
 Neta: Nigiri'deki üst veya makimono'daki iç malzemeler. (Standart Japoncada ta-ne)
 Oaiso: Fatura veya hesap. Oaiso hem suşi lokantalarında hem de izakaya adı verilen, genellikle iş çıkışı gidilen barlarda da kullanılır. (Standart Japoncada Okanjo)
 Otemoto: Çubuk. Kelime anlamı müşterinin oturduğu yere en yakın olan şey'dir. (Standart Japoncada Haşi)
 Sabi: Japon yabanturpu. Vasabi'den elde edilir..
 Şari: Sirkelenmiş pilav veya pirinç. (Standart Japoncada Gohan).
 Tsume: Soya sosundan yapılan koyu kıvamlı tatlı bir sos. (Standart Japoncada  Nitsume).

Görgü
Hemen her zaman çubuklarla yenen saşimi'den farklı olarak, resmi yemeklerde bile nigirizuşi elle yenir. Genellikle yanında soslar ve çeşniler (soya sosu ve turşu gibi) için daha da küçüğü olan küçük bir tabakla servis edilir. Ancak içinde çeşitli türlerin olduğu ahşap bento denilen tabaklarla servis edildiği de olur.

Soya sosu kullanımında geleneksel etik, soya sosuna, tadını bozacak ve pirinç yumağını dağıtabilecek kadar çok hızlı olarak emmesi yüzünden pilavın değil, neta'nın bandırılmasıdır. Eğer suşi 'yi bu şekilde çevirmek zor ise, çubuklarla tutulan gari soya sosuna bandırılır ve bir fırça gibi suşi'ye sürülür. Kendi sosu olan malzemelerle (yılan balığı gibi) yapılan suşi'ler soya sosuna bandırılmamalıdır.

Suşi şefi hazırlık aşamasında suşi'nin içine uygun miktarda vsabi ekler ve geleneksel olarak şefin hazırladığı tabaktaki miktar vasabi'nin yeterli olacağıdır. Ancak günümüzde acı kullanımı kişisel bir tercih haline gelmiştir ve Japonya'daki lokantalarda bile suşi tabağının yanında ayrıca vasabi servisi de yapılır. vasabi kullanımında önce vasabi çubuklar ile alınarak malzemelerin üstüne sürülmeli, suşi saha sonra, eğer istenirse, soya sosuna batırılmalıdır. Tadını donuklaştırdığı için, vasabi soya sosuna batırılmamalıdır. Ancak saşimi 'de yapılabilir, çünkü saşimi'ye vasabi sürmek zordur.

Resim galerisi

Ayrıca bakınız
 Gimbap, Makizuşi türünden etkilenmiş bir Kore yemeği
 İtadakimasu, Japon yemek görgü kuralları
 Nyotaimori, suşi'nin çıplak kadın vücudunda sunumu
 Saşimi boço, Çiğ balık ve diğer deniz mahsülleri kesiminde kullanılan Japon mutfak bıçağı
 Suşi pizza, suşi ve pizza karışımı

Kaynakça

Dış bağlantılar
 If you knew sushi Snopes.com'da bir makale (İngilizce)
 Çiğ etin saplıklı tüketimine dair  (İngilizce)
 Suşi pilavı yapımında dair Wiki sayfası  (İngilizce)
 The Sushi Guide Yaygın kullanılan terimler  (İngilizce)
 Sushi recipes
 Suşi üzerine bir blog yazısı

Japon mutfağı
Deniz ürünü yemekleri
Ulusal yemekler
Japon mutfağındaki pirinç yemekleri
Deniz ürünleri ve pirinç yemekleri
Yiyecek türleri
Dilimlenmiş yiyecekler
Çiğ balık yemekleri
Japonca deyişler

Suşi


239593 Tianwenbang este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
239593 Tianwenbang este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Lulin de Hsiao H.-Y. și Ye Quan-Zhi. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,33 ua, o excentricitate de 0,06 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 239001-240000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 2008
Centura de asteroizi

239593 Tianwenbang


13049 Butov este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13049 Butov este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Liudmila Juravliova. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,58 ua, o excentricitate de 0,16 și o înclinație de 13,5° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1990
Centura de asteroizi

13049 Butov


Gerzeliler, Samsun ilinin Bafra ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Köy adını ahalinin Sinop Gerze'den göç ettikleri için almıştır. Gümüşyapraktan ayrılarak bu isme kavuşmuştur.

Coğrafya
Samsun iline 45 km, Bafra ilçesine 8 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Bafra'nın mahalleleri

Gerzeliler, Bafra


NGC 7061 je eliptična galaktika u zviježđu Indijancu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 7061
  Auke Slotegraaf: NGC 7061 Deep Sky Observer's Companion
   DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 7050 - 7099

7061

NGC 7061


Blepharispermum, rod, uglavnom listopadnih grmova i manjeg drveća iz porodice glavočika smješten u podtribus Athroisminae, dio tribusa Athroismeae, potporodica Asteroideae.

Postoji 15 vrsta, 13 u Africi (jedna se širi u Jemen i jedna na Madagaskar); jedna u Jemenu i Omanu,  i jedna u Indiji i Šri Lanki

Vrste
 Blepharispermum arcuatum T.Erikss.
 Blepharispermum brachycarphum Mattf.
 Blepharispermum canescens T.Erikss.
 Blepharispermum ellenbeckii Cufod.
 Blepharispermum fruticosum Klatt
 Blepharispermum hirtum Oliv.
 Blepharispermum minus S.Moore
 Blepharispermum obovatum Chiov.
 Blepharispermum petiolare DC.
 Blepharispermum pubescens S.Moore
 Blepharispermum spinulosum Oliv. & Hiern
 Blepharispermum villosum O.Hoffm.
 Blepharispermum xerothamnum Mattf.
 Blepharispermum yemense Deflers
 Blepharispermum zanguebaricum Oliv. & Hiern

Izvori

Athroismeae

Blepharispermum


Belcanto - Melchior er en dokumentarfilm fra 1996 instrueret af Jan Schmidt-Garre.

Handling
Den danskfødte sanger Lauritz Melchior (1890-1973) regnes som en af operahistoriens førende heltetenorer. Efter debuten i »Tannhäuser« i 1918 blev Melchior især kendt som Wagner-fortolker, idet han som en af de få sangere nogensinde mestrede selv de sværeste passager i den tyske komponists værker. Senere fulgte en lang karriere ved Metropolitan Operaen i New York. Lauritz Melchiors liv og værk belyses dels gennem arkivklip, dels gennem nye interviews, heriblandt en kyndig analyse af hans sangstil forestået af eksperten Jürgen Kesting, forfatteren til »The Great Singers«. Portrættet er produceret med stor omhyggelighed i sansen for tekniske finesser, ikke mindst hvad angår restaureringen af det righoldige arkivmateriale af sjældne optagelser.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1996

Dokumentarfilm fra Danmark

Belcanto - Melchior


The mirror stage () is a concept in the psychoanalytic theory of Jacques Lacan. The mirror stage is based on the belief that infants recognize themselves in a mirror (literal) or other symbolic contraption which induces apperception (the turning of oneself into an object that can be viewed by the child from outside themselves) from the age of about six months.

Initially, Lacan proposed that the mirror stage was part of an infant's development from 6 to 18 months, as outlined at the Fourteenth International Psychoanalytical Congress at Marienbad in 1936. By the early 1950s, Lacan's concept of the mirror stage had evolved: he no longer considered the mirror stage as a moment in the life of the infant, but as representing a permanent structure of subjectivity, or as the paradigm of "Imaginary order". This evolution in Lacan's thinking becomes clear in his later essay titled "The Subversion of the Subject and the Dialectic of Desire".

History of development
Lacan's concept of the mirror stage was strongly inspired by earlier work by psychologist Henri Wallon, who speculated based on observations of animals and humans responding to their reflections in mirrors. Wallon noted that by the age of about six months, human infants and chimpanzees both seem to recognize their reflection in a mirror. While chimpanzees rapidly lose interest in the discovery, human infants typically become very interested and devote much time and effort to exploring the connections between their bodies and their images. In a 1931 paper, Wallon argued that mirrors helped children develop a sense of self-identity. However, later mirror test research indicates that while toddlers are usually fascinated by mirrors, they do not actually recognize themselves in mirrors until the age of 15 months at the earliest, leading psychoanalytically trained critic Norman N. Holland to declare that "there is no evidence whatsoever for Lacan's notion of a mirror stage".  Similarly, physician Raymond Tallis notes that a literal interpretation of the Lacanian mirror stage contradicts empirical observations about human identity and personality: "If epistemological maturation and the formation of a world picture were dependent upon catching sight of oneself in a mirror, then the [mirror stage] theory would predict that congenitally blind individuals would lack selfhood and be unable to enter language, society or the world at large. There is no evidence whatsoever that this implausible consequence of the theory is borne out in practice."

Wallon's ideas about mirrors in infant development were distinctly non-Freudian and little-known until revived in modified form a few years later by Lacan. As Evans writes, "Lacan used this observation as a springboard to develop an account of the development of human subjectivity that was inherently, though often implicitly, comparative in nature." Lacan attempted to link Wallon's ideas to Freudian psychoanalysis, but was met with indifference from the larger community of Freudian psychoanalysts. Richard Webster explains how the "complex, and at times impenetrable paper ... appears to have made little or no lasting impression on the psychoanalysts who first heard it. It was not mentioned in Ernest Jones's brief account of the congress and received no public discussion."

In the 1930s, Lacan attended seminars by Alexandre Kojève, whose philosophy was heavily influenced by Hegel. The diachronic structure of the mirror stage theory is influenced by Kojève's interpretation of the master–slave dialectic. Lacan continued to refine and modify the mirror stage concept through the remainder of his career; see below.

Dylan Evans argues that Lacan's earliest versions of the mirror stage, while flawed, can be regarded as a bold pioneering in the field of ethology (the study of animal behavior) and a precursor of both cognitive psychology and evolutionary psychology. In the 1930s, zoologists were increasingly interested in the then-new field of ethology, but not until the 1960s would the larger scientific community believe that animal behavior offered any insights into human behavior.

However, Evans also notes that by the 1950s Lacan's mirror stage concept had become abstracted to the point that it no longer required a literal mirror, but could simply be the child's observation of observed behavior in the imitative gestures of another child or elder.

Self-alienation

The child's initiation into what Jacques Lacan would call the "mirror stage" entails a "libidinal dynamism" caused by the young child's identification with its own image and creation of what Lacan terms the "Ideal-I" or "Ideal ego". This reflexivity inherent in fantasy is apparent in the mirror stage, since to recognize oneself as "I" is like recognizing oneself as other ("yes, that person over there is me"); this act is thus fundamentally self-alienating. Indeed, for this reason feelings towards the image are mixed, caught between hatred ("I hate that version of myself because it is so much better than me") and love ("I want to be like that image"). A type of repetition compulsion develops from this vacillation as the attempt to locate a fixed subject proves ever elusive. "The mirror stage is a drama...which manufactures for the subject, caught up in the lure of spatial identification, the succession of phantasies that extends from a fragmented body-image to a form of its totality." This misrecognition (seeing an ideal-I where there is a fragmented, chaotic body) subsequently "characterizes the ego in all its structures."

As phenomenon

As Lacan further develops the mirror stage concept, the stress falls less on its historical value and ever more on its structural value. "Historical value" refers to the mental development of the child and "structural value" to the libidinal relationship with the body image. In Lacan's fourth Seminar, La relation d'objet, he states that "the mirror stage is far from a mere phenomenon which occurs in the development of the child. It illustrates the conflictual nature of the dual relationship". The dual relationship (relation duelle) refers not only to the relation between the Ego and the body, which is always characterized by illusions of similarity and reciprocity, but also to the relation between the Imaginary and the Real. The visual identity given from the mirror supplies imaginary "wholeness" to the experience of a fragmentary real. See Lacan's paper, "The Mirror Stage as formative of the function of the I as revealed in psychoanalytic experience", the first of his Écrits.

The mirror stage describes the formation of the Ego via the process of identification, the Ego being the result of identifying with one's own specular image. At six months the baby still lacks coordination (see Louis Bolk); however, Lacan hypothesized that the baby can recognize itself in the mirror before attaining control over its bodily movements. The child sees its image as a whole, but this contrasts with the lack of coordination of the body and leads the child to perceive a fragmented body. This contrast, Lacan hypothesized, is first felt by the infant as a rivalry with its own image, because the wholeness of the image threatens it with fragmentation; thus the mirror stage gives rise to an aggressive tension between the subject and the image. To resolve this aggressive tension, the subject identifies with the image: this primary identification with the counterpart is what forms the Ego. (Evans, 1996) The moment of identification is to Lacan a moment of jubilation since it leads to an imaginary sense of mastery. (Écrits, "The Mirror Stage") Yet, the jubilation may also be accompanied by a depressive reaction, when the infant compares his own precarious sense of mastery with the omnipotence of the mother. (La relation d'objet) This identification also involves the ideal ego which functions as a promise of future wholeness sustaining the Ego in anticipation.

The mirror stage, Lacan also hypothesized, shows that the Ego is the product of misunderstanding – Lacan's term "méconnaissance" implies a false recognition. Additionally, the mirror stage is where the subject becomes alienated from itself, and thus is introduced into the Imaginary order.

The Mirror Stage has also a significant symbolic dimension. The Symbolic order is present in the figure of the adult who is carrying the infant: the moment after the subject has jubilantly assumed his image as his own, he turns his head toward this adult who represents the big Other, as if to call on him to ratify this image. (Tenth Seminar, "L'angoisse", 1962–1963)

See also
Interpellation (philosophy)
Mirror test
Self-consciousness

References

Further reading
The Seminars of Jacques Lacan
An Introductory Dictionary of Lacanian Psychoanalysis - Dylan Evans

External links
Chronology of Jacques Lacan
Lacan Dot Com
Article on LacanOnline.com exploring Lacan's mirror stage theory in greater depth

Psychoanalytic terminology
Jacques Lacan
Post-structuralism
Structuralism
Mirrors

Mirror stage


Werner Wejp-Olsen (også kendt som signaturen WOW) (født 7. januar 1938, død 15. november 2018) var en dansk tegneserieforfatter. Han solgte sin første tegning til en avis i 1955, og har siden været skaberen af de kendte serier som Krimi-quiz med politiinspektør Dick Danger fra 1974, der bl.a. har været bragt i Billed-Bladet, Se og Hør og Ekstra Bladet, samt serien Momsemor fra 1977, der oprindeligt var tegnet til det amerikanske marked under navnet Granny and Slowpoke.

Bibliografi

 Peter og Bonzo : Dr. Pnock's dolls, 1972
 Tip tap tønde : ...nu kan vi begynde : førskolebog 1, 1976
 Snip, snap, snude : ... så er bogen ude! : førskolebog 2, 1976
 Felix og jagten på vidunderstoffet samt Felix og Lord Peter Whimpy, 1978
 Momsemor, 1978
 Alene Malene, 1980
 Felix og den nye energikilde samt Felix og oliekrisen, 1980
 Olga og urtidens øgler, 1982
 Nikolaj og de falske spøgelser, 1982
 Nikolaj og elefanterne, 1982
 Nikolaj og de tre musketerer, 1982
 Nikolaj og hans bedstemor, 1982
 Nikolaj går stjerne-vejen, 1982
 Momsemor, 1983
 Fridolin : strip album, 1984
 Momsemor, 1984
 Momsemor holder balancen, 1985
 Snik & Snak på farten, 1985
 Momsemor sparker bagud, 1986
 Mordet i svømmepølen, 1988
 Mord på stribe, 1988
 Mord i morgenbadet, 1991
 Momsemor : 1994, 1994
 Trolden Albert, 1994
 Den forsvundne pop-stjerne, 1994
 Mord på menu'en, 1994
 Diamanter på afveje, 1994
 Mord om mandagen, 1998
 Den store flytte hjemmefra bog, 2002
 Alverdens kvajpander, 2003
 Holger dansker, 2003
 Lær at tegne striber og streger, 2003
 Momsemor - med kørekort til stor indkøbsvogn, 2003
 The tales of Hans Christian Andersen, 2005
 Inspector Danger's krimi-quiz, 2011
 Historien om Hitlers ufo og andre utrolige, bizarre, finurlige, men sandfærdige fortællinger om planeten Jorden og os, der bor på den, 2012
 Den lille stygge om mænd, 2014
 Tom & TK13 - tordendalen, 2016
 Tom & TK13 - Atlantis, 2016
 Tom & TK13 - den afskyelige snemand, 2016
 Den store krimi-quiz, 2017

Priser
I 2009 ved den 63. årlige Reuben Awards afholdt af National Cartoonists Society, var Werner Wejp-Olsen nomineret i kategorien Gag Cartoons.

Referencer

Eksterne henvisninger

Tegneserietegnere fra Danmark
Tegneserieforfattere fra Danmark
Danskere i 1900-tallet

Werner Wejp-Olsen


As Ilhas Pratas (Chinês Tradicional: 東沙島) formam o menor arquipélago do Mar do Sul da China. É composto por três ilhas à 340 quilômetros a sudeste de Hong Kong e está localizado a 444 km (276 milhas) do resto de Kaoshiung.  Está sob a soberania de Taiwan, onde é considerado um parque natural.

O nome inglês da ilha deriva das portuguesas Ilhas das Pratas, que foi dada ao atol no século XVI devido ao seu formato redondo.

Em 13 de abril de 1996, a jurisdição do Tribunal Distrital de Kaohsiung de Taiwan foi estendida para incluir a Ilha Tungsha (Ilha Pratas)

Militares
Em novembro de 2020, cerca de quinhentos fuzileiros navais taiwaneses estavam estacionados na Ilha de Pratas.

Transporte
O Aeroporto da Ilha de Dongsha possui uma pista localizada no extremo norte da Ilha de Pratas, com um pequeno terminal do aeroporto no extremo leste. O aeroporto é usado pelos militares ROC.

Ver também
 Mar do Sul da China
 Disputas territoriais no mar da China Meridional

Referências

Ilhas disputadas
Ilhas do Pacífico
Mar da China Meridional
Territórios disputados na Ásia
Territórios disputados pela China
Territórios disputados pela Malásia
Territórios disputados pelas Filipinas
Territórios disputados pelo Vietname
Territórios disputados por Taiwan

Ilhas Pratas


NGC 268 este o galaxie spirală barată situată în constelația Balena. A fost descoperită în 22 noiembrie 1785 de către William Herschel. De asemenea, a fost observată încă o dată în 2 ianuarie 1827 de către John Herschel.

Note

Vezi și
 NGC 267
 NGC 269

Legături externe
 NGC 268 pe spider.seds.org
 NGC 268 pe WikiSky

Galaxii spirale barate
Obiecte NGC
Constelația Balena
Obiecte astronomice descoperite în 1785
Obiecte astronomice descoperite de William Herschel

NGC 268


Mæsk er et mellemprodukt i brygning og destillering. Mæskning er processen, hvor den tørrede malt klargøres til urtkogningen. Formålet med mæskningen er at omsætte stivelsen i malten til de fermenterbare saccharider: glucose, maltose, maltotriose og dextriner.

Se også
 Urt (ølbrygning)
 Øl
 Byg (Hordeum vulgare)
 Whisky

Kilder og henvisninger

Ord og vendinger
Ølbrygning
Alkoholiske drikke

Mæsk


පරිගණක සජිවනයේ එක් විවෘත අභියෝගයක් වන්නේ මනුෂ්‍යයින්ගේ photorealistic සජීවන නිර්මා‍ණය කිරීමයි. වර්තමානයේ නිර්මාණය වන
බොහෝ පරිගණක සජීවිකරණ චිත්‍රපට ඉදිරිපත් කරනුයේ සත්ව චරිත, (finding nemo) මනඃකල්පිත චරිත (Shrek, monsters Inc) මනුෂ්‍යවාරෝපිත (anthroporphic) යන්ත්‍ර (කාර් සහ රොබෝ) හෝ කාටුන් මිනිසුන්ය. (The incredibles)  යථාර්තවාදි මනුෂ්‍ය චරිත ඉදිරිපත් කිරීමට දැරූ ප්‍රථම උත්සාහය ලෙස  "final fantasy the spirits within"  චිත්‍රපටය හැඳින්විය හැකිය. කෙසේ වෙතත් මනුෂ්‍ය ශරීරයෙහි, චලිතයෙහි සහ ජෛව යාන්ත්‍රණයෙහි ඇති සංකිර්ණතා හේතුවෙන් මනුෂ්‍යයන්ගේ තාත්වික නිරූපණය ගැටලුවක්ව පවති. සෑම සත්වයෙක් තුළම සංකිර්ණතා බොහෝමයක් තිබුණද, මිනිසුන් වශයෙන් අපට වඩාත් හොඳින් සංවේදනය වන්නේ මිනිස් නිරූපණ තුළ ඉදිරිපත් වන සියුම් වෙනස්විම්ය. මෙය පරිගණක  සජීවනයේ ඇති ඉතාමත් වැදගත් අංගයක් ලෙස හැඳින්විය හැකිය. ප්‍රතිඵලයක් ලෙස මෙහි අවසාන අරමුණ වන්නේ, ශාරීරික වශයෙන් සත්‍යරූපි චලනයන්ගෙන් හෙබි විවිධ ඇඳුමෙන් සැරසුණු, ඡායාරූපයකට සමාන හිසකෙස් ආදියෙන් යුක්ත ඡායාරූපයකට සමාන මනුෂ්‍ය චරිතයන් නිර්මාණය කිරීමට සමත් මෘදුකාංගයක් නිර්මාණය කර ගැනීමය. මෙමඟින් බලාපොරොත්තු වන්නේ චිත්‍රපටයෙහි චරිත සත්‍යද, පරිගණක සජීවනය ද යන්න වෙන්කර හඳුනාගැනීමට නොහැකි ලෙස නිර්මාණයන්හි යෙදිමය. මෙසේ ඉක්මනින් සිදුවන බවක් නොපෙනේ. එහෙත් මෙවැනි සංකල්ප චිත්‍රපට අනාගතය උදෙසා දාර්ශනික අනුමැතියක් ලබා දෙයි.

දැනට, ත්‍රිමාන පරිගණක සජීවිකරණ තාක්ෂණය ප්‍රධාන කොටස් දෙකකට බෙදිය හැකි ලෙස පෙනේ. එනම් විදැහුම් ක්‍රමවේදය අනුව photorealistic සහ non - photorealistic ලෙසය. photorealistic පරිගණක සජිවනය තවත් උප කොටස් 2 කට බෙදිය හැක. එනම්  (මෙහිදි අතාත්වික මිනිස් චරිත නිර්මාණයේදි performance capture ක්‍රමය යොදා ගනි) real photorealism සහ stylized photorealism. "Final fantasy" චිත්‍රපටය තුලින් බලාපොරොත්තු වුයේ real photorealism තාක්ෂණය යොදා ගැනීමයි.  අනාගතයේදි අපට  dark crystal චිත්‍රපටය වැනි සජීවි ක්‍රියා ඇතුලත් මනඃකල්පිත විශේෂාංග රසවිඳිය හැකිය.

"Antz", stylistic photorealism සඳහා උදාහරණයකි. (අනාගතයේදි  stylistic photorealism, තාක්ෂණයට Corpse Bride හි ආකාරයෙන් සම්ප්‍රදායානුකූල  stop motion සජීවන ක්‍රම ප්‍රතිස්ථානය කිරීමට හැකිවනු ඇත.) ඉහත සඳහන් කිසිදු ක්‍රමයක් පරිපුර්ණ නොවුවද, දිනෙන් දින වැඩි දියුණු වේ. photorealistic  නොවන, කාටුන් ස්වභාවයෙන් දැක්විය හැකිය. එනම් සජිවිකරණය නිර්මාණය, "Nine old Men" විසින් පැහැදිලි කරන ලද මුලධර්ම යොදා ගනිමින් ත්‍රිමාන කාටුන් නිර්මාණයක්  ලෙස පෙන්වීමට දරන ලද උත්සාහයකි.
photorealistic පරිගණක සජීවිකරණ විශේෂාංගයක එක් රාමුවක් නිවැරදි ලෙස සකසන ලද ඡායාරූපයක් ලෙස දිස්වන අතර, කාටුන් ස්වභාවය ඇති photorealistic පරිගණක සජිවිකරණ විශේෂාංගයක් එක් රාමුවක දෛශිකයක් ගත් විට එය දිස්වන්නේ සිත්තමක් ලෙසය. වඩා සරල පෙනුමක් ලබා දෙන cel Shading සමඟ පටලවා නොගත යුතුය.

සටහන්

{|

|-

ත්‍රිමාන සජීවනය- අනාගතය


عبيدة بن عمرو السلماني المرادي الكوفي أحد فقهاء التابعين بالكوفة، وسلمان جده هو ابن ناجية بن مراد. أسلم عبيدة في عام فتح مكة بأرض اليمن ولا صحبة له وأخذ عن علي بن أبي طالب وابن مسعود وغيرهما وبرع في الفقه وكان ثبتا في الحديث روى عنه إبراهيم النخعي والشعبي ومحمد بن سيرين وعبد الله بن سلمة المرادي وأبو إسحاق ومسلم أبو حسان الأعرج وآخرون وقال الشعبي وكان عبيدة يوازي شريحا في القضاء وقال ابن سيرين ما رأيت رجلا كان أشد توقيا من عبيدة وكان ابن سيرين مكثرا عنه

وقال أحمد العجلي كان عبيدة أحد أصحاب عبد الله بن مسعود الذين يقرئون ويفتون وكان أعور.

قال الذهبي: قرأت على أحمد بن إبراهيم الخطيب عام سبع مئة أنبأنا أبو الحسن السخاوي أنبأنا أبو طاهر السلفي أنبأنا المبارك بن عبد الجبار أنبأنا محمد ابن محمد السواق أنبأنا عيسى بن حامد الرخجي حدثنا الهيثم بن خلف حدثنا أحمد بن إبراهيم حدثنا معاذ عن هشام عن ابن سيرين عن عبيدة قال صليت قبل وفاة النبي  بسنتين ولم أراه قال أبو عمر بن الصلاح روينا عن عمر بن علي الفلاس أنه قال أصح الأسانيد ابن سيرين عن عبيدة عن علي قلت لا تفوق لهذا الإسناد مع قوته على إبراهيم عن علقمة عن عبد الله ولا على الزهري عن سالم عن أبيه ثم إن هذين الإسنادين روي بهما أحاديث جمة في الصحاح وليس كذلك الأول فما في الصحيحين لعبيدة عن علي سوى حديث واحد وعند البخاري حديث آخر موقوف بهذا الإسناد وانفراد مسلم بحديث آخر سأرويه بعد

قال أبو أحمد الحاكم كنية عبيدة أبو مسلم وأبو عمرو وروى هشام بن حسان عن محمد عن عبيدة قال اختلف الناس في الأشربة فما لي شراب منذ ثلاثين سنة إلا العسل واللبن

قال حماد بن زيد وكان عبيدة أعور وقال ابن سيرين كان أصحاب عبد الله منهم من يقدم عبيدة ومنهم من يقدم علقمة ولا يختلفون أن شريحا آخرهم وقال الثوري عن النعمان بن قيس قال دعا عبيدة عند موته فمحاها وقال أخشى أن تضعوها على غيرموضعها قال الثورى عن النعمان بن قيس قال دعا عبيدة بكتبه ليصلح بينهم فقال لا أقول حتى تؤمروني عبد الواحد بن زياد حدثنا النعمان بن قيس حدثني أبي قلت لعبيدة بلغني أنك تموت ثم ترجع قبل يوم القيامة تحمل راية فيفتح لك فتح قال لئن أحياني الله اثنتين وأماتني اثنتين قبل يوم القيامة ما أراد بي خيرا

قال أبو حصين أوصى عبيدة أن يصلي عليه الأسود بن يزيد فقال الأسود عجلوا به قبل أن يجيء الكذاب يعني المختار

قال الذهبي: أخبرنا محمد بن عبد السلام التميمي أنبأنا عبد المعز بن محمد أنبأنا تميم بن أبي سعيد أنبأنا أبو سعد محمد بن عبد الرحمن أنبأنا محمد ابن أحمد أنبأنا أبو يعلي حدثنا القواريري حدثنا حماد عن أيوب عن محمد عن عبيدة قال ذكر علي أهل النهروان فقال فيهم رجل مودن اليد أو مثدن اليد أو مخدج اليد لولا أن تبطروا لأنباتكم ما وعد الله الذين يقتلونه على لسان محمد  قلت أنت سمعته منه قال إي ورب الكعبة هذا حديث صحيح رواه ابن علية أيضا عن أيوب السختياني ورواه ابن أبي عدي عن ابن عون عن ابن سيرين أخرجه مسلم وأبو داود وفي وفاة عبيدة أقول أصحها في سنة اثنتين وسبعين

انظر أيضا
 فقهاء التابعين

مراجع

محدثو التابعين
فقهاء التابعين

عبيدة بن عمرو السلماني


Replicação semiconservativa descreve o mecanismo de replicação de DNA em todas as células conhecidas.  A replicação do DNA ocorre em múltiplas origens de replicação ao longo das fitas molde de DNA.  À medida que a dupla hélice do DNA é desenrolada pela helicase, a replicação ocorre separadamente em cada fita molde em direções antiparalelas.  Esse processo é conhecido como replicação semiconservativa porque, sendo produzidas duas cópias da molécula de DNA original, cada cópia conserva (replica) a informação de metade da molécula de DNA original. Cada cópia contém uma fita original e uma fita recém-sintetizada. (Ambas as cópias devem ser idênticas, mas isso não é totalmente garantido.)  A estrutura do DNA (como decifrada por James D. Watson e Francis Crick em 1953) sugeriu que cada fita da dupla hélice serviria como molde para a síntese de uma nova fita. Não se sabia como as fitas recém-sintetizadas se combinavam com as fitas molde para formar duas moléculas de DNA helicoidal dupla.

Replicação de DNA

Replicação semiconservativa


Dmitri Yakovleviç Laptev (), bir Rus kutup kâşifi ve Koramiraldir.

Laptev kariyerine 1718 yılında donanmada öğrenci olarak başladı. 1739—1742 yılları arasındaki keşif gezilerinde Lena Nehri'nden, Kalima Irmağı'na kadar olan kıyı şeridinde bir deniz tespit etti. Laptev daha sonra Baltık Filosu'nda çalıştı, 1762 yılında emekli oldu, keşfettiği yerler bugün de onun ismi ile adlandırılmaktadır.

Kaynakça

1701 doğumlular
1771 yılında ölenler
Rus İmparatorluğu'nun amiralleri
Rus kâşifler
Arktika kâşifleri
Laptev Denizi

Dmitri Laptev


Crisco es la marca de una grasa alimentaria producida por The J. M. Smucker Co. popular en los Estados Unidos. Fue introducida en el mercado en junio de 1911 por Procter & Gamble y fue la primera grasa alimentaria hecha completamente de aceite vegetal hidrogenado (enlaces saturados). Desde entonces el término Crisco se utiliza comúnmente en los países anglosajones como sinónimo de grasa alimentaria.

Historia
La hidrogenación de sustancias orgánicas con gas fue descubierta por Paul Sabatier a finales del  y aún en forma líquida fue patentada por Normann en 1903. El gerente de Procter & Gamble John Burchenal contrató al químico Edwin C. Kayser, el cual había trabajado para Joseph Crosfield and Sons (los cuales habían adquirido la patente de Normann para producir jabones), que habían patentado dos procesos para la hidrogenación del aceite de semillas de algodón, que asegura que la grasa se mantiene sólida a temperatura ambiente. Sus intentos iniciales fueron para endurecer completamente las grasas y poder usarlas como material prima para fabricar jabones. Después de rechazar el nombre "Cryst" debido a las negativas connotaciones religiosas, el producto fue denominado 'Crisco', como modificación de la frase en inglés "crystallized cottonseed oil".

La técnica de marketing por la cual se regalaban recetas de cocina en la que se usaba el producto derivó en un gran éxito comercial. El aceite vegetal Crisco se comercializó en 1960. En 1976, Procter & Gamble comercializó aceite de girasol bajo el nombre comercial de 'Puritan Oil', que fue puesto en el mercado como una alternativa baja en colesterol. En 1988, 'Puritan Oil' se empezó a producir con aceite de colza 100%.

Procter & Gamble desinvirtió en la marca Crisco (relativo al aceite y grasa alimentaria) (así como en la mantequilla de cacahuete 'Jif') en una técnica empresarial que afectó a sus accionistas, seguida de una inmediata fusión con la compañía J. M. Smucker Co. en 2002.

Cambios en el contenido graso

En abril del 2004, Smucker introdujo en el mercado "Crisco Zero Grams Per Serving All-Vegetable Shortening," (con grasas trans) que contenía aceite de palma completamente hidrogenado mezclado con grasas vegetales líquidas para producir una grasa alimentaria más parecida al Crisco original. Desde el 24 de enero de 2007, todas las grasas alimentarias Crisco fueron reformuladas para que contuviesen menos de un gramo de grasas trans por ración; razón por la cual la versión introducida en 2004 como libre de grasas trans fue retirada. , Crisco consiste en una mezcla de aceite de soja, aceite de semilla de algodón completamente hidrogenado y otra parcialmente hidrogenada de semillas de algodón y soja. Según la información nutricional del producto que publica en su etiqueta, una ración de 12 g de Crisco contiene 3 g de grasa saturada, 0 g de grasas trans, 6 g de grasa poliinsaturada, y 2,5 g de grasa monosaturada. Se insiste en que esta nueva formulación de Crisco tiene las mismas propiedades culinarias y sabor que la versión original del producto.

Según las consideraciones de la FDA, "Los productores de alimentación tienen permitido incluir hasta 0,5 g de grasas trans por ración y mantener la denominación 0 (cero) en las información nutricional del producto."

Numerosos nutricionistas argumentan que mientras que la fórmula ha sido cambiada para reducir los ácidos grasos saturados trans, los aceites hidrogenados usados para reemplazarlos son muy malos para la salud. Crisco y los productos bajos en grasas trans similares se forman por la  interesterificación de una mezcla de aceites completamente hidrogenados y otros parcialmente hidrogenados. La composición de los triglicéridos resultantes es importante, y contiene combinaciones de ácidos grasos no hallados en la naturaleza. Un estudio reciente mostraba que la grasa interesterificada aumentó los niveles de azúcar en sangre de los voluntarios en un 20 por ciento mientras que simultáneamente bajó los niveles de colesteroll HDL del cuerpo.

Kream Krisp
Las patentes de Kayser fueron recogidas en 1910 y concedidas en 1915, y Crisco apareció en los mercados en 1911, Hugh Moore, jefe químico de Berlin Mills Company en Berlin, New Hampshire, presentó sus patentes en 1914 y fueron concedidas en 1914 y 1916, con la marca abreviada en 1915 como Kream Krisp apareciendo en el mercado en 1914. Procter & Gamble se dio cuenta de la competencia en febrero de 1915 y Burchenal contacto a Berlin Mills reclamando sobre el infringimiento de derechos de patentes de P&G y exigiendo una reunión para discutir el asunto. Siendo inexitosos los esfuerzos, P&G abrió una demanda contra Berlin Mills, el litigio se dio a conocer como "Procter and Gamble vs. the Brown Company" (Berlin Mills Co. v. Procter & Gamble Co., 254 U.S. 156 (1920)).

A partir de 1917 the Berlin Mills Co. cambia su nombre por Brown Company.

En la actualidad
Crisco desde junio de 2002 pertenece a the J.M. Smucker Company

Referencias

Enlaces externos

 Gaceta oficial de la oficina de patentes de Estados Unidos (en inglés), Volumen 253
 Harvard School of Public Health's webpage on Trans-fat

Aceites vegetales

Crisco


لينكولن  هي سلالة غنم إنجليزية تم تغييرها بشكل كبير بواسطة التصالبات الاٍنتقائية في نهاية القرن الثامن عشر.

اللينكولن هو أكبر خروف اٍنجليزي، تم تطوير هذه السلالة أساسا من أجل أصوافها الثقيلة الأطول والأكثر شهرة في العالم. تم تصدير أعداد كبيرة من هذه السلالة اٍلى الكثير من البلدان بغرض تطوير طول ونوعية الصوف في السلالات الأخرى.

أصوافها ذات الجودة العالية مطلوبة بشكل كبير في صناعة الغزل والنسيج والعديد من المهن الأخرى.

طالع أيضا
 قائمة سلالات الأغنام

مراجع

سلالات أغنام
سلالات أغنام اٍنجليزية
تاريخ لنكولنشاير

لينكولن (غنم)


Djibloho, officiellement Cité administrative de Djibloho, est l'une des huit provinces de la Guinée équatoriale crée en 2017 spécialement en vue d'accueillir la future nouvelle capitale Ciudad de la Paz ("Ville de la paix"), censé remplacer Malabo.

Organisation territoriale
Djibloho comprend deux districts urbains, Ciudad de la Paz et Mbere.

Depuis les élections parlementaires de 2017, Djibloho est représenté par un sénateur et un député.

Notes et références

Voir aussi
 Malabo
 Barrage de Djibloho

Liens externes
 Guinée équatoriale : Djibloho, Mbini, Sipopo, à chaque ville sa spécialité !
 Guinée équatoriale : La ville futuriste de Djibloho (Série : 8/14)

Río Muni

Djibloho


Abelmoschus angulosus, trajnica iz porodice Malvaceae. Izvorni areal ove vrste je od Pakistana do Zapadne Malezije. To je grm i raste prvenstveno u sezonski suhom tropskom biomu.

Opće informacije
Abelmoschus angulosus je čvrsta, uspravna, zeljasta višegodišnja biljka ili grm koji obično naraste oko 100 - 200 cm u visinu, povremeno doseže 400 cm. Abelmoschus angulosus rasprostranjen je u cijeloj svojoj matičnoj regiji. Njegov opseg pojavljivanja uvelike premašuje vrijednosti za ugroženu kategoriju i pretpostavlja se da bi se to odrazilo na njegovo područje obitavanja. Iako je trenutačni trend populacije nepoznat, s obzirom na njegovu široku rasprostranjenost i pojavu u različitim staništima na različitim nadmorskim visinama, sumnja se da je populacija velika. Biljka je klasificirana kao 'najmanje zabrinjavajuća' na IUCN-ovom Crvenom popisu ugroženih vrsta (2019.)

Raspon
Istočna Azija - Pakistan, Indija, Šri Lanka, Kambodža, Laos, Vijetnam, Indonezija.

Stanište
Mlada sekundarna vegetacija i rubovi šuma, uglavnom u planinama, na nadmorskoj visini od 750 do 2000 metara. Često se nalazi uz potoke na srednjim do višim visinama u Šri Lanki.

Korištenje u agrošumarstvu:
Biljka se uzgaja kao živica, posebno na Javi.

Ostale namjene
Abelmoschus angulosus tercijarni je genetski srodnik i potencijalni donor gena bamije, Abelmoschus esculentus. Potvrđena je potencijalna otpornost na virus žutog mozaika i pepelnicu.

Sinonimi
 Hibiscus angulosus (Wall. ex Wight & Arn.) Steud. ex Mast. in J.D.Hooker, Fl. Brit. India 1: 341 (1874)
 Abelmoschus angulosus var. grandiflorus Thwaites in Enum. Pl. Zeyl.: 26 (1858)
 Abelmoschus angulosus var. mahendragiriensis R.C.Misra in Genet. Resources Crop Evol. 65: 997 (2017)
 Abelmoschus angulosus var. purpureus Thwaites in Enum. Pl. Zeyl.: 26 (1858)
 Hibiscus angulosus var. grandiflorus (Thwaites) Mast. in J.D.Hooker, Fl. Brit. India 1: 341 (1875)
 Hibiscus angulosus var. purpureus (Thwaites) Mast. in J.D.Hooker, Fl. Brit. India 1: 341 (1875)
 Hibiscus molochinus Alston in H.Trimen, Handb. Fl. Ceylon 6(Suppl.): 29 (1931)
 Hibiscus primulinus Alston in H.Trimen, Handb. Fl. Ceylon 6(Suppl.): 29 (1931)
 Hibiscus setinervis Dunn in Bull. Misc. Inform. Kew 1914: 324 (1914)
 Hymenocalyx variabilis Zenker in Pl. Ind.: 9 (1835)

Izvori

Hibisceae

Abelmoschus angulosus


شعب وامبانواغ  ويدعون أيضا ماساسويت Massasoit أو ووباناك Wôpanâak، هي قبيلة من الهنود الحمر. ينتمي أكثر شعب الوامبانواغ اليوم إلى قبيلتين معترف بهما فدراليا هما ماشبي وأكويناه، من ولاية ماساتشوستس، أو أربع قبائل معترف بها من ولاية ماساتشوستس.

في بداية القرن السابع عشر، وفي زمن أول اتصال مع الإنجليز، عاش الوامبانواغ في جنوب شرق ولاية ماساتشوستس ورود ايلاند، وكذلك ضمن الأراضي التي تشمل حاليا جزر مارثا فينيارد ونانتوكيت. بلغ عدد سكان القبيلة بالآلاف بسبب ثراء البيئة وزراعتهم للذرة والفاصوليا والكوسا. عاش ثلاثة آلاف وامبانواغ في جزيرة مارثا فينيارد وحدها.

بين 1615-1619 عانى الوامبانواغ من وباء اشتبه لفترة طويلة بكونه الجدري، ولكن البحوث التي أجريت مؤخرا طرحت نظرية أنه كان داء البريميات، وهي عدوى بكتيرية معروفة أيضا باسم متلازمة ويل أو حمى الأيام السبعة. وتسبب في نسبة وفيات مرتفعة بينهم وكاد يدمر مجتمعهم. يشير الباحثون إلى أن الخسائر الناجمة عن هذا الوباء كانت كبيرة بحيث المستعمرين الإنكليز استطاعوا بسهولة تأسيس مستوطناتهم في مستعمرة خليج ماساتشوستس في السنوات اللاحقة. وبعد مرور أكثر من 50 عاما، قامت حرب الملك فيليب (1675-1676) ضد المستعمرين الإنكليز وأدت لوفاة 40 بالمئة من القبيلة. بيع معظم الناجين من الذكور كعبيد في جزر الهند الغربية. وتم استعباد العديد من النساء والأطفال في نيو انغلاند.

في حين أن القبيلة اختفت من السجلات التاريخية من أواخر القرن الثامن عشر، فإن أفرادها ظلوا باقين. بقي الناجين في مناطقهم التقليدية وواصل العديد منهم ممارسة عاداتهم، في حين دخلت معهم مجتمعات أخرى عن طريق الزواج وتكيفوا مع الاحتياجات المتغيرة الاقتصادية والثقافية في المجتمعات المتوسعة. ورغم أن آخر ناطق أصلي للغة الووباناك قد توفي منذ أكثر من 100 عاما، فقد عمل شعب الوامبانواغ منذ عام 1993 في مشروع لإحياء اللغة وخلق جيل جديد من الناطقين الأصليين. ويعمل المشروع أيضا على تنمية المنهج والمعلم.

مراجع

أمريكيون أصليون
شعوب ألجونقويان
مجموعات عرقية في الولايات المتحدة
نانتوكيت (ماساتشوستس)
قبائل أمريكية أصلية في رود آيلاند
قبائل أمريكية أصلية في ماساتشوستس

تاريخ الأمريكيين الأصليين في ماساتشوستس

تاريخ الأمريكيين الأصليين في رود آيلاند

مستعمرة بليموث

مارثا فينيارد

وامبانواغ


أَسْبَالَطو (بالكرواتية:Split (سبليت) - اسمها العربية مشتق من اللاتينية Spalato) هي أكبر مدينة في دلماسية وثاني أكبر مدينة في جمهورية كرواتيا. يقطنها حوالي 221,456 ساكن.

الاسم
الاسم القديم لمدينة سبليت الكرواتية حينما كانت مستوطنة إغريقية هو «سبالاثوس» (باليونانية:Σπάλαθος) وبعد أن أصبحت المدينة ضمن ممتلكات الإمبراطورية الرومانية عرفت باسم «سبالتوم» بالاتينية:Spalatum) تطور الاسم ليصبح خلال فترة العصور الوسطى «سبالاترو» (Spalatro) في اللغة الدلماتية في حين عرفت لدى السلاف الجنوبيون باسم «سبليت».

وقد ذكرها الإدريسي في كتابه الجغرافي نزهة المشتاق في اختراق الآفاق وأسماها أَسْبَالَطو وكتب عنها الآتي:

<<ويمتد الجبل إلى مدينة استغنو (Ston) فيتصل بها من هذا الجبل شعبة كبيرة عالية واستغنو في سفحها ثم يمر متصلا إلى مدينة أسبالطو وبين أسبالطو والجبل ستة أميال وخلف الجبل مدينتان إحداهما نجاو والثانية كيترة وبين أسبالطو ونجاو اثنا عشر ميلاً.

السكان
يبلغ تعداد سكان مدينة أسبالطو حوالي 221,456 حسب إحصاء عام 2007 يشكل الكروات 95.15% من جملة سكان المدينة فيما يدين حوالي 88.37% من السكان بالكاثوليكية، ويرتفع عدد السكان إلى 410,000 نسمة باحتساب سكان الضواحي والمناطق المحيطة بمدينة أسبالطو .

توأمة
لسبليت اتفاقيات توأمة مع كل من:
 أنكونة
 شارلوتنبورج فيلمسدورف
 دوفر
 أنتوفاغاستا
 بيت شيمش

 أوسترافا
 تروندهايم
 بينيفنتو
 بسكارا
 جرجنت

 مقاطعة أسكولي بيتشينو

 لوس أنجلوس
 موستار
 أوديسا (1964 -)

 فيلينيه
 كراكوف
 بونتا أريناس
 كرمانشاه
 برنيك

 أنطاليا
 إزمير (1996 -)
 باتراس

أعلام

 ديوكلتيانوس
 دراغان هولكر
 رادومير فوكسيفيتش
 إيفان بيريشيتش
 أندريا أليكسي
 زلاتكو بابيك
 توميسلاف ارتشيغ
 إيفان سترينيتش
 ايفو ساندر
 إيفيكا فاستيك

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمدينة أسبالطو

أقاليم جمهورية البندقية
أماكن ساحلية مأهولة في كرواتيا
أماكن مأهولة أسست في القرن 3 ق م
أماكن مأهولة في مقاطعة سبليت-دالماسيا
تأسيسات القرن 3 ق م
دلماسية
سبليت (كرواتيا)
مدن كرواتيا
مدن موانئ في أوروبا
مدن وبلدات ساحلية في البحر الأدرياتيكي
مستعمرات يونانية في إيليريا
مملكة دلماسية
مواقع التراث العالمي في كرواتيا

سبليت


Bartolomé Lobo Guerrero (1546 - 12 de janeiro de 1622) foi um prelado católico romano que serviu como arcebispo de Lima (1607–1622) e segundo arcebispo de Santafé en Nueva Granada (1596–1607).

Biografia
Bartolomé Lobo Guerrero nasceu em Ronda, Espanha. A 12 de agosto de 1596, o Papa Clemente VIII nomeou-o Arcebispo de Santafé en Nueva Granada. A 24 de agosto de 1596, foi consagrado bispo por Diego de Romano y Govea, bispo de Tlaxcala (Puebla de los Angeles). Durante a sua estadia no México, serviu como interrogador da Inquisição mexicana e participou, juntamente com Alonso de Peralta e Juan de Cervantes, da tortura de Luis de Carvajal e outros. No dia 19 de novembro de 1607, o Papa Paulo V nomeou-o o quarto Arcebispo de Lima (empossado a 4 de outubro de 1609) onde serviu até à sua morte a12 de janeiro de 1622.

Sucessão episcopal
Enquanto bispo, foi o consagrador principal de:

 Pedro Ordóñez y Flórez, Arcebispo de Santafé em Nueva Granada;
 Hernando de Arias y Ugarte, Bispo de Quito;
 Pedro de Valencia, Bispo de Santiago da Guatemala;
 Diego Torres Altamirano, Bispo de Cartagena;
 Carlos Marcelo Corni Velazquez, Bispo de Concepción; e
 Fernando de Ocampo, Bispo de Santa Cruz de la Sierra.

Alunos da Universidade de Salamanca
Mortos em 1622
Nascidos em 1546
Bispos católicos

Bartolomeu Lobo Guerrero


Si te pudiera mentir es el título del 19°. álbum de estudio grabado por la cantante española Rocío Dúrcal. Fue lanzado al mercado bajo el sello discográfico BMG Ariola el 6 de noviembre de 1990, El álbum fue escrito y producido otra vez por el cantautor mexicano Marco Antonio Solís. Debido al impresionante éxito de su anterior álbum Como tu mujer (1988), Rocío Dúrcal decide trabajar por segunda vez con el cantautor mexicano, colocándola nuevamente con gran popularidad en el género de la "Balada pop".

Con este álbum la intérprete entra a la  "Era del CD" y con el celebrando sus 30 años de carrera artística recibiendo por parte de su casa productora el reconocimiento de "BMG Ariola", por sus 30 años de trayectoria artística, entregándole 39 Discos de oro y 30 Discos de platino por sus amplias ventas en los últimos años dentro de su carrera discográfica. Es lanzando como primer sencillo el tema de gran éxito "Te amo" ubicándose rápidamente en el quinto puesto en la prestigiosa lista Hot Latin Tracks de la revista americana Billboard, posteriormente los sencillos "La balanza", "Falso" y "A qué me quedo contigo" entrando de igual modo en los primeros lugares en la lista musical.

En 1991 los éxitos de este álbum de Rocío Dúrcal, se le junta al grabar en ese año a dúo la canción "Si piensas... Si quieres" junto al cantautor brasileño Roberto Carlos incorporado en su álbum de estudio "Súper héroe", alcanzando el primer lugar en la lista musical Hot Latin Tracks. Para ese año, Rocío Dúrcal recibe el "Premio heraldo" por su brillante trayectoria artística de 30 años de éxitos ininterrumpidos.

Lista de canciones
 Todas las canciones escritas y compuestas por Marco Antonio Solís.

Premios y reconocimientos obtenido por el álbum

 Reconocimiento de "BMG Ariola", por sus 30 años de trayectoria artística, entregándole 39 Discos de oro y 30 Discos de platino por sus amplias ventas en los últimos años de su carrera discográfica.

 Premio Heraldo.
"Premio Heraldo" por su brillante trayectoria artística de 30 años de éxitos ininterrumpidos.

 Premio Ronda (entregado por la Revista "Ronda" de Venezuela).

Listas musicales

Certificaciones

Músicos
 Rocío Dúrcal (Voz).
 Marco Antonio Solís (Letra y Música).
 Pat Coil (Teclados).
 Luis Conde (Percusión).
 Mike Miller (Guitarra).
 Henry Newmark (Batería).
 Sid Page (Cuerdas).
 Wade Short (Bajo acústico y Bajo eléctrico).

Notas del álbum
 Realización y Producción: Marco Antonio Solís.
 Arreglos y Dirección: Homero Patrón.
 Letra y música de todos los temas: Marco Antonio Solís.
 Productor e ingeniero de mezclas: Andy Waterman.
 Productor e Ingeniero: David Appelt.
 Asistente Ingeniero: David Grant.
 Mastering: Chris Bellman.
 Maquillaje: Judy d'Ifray.
 Estilista: Jeff Gardner.
 Fotografía: Nicola Dill de Visages.
 Diseño de portada: Stephen Lumel.
 Grabado en los estudios: Ocean Way Recording Studios, Hollywood, California.
 Discográfica: BMG Music Ariola Records (CD),(LP) y RCA Records (Casete).
 Distribuidor: Ariola International, RCA International

Referencias

Álbumes de 1990
Álbumes de España de 1990
Álbumes de Rocío Dúrcal
Álbumes en español
Álbumes de RCA Records
Álbumes de Ariola Records
Álbumes producidos por Marco Antonio Solís

Si te pudiera mentir


Dečko kojem se žurilo, hrvatski dokumentarni film iz 2001. godine autorice Biljane Čakić-Veselič. Snimljen je u produkciji Factuma na DVCamu, 35 mm. Film je sudjelovao na više od dvadeset svjetskih festivala. Spada u najbolje hrvatske dokumentarce s početka tisućljeća. Treća je priča u dokumentarnome ciklusu Poljima smrti.

Radnja
Film je osobna pripovijest autorice dokumentarca čiji je brat nestao tijekom velikosrpske agresije 1991. godine. Redateljica je pošla u potragu za njime i dokumentarni film se bavi time. Tragična autoričina pripovijest nastavak je svoje vrste prijašnje obiteljske tragedije, jer je autoričin djed ubijen u Drugome svjetskom ratu, a baka je cijeloga života čekala da se on vrati.

Nagrade i priznanja
Film je prikazan i nagrađen na više festivala, a ističu se:
 Hrvatski kandidat za nagradu Oscar u kategoriji dokumentarnog filma 2001.
 Dani hrvatskog filma 2001. – Grand prix, najbolji dokumentarni film, najbolja režija, Zlatna Uljanica;
 Godišnja Nagrada Vladimir Nazor za filmsku umjetnost
 See Docs, Dubrovnik  – prva nagrada
 The Images Festival Toronto – najbolji međunarodni film
 Humanity in the World Festival 2003, Stockholm  - Srebrna diploma

Izvori

Hrvatski dokumentarni filmovi o Domovinskom ratu
Filmovi 2000-ih

Dečko kojem se žurilo


لبيب حبشى (1906 – 1984م): هو أحد كبار علماء المصريات على مستوى العالم خلال القرن العشرين، ولد بقرية سلامون بمدينة المنصورة بمحافظة الدقهلية في سنة 1906م، تدرج في مراحل التعليم المختلفة من مدرسة ابتدائية خاصة بالمنصورة إلى المدرسة المارونية بالقاهرة تحت رعاية أخيه الأكبر مدرس الرياضيات حتى حصل على ليسانس الأثار من قسم المصريات وتخرج من جامعة القاهرة في سنة 1928م، وتخصص في دراسة الآثار المصرية.

عمله بهيئة الآثار المصرية
بعد تخرجه بعامين حرص لبيب حبشى على الالتحاق بهيئة الآثار المصرية في سنة 1930م، وظل يعمل بها لمدة ثلاثين سنة، حتى وصل لدرجة كبير مفتشيها ووكيلا لهيئتها، قضى أغلب الوقت في أعمال الحفائر في العديد من المواقع الأثرية في مصر والسودان، وقد أولى اهتماما خاصا بأعمال الحفائر في الأقصر في الفترة من سنة 1943 إلى 1956م.
وقد ترك «لبيب حبشي» العمل داخل هيئة الآثار المصرية بعد أن خدم بها ما يقرب من 30 سنة، والتحق في سنة 1960م بوظيفة مرموقة في إطار البعثة الأثرية في النوبة التابعة لمعهد الآثار الشرقية بجامعة شيكاغو كمستشار للبعثة.

كتاباته في المصريات والقبطيات
يعد لبيب حبشى أكثر علماء المصريات المصريين إنتاجا للدراسات والأبحاث في علم المصريات على الإطلاق، ومن ثم فقد استطاع تحقيق شهرته العالمية وحاز على إعجاب كبار المتخصصين في العالم نتيجة لأبحاثه ودراساته العلمية الغزيرة التي أثرت علم المصريات.

كانت بداية كتاباته نتجت عن اهتمامه بالدراسات القبطية حيث إتفق مع زميله وصديقه زكى تاوضروس على زيارة أديرة الصحراء الغربية أديرة وادى النطرون ثم قاما بزيارة الأديرة الشرقية، وعكف فيها على دراسة المخطوطات القديمة التي تذخر بها مكتبات هذه الأديرة وفي يناير 1929م أخرج لبيب حبشى مع صديقه زكى تاوضروس مرجعا فريدا في نوعه بعنوان: (في صحراء العرب والأديرة الشرقية).

وأثرى لبيب حبشى الدراسات المصرية والقبطية بما يزيد عن 180 مقالا وكتابا، فكتب عن آثار مدينة تل بسطة بالزقازيق، ذلك الكتاب الذي نال عنه جائزة الدولة التقديرية، ثم أصدر باللغة الإنجليزية كتابابين أولهما بعنوان: (المسلات المصرية)، الذي صدرت ترجمة له عن المجلس الأعلى للاثار بعنوان: (مسلات مصر ناطحات السحاب في الزمن الماضي) ضمن سلسلة الثقافة الأثرية والتاريخية، والكتاب الثاني خصصه للكتابة عن الآثار بالنوبة بعنوان: (16 دراسة عن النوبة)، وأهم مؤلفاته ودراساته هي.
 Habachi (1977). The Obelisks of Egypt: Skyscrapers of the Past. Scribner.
 Aswan : the town with a glorious past and a promising future / by Labib Habachi ; Henry Riad.
 Features of the deification of Ramesses II / [by] Labib Habachi.
 Fī ṣaḥrā' al-ʻArab wa-al-adyirah al-sharqīyah / ta'līf Labīb Ḥabashī, Zakī Tāwaḍrūs.
 KHATA'NA-QANTIR; IMPORTANCE
 LABIB HABACHI MISCELLANEA; A COLLECTION OF ARTICLES ON EGYPTIAN ANTIQUITIES BY LABIB HABACHI
 The sanctuary of Heqaib / by Labib Habachi, with contributions by Gerhard Haeny and Friedrich Junge ; photographs by Dieter Jo
 The second Stela of Kamose and his struggle against the Hyksos ruler and his capital / [by] Labib Habachi.
 Sixteen studies on lower Nubia / by Labib Habachi.
 Studies on the Middle Kingdom / Labib Habachi.
 Tell Basta / by Labib Habachi
 Le tombeau de Naÿ à Gournet Marʻeï (no. 271) / Labib Habachi, Pierre Anus

أعماله الإستكشافية
خلال عمله بهيئة الآثار المصرية قضى أغلب وقته في أعمال الحفائر في العديد من المواقع الأثرية في مصر والسودان، وقد أولى اهتماما خاصا بأعمال الحفائر في الأقصر بين سنتي 1943-1956م، ويعد أهم اكتشافاته هو كشفه في سنة 1946م عن معبد حقايب (معناه القلب الطاهر أو القلب الشجاع) الذي أقيم له معبد على طرف جزيرة الفنتين في قلب النيل بأسوان وتقع أطلاله خلف متحفها، وقد بدا عمله في البحث عن سيرة حقايب عام 1932م، ونشر له المعهد الألمانى للاثار المصرية كتابا عن حقايب ومقصورته وخمسين تمثالا جرانيتيا من بينها عشرة بالحجم الطبيعى ويعد هذا الكتاب مرجعا عالميا عن البطل المصري حقايب.

واكتشف أيضا لوحة الملك كامس الذي حارب الهكسوس بعد أن احتلوا مصر 150 سنة ليفسح الطريق إلى أخيه الملك أحمس الأول الذي قام بإنهاء حكم الهكسوس في مصر.

مكانته العلمية ومظاهر تكريمه
في سنة 1966 اجتمع بمدينة نيويورك علماء المصريات المشهورين من أساتذة التاريخ ومديرى وأمناء المتاحف الدولية وفي مقدمتها متحفا بروكلين ومتروبوليتان في حفل دعت له الجامعة لإهداء لبيب حبشى الدكتوراة الفخرية فألقى كلمة رائعة عن الحضارة المصرية، وفي سنة 1981 في مناسبة بلوغه 75 سنة قام المعهد الألمانى للأثار المصرية بإصدار مجلد ضخم يقع في 531 صفحة به 70 مقالا سجلها علماء المصريات من 12 دولة على شرف لبيب حبشى في هذه الذكرى الطيبة ليقدموه هدية إعزاز وتقدير لجهوده في خدمة العلم والحضارة.

وحصل على العديد من الأوسمة من ألمانيا وفرنسا وإيطاليا، وأختير مستشارا لهيئة الاثار المصرية والمجالس القومية المتخصصة وعضوية المجمع العلمى المصرى، وأنشأت الجامعة الأمريكية بالقاهرة كرسيا خاصا بالأثار المصرية بإسمه تقديرا لمكانته العلمية وللمكتبة الحافلة التي أهداها لها.

وكان لوفاته صدى حزين في الأوساط العلمية فنعاه مركز البحوث الأمريكى المصري والمعهد الألمانى للأثار ودكتور جرهارد هينى مدير المعهد السويسرى للاثار والمجمع العلمي المصري وهيئة الأثار المصرية ومعهد الدراسات القبطية بالقاهرة وكلية الاثار جامعة القاهرة.

ونتيجة للتقدير الكبير الذي حاز عليه «لبيب حبشى» كعالم مصريات قدير على مستوى العالم، قامت عالمة المصريات الأمريكية الشهيرة «جيل كاميل» سنة 2007م بتقديم كتاب يتضمن السيرة الذاتية لذلك العالم الكبير تحت عنوان: «لبيب حبشى.. حياة وميراث عالم مصريات»، وتحدثت من خلال ذلك الكتاب عن مدى الإثراء والإفادة الذي استطاع لبيب حبشي تقديمه لعلم المصريات خلال القرن العشرين، ومدى التأثير العلمي الذي تركه ذلك الآثارى المصري القدير في معاصريه من علماء المصريات الأجانب والمصريين الذين عاصروه.

المصادر

مجلة راكوتى أضواء على الدراسات القبطية السنة الخامسة العدد الثاني مايو 2008م.

أشخاص من المنصورة (مصر)
أكاديميون مصريون
الحاصلون على صليب الشرف النمساوي للعلوم والفنون من الدرجة الأولى
حائزون على وسام استحقاق الجمهورية الإيطالية
حاصلون على وسام جوقة الشرف
علماء مصريات مصريون
مصريون من أصل قبطي
مواليد 1324 هـ
مواليد 1906
مواليد في المنصورة (مصر)
وفيات 1404 هـ
وفيات 1984
وفيات في القاهرة

لبيب حبشى


La edición 70.º del Campeonato de Wimbledon se celebró entre el 25 de junio y el 6 de julio de 1956 en las pistas del All England Lawn Tennis and Croquet Club de Wimbledon, Londres, Inglaterra.

El cuadro individual masculino lo iniciaron 128 jugadores mientras que el femenino lo iniciaron 96 tenistas.

Hechos destacados
En la competición individual masculina se impuso el australiano  Lew Hoad  logrando el primero de los títulos que obtendría en el torneo al imponerse en la final a su compatriota Ken Rosewall.

En la competición individual femenina la victoria fue para la estadounidense  Shirley Fry Irvin logrando el único título que obtendría en Wimbledon al imponerse a la británica Angela Buxton.

Palmarés

Cuadros Finales

Categoría senior

Torneo individual masculino

Torneo individual  femenino

Véase también
 Campeonato de Wimbledon
 Grand Slam

Referencias

Enlaces externos
 Wimbledon (Web official)

Campeonato de Wimbledon 1956

Campeonato de Wimbledon 1956


Os silabarios indígenas canadenses são uma família de Alfassilabarios (sistema de escrita baseado em pares de consoantes e vogais) criados por James Evans em 1840 para escrever várias línguas indígenas que nunca tiveram um sistema formal de escrita. Esses são reconhecidos por sua distinção em relação ao alfabeto latino das línguas dominantes em Canadá e pela facilidade com que a alfabetização pode ser alcançada.; de fato, no final do século XIX, o povo Cree criou o que pode ter sido uma das maiores taxas de alfabetização do mundo, e especialistas dissesram final do século XIX dizem que praticamente todo falante adulto de Cree era alfabetizado; mesmo que haja aalgum exagero, Cree pode ter tido uma das maiores taxas de alfabetização do mundo na época.

Relacionados
Silabário inuctitut, Silabario cree (Silabario cree ocidental, Silabario cree orienta), Sistemas de escrita, siksiká, Silabario carrier (dakelh)

Línguas que usam
Línguas algonquinas: Cree, Naskapi, ojjbua/Chippewa, SiksikáLínguas esquimó-aleútes: Inuctitut, inuinnaqtunLínguas atabascanas: dane-zaa, Slavey, chipewyan, sayisi, carrier (dakelh), Sekani

Unicode
U1400. U+1400; ;U+167F ; U18B0.pdf U+18B0& U+18FF

Notas

Bibliografía
Comrie, Bernard. 2005. "Writing systems." Martin Haspelmath, Matthew Dryer, David Gile, Bernard Comrie,  eds. The world atlas of language structures, 568-570. Oxford: Oxford University Press.
Murdoch, John. 1981. Syllabics: A successful educational innovation. MEd thesis, Universidade de Manitoba
Nichols, John. 1996. "The Cree syllabary." Peter Daniels e William Bright, eds. The world's writing systems, 599-611. Nova York: Oxford University Press.

 Silabários indígenas canadenses
 Silabários indígenas canadenses

Silabários indígenas canadenses


El destructor ORP Piorun fue un destructor de la clase N construido por el Reino Unido como HMS Nerissa, operado por la Armada polaca, a la que fue transferido en octubre de 1940, devuelto a la Royal Navy en 1946, y dado de baja y desguazado en 1955.

Historia
El buque fue construido por el astillero John Brown & Company de Clydebank, Glasgow. Fue puesto en grada en julio de 1939, botado el 7 de mayo de 1940 y completado el 4 de noviembre de 1940. Originalmente, debiera haberse asignado a la Royal Navy con el nombre HMS Nerissa, pero fue transferido a la Armada de Polonia como reemplazo del destructor  ORP Grom, que se había perdido frente a las costas de Noruega el 4 de mayo de 1940.

El Piorun, tuvo su base en Gran Bretaña, bajo el mando de Eugeniusz Pławski. Entre el 13 y el 15 de marzo de 1941, mientras realizaba reparaciones en los astilleros John Brown, tomó parte en la defensa de Clydebank contra los ataques aéreos de la Luftwaffe, por lo que se erigió un memorial en recuerdo de su tripulación en Clydebank.

A la caza del Bismarck

El 22 de mayo de 1941, el Piorun, junto a los buques de la 4ª flotilla de destructores (, ,  y ), bajo el mando del capitán Philip Vian, proporcionaban escolta adicional al convoy de tropas WS8B en ruta desde Glasgow al océano Índico. El 25 de mayo, la flotilla de Vian (incluido el Piorun) fue separada del convoy para unirse a la búsqueda del acorazado alemán Bismarck.

Cuando el Almirantazgo británico inició la cacería del  en el Atlántico, navegaba detrás de él el buque polaco ORP Piorun. Si bien el acorazado alemán se defendió de forma extraordinaria contra sus perseguidores, hundió al  y dañó seriamente al novísimo acorazado , sufrió algunas averías que disminuyeron su velocidad.

Servicio posterior
Operó posteriormente en el Mediterráneo, tomando parte en la Operación Halberd, uno de los convoyes a Malta y en la Operación Husky, la invasión de Sicilia.En 1944 fue transferido a la Home Fleet.

El Piorun tomó parte en la Operación Deadlight, y tomó parte en el hundimiento de los submarinos alemanes capturados del Tipo XXI U-2329, U-2334, U-2335, U-2337, U-2350 y U-2363.

Fue devuelto a la Royal Navy en 1946, donde fue renombrado HMS Noble y fue desguazado en 1955.

Referencias

Enlaces externos
 Uboat.net

Destructores clase N de Polonia

ORP Piorun