Un grup factor este un grup matematic obținut prin agregarea elementelor similare dintr-un grup mai mare folosind o relație de echivalență care păstrează structura grupului. De exemplu,  al  poate fi obținut din grupul numerelor întregi prin identificarea elementelor care diferă printr-un multiplu de n și definind o structură de grup care operează pe fiecare clasă (cunoscută drept ) ca o singură entitate. Face parte din domeniul matematic cunoscut sub numele de teoria grupurilor.

Într-un factor al unui grup,  a elementului neutru este întotdeauna un  al grupului originar, iar celelalte clase de echivalență sunt tocmai  acelui subgrup normal. Factorul rezultat este scrisă , unde G este grupul originar și N este subgrupul normal. (Aceasta se pronunță "G mod N", unde "mod" este prescurtarea pentru ).

Importanța grupurilor factor este derivată în cea mai mare parte din relația lor cu omomorfismele.  afirmă că imaginea oricărui grup G în raport cu un omomorfism este întotdeauna  cu un factor al lui G. Anume, imaginea lui G în raport cu omomorfismul  este izomorfă cu  unde cu ker (φ) se notează  lui φ.

Noțiunea duală a unui grup factor este un subgrup, acestea fiind cele două modalități principale de a forma un grup mai mic dintr-unul mai mare. Orice subgrup normal are un grup factor corespunzător, format din grupul mai mare prin eliminarea distincției dintre elementele din subgrup. În teoria categoriilor, grupurile factor sunt exemple de , care sunt  cu . Alte exemple de obiecte factor apar la studiul ,  și , și .

Definiție și ilustrare
Se dă un grup G și un subgrup H și un element a din G. Se poate considera  la stânga corespunzătoare: aH   : = { ah: h din H }. Comulțimile sunt o clasă naturală de submulțimi ale unui grup; de exemplu, considerând grupul abelian G al numerelor întregi, cu operația definită prin adunarea obișnuită și subgrupul H al numerelor întregi pare. Atunci există exact două comulțimi: 0 + H, care sunt numerele întregi și 1 + H, care sunt numerele întregi impare (aici folosim notația adițională pentru operația binară în loc de notația multiplicativă).

Pentru un subgrup general H, este de dorit să se definească o operație de grup compatibilă pe mulțimea tuturor comulțimilor posibile, { aH : a din G }. Acest lucru este posibil exact când H este un , așa cum vom vedea mai jos. Un subgrup N al unui grup G este normal dacă și numai dacă egalitatea de comulțimi aN = Na este valabilă pentru orice a din G. Un subgrup normal al lui G se notează cu

Definiție
Fie N un subgrup normal al unui grup G. Se definește mulțimea G / N ca mulțimea tuturor  la stânga ale lui N în G, adică  . Se definește o operație pe G / N după cum urmează. Pentru fiecare aN și bN în G / N, produsul între aN și bN este ( aN ) ( bN ). Aceasta definește o operație pe G / N dacă se pune condiția ca (aN) (bN) = (ab) N, deoarece (ab) N nu depinde de alegerea reprezentanților a și b: dacă xN = aN și yN = bN pentru o pereche x, y din G, atunci

 (abN) = a(bN) = a(yN) = a(Ny) = (aN)y = x(Ny) =x(yN) = (xy)N.

Aici s-a folosit faptul că N este un subgrup normal. Se verifică că această operație pe G / N este asociativă, are element neutru N, iar inversul unui element aN al G / N este a-1N. Prin urmare, mulțimea G / N împreună cu operația definită mai sus formează un grup; acesta este cunoscut ca grupul factor al lui G prin N.

Din cauza normalității lui N, comulțimile la stânga și cele la dreapta ale lui N în G sunt egale, astfel încât se poate defini G / N în schimb ca fiind mulțimea comulțimilor la dreapta ale lui N în G.

Exemplu: Adunarea modulo 6
De exemplu, fie grupul cu adunarea modulo 6: G = {0, 1, 2, 3, 4, 5}. Fie subgrupul N = {0, 3}, care este normal, deoarece G este abelian. Atunci, mulțimea comulțimilor (la stânga) este de cardinal trei:

 G / N = { a + N   : a ∈ G } = {{0, 3}, {1, 4}, {2, 5}} = {0+ N, 1+ N, 2+ N }.

Operația binară definită mai sus face ca mulțimea să formeze un grup, cunoscut ca grupul factor, care în acest caz este izomorf cu  de ordin 3.

Exemple

Numerele pare și impare
Fie grupul numerelor întregi Z (în raport cu adunarea) și subgrupul 2 Z format din toate numerele întregi pare. Acesta este un subgrup normal, deoarece Z este abelian. Există doar două comulțimi: mulțimea numerelor întregi pare și mulțimea numerelor întregi impare și, prin urmare, grupul factor Z / 2 Z este grupul ciclic cu două elemente. Acest grup de coeficienți este izomorf cu mulțimea și adunarea modulo 2; informal, uneori se spune că Z / 2 Z este egal cu mulțimea cu adunarea modulo 2.

Restul împărțirii întregi
Încă o dată, se ia în considerare grupul numerelor întregi Z sub adunare. Fie n un număr întreg pozitiv. Vom considera subgrupul n Z din Z compus din multiplii de n. Încă o dată, n Z este normal în Z, deoarece Z este abelian. Comulțimile sunt colecția { n Z, 1+ n Z, ..., ( n − 2) + n Z, ( n − 1) + n Z }. Un număr întreg k aparține comulțimii r + n Z, unde r este restul împărțirii lui k la n. Factorul Z / n Z poate fi considerat ca fiind grupul de "resturi" modulo n . Acesta este un  de ordin n.

Rădăcinile întregi complexe ale lui 1

Rădăcinile de ordin 12 al unității, care sunt puncte pe cercul unitate complex, formează un grup abelian multiplicativ G, prezentat în imaginea din dreapta, ca bile colorate, cu numărul din fiecare punct reprezentând argumentul său complex. Considerând subgrupul N format din rădăcinile de ordin patru ale unității, prezentate ca bile roșii, acest subgrup împarte grupul în trei comulțimi, prezentate cu roșu, verde și albastru. Se poate verifica dacă comulțimile formează un grup de trei elemente (produsul unui element roșu cu un element albastru este albastru, inversul unui element albastru este verde etc.). Astfel, grupul factor G / N este grupul celor trei culori, care se dovedește a fi grupul ciclic cu trei elemente.

Sume de numere întregi și reale
Se consideră grupul numerelor reale R în raport cu adunarea și subgrupul Z al numerelor întregi. Comulțimile lui Z în R sunt toate mulțimile de forma a + Z, cu un număr real. Adăugarea unor astfel de comulțimi se face adunând numerele reale corespunzătoare și scăzând 1 dacă rezultatul este mai mare sau egal cu 1. Grupul de coeficienți R / Z este izomorf cu  S1, grupul numerelor complexe de valoare absolută 1 în raport cu înmulțirea sau, respectiv, grupul rotațiilor 2D în raport cu originea, adică grupul ortogonal special SO(2). Un izomorfism este dat de  (vezi ).

Matrice de numere reale
Dacă G este grupul matricilor reale inversabile 3 × 3, iar N este subgrupul matricelor reale  3 × 3 cu determinant 1, atunci N este normal în G (deoarece este  oomomorfismului determinantului). Comulțimile lui N sunt mulțimile de matrice cu un determinant dat și, prin urmare, G / N este izomorf cu grupul multiplicativ al numerelor reale nenule. Grupul N este cunoscut drept  SL(3).

Aritmetică modulară întreagă
Se consideră grupul abelian  (adică mulțimea  împreună cu adunarea  4) și subgrupul său . Grupul factor  este . Acesta este un grup cu elementul identic  și operațiia de grup, cum ar fi  . Atât subgrupul  cât și grupul factor  sunt izomorfe cu Z 2.

Înmulțirea întregilor
Se consideră grupul multiplicativ . Mulțimea N a reziduurilor de gradul n este un subgrup multiplicativ izomorf cu . Atunci, N este normal în G și grupul factor G / N are comulțimile N, (1+ n)N (1+ n)2N, ..., (1+ n)n − 1N.  se bazează pe  că este dificil să se determine comulțimea unui element aleator din G fără a se cunoaște factorizarea lui n.

Proprietăți
Grupul factor  este  cu grupul trivial (grupul cu un singur element), iar este izomorf cu G.

Ordinul lui , prin definiție numărul de elemente, este egal cu ,  lui N în G. Dacă G este finit, indicele este de asemenea egal cu ordinul lui G împărțit la ordinul lui N. poate fi finit, deși atât G cât și N pot fi infinite (de exemplu, ).

Există un omomorfism de grup surjectiv "natural" , care transformă fiecare element g din G în comulțimea lui N căreia îi aparține g, adică: . Aplicația π este uneori numită proiecția canonică a lui G pe   ei este N.

Există o corespondență bijectivă între subgrupurile lui G care conțin N și subgrupurile  ; dacă H este un subgrup al lui G care conține N, atunci subgrupul corespunzător al lui  este π(H). Această corespondență este valabilă și pentru subgrupurile normale ale lui G și  și este formalizată în .

Câteva proprietăți importante ale grupurilor factor sunt consemnate în  și în .

Dacă G este abelian, , ,  sau , atunci la fel este și

Dacă H este un subgrup al unui grup finit G, iar ordinul H este o jumătate din ordinul lui G, atunci H este garantat a fi un subgrup normal, deci există și este izomorf cu C2. Acest rezultat poate fi formulat și ca "orice subgrup de index 2 este normal", iar în această formă se aplică și grupurilor infinite. Mai mult, dacă p este cel mai mic număr prim la care se împarte ordinul unui grup finit, G, atunci dacă  are ordinul p, H trebuie să fie un subgrup normal al lui G.

Note

Bibliografie

Teoria grupurilor

Grup factor


Sepiola es un género de moluscos cefalópodos de la familia Sepiolidae.

Especies
Se reconocen las siguientes especies:
Sepiola affinis
Sepiola atlantica
Sepiola aurantiaca
Sepiola birostrata
Sepiola intermedia
Sepiola knudseni
Sepiola ligulata
Sepiola parva
Sepiola pfefferi
Sepiola robusta
Sepiola rondeletii
Sepiola rossiaeformis
Sepiola steenstrupiana
Sepiola trirostrata

Referencias

Enlaces externos

Sepiolida
Géneros de moluscos

Sepiola


Yancho Dimitrov (en ), né le  à Dimitrovgrad et mort le  est un footballeur international bulgare. Il évoluait au poste d'attaquant.

Biographie

En club

Yancho Dimitrov est d'abord joueur du  en 1960-1961.

En 1961, il devient joueur du Beroe Stara Zagora.

En 1968, Dimitrov rejoint le Slavia Sofia. Il raccroche les crampons en 1972.

En compétitions européennes, il dispute au total trois matchs en Coupe des villes de foires.

En équipe nationale

International bulgare, il reçoit 10 sélections pour 3 buts marqués en équipe de Bulgarie entre 1965 et 1968.

Son premier match a lieu le  contre la Turquie en amical (victoire 4-1).

Il inscrit deux buts le  lors d'un match amical contre la Yougoslavie (victoire 6-1).

Il dispute les qualifications pour le tournoi olympique de 1968, il marque un but contre l'Allemagne de l'Est (victoire 4-1) le .

Dimitrov fait partie de l'équipe de Bulgarie médaillée d'argent aux Jeux olympiques 1968. Il dispute trois matchs lors de la compétition.

Il dispute son dernier match en sélection durant le tournoi le  contre le Mexique (victoire 3-2), il ne dispute pas la finale perdue contre la Hongrie.

Palmarès

En sélection
 Bulgarie
 Jeux olympiques :
  Argent : 1968.

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bulgare
Médaillé d'argent olympique bulgare
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1968
Joueur du Slavia Sofia
Naissance en mars 1943
Naissance à Dimitrovgrad (Bulgarie)
Décès en décembre 1992
Décès à 49 ans

Yancho Dimitrov


صحراء جوبي (بالصينية: هانهاي) هي صحراء مترامية الأطراف في شرق آسيا. وتُغطي أجزاء من شمال وشمال شرق الصين وجنوب منغوليا. تفصل ما بين منغوليا الداخلية ومنغوليا الخارجية، وتتخذ شكل قوس يبلغ طوله 1,600 كيلو متر، ويتراوح عرضه ما بين 480 و 960 كيلومترا. مساحتها 1,300,000 كيلو متر مربع. تشهد توسعا سريعا.

الأحواض الصحراوية في جوبي تحدها جبال ألتاي والمراعي والسهوب في منغوليا من الشمال، وبصحراء تكلامكان من الغرب، وممر قانسو وهضبة التبت من الجنوب الغربي، وسهل شمال الصين من الجنوب الشرقي. جوبي معروف في التاريخ كموقع لعدة مدن مهمة على طول طريق الحرير.

جوبي هي عبارة عن صحراء الظل المطري، تشكلت من هضبة التبت التي تمنع هطول الأمطار من المحيط الهندي وصولاً إلى إقليم جوبي. إنها سادس أكبر صحراء في العالم وثاني أكبر صحراء في آسيا.

جغرافيا

تبلغ صحراء جوبي أكثر من  من الجنوب الغربي إلى الشمال الشرقي، و من الشمال إلى الجنوب. الصحراء هي الأوسع في الغرب، على طول الخط الذي يربط بحيرة بوستن ولوب نور (87 درجة - 89 درجة شرقًا). وهي تحتل قوسًا من الأرض في المنطقة اعتبارًا من عام 2007؛ إنها سادس أكبر صحراء في العالم وثاني أكبر صحراء في آسيا. جزء كبير من جوبي ليس رمليًا ولكنه مكشوف من الصخور العارية.

تشمل جوبي، في تعريفها الأوسع، الامتداد الطويل للصحراء الممتدة من سفح جبال بامير (77 درجة شرقًا) إلى جبال خينجان الكبرى، 116 درجة -118 درجة شرقًا، على حدود منشوريا؛ ومن سفوح سلاسل جبال ألتاي وجبال سايان ويابلونوا في الشمال إلى سلاسل جبال جبال كونلون والتين تاغ وقيليان التي تشكل الحواف الشمالية لهضبة التبت في الجنوب.

يُعتقد أن مساحة كبيرة نسبيًا على الجانب الشرقي من سلسلة جبال خينجان الكبرى، بين المياه العلوية لنهر سونغوا والمياه العليا للياو هو، تنتمي إلى جوبي من خلال الاستخدام التقليدي. يفضل بعض الجغرافيين وعلماء البيئة اعتبار المنطقة الغربية من منطقة جوبي (كما هو محدد أعلاه): حوض تاريم في سنجان، وحوض صحراء لوب نور وهامي (كومول)، على أنهما يشكلان صحراء منفصلة ومستقلة، تسمى صحراء تكلامكان.

أجرى علماء الآثار وعلماء الأحافير حفريات في حوض نيميجت في الجزء الشمالي الغربي من صحراء جوبي (في منغوليا)، والتي تشتهر بكنوزها الأحفورية، بما في ذلك الثدييات القديمة، وبيض الديناصورات، وأدوات حجرية التي تعود إلى عصور ما قبل التاريخ، والتي يبلغ عمرها حوالي 100000 سنة.

المناخ

تعتبر جوبي بشكل عام صحراء باردة، مع وجود صقيع وأحيانًا تساقط ثلوج على كثبانها الرملية. إلى جانب كونها بعيدة تمامًا عن الشمال، فهي تقع أيضًا على هضبة بارتفاع  تقريبًا فوق مستوى سطح البحر، مما يساهم في انخفاض درجات الحرارة فيها. يسقط ما يقرب من  من الأمطار سنويًا في جوبي. تصل الرطوبة الإضافية إلى أجزاء من جوبي في الشتاء حيث تتساقط الثلوج بفعل الرياح القادمة من سهول سيبيريا. قد تتسبب هذه الرياح في وصول جوبي إلى  في الشتاء إلى  في الصيف.

في جنوب منغوليا، تم تسجيل درجة الحرارة منخفضة تصل إلى . في المقابل، في ألكسا، بمنغوليا الداخلية، ترتفع إلى  في يوليو.

متوسط الحد الأدنى لفصل الشتاء هو ، في حين أن الحد الأقصى في فصل الصيف هو . يسقط معظم هطول الأمطار خلال فصل الصيف.

على الرغم من أن الرياح الموسمية الجنوبية الشرقية تصل إلى الأجزاء الجنوبية الشرقية من جوبي، إلا أن المنطقة في جميع أنحاء هذه المنطقة تتميز عمومًا بالجفاف الشديد، خاصة خلال فصل الشتاء، عندما يكون المرتفع السيبيري في أقوى حالاته. تتميز الأجزاء الجنوبية والوسطى من صحراء جوبي بنمو نباتي متغير بسبب نشاط الرياح الموسمية. المناطق الشمالية من جوبي شديدة البرودة والجافة، مما يجعلها غير قادرة على دعم نمو الكثير من النباتات؛ يُعزى هذا الطقس البارد والجاف إلى خلايا الضغط العالي السيبيرية المنغولية. ومن ثم، فإن العواصف الرملية الجليدية والعواصف الثلجية في الربيع وأوائل الصيف، بالإضافة إلى أوائل يناير (الشتاء).

الحماية والبيئة والاقتصاد

تعد صحراء جوبي مصدرًا للعديد من الحفريات المهمة، بما في ذلك أول بيض الديناصورات، تم اكتشاف ستة وعشرين منها، بمتوسط طول 9 بوصات، في عام 1923.

على الرغم من الظروف القاسية، فإن هذه الصحاري والمناطق المحيطة بها تعيش على العديد من الحيوانات، بما في ذلك غزال الريم، وابن عرس منتن مجزع، والجمل الوحشي، والحمار البرية المنغولية، والزقزاقاوات. يزورهم أحيانًا نمور الثلج ودببة جوبي والذئاب. تتكيف السحالي بشكل خاص مع مناخ صحراء جوبي، مع ما يقرب من 30 نوعًا موزعة عبر حدودها الجنوبية المنغولية. الغطاء النباتي الأكثر شيوعًا في صحراء جوبي هو الشجيرات المتكيفة مع الجفاف. تضمنت هذه الشجيرات نبتة ملح العصفور الرمادي (Salsola passerina)، وفرشاة الميرمية الرمادية، وأعشاب منخفضة مثل عشب الإبرة وعشب اللجام. بسبب رعي الماشية، انخفضت كمية الشجيرات في الصحراء. تم إنشاء العديد من المحميات الطبيعية الكبيرة في جوبي، بما في ذلك حديقة جوبي جورفانسايخان الوطنية، ومحميتي جوبي العظيم «أ» وجوبي العظيم «ب».

المنطقة معرضة للدوس من قبل الماشية والمركبات على الطرق الوعرة (الآثار من التدخل البشري أكبر في صحراء جوبي الشرقية، حيث هطول الأمطار أكثر غزارة وقد يحافظ على الماشية). في منغوليا، تدهورت الأراضي العشبية بواسطة الماعز، التي يربيها الرعاة الرحل كمصدر لصوف الكشمير.

يتم استخراج رواسب النحاس الكبيرة بواسطة مجموعة ريو تينتو. كان المنجم ولا يزال مثيرًا للجدل. كانت هناك معارضة كبيرة في برلمان منغوليا للشروط التي سيتم بموجبها تنفيذ المنجم، ودعا البعض إلى إعادة التفاوض على الشروط. يدور الخلاف في المقام الأول حول مسألة ما إذا كانت المفاوضات عادلة (تتمتع ريو تينتو بموارد أفضل بكثير)، وما إذا كانت ريو تينتو ستدفع ضرائب كافية على الإيرادات التي تجنيها من المنجم (تم التوصل إلى اتفاق يتم بموجبه إعفاء العملية من ضريبة غير متوقعة).

التصحر

تتوسع صحراء جوبي من خلال التصحر، بأسرع ما يمكن على الحافة الجنوبية إلى الصين، والتي تشهد تجاوز  من الأراضي العشبية كل عام. ازدادت وتيرة العواصف الترابية في العشرين عامًا الماضية، مما تسبب في مزيد من الضرر للاقتصاد الزراعي الصيني. ولكن في بعض المناطق تباطأ التصحر أو العكس.

تتغير الحدود الشمالية والشرقية بين الصحراء والأراضي العشبية باستمرار. يرجع هذا في الغالب إلى الظروف المناخية قبل موسم النمو، والتي تؤثر على معدل النتح التبخري ونمو النبات اللاحق.

يُعزى توسع نهر جوبي في الغالب إلى الأنشطة البشرية، مدفوعة محليًا بإزالة الغابات، والرعي الجائر، واستنزاف الموارد المائية، بالإضافة إلى الاحتباس الحراري.

جربت الصين خططًا مختلفة لإبطاء توسع الصحراء، والتي لاقت بعض النجاح. كان برنامج غابات المآوى الثلاثية الشمالية (أو «السور الأخضر العظيم») مشروعًا لغرس الأشجار تابعًا للحكومة الصينية بدأ في عام 1978، ومن المقرر أن يستمر حتى عام 2050. والهدف من البرنامج هو عكس اتجاه التصحر عن طريق زراعة حور الرجراج وغيره من الأشجار سريعة النمو على حوالي 36.5 مليون هكتار، عبر حوالي 551 مقاطعة في 12 مقاطعة في شمال الصين.

المناطق البيئية

يمكن تقسيم جوبي، على نطاق واسع، إلى خمس مناطق بيئية جافة متميزة، بناءً على الاختلافات في المناخ والتضاريس:

 سهوب صحراء جوبي الشرقية، توجد أقصى شرق مناطق جوبي البيئية، تغطي مساحة . تمتد من هضبة منغوليا الداخلية في الصين شمالًا إلى منغوليا. تشمل جبال يين والعديد من المناطق المنخفضة مع أحواض الملح والبرك الصغيرة. يحدها من الشمال الأراضي العشبية المنغولية والمنشورية، وسهل النهر الأصفر من الجنوب الشرقي، وشبه صحراء هضبة ألاشان من الجنوب الشرقي والشرق.
 شبه صحراء هضبة ألاشان، تقع في غرب وجنوب غرب سهوب صحراء جوبي الشرقية. وتتكون من الأحواض الصحراوية والجبال المنخفضة الواقعة بين سلسلة جبال غوبي ألتاي في الشمال، وجبال هيلان في الجنوب الشرقي، وجبال كيليان، والجزء الشمالي الشرقي من هضبة التبت في الجنوب الغربي.
 السهوب الصحراوية لوادي البحيرات جوبي، تقع المنطقة البيئية شمال شبه صحراء هضبة ألاشان، بين سلسلة جبال جوبي ألتاي إلى الجنوب، وجبال خانجاي في الشمال.
 شبه صحراء حوض دزونغاريان، تشمل الحوض الصحراوي الواقع بين جبال ألتاي في الشمال، وسلسلة جبال تيان شان في الجنوب. وهي تشمل الجزء الشمالي من مقاطعة شينجيانغ الصينية وتمتد إلى الركن الجنوبي الشرقي من منغوليا. تقع شبه صحراء هضبة ألاشان في الشرق، وسهوب وادي إميل إلى الغرب، على الحدود بين الصين وكازاخستان.
 سلسلة تيان شان، تفصل شبه صحراء حوض دزونغاريان عن صحراء تاكلامكان، وهي عبارة عن حوض صحراوي رملي منخفض تحيط به سلاسل الجبال العالية لهضبة التبت من الجنوب، وجبال بامير إلى الغرب. تشمل المنطقة البيئية لصحراء تكلامكان صحراء لوب.

الاستكشاف الأوروبي

كان لجوبي تاريخ طويل من الاستيطان البشري، ومعظمهم من البدو الرحل. بحلول أوائل القرن العشرين، كانت المنطقة تحت السيطرة الاسمية لمانشو-الصين، ويسكنها في الغالب المغول والأويغور والكازاخ. لم تكن صحراء جوبي ككل معروفة للأجانب، حيث اقتصرت المعلومات على ملاحظات المسافرين الأفراد المشاركين في مسارات رحلاتهم عبر الصحراء. من بين المستكشفين الأوروبيين الذين ساهموا في فهم صجراء جوبي، كان الأهم ما يلي:

 جان فرانسوا جيربيون (1688–1698)
 إبرهارد إيسبراند إديس (1692–1694)
 لورينز لانج (1727–1728 و1736)
 فوس وألكسندر بونغه (1830–1831)
 هيرمان فريتش (1868–1873)
 بافلينوف وز. ل. ماتوسوفسكي (1870)
 ناي إلياس (1872–1873)
 نيقولاي برزوالسكي (1870–1872 و1876–1877)
 زوسنوفسكي (1875)
 ميخائيل بيفتسوف (1878)
 غريغوري بوتانين (1877 و1884–1886)
 بيلا سيشيني ولاجوس لوسي (1879–1880)
 الأخوين جريجوري جاروم-جرشميل (1889–1890) وم. ي. جريجوري جاروم-جريشيميل
 بيتر كوزميتش كوزلوف (1893–1894 و1899–1900)
 فسيفولود روبوروفسكي (1894)
 فلاديمير أوبروشيف (1894–1896)
 كارل جوزيف فيوترير والدكتور هولديرير (1896)
 تشارلز إتيان بونين (1896 و1899)
 سفين هيدين (1897 و1900–1901)
 ك. بوجدانوفيتش (1898)
 لديغن (1899–1900) وكاتسناكوف (1899–1900)
 جاك بولي دي لسدين ومارثا مايلي، 1902.

مراجع

جغرافيا منغوليا الداخلية
حيويات الصين
صحاري في الصين
صحاري منغوليا
صحاري وأراضي جنبات جافة
علم الزمن الجيولوجي
كائنات المنطقة في منغوليا
محافظات جغرافية طبيعية
ممالك بيئية في آسيا
مناطق بيئية في الصين
مناطق بيئية في منغوليا
مواقع على طول طريق الحرير

صحراء جوبي


Torben Von Muderspach Bondrop (født 27. januar 1958 i København) er en dansk advokat indenfor litigation og partner hos Plesner.

Kilder og henvisninger

Personer fra København
Advokater fra Danmark
Personer i Kraks Blå Bog

Torben Bondrop


الشركة الوطنية للصناعة والمناجم هي شركة موريتانية متخصّصة في استخراج وتصدير الحديد تمّ تأسيسها في ثلاثينيات القرن العشرين تحت مسمّى «ميفرما»، قبل أن تقوم الحكومة الموريتانية بتأميمها في السبعينيات وتتحول لاسمها الحالي «سنيم».

تلعب شركة اسنيم دورا هاما في حياة سكان التجمعات الحضرية الواقعة في شمال البلاد خاصة ازويرات وانواذيبو منها.
وتظهر هذه الأهمية بارزة على الصعيدين الاقتصادي والاجتماعي. فالشركة توظف ما يناهز 4000 عامل بشكل دائم إلى جانب عدد آخر من العمال الموسميين.وللشركة حضور اقتصادي واجتماعي قوي في مدن الشمال متمثلا في كونها تتوفر على حيين أحدهما في ازويرات والاخر في انواذيبو يضمان مجتمعين 3600 مسكن لعمال الشركة وتوفر الشركة خدمات طبية عن طريق عيادتين مجتمعتين تضم كل واحدة منهما 47سريرا طبيا وغرف عمليات حديثة إلى جانب أربع مدارس و4 مساجد وفندقين ونوادي رياضية ودور سينما وبعض التجهيزات الرياضية.
وتسير الشركة عملية التموين بالماء والكهرباء في مدينتي ازويرات وانواذيبو فلديها محطتان كهربائيتان تنتجان مايصل إلى 220 مليون كيلوات /سعة سنويا وهو مايسد الحاجات الصناعية والمنزلية في كلتا المدينتين

المراجع

شركات موريتانية
شركات تعدين

الشركة الوطنية للصناعة والمناجم (سنيم)


An Dactylorhiza nieschalkiorum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Helmut Baumann ngan Siegfried Künkele. An Dactylorhiza nieschalkiorum in nahilalakip ha genus nga Dactylorhiza, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dactylorhiza

Dactylorhiza nieschalkiorum


Vagn på floden er en dansk tv-serie der skildrer en sejltur gennem Europa fra Skagen til Sulina i Donaus delta.
Tv-serien var tilrettelagt af Vagn Olsen og sendt første gang 1998 på DR.

Søren Dahl stod for tv-seriens musik.

Vagn Olsen modtog GEOprisen 2001 på baggrund af sine rejseprogrammer herunder Vagn på floden.

Eksterne henvisninger

Henvisninger

Tv-serier fra Danmark
Danske tv-serier fra 1990'erne
Donau

Vagn på floden


Andreas Peter Thomsen (født 21. oktober 1781 i København, død 23. maj 1860 sammesteds) var en dansk jurist. Han var far til Christian Albert Frederich Thomsen.

Thomsen blev privat dimitteret til universitetet 1798, juridisk kandidat 1808, underkancellist i danske Kancelli 1810, protokolsekretær i Højesteret 1813 og udnævntes 1816 til surnumerær assessor i Landsover- samt Hof- og Stadsretten, hvor han 1818 blev virkelig assessor og snart vandt anerkendelse for sin dygtighed og nøje kendskab til rettens forskelligartede forretninger. Efter at han gentagne gange i længere perioder havde været konstitueret som rettens justitiarius, beskikkedes han 1838 til definitivt at beklæde denne stilling, i hvilken han derefter virkede indtil 1854, da han på grund af nedbrudt helbred afskedigedes. Fra 1838 var han tillige medlem af justitsdirektionen for Tallotteriet indtil dettes ophævelse 1851. I 1828 blev han justitsråd, 1836 etatsråd og 1852 konferensråd.

Kilder

Dommere fra Danmark
Konferensråder fra Danmark
Danskere i 1700-tallet
Danskere i 1800-tallet
Personer fra København

Andreas Peter Thomsen


كریند  ( بالفارسية: گریند )، بضم الكاف وفتح الياء والنون والدال، قرية صغيرة بينها وبين قرية جاله بضعة أمتار،
تتبع ناحية كوخرد ( بالفارسية: بخش كوخرد ) من توابع مدينة بستك وتقع في محافظة هرمزگان في جنوب إيران.، وتقع في وادي خوني, وعلى مقربة وادي نيد بمسافة 700 متر، تبعد عن كوخرد 3 كيلومترات، وتقع أسفل هضبة الحمراء، وهي من قرى وادي البومة، تحيط بها غابة كثيفة من الأشجار السمر(1) والسلم (شجرة)(2) والضال(3).

حدود قرية گریند

من الشمال: سلسلة جبال الناخ، ومن الجنوب قرية جاله، ومن الغرب ناحية كوخرد، ومن الشرق تنتهي بـقرية كوردان وقرية صالح آباد.

السكان
يبلغ تعداد سكان هذه القرية حوالي (230) شخص
من أهل السنة والجماعة وعلى المذهب الشافعي يتكلمون يتكلون الفارسية باللهجة المحلية.

المرافق العامة
القرية بها مسجد وأربع برك يخزن فيها مياه الأمطار إذا سالت الأودية، أثناء هطول المطر، كذلك بها مدرسة مشتركة

العيادات الحصية

وعيادة صحية مشتركة مع قرية جاله.

الكهرباء والهاتف
كذلك بها شبكة الكهرباء والماء والهاتف، بها مزارع النخيل، وأراضي خصبة لزراعة القمح والشعير.

اليازرة
في الماضي كانت قرية گریند مشهورة بالزراعة، وكان المزارعون ينزفون الماء من الآبار الارتوازية بواسطة اليازرة والثيران، وكان بزرعون شتى أنواع الخضروات، وكان بها كثير من الزروع وخاصة النخيل والخضروات ومن أهم المنتوجات الخس، والجرجير، والفجل، والباذنجان، والطماطم، والبصل، وكذلك تزرع البر والشعير والحبحب. وكان بها قليب معروف بــ(قليب بگيشي)، وكان يسقى في الماضي بواسطة اليازرة والتي يسمى باللهجة المحلية:(گاو وگوچـه).

  السمر : شجـر من العـضاء (كل شجر يعظم وله شوك).
  السلم : شجـر من العـضاء، وورقها القـرظ الـذي يُـدبغ بـه الأديم.
 الضال: شجرة السدر من شجر الشوك فإذا نبت على شط الأنهار قيل له (العبري) واحدة ضالة.

المصادر

 الكوخردى، محمد، بن يوسف، (كُوخِرد حَاضِرَة اِسلامِيةَ عَلي ضِفافِ نَهر مِهران kookherd، an Islamic District on the bank of Mehran River) الطبعة الثالثة، دبى: سنة 1997 للميلاد.
 محمدیان، کوخردی، محمد، " «به یاد کوخرد» "، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2002 میلادی.(فارسي)
 سلامى، بستكى، احمد.  (بستک در گذرگاه تاریخ)  ج2 چاپ أول، 1372 خورشيدى.
 عباسی، قلی، مصطفی،  «بستک وجهانگیریه»، چاپ أول، تهران : ناشر: شرکت انتشارات جهان معاصر، سال 1372 خورشیدی.
 محمدیان، كوخردى، محمد،  (شهرستان بستک وبخش کوخرد) ، ج1. چاپ أول، دبی: سال انتشار 2005 میلادی.
 بالود، محمد.  (فرهنگ عامه در منطقه بستک)  ناشر همسايه، چاپ زيتون، انتشار سال 1384 خورشیدی.
 بنى عباسيان، بستكى، محمد اعظم،  « تاريخ جهانگيريه»  چاپ تهران، سال 1339 خورشيدى.
 بختيارى، سعيد، ،  « اتواطلس إيران » ، " مؤسسه جغرافيايى وكارتگرافى گيتا شناسى، بهار 1384 خورشيدى

انظر أيضاً
  كوخرد حاضرة إسلامية على ضفاف نهر مهران

وصلات خارجية
 الادارية لمحافظة هرمزگان
 الادارية لمحافظة هرمزگان (بلده كوخرد)

أماكن مأهولة في مقاطعة بستك
بلدة كوخرد
مدن إيران

كريند


The Fashion and Textile Museum is the only museum in the UK of contemporary fashion and textile design.

The Fashion and Textile Museum was founded in 2003 by Dame Zandra Rhodes. Today, the museum is operated by Newham College, London – one of Europe's largest further education colleges. Situated in the heart of fashionable Bermondsey Village, the museum is housed in a distinctive building, designed by Mexican architect, Ricardo Legorreta.

Building
The museum is housed in a converted warehouse which was redesigned by the Mexican architect Ricardo Legorreta in collaboration with Dame Zandra Rhodes. It was Legorreta's first and only building in Europe. In addition to the exhibition space, the building contains a textile studio and printing workshop and private residential quarters. The building has become a tourist attraction in its own right due to its colour scheme of hot pink, burnt orange, yellow, and bright blue.

Exhibitions

Past exhibitions

150 Years of the Royal School of Needlework: Crown to Catwalk -  1 April – 4 September 2022
Beautiful People: The Boutique in 1960s Counterculture - 3 September 2021 – January 2022
Annie Phillips: Ancient Technique and Contemporary Art - 18 May – 12 September 2021
Chintz: Cotton in Bloom - 18 May – 12 September 2021
Out of the Blue: Fifty Years of Designers Guild - 14 February 2020 – 21 February 2021

 Zandra Rhodes: 50 Years of Fabulous - 27 September 2019 – 26 January 2020
 Norman Hartnell – A Tribute - 27 September 2019 – 26 January 2020
 Weavers of the Clouds: Textile Arts of Peru - 21 June – 8 September 2019
 Will You Be My Valentine? Works by Natalie Gibson - 8 February – 2 June 2019
 Swinging London: A Lifestyle Revolution | Terence Conran – Mary Quant - 8 February – 2 June 2019
 Elizabeth Suter: Sharp Lines and Swift Sketches - 8 February – 2 June 2019
 Night and Day: 1930s Fashion and Photographs - 12 October 2018 – 20 January 2019
 Cecil Beaton: Thirty from the 30s – Fashion, Film and Fantasy - 12 October 2018 – 20 January 2019
Orla Kiely: A Life in Pattern - 25 May – 23 September 2018
T-Shirt: Cult – Culture – Subversion  –  9 February 2018 – 6 May 2018
T: The Typology of The T-Shirt - 9 February – 6 May 2018
The Secret Life of Scissors - 9 February – 6 May 2018
Harper's Bazaar 150 Years – The Greatest Moments – 20 October 2017 – 21 January 2018
 Wallace Sewell: 25 Years of British Textile Design –  20 October 2017 – 21 January 2018
 Louise Dahl-Wolfe: A Style of Her Own – 20 October 2017 – 21 January 2018
The World of Anna Sui – 26 May – 1 October 2017
Festival of Textiles 2017 - 28 January – 7 May 2017
Josef Frank Patterns–Furniture–Painting – 28 January – 7 May 2017
Full Circle & Recycle: 21st Century Swedish Textiles - 28 January – 7 May 2017
Gudrun Sjödén: Four Decades of Colour & Design - 25 April – 7 May 2017
 1920s Jazz Age Fashion & Photographs – 23 September 2016 – 15 January 2017
 James Abbe: Photographer of the Jazz Age - 23 September 2016 – 15 January 2017
 London Design Festival: New Artist Textiles from Canada - 16–18 September 2016
 London Fashion Foundation Show - 16–18 September 2016
Missoni Art Colour – 6 May – 4 September 2016
Festival of Textiles 2016 - 11 March – 17 April 2016
Art Textiles: Marian Clayden - 11 March – 17 April 2016
 Liberty in Fashion – 9 October 2015 – 28 February 2016
 The Art of Pattern - 9 October 2015 – 28 February 2016
 Rayne: Shoes for Stars - 22 May – 13 September 2015
Riviera Style: Resort and Swimwear Style Since 1900 – 22 May 2015 – 30 August 2015 (in partnership with King and McGaw)
A Journey to the Riviera - 22 May – 13 September 2015
Nautical Chic by Amber Jane Butchart - 22 May – 27 August 2015
Thea Porter: 70s Bohemian Chic - 6 February – 3 May 2015
Mirror Man: Andrew Logan Portraits - 6 February – 3 May 2015
Knitwear: From Chanel to Westwood – 19 September 2014 – 18 January 2015
How to Draw Vintage Fashion -  19 September 2014 – 18 January 2015
PATTERN: Watts' Architect Wallpapers 1870 to today - 19 September 2014 – 18 January 2015
Knitwear in Fashion Photography - 19 September 2014 – 18 January 2015
Visionary Knitwear - 19 September 2014 – 18 January 2015
El Intercambio Cultural/A Cultural Exchange - 6 June – 31 August 2014
Made in Mexico: The Rebozo in Art, Culture & Fashion - 6 June – 31 August 2014
Artist Textiles: Picasso to Warhol - 31 January – 18 May 2014
Sarah Campbell 'from start to finish' - 31 January – 17 May 2014
The Glamour of Bellville Sassoon - 20 September 2013 – 11 January 2014
Zandra Rhodes: Unseen - 12 July – 31 August 2013
 Designing Women: Post-war British Textiles 16 March 2012 – 16 June 2012
 The Printed Square – Vintage Handkerchiefs – 22 March 2012 – 16 June 2012
 Kaffe Fassett: A Life in Colour - 22 March – 29 June 2013
 Hartnell to Amies: Couture By Royal Appointment - 16 November 2012 – 23 February 2013
 POP! Culture and Fashion 1955–1976 – 6 July 2012 – 27 October 2012
 Designing Women: Post-War British Textiles - 16 March – 16 June 2012
 Catwalk to Cover – A Front Row Seat - 18 November 2011 – 25 February 2012
Tommy Nutter: Rebel on the Row – 20 May 2011 – 22 October 2011
Sue Timney and the design of Timney-Fowler – 16 November 2010 – 25 April 2011
Horrockses Fashions: Off the Peg Style in the '40s and '50s – 9 July 2010 – 24 October 2010
 30 years of Pineapple by Debbie Moore – 18 January 2010 – 24 February 2010
 Very Sanderson – 150 Years of English Decoration - 19 March – 13 June 2010
Foale and Tuffin – Made in England – 23 October 2009 – 24 February 2010
 Undercover: The Evolution of Underwear – 12 June 2009 – 27 September 2009
Swedish Fashion: Exploring A New Identity – 6 February 2009 – 17 May 2009
 Billy: Bill Gibb's Moment in Time – 24 October 2008 – 18 January 2009
Little Black Dress – 20 June 2008 – 25 August 2008
 Peacocks and Pinstripes – 8 February 2008 – 31 May 2008

See also
Fashion museum
Textile museum

References

Textile museums in the United Kingdom
Fashion museums in the United Kingdom
Museums in the London Borough of Southwark
Bermondsey
Museums established in 2003
2003 establishments in England
Ricardo Legorreta buildings

Fashion and Textile Museum


Yordan Yosifov (en ), né le  à Sofia et mort le , est un footballeur international bulgare. Il évoluait au poste de gardien de but.

Biographie

En club

Yordan Yosifov est gardien du Slavia Sofia de 1952 à 1967.

Avec son club, il remporte une Coupe de Bulgarie en 1956.

Il devient joueur du Lokomotiv Sofia en 1958.

Yosifov retrouve le Slavia Sofia en 1963, il raccroche les crampons en 1964.

En équipe nationale

International bulgare, il reçoit 13 sélections en équipe de Bulgarie entre 1954 et 1963.

Son premier match en sélection a lieu le  contre la Pologne (match nul 2-2 à Varsovie) en amical.

Il fait partie de l'équipe bulgare médaillée de bronze aux Jeux olympiques de 1956. Il dispute une rencontre durant le tournoi : la petite finale remportée contre l'Inde.

Son dernier match en sélection a lieu le  contre le Portugal (victoire 1-0 à Rome) dans le cadre des éliminatoires de l'Euro 1964.

Palmarès

Notes et références

Liens externes

Footballeur international bulgare
Gardien de but au football
Médaillé de bronze olympique bulgare
Joueur du Slavia Sofia
Joueur du Lokomotiv Sofia
Footballeur aux Jeux olympiques d'été de 1956
Naissance en août 1932
Naissance à Sofia
Décès en décembre 2014
Décès à 82 ans

Yordan Yosifov


Acer campestre, known as the field maple, is a flowering plant species in the family Sapindaceae. It is native to much of continental Europe, Britain, southwest Asia from Turkey to the Caucasus, and north Africa in the Atlas Mountains. It has been widely planted, and is introduced outside its native range in Europe and areas of USA and Western Australia with suitable climate.

Description
It is a deciduous tree reaching  tall, with a trunk up to  in diameter, with finely fissured, often somewhat corky bark. The shoots are brown, with dark brown winter buds. The leaves are in opposite pairs,  long (including the  petiole) and  broad, with five blunt, rounded lobes with a smooth margin. Usually monoecious, the flowers are produced in spring at the same time as the leaves open, yellow-green, in erect clusters  across, and are insect-pollinated. The fruit is a samara with two winged achenes aligned at 180°, each achene is  wide, flat, with a  wing.

The two varieties, not accepted as distinct by all authorities, are:
 Acer campestre var. campestre - downy fruit
 Acer campestre var. leiocarpum (Opiz) Wallr. (syn. A. campestre subsp. leiocarpum) - hairless fruit

The closely related Acer miyabei replaces it in eastern Asia.

Distribution
The native range of field maple includes much of Europe, including Denmark, Poland and Belarus, England north to southern Scotland (where it is the only native maple), southwest Asia from Turkey to the Caucasus, and north Africa in the Atlas Mountains. In many areas, the original native range is obscured by widespread planting and introductions.<ref name=BRCBSBI>{{cite web |title=Online atlas of the British and Irish flora, Acer campestre (Field maple) |url=https://www.brc.ac.uk/plantatlas/index.php?q=plant/acer-campestre |publisher=Biological Records Centre and Botanical Society of Britain and Ireland }}</ref> In North America it is known as hedge maple and in Australia, it is sometimes called common maple. In Nottinghamshire, England it was known locally as dog oak.

Ecology
Field maple is an intermediate species in the ecological succession of disturbed areas; it typically is not among the first trees to colonise a freshly disturbed area, but instead seeds in under the existing vegetation. It is very shade-tolerant during the initial stages of its life, but it has higher light requirements during its seed-bearing years. It exhibits rapid growth initially, but is eventually overtaken and replaced by other trees as the forest matures. It is most commonly found on neutral to alkaline soils, but more rarely on acidic soil.

Diseases include a leaf spot fungus Didymosporina aceris, a mildew Uncinula bicornis, a canker Nectria galligena, and verticillium wilt Verticillium alboatrum. The leaves are also sometimes damaged by gall mites in the genus Aceria, and the aphid Periphyllus villosus.

Cultivation
The field maple is widely grown as an ornamental tree in parks and large gardens. The wood is white, hard and strong, and used for furniture, flooring, wood turning and musical instruments, though the small size of the tree and its relatively slow growth make it an unimportant wood. It has an OPALS rating of 7.

It is locally naturalised in parts of the United States and more rarely in New Zealand.
The hybrid maple Acer × zoeschense has A. campestre as one of its parents.

The tree has gained the Royal Horticultural Society's Award of Garden Merit.

Cultivars
Over 30 cultivars of Acer campestre are known, selected for their foliage or habit, or occasionally both; several have been lost to cultivation.

 'Carnival'
 'Commodore'
 'Compactum'
 'Eastleigh Weeping'
 'Elegant'
 'Elsrijk'
 'Evenly Red'
 'Fastigiatum'
 'Green Weeping'
 'Leprechaun'
 'Lienco'
 'Marjolein'
 'Nanum'
 'Pendulum'
 'Postelense'
 'Pulverulentum'
 'Punctatissimum'
 'Puncticulatum'
 'Queen Elisabeth'
 'Red Shine'
 'Royal Ruby'
 'Ruby Glow'
 'Schwerinii'
 'Senator'
 'Silver Celebration'
 'Silver Dawn'
 'Streetwise'
 'Tauricum'
 'Tomentosum'
 'William Caldwell'
 'Zorgvlied'

BonsaiAcer campestre (and the similar A. monspessulanum) are popular among bonsai enthusiasts. The dwarf cultivar 'Microphyllum' is especially useful in this regard. A. campestre bonsai have an appearance distinct from those selected from some other maples such as A. palmatum with more frilly, translucent, leaves. The shrubby habit and smallish leaves of A. campestre'' respond well to techniques encouraging ramification and leaf reduction.

Gallery

References

Further reading

campestre
Flora of North Africa
Garden plants of Asia
Garden plants of Europe
Plants used in bonsai
Trees of Asia
Trees of Western Asia
Trees of Europe
Plants described in 1753
Taxa named by Carl Linnaeus

Acer campestre


La Ford Fiesta Mk6/Mark VI (Mk7 au Royaume-Uni, code de modèle WS/WT/WZ en Australie) est la sixième génération de la Ford Fiesta supermini. La Fiesta de sixième génération a été présentée sous forme de concept car sous le nom de Ford Verve au salon de l'automobile de Francfort en , avec des introductions en Europe, dans les Amériques, en Asie, en Australasie et en Afrique. Développé sous les codes de projet B299 et B409, le modèle utilise la plate-forme B mondiale de Ford nouvellement développée pour le modèle.

Le modèle a été lancé dans le cadre de la nouvelle stratégie «  » de l'entreprise, qui prévoyait que des modèles uniques soient fabriqués et vendus à l'échelle mondiale, au lieu de fabriquer des modèles régionaux, pour atteindre une économie d'échelle efficace. La production a commencé à l'usine Ford de Cologne en Allemagne en août 2008. Une deuxième usine à Valence, en Espagne, a commencé la production début 2009. Les productions en Chine, en Thaïlande et au Mexique ont commencé entre fin 2008 et 2010. Au Brésil, la production de la version berline à hayon a démarré en 2013.

Les concepts Verve
Les concepts Ford Verve sont une série de concepts cars sous-compactes de la Ford Motor Company sur lesquels la sixième génération de Ford Fiesta (Mark VI) était basée. La Ford Verve était destinée à répondre aux demandes du marché pour des voitures plus petites et plus économes en carburant. La Verve a été créée dans les styles de carrosserie quatre et trois portes. Les versions berline à hayon 3 portes et berline à malle  de la Fiesta étaient toutes deux basées sur la Verve, la berline à hayon  et la fourgonnette  étant leurs dérivés.

Premier concept Verve
Le concept Verve a été présenté pour la première fois au salon de l'automobile de Francfort 2007. Elle continuait le thème de style de la famille Kinetic Design de Ford, vu pour la première fois sur le Ford S-MAX. Martin Smith, directeur exécutif du design de Ford Europe, a décrit la Verve comme «une déclaration chic, moderne et individualiste pour une génération sophistiquée et soucieuse de la mode». Le concept a été créé par une équipe de designers des studios Ford de Dunton, en Angleterre, et de Cologne, en Allemagne.

L'intérieur comportait du cuir dans différentes teintes, ainsi que des équipements multimédias. La berline trois portes comportait un toit en verre panoramique, vitre latérale sans montant, phares à LED, feux arrière surélevés à LED, becquet de hayon intégré et diffuseur inférieur chromé foncé avec sortie d'échappement centrale intégrée. La voiture roulait sur des pneus à profil bas de  montés sur des jantes en alliage à  en deux parties.

Deuxième concept Verve
Le , Ford a dévoilé son deuxième concept Verve. Cette deuxième version de la voiture a pris la forme d'une berline tricorps quatre portes et a été conçue de manière similaire à la version de Francfort. Elle était terminée en Frosted Grape.

Troisième concept Verve
Un autre concept car Verve quatre portes a été dévoilé au Salon international de l'auto d'Amérique du Nord en , destiné pour l'Amérique du Nord. Elle était terminée en Rouge Red, et unique à cette version, elle comportait un carénage avant modifié. Les changements les plus notables concernaient une calandre supérieure plus profonde, avec le graphique à trois barres de Ford Amérique du Nord, et une calandre inférieure trapézoïdale inversée de taille réduite.

Styles de carrosserie
Quatre styles de carrosserie sont disponibles pour la Fiesta de sixième génération, dont des berlines à hayon trois et cinq portes, une berline à malle quatre portes et une fourgonnette trois portes.

Berline à hayon
La berline à hayon cinq portes était vendue dans le monde, sauf en Inde. La version berline à hayon trois portes était vendue en Europe (sauf en Russie), en Australasie et dans certaines régions d'Asie telles que Singapour.

Fourgonnette
La version fourgonnette n'était vendue qu'en Europe. Il utilise la même carrosserie que la berline à hayon trois portes, modifié avec des panneaux solides à la place des vitres de custode arrière et un plancher de chargement plat remplaçant les sièges arrière.

Berline à malle
Une version berline à malle a été lancée en  au Salon de l'auto de Guangzhou. Elle a commencé à être commercialisée l'année suivante en Chine et, à partir de 2010, elle est devenue disponible en Asie et en Amérique du Nord. Le modèle berline à malle quatre portes, bien que plus long de près de  (), conserve le même empattement que le modèle berline à hayon. Elle n'était pas commercialisée en Europe, mais produite et commercialisée en Russie à partir de 2015.

Équipement
La Fiesta Mk6 comprend le système de menus Convers+ de Ford, complété par des commandes au volant. Ford avait initialement prévu que plus de 85% des commandes de Fiesta incluraient cet écran multifonction. Les autres nouveaux équipements incluent l'entrée sans clé avec un bouton de démarrage «Ford Power», volant réglable en hauteur et en inclinaison, direction assistée électriquement et un port USB pour les lecteurs de musique portables. Le Ford Easyfuel, un système de ravitaillement sans bouchon récemment introduit avec la Ford Mondeo, est également une caractéristique, tandis que «l'éclairage ambiant», projetant une douce lueur rouge dans l'intérieur, était une option. Pour le modèle de 2011 du marché nord-américain, le système de communication et de divertissement embarqué Ford Sync était disponible en option.

Lifting

Premier lifting (2013)
Présentée pour la première fois au Salon de l'automobile de Paris fin septembre 2012, la Fiesta relookée pour le marché européen a été mise en vente en 2013. Elle a été la première à utiliser la dernière partie avant de l'entreprise Ford, qui comprend une nouvelle calandre trapézoïdale, utilisée plus tard sur d'autres modèles, notamment la Focus, la Fusion et la Mustang. Des mises à jour similaires au lifting du modèle du marché européen ont été introduites sur le marché nord-américain en tant que modèle de l'année modèle 2014. L'équipement luxueux de la Focus et de la Mondeo a également été mis à disposition dans le modèle Titanium X restylé. En Europe, les moteurs ont également été modifiés, avec les débuts du moteur EcoBoost de  de la Focus, avec  ( ; ) et  ( ; ), et une version à aspiration naturelle du même moteur produisant  ( ; ).

Deuxième lifting (2017 ; Amérique du Sud)
Comme la Fiesta de septième génération ne serait pas proposée en Amérique latine, Ford a étendu la production de la Fiesta de sixième génération au Brésil. En conséquence, un autre lifting a été introduit au Brésil et sur d'autres marchés du Marché commun du Sud en . Pour la première fois, la Fiesta du Marché commun du Sud était proposée avec un moteur EcoBoost de 1,0 litre. Elle comportait un nouveau pare-chocs avant, de nouvelles jantes en alliage, de nouveaux phares et des feux arrière à LED. Elle est également équipée du système d'infodivertissement SYNC 3 mis à jour. Au Brésil, la production de la Fiesta s'est terminée en février 2019 sans aucune remplaçante directe.

Fiesta ST
En 2011, Ford a dévoilé le concept Fiesta ST. Le modèle de production final a été annoncé au Salon de l'automobile de Genève en mars 2012.

Le modèle de production de la Fiesta ST a été mis en vente en Europe et en Amérique du Nord en 2013 aux côtés du modèle restylé. Sur le marché nord-américain, la Fiesta ST est devenue disponible début 2013 pour l'année modèle 2014, dévoilée au Salon de l'auto de Los Angeles 2012 dans le cadre d'un plus grand rafraîchissement de mi-cycle de la Fiesta.

La ST présente un carénage avant redessiné similaire à celui de la Focus ST, un grand aileron arrière, diffuseur arrière agressif avec un système à double échappement, complété par des roues de  sur des pneus Potenza de Bridgestone. À l'intérieur, la ST propose des sièges avant Recaro fortement renforcés (avec cuir partiel en option en Amérique du Nord et disponible avec cuir partiel ou tissu uniquement dans d'autres territoires) et un décor plus sportif; Les versions nord-américaines sont proposées avec le système d'infodivertissement MyFord Touch.

La Fiesta ST est propulsée par un moteur EcoBoost de  de Ford pour offrir des performances alors qu'il était censé offrir une bonne efficacité énergétique. Le moteur EcoBoost turbocompressé (Ti-VCT) de  de Ford est doté d'un calage variable indépendant des arbres à cames et développe  ( ; ) avec un couple de , offrant un temps d'accélération (0-) de moins de  et une vitesse de pointe limitée électroniquement à  (). Ce moteur est doté d'un « overboost », permettant de délivrer jusqu'à  ( ; ) pendant un maximum de .

La Fiesta ST nord-américaine était proposée en tant que variante berline à hayon cinq portes fabriquée à Cuautitlán Izcalli, au Mexique, au lieu de la variante berline à hayon trois portes proposée en Europe, en Asie et en Afrique du Sud qui était fabriquée à Cologne, en Allemagne. Elle comprend un moteur quatre cylindres EcoBoost de , transmission manuelle à six vitesses, rapport de direction global de 13,6:1, rigidité au roulis accrue sur l'essieu arrière, hauteur de carrosserie inférieure de  () à celle du modèle de base, contrôle électronique de vecteur de couple et contrôle électronique de la stabilité à trois modes (Standard, Sport ou Off).

Aux États-Unis, Ford a été autorisé à commercialiser le moteur avec sa puissance overboost ; en revanche, dans d'autres pays comme le Royaume-Uni, un constructeur n'est pas autorisé à commercialiser une puissance de sortie temporaire. Le moteur est couplé à une transmission manuelle à 6 vitesses dotée du système de contrôle de vecteur de couple de Ford pour freiner la roue avant intérieure afin d'améliorer l'agilité, et dispose de trois modes ESP. La voiture devrait offrir une économie de carburant élevée sans sacrifier les performances, Ford affirmant une économie de carburant plus élevée que la Volkswagen Golf GTI.

La Ford Fiesta ST a remporté le prix Top Gear de la voiture de l'année 2013.

En 2016, Ford a lancé la Fiesta ST200 en édition limitée en Europe. À l'extérieur, elle comportait une peinture grise sur mesure comme seule couleur disponible et des jantes en alliage noir uniques de . À l'intérieur, elle comportait de série des sièges baquets Recaro et des plaques de seuils éclairées. La puissance et le couple ont tous deux été augmentés. Comme son nom l'indique, la puissance atteignait  (), tandis que le couple était porté à . Le châssis est resté le même, mais la vectorisation du couple (alimentée par le freinage des roues intérieures plutôt que par un différentiel actif) a permis de réduire le sous-virage dans les virages. En raison de l'augmentation de la puissance et également d'un rapport de réduction final plus court, le  () a été réduit à .

Fiesta ECOnetic
En 2008, Ford a révélé les détails d'un modèle ECOnetic qui, selon Ford, émettrait  de dioxyde de carbone. La voiture a été lancée en 2009. Elle utilise le moteur diesel Duratorq TDCi de , mais avec un filtre à particules diesel ajouté. La Fiesta ECOnetic obtient ses références environnementales grâce à une perte de poids et des ajustements aérodynamiques, et son chiffre d'émissions exempte la voiture des droits d'accise sur les véhicules au Royaume-Uni. L'ECOnetic obtient une consommation de carburant estimée à  par gallons US ( aux  ;  par gallon impériaux). Lorsqu'elle est testée sur des programmes d'essais de kilométrage et d'émissions sur autoroute, sur lesquels les hybrides sont connus pour bien fonctionner, l'ECOnetic surpasse la Toyota Prius.

Le modèle n'était pas disponible aux États-Unis car, comme l'a noté Business Week, la société « ne pense pas qu'elle pourrait facturer suffisamment pour gagner de l'argent sur une ECOnetic importée » et ne pense pas qu'elle vendrait suffisamment de modèle ( par an) pour justifier les  de dollars de mises à niveau nécessaires à leur usine du Mexique pour la fabriquer en Amérique du Nord.

Amérique du Nord
Dévoilée au Salon de l'auto de Los Angeles 2009 en décembre, la Fiesta de sixième génération était disponible en Amérique du Nord en tant que berline à malle quatre portes et berline à hayon cinq portes, avec transmission manuelle ou transmission automatique à double embrayage de Ford. Tous les modèles sont fabriqués à l'usine d'assemblage de Ford à Cuautitlán. Les ventes de Fiesta pour le Canada ont commencé en  pour l'année modèle 2011. Les ventes de la variante berline à hayon 5 portes ont commencé au Mexique en 2011. La production s'est terminée le .

La Fiesta nord-américaine présente une partie avant et un pare-chocs arrière redessinés par rapport à la version européenne, pour correspondre au cadre retravaillé en dessous afin de répondre aux normes américaines en matière de collision. La version berline à malle est équipée de la calandre à trois barres chromée de Ford Amérique du Nord, tandis que le modèle berline à hayon a reçu une conception de calandre différente avec un traitement de couleur carrosserie. Ce style est également utilisé pour les modèles latino-américains. Parmi les autres changements, citons des ressorts plus rigides pour compenser le poids supplémentaire et des réglages précis pour adapter la voiture aux pneus toutes saisons conviviaux pour les conducteurs américains.

La production de la Ford Fiesta du marché nord-américain a commencé en mai 2010. Ford prévoyait d'avoir des voitures disponibles à la vente peu de temps après. Le , il a été signalé que bien que les concessionnaires aient accepté les cautions de plus de  pour la Fiesta et passé de grosses commandes car la voiture était fortement demandée, les concessionnaires et les clients n'avaient pas reçu de voitures alors qu'ils pensaient qu'elles arriveraient il y a des semaines en mai. En juillet, Ford a déclaré que les expéditions initiales avaient été retardées de presque deux semaines par l'ouragan Alex qui a frappé le nord du Mexique fin juin, puis par la tempête tropicale Bonnie. En raison des retards, Ford a envoyé des chèques-cadeaux de . En août 2010, Ford a retardé certaines expéditions en raison d'un «problème de qualité». Ford a affirmé que le problème était résolu et qu'il était peu probable que des voitures avec des pièces défectueuses atteignent les clients.

Aux États-Unis, les concessionnaires Ford proposent en option des graphiques en vinyle laminé appliqués sur l'extérieur de la voiture, qui devraient durer de 3 à  avant remplacement. De plus, certains concessionnaires participant à un nouveau programme de vente au détail de Ford fournissent un ensemble numérique de «déballage» contenant une photo de l'acheteur prenant livraison de sa nouvelle voiture. Une description audio de  de la voiture et de ses caractéristiques est incluse, qui peut être jouée sur le chemin du retour, puis chargée avec son programme interactif dans l'ordinateur de la maison via sa connexion USB.

En , la Fiesta de 2014 s'est classée numéro un parmi les voitures sous-compactes abordables selon US News & World Report.

Commercialisation préliminaire
Début 2009, Ford a lancé pour la Fiesta nord-américaine une campagne marketing appelée Fiesta Movement, distribuant des exemplaires de Fiesta européennes à des candidats à travers les États-Unis - pour que les pilotes d'essai utilisent des sites Internet populaires pour partager leurs expériences. Par la suite, Ford a amené les voitures dans des lieux publics à l'échelle nationale pour offrir  essais routiers sur huit mois. Dès le , l'un de ces événements offrait un service de navette gratuite pendant la semaine à Chicago, allant d'un site situé près du terminal ferroviaire de la gare Union jusqu'à l'événement  à Grant Park. Fin juillet, six Fiesta européennes sont arrivées à Halifax, en Nouvelle-Écosse, pour commencer une tournée de démonstration similaire à travers le Canada.

Devant le succès du Fiesta Movement, Ford a lancé le Fiesta Movement 2 en , en appelant à soumettre des candidatures vidéo d'ici fin  pour que les activités commencent mi-février.

En , Ford a travaillé avec la série télévisée American Idol pour promouvoir la Ford Fiesta en Amérique du Nord. En collaboration avec les designers de Ford, les douze derniers concurrents de l'émission ont créé leurs propres graphiques personnalisés sur une Ford Fiesta, qui ont ensuite été révélés lors de l'émission, les fans ayant eu la chance de gagner l'une des voitures personnalisées.

Niveaux de finition
En Amérique du Nord, la Fiesta est disponible en plusieurs niveaux de finition, qui sont les modèles S de base, SE, SES, SEL, Titanium et ST de performance. Elle était proposée dans les styles de carrosserie berline à hayon et berline à malle.

Modifications en cours
Pour le début de l'année modèle 2012, deux nouvelles options de garnitures en cuir haut de gamme et une finition d'apparence extérieure sport ont été proposés pour les modèles SES/SEL, tandis que plusieurs nouvelles couleurs ont été ajoutées pour tous les modèles. Au milieu de l'année, la berline à hayon est devenue disponible avec le niveau de finition S auparavant réservé à la berline à malle ; elle comprend aussi un essuie-glace arrière et la même calandre à une fente de même couleur que les modèles plus sophistiqués, seuls les insignes externes et un choix limité de couleurs la distinguent de la SE. En 2013, les finitions optionnelles ont été simplifiées et le niveau de finition Titanium remplace l'ancienne SES/SEL.

Mise à jour de l'année modèle 2014
Les modèles rénovés du marché européen ont été introduits sur le marché nord-américain en tant que rafraîchissement de l'année modèle 2014. La Ford Fiesta de 2014 présente des carénages avant et arrière redessinés, alors que les modèles précédents du marché nord-américain n'avaient pas de calandre trapézoïdale. En conséquence, la Fiesta a abandonné le carénage spécifique aux modèles des États-Unis, choisissant d'utiliser le style global, bien que ses pare-chocs ne soient pas identiques à la version globale car ils sont spécifiquement conçus pour répondre aux normes de collision américaines. La finition SFE, basée sur le modèle SE, comprend un moteur trois cylindres EcoBoost de .

Sécurité et rappel
En 2017, Ford a rappelé des Ford Fiesta ST de 2014-2015 avec moteurs EcoBoost de  en raison d'un risque d'incendie moteur causé par un «manque de circulation du liquide de refroidissement». Le rappel a en partie contribué à une charge de  de dollars US par Ford.

Autres marchés

Royaume-Uni
Les niveaux de finition de la nouvelle Fiesta britannique incluent Studio, Edge, Metal, Style, Style Plus, ECONetic, Zetec, Zetec S, Titanium et Titanium Individual. Au Royaume-Uni, après le lifting de 2013, les niveaux de finition sont devenus Studio, Style, Zetec, Zetec S, Titanium, Titanium X et la nouvelle ST.

Inde
La Fiesta de sixième génération a été lancée en Inde en  avec des variantes essence et diesel. Assemblé localement à Chennai, elle était vendue aux côtés de l'ancienne Fiesta, qui a été rebaptisée Ford Classic. La Fiesta a fait peau neuve en  avec des modifications à l'avant, à l'arrière et à l'intérieur. Le modèle haut de gamme est livré avec Bluetooth, régulateur de vitesse, USB et commande vocale en tant que fonctionnalités standard. Une édition Red/Black a fait ses débuts avec une version encore plus puissante du moteur trois cylindres EcoBoost de , avec  () et  de couple. La production a cessé en septembre 2015 en raison de la faible demande.

Thaïlande
La Fiesta a été lancée en Thaïlande en septembre 2010. Fabriquée chez AutoAlliance Thailand à Rayong aux côtés de la Mazda 2 connexe, la production a ensuite été transférée à la proche usine Ford de Thaïlande aux côtés de l'EcoSport. Les usines fournissaient la Fiesta pour le marché intérieur, les marchés voisins de l'Asie du Sud-Est et l'Australie. Il y avait 3 niveaux de finition au lancement; Style 1.4, Trend 1.6 et Sport 1.6. Tous les modèles sont équipés d'ABS, airbag conducteur et rétroviseurs électriques; les modèles Sport haut de gamme sont équipés d'un airbag pour le passager avant, jantes en alliage et contrôle de stabilité sur toute la gamme, avec système de divertissement à commande vocale embarqué et connectivité Bluetooth.

Plus tard, les modèles Sport+ ont été ajoutés à la gamme avec des fonctionnalités supplémentaires, tout comme le modèle Sport Ultimate avec 7 airbags (double avant, latéral, rideau et genou du conducteur) de série, ce qui était une première dans le segment des sous-compactes en Thaïlande. Les deux utilisaient le moteur de . En , le moteur de  et  ( ; ) a remplacé les moteurs de , les transmissions sont restées inchangées.

Une transmission PowerShift à double embrayage et à 6 rapports était mise à disposition en tant que transmission standard, initialement pour les moteurs de , ainsi que pour les variantes de  à partir de mars 2012. Les Fiesta de fabrication thaïlandaise - à la fois la berline à malle et la berline à hayon - présentent un diamètre de cercle primitif (DCF) de , identique à celui de la Mazda 2, par opposition à celui de  que l'on trouve dans les versions globales.

La Fiesta de septième génération devait être produite en 2019 dans le cadre de l'incitation fiscale Eco Car, mais Ford a annulé les plans et a plutôt interrompu la production de voitures particulières dans le pays. En conséquence, la Fiesta a été arrêtée dans le pays, sans aucune remplaçante.

Brésil
Au Brésil, la Fiesta berline à malle était importée du Mexique depuis 2010 avant que la production locale de la version à hayon ne démarre en 2013 dans l'usine de São Bernardo do Campo. La Fiesta de fabrication brésilienne est équipée du moteur Sigma Flex Fuel de 1,5 litre et . La version restylée a gagné une option de moteur EcoBoost de  importé. La puissance et le couple sont de 125 ch () avec l'essence et de  () avec l'éthanol. Au Brésil, en raison de la baisse des chiffres de vente, la production et les ventes de Fiesta ont pris fin en février 2019 sans remplaçante directe, après y avoir été vendues pendant .

Groupe motopropulseur
Le moteur Duratorq TDCi de  et  ( ; ) est vendu, dans certains pays, à la place du moteur TDCi de . Le moteur Duratorq TDCi de 1,6 litre avec un couple de 212 N⋅m est uniquement utilisé dans les modèles non fourgons. Les fourgonnettes équipées du Duratorq TDCi de  ont un couple nominal de .

Les choix de transmission comprennent une manuelle à 5 vitesses, une automatique à 4 vitesses et une automatique à 6 vitesses à double embrayage. La boîte automatique à 4 vitesses n'était proposée qu'avec le moteur Duratec de 1,4 litre. La boîte de vitesses PowerShift à double embrayage et 6 vitesses est disponible en option en Amérique du Nord en plus de la boîte manuelle à 5 vitesses, qui pourrait être vendue avec un moteur diesel en Europe à l'avenir. Cette boîte de vitesses à double embrayage était également de série sur certains modèles en Thaïlande et était disponible en option en Inde.

Performance environnementale
En , Green NCAP a évalué la Ford Fiesta avec un moteur EcoBoost de 1,0 litre et 100 ch avec une transmission manuelle.

Références

Automobile des années 2000
Automobile des années 2010
Fiesta

Ford Fiesta VI


Petjenga (; ; ; ; skoltesamisk: Peäccam) er en mindre bymæssig bebyggelse i Petjengskij rajon i Murmansk oblast i Rusland med  indbyggere. Bebyggelsen ligger ved udløbet af Petjengaelven i Petsamofjorden.

Historie

Petjenga blev en del af Rusland i 1533. Befolkningen i området på den tid var skoltesamer. Ved freden i Tartu i 1920 blev Petjenga overdraget til Finland og blev derefter kaldt Petsamo. Området blev efter 2. verdenskrig en del af Sovjetunionen.

Bebyggelsen blev grundlagt i 1533 som Petjengskijklosteret af munken Trifon fra Novgorod, på stedet hvor elven Petjenga løber ud i Barentshavet, 135 km vest for nutidens Murmansk. Inspireret af eksemplet fra Solovki ønskede Trifon at omvende de lokale skoltesamer til kristendommen og at vise, hvordan troen kunne blomstre i de mest ugæstmilde land. I 1572 havde Petjengskijklosteret omkring 50 munke og 200 lægbrødre. Seks år efter St. Trifons død i 1583 blev træklosteret plyndret og brændt ned af svenskerne. Det siges, at 51 munke og 65 lægbrødre omkom under angrebet, som endte historien om Trifons kloster i Petjenga.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Petsjengskij rajons hjemmeside
 Skoltesamisk historie

Byer i Murmansk oblast

Petjenga (by)


Los ángulos entre rectas paralelas y una secante, en geometría euclidiana, son los ocho ángulos formados por dos rectas paralelas (r y s en la imagen de la derecha) y una transversal a ellas (t).

Denominación

 Ángulos alternos: son los que se encuentran a distinto lado de la secante.
 Ángulos colaterales: son los que se encuentran al mismo lado de la secante.
 Alternos internos: son los que se encuentran en la zona interior de las rectas paralelas.
 Alternos externos: Son los que se encuentran en la zona externa de las rectas paralelas.
 Correspondientes: Son los que se encuentran a un mismo lado de la secante, uno es externo y el otro interno.

Ángulos alternos internos
Las parejas de ángulos: c,f; d,e se llaman ángulos alternos internos.
{|
|
|
|}

Los ángulos alternos internos son congruentes. Pasa por el vértice opuesto en lo que podemos ver esto se suma por la distancia de las líneas paralelas en ciertos casos el ángulo de un triángulo mide 180° grados y para cada ángulo siempre se busca que 35° o alguna otra cifra sumados den 180°.

Ángulos alternos externos
Las parejas de ángulos: a,h;  se llaman ángulos alternos externos.
{|
|
|
|}

Los ángulos alternos externos son congruentes.

Ángulos colaterales internos
Los ángulos colaterales internos o conjugados internos son los que se encuentran del mismo lado de la secante y entre de las rectas paralelas.

Son ángulos colaterales internos los siguientes ángulos: c,e; d,f.
{|
|
|
|}

Los ángulos conjugados internos son suplementarios (suman ).

Ángulos colaterales externos
Los ángulos colaterales externos o conjugados externos son los que se encuentran al mismo lado de la secante y en la parte exterior de las rectas paralelas.

Son ángulos colaterales externos los siguientes ángulos: a,g; b,h.
{|
|
|
|}

Los ángulos colaterales son suplementarios (suman ).

Ángulos correspondientes
Son los ángulos que se encuentran a un mismo lado de la secante, uno es externo y el otro interno, pero no son adyacentes. Los pares de ángulos: c, g; a, e; d, h y b, f; son correspondientes
{|
|
|
|}
{|
|
|
|}

Los ángulos correspondientes son congruentes.

Ángulos congruentes entre paralelas
Los ángulos opuestos por el vértice son congruentes, de modo que, de los ocho ángulos formados entre dos paralelas y una transversal, hay únicamente dos distintos, que no son adyacentes.

Teoremas y resultados relacionados

La noción de ángulos correspondientes es la base de numerosos ejemplos y teoremas fundamentales de la geometría, presente en los cursos de enseñanza media de las matemáticas.[Ver: Bibliografía] Es un resultado geométrico intuitivo conocido y manejado desde la antigüedad, de manera tanto práctica como teórica, si bien es la ciencia griega, y en particular Euclides, en los Elementos (), quienes formalizan los conceptos y las nociones de un modo que ha permanecido casi sin variaciones hasta nuestros días.

Proposiciones de Euclides

La controversia sobre el V postulado alcanza la definición de los ángulos entre rectas paralelas y una secante desde el momento mismo de la elección de la noción de «rectas paralelas»: las que guardan siempre la misma distancia; las que no se encuentran; o bien las que forman ángulos congruentes al ser cortadas por una transversal.

De Los Elementos de Euclides:

Independencia del V postulado

Los siguientes dos resultados (lógicamente equivalentes) son independientes del V postulado de Euclides. La Proposición 16, por ejemplo, no se cumple en geometría elíptica.

De Los Elementos de Euclides:

Geometría no-euclidiana

En la geometría absoluta o la geometría esférica por ejemplo, el quinto postulado de Euclides no aplica, por lo que los ángulos entre rectas paralelas y una secante tienen propiedades diferentes.

Véase también

 Postulados de Euclides
 Quinto postulado de Euclides
 Paralelismo
 Perpendicularidad
 Geometría no euclídea
 Ángulo
 Lados y ángulos correspondientes

Relaciones aritméticas entre ángulos:
 Ángulos congruentes
 Ángulos complementarios
 Ángulos suplementarios
 Ángulos conjugados

Relaciones posicionales entre ángulos:
 Ángulos adyacentes
 Ángulos consecutivos
 Ángulos opuestos por el vértice
 Ángulos interiores y exteriores de un polígono

Notas y referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 Transversal and its properties, sitio interactivo, (en inglés).
 Elementos de Euclides.

Angulo
Paralelas

Ángulos entre paralelas


An Paepalanthus augustus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Silveira. An Paepalanthus augustus in nahilalakip ha genus nga Paepalanthus, ngan familia nga Eriocaulaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. a. augustus
 P. a. picensis

Mga kasarigan

Paepalanthus

Paepalanthus augustus


محمد رافع (9 مارس 1982 – 2 نوفمبر 2012)، ممثل فلسطيني من مواليد دمشق، سوريا.

حياته
ولد الممثل السوري من أصل فلسطيني محمد رافع في دمشق، ينتمي لأسرة فنية، فوالده الممثل المعروف أحمد رافع، وشقيقه الممثل نور رافع. عشق الفن ومارس التمثيل لأول مرّة عندما كان طفلاً صغيراً، فشارك في سن العاشرة في إحدى السهرات التلفزيونية، التي أخرجها هيثم حقي أوائل التسعينات من القرن الماضي، وكانت بعنوان «صور عائلية»، وبعد حصوله على الثانوية العامة شارك بمجموعة كبيرة من المسلسلات السورية، إلى جانب عمله في دوبلاج المسلسلات الأجنبية، وخاصة التركية.

شارك محمد رافع في حوالي 50 مسلسلاً، لعل أشهرها «باب الحارة»، الذي شارك في أجزائه الثلاثة الأولى، بشخصية «إبراهيم»، ومن أعماله الدرامية أيضا: «رمح النار» و«حي المزار» عام 1999 و«فرصة العمر» و«البواسل» عام 2000 و«مقامات بديع الزمان الهمذاني» عام 2001 و«هولاكو» عام 2002 و«عائد إلى حيفا» عام 2003 و«أبو زيد الهلالي» عام 2004 و«نزار قباني» و«عياش» 2005 و«انتقام الوردة» و«الانتظار» عام 2006 و«الاجتياح» و«أسير الانتقام» عام 2007 و«ناصر» و«مواسم الخطر» و«قمر بني هاشم» عام 2008 و«قلبي معكم» و«قاع المدينة» و«رجال الحسم» عام 2009 و«رايات الحق» و«بقعة ضوء» و«أنا القدس» و«أبواب الغيم» عام 2010 و«رجال العز» عام 2011 و«طاحون الشر» و«الأميمي» 2012.

من أفلامه السينمائية «موكب الإباء» عام 2005 و«الليل الطويل» و«الخوافي والقوادم في نصرة الإسلام» عام 2009.

قبل مقتله بثلاث سنوات، كان محمد رافع من ضمن فئة محدودة من الممثلين، الذين تمكنوا من زيارة قطاع غزة. وسئل إثر العودة: ماذا جلبت معك من غزة؟ فقال: «لم أجلب شيئاً، لأن حُبيبات التراب التي جلبتها معي من أرض فلسطين لأنثرها على المحبين السوريين، أكلتها في طريق العودة عندما جعت».

وردا على سؤال آخر عن شعوره حين وطأت قدماه أرضاً مقدسة، تحولت إلى قضية دولية وتاريخية، قال: «لا شعور سوى أنني بات بإمكاني اليوم أن أموت دون أحزن على شيء.. يهمني أنني زرت بلدي وأرضي.. نمت في فلسطين.. تمشيت في شوارع غزة.. أكلت هناك، شربت.. لا شيء يحزنني بعد اليوم أنا جاهز للموت في أية ساعة».

مقتله
أفاد المرصد السوري لحقوق الإنسان أن مسلحي المعارضة قاموا باختطافه من منزله في دمشق ثم قتله بتهمة إعطاء معلومات عن المتظاهرين والناشطين، حيث تبنت «كتيبة أحفاد الصديق» عملية خطفه واغتياله التي تمت يوم الجمعة في الثاني من تشرين الثاني، وفقدت عائلته الاتصال به بعد ساعات من خروجه من منزلهم الكائن في منطقة برزة بدمشق.

أعماله

المسلسلات
 باب الحارة الجزء الأول والثاني والثالث بدور إبراهيم.
 مرايا (2011).
 رجال العز
 طاحون الشر
 الاجتياح
 الاميمي

روابط خارجية

المراجع

أشخاص قتلوا بإطلاق النار في سوريا
أشخاص من حلب
شخصيات الحرب الأهلية السورية
فلسطينيو سوريا
ممثلو تلفزيون سوريون
مواليد 1402 هـ
مواليد 1982
وفيات 1433 هـ
وفيات 2012
وفيات بسبب الإرهاب في سوريا

محمد رافع


Arauiti, jedno od plemena Tupian Indijanaca nastalo procesom međuplemenskih brakova između Aueta i Jaulapitija. Živjeli su na lijevoj obali rijeke Culiseu, južno od plemena Auetö u brazilskoj državi Mato Grosso.

Izvori

Tupian
Brazilski Indijanci
Indijanska plemena

Arauiti


VFL Bochum 1848, Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinin Bochum kentinde kurulan Alman futbol kulübüdür. 1848 yılında Bochumer TV ismiyle bir atletizm kulübü olarak takımın futbol şubesi 1911 yılında kurulmuştur. Maçlarını Rewirpower Stadion'da oynayan ekibin renkleri mavi-beyazdır.

Kadro
2021-2022 sezonu

Kaynakça

Dış bağlantılar
 The Abseits Guide to German Soccer
 Resmi internet sitesi
 fussball.com
 vfl-bochum.pl

Almanya'daki futbol kulüpleri
Kuzey Ren-Vestfalya futbol kulüpleri
1906'da kurulan futbol kulüpleri

VfL Bochum


Gumuțeasca sau Gomuțeasca (uneori denumită limba gumuțesească, sau limba de sticlă) este un argou (o formă de vorbire vorbită de un grup de oameni, pentru a preveni străinii din a o înțelege) folosită exclusiv în comuna Mărgău din județul Cluj, România. Mărgăuenii au lucrat în mod tradițional sticla de secole, făcând oglinzi, ferestre, icoane și vânzându-le în alte părți ale țării, cum ar fi Bucureștiul, Brăila sau Constanța .    Mărgăuenii rătăceau prin toată țara pentru a-și exercita meseria,  și pentru a se avertiza unii pe alții de eventuale persoane periculoase, în drum spre orașe,  sau pentru a putea pune preț la produsele lor din sticlă fără ca cei din afară să fie capabili să-i înțeleagă,  au inventat o formă de vorbire pe care numai ei o puteau înțelege: Gumuțeasca.

Deși Gumuțeasca se vorbește de mai bine de 100 de ani  și s-a transmis din generație în generație , astăzi puțini oameni continuă să o vorbească. Asta pentru că practicarea profesiei tradiționale a Mărgăului a fost redusă considerabil și pentru că o parte din populația locală a părăsit locul.  Apariția geamurilor termopan și a firmelor producătoare de sticlă i-a făcut și pe mărgăuani să piardă clienți.  Unii lingviști, din județul Cluj, au definit argoul drept "argou profesional rural", care ar fi singurul de acest tip cunoscut în România. Gheorghe Braica, fost protopop de Cluj-Napoca și originar din Mărgău, a explicat în Monografia Mărgăului că Gumuțeasca s-a dezvoltat pentru prima dată la baza Munților Apuseni, iar de acolo s-a răspândit în satele din apropiere.

Gumuțeasca are mii de cuvinte și un vocabular bogat, foarte diferit de limba română standard.  Câteva exemple de argot sunt:

 Tălăuz ("").
 Munuc ("").
 Munuc, s-asface spurav! ("").
 Munuc, s-asface deapsă! ("").
 Munuc, atină gădineală! ("").
 Tălăuzești? ("" "").

Vezi și

 Totoiana, o formă de vorbire inversată vorbită în România
 Dialecte românești, chiar dacă Gumuțeasca nu reprezintă un dialect

Note

Referințe

Linkuri externe

Cultura României
Varietățile și stilurile limbii române
Argou

Gumuțeasca


Sustav prisutnosti na daljinu (eng. tele-presence system) sustav za videokonferencije i suradnju s pomoću video tehnologije visoke definicije što obuhvaća korisničko sučelje, videokameru visoke definicije, ozvučenje te procesorski kapacitet za kodiranje i dekodiranje video i audio informacija.

Izvori

Računalne mreže

Sustav prisutnosti na daljinu


Çobanlar, Afyonkarahisar iline bağlı bir ilçedir.

Tarihçe
Yöre tarihinin Akarçay Nehri kenarındaki höyüklerden de anlaşıldığı gibi Eski Tunç Çağı'na kadar uzandığı bilinmektedir. Bugünkü Kocaöz (Feleli) Köyü'nde antik Anabura kenti kurulmuştur. Afyon Arkeoloji Müzesi'nde bulunan Artemis heykeli buradan çıkarılmıştır.

Bir rivayete göre: Danişmentlileri oluşturan Avşar boylarından Süleymanlı koluna mensup bir grubun bu bölgeye yerleştiği Çobanlar, Işıklar ve Sülümenli beldelerinin bu oymak tarafından kuruldugu, hatta kurucuların kardeş oldukları rivayet edilir. Bilindiği gibi Danişmendlilerin dağılmasıyla onlara bağlı birçok oymak ve boy başta Batı Anadolu olmak üzere birçok yere dağılmışlardır.

Rivayete göre; bölgenin Bizanslılardan Türklere geçmesiyle Çobanlar'ın, Sülümenli'nin ve Işıklar'ın  Dulkadiroğulları Beyliği'ne mensup Oğuzların Avşar boyunun Civanşirli kolunun Selmanlı, Sülümenli, Süleymanlı aşireti tarafından kurulduğu rivayet edilmektedir.

Bir başka rivayete göre ise; Civanşirli aşiretine mensup bir oymağın Mısır dolaylarından Eskişehir'e geldiği  bu oymaktan iki kardeşin  Afyonkarahisar'ın Çobanlar, Işıklar ve Sülümenli beldelerine göç ederek yerleştiği rivayet edilmektedir. Çobanlar halkının kökeninin bu aşirete mensup olduğu, hatta birkaç kitapta Çobanlar'ın 1151 yıllarında fethedildiği yazmaktadır. Bununla birlikte yine Kanunu Sultan Süleyman zamanındaki vergi kayıtlarından Çobanlar isminin Çobanlar-ı kebir (Büyük Çobanlar) olarak adlandırıldığı anlaşılmaktadır. Yine ilçeye değişik vesilelerle civar köy kasabalardan zaman zaman göç olduğu ilçedeki bazı insanların soyadlarından da anlaşılmaktadır.

Ayrıca, Nâzım Hikmet Kuvay-i Milliye Destanında Akarçay'dan ve Büyükçobanlar Köyü'nden şöyle bahseder;

".... Akarçay belki bir akar su, belki bir ırmak, belki küçücük bir nehirdir. Akarçay Dereboğazı'nda değirmenleri çevirip ve kılçıksız yılan balıklarıyla Yedişehitler kayasının gölgesine girip çıkar. ve kocaman çiçekleri eflâtun kırmızı beyaz ve sapları bir, bir buçuk adam boyundaki haşhaşların arasından akar. ve afyon önünde altıgözler köprüsü'nün altından gündoğuya dönerek ve konya tren hattına rastlayıp yolda büyükçobanlar köyü'nü solda ve kızılkilise'yi sağda bırakıp gider."

Merkezde, tipik Osmanlı mimarisinde inşa edilmiş avlulu evler dikkat çeker.

Konum
Afyonkarahisar ilinin 25 km. doğusunda denizden 992 metre yükseklikte düz arazi üzerinde yeni kurulmuş bir ilçe olan Çobanlar'ın, kuzeyinde Bayat, kuzeydoğusunda İscehisar, güneydoğusunda Çay, doğusunda Bolvadin ilçeleri konumlanır. Batısında Işıklar (5.0 nm) ve Sülümenli (2.8 nm), kuzeyinde Gebeciler (4.6 nm), doğusunda Kocaöz (3.4 nm) ve güneyinde Değirmendere (4.2 nm) gibi belde ve köyler konumlanır. Yüzölçümü 422 km²'dir.

Eğitim ve Sosyal yapı
 İlçede iki anaokulu sekiz ilkokul, altı ortaokul ve bir tane çeşitli dalları barındıran çok programlı lise mevcuttur. Toplam 2.735 öğrenciye, 137 öğretmen tarafından eğitim verilmektedir.

İki adet sağlık ocağı ve bir sağlık evi ihtiyaca yetmediğinden, devlet-millet işbirliğiyle hastane yapılmıştır.

İlçede bir adet semt futbol sahası bulunmaktadır. Çobanlar Belediye Spor, merkez belediyesinin desteğiyle Afyon amatör liginde mücadele ediyor.

İlçede 6 adet kadrolu olmak üzere toplam 8 adet cami bulunmaktadır.

İlçede bir adet belediyeye ait halı saha vardır.

İlçede kaymakamlık tarafından açılmış bir kadın kültür evi vardır.

Ekonomi

Tarım ve Hayvancılık
İlçede tarım ve hayvancılık bitme noktasına gelmiştir. İlçeye belediye ve il genel meclisi tarafından çok kapsamlı bölge hayvan pazar yeri yapılması gerekmektedir. Bu sayede ilçe hayvancılıgı organize bir hal alıp geliştirilmesi mümkün olacaktır. İlçenin arazisi yaylıma elverişli olup hayvancılık kalkındırılması yapılması gerekmektedir. İlçe sakinleri geçimini tarım ve büyük-küçük baş hayvancılıktan sağlamaktadır. Topraklarının büyük bölümü sulanan Çobanlar, Afyon Şeker Fabrikası'nın pancar deposudur. Tarımcılıkta pancar ekimi ön sırayı alır. İlçede özel sektöre ait iki adet un fabrikası ve bir adet tekstil fabrikası mevcuttur.

Bu küçük ilçede ayrıca, Türk otomotiv sanayisinin en ilginç aracı üretilmektedir. Taşımacılık ve tarım işlerinde kullanılan Patpat adlı römork-pikap karışımı araçlar, ilçenin küçük atölyelerinde imal edilir.

Tarım alanı ve genel dağılım
 Yüzölçümü: 400.200 hektar
 tarım alanı: 16.000
 Orman ve fundalık alan: 842
 Çayır ve meralar: 20.000
 Tarım dışı araziler: 3.358
 Tarla arazisi: 9.485
 Meyve arazisi: 85
 Sebze arazisi: 160
 Yem bitkileri arazisi: 600
 Nadas: 5.000
 Tarıma elverişli olup kullanılmayan arazi: 310
 Sulanan tarım alanı: 2.800
 Toplam kuru tarla alanı: 13.200

Spor
Çobanlar İlçesini Afyonkarahisar Süper Amatör Liginde, Çobanlar'ın Kocaöz Belediyesi'nin takımı olan Kocaöz Belediyesi Gençlikspor, Afyonkarahisar'ın diğer Amatör Liglerinde ise Çobanlar Belediyespor temsil etmektedir. Çobanlar Belediyespor maçlarına Çobanlar İlçe Stadı'nda çıkmaktadır.

İdari yapı
Çobanlar, Cumhuriyetin ilan edildiği yıllarda Mareşal Fevzi Çakmak ve Ali Çetinkaya Paşalar tarafından 1926 yılında nahiye yapılmış, 1955 yılında halk oylaması yapılarak Belediye olmuştur. 1990 yılında da 20 Mayıs 1990 gün ve 20523 Sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile İlçe olmuştur.

Belde ve köyler
 Kocaöz belde
 Akkoyunlu köy
 Göynük köy
 Kaleköy köy

Nüfus
İlçe; 1 belde, 3 köy ve 13 mahalleden oluşmaktadır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Çobanlar


Möhnsen Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Herzogtum Lauenburg iline bağlı bölge. 7,48 km² yüzölçüme sahiptir. Nüfusu, 30 Eylül 2006 itibarıyla yaklaşık 544 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Lisa Patzker tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schwarzenbek-land.de

Herzogtum Lauenburg iline bağlı yerleşim birimleri

Möhnsen


Gérard Conte (* 1. Februar 1931 in Gorcy, Département Meurthe-et-Moselle; † 23. Mai 2012) war ein französischer Jazz-Autor.

Leben

Gérard Conte wurde während der Ableistung seines Militärdienstes in Deutschland 1950 auf den New Orleans Jazz aufmerksam. Mit Unterstützung durch Charles Delaunay begann er ab 1954, Artikel über die Geschichte des Jazz und traditionellen Jazz in der Zeitschrift Jazz Hot zu veröffentlichen. Er schrieb außerdem für die Zeitschriften Les Cahiers du Jazz und Jazz Classique und wirkte beim Erstellen des Dictionnaire du Jazz (Verlag Robert Laffont) mit.

1963 gründete er die Association Française des Amateurs de Jazz Nouvelle-Orléans, die u. a. 1998 für die Benennung eines Place Louis Armstrong im Pariser 13. Arrondissement sorgte. Über die Geschichte dieses Arrondissements veröffentlichte er zwei Bücher. 1964 organisierte er den ersten Jazz Band Ball im Rathaus des 5. Arrondissement, dem 21 weitere Veranstaltungen folgten und der im November 2011 – allerdings ohne Gérard Conte – wiederbelebt wurde.

Publikationen
 Éléments pour une histoire de la Commune dans le XIIIe Arrondissement 5 mars-25 mai 1871. Éditions de la Butte aux cailles, 1981
 C'était hier… Le 13e  arrondissement, L.M. - Le Point, 1992 ISBN 2-904463-04-6
 Renaud Gagneux, Gérard Conte, Jean Anckaert: Sur les traces de la bièvre parisienne. Parigramme Eds 2002

Einzelnachweise

Jazzautor
Veranstalter (Musik)
Franzose
Geboren 1931
Gestorben 2012
Mann

Gérard Conte


Mocoretá bezeichnet:

 Mocoretá (Corrientes), Ort in Argentinien
 Río Mocoretá, Zufluss des Río Uruguay in Argentinien
 Mocoretá (Volk), historisches Volk aus dem argentinischen Mesopotamien

Mocoretá


Avrasya sivri faresi (Sorex minutus), Soricidae familyasından burnu kirpi gibi uzun bir böcekçil memeli türü.

Türkçede "fare" olarak adlandırılmalarına ve genel görünüm olarak benzemelerine karşın, farelerden ayrı bir takımda yer alırlar.

Özellikleri
Boyları 4–7 cm, vücut ağırlığı 3- 7 gr. kadardır. Üst tarafı açık gri-kahverengiden (yazın), siyah kahverengine kadar değişir, karın kısımları açık renktedir. Tüm sivriburunlu fareler gibi dişlerinin ucu koyu kırmızıdır.

Yaşam alanı
Çoğunlukla ot ve çalılıklar arasında yaşar. Tüm Avrupa'dan, Sibirya ve Orta Asya'ya kadar yayılırlar. Türkiye'nin kuzey kesimlerinde; Marmara ve Karadeniz bölgelerinde bulunur.

Beslenme
Gece ve gündüz aktiftirler. Sürekli yemek aramak zorunda olduklarından kısa uyku araları dışında dolaşırlar. İki saatte bir avlanmaya ya da yemek arayışına çıkarlar. Yalnız yaşar.
Böcekler, örümcekler ve salyangozlarla beslenirler. Kış uykusuna yatmadıkları için, kışın da kar altında bile yemek aramaya devam ederler.

Üreme

Yılda 1-2 defa yavrular ve 4-7 yavru doğururlar. Ortalama ömürleri 1-2 yıldır.

Dış bağlantılar
 ARKive.org

Sivri faregiller
Azerbaycan'daki memeliler
Türkiye'deki memeliler
Birleşik Krallık'taki memeliler
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Avrasya sivri faresi


Alex O'Neill, mais conhecido pelo nome artístico Ayokay, é um produtor e DJ americano de Grosse Pointe, Michigan.

O'Neill frequentou o ensino médio com Mike Temrowski, que se tornou Quinn XCII; os dois trabalharam juntos enquanto ambos eram estudantes universitários em diferentes universidades em Michigan. Seu single de 2016 "Kings of Summer" foi escolhido por Ian Desmond, então jogador de beisebol do Texas Rangers, como sua música de caminhada, o que aumentou a popularidade da faixa e levou a um contrato de gravação com a Columbia. O'Neill então se mudou para Los Angeles, lançando um álbum completo, In the Shape of a Dream, que contou com vários artistas, incluindo Jeremy Zucker, Quinn XCII, Nightly, Jenny Mayhem, Future Jr. e Katie Pearlman em 2018. Ele teve dois singles de sucesso na Billboard Hot Dance/Electronic Songs Chart: "Kings of Summer" com Quinn XCII, que alcançou a posição #18 em 2016, e "The Shine" com Chelsea Cutler, que alcançou a posição #50 em 2017.

Discografia

Referências

Pessoas vivas
Músicos dos Estados Unidos

Ayokay


Csehimindszent é um município da Hungria, situado no condado de Vas. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 360 habitantes.

Localidades de Vas (Hungria)

Csehimindszent


Xu Lei () (* 1963 in Nantong, Jiangsu, China) ist bildender Künstler und Chefredakteur des Kunstmagazins Classic. Zurzeit arbeitet er am Creation Research Centre der China Academy of Art und ist Art Director am Today Art Museum. Seine Karriere begann mit dem Abschluss an der Nanjing University of the Arts 1984. Über das Thema "Das Wiedererwachen der Tradition in der zeitgenössischen chinesischen Kunst" hielt er 2008 an der Library of Congress in Washington mehrere Vorlesungen.

Arbeiten
Xu bezieht sich in seinen Arbeiten auf die Song- und die Ming-Dynastie und verwendet jeweils dazu passend traditionelle Werkzeuge und Arbeitsmittel, nämlich Reispapier und Tintenpinsel sowie Holzschnitte, hat aber auch in Reflexion modern-surrealer europäischer Künstler wie René Magritte, Yves Klein und Marcel Duchamp deren Vokabular präsent.

Seine Werke zeigen fein gezeichnete Pferde, Stühle aus der Ming-Zeit, Schmetterlinge oder Vögel wie auf einer Bühne – sie erscheinen wie virtuelle Räume zwischen Vorhang oder Paravent, die mit alten Karten bestickt sind. Durch dieses subtile Zusammenspiel von Motiven wird die Beziehung zwischen "Leere" und "Existenz", die die Essenz der traditionellen chinesischen Lebensphilosophie und Ästhetik darstellen, glaubwürdig in einer modernen Sprache dargebracht.

Xu Lei ist der Künstler der Flaschenetiketten von Château Mouton-Rothschild des Jahres 2008.
Zahlreiche seiner Werke hängen in vielen renommierten Kunstgalerien.

Ausstellungen (Auswahl)
 Einzelausstellungen
 Jiangsu Provincial Art Museum, Hong Kong Arts Initiative Gallery, London, Browse & Darby Gallery (1997)
 Gruppenausstellungen
 "Chinese Modern Art Exhibition", Art Museum of China
 Chinesischen Zivilisation Kunstausstellung "von 5000 Jahre, die New Yorker Guggenheim Museum
 "New Voices / Contemporary Art Exhibition", Taipei Art Center / Hong Kong Arts Centre
 "New Chinese Painting Exhibition", Shanghai Liu Hai Su Art Museum, das Kunstmuseum der Provinz Jiangsu
 "Paris China Cultural Season - Moderne chinesische Tuschemalerei und Skulpturenausstellung", Paris, Pierre Cardin-Zentrum
 Zeitgenössische Internationale Kunstausstellung, Shanghai Duolun Museum of Art
 "Eins zu eins: ihre Augen" - die acht Menschen in China Fotografie-Ausstellung, Chambers Fine Art in New York
 "Oriental Oriental - Contemporary Art Exhibition", National Gallery of Slovenia
 "Dreaming of the Dragon" - Chinese Contemporary Art Exhibition, Dublin, Irland moderne Literatur und Kunst Museum;

Weblinks
 Homepage von Xu Lei
 artnet
 Rezension der Ausstellung Silent Voiches: Ink Paintings by Xu Lei (PDF-Datei; 362 kB) 2010 in New York
 Hintergrundinformation zur Synapse mit Mouton-Rothschild auf art.china.cn (chin.)

Einzelnachweise

Maler (Volksrepublik China)
Chinese
Geboren 1963
Mann

Xu Lei


La bandera de la ciudad de Santo Domingo y del cantón Santo Domingo se define el 20 de junio de 1969 en la Sala de sesiones del Concejo Cantonal de Santo Domingo de los Colorados. Se compone de un rectángulo de proporción 2:3; se divide en dos tríangulos rectángulos, con los ángulos rectos opuestos.

El triángulo izquierdo es verde oscuro, y simboliza la vegetación y la flora del cantón; y el triángulo derecho es rojo, representando al indio tsáchila, nativo del cantón. En el centro de la bandera debe ir el escudo del cantón.

Referencias

Banderas de Ecuador
Santo Domingo de los Tsáchilas
Santo Domingo (Ecuador)
 Santo Domingo (Ecuador)

Bandera de Santo Domingo (Ecuador)


Le glacier du Mont-Blanc, en italien , est un glacier d'Italie situé dans la Vallée d'Aoste, dans le massif du Mont-Blanc. Naissant au pied de la pointe Pfann et du rocher du Mont-Blanc, il descend l'adret du mont Blanc et conflue avec le glacier du Miage en rive gauche.

Mont Blanc
Mont Blanc
Mont Blanc
Courmayeur

Glacier du Mont-Blanc


Bracardi ist der Familienname folgender Personen:
 Franco Bracardi (1937–2005), italienischer Musiker, Schauspieler und Komponist
 Giorgio Bracardi (* 1935), italienischer Schauspieler

Bracardi


Euippe () ist eine Frauengestalt der griechischen Mythologie.

Euippe war die Tochter des Königs Tyrimmas von Epirus. Sie wurde von Sophokles in die Sage des Odysseus verwoben. Demgemäß reiste Odysseus, nachdem er die Freier seiner Gattin Penelope getötet hatte, infolge eines Orakels nach Epirus, wo Tyrimmas ihn äußerst freundlich empfing. Odysseus verführte des Königs Tochter Euippe und zeugte mit ihr den Euryalos. Als dieser erwachsen geworden war, schickte Euippe ihn mit Erkennungszeichen in Odysseus' Heimat Ithaka. Penelope aber erfuhr die Wahrheit und beredete ihren Gemahl, Euryalos zu töten, da dieser eine Verschwörung gegen ihn plane. Odysseus hatte seinen außerehelichen Sohn nicht wiedererkannt und entsprach Penelopes Aufforderung, so dass Euryalos sein Leben durch die Hand seines eigenen Vaters verlor. Lysimachos nannte Euippes Sohn hingegen Leontophron, andere Autoren Doryklos.

Parthenios sieht die Schuld an dieser Tötung des eigenen Nachkommen bei Odysseus: Dieser sei  zum Mörder des eigenen Kindes geworden – weil er unbeherrscht und auch sonst keineswegs mild gewesen sei. Kurz darauf sei er dann von Familienangehörigen mit dem Stachel eines Rochens verletzt worden und daran gestorben.

Literatur

Anmerkungen

Person der griechischen Mythologie

Euippe (Tochter des Tyrimmas)


කොට්ටාව ධර්මපාල මහා විද්‍යාලය 1970 වර්ෂයේ පෙබරවාරි 1වන දින කොට්ටාවේදී ස්ථාපනය කෙරූ රජයේ පාසලක් වේ.

මූලාශ්‍ර

කොට්ටාව ධර්මපාල මහා විද්‍යාලය


Hisashi Jogo (født 16. april 1986) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub Avispa Fukuoka.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Hisashi Jogo


Alizarine ink was created in 1855 by Professor Christian August Leonhardi of Dresden, Germany, by adding alizarin dye (derived from the root of the madder plant) to conventional iron gall ink.  This added an attractive coloration to the ink, which was quite popular until it was replaced by more modern chemical inks.

An 1881 recipe for Alizarine ink may be found in the Household Cyclopedia of General Information.

See also
Alizarin

References

External links
 For more about ink making and Aleppo galls see  "How to make ink", The ink corrosion website.

Inks

Alizarine ink


Underwoodisaurus es un género de gecos de la familia Carphodactylidae. Es endémico de Australia.

Son los reptiles más pequeños, con una cola espesa, con los pies más largos y delgados y los ojos grandes coronados por una perla.

Especies
Se reconocen las siguientes dos especies:
  Underwoodisaurus milii (Bory de Saint-Vincent, 1825)
  Underwoodisaurus seorsus Doughty & Oliver, 2011

Referencias

Enlaces externos

Carphodactylidae
Géneros de reptiles

Underwoodisaurus


Picigin () is traditional ball game from Split, Croatia that is played at the beach. It is an amateur sport played in shoals or other shallow water, usually consisting of cooperating players keeping a small ball from falling in the water.

Origin

Picigin originated on the sandy beach of Bačvice in Split. It was first played in 1908 by a group of Croatian students returning from Prague who were finding it difficult to play the game of water polo in shallow water. Instead, they began playing a different game which would come to be known as picigin.

Game characteristics
The game involves several players in a circle batting around a small ball with their hands; the objective is to keep the ball in the air and out of the water for as long as possible. Players are not allowed to catch the ball but most bounce it around with the palm of the hand to others. As such, the game somewhat resembles net-less volleyball, but it is played with a much smaller ball, usually a tennis ball stripped of felt. There is no set number of players, though five is usually average and customary. The game calls for agility as there is a lot of jumping and leaping involved in order to reach the ball in certain situations. As all players cooperate, the game by default is considered a non-competitive sport with no scoring system.

Rules
Since picigin is an amateur sport, there are no strict or formal rules, but it is played according to general tradition with little variation. The main goal in the most popular variant is to keep ball in the air without it falling in the water for as long as possible. In some game variants, a player is only allowed to touch the ball once or twice before passing it on to others, as in volleyball.

Players
There is no limit on the number of players, but the game is usually played with five players who stand as to form points of a pentagram-like shape. There are two traditional player roles or positions – sidrun and trkač. Two sidrun (pl. sidruni, Chakavian Croatian for "anchor") players remain anchored to their position and ensure that ball passing is stable while the other three players play as trkač (pl. trkači, Croatian for "runner"), tasked with chasing after and saving loose balls. The game does not call for any physical characteristics for either role, but trkač roles are optimally taken up by more agile players with higher stamina while sidrun role calls for above average height.

Terrain
As picigin often sees players jumping and landing on their body, it requires a soft surface in shoal or other shallow water to be played as intended without possibility of serious injury; this is usually a shallow sandy beach. Preferred depth is roughly ankle-deep as to not greatly hinder movement.

Ball
Picigin is played with various small balls. However, the traditional ball, called balun (Chakavian Croatian for "ball") is actually a tennis ball that has been stripped of its felt and polished off a few millimeters. As such a ball is smoother and lighter than a normal tennis ball, it also bounces more easily.

Tradition
The most traditional players believe it to be impossible to play picigin anywhere but on the sandy beach of Bačvice in Split, which is considered the game's spiritual home.

Picigin is played on Bačvice year round and, often at night in the summer (reflectors can be used in the dark). There is also a longstanding tradition of playing picigin on New Year's Day regardless of weather conditions, when the sea temperature is rarely above 15 °C.

In June 2008, picigin was pronounced a Croatian immaterial cultural good, for a period of three years, with pending plans for a permanent designation. That status was confirmed in 2013.

In September 2023, centennial of picigin at Bačvice beach was commemorated with unveiling commemorative plaque at Bačvice in its honour.

Championships
Since 2005, the Picigin World Championship () is organized every year on Bačvice beach in Split. Until 2008, players were given a task to do certain jumps, but from 2008, the winner is selected according to the artistic impression of a whole group.

Publications
Vladan Papić, Ivan Granić & Hrvoje Turić: Picigin kao vodeni sport: početno istraživanje, scientific paper published in Acta Kinesiologica

References

External links

Picigin site
Bačvice, Split

Ball games
Water sports
Croatian games
Sport in Croatia
Sport in Split, Croatia

Picigin