Chester ist eine Town im Windsor County des Bundesstaates Vermont in den Vereinigten Staaten mit 3005 Einwohnern (laut Volkszählung von 2020).

Geografie

Geografische Lage
Die Town liegt auf der Ostseite der Green Mountains in den Vorbergen westlich des Connecticut Rivers. Sie weist zwei Siedlungskerne auf, Chester Village im Süden und Chester Depot im Norden, die in etwa 1,5 Kilometer Abstand voneinander liegen. Beide Ortsteile sind seit Jahren nahezu zusammengewachsen. Wichtigster Wasserlauf ist der Williams River; der Hausberg des Doppelortes ist zugleich die höchste Erhebung der Town: Mount Flamstead mit 344 m (1129 feet).

Nachbargemeinden
Alle Entfernungen sind als Luftlinien zwischen den offiziellen Koordinaten der Orte aus der Volkszählung 2010 angegeben.

 Norden: Cavendish, 5,0 km
 Norden: Baltimore, 8,1 km
 Nordosten: Weathersfield, 17,3 km
 Osten: Springfield, 16,2 km
 Südosten: Rockingham, 14,2 km
 Süden: Grafton, 3,7 km
 Südwesten: Windham, 8,9 km
 Westen: Andover, 10,4 km
 Nordwesten: Ludlow, 9,1 km

Klima

Die mittlere Durchschnittstemperatur in Chester liegt zwischen -6,7 °C im Januar und 20,1 °C im Juli, im Jahresmittel bei 7,1 °C. Damit ist der Ort gegenüber dem langjährigen Mittel Vermonts um etwa 1 Grad wärmer. Die Schneefälle zwischen Oktober und Mai liegen mit bis zu 45 cm (etwa 17,5 inch) im Januar etwa doppelt so hoch wie die mittlere Schneehöhe in den USA. Die tägliche Sonnenscheindauer liegt am unteren Rand des Wertespektrums der USA.

Geschichte
Das Areal wurde erstmals zur Besiedlung unter dem Namen Flamstead ausgerufen am 22. Februar 1754 durch Benning Wentworth. Allerdings wurde im Zuge der Auseinandersetzungen mit dem Bundesstaat New York, der das Gebiet nach einem Dekret des englischen Königs George III. vom 26. Juli 1764 ebenfalls für sich beanspruchte, am 14. Juli 1766 den Siedlern mitgeteilt, dass das Land nunmehr zum Bundesstaat New York gehöre und unter dem Namen Chester mit geänderten Außengrenzen geführt werde. Diese Bestimmung wurde akzeptiert; die Gemeinde gehörte damit zu New York; eine zweite Ausrufung durch New Hampshire vom 3. November 1766, diesmal unter dem Namen New Flamstead, blieb wirkungslos. Am 3. Juli 1766 war durch New York das – heute nicht mehr existierende – County Cumberland, eingerichtet worden; Chester wurde zum Verwaltungssitz bestimmt, der aber 1772 nach Westminster verlegt wurde. Die erste Stadtversammlung fand 1767 statt, die erste Kirche wurde 1773 geweiht. Erst als Teil der selbständigen Vermont Republic kehrte Chester zu den Grenzen von 1761 zurück, behielt aber den Namen Chester bei.

Vor der Errichtung der Eisenbahnlinien war das südliche Village Kreuzungspunkt zweier Postkutschenlinien (Boston – Montreal und Hanover – Albany). Aufgrund der gut ausgebauten Straßen hatte sich die Town als wichtigster Verkehrsweg von der Ostküste nach New York durch die Green Mountains entwickelt. Die Town profitierte von diesem Umstand, wie man an der großen Zahl von Geschäften, besonders in dem südlichen Village, erkennen kann: für 1840 sind neben einem Sattler, zwei Hufschmieden und einem Wagenrad-Hersteller auch zwei Tavernen, ein Möbeltischler, zwei Lebensmittelläden, zwei Krämer, ein Post Office, ein Kleidungsladen, ein Hutgeschäft, zwei Werkzeuggeschäfte und sogar drei Anwälte belegt – für einen Ort mit etwa 60 Wohnhäusern. Zwischen 1814 und 1876 existierte neben knapp 20 Grundschulen auch eine höhere Bildungsanstalt, die Chester Academy.

Dem Tal des Williams River folgte auch die Bahnstrecke Bellows Falls–Burlington, die ab 1847 erbaut und 1849 eröffnet wurde. Chester erhielt einen Bahnhof, der bis 1953 von Personenzügen angefahren wurde; bis zur Einstellung des Zugverkehrs 1961 fuhren danach nur noch Güterzüge auf der Strecke. Mit der Gründung des Dampflokmuseums Steamtown 1964 in Bellows Falls wurde der Bahnhof Chesters gelegentlich wieder von Personenzügen angefahren. Das viktorianische Weichbild der Stadt und die ab 1834 errichteten Steinhäuser des Stone Village stellten sich rasch als Touristenattraktion heraus, was die Bewohner als Chance verstanden: heute ist die Stadt ein klassisches Touristenziel Vermonts. Als 1984 das Dampflokmuseum geschlossen, die Lokomotiven verlegt und Dampfbetrieb in Vermont aus Umweltschutzgründen verboten wurden stellte man die Fahrten des Touristen-Zuges Green Mountain Flyer nicht etwa ein, sondern stellte auf Diesellok-Betrieb um und die erweiterte die Fahrstrecke. Seither startet der nach Fahrplan verkehrende Ausflugszug in North Walpole, New Hampshire. Die Nähe dreier Wintersportzentren (am Mount Snow, Okemo und Killington (Vermont)) erweitert die Touristensaison auf das ganze Jahr.

Seit der Mitte der 1980er Jahre sind zwei Einzelhäuser und zwei Gebäudeensemble, darunter auch das Stone Village, im National Register of Historic Places gelistet.

Religionen
Vier Kirchengemeinden finden sich: zwei Gemeinden der Episkopalkirche, eine römisch-katholische und eine Gemeinde der United Church of Christ.

Einwohnerentwicklung

Wirtschaft und Infrastruktur

Verkehr
Die Stadt wird durch die Vermont State Route 103, die von Rockingham nach Rutland führt und durch das Tal des Williams River und den Hauptort verläuft, sowie die Vermont State Route 11, die die 103 in Chester Village kreuzt, an das Straßennetz angeschlossen. Der Hartness State Airport bei Springfield liegt neun Kilometer Luftlinie entfernt.

Öffentliche Einrichtungen
Neben den üblichen städtischen Büros werden in Chester keine öffentlichen Einrichtungen betrieben. Das nächstgelegene Krankenhaus ist das Springfield Hospital in Springfield.

Bildung
Chester gehört mit Andover, Baltimore, Cavendish, Ludlow, Mt. Holly und Plymouth zur Two Rivers Supervisory Union.

Im Ort ist eine sechszügige Grundschule mit rund 300 Schülern angesiedelt, die Chester-Andover Elementary School, die zusammen mit der benachbarten Town Andover betrieben wird. Eine Highschool mit rund 400 Schülern, die Green Mountain Union High School, bietet die Klassen 7 bis 12 an. Das nächstgelegene College ist das Keene State College in Keen im benachbarten Bundesstaat New Hampshire, die nächste Universität, die Franklin Pierce University, findet sich in Rindge, ebenfalls in New Hampshire.

Persönlichkeiten

Söhne und Töchter der Stadt
 Waitstill R. Ranney (1791–1853), Arzt, Politiker und Vizegouverneur von Vermont
 Fernando C. Beaman (1814–1882), Politiker und Abgeordneter im US-Repräsentantenhaus
 Franklin Edson (1832–1904), Politiker und Bürgermeister von New York City
 Melvin Baldwin (1838–1901), Politiker und Abgeordneter im US-Repräsentantenhaus
 Donald J. Cram (1919–2001), Chemie-Nobelpreisträger

Persönlichkeiten, die vor Ort gewirkt haben
 Thomas Chandler junior (1740–1798), Politiker und Richter
 Anna Dewdney (1965–2016), Kinderbuchautorin und -illustratorin
 Aaron Leland (1761–1832), Politiker und Vizegouverneur von Vermont. Er gründete die baptistische Kirche Chesters.

Literatur

Weblinks

 Homepage der Gemeinde (englisch)
 Steckbrief der Gemeinde auf dem offiziellen Portal www.Vermont.gov

Einzelnachweise

New Hampshire Grant
Gemeindegründung 1754

Chester (Vermont)


مايك غوردن أولدفيلد ؛ (15 مايو 1953 في ريدينغ، إنجلترا) هو ملحن بريطاني، يعزف على آلات متنوعة ويمزج في موسيقاه بين موسيقى الروك والكلاسيك.

حياته وأعماله

سنواته الأولى في السبعينات

سنوات الثمانينات

سنوات التسعينات

منذ عام 2000 إلى اليوم

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من ريدنغ
إنجليز من أصل أيرلندي
بريطانيون
بريطانيون مغتربون في إسبانيا
بريطانيون مغتربون في باهاماس
بريطانيون من أصل أيرلندي
حائزون على جائزة غرامي
رومان كاثوليك إنجليز
رومان كاثوليك بريطانيون
طيارون إنجليز
طيارون بريطانيون
عازفو قيثارة إنجليز
عازفو قيثارة بروغريسيف روك
عازفو قيثارة بريطانيون
عازفو قيثارة روك إنجليز
عازفو قيثارة روك بريطانيون
عازفو وعازفات قيثارة إنجليز
عازفون على عدة آلات بريطانيون
عازفون متعددون إنجليز
فنانو تسجيلات وورنر بروس
كتاب أغان إنجليز
كتاب أغان بريطانيون
كتاب أغان ذكور بريطانيون
مغتربون إنجليز في إسبانيا
ملحنون بريطانيون
ملحنون وملحنات إنجليز
ملحنون وملحنات بريطانيون
مواليد 1953
مواليد في ريدنغ
موسيقيون من ريدنغ
موسيقيون وموسيقيات بريطانيون
مؤلفو موسيقى العصر الجديد
مؤلفون موسيقيون في الحركة المنيمالية

مايك أولدفيلد


Yoshinobu Harada (født 17. maj 1986) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Mito HollyHock, V-Varen Nagasaki og Zweigen Kanazawa.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yoshinobu Harada


الملكة عالية لملوم الزوجة الثانية للملك ادريس الأول ملك ليبيا.

عالية عبد القادر باشا لملوم السعدي تنتمي لقبيلة الفوايد المتواجدة في مصر وليبيا.
في 30 يونيو 1955 أقيم حفل زواج متواضع في السفارة الليبية بالقاهرة، وحضره كل من الرئيس جمال عبد الناصر ورئيس الوزراء الليبي وقتها مصطفى بن حليم إضافة إلى السفير الليبي بالقاهرة. تزوجها الملك ادريس وكان عمره يومئذ 65 سنة وعمرها 38 سنة أملا في أن يرزق بولي للعهد بعد أن تيقن من استحالة ذلك من زوجته الملكة فاطمة. استمر زواجهما تسعة أشهر ثم انتهى بالطلاق.

مراجع

انظر أيضا
 الملكة فاطمة
 المملكة الليبية المتحدة

انظر أيضًا
 صديقة عريبي
 فريدة المصري
 وفاء البوعيسى
 آسيا الفاسي

صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
عقيلات ملوك
ليبيات في القرن 20
ليبيون من أصل مصري
مصريات في القرن 20
مواليد 1917
وفيات القرن 20

عالية لملوم


Doamna ministru (în ) este o piesă de teatru de comedie din 1929 de Branislav Nušić. Este una din cele mai celebre piese de teatru ale dramaturgului Nušić și a fost adaptată în numeroase producții de televiziune sau cinematografice.

Comedia are loc la Belgrad, la sfârșitul secolului al XIX-lea - începutul secolului al XX-lea. Piesa este compusă din patru acte și urmărește ascensiunea socială  a unui ministru, care intră brusc în elitele societății.

Teatru radiofonic
1954 - Doamna ministru cu actorii  Maria Wauvrina, George Mărutză, Florin Scărlătescu, Nicolae Gărdescu, Toni Buiacici, Nae Roman, Maria Filotti, Silvia Dumitrescu-Timică, Mircea Constantinescu, George Mitru, Tina Ionescu. Traducere de Mirco Jifcovici.  Adaptarea radiofonică de George Voinescu, regia artistică Constantin Moruzan.

Referințe și note

Legături externe

Vezi și
 Doctor în filosofie
 Un individ suspect

Piese de teatru sârbești
Piese de teatru de comedie

Doamna ministru


Miguel María Astrain Bada, (1934, Zaragoza, España), es un escritor, crítico literario y guionista cinematográfico, autor de 236 novelas publicadas en España, Portugal y América y de cuatro guiones de producciones cinematográficas del subgénero Spaghetti western. Ha sido uno de los tres autores más vendidos de Editorial Bruguera entre 1955 y 1979, casi siempre bajo los seudónimos de Mikky Roberts o Roberto de la Mata.

Periodista y técnico titulado en radiodifusión, publicidad, marketing y relaciones públicas, trabajó durante 42 años (1955 a 2003) para Radio Zaragoza (EAJ 101), desempeñando, entre otras, las funciones de director de Programación, Comercial y Relaciones Públicas.

Falleció en Zaragoza el 5 de junio de 2020 a los 85 años de edad.

Producción literaria

Además de sus numerosas novelas populares, generalmente editadas en ediciones de bolsillo y escritas bajo seudónimo, ha escrito ya en nombre propio 30 novelas de mayor calado y libros diversos: Diez ciudades, Los países del mundo, El desafío comercial, 101 ideas para vender mejor, Libro de Estilo Comercial, La vida que pasa, Historia de Aragón, Ver... ¡más allá!, Cartas a las mujeres de hoy, Figuras de mujer, La aventura del átomo, Un viaje interplanetario, Zaragoza turística, Crónica jotera, El consumidor y su psicología, Aragoneses ejemplares, Viajar es un placer, Historia de la Caja de Ahorros de Zaragoza, Aragón y Rioja, La reina de los piratas, La hija del mar, Dioses y amazonas y Una vida de primera, tal como se detalla en las referencias bibliográficas bajo el nombre de Miguel María Astrain Bada y Mikky Roberts.

Ha escrito y diseñado para Ediciones Delta, de Bayona, Francia, 197 guiones de novelas gráficas publicadas en Francia, Inglaterra, Italia, países del Benelux o Suiza. En su haber hay, también, 84 novelas radiofónicas, dos centenares de poemas, 21 cuentos, 10 volúmenes de reseñas de libros, que recogen el panorama literario de diez años en los que ejerció la crítica literaria, más de quince años de guiones semanales para el programa religioso de la Radio, Mañana fiesta, que dirigía el entrañable Antero Hombría, y miles de programas de radio o colaboraciones de prensa.

Ha obtenido por su producción literaria, radiofónica y periodística 4 Oscar de la Comunicación, Aniversario del Compromiso de Caspe, Nacional de Radio por Mañana Fiesta, Nacional Virgen del Carmen del Ministerio de Marina, dos primeros premios en la Feria del Libro, el Premio Ondas 1976 como productor y coguionista de la serie novelada para radio El Bimilenario de Zaragoza, Primer premio Centenario Caja de Ahorros, Primer Premio Semana del Oro, Premio de Relatos Francisco de Goya de la Diputación, y algunos más.

Producción cinematográfica
En su faceta cinematográfica, escribió el guion para el documental Los Sitiados, con ocasión del 150 aniversario de los Sitios de Zaragoza de 1808 y 1809, dirigido por José Grañena.
Posteriormente, y ya como guionista de largometrajes, varias de sus novelas le sirvieron de base para la redacción de guiones para películas del Oeste, muy de moda en la época, del género Spaghetti western. Así sucedió con la novela Bueno con el revólver, para  Oeste Nevada Joe/La sfida degli inplacabili (1964) o Un dólar de fuego /Un dolare di fuoco (1965) basado en su novela Reina de corazones; o finalmente, con La Guarida del Hampa, origen de Cinco pistolas de Texas (1967). Todas ellas fueron producciones Italo-españolas producidas por Ignacio Farrés Iquino y obtuvieron un notable éxito, rozando esta última producción el millón de espectadores en España.

Ficción histórica
Últimamente la producción de Miguel María Astrain se decanta claramente por el género de la ficción histórica.
En 2005 la editorial Planeta Oxford pública La reina de los piratas, novela de aventuras que recrea la figura de Isabel, la niña pirata, en un ambiente de aventuras de piratas al estilo clásico del género. En noviembre de 2009 Mira Editores pública su última novela histórica titulada Dioses y amazonas, sobre el mito primitivo amazónico que ocupó parte de la cultura griega heroica donde Heracles, Dyonissos, Creso, Midas, Zeus, Hera, Afrodita, Ishtar, los últimos hititas, y el oro de los persas de Ciro conforman un apasionante relato épico-amoroso, en el misterioso escenario del Ponto Euxino, Frigia, Tracia, Dacia, y las islas del Egeo: historia, mito, costumbres, cultura, guerras y pasión en una novela con vocación de best-seller.

Reseña literaria
Con una prosa limpia, cuidada y siempre accesible, Miguel María Astrain relata historias que enganchan al lector, contadas con una técnica sobria sobre el tapiz de sus épocas históricas preferidas: la mitología en la antigüedad, la piratería de los siglos XVI y XVII, el far-west y la guerra fría. Novelas del oeste, de espías, de piratas o de guerreros mitológicos en donde siempre se descubre su amor por el saber y por el idioma español, al introducir numerosas referencias históricas o vocablos técnicos propios del lugar y la época en que se desenvuelve la acción.

A lo largo de toda su obra vemos representados en distinta proporción elementos centrales de la literatura de acción, como el coraje, el valor, el amor y la amistad, el sacrificio del héroe contra la injusticia y los poderosos, y sobre todo la figura de la mujer, a menudo valerosa y siempre apasionada, que alcanza su mayor exponente en ese vibrante homenaje que se contiene en Dioses y amazonas.

Referencias

Enlaces externos
 Lista de spaghetti western.

Zaragozanos del siglo XX
Escritores de Zaragoza
Escritores de España del siglo XX
Escritores de España del siglo XXI
Escritores en español del siglo XXI
Escritores en español del siglo XX
Nacidos en Zaragoza

Miguel María Astraín Bada


පේරු හි අගනුවර වූ ලීමාහි ඉතිහාසය 1535 ජනවාරි 18 දින ෆ්‍රැන්සිස්කෝ පිසාරෝ විසින් එය පිහිටුවීමත් සමඟ ඇරඹේ. පසුව යැක්මා ජන සමූහය රීමැක් නදී නිම්නයේ එය පිහිටුවනු ලැබීය. ලීමාව 1543 ස්පාඤඤ ප්‍රාන්ත රාජ්‍යක් වූ පේරු හි අගනුවර බවට පත්විය. භූමිකම්පා සහ මුහුදු කොල්ලකරුවන්ගේ ගැහැටින් පීඩාවට පත් වුවත් 17 වන සියවසේ මෙම නගරය සෞභාග්‍යමත් විශාල වෙළඳ මද්‍යස්ථානයක් විය. එහෙත් 18 වන සියවස වන විට එම සෞභාග්‍ය පරිහානිය කරා යොමු වූයේ අර්ථික පරිහානියක් වූ බෝරෝන් ප්‍රතිසංස්කරන හේතුවෙනි.

1821-1824 පැවති    පේරු නිදහස් අරගලයේදී ලීමා හි ජනතාවගේ ප්‍රතිවිරුදධ අදහස් නිසාත්, රජයේ හමුදා සහ දෙශප්‍රේමී හමුදාවල ක්‍රියාවන් නිසාත් දැඩි සේ පීඩාවට පත් විය. නිදහසින් පසුව ලීමා, පේරු ජන රජයේ අගනුවර බවට පත්විය. නමුත් මේ සෞභාග්‍ය පැවතියේ ටික කලකට පමනි. 19 වන සියවසේ මැද භාගයේ 187-1883 කාලය තුල පැවති ෆැසිපික් යුද්ධයෙන් පසු චිලී හමුදාව ලීමා කොල්ල කා පදිංචියට පැමිනියාහ. යුද්ධයෙන් පසු අවධිය තුල ජන සමූහයේ වර්ධනයත් සමඟ නගරයේ නවීකරනයේ පසුබිම සැකසිනි.1940 දී පේරු රාජ්‍යයේ  ඇන්ඩියන් පෙදෙසින් පැමිණි සක්‍රමනිකයන් ගෙන් ජනගහන වර්ධනය ඉහල යෑමට පත්විය.මේ නිසා මුඩුක්කු වලින් ගහණ නගර සීග්‍රයෙන් ඉහළ ගිය අතර සිදු වූ නාගරික ප්‍රසාරණය වැලැක්වීමට රජය අසමත් විය.

ආරම්භය

ප්‍රාග් කොළඹියානු (pre-Columbian) යුගයේ දී, වර්තමාන ලීමා (ලීමා) අගනුවර පිහිටි ප්‍රදේශය ඇමරින්දියන් (Amerindian) කණ්ඩායම් මුල් පදිංචි කරුවන් විය. ඉන්කා අධිරාජ්‍ය (Inca Empire) ඇති වීමට පෙර රිමැක් (Rímac) සහ ලුරීන් නදී නිම්න වල යැක්මා ජන සමූහයන් ජීවත් විය. ඔවුන් විසින් පිරමීඩ 40 ක් පමණ ඉදි කළ අතර ගං නිම්නයන් හි වාරි පද්ධතියක්ද ඇති කලහ. 15වන සියවසේ ඉන්කාවරු ප්‍රදේශය යටත් කරගත් අතර පැක්මැක් වැනි ස්වීය ගොඩනැගිලි ඉදි කලහ.

1532 දී ස්පාඤඤ අධිරාජ්‍යයා වූ කොන්කිස්දෝටර් ගේ හමුදා නිලධාරියකු වන ෆ්‍රැන්සිස්කෝ පිසාරෝ නම් ඉන්කා පාලකයා වූ අතහුආල්පා (defeated the Inca ruler Atahualpa) යටත් කොට ඔහුගේ අධිරාජ්‍ය තමා යටතට ගත්තේ ය. ස්පාඤඤ කිරීටය (Spanish Crown) යටතේ පිසාරෝ ප්‍රදේශයේ ආණ්ඩුකාරයා බවට පත් විය. තම අගනුවර පිහිටුවීමට සුදුසු ස්ථානයක් පිලිබඳව පිසාරෝ ගේ අවධානය යොමු වූ අතර මුල්ම තෝරා ගැනීම වූයේ අන්දීස් (Andes ) මද්‍යයේ වූ ජවුජාය. එහෙත් මුහුදෙන් බොහෝ ඈත්ව පිහිටීමත් අධික උන්නතාංශය ත් නිසා මෙහි අගනුවර පිහිටුවීම අපහසු බැව් තීරනණය විය. මේ අතර ස්පාඤඤ තොරතුරු සපයන්නන් රික්මා නදී නිම්නයේ වූ වඩාත් හොඳ ස්ථනයක් වර්තා කලහ. එය ෆැසිපික් සයුරට (Pacific Ocean) සමීප වූවා සේම ජලයෙන්,දැවයෙන් මෙන්ම පැතිරුනු කෙත් යායන් ගෙන් සහ සුවදායී කාලගුණයකින් ද යුක්ත විය. 1535 ජන: 18 දින පිසාරෝ ඔහුගේ නව අගනුවර වූ සියුඩැඩ් ඩි ලොස් රෙයස් (රජුන්ගේ නගරය) නමින් පිහිටු වීය.

1536 අගෝස්තු වලදී ඉන්කා කැරලිකාර නායක මැන්කෝ විසින් නව නගරය වටලනු ලැබීය. පිසාරෝ විසින් මෙහෙයවනු ලැබූ ස්පාඤඤ හා ස්වදේශීය පාක්‍ෂිකයන් විසින් දරුණු සටනකින් පසුව කැරලිකරුවන් පරාජයට පත් කරනු ලැබූ හ. 1536 දී ස්පාඤඤ කිරීටය පිහිට වූ අතර  1537 දෙසැම්බර් 7 දින ස්පාඤඤයේ 5 වන චාල්ස් (Charles_V) නගරය යුද පාලනයට නතු කළේය.

යටත් විජිත යුගය

අනතුරුව අවුරුදු කිහිපයකට පසු ලීමා ව කැළඹිලි වලින් ගහන එකක් විය. ස්පාඤඤ ජාතිකයන් අතර ඇති වූ විවිධ මත ගැටුම් ඊට ඉවහල් විය. ඒ අතරම දී පේරු ප්‍රාන්තයේ (Viceroyalty of Peru) අගනුවර බවට ලීමාව 1543 දී පත්වෙමින් ප්‍රසිද්ධියට පත්විය. ලීමාවේ ප්‍රථම සරසවිය 1551 දී ශාන්ත මාර්ක් (University of San Marcos) ලෙස පිහිටුවනු ලදහ. එමෙන්ම එහි ප්‍රථම මුද්‍රනාලය 1584 දී පිහිටුවනු ලැබීය. එමෙන්ම ලීමාව වැදගත් ආර්ථික මද්‍යස්ථානයක් ද විය.1541 දී රෝමානු කතෝලික දියෝකීසිය ( archdiocese) පිහිටුවනු ලැබූ අතරඅවුරුදු 5කට පසු අගරදගුරුතුමගේ බල ප්‍රදේශයක් වශයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

ලීමාව 17 වන සියවස පුරාම සමෘධිමත් අති විශාල වෙළඳ මද්‍යස්ථානයක් විය. පේරු රාජ්‍යයේ ඈත පෙරදිග, යුරෝපය සහ ඇමරිකාව මෙහි වෙළඳ ජාලය විය. ලීමා හි වෙලඳුන් ස්වකීය වරාය වූ කෑලෝ වලින් පීරු රිදී අපනයනය කළ අතර වටිනා බඩු සමඟ හුවමාරු කර ගැනිනි. මේ වෙළඳාම සිදු වූයේ වර්තමානයේ පැනමා නමින් හඳුන්වන පොටෝබෙලෝ හිදීය. වෙලඳ කටයුතු නිසා ඇති වූ ආර්ථික සමෘධියත් සමඟ ජනගහනයේ තීවුර වර්ධනයක් දක්නට ලැබුනි.1619 වූ 25000ක ජන සංඛ‍යාව 1687 දී 80000 කට ඇස්තමේන්තු කරන ලදී.

කෙසේ වෙතත් ලීමාව අනතුරු වලින් නිදහස් නගරයක් නොවීය. 1682 ඔක්:20 (October 20) සහ දෙසැ:2 යන දින තුල බලවත් භූමිකම්පා වලින් නගරයේ අවට ප්‍රදේශයන් විනාශයට පත් විය.භූමිකම්පා ව්‍යසනයෙන් පසු ඇති වූ රෝග පීඩා සහ ආහාර හිඟය නිසා 1692 දී ජන සංඛ‍යාව 40000 දක්වා අඩුවිනි. දෙවන තර්ජනය වූයේ ෆැසිපික් මුහුදෙන් පැමිනි මුහුදු කොල්ලකරුවන් ගෙන් සහ සන්නදධ නෟකා මගින් විය. ජැකී අයි හර්මයිට් නම් ලන්දේසි ජාතිකයා මෙහෙයවූ නාවික කණ්ඩායම කැලෝ වරායට ප්‍රහාර එල්ල කරන ලදී. නමුත් ස්පාඤඤ නියෝජිත දියාගෝ ෆර්නැඩස් කෝර්ඩෝබා විසින් ඔවුන් පලවා හරිනු ලැබීය. 1680 ගනන් වලදී ඉංග්‍රීසි මුහුදු කොල්ලකරුවන් ෆැසිපික් සයුරේ රජයන්නට වූහ.ලීමා හි ස්පාඤඤ පාලක මෙල්ක ඩී නවාරා වයි රොකාෆුල් විසින් ආරක්‍ෂක පියවරක් වශයෙන් ලීමා හි නගර ප්‍රාකාරය 1684-1687 කාලයේදී ඉදි කරනු ලැබීය.

1687 දී ඇති වූ භූමිකම්පාව ලීමා ඉතිහාසයේ හැරවුම් ලක්‍ෂය විය. මේ මගින් වෙලඳාමේ පසුබෑමක් වූ අතර රිදී නිෂ්පාදනය අඩු විය. බුවනෝර්ස් අයර්ස් වැනි වෙලඳ නගර වල බලපෑමට යටත් වීමත විය. 1746 ඔක්:28 දින මේ ප්‍රශ්න වලට තවත් විශාල භූමිකම්පාවක් දායක විය. ඒ මගින් නගරය දැඩි සේ අනතුරට ලක් වූ අතර කැලෝ වරායද විනාශයට පත් විය. නමුත් විසුරේ (එවකට ස්පාඤඤ පාලක) තැන්පත් ජෝසේ ඇන්තෝනියෝ මැන්සෝ ඩී වෙලස්කෝ විසින් යලි සීග්‍ර ගොඩනැගීමකට ලක් විනි.මෙම උපද්‍රවය හේතුවෙන් දැඩි ආගමික භක්තියක් ප්‍රාතිහාර්යයේ ස්වාමියා නම් වූ කිතුනු ප්‍රතිමාවකට දැක්වීමට ඔවුන් උත්සුක විය. 1746 න් පසු සෑම ඔක්තෝම් බර් මාසයකම මේ ප්‍රතිමාව පුද පෙරහරින් එළියට ගැනීම ඔවුන් කටයුතු කරමින් සිටී.

යටත් විජිත සමය අවසන් වූ පසු බර්බෝන් හවුස් පාලනය යටතේ ලීමාව නව අදහස් වලින්, මහජන සනීපාරක්‍ෂාවෙන්  මෙන්ම ප්‍රජා පාලන ක්‍රම වලින් හැඩ ගන්වන ලදී. නව ගොඩනැගිලි ඉදි කරන ලදී. විවිධ ක්‍රීඩාගාර(කුකුල් පොර,ගව පොර සිදු කරන) ඉදි කරන ලදී. ප්ලාසා ඩි ටොරොස් ඩි ආකෝ නමි වූ පොදු සුසාන භූමියක් ද පිහිටුවනු ලදී. කුකුලන් කෙටවීම සහ ගව පොර සිදු කරන ස්ථාන ඇති කිරීමෙන් ජනතා ක්‍රියාකාරකම් එකම ස්ථානයකට මද්‍යගත කර පාලනය කිරීමට ක්‍රියා කරන ලදී. පොදු සුසාන භූමිය ඇති කරනු ලැබුවේ පල්ලි ආශ්‍රිතව මෘත ශරීර වැලලීම මහජනයාගේ ශාරීරික සුවතාවට නිර්නයකයක් බැව් පාලන පක්‍ෂය වටහා ගත් බැවිනි.

නිදහස

18 වන සියවසේ දෙවන භාගයේදී බොර්බොන් ප්‍රතිසංස්කරණ වලින් ලීමාව දැඩි හා අහිතකර තත්වයන්ගෙන් පීඩාවට පත් විය. විදේශයන්හි තිබූ වෙලඳ ඒකධිකාරය අහිමි විය. වැදගත් කැනීම් පෙදෙස් පේරු සිට (Upper Peru) රියෝ  ඩි ලා ප්ලාටා  වලට මාරු විය. මේ ආර්ථික පරිහානිය ප්‍රජා හා රාජකීයන්ගේ පත්වීම් වලට බලපෑ අතර නිදහස පිලිබඳව කතා කිරීමට පැකිලීමක් ඇති විය. 1810 වසර තුල ජෝසේ ෆර්නෑන්දු ඩි ඇබස්කල් වයි සොයිසා  මෙහෙය වූ දකුණු ඇමරිකානු විමුක්ති අරගල සමයයේ නගරය රාජපාක්‍ෂිකයන්ගේ බලකොටුවක් බවට පත්විය.

1820 සැප්තැම්බර් 7 වන දින ජෙනරාල් ජෝසේ ද සැන් මාර්ටින්  යටතේ ඒකාබද්ධ ආජන්ටිනියානු සහ චිලී දේශප්‍රේමී හමුදාවට ලීමා වල දකුණු කොටසට ගොඩ බැසීමට හැකි විය.එහෙත් නාවික බාධා සහ ගොඩබිමේ වූ ගරිල්ලා හමුදාවන්ගේ බලපෑම නිසා නගරයට ආක්‍රමන එල්ල කිරීම සිදු වූයේ නැත. උප සෙනට් ජොසේ ද ලා සර්නා (José de la Serna) 1821 ජූලි මස ලීමා වලින් හමුදා ඉවත්කර රාජකීය හමුදාවන් බේරා ගති. මේ අතර මහජන විරෝධතා කැලඹිලි සහ නීතිය සහ සාමය ස්ථාපිත කිරීම අසීරු එහෙත් ලීමා මන්ත්‍රන සභාව සැන් මාර්ටින ට ලීමාවට පැමිනීමට ආරාධනා කරන ලදී. අනතුරුව ඔහුගේ ඉල්ලීම පිට නිදහස ප්‍රකාශ කිරීමට අත්සන් තබන ලදී. කෙසේ වෙතත් යුද්ධය නිම වූයේ නැත. ඉදිරි වසර දෙක තුල පාලන බලය හුවමාරැ වූ අතර ලීමාව දෙපසේම සූරා කෑමට හා පීඩනයට ලක් විණි. යුද්ධය තීරණාත්මක විය. 1824 දෙසැම්බර් 9 දින ඇති වූ අයකුචෝ සටනින්  ලීමාව සැළකිය යුතු තරම් දරිද්‍රතාවයකට ඇද දැමීය.

ජනරජ සමය

නිදහස් සටනින් පසු ලීමාව පේරු ජනරජයේ අගනුවර බවට පත් විය. එහෙත් ආර්ථික කටයුතු ඇණහිටීමත් දේශපාලන වියවුල් සහිත බවත් නිසා එහි නාගරික සන්වර්ධනය අඩාල විණි. නමුත් රාජ්‍ය සහ පෞද්ගලික අංශ ගුආනෝ දූපත් වල කරන ලද අපනයන වල සීග්‍ර වර්ධනයත් සමඟ නගරය යලිත් සීග්‍රයෙන් සංවර්ධනය විය. ඉදිරි දශක දෙක තුළ රජය විසින් යටත් විජිත ඉදිකිරීම් වෙනුවට විශාල ගොඩනැගිලි ඉදි කරනු ලැබිනි. ඒ අතර පොදු වෙලඳපොල,සත්ව ඝාතකාගාර, මානසික රෝහල්, සිරගෙවල් සහ දෙස් ද මයෝ රෝහල විය. සන්නිවේදනය දියුණු කල අතර ලීමා සිට කාලෝ වරාය තෙක් දුම්රිය මාර්ග ඉදි කරන ලදී. 1850 දී රික්මා නදිය හරහා ලෝහ පාලමක් ඉදිකළ අතර බෝල්ටා පාලම 1870 දී විවෘත කරන ලදී. තවදුරටත් නගරයේ සංවර්ධනය අපේක්‍ෂා කරමින් නගරයේ වූ තාප්පය 1872 දී බිඳ හෙලන ලදී. කෙසේ වෙතත් අපනයන අභිමුක ආර්ථික වර්ධනය මගින් දුප්පත් පොහොසත් පරතරය පුළුල් කළ අතර එය සමාජ අසහනකාරී බවට ඉවහල් විය.

1879-1883 කාලය තුළ ඇති වූ ෆැසිපික් යුද්ධයෙන් චිලී හමුදාව ලීමාව අත්පත් කර ගනු ලද්දේ පීරු ජන විරෝධය හමුවේ සැන් ජුආනා (Battle of San Juan and Chorrillos) සහ මිරෆ්ලෝර්ස්වල සටන් වලිනි. ලීමාව ආක්‍රමනිකයන් ගේ මංකොල්ල කෑම් වලින්  අසරණ විය. ඔවුන් විසින් ලීමා කෞතුකාගාරය, පුස්තකාල, අධ්‍යාපනික ආයතන කොල්ල කන ලදී. මේ අතර කලහකාරී කණඩායම් ධනවතුන් සහ ආසියානු ජනතාවට පහර දී ඔවුන් ගේ දේපළ සහ ව්‍යාපාර මන්කොල්ල කෑහ. යුද්ධයෙන් පසුව 1890 සහ 1920 දක්වා කාල වලදී ලීමාවේ නාගරික ප්‍රතිසංස්කරණ වලට ලක් විය. ලීමා නගරය අධික ජනගහනයෙන් යුක්ත නගරයක් බවට පත් වූ අතර ලා වික්ටෝරියා පෙදෙස (La Victoria District) 1896 දී කම්කරු වටපිටාවක් සහිතව ඉදි කරනු ලැබීය.යාබද මිරෆ්ලෝර්ස් (La Victoria District) නගරය හා සම්බන්ධ කරමින් මග දෙපස සංවර්ධනය කරමින් නගර සැලැස්ම නවීකරණයට ලක් විය. 1920-1930 අතර කාලය තුල ලීමා හි ඓතිහාසික මද්‍යස්ථාන (HistoricCentre of Lima) ලෙස පැවති නාගරික මාලිගය (Government Palace) හා රජ මාලිගය යන ගොඩනැගිලි යලි ගොඩනගන ලදී.

1940 මැයි මස 24 භූමිකම්පාව මොඩගල් සහ ක්වින්චා ගොඩනැගිලි ඉදි කිරීමේ සම්ප්‍රදායන්ට ගොඩනගා තිබූ නගරයේ වැඩි කොටසක් විනාශ විය. 1940 වර්‍ෂයන්හිදී පීරරු වල ඇන්ඩියන් පෙදෙසින් පැමිනි සංක්‍රමනිකයන් නිසා ලීමාව සීග්‍ර වර්ධනයකට ලක් විය. 1940 වන විට ජනගහනය මිලියන 0.6 කට ගනනය කරන ලදී.1960 මිලියන 1.9 වූ අතර 1980 මිලියන 4.8 කට ලඟා විණි. මෙම කාලඡේදය ඇරඹීමත් සමඟ චිලී නාගරික පෙදෙස, ඓතිහාසික මද්‍යස්ථාන, කාලෝ  වරාය සහ කොරිලෝස්වලින් සීමා වූ ත්‍රිකෝණාකාර පෙදෙසක් විය. ඊලඟ දශකයේදී වාසස්ථාන රිමැක් නදියෙන් ඔබ්බට උතුරටත්, නැගෙනහිරටත් මෙන්ම ප්‍රධාන මහාමාර්ගය දිගේ දකුණටත් ව්‍යාප්ත විය. පළමුව මේ සංක්‍රමනිකයන් ලීමා නගරයේ පැල්පත්  වලට සීමා විය. මහා පරිමාණයෙන් සිදු වූ ඉඩම් ආක්‍රමනයෙන් ප්‍යුබ්ලොස් ජෝවීන්ස්වැනි පැල්පත් නගර ඉදිවන්නට විය. මේ කාලය පුරාම ප්‍රධාන පොදු ඉදිකිරීම් මැනුඑල් ඒ ඔඩ්‍රියා (Manuel A. Odría) (1948-1956) සහ ජුආන් වෙලස්කෝ අල්වරාඩෝ (1968-1975) ගේ පාලන කාලය තුල සිදු විය. බ්රුටලිසම් ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ට කදිම උදාහරණයක් ලෙස 1970 දී රජයේ පෙට්‍රල් ස්මාගමේ මූලස්ථානය වන පෙට්‍රෝපේරු (Petroperú) ඉදි කරන ලදී. 1993 ජන සංගනනය (Peru_1993_Census) අනුව ලීමා හි ජනගහනය මිලියන 6.4 කට ලඟා වූ අතර 1940 දී 9.4% වූ සමස්ත ජන අනුපාතය 1993 දී පේරු වලට සාපේක්‍ෂව 28.4% ක් විය.

ආශ්‍රිත ලිපි
 පේරූ

පේරූ

ලීමා හි ඉතිහාසය


Francesco Hayez  () a fost un pictor, litograf și grafician italian.

Biografie

Hayez a studiat la Academia de Arte (Accademia di Belle Arti di Venezia) din Veneția cu Teodoro Matteini (1754–1831) și la Roma cu Pelagio Palagi (1777–1860) și s-a format sub influența lui Antonio Canova la Roma ca clasicist. Din 1820 s-a mutat din nou la Milano, în 1821 s-a mutat la școala Romantismului, fiind printre liderii acestei mișcări. După ce Hayez a primit primul premiu al Academiilor din San Luca (Accademia di San Luca) și Brera (Accademia di Brera), el a devenit profesor la acesta din urmă. În anii care au urmat, el a pictat teme istorice. În plus, lucrarile sale ai cuprins picturi biblice, portrete, fresce decorative. Picturile sale se disting prin delicatețe romantică a formei și a adevărului de exprimare, și mai puțin prin coloritul prea moale.

Galerie

Legături externe

Note

Pictori italieni
Nașteri în 1791
Decese în 1882

Francesco Hayez


Santipur (en bengalí: শান্তিপুর ) es una ciudad de la India, en el distrito de Nadia, estado de Bengala Occidental.

Geografía
Se encuentra a una altitud de 17  a 101 km de la capital estatal, Calcuta, en la zona horaria UTC +5:30.

Demografía
Según estimación 2010 contaba con una población de 165 128 habitantes.

Referencias

Enlaces externos

Localidades de Bengala Occidental

Santipur


Natural childbirth is childbirth without routine medical interventions, particularly anesthesia. Natural childbirth arose in opposition to the techno-medical model of childbirth that has recently gained popularity in industrialized societies. Natural childbirth attempts to minimize medical intervention, particularly the use of anesthetic medications and surgical interventions such as episiotomies, forceps and ventouse deliveries and caesarean sections. Natural childbirth may occur during a physician or midwife attended hospital birth, a midwife attended homebirth, or an unassisted birth. The term "natural childbirth" was coined by obstetrician Grantly Dick-Read upon publication of his book Natural Childbirth in the 1930s, which was followed by the 1942 Childbirth Without Fear.

History
Historically, most women gave birth at home without emergency medical care available. The "natural" rate of maternal mortality—meaning without surgical or pharmaceutical intervention—has been estimated at 1,500 per 100,000 births. In the United States circa 1900, before the introduction and improvement of modern medical technologies, there were about 700 maternal deaths per 100,000 births (0.7%).

At the onset of the Industrial Revolution, giving birth at home became more difficult due to congested living spaces and dirty living conditions. This drove urban and lower-class women to newly available hospitals, while wealthy and middle-class women continued to labor at home. In the early 1900s there was an increasing availability of hospitals, and more women began going into the hospital for labor and delivery. In the United States, the middle classes were especially receptive to the medicalization of childbirth, which promised a safer and less painful labor. The use of childbirth drugs began in 1847 when Scottish obstetrician James Young Simpson introduced chloroform as an anesthetic during labor, but only the richest and most powerful women (such as Queen Victoria) had access.

The term "natural childbirth" was coined by obstetrician Grantly Dick-Read upon publication of his book Natural Childbirth in 1933. In the book, Dick-Read defined the term as the absence of any intervention that would otherwise disturb the sequence of labor. The book argued that because of "civilized" British women fear birth the birthrate was dropping, and if women were not to fear birth, birthing would be easier since fear creates tension which, in turn, causes pain. In 1942, Dick-Read published Revelation of Childbirth (which was later retitled Childbirth without Fear), advocating natural childbirth, which became an international bestseller. In the late 1940s, he brought his ideas to America, but saw similar ideas with differing names –  "pain-free birth" and "prepared childbirth" – were already gaining traction. The appeal of natural childbirth rested in the idea that merging physiological, psychological, social, and spiritual aspects of reproduction would create the best comprehensive care.

The Lamaze method gained popularity in the United States after Marjorie Karmel wrote about her experiences in her 1959 book Thank You, Dr. Lamaze, and with the formation of the American Society for Psychoprophylaxis in Obstetrics (currently Lamaze International) by Karmel and Elisabeth Bing. The Bradley method of natural childbirth (also known as "husband-coached childbirth"), a method of natural childbirth developed in 1947 by Robert A. Bradley, M.D., was popularized by his book Husband-Coached Childbirth, first published in 1965.

In the 1970s, natural childbirth became a movement associated with feminism and consumerism, stressing obstetrics' lack of concern for the whole person and technology a method for controlling women's bodies. Michel Odent and midwives such as Ina May Gaskin promoted birthing centers, water birth, and homebirth as alternatives to the hospital model. Frédérick Leboyer is often mistakenly believed to have advocated for water births, but he actually rejected the alternative as he felt it was not beneficial to the health of the baby. In 1976, Gaskin wrote the book Spiritual Midwifery, which described the beauty and power of unmedicated home births.

Psychological aspects
Many women consider natural birth empowering and giving women more control in the birth process, pushing against the paternalistic medical establishment. They prepare for the delivery of their children by accepting that they will have contractions, finding solace when needed, and feeling confidence in their capacity to give birth.Studies show that skin-to-skin contact between a mother and her newborn immediately after birth is beneficial for both mother and baby.  A review done by the World Health Organization found that skin-to-skin contact between mothers and babies after birth reduces crying, improves mother-infant interaction, and helps mothers to breastfeed successfully. They recommend that neonates be allowed to bond with the mother during their first two hours after birth, the period that they tend to be more alert than in the following hours of early life.

Alternatives to intervention
Instead of medical interventions, a variety of non-invasive methods are employed during natural childbirth to ease the mother's pain. Many of these techniques stress the importance of "a mind-body connection," which the techno-medical model of birth does not. These techniques include hydrotherapy, massage, relaxation therapy, hypnosis, breathing exercises, acupressure for labor, transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS), vocalization, visualization, mindfulness and water birth. Other approaches include movement, walking, and different positions (for example, using a birthing ball), hot and cold therapy (for example, using hot compresses and/or cold packs), and receiving one-on-one labor support like that provided by a midwife or doula. However, natural childbirth proponents maintain that pain is a natural and necessary part of the labor process, and should not automatically be regarded as entirely negative. In contrast to the pain of injury and disease, they believe that the pain of childbirth is a sign that the female body is functioning as it is meant to.

Birth positions favored in natural childbirth—including squatting, hands and knees, or suspension in water—contrast with the lithotomy position (woman in hospital bed on her back with legs in stirrups), which has consistently been shown to slow and complicate labor.

Methods to reduce tearing during natural childbirth (instead of an episiotomy) include managing the perineum with counter-pressure, hot compresses, and pushing the baby out slowly.

Preparation
Some women take birth education classes to prepare for a natural childbirth. Several books are also available with information to help women prepare. A midwife or doula may include preparation for a natural birth as part of the prenatal care services. However, a  study published in 2009 suggests that preparation alone is not enough to ensure an intervention-free outcome.

Prevalence of medical intervention in the U.S.
In the U.S in 2007: 93% of mothers used electronic fetal monitoring; 63% used
epidurals; 55% had their membranes ruptured; 53% received oxytocin to stimulate labor progress; and 52% received episiotomies.

Criticisms

Some people argue that the push towards 'natural childbirth' in Western countries is exaggerated, and can harm women. Some women also express shame when not able to have a "natural birth," feeling that their bodies may be defective or lessen the experiences of individuals using assisted reproductive technologies, or who are adoptive parents and parents who use surrogates.

See also
 Bradley method of natural childbirth
 Childbirth positions
 Early postnatal hospital discharge
 Home birth
 Hypnotherapy in childbirth
 Natural Hospital Birth, 2011 book
 Squatting position

References

Further reading
 Durand, Mark A. (1992). "The Safety of Home Birth: The Farm Study". American Journal of Public Health.
 Sakala, C., M. Corry, and H. Goer (2004). "Harms of Cesarean Versus Vaginal Birth". New York: Childbirth Connection. Full report available at
 Simkin, P. (1992). "Just another day in a woman's life? Nature and consistency of women's long term memories of their first birth experience". Birth 19:64–81.
 Thompson, Craig (2005). "Consumer Risk Perceptions in a Community of Reflexive Doubt". Journal of Consumer Research.

Childbirth
Midwifery

Natural childbirth


Sportsvæddemål eller sportsbetting, er, når flere personer hver især gætter på, hvad udfaldet af en bestemt sportsbegivenhed vil være, samtidig med at de satser noget, de kan beholde eller tabe til de andre (eller til en spiludbyder (f.eks. en bookmaker)). Når den enkelte vinder eller taber, afhænger det af, om vedkommende får ret i sin forudsigelse af resultatet eller ej.

Sportsvæddemål indgås derfor enten ud fra en dybtgående viden om væddemålets genstand ("kvalificeret gæt") eller på baggrund af lyst til (hasard). Væddemål finder ofte sted på væddeløbsbanen, på bookmakere og online.

Se også
 Hestevæddeløb

Eksterne henvisninger

Sportsvæddemål


Hans Ranke (* 17. Mai 1905 in Berlin; † nach 1989) war ein deutscher Jurist und langjähriger Stellvertreter des Ministers der Justiz der DDR.

Leben
Ranke studierte Rechtswissenschaft an den Universitäten Greifswald und Berlin und wurde 1936 mit der Arbeit Das gesamte Devisenrecht: Handkommentar für Wirtschaft und Praxis zum Doktor der Rechte promoviert. In der Zeit des Nationalsozialismus war er Landgerichtsrat bei der Reichsstelle für Devisenbeschaffung unter Helmuth Wohlthat. Als solcher leitete er vom 1. bis 3. Oktober 1936 die Durchsuchung der apostolischen Nuntiatur im Palais Seyssel d'Aix in München. Er wurde von der Wehrmacht im Zweiten Weltkrieg eingesetzt und war in sowjetischer Kriegsgefangenschaft.

Ab 1947 war er Richter an den Amtsgerichten Berlin-Köpenick und Berlin-Mitte. Er wurde Mitglied der SED. Nach der Spaltung Berlins war er von 1949 bis 1950 Landgerichtsrat bzw. Landgerichtsdirektor am Landgericht in Ost-Berlin. Im September 1949 wurde er zum Vizepräsidenten und am 13. April 1950 durch den Magistrat von Berlin zum Präsidenten des Kammergerichts ernannt. Dieses Amt übte er bis 1957 aus.

1954 und 1958 wurde er als Abgeordneter in die Berliner Stadtverordnetenversammlung gewählt, in der er Mitglied der Ständigen Kommission Finanzen war. Ab 1955 war er Mitglied des Kollegiums des Justizministeriums der DDR. Am ehemaligen Institut für Rechtswissenschaft leitete er die Abteilung Prozessrecht. Er übernahm Betreuung der Dissertation von Rudolf Hermann, der damals "mit der Wahrnehmung einer Dozentur beauftragt im Institut für Strafrecht der Martin-Luther-Universität  Halle-Wittenberg" war, unter dem Arbeitstitel Die Schöffengerichte in Deutschland.

Im Juli 1957 wurde Dr. Hans Ranke auf Beschluss des SED-Politbüros neben dem Staatssekretär Heinrich Toeplitz als zweiter Stellvertreter von Justizministerin Hilde Benjamin eingesetzt. An Gesetzgebungsvorhaben, vor allem zum Strafrecht und Zivilrecht der DDR, wirkte er maßgeblich mit.

Von 1965 bis November 1989 war er Staatssekretär im Ministerium der Justiz mit dem Zuständigkeitsbereich für die Verhandlungen mit der Bundesrepublik Deutschland. Im August 1973 begannen die Verhandlungen zur vertraglichen Regelung des Rechtshilfeverkehrs zwischen den beiden deutschen Staaten. Die Verhandlungen wurden auf Seiten der Deutschen Demokratischen Republik vom Staatssekretär im Ministerium der Justiz, Dr. Hans Ranke, und auf Seiten der Bundesrepublik Deutschland vom Staatssekretär des Bundesministeriums der Justiz, Dr. Günther Erkel, geführt. Die letzte Verhandlung, an der Hans Ranke teilnahm, fand im Oktober 1988 in Ostberlin mit dem Staatssekretär im Bundesministerium der Justiz, Klaus Kinkel, statt. Am 30. November 1989 wurde Ranke von der Regierung Modrow aus gesundheitlichen und altersmäßigen Gründen von der Funktion des Staatssekretärs entbunden und Ulrich Roehl als sein Nachfolger bestätigt. Ranke lebte zuletzt in Lehnitz.

Auszeichnungen und Ehrungen
 1962 Vaterländischer Verdienstorden in Silber
 1965 Orden Banner der Arbeit
 1975 Vaterländischer Verdienstorden in Gold
 1979 Verdienter Jurist der DDR
 1985 Ehrenspange zum Vaterländischen Verdienstorden in Gold
 Am 15. Mai 1970 wurde ihm die juristische Ehrendoktorwürde der Humboldt-Universität zu Berlin verliehen.

Literatur
 Bundesministerium für gesamtdeutsche Fragen (Hrsg.): SBZ-Biographie, Bonn/Berlin 1964, S. 277.
 Günther Buch: Namen und Daten wichtiger Personen der DDR. 3., überarbeitete und erweiterte Auflage. Dietz, Berlin (West)/Bonn 1982, ISBN 3-8012-0081-7, S. 249.

Einzelnachweise

Richter (DDR)
Staatssekretär (DDR)
Deutscher Kriegsgefangener der Sowjetunion
SED-Mitglied
Mitglied der Stadtverordnetenversammlung von Berlin (DDR)
Träger des Vaterländischen Verdienstordens (Ehrenspange)
Träger des Banners der Arbeit
DDR-Bürger
Deutscher
Geboren 1905
Gestorben im 20. oder 21. Jahrhundert
Mann

Hans Ranke


Birleşik Arap Emirlikleri (, el-İmârâtü'l-Arabiyyetü'l-Müttahide) veya kısaca BAE, Orta Doğu'da Arap Yarımadası'nın güneydoğusunda bulunan, Umman ve Suudi Arabistan'la komşu olan ülke. BAE, Abu Dabi, Dubai, Acman, Füceyre, Resü'l-Hayme, Şârika ve Ümmü'l-Kayveyn adlı yedi emirlikten oluşmaktadır. Ülkenin başkenti ve büyük ikinci emirliği olan Abu Dabi, aynı zamanda ülkenin siyasi, endüstriyel ve kültürel merkezi konumundadır.

Tarih
16. yüzyılda başlayan Portekiz etkisi 17. yüzyılda yerini İngilizlere bıraktı. Başat kabile Kavasim ile Arabistan içlerinden gelen Hanbelîleri korsan olarak ilan eden İngilizler, 1819-1820'de kıyı limanlarına karşı saldırıya geçti. Aslında İngilizlerin asıl amacı, bölge ticaretini kendi egemenlikleri altına almaktı. Mahalli esnafın büyük bir direnişi dahi İngilizleri deniz ticaretini kendi güdümleri altına almalarını engelleyemedi ve sonunda korsanlığa son veren 1820 Denizlerde Genel Barış Antlaşması'nı zorla kabul ettirdiler. 1853 yılında Denizlerde Kalıcı Ateşkes Antlaşması'nın imzalanması üzerine bölgeye Ateşkes Kıyısı adı verildi. İngilizler 1892 yılında Özel Ayrıcalık Antlaşması olarak bilinen bir paktın oluşmasını sağlayarak bölgenin dış politikasını denetim altına aldılar.

Ateşkes Kıyısı 1873-1947 arasında İngiliz Doğu Hindistan Kumpanyası, sonraki yıllarda da İngiliz Dışişleri Bakanlığı tarafından yönetildi. 1971 yılında İngilizlerin Basra Körfezi'nden çekilmesi üzerine emirlikler "Birleşik Arap Emirlikleri" adı altında bir federasyon oluşturarak 2 Aralık 1971 tarihinde İngiltere'den bağımsızlıklarını ilan etmişlerdir. Ülkede bağımsızlık günü millî bayram olarak kutlanılır. Anayasası ise, yine 2 Aralık 1971'de oluşturulmuştur.

Ekonomi

Birleşik Arap Emirlikleri'nin en önemli gelir kaynağı petroldür. 1992'de toplam 837 milyon varil petrol üretmiştir. OPEC ülkeleri arasında 1993'te gerçekleştirilen anlaşmadan sonraki günlük petrol üretimi 2 milyon 160 bin varildir. 1993'teki petrol rezervi 64 milyar 750 milyon varil olarak tahmin ediliyordu. Doğal gazın da ülke ekonomisine önemli katkısı olmaktadır. 1992'de 25.5 milyar m³ doğal gaz üretmiştir. 1993'teki doğal gaz rezervi de 5.5 trilyon m³ olarak tahmin ediliyordu. Petrol ve doğal gazdan elde edilen gelirin gayri safi yurt içi hasıladaki payı %47'dir.

Şubat 2021'de Birleşik Arap Emirlikleri, BAE vatandaşlık kanununda önemli değişiklikler yaptı. Hükûmet, nitelikli yatırımcıların ve özel yeteneklere sahip kişilerin aileleriyle birlikte vatandaşlığa alınmasına izin vermeye karar verdi. Birleşik Arap Emirlikleri, ekonomisine katkıda bulunabilecek yatırımcıların yanı sıra özel yetenekleri de ülkeye çekmeyi hedefliyor.

Sanayi
Ülkenin en önemli sanayi kuruluşları petrol arıtma tesisleridir. Ruveys'teki arıtma tesisleri günde 300.000 varil petrol işleyebilmektedir. Ruveys'te ayrıca petrol yan ürünleri çıkaran petrokimya tesisleri bulunmaktadır. Aynı bölgede doğal gaz işleme tesisleri de kurulmuştur ve bu tesislerde propan ve bütan gaz üretilmektedir. Ummunnar'daki arıtma tesisleri de günde 60.000 varil petrol işleyebilmektedir.

Birleşik Arap Emirlikleri petrol gelirlerini diğer sanayi alanlarında değerlendirmek suretiyle millî sanayisini geliştirmeye çalışmaktadır. Bu amaçla birçok fabrika ve sanayi tesisi kurulmuştur. Başta gelen sanayi tesisleri çimento, alüminyum, kablo ve kiremit üretimi üzerinedir. Bunların yanı sıra bazı küçük sanayi tesisleri de kurulmuştur. İmalat sanayisinin gayri safi yurt içi hasıladaki payı %7'dir. Çalışan nüfusun yaklaşık %14'ü sanayi sektöründe iş görmektedir. Buna petrol tesislerinde çalışanlar da dahildir.

Tarım, hayvancılık ve balıkçılık
Birleşik Arap Emirlikleri'nin hem Basra Körfezi hem de Umman Denizi boyunca uzun birer kıyısının olması balıkçılık ve inci avcılığı imkânı vermektedir. İnci ticareti eski önemini kısmen kaybetmiş olsa da balıkçılık yine bir gelir kaynağı olarak sürdürülmektedir. 1991'de 92,5 ton balık ve deniz ürünü avlanmıştır.

Topraklarının genelde çöl olmasına rağmen ülkede modern usullerle kısmen tarım da yapılmaktadır. 1992'de başta hurma olmak üzere 240 bin ton meyve, 365 bin ton sebze üretilmiştir. Çok yaygın olmamakla birlikte hayvancılık da yapılmaktadır. 1992'de ülkede 55 bin baş sığır, 275 bin baş koyun bulunuyordu. Tarım ve hayvancılıktan elde edilen gelirin millî gelir içindeki payı %2'dir. Tarım, hayvancılık ve balıkçılık sektöründe çalışanlar tüm çalışan nüfusun %6.4'ünü oluşturmaktadır.

Ticaret
Dış ticaretten de önemli miktarda gelir sağlanmaktadır. Dubai Emirliği'nin merkezi olan Dubai şehri aynı zamanda bir ticaret merkezidir. Bu şehirde Râşid ve Cebeli Ali Limanı adlı iki büyük limanın bulunması şehre ticari yönden canlılık kazandırmaktadır. Adı geçen limanlar vasıtasıyla ülkenin dünyayla deniz bağlantısı sağlanmaktadır.

Dubai'nin bir ticaret merkezi olmasında buranın yönetiminin ekonomik politikasının da etkisi olmuştur. Dubai yönetimi yabancı sermaye sahiplerine ve ticaretçilere her türlü kolaylığı sağlamaktadır. Dubai'nin yanı sıra Ebu Zaby'da da geniş kapasiteli, modern donanımlı iki uluslararası liman bulunmaktadır. Dış ticarete önem verilmesi ve yabancı sermaye sahiplerine kolaylık sağlanması ülkede bankacılık sektörünün gelişmesine de imkân sağlamıştır. Çalışanların üçte ikisinin Asyalılardan oluştuğu belirlenmiştir. Yabancıların ülkede ucuz bir işgücü olarak değerlendirilmesi toplumdaki sosyal dengelerin bozulmasına yol açmıştır.

BAE; petrol, petrol ürünleri ve doğal gazın yanı sıra alüminyum, inci, hurma ve kurutulmuş balık ihraç etmektedir. İthal ettiği malların başında ise makineler, ulaşım araçları, elektrikli ve elektronik araçlar, dayanıklı tüketim malları, kimyasal maddeler, ilaç, gıda maddeleri, canlı hayvan gelir. Dış ticareti daha çok Amerika Birleşik Devletleri, Fransa, Hollanda ve Japonya iledir. Dış ticaretinde açık olmamaktadır. 1990'da ihracatı ithalatından yaklaşık 8,5 milyar dolar daha fazla olmuştur.

Siyaset ve yönetim
Ülke monarşi ile yönetilen Yedi Emirlikten oluşan federasyon ile yönetilir. (Arapçada el-İmârât el-Arabiyye el-Müttahide İngilizcede United Arab Emirates) Birleşik Arap Emirlikleri'nde emirlikler iç işlerinde bağımsız, dış işlerinde Birleşik Arap Emirlikleri'ne bağlıdır. Ülkenin başkenti Abu Dabi'dir. En büyük şehri ise dünyaca ünlü kent olan Dubai'dir. Körfez ülkeleri içerisinde en liberal dış ticaret rejimine sahiptir.

Silahlı kuvvetler
Askeri Organlar: Silahlı Kuvvetler, Deniz Kuvvetleri (Denizcilik ve Kıyı Güvenlik Kuvvetleri), Hava ve Hava Savunma Kuvvetleri, Federal Polis Kuvvetleri. Askerlik Hizmeti yaşı ve Zorunluluğu: 18 yaşındaki herkes; zorunlu askerlik hizmeti bulunmamaktadır.

Demografi

Birleşik Arap Emirlikleri'nde her 100 kadına 219 erkek düşer, 25-64 arasında bu oran 322'ye kadar çıkar. Bu oranlar Katar'dan sonra erkeklerin aleyhine olan dünyanın en yüksek ikinci cinsiyet oranlarıdır.

Dil
Ülkede diğer Arap ülkelerinde olduğu gibi resmî dil Arapçadır. Eğitim genelde İngilizcedir ve özellikle iş hayatında yaygın olarak İngilizce kullanılır. Ülkede çok yabancı olduğu için (Hintçe, Endonezce) İngilizce de yaygındır. Ticaret dili Fransızca, Arapça, Farsça ve İngilizcedir.

Din
Ülkedeki en yaygın din ise %77'lik oranıyla İslam'dır. Azınlık dinleri olarak da %12 ile Hristiyanlık, %4 ile Hinduluk ve diğer dinler takip ederler.

Altyapı

Enerji
BAE'de 1991'de 13 milyar 790 milyon kw/saat elektrik üretilmiştir. Aynı yıldaki elektrik tüketimi de bu rakama eşittir. Kişi başına yıllık elektrik tüketimi ortalama 8460 kw/saattir. Yapımı devam eden dört reaktörlü Barakah Nükleer Enerji Santrali'nin işletme lisansının 60 yıllığına Nawah Energy Company şirketine verildiği 17 Şubat 2020'de duyuruldu. İkinci reaktörü de %95 oranında inşa edilmiş santral, tamamlandığında toplam 5 bin 600 megawatt elektrik üretebilecek.

Ulaşım
Birleşik Arap Emirlikleri'nin dört havaalanı mevcuttur ve hepsi de uluslararası trafiğe açıktır. Daha önce Gulf Air'a ortak olan ülke, 1985'te söz konusu şirketten ayrılarak kendi havayolu şirketini (Emirates) kurdu. Ülkenin ithalat ve ihracatta kullanılan birçok limanı bulunmaktadır. BAE'nin 100 grostonun üstünde yük taşıyabilen 276 gemisi vardır. (Limanları ve deniz nakliyatı hakkında ayrıca "Ekonomi" kısmına bkz.) Birleşik Arap Emirlikleri'nin 4500 km. karayolu mevcuttur. Bu ülkede ortalama 4 kişiye bir motorlu ulaşım aracı düşmektedir.

Sağlık
BAE'de 35 hastane, 3220 doktor, 190 diş doktoru, 7250 hemşire mevcuttur. 615 kişiye bir doktor düşmektedir. Sağlık hizmetleri iyi bir seviyededir. Sağlık kurumları modern cihazlarla donatılmıştır.

Eğitim

Ortaöğretim düzeyindeki eğitim sistemi, Abu Dabi Eğitim Konseyinin yetkisi altında olduğu Abu Dabi hariç tüm emirliklerde eğitim, Eğitim Bakanlığı tarafından izlenir. Sistem, İlkokul, ortaokul ve liseden oluşur. Devlet okulları devlet tarafından finanse edilir ve müfredat, Birleşik Arap Emirlikleri'nin kalkınma hedeflerine uyacak şekilde oluşturulur. Devlet okulunda eğitim dili Arapçadır ve ikinci dil olarak İngilizce öğretilmektedir. Uluslararası akreditasyona sahip birçok özel okul da bulunmaktadır. Ülkedeki devlet okulları BAE vatandaşları için ücretsizdir, özel okulların ücretleri ise değişiklik göstermektedir.

Yükseköğretim sistemi Yükseköğretim Bakanlığı tarafından izlenmektedir. Bakanlık ayrıca lisans kurumlarına öğrenci kabul etmekten de sorumludur. 2015 yılında yetişkin okuryazarlık oranı %93,8 idi.

BAE, eğitim ve araştırmayı geliştirmeye büyük ilgi göstermiştir. Girişimler arasında CAEM Araştırma Merkezlerinin ve Masdar Bilim ve Teknoloji Enstitüsü ile İşletme Geliştirme Enstitüsünün kurulması yer alır. QS Sıralamasına göre, ülkedeki en üst sıradaki üniversiteler Birleşik Arap Emirlikleri Üniversitesi (dünya çapında 421-430.), Halife Üniversitesi (dünya çapında 441-450.), Sharjah Amerikan Üniversitesi (431-440.) ve Sharjah Üniversitesidir (dünya çapında 551-600). Birleşik Arap Emirlikleri, Küresel İnovasyon Endeksi'nde 2019'da 36. sırada iken, 2021'de 33. sırada yer aldı.

Ayrıca bakınız
 Al-Dhafra Hava Üssü
 Birleşik Arap Emirlikleri'nde LGBT hakları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 http://www.uae.gov.ae
 Birleşik Arap Emirlikleri'nde yaşayan Türklerin bilgi portali
 http://www.cbuae.gov.ae

Arap Yarımadası
Orta Doğu ülkeleri
Federal ülkeler
Arapça konuşan bölgeler ve ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
İslam İşbirliği Teşkilatı ülkeleri

Birleşik Arap Emirlikleri


Svijet

Zgrade i druge građevine

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Zgrade i druge građevine

 pravoslavna crkva Rođenja Presvete Bogorodice u  Srijemskim Lazama, dovršetak gradnje
 pravoslavna crkva Silaska Duha Svetoga u Vinkovcima, dovršetak gradnje

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Arhitektura u 1793.


Óvilo fue una localidad de la provincia de Segovia, perteneciente en la actualidad al municipio de Vallelado, tierra de Cuéllar, actual comunidad autónoma de Castilla y León, España.

Se encontraba emplazado junto a un vado del río Cega, en su margen derecha. En el lugar, hoy rodeado de pinares, pueden contemplarse aún los cimientos de su antigua iglesia.

En el año 1440 aparece dividido en dos núcleos habitados, separados entre sí. Uno de ellos es llamado Óvilo la Vieja, mientras que el otro se dice que en él se halla la iglesia. El nombre de Óvilo la Vieja quizás se refiera a un lugar muy cercano, donde aparecen abundantes restos de época visigoda.

En el año 1624 aún permanecía poblado, mientras que en 1639 ya figura como despoblado.

Véase también
 Despoblados de la comunidad de villa y tierra de Cuéllar.
 Sexmo de La Mata.
 Comunidad de villa y tierra de Cuéllar.

Bibliografía

 VELASCO BAYÓN (O.CARM), Balbino: Historia de Cuéllar, Cuarta Edición, Segovia, 1996. ISBN 84-500-4620-3
 OLMOS HERGUEDAS, Emilio: La Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar a fines de la Edad Media, Valladolid, 1998. ISBN 84-7762-855-6
 OLMOS HERGUEDAS, Emilio: La Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar a partir de las Ordenanzas de 1546, Valladolid, 1997. ISBN 84-922549-0-4

Despoblados de la Comunidad de Villa y Tierra de Cuéllar
Sexmo de La Mata

Óvilo


Colonel Eustache James Anthony Balfour ( – ) est un architecte écossais basé à Londres. Frère d'un premier ministre britannique et neveu d'un autre, sa carrière s'est construite sur des liens familiaux. Sa mère est la fille d'un marquis, et sa femme Frances, une suffragiste notoire, est la fille d'un duc. La belle-sœur de Frances est la princesse Louise, fille de la reine Victoria.

Les premiers travaux de Balfour portent sur les maisons de campagne anglaises et écossaises, mais il ne remporte qu'une seule commande majeure dans ce domaine. Cependant, sa nomination en tant qu'arpenteur du Grosvenor Estate à Londres lui donne le contrôle architectural d'une grande partie de Mayfair et de Belgravia dans les années 1890 et 1900, et l'opportunité de concevoir lui-même de nombreux bâtiments.

Balfour est un officier supérieur de la Volunteer Force à Londres. Son franc-parler sur les questions militaires est un facteur dans sa nomination comme aide de camp du roi Édouard VII.

Individu pointilleux et un peu renfermé, Balfour tombe dans l'alcoolisme dans la cinquantaine, ce qui entraîne sa mort prématurée.

Jeunesse

Balfour est né à Whittingehame House dans l'East Lothian, le plus jeune des cinq fils fils de James Maitland Balfour et de sa femme Lady Blanche Mary Harriet Gascoyne-Cecil, fille de James Gascoyne-Cecil (2e marquis de Salisbury). Son grand-père paternel James Balfour est un nabab qui a fait la fortune de la famille en tant qu'entrepreneur fournissant la Royal Navy en Inde et devient un député conservateur, tandis que le père de sa mère est un ministre conservateur dans les années 1850. Son frère, Robert Gascoyne-Cecil,  comte de Salisbury, est trois fois premier ministre avant d'être remplacé en 1902 par le frère aîné d'Eustache, Arthur Balfour.

Eustace Balfour fait ses études à Harrow et au Trinity College de Cambridge, où il obtient son diplôme en 1873. Il étudie ensuite l'architecture auprès de Basil Champneys, le concepteur du Newnham College, Cambridge, avant de créer son propre cabinet en 1879, avec un bureau à Addison Road, North Kensington, qui est également sa maison jusqu'à sa mort.

Le 12 mai 1879, il épouse Lady Frances Campbell, cinquième fille et dixième des douze enfants de George Campbell (8e duc d'Argyll). Le couple s'est rencontré lors d'un bal donné à Londres par Lord et Lady Goschen, et s'est marié peu après à l'église presbytérienne St John à Londres. Le père de Frances est choqué par leur hâte. Par respect pour la mère de Balfour, décédée en 1878, le mariage est modeste, sans repas formel et sans lune de miel.

Architecture

Les premières années de pratique architecturale de Balfour consistaient en de petits projets pour la famille et les amis. Celles-ci comprennent la restauration du château d'Inveraray pour son beau-père le duc d'Argyll, une extension du pavillon de chasse de son frère Arthur Strathconan House dans le Ross-shire et l'église de St Mary Magdalene dans le hameau de Hatfield Hyde. L'église, qui se trouve maintenant à Welwyn Garden City, est à l'origine connue sous le nom de Hyde Chapel. Construite comme une chapelle d'aisance dans la paroisse de Hatfield pour l'oncle de Balfour, le marquis de Salisbury, elle devient l'église paroissiale de Hatfield Hyde en 1928.

En 1885, Balfour s'associe avec , partenariat qui dure jusqu'à la mort de Balfour. Il est membre de la Société pour la Protection de Bâtiments Anciens depuis qu'il est étudiant, préparant une licence à Cambridge, et Turner est le secrétaire de la Société. Ensemble, les deux hommes sont engagés pour reconstruire Ampton Hall dans le Suffolk, qui a été détruit par un incendie. Leur conception, dans un style jacobéen retenu, est la seule grande commission de maison de campagne de Balfour.

Le travail est rare après l'achèvement d'Ampton en 1889, et en 1890, Balfour postule pour le poste d'arpenteur pour le domaine Grosvenor du  duc de Westminster, pour succéder à Thomas Cundy. Il semble alors peu probable qu'il soit sélectionné, mais Frances approche directement du duc (qui est aussi son oncle), et il obtient le poste. Le statut social de Balfour semble avoir été un facteur important dans sa nomination. Il est le gendre d'un duc, neveu d'un marquis, et sa femme est la belle-sœur de la fille de la reine Victoria, la princesse Louise (qui a épousé son frère aîné John en 1871). Balfour a un sens aigu de la classe sociale, et Frances Balfour décrit plus tard le  duc de Westminster comme ayant dirigé le domaine "non pas comme aujourd'hui sur des lignes commerciales, mais plus comme une Principauté". Même ainsi, l'épouse de son frère Gerald, Lady Elizabeth Balfour, note que lorsque l'arpenteur fait appel au duc dans son rôle professionnel, il ne s'est "jamais fait offrir de chaise et ne s'y attendait jamais".

Le poste implique beaucoup de travail de conception pour Balfour, qui semble avoir pu prendre toutes les commandes qu'il voulait, les déléguant souvent à Turner. Dans les années 1890, Balfour et Turner semblent avoir été les concepteurs les plus prolifiques de maisons privées du domaine, et en 1892, Balfour est nommé Fellow du Royal Institute of British Architects. Leur propre travail comprend la majeure partie de la Balfour Place entièrement réaménagée à Mayfair, anciennement connue sous le nom de Portugal Street et renommée pour l'architecte.

Balfour supervise également des projets qui sont confiés à d'autres architectes. Le duc favorise le style d'architecture de la renaissance domestique et insiste particulièrement sur la brique rouge pour les maisons d'habitation. Balfour, qui déplore le revivalisme gothique auparavant à la mode, établit des directives architecturales strictes, redessinant parfois même le travail des autres.

Balfour et Turner conçoivent également Aldford House sur Park Lane, un manoir en pierre "orné mais rabougri" pour le magnat du diamant Alfred Beit qui est remplacé en 1932 par un immeuble moderniste conçu par Val Myer. Leur autre travail le plus notable est l'église St Anselm dans Davies Street, censée avoir été principalement l'œuvre de Turner, qui est considérée comme excentrique. Utilisant un mélange d'influences de style Arts and Crafts, il a une façade simple avec un intérieur basilical et quelques entrelacs gothiques. Lorsque sa démolition est planifiée en 1938, elle est rejetée par Harry Stuart Goodhart-Rendel comme "un enregistrement purement personnel des goûts particuliers de Thackeray Turner". Cependant, le bâtiment n'est pas en fait démoli. Au lieu de cela, il est démantelé et reconstruit sous une forme modifiée à Uppingham Avenue, dans la banlieue nord-ouest de Londres, à Belmont, sous le nom d'église St Anslelm Belmont. La paroisse le décrit comme "un véritable bâtiment recyclé".

Balfour occupe le poste d'arpenteur jusqu'en 1910, date à laquelle il est remplacé par Edmund Wimperis. Sa deuxième décennie dans le poste est moins importante que la première, car au décès en 1899 du  duc, il faut payer 600 000 £ de droits de succession (équivalent à 69.1 £ en 2022 ). La pression financière qui en résulte réduit les constructions jusqu'en 1906, et quand elles reprennent, l'influence de Balfour est moindre. Il a peu d'affinités avec le jeune hédoniste  duc (petit-fils du premier), qu'Edwin Lutyens et d'autres ont persuadé d'adopter une politique architecturale moins rigide.

Carrière militaire
En 1882, Balfour rejoint la Volunteer Force en 1882, devient lieutenant en 1883, et lieutenant-colonel aux commandes du London Scottish Regiment of Volunteers de 1894 à 1902.

Il commence à s'intéresser plus largement aux questions de défense, écrivant abondamment sur le sujet, comme The Conditions and Requirements of the Volunteer Force (1886) . En juillet 1899, alors que la seconde guerre des Boers se profile, Balfour propose de lever un millier d'hommes pour aller se battre, mais il est jugé trop tôt pour commencer cet effort. Son offre au ministre George Wyndham est ignorée par le War Office, et Balfour réagit avec colère, se plaignant que les volontaires sont "attendus pour être aptes au service alors que nous sommes vigoureusement interdits d'en voir".

Finalement, 20 000 volontaires sont appelés et combattent pendant la guerre. Cependant, le besoin de Balfour d'assurer la liaison avec le  duc de Westminster, qui vient d'hériter du domaine Grosvenor, l'empêche de rejoindre ses forces lors de leur voyage en Afrique du Sud à la fin de 1899. Il reste aux commandes du London Scottish jusqu'à la fin de 1902, date à laquelle il démissionne pour protester contre les contrôles financiers qui empêchent les paiements aux volontaires s'il y a un nombre insuffisant de troupes levées . À sa démission, il obtient le grade honorifique de colonel le 1er novembre 1902, avec l'autorisation de porter l'uniforme du corps à la retraite .

Fin décembre 1902, Balfour reçoit la Décoration des Officiers Volontaires. Malgré ses différends avec le gouvernement, ou peut-être à cause d'eux, le roi Édouard VII nomme Balfour en janvier 1903 comme aide de camp militaire pour les forces volontaires.

Vie personnelle et familiale
Eustache et Frances Balfour ont cinq enfants :

 Blanche Dugdale (1880–1948), biographe de son oncle le Premier ministre Arthur Balfour, et plus tard sioniste notoire
 Francis Cecil Campbell Balfour (1884-1965), gouverneur colonial au Soudan dans les années 1920
 Oswald Herbert Campbell Balfour (1894-1953), secrétaire militaire du gouverneur général du Canada, 1921-1923
 Joan Eleanor Campbell Balfour (décédée en 1939)
 Alison Catherine Campbell Balfour (décédée le 3 septembre 1955)

Les récits de leur mariage divergent largement. La luxation congénitale de la hanche de Frances provoque une douleur constante et la rend souvent irritable. Le tempérament et les intérêts du couple sont opposés, l'enthousiasme de Frances pour la politique et la société intellectuelle contrastant avec la passion de son mari pour le tir et son intérêt ultérieur pour l'armée.

Mort
Le problème d'alcool de Balfour devient grave vers 1906 et, en 1909, sa santé commence à se détériorer sérieusement. En décembre 1910, il retourne à Whittingehame, où il meurt à l'âge de 56 ans, le 14 février 1911. Eustace est le troisième des cinq frères Balfour à mourir relativement jeune, Cecil et Francis ayant tous deux été tués dans des accidents au début des années 1880.

Balfour est enterré à Whittingehame, avec ses parents et ses grands-parents. Frances lui survit 20 ans (jusqu'en 1931) et est enterrée à ses côtés.

Rudyard Kipling, membre comme Balfour du Savile Club à Londres, le décrit comme "un homme grand, adorable, et l'un des meilleurs parleurs".

Références

Liens externes

Étudiant de Trinity College (Cambridge)
Élève de Harrow School
Architecte britannique du XIXe siècle
Architecte britannique du XXe siècle
Décès en février 1911
Naissance en juin 1854
Décès à 56 ans

Eustace Balfour


O PlayStation VR2 (PS-VR2) é um óculos de realidade virtual para o console de videogame doméstico PlayStation 5, foi desenvolvido pela empresa Sony Interactive Entertainment com lançamento previsto para 2023, anunciado na feira anual de tecnologia CES 2022 (Consumer Electronics Show, em português: Feira de Eletrônicos de Consumo). como sucessor do dispositivo PlayStation VR (2016).

Características (hardware)
O óculos de ralidade virtual se conectará ao console PlayStation 5 através do cabo USB-C. Ao contrário do PlayStation VR de primeira geração, que rastreia os movimentos do jogador por meio de uma única câmera PlayStation, o PS VR2 rastreará os movimentos por quatro câmeras montadas no dispositivo VR.

O PlayStation VR2 terá um painel OLED com resolução de tela 4K . Cada visor ocular terá uma resolução de 2.000 x 2.040 pixels. Como um aprimoramento gráfico, usando rastreamento ocular, apenas os itens que estão na visão imediata do jogador serão renderizados com detalhes completos. Os itens na visão periférica do jogador não serão renderizados com tanta nitidez.

O PS VR2 também apresentará novos controladores, chamados de controladores Sense. Os controladores serão capazes de detectar toques com os dedos, bem como fornecer feedback tátil.

O PS VR2 não pode rodar jogos PSVR, de acordo com Hideaki Nishino, vice-presidente sênior de experiência da PlayStation, em entrevista ao Official PlayStation Podcast, "porque o PSVR2 foi projetado para oferecer um VR verdadeiramente de última geração experiência".

Jogos e conteúdo

Mais de 20 jogos estão atualmente em desenvolvimento para PS VR2 da PlayStation Studios e parceiros terceirizados, incluindo Resident Evil Village, The Walking Dead: Saints & Sinners - Chapter 2: Retribution, No Man's Sky, Star Wars: Tales from the Galaxy's Edge, Horizon: Call of the Mountain exclusivo de Demeo e PS VR2

Recepção
As primeiras visualizações foram positivas. Os controladores do Sense foram aclamados pela CNET.

Referências

Veja também
 Lista de jogos para PlayStation 5

Ligações externas

Complementos para consoles
Periféricos de computador
PlayStation 5
Óculos VR para console

PlayStation VR2


Agomiut, pleme Eskima koje nastanjuje regiju sjeverne Baffinova zemlja koja graniči s Lancaster soundom, sastoji se od dva podplemena— Tununirusirmiut na zapadu, oko Admiralty inleta, i Tununirmiut na istoku, oko Eclipse sounda (danas Tasiujaq). Bave se lovom na narvale i bijele kitove na Eclipse soundu, a u potrazi za tuljanima ponekad prelaze led na sanjkama do sjevernog Devona, gdje dolaze u kontakt s domorocima zemlje Ellesmere.

Izvori

Eskimska plemena

Agomiut


An Glyceria melicaria in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni André Michaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Frederic Tracy Hubbard. An Glyceria melicaria in nahilalakip ha genus nga Glyceria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Glyceria

Glyceria melicaria


Mikael Aggefors (født d. 20. januar 1985 i Stockholm) er en svensk håndboldspiller, som spiller i Aalborg Håndbold og på Sveriges håndboldlandshold.

Referencer

Eksterne henvisninger

Håndboldspillere fra Sverige
Olympiske håndboldspillere fra Sverige
Håndboldspillere fra Aalborg Håndbold
Håndboldspillere ved sommer-OL 2020
Deltagere for Sverige ved sommer-OL 2020

Mikael Aggefors


أليسو فيجو  هي إحدى مدن مقاطعة أورانج، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 1 يوليو، 2001.

أعلام
 هاري بابيت
 مايكل رول
 أشلي بوير

مراجع

أليسو فيجو (كاليفورنيا)
أماكن مأهولة أسست في 2001
مدن كاليفورنيا
مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)
تأسيسات سنة 2001 في كاليفورنيا

مدن في مقاطعة أورانج (كاليفورنيا)

أليسو فيجو (كاليفورنيا)


Eugenio La Rosa es un exfutbolista peruano, que se desempeñaba como delantero. Tuvo pasos importantes por Alianza Lima, Sporting Cristal y Deportivo Municipal. En el extranjero jugó en Argentina, Ecuador y Suiza.
Se casó, tiene 2 hijas

Trayectoria

Se inició en las canteras del Club Alianza Lima, donde debutó a los 15 años. Fue por muchos años pieza importante de aquella generación de futbolistas aliancistas denominados "los potrillos".

En 1984 se probó en el Club Brujas de Bélgica.

A mediados de 1987, fichó por el Argentinos Juniors, club con que disputó tan solo 5 partidos debido a la tragedia aérea del Club Alianza Lima que ocasionó su rápido retorno al fútbol peruano para jugar por su club de origen. Jugó en el Deportivo Quito desde 1989, y en 1991 jugó por Sporting Cristal, alternó algunos partidos en la delantera y se consagró campeón nacional ese año.

Luego, jugaría por el Deportivo Municipal y el FC Aarau de Suiza, donde se retiró del fútbol.

Selección Peruana

Disputó 15 partidos con la Selección de fútbol del Perú, en los que marcó 3 goles. Su primer partido fue el 19 de setiembre de 1984 en la derrota peruana ante Uruguay por 2:0.

Participó en el Preolímpico en Bolivia 1987.

Su última participación fue en la Copa América 1991, en la derrota ante la Argentina por 3:2.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Torneos cortos

Referencias

Nacidos en Lima
Futbolistas de Perú en la Copa América 1987
Futbolistas de Perú en la Copa América 1991
Futbolistas de las inferiores del Club Alianza Lima
Futbolistas del Club Alianza Lima
Futbolistas de la Asociación Atlética Argentinos Juniors
Futbolistas de la Sociedad Deportivo Quito
Futbolistas del Club Sporting Cristal en los años 1990
Futbolistas del Club Centro Deportivo Municipal

Eugenio La Rosa


Grb Bosne i Hercegovine proglašen je 19. svibnja 1998., zamjenjujući dotadašnji grb BiH s heraldičkim ljiljanima koji je tijekom rata postao gotovo isključivi simbol bošnjačkoga naroda.

Grb je po grafičkim elementima vrlo sličan zastavi BiH: dijagonalno je podijeljen na gornji i desni žuti te donji i lijevi plavi dio.                                                                                U plavom se dijelu uz granicu sa žutim poljem nalazi sedam bijelih petokrakih zvijezda,                                                                                od kojih su krajnja gornja i donja prikazane samo djelomično. Postoji nekoliko objašnjenja simbolike grba;                                                                                žuti trokut trebao bi simbolizirati zemljopisni oblik BiH, njegove tri stranice tri konstitutivna naroda,                                                                                a sama žuta boja Sunce. Plava boja simbolizira nebo, ili pak međunarodne organizacije (UN ili Europsku uniju),                                                                                a zvijezde su također simbolička poveznica sa zastavom EU

Grb Bosne i Hercegovine (1998-2001)

Prva varijanta grba Bosne i Hercegovine nakon Pariškog mirovnog ugovora bila je oktroisana[5] odlukom Carlosa Westendorpa[5] od 18. svibnja 1998.,[5] kojom je nametnut Zakon o grbu Bosne i Hercegovine. Odluci o grbu prethodila je odluka o zastavi Bosne i Hercegovine koja je nametnuta 3. veljače 1998. da bi Bosna i Hercegovina imala zajedničku zastavu za XVIII Zimsku olimpijadu održanu 1998. u japanskom gradu Naganu. Ovaj grb zamijenjen je sadašnjim grbom Bosne i Hercegovine, Zakonom o grbu Bosne i Hercegovine koji je donio Parlament Bosne i Hercegovine, a publikovan je u Službenom glasniku BiH od 3. kolovoza 2001. i stupio na snagu sedam dana kasnije, 10. kolovoza iste godine.

Grb Bosne i Hercegovine (1992-1998)

Dolazak demokratskog režima u Bosnu i Hercegovinu zahtijevao je i promjenu državnih simbola. Cilj je bio povezati BiH sa srednjovjekovnom Kraljevinom Bosnom kako bi se simbolizirala obnova njezine državnosti, ali tako da novi grb bude lišen nacionalnih simbola. Stvaranjem novog grba željelo se izbjeći podizanje unutar nacionalnih tenzija koje su već bile dovoljno napete.[10] Stvaranje novih simbola Bosne i Hercegovine počelo je 27. veljače 1991. kada je Skupština SR Bosne i Hercegovine na prijedlog 86 zastupnika donijela Odluku da se pristupi promjeni Ustava SR BiH te da se, u svezi s tim, donese ustavni zakon o nazivu i državnim simbolima Republike Bosne i Hercegovine. Uskoro je sastavljena stručna skupina znanstvenika sa zadatkom da naprave nove simbole BiH. Tu skupinu činili su arheolog Hasan-Mirza Ćeman, povjesničari Tihomir Glavaš, Boris Nilević i Enver Imamović, dizajner Zvonimir Bebek te pravnici Vedran Hadžović (koordinator) i Kasim Trnka (konzultant).[11]

Grb Bosne i Hercegovine (1946-1992)

Rasprave oko grba SR Bosne i Hercegovine nisu išle glatko. Već su na prvi nacrt izražene primjedbe. Džemal Bijedić je zagovarao izbacivanje nadnevka iz grba tvrdeći da je bilo i drugih značajnih nadnevaka u povijesti Bosne i Hercegovine. Podržali su ga i drugi zastupnici, pa je Ustavotvorna skupština te primjedbe i usvojila.[4] Postojao je i prijedlog da umjesto tri ruke koje drže baklju bude samo jedna ruka koja bi simbolizirala jedinstvo triju naroda u BiH

Grb Bosne i Hercegovine (1878-1918)

Dolaskom pod austrougarsku upravu, Bosna i Hercegovina je dobila i novi grb. Grb korišten u to doba je modifikacija grba Hrvoja Vukčića Hrvatinića, bosanskog velikaša iz XIV vijeka. Originalni grb ima bijelu podlogu i dvije crvene trake na vrhu grba, iz lijevog ugla zlatnog štita pruža se crvena oklopljena ruka sa sabljom, koja je čest heraldički simbol mnogih evropskih zemalja. Iznad štita s grbom nalazi se kruna s heraldičkim ljiljanima.

Grb Bosne i Hercegovine u 17 st.

Grb Bosne iz XIX vijeka je predstavljen je u Fojničkom grbovniku. Grb se periodično koristio za vrijeme borbe za autonomiju Bosne, velikog bosanskohercegovačkog ustanka i nezavisne Bosne pred austrougarsku okupaciju. Grb je predstavljao smeđi (zlatni) šiljasti štit, u obliku vrha strijele s nazubljenom krunom, na čijoj su se sredini nalaze dvije ukrštene puške. Na mjestu ukrštanja pušaka nalazio se mali crveni šiljasti štit s bijelim polumjesecom i šestokrakom zvijezdom, koji su bili okrenuti prema gore. Ovaj grb kao grb Bosne najčešće su koristili ustanici u XIX vijeku protiv Osmanske vlasti.

Grb Bosne i Hercegovine (12.st - 1463)

Grb Banovine, a potom i Kraljevine Bosne, zasnivao se na grbu dinastije Kotromanića. Grb dinastije Kotromanića zasnivao se na štitu plave boje, koji je na pola bio podjeljen bijelom dijagonalnom gredom, u čijem se lijevom i desnom polju nalazila po tri ljiljana. Ljiljan na grbu dinastije Kotromanića je ljiljan koji je specifičan za Bosnu "Lilium bosniacum". Iznad štita se nalazi kruna s heraldičkim ljiljanima, po čemu se ovaj grb razlikuje od grba Republike Bosne i Hercegovine.

Popis grbova u Bosni i Hercegovini


Der Gerichtsbezirk Gleisdorf war ein dem Bezirksgericht Gleisdorf unterstehender Gerichtsbezirk im Bundesland Steiermark. Er umfasste den südlichen Teil des politischen Bezirks Weiz.

Geschichte
Der Gerichtsbezirk Gleisdorf wurde durch eine 1849 beschlossene Kundmachung der Landes-Gerichts-Einführungs-Kommission geschaffen. Er umfasste 62 "neue Ortsgemeinden" (in Reihenfolge der Nennung; in Klammer die enthaltenen 66 Gemeinden, "1"= wie die Ortsgem.):

Der Gerichtsbezirk Gleisdorf bildete im Zuge der Trennung der politischen von der judikativen Verwaltung
ab 1868 gemeinsam mit den Gerichtsbezirken Birkfeld und Weiz den Bezirk Weiz.

Nach dem Anschluss Österreichs 1939 wurde das Gericht in Amtsgericht Gleisdorf umbenannt und war nun dem Landgericht Graz nachgeordnet. 1945 erhielt es wieder den Namen Bezirksgericht.

Mit 1. Juli 2014 wurde der Gerichtsbezirk aufgelöst und die Gemeinden dem Gerichtsbezirk Weiz zugewiesen.

Gerichtssprengel
Der Gerichtsbezirk Gleisdorf umfasste zuletzt 19 Gemeinden:
 Albersdorf-Prebuch, Gersdorf an der Feistritz, Gleisdorf, Hirnsdorf, Hofstätten an der Raab, Ilztal, Kulm bei Weiz, Labuch, Laßnitzthal, Ludersdorf-Wilfersdorf, Markt Hartmannsdorf, Nitscha, Oberrettenbach, Pischelsdorf in der Steiermark, Preßguts, Reichendorf, St. Margarethen an der Raab, Sinabelkirchen und Ungerdorf.

Literatur
 Österreichische Akademie der Wissenschaften: Historisches Ortslexikon. Statistische Dokumentation zur Bevölkerungs- und Siedlungsgeschichte, Steiermark, 2. Teil: Leibnitz, Leoben, Liezen, Mürzzuschlag, Murau, Radkersburg, Voitsberg, Weiz. Datenbestand: 30. Juni 2011 (PDF; 967 kB).

Einzelnachweise

Bezirk Weiz
Gleisdorf
Gleisdorf

Gerichtsbezirk Gleisdorf


Giulio Alessio (Padoue,  - Padoue, ) est un économiste, homme politique et universitaire italien.

Biographie
Après avoir obtenu sa licence en droit en 1874, il obtient en 1888 la chaire de sciences financières et de droit financier à l'université de Padoue.

Député depuis 1897, il est sous-secrétaire des Finances dans le premier ministère Sonnino (1906), vice-président de la Chambre des députés (1913 - 1919), ministre de l'Éducation (1920), ministre de l'Industrie et du Commerce (1920 - 1921), ministre de la Grâce et de la Justice (1921), et ministre des Postes et Télégraphes (1920).

D'origine juive, il est un adversaire déterminé du fascisme et participe à la sécession de l'Aventin (Secessione dell'Aventino) (juin 1924). En novembre 1924, il rejoint l'Union nationale des forces libérales et démocratiques (Unione Nazionale delle forze liberali e democratiche) de Giovanni Amendola.

Persécuté pour ses positions politiques, en 1928, après l'attentat du 12 avril à la Foire de Milan contre le roi Vittorio Emanuele III, il est arrêté et contraint d'abandonner l'enseignement universitaire ; il continue cependant à étudier et à préparer un ouvrage majeur sur l'État italien, qui publié peu avant sa mort.

Signataire en 1925 du Manifeste des intellectuels antifascistes (Manifesto degli intellettuali antifascisti) rédigé par Benedetto Croce en réponse polémique au document similaire et opposé d'adhésion au régime préparé par le philosophe Giovanni Gentile, il est parmi les dix Académiciens des Lyncéens qui refusent de prêter serment au fascisme en 1933.

Il est membre de la franc-maçonnerie.

Œuvres littéraires
 Saggio sul sistema tributario in Italia e suoi effetti economici, 2 vol., Turin, Bocca, 1883-1887. Il inclut:
 Le basi economiche del sistema tributario
 Le imposte indirette e le tasse
 Studi sulla teorica del valore del cambio interno, Turin, Bocca, 1890.
 La funzione del Tesoro nello Stato moderno, Padoue- Verone, F.lli Druecker, 1894.
 Disegno di una riforma razionale del sistema tributario italiano: premesse e progetto di legge, Bologne, Tip. A. Garagnani e figli, 1901.
 Contributo al concetto economico-nazionale del patrimonio e del reddito: studio, Venise, Premiate officine grafiche di C. Ferrari, 1911.
 Lezioni di economia politica: anno accademico 1922-23, Padoue, La Litotipo, 1923.
 Ulteriori studii sulla teoria del reddito nazionale, Rome, Tip. della R. Accademia nazionale dei Lincei, 1923.
 Lezioni di economia politica: Parte terza. R. Università di Padova, anno accademico 1924 25, Padoue, La Litotipo, 1925.
 La rivalutazione della lira, Milan, Societa editrice libraria, 1926.
 Introduzione all'economia politica: anno accademico 1927-28, Padoue, CEDAM, 1928
 Lo stato italiano, 2 voll., Città di Castello - Bari, Macri, 1939. Il inclut:
 La formazione del carattere del popolo
 Le istituzioni politiche prima della guerra mondiale
 La crisi dello stato parlamentare e l'avvento del fascismo, PAdoue, CEDAM, 1946.

Prix d'honneur
Il est membre des académies et institutions scientifiques suivantes:
 Académie des Lyncéens (Accademia Nazionale dei Lincei) depuis 1916.

Bibliographie
  Enzo Piscitelli, Giulio Alessio, dans le Dizionario biografico degli italiani, vol. 2, Rome, Istituto dell'Enciclopedia Italiana, 1960.
  Gianni A. Cisotto, Giulio Alessio. Un radicale tra XIX e XX secolo'', Milan, Biblion Edizioni, 2020.

Références

Voir aussi
 Antifascisme

Liens externes

  Alèssio, Giulio, sur le site Treccani.it – Encyclopédies en ligne, Istituto dell'Enciclopedia Italiana.
  Ouvrages de Giulio Alessio, sur le site openMLOL, Horizons Unlimited srl.
  Giulio Alessio, sur le site storia.camera.it, Chambre des Députés.
  Giulio Alessio 1885-1939 Archives de l'istituto per la storia del Movimento liberale, site web Archives historiques de la Chambre des Députés.URL consulté le 11 novembre 2012.

Naissance en mai 1853
Naissance à Padoue
Décès en décembre 1940
Décès à Padoue
Décès à 87 ans
Personnalité politique italienne du XIXe siècle
Personnalité politique italienne du XXe siècle
Ministre de l'Agriculture, de l'Industrie et du Commerce du royaume d'Italie (1861-1946)
Ministre des Postes du royaume d'Italie (1861-1946)
Ministre de la Justice du royaume d'Italie (1861-1946)
Député de la XXe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIIIe législature du royaume d'Italie
Député de la XXIVe législature du royaume d'Italie
Député de la XXVe législature du royaume d'Italie
Député de la XXVIe législature du royaume d'Italie
Économiste italien du XIXe siècle
Économiste italien du XXe siècle
Membre de l'Académie des Lyncéens
Étudiant de l'université de Padoue
Professeur à l'université de Padoue
Personnalité de la franc-maçonnerie italienne

Giulio Alessio


Lokalni izbori u Zagrebu 1997. godine održani su 13. travnja 1997., za članove Gradske skupštine Grada Zagreba. Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) osvojila je na izborima većinu u Gradskoj skupštini s 24 mjesta od ukupno 50. Marina Matulović Dropulić iz HDZ-a imenovana je gradonačelnicom Zagreba 5. lipnja.

Rezultati izbora
38 zastupnika zagrebačke Gradske skupštine birano je proporcionalnim sustavom (D'Hondtov sustav), a 12 zastupnika birano je većinskim sustavom u 12 izbornih jedinica. Hrvatska demokratska zajednica (HDZ) osvojila je 34,92% (154.960) glasova, odnosno 24 od 50 mandata u zagrebačkoj Gradskoj skupštini. Socijaldemokratska partija Hrvatske (SDP) osvojila je 23,91% (106.072) glasova i 14 zastupničkih mjesta, dok je Hrvatska socijalno-liberalna stranka (HSLS) osvojila 10,57% (46.920) glasova i 9 zastupničkih mjesta. Izborni prag još je prešla Hrvatska seljačka stranka (HSS) s tri osvojena zastupnička mjesta. 5. lipnja 1997. godine Marina Matulović Dropulić iz HDZ-a potvrđena je za gradonačelnicu Grada Zagreba.

Poveznice
Dodatak:Popis zagrebačkih gradonačelnika

Izvori

Vanjske poveznice
 Službene stranice Grada Zagreba vezane uz izbore

1997

Zagrebački lokalni izbori 1997.


The Upper Iowa River is a  tributary of the Mississippi River in the upper Midwest of the United States.

Its headwaters rise in southeastern Minnesota, in Mower County (Le Roy and Lodi townships) near the border with Iowa.  It then flows through the Iowa counties of Howard, Winneshiek, and Allamakee, and finally into the Upper Mississippi River near New Albin, Iowa. Along its course, it passes through the Iowa cities of Chester, Lime Springs, Florenceville,  Kendallville, Bluffton, and Decorah. Its watershed comprises nearly .

The Upper Iowa and its tributaries are part of the Driftless Area of Iowa, a region that was ice-free during the last ice age. Unlike areas to the south and west, the area was not planed down by glaciation or covered in glacial drift, resulting in present-day topography featuring steep-walled canyons and high-relief bluffs. Because of its intrinsic qualities and minimal development, the Upper Iowa River is the only river in Iowa eligible for designation as a National Wild and Scenic River. It has not yet attained this status, partly because much of the land and the riverbottom itself are privately owned.

The river is a destination for canoeing, taking paddlers through the scenic bluff country. Many put their canoes in at Kendallville or nearby down river, but some paddlers prefer to start at Lime Springs by the Lidtke Mill or at Florenceville.

A number of wildlife refuges and preserves dot the river's basin. Bird sightings on the river usually include bald eagles, great blue herons, turkey vultures, and barn swallows.

In April 2007, the Iowa Natural Heritage Foundation announced the purchase of  of additional land; currently off limits to the public, stabilization and restoration work will be done to the riverbank, with removal of non-native vegetation and replanting with more appropriate species.

The Upper Iowa was sometimes historically called the "Iowa River", creating confusion with the larger Iowa River to the south. The Upper Iowa was also called the "Oneota River", and the large number of Late Prehistoric sites along its bluffs caused the early archaeologist Charles R. Keyes to name the Oneota Culture for the river.

Gallery

See also
Decorah crater, a 470-million-year-old meteor crater below the Upper Iowa River.
List of Iowa rivers
List of rivers of Minnesota
List of longest streams of Minnesota

References

External links
Statistics on watershed (*.pdf) (retrieved 5 April 2007)
Water level (NOAA) (retrieved 31 March 2007)
Watershed map (retrieved 31 March 2007)
Iowa Natural Heritage Foundation (retrieved 21 March 2007)
Upper Iowa River Watershed Project  (retrieved 31 March 2007)
Lime Springs to French Creek Bridge *pdf format (retrieved 31 March 2007)
Kayaking site (retrieved 31 March 2007)
Acquisition of 1224 acres (from Waukon, Standard) (retrieved 5 April 2007)

Rivers of Iowa
Rivers of Minnesota
Tributaries of the Mississippi River
Rivers of Allamakee County, Iowa
Rivers of Fillmore County, Minnesota
Rivers of Howard County, Iowa
Rivers of Mower County, Minnesota
Rivers of Winneshiek County, Iowa
Driftless Area

Upper Iowa River


المدرسة التقنية العليا للعمارة دي بلنسية (Escuela Técnica Superior de Arquitectura de Valencia) هي كلية هندسة معمارية في بلنسية (المختصر هو ETSAV). فيها يمكن استكمال برنامج التدريب على شهادة الماجستير وفي الحفاظ على التراث المعماري ، ودرجة الماجستير في التخطيط الحضري والمناظر الطبيعية.

أصبحت مشهورة بكونها المكان أين تخرج المهندس كالا ترافا سنتياغو كالاترافا

مراجع

جامعات وكليات في إسبانيا

المدرسة التقنية العليا للعمارة (بلنسية)


O Ataque a Żejtun, também conhecido como O Último Ataque (em maltês: L-aħħar ħbit), foi o último grande ataque feito pelo Império Otomano contra a ilha de Malta, então governada pela Ordem de São João. O ataque ocorreu em julho de 1614, quando invasores pilharam a cidade de Żejtun e arredores antes de serem rechaçados para seus navios pela cavalaria da Ordem e pelos habitantes das cidades e vilas do sudeste.

Ataque
Duas horas antes do amanhecer de 6 de julho de 1614, uma considerável força turca de sessenta navios (incluindo 52 galés) sob o comando de Khalil Pasha tentou desembarcar na baía de Marsaxlokk, mas foi repelida pelo fogo de artilharia do recém-construído St. Torre. A frota então ancorou na Baía de St Thomas em Marsaskala e conseguiu desembarcar de 5 000 a 6 000 homens sem oposição.

Os aldeões recuaram para as cidades fortificadas de Vittoriosa e Senglea. Os turcos não conseguiram escravizá-los, mas começaram a saquear e incendiar as cidades e aldeias vizinhas. Os canhões de Valletta e Mdina soaram o alerta, enquanto o Grão-Mestre Alof de Wignacourt ordenou que todos os escravos fossem presos e todos os cavaleiros se mudassem para seus postos de guarda.

Os otomanos saquearam primeiro a Igreja de Nossa Senhora das Graças na aldeia vizinha de Żabbar (então parte da paróquia de Żejtun). Alguns deles foram atacar a Torre de St. Lucian, enquanto o resto da força saqueou a vila de Żejtun, que havia sido abandonada por seus habitantes depois que souberam do ataque. Os otomanos queimaram as fazendas e campos da área e também danificaram a Igreja de São Gregório, então conhecida como igreja paroquial de Santa Catarina. O ataque é descrito em uma placa comemorativa gravada perto do altar-mor de São Gregório, que afirma que:Na madrugada de domingo, 6 de julho de 1614, um exército turco desembarcou de 60 galés, desembarcando seis mil homens no local chamado Ghizira, no riacho de Saint Thomas. Os turcos invadiram o casali próximo, chegando até as fazendas mantidas sob o feudo de Bulebel. Eles saquearam esses municípios, queimaram terras agrícolas e causaram muitos danos à igreja matriz de Santa Catarina e a todas as outras. Muitos foram capturados e mortos, e obrigados a recuar para o cais. Nenhum cristão foi capturado, mas vinte ficaram feridos no ataque. A partir desse dia até 11 de setembro de 1614, todos os nascidos nesta paróquia tiveram que ser batizados em outro lugar. Extraído do segundo livro de batismos desta paróquia.A Ordem enviou um regimento de cavalaria para atacar os invasores, sob o comando do cavaleiro de Compremy, mas quase foram derrotados pelos invasores otomanos. Os cavaleiros Castellan de Castellet Cornetta e Andrea Marconeral, juntamente com cerca de 20 outros cavaleiros e malteses, foram feridos neste ataque. Marconeral, que havia demonstrado coragem no ataque, morreu devido aos ferimentos dois dias depois, e De Compremy também foi morto. Homens da frota da Ordem sob o comando do cavaleiro Mendes foram posteriormente enviados para repelir os invasores. Enquanto isso, uma força de milícia de cerca de 6 000 a 8 000 homens malteses foi reunida e lutou contra os otomanos. Um membro da milícia maltesa, Clemente Tabone, se destacou pela coragem que demonstrou durante o ataque. Um tiro de canhão da galera de Khalil Pasha anunciou a retirada dos invasores de volta para suas galeras. Vários invasores otomanos foram mortos na briga, e cerca de 50 a 60 deles foram capturados e escravizados.

Os otomanos voltaram para seus navios e após uma tentativa fracassada de fazer outro desembarque na baía de St. Paul, eles navegaram para a baía de Mellieħa para se abastecer de água e atacaram a vila e seu santuário. No dia seguinte, a frota partiu para a costa berbere, indo para Trípoli em uma expedição punitiva contra um insurgente local. A frota então suprimiu uma revolta grega no sul do Peloponeso antes de retornar a Constantinopla em novembro de 1614.

Galeria

História de Malta

Ataque a Żejtun


ක්‍රි.ව. 2010

ක්‍රි.ව. 2011

ක්‍රි.ව. 2012

ක්‍රි.ව. 2013

ආශ්‍රිත ලිපි
 ශ්‍රි ලංකා අලියා

අලි මිනිස් ගැටුම

වල් අලි
අලි සහ ඇතුන් - ශ්‍රී ලංකා
සතුන් විසින් මරණලද මිනිසුන්

වල් අලි විසින් ශ්‍රී ලංකාවේදී මරණලද පුද්ගලයෝ ලැයිස්තුව


Luciana Lamorgese () este un oficial și prefect italian, din 5 septembrie 2019 ministru de interne al guvernului Conte II.

Născută la Potenza la 11 septembrie 1953, a absolvit dreptul și este calificată ca avocat. Lucrează pentru Ministerul de Interne din 1979, devenind inspector prefect în 1989, viceprefect în 1994 și prefect în 2003. A fost prefectul Veneției din 2010 până în 2013, cu primarul democratic Giorgio Orsoni. În iunie 2013, Angelino Alfano a fost chemat de ministrul de Interne de atunci să-și îndeplinească rolul de șef al Statului Major, în locul lui Giuseppe Procaccini. În 2017, cu sfârșitul guvernului Renzi, a devenit prefect la Milano, în locul lui Alessandro Maragoni, care s-a retras. La 13 noiembrie 2018 a devenit consilier de stat, numit de Consiliul de Miniștri, prezidat de Giuseppe Conte, în primul său guvern.

Note

Nașteri în 1953
Nașteri pe 11 septembrie
Politiciene din secolul al XX-lea
Miniștri italieni
Avocați italieni
Politiciene din secolul al XXI-lea
Italieni în viață

Luciana Lamorgese


Qunnermiut er navnet på flere lokaliteter i Grønland, blandt andre:

 Qunnermiut (næs, Qeqertarsuaq) – et næs 3 km vest for byen Qeqertarsuaq (tidligere dansk navn: Godhavn) på den store ø Qeqertarsuaq (Disko) midt på Grønlands vestkyst
 Qunnermiut (boplads, Sisimiut) – en tidligere boplads, som lå på øen Sallersuaq 25 km sydsydøst for byen Sisimiut og 18 km nord for bygden Itilleq i Vestgrønland
 Qunnermiut (bygd, Nanortalik) – en tidligere bygd og fåreholdersted, som lå 33 km nord for byen Nanortalik og 18 km øst for bygden Alluitsup Paa i Sydgrønland

Qunnermiut


Vandflagermusen (Myotis daubentonii) er en flagermus i familien barnæser. Den er vidt udbredt i Europa og Asien og er en af de almindeligste flagermus i Danmark. Den er kendt for at jage tæt hen over vandfladen på søer, åer, voldgrave og brakvandsfjorde. Tusinder overvintrer hvert år i de jyske kalkgruber, især Daugbjerg Kalkgruber.

Udseende
Vandflagermusen er en ret lille flagermus med et vingefang på 20-25 cm, en kropslængde på cirka 4,5 cm og en vægt på 5-12 g. Pelsen er gråbrun på oversiden og hvidgrå på undersiden. Som andre Myotis-arter mangler den en lap bag sporebrusken, der strækker sig langs haleflyvehuden fra hælen og totredjedele af vejen ned mod halespidsen. Fra damflagermusen, hvor sporebrusken er lige så lang, adskilles vandflagermusen bedst på størrelsen. Længden af underarmen hos vandflagermusen er gennemsnitlig 37,5 mm og aldrig over 41 mm, mens damflagermusens underarm gennemsnitligt er 45,5 mm og aldrig under 42 mm.

Levevis
Vinterdvalen foregår i kalkgruber, kældre og brønde eller lignende frostfrie og fugtige steder. Udflyvningen herfra sker fra midten af marts til sidst i april. Sidst på foråret eller først på sommeren samler hunnerne sig i mindre ynglekolonier i hule træer (sjældent i huse), der ligger i nærheden af jagtområderne. Hannerne lever enkeltvis eller i mindre grupper.

Sent om aftenen efter solnedgang begiver vandflagermusen sig afsted fra dagopholdsstedet til jagtområdet. Den følger ledelinjer i landskabet som hegn og skovbryn hen til nærmeste sø eller vandløb, hvor den jager insekter. Den spreder sig herfra til andre vandflader i området. Det er typisk for vandflagermusen, at den bruger over 90 procent af tiden på at jage insekter i lav flugt over vandfladen. Den kan dog også jage omkring toppen af store træer eller langs skovkanter.

Omkring månedskiftet juni-juli føder hunner, der er i deres andet leveår eller ældre, en enkelt unge. Hunnen vender tilbage til ynglekolonien flere gange i løbet af natten for at give ungerne die.

Kolonierne opløses i slutningen af august, men allerede fra sidst i juli ses mange flagermus ved vinterkvartererne (sværmning). De går dog først i dvale fra sidst i september til først i november. Det menes, at de fleste parringer foregår i vinterkvarteret, der er et vigtigt mødested for kønnene.

Udbredelse
Vandflagermusen er vidt udbredt i Vest- og Centraleuropa, hvor den er en af de almindeligste arter af flagermus. Mod nord i Skandinavien når den til 63. nordlige breddekreds. Østpå når den til det østlige Sibirien, Kamtjatka, Kurilerne og Hokkaido, Korea, det sydlige Kina, Tibet og det nordøstlige Indien.

I Danmark er vandflagermusen udbredt over hele landet bortset fra visse øer, fx Ærø, Samsø, Anholt og Læsø.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Herluf Winge (1857-1923). Bind 5: Pattedyr i bogserien Danmarks Fauna. Gads Forlag 1908

Småflagermus
Danske arter i Habitatdirektivet
Danmarks pattedyr

Vandflagermus


Eine natürliche Zahl wird Münchhausen-Zahl genannt, wenn die Summe ihrer einzelnen mit sich selbst potenzierten Ziffern wieder diese Zahl ergeben. Hat etwa die natürliche Zahl  die Dezimaldarstellung , so muss für eine Münchhausen-Zahl die Bedingung  erfüllt sein.

Ein Beispiel ist , da . Zur Berechnung der Potenzen der Ziffern wird im Zusammenhang mit Münchhausen-Zahlen üblicherweise  definiert. Dann gibt es vier Münchhausen-Zahlen:
 0,
 1,
 3435 und
 438.579.088.
Mit der sonst üblichen Definition  erfüllen nur 1 und 3435 die Eigenschaft einer Münchhausen-Zahl.

Ein ähnliches Bildungsgesetz besitzen narzisstische Zahlen, allerdings sind dort die Potenzen (auf verschiedene Weisen) fest vorgegeben. Bei Münchhausen-Zahlen bestimmt hingegen jede einzelne Ziffer selbst die Zahl, mit der sie potenziert wird. Da im übertragenen Sinne sich also jede Ziffer selbst "hochzieht", haben die Münchhausener Zahlen ihren Namen in Anspielung auf eine bekannte Lügengeschichte des Barons von Münchhausen erhalten.

Siehe auch
 Fröhliche Zahl
 Glückliche Zahl
 Fortunate-Zahl
 Narzisstische Zahl

Weblinks

Literatur

 Daan van Berkel: On a curious property of 3435. (PDF)

Ganzzahlmenge
Baron Münchhausen

Münchhausen-Zahl


منطقة البوهالة هي منطقة صناعية تبعد عن مدينة الدار البيضاء 25 كم في اتجاه مدينة الجديدة.

منطفة البوهالة أو البهالة هي منطقة توجد في الخبايطة التي توجد بالقرب من البيضاء. البهالة هي منطة ملاحية سكانها شعبيون يرحبون بالضيف ومعروفين بحسن الخلق ويشتغلون في الفلاحة وتربية المواشي وزراعة الخضر والزرع. والبهالة جاءت في أغنية «العلوة» التي تقول «وبالهالة كاع تجمعت» يعني هذه النقطة الصغيرة التي يبلغ تقريبا عدد سكانها حوالي ألف نسمة.

قرى المغرب

البوهالة