Henner Misersky, eigentlich Henrich Misersky (* 25. Dezember 1940 in Jena; † 11. August 2023), war ein deutscher Leistungssportler und Skilanglauftrainer. Nachdem er sich dem staatlich organisierten Doping im DDR-Leistungssport verweigert hatte, wurde er als Trainer entlassen. In den späteren Jahren seines Lebens gewann Misersky zahlreiche deutsche Seniorenmeisterschaften im Skilanglauf und mehrere Goldmedaillen bei Seniorenweltmeisterschaften.

Leben
Misersky machte eine Ausbildung als Zahntechniker, absolvierte berufsbegleitend eine Sonderreifeprüfung und studierte an der Universität Jena Sportwissenschaft. Als aktiver Leistungssportler lief er Mittel- und Langstrecken, seine Paradedisziplin war der 3000-Meter-Hindernislauf. Er erhielt die staatliche Auszeichnung  "Meister des Sports". Von 1957 bis 1972 nahm er ohne Unterbrechung an DDR-Leichtathletik-Meisterschaften teil. 1958 wurde er für den SC Chemie Halle DDR-Vizemeister im 1500-m-Hindernislauf der A-Jugend. 1960 DDR-Juniorenmeister mit neuem DDR-Rekord, den er im gleichen Jahr dreimal verbessert hatte (ebenfalls SC Chemie Halle). Seine beste Platzierung bei den Senioren war der zweite Platz bei den DDR-Meisterschaften 1965, den dritten Rang erreichte er 1966 für den SC Motor Jena und 1971 für den Hochschulsportverein der TH Ilmenau, wo er ab 1969 als Hochschulsportlehrer tätig war. 1966 und 1967 wurde er für die Friedrich-Schiller-Uni Jena DDR-Studentenmeister. Seine persönliche Bestleistung im Hindernislauf betrug 8:38,2 (erzielt 1966). Im Juli 1965 lief er deutsche Jahresbestzeit: 8:38,6″. Zudem betrieb er Skilanglauf und erreichte 1967 und 1968 bei "DDR-Bestenermittlungen" (einer Art Amateurmeisterschaft ohne Clubsportler) den ersten Platz über 30 Kilometer.

Henner Misersky heiratete Ilse Schönemann, 1961 DDR-Meisterin und "Meister des Sports" im 800-Meter-Lauf. Sie bekamen zwei Töchter, darunter Antje.

Wegen seiner Bekanntschaften mit westdeutschen Sportlern wurde Misersky zum Beobachtungsobjekt des Ministeriums für Staatssicherheit. So hatten ihn Manfred Letzerich und der Zweite der Deutschen Leichtathletik-Meisterschaften 1965 über 3000 Meter Hindernis, Helmut Neumann, 1966 in der DDR besucht. Spitzel trugen noch weitere Anzeichen zusammen, die ihn aus der Sicht des MfS als politisch unzuverlässig erschienen ließen, unter anderem politische Äußerungen zum Prager Frühling und eine angebliche Mitwisserschaft der Republikflucht von Jürgen May, die ihm jedoch nicht nachgewiesen werden konnte. In einem Bericht an die Staatssicherheit gab der spätere Präsident des Landessportbunds Thüringen, Manfred Thieß, eine negative Beurteilung seiner "charakterlichen Haltung und politischen Einstellung". Misersky konnte sein Studium mit dem Diplom beenden, seine wissenschaftliche Laufbahn an der Jenaer Universität aber nicht fortsetzen.

Er wurde Hochschulsportlehrer und Trainer für Ausdauersport an der Technischen Hochschule Ilmenau und ab 1983 Nachwuchstrainer Skilanglauf auf Grund einer Delegierung (Lösung leistungssportlicher Aufgaben) zum SC Motor Zella-Mehlis, Kinder- und Jugendsportschule Oberhof. Seine Töchter (Antje und ihre Schwester)  waren als Skilangläuferinnen im Jugendbereich erfolgreich. Nach seiner Weigerung, den von ihm trainierten Langläuferinnen (darunter seine Tochter Antje) männliche Hormone als Dopingmittel zu verabreichen, wurde er 1985 fristlos als Trainer entlassen. Seine Tochter, unter Druck gesetzt, trat aus der DDR-Nationalmannschaft zurück und durfte im Folgewinter bei den DDR-Langlaufmeisterschaften ihren Titel nicht verteidigen.

1992 warf er in einem Fernsehinterview bei den Olympischen Winterspielen in Albertville dem Deutschen Skiverband vor, dopingbelastete Trainer aus der DDR übernommen zu haben. Er befürwortete öffentlich flächendeckende Dopingkontrollen im Skisport und trat in Prozessen gegen Dopingtäter als Zeuge auf. Von der Landesregierung Thüringens wurde Misersky als Trainer rehabilitiert und erhielt ab 1992 eine Anstellung über die Kultusbehörde als Spezialsportlehrer für Ski-Langlauf am Sportgymnasium Oberhof.

2018 trat er wegen unüberbrückbarer Differenzen mit der damaligen Vorsitzenden Ines Geipel aus der Doping-Opfer-Hilfe (DOH) aus, deren Gründungsmitglied er war.

Ines Geipel reichte im Jahr 2018 sieben Unterlassungsklagen gegen Misersky ein, die das Berliner Kammergericht in zweiter Instanz jedoch im Oktober 2021 abwies. Er hatte sich kritisch zu Veröffentlichungen und Falschangaben im Zusammenhang mit sportlichen Leistungen und Falschangaben zu einer vermeintlichen Opferbiografie geäußert. Die Tageszeitung resümierte im Dezember 2020: "Hinter den persönlichen Auseinandersetzungen, die vor Berliner Gerichten gelandet sind, liegt ein grundsätzlicher Streit über die Interpretation der Dopinggeschichte im DDR-Sport." Misersky sei der festen Überzeugung, "auch aus eigener Erfahrung, dass man als Trainer, Arzt, als erwachsener Athlet, definitiv Nein zum Doping in der DDR sagen konnte". Er sah bei der Mehrzahl von ehemaligen erwachsenen DDR-Reisekader-Sportlern eine Mitverantwortung und auch bei Geipel selbst starke Anhaltspunkte für selbstbestimmtes, wissentlich praktiziertes Doping.

Misersky war Mitautor des Dossiers "Blackbox Doping-Opfer – wie Politik und Öffentlichkeit mit fragwürdigen Zahlen getäuscht werden" vom Januar 2019.

Henner Misersky starb im August 2023 im Alter von 82 Jahren an den Folgen einer Krebserkrankung.

Ehrungen
Für seine generelle Haltung gegen Doping zeichnete die DOH ihn 2009 mit der Heidi-Krieger-Medaille aus. 2010 erhielt er die goldene Ehrennadel des Thüringer Skiverbands. Am 25. Mai 2012 wurde er in die Hall of Fame des deutschen Sports aufgenommen. 2019 wurde er wegen seiner Verdienste für einen fairen dopingfreien Sport vom Fachmagazin "German Road Races" als Trainer des Jahres gewählt.

Literatur
 Eintrag Misersky, Henrich in: Klaus Amrhein: Biographisches Handbuch zur Geschichte der deutschen Leichtathletik. 1898–2005. Darmstadt 2005. Zugänglich über World Biographical Information System Online
 Jutta Braun und Michael Barsuhn: Zwischen Erfolgs- und Diktaturgeschichte – Perspektiven der Aufarbeitung des DDR-Sports in Thüringen. Verlag Die Werkstatt, 2015. ISBN 978-3-7307-0082-2

Weblinks

 Detlef Kuhlmann: Henner Misersky wird 80 Jahre alt. Ein Leben für den Ausdauersport und im Kampf gegen Doping. In: DOSB-Presse. Der Artikel- und Informationsdienst des Deutschen Olympischen Sportbundes, Nr. 35, 15. Dezember 2020, S. 39–42. Online

 Er weigerte sich, seine Sportlerinnen zu dopen. Spiegel Online, 14. August 2023

Einzelnachweise

Skilanglauftrainer (DDR)
Mitglied der Hall of Fame des deutschen Sports
Person (Aufarbeitung der SED-Diktatur)
Doping in der DDR
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1940
Gestorben 2023
Mann

Henner Misersky


The year 1895 in science and technology involved some significant events, listed below.

Biology
 April 26 – The New York Zoological Society, the modern-day Wildlife Conservation Society, is chartered.
 David Bruce discovers the Trypanosoma parasite carried by the tsetse fly which causes the fatal cattle disease nagana.

Chemistry
 March 26 – Scottish chemist William Ramsay isolates helium on Earth by treating the mineral cleveite. These samples are identified as helium by Norman Lockyer and William Crookes. It is independently isolated from cleveite in the same year by Per Teodor Cleve and Abraham Langlet in Uppsala, Sweden, who determine its atomic weight.
 Emil Fischer and Arthur Speier first describe Fischer–Speier esterification.
 Carl von Linde files for patent of the Linde cycle.

Climatology
 December 11 – Svante Arrhenius delivers quantified data about the sensitivity of global climate to atmospheric carbon dioxide (the "Greenhouse effect") as he presents his paper "On the Influence of Carbonic Acid in the Air Upon The Temperature of the Ground" to the Royal Swedish Academy of Sciences.

Ecology
 Eugen Warming publishes Plantesamfund (translated as Oecology of Plants, 1909) and founds the scientific discipline ecology.
  The first international meeting for the protection of birds is held in Paris.

Mathematics
 Diederik Korteweg and Gustav de Vries derive the Korteweg–de Vries equation, a description of the development of long solitary water waves in a canal of rectangular cross section.
 Georg Cantor publishes the first part of a paper on set theory containing the arithmetic of infinite cardinal numbers and the continuum hypothesis.
 Henri Poincaré publishes his paper "Analysis Situs", providing the first systematic treatment of topology.

Medicine
 The term naturopathy is coined by Dr John Scheel.
 Adolphe Pinard invents the Pinard horn, a fetal stethoscope.

Physics
 May 7 – Alexander Stepanovich Popov demonstrates a radio receiver (containing a coherer) refined as a lightning detector to the Russian Physico-Chemical Society, recognized as the first practical application of electromagnetic waves.
 November 8 – Wilhelm Röntgen discovers a type of electromagnetic radiation which he calls X-rays.

Psychiatry
 Sigmund Freud and Josef Breuer publish Studien über Hysterie (Studies on Hysteria).

Technology
 February 13 – Auguste and Louis Lumière patent their cinematograph motion picture film camera/projector in France.
 May 6 – The Metropolitan West Side Elevated Railroad is opened in Chicago as the first electrically operated rapid transit system in the United States, including the first completed Scherzer rolling lift bridge.
 June 26 – Second prototype of Rudolf Diesel's Motor 250/400 (220/400) passes brake testing for the first time, using kerosene fuel.
 December 31 – Ogden Bolton Jr. is granted  for an electric bicycle.
 The world's first portable handheld electric drill is developed by brothers Wilhelm and Carl Fein in Germany.
 Ernest A. Hummel, a jeweler of St. Paul, Minnesota, invents the telediagraph.

Other events
 May – Publication of H. G. Wells' first "scientific romance", the novella The Time Machine (serial publication completed and first book editions).
 July 25 – Maria Skłodowska marries Pierre Curie in the town hall at Sceaux.

Awards
 Copley Medal: Karl Weierstrass
 Wollaston Medal for Geology: Archibald Geikie

Births
 January 11 – Laurens Hammond (died 1973), American inventor.
 January 15 – Artturi Ilmari Virtanen (died 1973), Finnish winner of the Nobel Prize in Chemistry.
 May 8 – Lionel Whitby (died 1956), English haematologist, clinical pathologist, pharmacologist and army officer.
 May 20 – R. J. Mitchell (died 1937), English aeronautical engineer.
 May 31 – Asatour Sarafian, later Oscar H. Banker (died 1979), Armenian American inventor.
 October 19 – Lewis Mumford (died 1990), American historian & philosopher of science.
 October 22 – Rolf Nevanlinna (died 1980), Finnish mathematician.
 October 23 – Hans Ferdinand Mayer (died 1980), German physicist.
 October 30
 Gerhard Domagk (died 1964), German winner of the Nobel Prize in Physiology or Medicine.
 Dickinson W. Richards (died 1964), American winner of the Nobel Prize in Physiology or Medicine.
 December 2 – W. Conway Pierce (died 1974), American chemist.
 December 24 – Marguerite Williams (died 1991?), African American geologist.

Deaths
 January 26 – Arthur Cayley (born 1821), English mathematician.
 April 11 – Lothar Meyer (born 1830), German chemist.
 May 5 – Carl Vogt (born 1817), German scientist who published notable works in zoology, geology and physiology.
 June 29 – Sir Thomas Henry Huxley (born 1825), English biologist.
 August 10 – Felix Hoppe-Seyler (born 1825), German physiologist.
 August 26 – Friedrich Miescher (born 1844), Swiss biochemist.
 September 24 – Hermann Hellriegel (born 1831), German agricultural chemist who discovered the mechanism by which leguminous plants assimilate the free nitrogen of the atmosphere.
 September 28 – Louis Pasteur (born 1822), French biologist.
 December 27 – Eivind Astrup (born 1871), Norwegian Arctic explorer.

References

19th century in science
1890s in science

1895 in science


Monica Ali es escritora y novelista bangladesí. Nació el 20 de octubre de 1967 en Daca, Bangladés, de padre británico y madre hindú.
Emigró a la edad de tres años a Inglaterra. Se educó en la escuela de Bolton (División Femenina) del Gran Mánchester, en Inglaterra y estudió filosofía, política y economía en Wadham College, Universidad de Oxford. Monica Ali reside en el sur de Londres con su marido, Simon Torrance, un consultor de administración y sus dos hijos, Félix y Shumi. Su obra más conocida es Brick Lane, su primera novela, que fue nominada para el Premio Man Booker en 2003.

Obra
Brick Lane (2003)
Alentejo Blue (2006)
In The Kitchen (2009)
Untold Story (2011)

Referencias

 Biografía de Monica Ali en inglés
 Festival de Literatura

Escritoras de Bangladés
Escritores del Reino Unido del siglo XXI
Escritores de Londres
Escritoras del Reino Unido
Alumnado del Wadham College
Mujeres de Bangladés del siglo XXI
Escritoras de Pakistán
Mujeres de Pakistán del siglo XXI
Británicas del siglo XXI
Personas con doble nacionalidad
Nacidos en Daca

Monica Ali


Republika Hrvatska i Narodna Republika Bangladeš održavaju diplomatske odnose od 18. prosinca 1997. Sjedište veleposlanstva je u New Delhiju.

Veleposlanici
Hrvatska nema rezidentno veleposlanstvo u Bangladešu. Veleposlanstvo Republike Hrvatske u Republici Indiji pokriva Bangladeš, Butan, Maldivi, Nepal i Šri Lanku.

Vidi još
Ministarstvo vanjskih i europskih poslova Republike Hrvatske

Vanjske poveznice
 Bangladeš na stranici MVEP-a

Izvori

Bangladeš

Popis hrvatskih veleposlanika u Bangladešu


En astronautique, un déluge est un système permettant de déverser de l'eau au niveau de l'échappement d'un lanceur spatial au moment de son décollage, permettant d'atténuer les ondes acoustiques, et éviter un rebond de l'onde de choc vers le lanceur, qui pourrait l'endommager. Une partie de la chaleur extrême engendrée par la combustion est captée par les milliers de litres d'eau qui se transforment en vapeur, constituant un nuage de vapeur d'eau caractéristique des décollages.

Un déluge peut être couplé à des carneaux qui canalisent le flux de gaz éjectés par le ou les propulseurs. Tous les pas de tir ne possèdent pas de déluge, ceux des fusées Soyouz par exemple : la table de lancement est située au-dessus d'un vaste espace vide, ce qui évite le risque de rebond de l'onde de choc.

Références

Articles connexes
 Pas de tir
 Table de lancement

Base de lancement

Déluge (astronautique)


فيركوفازهيي  هي مدينة في مقاطعة فولوغدا أوبلاست في روسيا.

يبلغ عدد سكانها حوالي 5005 نسمة.

مدن مقاطعة فولوغدا

فيرخوفاجي (فولوغدا)


Maggie Cassella is an American-Canadian actress, comedian and writer, best known for hosting the Canadian television talk show Because I Said So and founding the We're Funny That Way! comedy festival.

Biography

Cassella's double degree in philosophy and women's studies led her to a position at a private boarding school in Connecticut teaching philosophy and religion. Finding that a private school teacher's salary inadequate, she attended law school. After almost ten years as a lawyer dealing with cases involving people with AIDS, transitional issues around marriage and bringing a test case for gay adoption to Connecticut, Cassella quit the legal profession and began her comedy career.

Cassella's stand-up comedy style was a mix of rants and raves. She found she could get an unlimited supply of material from just reading the news, Cassella settled in on her Because I Said So format of sit-down comedy tearing through news topics from law, entertainment, technology, religion, and finishing up with the things that she just found irritating. She has performed Because I Said So for 20 summers in Provincetown as well as in other places in North America.

Eventually, Cassella landed a full-time job and the love of her life. One of the original on-air talents on STAR!, she parlayed that job into her own talk show called Because I Said So.

BISS, as it was referred to around the station, allowed Cassella to have some fun and interview celebrities. She continues to do those interviews (even though BISS went bust) as a field producer during the Toronto International Film Festival for the syndicated US entertainment show Extra. Over the years, Cassella has interviewed comedy legends such as Phyllis Diller, Bea Arthur and Joan Rivers, as well as performers such as William H. Macy, Jude Law, Juliette Binoche, Robert Downey Jr., Laura Linney, Eartha Kitt, and k.d. lang.

In 2009, Cassella produced and hosted six episodes of The Vent!, a thirty-minute show she co-created and produced, that focuses on one topic from a variety of angles. Her production company, A Sweet Little Production Company, is located in Toronto and she continues to work on developing shows and films.

She is an out lesbian, and a frequent collaborator of US-based lesbian comedian Lea DeLaria. In addition to performing shows together, the duo have also cowritten a book and two screenplays. Cassella was a co-owner of The Flying Beaver Pubaret, a restaurant and performance venue on Parliament Street in Toronto's Cabbagetown neighbourhood until a fire on February 20, 2015, caused the venue to close for good.

She voices Dr. Mulberry, who is the lesbian character in the 2019 version of Clifford the Big Red Dog.

Filmography

Film

Television

Discography
Because I Said So (2002)

References

External links

American expatriates in Canada
Living people
21st-century Canadian actresses
21st-century Canadian LGBT people
American stand-up comedians
Canadian television talk show hosts
American women comedians
Year of birth missing (living people)
Canadian stand-up comedians
Canadian voice actresses
Canadian women comedians
Lesbian comedians
Canadian lesbian actresses
American queer actresses
American women restaurateurs
American restaurateurs
Canadian restaurateurs
American lesbian actresses
Canadian sketch comedians
Comedians from Toronto
Canadian LGBT comedians
American LGBT comedians

Maggie Cassella


Stavne–Leangenbanen er en 5,8 km lang jernbane i Trondheim i Norge. Den går fra Marienborg Station i det vestlige Trondheim, krydser Nidelven og derefter Holtermanns veg før den kommer til Lerkendal, den eneste station undervejs. Her ender lokaltogene fra Steinkjer. Banen selv fortsætter gennem den 2,7 km lange Tyholttunnelen, før den kommer til Leangen Station på Meråkerbanen. Banen er ikke elektrificeret, men der er planer om at gøre det i Nasjonal transportplan 2018–2029. I den vestlige ende er banen forbundet med Dovrebanen gennem "Søndre tilsving", der gør det teknisk muligt at komme ind på banen fra Heimdalsiden. Kurven grener fra lige syd for den nedlagte Stavne Station og møder sporet fra Marienborg umiddelbart før broen over Nidelven.

Historie
Planerne om en direkte jernbane mellem Stavne og Leangen blev udarbejdet allerede i 1922. Tanken var at få en jernbane, der gik udenom Trondheim Centralstation på Brattøra, så ikke mindst gods der skulle videre kunne køre udenom centrum. Der var også et ønske om at have en reserve, hvis banen gennem byen skulle blive lukket. Byggeriet blev dog ikke sat i gang før under 2. verdenskrig efter ønske fra den tyske besættelsesmagt. Stavne-Leangenbanen blev bygget for at have en alternativ jernbane udenfor Trondheims centrum i tilfælde af sabotage. Byggeriet blev sat i gang, efter at et skib kolliderede med Nidelv bru i 1940, så broen blev beskadiget og lukket i en periode. Løsningen blev at bygge banen med en tunnel under Tyholt. Tyske pionertropper byggede en feltbro for Stavne-Leangenbanen, over Nidelven ved Stavne, men den blev senere bygget om.

Tyskerne fandt imidlertid ud af, at det ville tage lang tid at bygge tunnelen på grund af de vanskelige terrænforhold. De begyndte derefter at anlægge en parallel strækning. Den skulle gå fra Skansen Station gennem Sandgata og Olav Tryggvasons gate, før den skulle krydse Nidelven på Bakke Bru og fortsætte videre op ad Innherredsveien for så at nå nå Meråkerbanen ved Lademoen Station. Strækningen blev kaldt for "Tilbagetoget" i folkemunde. Da krigen sluttede var ingen af de to strækninger imidlertid færdige. Sporet fra Sandgata var således kun nået til Søndre gate. Byggeriet af Tyholttunnelen begyndte i efteråret 1945, men gennembruddet fandt først sted i vinteren 1950.

I 1950'erne ønskede NSB at færdiggøre byggeriet. Banen blev indviet officielt 1. juni 1957, og trafikken på den startede dagen efter. Til at begynde med blev den normalt kun brugt til godstrafik, men der forekom også sporadisk persontrafik, især når der var vedligeholdelsesarbejder på Dovrebanen og Meråkerbanen mellem Marienborg og Leangen. Banen blev fjernstyret 11. januar 1976. 1. december 1988 åbnede Lerkendal Station, der er blevet trafikeret af lokaltog fra Trønderbanen siden 1993. Togene kører mellem Lerkendal og Marienborg og fortsætter videre til Steinkjer. Marienborg Station åbnede i 1999, og fra 2001 til 2004 endte alle lokaltog til og fra Steinkjer på Lerkendal Station. Ejerskabet af banen overgik til Jernbaneverket 1. december 1996, fra 1. januar 2017 Bane Nor.

Banen gennem Tyholttunnelen bruges i et vist omfang til at vende tog med, da strækningen Leangen - Trondheim S - Marienborg - Lerkendal - Leangen danner en sammenhængende vendesløjfe. NSB benytter denne mulighed hver dag til at vende Nordlandsbanens diesellokomotiver, da drejeskiven i Marienborg har været ubrugelig i flere år. Det var oprindeligt planen at elektrificere banen i løbet af 2017-2018, men det er blevet udskudt på grund af manglende statslige bevillinger. Elektrificeringen er dog planlagt til første del af planperioden for Nasjonal transportplan 2018–2029.

Tracé
Stavne–Leangenbanen er 5,8 km lang og forbinder Dovrebanen og Nordlandsbanen i Trondheim. Banens største stigning er på 9 promille og mindste kurveradius er på 250 meter. Banen er enkeltsporet og normalsporet, er ikke elektrificeret og har ingen krydsningsspor. Banen er fjernstyret med CTC, har ti broer, to tunneler og ingen jernbaneoverskæringer. Banen ejes af Bane Nor.

I vest er banen forbundet med Dovrebanen med to kurver i henholdsvis nord og syd, sådan at sporene danner en trekant. Kurven mod syd kaldes for "Søndre tilsving" og gør det teknisk muligt at køre ind på banen fra syd. Kurven grener fra lige syd for den nedlagte Stavne Station og møder sporet fra Marienborg umiddelbart før broen over Nidelven. "Nordre tilsving" er koblet på Dovrebanen lige nord for Marienborg Station. Stationen er bygget med et spor for Dovrebanen og et for Stavne–Leangenbanen. Stavne–Leangenbanens afgrening ved Marienborg ligger 547,82 km fra Oslo Centralstation, og 2,82 km fra Trondheim Centralstation.

80 meter efter at kurverne mødes, krydser banen Nidelven på den 186 meter lange Stavne Bru. Derefter fortsætter den over Holtermanns veg på en 25,3 meter lang betonbro, før den kommer til Lerkendal Station, der ligger 2,55 km fra Marienborg. Banen fortsætter gennem den 2,7 km lange Tyholttunnelen før den kommer til Leangen Station på Meråkerbanen.

Planer
I 2002 lancerede NSB et forslag om en bybane i Trondheim. Ifølge forslaget skulle togene køre ad Dovrebanen fra Melhus Station og derefter til Lerkendal, før de fortsatte videre til Lademoen og i en sløjfe tilbage til centralstationen. Planerne omfattede en ny forbindelse mellem Nordlandsbanen og Stavne–Leangenbanen, så tog kunne køre fra den østlige ende af banen og vestover ad Nordlandsbanen. Planerne omfattede desuden støjisolering af Tyholttunnelen og ville koste 120 mio. NOK. I 2005 konkluderede SINTEF i en rapport, at hvis en sådan trafik skulle indføres, burde den have fire afgange i timen og drives med bybanetog på en ringbane, med en afstikker sydover til Heimdal eller Melhus. Rapporten bemærkede desuden, at den nye forbindelse i Lademoen ville have en 3,6 % stigning, hvilket ville være for stejlt for almindelige tog.

Noter

Litteratur

Eksterne henvisninger

Jernbanestrækninger i Norge
Etableret i 1957
Transport i Trondheim

Stavne–Leangenbanen


An Dendrobium hellwigianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich Fritz Wilhelm Ludwig Kraenzlin ngan Otto Warburg. An Dendrobium hellwigianum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Papua New Guinea. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium hellwigianum


Mühlhof ist ein Stadtteil im Südwesten Nürnbergs und der Name der Gemarkung 3447. Zusammen mit Gerasmühle, Lohhof, Krottenbach und Holzheim bildet Mühlhof den statistischen Bezirk 55 (Krottenbach, Mühlhof).

Geographie
Durch Mühlhof ziehen sich die Bundesstraße 2 und die Rednitz. Nachbarorte sind Eibach, Reichelsdorf und Wolkersdorf. Im Süden ist der Ort mit Holzheim verbunden.

Geschichte
Mühlhof wurde 1336 erstmals urkundlich erwähnt. Die Ortschaft entwickelte sich aus der zu Reichelsdorf gehörigen Mühle. Sie war als Reichslehen an die Waldstromer und später an die Pfinzing, Derrer und Furtenbach vergeben.

Gegen Ende des 18. Jahrhunderts gab es in Mühlhof 10 Anwesen (5 Gütlein, 3 Häuser, 1 Papierfabrik, 1 Mühle). Das Hochgericht übte das brandenburg-ansbachische Oberamt Schwabach aus. Die Grundherrschaft hatten das Waldamt Laurenzi und Zinsmeisteramt Nürnberg gemeinsam inne. Es gab zu dieser Zeit 8 Untertansfamilien.

Von 1797 bis 1808 unterstand der Ort dem Justiz- und Kammeramt Schwabach. Im Rahmen des Gemeindeedikts wurde Mühlhof 1808 dem Steuerdistrikt Reichelsdorf (II. Sektion) und der Ruralgemeinde Deutenbach zugeordnet. Zwei Anwesen unterstanden in der freiwilligen Gerichtsbarkeit von 1822 bis 1848 dem Patrimonialgericht Fischbach. 1922 wurde Mühlhof nach Stein eingegliedert.

Baudenkmäler
Es gibt sechs Baudenkmäler:
 Leonische Drahtwerke: Arbeiterhäuser, Fabrikgebäude, Direktionsgebäude, Arbeitersiedlung
 Grenzstein

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist seit der Reformation evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Georg (Dietersdorf) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession gehören zur Pfarrei Heilige Familie (Nürnberg).

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Stadtteil von Nürnberg
Statistischer Distrikt von Nürnberg
Gemarkung von Nürnberg
Ort an der Rednitz
Ersterwähnung 1336

Mühlhof (Nürnberg)


DWF donnawomenfemme est un magazine féministe italien fondé en 1977 par Annarita Buttafuoco et Tilde Capomazza.

Histoire
DWF est un magazine d'études internationales sur  la pensée politique et la culture des femmes en Italie et dans le monde. Chaque numéro comprend une première partie centrée sur le thème énoncé dans l'éditorial; une seconde contenant des essais originaux ou des traductions de textes importants, des essais de jeunes chercheurs, puis des résumés et critiques de livres et de magazines.

Le magazine possède trois périodes:
 Quatre numéros en 1975  et 1976 édité par Bulzone avec le sous-titre Rivista internazionale di studi antropologici storici e sociali sulla donna (Revue internationale d'études anthropologiques historiques et sociales sur les femmes). Le premier numéro est en partenariat avec Ida Magli et Ginevra Conti Odorisio qui quittent la revue pour divergence de stratégies.
 De  fin 1976 à 1985 sous le nom de Nuova DWF donnawomenfemme, Quaderni di studi internazionali sulla donna. Quelques numéros sont édités par l'éditeur Coines qui ferme . En 1978, la décision est prise de former une coopérative Cooperativa Utopia qui publie le magazine de son propre chef.
 En 1986  le titre redevient DFW donnawomenfemme.
Le comité de rédaction est composé de :

 1976 Annarita Buttafuoco, Tilde Capomazza, Maria Teresa Morreale, Maria Grazia Paolini, Biancamaria Scarcia, Dora Stiefelmeier, Flo Westoby et Luciana Di Lello
 1981: Annarita Buttafuoco, Silvia Costantini, Donata Lodi, Maricla Tagliaferri, Gabriella Turnaturi
 1998 Annalisa Biondi, Paola Bono, Patrizia Cacioli, Laura Fortini, Federica Giardini, Paola Masi.
Le magazine est toujours actif.

Notes et références

Liens externes

Presse féministe en Italie

DWF donnawomanfemme


Künstlernamen (; japanisch: gō; koreanisch: ho; vietnamesisch: hiệu) sind Bezeichnungen für das Pseudonym von Künstlern aus Ostasien. Der Begriff und die Idee, einen Künstlernamen für Werke zu verwenden, kommt ursprünglich aus China und wurde rasch von Kunstschaffenden und Literaten in anderen ostasiatischen Ländern, vorrangig in Japan und Korea, übernommen.

Einige Künstler legten sich im Verlaufe ihres Lebens mehrere Künstlernamen zu. In manchen dieser Fälle markierten die Namen unterschiedliche Abschnitte in ihrem Leben oder ihrer Karriere. So nahm Tang Yin aus der chinesischen Ming-Dynastie insgesamt mehr als zehn Künstlernamen an. In Japan stellt der Ukiyo-e-Künstler Katsushika Hokusai ein typisches Beispiel dar, da er allein in der Zeit von 1798 bis 1806 sechs verschiedene Künstlernamen verwendete.

Schulen und Künstlertitel
Chinas bekannter Dichter Li Bai aus der Tang-Dynastie im 8. Jahrhundert n. Chr. war der Erste, der diese Form des Pseudonyms benutzte.

Im Japan der Edo-Zeit erhielten die Holzschnittkünstler des Ukiyo-e sowie auch die Künstler anderer Stilrichtungen ihren ersten Künstlernamen (Gō) von ihrem jeweiligen Lehrmeister, wobei dieser Gō üblicherweise ein Schriftzeichen aus dem Gō des Lehrmeisters enthielt. So lautete Hokusais erster Künstlername Shunrō, das Schriftzeichen shun stammt aus dem Namen seines Meisters Katsukawa Shunshō.

Auf diese Weise ist es leicht möglich, die Beziehungen der Künstler untereinander festzustellen, besonders, weil es in den späteren Jahren vor allem in der Utagawa-Schule Brauch wurde, die erste Silbe im Namen des Schülers der letzten Silbe im Namen des Meisters entsprechen zu lassen. Beispielsweise hatte der bekannte Landschaftskünstler Utagawa Hiroshige einen Meister mit dem Gō Utagawa Toyohiro.

Außerhalb der renommierten Malschulen der Kanō und Tosa war es in Japan unüblich, zum Künstlernamen den Namen der Schule hinzuzufügen. Häufig dagegen wurden weitere, sich vom Künstler selbst gegebene Künstlernamen dem ersten beigefügt; z. B. signierte Utagawa Kunisada seine Arbeiten lange Zeit unter anderem mit "Gototei Kunisada" oder mit "Kōchōrō Kunisada".

Literatur
 Louis Frédéric: Japan Encyclopedia. Harvard University Press,  Cambridge, Massachusetts 2002, ISBN 978-0674007703.
 Friedrich B. Schwan: Handbuch Japanischer Holzschnitt. Hintergründe, Techniken, Themen und Motive. Iudicium, München 2003, ISBN 3-89129-749-1, S. 226.

Japanische Kunst
Chinesische Kunst
!Kunstlername, Ostasien

Künstlername (Ostasien)


Podlesnaia Tavla (în erziană: Vir Tavla) este un sat din cartierul Kocikurovski din Republica Mordovia și centrul administrativ al așezării rurale Podlesno-Tavlinsky.

Situare
Satul este situat pe un mic râu, Tavla, în apropierea pădurii. Distanța de la centrul cartierului -(satul Kocikurovo (districtul Kocikurovski) este de aproximativ 7 km  și 19 km de la stația de cale ferată Voevodsky.

Numele este un toponim care conține elemente lexicale turcice: "Tau / tav -" munte "(turi.)".

Etimologie
Potrivit lui Dmitri Vladimirovich Țîgankin, faimosul finno-ugrolog, în traducerea literală în rusă, Tavla înseamnă "muntoasă". Menționate în "Cartea vamală Saransk" (1692). Conform actului din 1706, în Podlesnaya Tavla erau 57 de curți. În 1867, Biserica Nașterii Domnului Hristos a fost construită în sat (revitalizată în 2001).

Referințe

Podlesnaia Tavla


Bucharest Open 2016 este un turneu de tenis feminin profesionist jucat pe zgură roșie. Aceasta este a 3-a ediție a turneului și face parte din Turneul WTA 2016. Evenimentul are loc la Arenele BNR din București, România între 11 și 17 iulie 2016.

Puncte și premii

Simplu și dublu

Favoriți

WTA Simplu

Următoarele jucătoare au primit wildcard pentru tabloul principal:
 Ioana Mincă
 Elena Gabriela Ruse
 Francesca Schiavone

WTA Dublu

Următoarele perechi au primit wildcard pentru tabloul principal:
 Dinu C. / Ruse G.
 Bara Irina M. / Dascalu N-C.

Campioană(e)

Simplu
 Simona Halep vs Anastasija Sevastova (6-0,6-0)

Dublu
 Jessica Moor/Varatchaya Wongteanchai vs Alexandra Cadantu / Katarzyna Piter (6-3,7-6)

Bucharest Open

Bucharest Open 2016


Die Evangelische Kirche Aš, eine Dreifaltigkeitskirche, befand sich in zentraler Lage neben dem Rathaus in der Stadt Aš (deutsch Asch) im Nordwesten von Tschechien. Sie fiel 1960 nach Renovierungsarbeiten einem Brand zum Opfer.

Mit dem Bau der Kirche wurde 1747 begonnen und sie wurde 1749 eingeweiht. Mehrmals drohten Brände die Kirche zu zerstören,   am 16. Januar 1960 brannte sie nach der Explosion eines Heizofens vollständig nieder.

Der Kanzelaltar mit dem Wappen der Familie von Zedtwitz war eine Arbeit von Simon Zeitler, der als vogtländischer barocker Meister gilt. Er fertigte auch den aufwendig gestalteten Taufstein, der mit einer altarförmigen Holzschnitzerei dahinter verbunden war. Ihr zentrales Motiv ist Johannes der Täufer bei der Taufe Jesu. Eine Reihe von Grabmälern aus dem evangelischen Friedhof und einige Epitaphien der Familie von Zedtwitz sind Teil des Lapidariums im Stadtmuseum Aš.

Literatur
 Magdalena Šmrhová: Asch und Umgebung in alten Ansichten. Hosivice 2011, ISBN 978-80-86914-34-3, S. 46ff.

Weblinks

 Bilder der Kirche auf der Internetpräsenz der Stadt Aš

Bauwerk in Aš
As
As
Tschechien
As
As
As
As

Evangelische Kirche Aš


The British Pacific Fleet (BPF) was a Royal Navy formation that saw action against Japan during the Second World War. It was formed from aircraft carriers, other surface warships, submarines and supply vessels of the RN and British Commonwealth navies in November 1944.

After formation in Ceylon, the BPF began with operations against Japanese resources in Sumatra before moving to Australia where it made its headquarters at Sydney with a forward base at Manus Island off Papua New Guinea. The fleet supported the invasion of Okinawa in March 1945 by neutralising the Sakishima Islands. Though subjected to heavy attacks by Japanese aircraft, their well-armoured carriers and modern fighter aircraft gave effective protection. Submarines attached to the fleet sank Japanese shipping, and in July 1945 the fleet joined in the bombardment of the Japanese home islands. By the time Japan surrendered in August 1945, the fleet included four battleships, six fleet carriers, fifteen smaller carriers and over 750 aircraft.

Background
Following their retreat to the western side of the Indian Ocean in 1942, British naval forces did not return to the South West Pacific theatre until 17 May 1944, when an Allied carrier task force implemented Operation Transom, a joint raid on Surabaya, Java.

The US was liberating British territories in the Pacific and extending its influence. It was therefore seen as a political and military imperative by the British Government to restore a British presence in the region and to deploy British forces against Japan. The British Government was determined that British territories, such as Hong Kong, should be recaptured by British forces.

The British Government was not initially unanimous on the commitment of the BPF. Churchill, in particular, argued against it, not wishing to be a visibly junior partner in what had been exclusively the United States' battle. He also considered that a British presence would be unwelcome and should be concentrated on Burma and Malaya. Naval planners, supported by the Chiefs of Staff, believed that such a commitment would strengthen British influence and the British Chiefs of Staff considered mass resignation, so strongly held were their opinions.

The Admiralty had proposed a British role in the Pacific in early 1944 but the initial USN response had been discouraging. Admiral Ernest King, Commander-in-Chief United States Fleet and Chief of Naval Operations, was reluctant to concede any such role and raised a number of objections, and insisted that the BPF should be self-sufficient. These were eventually overcome or discounted and at a meeting, US President Franklin D. Roosevelt "intervened to say that the British Fleet was no sooner offered than accepted. In this, though the fact was not mentioned, he overruled Admiral King's opinion."

The Australian Government had sought US military assistance in 1942, when it was faced with the possibility of Japanese invasion. While Australia had made a significant contribution to the Pacific War, it had never been an equal partner with its US counterparts in strategy. It was argued that a British presence would act as a counterbalance to the powerful and increasing US presence in the Pacific.

Allied co-operation
British and American political objectives were in conflict: Britain needed to "show the flag" in an effective way while the US wished to demonstrate, beyond question, its own pre-eminence in the Pacific. In practice, there were cordial relations between the fighting fleets and their sea commanders. Although Admiral King had stipulated that the BPF should be wholly self-sufficient, in practice, material assistance was freely given.

Fleet

Constituent forces
The fleet was founded when Admiral Sir Bruce Fraser struck his flag at Trincomalee as Commander-in-Chief of the British Eastern Fleet and hoisted it in the gunboat , a worn out ship in use as offices, as Commander-in-Chief British Pacific Fleet. He later transferred his flag to a more suitable vessel, the battleship .

The Eastern Fleet was based in Ceylon (now Sri Lanka), and reorganised into the British East Indies Fleet, subsequently becoming the British Pacific Fleet (BPF). The BPF operated against targets in Sumatra, (operations Robson and Meridian) gaining experience until early 1945, when it departed Trincomalee for Sydney.

The Royal Navy provided the majority of the fleet's vessels and all the capital ships but elements and personnel included contributions from the Royal Fleet Auxiliary (RFA), as well as the Commonwealth nations, including the Royal Australian Navy (RAN), Royal Canadian Navy (RCN) and Royal New Zealand Navy (RNZN). With its larger vessels integrated with United States Navy (USN) formations since 1942, the RAN's contribution was limited. A high proportion of naval aviators were New Zealanders and Canadians. The USN also contributed to the BPF, as did personnel from the South African Navy (SAN). Port facilities in Australia and New Zealand also made vital contributions in support of the British Pacific Fleet.

During World War II, the fleet was commanded by Admiral Sir Bruce Fraser. In practice, command of the fleet in action devolved to Vice-Admiral Sir Bernard Rawlings, with Vice-Admiral Sir Philip Vian in charge of air operations by the Royal Navy's Fleet Air Arm (FAA). The fighting end of the fleet was referred to as Task Force 37 from  28 May 1945 (previously  57) and the Fleet Train was Task Force 113. The 1st Aircraft Carrier Squadron was the lead carrier formation.

No. 300 Wing RAF was established in Australia in late 1944 to fly transport aircraft in support of the BPF, and came under the direct command of Fraser. The wing was expanded to a group in 1945 and conducted regular flights from Sydney to the fleet's forward bases.

The aviation squadrons were formed into air groups from June 1945 for administering each carrier's embarked squadrons.

Supply

The requirement that the BPF be self-sufficient meant the establishment of a fleet train that could support a naval force at sea for weeks or months. The Royal Navy had been accustomed to operating close to its bases in Britain, the Mediterranean and the Indian Ocean. Infrastructure and expertise were lacking in the Pacific rim. In the north Atlantic and Mediterranean, the high risk of submarine and air attack precluded routine refuelling at sea. Fortunately for the BPF "the American logistics authorities... interpreted self-sufficiency in a very liberal sense." American officers told Rear Admiral Douglas Fisher, commander of the British Fleet Train, that he could have anything and everything "that could be given without Admiral King's knowledge."

The Admiralty sent Vice Admiral Charles Daniel to the United States for consultation about the supply and administration of the fleet. He then proceeded to Australia where he became Vice Admiral, Administration, British Pacific Fleet, a role that "if unspectacular compared with command of a fighting squadron, was certainly one of the most arduous to be allocated to a British Flag officer during the entire war." The US Pacific Fleet had assembled an enormous fleet of oilers and supply ships of every type. Even before the war, it had been active in the development of underway replenishment techniques.

In February 1944 the Admiralty estimated that the Fleet Train would require 134 merchant ships, of about 1½ million gross tons. As only 20 ships could be provided "in due course" the remainder would have to come from: the United States, the Admiralty's resources (although only a "handful" of its 560 merchant ships were actually available), or the general pool of merchant shipping (on which there were "many demands"). And the Admiralty requirements increased from 80 ships (totalling 590,000 tons) in January to 134 then by the end of March to 158. The Prime Minister had been alarmed for the original requirements for 80 ships, and on 9 April he issued a minute defining the limits of the Fleet Train based on a minimum of 24 million tons of imports "this year". He referred to the Navy getting 230,000 tons of new merchant shipping in about a year. The minute referred to operations "in the Indian ocean or in the South-West Pacific", reflecting his own preference for Operation Culverin against northern Sumatra and Malaya rather than the "Middle Strategy".

The Admiralty realised that it needed a great deal of new equipment and training, in a short time and with whatever it had to hand. Lacking specialist ships, it had to improvise a fleet train from RN, RFA and merchant ships. On 8 February 1944, the First Sea Lord, Admiral of the Fleet Sir Andrew Cunningham, informed the Defence Committee that 91 ships would be required to support the BPF. This was based on an assumption that the BPF would be active off the Philippines or would have a base there. By March, the war zone had moved north and the Americans were unwilling to allow the British to establish facilities in the Philippines. The estimate had grown to 158 ships, as it was recognised that operations eventually would be fought close to Japan. This had to be balanced against the shipping needed to import food for the population of the UK. In January 1945, the War cabinet was forced to postpone the deployment of the fleet by two months due to the shortage of shipping.

The BPF found that its tankers were too few, too slow and in some cases unsuitable for the task of replenishment at sea. Its oiling gear, hoses and fittings were too often poorly designed. British ships refuelled at sea mostly by the over-the-stern method, a safer but less efficient technique compared with the American method of refuelling in parallel. Lack of proper equipment and insufficient practice meant burst hoses or excessive time at risk to submarine attack, while holding a constant course during fuelling. As the Royal Australian Navy had discovered, British-built ships had only about a third of the refrigeration space of a comparable American ship. They also suffered from limited fuel tankage and less efficient machinery, particularly the capital ships (A comparison of HMS King George V and USS Washington conducted in 1942 found the British ship burned 39 per cent more fuel at cruising speed and 20 per cent at high speed, giving her half the action radius.) British ships therefore required replenishment more frequently than American ships. In some cases even American-built equipment was not interchangeable, for FAA aircraft had been "Anglicized" by the installation of British radios and oxygen masks, while Vought Corsairs had their wing-folding arrangements modified to fit into the more cramped hangars of British carriers. Replacement aircraft therefore had to be brought from the UK.

The British Chiefs of Staff decided early on to base the BPF in Australia rather than India. While it was apparent that Australia, with its population of only about seven million could not support the projected 675,000 men and women of the BPF, the actual extent of the Australian contribution was undetermined. The Australian government agreed to contribute to the support of the BPF but the Australian economy was fully committed to the war effort and manpower and stores for the BPF could only come from taking them from American and Australian forces fighting the Japanese.

Unfortunately, Admiral Sir Bruce Fraser arrived in Sydney on 10 December 1944 under the mistaken impression that Australia had asked for the BPF and promised to provide for its needs. Two days later, the Acting Prime Minister of Australia Frank Forde announced the allocation of £21,156,500 for the maintenance of the BPF. In January 1945, General of the Army Douglas MacArthur agreed to release American stockpiles in Australia to support the BPF. The Australian government soon became concerned at the voracious demands of the BPF works programme, which was criticised by Australian military leaders. In April 1945, Fraser publicly criticised the Australian government's handling of waterside industrial disputes that were holding up British ships. The government was shocked and angered but agreed to allocate £6,562,500 for BPF naval works. Fraser was not satisfied. On 8 August 1945, Prime Minister of the United Kingdom Clement Attlee felt obliged to express his regret for the misunderstandings to the Australian government.

After bombarding the Sumatra oil refineries for Nimitz, the Fleet arrived in Australia on 4 February 1945; it comprised two battleships, four fleet carriers, three cruisers and accompanying destroyers. The Fleet Train comprised over 300,000 tons of shipping as built or converted since the beginning of 1944. In June 1945 the Fleet was to comprise four battleships, ten aircraft carriers, sixteen cruisers (including two from New Zealand and one from Canada), forty destroyers and about ninety escorts (including Canadian escorts).

The distance from Sydney was too far to allow efficient fleet support so with much American support, a forward base was established at Seeadler Harbor, Manus atoll, in the Admiralty Islands, which was described as "Scapa Flow with bloody palm trees". As well as its base at Sydney, the Fleet Air Arm established Mobile Naval Air Bases (MONABs) in Australia to provide supplies and technical support for the aircraft. The first of these became active in Sydney in January 1945.

Operations

Major actions in which the fleet was involved included Operation Meridian, air strikes in January 1945 against oil production at Palembang, Sumatra. These raids, conducted in bad weather, succeeded in reducing the oil supply of the Japanese Navy. A total of 48 FAA aircraft were lost due to enemy action and crash landings against claims of 30 Japanese aeroplanes destroyed in dogfights and 38 on the ground.

The United States Navy (USN), which had control of Allied operations in the Pacific Ocean Areas, gave the BPF combat units the name Task Force 57 (TF-57) when it joined Admiral Raymond Spruance's United States Fifth Fleet on 15 March 1945. On 27 May 1945, it became Task Force 37 (TF-37) when it became part of Admiral William Halsey's United States Third Fleet.

In March 1945, while supporting the invasion of Okinawa, the BPF had sole responsibility for operations in the Sakishima Islands. Its role was to suppress Japanese air activity, using gunfire and air attack, at potential kamikaze staging airfields that would otherwise be a threat to US Navy vessels operating at Okinawa. The British fleet carriers with their armoured flight decks were subject to heavy and repeated kamikaze attacks, but they proved highly resistant, and returned to action relatively quickly. The USN liaison officer on  commented: "When a kamikaze hits a US carrier it means 6 months of repair at Pearl [Harbor]. When a kamikaze hits a Limey carrier it's just a case of 'Sweepers, man your brooms'."

Fleet Air Arm Supermarine Seafires saw service in the Pacific campaigns. Due to their good high altitude performance, short range and lack of ordnance-carrying capabilities (compared to the Hellcats and Corsairs of the Fleet) the Seafires were allocated the defensive duties of combat air patrol (CAP) over the fleet. Seafires were vital in countering the kamikaze attacks during the Iwo Jima landings and beyond. The Seafires' best day was 15 August 1945, shooting down eight attacking aircraft for one loss.

In April 1945, the British 4th Submarine Flotilla was transferred to the big Allied submarine base at Fremantle, Western Australia, as part of the BPF. Its most notable success in this period was the sinking of the heavy cruiser , on 8 June 1945 in Banka Strait, off Sumatra, by the submarines  and . On 31 July 1945, in Operation Struggle, the British midget submarine XE3, crewed by Lieutenant Ian Fraser, Acting Leading Seaman James Magennis, Sub-Lieutenant William James Lanyon Smith, RNZNVR and Engine Room Artificer Third Class, Charles Alfred Reed, attacked Japanese shipping at Singapore. They seriously damaged the heavy cruiser , while docked at her berth at Selatar Naval Base. Fraser and Magennis were awarded the Victoria Cross, Smith received the Distinguished Service Order (DSO) and Reed the Conspicuous Gallantry Medal (CGM).

Battleships and aircraft from the fleet also participated in the Allied naval bombardments on Japanese home islands. For the assaults on Japan, the British commanders accepted the BPF should become a component element of the US 3rd Fleet, commanded by Admiral William Halsey. Battleship  bombarded Hitachi, about 80 mi (130 km) northeast of Tokyo, and Hamamatsu, near Toyohashi. This was the last time a British battleship fired in action; the US fleet commander, William Halsey, excluded British forces from the bombing of Kure naval base. Halsey wrote in his memoirs: "it was imperative that we forestall a possible postwar claim by Britain that she had delivered even a part of the final blow that demolished the Japanese fleet.... an exclusively American attack was therefore in American interests". Carrier strikes by British naval aircraft were carried out against land and harbour targets during the attacks on Kure and the Inland Sea, 24–28 July 1945. Naval aircraft attacked the port of Osaka, airfields, and, notably, sank Japanese escort carrier Shimane Maru and disabled the Kaiyō. Two escort ships and several smaller vessels were also sunk.

The BPF would have played a major part in a proposed invasion of the Japanese home islands, known as Operation Downfall, which was cancelled after Japan surrendered. The last naval air action in World War II was on VJ-Day when British carrier aircraft shot down Japanese Zero fighters.

By August 1948, the Fleet had shrunk to comprise cruisers London, ; destroyers , ; Concord, Consort, ; frigates , Ametheyst,  and ; submarines , , ; despatch vessel ; fleet tug ; RFA salvage vessels RFA King Salvor (A291), RFA Prince Salvor (A292); survey ship ; controlled minesweeper Dabchick and seven minesweepers, including Michael and Flying Fish.

Order of battle

Ships

The fleet included six fleet carriers, four light carriers, two aircraft maintenance carriers and nine escort carriers (with a total of more than 750 aircraft), four battleships, 11 cruisers, 35 destroyers, 14 frigates, 44 smaller warships, 31 submarines, and 54 large vessels in the fleet train.

Fleet carriers
 : approximate air group 36 Corsairs, 15 Avengers (Flagship 1st Aircraft Carrier Squadron)
 : approximate air group 36 Corsairs, 15 Avengers
 : 48 Seafire, 21 Avenger, 12 Fairey Firefly
 : 40 Seafire, 18 Avenger, 12 Firefly
 : 39 Hellcats, 21 Avengers
 : 36 Corsairs, 15 Avengers, plus Supermarine Walrus amphibian

Light carriers
 : 24 Corsairs, 18 Fairey Barracudas
 : 21 Corsairs, 18 Barracudas
 : 21 Corsairs, 18 Barracudas
 : 24 Corsairs, 18 Barracudas

Maintenance carriers

Escort carriers

 Striker (flag ship 30th Aircraft Carrier Squadron)

 Ruler
 Reaper
 Slinger
 Speaker
 Vindex

Battleships
  (Flagship 1st Battle Squadron)

 Duke of York arrived in July 1945
 Anson arrived in July 1945
 Nelson arrived in July 1945

Cruisers

 HMNZS Gambia

  (Flagship 4th Cruiser Squadron)

Cruiser-minelayers

Auxiliary anti-aircraft cruiser
 HMCS Prince Robert
Destroyers

 HMCS Algonquin
 Barfleur
 Grenville (U-class flotilla leader)
 Kempenfelt (W-class flotilla leader)
 HMAS Napier
 HMAS Nepal
 HMAS Nizam
 HMAS Norman
 Quadrant

 HMAS Queenborough
 HMAS Quiberon
 HMAS Quickmatch

 Tenacious
 Termagant
 Terpsichore
 Troubridge
 Tumult
 Tuscan
 Tyrian
 Ulster
 Ulysses
 Undaunted
 Undine
 Urania
 Urchin
 Ursa
 Wager
 Wakeful
 Wessex
 Whelp
 Whirlwind
 Wizard
 Wrangler

Frigates

 Aire
 Avon
 Barle
 Bigbury Bay
 Derg
 Findhorn
 Helford
 Odzani
 Parret
 Plym
 Usk
 Veryan Bay
 Whitesand Bay
 Widemouth Bay

Sloops

 Alacrity
 Amethyst
 Black Swan
 Crane
 Cygnet
 Enchantress
 Erne
 Flamingo
 Hart
 Hind
 Opossum
 Pheasant
 Redpole
 Starling
 Stork
 Whimbrel
 Woodcock
 Wren

Corvettes
 HMNZS Arbutus
 HMAS Ballarat
 HMAS Bendigo
 HMAS Burnie
 HMAS Cairns
 HMAS Cessnock
 HMAS Gawler
 HMAS Geraldton
 HMAS Goulburn
 HMAS Ipswich
 HMAS Kalgoorlie
 HMAS Launceston
 HMAS Lismore
 HMAS Maryborough
 HMAS Pirie
 HMAS Tamworth
 HMAS Toowoomba
 HMAS Whyalla
 HMAS Wollongong

Submarines

 Porpoise Minelayer
 Rorqual Minelayer
 Sanguine
 Scotsman
 Sea Devil
 Sea Nymph
 Sea Scout
 Selene
 Sidon
 Sleuth
 Solent
 Spark
 Spearhead
 Stubborn

 Supreme
 Taciturn
 Tapir
 Taurus
 Terrapin
 Thorough
 Thule
 Tiptoe
 Totem

 Trump
 Tudor
 Turpin
 Virtue Antisubmarine training
 Voracious Antisubmarine training
 Vox Antisubmarine training

Landing ships
 Glenearn – landing ship, infantry (Large)
 Lothian – landing ship, headquarters ship (Large)

Fleet train

 Adamant submarine depot ship
 Aorangi accommodation ship
 Artifex repair ship
 Assistance repair ship
 RFA Bacchus Distilling ship
 Bonaventure Submarine depot ship
 Berry Head Repair ship
 Deer Sound Repair ship
 Diligence Repair ship
 Dullisk Cove Repair ship
 SS Empire Clyde Hospital ship
 SS Empire Crest Water carrier
 Fernmore Boom carrier
 Flamborough Head Repair ship
 Fort Colville Aircraft store ship
 RFA Fort Langley Aircraft store ship
 HMHS Gerusalemme Hospital ship
 Guardian Netlayer
 HMNZS Kelantan Repair ship
 RFA King Salvor Salvage ship
 Lancashire Accommodation ship
 Leonian Boom carrier
 Maidstone Submarine depot ship
 NZHS Maunganui Hospital ship
 Montclare Destroyer Depot Ship
 HMHS Oxfordshire Hospital ship
 Resource Repair ship
 RFA Salvestor Salvage ship
 RFA Salvictor Salvage ship
 Shillay Danlayer
 Springdale Repair ship
 Stagpool Distilling ship
 RNH Tjitalengka Hospital ship
 Trodday Danlayer
 Tyne Destroyer Depot Ship
 Vacport Water carrier
 RNH Vasna Hospital ship

Replenishment oilers

 RFA Arndale
 RFA Bishopdale
 RFA Brown Ranger
 RFA Cederdale
 RFA Eaglesdale
 RFA Green Ranger
 RFA Olna
 RFA Rapidol
 RFA Serbol
 RFA Wave Emperor
 RFA Wave Governor
 RFA Wave King
 RFA Wave Monarch
 Aase Maersk
 Carelia
 Darst Creek
 Golden Meadow
 Iere
 Loma Nova
 San Adolpho
 San Amado
 San Ambrosia
 Seven Sisters

Store ships

 Bosporus
 City of Dieppe
 Corinda
 Darvel
 Edna
 Fort Alabama
 Fort Constantine Victualling stores ship
 Fort Dunvegan Victualling stores ship
 Fort Edmonton Victualling stores ship
 Fort Providence Naval stores ship
 Fort Wrangell Naval stores ship
 Gudrun Maersk
 Hermelin
 Heron
 Hickory Burn
 Hickory Dale
 Hickory Glen
 Hickory Steam
 Jaarstrom
 Kheti
 Kistna
 Kola
 Marudu
 Pacheco
 Prince de Liege
 Princess Maria Pia
 Prome
 Robert Maersk
 San Andres
 Sclesvig
 Thyra S

Source: Smith, Task Force 57, pp. 178–184

Fleet Air Arm Squadrons

See also
 Pacific Station
 United States Battleship Division Nine  – An analogous situation in World War I where a US Navy Battleship Division (BatDiv) operated with the Royal Navy's Grand Fleet during 1917-18.

References

Sources

Further reading

External links

 Fleet Air Arm Archive, 2000–01, British Pacific Fleet 1945
 Supplement to the London Gazette of Tuesday, the 1st of June, 1948, "The Contribution of the British Pacific Fleet to the Assault on Okinawa, 1945." (Published 2 June 1948.)
 The Official History of New Zealand in the Second World War 1939–1945 (1956), Ch. 24: "With the British Pacific Fleet"
 "The Short but Brilliant Life of the British Pacific Fleet," Nicholas Sarantakes

Fleets of the Royal Navy
History of the Commonwealth of Nations
Naval history of Canada
Military units and formations of the Royal Navy in World War II
Military units and formations established in 1944
Military units and formations disestablished in 1945
1944 establishments in the United Kingdom
1945 disestablishments in the United Kingdom
Military history of the Pacific Ocean
British Commonwealth Occupation Force

British Pacific Fleet


Die Tienshan-Johannisbeere (Ribes diacanthum) ist ein etwa 2 Meter hoher Strauch mit kleinen, scharlachroten Früchten aus der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Das natürliche Verbreitungsgebiet der Art liegt in Asien. Die Art wird nur selten kultiviert.

Beschreibung
Die Tienshan-Johannisbeere ist ein 1 bis 2 selten bis 3 Meter hoher, aufrechter Strauch mit kahlen Zweigen, die an den Knoten je zwei 3 bis 5 Millimeter lange, feine Stacheln bilden. Die  Internodien sind stachellos oder zeigen verstreut kleinere Stacheln. Die Knospen sind bräunlich, eiförmig, 3 bis 5 Millimeter lang, kahl und spitz. Die Laubblätter haben einen 1 bis 2 Zentimeter langen, kahlen oder selten locker behaarten Blattstiel. Die Blattspreite ist einfach, dreilappig, verkehrt eiförmig bis rhombisch verkehrt-eiförmig, 1,5 bis 3,5 Zentimeter lang und 1 bis 3 Zentimeter breit, kahl, mit keilförmiger Basis. Die Lappen sind tief gesägt und haben spitze oder stumpfe Enden.

Die Blüten sind zweihäusig verteilt. Die  männlichen Blütenstände sind 3 bis 6 Zentimeter lange, nickende Trauben aus 10 bis 20 Blüten. Die weiblichen Blütenstände sind 1 bis 2,5 Zentimeter lang und bestehen aus 10 bis 15 Blüten. Die Blütenstandsspindeln sind locker mit kurzen Drüsenhaaren besetzt. Die Tragblätter sind 4 bis 6 Millimeter lang, kahl, lanzettlich bis zungenförmig und einadrig. Die Blütenstiele sind locker und kurz drüsig behaart und 2 bis 4 Millimeter lang. Der Blütenbecher ist gelblich grün und kahl, 1 bis 1,5 Millimeter lang, mit aufrecht stehenden, eiförmigen bis selten ovalen, 1,5 bis 2 Millimeter langen Zipfeln. Die Kronblätter sind grünlich gelb, keilförmig-rundlich und 0,5 bis 1 Millimeter lang. Die Staubblätter sind etwa gleich lang oder etwas kürzer als die Kronblätter. Der Fruchtknoten ist rundlich und kahl. Der Griffel ist an der Spitze zweigeteilt. Die Früchte sind scharlachrot, rundlich bis eiförmig-rundlich, kahl mit Durchmesser von 5 bis 9 Millimeter.

Die Tienshan-Johannisbeere blüht von Mai bis Juni, die Früchte reifen von August bis September.

Die Chromosomenzahl beträgt 2n = 16.

Vorkommen und Standortansprüche
Das natürliche Verbreitungsgebiet liegt in der Republik Burjatien und der Region Transbaikalien in Sibirien, Russland, im Nordosten der Mongolei, in den chinesischen Provinzen Heilongjiang, Jilin und in der Inneren Mongolei und im Norden der Koreanischen Halbinsel. In Manitoba ist die Art verwildert. Die Tienshan-Johannisbeere wächst in Auen und Flussufern unter 1500 Metern Höhe auf mäßig trockenen, frischen bis feuchten, neutralen bis alkalischen, sandig-kiesigen und sehr nährstoffreichen Böden an halbschattigen, kühlen bis kalten Standorten. Die Art ist frosthart.

Systematik
Die Tienshan-Johannisbeere (Ribes diacanthum) ist eine Art aus der Gattung der Johannisbeeren (Ribes) in der Familie der Stachelbeergewächse (Grossulariaceae). Sie wird in der Untergattung Berisia der Sektion Diacantha zugeordnet. Die Art wurde 1776 von Peter Simon von Pallas erstmals wissenschaftlich beschrieben. Der Gattungsname Ribes leitet sich vom arabischen Namen einer Art der Rhabarber ab. Der Name wurde im Mittelalter wegen des säuerlichen Geschmacks der Beeren, der an den Geschmack des Rhabarbers erinnert, für die Johannisbeeren übernommen.

Verwendung
Die Tienshan-Johannisbeere wird nur selten kultiviert.

Nachweise

Literatur

 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 538.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Stachelbeergewächse
Beerenobst

Tienshan-Johannisbeere


Ollastra (sardinski: Ollàsta) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 23 metra i ima 1 219 stanovnika. Prostire se na 21,47 km². Gustoća naseljenosti je 57 st/km².Susjedne općine su: Fordongianus, Siapiccia, Simaxis, Villanova Truschedu i Zerfaliu.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Ollastra


أياجودين أحمد أو عياض الدين أحمد(البنغالية : ইয়াজউদ্দিন আহম্মেদ)؛ (28 فبراير 1931 - 10 ديسمبر 2012)، رئيس جمهورية بنغلاديش من عام 2002 إلى عام 2009. ولد في مقاطعة بيكرامبور، مقاطعة دكا، «سابقا مقاطعة البنغال في الهند البريطانية» (الآن مقاطعة مونشيغانج).

المراجع

حاصلون على الجائزة الحادية والعشرون
خريجو جامعة دكا
رؤساء بنغلاديش
رؤساء وزراء بنغلاديش
مواليد 1349 هـ
مواليد 1931
وزراء خارجية بنغلاديش
وفيات 1434 هـ
وفيات 2012
وفيات في بانكوك

عياض الدين أحمد


Hohwachter Bucht i det nordlige Tyskland, er en sidebugt til Kiel Bugt i Østersøen ved nordkysten af Wagrien mellem Hohwacht og Heiligenhafen. De kendte badestrande ved Hohwachter Bucht er Hohwacht-, Behrensdorf-, Sehlendorf- og Weißenhäuser Strand. En del af vandområdet er afspærret militæområde.

Eksterne kilder/henvisninger

 www.hohwachterbucht.de
 Urlaubsort Hohwachter Bucht

Østersøen
Slesvig-Holstens geografi
Bugter

Hohwachter Bucht


Darly Zogbi de Paula () este o handbalistă spaniolă de origine braziliană care joacă pe postul de portar pentru clubul românesc CS Gloria Bistrița și pentru echipa națională a Spaniei.

De Paula a participat la Olimpiada din 2004 de la Atena, la cea din 2008 de la Beijing și la cea din 2016 de la Rio de Janeiro.

Palmares
Club
Liga Campionilor EHF:
Locul 4: 2017

Cupa Cupelor EHF:
Finalistă: 2015

Cupa EHF:
Semifinalistă: 2010
Sfertfinalistă: 2020

Echipa națională
Jocurile Panamericane:
Câștigătoare: 2007

Premii individuale
Cel mai bun portar al Campionatului Mondial pentru Tineret: 2001;
Cel mai bun portar din Liga Franceză de Handbal: 2015;

Note

Legături externe

Darly Zogbi de Paula pe pagina web a EHF
Darly Zogbi de Paula  pe pagina web HandbalVolei

Nașteri în 1982
Sportivi spanioli în viață
Sportivi brazilieni în viață
Jucătoare de handbal din Brazilia
Jucătoare de handbal din Spania
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2004
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2008
Handbaliști la Jocurile Olimpice de Vară 2016
Handbaliști olimpici brazilieni
Handbaliști olimpici spanioli
Handbaliști expatriați
Brazilieni expatriați în Spania
Brazilieni expatriați în Franța
Spanioli expatriați în Franța
Spanioli expatriați în Muntenegru
Spanioli expatriați în România
Brazilieni expatriați în România

Darly de Paula


Svet  es un jútor del raión de Krymsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en la cabecera del río Psebeps, en el delta del Kubán, 31 km al oeste de Krymsk y 104 km al oeste de Krasnodar. Tenía 113 habitantes en 2010

Pertenece al municipio Varenikovskoye.

Enlaces externos y referencias

Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde  este enlace.
Este artículo es una traducción de su correspondiente en la edición en ruso de Wikipedia, Свет (Краснодарский край).
Sitio web del municipio
Mapa topográfico en maps.vlasenko.net.

Localidades del raión de Krymsk del krai de Krasnodar

Svet (Krasnodar)


Tarık bin Ziyad (), Endülüs'te İslam hakimiyetini sağlamış Berberi asıllı Emevîli komutandı. Cebelitarık Boğazı'nın adı kendisinden gelmiştir: Arapça cebel "dağ" demektir ve Cebel-i Tarık ise "Tarık'ın dağı" manasına gelmektedir. İspanya'daki Vizigot Krallığı'nın son kalıntılarının arasındaki karışıklık ortamında İspanyol Yahudileri ve bazı Vizigot yöneticilerinin daveti üzerine İspanya'ya 711 yılında çıkarak önemli birçok şehri alan komutandır.

Genel olarak Kuzey Afrika'da yaşayan bir Berberi ailesinden olduğu, Kuzey Afrika'nın fethi döneminde İslam orduları tarafından esir alındığı ve serbest bırakıldıktan sonra Emevi valisi Musa bin Nusayr'ın hizmetine girdiği kabul edilmektedir. Kökeninin İranlı ya da Arap olduğu yönünde iddialarda bulunmaktadır. Musa bin Nusayr'ın komutasında Tanca ve Ceuta'nın fethine katıldı. 708 yılında Tanca valisi olan Tarık bin Ziyad Endülüs'ün fethine kadar bu görevde kaldı.

İspanya'daki karışıklıklardan istifade etmek isteyen Musa bin Nusayr, Tarık bin Ziyad'ı 711 yılında 7000 kişilik bir kuvvetle İspanya üzerine görevlendirdi. 7000 kişilik ordusu ile Cebelitarık Boğazı'nı geçen Tarık bin Ziyad İspanya'ya çıkar çıkmaz gemileri yaktırarak askerlerinin geri dönme umudunu kırdı. Askerlerine şu tarihi sözleri söyledi: "Arkanızda düşman gibi deniz, önünüzde deniz gibi düşman. Nereye kaçacaksınız? Vallahi sizin için ancak sadakat ve sabır kalmıştır. Düşmanın silahı, teçhizatı ve erzakı boldur. Sizin silah olarak ancak kılıçlarınız, erzak olarak da düşmanın elinden sahip olabileceğiniz vardır."

Daha sonra Carteya ve Algeziras kentlerini aldıktan sonra Vizigot kralı Rodrigo'nun asker toplayıp üzerine geldiğini haber alınca Musa bin Nusayr'dan yardım istedi. Gelen 5000 kişilik yardım kuvveti ile birlikte Rio Barbeta'da Rodrigo'nun ordusu ile karşılaştı. Tarık bin Ziyad Guadalete Muharebesi olarak da bilinen savaşta Vizigot kralını ağır bir yenilgiye uğrattı. Bu başarının ardından Musa bin Nusayr da 10.000 kişilik bir kuvvetle İspanya'ya geçti. Onun başarılarını da kıskandığı için daha fazla ilerlememesini buyurdu. Ancak Tarık bin Ziyad ortamın müsait olduğunu düşünerek harekâtına devam etti. 712 yılında Toledo'yu ele geçirdikten sonra Córdoba, Archidor ve Libire kentlerini de ele geçirdi. Toledo'da Musa bin Nusayr'ın ordusuyla buluşan Tarık bin Ziyad emirlerini dinlemediği gerekçesiyle askerin önünde Musa bin Nusayr tarafından azarlandı. Ertesi yıl İslam orduları Zaragoza, Aragon, León, Lleida kentlerini ele geçirdi.

İspanya'nın fethinden sonra Musa bin Nusayr burada bazı komutanlar ve askeri birlikler bıraktı ve 714 senesinde Şam'a döndü. Yanında götürdüğü Tarık Bin Ziyad'ı Halife I. Velîd'e şikayet etti. Halife yaptığı araştırmada İspanya'nın gerçek fatihinin Tarık bin Ziyad olduğunu öğrendi. Onu cezalandırmadı ama ülkesine de geri göndermedi. Tarık Bin Ziyad ölümüne kadar Suriye'de yaşadı.

Kaynakça

670 doğumlular
720 yılında ölenler
7. yüzyılda Müslümanlar
Endülüslüler
Emevî Endülüs valileri

Tarık bin Ziyad


Azorubin je umjetno crveno bojilo iz skupine azo-bojila (indeks boje C.I. 14720), dodatak hrani ili prehrambeni aditiv označen E-brojem E122. Istraživanja su pokazala da može izazvati alergiju, urtikariju i rinitis, posebno u osoba osjetljivih na salicilnu i benzojevu kiselinu (E210). Pretpostavlja se također da može utjecati na nastajanje neurodermitisa i astme. U kombinaciji s benzojevom kiselinom (E210) može uzrokovati sindrom hiperaktivnosti kod djece. Odlukom Europskog parlamenta koja je od godine 2010. obvezujuća za sve zemlje članice Europske unije, na deklaraciji namirnica kojima je dodano jedno od sljedećih bojila: E102, E104,E110, E122, E124, E129, mora stajati upozorenje: "Može uzrokovati poremećaj aktivnosti i pažnje djece". Izbjegavati! Zabranjen je u Norveškoj, Švedskoj, SAD-u i u Japanu.

Prihvatljivi dnevni unos ili ADI
U svrhu zaštite potrošača i s ciljem smanjenja zdravstvenih rizika za aditive se određuje prihvatljivi dnevni unos - ADI (eng. Acceptable Daily Intake). To je količina aditiva za koju se smatra da je potrošač može unositi u organizam bez štetnih posljedica po zdravlje. ADI se izražava u miligramima nekog aditiva po kilogramu tjelesne težine, a temelji se na rezultatima pokusa na životinjama u kojima se izračunavaju količine aditiva koje ne narušavaju zdravlje laboratorijskih životinja, to jest takozvani Observed Adverse Effective Level (NOAEL). Te vrijednosti preračunavaju se u dnevnu dozu za ljude (ADI/PDU) tako da se obično umanjuju sto puta.

Prihvatljivi dnevni unos za azorubin je 4 mg/kg tjelesne težine.

Izvori

Prehrambeni aditivi
Pigmenti

Azorubin


Dans les arts visuels une vue est une peinture, un dessin ou une photographie qui représente un paysage vu depuis un endroit déterminé. De très nombreuses peintures s'intitulent Vue de ....

Au , les illustrations des Voyages pittoresques, albums de lithographies accompagnées de textes, comme la collection des Voyages pittoresques et romantiques dans l'ancienne France , sous la direction du baron Taylor et de Charles Nodier, sont principalement des vues des lieux décrits et des scènes de genre représentant des habitants typiques. À la même époque on a construit des panoramas où la vue, rendue plus réaliste par des premiers plans en relief, s'étendait dans toutes les directions horizontales.

Une carte postale est souvent une « vue de ...» ou un « souvenir de ...».

Tradition artistique

La peinture de paysage se développe en premier comme une extension de la peinture allégorique. Les premières représentations d'un milieu ambiant soutiennent un propos moral (Allégorie et effets du Bon et du Mauvais Gouvernement) ou une anecdote sur un saint (Patinier). Cette pratique aboutit au paysage composé, qui donne une synthèse visuelle de la contrée décrite, en agglomérant, dans une composition, des éléments qui s'y trouvent disposés autrement. Cette façon de faire répond à l'anecdote qui relate que Zeuxis aurait compilé, pour son œuvre, le plus beau de plusieurs jeunes femmes. À partir de la Renaissance, les artistes commencent à valoriser la représentation fidèle des choses et des gens. Cependant, dans l'échelle des valeurs classiques, la composition se place au plus haut degré. Les artistes qui font « de simples vues » ne parviennent pas au degré supérieur de la hiérarchie.

La peinture hollandaise échappe à ces classements, et produit beaucoup de Vues.

Le courant artistique du  italien appelé Védutisme se compose d'artistes spécialistes des vues urbaines ( en italien). Ces œuvres sont souvent réalisées avec l'aide de la chambre noire, qui ne fait pas disparaître l'intervention de l'artiste, mais conforme la composition à la disposition des lieux depuis un certain point de vue.

En déplaçant la valeur de l'œuvre de la conception intellectuelle et morale à la finesse de perception, les peintres de la fin du  concentrent leur effort sur des éléments moins topographiques, comme la lumière. Même en peignant en plein air, face au paysage, ils s'intéressent plus au motif, à la forme abstraite, qu'à la présentation d'un lieu « pittoresque » (au sens moderne). Un peintre comme Charles-François Daubigny ne parvint pas à la même reconnaissance que les Impresssionnistes parce que selon Kenneth Clark, .

La photographie de carte postale ou de revue illustrée et la photographie d'amateur des touristes remplissent la fonction descriptive d'un lieu dès le début du .

Usage technique

Lorsqu'une œuvre est encadrée, une petite partie en est souvent occultée. La partie visible s'appelle vue du cadre. Un cadre qui ne cache rien de l'œuvre se dit à pleine vue.

En dessin technique comme en architecture, on emploie le mot vue pour indiquer par un complément la position de l'observation par rapport à l'objet : vue en élévation, vue de face ou frontale, vue de droite

Articles connexes
 Peinture de paysage
 Photographie de paysage
 Carte postale
 Staffage

Notes et références

Peinture par thème

Vue (arts plastiques)


Laura Põldvere (født 30. august 1988) er en estisk sangerinde som repræsenterede Estland sammen med Koit Toome ved Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Verona". de opnåede en 14. plads i semifinale 2 og derfor kvalificerede de ikke til finalen.

Referencer

Eksterne henvisninger

Sangere fra Estland
Estlands Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017
Personer fra Tartu

Laura Põldvere


Josep Bayó i Font (Barcelona, 1878 - 1971) fue un costructor español, conocido principalmente por su colaboración con Antoni Gaudí en varias obras suyas.

Trabajó por primera vez para Gaudí en el Primer Misterio de Gloria del Rosario Monumental de Montserrat (1903-1916), tras cuya obra el arquitecto le encargó la dirección de las obras de diversos proyectos suyos, como la Casa Batlló (1904-1906) y la Casa Milà (1906-1910), donde también trabajó su hermano, el arquitecto Jaume Bayó i Font.

También colaboró con otros arquitectos, como Lluís Domènech i Montaner (Pabellón de San Miguel del Hospital de San Pablo), Juan Rubió (Sanatorio del Tibidabo) y Bernardí Martorell (Monasterio de Santa María de Valldonzella). También trabajó en el Monumento al Doctor Robert, de Josep Llimona.

Referencias

Constructores de España
Nacidos en Barcelona

Josep Bayó i Font


كمبرلي-كلارك ، و ( )، يقع مقر الشركة في تكساس

شركة كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark Corporation هي شركة أمريكية متعددة الجنسيات للعناية الشخصية تنتج معظم المنتجات الاستهلاكية الورقية. تقوم الشركة بتصنيع المنتجات الورقية الصحية والأدوات الجراحية والطبية. تشمل المنتجات التي تحمل اسم العلامة التجارية كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark مناديل الوجه Kleenex، ومنتجات النظافة النسائية Kotex، وCottonelle، وورق التواليت Scott وAndrex، ومناديل Wypall، ومناديل التنظيف العلمية KimWipes وحفاضات Huggies ومناديل الأطفال.

تأسست في نينا، ويسكونسن، في عام 1872 ومقرها في قسم لاس كوليناس في إيرفينغ، تكساس منذ عام 1985، قامت الشركة بتشغيل مصانع الورق الخاصة بها حول العالم لعقود من الزمن، لكنها أغلقت آخرها في عام 2012. تجاوزت الإيرادات السنوية الأخيرة 18 مليار دولار، وبذلك أُدرجت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark بانتظام ضمن قائمة Fortune 500

في مارس 2020، كان لدى الشركة ما يقرب من 40 ألف موظف.

تاريخيا
تأسست شركة كيمبرلي-كلارك وشركاه في عام 1872 على يد جون أ. كيمبرلي، وهافيله بابكوك، وتشارلز ب.كلارك، وفرانكلين سي شاتوك في نيناه، ويسكونسن، برأس مال قدره 42000 دولار (ما يعادل 896.350 دولارًا أمريكيًا في عام 2019).

كان أول عمل للمجموعة هو تشغيل مصانع الورق، وتوسعت المجموعة على مدار العقود التالية. في عام 1888، واجهت الشركة الوليدة انتكاسة كبيرة عندما احترق مصنع الورق الخشبي «أطلس» في عام 1888، ولكن من خلال جهد مكثف من قبل العمال والإدارة، في غضون خمسة أشهر أعيد بناء المصنع وبدأ الإنتاج بقدرة أكبر. في نفس العام، بدأت الشركة في التوسع السريع، حيث اشترت أرضًا في بلدة كانت تُعرف آنذاك باسم The Cedars لمصنع لباب خشب أرضي جديد صممه مهندسو مصانع الورق البارزون D.H & A.B Tower. في عام 1889، تم تغيير اسم المدينة إلى كيمبرلي على اسم جون أ. كيمبرلي. وستتعاقد الشركة أيضًا مع الشركة لتوسيع مجمعها الضخم لباب الكبريتيت في أبليتون، ويسكونسن، مما سمح لها بأن تصبح أول شركة في غرب بنسلفانيا تتبنى عملية التصنيع المحسنة هذه. طورت الشركة قطن التشيلو في عام 1914، وهو بديل للقطن استخدمه الجيش الأمريكي كقطن جراحي خلال الحرب العالمية الأولى. استخدمت ممرضات الجيش الفوط القطنية التشيلو كمناديل صحية يمكن التخلص منها، وبعد ست سنوات قدمت الشركة Kotex، أول منتج للنظافة النسائية يمكن التخلص منه. كلينكس، وهو منديل يستخدم لمرة واحدة، تبعه في عام 1924. انضمت كيمبرلي وكلارك إلى شركة نيويورك تايمز في عام 1926 لبناء مطحنة ورق الصحف في كابوسكاسينج، أونتاريو، كندا. بعد ذلك بعامين، أصبحت الشركة عامة باسم كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark .

توسعت الشركة دوليًا خلال الخمسينيات من القرن الماضي، حيث افتتحت مصانع في المكسيك وألمانيا الغربية والمملكة المتحدة. بدأت عملياتها في 17 موقعًا أجنبيًا آخر في الستينيات. على الرغم من أن منتجاتها لا تزال تنتج في نينة. تحت قيادة داروين سميث كرئيس تنفيذي من 1971 إلى 1991، تحولت الشركة من شركة ورق أعمال إلى شركة للمنتجات الورقية الاستهلاكية.

في عام 1991، باعت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark وThe New York Times Company مصنع الورق المملوك لهما بشكل مشترك في Kapuskasing، أونتاريو. دخلت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark مشروعًا مشتركًا مع Descartables Argentinos SA ومقرها بوينس آيرس لإنتاج منتجات العناية الشخصية في الأرجنتين في عام 1994 واشترت أيضًا وحدة النظافة النسائية في VP-Schickedanz (ألمانيا) مقابل 123 مليون دولار و90 ٪ من أسهم شركة Handan Comfort and Beauty Group (الصين). اشترت كيمبرلي كلارك شركة Scott Paper في عام 1995 مقابل 9.4 مليار دولار. في عام 1997، باعت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark حصتها البالغة 50٪ في Scott Paper الكندية إلى شركة منتجات الغابات Kruger Inc. واشتروا عمليات حفاضات في إسبانيا والبرتغال وصانع الأقنعة الجراحية التي تستخدم لمرة واحدة Tecnol Medical Products. عززت الشركة وجودها في ألمانيا وسويسرا والنمسا عام 1999، حيث دفعت 365 مليون دولار لأعمال الأنسجة لشركة Attisholz Holding السويسرية. لتوسيع عروضها من المنتجات الطبية، اشترت الشركة Ballard Medical Products في عام 1999 مقابل 774 مليون دولار وصانع قفازات الفحص Safeskin في عام 2000 مقابل 800 مليون دولار تقريبًا.

في عام 2000 أيضًا، اشترت الشركة تقريبًا جميع شركة S-K التايوانية؛ جعلت هذه الخطوة كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark واحدة من أكبر الشركات المصنعة للبضائع المعبأة في تايوان. اشترت الشركة فيما بعد شركة Taiwan Scott Paper Corporation مقابل 40 مليون دولار ودمجت الشركتين، لتشكل كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark Taiwan. في عام 2001، اشترت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark شركة تصنيع الحفاضات الإيطالية Linostar وأعلنت أنها ستغلق أربعة مصانع في أمريكا اللاتينية.

في عام 2002، اشترت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark حصة Amcor المنافسة لتغليف الورق في مشروع مشترك أسترالي. في عام 2003، أضافت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark إلى أعمالها التجارية العالمية في مجال الأنسجة الاستهلاكية من خلال الاستحواذ على صانع الأنسجة البولندي Klucze.

في أوائل عام 2004، بدأ رئيس مجلس الإدارة والرئيس التنفيذي توماس فولك تنفيذ خطة عمل عالمية قامت الشركة بتفصيلها في يوليو 2003. جمعت الشركة بين مجموعاتها في أمريكا الشمالية وأوروبا للعناية الشخصية والأنسجة الاستهلاكية ضمن مجموعات شمال الأطلسي. في عام 2019، استقال الرئيس التنفيذي توماس فولك من منصبه لكنه استمر كرئيس لمجلس إدارة الشركة. أصبح COO Michael D. Hsu الرئيس التنفيذي بعد تقاعد فولك.

في أبريل 2020، ذكرت صحيفة فاينانشيال تايمز أن شراء الذعر خلال جائحة COVID-19 أدى إلى زيادة بنسبة 13 في المائة في مبيعات مناديل كيمبرلي كلارك الاستهلاكية في الربع الأول من عام 2020 مقارنة بالعام السابق.

الملكية
يمتلك مستثمرون مؤسسيون (Vanguard Group وBlackRock وState Street Corporation وغيرها) أسهم كيمبرلي كلارك.

تشمل الشركات التابعة لها كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark Professional.

العلاقة مع ميدويست ايرلاينز
يمكن إرجاع أصل شركة ميدويست ايرلاينز Midwest Airlines إلى عام 1948، عندما افتتحت كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark قسم رحلات الشركة وبدأت في توفير النقل الجوي للمديرين التنفيذيين والمهندسين في الشركة بين مقر الشركة في Neenah ومصانع الورق.

في عام 1969، ولدت شركة K-C Aviation من العمليات الجوية للشركة، وخصصت لصيانة طائرات الشركات. في عام 1982، بدأت K-C Aviation رحلات مكوكية لموظفي كيمبرلي كلارك بين أبليتون وممفيس وأتلانتا. مع هذه التجربة، وبالنظر إلى قانون تحرير شركات الطيران لعام 1978، شكلت كيمبرلي كلارك وKC Aviation شركة طيران ركاب مجدولة بانتظام، Midwest Express Airlines، والتي بدأت في 11 يونيو 1984. تم اختصار اسم شركة الطيران إلى Midwest Airlines في 2003.

انسحبت K-C Aviation من شركة الطيران في عام 1996. وبعد ذلك بعامين، اشترت شركة Gulfstream Aerospace شركة K-C Aviation من كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark مقابل 250 مليون دولار، والتي شملت عملياتها في مطارات في دالاس وأبليتون وويستفيلد، ماساتشوستس.

السجل البيئي

التحطيب

في عام 2005، أطلقت حركة السلام الأخضر Greenpeace حملة كلير كات Kleercut ضد كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark لأن الشركة كانت مرتبطة بقطع الأشجار في الغابات الشمالية القديمة. اتهمت المنظمة البيئية كيمبرلي كلارك باستخدام أكثر من ثلاثة ملايين طن من اللب سنويًا من الغابات لإنتاج منتجات المناديل الورقية، مثل ماركة كلينكس Kleenex. قادت منظمة السلام الأخضر حملة ناشطة طلابية واسعة النطاق تستهدف كيمبرلي كلارك بسبب حصولها على 22٪ من لب الورق من الغابات الشمالية الكندية التي تحتوي على أشجار عمرها 200 عام.

أنهت حركة السلام الأخضر Greenpeace حملتها في أغسطس 2009 بعد إصدار كيمبرلي كلارك سياسة بيئية جديدة. وافقت الشركة على زيادة استخدامها للألياف المعاد تدويرها، واستخدام الخشب المعتمد من قبل مجلس رعاية الغابات فقط، والتوقف عن شراء اللب من غابات كينوجامي Kenogami وأوغوكي Ogoki. أعلنت المنظمتان أنهما تنتقلان «بعيدًا عن الصراع إلى علاقة تعاونية جديدة لزيادة تعزيز الحفاظ على الغابات، والإدارة المسؤولة للغابات forest management، واستخدام الألياف المعاد تدويرها لتصنيع منتجات الأنسجة.»

تهدف كيمبرلي-كلارك Kimberly-Clark إلى شراء 100٪ من ألياف الخشب من الموردين الذين حصلوا على شهادة الاستدامة المستقلة، مع تفضيل الألياف المعتمدة من مجلس رعاية الغابات Forest Stewardship Council اختصارا (FSC). صرحت كيمبرلي كلارك أنه بحلول نهاية عام 2010، حققت 98٪ من هذا الهدف.

اعتبارًا من عام 2015، حصلت معظم منتجات مناديل كيمبرلي كلاركس على شهادة FSC.

التلوث الكيميائي
بحلول الثمانينيات، كانت هناك منطقة ميتة dead zone لمسافة 12 كيلومترًا في اتجاه المصب لعمليات الشركة في تيراس باي Terrace Bay، كندا، ناتجة عن تدفق يومي يبلغ 115 مليون لتر من النفايات السائلة. كما تأثر خليج Jackfish Bay.

في البداية، قاومت الشركة الدعوات لتنظيف أساليب الإنتاج الخاصة بها، وألمحت علنًا في عام 1986 إلى أن إجبار الشركة على التنظيف سيؤدي إلى إغلاقها وفرض تسريح 900 عامل.

ومع ذلك، حققت الشركة أرباحًا في النهاية، وبحلول عام 1989 أنفقت 25 مليون دولار كندي CAD على «بحيرة لإزالة المواد الصلبة العالقة والمواد الكيميائية المدمرة للأكسجين من نفاياتها». في الوقت نفسه، غيرت أيضًا عملية التبييض لوقف إنتاج الديوكسين والسموم الأخرى.

خطوط الإنتاج الاستهلاكية الرئيسية في الولايات المتحدة

منتجات العناية الشخصية

ديبند
إن ديبند Depend هو اسم تجاري لحفاضات البالغين adult diapers ومنتجات سلس البول الأخرى التي يرتديها كل من الرجال والنساء.

غود نايتس
إن غود نايتس GoodNites هي ملابس داخلية ماصة يمكن التخلص منها يتم تسويقها بشكل أساسي للأطفال والمراهقين الذين يعانون من التبول اللاإرادي bedwetting. شعار Huggies غير موجود على العبوة.

هجيز
إن هجيز Huggies هي حفاضات يمكن التخلص منها للرضع والأطفال الصغار.

بول - اب
إن بول - اب Pull-Ups هو اسم علامة تجارية لبناطيل التدريب training pants للأطفال الصغار، ويتم تسويقه مع ماركة هيجز Huggies لمنتجات الأطفال ويحمل شعار Huggies على العبوة.

ليتل سويمرس
إن ليتل سويمرس Little Swimmers هي ماركة من حفاضات السباحة swim diaper التي تستخدم لمرة واحدة ومزينة بشعارهيجز Huggies.

كوتكس
إن كوتكس Kotexهو خط منتجات النظافة الأنثوية feminine hygiene التي تشمل الفوط الصحية pantiliners والفوط pads والسدادات القطنية tampons.

بويس
إن Poise هو نوع من الفوط والبطانات لسلس البول عند البالغين incontinence.

محارم ومناديل

كوتونيل
إن كوتونيل Cottonelle هو اسم تجاري لمنتجات الاستحمام. تشمل أشكال المنتجات مناديل الحمام الممتازة bath tissue ومنتجات المناديل المبللة القابلة للغسل. في 13 أكتوبر 2020، أصدرت مناديل كوتونيل Cottonelle التجارية القابلة للغسل تعرضت لإدعاء بأن المنتجات المصنعة في الفترة من فبراير إلى سبتمبر قد تحتوي على بكتيريا Pluralibacter gergovaie.

كلينكس
إن كلينكس Kleenex هو الاسم التجاري brand name لورق مناديل الوجه facial tissue. تم صنع العديد من الإصدارات، بما في ذلك «مع المطري، المناديل لدينا هي الأنعم على الإطلاق!» (الجملة في اللغة الإنكليزية هي: "with lotion, our softest ever!") و«المناديل العادية». في السبعينيات من القرن الماضي، مثل عالم نفس الألوان الدكتور كودي سويت Dr. Cody Sweet صناديق كلينكس المصممة حديثًا كمتحدث رسمي باسم وسائل الإعلام الوطنية.

سكوت
إن سكوت Scott هي اسم العلامة التجارية للمناديل الورقية paper towels والمناشف الورقية ومناديل الحمام / المناديل المبللة.

فيفا
إن فيفا Viva هو اسم تجاري للمناشف الورقية شديدة التحمل.

خطوط إنتاج المستهلك المكسيكي
يحتوي السوق المكسيكي على معظم المنتجات الأمريكية بالإضافة إلى هذه المنتجات:

المناديل: كلينكس، بيتالو، سوافيل، دلسي، ليس.

ورق تواليت: كلينكس، بيتالو، سوافيل، دلسي، فوغ Vogue، ليس.

الحفاضات: KleenBebe ماركة شبيهة بـ Huggies. الاسم عبارة عن مزيج من "kleen" من كلينيكس (Kleenex) و"bebe" (بالإسبانية لـ "baby").

الأسواق المهنية والطبية.

المنتجات المهنية والعالمية الرئيسية

كيم وايبس
إن كيم وايبس KimWipes هي نوع من مناديل التنظيف التي تستخدم عادة في المختبرات laboratories. وهي مخصصة للتطبيقات التي يكون فيها ترك الوبر أو الألياف على السطح أمرًا غير مرغوب فيه، مثل الشرائح slides والماصات pipettes. تُستخدم أحيانًا لتنظيف العدسات lenses، ولكن استخدامها على العدسات البصرية ذات الطلاءات الخاصة القائمة على الماء والمذيبات قد يتسبب في حدوث عيوب خفيفة، وتوصي الشركة المصنعة باستخدام منديل مصمم خصيصًا للاستخدام مع العدسات المطلية. يتم تصنيع KimWipes من لب الخشب البكر من غابات معتمدة، مع القليل من الإضافات الكيميائية.

وايب أول
إن وايب أول WypAll هو اسم تجاري لمناشف ومناديل وأقمشة التنظيف. يتم استخدامها في الأماكن الصناعية والمختبرات.

دراي نايتس
إن دراي نايتس DryNites هي نسخة من غود نايتس GoodNites والتي تباع في أوروبا وأستراليا.

انظر أيضًا
كيمبرلي كريست

ورق التواليت في الولايات المتحدة

مراجع

وصلات خارجية

الاكتتابات العامة الأولية في عقد 1920
تأسيسات سنة 1872 في ويسكونسن
شركات أمريكية
شركات أمريكية أسست في 1872
شركات اللب والورق في الولايات المتحدة
شركات تصنيع
شركات تصنيع أسست في 1872
شركات تصنيع مقرها في تكساس
شركات متعددة الجنسيات مقرها في الولايات المتحدة
شركات مدرجة في السوق المكسيكي للأوراق المالية
شركات مدرجة في بورصة نيويورك
شركات مقرها في ايرفينغ
شركات منتجات العناية الشخصية
علامات تجارية
مقاطعة وينيباغو (ويسكونسن)

كمبرلي-كلارك


Universitatea din Caen (UNICAEN; în franceză: Université de Caen Normandie) este o universitate din Caen, Normandia, Franța.

Istorie

Instituția a fost fondată în anul 1432 de către John de Lancaster, primul duce de Bedford, primul rector fiind Michael Tregury din Cornwall, ulterior arhiepiscop de Dublin. Era formată inițial dintr-o facultate de drept canonic și o facultate de drept. În 1438 avea deja cinci facultăți. Înființarea universității a fost confirmată de către regele Franței Carol al VII-lea Victoriosul în 1452.

Pe 7 iulie 1944 clădirea universității a fost complet distrusă de bombardamentele aeriene organizate în cadrul Operațiunii Charnwood, parte componentă a Bătăliei de la Caen. Între 1944 și 1954 universitatea a funcționat în clădirile colegiului de pregătire a profesorilor regionali. Un nou campus a fost proiectat de către Henry Bernard și construit între 1948 și 1957. Noua clădire a universității a fost inaugurată pe 1 și 2 iunie 1957. Logo-ul său, mitica pasăre Phoenix, simbolizează această renaștere.

Absolvenți notabili

Diverse
 Matematicianul Pierre Varignon, ale cărui lucrări îl vor influența pe tânărul Leonhard Euler, a urmat studii de masterat la  Caen în 1682.
 Pierre-Simon Laplace (1749-1827) a studiat matematica la Caen cu profesorii Christophe Gadbled și Pierre Le Canu.
 Henri Poincaré (1854-1912) a predat acolo între 1879 și 1881.
Dan Slușanschi (1943-2008) a primit titlul de doctor honoris causa din partea Universității din Caen în anul 2003 .
 Universitatea conține o reconstituire virtuală a Romei Antice.
 Cei care intenționează să devină avocați în Guernsey (sau, până de curând, în Jersey) trebuiau să urmeze un stagiu de trei luni de studii de drept normand la Universitatea Caen (Certificat d'Études Juridiques Françaises et Normandes) înainte de a putea susține examenul de intrare în barourile din Guernsey sau respectiv Jersey.
 Carré international este situat aici. El este un centru pentru studenții din întreaga lume care doresc să se înscrie la o universitate din Franța. Aici pot aplica studenți de la nivelul A1 (fără experiență franceză) până la nivelul C2 (având franceza ca limba maternă).

Referințe

Legături externe
  Site-ul oficial, unicaen.fr

Caen
Institute de educație fondate în secolul al XV-lea

Universitatea din Caen


Die Dornkirschen (Prinsepia) sind eine Gattung aus etwa fünf Arten aus der Familie der Rosengewächse (Rosaceae), die als sommergrüne Sträucher wachsen. Das natürliche Verbreitungsgebiet der Gattung liegt in Ostasien. Die Arten werden selten von Liebhabern als Ziersträucher verwendet.

Beschreibung

Die Arten der Gattung Prinsepia wachsen als sommergrüne, aufrechte oder kletternde, sparrige und früh austreibende Sträucher mit blattachselständigen Dornen. Die Zweige sind dünn und haben ein gekammertes Mark. Die Knospen sind klein und mit wenigen, behaarten Schuppen bedeckt. Die Laubblätter sind wechselständig angeordnet oder stehen manchmal in Büscheln an Kurztrieben. Die Nebenblätter sind klein, lanzettlich und fallen früh ab. Der Blattstiel ist kurz und manchmal mit Saftdrüsen versehen. Die Blattspreite ist einfach, kahl, ganzrandig oder hat einen gesägten Blattrand.

Die zwittrigen Blüten stehen einzeln oder in traubigen Blütenständen, die einzeln oder in Büscheln in Blattachseln von einjährigen Zweigen wachsen. Der Blütenstiel fehlt.
Der Blütenbecher hat einen ringförmigen Diskus. Die fünf Kronblätter sind weiß, cremefarben oder gelb, rundlich mit genagelter Basis. Die zehn oder mehr Staubblätter sind in zwei oder mehr Quirlen angeordnet. Die Staubfäden sind kurz. Der Fruchtknoten ist oberständig, kahl und einfächrig. Die beiden Samenanlagen sind hängend und zueinander parallel angeordnet. Der Griffel steht nahe der Basis des Fruchtknotens, die Narbe ist kopfförmig. Als Früchte werden 1 bis 1,5 Zentimeter lange, rote oft mehr oder weniger bereifte Steinfrüchte gebildet. Das Mesokarp ist fleischig, der Steinkern ledrig, glatt oder etwas gefurcht und schief-eiförmig.

Verbreitung
Das Verbreitungsgebiet der Arten befindet sich in Ostasien und reicht von der Mandschurei bis zum Himalaya.

Systematik und Forschungsgeschichte

Die Dornkirschen (Prinsepia) sind eine Gattung in der Familie der Rosengewächse (Rosaceae). Dort werden sie in der Unterfamilie Spiraeoideae der Tribus Osmaronieae zugeordnet. Die Gattung wurde von John Forbes Royle 1835 erstbeschrieben. Der von ihm gewählte Gattungsname Prinsepia erinnert an den englischen Archäologen und Kolonialverwalter James Prinsep (1799–1840), der als erster Europäer die Gebote des altindischen Königs Ashoka entzifferte. Synonyme sind  Plagiospermum  und Sinoplagiospermum .

Laut Flora of China werden etwa fünf Arten unterschieden, dort und in der Plant List werden folgende vier Arten angegeben:
 Prinsepia scandens : Taiwan.
 Mandschurische Dornkirsche (Prinsepia sinensis ): Korea, Innere Mongolei, Mandschurei, Region Primorje.
 Chinesische Dornkirsche (Prinsepia uniflora ): Zentrales China.
 Prinsepia utilis : Nördliches Indien und Himalaja bis südlich-zentrales China.

Verwendung
Die Arten werden nur als Liebhabersträucher ohne großen Zierwert verwendet.

Nachweise

Literatur
 Andreas Roloff, Andreas Bärtels: Flora der Gehölze. Bestimmung, Eigenschaften und Verwendung. Mit einem Winterschlüssel von Bernd Schulz. 3., korrigierte Auflage. Eugen Ulmer, Stuttgart (Hohenheim) 2008, ISBN 978-3-8001-5614-6, S. 469–470.

 Helmut Genaust: Etymologisches Wörterbuch der botanischen Pflanzennamen. 3., vollständig überarbeitete und erweiterte Auflage. Nikol, Hamburg 2005, ISBN 3-937872-16-7 (Nachdruck von 1996).

Einzelnachweise

Weblinks

Rosengewächse

Dornkirschen


Efraín de León León (Valle Hermoso, Tamaulipas; 8 de diciembre de 1963). Es un político mexicano, miembro del Partido Revolucionario Institucional. Fue director de COPLADEM, representante de SEDESOL, jefe de la Oficina Fiscal, delegado de ITAVU y diputado local. Fue el 20º presidente municipal de Valle Hermoso, Tamaulipas, cargo que ocupó desde el 1 de enero de 2011 hasta el 30 de septiembre de 2013.

Primeros años
Efraín de León nació el 8 de diciembre de 1963 en Valle Hermoso, Tamaulipas. Cursó su educación básica en su ciudad natal para después emigrar a la ciudad de Monterrey, Nuevo León para realizar sus estudios superiores en la Universidad Autónoma de Nuevo León, obteniendo una carrera en contaduría pública.

Trayectoria Política
Ha sido miembro del Partido Revolucionario Institucional desde 1981, y desde entonces ha desempeñado cargos dentro de su partido como Secretario de Operación Política, Secretario de Finanzas y Coordinador de Finanzas de dos campañas a presidente municipal en Valle Hermoso.
En septiembre de 2007, con motivo de las elecciones locales intermedias, se registró como candidato a diputado local por el IX distrito local de Tamaulipas, siendo formula con el entonces candidato del PRI a la presidencia municipal de Valle Hermoso, Hamid Name Pineda.

El 11 de noviembre del mismo año, resulta elegido diputado local para la LX Legislatura del H. Congreso del Estado de Tamaulipas por el XIII distrito electoral de Tamaulipas, representando a los municipios de Valle Hermoso, Méndez y Burgos. (actualmente IX distrito).

Candidato a Presidente Municipal
En marzo de 2010, Efraín pide licencia al Congreso del Estado de Tamaulipas con fin de poder postularse como precandidato del PRI a la presidencia municipal de Valle Hermoso. Una vez concedida la licencia para separarse de su cargo durante el periodo electoral y después de concluida la precampaña al interior de su partido, el 21 de marzo de 2010, es electo por unanimidad como candidato del PRI a la alcaldía de Valle Hermoso.
La noche del 4 de julio de 2010 resultó candidato ganador y dos días después, el 6 de julio, se le fue entregada la constancia de mayoría de votos como Presidente Municipal electo por parte del Instituto Estatal Electoral de Tamaulipas. Fue hasta el 30 de diciembre de 2010 cuando tomó protesta como Presidente Municipal de Valle Hermoso, para el periodo del 1 de enero de 2011 hasta el 30 de septiembre de 2013.

Secretario General de la CNOP Tamaulipas
El 21 de agosto de 2014 se registró como aspirante a dirigir el comité directivo estatal de la Confederación Nacional de Organizaciones Populares Tamaulipas, siendo este el único registrado, en la tarde del mismo día se le fue entregada la constancia de mayoría que lo acreditaba como Secretario General de la CNOP Tamaulipas. El 30 de agosto del mismo año tomó protesta como Secretario General de la CNOP Tamaulipas por parte de la dirigente nacional del mismo organismo, la senadora Cristina Díaz Salazar.

Véase también
 Elecciones estatales de Tamaulipas de 2010

Referencias

Enlaces externos

 Semblanza de Efraín de León.

Nacidos en Valle Hermoso
Políticos de Tamaulipas
Miembros del Partido Revolucionario Institucional
Alumnado de la Universidad Autónoma de Nuevo León

Efraín de León León


An Eriocaulon buergerianum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Friedrich August Körnicke. An Eriocaulon buergerianum in nahilalakip ha genus nga Eriocaulon, ngan familia nga Eriocaulaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Eriocaulon

Eriocaulon buergerianum


La  est le nom latin d'un des chemins du pèlerinage de Saint-Jacques-de-Compostelle, qui part de Rorschach (SG) et va jusqu'à Genève (GE) où il rejoint la via Gebennensis qui relie Genève à Le Puy-en-Velay (France).

Le parcours fait 645 km de longueur.

Il existe un point de départ variant partant de Constance (Allemagne) pour rejoindre Rapperswil (SG).

Dans le recensement de Suisse Rando, la Via Jacobi est classée comme itinéraire national nº4.

Parcours

Suisse alémanique

Rorschach, l'église du Sacré-Cœur ;
 Untereggen, le  et l'église Sainte-Madeleine ;
 Saint-Gall, l'abbaye de Saint-Gall et l'abbatiale Saints-Gall-et-Otmar.

Herisau.

Sankt Peterzell ;
 Wattwil ;
 Sankt Gallenkappel ;
 Eschenbach ;
 Rapperswil.

Pfäffikon ;
 Einsiedeln, le pont du Diable et l'abbaye territoriale composée d'un monastère bénédictin dédié à Notre-Dame des Ermites ;
 Alpthal, la chapelle d' ;
 Schwytz ;
 Ingenbohl ;
 Brunnen ;
 .

Emmetten ;
 Beckenried ;
 Buochs ;
 Stans.

, la chapelle du  ;
 Flüeli-Ranft, les trois chapelles et l'ermitage de saint Nicolas de Flüe ;
 Sachseln, l'église Saint-Théodule où repose la sépulture de saint Nicolas de Flüe ;
 Giswil;
 Lungern;
 Col du Brünig.

Brienzwiler ;
 Brienz ;
 Ringgenberg ;
 Interlaken, les Grottes de Saint-Béat ;
 Spiez, l'église Saint-Michel d'Einigen ;
 , la  ;
 Amsoldingen, l'ancienne église collégiale Saint-Maurice ;
 Blumenstein ;
 Wattenwil ;
 Riggisberg ;
 Rüeggisberg, l' ;
 Rohrbachgraben ;
 Schwarzenburg, le pont de Sodbach.

Saint-Antoine ;
 Tavel.

Suisse romande

Fribourg, la cathédrale Saint-Nicolas et l'église Saint-Maurice-des-Augustins ;
 Posieux, la chapelle du Sacré-Coeur ;
 Posat, la chapelle Notre-Dame de Posat ;
 Autigny ;
 Chavannes-sous-Orsonnens, la chapelle Saint-Jean-Baptiste ;
 Romont ;
 Hennens.

Curtilles ;
 Moudon ;
 Vucherens ;
 Montpreveyres ;
 Le Chalet-à-Gobet ;
 Lausanne ;
 Saint-Sulpice ;
 Morges ;
 Saint-Prex ;
 Buchillon ;
 Perroy ;
 Rolle ;
 Bursinel ;
 Gland ;
 Nyon.

Céligny.

Coppet.

Versoix, l'église Saint-Loup ;
 Genthod ;
 Pregny-Chambésy, l'église Sainte-Pétronille ;
 Genève, la basilique Notre-Dame de Genève.

Notes et références

Itinéraire jacquaire en Suisse

Via Jacobi