Haydarpaşa Garı, İstanbul'un Anadolu Yakası'nda, Kadıköy ilçesi Rasimpaşa Mahallesi'nde yer alan TCDD'ye ait ana tren istasyonudur.

Günümüzde TCDD 1. Bölge Müdürlüğü'ne ev sahipliği yapan ve İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu'nun başlangıç noktasında yer alan garın ilk binası, Osmanlı İmparatorluğu Nâfia Nezâreti tarafından inşa edilerek 22 Eylül 1872'de hizmete girmiştir. Zamanla artan trafik sebebiyle yetersiz kalmaya başlayan bu gar binasının yerine Alman mimarlar Otto von Kühlmann ve Hellmuth Cuno tarafından neoklasik Alman stili ile tasarlanan ve Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi tarafından inşa edilen mevcut gar binası ise 19 Ağustos 1908'de hizmete girmiştir.

TCDD tarafından elektrifikasyon altyapısıyla yenilenerek 29 Mayıs 1969'da tekrar hizmete giren istasyon, 1969 - 2013 yılları arasında B2 (Haydarpaşa - Gebze) Banliyö Treni'ne hizmet vermiş, Marmaray projesinin inşası kapsamında 19 Haziran 2013'te kapatılmıştır. İstasyona ait tüm tren hatları 24 Temmuz 2014'te Pendik Tren İstasyonu'na, 12 Mart 2019'da ise Söğütlüçeşme Tren İstasyonu'na ve Halkalı Tren İstasyonu'na devredilmiştir.

Ankara - İstanbul YHD ve Marmaray çalışmaları kapsamında garda gerçekleştirilen restorasyon çalışmaları bittiğinde garın Yüksek Hızlı Trenlere hizmet vermesi planlanmaktadır.

Hatlar
 TCDD
 İstanbul-Haydarpaşa - Ankara demiryolu
  (Haydarpaşa - Gebze)

Hizmetler

Güzergâh

Tarihçe

Adını 16. yüzyılda vezirlik yapmış Hadım Haydar Paşa'dan aldığı tahmin edilen arazide yer alan Haydarpaşa Garı'nın ilk binası, Osmanlı İmparatorluğu Nâfia Nezâreti tarafından Osmanlı Anadolu Demiryolları için inşa edilerek 22 Eylül 1872'de hizmete girmiştir. Kırma çatılı iki katlı merkez bina ve iki ana kanat ile teras çatılı tek katlı iki yan kanattan oluşan bu bina, daha sonra yapılan kapsamlı eklemelerle teras çatılı üç katlı merkez bina ve iki katlı iki ana kanat ile kırma çatılı iki katlı iki yan kanattan oluşan bir görünüm kazanmıştır. Bu bina, 10 Temmuz 1894'te gerçekleşen depremde hasar görmüş ve Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi tarafından teras çatılı iki katlı merkez bina ve iki ana kanattan oluşacak şekilde yeniden inşa edilmiştir.

CFOA Şirketi tarafından işletilen hatların genişlemesi ve Bağdat Demiryolu'nun inşasının başlaması üzerine artan trafik sebebiyle yetersiz kalmaya başlayan bu gar binasının yerine Alman mimarlar Otto von Kühlmann ve Hellmuth Cuno tarafından neoklasik Alman stili ile tasarlanan ve Chemins de Fer Ottomans d'Anatolie / Osmanlı Anadolu Demiryolları (CFOA) Şirketi tarafından inşa edilen mevcut gar binasının inşasına 30 Mayıs 1906'da başlanmıştır. Garın inşasında Alman ustalar ve İtalyan taş ustaları birlikte çalışmıştır. Gar, II. Abdülhamid devrinde 19 Ağustos 1908'de hizmete girmiş, ancak resmî açılışı V. Mehmed'in doğum günü kutlamalarına istinaden 4 Kasım 1909'da yapılmıştır. Ayrıca gar ile birlikte bir Alman girişimcinin teşebbüsleriyle üzerinde anıt yer alan bir mendirek inşa edilmiş ve ticari malların yükleme ve boşaltma işlemleri için çeşitli tesisler yapılmıştır. I. Dünya Savaşı sırasında 1917'de gar deposunda bulunan mühimmatlara yapılan bir sabotaj sonucu çıkan yangınla binanın büyük bir bölümü hasar görmüş ve bina onarılarak günümüzdeki şeklini almıştır.

CFOA Şirketi, 1924'te ilk devlet demiryolu şirketi olan Chemins de fer d'Anatolie Baghdad / Anadolu-Bağdat Demiryolları (CFAB) Şirketi tarafından idare edilmeye başlanmış, 1927'de ise satın alınarak feshedilmiş ve şirketin işlettiği hatlar ve tren istasyonları Devlet Demiryolları ve Limanları İdaresi (DDYL)'nin denetimine girmiştir. DDYL ise 1929'da yerini -o sıralar adı Devlet Demiryolları Umum Müdürlüğü olan- TCDD'ye bırakmıştır.

TCDD tarafından elektrifikasyon altyapısıyla yenilenerek 29 Mayıs 1969'da tekrar hizmete giren gar, 1976'da aslına uygun olarak geniş çapta onarımdan geçmiştir. Ancak 1979'da gerçekleşen Independenta tanker kazası sonucu meydana gelen patlama nedeniyle binanın Otto Linneman tarafından yapılan kurşunlu vitrayları hasar görmüştür. Kazadan sonra başlayan ve 1983'te tamamlanan restorasyon çalışmaları kapsamında garın dış cephesi ve kuleleri onarılmıştır. 28 Kasım 2010'da garın çatısında çıkan yangından dolayı binanın çatısı çökmüş ve 4. katı kullanılamaz hâle gelmiştir.

Ankara - İstanbul YHD ve Marmaray projesinin inşası kapsamında 19 Haziran 2013'te gardaki tren seferlerine ara verilmiş, 24 Temmuz 2014'te ise tren seferleri tamamen iptal edilmiştir. Garda gerçekleştirilen restorasyon çalışmaları sırasında peronların altında Kalkedon Antik Kenti'ne ait tarihi kalıntılar bulunmuş ve yapılan incelemeler sonucunda bölgenin arkeopark hâline getirilmesine ve kalıntıların koruyucu kaplama ile kaplanarak yerinde sergilenmesine karar verilmiştir. Ayrıca gar Yüksek Hızlı Trenlere hizmet verecek şekilde kullanılmasına da karar verilmiştir ve bu kapsamda restorasyon işleri ve ray serim çalışmaları sürmektedir.

Çevre alanı

Görseller

Konuyla ilgili yayınlar

 Yavuz, M. Eine vergleichende Studie über den Bahnbau und die Bahnhofsarchitektur der Anatolischen Bahnen und der Bagdadbahn mit ihren Vorbildern im Deutschen Reich [Anadolu- Bağdat Demiryollarındaki İstasyon Binaları ile Bunların Almanya İmparatorluğu'ndaki Öncü Modelleri Arasında Mukayeseli Bir Araştırma], Doktora Tezi, Ruhr Üniversitesi, Tarih Fakültesi, Sanat Tarihi Enstitüsü, Bochum, Almanya.
 Yavuz, M. "Large Railway Station Buildings in Ottoman Geography: From Rumeli to Hidjaz", XI. International Symposium on Mediterranean Archaeology (SOMA), 24-29 April 2007 in İstanbul-Turkey. (Edited by Çiğdem Özkan aydın), BAR İnternationals Series 1900, Oxford/England 2009, s. 431-438.
 Yavuz, M. "Hellmuth Cuno", Anadolu-Bağdat Demiryollarının Yapımında Görev Alan Mimar ve Mühendisler", Uluçam Armağanı, Ankara 2008, 299-311.

Ayrıca bakınız
 II. Abdülhamid Anıtı
 Sirkeci Garı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 TCDD resmî sitesi
 TCDD Taşımacılık resmî sitesi
 Uzaydan Haydarpaşa Garı

Haydarpaşa, Kadıköy
Rasimpaşa, Kadıköy
Kadıköy'deki yapılar
Kadıköy'de ulaşım
Türkiye'deki garlar
İstanbul ilindeki tren istasyonları
1872'de tamamlanan ulaşım altyapısı
1872'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1908'de tamamlanan ulaşım altyapısı
1908'de Osmanlı İmparatorluğu'nda kurulan oluşumlar
1969'da tamamlanan ulaşım altyapısı

Haydarpaşa Garı


An Paspalum turriforme in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Richard Walter Pohl. An Paspalum turriforme in nahilalakip ha genus nga Paspalum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Paspalum

Paspalum turriforme


O Rio Lira, com seus 58,33 quilômetros de extensão, é um curso d'água do estado brasileiro de Mato Grosso, considerado patrimônio histórico e ecológico do município de Sorriso (Mato Grosso), por força da lei municipal 2.179, de 3 de abril de 2013
Nasce no município de Sorriso (Mato Grosso) e deságua no rio Teles Pires. Foi às suas margens que os colonos decidiram o nome da cidade.

Rios de Mato Grosso
Sorriso (Mato Grosso)

Rio Lira


Şinto (Kanji:神道 Shintō, Kami no Michi) veya Şintoizm, Japonya'nın yerli, Japonların millî dinidir. Eskiden Japonya'nın resmî diniydi. Sadece Japonya'da ibadetlere katılan 119 milyon kişi vardır. Dünya'nın en eski dinlerinden olan Şinto bir tür animizmdir ve ayrıca şamanistik uygulamaları da içerir.

Şinto inancında ibadet edilen ruhlara (tanrılara) "kami" denir. Bu terim hayat için önemli olan rüzgâr, yağmur, ağaç, dağ, ırmak ve bereket gibi anlayış ve şeylerin şeklini alan kutsal ruhlar olarak tercüme edilebilir. Bazı kamiler yerel olup sadece belirli bir yerin ruhu veya koruyucusu iken bazıları büyük doğal oluşumları, nesneleri ve işlemleri temsil ederler (Güneş Tanrıçası Amaterasu, Ay Tanrısı Tsukuyomi no Mikoto ve Fırtına Tanrısı Susanoo gibi). Her kaminin kendine has bir karakteri olduğuna inanılır ve doğadaki her türlü olay kamilerin içinde bulundukları ruh hâllerine göre yorumlanır. Kızgın kamiyi yatıştırmak veya kamiyi yüceltmek için festivaller düzenlenir.

Şinto kelimesi iki kanjinin birleştirilmesinden oluşturulmuştur: "神" şin/kami (yani "tanrılar" veya "ruhlar") ve "道" tō/michi (yani "yol"). Yani terim, "tanrıların yolu" (Kami no Michi) anlamına gelir.

II. Dünya Savaşı'ndan sonra Şinto resmî din olma özelliğini kaybetmiştir; bu durumda ABD'nin Japon militarizmini ortadan kaldırma girişimlerinin de etkisi vardır; savaştan sonra silahsızlandırılan Japonya'da feodal kültürü yansıtan Şinto uygulama ve öğretileri, savaş dönemindeki ününü kaybetmiştir ve bugün uygulanmayıp öğretilmemektedir. Diğer uygulama ve öğretiler ise günlük etkinlikler olarak varlıklarını sürdürmektedir. Şu anda Japonya'da daha çok barışçı bir din olan Budizm hâkimdir; ancak Budizm, Japon kültürüne yerleşebilmesini Şinto'nun hoşgörülü doğasına borçludur. Bu iki inanç sistemi birbirine o kadar karışmıştır ki bu birlikteliğe "Shinbutsu/神仏" yani "Kami-Hotoke" denilmiştir. Özellikle II. Dünya Savaşı'nda sürdürülmüş olan saldırgan siyasetten kaynaklanan toplumsal yıkımların giderilmesi açısından Japonya'da milliyetçiliğin diğer simgeleri gibi Şintoizm de değer yitimine uğramış ve barışçı, uzlaşımcı nitelikler taşıyan Budizm batılılaşma, liberalleşme eğilimiyle birlikte güç kazanmıştır.

Tatbikat

Birçok uygulama arasında, mabed ziyaretinde (Omairi) herhangi bir giriş kapısında saygıyla baş eğerek selamlanır. El yıkama havuzu varsa su ile eller ve ağız yıkanır. Buna Temizu denilir:

Maşrapa sağ ele alınıp su doldurulur. Biraz sol ele dökülür, maşrapa sol ele aktarılır ve biraz sağ ele dökülür. Maşrapa yine sağ ele alınıp sol elin avucuna su dökülür. Bununla ağza su verilir, sessizce çalkalanır ve sessizce sol avuca tükürülür. Sonra maşrapa iki el ile tutularak düşey olarak çevrilir ki kalan su tutma yeri ve eller üzerinden akıtılır. Ardından maşrapa alınan yere geri koyulur.

Şinto


Das Nachtjagdgeschwader 5 war ein Geschwader der Luftwaffe im Zweiten Weltkrieg, das 1942 primär für die Nachtjagd aufgestellt und eingesetzt wurde. Zunächst im ostdeutschen Luftraum eingesetzt, flog das Geschwader 1944 Einsätze an der Invasionsfront und anschließend bei der Ardennenoffensive. Danach erfolgte der Einsatz wieder an der Ostfront, wo das Geschwader bei der Schlacht um Berlin eingesetzt wurde. Ende April 1945 wurde das Geschwader in Schleswig-Holstein aufgelöst.

Geschwadergeschichte

Aufstellung
Ende September 1942 wurde der Geschwaderstab des künftigen NJG 5 in Döberitz aufgestellt. Ebenfalls im September 1942 wurde die I. Gruppe in Stendal aufgestellt, deren Personalstamm aus der II. Gruppe des Zerstörergeschwaders 2 entstammte. Die II. Gruppe wurde im Dezember 1942 in Parchim aufgestellt. Eine gleichfalls im Dezember 1942 in Lechfeld und Leipheim aufgestellte IV. Gruppe des NJG 5 wurde alsbald in die I. Gruppe des Nachtjagdgeschwaders 100 umbenannt. Im April 1943 wurde die III. Gruppe in Neuruppin aufgestellt. Im August 1943 erfolgte die Neuaufstellung einer IV. Gruppe in Brandis und Erfurt. Ebenfalls im Sommer 1943 erfolgte die Etablierung einer V. Gruppe, die in Insterburg und Powunden bei Königsberg stationiert wurde. Im Herbst 1943 stieß die Luftbeobachterstaffel 1 aus Neuruppin ebenfalls zum Geschwader. Einsatzmäßig wurde das Geschwader der 4. Jagddivision, später der 3. Jagddivision unterstellt. Die Geschwaderkennung war C 9.

Einsätze

Frühjahr 1944
Die einzelnen Gruppen flogen nach ihrer Aufstellung in den ihnen zugewiesenen Raum ihrer Fliegerhorste in der Reichsluftverteidigung. Im Januar 1944 verfügte die Luftwaffenführung, dass alle Gruppen des NJG 5 nur noch aus zwei Staffeln zu bestehen hätten, insgesamt somit acht Staffeln verteilt auf vier Gruppen. Im Frühjahr 1944 wurde der Geschwaderstab nach Deelen verlegt. Die I. Gruppe kam nach Gütersloh, wurde aber schon im Mai nach St. Dizier verlegt. Die II. Gruppe verlegte nach Hagenau sowie anschließend nach Parndorf. Allerdings schied die II. Gruppe schon bald aus dem Geschwader aus und wurde zur neuen III. Gruppe des Nachtjagdgeschwaders 6. Die III. Gruppe des Geschwaders kam nach Mainz und lag im Mai des gleichen Jahres in Laon-Athies. Die V. Gruppe des Geschwaders verlegte man ebenfalls nach Mainz, allerdings waren Kontingente dieser Gruppe von Stubendorf aus auch zur Bandenbekämpfung eingesetzt. Die V. Gruppe lag im Mai 1944 in Parchim, wo sie bald in die neue II. Gruppe des NJG 5 umbenannt wurde, nachdem die alte zum NJG 6 übergegangen war. Die neue II. Gruppe flog sodann Einsätze im Raum Gütersloh-Twente-Châteaudun-Hagenau.

Nach der Alliierten Landung in der Normandie flog das Geschwader Einsätze an der dortigen Invasionsfront. Nach dem Zusammenbruch der dortigen deutschen Fronten, wurde das Geschwader aus diesen Einsätzen herausgelöst und geschlossen in den ostdeutschen Raum verlegt.

August 1944
Im August 1944 lag der Geschwaderstab wieder in Parchim, die I. und III. Gruppe in Wormditt, die II. Gruppe in Tailfingen, später Stendal und ebenfalls Parchim. Die IV. Gruppe war in Powunden stationiert. Alle Gruppen waren erneut in der Reichsverteidigung eingesetzt.

Dezember 1944 bis Kriegsende
Im Dezember nahm das Geschwader an der Ardennenoffensive teil sowie im Januar 1945 an Tagschlachteinsätzen in Polen, Schlesien und Ostpreußen. Die I. Gruppe lag dabei in Parchim und die II. Gruppe in Ohlau und Sagan. Im Februar 1945 lagen die I. und II. Gruppe geschlossen in Altenburg. Die III. und IV. Gruppe zeichneten für die Verteidigung Mitteldeutschlands verantwortlich. Sie unterstanden dort dem Jagdfliegerführer Mitteldeutschland. Ihre Fliegerhorste lagen dabei in Langensalza, Erfurt, Kölleda sowie in Dresden auf dem dortigen Flugplatz in Klotzsche. Interessant ist hierbei die Tatsache, dass die in Dresden stationierten Einheiten nicht in die Luftangriffe auf Dresden im Februar 1945 eingegriffen haben. Ende Februar 1945 wurde die I. und II. Gruppe nach Altenburg verlegt.

Am 6. März 1945 wurde die Nachtjagdgruppe 10 in das NJG 5 eingegliedert. Die Nachtjagdgruppe 10, die am 1. Januar 1944 in Werneuchen aufgestellt worden war, flog zunächst mit Bf 109 und Fw 190 Wilde-Sau-Einsätze mit Stammpersonal aus dem Jagdgeschwader 300. Später erfolgte ihre Umrüstung auf Nachtjagd mit Bf 110 und Ju 88. Die 1. Staffel bildete dabei das Nachtjagdeinsatzkommando Bonn. Mit dem nahenden Kriegsende wurden die Geschwadergruppen in Richtung Norddeutschland abgedrängt. Im April 1945 lagen die I. Gruppe in Redlin und die übrigen in Lübeck-Blankensee. Ihre letzten großen Einsätze fanden im Rahmen der Schlacht um Berlin statt, an der Teile des Geschwaders in Nachtschlachteinsätzen beteiligt waren. Das Geschwader wurde Ende April im Raum Schleswig-Holstein aufgelöst.

Letzte Gliederung
Die letzte Gliederung des NJG 5 datiert von Anfang Mai 1945. Allerdings gibt die Publikation von Girbig nur die Familiennamen der Gruppenkommandeure an. Demnach ergibt sich folgende Struktur:

Geschwaderkommodore
Zwischen 1942 und 1945 wurde das Geschwader von fünf Kommodores geführt:

Literatur
 Wolfgang Dierich: Die Verbände der Luftwaffe 1935–1945. Gliederung und Kurzchroniken – eine Dokumentation. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1976.
 Kai Biermann, Erhard Cielewitz: Flugplatz Döberitz. Geburtsort der militärischen Luftfahrt in Deutschland. Links-Verlag, 2005, ISBN 978-3-86153-371-9.
 Ernst Obermaier: Die Ritterkreuzträger der Luftwaffe 1939–1945. Band I Jagdflieger, Verlag Dieter Hoffmann, Mainz 1966.
 Werner Girbig: Start im Morgengrauen. Eine Chronik vom Untergang der deutschen Jagdwaffe im Westen 1944/1945. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 1992, ISBN 3-613-01292-8.
 Werner Girbig: Im Anflug auf die Reichshauptstadt. Die Dokumentation der Bombenangriffe auf Berlin. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2001, ISBN 978-3-87943-172-4.
 Alexander Steenbeck: Die dunklen Jahre. Der Flughafen Lübeck-Blankensee in den 1930er und 40er Jahre. Eigenverlag, Lübeck 2009, 5. Auflage, ISBN 978-3-00-025748-3.

Anmerkungen

Nachtjagd #:5
Gegründet 1942
Aufgelöst 1945

Nachtjagdgeschwader 5


جيمس جي برادوك  هو ملاكم اميركي من اصل أيرلندي، ولد في 7 يونيو 1905 وتوفي في 29 نوفمبر 1974. هو حامل لقب بطولة العالم للوزن الثقيل. عرف بلقب جيمس جي برادوك محتذيا بالبطلين العالميين السابقين له في الملاكمة (جيمس جي كوربيت وجيمس جي جيفريز) عرف ببيمينه القوية وذقنه القوي، كانت لعودته إلى مجال الملاكمة صدى كبير بعد مهنة بائت بالفشل نتيجة لخسارته عدة مباريات امام خصومه فاضطر إلى العمل في الموانيء خلال فترة الكساد الاعظم لاعاله عائلته واطفاله فاكتسب لقب رجل سيندريلا الذي اطلقه عليه الصحفي ديمون رونيون اما مدير أعماله فكان جو كولد. عرض فيلم يحكي قصته باسم رجل السندريلا. قام بتأدية دور برادوك الممثل راسل كرو وأدّت رينيه زيلويغر دور زوجته ماي.

روابط خارجية

مراجع

أبطال العالم في الملاكمة من الوزن الثقيل
أبطال رابطة الملاكمة العالمية
أشخاص من مانهاتن
أفراد الجيش الأمريكي في الحرب العالمية الثانية
أفراد عسكريون من مدينة نيويورك
أفراد عسكريون من نيوجيرسي
أمريكيون من أصل أيرلندي
أمريكيون من أصل إنجليزي
رومان كاثوليك أمريكيون
ضباط الجيش الأمريكي
عسكريون أمريكيون في الحرب العالمية الثانية
كاثوليك من نيوجيرسي
كاثوليك من ولاية نيويورك
مدفونون في نيوجيرسي
ملاكمو الوزن الثقيل
ملاكمو وزن ثقيل خفيف
ملاكمون أمريكيون
ملاكمون من ولاية نيويورك
مواليد 1905
مواليد في نيويورك
وفيات 1974

جيمس جي برادوك


Çe (Ч: Büyük Harf. ч: Küçük Harf), Kiril alfabesi harfidir. Ötümsüz artdişyuvasıl patlamalı sürtünmeli ünsüz  () sesini göstermek için kullanılır.

Rusça dışındaki bütün Slav dillerinde tıpkı Türkçedeki Ç gibi okunur. Ancak Rusçada Türkçeye göre daha sert bir Çolarak okunur, nadiren Ş'ye yakın bir ses olarak okunur.

Örneğin;

Rusça : Чешская Pеспублика: Çeşskaya Respublika (Türkçe: Çekya)

Ч

Ч


كانت سوفت لاير تكنولوجيز، شركة مقدمة لخادمًا مخصصًا واستضافة مُدارة ومزودًا للحوسبة السحابية، وقد تم تأسيسها في عام 2005 واستحوذت عليها شركة آي بي إم في عام 2013.

مراجع

وصلات خارجية
 موقع سوفت لاير الرسمي
 حول الشركة

استضافة ويب
شركات تكنولوجيا أسست في 2005
شركات مقرها في دالاس
مقدمو خدمات الحوسبة السحابية

سوفت لاير


මනාව ගැලපෙන වර්ණ සංයෝජනයන් පිළිබඳ පුරෝකථනය කිරීම වර්ණ න්‍යායේ අරමුණයි. මෙම මූලික සම්බන්ධතාවයන් නිර්ණය කිරීම සඳහා වන උපකරණයක් ලෙස වර්ණ චක්‍රය නිර්මාණය කරනු ලැබ ඇත. සමහර සිත්තරුන් සහ න්‍යායවේදීන් විශ්වාස කරන්නේ අනුපූරක වර්ණයන් එකිනෙක ආසන්නයෙන් පිහිටවීම ප්‍රබල වෙනසක් හෝ ආතතියක් නිරූපණය කිරීමට සමත්වන බවයි. එයට හේතුව ඒවා මිශ්‍ර වූ කල්හි එම වර්ණ දෙකම නැතිව යෑමයි. තවත් සමහරුන් මෙසේ වර්ණ එකිනෙක ආසන්නයෙන් තැබීමෙන් සුසංයෝගී වර්ණ අන්‍යෝනත්වය නිර්මාණය කරන බව පවසති. වර්ණ චක්‍රයේ එකිනෙකට ආසන්නව ඇති වර්ණයන්  ප්‍රතිසම වර්ණයන් ලෙස හැඳින්වේ. ඒවා තනි පැහැයක් හෝ ප්‍රබල වර්ණ නිර්මාණය කරයි. මේ දෙකට අමතරව වන සංයෝගකිරීම් මඟින්ද සුසංයෝග කිරීම සිදුකළ හැකිය. දෙකට බෙදුණු අනුපූරක වර්ණ මාලාව විසින් ප්‍රතිසම පැහැයන් පරාසයක් යොදාගනු ලබයි. තුනට බෙදුණු වර්ණ මලාවන් පැහැය චක්‍රයේ සමදුරින් පිහිටි වර්ණ 3 ක් යොදාගනී. මුද්‍රණකරුවෝ සහ ඡායාරූප ශිල්පීහු සමහරවිට කලූ සහ තනි වර්ණයේ තීන්ත යොදාගනිමින් ද්විවර්ණ වර්ණ මාලාවක් යොදාගනිති.

වර්ණ චක්‍රයේ සුසංයෝගයන් ප්‍රායෝගිකව යොදාගන්නා අවස්ථාවන් සීමාසහිතය. එයට හේතුව වර්ණ සංයෝජනයේ බලපෑම ඊට යොදාගන්නා වර්ණයන් මත තීරණය වන ඓකිනෙකට වෙනස් ප්‍රතිඵල ගෙනදීමයි. මෝස්තර නිර්මාණය සහ ගෘහ අභ්‍යන්තර සැරසීමේදී වැදගත්වන වර්ණයන් එමඟින් යෝජනාකර සිටිය හැකිය. නමුත් මෙහිදීද තීරණය කෙරෙහි වඩා බලපෑම් කරන්නේ පාරිභෝගිකයාගේ රුචිකත්වයත්, ජීවන විලාශයත් සහ සංස්කෘතික මතයත්ය.

20 වැනි සියවසේ වර්ණ න්‍යාය විශේෂිත චිත්තවේගාත්මක හෝ විෂයාත්මක අවස්ථාවන් වර්ණ සමඟ සම්බන්ධ කිරීමට උත්සාහ දැරීය. එනම් රතු ප්‍රබෝධමත්, සරාගික, ස්ත්‍රීමය වර්ණයක් ලෙස සහ නිල් චිත්තාපර, සන්සුන්, පුරුෂරූපී වර්ණයක් ආදී වශයෙනි. හේතූන් කිහිපයක් නිසාවෙන්ම මෙම ව්‍යාපෘතිය අසාර්ථක වී ඇත. භාවාත්මක වර්ණ සංඝටනයන්හිදී සංස්කෘතික වර්ණ සංඝටනයන් අධිපතිත්වය දැරීම සහ නිර්මාණයේදී වර්ණ කෙරෙහි සන්දර්භයේ බලපෑම යනාදිය ඒ අතර වෙයි.

සටහන්

වර්ණ සුසංයෝගය සහ වර්ණ අර්ථය


Kontinuum je pojam iz teorije skupova. On znači realni brojevi ili odgovarajući (beskonačni) kardinalni broj, . Georg Cantor dokazao je da je kardinalnost  veća od najmanje beskonačnosti, poimence . Također je dokazao da je  jednak , kardinalnosti partitivnog skupa prirodnih brojeva.

Kardinalnost kontinuuma je veličina skupa realnih brojeva. Hipoteza kontinuuma kaže da nema kardinalosti između one od kontinuuma i one od prirodnih brojeva, .

Vidi
Linearni kontinuum
Suslinov problem

Izvori
 Raymond L. Wilder (1965.) The Foundations of Mathematics, 2. izd., str. 150., John Wiley & Sons.

Teorija skupova

Kontinuum (teorija skupova)


An Bromus latiglumis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Cornelius Lott Shear, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Albert Spear Hitchcock. An Bromus latiglumis in nahilalakip ha genus nga Bromus, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Bromus

Bromus latiglumis


Mintopola este un gen de insecte lepidoptere din familia Arctiidae.

Cladograma conform Catalogue of Life:

Referințe

Mintopola

Mintopola


مو-دو  (Mo-Do) كان مشروع موسيقى إيطالي. أُطلق في منتصف التسعينات من القرن الماضي من طرف ثلاثة دي جي كلاوديو زينارو، ماريو بينوسا، وسيرغيو بورتالوري، أما الذي كان يغني فهو فابيو فريتيلي (24 يوليو 1966-6 فبراير 2013).

النجاح الكبير الذي حققته هذه الفرقة كان من خلال الأغنية المعروفة (Eins, zwei, Polizei أي واحد، اثنان، الشرطة) والتي حصلت على المرتبة الأولى في ماي 1994.

مراجع

وصلات خارجية

انتحار في 2013
انتحار في إيطاليا
ريمكسرز
فرق موسيقية إيطالية
فرق موسيقية
مغنون باللغة الألمانية
منتحرون ومنتحرات
مواليد 1966
موسيقيو آلات إلكترونية إيطاليون
موسيقيو الهاوس إيطاليون
موسيقيون إيطاليون في القرن 20
موسيقيون منتحرون
وفيات 2013

مو-دو


Yangyang County (Yangyang-gun) is in Gangwon Province, South Korea.  The county is located in the northeast of the country in Gangwon-do. Its population is about 31,000 (2004).

The Yangyang area is well known for its pine mushrooms (song-i), its fish—particularly salmon—and its sunrises.

Overview
In 2002, Yangyang opened its own airport, serving Gangneung to the south and Sokcho to the north. It was intended for the many tourists attracted by the Seorak-san national park. The airport was closed in 2009 due to a lack of passengers, but reopened a year later.

The county is proud to unite the five major religions of Korea: Confucianism, Buddhism, Shamanism, Protestantism and Roman Catholicism. There are sites for all these faiths in Yangyang. Seonghwangsa is a shamanistic altar which was traditionally used for sacrificial rites. Yangyang Hyanggyo is a Confucian school built in 1340. Today the school mainly serves as a shrine, but classes are still held there. In 1921, Yangyang Cathedral was built. During the Korean War it was burnt to the ground but rebuilt afterwards.

The county is also proud of its five-day market. It is the largest traditional market in the area and renowned for the quality of its produce. The market is held on days ending in 4 and 9.

Tourism
Naksansa
Uisangdae
Junjisaji pagoda
Naksan Beach
Osan Beach
Dongho Beach
Hajodae Beach
Ingu Beach
Jigyeong Beache

Climate

References

External links
Yangyang County government English-language home page

Counties of Gangwon Province, South Korea

Yangyang County


خالصين هو الالبوم الرابع للفنان المصري عمرو دياب، تم إصداره عام 1987.

قائمة الأغاني

الكليبات التي تم تصويرها من الألبوم

1 - ( أمال ايه )

2 - ( السكة مش طويلة )

3 - ( خالصين )

مراجع

ألبومات 1987
ألبومات عمرو دياب

خالصين (ألبوم)


ශ්‍රී ලංකාවේ පිහිටි ස්වාභාවික වරායකි.

ගාලු වරාය ශ්රී ලංකාවෙහි නිරිත දිග වෙරළ තීරය පිහිටා ඇති ස්වභාවික වරායකි. වර්තමානයේ ගාලු වරාය රටේ වඩාත්ම ක්රියාකාරී කලාපීය වරායන් ලෙස සේවය කරයි.
එසේම එය විනෝදජනක යාත්රා සඳහා පහසුකම් සපයන එකම ශ්රී ලාංකික වරායයි. අන්තර්ජාතික යාත්රා සංගම් ගාලු වරාය ලොව සුපිරි සංචාරක ආකර්ෂණයක් ලෙස හඳුනාගෙන ඇත.

ආශ්‍රිත
 කොළඹ වරාය
 රුහුණු මාගම්පුර ජාත්‍යන්තර වරාය

ගාල්ල
ශ්‍රී ලංකාවේ වරායවල්

ගාලු වරාය


Esenboğa, Ankara ili Çubuk ilçesine bağlı mahalle ve çevre mahalleri içine alan semttir. İçerisinde Esenboğa Havalimanı'nın pist kısmı bulunmaktadır (İç ve Dış Hatlar Terminali Akyurt ilçesinde kalır)

Tarihçe

Semtin bulunduğu yerde sultana ait boğaların beslendiği haralardan dolayı beldenin bu adla anıldığı söylenmektedir.

Bir rivayete göre de Yıldırım Beyazıt ve Emir Timur'un arasında geçen Ankara Savaşı sırasında kurulmuş ve adını Timur'un kumandanlarından İsen Buga'dan almaktadır.

23 Mart 1992 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanununun geçici 2'nci maddesi gereği Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırlarını belirleyen 50 km yarıçap içinde kaldığından Büyükşehir Belediyesi sınırlarına girmiş, 2008 yılında yapılan düzenleme sonrası mahalleleri ile birlikte Çubuk Belediyesi'ne katılmıştır.

Mahalleler

 Dumlupınar Mahallesi
 Esenboğa Merkez Mahallesi
 Güldarpı Mahallesi
 İkipınar Mahallesi
 Kızılca Mahallesi
 Kutuören Mahallesi
 Melikşah Mahallesi
 Yenice Mahallesi

Coğrafi yapı

Esenboğa, Çubuk ovasında yer alır. Genelde çiftçilik, arıcılık ve rençberlik yapılmaktadır. Son zamanlarda fabrikalar ve sanayii yatırımları artmıştır. Ovanın etrafı dağlarla çevrili olduğundan özellikle kış aylarında yoğun sis görülür. Semtte bir meteoroloji istasyonu yer alır.

Kaynakça

Çubuk'un mahalleleri

Esenboğa, Çubuk


Mario Tovar González (15 de agosto de 1933 – 15 de diciembre de 2011) fue un luchador mexicano que compitió en cinco ocasiones consecutivas en los Juegos Olímpicos y en cuatro ocasiones en los Juegos Panamericanos y en los Juegos Centroamericanos. Fue cuatro veces medallista de oro en los Juegos Centroamericanos.

Juventud

Se interesó por la práctica deportiva desde muy temprana edad ya que sus padres eran profesores de educación física. Su padre, también de nombre Mario Tovar, practicó la lucha en su juventud, pero posteriormente se dedicó a los deportes acuáticos, en especial a los clavados y es conocido por haber sido entrenador del clavadista y medallista olímpico mexicano Joaquin Capilla.

En 1950 ingresó al Heroico Colegio Militar, con la intención de seguir la carrera de oficial de infantería. Allí conoció a Alejandro Quiroz Gálvez, quien lo invitó a participar en el equipo de lucha. Compitió en cinco Juegos Olímpicos consecutivos desde 1952 hasta 1968.

Logros deportivos
Con solo dos años de práctica logró ser campeón nacional de México en su categoría y fue seleccionado para participar en sus primeros Juegos Olímpicos en 1952 en Helsinki, Finlandia. Retuvo el campeonato nacional por 20 años consecutivos y compitió en los Juegos Olímpicos de 1956, 1960, 1964 (finalizando en séptimo lugar) y 1968. Fue abanderado de la delegación deportiva mexicana que participó en los Juegos Panamericanos de Chicago 1959. Paralelamente estudió la carrera de profesor de educación física en la Escuela Nacional de Educación Física y posteriormente fue catedrático y entrenador de lucha de la misma.

Medidas
169 cm de altura
67 kg de peso

Enlaces externos
 Mario Tovar González récord deportivo en Sports Reference.com
 Fallece el exluchador olímpico Mario Tovar González
 Falleció el legendario Mario Tovar González

Deportistas de México en los Juegos Olímpicos de Helsinki 1952
Deportistas de México en los Juegos Olímpicos de Melbourne 1956
Luchadores en los Juegos Olímpicos de Helsinki 1952
Luchadores en los Juegos Olímpicos de Melbourne 1956

Mario Tovar González


Heinrich Kraus ist der Name folgender Personen:

* Heinrich Kraus (Maler) (1899–1966), Maler und Kopist
 Heinrich Kraus (Theaterwissenschaftler) (1923–2018), österreichischer Theaterwissenschaftler
 Heinrich Kraus (Schriftsteller) (1932–2015), deutscher Schriftsteller
 Heinrich Kraus von Elislago (1862–1932), österreichischer Feldmarschallleutnant

Siehe auch:
 Heinrich Krauss

Heinrich Kraus


Sæprjónaætt (Syngnathidae) er ætt fiska með þrjár greinar; sæhesta, pípufiska og sædreka. heitið kemur úr grísku, frá σύν, borið fram syn, merkir "saman", og γνάθος borið fram -gnathos, merkir "kjálki". Samvaxinn kjálki er einkenni sem gengur gegnum alla ættina.

Um 215 tegundir eru innan ættarinnar Syngnathidae.

fiskar

Sæprjónaætt


Anne Justs Have er en have, der er beliggende på Postvangen 4 i Hune, tæt ved Blokhus og Vesterhavet i Jammerbugt Kommune. Haven blev grundlagt af ægteparret Anne Just og Claus Bonderup i 1991, og åbnede for offentligheden i 1996. Haven er på 7340 kvadratmeter og består forskellige haverum og huse. Haven er i dag en turistattraktion, der er åben for offentligheden i sommerhalvåret.

I 2008 - lige før Anne Justs død - dannedes Fonden til Bevarelse af Anne Just´s Have med det formål, at Haven for fremtiden skulle bestå og besøges af haveglade gæster. Claus Bonderup og Anne Just overdrog Haven og alle husene til Fonden, der nu driver Haven. Fondens bestyrelse: Claus Bonderup, Erik Kolind Nielsen, Birte Hornemann, Malou Skeel og Carl Ejler Rasmussen.

Eksterne henvisninger
 Anne Justs Haves hjemmeside
 Haven i Hune lever videre, 7. april 2009, Berlingske
https://www.dr.dk/drtv/episode/haven-i-hune_110751

Haver i Danmark
Etableret i 1991
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Jammerbugt Kommune

Anne Just's Have


Weissella bombi é uma bactéria do gênero Weissella que foi isolada do intestino da abelha Bombus terrestris de Ghent na Bélgica.

Weissella bombi


Nicolás Andrés Gianni (Villa Lugano, Buenos Aires, Argentina, 27 de septiembre de 1982) es un exfutbolista profesional y actual entrenador argentino que jugaba como mediocampista ofensivo. Su último club fue Gimnasia y Tiro de Salta.

Trayectoria
Debutó en el Apertura del 2000 con Argentinos Juniors aquí compartió el mediocampo con jugadores como Federico Insúa, el uruguayo Álvaro Pereira, el paraguayo Néstor Ortigoza y el peruano Juan Carlos Mariño. Aquí llegó a jugar con el número 10 entre el 2007 y 2008.

A mediados del 2008 se va a préstamo a la Universidad Católica compartiendo el mediocampo esta vez con Gary Medel y Felipe Gutiérrez
Jugó todo el 2010 por el Manta FC en Ecuador.  Estudiantes de Mérida
En 2013 jugó en la Primera División Chipre por el AEK Kouklia. A finales del 2014 llega al Deportivo Coopsol de Chancay quedando subcampeón de la Segunda División Peruana quedando a poco para ascender.

Clubes

Referencias

Enlaces externos
 Ficha en BDFA
 Ficha en Soccerway

Futbolistas de la Ciudad de Buenos Aires
Futbolistas de la Asociación Atlética Argentinos Juniors
Futbolistas del Club Atlético Defensores de Belgrano
Futbolistas del Club Deportivo Universidad Católica en los años 2000
Futbolistas del Manta Fútbol Club
Futbolistas del Club Atlético Chacarita Juniors
Futbolistas del Estudiantes de Mérida Fútbol Club
Futbolistas del Club Mutual Crucero del Norte
Futbolistas del Club Atlético Fénix
Futbolistas del Club Sportivo Italiano
Futbolistas del AEK Kouklia FC
Futbolistas del Club Deportivo Coopsol
Futbolistas del Club de Gimnasia y Tiro

Nicolás Gianni


An Calamagrostis scopulorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Marcus Eugene Jones. An Calamagrostis scopulorum in nahilalakip ha genus nga Calamagrostis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Calamagrostis

Calamagrostis scopulorum


Periodic comets (also known as short-period comets) are comets with orbital periods of less than 200 years or that have been observed during more than a single perihelion passage (e.g. 153P/Ikeya–Zhang). "Periodic comet" is also sometimes used to mean any comet with a periodic orbit, even if greater than 200 years.

Periodic comets receive a permanent number prefix usually after the second perihelion passage, which is why there are a number of unnumbered periodic comets, such as P/2005 T5 (Broughton). Comets that are not observed after a number of perihelion passages, or presumed to be destroyed, are given the D designation, and likewise comets given a periodic number and subsequently lost are given [n]D instead of [n]P, such as 3D/Biela or 5D/Brorsen.

In nearly all cases, comets are named after their discoverers, but in a few cases such as 2P/Encke and 27P/Crommelin they were named for a person who calculated their orbits (the orbit computers). The long-term orbits of comets are difficult to calculate because of errors in the known trajectory that accumulate with perturbations from the planets, and in the days before electronic computers some people dedicated their entire careers to this. Even so, quite a few comets were lost because their orbits are also affected by non-gravitational effects such as the release of gas and other material that forms the comet's coma and tail. Unlike a long-period comet, the next perihelion passage of a numbered periodic comet can be predicted with a high degree of accuracy.

Periodic comets sometimes bear the same name repeatedly (e.g. the nine Shoemaker–Levy comets or the twenty-four NEAT comets); the IAU system distinguishes between them either through the number prefix  or by the full designation (e. g. 181P and 192P/Shoemaker–Levy are both "Comet Shoemaker–Levy"). In the literature, an informal numbering system is applied to periodic comets (skipping the non-periodic ones), thus 181P and 192P are known as Comet Shoemaker–Levy 6 and Comet Shoemaker–Levy 1, respectively. Non-periodic Shoemaker–Levy comets are interleaved in this sequence: C/1991 B1 between 2 and 3, C/1991 T2 between 5 and 6, C/1993 K1 and C/1994 E2 after Shoemaker–Levy 9.

In comet nomenclature, the letter before the "/" is either "C" (a non-periodic comet), "P" (a periodic comet), "D" (a comet that has been lost or has disintegrated), "X" (a comet for which no reliable orbit could be calculated —usually historical comets), "I" for an interstellar object, or "A" for an object that was either mistakenly identified as a comet, but is actually a minor planet, or for an object on a hyperbolic orbit that does not show cometary activity. Some lists retain the "C" prefix for comets of periods larger than about 30 years until their return is confirmed.

List of Halley-type comets

List of unnumbered Jupiter-Family comets
While Jupiter-family comets are officially defined by 2 < TJupiter < 3, they can also be loosely defined as any comet with a period of less than 20 years, a relatively low inclination, and an orbit coinciding loosely with that of Jupiter. These comets are often patchily observed, as orbital interactions with the planet often cause comets' orbits to become perturbed, causing them to not be found at the expected position in the sky and subsequently lost. Additionally, their low cometary albedos and frequent proximity to the Sun compared to Oort Cloud comets cause them to much more quickly become depleted of volatiles, making them comparatively dimmer than comets with longer orbital periods.

See also
 List of comets by type
 List of numbered comets
 List of near-parabolic comets

References

External links
 Minor Planet Center Periodic Comet Numbers
 Cometography.com Periodic Comets
 Seiichi Yoshida's Comet Catalog
 MPC: Dates of Last Observation of Comets (periodic and non-periodic)

Periodic comets

de:Liste der Kometen#Periodische Kometen
lb:Koméitelëschten#Periodesch Koméiten

List of periodic comets


Biserica "Sfântul Elian" din Homs este o biserică din Homs (Siria). Biserica a fost fondată în anul 432. În perioada 1969-1970, biserica a fost renovată. În prezent, frescele sunt completate cu noi fresce pictate de doi romani iconografi.

Note

Biserici din Homs
Biserici din secolul al V-lea

Biserica „Sfântul Elian” din Homs


Novotjeboksarsk (, ; ) er en by i Republikken Tjuvasjien i Rusland. Novotjeboksarsk er Tjuvasjiens næststørste by med  indbyggere. Byen ligger på højre bred af Volga, omkring 17 km fra republikkens hovedstad Tjeboksary.

Historie

Novotjeboksarsk blev grundlagt i  og var oprindeligt en forstad til Tjeboksary. Baggrunden for grundlæggelsen var opførelsen af Tjeboksary-vandkraftværket ved Tjeboksary Volga-reservoiret i 1960'erne. I 1965 blev byen kaldt Novotjeboksark og havde bystatus. I 1971 blev Novotjeboksark direkte administrativt underordnet under Tjuvas ASSR. I 1983 oversteg indbyggertallet 100.000.

Den 2. marts 2008, sammenfaldende med præsidentvalget, blev der afholdt folkeafstemning i Tjeboksary og Novotjeboksarsk om at sammelægge de to byer. Dette projekt mislykkedes imidlertid, da 63% af inbyggerne i Tjeboksary, men kun 38% af indbyggerne i Novotjeboksark stemte for.

Befolkningsudvikling

Note: Data fra folketællinger

Referencer

Eksterne henvisninger

Byer i republikken Tjuvasjien
Etableret i 1960

Novotjeboksarsk


Waldviertel (traducción literal, "Cuadrante Boscoso") es la región noroccidental del estado autriaco de Baja Austria. Está limitado al sur por el río Danubio, el sudoeste por el estado de Alta Austria, al noroeste y al norte por la República Checa y al este por el monte Manhartsberg (537 m), que es el punto geodésico de división del Waldviertel y el Weinviertel (Cuadrante Vinícola).

Enlaces externos

 Sitio web del Waldviertel (en alemán)
 La wiki del Waldviertel (en alemán)

Fuentes

Localidades de Baja Austria

Waldviertel


Northwestern University Press este o editură administrată de Universitatea Northwestern din Evanston, IL. Ea publică 70 de titluri noi în fiecare an în domeniile filosofie, studii slave, studii germane, critică literară, literatură clasică, ficțiune, poezie, piese de teatru, studii etnice și studii regionale despre zona Chicago.

Istoric
Fondată în 1893, Northwestern University Press a fost dedicată inițial publicării de studii științifice și lucrări juridice. În 1957 ea a devenit o companie editorială universitară separată și a început să-și extindă oferta cu serii noi din diverse domenii. În 1963 Northwestern University Press a publicat volumul Improvisation for the Theater: A Handbook of Teaching and Directing Techniques al Violei Spolin, care s-a vândut în mai mult de o sută de mii de exemplare de la publicarea sa. În anii 1960 s-a realizat o alianță editorială între Northwestern University Press și Newberry Library pentru publicarea ediției definitive a operei lui Herman Melville, în colaborare cu Modern Language Association. În 1992 Northwestern University Press și revista TriQuarterly au încheiat un parteneriat pentru a stabili marca TriQuarterly Books, dedicată poeziei și ficțiunii contemporane americane. În 2010 Northwestern University Press a achiziționat editura Curbstone Press, ce publica literatură internațională, în special latino-americană.

Premii și publicații importante
Northwestern University Press publică o gamă largă de volume de piese de teatru. Ca urmare a succesului înregistrat de Improvisation for the Theater: A Handbook of Teaching and Directing Techniques al Violei Spolin, editura a publicat piese scrise de câștigători ai premiilor Oscar și Tony precum Mary Zimmerman, Tracy Letts, Bruce Norris și Horton Foote, precum și de dramaturgii David Ives și Craig Wright.

Distincții
Editura a primit numeroase premii, inclusiv premii importante pentru traducere pentru Writer's Diary: Volume I, 1873–1876 de Fiodor Dostoievski, traducere de către Kenneth Lantz; Adventures of Mr. Nicholas Wisdom de Ignacy Krasicki, traducere de Thomas H. Duesing; și All This Belongs to Me: A Novel de Petra Hulova, traducere de Alex Zucker. În 1997 Northwestern University Press a câștigat National Book Award pentru poezie pentru cartea Effort at Speech de William Meredith, urmat de un  premiu în 2011 pentru Head Off & Split de Nikky Finney. Printre cărțile publicate de Northwestern University Press sunt Fording the Stream of Consciousness, Still Waters in Niger și The Book of Hrabal care au fost numite cărți importante de New York Times Book Review. Florida, un roman de Christine Schutt, a fost finalist al National Book Award în 2004. Editura a publicat două romane ale scriitorului maghiar Imre Kertész, câștigătorul Premiului Nobel pentru Literatură din 2002. Northwestern University Press a publicat romanul Călătorie într-un picior al Herte Müller, care a câștigat Premiul Nobel pentru Literatură în 2009.

Note

Legături externe
 Site-ul oficial al Northwestern University Press

Edituri universitare din Statele Unite ale Americii

Northwestern University Press


جيمس جريجوري («تشرين الثاني» نوفمبر 1638- «تشرين الأول» أكتوبر 1675) عالم رياضيات وفلكي اسكتلندي كان أستاذاً جامعيا بجامعة سانت أندروز وجامعة إدنبرة.

وصف التصميم العملي مبكر للتلسكوب عاكس - مقراب غريغوري نسبتأ له - وحقق تقدما في علم المثلثات، واكتشاف تمثيل سلسلة لا نهاية لها لعدة الدوال المثلثية.

في كتابه Geometriae Pars Universalis) 1668 .أعطى غريغوري كلا البيان المنشور الأول وإثبات وبرهنة  النظرية الأساسية في حساب التفاضل والتكامل (ذكر من وجهة نظر هندسية للعرض، ولفئة خاصة من المنحنيات وجدت بإصدارات أحدث من نظرية)، والتي اعترف بها العالم إسحاق بارو

حياته
اصغر ولد في عائلته المكونة من ثلاثة  أطفال، ولد جيمس في منزل القس في درومورك، أبردينشاير، وتلقى تعليمه في البداية في المنزل من قبل والدته، جانيت اندرسون (1600-1668). وكانت والدته التي وهبت غريغوري شهيته للهندسة، عمها - الكسندر اندرسون (1582-1619) كان تلميذ ورئيس تحرير لعالم الرياضيات الفرنسي فييت.

المقراب الغريغوري
راجع مقال مقراب غريغوري

في كتابه 1663  Optica Promota وصف جيمس غريغوري مقراب عاكس الذي أصبح يعرف باسمه، المقراب الغريغوري. وأشار غريغوري إلى أن المقراب العاكس مع مرآة مكافئة من شأنه تصحيح انحراف الكروية وكذلك انحراف لوني يظهر في المقراب الأنكساري. في تصميمه قال انه وضع أيضا مرآة مقعرة ثانوية مع سطح بيضاوي الشكل بعد النقطة المحورية في المرآة الرئيسة مقابلة لها، والتي تعكس الصورة مرة أخرى من خلال ثقب في المرآة الرئيسة حيث يمكن النظر خلال المقراب بشكل ملائم ومريح. وفقا لاعترافاته، لم يكن لغريغوري أي مهارة عملية وايضاً كان من غير الممكن أن يجد أي أخصائي في العداسات قادر على بناء واحدة.

جذبت تصميم المقراب انتباه العديد من الناس في المؤسسة العلمية مثل روبرت هوك، عالم الفيزياء في جامعة  أكسفورد الذي بنى في نهاية المطاف التلسكوب بعد مرور 10 اعوام، والسير روبرت موراي، الموسوعي وعضو مؤسس في الجمعية الملكية.

ونادرا ما يستخدم  تصميم المقراب الغريغوري اليوم، بما ان أنواع أخرى من المقرابات اثبتت  كفاءة أعلى.

مراجع

وصلات خارجية

أكاديميو جامعة إدنبرة
أكاديميو جامعة سانت أندروز
خريجو جامعة أبردين
خريجو جامعة بادوا
رياضياتيو القرن 17
رياضياتيون إسكتلنديون
رياضياتيون إسكتلنديون في القرن 17
زملاء الجمعية الملكية
صانعو أدوات علمية
عاملون في الهندسة الرياضية
فلكيو القرن 17
فلكيون إسكتلنديون
مخترعون إسكتلنديون
مواليد 1638
وفيات 1675
وفيات في إدنبرة
إسكتلنديون أسقفيون

جيمس غريغوري (عالم)


Ioan Petrașcu (n. 1876, Doștat, jud. Sibiu – d. ?, ?) a fost un  delegat al Reuniunii Soldaților din Sibiu în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia.

Biografia
Născut din părinți țărani, de la vârsta de 14 ani și până la vărsta de 19 ani învață și practică meseria de croitor. Urmează stagiul militar în armata ungară honvezi, după care pleacă în străinătate, la Budapesta, Viena, Praga și Paris. La Viena și Paris a urmat studii de croitorie, la Școala Superioară de croit. După terminarea studiilor, la vârsta de 27 de ani se întoarce în țară, se stabilește în Sibiu în 1903 și își deschide un atelier, primul din centrul Sibiului care aparținea unui român. A fost premiat la Roma și Paris cu premiul I și medalia de aur, cu ocazia Expozițiilor Internaționale Industriale și Agricole din anul 1911. În anul 1918 a fost desemnat, alături de Alexandru Duca, conducătorul Tipografiei Arhidiecezană, din partea Reuniunii Soldaților din Sibiu, pentru a vota Marea Unire.

Note

Bibliografie
 Gelu Neamțu, Mircea Vaida-Voievod, 1 decembrie 1918. Mărturii ale participanțiilor; Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, vol. II, Editura Academiei Române; 2008

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese cu dată necunoscută
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni

Ioan Petrașcu


Ruy Blas es una ópera en cuatro actos con música de Filippo Marchetti y libreto en italiano de Carlo d'Ormeville, basado en el drama homónimo de Victor Hugo. Se estrenó en el Teatro de La Scala de Milán el 3 de abril de 1869.

La obra transcurre en Madrid, en parte en el palacio real, en parte en la casa particular de Don Sallustio. La época se sitúa en torno al año 1689. Apareció al final de la temporada y eclipsada por el éxito de la nueva versión de La forza del destino de Giuseppe Verdi dada el 27 de febrero de 1869, Ruy Blas no quedó en cartel más que dos tardes. Tuvo que haber una reposición el año 1873 para conocer un éxito que sobrepasará al de Aida, con veintiuna representaciones.

Personajes

Referencias

Enlaces externos
 Libreto con el reparto de Turín (en línea)
 Notas, discografía y libreto (italiano / español) Kareol

Óperas de Filippo Marchetti
Óperas de 1869
Óperas en italiano
Óperas estrenadas en Milán
Óperas basadas en piezas de teatro
Adaptaciones de obras de Victor Hugo

Ruy Blas (Marchetti)


L'avenue du Col Vert (en néerlandais: Groenkraaglaan) est une avenue bruxelloise de la commune de Watermael-Boitsfort qui va de l'avenue du Martin-Pêcheur à l'avenue de la Sauvagine sur une longueur totale de 230 mètres.

Historique et description

L'origine du nom Col Vert vient du canard sauvage le plus commun de nos régions.

Situation et accès

Inventaire régional des biens remarquables
Il n'y a pas de bien remarquable dans cette avenue.

Voir aussi
 Liste des rues de Watermael-Boitsfort

Liens externes
 Commune de Watermael-Boitsfort

Notes et références

 La Chanson des rues de Watermael-Boitsfort de Jean Francis. Louis Musin Éditeur – Bruxelles 1975

Avenue à Watermael-Boitsfort

Avenue du Col Vert


Esraa Warda é uma dançarina e professora argelina-americana, filha de um casal que migrou da Argélia para os Estados Unidos. Nascida na década de 1990, ela se especializou na dança raï.

Biografia
Seu pai, um argelino, emigrou para os Estados Unidos na década de 1990, a década da guerra civil em seu país natal. Ele passou a trabalhar como vendedor de comida em Manhattan. Sua mãe trabalha na portaria de um edifício. Esraa Warda nasceu no dia 23 de março e cresceu no Brooklyn.

Danças tradicionais
Quando é convidada para a casa da família em Algétie, dedica-se a observar e aprender os diferentes estilos de dança. "Na Argélia ou no Marrocos, as danças que acompanham o raï e o chaâbi são menos um espectáculo encenado do que parte da vida cotidiana, com técnicas transmitidas entre gerações". É uma herança e uma defesa da feminilidade na família e em outros espaços.

Mas fazer disso uma profissão, tornar-se dançarina e/ou cantora profissional de obras tradicionais, uma chikhat, continua sendo mel visto. A própria palavra chikhat pode ser um insulto, já que a colonização sexualizou diversas danças tradicionais do norte da África, associando-as a fantasias sobre mulheres orientais. Ela se formou em ciências políticas pelo programa de Estudos Femininos do City College de Nova York. Dentro da comunidade estudantil, ela também está envolvida na ação cívica pela justiça social e na promoção das artes tradicionais.

Vida profissional
Esraa Warda optou por fazer do exercício das danças tradicionais uma profissão. Ela criou um curso de ensino destas técnicas tradicionais e também se dedica a isso. Esraa estuda as variações de acordo com as diferentes regiões do Magrebe, no Norte da África, e é incentivada por artistas como Cheikha Rabia, cantora argelina. Esraa Warda se tornou uma artista itinerante e educadora dessas práticas patrimoniais.

Reconhecimento
Em 2022, Esraa Warda foi selecionada como uma das 100 mulheres mais influentes do mundo pela BBC.

Veja também

 100 Mulheres (BBC)
 Mulheres na categoria BBC 100 Mulheres

Pessoas na lista BBC 100 Mulheres de 2022
Dançarinas dos Estados Unidos
Argélia

Esraa Warda


WB6 (od engleskog Western Balkans Six) je naziv za (potencijalnu) ekonomsko - političku organizaciju zemalja koje se nalaze na području zapadnog Balkana, koje su dio tzv. Berlinskog procesa.

Riječ je o Bosni i Hercegovini, Srbiji, Crnoj Gori, Albaniji, Kosovu i Sjevernoj Makedoniji.

Unatoč tome što sve ove zemlje imaju za cilj biti punopravne zemlje članice Europske unije, sve se više govori o tome da te zemlje postave temelje za političko - gospodarsku organizaciju među sobom koja će biti neovisna o EU-u.

Povijest
Mnogi političari Europske unije su na Prvoj konferenciji zemalja zapadnog Balkana u Berlinu, održanoj 2014 godine ocijenili kako pojedine zemlje ove regije nisu spremne kako bi bile članice Europske unije, pri tome naročito misleći na Bosnu i Hercegovinu. Veliki problem također je predstavljao Kosovo, kao prepreka dijaloga i normalnog funkcioniranja između Srbije i Albanije. Stoga su mnogi čelnici EU-a smatrali da dok se ne uspostave odnosi između svih zemalja u regiji ne bi trebalo doći do novog proširenja EU-a na niti jednu od navedenih zemalja.

Kako je proces približavanja EU-u tekao sporo u nadolazećim godinama sve se više sugeriralo ovim zemljama da same uspostave gospodarsko - političku zajednicu među sobom, što su pojedine zemlje (naročito Crna Gora, koja je najdalje otišla u procesu pregovora o pristupanju EU-u ) odbijale. Ova ideja je svoj vrhunac doživjela na Četvrtoj konferenciji zemalja zapadnog Balkana u Trstu 2017. kada je domaćin, Italija, pozvala zemlje WB6 da osnuju zajedničko tržište među sobom. Osim Srbije, niti jedna druga zemlja regije nije bila zainteresirana za ovakav oblik suradnje, bojeći se da bi to dovelo do udaljavanja od procesa ulaska u Europsku uniju.

Ipak, Berlinski proces natjerao je zemlje da započnu proces gospodarske suradnje među sobom, koje nadilaze trgovinska pitanja, koja su već riješena članstvom u CEFTA-i. Jedan od prvih oblika suradnje bila je uspostava regionalnog tržišta električne energije, i to dogovorene na Petoj konferenciji zemalja zapadnog Balkana u Beču 2015. godine. U nadolazećim godinama Srbija je uvidjela da može biti lider zemljama WB6 te koristi pojačane suradnje sa svim zemljama u regiji. Također, problem priznavanja Kosova kao države od strane Albanije je postajao sve manja prepreka dijaloga između Beograda i Tirane.

Kada je 2019. Europska unija odbila započeti pregovore o pristupanju EU-u s Albanijom i Sjevernom Makedonijom ove dvije zemlje su zajedno sa Srbijom odlučile uspostaviti tzv. Mini Schengen (prostor slobodnog kretanja roba, usluga, kapitala i ljudi, po uzoru na Schengenski prostor). Ostale zemlje WB6 nisu htjele sudjelovati u ovom procesu. Mnogi smatraju da je ovo bila prekretnica prema kojem će navedene zemlje stremiti ka stvaranju vlastite političko - gospodarsku unije.

Izvori

Međunarodne organizacije

WB6


A TOZ-106 é uma escopeta de ação por ferrolho (bolt-action) produzida e vendida pela Tulsky Oruzheiny Zavod.

Projeto
Esta é uma versão compacta da espingarda de caça soviética MTs 20-01.

Possui uma coronha de metal que se dobra sob a arma para torná-la mais compacta, e um cabo de pistola. O resto da coronha é de madeira. Esta escopeta foi oficialmente comercializada como escopeta de caça, mas tornou-se popular entre fazendeiros, aventureiros, viajantes, campistas, caminhoneiros e outras pessoas que precisavam de uma arma de autodefesa para uso no campo ou na selva. Versões serradas ilegais de espingardas soviéticas historicamente ganharam o nome de "Morte de um presidente de fazenda coletiva" () insinuando seu possível uso, e TOZ-106 naturalmente herdou o nome. Recebeu uma recepção morna entre os caçadores, embora seja um tanto popular para terminar o jogo ferido.

Operadores
 - é permitida como arma de caça civil
 - usada em empresas de segurança privada
 - é permitida como arma de caça civil

Fontes
 А. И. Благовестов. То, из чего стреляют в СНГ: Справочник стрелкового оружия. / под. общ. ред. А. Е. Тараса. Минск, «Харвест», 2000. стр.418-419
 А. В. Кузьминский. Оружие для охотника: практическое пособие / под общ. ред. А. Е. Тараса М., ООО «Издательство АСТ», 2002. стр.228-229

Ligações externas
 Galeria
 Página do produto
 TOZ-106 / Internet Movie Firearms Database

Espingardas da Rússia

TOZ-106


Évènements
 6 janvier : Encyclique Iampridem de Léon XIII sur le catholicisme en Allemagne
 7 juin : Création de 7 cardinaux par Léon XIII
 20 au 25 juin : Congrès eucharistique international à Toulouse.
 22 août : Encyclique Quod Multum de Léon XIII sur la liberté de l'Église
 14 septembre : Encyclique Pergrata de Léon XIII sur l'Église du Portugal
 30 octobre : conversion de Charles de Foucauld.
 25 décembre : conversion de Paul Claudel.

Naissances
  : Olivier Maurault, prêtre sulpicien et historien canadien
 29 janvier : Joseph-Jean Heintz, prélat français, évêque de Metz
 8 avril : Benjamín de Arriba y Castro, cardinal espagnol, archevêque de Tarragone
 9 mai : Jozef Čársky, évêque auxiliaire
 11 mai : Auguste Jauffrès, prélat français, évêque de Tarentaise
 23 mai : Victor Martin, prêtre, auteur et universitaire français
 25 mai : Archange Godbout, prêtre franciscain, prédicateur, enseignant, historien et généalogiste canadien
 28 mai : Bernard Roland-Gosselin, prêtre et philosophe thomiste français
 26 juin : James Francis McIntyre, cardinal américain, archevêque de Los Angeles
 13 juillet : Edward J. Flanagan, prêtre et pédagogue américain
 23 juillet : Rodolphe Hoornaert, prêtre, essayiste et cofondateur de congrégation belge
 28 juillet :
 Marcel Jousse, prêtre jésuite, anthropologue et auteur français
 Gustavo Testa, cardinal italien de la Curie romaine, diplomate du Saint-Siège
 26 août : Bienheureux Zéphyrin Namuncurá, séminariste salésien argentin
 8 septembre : Stanislas Courbe, prélat français, évêque auxiliaire de Paris
 21 septembre : Émile Blanchet, prélat français, évêque de Saint-Dié
 27 septembre : Odon Casel, moine bénédictin et théologien allemand
 24 octobre : Alois Grimm, prêtre jésuite, opposant au nazisme
 14 novembre : Paul Chevrier, prélat français, évêque de Cahors
 29 novembre : Joseph Anthony O'Sullivan, prélat canadien, archevêque de Kingston
 5 décembre : Jean Flory, prêtre catholique, résistant et pédagogue français
 16 décembre : Ángel Herrera Oria, cardinal espagnol, évêque de Malaga
 17 décembre : Hans Carls, prêtre allemand déporté à Dachau
 Date précise inconnue : Barry O'Toole, prêtre bénédictin, aumônier militaire et engagé pour l'objection de conscience

Décès
 12 février : Pierre-Henri Gérault de Langalerie, prélat français, archevêque d'Auch
 3 mars : Angelo Jacobini, cardinal italien de la Curie romaine
 30 mars : Abbé Chatelet, prêtre et auteur français
 4 mai : Jean-François Jamot, prélat et missionnaire français au Canada, premier évêque de Peterborough
 5 mai : Louis Vautrey, prêtre et historien suisse
 21 mai : Pierre Le Breton, prélat français, évêque du Puy-en-Velay
 11 juin : Thomas Francis Hendricken, prélat irlando-américain, premier évêque de Providence
 15 juin : Saint Louis Marie Palazzolo, prêtre et fondateur italien
 20 juin : Jules-Denis Le Hardy du Marais, prélat français, évêque de Laval
 3 juillet : Bienheureuse Marie Anne Mogas Fontcuberta, religieuse et fondatrice espagnole
 4 juillet : François-Xavier Gautrelet, prêtre jésuite et auteur spirituel français
 8 juillet : Joseph Hippolyte Guibert, cardinal français, archevêque de Paris
 23 juillet : François-Xavier Riehl, prélat et missionnaire français, vicaire apostolique de Sénégambie
 18 août : Paul Dupont des Loges, prélat français, évêque de Metz
 3 septembre : Bienheureuse Marie Louise Velotti, religieuse stigmatisée et fondatrice italienne
 15 septembre : Carmine Gori-Merosi, cardinal italien de la Curie romaine
 10 octobre : Johann Evangelist Wagner, prêtre, enseignant et vénérable allemand
 27 novembre : François Robitaille, prêtre français
 28 novembre : Charles-Jean Seghers, prélat et missionnaire belge au Canada, fondateur des missions en Alaska
 11 décembre : Johann Baptist Franzelin, cardinal et théologien autrichien

Notes et références

1886
XIXe siècle dans le catholicisme

1886 dans le catholicisme


أليس في بلاد العجائب  هو فيلم من أفلام شركة والت ديزني انتج عام 1951، تدور قصته حول فتاة تقع في مشاكل كبيرة بسبب فضولها.

لمحة عن الفيلم
كانت الأخت الكبيرة في الحديقة تقرأ لأليس من كتاب التاريخ لكن هذه الأخيرة لم تكن تصغي لأن الكتاب كان مملا بالنسبة لها فهو لم يحتو على أيّة صور أو حوارات.

بدأت أليس تتخيل عالمها الخاص أين يكون «المنطق غير منطقي والغير منطقي منطقي»... فجأة ظهر أرنب أبيض يرتدي معطف، أخذ الأرنب ساعة من جيبه وهرع مستعجلا، ولكن فضول أليس جعلتها تلحق به لمعرفة سبب استعجاله، فتبعت إلى داخل جحره لكنها سرعان ما بدأت بالبكاء لأنها وجدت نفسها أمام باب مغلق. لكن بمساعدت «الباب المتكلم»، قامت بالاهتداء إلى الشرب من قنية صغيرة، مما جعلها تصغر في الحجم وتعبرعبر الباب.

وجدت أليس نفسها في غابة كبيرة، وبينما كانت تتجولت فيها باحثة عن «الأرنب الأبيض» إذ بها تقابل توأمان. بعد التعارف، بدأ هذان الأخيران بالغناؤ وقص القصص. لكن أليس قامت بإغفلهما وهربت ثم عاد للتجول في الغابة إلى أن سمعت أصوات غناء ورقص فتبعت تلك الأصوات إلى أن وصلت إلى بيت «صانع القبعات المجنون» حيث كان يقيم حفلة شاي في، تم دعوتها إلى الطاولة وشرب الشاي، وسط أحداث الحفلة الغريبة والغير منطقية ظهر الأرنب ولكنه سرعان ما رحل مستعجلا فعادت للحاق به مرة أخرى.

وصلت أليس إلى حديقة أزهار متكلمة، فبدأت بالحديث والغناء معهنّ لكن بعد مدة إعتبروها «حشيشة ضارة» فطردوها. وجدت أليس نفسها في مكان شديد الظلام فبدأت بالبكاء وأرادت العودة إلى بيتها... في تلك الأثناء ظهر «القط المتخفي» وأرشدها إلى قصر الملكة التي ستساعدها على إيجاد طريقها للمنزل.

لمّا وصلت إلى باحت القصر فوجئت بأوراق اللعب تصبغ الأزهار البيضاء باللون الأحمر إرضاء للملكة. أتت الملكة رفقة الحراس فاكتشفت أن الأزهار بيضاء الأصل فأمرت بقطع رؤوس جميع من كان هناك بمن فيهم أليس، لحسن الحظ قام الملك بإقناع الملكة بالعفو عنها. قامت الملكة وأليس بلعب «الكروكاي» التي إنتهت بمحاكمة أليس بسبب «إهانتها للملكة» قامت الفتاة بالتطاول على الملكة التي في أمرت بقطع رأس أليس. بدأت الفتاة بالركض وركضت الملكة وأوراق اللعب وراءها... بعد كر وفر، استيقظيت الفتاة المسكينة على صوت أختها الكبرى. «أليس، هل أنت نائمة؟»

الشخصيات
(مرتبة حسب تسلسل ظهورها)
 أليس
 اخت أليس الكبيرة
 داينا: قطة أليس
 الأرنب الأبيض
 الباب المتكلم
 الدودو
 التوأم تويدلدام وتويدلدي
 حيوان الفظ والنجار
 بيلي السحلية
 الأزهار المتكلمة
 دودة القز
 القط شرشر
 صناع القبعات المجنون
 الأرنب البري
 الزغابة (حيوان شبيه بالفأر)
 اوراق اللعب
 الملكة العصبية المتسلطة
 الملك الوديع

التمثيل الصوتي

النسخة العربية الفصحى
 دانييلا الراشد - آليس
 داني بستاني - الأرنب الأبيض
 حسن حمدان - شيشايركات
 عمر الشماع - ماد هاتر
 جمانة الزنجي - الملكة
 عماد فغالي - مارش هير
 شربل أيوب - كاتربيلر
 إسماعيل نعنوع - دودو
 خالد السيد - الفظ
 فادي الرفاعي - مقبض الباب
 سهير ناصر الدين
 حسن مهدي - التوأمان المتشابهان
 سيلينا شويري
 إبراهيم ماضي
 زينة شرف الدين
 رنا بركات
 جورج أبو سلبي - النجار، بيل السحلية (غير مدرج)

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

انظر أيضاً
 قائمة بأفلام والت ديزني
 أفلام والت ديزني
 پيكسار

أفلام استديوهات والت ديزني للرسوم المتحركة (كاليفورنيا)
أفلام أخرجها ويلفريد جاكسون
أفلام أطفال عقد 1950
أفلام أطفال فانتازيا في عقد 1950
أفلام أمريكية
أفلام أمريكية في عقد 1950
أفلام إنتاج 1951
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1950
أفلام بلوغ سن الرشد الأمريكية
أفلام تضم شخصيات مؤنسة
أفلام تقع أحداثها في العصر الفكتوري
أفلام تقع أحداثها في القرن 19
أفلام تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام تقع أحداثها في عقد 1860
أفلام تقع أحداثها في قلاع
أفلام حولت إلى برامج تلفزيونية
أفلام رسوم متحركة 1951
أفلام رسوم متحركة أطفال فانتازيا أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال مغامرات أمريكية
أفلام رسوم متحركة أطفال موسيقية أمريكية
أفلام رسوم متحركة أمريكية عقد 1950
أفلام رسوم متحركة بريطانية
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في إنجلترا
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في عقد 1860
أفلام رسوم متحركة تقع أحداثها في قلاع
أفلام رسوم متحركة عن أطفال
أفلام رسوم متحركة للأطفال في عقد 1950
أفلام رسوم متحركة مبنية على أليس في بلاد العجائب
أفلام رسوم متحركة موسيقية
أفلام سجلها أوليفر والاس
أفلام عن الأحلام
أفلام عن الأطفال
أفلام عن الملوك
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 1950
أفلام فانتازيا مغامرات في عقد 1950
أفلام فانتازيا موسيقية أمريكية
أفلام فانتازيا موسيقية في عقد 1950
أفلام مبنية على أليس في بلاد العجائب
أفلام مغامرات فانتازيا أمريكية
أفلام من إنتاج والت ديزني
أفلام والت ديزني
تخيل نفسي
تغير الحجم في الأعمال الخيالية

أليس في بلاد العجائب (فيلم 1951)