The year 1932 in science and technology involved some significant events, listed below.

Astronomy and space sciences
 August 10 – A 5.1 kg chondrite-type meteorite breaks into fragments and strikes earth near the town of Archie, Missouri.
 Estonian astronomer Ernst Öpik postulates that long-period comets originate in an orbiting cloud (the Öpik–Oort cloud) at the outermost edge of the Solar System.

Biology
 English geneticist C. D. Darlington publishes Recent Advances in Cytology, describing the mechanics of chromosomal crossover and its role in evolutionary science.
 English geneticist J. B. S. Haldane publishes The Causes of Evolution, unifying the findings of Mendelian genetics with those of evolutionary science.
 American physiologist Walter Bradford Cannon publishes The Wisdom of the Body, developing and popularising the concept of homeostasis.
 A flock of Soay sheep is translocated from Soay to Hirta (also in the depopulated archipelago of St Kilda, Scotland) by conservationist John Crichton-Stuart, 4th Marquess of Bute.
 The heath hen becomes extinct in North America.

Earth sciences
 Braggite is first described, the first mineral discovered with the assistance of X rays.

Mathematics
 Menger-Nöbeling theorem.
 John von Neumann makes foundational contributions to ergodic theory in a series of papers.
 Rózsa Péter presents the results of her paper on recursive function theory, "Rekursive Funktionen," to the International Congress of Mathematicians in Zurich, Switzerland.
 December – Marian Rejewski of the Polish Biuro Szyfrów applies pure mathematics – permutation group theory – to breaking the German armed forces' Enigma machine ciphers.

Medicine
 January 5 – The pathology of Cushing's syndrome is first described by Harvey Cushing.
 American gastroenterologist Burrill Bernard Crohn and colleagues describe a series of patients with "regional ileitis", inflammation of the terminal ileum, the area most commonly affected by the condition which will become known as Crohn's disease.
 Grace Medes discovers tyrosinosis, the metabolic disorder later known as Type I tyrosinemia.
 Swedish neurosurgeon Herbert Olivecrona performs the first surgical excision of an intracranial arteriovenous malformation.
 Rudolph Schindler introduces the first semi-flexible gastroscope, in Germany.
 Commencement of the 40-year Tuskegee syphilis experiment by the U.S. Public Health Service to study the natural progression of untreated syphilis in poor African-American sharecroppers in Alabama without their informed consent.
 First published use of the term Medical genetics, in an article by Madge Thurlow Macklin.
 Gerhard Domagk develops a chemotherapeutic cure for streptococcus

Pharmacology
 Albert Szent-Györgyi and Charles Glen King identify ascorbic acid as an anti-scorbutic.
 December 25 – IG Farben file a patent application in Germany for the medical application of the first sulfonamide drug, Sulfonamidochrysoidine (KI-730; which will be marketed as Prontosil), following Gerhard Domagk's laboratory demonstration of its properties as an antibiotic at the conglomerate's Bayer laboratories.

Physics
 April 14 – John Cockcroft and Ernest Walton focus a proton beam on lithium and split its nucleus.
 May – Radio Luxembourg begins high-powered longwave test transmissions aimed directly at the British Isles which prove, inadvertently, to be the first radio modification of the ionosphere.
 May 10 – James Chadwick discovers the neutron. Werner Heisenberg explains its symmetries by introducing the concept of isospin.
 August 2 – The positron is observed by Carl Anderson.
 November 1 – The Kennedy–Thorndike experiment is published, showing that measured time as well as length is affected by motion, in accordance with the theory of special relativity.
 John von Neumann rigorously establishes a mathematical framework for quantum mechanics in Mathematische Grundlagen der Quantenmechanik.
 Zero-length springs are invented, revolutionizing seismometers and gravimeters.

Awards
 Nobel Prizes
 Physics – Werner Karl Heisenberg
 Chemistry – Irving Langmuir
 Medicine – Sir Charles Sherrington, Edgar Adrian

Births
 January 16 – Dian Fossey (murdered 1985), American primatologist.
 February 7 – Alfred Worden (died 2020), American astronaut.
 February 10 – Robert Taylor (died 2017), American computer scientist.
 March 10 – Udupi Ramachandra Rao (died 2017), Indian space scientist.
 March 14 – Joseph Bryan Nelson (died 2015), British ornithologist.
 March 15 – Alan Bean (died 2018), American astronaut.
 March 21 – Walter Gilbert, American chemist and Nobel laureate
 March 24 – Lodewijk van den Berg (died 2022), Dutch-born American chemical engineer and astronaut
 April 26 – Michael Smith (died 2000), English-born biochemist, recipient of the 1993 Nobel Prize in Chemistry.
 May 22 – Robert Spitzer (died 2015), American psychiatrist.
 July 10 – Ioan Pușcaș (died 2015), Romanian gastroenterologist.
 July 31 – John Searle, American philosopher of the mind and language.
 August 4 – Frances E. Allen (died 2020), American computer scientist, Turing Award winner.
 August 15 – Robert L. Forward (died 2002), American science fiction author and physicist.
 August 18 – Luc Montagnier (died 2022), French virologist and joint recipient of the 2008 Nobel Prize in Physiology or Medicine for the discovery of the human immunodeficiency virus (HIV).
 September 18 – Nikolai Rukavishnikov (died 2002), Russian cosmonaut.
 September 29 – Rainer Weiss, German-born American physicist, joint recipient of the 2017 Nobel Prize in Physics for detection of gravitational waves.
 October 1 – Biswa Ranjan Nag (died 2004), Indian physicist.
 October 3 – Terence English, South African-born cardiac surgeon.
 October 13 – John G. Thompson, American mathematician.
 November 6 – François Englert, Belgian theoretical physicist, joint recipient of the 2013 Nobel Prize in Physics for discovery of the Higgs mechanism.
 December 15 – John Meurig Thomas (died 2020), Welsh physical chemist.

Deaths
 February 29 – George Claridge Druce (born 1850), English botanist.
 March 14 – George Eastman (born 1854), American photography pioneer (suicide).
 April 3 – Wilhelm Ostwald (born 1853), Baltic German chemist.
 April 20 – Giuseppe Peano (born 1858), Italian mathematician.
 May 29 – Cuthbert Christy (born 1863), English medical investigator, zoologist and explorer.
 June 21 – Major Taylor (born 1878), African American racing cyclist.
 July 9 – King Camp Gillette (born 1855), American inventor.
 July 14 – Fran Jesenko (born 1875), Slovene botanist and plant geneticist.
 July 22 – Reginald Fessenden (born 1866), Canadian American radio broadcasting pioneer.
 August 9 – John Charles Fields (born 1863), Canadian mathematician.
 September 16 – Sir Ronald Ross (born 1857), British physiologist.
 November 12 – Sir Dugald Clerk (born 1854), Scottish-born mechanical engineer.

References

20th century in science
1930s in science

1932 in science


Fasciculele libero-lemnoase fac parte din sistemul circulator al plantelor vasculare. Circulația în sine are loc în țesutul vascular, care este de două tipuri: xilem și floem. Ambele sunt prezente într-un fascicul libero-lemnos, alături de țesuturi de susținere și protecție.

Xilemul se află, în general, adaxial, pe când floemul este poziționat abaxial. Într-o tulpină sau rădăcină, asta înseamnă că xilemul este mai aproape de centrul acesteia, pe când floemul aste mai apropiat de exterior. Într-o frunză, suprafața adaxială e de obicei partea superioară, cea abaxială fiind, analog, partea inferioară. Din această cauză, afidele se găsesc de regulă sub frunze și nu deasupra, întrucât zaharurile sintetizate de plantă sunt transportate de floem, care este mai apropiat de partea inferioară a frunzei.

Poziția fasciculelor libero-lemnoase relativ cu ele înseși poate varia considerabil; consultați stel.

Anatomie vegetală
Fiziologie vegetală
Țesuturi

Fascicul libero-lemnos


ඇමෙරිකන් විප්ලවීය යුද්ධය (1775-1783), නොහෙත් ඇමෙරිකන් නිදහස් අරගලය නොහොත් සරල ව විප්ලවීය යුද්ධය යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ ඇමෙරිකාව සහ මහා බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය අතර පටන් ගැනුණකි. එය අවසානය වෙද්දී බ්‍රිතාන්‍ය එක පැත්තක ද, ඇමෙරිකාව, ප්‍රංශය, නෙදර්ලන්තය සහ ස්පාඤ්ඤය අනෙත් පැත්තේ ද සටන් වැදුනහ. ඇමෙරිකාවට ජය අත් විය. මෙය සාමජයීය පෙරළියක් නොව දේශපාලන සටනකි. ඇමෙරිකාවේ නිදහස වෙනුවෙන් සටන් වැදි මේ යුද්ධය තුලින් දිව යන්නේ පැරණි සහ නව දේශපාලන අදහස් වෙති. එසේම නව හමුදාමය සංකල්ප ඵල ගැනීමකි. බ්‍රිතාන්‍ය පාර්ලිමේන්තුවේ නියෝජනයක් නැතිව, උපනිවේෂ ඇමෙරිකානුවන්ගෙන් අදහස් විමසන්නේ නැතිව ඔවුන් වෙත බදු පැනවිය හැකි ද යන්න බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යයේ තුන්වැනි ජෝර්ජ් රජුට උත්තර දෙන්නට සිද්ධ වූ ගැටළුව යුද්ධයක් ලෙසින් දියත් වී බදු ගැන විමසූවන් වෙන් වී ගොස් රටක් ලෙසින් ලෝකයට බිහි වී නිමා වූවකි.

උපනිවේෂයන් හි පාලකයන් යැයි කියාගත් බ්‍රිතාන්‍ය එහි ආරක්ෂාවට මුදල් වැය කරන්නට අකමැති වූහ. උපනිවේෂයන් හි මිලීෂීයාවට තම ආරක්ෂාව සලසා ගැනීමට තරම් යුදමය දැනුමක් සතු නොවිණ. බ්‍රිතාන්‍යයන් ස්වදේශී ඉන්දියානුවන් වෙත දැක් වූ සැලකිලි වලට ද උපනිවේෂ වැසියන් අකමැති වූහ. එසේම රටේ බටහිර පළාත් වලට උපනිවේෂ වැසියන් සංක්‍රමණය වීමට බ්‍රිතාන්‍ය අකමැත්ත දැක්විය. ඒ නිසා තමන් කමැති උපනිවේෂ වැසියන් අකමැති ප්‍රතිපත්ති ක්‍රියාත්මක කරවීමට ඔවුනට හමුදා බලය හා මුදල් අවශ්‍ය විණ. එහෙත් බ්‍රිතාන්‍යයේ මතය වූයේ තම ආරක්ෂාව පිණිස උපනිවේෂ වැසියන් මුදල් වැය දැරිය යුතු යැයි කියාය. තමන් කැමැත්තට ඉඩ නැත්නම් ආරක්ෂාව සලසන නාමයෙන් ගෙනෙන අනිකුත් බදු පිළිවෙත් වලට තමන් විරෝධ වෙන්නේ යැයි උපනිවේෂ වැසියන් බ්‍රිතාන්‍යයට කියා සිටියහ. අකමැති දෙයක් සඳහා වැය කරන්නට තමන් වෙතින් බදු මුදල් අය කර ගැනීම උපනිවේෂ වැසියන් දුටුවේ ඒකීය පුද්ගල අයිතිය ආක්‍රමණය කරන පීඩකයෙකුගේ හැදියාවක් ලෙසිනි.

1764 දී මුද්දර බද්දට කෙමෙන් කෙමෙන් අප්‍රසාදය වැඩි වුණි. අනතුරුව වෙනත් අපනයන භාණ්ඩ වලට, විශේෂයෙන් ම තේ සඳහා බද්දක් පැනවීම ඔවුනට රිස්සුවේ නැත. 1773 දී බොස්ටන් වරායේ දී ස්වදේශී ඉන්දියානුවන් මෙන් වෙස්වළා ගත් දේශප්‍රේමී උපනිවේෂ වැසියන් "තේ සාදයක්" පැවැත්වූහ. ඔවුන් ඊස්ට් ඉන්දියා කොම්පැණිය විසින් අපනයනය කරන ලද තේ පෙට්ටි නැව් වලින් ඇද මුහුදට හෙලූහ. ඊ ළඟ සැප්තැම්බරයේ දී මහාද්වීප කොංග්‍රසය ෆිලඩෙල්ෆියාවේ දී හමු වූහ. මුල් වෙඩි හඬ වැදුනේ 1775 අප්‍රේල් මාසයේ දී බ්‍රිතාන්‍ය හමුදාව අවි ගබඩා සොයන්නට සහ දේශප්‍රේමීන් අත් අඩංගුවට ගන්නට ගිය ලෙක්සින්ග්ටන් හා කොන්කෝර්ඩ් සටන් වල දී ය. සටන් පැතිර යන්නට පටන් ගැනිණ.

1776 ජූලි මාසයේ දී බ්‍රිතාන්‍යයට එරෙහිව නිදහස් ප්‍රකාශනය ලියා උපනිවේෂ වැසියන් විසින් සම්මත කරගන්නා ලදි. නිදහස නම් සංකල්පය මත පදනම් වූ යුද්ධය බ්‍රිතාන්‍යය උපනිවේෂ 13 ක වැසියන් අතර ජනප්‍රිය විය. යුද්ධය ආරම්භයේ දී ඇමෙරිකාවේ නිර්මාතෘවරුන් විසින් නිදහස් ප්‍රකාශනයෙන් කියූ දෑ සාක්ෂාත් කරගන්නට හැකි වේ යැයි සිතු අය නොවූහ. ඔවුන්ට මහා බ්‍රිතාන්‍ය අධිරාජ්‍යය හා සටන් වැදීමෙන් ලැබෙනුයේ ජයග්‍රහණයක් නොව  අපකීර්තියක් යැයි සිතූ අය වැඩි වූහ. කෙසේ වුව ද, 1783 දී පැරීසියේ සාම ගිවිසුම අත්සන් කරද්දී ඒ අනාවැකි එසේ වේ යැයි සිතූ අය බහුතරය විය.

ඇමෙරිකන් විප්ලවීය හමුදාවේ නායකත්ව තනතුරු දරනා අයගේ යුද දැනුම හා හමුදා පුහුණුවක් නැතිකම යුද්ධයේ එතෙක් දැඩි අඩුපාඩුවකින් වූවකි. 1775 ජූනි මාසයේ දී කොන්ටිනෙන්ටල් හමුදාවේ අණ දෙන නායකයා ලෙස පත් කරන ලද ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් ඊට පත්වූයේ වර්ජීනියා මිලීෂීයාවේ ඔහු දැක් වූ දස්කම් නිසාය. එහෙත් ඔහු වෘත්තියෙන් මිනින්දෝරුවෙකු වූ වැවිලි වගාවේ යෙදි ගම්බද මහත්තෙයක් ලෙසින් සැලකෙන ලද්දෙකි. ඔහු වෘත්තිමය සොල්දාදුවෙක් නොවීය. අනෙකුත් අය අතර හොරේෂියෝ ගේට්ස් සහ චාල්ස් ලී යන දෙදෙනා අවම යුද අත්දැකීම් වලින් යුතු අය වූහ. නැතානියෙල් ග්‍රීන් නැමැත්තා යකඩ තලන්නෙකි. හෙන්රි නොක්ස් පොත්කඩ අයිතිකාරයෙකි. බෙනඩික්ට් ආර්නෝල්ඩ් ඇපොතකරියේ අත් උදව්වට සිටියෙකි. ඔහු පසුකලෙක බ්‍රිතාන්‍යයට පක්ෂපාතී වූවෙක් වෙයි. මේ හමුදාපතිවරුන් හත් අවුරුදු යුද්ධයක් දිනාගත් මහා අධිරාජ්‍යයක් සොලවන්නට සමත් වේ යැයි කිසිවෙකු සිතුවේ නැත.

උපනිවේෂ ප්‍රාන්ත ආණ්ඩු සහ අලුතින් පිහිටුවා ගත් කොංග්‍රසය ස්ථිර හමුදාවක වැය දරන්නට ද පසුබෑමකින් යුතු වූහ. දේශපාලනඥයන් සිතුවේ ස්ථිර හමුදාවක් නඩත්තු කිරීමෙන් ප්‍රජා පීඩක ආඥාදායකයෙකුගේ වැඩීමකට අත දීමක් සිද්ධ වේ යැයි කියාය. ප්‍රාන්ත ආණ්ඩු කල්පනා කළේ රටේ ආරක්ෂාවට යන වැය ගැන ය. 1776 දී මුල් රෙජිමේන්තු වලට එකතු වූ ස්වේච්ඡා හමුදා භටයන් වේතන නොමැතිව සටන් කරනු නොහැකි යැයි කියා නිවෙස් බලා ගියහ. එවිට කොංග්‍රසය කලබල වී වහාම වසර තුනක සේවයට හෝ යුද්ධය අවසන් වෙන තෙක් පමණක් සටන් කරන්නට යැයි හමුදාවට එකතුවෙන්න යැයි ඔවුන් ව යළි කැඳවීමයි. රටේ ඇති තරම් පිරිමි ජනගහණයක් සිටියත් හමුදාවට බැඳෙන පිරිමි මඳ වූහ. එවිට කොංග්‍රසය මාස නමයක අනිවාර්ය සේවයක් නියම කළේය. ඒ 1777 මුල් කාලයේ දී ය. එහෙත් ඊට ද වැසියන් සවන් නොදුන්හ. මන්ද ප්‍රාන්ත බලය තුල ඒ අනිවාර්ය කිරීම බලපෑවේ කරකියා ගන්නට නොහැකි වූවන්ට පමණයි. හමුදාවට බැඳෙන අයට අතට මුදල් හා ඉඩම් කෑලි ලබාදෙනවා යැයි කොංග්‍රසය කියා සිටියේය. එහෙත් ජනතාව ඊට රැවටුනේ නැත. මන්ද අතට මුදල් දෙනවා කිව්ව ද, $750 ගෙවුනේ මුදල් අගය වේගයෙන් බහින කරදහි කොළ වලිනි. සොල්දාදුවෙකුගේ දවසේ වේතනයට වඩා තිස් ගුණයක් සිවිල් කම්කරුවෙකුට දිනක දී උපයත හැකියාව තිබිණ. ඒ නිසා ජෝර්ජ් වොෂින්ටන්ගේ හමුදාවේ සිටියේ තුනෙන් දෙකක ප්‍රමාණයක හමුදාවක සටන් වදින්නට නුසුදුසු අයයි.

එහෙත් වොෂින්ටන්ගේ මූලිකත්වයෙන්, ප්‍රංශයෙන් එන මාර්කි ඩ ලාෆායෙට් නම් වූ තරුණයා ස්වේච්ඡාවෙන් ම 1777 අගෝස්තුවේ දී මහාද්වීප හමුදාවට එක් වූයේය. 1778 පෙබරවාරියේ දී පෲසියන් (ජර්මන්) සරඹ ප්‍රවීනයෙක් සේ සැලකෙන ෆෙඩ්රික් වොන් ස්ටූබන් ඔවුන්ට එකතු වෙයි. මහා ද්වීප හමුදාවේ මිලීෂීයාව, ගොවියන් සහ රන් රදී වැඩකරැවන්ව සාමාන්‍ය පුහුණු සොල්දාදුවෙකුගේ තත්වයකට ගෙන එන්නට ඔවුන් දෙදෙනා සමත් වෙති. හමුදාව හැර දා පැන ගිය අය බොහෝ විය. 1780 වෙද්දී හමුදාවට බැඳෙන අයගෙන් කාලක් පමණක් මාස නවයක අනිවාර්ය සේවය නිම කළ අය වූහ. කළු ඇමෙරිකානුවන් විශාල සංඛ්‍යාවක් ද යුද්ධයට එකතු වූහ. දකුණු ප්‍රාන්ත වල වහල් සේවයේ වූ කළු අයට හමුදාවට එකතු වීම තහනම් ව තිබියේය. ඔවුන් අතරන් සමහරු බ්‍රිතාන්‍යයට පක්ෂව සටන් කළහ. එහෙත් උතුරේ වැඩි කළු ඇමෙරිකානු ජනගහණය මහා ද්වීප හමුදාවට එකතු වී සටන් වැදුනේ වහල් සේවය අහෝසි කරන්නට ජය හේතු වේ යැයි යටි බලාපොරොත්තු වෙනි.

නොයෙක් දක්ෂතා වලින් යුතු වූවන් හමුදාවට සිටිය ද, උසස්වීම් සඳහා නියමිත ක්‍රමයක් නොවීය. සියළු ජනරාල්වරු පත්වුනේ කොංග්‍රසයේ අනුමැතියෙනි. ප්‍රාන්ත ආණ්ඩු වලින් අතුරු නිලධාරීන් පත් කෙරිණ. එහෙත් පක්ෂපාතීත්වය හා ඥාති අනුග්‍රහයන් නිසා තනතුරු හා උසස්වීම් ලැබි අය වැඩි වූහ. තනතුරු වලට සුදුසු වූ ජෝර්ජ් වොෂින්ටන් නිර්දේශ කළ අය නොසලකා හැරිණ. නිලධාරීන් විශ්‍රාම පඩි හැටියට වේතනයෙන් බාගයක් ජීවිතය තිබෙන තුරු ලබා ගැනීමට ඉල්ලා සිටියහ. ජෝර්ජ් වොෂිංටන් හමුදාපති වශයෙන් වේතනයක් නොමැතිව ස්වේච්ඡාවෙන් හමුදාවට බැඳී සිටියෙකි. ඔහු තම නිලධාරීන්ගේ ඉල්ලීමට සහයෝගය දැක්වූයේය. හමුදාවෙන් ඉල්ලා අස් වී යන සංඛ්‍යාව වැඩි වෙන්නට පටන් ගනිද්දී 1780 දී ඒ ඉල්ලීම අනුමත විය.

එහෙත් නායකත්වය, පුහුණුව හා වේතන පමණක් නොව ඔවුනට තිබි තවත් මහත් හිඟයක් විය. ඒ අවි ආයුධ, යුද උපකරණ හා ආහාර පාන යනාදිය කෘෂිකාර්මික රටාවක් පැවති සමාජයකින් පහසුවෙන් ලබාගත නොහැකි වීමයි. කාර්මික නිෂ්පාදන බොහොමයක් ආවේ යුරෝපයෙනි. අවි හා වෙඩි බෙහෙත් ගෙන්වා ගැනීම පහසු වෙන්නේ බෙන්ජමින් ෆ්‍රෑන්ක්ලින් තනාපතිවරයෙක් ලෙසින් ප්‍රංශයට ගිය පසුය. ප්‍රංශ හා ඕලන්ද අවි හා වෙඩි බෙහෙත් නැව් මඟින් ඇමෙරිකන් පුද්ගලික අංශයේ වෙළඳ මාර්ග වලින් ගෙන්වා ගන්නට මාර්ග පෑදිණ. ඔවුන් අතර යුද්ධය නිසා පොහොසත් වන්නට හැකි වූ අය වැඩි විය. කෘෂිකාර්මික සමාජයක ආහාර බෙහෙවින් තිබිය ද ඒවා බෙදා හැරීම පාරවල් එතරම් නොතිබි විශාල පෙදෙසකින් යුතු රටක් තුල පහසු නොවීය. සීතල කාලයේ දී ලුණු දමා කල්තබා ගත හැකි මස් ආදිය නිසියාකාරව කරන්නට නොහැකි වූ අවස්ථා වල දී නරක් වී විසි කිරීම නිසා සොල්දාදුවන්ට හාමතෙන් ඉන්නට ද සිද්ධ විය.

කොංග්‍රසය මඟින් අගය අඩු කරමින් යහමින් අච්චු ගැසූ කරදහි මුදල් පාවිච්චිය බොහෝ ගැටළු වලට මුල් විය. උපනිවේෂ 13 ආණ්ඩු ද තම තම ප්‍රාන්තය ගැන මිසෙක ෆෙඩරල් රජය ගැන දක්වන අවධානය හා සහයෝගය මඳ විය. බද්දක් පැනවීම ගැන කතා කරන්නට ඔවුනට නොහැකි වුණි. මන්ද සටන් වදින්නේ බදු වලින් ගැලවෙන්නට නිසාය. ණයට ගන්නා මුදල් වල පොලී ඉහළ ගියේය. 1776 දී ප්‍රංශ භාණ්ඩාගාරයෙන් මිලියන ලීව්ර ණය මුදලක් ගෙන තිබුණු ඇමෙරිකාව ප්‍රංශයෙන් තවත් ණය ඉල්ලා ගති. ලෝක ඉතිහාසයේ මුල් වරට ජාතික උත්සාහයකින් හැදි මහා ද්වීප හමුදාව කිසිසේත්ම සූක්ෂම වූයේ නැත. දක්ෂ වූයේ නැත. එහෙත් කෙසේ හෝ ඔවුන් යුද්ධය දිනන්නට සමත් වූහ.

මූලාශ්‍ර

 http://en.wikipedia.org/wiki/American_Revolutionary_War

ඇමරිකානු ඉතිහාසය
විප්ලව
ඉතිහාසය
ඉතිහාසය - ලෝකය
යුද්ධ
ඇමෙරිකා එක්සත් ජනපදය

ඇමරිකානු විප්ලවීය යුද්ධය


Amt Itzstedt er et kreisoverskridende amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den sydlige del af Kreis Segeberg. Kreis Segeberg ligger i den sydøstlige del af delstaten Slesvig-Holsten, og amtets administration ligger i Itzstedt. Til amtet hører desuden Tangstedt fra Kreis Stormarn og seks kommuner i Kreis Segeberg.

Kommuner i amtet
 Itzstedt
 Kayhude
 Nahe
 Oering
 Seth
 Sülfeld
 Tangstedt

Historie
1. april 1970 blev Amt Itzstedt oprettet af det daværende Amt Nahe og den tidligere amtsfrie kommune Sülfeld .

I forbindelse med forvaltningsreformen 1. januar 2008 blev Tangstedt fra Kreis Stormarn indlemmet i amtet. Det blev da, sammen med Amt Großer Plöner See, det andet kreisoverskridende amt i Slesvig-Holsten.

Eksterne kilder og henvisninger

 Amt Itzstedt

Itzstedt

Amt Itzstedt


An Habenaria occidentalis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Lindley, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Victor Samuel Summerhayes. An Habenaria occidentalis in nahilalakip ha genus nga Habenaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Habenaria

Habenaria occidentalis


සමර්ටන් පුරුෂයාගේ අභිරහස ලෙසින්ද හැඳින්වෙන, ටමාන් ෂඩ් සිද්ධිය,   යනු, ඕස්ට්‍රේලියාවේ, ඇඩිලේඩ්හී සමර්ටන් වෙරළෙහි 1948 දෙසරම්බර් 1 දිනදී පෙ. ව. 6.30 වේලාවට මියගොස් සිට හමුවූ හඳුනානොගත් පුරුෂයා සම්බන්ධ  නොවිසඳුනු සිද්ධියකි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

ටමාන් ෂඩ් සිද්ධිය


Mučenici španjolskog građanskog rata naziv je za više od 6800 katoličkih svećenika i vjernika laika koje su mučili i pogubili pripadnici Internacionalnih brigada i španjolski anarho-komunisti zbog njihove pripadnosti katoličkoj vjeri za vrijeme Španjolskog crvenog terora.

Sveukupno je za Crvenog terora ubijeno 13 biskupa, 4172 svećenika, 2364 redovnika i 283 časne sestre, odnosno 6832 pripadnika Katoličke Crkve. Do sada je blaženima proglašeno 1 815 mučenika, a 11 ih je kanonizirano.

Poznati mučenici Španjolskog građanskog rata
 522 španjolska mučenika, beatificirao ih je papa Franjo
 498 španjolskih mučenika, beatificirao ih je papa Benedikt XVI.
 233 španjolska mučenika, beatificirao ih je papa Ivan Pavao II.

Izvori

Vanjske poveznice
  newsaints.faitweb.com "Mučenici vjerskih progona tijekom Španjolskog građanskog rata (1934., 1936. – 39.)" - popis mučenika, 60 str.

Mučenici španjolskog građanskog rata


Ecartamentul normal (sau ecartamentul Stephenson, denumit după George Stephenson, ecartamentul internațional și ecartamentul standard) este forma cea mai folosită la nivel mondial de ecartament, acesta fiind de 1.435 mm. Aproximativ 55% din liniile de cale ferată ale planetei folosesc acest ecartament. Toate liniile de mare viteză, cu excepția celor din Rusia, Uzbekistan și Finlanda, utilizează ecartamentul standard. În România, denumirea oficială utilizată este "ecartament normal".

În cazul ecartamentului normal, distanța între fețele laterale interioare ale celor două șine măsurată la 14 mm sub planul tangent comun la suprafața de rulare este stabilită internațional la 1.435 mm, cu excepția Statelor Unite, unde este încă definită de Sistemul anglo-saxon de unități la aproximativ 4 ft 8½ in. El mai este numit ecartament UIC, ecartament european în Uniunea Europeană sau ecartament uniform în Queensland, Australia, și în Noua Zeelandă.

Note

Ecartament feroviar de 1435 mm

Ecartament normal


Charles Hastings,  baronnet, ( - septembre 1823) est un officier de l'armée britannique.

Famille
Hastings est le fils illégitime de Francis Hastings (10e comte de Huntingdon), et d'une mère inconnue qui est en fait une célèbre courtisane française, la demoiselle Lany, " danseuse de l'Opéra ". Il est né à Paris le 12 mars 1752 et grandit en Angleterre.

Il épouse Parnel Abney, la fille unique et héritière de Thomas Abney de Willesley Hall à Willesley, Derbyshire. Thomas Abney est le fils de Thomas Abney, juge des plaids communs.

Hastings a deux fils, Charles, né le  octobre 1792, et Frank, né le 6 février 1794, et une fille, Selina, décédée jeune.

Il est créé baronnet de Willesley Hall dans le comté de Derby le 18 février 1806. Il est également Chevalier Grand-Croix de l'Ordre royal des Guelfes. Hastings a un siège ancestral à Willesley de son mariage et une maison à Harley Street dans le Middlesex.

Lady Hastings passe sa vie dans l'isolement et la quasi-cécité dans leur maison ancestrale.

Hastings s'est suicidé et fait enterrer des glands avec lui en 1823. Il est remplacé par son fils, Charles, qui change son nom en Abney-Hastings. Son fils Frank Abney Hastings combat à la bataille de Trafalgar et est mort à Zante.

Carrière militaire
Il achète une charge d'enseigne dans le  régiment d'infanterie, en 1776 une lieutenance, et en 1780 une capitainerie. En 1783, il achète un poste de major dans le  régiment d'infanterie, mais en 1786 il est lieutenant-colonel en demi-solde du  régiment d'infanterie. En 1786, il devient lieutenant-colonel du  régiment d'infanterie. En 1789, il prend à nouveau sa retraite avec demi-solde et, pendant ce temps, est muté au  régiment d'infanterie. En 1798, il est muté au  régiment d'infanterie en tant que lieutenant-colonel et peu de temps après, il est promu colonel breveté et major-général le même jour. En 1800, il devient lieutenant-colonel du  régiment d'infanterie. En 1806, il est promu colonel du  régiment d'infanterie, puis muté au  régiment d'infanterie, et en 1811 retourne dans son ancien régiment, le  régiment d'infanterie. Il est ensuite promu général.

Références

Famille Hastings
Général de l'armée de terre britannique
Décès en septembre 1823
Naissance en mars 1752
Baronnet
Militaire britannique des guerres napoléoniennes
Décès à 71 ans

Charles Hastings (1er baronnet)


Carlos Rodríguez Larreta (n. 1868 - 1926) fue un abogado y político argentino. Ocupó el cargo de Ministro de Relaciones Exteriores, durante las presidencias de Manuel Quintana y José Figueroa Alcorta. Fue miembro del Tribunal permanente de arbitraje de La Haya y participó en la comisión para fijar los límites entre Perú y Bolivia. Además, fue convencional constituyente en 1898. Es conocido por oponerse al voto secreto en la Argentina.

Fue uno de los fundadores junto a Lisandro de la Torre del Partido Demócrata Progresista en diciembre de 1914.

Hijo de Carlos Rodríguez Larreta y Adela Agustina Maza Oribe. Ejerció como docente en la Universidad de Buenos Aires (UBA) enseñando derecho constitucional.

Se casó con Carmen Agustina Marcó del Pont Pinedo el 28 de junio de 1892 y tuvo cuatro hijos. Es el bisabuelo del actual jefe de Gobierno de la Ciudad Autónoma de Buenos Aires, Horacio Rodríguez Larreta.

Referencias

Enlaces externos

Ministros de Relaciones Exteriores de Argentina
Convencionales constituyentes de Argentina en 1898
Abogados de Argentina
Políticos del Partido Demócrata Progresista
Profesores de la Universidad de Buenos Aires
Familia Rodríguez Larreta

Carlos Rodríguez Larreta


Alejandrina Raida Cóndor Sáez (Ulcumayo, Junín, 28 de junio de 1944) es una activista por los derechos humanos peruana.

Es reconocida por su lucha en la búsqueda de justicia por la Masacre de La Cantuta, en la que un profesor universitario y nueve estudiantes -entre ellos su hijo Armando Amaro- de la Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle fueron secuestrados, torturados y desaparecidos por el destacamento paramilitar Grupo Colina, pertenecientes al Ejército Peruano, en una estrategia contra el terrorismo de baja intensidad por presuntamente pertenecer al grupo terrorista Sendero Luminoso. Este es uno de los casos por el cual el expresidente peruano Alberto Fujimori ha sido condenado a veinticinco años de prisión.

Raida no supo lo que sucedió con su hijo y sus compañeros hasta varios meses después de su desaparición. A partir del descubrimiento de la masacre, encabezó, junto a otras madres y familiares de los desaparecidos, como Gisela Ortiz, marchas y vigilias en búsqueda por la justicia y paz, dirigido movimientos en favor de los derechos humanos y contribuido en la memoria y dignidad de las mujeres deudas.

Referencias

Enlaces externos
 Raida Cóndor en memorial de Lima
 Madre Coraje: la historia de Raida Cóndor
 Perú: la historia de Raida
 Familiares. La Cantuta y Barrios Altos" Documental que muestra la lucha por justicia de Raida Cóndor

Activistas por los derechos humanos de Perú
Alumnado de la Universidad Nacional de Educación Enrique Guzmán y Valle
Opositores al gobierno de Alberto Fujimori

Raida Cóndor


Mario Massa (* 2. Januar 1897 in Foggia; † 1973 in Mailand) war ein italienischer Drehbuchautor und Filmregisseur.

Morra war zunächst Journalist und arbeitete seit den 1930er Jahren für den Film; u. a. schrieb er bis 1952 etwa zehn Filme, meist Komödien oder sentimentale Romanzen. Mit Domenico Gambino inszenierte er seinen einzigen Film als Regisseur, den 1944 erschienenen Vietato ai minorenni.

Filmografie (Auswahl)
 1941: Un marito per il mese di aprile
 1944: Vietato ai minorenni (& Ko-Regie)

Weblinks

Einzelnachweise

Drehbuchautor
Filmregisseur
Italiener
Geboren 1897
Gestorben 1973
Mann

Mario Massa (Drehbuchautor)


Cimitirul militar român Soultzmatt este un cimitir construit în anul 1920 în localitatea Soultzmatt, Alsacia, Franța ce adăpostește osemintele a 687 prizonieri români din cei 2400 morți în perioada 1917-1919 în lagărul Soultzmatt și din regiune. Deportați în iarna 1916-1917 (pe când Alsacia aparținea Imperiului German), majoritatea au pierit în condiții atroce din cauza înfometării, frigului și bolilor, privați de orice legătură cu familiile din țară. După război osemintele au fost scoase din diverse gropi comune. Cimitirul a fost inaugurat în anul 1924 de către Regele Ferdinand și Regina Maria a României. Este localizat în mijlocul unei păduri aparținând comunei Soultzmatt, chiar pe terenul fostului lagăr, în punctul numit Val du Pâtre. Este singura și cea mai mare necropolă militară românească din Franța.

În fiecare an, în prima duminică după Înălțare (Ziua Eroilor) se desfășoară ceremonii oficiale cu depuneri de coroane, la care participă în general românii naturalizați în Franța, Germania și Elveția.

Localizare
Cimitirul militar român este situat într-o zonă muntoasă, împădurită, din munții Vosgi, în imediată apropiere de orașul Soultzmatt din Alsacia. Coordonate: 47°57'22.496" N 7°12'56.675" E.

La cimitir se ajunge, venind, din Franța, pe Autostrada A4 dinspre Colmar sau din direcția opusă, dinspre Belfort, până la vest de orașul Rouffach.

Istoric

Lagărul
În lagărul Soultzmatt militarii români s-au confruntat cu un regim neomenesc datorită alimentației aproape inexistente, munca într-o carieră de marmură la care se adăuga și un comportament total neadecvat din partea paznicilor lagărului care foloseau în mod frecvent bătaia. Cronicile locale ale perioadei menționează că soldații români mâncau resturi alimentare ce se găseau în gunoaiele menajere ale comunei. În noaptea de 27 spre 28 ianuarie 1917, prizonierii români au fost pedepsiți de militarii germani ce făceau parte din paza lagărului care i-au scos afară din barăci într-un frig de -20 de grade Celsius pentru că românii au îndrăznit să intre în război împotriva Germaniei. În câteva zile aproape tot efectivul de militari români a murit.

Din documentațiile comunei Soultzmatt reiese, că în acest lagăr, de pe 6 martie, până la 8 mai 1917, au murit fie torturați, fie de foame sau de frig, 120 soldați români.

După mărturiile din vremea aceea, "prizonierii români erau atât de înfometați de către gardieni, încât  erau reduși la starea de schelete și mureau ca șoarecii".

Cimitirul
La propunerea Comitetului pentru amenajarea și îngrijirea mormintelor prizonierilor români din Alsacia, la 30 august 1919, orașul Soultzmatt a dat României platoul de la Val du Pâtre (Valea Păstorului), pe care cândva fusese amplasat lagărul prizonierilor români, unde a fost amenajat ulterior actualul cimitir militar român.

Se spune, că în privința alegerii locului s-a ținut seama și de recomandarea lui Max Dellfus - un elvețian din Vevey, Elveția. Dellfus a făcut parte din Comisia pentru soarta prizonierilor de război, cu reședința la Geneva și va fi fost cu mare probabilitate unul dintre membrii delegației din partea Crucii Roșii care s-a interesat de soarta prizonierilor români din lagărele germane, lucru pentru care a fost considerat prieten și binefăcător al soldaților prizonieri români.

La 24 septembrie 1919, ziarul francez Alsacia făcea următoarea mențiune, cu privire la donația orașului Soultzmatt, făcută guvernului român: "Prin deliberare, la data de 30 august 1919, consiliul municipal a decis ca localitatea Soultzmatt să pună la dispoziția guvernului român un teren pentru înmormântarea soldaților români decedați în timpul prizonieratului lor în Alsacia. Comuna Soultzmatt a dăruit acest teren guvernului român".

Lucrările de amenajare s-au făcut la inițiativa și cu sprijinul Comitetului pentru Mormintele Românești din Alsacia și au fost definitivate în anul 1920.

Aici au fost (re)înmormântați 678 soldați români, luați prizonieri în Transilvania până în decembrie 1916, care s-au stins unul după altul, din anul 1917 până în anul 1918, în urma regimului de detenție impus de germani. 553 de morminte sunt individuale.

În alte două morminte comune (de la unul lipsește inscripția de la baza crucii) se află osemintele a 125 de prizonieri ("un întreg detașament român"), care au murit de frig în noaptea de 27 spre 28 ianuarie 1917, la Steinbrunn-le-Haut.

Cimitirul militar a fost inaugurat la 9 aprilie 1924, în prezența regelui Ferdinand și a reginei Maria. Accesul se realizează printr-o poartă metalică, străjuită de o parte și de cealaltă de câte trei stâlpi metalici, care au montate câte două plăcuțe din bronz cu inscripția ""SUVENIR FRANCEZ"" (în partea stângă) și ""CIMITIRUL MILITAR/ ROMÂN/ RĂZBOIUL 1916-1918"" (în partea dreaptă).

În cadrul cimitirului, în care se găsesc 556 de cruci, au fost depuse osemintele a 687 de eroi români care au murit în captivitate. Monumentul central are forma unei cruci creștine, iar la baza acestuia sunt montate trei plăci cu inscripții. De o parte și de alta a acestuia sunt două gropi comune marcate prin două cruci. Lângă gardul din latura stângă se găsește o statuie din bronz realizată de sculptorul Oscar Han, în 1933.

Referințe

Bibliografie
 Constantin Kirițescu - Istoria Războiului pentru întregirea României, Volumul 1, Editura Informația, București 1989

Legături externe

 Photo des prisonniers roumains sur le panneau commémoratif du cimetière roumain du Schaefertal à Soultzmatt
 Cimitirul militar român de la Soultzmatt - ortodoxia

Memoriale și monumente ale participării României la Primul Război Mondial
Cimitire militare
Cimitire din Franța
Fondări în 1920


වැඩි කතාබහට ලක් නොවන නමුත් CPU හි ඉතා වැදගත් අංගයකි, දත්ත සමාන්තරතාව, ඉහත සාකච්ඡා කරන ලද සකසන (Processor) සියල්ලම ආදිශ උපකණ ලෙස හැදින්විය. එක් උපදෙසක් ගැන සැලකීමේදී දෛශික සකසන ක්‍රියා කරන්නේ දත්ත කොටස් රාශියක් සමගයි. එම නිසා දෛශික සනසන, අදිශ සකසන වලින් වෙනස් වෙයි. මක් නිසාද අදිශ සකසන ක්‍රියාකරන්නේ දත්ත එක් කොටසක් පමණ පමණක් බැවිනි ෆ්ලින් (Flyn) කගේ වර්ගීකරණයට අනුව, දත්ත හසුරැවන මෙම ක්‍රම 02 පිළිවලින් SISD (එක් උපදෙසක් හා එක් දත්තයක්) හා SIMD (එක උපදෙසක්, දත්ත ගොඩක්)  ලස හදුන්වයි. දෛශික දත්ත හා ක්‍රියාත්මක CPU නිපදවීමේ වඩා වැදගත් කම් නම් විශාල දත්ත ප්‍රමාණයක් මත ක්‍රියා කරන , එකම මෙහෙයුම (උදා: එකතුව, තිත් ගුණය) උවමනා වන කාර්යයන් හොදින් ක්‍රියාත්මක කිරිමට ලැබීමයි. එයට හොද උදාහරණ ලෙස බහු මධ්‍යම යෙදුම් (රෑප, වීඩියෝ ශබ්ද) හා විද්‍යාත්මක හා ඉංජිනේරැ කාර්යයන් දැක්විය හැක. අදිශ CPU එකක් අනිවාර්යෙන් දත්ත ගොන්නක් එක් එක් උපදෙස් හා අගයන් ආභරණය විකේතනය හා ක්‍රියාත්මක කිරීඹ යන මුළු ක්‍රියාවලියට සම්පුර්ණ කළ යුතු නමුත් දෛශික CPU එකක් එක් උපදෙසක් සමග ඇතිඊටත් වඩා විශාල දත්ත ගොන්නක් මෙහෙයුමමක් විශාල දත්ත ගොන්නක මෙහෙයුමක් කරද්දි එක් පියවරකට වඩා අවශ්‍ය වු විටය.

බොහෝ Crayl වැනි බොහෝ තරැණ දෛශික CUP, බොහෝ දුරට ක්‍රියාත්මක වුණේ විද්‍යාත්මක පර්යේෂණ හා ගුප්ත ලෙඛන  (Cryptography) යෙදුම් ආශ්‍රිතවමය. කෙසේ වෙතත්, බහු මාධ්‍ය බොහෝ ගලස සංඛ්‍යාංක  (Digital) මාධ්‍ය මාරැ වෙද්දි මෙම SIMD හි අවකාශ්‍යතාව පොදු කාර්ය පරිගණක සදහා ඉතා වැදගත් විය.

සුළු කාලයකට පසු ඉපිලෙන ක්‍රියාකාරි ඒකක පොදු කාර්ය සක්‍යන වල ඇතුළත් වෙද්දී, SIMD ක්‍රියාකාරි ඒකක ක්‍රියාත්මක කිරීම සදාහා වන නියමාවලියද පොදු කාර්යය  CPU වල දක්නට පටන් ගැනුණි. Intel හි MMX වැනි සමහර  SIMD මෘදුකාංග නිපදව්නේ බාධාවක් විය. මක්නිසාද මුලිකවම  SIMD වලින් උදව් ලබන යෙදුම් ක්‍රියා ක‍ෞළ ඉපිලෙන ලක්ෂ්‍ය අංක සමග පමණි. ක්‍රම ක්‍රමයෙන් IAS  සාමාන්‍යයන් සමග කටයුතු කරන නව SIMD නාමාවලිය හදුවාදීමත් සමග මෙම තත්ත්වය මග හැරි ගියේය. උදාහරණයක් ලෙස Intel හි  SSE හා  Power PC ආශ්‍රිත Altivec (VXX) පන්වා දිය හැක.

සමාන්තර පරිගණනය
නිදසුන් ව්‍යාජකේත සහිත ලිපි

දත්ත සමාන්තරතාව


Cruella je američka krimi komedija iz 2021. godine bazirana na liku Cruelle de Vil iz romana Dodie Smith iz 1956. 101 Dalmatinac. Film je režirao Craig Gillespie sa scenarijem Dana Fox i Tony McNamara, prema priči Aline Brosh McKenna, Kelly Marcel i Steve Zissisa. To je treći igrani film u franšizi 101 Dalmatinac te služi kao reboot i priča o porijeklu naslovnog lika. Emma Stone glumi naslovni lik, s Emmom Thompson, i Joel Fry, Paul Walter Hauser, Emily Beecham, Kirby Howell-Baptiste i Mark Strong u sporednim ulogama. Smješten u London tijekom punk rock pokreta 1970-ih, film se vrti oko Estelle Miller, nadobudne modne dizajnerice, dok istražuje put koji će je dovesti do ozloglašene modno opsjednute Cruelle de Vil.

U 2013. Walt Disney Pictures najavio je razvoj filma s Andrew Gunnom kao producentom. Emma Stone je dobila ulogu 2016., te je također i izvršni producent na filmu uz Glenn Close, koja je glumila Cruellu u prethodnim igranim adaptacijama, 101 Dalmatinac (1996) i 102 Dalmatinca (2000). Glavno snimanje izvršeno je u Engleskoj između kolovoza i studenog 2019.

Cruella je premijerno prikazana u Los Angelesu 18. svibnja 2021., što je prvi veliki događaj na crvenom tepihu otkako je počela pandemija COVID-19, a prikazana je u Sjedinjenim Državama u kinima i istovremeno dostupna na Disney+ s premijernim pristupom 28. svibnja. Film je dobio općenito pozitivne kritike s kritičarima koji su hvalili izvedbe (osobito Stone, Thompson i Hausera), Gillespiejevu režiju, vizualni stil, kostimografiju, produkcijske vrijednosti i zvučni zapis, no djelomićno krtizirali scenarij. U svijetu je zaradio preko 233 milijuna dolara. Film je zaradio nominacije za kostimografiju, šminku i frizuru na 94. dodjeli Oscar, 27. dodjeli nagrada Critics' Choice i 75. dodjeli filmskih nagrada Britanske akademije, dok je Stone nominirana za najbolju glumicu u filmu – komediji ili mjuziklu na 79. dodjeli Zlatnog globusa. Nastavak je u razvoju, te bi Stone trebala ponoviti svoju naslovnu ulogu.

Radnja
Estella je kreativno dijete s talentom za modu i podlom crtom. Estellina majka, Catherine, odluči je povući iz škole kako bi očuvala njezne dosje i preseliti se u London. Na putu do tamo, ona se zaustavlja na zabavi više klase kako bi zatražila financijsku pomoć. Unatoč tome što joj je rečeno da ostane u autu, Estella se ušulja na zabavu i nenamjerno privuče pozornost triju žestokih Dalmatinca. Potjeraju je van te gurnu Catherine s balkona na litici u smrt. Ostavši bez roditelja i okrivljujući sebe za Catherininu smrt, Estella bježi u London i sprijatelji se s uličnim lopovima Jasperom i Horaceom. Jasper je odluči uzeti kao "smetanje pažnje", ali Estella se na kraju rado sprijatelji s njima.

Deset godina kasnije, Estella prakticira lopovluk i varalice s Jasperom i Horaceom, usavršavajući svoje modne vještine dizajnirajući njihove maske, zajedno s njihovim psima, Buddyjem i Winkom. Za rođendan joj Jasper i Horace omogućju početni posao u robnoj kući Liberty. Međutim, Estella dobiva samo posao kao čistačica i uskraćena joj je prilika da iskoristi svoje talente. Kada Estella pijana preuređuje izlog, barunica von Hellman — poznata, ali autoritarna dizajnerica visoke mode — impresionirana je Estellinim radom i nudi joj željeni posao u svojoj modnoj kući. Estella željno prihvaća i stječe baruničino povjerenje. Iako je ponosna što su njezini dizajni izloženi, primijeti kako njezina šefica nosi ogrlicu koja je nekoć pripadala Catherine. Kada barunica tvrdi da joj je ogrlicu neka nezahvalna zaposlenica prethodno pokušla ukrati, Estella zamoli Jaspera i Horacea da joj pomognu vratiti ogrlicu tijekom nadolazećeg Baruničina Crno-bijelog bala.

Kako bi prikrila svoj identitet na Balu, Estella za sebe stvara alter-ego po imenu "Cruella" i nosi jedan od baruninih starih dizajna kupljenih od vlasnika trgovine starinskom odjećom po imenu Artie. Cruella privlaći svu pozornost na balu, kupujući Jasperu i Horaceu dovoljno vremena da provale u baruničin trezor, samo da bi shvatili da barunica već nosi ogrlicu. Jasper, odstupajući od prvotnog plana, prerušava se u konobara i pušta štakore u zabavu. Kako nastaje panika, Estella uspijeva povući ogrlicu. Primijetivši da joj je ogrlica ukradena, barunica doziva svoje Dalmatince psećom zviždaljkom, zbog čega Estella shvati da je barunica u konačnici odgovorna za Catherininu smrt. U kaosu koji je uslijedio, jedan od baruninih Dalmatinaca proguta ogrlicu.

U potrazi za osvetom, i kako bi dohvatila ogrlicu, Estella naređuje Jasperu i Horaceu da otmu baruničine Dalmatince. Cruella nadmašuje barunicu pojavljivanjem na događajima i okupljanjima na ekstravagantan način, stječući ozloglašenost preko Estelline prijateljice iz djetinjstva i kolumnistice Anite Darling. Cruellino oholo i arogantno ponašanje sve više uznemirava Jaspera, kao i barunicu.

Estella dizajnira komad s potpisom za reviju Barunessine proljetne kolekcije i inscenira pljačku u modnoj kući, što Barunicu tjera da zaključa sve haljine u trezor. U noći proljetne kolekcije, barunica otvara trezor i otkriva da su se tisuće moljaca izlegle iz samih perli koje su bile ušivene u prepoznatljivi komad koji je Estella napravila, što je izazvalo paniku kod svih te barunica shvati da je ona Cruella. Publika za proljetnu predstavu trči vani, gdje Cruella priređuje svoju predstavu u Regent's Parku, odjevena u kaput od umjetnog dalmatinskog krzna kako bi se dodatno narugala barunici. Kada Estella stigne kući, zatiče Jaspera i Horacea vezane za stolicu, te vidi barunicu koja drži upaljač, koja je planira ubiti u požaru i uhititi Jaspera i Horacea zbog njezina ubojstva. Momci su odvedeni u zatvor, a kako je Estella zarobljena u skladištu, John ju spašava i uklanja iz plamena. Nekoliko sati kasnije, Estella se budi u Johnovom domu, koji joj tada otkriva da ogrlica s kljućem otključava kutiju u kojoj se nalaze njezini podaci o rođenju. Saznaje da je barunica njezina biološka majka; pri njezinom rođenju, barunica je naredila Johnu da ubije dojenče Estellu kako bi se mogla usredotočiti isključivo na svoju karijeru i zadržati nasljedstvo svog pokojnog muža. John je umjesto toga dao bebu Catherine, jednoj od baruninih sluškinja, koja je odgajala Estellu u tajnosti.

Cruella izvlači Jaspera i Horacea iz zatvora i otkriva istinu, regrutirajući njih, Artieja i Johna za svoj konačni plan. Kvintet se ušulja na barunicinu dobrotvornu gala zabavu, gdje je Estella susreće na balkonu na litici, otkrivajući da je ona baruničina kći. Barunica se pretvara da grli Estellu prije nego što je gurne preko balkona; tada shvaća da su njezine goste izveli Jasper, Horace, Artie i John te su svi svjedočili tom činu. Estella preživi sa skrivenim padobranom i, s Estellom legalno mrtvom, zauvijek usvaja svoju Cruella personu. Barunica je uhićena dok se Cruella pojavljuje da joj se naruga. Nakon ovoga, Barunica se zaklinje da će se jednog dana osvetiti Cruelli De Vil. Prije svoje "smrti", Estella je svoje nasljedstvo prenijela na Cruellu. Kasnije, Cruella nasljeđuje Hellman Hall, preimenuje ga u Hell Hall i useli se s ostatkom kvinteta.

U sceni usred naslova, Cruella je na kućne pragove Anite i Rogera, baruničina bivšeg odvjetnika, isporučila kutije u kojima se nalaze dalmatinski štenci po imenu Perdita, odnosno Pongo. Obojica prihvaćaju štence, a Roger počinje pisati pjesmu o Cruelli na svom klaviru.

Glumci

 Emma Stone kao Estella/Cruella: snalažljiva prevarantica i ambiciozna modna dizajnerica, koja će dalje postati ozloglašeni i opasni opsjednuti kriminalac. (Billie Gadsdon kao 5-godišnja Estella, te Tipper Seifert-Cleveland kao 12-godišnja Estella)
 Emma Thompson kao barunica: narcistična, autoritarna i egoistična šefica prestižne londonske modne kuće i poznata dizajnerica visoke mode, koja je Estellina nova šefica i konačna suparnica. Ona igra ključnu ulogu u Estelinoj transformaciji.
 Joel Fry kao Jasper: lopov koji je odrastao s Estellom nakon smrti njezine posvojiteljice. Da bi glumio Jaspera, Fry se nije osvrnuo na prikaz lika u originalnom animiranom filmu ili remakeu iz 1996. godine, samo je kopirao njegove fizičke manire. (Ziggy Gardner kao mladi Jasper)
 Paul Walter Hauser kao Horace: lopov koji je odrastao s Estellom nakon smrti njezine posvojiteljice i Jasperov brat. Hauser je inspiraciju za ulogu crpio iz izvedbe Bob Hoskinsa kao gospodina Smeea u filmu Kuka. (Joseph MacDonald kao mladi Horace)
 Emily Beecham kao Catherine: Estellina posvojiteljica, osiromašena pralja i bivša sobarica u Hellman Hallu.
 Kirby Howell-Baptiste kao Anita Darling: Estellina kolegica iz djetinjstva, koja radi kao kolumnistica tračeva. Aniti je kasnije Cruella darovala žensko štene po imenu Perdita. (Florisa Kamara kao mlada Anita)
 Mark Strong kao John: baruničin buttler i odani pouzdanik koji joj pomaže u njezinim planovima. Kasnije spašava Cruellin život u požaru i pomaže joj da se osveti.

John McCrea tumači Artieja, člana Cruelline pratnje i vlasnika vintage modnog dućana. Bio je prvi originalni lik u Disney igranom filmu koji je bio otvoreno homoseksualac, te je lik inspiriran David Bowiejem i Marc Bolanom. Osim toga, Kayvan Novak glumi Rogera Dearlyja, odvjetnika koji radi za barunicu, koji postaje tekstopisac nakon što je otpušten, a potom mu je Cruella darovala muško štene Dalmatinca po imenu Pongo; Jamie Demetriou glumi Geralda, službenika Libertyja koji je Estellin početni šef; Andrew Leung tumači Jeffreyja, baruničina pomoćnika; Leo Bill glumi ravnatelja u Estellinoj školi; Paul Bazely tumači policijskog komesara Westona; Ed Birch portretira baruninog šefa osiguranja; Paul Chowdhry tumači vlasnika Kabab trgovine, dok Abraham Popoola glumi svog kolegu Georgea; Tom Turner pojavljuje se kao barun von Hellman, baruničin pokojni muž i Cruellin biološki otac.

Produkcija

Odabir glumaca
Film o Cruelli de Vil, baziran na liku iz Disneyeve franšize 101 Dalmatinac, najavljen je 2013. godine. Andrew Gunn bio je angažiran za produkciju filma, dok je Glenn Close (koja je prethodno glumila lik u adaptaciji uživo iz 1996. 101 Dalmatinac i njenom nastavku 102 Dalmatinca) bila je izvršni producent, a Kelly Marcel je originalno revidirala scenarij napisan od Aline Brosh McKenna. U siječnju 2016. Emma Stone dobila je glavnu ulogu Cruelle de Vil. Kostimografkinja Jenny Beavan kasnije je izjavila da je njezina uloga u filmu bila pomoći Stone da se pojavi kao mlađi prikaz Closeove uloge iz 1970-ih u 101 Dalmatincu iz 1990-ih, što je vjerojatno potvrdilo zajednički kontinuitet između filmova, iako se likovi Rogera i Anite pojavljuju iste dobi kao Cruella i prikazani kao različite rase s različitim zanimanjima u ovom filmu. Stone nije prikazala Cruellu kako puši kao što je prije bila jer je Disney od 2007. zabranio prikazivanje pušenja u svojim filmovima.

U kolovozu 2016. Jez Butterworth je angažiran da prepiše prethodni nacrt scenarija. U studenom 2016. objavljeno je da je Disney angažirao Alexa Timbersa da režira adaptaciju uživo, a Marc Platt se pridružio filmu kao producent. Međutim, u prosincu 2018. otkriveno je da je Timbers napustio film zbog sukoba oko rasporeda i da će Craig Gillespie umjesto toga režirati. U svibnju 2019., Emma Thompson pridružila se ekipi kao barunica, opisana kao "antagonist Cruelle za koju se smatra da je ključna u njezinoj transformaciji u zlikovca kakvog danas poznajemo." Nicole Kidman se smatrala najboljim izborom, dok su Charlize Theron, Julianne Moore i Demi Moore također bile u razmatranju za ulogu, dok je Dev Patel razmatran za ulogu Rogera Dearlyja. Fox je angažiran da napiše nedavnu verziju scenarija. Joel Fry i Paul Walter Hauser dodani su sljedećih mjeseci kao Jasper i Horace.

Snimanje
U kolovozu 2019., tijekom D23 Expoa, otkriveno je da je glavno snimanje za Cruellu već započelo. Prva službena slika iz filma na kojoj se vidi Stone kao Cruella de Vil s tri odrasla dalmatinca na uzici, Hauserom kao Horaceom i Fryjem kao Jasperom također je predstavljena tijekom događaja. U rujnu 2019. glumcu su dodani Mark Strong, Emily Beecham i Kirby Howell-Baptiste. Snimanje je završeno u studenom 2019..

Objava
Cruella je prvotno trebala biti prikazana u kinima 23. prosinca 2020. ali je odgođena do 28. svibnja 2021. Film je dobio ocjenu PG-13 od Motion Picture Association, "zbog nasilja i tematskih elemenata", što ga čini drugim remakeom/spin-offom Disneyevog animiranog filma koji je dobio tu ocjenu, nakon Mulan. Dana 23. ožujka 2021. najavljeno je da će film biti pušten istovremeno na Disney+ s Premier Accessom kao odgovor na pandemiju COVID-19. Film je premijerno prikazan u kazalištu El Capitan u Los Angelesu 18. svibnja 2021., što je prva velika premijera na crvenom tepihu od početka pandemije.

Ulaznice za kinoprojekcije puštene su u prodaju 14. svibnja 2021., a najavljeno je da će film biti prikazan i u Dolby Cinema na odabranim područjima. Prvi put je prikazan kritičarima istog dana.

Kritike
Na internetskoj stranici Rotten Tomatoes, film ima ocjenu odobravanja od 74% na temelju 360 recenzija, s prosječnom ocjenom 6,70/10. Kritički konsenzus stranice glasi: "Cruella ne može u potpunosti odgovoriti na pitanje zašto je njenom naslovnom liku bila potrebna priča o porijeklu, ali ovu blistavu vizualnu gozbu užasno je zabavno gledati kad god njezine vodeće dame zasviraju." Na stranici Metacritic film ima prosječnu ocjenu od 59 od 100 na temelju 56 kritičara, što ukazuje na "miješane ili prosječne kritike". Publika koju je anketirao CinemaScore dala je filmu prosječnu ocjenu "A" na ljestvici od A+ do F, dok je PostTrak izvijestio da ga je 84% publike dalo pozitivno, a 63% ih je reklo da bi ga svakako preporučili.

Pišući za časopis Variety, Peter Debruge je rekao: "Režiser, koji je prije nekoliko godina donio opaku oštrinu pop-kulture redux sa Ja, Tonya, spasio je Cruellu od predvidljivosti ranijih remakea 101 Dalmatinca i stvorio modernu novu franšizu u kojoj je nekoć zlikovac ponovno rođen kao najnevjerojatniji uzor." AO Scott iz New York Timesa nazvao je film "osvježavajućim" u okviru Disneyevih igranih filmova, pohvalivši vizualni stil filma i pripovijedanje u stilu Dickensianskoj priči, kao i povoljno upućivanje na film kao na PG-13 osvetu Jokeru. Peter Travers, recenzirajući film za ABC News, napisao je: "Da je izgled zaista sve, Cruella bi letjela visoko na blistavim kostimima koje je dizajnirala dvostruka dobitnica Oscara Jenny Beavan za i s dvoje Oscarom nagrađenih Emme- Stone i Thompson -odjevene su da oduševljavaju i pružaju puno za uživanje u ovoj lijepo izrađenoj lopti od pahuljica i dostižu svoj korak kada dvije Emme krenu na ratni put diva - sve u ime osnaživanja žena." Justin Chang iz Los Angeles Timesa opisao je film kao "blistavu zabavu" i pohvalio izvedbe Stone i Thompson, od kojih je rivalstvo predstava opisao kao "teško odoljeti na ekranu", a Beavaninu kostimografiju na filmu pozdravio kao jedno od njezinih najboljih djela od Mad Max: Fury Road, povlačeći paralele moralnih dvosmislenosti filma i Stoneovog prikaza naslovnog lika s njezinom prethodnom izvedbom kao Abigail Hill u Favourite.

Alonso Duralde iz TheWrapa napisao je: "Postavljanje ovih likova u 60-e i 70-e omogućuje redatelju Craigu Gillespieju i scenaristima Dani Fox i Tony McNamari da smjeste likove u uzbudljiv trenutak modne povijesti... , i dizajnerica produkcije Fiona Crombie, i njihovi odjeli, čini se da svi uživaju i maksimalno iskorištavaju zahtjeve filma." Osim toga, Duralde je također pohvalio izvedbe Stone, Hausera i Thompson, uspoređujući karakterizacije potonjeg prikaza barunice s Mirandom Priestly u The Devil Wears Prada i Reynolds Woodcockom u PhantomThread. Richard Roeper iz Chicago Sun-Timesa ocijenio je film s 3/4 zvjezdice i istaknuo Gillespiejevu režiju kao "pametan" i "đavolski neobičan" dok je hvalio nastupe Stone i Thompson kao "prikladno pretjerane i divlje zabavne", povlačeći njegove usporedbe s The Devil Wears Prada i također je pohvalio kostime, šminku i produkcijske vrijednosti koje je nazvao "spektakularnim", "blistavim" i "vizualnim gozbom", uspoređujući njegov stil s Phantom Thread i primjećujući sličnosti vibracije i tona soundtracka filma Goodfellas, Kingsman: The Secret Service i Baby Driver.

K. Austin Collins iz Rolling Stonea ocijenio je film s tri od pet zvjezdica, na sličan način pohvalivši Stoneinu izvedbu naslovne junakinje, za koju je smatrao da ju je ona utjelovila i opisao njezinu izvedbu kao "vampy, stilski i okrutan" uspoređujući filmski stil pripovijedanja s Ja, Tonya, za koji je primijetio sličnu internaliziranu žrtvu perspektivu priče od Cruelle De Vil do Tonye Harding i čak je istaknuo sličan "uvjerljivo dvostrani" prikaz Stoneove Cruelle Andrei "Andy" Sachsu iz filma The Devil Wears Prada, ali s uvrnutim spinom. Također je pohvalio sporedne izvedbe, posebice Thompson i Hausera, te je film nazvao "borbom pameti i pletenja", "zanimljivim" i "zabavnim". Jamie Jirak iz ComicBook.com nazvao je film "podizanjem letvice kada je u pitanju njihov [Disneyjev] katalog igranog filma", hvaleći umjetnički odjel, izvedbe i nostalgične elemente. Debopriyaa Dutta iz Screen Rant smatra da film govori o "majstorski nijansiranom podrijetlu" i pohvalila je izvedbe Stone i Hausera.

Ann Hornaday iz Washington Posta opisala je film kao "zamoran, transgresivan, kaotičan i inertan". Dok hvali nastupe Stone, Thompson, Fryja i Hausera, kao i kostime; kritizirala je film, pisanje i vrijeme trajanja za koje ga je smatrala "prenapunjenim", "predugačkim" i "jadno mizantropskim". Mick LaSalle iz San Francisco Chroniclea smatrao je da je film pogrešno stvoren i smatrao je da više daje prednost stilu nego sadržaju. Iako je pohvalio Thompsonovu izvedbu, kostimografiju i soundtrack, kritizirao je pisanje filma kao "lijeno" i "neoprezno". Matt Zoller Seitz s RogerEbert.com dao je filmu 2/4 zvjezdice i rekao: "Ne može se poreći da je Cruella elegantna i kinetična, s gadnom oštricom koja je neuobičajena za nedavni Disneyjev film. Ali je također iscrpljujući, neorganiziran, i frustrirajuće inertan, s obzirom na to koliko je teško uvjeriti vas da je uzbudljivo i drsko."

Nastavak
U svibnju 2021., i Stone i Thompson izjavile su da bi željele snimiti drugi Cruellini film u stilu The Godfather Part II, koji bi služio i kao nastavak i kao prequel. Disney je 4. lipnja 2021. objavio da je nastavak službeno u ranoj fazi razvoja, a očekuje se da će se Gillespie i McNamara vratiti kao redatelj i scenarist.

Američki filmovi
Američki filmovi 2020-ih

Cruella (film)


Alfred Rittmann (né à Bâle en Suisse le 23 mars 1893 et mort à Piazza Armerina en Italie le 19 septembre 1980) est un géologue et volcanologue suisse de premier plan, connu pour ses travaux sur la formation des chaînes de montagne et sur les différents types de volcanisme. Il est élu président de l'Association internationale de volcanologie pour trois mandats, de 1954 à 1963.

Biographie
Rittmann est le fils d'un dentiste de Bâle, en Suisse alémanique. Il étudie la musique et les sciences naturelles à l'Université de Bâle, puis à l'Université de Genève. Il y obtient son doctorat en 1922 pour ses travaux de pétrologie sur les roches ultramafiques des montagnes de l'Oural. Une fois son diplôme obtenu, Rittmann part travailler avec différents géologues reconnus à travers l'Europe : Alfred Lacroix à Paris, Friedrich Johann Karl Becke à Vienne, et enfin Ernst Anton Wülfing et Victor Mordechai Goldschmidt à Heidelberg.

En 1926, le riche banquier Immanuel Friedländer fonde l'Institut de volcanologie de Naples et Rittmann en devient le directeur scientifique. Son travail se concentre alors sur le Vésuve et sur l'île volcanique d'Ischia. Cela aboutit en 1933 à la publication de son premier grand ouvrage sur les volcans et leur minéralogie : Evolution und Differentiation des Somma-Vesuvmagmas (« Évolution et différenciation des magmas [du volcan] Somma-Vésuve »).

Après la seconde guerre mondiale, il s'expatrie en Égypte, où il occupe un poste de professeur de géologie et de minéralogie tout d'abord à l'université d'Alexandrie (1949-1953), puis au Caire (1953-1957). Il revient ensuite en Italie pour y finir sa carrière. Il obtient en 1958 une chaire de volcanologie à l'université de Catane en Sicile. À partir de 1961, il participe avec le volcanologue italien Giorgio Marinelli et le belgo-français Haroun Tazieff, à la création de l'Institut international de volcanologie de Catane. Il prend sa retraite en 1964.

Sa fille, Loredana Rittmann, est également volcanologue.

Œuvre scientifique

Il voit juste sur le fait que le volcanisme lié à la surrection des chaînes de montagne, caractérisé par des séries calco-alcalines, se différencie ainsi des séries alcalines. Lors de la conférence annuelle de la Société géologique d'Allemagne en janvier 1939, il s'oppose ainsi à l'idée que la dorsale médio-atlantique est un soulèvement orogénique par compression. Il s'oppose également au rejet unanime par ses pairs de la théorie de la dérive des continents de Wegener.

Dans son ouvrage Über den Zustand des Erdinnern und seine Entstehung aus einem homogenen Urzustand (« À propos de l'état de l'intérieur de la Terre et de son origine à partir d'un état initial homogène », Kuhn et Rittmann, 1941) il rejette, à tort, l'existence d'un noyau terrestre fait de fer et de nickel. Dans un autre ouvrage, Orogénèse et volcanisme (Rittmann et Kuhn, 1951), il démontre que le manteau terrestre bien que solide et cristallin, est capable de fluer sous l'effet de la pression et de la température qui y règnent.

Son œuvre la plus connue reste Vulkane und ihre Tätigkeit (« Les volcans et leur activité », 1962), synthèse de toutes les connaissances de l'époque sur le volcanisme. Il devient un ouvrage de référence en la matière et se voit traduit en cinq langues.

Distinctions et hommages
Il reçoit la médaille Gustav-Steinmann (1965) et est fait docteur honoris causa de l'Université de Berne (1959).

Le volcan antarctique Mont Rittmann, et le minéral rittmannite (IMA 1987-048, 08. DH.15) sont nommés en son honneur.

Il effectue trois mandats en tant que président de l'Association internationale de volcanologie, de 1954 à 1963.

Publications notables

 . Note: réédition posthume.
 . Note: posthume.
  Note: posthume.

Références

Liens externes

Géologue suisse du XXe siècle
Universitaire suisse du XXe siècle
Volcanologue
Naissance en mars 1893
Décès en septembre 1980
Pages avec des traductions non relues
Décès à 87 ans

Alfred Rittmann


Antun Masle (Bar, 24. studenoga 1956. – Dubrovnik, 7. kolovoza 2022.), hrvatski novinar.

Životopis
Nakon prvih novinarskih dana u omladinskom tisku prelazi u Dubrovački vjesnik. Godine 1988. započinje s radom u Slobodnoj Dalmaciji kao športski novinar, a rad nastavlja kao izvjestitelj s dubrovačkoga ratišta na kojem je napravio niz reportaža tijekom 1991. i 1992. godine. Radio je za politički tjednik Globus za koji je izvješćivao iz svih velikih kriznih žarišta svijeta.

Dana 20. travnja 1999. zarobila ga je Vojska Jugoslavije i pod optužbom za špijunažu dva mjeseca držala u zatvoru u Spužu. Glumio je napad žuči, prebačen u vojnu bolnicu iz koje je uspio pobjeći kroz prozor. Te 1999. godine bio je predložena i za novinara godine Hrvatskoga novinarskog društva.

Prvi je hrvatski novinar koji je izvještavao iz New Yorka nakon terorističkih napada 11. rujna 2001. Nakon toga je pošao u Afganistan pratiti američku intervenciju nakon terorističkih napada. Dulje je vrijeme proveo i u Iraku tijekom 2003. godine odakle hrvatskim medijima šalje ratna izvješća. U više je navrata izvještavao tijekom sukoba u Bliskoistočnom kriznom žarištu. Bavio se istraživanjem afera u Domovinskom ratu i nakon njega te slučajevima korupcije. Intervjuirao je neke od poznatijih svjetskih političara i poslovnih ljudi. Godine 2006. započeo je s radom na mjestu urednika informativnog programa Nove TV. Za petogodišnjeg rada tom mjestu Novu TV profilira u jedan od uglednih kanala u Hrvatskoj. Godine 2012. vraća se u Dubrovački vjesnik, a 2017. godine preuzima dužnost glavnog urednika lista.

Dana 12. kolovoza 2022. pokopan je na Groblju Bobinovo.

Nagrade i priznanja
Godine 2017. dobio je godišnju nagradu za novinarstvo na tradicionalnoj dodjeli nagrada za umjetnost, znanost i novinarstvo Slobodne Dalmacije.

Izvori

Životopisi, Dubrovnik
Hrvatski novinari

Antun Masle (novinar)


Doronicum reticulatum er fjölær jurt af körfublómaætt, ættuð frá Tyrklandi Íran og Írak.

Tilvísanir

Körfublómaætt

Doronicum reticulatum


ජපානය සතුව දූපත් 14,125 ඇත. ආසන්න වශයෙන් ඉන් 430 ජනාවාසිත වෙයි.  ජපානය විසින් අයිතිවාසිකම් කියන ප්‍රමුඛතම දූපත්වල භූගෝලීය දත්ත මෙම ලැයිස්තුව තුළ දැක්වෙයි.

 අයිතිවාසිකම් කියනමුත් පාලනය නොකරයි

ආශ්‍රිත
 ජපානයේ භූගෝලීය ලක්ෂණ
 ජපන් දූපත් සමූහය
 ජපානයේ දූපත් ලැයිස්තුව
 List of islands
 Names of Japan

මූලාශ්‍ර

Japan, List of islands of
Islands
Japan

භූමි ප්‍රමාණය අනුව ජපානයේ දූපත් ලැයිස්තුව


O Museu Ampère é um museu de ciências dedicado à história da eletricidade, suas aplicações e também a homenagear o a André-Marie Ampère (1775–1836). O museu, situado em Poleymieux-au-Mont-d'Or na metrópole de Lyon, está instalado na casa onde André-Marie Ampère passou parte da sua infância e juventude, e abrange também aspectos históricos do período revolucionário francês relacionados com a vida da família Ampère. O museu Ampère, que recebeu o rótulo de Maisons des Illustres em 2013  e o rótulo de Sítio Histórico Europeu de Física em 2021, é o primeiro museu de ciências interativo na França.

História

Em 1901, uma cerimónia em homenagem a André-Marie Ampère foi organizadanos jardins da casa de Ampère em Poleymieux-au-Mont-d'Or  por Alexis Bertrand, Professor de Sociologia na Faculdade de Letras de Lyon, que manifestou o desejo de criar um museu da electricidade na casa da família Ampère.

Em 1928, Hernand e Sosthenes Behn, empresários americanos, co-fundadores da multinacional ITT que na época desenvolvia suas atividades na França, fizeram, a conselho de Paul Janet, membro da Academia Francesa de Ciências, e como mecenas, a aquisição da antiga propriedade de Ampère que acaba de ser colocada à venda. Eles o doaram à Sociedade Francesa de Eletricistas, que o confiou dois anos depois, em 1930, à Sociedade dos Amigos de André-Marie Ampère, que a gere desde essa data. O museu foi inaugurado em 1 de Julho 1931.

Espaços

O visitante encontrará modelos que reproduzem as experiências fundamentais em electromagnetismo que foram levadas a cabo por André-Marie Ampère ou por alguns físicos de sua época, como Hans Christian Ørsted ou Michael Faraday. O público pode colocar as experiências em funcionamento, encontrar explicações, informações adicionais e aprender sobre as leis do electromagnetismo de uma forma lúdica. O museu apresenta as suas colecções numa dúzia de sala  de salas de exposições. O museu tem também um espaço para conferências e reuniões
Uma das salas contém retratos, livros e manuscritos da família Ampère : André-Marie Ampère (1775-1836), bem como seu pai Jean-Jacques (1733-1793) e seu filho Jean-Jacques-Antoine Ampère(1800-1864).

Outras salas permitem aos visitantes explorar a história e as aplicações da electricidade, desde a iluminação, telecomunicações e electrónica até à produção de energia renovável.

A loja do museu oferece alguns livros e lembranças.

Ciência e treinamento
O museu Ampère oferece visitas que incluem workshops educativos de um dia ou meio dia para alunos de todos os níveis, desde o ensino fundamental até os ciclos finais do ensino médio ou mesmo além. São também organizados workshops educativos durante as férias escolares.

Rótulos e distinções

O Ampère Museum é a Maison des Illustres desde 2013. Este é um selo concedido pelo Ministério da Cultura francés.

A Société des Amis d'André Marie d'Ampère, que gere o museu, recebeu a Medalha de Honra de 2018 da Académie des Sciences, Belles-Lettres et Arts de Lyon em 18 de Dezembro de 2018.

Desde 2021, o Museu Ampère é rotulado " Sítio Histórico EPS », sítio histórico da física europeia, selo atribuído pela .

Em abril de 2023, o Museu Ampère recebe o rótulo "IEEE Historic Milestone" concedido pela IEEE, a maior organização profissional internacional.

Ver também
Sociedade dos Amigos de André-Maria Ampère

Museus de ciência da França
Museus fundados em 1931

Museu Ampère


The Monster Manual (MM is the primary bestiary sourcebook for monsters in the Dungeons & Dragons (D&D fantasy role-playing game, first published in 1977 by TSR. The Monster Manual was the first hardcover D&D book and includes monsters derived from mythology and folklore, as well as creatures created specifically for D&D.  Creature descriptions include game-specific statistics (such as the monster's level or number of hit dice), a brief description of its habits and habitats, and typically an image of the creature. Along with the Player's Handbook and Dungeon Master's Guide, the Monster Manual is one of the three "core rulebooks" in most editions of the D&D game. As such, new editions of the Monster Manual have been released for each edition of D&D.  Due to the level of detail and illustration included in the 1977 release, the book was cited as a pivotal example of a new style of wargame books. Future editions would draw on various sources and act as a compendium of published monsters.

History of the Monster Manuals

Inspiration
Games scholar Jaroslav Švelch saw the Monster Manual modelled after "medieval bestiaries, only with more precise figures": "Whereas medieval bestiaries attempted to situate unknown creatures within what was the known system of nature, games like Dungeons & Dragons created simulated natures of their own and populated them with creatures that followed their artificial laws and conditions."

Early Dungeons & Dragons
The first D&D boxed set did not have a separate Monster Manual but provided listings for monsters in Book 2: Monsters and Treasure, one of the included booklets.

After the series was separated into basic and advanced games, the basic game continued to be published in level-based boxes. Monsters of the appropriate level were included in the rulebooks for the various basic game sets (the Basic, Expert, Companion, Master, and Immortal sets). These monsters were later collected in the Rules Cyclopedia, which replaced higher-level the boxed sets, and the Creature Catalogue.

Advanced Dungeons & Dragons

Original Monster Manual
The first publication bearing the title Monster Manual was written by Gary Gygax and published in 1977 as a 108-page book. It was the first hardcover book for any D&D game and the first of the core manuals published for the new Advanced Dungeons & Dragons (AD&D version of the game. The Monster Manual was a supplement to the game, intended to describe the standard monsters used in AD&D. The book was a compendium of more than 350 monsters. Some monsters were new—others were compiled and revised from older sources such as Monsters and Treasure, Greyhawk, Blackmoor, Eldritch Wizardry, The Strategic Review and Dragon magazine.  Each monster was listed alphabetically with a comprehensive description and full statistics and was, in many cases, supported by an illustration.

The cover of the original printing was illustrated by David C. Sutherland III. A softcover version of the Monster Manual was printed in the United Kingdom by Games Workshop in 1978. When the book was reprinted in 1985 it featured new cover art by Jeff Easley. The book remained relatively unchanged throughout its fifteen printings up to 1989. Minor changes during the print run included a cover art change to match a new logo and house style, and some minor corrections introduced in the 1978 printings.

The first edition Monster Manual included topless portrayals of some of its female monsters, such as the succubus, Type V demons, lamia, and sylph. The first edition was also the first appearance of the mimic.

In 1999, a paperback reprint of the first edition was released.

The first edition Monster Manual was reproduced as a reprint in 2012.

Monster Manual was also reviewed by Don Turnbull who felt that "this manual deserves a place on every D&D enthusiast's bookshelf", and praised the explanatory text, stating that it "amplifies, where necessary, [the game statistics] and the result is the most comprehensive listing of D&D monsters you will find, presented in a clarity which is unfortunately all too rare in other sources." Turnbull noted some minor printing errors and felt that some of the drawings were not as good as others, but felt that the book's quality "is as high as one can reasonably expect in such a complex matter". Turnbull concluded by saying "I can do no more than heap high praise on the Monster Manual. If every DM and every player didn't buy it, I would be very surprised. It is without doubt the best thing that TSR have produced so far." Lawrence Schick, author of Heroic Worlds, commented that "As nothing is easier to design than new monsters, it has spawned a host of imitations." Games journalist David M. Ewalt commented that the "Advanced Dungeons & Dragons Monster Manual may have been a rush job, but its quality is undeniable.[...] The Monster Manual succeeded not just as a game supplement but by elevating the D&D rule book to fetish object. [...] The book became a beloved companion to a generation of gamers, something they came back to again and again."

Reviews
 Casus Belli #45 (June 1988)

Fiend Folio

Fiend Folio was published by TSR, Inc. Fiend Folio was primarily made up of monsters described in the "Fiend Factory" feature of White Dwarf and from various D&D modules, while some were original creations. It introduced several popular monsters to the D&D game including drow, githyanki, githzerai, slaad, and death knights. It also featured monsters that were widely ridiculed, such as the flumph, one of the few non-evil creatures presented in the volume.

Monster Manual II

Monster Manual II was a 160-page hardcover book published in 1983, also credited solely to Gygax. The book was a supplement describing over 250 monsters, most with illustrations. Many of the monsters were drawn from scenario modules. The book included random encounter tables for dungeon and wilderness settings built from the Monster Manual, Fiend Folio, and Monster Manual II. Some of its contents were taken from various AD&D adventure modules, in particular quite a number from S4: Lost Caverns of Tsojcanth, and a dozen new devils that had been first published in the pages of Dragon magazine. Like the Fiend Folio before it, the monsters in Monster Manual II listed the experience point value for each monster within the entry.  The Monster Manual II along with the First Edition Unearthed Arcana book featured quite a number of monsters, races, and places from Gary Gygax's home Greyhawk campaign world.

Advanced Dungeons & Dragons 2nd Edition
The Monstrous Compendium superseded the Monster Manual with the release of AD&D 2nd edition.  The Compendium was a binder of looseleaf sheets, rather than a hardback book. The first two volumes contained the core monsters of the game. These were followed by many appendices that contained extra monsters for particular campaign settings.

The format was intended to help Dungeon Masters (DM) keep handy only the monster statistics needed for a particular game session, as well as to greatly expand the information about each monster, as each was given at least one full page. It would also mean they would only need to purchase core volumes and appendix volumes for the campaigns they wanted, rather than getting a mix of monsters in books. However, the binder format ultimately proved impractical for two main reasons. First, looseleaf pages were not as durable as the hardcover format. As it was a frequently used game aid this was a serious concern. Second, TSR routinely printed different monsters on each side of a sheet, making it impossible to keep monsters in strict alphabetical order.

In 1993, the Monstrous Manual was released, compiling all monsters from the first two volumes of the Monstrous Compendium plus many monsters from other sources into a 384-page hardcover book edited by Doug Stewart.  More Monstrous Compendium appendices were released as a supplements to the Monstrous Manual in the form of paperback books. They included updated reprints of loose leaf Monstrous Compendium Appendices and new volumes.

Dungeons & Dragons 3rd edition
The Monster Manual for the third edition of D&D was released on October 1, 2000 as the third of three core books of the system. Monte Cook, Jonathan Tweet, and Skip Williams all contributed to the third edition Monster Manual. Williams is credited with the design of the book. The updates were not intended to make major changes, only to update older monsters to third edition rules. According to Williams, "the first item on the agenda was combing through the game's twenty year collection of monsters, and deciding which ones were going into the book... The design team decided to focus on creatures that fit well into classic dungeon style adventures, with extra emphasis on creatures we felt the game needed." In 2001 Monster Manual won the Origins Award for Best Graphic Design of a Roleplaying Game, Adventure, or Supplement 2000.  One reviewer for Pyramid called it "...an essential reference book, and it is a bargain..."

The next volumes, Monster Manual II and Fiend Folio were new monster-specific rulebooks. They contain mostly updated monsters from the sourcebooks of earlier editions, though some monsters have almost no overlap with those of their first edition namesakes. There were no new versions of Monster Manual II or Fiend Folio for the 3.5 edition of D&D, although update errata for both volumes and for the original third edition Monster Manual are available for download from the publisher's website.

Reviews
Backstab #24
Envoyer #52

Dungeons & Dragons version 3.5
In July 2003, the Monster Manual was revised and released again for D&D v 3.5. The revision was done by Rich Baker and Skip Williams. The 3.5 revision has a slightly different entry on each monster than 3rd edition. Notably, each monster's attack has been divided into attack and full attack entries. When asked about the hardest part in revising the book, Rich Baker replied: "The hardest part of the job was probably the sheer volume of the work we needed to do. There are hundreds of monster entries, and each monster has a couple dozen data points to examine and check." Some creatures from the Psionics Handbook and the third edition Manual of the Planes were added to the revised book. Further revision included the addition of an enhanced version of most monsters as an example of advancement (usually either with a template or with class levels). Many monsters also included instructions on how to use them as player characters.

The Monster Manual v 3.5 was reproduced as a premium reprint on September 18, 2012.

Reviews
SF Site

Monster Manual III

Monster Manual III was published in September 2004, and was designed by Rich Burlew, Eric Cagle, Jesse Decker, Andrew J. Finch, Gwendolyn F.M. Kestrel, Rich Redman, Matthew Sernett, Chris Thomasson, and P. Nathan Toomey. This Monster Manual is notable for its descriptions of where the monsters might be found in the Eberron and Forgotten Realms campaign settings. Chris Perkins explained: "Almost all of the monsters in the Monster Manual III are new. We didn't want to give gamers a bunch of beasties they'd already seen, and we found several interesting monster niches to fill.

Monster Manual IV

Monster Manual IV, published July 2006, was designed by Gwendolyn F.M. Kestrel, Jennifer Clarke Wilkes, Matthew Sernett, Eric Cagle, Andrew Finch, Christopher Lindsay, Kolja Raven Liquette, Chris Sims, Owen K.C. Stephens, Travis Stout, JD Wiker, and Skip Williams. This book was also published in the v3.5 format and used the new stat block format that was introduced in the Dungeon Master's Guide II. Monster Manual IV contained fewer actual monsters than Monster Manual II and III, but had sample lairs and encounters for them, gave stats for classes and templates applied to old creatures, and full page maps. The book also ties into the "Year of the Dragons" theme that Wizards of the Coast planned out for 2006 with the Spawn of Tiamat, yet contains no new monsters that are considered true dragons.

Special Edition Monster Manual
In October 2006, the Special Edition Monster Manual was released, completing the set of special edition core rulebooks started in 2004 to commemorate the 30th anniversary of D&D. Like the others, this book was leather-bound with silver-gilt edges and a cloth bookmark. The book was expanded with some new information, 31 new illustrations, and a new index. All collected errata up to its release date were included in this revision.

Monster Manual V

Monster Manual V was released in July 2007, with David Noonan as lead designer, and additional design by Creighton Broadhurst, Jason Bulmahn, David Chart, B. Matthew Conklin III, Jesse Decker, James "Grim" Desborough, Rob Heinsoo, Sterling Hershey, Tim Hitchcock, Luke Johnson, Nicholas Logue, Mike McArtor, Aaron Rosenberg, Robert J. Schwalb, Rodney Thompson, and Wil Upchurch. This book was published in the same format as the Monster Manual IV, featuring lairs and tactics and, like III and IV, detailing how these new monsters fit into Eberron and Forgotten Realms.

Dungeons & Dragons 4th edition
The D&D 4th edition Monster Manual was released with the other core books on June 6, 2008.  It featured the demon prince Orcus on the cover. The book was designed by Mike Mearls, Stephen Schubert, and James Wyatt.

Monster Manual 2 was released on May 20, 2009 with Demogorgon on the cover; Monster Manual 3 was released on June 15, 2010 featuring Lolth on its cover.

Monster Vault was released November 16, 2010 and featured monsters introduced in the Monster Manual revised to the new format that was introduced in Monster Manual 3. Monster Vault: Threats to the Nentir Vale was released June 28, 2011 and re-introduced a few new monsters as well as several related to the setting of Nentir Vale.  All volumes of the Monster Vault are parts of the Dungeons & Dragons Essentials line of 4th edition D&D products.

Reviews
Pyramid

Dungeons & Dragons 5th edition
On September 30, 2014, the D&D 5th edition Monster Manual was the second core book released for the new edition. On the staggered release schedule, Jeremy Crawford wrote "our small team couldn't finish the books at the same time and also ensure their high quality. [...] We could either stagger their releases, or we could sit on the books until all three were finished". The book is 350 pages and illustrated. Crawford and Mike Mearls co-lead design for the Fifth Edition of Dungeons & Dragons. The cover depicts the beholder Xanathar attacking adventurers in the Underdark.

Reception
In Publishers Weekly's "Best-selling Books Week Ending October 13, 2014", Monster Manual was #5 in "Hardcover Nonfiction" and sold 16,956 units.

In a review of Monster Manual in Black Gate, Scott Taylor said "In all, this is a very sharp book in the gaming 'Big Three' (Players Handbook, DMG, and MM), and anyone looking to take on the challenge of 5E will be happy with what they've invested in."

The 5th edition Monster Manual won the 2015 Origins Award for Best Role Playing Supplement and Fan Favorite Role Playing Supplement. The book won two 2015 gold ENnie Awards: "Best Monster/Adversary" and "Best Interior Art".

Reviews
 Casus Belli (vol. 4, Issue 12, Nov/Dec 2014)

References

External links

Detailed information on the 1st Monster Manual and differences between printings
3rd Edition Monster Manual at Wizards of the Coast website
4th Edition Monster Manual at Wizards of the Coast website
5th Edition Monster Manual  at Wizards of the Coast website
Errata: Monster Manual
Monsters by Challenge Rating

2000 non-fiction books
2003 non-fiction books
2008 non-fiction books
2014 non-fiction books
Books by Gary Gygax
Dungeons & Dragons sourcebooks
ENnies winners
Fiction about monsters
Handbooks and manuals
Origins Award winners
Role-playing game supplements introduced in 1977
TSR, Inc.

Monster Manual


Fikri Sönmez (d. 1938, Fatsa - ö. 4 Mayıs 1985, Amasya), Türk Marksist-Leninist siyasetçi ve Ordu'nun Fatsa ilçesinin belediye başkanlarından. Fatsa'da komünist bir yönetim kurduğu gerekçesiyle 12 Eylül Askerî Darbesi'ne giden süreçte 11 Temmuz 1980'de yapılan bir askerî operasyonla görevinden alındı ve tutuklandı. Yargılandı ve ağır hapis cezasına çarptırıldı. 4 Mayıs 1985'te cezaevinde öldü.

Yaşamı
1938 yılında Ordu-Fatsa'nın Kabakdağı köyünde doğdu. Gürcü kökenli Golomanidze ailesine mensuptur. Ailesinin ihtiyacı üzerine ilkokuldan sonra bir terzinin yanında çırak olarak çalışmaya başladı.

60'lı yılların ortalarında TİP'e üye oldu ve partide aktif olarak görev aldı. Dev-Genç saflarında 6. Filo'ya karşı düzenlenen gösterilere katıldı. 1970 ortalarında sol içinde ortaya çıkan yeni saflaşmalarda Mahir Çayan'ın görüşlerine katılarak THKP-C tarafında yer aldı. 1971-1972 yıllarında Mahir Çayan ve arkadaşlarının Maltepe Askeri Cezaevi'nden kaçışlarından sonra Karadeniz Bölgesi'ne geçmelerinde ve bu bölgedeki ilişkilerinde ve eylemlerinde onlara yardımcı olduğu gerekçesiyle THKP-C Davası'nın diğer sanıklarıyla birlikte 2 yıl kadar tutuklu olarak yargılandı ve 1974 affıyla tahliye oldu. Giresun, Ordu, Samsun bölgelerinde aktif faaliyet yürüttüğü sırada Devrimci Yol militanıydı.

Belediye Başkanlığı
1978 yılından itibaren sol gruplar Fatsa'da etkinliklerini artırdı. 1979 yılında Belediye Başkanı Nazmiye Komitoğlu'nun vefatı nedeniyle yapılan ara seçimde Sönmez, bağımsız belediye başkan adayı oldu ve 14 Ekim 1979'da seçimi kazandı. Seçildikten sonra Fatsa'yı özelliklerine göre 11 bölgeye ayırarak halk komitelerini oluşturdu ve iki ayda bir halk toplantıları düzenledi. Bu komitelerin üyeleri bu toplantılarda belediye çalışmalarını denetler, gerekirse komite üyelerini görevlerinden alırlardı.

Komitelerde belediye faaliyetlerinden başka içki, kumar sorunları, kadına şiddet gibi diğer konular da ele alınmaya başlandı ve bu sorunların geriletilmesinde önemli mesafe kat edildi. Bu komitelerin gerçekleştirdiği önemli çalışmalardan biri de "Çamura Son" kampanyası idi. Bu ve benzeri projelerle bölge halkı belediye çalışmalarına ortak edildi. Kampanyanın ardından bir de Fatsa Halk Şenliği düzenlendi. İlçe kısa bir süre içinde sosyalist solun simgesi olurken sağcı basın organları, politikacılar, emniyet ve askerler tarafından da eleştirilere hedef oldu. 16 Haziran 1980 günü yapılan Sıkıyönetim Koordinasyon Toplantısı'nda Emniyet Genel Müdürü Turan Güneş, "Ordu ilimizde ise Fatsa ve Aybastı ilçeleri dikkate değer gelişmelere sahne olmaktadır. Özellikle Devrimci Yol fraksiyonunun mahalli idare ve yöneticilerden de gördüğü destek ve anlayışla bir vatan oluşturmada hayli mesafe katedildiği görülmektedir. Derlenen bilgilerden, Fatsa'da, yansıda görüldüğü üzere bir illegal örgütlenmenin varlığı ve etkin olduğu intibaı alınmaktadır." dedi.

8 Temmuz 1980 günü Genelkurmay Başkanı Orgeneral Kenan Evren, kuvvet komutanları ve Jandarma Genel Komutanı, Çorum ve Fatsa'da olanlar hakkında bilgi almak için Karadeniz'de incelemeye çıktı. Önce Çorum'a giden komutanlar, daha sonra Amasya, Samsun ve Ordu'ya gitti. Samsun'dan Ordu'ya helikopterle gidecekken Samsun Valisi, "Fatsa üzerinden geçerken teröristlerin kendilerine ateş açabileceklerini, bu sebeple yüksekten uçmalarını" söyleyerek komutanları uyardı. 11 Temmuz 1980'de sabaha karşı 04.15'te ilçeye "Nokta Operasyonu" diye tabir edilen bir askerî operasyon düzenlendi. Operasyonu Ordu Jandarma Alay Komutanı yönetti. İlçede sokağa çıkma yasağı kondu, silah araması yapıldı. Bu harekât sırasında maskeli kişilerin ihbar ettiği 300 kişi tutuklandı. 2000 sanıklı Dev-Yol davası açıldı. Ancak çoğu beraat etti.

11 Temmuz günü gözaltına alınan Fikri Sönmez, devletin anayasal düzenini değiştirmeye yönelik suçtan dolayı Türk Ceza Kanunu'nun 146. maddesi gereğince ağır hapis cezasına çarptırıldı.

4 Mayıs 1985 günü cezaevinde geçirdiği kalp krizi sonucu öldü.

Sönmez'in çalışmaları, bir sosyalist yerel yönetim deneyimi olarak görüldü ve yerli ve yabancı birçok araştırmaya da konu oldu.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Biyografi
 Fikri Sönmez hayatı ve hakkında söylenenler
 TMMOB Pertev Aksakal'ın "Bir Yerel Yönetim Anlayışı" adlı yazısı.

1938 doğumlular
1985 yılında ölenler
Ordu doğumlu siyasetçiler
Fatsa belediye başkanları
Türk sosyalistler
Gürcü asıllı Türkler
Cezaevinde ölen Türkler

Fikri Sönmez


ඝසඅ (, , උර්දු: , , , , , , ) යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රති කාව්‍යයක හෝ ගේය කව්‍ය ප්‍රභේදයක් වන අතර, මෙය අරාබි කාව්‍ය මඟින් සම්භවය වූවකි. ඝසල් යනු ප්‍රිය විප්‍රයෝගයේත්, සහ ප්‍රේමයේ අලංකාරත්වයේත් කාව්‍යමය නිරූපණයකි.

මේවාත් බලන්න
 ෆිල්මි-ඝසල්, ඝසල් කාව්‍ය පාදක කරගනිමින් නිර්මාණය වූ ඉන්දියානු චිත්‍රපට සංගීතය

පාදක සටහන්

ආශ්‍රේයයන්
 Agha Shahid Ali (ed.). Ravishing Disunities: Real Ghazals in English.
 Agha Shahid Ali. Call Me Ishmael Tonight: A Book of Ghazals.
 Bailey, J. O. The Poetry of Thomas Hardy: A handbook and Commentary.
 Doty, Gene (ed. 1999–2014) and Jensen, Holly (ed. 2015-today). The Ghazal Page; various postings, 1999—today
 Kanda, K.C., editor. Masterpieces of the Urdu Ghazal: From the 17th to the 20th Century. Sterling Pub Private Ltd., 1991
 Mufti, Aamir. "Towards a Lyric History of India." boundary 2, 31: 2, 2004
 Reichhold, Jane (ed.).  Lynx; various issues, 1996–2000
 Watkins, R. W. (ed.).  Contemporary Ghazals; Nos. 1 and 2, 2003–2004
 Lall, Inder jit. "Ghazal Movements", Century, May 23, 1964
 Lall, Inder jit. "Heightened sensibility" The Economic Times, December 31, 1978
 Lall, Inder jit. "The Ghazal – Evolution & Prospects", The Times of India, November 8, 1970
 Lall, Inder Jit. "The New Ghazal", The Times of India, July 3, 1971
 Lall, Inder jit. "Ghazal: A Sustainer of Spasms", Thought, May 20, 1967
 Lall, Inder jit. "Tuning into modern ghazals", Sunday Herald, January 29, 1989
 Lall, Inder Jit. "Ghazal: Melodies and minstrels", Sunday Patriot, June 29, 1986
 Lall, Inder jit. "Charm of ghazal lies in lyricism", Hindustan Times, August 8, 1985

බාහිර සබැඳි

 A Desertful of Roses The Divan-e Ghalib – in Urdu, with Devanagari and Roman transliterations.
 Ghazal Radio dedicated ghazal radio.
 Ghazal poets A list of ghazal writers.
 Mere Rashke Qamar One of the Best ghazal of Nusrat Fateh Ali Khan.
 Ghazals Manuscript, Rare Book & Manuscript Library University of Pennsylvania LJS 44

පර්සියානු සාහිත්‍යය
පර්සියානු කාව්‍ය ශාස්ත්‍රය
උර්දු-භාෂා සාහිත්‍යය
අරාබි සහ මධ්‍ය ආසියානු කාව්‍ය
ඉන්දියානු සංගීතය
පාකිස්තානි සංගීතය
පුරාතන පර්සියානු සාහිත්‍යය

ඝසල්


Nong Hong () est un amphoe de la province de Buriram.

Histoire

Géographie

Démographie

Points d'intérêt

Références

Liens externes

Nong Hong

Amphoe Nong Hong


El Comité Europeo de Hockey sobre Patines (en francés Comité européen de rink-hockey -CERH-) es el comité técnico principal que está a cargo de las competiciones de hockey sobre patines en Europa. Fue fundado en 1976 y tiene su sede en Lisboa (Portugal). Se encuentra bajo la autoridad de la Confederación Europea de Patinaje (CERS) (en francés Confédération européenne de roller-skating). El CERH es parte de la FIRS.

Competiciones
El CERH organiza competiciones entre clubes y selecciones nacionales a nivel europeo
 Selecciones nacionales
 Campeonato europeo de hockey sobre patines masculino
 Campeonato europeo de hockey sobre patines Sub 20 masculino
 Campeonato europeo de hockey sobre patines Sub 17 masculino
 Campeonato europeo de hockey sobre patines femenino
 Campeonato europeo sub-20 de hockey sobre patines femenino
 Campeonato europeo sub-17 de hockey sobre patines femenino
 Copa Latina (hockey sobre patines) (actualmente sub-23)
 Clubes
 Copa de Europa de hockey sobre patines
 Copa de la CERS
 Copa Continental de Hockey sobre patines
 Recopa de Europa de hockey sobre patines (extinta)
 Torneo Ciudad de Vigo (extinto)
 Copa de Europa de hockey sobre patines femenino

Véase también
 Federación Internacional de Patinaje (FIRS)
 CIRH
 Confederación Europea de Patinaje (CERS)

Enlaces externos
 Web oficial de la CERH
 Historial competiciones

Organizaciones deportivas europeas
Entes rectores de hockey sobre patines

Comité Europeo de Hockey sobre Patines


Aceasta este o listă a sărbătorilor publice din Slovacia.

Referințe
 Zákon o štátnych sviatkoch, dňoch pracovného pokoja a pamätných dňoch  (slovacă)

Slovacia
Slovacia
Societatea în Slovacia

Sărbători publice în Slovacia


Oenone est un genre de vers annélides polychètes marins de la famille des Oenonidae.

Systématique
Selon les sources, le genre Oenone a été créé en 1818 soit par le naturaliste français Jean-Baptiste de Lamarck (1744-1829), soit par le zoologiste français Jules-César Savigny (1777-1851).

Liste des espèces
Selon  :
 Oenone fulgida Lamarck, 1818
 Oenone ventrioculata Zanol & Ruta, 2015

Étymologie
Le nom générique, Oenone, pourrait faire référence à Œnone, la nymphe, fille du dieu fleuve , dans la mythologie grecque.

Bibliographie
 .

Liens externes

Notes et références

Aciculata

Oenone (genre)


Çiğdem Kağıtçıbaşı (29 Ocak 1940 - 2 Mart 2017), Türk bilim insanı, psikolog.

Türkiye'de sosyal psikolojiye çok büyük katkılar yapmış ve uluslararası psikoloji dünyasının önemli isimleri arasına girmiş bir bilim insanıdır.

Araştırmalarında, insan gelişimi ve aile arasındaki etkileşimi kültürlerarası bir bakış açısıyla incelemiş; geliştirdiği kültürlerarası benlik ve aile modeli ile ana akım psikolojide kabul gören iki temel aile modeline alternatif üçüncü bir model sunmuştur ve bu modeli psikoloji dünyasında kabul görmüştür. Okul öncesi eğitim araştırmaları ile de tanınan Kağıtçıbaşı, Anne Çocuk Eğitim Vakfı'nda (AÇEV) ana-çocuk odaklı eğitim projeleri uyguladı.

Hayatı
1940 yılında İstanbul'da doğdu. 1959'da Amerikan Kız Koleji'nden mezun olan Çiğdem Kağıtçıbaşı, Massachusetts'teki Wellesley College'de, psikoloji alanında lisans eğitimi aldı ve 1961 yılında mezun oldu. Lisansüstü çalışmalarına klinik alanında başladıysa da  bireysel yönelimli klinik psikoloji bakış açısını reddederek kültürel etkenlerle sosyal bağlam üzerinde konuları ele alabileceği sosyal psikolojiye yöneldi. Doktora tezini 1967 yılında Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde sosyal psikoloji alanında verdi.

Kaliforniya'da bulunduğu dönemde Oğuz Kağıtçıbaşı ile evlendi. Çalışmaları otoriter kişilik ve psikolojik etkileri üzerine yoğunlaştı. Babasının ölümü üzerine ailesinin eğitim kurumunu çalıştırmada annesine yardımcı olmak için Türkiye'ye döndü. 1969-1973 yılları arasında Orta Doğu Teknik Üniversitesi'nin, 1973-1995 yıllarında Boğaziçi Üniversitesi'nin psikoloji bölümünde görev yaptı. 1972-1982 arasında Boğaziçi Üniversitesi'nde Psikoloji bölümü başkanlığını üstlendi. 1995 yılında Koç Üniversitesi'ne geçti; Koç Üniversitesi Fen, İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi dekanlığı (1998-2001) ve aynı Fakültede Yönetim Kurulu üyeliği yaptı. Çeşitli dönemlerde Duke, Columbia, Harvard ve Kaliforniya-Berkeley üniversitelerinde de misafir öğretim üyesi olarak ders verdi.

Kağıtçıbaşı, 1975 yılında dokuz ülkeyi kapsayan Çocuğun Değeri Araştırması'nın (ÇDA) Türkiye'de ülke çapında yürütmüştür. Çocuğun aile için taşıdığı anlam, çocuğa atfedilen değerler, ailelerin neden çocuk sahibi oldukları gibi soruların yanıtlarının aranmasının hedefleyen bu çalışma sonucunda 1980 yılında Çocuğu Değeri adlı eseriyle Sedat Simavi Sosyal Bilimler Ödülü'ne değer görüldü.  Kağıtçıbaşı'nın gerçekleştirdiği ilk  Türkiye  ÇDA'nın temel bulgusu, sosyoekonomik gelişme ve özellikle artan eğitim seviyesiyle birlikte çocukların ekonomik/faydacıl değerinin düşmüş, psikolojik değerinin ise yükselmiş olduğu idi. 2003 yılında bu çalışmayı güncelleyen Kağıtçıbaşı, 30 yıl içinde çocuğa atfedilen değerlerde ortaya çıkan kuşaklararası farklılıkları belirledi ve bu yeni araştırma sayesinde Türkiye'nin aile yapısındaki değişimlere ayna tuttu.

Araştırmalarında, insan gelişimi ve aile arasındaki etkileşimi kültürlerarası bir bakış açısıyla inceledi. Geliştirdiği kültürlerarası benlik ve aile modeli ile psikolojide ABD egemenliğine karşı çıktı. 1982 yılında Türk Erken Destek Programı'nı geliştirmeye başladı; bu program ile sosyoekonomik olarak dezavantajlı çocuklara yardım etmek için çalıştı.

1993 yılında kurulan Anne Çocuk Eğitim Vakfı'nın (AÇEV) kurucularından olan Kağıtçıbaşı, bu vakıfta erken çocukluk eğitimi ve yetişkin eğitimi alanlarında bilimsel temele dayalı programlar geliştirmiştir. 1993 yılında kurulan Türkiye Bilimler Akademisi'nin de kurucu üyesidir.

Kağıtçıbaşı, Türkiye'de ve gelişmekte olan ülkelerde çocuk gelişimi ile ilgili konularda UNICEF danışmanlığı yaptı; 1996-2000 yıllarında Uluslararası Psikoloji Bilimi Birliği'nin yardımcı başkanlığını yürüttü. UNESCO'ya bağlı Uluslararası Sosyal Bilim Konseyi'nde (ISSC) başkan yardımcılığı, Uluslararası Kültürler Arası Psikoloji Derneği'nin başkanlığı görevlerinde bulundu.

Türkçe ve İngilizce olarak kaleme aldığı, çeşitli bilimsel dergi ve kitaplarda yayınlanan 200'e yakın makalesi vardır ve toplam 28 kitaba yazarlık yapmıştır. Çalışmaları, aile, ana-babalık, erken çocukluk dönemi ve kültürel bağlamda insan gelişimi üzerine kuramsal ve uygulamalı araştırmaları kapsamaktadır.   2007 yılında  değişen aile modelleri ve bu modellerin insan gelişimine etkileri üzerinde durduğu ve farklı kültürlerin yansımalarını değerlendirdiği "Families Across Cultures: a 30-Nation Psychological Study" adlı kitabı, Amerikan Psikoloji Kuruluşu tarafından yılın en başarılı psikoloji kitabına verilen Ursula Gielen Global Psikoloji Kitabı Ödülü'ne  layık görüldü.

2 Mart 2017 günü sabaha karşı hayatını kaybetmiştir.

Ödülleri

 Avrupa Gelişim Psikoloji Kuruluşu 2007 William T. Preyer İnsan Gelişimi Çalışmalarında Mükemmellik Ödülü.
 Ursula Gielen Global Psikoloji Kitabı Ödülü, "Families Across Cultures: A 30-Nation Psychological Study" adlı kitabı ile (2007)
 The Academy of SciencesfortheDeveloping World "TWAS üyeliği" (2006)
 Hollanda İleri Araştırmalar Enstitüsü Üyeliği (2005)
 Uluslararası Uygulamalı Psikoloji Kuruluşu "Psikoloji Biliminin Uluslar arası Gelişimine Katkı Ödülü" (1998)
 Kültürlerarası Psikoloji Kuruluşu Onur Üyeliği (1998)
 WellesleyCollege Mezunlar Başarı Ödülü (1997)
 Mustafa Parlar Bilim Ödülü (1996)
 Hollanda İleri Araştırmalar Enstitüsü Ödülü (1993–94)
 Amerikan Psikoloji Kuruluşu "Uluslar arası Psikolojinin Gelişmesine Seçkin Katkı Ödülü" (1993)
 Phi Beta – Kapa (1985).
Fulbright Ödülü (1983-84)
Sedat Simavi Sosyal Bilimler Ödülü (1980)

Kaynakça

1940 doğumlular
2017 yılında ölenler
Türk psikologlar
İstanbul doğumlu bilim insanları
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Wellesley Kolejinde öğrenim görenler
Sedat Simavi Ödülü sahipleri
Koç Üniversitesi Fen, İnsani Bilimler ve Edebiyat Fakültesi dekanları
Sosyal psikologlar
Orta Doğu Teknik Üniversitesi öğretim üyeleri
Boğaziçi Üniversitesi öğretim üyeleri
TÜBİTAK Bilim Ödülü sahipleri
Hasdal Mezarlığı'na defnedilenler
İstanbul doğumlu akademisyenler

Çiğdem Kağıtçıbaşı


Chang'e-4, kineska svemirska sonda iz serije Chang'e. Zadaće rovera (Yutu-2) ove misije i geološka i biološka istraživanja.

Nema posadu. Lansirana je prosinca 2018. godine. Polovicom prosinca ušla je u Mjesečevu orbitu. 3. siječnja 2019. u 3:26 po srednjoeuropskom vremenu sletila je udaljenu stranu Mjeseca, onu koja zbog sinkronizirane rotacije nikad nije ne možemo vidjeti sa Zemlje. Kineska je sonda vrlo brzo je poslala prve slike na kojima se vidi Mjesečeva površina. Mjesto slijetanja bilo je već ranije određeno.

Chang'e- 4 je dobio ime po Chang'e, kineskoj božici Mjeseca.

Izvori

Vanjske poveznice
Dnevnik.hr Martina Čizmić / Ourspace: Kinezi objavili nove fotografije "čudne" površinu tamne strane Mjeseca, 20. rujna 2019.

Astronautika u Kini
Mjesečevi sletači

Chang'e-4


Elmer Gill (* 17. Februar 1926 in Indianapolis; † 28. Mai 2004 in Vancouver) war ein amerikanischer Jazzmusiker (Piano, Vibraphon, Gesang), der in Kanada lebte und vor allem an der nordamerikanischen Westküste bekannt war.

Leben und Wirken
Elmer Gill spielte Anfang der 1950er Jahre in New York bei Lionel Hampton. Später arbeitete er in den Jazzszenen von Seattle und Vancouver. Unter eigenem Namen legte er zunächst eine EP auf Chet Nolands Label Celestial vor, gefolgt vom Album The Three Sides Of Elmer Gill vor, das er 1968 mit dem Bassisten David Friesen und dem Schlagzeuger Al Johnson für das in Vancouver ansässige Label Aragon einspielte.

1978 wirkte er bei Aufnahmen von Frank Rosolino/Carl Fontana mit (Trombone Heaven); 1982 trat er mit Eddie Lockjaw Davis in Calgary auf (I Can't Hear for Listening). In seinen späteren Jahren konzertierte Gill regelmäßig in Europa und in Japan; in seiner Band spielte sein Sohn Donald als Schlagzeuger und Kohji Yohyama am Bass, stilistisch am Trio-Piano-Jazz von Erroll Garner und Ahmad Jamal orientiert.

Würdigung
Peter Watrous lobte in der New York Times seinen dancing, light touch, and the rhythmic self-assurance of a musician with 40-odd years of experience behind him.

Diskographische Hinweise
The 3 Generations of Jazz – Live in Switzerland (1988)
As Presented at Benihana of Tokyo (Rada)

Einzelnachweise

Jazz-Pianist
Jazz-Vibraphonist
Musiker (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Geboren 1926
Gestorben 2004
Mann

Elmer Gill


Peter Kuhn (* 14. September 1932 in Heidelberg; † 15. November 2011 in Weinheim) war ein deutscher Ingenieur.

Karriere
Peter Kuhn war der Sohn des Chemikers Richard Kuhn und dessen Ehefrau Daisy, geborene Hartmann. Nach dem Schulbesuch machte er 1952 in Heidelberg das Abitur. An der Technischen Hochschule Darmstadt studierte er Maschinenbau, 1958 schloss er das Studium mit der Diplomprüfung ab. Darauf arbeitete er mehr als drei Jahre als Assistent am Institut für Verbrennungskraftmaschinen und Flugtriebwerke der Technischen Hochschule Darmstadt. Am 1. Januar 1962 wurde er dann Entwicklungsingenieur im Industriewerk Schaeffler in Herzogenaurach. Später wurde Peter Kuhn nach Zwischenstationen an der Uni Saarbrücken und bei INA Industriewerke Schaeffler Professor für Maschinenkonstruktionslehre an der TH Karlsruhe.

Zusammen mit Motorradsportler Helmut Fath entwickelte Kuhn den Vierzylinder-Reihenmotor unter dem Kürzel URS (Fath-URS). Helmut Fath wurde 1968 zusammen mit Wolfgang Kalauch auf URS Weltmeister und 1969 mit Wolfgang Kalauch bzw. Billie Nelson Vize-Weltmeister auf URS. Weitere Erfolge konnte der URS-Motor mit der Münch-URS feiern.

Weblinks
 Hans H. Hartmann: Nachruf für Prof. Dr. Ing. Peter Kuhn.
 Winni Scheibe: Portrait Prof. Dr. Ing. Peter Kuhn.

Einzelnachweise

Hochschullehrer (Karlsruher Institut für Technologie)
Maschinenbauingenieur
Deutscher
Geboren 1932
Gestorben 2011
Mann

Peter Kuhn (Ingenieur)


Maungakaramea est une localité située dans la région du Northland, dans l'Île du Nord de la Nouvelle-Zélande.

Situation
La ville de Whangarei est localisée au nord-est   .
Les caractéristiques locales sont marquées par la présence de la «forêt de Tangihua», le club de sport de Maungakaramea et le club de «Mid Western Rugby Club».

Toponymie
Le nom de Maungakaramea fut donné à ce secteur par les Māoris.
Il y a  sur la signification du nom, l'une est que "Karamea" signifie arbre natif, autrefois la «Karamea tree mountain», l'autre, est que Karamea est une palissade colorée en rouge utilisant la peinture comme celle des peintures de guerre que l'on met sur le corps et sur la face. Il en résulte une interprétation simple qui est «la montagne rouge ocre».

Histoire
Le secteur de Whangarei allant vers Waipu, «Waihonga» et «Tangihua», fut pris aux  par les Ngapuhi dont le chef était Te Ponaharakeke, qui rejoignit les  pour guider tous les  en dehors du secteur au milieu du .

Le premier enregistrement de la présence d'un colon européen au niveau de la ville de Maungakaramea fut en 1820 quand le révérant Samuel Marsden rencontra la tribu Māori, car il souhaitait voyager à travers le pays via le mouillage de .
Le « bloc de Maungakaramea » fut acheté par le gouvernement en 1855 et la partie est du bloc de Maungakaramea, (qui fait maintenant une partie de «Mangapai ») fut ouvert pour la vente en , mais la zone maintenant considérée comme étant la ville de Maungakaramea ne fut pas ouverte pour la sélection avant .
Parmi les premiers colons, il avait , Henry Spear Wilson et Daniel Cook Wilson .

Installations
Le marae local nommé  et la maison de rencontre du nom de  sont les lieux de rassemblement traditionnels de l'hapū des Ngāpuhi des , ,  et des  .

Éducation
L'école de « Maungakaramea School » est une école mixte assurant tout le primaire, allant de l'année 1 à 8 avec un taux de décile de 9 et un effectif de  . L'école a célébré son  par une réunion en 2000 .

Voir aussi

 Liste des villes de Nouvelle-Zélande

Notes et références

Ville en Nouvelle-Zélande
District de Whangarei
Northland

Maungakaramea