Brezilya (Portekizce: Brasil) ya da resmî adıyla Brezilya Federal Cumhuriyeti (Portekizce: ), Güney Amerika'nın en büyük ve en kalabalık ülkesidir. Latin Amerika'nın %47,7'sini kaplayan Brezilya, Ekvador ve Şili haricinde Güney Amerika ülkelerinin hepsi ile sınır komşusudur. Komşuları ile 12.000 km'lik sınıra sahip olan Brezilya güneybatıda Arjantin ve Paraguay, batıda Bolivya ve Peru, kuzeybatıya Kolombiya ve kuzeyde ise Venezuela, Guyana, Surinam ve Fransız Guyanası'nın komşusudur.

Dünyanın en kalabalık altıncı ülkesi olan Brezilya'nın  yılı itibarıyla nüfusu yaklaşık olarak  kişiden oluşmaktadır.

Nüfusu 1 milyonun üzerinde on üç şehri olan Brezilya'nın en büyük şehirleri São Paulo (12,1 milyon) ve Rio de Janeiro'dur (6,6 milyon). Brezilya bayrağında renkler, ormanları ve madenleri değil eskiden görev yapmış kraliyet ailelerini simgeler. Resmî dili Portekizce olan Brezilya'da başkan, milletvekilleri, senatörler, valiler, belediye başkanları, eyalet ve şehir meclisleri üyeleri dört senede bir yapılan seçimlerle belirlenir. 110 milyon seçmenin katıldığı 2002 yılı seçimlerinde tüm bölgelerde elektronik seçim sandıkları kullanılmıştır.

Kişi başına gelirin 15.000 dolar olduğu nüfusunun %64,6'sı Katolik, %22,2'si Protestan, %2'si Spiritist, %3,2'si diğer dinlere mensup, %8'i ise dinsizdir. Katoliklerden 20 milyon kadarı aynı zamanda Afrika kökenli dinlerin ayinlerine de gitmektedirler.

Brezilya'da 8 senelik zorunlu eğitim devlet okulları tarafından ücretsiz bir şekilde sağlanmaktadır. Bunun yanında, yükseköğretim de dahil olmak üzere, devlet okullarının yanı sıra özel okullar da etkinlik göstermektedirler.

Beş kez dünya şampiyonu olduğu futbolun yanı sıra voleybol, basketbol, tenis, yüzme, plaj voleybolu, sörf, otomobil yarışları ve yelkencilik Brezilya'nın dünya çapında başarılar elde ettiği spor dallarıdır. Ayrıca Capoeira ve samba, özellikle ülkenin Afrika kökenli kültürünün, bütün dünyada dikkat çektiği folk etkinlikleridir. Dünya futboluna önemli oyuncular katmıştır ve katmaktadır.

Etimoloji

Sömürge döneminin başlangıcında, Joao di Barush, Vicente do Salvador ve Peru di Magallais Gandavou gibi tarihçiler "Brezilya" adının kökenini Brezilya ağacına bağladılar (Caesalpinia echinata; Port. pau-brasil).

Brezilya ağacının adının kökeninin izini sürmek zordur. Modern Brezilyalı filologlar onu Keltlerin ve hatta Fenikelilerin dilinde ararlar. Mevcut adı "Brezilya" kurulmadan önce, yeni keşfedilen topraklar Monte Pascoal, Vera Crus adası, Santa Crus toprakları, Nova Lusitânia, Cabralia ve diğerleridir.

Ülkenin şu anki resmi adı olan "Brezilya Federal Cumhuriyeti", 1967'de askeri rejimin ilk anayasası ile tanıtıldı ve adı 1988'deki yeni Anayasa'nın kabul edilmesinden bu yana korundu. Ülke 1822'de "Brezilya İmparatorluğu" olarak adlandırıldı ve 1889'da cumhuriyetçi bir hükûmetin kurulmasından sonra, "Birleşik Brezilya Eyaletleri Cumhuriyeti" olarak adlandırıldı.

25 Mart 1824 tarihli ilk Brezilya anayasasının doğruladığı gibi Brezilya sakinlerine "Brezilyalılar" (brasileiros) denir. Ülkede ikamet edenler için 1706 yılından bu yana Portekizcede kullanılır. Ancak başlangıçta yalnızca Brezilyalı kereste tüccarları için kullanılıyordu.

Tarihçe

Kolomb öncesi dönem

Brezilya'da bulunan fosiller, en az 8000 yıl önce bu topraklarda insan yerleşimini kanıtlar niteliktedir. Bununla birlikte, Brezilya'ya ilk kimin geldiği sorusu hala bir tartışma konusudur. Arkeologlar genellikle ilk yerleşimcilerin göç yoluyla Asya'dan gelen avcılar olduklarını düşünmektedirler. Bering boğazı yoluyla ilk Alaska'ya sonra Amerika ve ardından güneydeki Brezilya'ya gelmişlerdir. Ancak diğer kimi arkeologlar, Brezilya'nın ilk sakinlerinin Avustralya yerlileri ve Afrikalılar olduklarını öne sürmektedirler.

And Dağları'nın batısındaki Kızılderililer, Peru'daki İnka İmparatorluğu gibi yüksek kültüre sahip kentsel devletler geliştirirken, Brezilya'daki Kızılderililer avcılık, balıkçılık ve avcılığı, balıkçılık ve çiftçiliği içeren yarı göçebe bir yaşam tarzı ile yaşadılar. Bir yazıları yoktu, büyük ölçekli yapılar inşa etmediler, bu yüzden esas olarak çanak çömlek aracılığıyla onlar hakkında bilgi edinmek zordu. Avrupalılar Brezilya'yı keşfettiklerinde, Brezilya'daki yerli nüfus çok düşüktü, nüfus sadece 1 milyon civarındaydı. Bugün, Brezilya Kızılderilileri kısmen diğer ırklarla iç içedir ya da Amazon ormanlarında ilkel olarak yaşarlar.

Koloni dönemi
Brezilya, kaşif Pedro Alvares Cabral tarafından Portekiz adına 22 Ekim 1500 tarihinde keşfedilmiştir.

İlk başta Portekizliler Brezilya ile pek ilgilenmediler, ancak daha çok Çin, Hindistan ve Endonezya ile ticari faaliyetlere odaklandılar. Kullanılmamış devasa toprakları ve kaynaklarıyla, Fransa ve Hollanda gibi diğer birçok Avrupa ülkesi de Brezilya'da koloniler kurmak istedi, ancak sonuçta Portekizliler başarısız oldu.

Brezilya adı, bu toprakların önemli bir ihracatının adından gelir: şarap ağacı (Port. Pau-Brasil), kırmızı boyayı yapmak için reçine sağlayan bir ağaçtır.  17. yüzyılda, şeker kamışı yavaş yavaş Brezilya ana ihraç maddesi haline gelmesi şarap değiştirilir. Portekizli soylular ve toprak sahipleri, büyük şeker kamışı tarlaları kurdular ve Afrika'dan milyonlarca siyahı bu tarlalarda çalışmak için köleleştirdiler. Siyah insanlara çok sert davranıldı, bu yüzden birçok ayaklanma ve mücadele yaşadılar, tipik olarak 1835'te Salvador, Bahia'daki  ayaklanma  ama çoğu zaman başarılı olamadılar.

Brezilya İmparatorluğu

1808'de, Napolyon'un ordusundan kaçmak için Portekiz kraliyet ailesi ve hükûmet, o zamanlar Brezilya'nın başkenti Rio de Janeiro'ya göç etti. Bu, tarihte tek bir kraliyet ailesinin kıtalararası göçüydü. 1815'te Portekiz Kralı VI. João, Brezilya'yı Portekiz ve Algarve ile birleşmiş bir krallık ilan etti (şimdi güney Portekiz). O andan itibaren, sözde Brezilya bir koloni olmaktan çıktı, ancak naiplik Portekiz'in elinde kaldı. VI. João 1821'de Portekiz'e döndüğünde, oğlu Pedro Brezilya tahtına çıktı. 7 Eylül 1822'de, halk hareketinden önce Pedro, Brezilya'nın Portekiz'den ayrıldığını ("Bağımsızlık ya da Ölüm") ilan etti ve bağımsız Brezilya İmparatorluğu'nu kurdu. Kral Pedro kendisini Brezilya İmparatoru I. Pedro ilan etti ve yaygın olarak Dom Pedro olarak biliniyordu.

İmparator Pedro, Brezilyalı politikacılarla anlaşmazlıklar nedeniyle 1831'de Portekiz'e döndü. Oğlu Kral II. Pedro, dokuz yıllık saltanat döneminden sonra 1840'ta 14 yaşında tahta çıktı. II. Pedro, cumhuriyet kurmak için bir darbeyle tahttan indirildiği 1889 yılına kadar süren yarı parlamenter bir monarşi kurdu. Kral II. Pedro, egemenliği sona ermeden 1888'de Brezilya'da köleliği kaldırdı. Köle sahipleri tarafından nefret edilmesinin ve tahttan indirilmesinin nedeni de budur.

Eski Cumhuriyet (1889-1930)

II. Pedro, 15 Kasım 1889'da cumhuriyetçiler tarafından bir askeri darbeyle tahttan indirildi. Darbeyi yöneten General Deodero de Fonseca, Brezilya'nın ilk fiili başkanı oldu. Ülkenin adı Brezilya Birleşik Devletleri Cumhuriyeti olarak değiştirilmiştir (1967 yılında bugünkü haliyle Brezilya Federal Cumhuriyeti olarak değiştirilmiştir). 1889 ve 1930 yılları arasında, Brezilya bir oldu anayasal demokratik hükûmet ile, cumhurbaşkanlığa geçti.

19. yüzyılın sonunda, kahve, şeker kamışı yerine Brezilya'nın ana ihracat ürünü haline geldi. Yabancı ülkelerle yapılan kahve ticareti, Brezilya'nın ekonomik refahına katkıda bulunurken, başta İtalya ve Almanya olmak üzere Avrupa ülkelerinden de önemli sayıda göçmen çekmiştir. Artan nüfus ve bol işgücü, Brezilya'nın endüstriler geliştirmesine ve topraklarını kıtaya daha da genişletmesine izin verdi.

"Eski Cumhuriyet" olarak bilinen bu dönem, 1930'da Getúlio Vargas'ın cumhurbaşkanı olduğu bir askeri darbeyle sona erdi.

Popülizm ve kalkınma (1930-1964)

Getúlio Vargas 1930'daki askeri darbeden sonra iktidara geldi. Brezilya'yı değişen demokrasi dönemleriyle bir diktatör olarak yönetti. 1930'dan sonra, Brezilya hükûmeti tarım, sanayi ve bölgenin geniş iç Brezilya'sını genişletme projelerinde başarıyı sürdürdü.

Başkan Getúlio Vargas, 1930-1934 ve 1937-1945 olmak üzere iki dönem diktatör olarak hüküm sürdü. 1951-1954 yılları arasında Brezilya cumhurbaşkanı seçildi. Getúlio Vargas, ülkenin kalkınmasını daha da ilerletmek için Brezilya siyaseti hakkında yeni fikirlere sahipti. O zamanlar Brezilya'da gelişen endüstri bağlamında, işçilerin yeni bir siyasi iktidar biçimi olan demokrasi, uyuşturucu eşliğinde burada önemli bir siyasi güç haline geleceğini anlamıştı. Bunu akılda tutarak, Başkan Vargas 1954'te intihar edene kadar 15 yıl boyunca Brezilya siyasetini nispeten istikrarla kontrol etti.

Başkan Getúlio Vargas yönetimindeki iki diktatörlük döneminden sonra, 1945-1964 yılları arasında Brezilya'da demokrasi genel olarak hüküm sürdü. Bu dönemde gerçekleşen önemli olaylardan biri de Brezilya'nın başkentinin Rio de Janeiro şehrinden Brasília şehrine taşınmasıydı.

Askeri diktatörlük (1964-1985)

Ekonomik ve sosyal krizler 1964'te askeri darbeye yol açtı. Darbeye Minas Gerais başkanı José de Magalhães Pinto gibi bir dizi önemli politikacı yardım etti ve ABD hükûmetinin desteğini aldı. Darbeden sonra, Brezilya'da 21 yıl boyunca ordunun ülkenin tüm siyasetini kontrol ettiği bir askeri diktatörlük dönemi kuruldu. Brezilya ekonomisi, 1968'den 1980'e kadar askeri hükûmetin yönetimi sırasında olağanüstü bir büyüme yaşadı (bu dönem "Brezilya Mucizesi" tabiriyle anılır.). Ülkenin çehresi hızla değişti (1960'ta Brezilya nüfusunun %55'i hala kırsal alanlarda yaşıyordu, 1980'de Brezilya nüfusunun %67'si kentsel alanlarda yaşıyordu). Bu büyüme dönemi, petrol fiyatı krizinin etkisiyle ancak 1979'da sona erdi.

1985'ten günümüze Brezilya

1985 yılında Brezilya demokratik sürece geri dönmeye başladı. Tancredo Neves başkan seçildi, ancak yemin etmeden önce öldü, yerine başkan yardımcısı José Sarney atandı. Aralık 1989'da Fernando Collor de Mello cumhurbaşkanı seçildi ve görev süresinin ilk yıllarını Brezilya'nın o zamana kadar ayda %25'e ulaşan hiperenflasyonunun üstesinden gelmek için harcadı. Kendisinden sonra gelen başkanlar, serbest ticaret ve devlete ait işletmelerin özelleştirilmesi gibi açık ekonomi politikalarını sürdürmeye devam ettiler.

Politika

Hükûmet
Anayasaya göre, Brezilya federal bir cumhuriyet altındaki bir ülkedir ve federal, eyalet, belediye yönetimi ve özerk federal bölge olmak üzere dört siyasi birim temelinde oluşturulmuştur. Bu siyasi oluşumlar arasında belirli bir güç hiyerarşisi yoktur. Brezilya hükûmeti 3 dala ayrılmıştır: yasama, yürütme ve yargı. Bu şubelerin faaliyetleri birbirinden bağımsız olarak gerçekleşir ve eş zamanlı olarak kontrol edilir ve buna göre dengelenir. Yürütme ve yasama organları dört siyasi birimin tamamında örgütlenirken, yargı organı yalnızca Federal ve Eyalet düzeylerinde örgütlenmiştir.

Yürütme organı hükûmet tarafından yürütülürken yasama organı hem hükûmet hem de Brezilya parlamentosunun iki kanadı tarafından yürütülür. Yargı şubesi, yukarıdaki iki şubeden ayrı olarak çalışır. Yürütme organı ile ilgili olarak, devlet başkanı 4 yıllık bir görev süresi ile Brezilya Devlet Başkanıdır ve en fazla 2 dönem görev yapmasına izin verilir. Bu ülkenin şu anki görevdeki başkanı, 2022'de seçilen Lula da Silva'dır. Başkanın görevi, ülkeyi yönetmede cumhurbaşkanını desteklemek olan federal başbakanı atama yetkisine sahiptir. Yasama organı ile ilgili olarak, Brezilya Ulusal Meclisi iki meclise ayrılmıştır: üst meclis ve alt meclis. Brezilya Federal Senatosu 81 sandalyeden oluşur, her biri 26 eyalete ve federal bölgeye (sermaye) eşit olarak dağıtılmış 3 sandalyeden oluşur ve 8 yıllık bir görev süresine sahiptir. Temsilciler Meclisi, dört yıllığına seçilen ve eyaletler tarafından orantılı olarak dağıtılan toplam 513 sandalyeye sahiptir.

Cumhuriyetin siyasi ilkelerinden biri, siyasi özgürlüğün garantisi olarak çok partili sistemdi. Şu anda, Brezilya Ulusal Meclisi'nde sandalyeleri olan irili ufaklı toplam 15 siyasi parti var. Bugün en büyük dört parti İşçi Partisi (PT), Brezilya Sosyal Demokrat Partisi (PSDB), Brezilya Demokratik Kampanya Partisi (PMDB) ve Demokrat Parti (eski adıyla Liberal Cephe Partisi - PFL).

Hukuk

Brezilya hukuku, Roma hukuku - Germania geleneğine dayanmaktadır. Haziran tarihinde kabul Federal Anayasa, 5 ayda 10 yıl 1988 Brezilya en temel yasaları olduğunu. Yasama organının ve mahkemelerin tüm kararları Brezilya Anayasasına dayanmalıdır. Brezilya eyaletlerinin her birinin, Federal Anayasa'ya aykırı olmaması gereken kendi eyalet anayasaları vardır. Federal şehir ve ilçe yönetimlerinin kendi anayasaları yoktur, bunun yerine temel kanunlar (leis orgânicas) olarak adlandırılan kendi kanunları vardır.

Yasal güç yargı tarafından kullanılır, ancak bazı özel durumlarda Brezilya Anayasası Federal Senato'nun yasama kararlarını geçirmesine de izin verir. Brezilya yargısındaki en yüksek otorite Yüksek Federal Mahkemedir. Bununla birlikte, Brezilya'nın yargı sistemi, son birkaç on yılda yargılamanın son adımlarını gerçekleştirmede etkisiz olduğu için eleştirildi. Davaların sonuçlanması ve nihai bir karara varması genellikle birkaç yıl alır.

Diplomatik ve askeri ilişkiler

Brezilya, Latin Amerika'da politik ve ekonomik olarak lider ülkedir. Ancak Brezilya'daki ekonomik ve sosyal çalkantı, Brezilya'nın ilerlemesini ve dünyada önemli bir güç olmasını engelledi. Dan dönemde Dünya Savaşı için 1990'larda, Brezilyalı hükûmetler ekonomik gelişimine odaklanan ve bir dış politika. Bağımsızlığı sağlayarak uluslararası etkilerini artırmak için çalıştılar. Brezilya, son yıllarda Latin Amerika'daki komşu ülkelerle ilişkilerini giderek güçlendiriyor ve aynı zamanda BM misyonunda da önemli bir rol oynuyor.. Brezilya'nın dış politikası, uluslararası anlaşmazlıklarda barışçıl bir duruş sergilemek ve diğer ülkelerin işlerine karışmamaktır.

Brezilya, Birleşmiş Milletler, Dünya Ticaret Örgütü ve Güney Amerika Ortak Pazarı (Mercosur) gibi birçok uluslararası kuruluşa üyedir.

Brezilya'nın askeri kuvvetleri üç ana bölümden oluşmaktadır: ordu, donanma ve hava kuvvetleri. Polis teşkilatı anayasada ordunun bir kolu olarak kabul edilir, ancak her eyaletin komutası altındadır. Brezilya, 2014 yılında toplam 318.450 askerle Latin Amerika'daki en büyük askeri güce sahiptir. Brezilya Devlet Başkanı aynı zamanda ülkenin ordusunun başkomutanıdır. Brezilya'nın 2017'deki askeri harcamalarının GSYİH'nin yaklaşık %1.4'ü olduğu tahmin ediliyor. Brezilya'da 21-45 yaş arası erkekler için yaklaşık 9 ila 12 ay süren askerlik hizmeti bulunurken, gönüllü hizmet 17-45 yaş arasıdır. Ancak Brezilya gibi büyük bir nüfusa sahip bir ülke için bu ülkedeki erkeklerin çoğunun askere gitmesine gerek yok. Brezilya, 1980'lerde Güney Amerika'da kadınları askerlik hizmetine kabul eden ilk ülkeydi. Brezilya ordusunun ana rolü, ulusal egemenliği korumak ve yurtdışındaki BM barışı koruma operasyonlarına katılmaktır.

Coğrafya

Bölgeler ve arazi
Brezilya çok büyük bir ülkedir. Ülkenin toplam yüzölçümü 8.514.876.599 km², Güney Amerika topraklarının yarısını oluşturuyor. Brezilya toprakları Arjantin, Bolivya, Kolombiya, Fransız Guyanası, Guyana, Paraguay, Peru, Surinam, Uruguay ve Venezuela ülke ve bölgeleriyle sınırlanmıştır. Brezilya, Rusya, Kanada, ABD ve Çin'in hemen arkasında, bölgelere göre dünyanın beşinci büyük ülkesidir. Bu ülkenin toprakları 4 farklı zaman dilimine yayılıyor. Brezilya ayrıca Atlantik Okyanusu'na kıyısı olan 7367 km uzunluğunda bir sahil şeridine sahiptir.

Topoğrafya açısından Brezilya, dünyadaki en fazla nehir sistemine sahip ülkelerden biridir. Bu ülkenin toplam 8 büyük havzası var, nehirlerin suları bu havzalardan geçerek Atlantik Okyanusu'na akıyor. Amazon Nehri, su hacmine göre dünyanın en büyük nehri ve dünyanın en uzun ikinci nehridir. Geniş ve verimli Amazon havzası, görkemli tropik yağmur ormanlarının zengin bir organizma sistemiyle büyümesi için koşullar yarattı. Ayrıca Paraná nehir sistemi ve onun kolu olan ve ünlü Iguaçu şelalesine ev sahipliği yapan Iguaçu Nehri vardır. Ayrıca Negro, São Francisco, Xingu, Madeira ve Tapajos nehirleri var. Birkaç ada ve atol Atlantik Okyanusu da Brezilya'nın egemenliği altındadır.

Brezilya'nın topoğrafyası çok çeşitli ve karmaşıktır. Ancak genel olarak Brezilya'nın topoğrafyasını iki ana bölgeye ayırabiliriz. Brezilya'nın kuzeyindeki toprakların çoğu, Amazon ormanlarıyla kaplı ovalardır. Bu arada, ülkenin güney kesiminde tepeler ve alçak dağlar hakimdir. Atlantik Okyanusu'nu çevreleyen kıyı bölgesi, deniz seviyesinden 2900 m yükseklikte birçok yüksek dağa sahiptir. Brezilya'nın en yüksek dağı, Guyana Platosu'nda 3.014 m yüksekliğindeki Pico da Neblina'dır.

İklim

Brezilya'nın topraklarının çoğu ekvator ile Yengeç Dönencesi arasında yer alır. Brezilya topraklarının %90'ı tropik bölgelerde yer alsa da, iklim açısından bir bölgeden diğerine önemli farklılıklar vardır. Kuzeyden güneye, Brezilya'nın iklimi yavaş yavaş tropikal iklimden (tropikler ve ekvator arasında) nispeten ılıman bir subtropikal iklime (Yengeç Dönencesi'nin altında bulunur) dönüşür. Brezilya, ekvator, tropikal, kuru tropikal, alpin ve subtropikal olmak üzere toplam beş farklı iklime sahiptir.

Ekvator çevresindeki yıllık ortalama sıcaklık oldukça yüksektir ve ortalama 25 °C civarındadır. Ancak, yazın en sıcak günlerinde Brezilya'nın bazı bölgelerinde sıcaklıklar 40 °C'ye ulaşabilir. Güney Brezilya nispeten subtropikal bir iklime sahiptir ve kışın dona maruz kalır. Kar yağışı, Rio Grande do Sul veya Santa Catarina gibi yüksek dağlık alanlarda meydana gelebilir. Brezilya'da yağış genellikle nispeten yüksektir, yılda yaklaşık 1000 ila 1500 mm. Yağmur daha çok kuzeydeki sıcak ve nemli Amazon havzasında yoğunlaşıyor ve burada yağış yılda 2000 mm'ye ve hatta daha fazlasına ulaşabiliyor. Bu kadar büyük bir yıllık yağışa rağmen, bölge aynı zamanda enlemlere bağlı olarak 3 ila 5 ay süren kurak bir mevsime sahiptir.

Güney Yarımküre'de yer aldığı için Brezilya'da mevsimlerin zamanı Kuzey Yarımküre'deki diğer ülkelere göre tam tersidir. Burada yaz Aralık'tan Nisan'a kadar sürer ve kış Mayıs'tan Kasım'a kadardır. Aslında, ekvatora yakın bölgelerde, mevsim farkı neredeyse yok denecek kadar azdır. sahip yağışlı ve kurak mevsim. Güneydeki subtropikal iklimde hava dört mevsime ayrılır: ilkbahar, yaz, sonbahar ve kış. Brezilya da genellikle Atlantik Okyanusu'ndan gelen büyük fırtınalardan muzdariptir.

Çevre

Brezilya, dünyadaki en yüksek biyolojik çeşitliliğe sahip ülkedir ve diğer tüm ülkelerden çok daha fazladır. Ülke, dünyadaki en fazla sayıda memeliye sahip, toplam amfibi ve kelebek sayısında ikinci, kuşlar için dünyada üçüncü ve sürüngenler için dünyada beşinci. Amazon yağmur ormanları, Brezilya'ya özgü birçok bitki ve hayvan türüne ev sahipliği yapmaktadır.

Bitkiler açısından, Brezilya'da 55.000'den fazla tür keşfedilmiş olup, dünyada ilk sırada yer almaktadır ve bunların %30'u Brezilya'ya özgüdür. Atlantik Ormanı bölgesi, tropikal, subtropikal ve mangrov türleri dahil olmak üzere çok çeşitli bitki türlerine ev sahipliği yapmaktadır. Pantanal bölgesi nemli bir arazidir ve yaklaşık 3500 bitki türüne ev sahipliği yaparken, Cerrado dünyanın en çeşitli savan bölgelerinden biridir. Hayvan, Brezilya bildirilen türler ile ünlü jaguar, puma, karıncayiyen, pirana, dev piton anakonda ve birçok primat, kuş ve böcek bünyesinde barındırır.

Bununla birlikte, son yıllarda, ekonomik gelişme ve aşırı nüfus artışı  Brezilya'nın doğal çevresini etkilemekle tehdit etmektedir. Hem yasal hem de yasadışı olan kereste ve ekilebilir araziler için ormansızlaşma, ülkenin ormanlarının büyük bir bölümünü tahrip ediyor ve ciddi çevresel felaketlere neden olmakla tehdit ediyor. 2002'den 2006'ya kadar, Amazon ormanı Avusturya büyüklüğünde bir alanı kaybetti. 2020 yılına kadar Brezilya'daki türlerin en az %50'sinin yok olma eşiğinde olması bekleniyor. Bu durumla karşı karşıya kalan Brezilya hükûmeti çevreyi korumaya yönelik birçok politika yayınladı. Ülkenin ormanlarını ve ekosistemlerini korumak için 2 milyon kilometrekareden fazla (Brezilya alanının yaklaşık dörtte biri) bir alanda bir korunan alan ağı kuruldu. Bununla birlikte, Brezilya'da çevre koruma da birçok zorlukla karşı karşıyadır.

Ekonomi

Birincil sektör (tarım ve hayvancılık) 2019'da Brezilya'nın toplam GSYİH'sinin yaklaşık %5'inden sorumluydu. 2019'da sektör, toplam 7,3 milyar R$'dan 322 milyar R$'ı hareket ettirdi. Tarımsal sanayilerin (mezbahalar gibi) katılımı ve faaliyetin hizmet sektörü (yük taşımacılığı gibi) hesaba katılırsa, bir bütün olarak tarım-sanayi Brezilya GSYİH'sinin en az %20'sini temsil etmektedir.

Brezilya dünyanın en büyük şeker kamışı, soya, kahve, portakal, guarana, açaí ve Brezilya fındığı üreticisidir; mısır, papaya, tütün, ananas, muz, pamuk, fasulye, hindistan cevizi, karpuz ve limon dünyanın en büyük 5 üreticilerinden biridir; kakao, kaju, avokado, mandalina, hurma, mango, guava, pirinç, sorgum ve domates en büyük 10 üreticilerinden biridir; üzüm, elma, kavun, fıstık, incir, şeftali, soğan, palmiye yağı ve doğal kauçuk üretiminde dünyanın en büyük 15 üreticilerinden biridir.

Hayvansal protein üretiminde Brezilya, bugün dünyanın en büyük ülkelerinden biridir. 2019'da ülke, dünyanın en büyük tavuk eti ihracatçısıydı. Brezilya aynı zamanda en büyük ikinci sığır üreticisiydi; dünyanın üçüncü en büyük süt üreticisi; dünyanın dördüncü en büyük domuz üreticisi; ve dünyadaki yedinci en büyük yumurta üreticisi.

Madencilik sektöründe Brezilya şu ürünlerin çıkarılmasında öne çıkıyor: demir cevheri (burada ikinci dünya ihracatçısıdır), bakır, altın, boksit (Dünyanın en büyük 5 üreticisi), manganez (dünyadaki en büyük 5 üreticiden biri), kalay (dünyanın en büyük üreticilerinden biri), niyobyum (konsantre %98 Dünya tarafından bilinen rezervlerin sayısı) ve nikel. Değerli taşlar açısından Brezilya, dünyanın en büyük ametist, topaz, akik üreticisi ve ana turmalin, zümrüt, akuamarin, garnet ve opal.

İkincil sektörde (endüstri), Brezilya Latin Amerika'da endüstriyel liderdir. 2019'da plastik, yiyecek, içecek, metalurji ve tekstil endüstrisini içeren ikincil sektör Brezilya'nın ekonomik faaliyetinin %11'ini temsil etti.

Dünya Bankası her yıl ana üretici ülkeleri listeler, toplam üretim değerine göre. 2019 listesine göre, Brezilya, dünyadaki en değerli 13. sektöre (173,6 milyar ABD doları) sahiptir. Amerika'da sadece ABD (2. sıra) ve Meksika'dan (12. sıra) sonra ikinci sırada yer alıyor. Gıda endüstrisinde, 2019'da Brezilya, dünyanın en büyük ikinci işlenmiş gıda ihracatçısı oldu. 2016 yılında ülke, dünyanın en büyük 2. kâğıt hamuru üreticisi ve 8. kağıt üreticisi oldu. Ayakkabı endüstrisinde, 2019'da Brezilya dünya üreticileri arasında 4. sırada yer aldı. 2019 yılında ülke, dünyadaki 8. taşıt üreticisi ve 9. çelik üreticisi oldu. 2018'de Brezilya kimya endüstrisi dünyada 8. oldu. Tekstil endüstrisinde Brezilya, 2013 yılında dünyanın en büyük 5 üreticisi arasında yer almasına rağmen, dünya ticaretine çok az entegre olmuştur. Havacılık sektöründe Brezilya'da Embraer var. Boeing ve Airbus'dan sonra dünyanın üçüncü büyük uçak üreticisidir.

Üçüncül sektörün (ticaret ve hizmetler) temsil gücü 2018'de ülkenin GSYİH'sinin %75,8'iydi. Hizmetler sektörü GSYİH'nın %60'ından sorumluydu ve ticaret ise %13'ten sorumluydu. Ticaret, konaklama ve yemek, ulaşım, iletişim, finansal hizmetler, gayrimenkul faaliyetleri ve şirketlere sağlanan hizmetler, kamu idaresi (kentsel temizlik, kanalizasyon vb.) Ve eğitim, sosyal ve sağlık hizmetleri gibi diğer hizmetler gibi çok çeşitli faaliyetleri kapsar. diğer sektörleri tamamlayıcı faaliyetlerden oluştuğu için araştırma ve geliştirme, spor faaliyetleri vb.

Mikro işletmeler ve küçük işletmeler ülkenin GSYİH'sinin %30'unu temsil ediyor. Ticari sektörde, örneğin, sektörün faaliyetleri içinde GSYİH'nın %53'ünü temsil ediyorlar.

2017 yılında Brezilya'da ticari faaliyetlerde istihdam edilen kişi sayısı 10,2 milyon kişiydi (perakende ticarette %74,3, toptan ticarette %17,0 ve taşıt, parça ve motosiklet ticaretinde %8,7). Ticari işletme sayısı 1,5 milyon, mağaza sayısı 1,7 milyon oldu. Ülkedeki ticari faaliyet, net işletme geliri olarak 3.4 trilyon R$ (brüt gelir eksi iptaller, indirimler ve vergiler gibi kesintiler) ve brüt katma değer olarak 583.7 milyar R$ üretti. Ticari marj (yeniden satıştan elde edilen net gelir ile satılan malların maliyeti arasındaki farkla tanımlanan) 2017'de 765,1 milyar R$'a ulaştı. Bu toplamın %56,4'ünden perakende ticaret sorumluydu, toptan satış %36 ve taşıt, yedek parça ve motosiklet ticareti %7,6'dır. 2017 net faaliyet gelirinde perakende ticaret %45,5, toptan satış %44,6 ve otomotiv sektörü %9,9 oldu. Ticari faaliyet grupları arasında Hipermarketler ve Süpermarketler %12,5; toptan yakıt ve madeni yağ ticareti %11,3; perakende ve toptan gıda ürünleri, içecek ve tütün ticareti sırasıyla %4.8 ve %8.4; motorlu taşıt ticareti, %6,1; Bilgi ve iletişim teknolojileri dahil olmak üzere makine, cihaz ve ekipman toptan ticareti %3,7 oranında gerçekleşti.

2019'da ülkedeki turizm geliri 238,6 milyar R$ olarak gerçekleşti. Güneydoğu, 147 milyar R$ ile turizm sektörünün gelirinin %61.6'sını temsil ediyordu ve bunun 96.7 milyar R$'ı yalnızca São Paulo'da bulunuyordu. Satışlarda ikinci olan Rio de Janeiro, 25,5 milyar R$ elde etti. Minas Gerais, 19,2 milyar R$'lık satış sundu. Güney %15.9 (37.9 milyar R$), Kuzeydoğu ise %12,6 (30 milyar R$) payla katıldı. Orta-Batı (%6,9, R$ 16,5 milyar) ve Kuzey (%3,0, 7,3 milyar R$) resmi tamamlıyor. Restoran ve ilgili segmentler (%53,3), yolcu taşımacılığı (%26) ve konaklama ve ilgili (%11) yaklaşık 216 milyar R$ değeriyle turizm satışlarının %90'ından sorumluydu. Bugün sektörde 2,9 milyon işçi var, bunların %67'si konaklama ve yemek sektöründe çalışıyor.

Brezilya, küresel toplamın %1,2'si ile 2019'da dünyanın en büyük 27. ihracatçısı oldu.

2019'da Brezilya 225 milyar ABD dolarına yakın ihracat yaptı ve 177 milyar ABD doları ithalat gerçekleştirdi. Ülkenin ilk on ihraç ürünü soya, yağ, demir cevheri, selüloz, mısır, sığır eti, tavuk, soya kepeği, şeker ve kahvedir. Genel olarak üretilen ürünlerde ülke, yılda 5,8 milyar ABD doları ihracat gerçekleştirdi. Ülke ayrıca pamuk, tütün, meyve suyu, ayakkabı, uçak, helikopter, araba, taşıt parçaları, altın, alkol, yarı mamul demir ihraç ediyor.

Enerji

Brezilya hükûmeti ithal petrole bağımlılığı azaltmak için iddialı bir program başlattı. İthalat, daha önce ülkenin petrol ihtiyacının %70'inden fazlasını oluşturuyordu, ancak Brezilya 2006-2007'de petrolden kendi kendine yeterli hale geldi. Brezilya, 2,8 milyon varil / gün ile 2019 yılında dünyanın en büyük 10. petrol üreticisi oldu. Üretim, ülkenin talebini karşılamayı başarır. 2020'nin başında, Petrol ve doğalgaz üretiminde ülke ilk kez günde 4 milyon varil petrol eşdeğerini aştı. Bu yıl Ocak ayında günde 3.168 milyon varil petrol ve 138.753 milyon metreküp doğalgaz çıkarıldı.

Brezilya,  hidroelektrik enerji konusunda dünyadaki başlıca üreticilerden biridir. 2019'da Brezilya, 98.581 MW kurulu güce sahip 217 hidroelektrik santraline sahipti, bu ülkenin enerji üretiminin %60,16'sı. Toplam elektrik üretiminde, 2019'da Brezilya 170.000 megawatt kurulu kapasiteye ulaştı, %75'ten fazlası yenilenebilir kaynaklardan (çoğunluk, hidroelektrik).

2013 yılında, Güneydoğu Bölgesi, ülkenin ana enerji tüketen bölgesi olan Ulusal Entegre Sistemin (SIN) yükünün yaklaşık %50'sini kullandı. Bölgenin kurulu elektrik üretim kapasitesi yaklaşık 42.500 MW idi ve bu Brezilya'nın üretim kapasitesinin yaklaşık üçte birini temsil ediyordu. Hidroelektrik üretimi, bölgenin kurulu kapasitesinin %58'ini temsil ederken, kalan %42 temelde termoelektrik nesline karşılık geliyordu. São Paulo, bu kapasitenin %40'ını oluşturuyordu; Minas Gerais yaklaşık %25; Rio de Janeiro %13,3; ve Espírito Santo geri kalanını oluşturdu. Güney Bölgesi, Çin'de Üç Boğaz Barajı nın açılışına kadar birkaç yıldır dünyanın en büyük hidroelektrik santrali olan Itaipu Barajı nın sahibidir. Dünyanın en büyük ikinci hidroelektrik işletmesi olmaya devam ediyor. Brezilya, Paraguay ile Itaipu Fabrikasının ortak sahibidir: Baraj ülkeler arasındaki sınırda bulunan Paraná Nehri üzerinde yer almaktadır. Her biri 700 MW olan 20 üretim ünitesi için 14 GW kurulu üretim kapasitesine sahiptir. Kuzey Bölgesi, ulusal enerjinin çoğunu üreten Belo Monte Barajı ve Tucuruí Barajı gibi büyük hidroelektrik santrallerine sahiptir. Brezilya'nın hidroelektrik potansiyeli henüz tam olarak değerlendirilmedi, bu nedenle ülke hala kendi topraklarında birkaç yenilenebilir enerji santrali inşa etme kapasitesine sahip.

Eylül 2020 itibarıyla, ONS'ye göre, rüzgar enerjisinin toplam kurulu kapasitesi 16,3 GW, ortalama kapasite faktörü ise %58 idi. Dünya ortalama rüzgar üretim kapasitesi faktörleri %24,7 iken, Kuzey Brezilya'da, özellikle bazı rüzgar çiftliklerinin %60'ın üzerinde ortalama kapasite faktörleriyle rekor kırdığı Bahia Eyaleti'nde; Kuzeydoğu Bölgesi'ndeki ortalama kapasite faktörü kıyıda %45 ve iç kesimde %49'dur. 2019'da rüzgar enerjisi, ülkede üretilen enerjinin %9'unu temsil ediyordu. 2019 yılında, ülkenin yaklaşık 522 GW (bu, yalnızca karada) rüzgar enerjisi üretim potansiyeline sahip olduğu ve ülkenin mevcut talebinin üç katını karşılamaya yetecek enerjiye sahip olduğu tahmin ediliyordu.

Nükleer enerji Brezilya'nın elektriğinin yaklaşık %4'ünü oluşturuyor. Nükleer enerji üretim tekeli, Eletrobrás şirketinin tamamına sahip olduğu bir yan kuruluş olan Eletronuclear (Eletrobrás Eletronuclear S/A)'ya aittir. Nükleer enerji Angra dos Reis'de iki reaktör tarafından üretilmektedir. Praia de Itaorna'da Angra dos Reis, Rio de Janeiro'da Merkezi Nükleer Almirante Álvaro Alberto'da (CNAAA) yer almaktadır. 1982 yılında elektrik şebekesine bağlanan 657 MW kapasiteli Angra I ve 2000 yılında bağlı 1.350 MW kapasiteli Angra II olmak üzere iki basınçlı su reaktörü nden oluşur. Üçüncü bir reaktör, Angra III 1.350 MW üretim öngörülen tesisin bitirilmesi planlanıyor.

Eylül 2020 itibarıyla, ONS'ye göre, fotovoltaik güneş enerjisinin toplam kurulu gücü 6,9 GW, ortalama kapasite faktörü %23'tür. En çok ışınlanan Brezilya eyaletlerinden bazıları, gerçekten de dünya ışınlama seviyesi kayıtlarına sahip olan MG (Minas Gerais), BA (Bahia) ve GO (Goiás)'dır. 2019'da güneş enerjisi ülkede üretilen enerjinin %1,27'sini temsil ediyordu.

Demografi

1532'den sonra Brezilya'da Portekiz yerleşimleri ortaya çıkmaya başladı. 1822'deki bağımsızlığa kadar, bu ülkede sömürge politikasını başarıyla uygulayan tek Avrupalılar Portekizliler olarak kaldı ve Brezilya kültürü esas olarak Portekiz kültürüne dayanıyor.

Diğer Avrupa ülkeleri de sömürge döneminde Brezilya'da bir miktar varlık gösterdi. Hollandalılar ve Fransızlar on yedinci yüzyılda Brezilya'yı sömürgeleştirmeye çalıştılar, ancak varlıkları yalnızca birkaç on yıl sürdü.

Yerli Brezilya Kızılderilileri (yaklaşık 3-5 milyon kişi) Portekizliler tarafından büyük ölçüde yok edildi veya asimile edildi. Brezilya'nın sömürgeleştirilmesinin başlangıcından itibaren, Portekizliler ve yerli Brezilyalılar arasında karışık ırk evlilikleri yaygınlaştı. Bugün Brezilya, ülke nüfusunun %1'inden daha az olan yaklaşık 700.000 yerli insana sahiptir.

Brezilya'da ayrıca çok sayıda siyah var, köleleştirilmiş Afrikalıların torunları on altıncı yüzyıldan on dokuzuncu yüzyıla kadar tutuklandı. 1850'de köle ticaretinin sonuna kadar 3 milyondan fazla Afrikalı satıldı ve Brezilya'ya getirildi. Bunlar çoğunlukla Angola, Nijerya, Benin, Togo, Gana, Fildişi Sahili ve São Tomé ve Príncipe'den alındı. Bu Afrikalılar daha sonra Portekizlilerle çiftleşerek Brezilya'nın karma nüfusunun önemli bir bölümünü oluşturdular.

On dokuzuncu yüzyılın başında, Brezilya hükûmeti Avrupalıları eski kölelerin emeğini değiştirmek için buraya göç etmeye teşvik etti. Brezilya'ya yerleşen ilk Portekizli olmayan göçmenler 1824'te Almanlardı. 1869'da ilk Polonyalılar Brezilya'ya geldi. Bununla birlikte, Avrupalıların ülkeye en güçlü göçü, ancak İtalya, Portekiz ve İspanya'dan gelen göçmenlerin keskin bir şekilde arttığı 1875'ten sonra başladı. 1870 - 1953 döneminde Brezilya, yaklaşık 1.550.000 İtalyan, 1.470.000 Portekizli olmak üzere 5,5 milyondan fazla göçmeni çekti: 650.000 İspanyol, 210.000 Alman, 190.000 Japon, 120.000 Polonyalı ve diğer birçok ülkeden 650.000. Bu rakamlar gerçeklerden uzak olabilir, çünkü eşlik eden eşler dahil değil ve çok sayıda yasadışı göçmen, vatandaşlıklarını gizlemek için ismini değiştiriyor. Brezilya, toplam 25 milyon ile dünyanın en fazla İtalyan vatandaşına ev sahipliği yapıyor. Brezilya ayrıca yaklaşık 8 milyon insanla dünyanın en büyük Lübnan topluluğuna ev sahipliği yapıyor.

Yirminci yüzyıldan başlayarak, Brezilya çok sayıda Asyalı'yı da aldı: Koreliler, Çinliler, Tayvanlılar ve Japonlar. Japonlar Brezilya'daki en büyük Asyalı azınlıktır ve Japon-Brezilyalılar 1,6 milyon insanla Japonya dışındaki en büyük Japon topluluğudur.

Brezilya'nın nüfusu esas olarak kıyı boyunca yoğunlaşmıştır, iç nüfus yoğunluğu oldukça düşüktür. Güney eyaletlerinin nüfusu çoğunlukla beyaz Avrupa kökenliyken, kuzey ve kuzeydoğudaki nüfusun çoğunluğu karışık ırklardan (Amerikan Kızılderilileri, Afrikalılar, Avrupalılar) oluşuyor.

Irk ve etnisite

Bugün Brezilyalıların soyu oldukça çeşitlidir: Amerikan Kızılderilileri (özellikle Tupi ve Guarani), Avrupalılar (özellikle Portekizli, İtalyan, Alman ve İspanyol) ve Afrikalılar. Çoğunlukla Bantu ve Yorùbá ile bazı Asyalı (çoğunlukla Japon), Lübnanlı ve Suriyeli Arap azınlıklar var.

Nüfusunun çoğunluğu Avrupa kökenli olan Güney Brezilya'da, Brezilya'nın güneydoğu ve ortabatı bölgelerinde, beyazların sayısı Afrikalıların ve diğer karışık Brezilyalıların sayısına eşittir. Kuzeydoğu Brezilya, Portekiz ve Afrika kökenli nüfusun çoğunluğuna sahipken, kuzey Brezilya, ülkedeki en fazla sayıda Amerikan Kızılderili soyundan gelene sahiptir.

Brezilya'nın 1988 Anayasası'nda, ırk ayrımcılığı hapis cezası gerektiren ciddi bir suçtur. Bu kanun sıkı bir şekilde uygulanmaktadır.

90 milyondan fazla Brezilyalı, yabancı göç dalgalarının soyundan geliyor. İnsanların pek çoğu İberyalılar, İtalyanlar ve Almanların soyundan olup Orta Avrupa'nın çeşitli yerlerinden göçmüş insanların soyundan gelenler de var. Azınlıklar arasında Slavlar (çoğunlukla Polonyalılar, Ukraynalılar ve Ruslar) bulunmaktadır. Daha küçük gruplar arasında Ermeniler, Finler, Fransızlar, Yunanlar, Macarlar, Romenler, İngilizler ve İrlandalılar bulunmaktadır. Azınlık grupları arasında 200.000 kişi var. Yahudiler, çoğunlukla Aşkenaz.

Brezilyalı göçmenler aşağıdaki yapıya sahiptir:

 79 milyon Afrikalı ve çok ırklı insan
 Doğu Akdeniz'de çoğunlukla Suriye ve Lübnan'dan 13 milyon Arap
 1,6 milyon Asyalı, çoğunlukla Japonya'dan

Dil
Portekizce Brezilya'da resmi dildir. Tüm nüfus bu dili konuşur ve okullarda, medyada, iş dünyasında ve tüm idari amaçlarla kullanılan tek dil olduğu açıktır. Ayrıca, Brezilya Amerika'da Portekizce konuşulan tek ülkedir ve dili kendine özgü kılar. Brezilya Portekizcesi, Avrupa yerel dilinden bağımsız olarak gelişmiştir ve on altıncı yüzyılda var olan ve genellikle "Camões" dili olarak anılan orijinal Portekizceden daha az fonetik değişikliğe uğramıştır, bugün Portekiz'de konuşulan dilden ziyade, şu anda güney Brezilya'nın Portekizce diline benzer. Brezilya Portekizcesi, Amerikan Kızılderili dilleri ve Afrika dilleri üzerinde büyük bir etkiye sahiptir. Genel olarak konuşursak, herhangi bir varyantın konuşmacıları diğerini anlayabilir, ancak bunlar, Portekiz lehçeleri, ton, kelime hazinesi ve yazım açısından birçok büyük farklılıklara sahiptir.

Birçok yerli dil, başta kuzey Brezilya olmak üzere yerli topluluklarda günlük olarak konuşulmaktadır. Bu toplulukların birçoğunun Portekizce ile düzenli teması olmasına rağmen, şimdi ana dillerin öğretimi teşvik edilmektedir. Güney Brezilya'nın çiftçi topluluklarında, genellikle iki dilli olan göçmenlerin torunları tarafından başka birkaç dil konuşulur. En çok konuşulan diğer diller ise Almanca ve İtalyanca'dır. Kentinde São Paulo, bulabilirsiniz Japon konuşan topluluklar gibi Liberdade'de.

İngilizce, lisansüstü okulların müfredatının bir parçasıdır, ancak çok az Brezilyalı dilde gerçekten akıcıdır. Portekizce konuşanların çoğu, aynı Latin ailesinin iki dili arasındaki benzerlikler nedeniyle İspanyolca'yı bir dereceye kadar anlayabilir.

Eğitim ve sağlık

Brezilya Anayasası ve 1996'da yürürlüğe giren Brezilya Eğitim Yasası, federal hükûmeti, eyaleti, federal bölgeyi ve belediyeleri kendi eğitim sistemlerini yönetme ve yönetme konusunda tanımlar. Her eğitim sistemi kendi operasyonlarını, yapısını ve mali kaynaklarını sürdürmekten sorumludur. Brezilya'nın yeni anayasası ayrıca eyalet ve belediye vergilerinin %25'ini ve eğitim için federal vergilerin %18'ini öngörmektedir. Brezilya'da özel okul sistemi, devlet okulu sisteminin eksikliklerini tamamlamak için kurulmuştur. 2011'de Brezilya'daki okuryazarlık oranı %90,4'e ulaştı, bu da ülkede 13 milyon insanın (Brezilya nüfusunun %9,6'sı) hala okuma yazma bilmediği anlamına geliyor. İşlevsel cehalet, nüfusun %21,6'sına ulaştı. Okuma yazma bilmeyenlerin oranı Kuzeydoğu'da en yüksek, bu bölgenin nüfusunun %19,9'u okuma yazma bilmiyor. UNESCO'ya göre, Brezilya eğitimi, özellikle devlet okulu sisteminde, hala yetersiz ve düşük kaliteli. Brezilya'da yüksek öğretim, üniversiteleri ve meslek okullarını içerir.

Sağlık sistemi, hükûmetin tüm seviyeleri tarafından yürütülür ve sağlanırken, özel sağlık sistemi de eksiksizlik için kurulmuştur. Brezilya'daki sağlık sistemi, özellikle yoksul eyaletlerde tam olarak gelişmemiştir ve hala birçok eksiklik bulunmaktadır. Brezilya sağlığıyla ilgili temel sorunlar, nispeten yüksek bebek, çocuk ve anne ölüm oranlarıdır. Örneğin, 2008'de Brezilya'da bebek ölüm hızı 26.67/1000 bebekti. Brezilya'daki diğer önemli ölüm nedenleri arasında bulaşıcı ve bulaşıcı olmayan hastalıklar, trafik kazaları, şiddet ve intihar yer alıyor. HIV/AIDS kurbanları Brezilya halkının sağlığını tehdit eden hastalıkların başında gelmektedir.

Ulaşım

Brezilya'da ulaşım, temelde bölgede en gelişmiş olan karayolu modunda yapılır. Ayrıca limanlar ve havaalanları için önemli bir altyapı vardır. Demiryolu ve akarsu sektörü, potansiyeli olmasına rağmen, genellikle ikincil bir şekilde ele alınır.

Brezilya'da 1,7 milyon kilometreden fazla yol var, bunun 215.000 km'si asfalt ve yaklaşık 14.000 km'si yinelenen yollar. Ülkedeki en önemli iki karayolu BR-101 ve BR-116'dır.

And Dağları, Amazon Nehri ve Amazon Ormanları nedeniyle, kıtalararası veya biyoksijenli yolların uygulanmasında her zaman zorluklar olmuştur. Pratikte var olan tek yol Brezilya'yı Arjantin'de Buenos Aires'e ve daha sonra Şili'deki Santiago'ya bağlayan yoldu. Ancak son yıllarda ülkelerin ortak çabasıyla Brezilya-Peru rotası (Okyanuslar arası Otoyol) ve Brezilya, Paraguay, kuzey Arjantin ve kuzey Şili arasında yeni bir otoyol gibi yeni rotalar ortaya çıkmaya başladı. (Biyolojik Koridor).

Brezilya'da 2.000'den fazla havaalanı var. Ülke, Amerika Birleşik Devletleri'nin ardından dünyanın en büyük ikinci havaalanı sayısına sahiptir. São Paulo'nun Metropolitan Bölgesi'nde bulunan São Paulo Uluslararası Havaalanı, ülkenin en büyük ve en yoğun havalimanıdır - havaalanı, São Paulo'yu dünyadaki hemen hemen tüm büyük şehirlere bağlar. Brezilya'da Rio de Janeiro, Brasília, Belo Horizonte, Porto Alegre, Florianópolis, Cuiabá, Salvador, Recife, Fortaleza, Belém ve Manaus, diğerleri arasında. 2017'de Güney Amerika'daki en yoğun 10 havaalanı: São Paulo-Guarulhos (Brezilya), Bogotá (Kolombiya), São Paulo-Congonhas (Brezilya), Santiago (Şili), Lima (Peru), Brasília (Brezilya), Rio Ocak. (Brezilya), Buenos Aires-Aeroparque (Arjantin), Buenos Aires-Ezeiza (Arjantin) ve Minas Gerais (Brezilya).

Liman hakkında Brezilya, Güney Amerika'daki Santos limanı, Rio de Janeiro limanı, Paranaguá limanı, Itajaí limanı, Rio Grande Limanı ve Suape Limanı. Güney Amerika'daki en aktif 15 liman şunlardır: Santos Limanı (Brezilya), Bahía de Cartagena Limanı (Kolombiya), Callao (Peru), Guayaquil (Ekvador), Buenos Aires (Arjantin), San Antonio (Şili), Buenaventura (Kolombiya), Itajaí (Brezilya), Valparaíso (Şili), Montevideo (Uruguay), Paranaguá (Brezilya), Rio Grande (Brezilya), São Francisco do Sul (Brezilya), Manaus (Brezilya) ve Coronel (Şili).

Brezilya demiryolu ağı yaklaşık 30.000 kilometre uzunluğundadır. Temelde mineralleri taşımak için kullanılır.

Başlıca iki Brezilya su yolu öne çıkıyor: Tietê-Paraná suyolu (2.400 km uzunluğunda, 1.600 Paraná Nehri üzerinde ve 800 km Tietê Nehri üzerinde, Mato Grosso, Mato Grosso eyaletlerindeki tarımsal üretimi kurutuyor do Sul, Goiás ve Rondônia, Tocantins ve Minas Gerais'in bir parçası) ve Solimões-Amazonas suyolu (iki bölümü vardır: Tabatinga'dan Manaus'a uzanan yaklaşık 1600 km'lik Solimões ve Manaus'tan Belém'e, 1650 km uzunluğunda.Amazon ovasından neredeyse tüm yolcu taşımacılığı, Belém ve Manaus bölgesel merkezlere giden tüm kargo taşımacılığına ek olarak, hemen hemen tüm kargo taşımacılığı bu su yolu ile yapılmaktadır. Brezilya'da bu ulaşım hala yeterince kullanılmamaktadır: ekonomik açıdan su yollarının en önemli bölümleri ülkenin Güneydoğu ve Güneyinde yer almaktadır. Tam kullanımı aynı zamanda kilitlerin yapımına, büyük taramalara ve özellikle intermodal entegrasyona izin veren bağlantı noktalarına bağlıdır.

Sosyal sorunlar

Zengin ve fakir arasındaki uçurum

Bol kaynaklara ve güçlü bir ekonomiye sahip büyük bir ülke olmasına rağmen, Brezilya'da hâlâ yoksulluk sınırının altında yaşayan 22 milyondan fazla insan var. Oldukça kötü durumda yaşayanlar (gelirleri temel ihtiyaçlara yetmeyenler) dahil olmak üzere bu sayı 53 milyondan fazla kişiye (nüfusun yaklaşık %30'u) ulaşabilir. Bu endişe verici bir sorun ve Gini katsayısına göre dünyanın en iyisi olarak kabul edilen ülkenin ekonomik eşitsizliğine katkıda bulunuyor.

Brezilya'da yoksulluk çok sayıda gecekondu mahallesi (favela) tarafından temsil edilmektedir, bunların çoğu kentsel alanlarda ve ekonomik kalkınmanın ve toplumun çok az olduğu uzak bölgelerde bulunmaktadır. Çünkü kronik sorunlarından Kuzeydoğu bölgesi uğrar ait yarı kurak iklim milyonlarca insanın hayatını etkileyen sık kuraklık ile iç bölgelerde.

Durumu hafifletmek için en son girişim, eski cumhurbaşkanı Luiz Inacio Lula da Silva tarafından denendi. Açlığı ortadan kaldırmak (Fome Zero) ve daha önce tanıtılan adil dağıtım programları için finansmanı artırmak için bir program önerdi, ancak bunların gerçek etkinlikleri hakkında çok fazla tartışma var.

Son 12 yılda, Brezilya'nın vergi oranı, ulusal GSYİH'nın %28'inden %37'sine her yıl istikrarlı bir şekilde arttı.  Bununla birlikte, halkın gözünde federal ve eyalet hükûmetleri veya yerel yönetimler tarafından kamu sektöründe yapılan iyileştirmeler yeterli olmamıştır (bazı durumlarda bir gelişme olmamıştır). İnsanlar bu durumun iki ana nedeninin olduğuna inanıyor:

 Devlet borçlarında yüksek faiz oranları.
 Yaygın yolsuzluk: Ülkede askeri yönetimin sona ermesinden ve basın özgürlüğünün yeniden tesis edilmesinden bu yana yürütme, yasama ve yargı organlarının katılımıyla skandallar devam etti. Rüşvet, zimmete para geçirme, kara para aklama ve banka mağdurları isimsiz olarak sistem oldu.

Yaklaşık 13 milyon Brezilyalı resmen okuma yazma bilmiyor.

Suç
Geçtiğimiz on yıllar boyunca, Brezilya genelinde suç bir sorun haline geldi. Brezilya'daki cinayet oranı ABD'dekinden dört kat daha fazla ve çoğu suç tespit edilmiyor. Çoğu kaynağa göre, Brezilya cinayet ve soygun sayısı gibi çok yüksek oranda şiddet içeren suçlara sahiptir; Brezilya'nın cinayet oranı, UNODC istatistiklerine göre 100.000'de 20-30'dur, Brezilya'yı dünyadaki en yüksek cinayet oranlarına sahip ilk 20 ülke arasına yerleştirmektedir. Son zamanlarda, Brezilya'daki cinayet oranı nispeten yüksek bir seviyede sabit kaldı. Sokak suçları, özellikle geceleri yerel yetkililer için baş ağrısı olurken, kırsal alanlarda yol kenarı soygunları yaygındır.

Brezilya, dünya çapında büyük bir kokain ithalatçısı olmasının yanı sıra ulusötesi uyuşturucu kaçakçılığı halkasının önemli bir parçasıdır. Suçlular tarafından kullanılan silah ve marihuana çoğunlukla yurt içinde üretilmektedir.

Rio de Janeiro, ülkedeki en kötü suç durumuna sahip olarak kabul ediliyor. Gecekondularda polis ve suçlular ya da suç çeteleri arasındaki silahlı çatışmalar, tıpkı bir şehir gerilla savaşına benzer şekilde, çok tanıdık hale geldi. Şehir yetkililerinin gecekonduların iç kısımları üzerinde çok az kontrolü var, bu da onları uyuşturucu kaçakçıları için bir sığınak haline getiriyor, hatta bazıları hapse atıldı ama hala halkayı yönetiyor. Hatta akşam 10'dan sabah 6'ya kadar izin veren bir yasa bile var, geceleri saldırıya uğrama veya kaçırılma riskinin yüksek olması nedeniyle sürücülerin trafik ışıklarında durmamalarına izin veriliyor.

Kültür

Çeşitli etkiler

Brezilya kültürü, Portekiz İmparatorluğu'yla olan güçlü bağlarından dolayı Portekiz kültüründen türemiştir. Portekizliler, Brezilyalılara Portekizceyi, Roma Katolikliğini, Manueline mimari tarzını tanıtmışlardır. Ancak Brezilya kültürü; Afrika, Kızılderili, Portekiz dışındaki Avrupa ülkelerinin kültürleri ve geleneklerinden de fazlaca etkilenmiştir.

Brezilya kültürünün bazı yönleri, 19. ve 20. yüzyıllarda, Brezilya'nın güney ve güneydoğu bölümlerinde büyük bir nüfusa ulaşan İtalyan, Alman ve diğer Avrupalı göçmenlerden, ayrıca Japon, Yahudi ve Arap göçmenlerden etkilenmiştir. Yerli Kızılderililer Brezilya'nın dilini ve mutfağını; Afrikalılar ise dilini, mutfağını, müziğini, dansını ve dinini etkilemiştir.

Edebiyat

Brezilya hakkında yazılan ilk belgelerden biri Pêro Vaz de Caminha'nın Brezilya'yı keşfeden kaşif Pedro Álvares Cabral'ın gemisindeki katip Portekiz Kralı I. Manuel'e yazdığı bir mektuptu. Portekiz dili, Brezilya edebiyatı üzerinde en önemli etkiye sahip olmuştur. Sömürge döneminde Brezilya'daki yazarlar, bu ülkede yaşanan hayata ve olaylara yansıyan destan, şiir ve oyunlardan oluşan birçok edebi eser ürettiler. Bu dönemin en ünlü yazarlarından biri, bir Cizvit rahibi olan baba António Vieira'dır.Barok tarzı eserlerle. 1822'de Brezilya bağımsızlığını kazandı ve ardından ülke literatüründe yeni değişiklikler oldu. Romantizm, Aborijinler ve siyahlar hakkında edebi eserlerle birlikte, sosyal meseleleri daha çok yansıtma ve bunlarla ilgilenme ile ortaya çıktı. Tipik olarak, yazarlar Gonçalves Dias ve José de Alencar, Brezilya'nın yerli halkı hakkında birçok eser yazdı veya yazar Antônio Castro Alves, siyah kölelerin sefaletleri hakkında yazdı.

On dokuzuncu yüzyılda, romantizm giderek geriler ve gerçekçilik eserleri bıraktı. Nesir daha çok kullanılır. Natüralizmin etkisiyle bu dönemin edebi eserleri birçok yönü ve toplumsal sınıfları yansıtmıştır. Bu dönemin en büyük iki yazarı Machado de Assis ve Euclides da Cunha'dır. Yirminci yüzyıl, Brezilya edebiyatında Mário de Andrade, Jorge Amado gibi isimlerle modernizm ve postmodernizmin gelişimine tanık oldu.

Mimari

Brezilya mimarisi Avrupa'dan, özellikle de Portekiz'den etkilenmiştir. Pedro Álvares Cabral'ın 1500 yılında Brezilya'ya ayak bastığı zamana kadar uzanan 500 yıllık bir geçmişe sahiptir. Portekiz sömürge mimarisi Brezilya'ya giden ilk mimari dalgaydı. Bu daha sonraki yüzyıllardaki tüm Brezilya mimarisinin temelini oluşturur. 19. yüzyılda Brezilya İmparatorluğu döneminde ülke Avrupa'daki eğilimleri takip ederek Neoklasik ve Neogotik mimariyi benimsemiştir. Ardından 20. yüzyılda özellikle Brasília'da Brezilya Modernist mimariyi denedi.

Brezilya'nın sömürge mimarisi, Brezilya'nın Portekizliler tarafından ilk kez keşfedildiği, fethedildiği ve yerleşildiği 16. yüzyılın başlarına dayanmaktadır. Portekizliler Brezilya'yı sömürgeleştirmek amacıyla Avrupa'dan aşina oldukları mimariyi inşa etmişlerdir. Brezilya şehirlerinde ve kırsalında kiliseler, evler ve kaleler de dahil olmak üzere sivil mimariyi içeren Portekiz sömürge mimarisini inşa ettiler.

19. yüzyıl boyunca Brezilya mimarisi, Neoklasik ve Neogotik mimari gibi daha fazla Avrupa tarzının Brezilya'ya girişine tanık oldu. Bu tarzlar genellikle Brezilya'nın kendi mirasından gelen etkilerle harmanlanarak Brezilya mimarisinin eşsiz bir formunu ortaya çıkarmıştır. Portekizli göçmenlerin yanı sıra 19. yüzyıldan itibaren ülkeye yerleşen özellikle İtalyan ve Alman göçmenlerin etkisi ülke mimarisini şekillendirmiştir.

20. yüzyılda modern Brezilya mimarisi büyük ilerleme kaydetti. Oscar Niemeyer, Brezilya'nın en ünlü mimarlarından biridir. Başkent Brasília'da birçok büyük projeden sorumluydu ve şehir UNESCO tarafından Dünya Kültür Mirası Alanı olarak kabul edildi.

Din

Brezilya'da baskın din Roma Katolikliğidir. Ülke aynı zamanda dünyanın en büyük Katolik topluluğuna da ev sahipliği yapıyor. Ayrıca Protestan inananların sayısı da artıyor. İslam ilk olarak siyah köleler tarafından benimsenmiş olsa da, bugün Brezilya'daki en büyük Müslüman topluluk Brezilyalı Araplardır. Brezilya, denizaşırı Japon topluluklarının yoğun yoğunluğu nedeniyle Latin Amerika'daki en büyük Budist topluluğa da ev sahipliği yapıyor. Ayrıca Brezilya'da Afrika kökenli siyahların geleneksel dinleri vardır.

Brezilyalıların dini yapısı aşağıdaki gibidir (bir IBGE araştırmasına göre)

 Nüfusun %64,6'sı Katolik'tir.
 Nüfusun %22,2'si Protestan'dır.
 Nüfusun %8,0'i kendilerini agnostik veya ateist olarak görmektedir.
 Nüfusun %2,0'ı psişiktir.
 Nüfusun %2,7'si diğer dinlere mensuptur. Bu dinlerden bazıları Mormon (227.000 kişi), Yehova'nın Şahitleri (1.393.000 kişi), Budizm (244.000 kişi), Yahudilik (107.000 kişi) ve İslam (35.000 kişi).
 Nüfusun %0,3'ü Candomblé, Macumba ve Umbanda gibi geleneksel Afrika dinlerini takip ediyor.
 %0,1'i bilmiyor.
 Katoliklik, Candomblé ve geleneksel Afrika dinlerinin bir karışımı gibi karışık dinlerin bazı taraftarları da var.

Spor

Futbol Brezilya'da en popüler spordur. 2012 itibarıyla, milli futbol takımı beş kez Dünya Kupası şampiyonu oldu (1958, 1962, 1970, 1994 ve 2002) ve bu kadar çok şampiyonluğa sahip tek takımdı. En ünlü Brezilyalı futbolcular arasında tüm zamanların en iyi futbolcusu seçilen Pelé, Zico, Romário ve Ronaldo vardır.

Ülkede basketbol, futsal, voleybol, motor sporları ve dövüş sanatları da oldukça popülerdir. Daha az uygulanmış olmasına rağmen,tenis, hentbol, yüzme ve jimnastik son yıllarda Brezilya'da birçok takipçi buldu. Ünlü sporların bazı çeşitleri Brezilya'da ortaya çıktı: Plaj futbolu ve futsal. Futsal futboldaki değişikliklerden kaynaklandı. Dövüş sanatlarında Brezilyalılar Capoeira, Vale Tudo ve Brezilya Jiujitsusunu geliştirdi. Brezilyalı sürücüler Emerson Fittipaldi (1972 ve 1974), Nelson Piquet (1981, 1983 ve 1987) ve Ayrton Senna (1988, 1990 ve 1991) Formula dünya şampiyonluğu kazandılar.

Brezilya, büyük ölçekli uluslararası spor etkinliklerine ev sahipliği yapma geleneğine sahiptir. Ülke 1950 FIFA Dünya Kupası'na ev sahipliği yaptı ve 2014 FIFA Dünya Kupası'na ev sahipliği yapmak üzere seçildi. São Paulo 1963 Pan Amerikan Oyunlarına ev sahipliği yaptı ve Rio de Janeiro, 2007 Pan Amerikan Oyunlarına ev sahipliği yaptı. 2016 Yaz Olimpiyatlarına da ev sahipliği yapan Brezilya, Copa America'da 6 kez ev sahibi olmuştur. 1919, 1922, 1949, 1989, 2019 ve 2021'de Copa America'da ev sahibi olan Brezilya, Copa America'da en fazla ev sahibi seçilen ülkeler sıralamasında 4. sırada yer alıyor.

Turizm

Turizm şu anda Brezilya'da büyüyen bir sektördür. Uluslararası turistlerin boş zaman gezilerinde en çok ziyaret ettiği 10 şehir sırasıyla şu şekilde: Rio de Janeiro, Florianópolis, Foz do Iguaçu, São Paulo, Armação dos Búzios, Salvador, Bombinhas, Angra dos Reis, Balneário Camboriú ve Paraty. Mato Grosso do Sul'daki Bonito, Brezilya'nın ekoturizm başkenti olarak kabul edilir. Minas Gerais'deki Ouro Preto, güçlü bir tarihi turizme sahiptir ve bir Dünya Mirası Alanıdır. Ülke ayrıca Santa Catarina'da Latin Amerika'nın en büyük eğlence parkı olan Beto Carrero World'e sahiptir.

Brezilya turizmde birçok avantaja sahiptir ve Brezilya'daki her bölgenin kendine özgü manzaraları ve özellikleri vardır. Brezilya'nın kuzey bölgesi, Amazon dağlarının bozulmamış doğal manzarasıyla ünlüdür ve ekoturizm alanında bir avantaja sahiptir. Brezilya'nın kuzeydoğu bölgesi plajları ve kum tepeleriyle ünlüdür. Ülkenin merkezinde yer alan Brezilya'nın başkenti Brasília da dahil olmak üzere Ortabatı bölgesi, birçok güzel ve görkemli millî parka sahiptir. Güneydoğu, iki büyük şehri ile Brezilya'nın en yoğun nüfuslu bölgesidir: Rio de Janeiro'nun güzel kumsalları, dev bir Kurtarıcı İsa heykeli ve coşkulu bir Karnavalı vardır, São Paulo ise kentsel bir bölgedir, hareketli ve zengin bir kasabadır. Brezilya'nın serin iklimlere sahip güney eyaletleri, Avrupalı göçmenlerin Alman ve İtalyan mimarisiyle eski Avrupa kimliğiyle doludur.

2015'te Brezilya 6.36 milyon turist çekmiş ve Latin Amerika'da Meksika'dan sonra ikinci sırada yer almıştır  Brezilya, ağırlıklı olarak Arjantin, Amerika ve Portekiz'den gelen ziyaretçilerle Amerika Kıtası'ndaki en çekici dördüncü turizm merkezidir. Brezilya'da turizmden elde edilen yıllık gelirin 4 milyar real olduğu tahmin ediliyor ve insanlar için yaklaşık 678.000 yeni iş yaratılmasına katkıda bulunuyor.

Uluslararası sıralamalar

 Nüfus açısından dünyada 5. sırada (Bkz. Nüfusa göre ülke listesi).
 Yüzölçümüne göre dünyada 5. sırada (Bkz. Yüzölçümlerine göre ülkeler listesi).
 İnsani Gelişme Endeksi'nde 70/177 ülke arasında yer aldı (Bkz. İnsani Gelişme Endeksi Sırasına göre Ülkeler Listesi).
 GSYİH açısından dünyada 10. sırada (Uluslararası Para Fonu'na göre).
 Ekonomik özgürlük açısından 157 ülke arasında 111. sırada yer almaktadır.
 Yolsuzluk Algılama Endeksi'nde 70/163 ülke arasında yer aldı.

İdari bölümler

Bölgeler
Brezilya toprakları beş ayrı bölgeye ayrılmıştır: Kuzey, Kuzeydoğu, Ortabatı, Güneydoğu ve Güney.

 Kuzey bölgesi Brezilya topraklarının %45,27'sini kaplar, ancak en düşük nüfusa sahip bölgedir. Kuzey bölgesi düşük bir sanayileşme ve gelişme düzeyine sahiptir (gümrüksüz bir sanayi parkına sahip Manaus hariç). Birçok yemyeşil tropik yağmur ormanına ev sahipliği yapar ve çok sayıda Kızılderili'ye ev sahipliği yapar.
 Kuzeydoğu bölgesi Brezilya nüfusunun üçte birini oluşturuyor. Bölge, Portekiz sömürge etkileri, Afrika kültürü ve Aborjin kültürü dahil olmak üzere kültürel olarak çeşitlidir. Aynı zamanda Brezilya'nın en fakir bölgesidir. Kuzeydoğu bölgesi uzun bir kurak mevsime ve birçok ünlü güzel kumsala sahiptir.
 Midwest, Brezilya'nın en büyük ikinci bölgesidir, ancak nüfus yoğunluğu düşüktür. Brezilya'nın başkenti - bu bölgedeki Brasília şehri. Dünyanın en büyük Pantanal Bataklığı'na ve kuzeybatıdaki Amazon yağmur ormanlarının bir kısmına ev sahipliği yapıyor. İklim açısından, bu bölgenin iki farklı mevsimi vardır : yağışlı mevsim (Ekim-Nisan arası) ve kurak mevsim (Mayıs-Eylül arası). Burası aynı zamanda ülkenin en önemli tarım bölgesidir. Brezilya'nın başkenti Brasília bu bölgede yer alır, diğer büyük şehirler şunlardır: Goiana, Campo Grande ve Cuiabá.
 Güneydoğu bölgesi, ülkedeki en yoğun nüfuslu ve kaynak açısından zengin bölgedir. Bu bölgenin nüfusu tek başına diğer Güney Amerika ülkelerinden daha fazladır. Brezilya'nın en büyük şehirlerinden ikisine ev sahipliği yapmaktadır: Rio de Janeiro ve São Paulo. Ülkenin ana ticaret merkezi São Paulo, tarihi Minas Gerais şehri ve ünlü Rio de Janeiro plajı ile bu bölgenin manzarası oldukça çeşitlidir.
 Güney, Brezilya'nın en zengin bölgesidir (kişi başına düşen GSYİH açısından), ülkedeki en iyi yaşam standardına sahiptir. Aynı zamanda, bazı dağlık bölgelerde ara sıra don ve kar yağışı ile Brezilya'nın en soğuk bölgesidir. Bölge, eski anavatanlarından farklı kültürel etkilere sahip, çoğunlukla Alman, İtalyan ve Slav soyundan gelen birçok Avrupalı göçmen tarafından yaşamaktadır. En büyük şehirler Curitiba ve Porto Alegre'dir.

Eyaletler

Brezilya bir federasyon şeklinde düzenlenmiştir. Brezilya eyaletleri kendi hükûmetlerini, yasalarını düzenleme, kamu güvenliğini sağlama ve vergi toplama hakkına sahiptir. Eyalet hükûmeti, halk oyu ile seçilen bir vali (vali) başkanları tarafından yönetilir. Ayrı bir eyalet yasama organı da vardır (assembléia legislativa).

Brezilya, toplam 27 federal birimden oluşan 26 eyalet ve 1 federal bölgeden (distrito federal) oluşur. Brezilya federal bölgesi, ülkenin başkenti Brasília'yı içerir.

Her kanton ayrıca kendi yasama meclisi (mâmara de vereadores) ve ayrı bir belediye başkanı (prefeito) ile birkaç ilçeye (municépios) bölünmüştür. Bu ilçeler özerktir ve hem federal hem de eyalet hükûmetlerinden sistematik olarak bağımsızdır. Bir ilçe, bölgenin yanı sıra diğer kasabaları (distritos) içerebilir, ancak bu belediyelerin ayrı hükûmetleri yoktur.

Mahkemeler, comarca olarak bilinen ilçelerde federal ve eyalet düzeylerinde düzenlenir. Bir comarca birkaç belediyeden oluşabilir.

Ayrıca bakınız
 Brezilya hükümdarları listesi
 Brezilya Portekizcesi
 Brezilya İmparatorluğu
 Brezilya bayrağı

Kaynakça

Cumhuriyetler
Portekizce konuşan bölgeler ve ülkeler
G20 ülkeleri

Brezilya


Dåfjorden er en fjord på nordsiden af Ringvassøya i Karlsøy kommune i Troms og Finnmark  fylke  i Norge. Fjorden er 11 kilometer lang. Den har indløb på begge sider af Dåvøya, gennem Karasundet i vest og Hestholmsundet i øst, og går ind til bygden Dåfjord i bunden af fjorden.

Fjorden er kileformet, og er op til 5 kilometer bred yderst ved Dåvøya, men bliver gradvis smallere længere inde i fjorden. Inderst i fjorden svinger den mod øst og danner en omkring én kilometer lang, lavvandet bugt der kaldes Kjosen. Der ligger mindre holme langs begge fjordsider.

Vestsiden af fjorden er en relativt brat skrænt, afbrudt af bugter hvor bebyggelserne Vassbotn og Vatnan ligger, samt enkelte spredte landbrug som Sætervik, Steinnes, Myrbukta og Karanes. Landskabet på østsiden af fjorden er fladere, med stort set sammenhængende landbrugbosætning. Den tætteste bebyggelse er i bygden Dåfjord, som går et par kilometer ud fra fjordbunden. Videre ud langs østsiden ligger gårdene Rydningen, Langstrand, Sakariasbukta og Håkaby.

Fylkesvej 303 (Troms) går ned til fjordbunden. Herfra går kommunale veje ud  langs begge sider af fjorden, til Steinnes på vestsiden og til Langstrand på østsiden.

Kilder og henvisninger

Fjorde i Troms og Finnmark
Karlsøy

Dåfjorden (Karlsøy)


Piers Gregory Robinson, né en 1970, est un ancien universitaire britannique, cofondateur du think tank Groupe de travail sur la Syrie, la propagande et les médias. Il a  publié des travaux sur « l'effet CNN » mais est essentiellement connu pour relayer de la propagande de guerre pro-Assad, il conteste notamment l'utilisation d'armes chimiques dans la guerre civile syrienne par le régime syrien, et diffuse également d'autres théories conspirationnistes, sur le 11 septembre 2001 et la Covid-19 notamment.

Formation et carrière
Piers Robinson naît en 1970. Il obtient son doctorat à l'Université de Bristol en 2000, avec une thèse intitulée The News Media and Intervention. De 1999 à 2005, il est maître de conférences en communication politique à l'Université de Liverpool, de 2005 à 2015, il est maître de conférences en politique internationale à l'Université de Manchester.

À partir de 2017, il est titulaire de la chaire de politique, société et journalisme politique à l'Université de Sheffield. Selon le HuffPost, le département des études de journalisme de Sheffield est l'un des plus réputés du pays. Robinson y délivre un cours sur la « propagande contemporaine, avec un accent particulier sur la guerre en Syrie ». Il est également codirecteur de l'« Organisation pour les études de la propagande » de l'université.

Lors de ses conférences et apparitions publiques, il est très critique des gouvernements et médias occidentaux. Il apparaît souvent sur les chaines financées par l'état russe Russia Today et Spoutnik. En 2018, il est critiqué par des collègues universitaires, des étudiants et des journalistes qui lui reprochent de « ne pas s'intéresser à la vérité ou à la justice », de diffuser dans ses cours ou en public des théories du complot, de la propagande, des interprétations erronées, etc..

En congé pendant plusieurs mois en 2019, il reste actif sur les réseaux sociaux, et signe une pétition stipulant que les allégations d'antisémitisme au sein du parti travailliste sont « utilisées comme une arme pour faire taire ceux qui dénoncent l'injustice ». L'UJS, association nationale d'étudiants juifs, déclare que Robinson semble s'engager dans le déni de l'antisémitisme et sape la lutte contre l'antisémitisme. L'UJS appelle l'université de Sheffield à prendre « toutes les mesures nécessaires » contre Piers Robinson. Robinson conteste avoir « sapé » la lutte contre l'antisémitisme, affirmant qu'il croit plutôt que le problème de l'antisémitisme au sein du parti travailliste a été « exagéré à des fins politiques ».

Piers Robinson quitte son poste fin avril 2019, invoquant « des objectifs professionnels et des circonstances personnelles », et affirmant ne pas avoir été poussé à partir par l'université. L'université refuse de commenter son départ. Le Daily Mail le présente alors comme un « universitaire en disgrâce ».

Recherche en politique

Médias et propagande
Robinson affirme que les médias d'information occidentaux et leurs gouvernements respectifs agissent de concert, en particulier dans le domaine des affaires étrangères. Il déclare que les gouvernements occidentaux manipulent fréquemment les médias par « la tromperie impliquant l'exagération, l'omission et le détournement d'attention ». Comme preuve de l'utilisation de la propagande par le gouvernement, il cite la suggestion de Tony Blair selon laquelle la « guerre contre le terrorisme » nécessiterait une « unité de propagande dédiée étroitement liée ». Il étudie le modèle de propagande proposé par Herman et Chomsky et conclut qu'il est toujours utile pour décrire le fonctionnement des médias.

Dans un article d'opinion paru dans The Guardian, Robinson décrit l'utilisation par le gouvernement britannique de l'Unité de recherche, d'information et de communication pour soutenir secrètement des organisations musulmanes de base, comme un exemple de propagande noire.

Piers Robinson prend la parole lors d'événements controversés dont « Media on trial » (procès des médias), qui vise à déterminer si les journalistes britanniques couvrant le conflit syrien depuis les zones tenues par l'opposition devraient être poursuivis en justice en vertu de la loi britannique sur le terrorisme, aux côtés de la propagandiste pro-Assad Vanessa Beeley, de l'universitaire Tim Hayward, de l'ancien diplomate et lobbyiste pro-Assad Peter Ford, de Patrick Henningsen, fondateur du site complotiste 21st Century Wire et affirme que la tuerie à l'école Sandy Hook était une fausse information, et de Robert Stuart, qui pense qu'un reportage de la BBC sur le bombardement d'une école en Syrie était une mise en scène.

Il est régulièrement invité sur les médias d'État russes, notamment RT et Sputnik.

Début 2022, un livre collectif d'universitaires sur la propagande est retiré de la vente : le chapitre écrit par Piers Robinson est retiré de la publication par l'éditeur Edward Elgar Publishing, avant sa réédition.

Effet CNN
Robinson a étudié « l'effet CNN », terme qui fait référence à « l'influence que les images télévisées et la couverture médiatique exercent sur les décisions de politique étrangère, en particulier lors d'interventions militaires et de crises humanitaires ». Dans son livre The CNN Effect: The Myth of News, Foreign Policy and Intervention, il soutient qu'une « couverture médiatique compatissante aux moments clés des crises étrangères peut influencer la réponse des gouvernements occidentaux ». Selon Robinson, un fort effet CNN nécessite deux conditions : 1) une couverture médiatique très critique à l'égard de la politique nationale de crise, tout en couvrant avec emphase le sort des civils et réfugiés, et 2) des décideurs politiques dans un état d'indécision, sans politique claire concernant l'usage de la force. Si l'une ou l'autre de ces conditions fait défaut, l'influence sur les attitudes des décideurs est susceptible d'être faible. Robinson caractérise l'intervention de l'OTAN en Bosnie en 1994 après le siège de Goražde comme illustrant un fort effet CNN.

Working Group on Syria, Propaganda and Media (SPM)
En 2017, Piers Robinson cofonde avec Tim Hayward le Working Group on Syria, Propaganda and Media (en français : Groupe de travail sur la Syrie, la propagande et les médias) qui relaye la propagande du régime de Bachar el-Assad durant la guerre civile syrienne. Ce groupe est composé principalement d'universitaires britanniques (aucun n'est spécialiste de la Syrie ou du Moyen-Orient) et de quelques personnalités comme la blogueuse Vanessa Beeley. Le groupe est au cœur d'une nébuleuse de désinformation complotiste réfutant la réalité des attaques chimiques en Syrie ou alléguant que les victimes seraient les coupables, s'efforçant sans cesse de réfuter la responsabilité du régime de Bachar el-Assad, et diffusant sur internet la propagande de guerre. Le travail du groupe sont dénoncées par Amnesty International. Pour échapper aux critiques, le groupe crée le Berlin Group 21, façade du SPM, pour pousser ses campagnes en Allemagne.

Prises de positions et controverses

11 septembre
La critique de Robinson de 9/11 Unmasked par David Ray Griffin (un adepte du 9/11 truth movement) déclare que cela représente « un défi sérieux pour les universitaires et les journalistes traditionnels de commencer à poser des questions substantielles sur le 11 septembre ». Lorsqu'on lui demande s'il est d'accord avec les conclusions du livre, Robinson déclare : « Ma position, comme c'est le cas depuis un certain temps, est que [les conclusions détaillées dans 9/11 Unmasked] démontrent au-delà de tout doute raisonnable que des parties importantes du récit officiel sont très probablement incorrectes » et « il n'est plus tenable pour les universitaires et les journalistes d'éviter de poser des questions approfondies sur l'éventuelle implication d'acteurs étatiques dans les attentats du 11 septembre. Le 11 septembre nécessite une analyse et une enquête plus approfondies et c'est une position que je partage avec de nombreux autres universitaires ».

Invasion de l'Irak en 2003
Robinson accorde une attention particulière au rôle des gouvernements américain et britannique dans la manipulation des renseignements avant l'invasion de l'Irak en 2003 pour augmenter le niveau de menace perçue concernant l'Irak. Robinson a mené une étude sur la couverture médiatique britannique et conclut que la plupart des médias grand public britanniques renforçaient les opinions officielles plutôt que de les contester.

Guerre civile syrienne
Piers Robinson et d'autres membres du groupe de travail du SPM, dont la propagandiste Vanessa Beeley, Tim Hayward et David Miller, attirent une attention considérable pour avoir contesté l'utilisation d'armes chimiques dans la guerre civile syrienne, notamment lors de l'attaque chimique de Douma, alléguant une dissimulation par l'Organisation pour l'interdiction des armes chimiques et des liens avec les Casques blancs. Les membres du groupe ont été décrits comme des « apologistes d'Assad » dans des articles du Times. Piers Robinson est lui-même souvent présenté comme propagandiste du régime Assad et comme soutien des théories conspirationnistes pro-Assad, parfois accusé de vouloir « blanchir » le régime syrien de ses crimes.

L'universitaire libano-américain d'Emerson College, Yasser Munif, critique les positions de Robinson sur la Syrie, arguant qu'elle « nie complètement l'agence de la population arabe, perçoit tout ce qui se passe dans la région comme une forme de complot... [Robinson] pense que les Arabes doivent être manipulés et financés et qu'on leur dit exactement quoi faire - c'est complètement insultant ».

Piers Robinson cosigne un écrit sur le CIJA (ONG de collecte de preuves de crimes de guerre), avec ses collègues du WGSMP, Paul McKeigue et Tim Hawyard, envoyé à "Ivan", qu'ils pensent alors être un agent de renseignement russe, pour tenter de discréditer l'ONG, en alléguant notamment que le directeur de l'ONG aurait travaillé pour la CIA. Selon le CIJA, cet écrit, et plus généralement l'ensemble de la correspondance de McKeigue avec "Ivan" aurait pu mettre en danger les employés de l'ONG.

Russie
Alors que de nombreuses preuves ont été présentées concernant l'identité, les dossiers militaires et les liens avec le gouvernement russe des deux suspects dans l'affaire de l'empoisonnement de Sergei Skripal avec un agent neurotoxique de qualité militaire, Robinson soutient ne pas avoir vu de preuve convaincante de l'implication du gouvernement russe. Il suggère que cette affaire est utilisée pour diaboliser la Russie et ainsi détourner l'attention de la « stratégie agressive de changement de régime » de l'Occident au Moyen-Orient. Il déclare qu'il n'y a pas non plus de preuve convaincante montrant que la Russie a mené une campagne de propagande significative pour influencer l'élection présidentielle américaine de 2016.

Sur les médias d'État russes RT et Sputnik, il défend régulièrement le régime de Vladimir Poutine, qu'il considère « diabolisé par les pays occidentaux ».

Politique britannique
Robinson déclare que les informations faisant état d'antisémitisme au sein du parti travailliste britannique pendant la direction du parti par Jeremy Corbyn sont exagérées à des fins politiques.

Cette année-là, la députée travailliste Ellie Reeves et sept conseillers travaillistes de Lewisham ont publié une lettre ouverte aux membres du parti, condamnant la décision du parti travailliste local d'inviter Robinson. La lettre décrit le travail de Robinson sur l'attaque chimique de Douma en 2018 comme une « analyse axée sur le complot » et mentionnait qu'il avait recommandé un livre du scientifique néerlandais controversé Kees van der Pijl.

Covid 19
Piers Robinson est critiqué pour le partage de théories complotistes sur la Covid-19. Selon The Times, il utilise sa qualité de professeur universitaire pour propager de fausses informations sur les réseaux sociaux, par exemple, que Bill Gates pourrait être impliqué dans des complots visant à exploiter la maladie, qui serait possiblement une arme biologique. Pour lui, la Covid-19 est l'objet d'informations de propagande et d'un matraquage médiatique visant à créer la peur.

Working Group on Syria, Propaganda and Media (SPM)
En 2017, Piers Robinson cofonde avec Tim Hayward le Working Group on Syria, Propaganda and Media (en français : Groupe de travail sur la Syrie, la propagande et les médias) qui relaye la propagande du régime de Bachar el-Assad durant la guerre civile syrienne. Ce groupe est composé principalement d'universitaires britanniques (aucun n'est spécialiste de la Syrie ou du Moyen-Orient) et de quelques personnalités comme la blogueuse Vanessa Beeley. Le groupe est au cœur d'une nébuleuse de désinformation complotiste réfutant la réalité des attaques chimiques en Syrie ou alléguant que les victimes seraient les coupables, s'efforçant sans cesse de réfuter la responsabilité du régime de Bachar el-Assad, et diffusant sur internet la propagande de guerre. Le travail du groupe sont dénoncées par Amnesty International. Pour échapper aux critiques, le groupe crée le Berlin Group 21, façade du SPM, pour pousser ses campagnes en Allemagne.

Publications

Références

Étudiant de l'université de Bristol
Professeur à l'université de Manchester
Professeur à l'université de Liverpool
Professeur à l'université de Sheffield
Politologue britannique
Naissance en 1970
Théoricien du complot britannique
Désinformation sur la pandémie de Covid-19
Propagande durant la guerre civile syrienne
Propagande pro-Kremlin

Piers Robinson


Albino Barra Villalobos (Santiago, 3 de febrero de 1906 - ibídem, 17 de agosto de 1993), dirigente sindical y político socialista chileno. Fue cofundador del partido socialista chileno y el encargado de articular este mismo partido durante la dictadura militar de Augusto Pinochet.

Familia
Fue hijo de Albino Barra y Herminia Villalobos. Estudió en el Escuela La Campana de Santiago. Ejerció como obrero mueblista.

Albino Barra tuvo dos matrimonios. El primero fue con Gregoria Sánchez Serrano, con quien tuvo 3 hijos (Victoria Elena Barra Sánchez, Manuel Ulises Barra Sánchez y Lucía Mirella Barra Sánchez). Luego de que su esposa muriera, Albino Barra se volvió a casar con Victoria Fuentes, con quien tuvo 2 hijos más, Leonor Barra Fuentes y Patricio Barra Fuentes.

Actividad sindical
Cofundador de la Confederación de Trabajadores de Chile y tesorero de esta.
Consejero del Servicio de seguro social y de la Corfo.
Fundó la Federación Nacional Industrial de Obreros de la Madera y Anexos.

Actividad política
Cofundador del Partido Socialista de Chile en 1933. Subsecretario general del partido en las presidencias de Raúl Ampuero y de Aniceto Rodríguez. Miembro del Comité Central del Partido.

Diputado por la Decimoséptima agrupación departamental; Concepción, Talcahuano, Tomé, Yumbel y Coronel, por cuatro períodos consecutivos; 1949-1953, 1953-1957, 1957-1961 y 1961-1965.

En 1965 fue candidato a senador por la sexta agrupación provincial, pero no resultó elegido. Distinguido con la Medalla al mérito por el Partido Socialista de Chile.

Historia Electoral

Elecciones parlamentarias de 1965
 Elecciones parlamentarias de 1965 a Senador por la Sexta Agrupación Provincial de Curicó, Talca, Maule y Linares Período 1965-1973 (Fuente: Dirección del Registro Electoral, Domingo 7 de marzo de 1965)

Referencias

 Biografías de Chilenos Miembros de los Poderes Ejecutivo, Legislativo y Judicial 1876-1973; Armando de Ramón Folch; Ediciones Universidad Católica de Chile, Santiago de Chile, Chile, 1999; volumen 1.

Enlaces externos

Nacidos en Santiago de Chile
Sindicalistas de Chile
Socialistas de Chile
Diputados del XLI Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Diputados del XLII Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Diputados del XLIII Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Diputados del XLIV Período Legislativo del Congreso Nacional de Chile
Fallecidos en Santiago de Chile

Albino Barra Villalobos


DIN 986 er en DIN-standard for en toplåsemøtrik.

Kilde
http://bolte.dk/toplaasemoetrik-din-986/
DIN-standarder

DIN 986


EMLYON Business School este o școală europeană de business cu multiple campusuri în locații precum: Paris, Lyon, Saint-Étienne, Casablanca și Shanghai. Aceasta fost înființată în anul 1872.

EM Lyon a fost plasată pe locul 14 în rândul Școlilor europene de business, în 2014, potrivit clasamentului realizat de Financial Times. În anul 2015, programul său de Master în Management s-a plasat pe locul treizeci în clasamentul Financial Times. De asemenea, programul său Executive MBA ocupă locul 68 în lume.

Programele sale sunt triplu acreditate internațional prin AMBA, EQUIS și AACSB. Școala de business se remarcă prin absolvenți de renume în afaceri și politică precum: Jean-Pascal Tricoire (Director Executiv Schneider Electric), Stéphane Bern (reporter) și Gwendal Peizerat (patinator gheață).

Note

Legături externe
 Website oficial

Universități din Franța
Lyon

Emlyon Business School


Kepler-62f jest egzoplanet koji orbitira oko zvijezde Kepler-62 na udaljenosti od 990 svjetlosnih godina u zviježđu Lira. Otkriven je 18. travnja 2013., a otkrio ga je Svemirski teleskop Kepler. Orbitira u nastanjivoj zoni oko svoje zvijezde, i to u vanjskom dijelu iste.

Obilježja
Promjer mu je jednak 1,41 Zemljinog promjera, a masa jednaka 2,8 Zemljine mase. Orbitira u vremenskom razdoblju od 267 dana. Planet se nalazi u vanjskom dijelu nastanjive zone, zbog toga mu je sličnost sa Zemljom procijenjena na 69%, ali smatra se da bi mogao biti mnogo sličniji, premda ovo ne mora biti tako jer njegove detaljnije karakteristike još nisu poznate.

Zvijezde K-tipa najbolje su zvijezde za stanovanje, ali njihovi uvjeti nastanjivosti još nisu potpuno istraženi. Žive dulje od Sunca, u ovom slučaju 30 milijardi godina, a ne emitiraju mnogo zračenja kao što to rade veoma dugoživuće zvijezde M-tipa (crveni patuljci). Kepler-62 jest također zvijezda K-tipa, i smatra se mirnom zvijezdom, točnog tipa K2V. Ova zvijezda je stara oko 7 milijardi godina, što znači, da ako postoji život na planetu Kepleru-62f, da je isti imao dosad mnogo vremena za evoluciju. Za usporedbu, Zemlja je stara 4,56 milijardi godina.

U 2015. je sastav procijenio da je Kepler-62f, zajedno s Kepler-186f i Kepler-442b najbolji kandidat za nastanjivost, a u 2018. jest procijenjeno da ima, kao i Kepler-186f, stabilan nagib osi, a samim time i godišnja doba. Time je ovaj planet, kao i Kepler-186f, postao još bolji kandidat za nastanjivost. Ipak, trebao bi imati debelu atmosferu i velik efekt staklenika za temperature kao i na Zemlji, inače bi bio mnogo hladniji svijet.

Planet je smatran najnastanjivijim u Kepler-62 sustavu, a drugi nastanjivi planet u tom sustavu jest, pretpostavlja se, Kepler-62e. Ova dva planeta toliko su blizu da bi se život mogao prenositi jedan na drugog, jer bi putovanje između njih trajalo, smatra se, 52 dana.

Vanjske poveznice

 NASA – Kepler Mission overview.
 NASA – Kepler Discoveries – Summary Table .
 NASA – Kepler-62f at The NASA Exoplanet Archive.
 NASA – Kepler-62f at The Exoplanet Data Explorer.
 NASA – Kepler-62f at The Extrasolar Planets Encyclopaedia.
 Habitable Exolanets Catalog at UPR-Arecibo.
 Kepler – Discovery of New Planetary Systems (2013) .
 Kepler – Tally of Planets/interactive (2013) – NYT.
 Video (02:27) - NASA Finds Three New Planets in "Habitable Zone" (18 April 2013).

f

Kepler-62f


Kolbu Station (Kolbu stasjon) var en jernbanestation, der lå i byområdet Kolbu i Østre Toten kommune på Skreiabanen i Norge. Stationen blev åbnet som holdeplads sammen med banen 28. november 1902 og blev opgraderet til station 1. maj 1916. Persontrafikken på banen blev indstillet 15. september 1963, men godstrafikken fortsatte. Stationen blev ubemandet 1. juli 1982. 1. februar 1988 blev Skreiabanen nedlagt, og sporene gennem Kolbu blev taget op senere samme år. Stationen lå 9,07 km fra banens udgangspunkt, Reinsvoll Station.

Stationsbygningen i Kolbu var til at begynde med en lille bygning tegnet af Paul Armin Due. I 1911 blev den udvidet med en stationsmesterbolig med gavl mod perronen, mens delen med ventesal og kontor blev forhøjet med en halv etage. Udhus og das blev erstattet af nye i 1956. Efter nedlæggelsen var stationen i privat eje men brændte ned til grunden 1. juli 2004, så kun pakhuset står tilbage.

Kilder

Eksterne henvisninger

Stationer på Skreiabanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1902
Ophørt i 1988

Kolbu Station


Wilfried Imrich ()  é um matemático austríaco que trabalha principalmente na teoria dos grafos. É conhecido por seu trabalho em produtos de gráfos e é autor dos livros Product Graphs: Structure and Recognition (Wiley, 2000, com Sandi Klavžar), Topics in graph theory: Graphs and their Cartesian Products (AK Peters, 2008, com Klavžar e Douglas F. Rall), e Handbook of Product Graphs (2nd ed., CRC, 2011, com Klavžar e Richard Hammack).

Imrich obteve um doutorado na Universidade de Viena em 1965, sob a orientação conjunta de Nikolaus Hofreiter e Edmund Hlawka. Trabalhou como pesquisador para a IBM em Viena, como professor assistente na Universidade Técnica de Viena e na Universidade do Estado de Nova Iorque em Albany, como pesquisador de pós-doutorado na Universidade Estatal de Moscou e, desde 1973, como professor titular na Universidade de Leoben na Áustria. Aposentou-se em 2009, tornando-se professor emérito em Leoben. Faz parte do conselho de assessores da revista Ars Mathematica Contemporanea. Desde 2012 é membro da Academia Europaea.

Ligações externas
Personal web site
Sandi Klavžar: Wilfried Imrich's 75th Birthday Colloquium, Ars Math Contemp 11(2016) XXI

Teoristas dos grafos
Professores da Universidade Técnica de Viena
Professores da Universidade do Estado de Nova Iorque em Albany
Matemáticos da Áustria
Alunos da Universidade de Viena
Pessoas vivas
Membros da Academia Europaea

Wilfried Imrich


é uma light novel japonesa de fantasia  escrita por Miya Kazuki e ilustrada por You Shiina. Foi serializada online de setembro de 2013 a março de 2017 no site de publicação de novels Shōsetsuka ni Narō. Posteriormente, foi adquirido pela TO Books, que publicou trinta e dois volumes desde janeiro de 2015.

Uma adaptação em mangá da primeira parte com a arte de Suzuka foi serializada online através do site Niconico Seiga de outubro de 2015 a julho de 2018. Foi organizado em sete volumes tankōbon pela TO Books. Tanto a light novel quanto o mangá são publicados em inglês pela J-Novel Club. Uma adaptação em anime pelo estúdio Ajia-do Animation Works foi ao ar na primeira metade de outubro a dezembro de 2019, e a segunda parte foi ao ar de abril a junho de 2020. Um episódio OVA de duas partes lançado em março de 2020. Uma terceira temporada foi ao ar de abril a Junho de 2022.

Ligações externas

  no Shōsetsuka ni Narō

Séries de manga
Mangás de 2015
Mangás de 2018
Mangás de 2020
Séries de televisão de anime de 2019
Séries de televisão de anime de 2020
Séries de televisão de anime de 2022
Webcomics do Japão
Animes e mangás baseados em light novels
Light novels
Animes e mangás isekai
Reencarnação na ficção
Animes e mangás de comédia
Animes e mangás de slice of life
Light novels publicadas no Shōsetsuka ni Narō
Sentai Filmworks
Shōjo
!Artigos com texto em japonês

Honzuki no Gekokujou


|}

Literatur
 Helmuth K. Stoffers: Kulturdenkmäler in Hessen: Landkreis Marburg-Biedenkopf 1. Gemeinden Amöneburg, Kirchhain, Neustadt und Stadtallendorf. Herausgegeben vom Landesamt für Denkmalpflege Hessen. Theiss, 2002. ISBN 978-3-8062-1651-6, S. 320–335

Weblinks

Einzelnachweise

!Langenstein
Langenstein
Kulturdenkmaler Langenstein

Liste der Kulturdenkmäler in Langenstein (Kirchhain)


is a district located in Gifu Prefecture, Japan. As of July 2011, the district has an estimated population of 18,709. The total area is 56.61 km2.

There is only one town left in the district, Mitake.

District Timeline
April 1, 1982 - The town of Kani gained city status.
May 1, 2005 - The town of Kaneyama was merged into the city of Kani.

Notes

Districts in Gifu Prefecture

Kani District, Gifu


Édouard Mahé, né à Rennes le  et mort à Retiers le , est un peintre et graveur français.

Biographie

Édouard Mahé naît à Rennes, en Bretagne, le .
Élève de l'École régionale des beaux-arts de Rennes, il est reçu à l'École des Beaux-Arts de Paris  où il intègre l'atelier d'Ernest Laurent.

Il fait partie du mouvement d'artistes bretons de l'entre-deux-guerres Seiz Breur. À partir de 1926, il expose à la Société nationale des beaux-arts, puis, à partir de 1930, au Salon d'automne.

Édouard Mahé meurt à Retiers, dans l'aire urbaine de Rennes, le .

Œuvre
Comme peintre, Édouard Mahé est connu pour ses paysages et surtout ses tableaux de fleurs. Au cours de sa carrière, il exécute des commandes de fresque et de vitrail.

Il pratique également la gravure, en particulier la xylographie. Son style présente des similitudes avec celui de André Mériel-Bussy.

Conservation
Le Musée des Beaux-Arts de Rennes possède deux natures mortes peintes sur toile de l'artiste, ainsi que deux estampes, Rue Derval, Rennes et Marché Place du Champ Jacquet à Rennes, toutes deux exécutées en 1925. À la suite d'un don d'une cinquantaine de toiles par l'artiste à la commune de Retiers, la municipalité inaugure un petit musée de deux pièces, au second étage de la mairie.

Notes et références

Annexes

Bibliographie
 .

Liens externes

 Musée Édouard Mahé, sur le site de la ville de Retiers

Peintre français du XXe siècle
Graveur français du XXe siècle
Graveur sur bois
Naissance à Rennes
Naissance en mai 1905
Décès en Ille-et-Vilaine
Décès en novembre 1992
Décès à 87 ans

Édouard Mahé


Žensko bacanje koplja na Olimpijskim igrama 1948. održano je na Wembleyu 31. srpnja u Londonu.

I na ovim Igrama oboren je Olimpijski rekord, jer se žensko bacanje koplja održavalo tek po treći put, i to 12 godina nakon zadnjih Igara.

Zlatno odličje osvojila je Herma Bauma iz Austrije, srebrno Kaisa Parviainen iz Finske, a brončano Lily Carlstedt iz Danske.

Rezultati
{| class="wikitable sortable" style="text-align:center"
|-
! Plasman !! Atletičarka !! Država !! Daljina !! Bilješke
|-
|  ||align=left|Herma Bauma||align=left||| 45,57||''OR
|-
|  ||align=left|Kaisa Parviainen || align=left|  ||43,79||
|-
|  ||align=left|Lily Carlstedt || align=left|  || 42,08||
|-
| 4. ||align=left| Dorothy Dodson ||align=left|  || 41,96||
|-
| 5. ||align=left| Jo Teunissen-Waalboer ||align=left|  || 40,92||  |-
| 6. ||align=left| Ans Koning ||align=left|  ||40,33||
|-
| 7. ||align=left| Dana Ingrová-Zátopková ||align=left|  || 39,94||
|-
| 8. ||align=left| Elly Dammers ||align=left|  ||38,23||
|-
| 9. ||align=left| Gerda Schilling-Staniek ||align=left|  || 38,01||
|-
| 10. ||align=left| Ingrid Almqvist ||align=left|  || 37,26||
|-
| 11. ||align=left| Melania Sinoracka ||align=left|  || 35,74||
|-
| 12. ||align=left| Theresa Manuel ||align=left|  ||33,82||
|-
| 13. ||align=left| Nicole Saeys ||align=left|  ||31,77||
|-
| 14. ||align=left| Kay Long ||align=left|  ||30,29||
|-
| 15. ||align=left| Gladys Clarke ||align=left|  ||29,59||
|}Napomena''':  OR = Olimpijski rekord

Izvori
 www.sports-reference.com - OI 1948.: Žensko bacanje koplja

Bacanje koplja na Olimpijskim igrama

Atletika na OI 1948. – žensko bacanje koplja


ඔ‍තොකෝ වා ත්සුරායි යෝ (男はつらいよ; "මිනිසකු වීම දුෂ්කරයි") යනු‍වෙන් හැඳින්වෙන්‍නේ කියෝෂි අත්සුමි විසින් ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කරනු ලබන ජපන් චිත්‍රපට මාලාවකි. කියෝෂි මෙහි "තොරා-සන්" (寅さん) නැමැති කාරුණික හදවතක් සහිත නමුත් ආදරය ලැබීමට වාසනාවන්ත නොවන ඇවිදින්නකුගේ චරිතයක් නිරූපණය කරයි. බොහෝ අවස්ථාවල මෙම කතාමාලාව ද රසිකයින් විසින් හඳුන්වනු ලබන්නේ "තොරා-සන්" යන නාමයෙනි. 1969 සහ 1995 අතර කාලය තුළ තිරගත වූ චිත්‍රපට 48කින් සමන්විත ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝ චිත්‍රපට මාලාවේ 3වන (අසුමා මොරිසාකි) සහ 4වන කථාංග (ෂුනිචි කොබයෂි) අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද්දේ යෝජි යමාඩා විසිනි. ඔහු විසින් එම සියලු කථාංගවල තරරචනය (හෝ සහ-තිරරචනය) ද සිදුකොට ඇත.

සෑම චිත්‍රපටයක් තුළම "මැඩෝනාවියක" ලෙස හඳුන්වනු ලබන වෙනස් ප්‍රධාන කාන්තා චරිතයක් සහ ජපානයේ වෙනස් ප්‍රදේශයක් (ඇරිසෝනාවේ සහ වියානාවේ රූගත කළ කථාංග ද ඇත.) නිරූපණය කෙරේ. 1969 සහ 1989 අතර සෑම වර්ෂයකම චිත්‍රපට දෙක බැගින් නිර්මාණය කෙරිණි. 1990 සිට 1995 දක්වා නිර්මාණය වූයේ වසරකය එක් චිත්‍රපටය බැගින්, නව වසරේ මුදාහැරීම පිණිසයි. AnimEigo විසින් 2009දී එක්සත් ජනපදය තුළ පළමු පැයේ චිත්‍රපට හතර "තොරා-සන්" යන තේමාව යටතේ කට්ටලයක් ලෙස එළිදක්වන ලදී. මෙම චිත්‍රපට මාලාව තනි නළුවකු විසින් ප්‍රධාන චරිතය නිරූපණය කළ දීර්ඝතම චිත්‍රපට මාලාවට හිමි ගිනස් ලෝක වාර්තාව ද උසුලයි.

මෙම චිත්‍රපට මාලාව අවසන් වූයේ අත්සුමිගේ සෞඛ්‍ය තත්ත්වය අයහපත් අතට හැරී 68 වන වියේ දී පෙනහැලි පිළිකාවකින් මියයාමත් සමගයි. මෙලෙසින් තෝරා-සන් සතුට සොයමින් සංචාරය කිරීමේ අවසානයක් සනිටුහන් නොවිණි. තොරා-සන් චරිතය හේතුවෙන් අත්සුන් විශාල පිළිගැනීමකට ලක්වූ අතර, ඔහුගේ මරණය රසිකයින් විසින් තොරා-සන්ගේ මරණය ලෙස ද සලකා ඇත. අත්සුමිගේ මරණින් පසු කතාමාලාව ඉදිරියට ගෙනායමට අධ්‍යක්ෂක යමාඩා තීරණය නොකළත්, තොරා-සන් පිටපත සංචාරක සිනමා ක්‍රියාකරවන්නකු ලෙස නිෂිඩා ටොෂියුකි විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය සිදුකළ නිජි වෝ ත්සුකමු ඔතොකෝ හා සම්බන්ධ කොට තැනීම සිදු විය. නිජි සාමාන්‍යයෙන් චිත්‍රපට සඳහා ඌනපූරණයක් වුව ද, අවසන් දර්ශන තොරා-සන් කතාමාලාවට සහ අත්සුමි කියෝෂි වෙනුවෙන් පුදකළ මරණාපර ගෞරවයක් ලෙසින් යමාඩා ඇතුළත් කොට ඇත. ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝ චිත්‍රපට මාලාවේ සියලු ප්‍රදාන නළු නිළියන් නිජි චිත්‍රපටයේ ද පසුබිම් චරිත නිරූපණය කළ ද, තොරා-සන් චරිතය ද විස්මයජනක පසුබිම් නිරූපණයක් ලෙසින් චිත්‍රපටයේ අවසානයට එක්කොට ඇත්තේ තොරා තවමත් කොහේ හෝ සිටින බව පෙන්වමිනි. මෙම චිත්‍රපටය අවසන් වන්නේ අත්සුමි කියෝෂිට සිදුකළ පිදුමක් ද සමගිනි.

මූලික කථාපුවත
තොරා-සන් චිත්‍රපට සියල්ලේම සුළු වෙනස්කම් සහිතව එකම මූලික කථාපුවත දැකගත හැක. කුරුමා තොරාජිරෝ (හෙවත් තොරා-සන්) සංචාරක වෙළෙන්දකු වන අතර, ඔහු සතු සියලුම දේපළ වන්නේ ඔහුගේ කුඩා සූට්කේසය, පිටෙහි දවටාගෙව යන ඇඳුම් සහ සුළු මුදල් කිහිපයකි. ඔහු සිය භාණ්ඩ විකුණමින් නගරයෙන් නගරයට ඇවිද යයි. ඔහු ටෝකියෝවේ කට්සුෂිකාහි ෂිබමටාවේ පිහිටි සිය නිවස වෙත පැමිණීමට බෙහෙවින් අපේක්ෂා කරයි. ඔහුගේ ජීවත්ව සිටින පවුලේ සාමාජිකයන් වන්නේ සකුරා (ඔහුගේ කාරුණික අර්ධ-සොයුරිය), හිරෝෂි (සකුරාගේ සැමියා), මිත්සුවෝ (සකුරා සහ හිරෝෂිගේ පුත්‍රයා), ටට්සුසෝ (තොරා-සන්ගේ වියපත් මාමා) සහ ත්සුනේ (තොරා-සන්ගේ වියපත් නැන්දණිය) ය. ටට්සුවෝ සහ ත්සුනේ විසින් ෂිබමටාවේ සම්ප්‍රදායික රසකැවිලි (දන්ගෝ) අලෙවිසලක් පවත්වා ගෙන යනු ලබයි. චිත්‍රපටය ඇරඹෙන්නේ තොරා-සන් යහපත් දෙයක් සිදුකොට සිය පවුල පිළිබඳ ගරු කිරීමට තොරා-සන් තුළ ඇති අපේක්ෂාවෙන් නමුත්, හැමවිටම එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ කරදර රැසකි.

තොරා-සන් අනපේක්ෂිත අයුරින් දිය පවුල වෙත පැමිණෙයි. පුවලේ සාමාජිකයන් ඔහුව දැකීමෙන් ප්‍රීතියට පත්වුවත්, තොරා-සන්ගේ කටයුතු නිසා ගැටලු රැසක්ම පැනනගියි. අනතුරුව ඔහු පැමිණියාක් මෙන් විගසින් නිවසෙන් පිටව යයි.

මඳ කලකට පසු, දුරබැහැර නගරයක් වෙත ඔහු පැමිණෙන්නේ සිය භාණ්ඩ අලෙවි කරගැනීමටයි. එහිදී ඔහුට "මැඩෝනාවක" ලෙස හඳුන්වනු ලබන දුකින් පෙළෙන රූමත් කාන්තාවක මුණගැසෙයි. තොරා-සන් ක්‍රමයෙන් ෂිබමටාහි සිය පවුලේ දන්ගෝ වෙළඳසැල වෙත ඇයව රැගෙන යයි. කාන්තාව ඔහුගේ ආරාධනය පිළිගනිමින් ඔහු සමග පැමිණෙයි. තොරා-සන් එම කාන්තාවට ප්‍රිය කරයි. (නමුත් ඔහු සිය හැඟීම් පිළිබඳ නොවිමසිලිමත් ය) කෙසේනමුත්, මැඩෝනාගේ හදවත දිනාගැනීමට ඔහු දරන උත්සාහයන් ඔහුගේම ලැජ්ජාශීලීභාවය හේතුවෙන් ව්‍යර්ථ වන අතර, අවසානයේ සිදුවන්නේ ඇය තවත් අයකු සමග එකතු වීමයි. තොරා-සන් මහත් සිත් තැවුලට පත්වන නමුත්, ගාම්භීර මුහුණක් පෙන්වාගෙන සිටින අතර, සිය බිඳුණු හදවත සුව කර ගැනුමට තවත් සංචාරයක නියැළෙයි.

චිත්‍රපට මාලාවේ සම්භවය
පළමු ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝ සිනමාහල් චිත්‍රපටය මුදාහැරීමට ප්‍රථම මෙහි ටෙලිනාට්‍ය ප්‍රභේදයක් 1968 සිට 1969 දක්වා විකාශය විය. එය මුලින් නම්කොට තිබුණේ "ගුකෙයි (හෙවත් "ගුක්යෝ")-කෙන්මයි" (愚兄賢妹) වහයෙනි. එහි අරුත "මෝඩ සොයුරා සහ නැණවත් සොයුරිය" යන්නයි. මෙම නාමය පැමිණෙන්නේ නයිතේ ටමරුකා (泣いてたまるか) හි අවසන් උපසිරැසියෙනි. (නයිතේ ටමරුකාහි ප්‍රධාන චරිතය ද නිරූපණය කරන ලද්දේ අත්සුමි කියෝෂි විසිනි)

කොබයෂි ෂුනිචි විසින් මෙම වැඩසටහන ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝ ලෙස යළි නම්කරන ලදී. රූපවාහිනී කතාමාලාවේ අවසන් කථාංගයේ දී සර්ප දෂ්ඨනයකින් තොරාජිරෝ මියයයි. මෙම පරිසමාප්තිය නිසා ප්‍රේක්ෂකයින් කෝපයට පත්වූ අතර, ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝහි චිත්‍රපට ප්‍රභේදය ප්‍රදර්ශනය ඇරඹිණි.

ආරම්භයේ දී, විකාශන නියෝජිතායතනය වූ ෂොචිකු මෙම චිත්‍රප‍ටයේ අරමුණු පිළිබඳ ප්‍රසාදයකින් පසුනොවී ය. නමුත් යෝජි යමාඩාගේ කැපවීම හේතුවෙන් මෙය විකාශය කෙරිණි. මෙම චිත්‍රපට මාලාව දැවැන්ත සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත් අතර, ෂෑම ග්‍රීෂ්ම ඍතුවකම සහ නව වසරකම චිත්‍රපටය බැගින් මුදාහැරිණි. ජපන් ජනප්‍රිය සංස්කෘතිය තුළ මෙම චිත්‍රපට මාලාවට සුවිසල් ස්ථානයක් හිමි විය. මොරිකාවා ෂින් හැර රූපවාහිනී ප්‍රභේදයේ සෙසු සහාය චරිත මෙම චිත්‍රපටයේ සිය චරිත නැවත නිරූපණය කරන්නේ නැත. සතෝ ගජිරෝ චිත්‍රපට බොහෝමයක "ගෙන්-චන්" ලෙසත්, නගයාමා අයිකෝ 6වන චිත්‍රපටයේ මැඩෝනා ලෙසත් සහ හිසාෂි ඉගාවා ඇගේ විවාහාපේක්ෂකයා ලෙසත් චරිත නිරූපණය කොට ඇත.

චරිත නිරූපණය

රූපවාහිනී කතාමාලාව
කියෝෂි අත්සුමි, තොරාජිරෝ කුරුමා ලෙස
අයිකෝ නගයාමා, සකුරා ලෙස
ෂින් මොරිකවා, ටට්සුසෝ කුරුමා ලෙස
ටොකුකෝ සුගියාමා, ත්සුනේ කුරුමා ලෙස
ගජිරෝ සතෝ, යූජිරෝ ලෙස (තොරාජිරෝගේ පුංචි සොහොයුරා)
හිසාෂි ඉගාවා, හිරෝෂි සුවා ලෙස (වෛද්‍යවරයෙකි)

චිත්‍රපට
කියෝෂි අත්සුමි, තොරාජිරෝ කුරුමා ලෙස
චියෙකෝ බයිෂෝ, සකුරා සුවා ලෙස
ගින් මේඩා, හිරෝෂි සුවා ලෙස
ෂින් මොරිකාවා, ටට්සුසෝ කුරුමා ලෙස (චිත්‍රපට 1 සිට 8 දක්වා)
ටට්සුවෝ මත්සුමුරා, ටට්සුසෝ කුරුමා ලෙස (චිත්‍රපට 9 සිට 13 දක්වා)
මසාමි ෂිමෝජෝ, ටට්සුසෝ කුරුමා (චිත්‍රපට 14 සිට 48 දක්වා)
චියෙකෝ මිසාකි, ත්සුනේ කුරුමා ලෙස
හිදෙටකා යොෂියෝකා, මිත්සුවෝ සුවා ලෙස
හිසාඕ දසායි, ප්‍රධානිතුමා (උමෙතාරෝ කට්සුරා) ලෙස
චිෂූ ර්යූ, ගෝසෙන්-සමා ලෙස
ගජිරෝ සතෝ, ගෙන්කෝ ලෙස

සජීවීකරණ
කෝයිචි යමදෙරා, තොරාජිරෝ කුරුමා ලෙස
යුමි තෝමා, ලිලී ලෙස
මාරි ඔකමොතෝ, සකුරා සුවා ලෙස
හෝචූ ඕත්සුකා, හිරෝෂි සුවා ලෙස
මිනොරි යාඩා, ටට්සුසෝ කුරුමා ලෙස
මියේ අසුමා, ත්සුනේ කුරුමා ලෙස
මිනේ එකෙන්, උමෙතරෝ කත්සුරා ලෙස
ර්යූජි සයිකචි, ගෝසෙන්-සමා ලෙස
නඔකි ටට්සුටා, ගෙන්කෝ ලෙස

චිත්‍රපට මාලාව

මැඩෝනාවියන්
සෑම චිත්‍රපටයකම තොරා-සන් සාමාන්‍යයෙන් සෙනෙහස දක්වන (හෝ පසුකාලීන චිත්‍රපටවල පියකු මෙන් සලකන) යුවතියක ලෙස ආරාධිත රංගන ශිල්පිනියක රංගනයෙහි යෙදෙයි. මෙම චරිත "මැඩෝනාවියන්" ලෙස හඳුන්වා ඇත. සෑම මැඩෝනාවියක‍ගේම චරිත චිත්‍රපටය මුදාහැරු‍ණු සමයේ ජනප්‍රිය නිළියක විසින් නිරූපණය කරන ලදී.

ආශ්‍රේයයන්

සාමාන්‍ය

විශේෂිත

වැඩිදුර කියවීමට
 "Tora-san" in Schilling, Mark. The Encyclopedia of Japanese Pop Culture. New York: Weatherhill, 1997, pp. 268–272. ISBN 978-0-8348-0380-0.

යෝජි යමාඩා විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ චිත්‍රපට
චිත්‍රපට මාලා
ජපන් චිත්‍රපට
ජපන්-භාෂා චිත්‍රපට
ෂෝචිකු චිත්‍රපට
ජපන් චිත්‍රපට මාලා

ඔතොකෝ වා ත්සුරායි යෝ


Plavi cvijet hrvatski je film redatelja Zrinka Ogreste iz 2021. godine. Film je svjetsku premijeru doživio u travnju 2021. u  glavnom programu 43. Moskovskog međunarodnog filmskog festivala na kojemu ga je publika izabrala trećim najboljim filmom festivala. Na 68. Pulskom filmskom festivalu film je nagrađen Velikom zlatnom arenom za najbolji film, redatelj Ogresta Zlatnom arenom za najbolju režiju, Vanja Ćirić Zlatnom arenom za najbolju glavnu žensku ulogu, a nagrađen je i Nagradom međunarodnog žirija kritike.

Uloge

 Vanja Ćirić – Mirjana

 Anja Šovagović-Despot – Violeta

 Tea Harčević – Veronika

 Nikša Butijer – Vlado

 Alen Liverić – Jakov

 Doris Šarić-Kukuljica – Ankica

Ekipa

 Scenaristica –  Ivor Martinić

 Direktor fotografije – Branko Linta

 Montažer – Tomislav Pavlić

 Kostimografkinja – Katarina Zaninovic

Nagrade i festivali
 Pulski filmski festival 2021. – Velika zlatna arena za najbolji film, Zlatna arena za režiju, Zlatna arena za najbolju glavnu žensku ulogu, Nagrada međunarodnog žirija kritike

Izvori

Hrvatski filmovi 2020-ih

Plavi cvijet (2021.)


Özalan, Tokat ilinin Niksar ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün adı, 1928 kayıtlarında Olukalan olarak geçmektedir. 30 Aralık 1993 tarihinde Olukalan ve Özveren köylerinin birleştirilmesiyle "Özalan" adı altında belediye statüsü alarak beldeye dönüşen köyün belediye statüsü, nüfusunun 2000 kişinin altına düşmesi üzerine 2013 yılında sona erdi.

Coğrafya
Köy, Tokat il merkezine 91 km, Niksar ilçe merkezine 37 km, Kumru ilçe merkezine 40 km, Korgan ilçe merkezine 35 km, Aybastı ilçe merkezine 30 km ve Başçiftlik ilçe merkezine 20 km uzaklıktadır.

Nüfus

Yönetim

Belediye başkanlığı

Kaynakça

Dış bağlantılar

Niksar belde ve köyleri
6360 sayılı yasaya göre kaldırılan belediyeler

Özalan, Niksar


An Centrolepis polygyna in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Robert Brown, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Georg Hans Emmo Emo Wolfgang Hieronymus. An Centrolepis polygyna in nahilalakip ha genus nga Centrolepis, ngan familia nga Centrolepidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Centrolepis

Centrolepis polygyna