The Missouri Plan (originally the Missouri Nonpartisan Court Plan, also known as the merit plan, or some variation) is a method for the selection of judges. It originated in Missouri in 1940 and has been adopted by many states of the United States. Similar methods are used in some other countries.

Under the Plan, a non-partisan commission reviews candidates for a judicial vacancy. The commission then sends to the governor a list of candidates considered best qualified. The governor then has sixty days to select a candidate from the list. If the governor does not make a  selection within sixty days, the commission makes the selection.

At the next general election after the completion of one year's service, the judge must stand in a retention election. If a majority votes against retention, the judge is removed from office, and the process starts anew. Otherwise, the judge serves out a full term.

As of 2016, 38 states have a form of merit-based selection and retention method for some or all judges. Twenty-five states have a nominating commission to screen all candidates of the state courts of last resort. Eight states have commissions which fill interim vacancies on the highest courts. Twenty states utilize retention elections for judges who wish to serve on highest state courts beyond their initial term.

Nonpartisan judicial commissions under the Plan
Under the Missouri Nonpartisan Court Plan, a nonpartisan judicial commission reviews applications, interviews candidates and selects a judicial panel. For the Supreme Court and Court of Appeals, the Appellate Judicial Commission makes the selection. It is composed of three lawyers elected by members of the Missouri Bar (the organization of all lawyers licensed in this state), three citizens selected by the governor, and the chief justice, who serves as chair. Each of the three geographic districts of the Court of Appeals must be represented by one lawyer and one citizen member on the Appellate Judicial Commission.

Each of the circuit courts in Clay, Greene, Jackson, Platte, and St. Louis Counties, and the city of St. Louis has its own circuit judicial commission. These commissions are composed of the chief judge of the court of appeals district in which the circuit is located, plus two lawyers elected by the bar and two citizens selected by the governor. All of the lawyers and citizens must live within the circuit for which they serve the judicial commission.

History and spread of the plan
In line with other reforms urged during the Progressive Era, legal scholars put forth ideas in the first decades of the 1900s to reduce or remove the role of politics in the selection of judges, particularly circuit judges with responsibilities over the day-to-day work of the courts.  An example of this advocacy is the merit selection program urged by Albert M. Kales in his work Unpopular Government in the United States (1914).

Support for merit selection increased due to the perceived corruption of urban political bosses.  Missouri voters adopted the system by initiative petition in November 1940 after several very contentious judicial elections, which were heavily influenced by the political machine of Tom Pendergast. Most associate and circuit judges are elected.  However, the state constitution requires such judges in Jackson County (Kansas City) and the city of St. Louis to be selected under the nonpartisan system.  Similarly, the voters in Clay and Platte counties (parts of Kansas City), St. Louis county, and Greene County (Springfield) have elected to appoint such judges under the nonpartisan system. After Missouri adopted this method for selecting judges, several other states adopted it, either in full or in part. The plan was put forth by a committee chaired by Luther Ely Smith, "founder" of the Gateway Arch National Park.

The Missouri Non-Partisan Court Plan has served as a model for thirty-four other states that use merit selection to fill some or all judicial vacancies. 23 states use the method or a variant for the state supreme court.

California uses a heavily modified version in which the Governor can theoretically nominate any California attorney who has practiced for ten years.  But then the nominee must undergo an evaluation by the Commission on Judicial Nominees Evaluation (JNE) of the State Bar of California, which then forwards a nonbinding evaluation to the Governor.  For superior court positions, the Governor can make an appointment after receiving a report from JNE.  For appellate court positions, the Governor submits the nomination to the Commission on Judicial Appointments, consisting of the Chief Justice, the Attorney General, and the presiding justice of the affected Court of Appeal district (or the most senior presiding justice for Supreme Court nominations).  The CJA holds a public meeting, and receives the report from the JNE Commission, then decides whether to confirm the nominee.  Once confirmed, the judge can take office but then must go through retention elections (at different intervals for each level of the judiciary).

Criticism
The Missouri Plan is not without critics. There are several alternative ways of filling judicial posts that are used in other states.  These include direct elections (either partisan or non-partisan), election by the state legislature, or appointment by the governor with advice and consent of the state senate. Missouri had previously used all of these methods before adopting the Nonpartisan Court Plan in 1940.

Excessive influence of attorneys
Better Courts for Missouri has argued that flaws in the current plan give elite trial lawyers too much control over judicial selection.  According to the organization's executive director, "they are a small, insular group who have their interests. They have a lot to add to the process, but we don't think they should dominate the process - (and they) are in no way accountable to Missourians."

Professor Stephen Ware of the University of Kansas wrote about the Missouri Plan, "As the bar is an elite segment of society, states that give lawyers more power than their fellow citizens are rightly described as elitist." Ware continued:

Low diversity of the Commission
Former Missouri State legislator and lawyer, Elbert Walton, has focused on the plan's effect on African Americans.  "It is unfair that lawyers elect judges ... It disenfranchises people and it especially disenfranchises black people." At a press conference in February, 2008, Walton accused Missouri Bar President Charlie Harris, an African-American, of ignoring the Missouri Plan's effect on black people.  Walton noted that no African American had ever been elected to one of the Missouri Bar's three slots on the Appellate Judicial Commission, though many have been appointed judges, and suggested that Mr. Harris "ought to be ashamed of himself" for supporting such a plan.

Governor Phil Bredesen of Tennessee has criticized that state's version of the Missouri Plan for similar reasons.

Political interference
The Wall Street Journal wrote "If the recent slugfests have proven anything, it's that Missouri's courts are every bit as hung up in politics as they are in other states. The difference is that in Missouri the process happens behind closed doors."

Similarly, Professor Brian T. Fitzpatrick of Vanderbilt University has argued that politics are undoubtedly a part of judicial selection in Missouri Plan states, writing, "In short, I am skeptical that merit selection removes politics from judicial selection.  Rather, merit selection may simply move the politics of judicial selection into closer alignment with the ideological preferences of the bar."  Fitzpatrick notes that "…if we are willing to accept the notions that lawyers care about the outcomes of judicial decisions and that these outcomes are correlated with judges' ideological preferences, then we might expect merit commissions to select judges who share the ideological preferences of the bar rather than those of the public."

Tennessee governor Phil Bredesen has made similar complaints. He remarked, "I think [the nominating commissioners] have been vastly too political in their selection process.  And what they are supposed to do is give you the best candidates in the ideal world."

References

External links

Explanations of the Missouri Plan
Info from the Missouri Judiciary
Voting for Missouri's Judges - From Missouri Bar Association

Pro-Missouri Plan links

Anti-Missouri Plan links
Minnesota Judicial Elections: Better Than the "Missouri Plan"

See also
 Judicial nominating commission
 Tennessee Plan

Selection of judges in the United States
Legal history of Missouri
1940 establishments in Missouri

Missouri Plan


රොකට් ජවයෙන් ගුවන්ගත වූ X-15 වූ කලි අමෙරිකානු අධිවේගී පර්යේෂණ ගුවන් යානයකි. 1959 – 1968 අතර කාලය තුළ වාර 199 ක් ගුවන් ගැන්වුණු එය ඉතා ඉහළ වේගයන් හා උන්නතාංශයන් අත්කරගත්තේ ය. මිනිසකු රැගත් මිසයිලයක් බඳු වූ මෙම යානය ගුවන් ගැන්වුණේ එය B-52 ගුවන් යානයකින් අඩි 45,000 ක, එනම් කිලෝමීටර් 14 ක පමණ උසක ට ගෙන ගොස් මුදා හැරීමෙනි. ඉන් පසු විනාඩි 15 ක පමණ පියාසර කාලයක් තුළ එය කිලෝමීටර් 100 පමණ උන්නතාංශයක ට නංවා ආපසු ගොඩ බස්සවන ලදි. මෙවන් පරීක්ෂණ පියාසැරියකින් ප්‍රධාන වශයෙන් අපේක්ෂා කළේ අධිධ්වනික වේගයෙන් ගමන් ගන්නා ගුවන් යානයක ට ඉතා ඉහළ වායුගෝලයේ ප්‍රවර්තනය වීමට ඇති හැකියාව යි. මේ පර්යේෂණ මඟින් ලැබුණු දත්ත අමෙරිකා එක්සත් ජනපදයේ පසුකාලීන ගුවන් හා අභ්‍යවකාශ යානා නිර්මාණය සඳහා යොදා ගන්නා ලදි.

X-15 න් තැනුණේ යානා තුනක් පමණි. ඒවා සියල්ල ම ලොස් ඇන්ජලීස් හි පිහිටි නෝර්ත් අමෙරිකන් ඒවියේෂන් සමාගමේ නිෂ්පානදයෝ වෙති.

නිර්මාණය
මෙම ගුවන් යානය සැලසුම් කෙරුණේ සීමාන්තික තත්ත්වයන් යටතේ පියාසර කිරීම ට ය. ඒ අනුව එය සතුව තාක්ෂණික විශේෂතා රැසක් තිබුණි. වායුගෝලය තුළ සාමාන්‍ය වායුගතික පෘෂ්ඨ මඟිනුත් වායුගෝලයෙන් පිට දී රොකට් මෝටර් මඟිනුත් මෙම ගුවන් යානය හැසිරවිණි. එහි බඳ නිමවා තිබුණේ ඉන්කොනෙල්-X නමින් හැඳින්වෙන අධික තාපය ට ඔරොත්තු දෙන නිකල් (Ni) පාදක කරගත් මිශ්‍රලෝහයෙනි. මෙමඟින් යානය වායුගෝලයේ ගහන ස්ථරවල ට නැවත ඇතුළු වන විට ජනිත වන තාපයෙන් එය සුරැකිණි.

අභ්‍යවකාශ ගවේෂණය

X-15


Thomas Drake Martinez Cardeza (* 10. Mai 1875 in Germantown, Philadelphia, Pennsylvania; † 6. Juni 1952) war ein US-amerikanischer Unternehmer und Entdecker. Zudem war er ein Überlebender des Untergangs der Titanic im Jahr 1912.

Biographie
Cardeza war der Sohn von James Warburton Martinez Cardeza (1854–1931), eines prominenten Anwalts, und dessen Ehefrau Charlotte Wardle Drake (1854–1939), Tochter des Bankiers und Industriellen Thomas Drake. Die Familie gehörte zu den prominentesten von Philadelphia. Er heiratete Mary Racine, eine direkte Nachfahrin von Jean Racine. Sie wurde in Frankreich geboren und verbrachte den größten Teil ihrer Kindheit in der Schweiz. Nach der Heirat lebte das Ehepaar überwiegend in Österreich. Nach dem Ausbruch des Ersten Weltkriegs arbeitete Mary für das Rote Kreuz an der europäischen Ostfront.

Thomas Cardeza ging am Abend des 10. April 1912 im französischen Cherbourg als Passagier an Bord der Titanic und belegte eine der beiden Luxussuiten (Suite B51/53/55) mit privatem Promenadendeck auf der Steuerbordseite des B-Decks des Luxusliners. Begleitet wurde er von seiner Mutter, deren Dienstmädchen Annie Ward sowie seinem eigenen Diener Gustave Lesueur.

Seine Frau blieb am Familienlandsitz in Ungarn zurück und sollte erst später nachreisen. Nach einer Safari in Afrika war Cardeza in schlechter körperlicher Verfassung, ein Umstand, der ihm das Leben rettete, weil es vielen Männern nicht erlaubt war, auf der Titanic in Rettungsboote einzusteigen. Sowohl Cardeza, als auch seine Mutter, das Dienstmädchen und der Kammerdiener überlebten den Untergang der Titanic in Rettungsboot Nr. 3, in dem auch Max Stähelin-Maeglin, der Bankier Robert Daniel, der Verleger Henry Harper und die Ehefrau und Tochter von Charles M. Hays saßen.

Nach dem Unglück ließen sich Thomas Cardeza und seine Frau ab 1930 in der obersteirischen Gemeinde Radmer nieder. Sie pachteten ein Jagdschloss samt Reviere von der Herrschaft Hohenberg. Da zu dieser Zeit große Armut in Radmer vorherrschte, ließ das Ehepaar Cardeza Kleidung für die Bevölkerung anfertigen. Jedes Jahr spendete Thomas Cardeza 5000 Kilogramm Mehl, das im Pfarrhof gelagert und an die Notleidenden ausgeteilt wurde. Nach der Machtübernahme der Nationalsozialisten in Deutschland und der ebenfalls prekären politischen Situation in Österreich verließen die Cardezas 1933 Radmer.

Mary Cardeza starb 1943, Thomas 1952. Er ist neben seiner Mutter am West Laurel Hill Cemetery in Bala Cynwyd, Pennsylvania, begraben.

Weblinks
 Eintrag in der Encyclopedia Titanica

Einzelnachweise

Unternehmer (19. Jahrhundert)
Unternehmer (20. Jahrhundert)
Passagier oder Besatzungsmitglied der Titanic
US-Amerikaner
Geboren 1875
Gestorben 1952
Mann
Radmer

Thomas Cardeza


Am EHF-Europapokal der Pokalsieger 1996/97 nahmen 30 Handball-Vereinsmannschaften aus 29 Ländern teil. Diese qualifizierten sich in der vorangegangenen Saison in ihren Heimatländern im Pokalwettbewerb für den Europapokal. Bei der 21. Austragung des Pokalsiegerwettbewerbes, konnte mit Istochnik Rostow zum ersten Mal eine Mannschaft aus Russland den Pokal gewinnen.

1. Runde
Die Hinspiele der 1. Runde fanden zwischen dem 11.–19. Oktober und die Rückspiele zwischen dem 13.–20. Oktober 1996 statt.

|}
Durch ein Freilos zogen der VfB Leipzig und Titelverteidiger TV Lützellinden direkt in das Achtelfinale ein.

Achtelfinale
Im Achtelfinale fanden die Hinspiele vom 9.–15. November und die Rückspiele vom 16.–17. November 1996 statt.

|}

Viertelfinale
Im Viertelfinale fanden die Hinspiele vom 8.–9. Januar und die Rückspiele vom 15.–16. Januar 1997 statt.

|}

Halbfinale
Im Halbfinale fanden die Hinspiele am 29. März und die Rückspiele am 5. April 1997 statt.

|}

Finale
Das Hinspiel fand am 3. Mai 1997 in Rostow am Don und das Rückspiel am 11. Mai 1997 in Leipzig statt.

|}

Quellen

 CWC Frauen 1997 auf Todor66.com

Pokalsieger der Frauen 1996/97
Handballsaison 1996/97

EHF-Europapokal der Pokalsieger der Frauen 1996/97


Boyundere, Adıyaman ilinin Tut ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski adı, 1928 yılı kayıtlarında Hüs olarak geçmektedir. Daha önceleri Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı olan köy, 1990 yılında, 3644 sayılı '130 İlçe Kurulması Hakkında Kanun' gereğince Adıyaman'ın yeni kurulan ilçesi Tut'a bağlanmıştır.

Coğrafya
Köy; Adıyaman il merkezine 46 km, Tut ilçesine 4 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar

Tut belde ve köyleri

Boyundere, Tut


ŽNL Ličko-senjska u sezoni 2015./16. je predstavljala jedinu županijsku ligu u Ličko-senjskoj županiji, te ligu petog ranga hrvatskog nogometnog prvenstva.  U natjecanju je sudjelovalo 9 klubova, a prvak je bio Gospić 91.

Ljestvica

Rezultatska križaljka

Najbolji strijelci
Strijelci 10 ili više pogodaka u sezoni:

Povezani članci
 ŽNL Ličko-senjska
 Kup Nogometnog saveza Ličko-senjske županije 2015./16.
 MŽNL NS Rijeka 2015./16.

Izvori
 rsssf.com, Hrvatska 2015./16., 5. rang - 1. ŽNL, ŽNL Ličko-senjska
 nogometnisavezlsz.hr, Bilteni 2015./16.
 nogometnisavezlsz.hr, ''Završni bilten 2015./2016., br. 28 , objavljeno 15. lipnja 2016., preuzeto 27. rujna 2017.

Vanjske poveznice
 Nogometni savez Ličko-senjske županije

2015-16
Ličko-senjska-1

ŽNL Ličko-senjska 2015./16.


أندرو كارنيغي (بالإنجليزية: Andrew Carnegie. وُلد في 25 نوفمبر 1835، وتوفي في 11 أغسطس 1919) كان فاعل خير وصناعيًّا أميركيًّا إسكتلنديًّا. كان كارنيغي رائد توسع صناعة الصُّلب الأمريكية في أواخر القرن التاسع عشر، وصار من أغنى الناس في تاريخ أمريكا. وصار رائدًا في العمل الخيري هنالك، وفي الإمبراطورية البريطانية أيضًا. في آخر 18 سنة من حياته أخرج 350 مليون دولار (وهذا كان 90% من ثروته، ويساوي 65 مليار دولار إذا قيس بسعره في 2019، بناء على النسبة المئوية للناتج المحلي الإجمالي) لجامعات ومؤسسات وجمعيات خيرية. في 1889 كتب مقالة «إنجيل الثروة»، داعيًا الأثرياء إلى استعمال ثرواتهم في تحسين المجتمع، وحاضًّا على عمل الخير.

وُلد في مدينة دنفيرملين الإسكتلندية، وفي 1848 قدِم الولايات المتحدة مع والديه وهو في الثانية عشرة من عمره. اشتغل أولًا مشغِّل تلغرافات، وبحلول الستينيات كانت له استثمارات في السكك الحديدية ومَنامات القطارات والجسور ورافعات النفط. وزاد ثروته ببيع السندات، جامعًا المال للمشاريع الأمريكية في أوروبا. أنشأ في بيتسبرغ شركة كارنيغي للصلب، التي باعها لجون بيربونت مورجان في 1901 مقابل 303,450,000 دولار، وصارت «شركة الصُّلب الأمريكية». ومِن ثَم تخطى جون روكفلر وصار هو أغنى أغنياء أمريكا في الأعوام اللاحقة.

كرَّس كارنيغي بقية حياته للأعمال الخيرية الواسعة، ولا سيما المكتبات المحلية والسلام العالمي والتعليم والبحث العلمي. وبثروته التي جمعها أنشأ قاعة كارنيغي في نيويورك، وقصر السلام، وأسَّس: مؤسسة كارنيغي في نيويورك، ومؤسسة كارنيغي للسلام الدولي، ومؤسسة كارنيغي للعلوم، وصندوق ائتمان كارنيغي لجامعات اسكتلندا، وصندوق ائتمان كارنيغي البطولي، وجامعة كارنيغي ميلون، ومتاحف كارنيغي في بيتسبرغ، وغيرها.

سيرته
أندرو كارنيغي ابن مارغريت موريسون كارنيغي ووِليام كارنيغي. أنجباه في دنفيرملين باسكتلندا، في كوخ نسَّاجين تقليدي ليس فيه إلا غرفة كبيرة واحدة تشغل نصف الدور الأرض -الذي جاورتْهم فيه أسرة النسَّاج-، فكانت هذه الغرفة غرفة للمعيشة والأكل والنوم. سُمِّي أندرو على اسم جده لِأبيه. وفي 1836 انتقلت الأسرة إلى منزل أكبر في شارع إدغار (مقابل حديقة ريد)، بعدما زاد طلب البروكار الدمشقي الذي كان يَرتزق به أبوه. تعلَّم في المدرسة الحُرة (Free School) في دنفيرملين، وهي مدرسة أهداها إلى المدينة فاعلُ الخير آدم رولاند.

كان خاله جورج لاودر زعيمًا سياسيًّا اسكتلنديًّا، وقد أثر فيه عميقًا إذ أطلعه في طفولته على كتابات روبرت بِرْنز، وأبطال اسكتلنديين تاريخيين مثل روبرت بروس ووليام والاس وروب روي. وكان لجورج هذا ابن اسمه أيضًا جورج لاودر، نشأ مع كارنيغي وصار فيما بعد شريكه. عندما كان كارنيغي في الثالثة عشرة كان أبوه يمر بأوقات عصيبة في اشتغاله بالنسج اليدوي، وما زاد الطين بلة أن البلد شهد مجاعة. فساعدت أمه الأسرة بأن عاونت أخاها الإسكافي، وباعت في متجرها اللحوم المحفوظة، فصارت هي التي تعول الأسرة حينئذ. وللخروج من المأزق قررت الأسرة الاقتراض من جورج لاودر، والانتقال إلى أليغيني في بنسلفانيا في 1848، أملًا في حياة أفضل. هذه الهجرة كانت ثاني هجرة له من دنفيرملين، فقد كانت الأولى إلى إدنبرة لرؤية الملكة فيكتوريا.

في سبتمبر 1848 بلغ هو وأسرته منزلهم الجديد الميمون. في أربعينيات القرن التاسع عشر كان سكان أليغيني في ازدياد؛ زادوا من نحو 10,000 إلى 21,262. وقد كانت المدينة صناعية مزدهرة، تُنتج منتجات عديدة، منها الصوف والقطن. أصبحت العبارة «صُنع في أليغيني» المستخدمة على هذه المنتجات المتنوعة وغيرها أكثر شعبية بصورة متزايدة. أما بالنسبة لوالده، فإن الظروف الواعدة لم توفر له بعد ثروة جيدة. لم يكن التجار مهتمين ببيع منتجه، وقد كافح هو نفسه لبيعه بمفرده. في نهاية المطاف، حصل الأب والابن على عروض للعمل في نفس مصنع القطن المملوك لإسكتلندي، مصانع قطن آنكور. كان أول عمل لكارنيغي في عام 1848 كصبي مكّوك يغيّر بكرات الخيط في مصنع للقطن لمدة 12 ساعة في اليوم، لستة أيام في الأسبوع في مصنع قطن في بيتسبرغ. كان أجره الأولي 1.20 دولارًا أمريكيًا في الأسبوع (35 دولارًا بحلول تضخم عام 2019).

ترك والده عمله في مصنع القطن بعد فترة وجيزة، وعاد إلى نوله كمعيل مرة أخرى. لكن كارنيغي لفت انتباه صانع البكرات الإسكتلندي جون هي الذي عرض عليه عملًا مقابل 2.00 دولارًا في الأسبوع (59 دولارًا بحلول تضخم عام 2019). في سيرته الذاتية، يتحدث كارنيغي عن المصاعب السابقة التي كان عليه أن يقاسيها في هذا العمل الجديد.

بعد ذلك بوقت قصير، احتاج السيد جون هي، وهو رجل إسكتلندي وصاحب مصنع للبكرات في مدينة أليغني، إلى صبي، وسألني عما إذا كنت سأعمل لخدمته. ذهبت، وتلقيت دولارين في الأسبوع. ولكن العمل هناك كان في البداية شاقًّا أكثر من العمل في المصنع. كان عليّ أن أشغّل محركًا بخاريًا صغيرًا وأضرم مرجلًا في قبو مصنع المكوك. كان هذا مرهِقًا بالنسبة لي. وجدت نفسي ليلة تلو الأخرى، جالسًا في الفراش أجرّب مقاييس ضغط البخار، خوفًا من أن يكون البخار في إحدى المرات منخفضًا جدًا فيتذمّر العمال في الأعلى من عدم حصولهم على الطاقة الكافية، أو أن يكون البخار مرتفعًا جدًا فينفجر المرجل.

السكك الحديدية
في عام 1849، أصبح كارنيغي مرسال تلغراف في مكتب بيتسبرغ التابع لشركة أوهايو تلغراف، مقابل 2.50 دولارًا في الأسبوع (77 دولارًا بحلول تضخم عام 2019) بعد توصية من خاله. كان عاملًا مجدًّا ويحفظ جميع مواقع شركات بيتسبرغ ووجوه الرجال المهمين. كوّن العديد من المعارف بهذه الطريقة. أولى أيضًا اهتمامًا شديدًا بعمله، وتعلّم بسرعة تمييز الأصوات المختلفة التي تصدرها إشارات التلغراف الواردة. طوّر قدرته على ترجمة الإشارات عن طريق السمع، دون استخدام قصاصة الورق، وفي غضون عام رُقّي إلى مشغّل. نمّى العقيد جيمس أندرسون تعليم كارنيغي وشغفه بالقراءة، إذ عمل على فتح باب مكتبته الشخصية المكونة من 400 مجلدًا للصبية العاملين كل ليلة سبت. كان كارنيغي مستعيرًا دائمًا للكتب و «رجلًا عصاميًا» في ازدهاره الاقتصادي وتطوره الفكري والثقافي. كان ممتنًًا جدًا للعقيد أندرسون على استخدام مكتبته لدرجة أنه «قرّر -إذا أصبح يومًا ما ثريًّا- [أن يتعهّدها] كي يتسنّى للفتيان الفقراء الآخرين فرصة مماثلة لتلك التي ندين بها لذلك الرجل النبيل». سرعان ما أُتيحت له الفرص لاستحقاقه واستعداده للعمل المجدّ ومثابرته ويقظته.

بدءًا من عام 1853، عندما كان كارنيغي يبلغ من العمر 18 عامًا تقريبًا، قام توماس أ. سكوت من شركة بنسلفانيا ريلرود بتوظيفه كسكرتير/ مشغّل تلغراف براتب قدره 4.00 دولارات في الأسبوع (123 دولارًا بحلول تضخم عام 2019). قبِل كارنيغي العمل في السكك الحديدية حيث رأى هناك آفاقًا أوسع للتطور الوظيفي واكتساب الخبرة مقارنة بشركة التلغراف. في سن 24، سأل سكوت كارنيغي عما إذا كان بإمكانه تولّي الإشراف على القسم الغربي من شركة بنسلفانيا ريلرود. في 1 ديسمبر 1859، أصبح كارنيغي رسميًا المشرف على القسم الغربي. وظّف كارنيغي بعد ذلك شقيقه توم، البالغ من العمر ستة عشر عامًا، ليكون سكرتيرته الشخصية ومشغّل التلغراف. لم يوظّف كارنيغي شقيقه فحسب، بل وظّف أيضًا قريبته ماريا هوغان، لتصبح أول مشغّلة تلغراف في البلاد. بصفته مشرفًا، تقاضى كارنيغي راتبًا قدره 1500 دولارًا سنويًا (43000 دولار بحلول تضخم عام 2019). كان عمله في شركة بنسلفانيا ريلرود مرحلة مفصلية لنجاحه لاحقًا. كانت السكك الحديدية أولى الشركات الكبرى في أمريكا، وكانت شركة بنسلفانيا واحدة من أكبر الشركات بينها. تعلّم كارنيغي الكثير عن الإدارة ومراقبة التكاليف خلال هذه السنوات، واستفاد من سكوت على وجه الخصوص.

معرض صور

المصدر
 موسوعة السياسة للدكتور عبد الوهاب الكيالي
  كارنيجي، آندرو (1835 ـ 1919) - موسوعة المورد، منير البعلبكي، 1991

روابط خارجية

مراجع

الحقبة التقدمية في الولايات المتحدة
العصر المذهب
أشخاص مرتبطون بجامعة برمنغهام
أشخاص من جامعة كارنيغي ميلون
أشخاص من دمفرلين
أشخاص من لينوكس (ماساتشوستس)
أصحاب أعمال أمريكيون
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 19
أصحاب أعمال أمريكيون في القرن 20
أصحاب أعمال من بيتسبرغ
أعضاء الحزب الجمهوري في ماساتشوستس
عدم التدخل
عمدات جامعة أبردين
عمدات جامعة سنت أندروز
فاعلو خير أمريكيون
مدفونون في مقبرة سليبي هالو
ملحدون أمريكيون
مليارديرات أمريكيون
مليارديرات إسكتلنديون
مهاجرون إسكتلنديون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1835
مواليد في دمفرلين
مؤسسو شركات أمريكيون
مؤسسة كارنيغي للسلام الدولي
ناشطون من ماساتشوستس
وفيات 1919
وفيات الالتهاب الرئوي في ماساتشوستس
وفيات بسبب ذات الرئة القصبية
وفيات في لينوكس (ماساتشوستس)

أندرو كارنيغي


An Restrepia guttulata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni John Lindley. An Restrepia guttulata in nahilalakip ha genus nga Restrepia, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Restrepia

Restrepia guttulata


Erythrochiton gymnanthus es una especie de arbusto perteneciente a la familia de las rutáceas. Se encuentra en Sudamérica, en Brasil en la Amazonia y la Mata Atlántica.

Taxonomía
Erythrochiton brasiliensis fue descrita  por  Nees & Mart.  y publicado en Nova Acta Physico-medica Academiae Caesareae Leopoldino-Carolinae Naturae Curiosorum Exhibentia Ephemerides sive Observationes Historias et Experimenta 11: 166–167, t. 22, en el año 1823.
Sinonimia
Pentamorpha graveolens Scheidw.

Referencias

Enlaces externos

Erythrochiton

Erythrochiton brasiliensis


Bisoner (Bison) er en slægt af skedehornede pattedyr. Der er kun to nulevende arter i slægten.

 Slægt Bison
 Amerikansk bison (B. bison)
 Europæisk bison (B. bonasus)

Begge arter har været tæt på udrydning, men den amerikanske bison er i dag "næsten truet", mens europæisk bison er "sårbar".

De to arter kan krydses med hinanden og med tamkvæg - afkommet af krydsning med tamkvæg kaldes hhv. beefalo (B. bison x Bos taurus) og żubroń (B. bonasus x Bos taurus).

Desuden kendes følgende uddøde arter:
 B. antiquus
 B. latifrons
 B. occidentalis
 B. palaeosensis
 Steppebison (B. priscus)

Eksterne henvisninger

Bisoner


Aserbajdsjans kvindefodboldlandshold er det nationale fodboldhold for kvinder i Aserbajdsjan. Det administreres af Aserbajdsjans fodboldforbund.

Resultater

VM i fodbold for kvinder

EM i fodbold for kvinder

Referencer

Kvindefodboldlandshold
Kvindefodboldlandshold

Aserbajdsjans kvindefodboldlandshold


Olaylar
 527 - Bizans İmparatoru I. Justinus, yeğeni I. Justinianus'u veliahtı ilan etti.
 1564 - İlk "1 Nisan" şakaları Fransa'da yapılmaya başlandı. Bu yıl değiştirilen takvime göre, eski yılbaşı sayılan Nisan'ın 1'i, yerini yeni yılbaşı 1 Ocak'a bırakmaktaydı. Nisan'ın ilk günü, yeni yıl kutlamaya alışmış olan halk ve yeni takvim uygulamasını beğenmeyenler, çeşitli şakalar yapmaya başladılar. Fransızlar, bu şakalara "Poisson D'avril" (Nisan balığı) adını verdiler.
 1778 - Oliver Pollock, Dolar'ın simgesini yarattı.
 1867 - Singapur, Birleşik Krallık Kraliyet Kolonisi oldu.
 1873 - Britanya buharlı gemisi "SS Atlantic", İskoçya açıklarında battı; 547 kişi öldü.
 1873 - Namık Kemal'in Vatan Yahut Silistre adlı oyununun ilk temsili, İstanbul'daki Gedikpaşa Tiyatrosu'nda gerçekleşti.
 1916 - Mustafa Kemal, Miralaylığa (Albaylığa) yükseltildi.
 1921 - Metristepe'deki 10. Yunan Tümeni'nin geri çekilmesinin ardından taarruza geçen Kuvâ-yi Milliye, İkinci İnönü Muharebesi'ni kazandı.
 1924 - Münih'teki darbe girişimi dolayısıyla Nazi lideri Adolf Hitler, 5 yıl hapis cezasına çarptırıldı. Fakat sadece 9 ay hapis kaldı ve bu sırada Mein Kampf (Kavgam) adlı kitabını yazdı.
 1925 - Anadolu Anonim Türk Sigorta Şirketi kuruldu.
 1926 - Türkiye'de 30 Ağustos'un, "Zafer Bayramı" olarak kutlanması hakkındaki kanun kabul edildi.
 1939 - İspanya'da milliyetçiler, İspanya İç Savaşı'nın resmi olarak bittiğini açıkladılar.
 1940 - II. Dünya Savaşı: Hans Frank tarafından Varşova Gettosu kuruldu.
 1941 - Altın Meydan subayları tarafından 1941 Irak darbesi gerçekleştirildi.
 1947 - Çocuğu olmayan II. Georgios'un ölümünün ardından ağabeyi I. Paulos, Yunanistan Kralı oldu.
 1948 - Soğuk Savaş: Sovyetler Birliği'nin direktifleri doğrultusunda Doğu Almanya Hükûmetine bağlı askeri güçler, Batı Berlin'i karadan ablukaya aldı.
 1948 - İstanbul Fındıklı'daki Güzel Sanatlar Akademisi binası yandı.
 1949 - Serbest İrlanda Devleti'ni oluşturan güneydeki 26 kontluk birleşerek, İrlanda Cumhuriyeti'ni oluşturdu.
 1949 - Newfoundland, Kanada'ya katıldı.
 1950 - BM, Kudüs'ün ikiye bölünmesi planını kabul etti.
 1955 - Kıbrıs Rumları, Ada'nın Birleşik Krallık'tan bağımsız olmasını öngören, EOKA hareketini başlattılar.
 1955 - Kıbrıs'ta Türk Mukavemet Teşkilatı faaliyete geçti.
 1957 - Batı Almanya'da bilim insanları, nükleer silahlar üzerine çalışmayı reddetti.
 1958 - Kıbrıs'ta EOKA'cılar Büyük Britanya'ya savaş ilan etti. EOKA'nın lideri Georgios Grivas, Türklere de gözdağı verdi.
 1961 - Türkiye'de 27 Mayıs Darbesi'nden sonra faaliyetleri yasaklanan siyasi partilerin faaliyetleri kısmen serbest bırakıldı.
 1963 - Alman kamu televizyon kanalı ZDF (Zweites Deutsches Fernsehen, Türkçe: İkinci Alman Kanalı) kuruldu.
 1964 - Başpiskopos Makarios'un Kıbrıs Türk Alayı'nın Garnizonuna dönmesi önerisi, Türk Hükûmetince reddedildi.
 1969 - Münir Nurettin Selçuk'un Amerika'da verdiği konser, 525 televizyon tarafından naklen yayınladı.
 1970 - Richard Nixon, ABD'de satılan tütün ürünlerinde uyarı yazılarının yer almasını öngören ve televizyon ve radyoda tütün ürünlerinin reklamlarının yapılmasını yasaklayan kararnameyi imzaladı.
 1971 - Robert Kolej, olaylar nedeniyle 4 günlüğüne kapatıldı.
 1975 - Bursa'da Uludağ, Elazığ'da Fırat, Samsun'da Ondokuz Mayıs ve Konya'da Selçuk Üniversitelerinin kurulmasına ilişkin kanun, TBMM'nde kabul edildi.
 1976 - Apple; Steve Jobs, Steve Wozniak ve Ronald Wayne tarafından kuruldu.
 1979 - Humeyni, İran'ni ilan etti.
 1981 - Yaz saati uygulaması, Sovyetler Birliği'nde ilk kez hayata geçirildi.
 1982 - Nokta dergisi yayın hayatına başladı.
 1997 - Japonya kökenli video oyunu olan Pokémon'un ilk anime bölümü yayınlandı.
 1999 - Kuzeybatı Toprakları'ndan ayrılan Nunavut, Kanada'nın bölgesi oldu.
 2001 - Yugoslavya'nın eski Başkanı Slobodan Milošević, Uluslararası Ceza Mahkemesi'nde yargılanmak üzere polise teslim oldu.
 2001 - Hollanda, eşcinsel evliliği yasallaştıran dünyanın ilk ülkesi oldu.
 2002 - Ötanazi, Hollanda'da yasallaştı.
 2004 - Google, Gmail'i halka duyurdu.
 2005 - 24. Uluslararası İstanbul Film Festivali "Yaşam Boyu Başarı Ödülü", sinema sanatçısı Sophia Loren'e verildi.
 2005 - Türkiye'de 10 yıl süren 61 sanıklı Hizbullah davasında 22 tetikçi, ağırlaştırılmış ömür boyu hapis cezasına çarptırıldı.
 2009 - Hırvatistan ve Arnavutluk NATO'ya katıldı.

Doğumlar
 1220 - Go-Saga, Japonya İmparatoru (ö. 1272)
 1282 - IV. Ludwig (Bavyeralı), Kutsal Roma İmparatoru (ö. 1347)
 1578 - William Harvey, İngiliz tıp doktoru (ö. 1657)
 1614 - Martin Schoock, Hollandalı filozof (ö. 1669)
 1640 - Zygmunt Kazimierz, Polonyalı prens (ö. 1647)
 1728 - Franz Asplmayr, Avusturyalı besteci ve keman virtüözü (ö. 1786)
 1750 - Hugo Kołłątaj, Polonyalı Katolik rahip, sosyal ve politik aktivist, politik düşünür, tarihçi ve filozof (ö. 1812)
 1773 - Yuri Lisyanski, Rus Kraliyet Donanması subayı ve kaşif (ö. 1837)
 1776 - Sophie Germain, Fransız asıllı matematikçi, fizikçi ve filozof (ö. 1831)
 1795 - Carl Anton von Meyer, Rus botanikçi ve kaşif (ö. 1855)
 1815 - Otto von Bismarck, Alman politikacı (ö. 1898)
 1822 - Hobart Paşa, İngiliz asıllı deniz subayı (ö. 1886)
 1831 - Albert Anker, İsviçreli ressam (ö. 1910)
 1852 - Edwin Austin Abbey, Amerikalı ressam (ö. 1911)
 1858 - Gaetano Mosca, İtalyan siyaset bilimci, gazeteci ve bürokrat (ö. 1941)
 1862 - Carl Charlier, İsveçli astronom (ö. 1934)
 1865 - Richard Zsigmondy, Alman kimyager ve Nobel Kimya Ödülü sahibi (ö. 1929)
 1866 - Ferruccio Busoni, İtalyan piyanist ve besteci (ö. 1924)
 1868 - Edmond Rostand, Fransız tiyatrocu (ö. 1918)
 1873 - Sergey Rahmaninov, Rus piyanist ve besteci (ö. 1943)
 1878 - Ernest Mamboury, İsviçreli öğretmen (ö. 1953)
 1883 - Martin Dunbar-Nasmith, Britanyalı amiral (ö. 1965)
 1885 - Wallace Beery, Amerikalı oyuncu ve En İyi Erkek Oyuncu Akademi Ödülü sahibi (ö. 1949)
 1887 - Leonard Bloomfield, Amerikalı dil bilimci (ö. 1949)
 1888 - Kai Donner, Fin dilbilimci, etnograf ve siyasetçi (ö. 1935)
 1893 - Cicely Courtneidge, İngiliz oyuncu (ö. 1980)
 1894 - Eduard Wagner, II. Dünya Savaşı'nda olarak görev yapan Nazi Almanyası ordusu generali (ö. 1944)
 1894 - Jørgen Jørgensen, Danimarkalı filozof (ö. 1969)
 1898 - William James Sidis, Amerikalı matematikçi (ö. 1944)
 1902 - Maria Poliduri, Yunan şair (ö. 1930)
 1905 - Emmanuel Mounier, Fransız filozof ve ilahiyatçı (ö. 1950)
 1906 - Aleksander Sergeyeviç Yakovlev, Rus mühendis ve uçak tasarımcısı (ö. 1989)
 1908 - Abraham Maslow, Amerikalı bilim insanı (ö. 1970)
 1917 - Hikmet Dizdaroğlu, Türk yazar, edebiyat araştırmacısı ve dil bilimci (ö. 1981)
 1920 - Toşiro Mifune, Japon oyuncu (ö. 1997)
 1924 - Brendan Byrne, Amerikalı siyasetçi (ö. 2018)
 1926 - Reha Yurdakul, Türk sinema oyuncusu (ö. 1988)
 1929 - Milan Kundera, Çek yazar (ö. 2023)
 1932 - Debbie Reynolds, Amerikalı oyuncu, dansçı ve şarkıcı (ö. 2016)
 1933 - Pars Tuğlacı, Ermeni asıllı Türk yazar (ö. 2016)
 1936 - Ahmet Sezgin, Türk halk müziği sanatçısı (ö. 2008)
 1937 - Yılmaz Güney, Türk oyuncu ve yönetmen (ö. 1984)
 1939 - Ali MacGraw, Amerikalı sinema oyuncusu
 1942 - Hurşit Tolon, Türk asker
 1942 - Savaş Dinçel, Türk oyuncu, karikatürist ve film yönetmeni (ö. 2007)
 1944 - Mehmet Emin Karamehmet, Türk iş insanı
 1947 - Beşir Atalay, Türk siyasetçi
 1947 - Neşe Karaböcek, Türk şarkıcı
 1948 - İnci Asena, Türk şair, yazar, çevirmen ve yayınevi yöneticisi
 1955 - İlhan İrem, Türk ses sanatçısı ve besteci (ö. 2022)
 1958 - Hıdır Aslan, Türk sosyalist devrimci (ö. 1984)
 1958 - Hüseyin Altın, Türk şarkıcı ve oyuncu (ö. 2016)
 1958 - Banu Alkan, Türk oyuncu
 1959 - Helmuth Duckadam, Rumen futbolcu
 1960 - Yalçın Menteş, Türk tiyatro sanatçısı ve televizyon yıldızı (ö. 2019)
 1963 - Hüner Coşkuner, Türk müziği şarkıcısı (ö. 2021)
 1965 - Naşide Göktürk, Türk şair, söz yazarı, besteci ve yorumcu (ö. 2016)
 1966 - Mehmet Özdilek, Türk futbolcu ve teknik direktör
 1967 - Cevdet Yılmaz, Türk siyasetçi
 1967 - Mehmet Taştan, Türk hukukçu ve şair
 1968 - Alexander Stubb, Fin politikacı
 1973 - Christian Finnegan, İngiliz komedyen ve oyuncu
 1973 - Rachel Maddow, Amerikalı televizyon sunucusu, yorumcusu ve yazar
 1973 - Hakan Taşıyan, Türk arabesk fantezi müzik şarkıcısı ve bestekâr
 1976 - Asım Pars, Boşnak asıllı Türk basketbolcu
 1976 - David Oyelowo, Britanyalı oyuncu
 1976 - Clarence Seedorf, Surinam doğumlu Hollandalı futbolcu
 1978 - Antonio De Nigris Guajardo, Meksikalı futbolcu (ö. 2009)
 1980 - Randy Orton, Amerikalı profesyonel güreşçi
 1980 - İsmail Atalan, Alman teknik direktör
 1980 - Yūko Takeuchi, Japon oyuncu (ö. 2020)
 1981 - Hannah Spearritt, İngiliz pop şarkıcısı ve aktris
 1983 - Sergey Lazarev, Rus şarkıcı ve aktör
 1986 - Haminu Dramani, Ganalı futbolcu
 1987 - Leydi Slim, Azerbaycanlı ilk drag queen
 1990 - Zafonic, ABD doğumlu safkan yarış atı ve aygır
 1991 - Duván Zapata, Kolombiyalı futbolcu
 1992 - Ramazan Çevik, Türk futbolcu
 1994 - Dmitri Yefremov, Rus futbolcu
 1995 - Logan Paul, Amerikalı YouTuber ve internet ünlüsü

Ölümler
 996 - XV. Ioannes, Ağustos 985'ten ölümüne kadar papa
 1085 - Shenzong, Çin'in Song Hanedanı'nın altıncı imparatoru (d. 1048)
 1204 - Eleanor, Akitanya düşesi (d. 1122)
 1282 - Abaka, Cengiz Han'ın torunu (d. 1234)
 1528 - Francisco de Peñalosa, İspanyol yazar (d. 1470)
 1548 - I. Zygmunt, Jagiellon Hanedanı üyesi Lehistan Kralı ve Litvanya Büyük Dükü (d. 1467)
 1865 - Giuditta Negri Pasta, İtalyan şarkıcı (d. 1798)
 1876 - Philipp Mainländer, Alman şair ve filozof (d. 1841)
 1910 - Andreas Achenbach, Alman manzara ressamı (d. 1815)
 1918 - Nigâr Hanım, Türk şair (d. 1856)
 1930 - Cosima Wagner, Alman piyanist ve besteci (d. 1837)
 1940 - John Hobson, İngiliz ekonomist ve sosyal bilimci (d. 1858)
 1944 - Hazım Körmükçü, Türk tiyatrocu (d. 1898)
 1947 - II. Georgios, Yunanistan Kralı (d. 1890)
 1947 - İsa Eşme, Türk profesör
 1950 - Recep Peker, Türk politikacı ve eski Başbakan (d. 1889)
 1952 - Ferenc Molnár, Macar yazar (Pal Sokağı Çocukları'nın yazarı) (d. 1878)
 1954 - Ahmed Ağdamski, Azeri operacı, oyuncu (d. 1884)
 1965 - Helena Rubinstein, Polonyalı-Yahudi asıllı Amerikalı iş insanı (d. 1870)
 1976 - Max Ernst, Alman gerçeküstücü ressam (d. 1891)
 1978 - İsmail Hakkı Baltacıoğlu, Türk eğitimci, yazar, hattat ve siyasetçi (d. 1886)
 1984 - Marvin Gaye, Amerikalı şarkıcı (d. 1939)
 1991 - Martha Graham, Amerikalı dansçı (d. 1894)
 2001 - Ayhan Şahenk, Türk iş insanı (d. 1929)
 2002 - Aptullah Kuran, Türk mimarlık tarihçisi (Mimar Sinan konusunda yaptığı araştırmalarla tanınan) (d. 1927)
 2003 - Leslie Cheung, Hong Konglu şarkıcı ve oyuncu (d. 1956)
 2005 - Naci Tanrısever (Karamanoğlu Naci Bey), Türk şair ve İstiklal Madalyası sahibi (Cumhuriyetin Tapu Kadastrosunu kuran, 16 eski dil bilen hayattaki tek kişi sıfatıyla "ölene kadar emekliliği yasak" olan Millî Savunma Bakanlığı uzman bilirkişisi) (d. 1901)
 2007 - John Billings, Avustralyalı doğal doğum kontrolü yönteminin mucidi (d. 1918)
 2012 - Ekrem Bora, Türk sinema oyuncusu (d. 1934)
 2014 - Jacques Le Goff, 12. ve 13. yüzyıl Orta Çağ tarihinde uzmanlaşmış, Fransız tarihçi (d. 1924)
 2015 - Misao Ōkawa, Japon kadın (2013 yılından ölümüne kadar "Yaşayan En Yaşlı Kişi" unvanı sahibi) (d. 1898)
 2015 - Nicolae Rainea, emekli Rumen futbol hakemi (d. 1933)
 2016 - Aydın Tansel, Türk şarkıcı ve besteci (d. 1945)
 2017 - Gary Austin, Amerikalı doğaçlamalı tiyatro eğitimcisi, yazarı ve yönetmeni (d. 1941)
 2017 - Lonny Brooks (doğum adı: Lee Baker, Jr.), Amerikalı rock-blues müzisyeni ve gitaristi (d. 1933)
 2017 - Antonio Ciliberti, İtalya Katolik piskoposu (d. 1935)
 2017 - Hans Gösta Gustaf Ekman, İsveçli oyuncu (d. 1939)
 2017 - Ikutaro Kakehashi, Japon mühendis ve girişimci (d. 1930)
 2017 - Giovanni Sartori, demokrasi ve karşılaştırmalı siyaset alanlarında çalışmaları bulunan İtalyan siyaset bilimci (d. 1924)
 2017 - Yevgeni Yevtuşenko, Sovyet şair (d. 1933)
 2018 - Steven Bochco, Amerikalı yapımcı ve yazar (d. 1943)
 2018 - José Efraín Ríos Montt, Guatemalalı asker ve siyasetçi (d. 1926)
 2018 - Avichai Rontzki, İsrail Savunma Kuvvetleri'nin Baş Askeri Hahamı (d. 1951)
 2018 - Michel Sénéchal, Fransız opera şarkıcısı (d. 1927)
 2018 - Ülkü Tamer, Türk şair, gazeteci, oyuncu ve çevirmen (d. 1937)
 2019 - Dimitar Dobrev, Bulgar güreşçi (d. 1931)
 2019 - Rafael Sánchez Ferlosio, İspanyol yazar ve romancı (d. 1927)
 2019 - Vonda Neel McIntyre, Amerikalı bilimkurgu yazar (d. 1948)
 2019 - Ruth-Margret Pütz, Alman opera sanatçısı ve eğitimci (d. 1930)
 2020 - Dora Werzberg Amelan, Fransız hemşire ve sosyal hizmet uzmanı (d. 1920)
 2020 - Branislav Blažić, Sırp cerrah ve politikacı (d. 1957)
 2020 - Mario Chaldú, Arjantinli eski millî futbolcu (d. 1942)
 2020 - David Driskell, Afroamerikalı sanatçı ve profesör (d. 1931)
 2020 - Kevin Duffy, Amerikalı federal yargıç (d. 1933)
 2020 - Bernard Epin, Fransız yazar, edebiyat eleştirmeni ve komünist aktivist (d. 1936)
 2020 - Nur Hasan Hüseyin, Somalili siyasetçi (d. 1937)
 2020 - Philippe Malaurie, Fransız özel hukuk profesörü (d. 1925)
 2020 - Gérard Mannoni, Fransız heykeltıraş (d. 1928)
 2020 - Richard Passman, Amerikalı havacılık mühendisi ve uzay bilim insanı (d. 1925)
 2020 - Dirceu Pinto, Brezilyalı paralimpik boccia sporcusu (d. 1980)
 2020 - Bucky Pizzarelli, Amerikalı caz gitaristi (d. 1926)
 2020 - Adam Lyons Schlesinger, Amerikalı şarkıcı, söz yazarı, albüm yapımcısı ve gitarist (d. 1967)
 2020 - Cemil Taşçıoğlu, Türk profesör doktor (d. 1952)
 2021 - Lee Aaker, Amerikalı oyuncu (d. 1943)
 2021 - Isamu Akasaki, yarı iletken teknoloji alanında uzmanlaşmış Japon bilim insanı ve Nobel Ödülü sahibi (d. 1929)
 2021 - Hanna Vasylivna Arsenych-Baran, Ukraynalı yazar (d. 1970)
 2021 - Michèle Boegner, Fransız konser piyanisti (d. 1941)
 2021 - Nemam Ghafouri, Irak doğumlu İsveçli Kürt hekim ve insan hakları aktivisti (d. 1968)
 2021 - Patrick Juvet, İsviçreli şarkıcı ve model (d. 1950)
 2022 - Jolanta Lothe, Polonyalı aktris (d. 1942)
 2022 - Aleksandra Yakovleva, Sovyet-Rus aktris ve iş insanı (d. 1957)

Tatiller ve özel günler
 1-7 Nisan: Kanserle savaş haftası
 1 Nisan Şaka Günü
 Van'ın Erciş ilçesinden Rus ve Ermeni birliklerinin geri çekilişi (1918)
 Van'ın Gürpınar ilçesinden Rus ve Ermeni birliklerinin geri çekilişi (1918)

0401
01

1 Nisan


Lollipop Chainsaw es un videojuego de acción y aventura del género hack and slash desarrollado por Grasshopper Manufacture para las plataformas  Xbox 360 y PlayStation 3. El juego cuenta la historia de una animadora que debe luchar contra una invasión zombi en un colegio ficticio de California. Su lanzamiento fue el 14 de junio de 2012 en Japón, el 12 de junio de 2012 en Norteamérica y el 15 de junio de 2012 en Europa.

Argumento

El argumento de Lollipop Chainsaw se centra en Juliet Starling, una animadora del ficticio instituto San Romero, en California. Ella carga en su cintura con la cabeza viva de su novio Nick, a quien ella misma decapitó con una motosierra para evitar que el virus zombi se extendiese por su cuerpo después de haber sido mordido por uno de ellos.

El juego es catalogado dentro del género hack and slash, muy al estilo de la saga de videojuegos No More Heroes, también de la misma desarrolladora.

Protagonistas

Juliet Starling: (voz de Tara Strong) Es la protagonista del juego, de 18 años. Es una animadora del instituto San Romero que, en secreto, es una cazadora de zombis. Está muy enamorada de su novio, Nick, y siempre se la ve comiendo chupetines. Aunque a veces parezca la típica rubia tonta, es muchísimo más lista de lo que aparenta; aparte de ser más amable y dedicada a los demás.

Nick Carlyle: (voz de Michael Rosenbaum) Es el novio de Juliet. Juliet lo decapita tras ser mordido por un zombi para evitar que se convierta en uno de ellos. Desde entonces va colgando de la cadera de su novia. Él cree que Juliet lo trata como un objeto en vez de como un novio, pero él la ama y haría cualquier cosa por ayudarla.

Cordelia Starling: (voz de Linda Cardellini) Es la hermana mayor de Juliet, de unos 20 años. Es muy madura y siempre va armada con un rifle. Le gustan mucho las quesadillas y las armas, y odia el color azul y los monstruos marinos.

Rosalind Starling: Es la hermana pequeña de Juliet, de 16 años. Es una muchacha hiperactiva que acaba de conseguir su licencia de conducir, a pesar de que es pésima en ello. Le gusta coleccionar calaveras.

Gideon Starling: Es el padre de Juliet. Es muy fuerte físicamente y muy sobreprotector con sus hijas. Aunque desconfía un poco de Nick, en realidad le agrada, cosa de la que se da cuenta Juliet. Llora cada vez que un perro muere en la televisión.

Elizabeth Starling: Es la madre de Juliet. Normalmente solo aparece llamando a Juliet por cualquier cosa, aunque ella será un punto clave en los dos finales que tiene el juego.

Junji Morikawa: Apodado "Sensei", es el maestro de Juliet. Es un experto cazador de zombis desde hace 45 años. Le gusta el kamasutra y coleccionar ropa interior de chicas.

Antagonistas

Swan: (voz de Sean Gunn) Es el principal villano del juego y el responsable de la aparición de los zombis. Él era un paria en el instituto y todos se metían con él. Eso, junto con su amor no correspondido por Juliet, lo hacen volverse loco y clamar venganza resucitando a los Ejecutores Oscuros y al zombi de entre los zombis: Killabilly.

Zed: (voz de Jimmy Urine) Un zombi punk y el primer jefe del juego. Le gusta maltratar animales pequeños y lleva una guitarra y altavoces.

Vikke: (voz de Michael Rooker) Es un zombi vikingo y el segundo jefe del juego. Va acompañado de una cabeza de oso llamada Yumil.

Mariska: (voz de Shawnee Smitth) Es una zombi hippie y el tercer jefe del juego. Va acompañada de un instrumento y puede multiplicarse.

Josey James: (voz de Dave Fennoy) Es un zombi funk y el cuarto jefe del juego. Habla con voz de Auto-Tune y lleva un teclado con él.

Lewis Legend: (voz de Rick D. Wasserman) Es un zombi roquero y el quinto jefe del juego. Va acompañado de su guitarra metralleta y va siempre montado en su moto.

Killabilly: Es el zombi máximo y el jefe final del juego. Es resucitado gracias al sacrificio de los cinco Ejecutores Oscuros.

Recepción
En Japón tuvo buenas críticas. Famitsu le otorgó 9 de 10. Dengeki PlayStation le dio 75, 90, 90, y 80 sobre 100.

En occidente GameRankings y Metacritic le dieron 70.49% y 70/100.
[
[IGN (sitio web)|IGN]] le dio un aprobado 5/10, alabando el diseño pero quejándose del gameplay. El crítico Jim Sterling dijo que era uno de sus favoritos de 2012.

Lollipop Chainsaw ha sido el juego de mayores ventas de Grasshopper, vendiendo más de 1 millón de unidades en todo el mundo.

Referencias

Videojuegos de 2012
Videojuegos de muertos vivientes
Videojuegos para PlayStation 3
Videojuegos para Xbox 360
Videojuegos desarrollados en Japón
Videojuegos de Kadokawa Games
Videojuegos con protagonistas femeninas
Cazadores de Zombis
Animadoras ficticias

Lollipop Chainsaw


بلدية زُهَيْرَة أو (نقحرة سويراس، سويرا) ، هي إحدى بلديات مقاطعة قسطلونة التي تقع في منطقة بلنسية، في شرق إسبانيا. بلغ عدد سكانها 592 نسمة وفقاً لإحصائية سنة (2006).

مراجع

أماكن مأهولة في كاستيون
بلديات كاستيلون
أماكن ذات اسم عربي الأصل في شبه الجزيرة الإيبيرية

سويراس


Bin Dokuz Yüz Seksen Dört (özgün adı: Nineteen Eighty-Four), İngiliz yazar George Orwell tarafından kaleme alınmış olan alegorik, distopik ve politik bir romandır. Romanın hikâyesi distopik bir dünyada geçer. Distopya romanlarının en ünlülerindendir. Özellikle kitapta tanımlanan Big Brother (Büyük Birader) kavramı günümüzde de sıklıkla kullanılmaktadır. Aynı zamanda kitapta geçen "düşünce polisi" gibi kavramları da yazar George Orwell günümüze kazandırmıştır.

Yazılış süreci
George Orwell, bu romanı İskoçya'da verem ile boğuşurken, 1947-1948 yılları arasında yazmıştır. Rus yazar Zamyatin'in Biz adlı eserinden esinlenen bu roman, ilk başta "Avrupa'daki Son Adam" (The Last Man in Europe) ismiyle yazılmıştır. ABD ve Birleşik Krallık'ta aynı anda satışa sunulan kitabın yayımcısı, pazarlama açısından romanın adını Bin Dokuz Yüz Seksen Dörte (Nineteen Eighty-Four) çevirmiştir. Roman ilk kez 8 Haziran 1949'da basılmıştır.

Kitap, sosyalizm karşıtı olarak suçlanmıştır, ancak George Orwell buna karşı çıkmıştır. 16 Haziran 1949 tarihinde yaptığı açıklamada Orwell şöyle konuşmuştur:

Romanın distopik dünyasında, totaliter bir merkezî tek partinin yönetiminde gerçekleştirilen korku, propaganda ve beyin yıkama ile halk ve hayat manipüle edilmektedir. Roman, daha sonra ünlenecek olan Büyük Birader ve Düşünce Polisi gibi kavramları içermektedir. 20. yüzyılın en etkili romanlarından biri olmasının yanı sıra, satış anlamında da çok başarılı olmuştur.

İngiliz tarih profesörü ve siyaset teorisyeni Gregory Claeys tarafından Orwell'in Şovenizm Üzerine Notlar adlı denemesinin Bin Dokuz Yüz Seksen Dört romanını iyi anlamak için temel öneme sahip bir kaynak olduğu belirtilmiştir.

İngiliz yazar Aldous Huxley'in Cesur Yeni Dünya isimli romanıyla birlikte Bin Dokuz Yüz Seksen Dört, İngilizce edebiyatın ilk ve en ünlü anti-ütopik edebi eserlerindendir. Kitap birçok farklı dile çevrilmiştir. Türkiye'de Can Yayınları tarafından Türkçe olarak basılmıştır.

Bu roman, aynı zamanda 1984 yılında sinemaya uyarlanmıştır.

1 Ocak 2021 itibarıyla, yazarın vefatından sonra 70 yıl geçtiğinden ötürü, diğer eserleri gibi bu kitabın da telif hakları sona ermiştir.

Kitaptaki "çiftdüşün tekniği" ile karşıt kavramlar bir arada kullanılarak kişinin bariz gerçeğe aykırı olanı kabul etmesi beklenir. Çünkü, kitaptaki düzende merkezî tek partiye bağlılık gösterilmesi için, insanın gerekirse akla aykırı olanı bile doğru olarak kabul etmesi gerekir.

Ayrıca bakınız
Le Monde'un Yüzyılın 100 Kitabı listesi

Kaynakça

George Orwell romanları
1949 romanları
1940'larda Birleşik Krallık romanları
1940'larda bilimkurgu romanları
20. yüzyıl İngiliz romanları
Birleşik Krallık bilimkurgu romanları
Birleşik Krallık politik romanları
Sinemaya uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Televizyona uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Tiyatroya uyarlanmış Birleşik Krallık romanları
Operaya uyarlanmış romanlar
Radyoya uyarlanmış romanlar
Klasik romanlar
Distopya romanları
Sansürlenmiş kitaplar
Yasaklanmış kitaplar
Secker & Warburg kitapları
Prometheus Ödülü kazanan eserler
Konusu Londra'da geçen romanlar
Konusu kurgusal ülkede geçen romanlar
1984'te geçen eserler
Konusu gelecekte geçen romanlar
Devrimciler ile ilgili romanlar
İfade özgürlüğü ile ilgili kitaplar
Nükleer savaş ile ilgili romanlar
Propaganda ile ilgili romanlar
Sansür ile ilgili eserler
Totalitarizm ile ilgili romanlar
Kurguda kitlesel gözetim
Kurguda tarihsel revizyonizm
Kurguda zihin kontrolü
Sosyal bilimkurgu
Tarihsel inkarcılık

Bin Dokuz Yüz Seksen Dört


Dağlar genel olarak, 2 türdedir :

Kıvrım Dağları
Ana çizgileri kıvrılmalarla belirmiş tek ya da birbiri yanı sıra uzanan kıvrımların  doğurduğu dağ sıraları. Bu türlü dağlar yeryüzünün en uzun, en yüce dağlarıdır. Bunlar da gevşek kıvrımlardan ya da çoğunca sıkışık, yatık, aşmış kıvrımlardan doğmuş dağlardır. Kıvrım dağlarının çoğu birbiri ardınca sıra sıra, birbiri yanında dizi dizi uzandıkları için bunlar asıl sıradağlardır. Toros dağları, Kuzey Anadolu dağları, Alpler, Himalayalar bu türlü dağlardandır.

Kıvrılma ile yükselen yere antiklinal, çukurlaşan yere de senklinal denir.

Dünya üzerindeki başlıca kıvrım dağları Alp-Himalaya kıvrımları ve Amerika kıtasının batısındaki Kayalık ve And dağlarıdır.

Kırık Dağlar
Kıvrılma özelliği taşımayan sert tabakalar, kırılır. Bu kırılma yerlerine fay hattı (kırık hattı) denir. Fay hattı boyunca yükselen yerlere horst, çöken yerlere ise graben denir.

Dünyanın en uzun graben çukurluğu Doğu Afrika'da Mozambik sınırlarından başlar, Türkiye'de Hatay çukurluğuna kadar uzanır (5000 km). Buraya Rift Vadisi denir.

Kaynakça

Dağ türleri


Sibenets Labyrint eller Laterale Masse består af en antal tyndvægget cellulære huller, sibenscellerne, opdelt i tre grupper; anterior, midten og posterior, og indskudt mellem to vertikale knogleplader. Den laterale plade former en del af øjenhulen, den mediale plade danner en del af næsehulen.

Referencer

Skelet

Sibenets labyrint


David Ioan Roman (n. 10 februarie 1886, Filpișu Mare, județul Mureș – d. 17 noiembrie 1959, Sibiu) a fost învățător, profesor și deputat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
David Ioan Roman a studiat la Școala normală din Blaj și a devenit învățător în Habic, Filpișu Mare, județul Mureș și Voiniceni. După 1918 a fost profesor de gimnastică.

Activitate politică

A participat la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1918 în calitate de delegat de drept al Reuniunii Învățătorilor Greco-Catolici din Protopopiatul Mureș. De asemenea, a fost membru al Partidului Național Român și al Partidului Național Liberal, și președintele organizației străjerești Șoimii Carpaților din județul Mureș.

Note

Bibliografie
 Ioan I. Șerban, Dorin Giurgiu, Ionela Mircea, Nicolae Josan, Dicționarul personalităților Unirii. Trimișii românilor transilvăneni la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, Muzeul Național al Unirii, Alba Iulia, 2003

Lectură suplimentară
 Mircea Vaida-Voevod, Gelu Neamțu, 1 decembrie 1918: Mărturii ale participanților: Ioachim Crăciun: Documente la un sfert de veac de la Marea Unire, Editura Academiei Române, 2005
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1886
Decese în 1959
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Transilvăneni
Învățători și profesori români
Deputați români

David Ioan Roman


Sloanea guianensis est une espèce d'arbre sud-américain, de la famille des Elaeocarpaceae (anciennement dans les Tiliaceae).

Il est connu en Guyane sous les noms de Bouchi cousoué, Busi kuswe (Nenge tongo), et de façon générique Roucou sauvage, Roucou grand-bois, Chataîgnier pays (Créole), Kusuweran (Kali'na), Irapkamwi (Palikur), Ulukupala-ni (Wayãpi), Alotasi (Aluku), Urucurana (Portugais), Broadleaf (créole du Guyana), Rafroe njannjan (Sranan tongo).
Il porte aussi le nom de Pitomba-peluda au Brésil.

La sous-espèce Sloanea guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Benth., 1861 porte les noms :
 au Brésil de Gindiba branca (Espirito Santo), Tapinuam do brejo, tapinuam preto (Espirito Santo, Rio de Janeiro), Gindiba preta (Bahia), Imbiuva (Paraná), Laranjeira do mata (Distrito federal, Santa Catarina, Sao Paulo), Pente de macaco (Mato Grosso), Pimenta (Pernambouc), et Urucurana (Amazonie brésilienne),
 en Bolivie de Urocosillo (Cochabamba),
 au Guyana de Aruadan,
 au Pérou de Achiotillo (Pasco), Barba de coto (Madre de Dios), Casha achiote (Huanuco), et Cepanchina (Amazonie Péruvienne),
 au Venezuela de Adadidi (Yekwana dans le Bolivar), Guichú (Yekwana dans l'Amazonas), Aletón (Bolivar), Espina de erizo (Delta Amacuro), et Hicaquillo.
 et au Suriname de Raverienja, Siroewaballi, Sicrabolieballi (Arawak), et Koesoeweerjan (Karib).

La sous-espèce Sloanea guianensis subsp. stipitata (Spruce ex Benth.) T.D.Penn. porte les noms :
 au Brésil de Laranjeira do mata (Santa Catarina), Pateiro (Minas Gerais), Pente de macaco (Mato Grosso), Tapinuan (Espirito Santo), et Urucurana (Amazonie brésilienne),
 en Bolivie de Chocolatillo (Santa Cruz), et Urucucillo (Beni),
 au Pérou de Casha-huayo (Huanuco), Palo hueco (Huanuco), Cutana caspi, Sepanchina (Loreto), et Tamashnum (Amazonas),
 au Venezuela de Espina de erizo (Bolivar).

Description
Sloanea guianensis est un arbre ou un arbuste atteignant  de haut, facilement reconnaissable à ses feuilles opposées, glabres avec relativement peu de nervures secondaires, ses anthères à appendice court ou inexistant et à son petit fruit faiblement épineux, qui ressemble fortement à celui de Sloanea meianthera d'Amérique centrale dont l'aire de répartition se chevauche à celle de Sloanea guianensis au Costa Rica et au Panama.

Le troncs cannelé porte souvent des contreforts triangulaires raides, hauts, parfois ailés volants, ramifiés et avec des racines échasse.
L'écorce dégage une odeur d'amande amère, est de couleur brune, lisse, avec des anneaux et de petites écailles, l'écorce interne mince et verte avec une couche interne crémeuse.
Les rameaux de  de diamètre près de l'apex, finement pubescents devenant rapidement glabres, brun grisâtre à brun foncé, lisses à craquelés longitudinalement, généralement lenticellés.
Le bourgeon apical mesure , est de forme lancéolée ou conique, finement pubescent, rarement plus larges que l'apex de la tige.

Le bois est assez lourd (densité : 0 ,76 à 1,05), et de couleur brun clair à violacé, avec une maillure apparente. Son anatomie a été décrite.

Les feuilles sont principalement opposées et décussées, parfois disposées en spirale sur les pousses vigoureuses ou juvéniles (ou parfois seulement 1 se développe et apparait alors alternes), mesurant de  à  (jusqu'à ), sont de forme largement lancéolé, ovale, elliptique à largement oblancéolée ou étroitement obovale, à l'apex acuminé, aigu, obtus, obtus cuspidé ou arrondi, et à base généralement aiguë, parfois étroitement cunéiforme ou atténuée, ou obtuse, arrondie ou tronquée.
La marge est entière ou légèrement à fortement ondulée ou crénelée (ou avec quelques dents peu profondes).
Le limbe est chartacé à coriace ou membraneux, plus ou moins glabre, à pubescent.
Le nervation est eu-camptodrome ou parfois partiellement wikt:brochidodrome.
La nervure médiane est plate ou légèrement imprimée sur la face supérieure, pubérulente-pulvérulente sur la face supérieure, et glabre à pubérulente en dessous, avec des poils de moins de  de long.
Les (5)6-9(-12) paires de nervures secondaires sont ascendantes, à des angles <  par rapport à la nervure médiane, arquées, convergentes ou parallèles.
Les nervures tertiaires sont généralement obliques et parallèles, parfois réticulées, avec un fin réseau d'ordre supérieur généralement visible sur la face inférieure.
Le pétiole est long de , pour  de diamètre, finement pubérulent devenant glabre.
Les stipules sont généralement caduques, peu visibles, longs de , étroitement triangulaires à lancéolées, généralement pubérulentes, uniformément colorées, dans le bourgeon apical.

L'inflorescence, à (1)3–5(9) fleurs, est composée de racèmes axillaires (parfois issus de branches), souvent groupés à l'aisselle des feuilles mortes, longs de  (beaucoup plus que le pétiole), en grappe lâche peu fleurie ou occasionnellement en panicule, légèrement pubérulente.
Le pédoncule est long de .
Le pédicelle est long de .
Les bractées sont longues de , en forme de lanière, caduques.

La fleur est parfumées, jaunes, blanches ou de couleur crème.
On compte 4-6(-8) sépales, souvent inégaux, longs de  (plus courts que les étamines), persistants lors de la fructification, de forme aiguë, lancéolée, ovale ou triangulaire, libres, un peu pubérulents à l'extérieur, un peu pubéreux à glabres à l'intérieur, avec une estivation ouverte à légèrement imbriquée à la base.
Les pétales sont absents.
Le réceptacle floral est plat ou légèrement concave, pubescent, et mesure  de diamètre.
On observe 30-60 étamines, avec des filets longs de , peu à densément pubescents.
Les anthères sont longues de , de forme oblongue à ellipsoïde, grossièrement pubescentes à glabres, à déhiscence latérale, avec le connectif pourvu d'un appendice long de , subglabre, parfois absent.
L'ovaire long de , de forme ovoïde, parfois à 4 angles, densément pubescent, contenant (3-)4(-6) loges, avec le style long de  (de même taille que l'ovaire), souvent tordu, pubescent en dessous ou glabre, et le stigmate court à (3-)4(-6) lobes.

Le fruit est une petite capsule mesurant , de forme ellipsoïde à obovoïdes, à apex et base aigus, obtus ou arrondis, pubérulents à veloutés, s'ouvrant par (2-)3-4-valves épaisses de , de forme étroitement elliptiques à oblongues, peu à densément épineuses (la face externe rouge sale, veloutée, la face interne blanche), et contient une graine unique.
Les épines sont caduques, longues de , monomorphe, de couleur vert jaunâtre devenant violacée, légèrement effilé de la base à l'apex, ou rectiligne (non effilé), fines, droites, pubescentes (poils antrorse clairs et pointus), pouvant être touffues à l'apex.

La graine solitaire, mesurant , est blanche, de forme ellipsoïdes, presque entièrement entourée par un arille (une petite zone à l'apex de la graine est exposée), de couleur rouge à orangé-cramoisi, charnu, libre (à l'exception de l'attachement au tiers basal de la graine).
L'embryon comporte des cotylédons collatéraux plats et une mince couche d'endosperme apicale légèrement radicale exserte.

Taxons infra-spécifiques
On distingue trois sous-espèces au sein de Sloanea guianensis :
 Sloanea guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Benth., 1861 porte des feuilles de forme elliptique, à l'apex aigu à acuminé, et à la base aiguë, étroitement cunéiforme ou atténuée. La marge est entière. Le limbe est généralement chartacé à finement coriace. Le pétiole est souvent de taille inférieure à . Les étamines sont subglabres, avec un appendice court ou inexistant sur le connectif.
 Sloanea guianensis subsp. purdiei (Griseb. ex R.O.Williams) T.D.Penn. porte des feuilles de forme largement lancéolée ou ovale, à l'apex aigu à acuminé, et à la base obtuse à arrondie. La marge est entière ou ondulé ou crénelé. Le limbe est herbacé. Le pétiole est long de . Les étamines sont subglabres, avec un appendice très court ou absent sur le connectif.
 Sloanea guianensis subsp. stipitata (Spruce ex Benth.) T.D.Penn. porte des feuilles de forme oblancéolée ou obovale, à l'apex obtus à arrondi, et à la base aiguë, étroitement atténuée ou cunéiforme. La marge est souvent ondulée ou crénelée. Le limbe est coriace. Le pétiole dépasse généralement  de long. Les étamines sot densément pubescentes, avec un appendice bien développé sur le connectif.

Les formes typiques de subsp. guianensis et subsp. stipitata sont très différentes l'une de l'autre et ont été reconnues comme des espèces distinctes par C.E.Smith (1954).
Cependant, l'examen de plusieurs centaines de spécimens supplémentaires permet de conclure qu'il est impossible de les maintenir comme séparées, en raison des nombreux spécimens intermédiaires présents dans leur aire de répartition.
Ils partagent la même aire de répartition géographique et les mêmes phénologies de floraison et de fructification.
Dans la partie occidentale de son aire de répartition (contreforts andins de la Colombie, de l'Équateur, du Pérou et de la Bolivie, ''subsp. stipitata affectionne plutôt les forêts périodiquement inondées, tandis que subsp. guianensis préfère les zones hautes de terre ferme non inondée, mais il existe de nombreuses exceptions ailleurs dans l'aire de répartition.

Répartition et écologie
Sloanea guianensis est l'espèce la plus commune et la plus répandue des Sloanea américain.
Elle est présente à travers l'Amérique du Sud tropicale, du Costa Rica, et du Panama jusqu'à Santa Catarina au sud du Brésil, en assant par la Colombie, le Venezuela (Delta Amacuro, Bolívar, Amazonas, Apure, Sucre, Tachira), le Guyana, le Suriname, la Guyane, le Brésil amazonien, le Pérou, l'Équateur, et la Bolivie.
Au Venezuela, on le rencontre dans les forêts sempervirentes de plaine jusqu'aux basses montagnes, dans les forêts ripicoles, souvent sur des sols sableux ou granitiques, autour de  d'altitude.
Dans la forêt atlantique submontagnarde (sud-ouest du Brésil), c'est un arbre commun de la canopée, de DHP supérieur à .

En Guyane, Sloanea guianensis fleurit en Octobre, et fructifie en Janvier, Avril, Mai et Novembre. Il est commun, dans les forêts de terre ferme (non inondées) à toutes les altitudes.

Au Suriname, Sloanea guianensis fleurit en Août-Septembre, et fructifie en février-mars.

 Sloanea guianensis subsp. guianensis (Aubl.) Benth., 1861 présente une écologie variable, mais préfère généralement les forêts pluviales de terre ferme (non inondées) de basse altitude de basse altitude, généralement jusqu'à , mais parfois jusqu'à  dans l'ouest de son aire de répartition, au Pérou amazonien, où on le rencontre notamment dans les forêts sur sable blanc et occasionnellement dans les forêts inondées (tahuampa) en compagnie de S. guianensis ssp. stipulata. Il est présent dans les forêts humides de la côte brésilienne, du Pernambouc au Rio Grande do Sul et dans les forêts galeries des régions plus sèches du sud-est du Brésil.
 Sloanea guianensis subsp. purdiei (Griseb. ex R.O.Williams) T.D.Penn. est présent dans la forêt pluviale présent à  d'altitude à Trinidad, Tobago, dans la forêt de nuages humides entre  d'altitude du nord du Venezuela (Monagas, Sucre) et dans la forêt pluviale de basse altitude à environ  d'altitude en Guyane.
 Sloanea guianensis subsp. stipitata (Spruce ex Benth.) T.D.Penn. est un arbre des forêts pluviales de plaine et de montagne du niveau de la mer à  d'altitude dans divers habitats. Il est présent au Costa Rica, et en Guyane, très fréquent sur les sols alluviaux des forêts inondées périodiquement ou en permanence (varzea et igapo) en Amazonie, notamment péruvienne, mais aussi fréquent dans des secteurs de terre ferme (non inondés) sur les sols alluviaux fertiles et les latosols rouges en Bolivie, en Colombie, et en Équateur.

Sloanea guianensis produit des fruits particulièrement attractifs pour les oiseaux (23 espèce ont été observées dans le , São Paulo, Brésil), mais présente une faible efficacité de dispersion de ses graines.

Dans le  (Brésil), les fruits de Sloanea guianensis sont largement consommés à basse altitude par le toucanet Baillonius bailloni. L'arille de ces fruits contient  d'eau, et la matière sèche est composée à  de lipides,  de protides,  de glucides, et de  de sels minéraux.

On a aussi suivi les facteurs de mortalité de Sloanea guianensis du stade graine au stade jeune arbre au long des transitions démographiques : Sloanea guianensis est particulièrement sensibles à la prédation au cours des premiers stades d'établissement par rapport aux derniers stades d'établissement et cette mortalité au stade précoce peut être plus cruciale que les différences de peuplement en tant que déterminants d'une régénération réussie.

Sloanea guianensis présente un modèle de dissémination à "germination concentrée" : les semis sont concentrés autour des arbres mères, particulièrement dans les trouées forestières.

On a analysé l'allométrie de la forme de la cime et du diamètre du tronc avec la hauteur de l'arbre chez Sloanea guianensis comme "espèce émergente".

À  (forêt atlantique de Santa Catarina, Brésil), Sloanea guianensis est un arbre co-dominant de la canopée, qui est l'hôte de mycorhizes à hyphes aseptés intracellulaires.

On a montré dans l'État du Paraná, que la valeur énergétique des feuilles de Sloanea guianensis varie significativement selon la saison.

Utilisation
Le bois de Sloanea guianensis subsp. stipitata (Spruce ex Benth.) T.D.Penn. est utilisé pour fabriquer des planches pour la construction à Esmeraldas (Équateur).
On sculpte des pagaies de canoë dans ses contreforts, et son bois sert comme bois de chauffe à Loreto (Pérou).

La décoction d'écorce de Sloanea spp. est réputée fébrifuge en Guyane. Les feuilles servent à confectionner des paniers pour transporter les cassaves au Guyana. Le bois sert à la construction de la charpente des carbets.

Il est recommandé d'utiliser les graines de Sloanea guianensis (Pitomba-peluda) pour nourrir les pécari à collier (Tayassu tajacu) en élevage à petite échelle en Amazonie, car elles sont riches en matières grasses (12,13 %).

Les extraits de feuilles et tiges de Sloanea guianensis présentent des propriétés antifongiques, par inhibition de l'activité de l'acétylcholinestérase.

Les extraits de Sloanea guianensis ont montré une activité antivirale contre les virus de l'herpès simplex de type 1 "HSV-1 KOS" et "29-R", et dans une moindre mesure contre le virus de la rage.

Protologue

En 1775, le botaniste Aublet propose le protologue suivant :

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des plantes décrites par Fusée-Aublet

Liens externes

Elaeocarpaceae
Espèce d'Angiospermes (nom scientifique)
Plante décrite par Aublet

Sloanea guianensis


Mahlzeit bezeichnet:

 Mahlzeit, das Einnehmen des Essens zu bestimmten Zeiten des Tages und Grußformel
 einzelne Gastmahle (Begriffsklärung)
 Mahlzeit (Radio Luxemburg), Hörfunksendung auf Radio Luxemburg
 Mahlzeit (DKultur), Hörfunksendung auf Deutschlandradio Kultur
Siehe auch:
 Mahlzeiten

Mahlzeit (Begriffsklärung)


Ferdinand Wenauer (26. april 1939 - 27. juli 1992) var en tysk fodboldspiller (forsvarer).

På klubplan tilbragte Wenauer hele sin aktive karriere, fra 1958 til 1972, hos FC Nürnberg i sin fødeby. Han spillede over 400 ligakampe for klubben og var med til at vinde to tyske mesterskaber og en DFB-Pokal.

Wenauer spillede desuden fire venskabskampe for det vesttyske landshold.

Titler
Bundesliga
 1961 og 1968 med FC Nürnberg

DFB-Pokal
 1962 med FC Nürnberg

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra 1. FC Nürnberg
Personer fra Nürnberg

Ferdinand Wenauer


ශ්‍රි ලංකාවේ පාසල් රජයේ පාසල් සහ රජයේ නොවන පාසල් වශයෙන් ප්‍රධාන කොටස් කොටස් දෙකකි. මෙම බොහොමයක් පාසල් සපයනු ලබන්නේ ප්‍රාථමික සහ ද්විතීක අ‍ධ්‍යාපනය යි. රජයේ පාසල් ජාතික පාසල් සහ පළාත්බද පාසල් ලෙස ප්‍රධාන කොටස් දෙකකි. මධ්‍යයම රජයට අයත්වු අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය විසින් මුලදී පාලනය කරනු ලැබූ බහුතර පාසල් සංඛ්‍යාවක් දේශීය විෂය මාලාවට අයත් භාෂාවන් වූ සිංහල හා දෙමළ ද, ඉංග්‍රීසි පාසල් සුළු ප්‍රමාණයක් ද ක්‍රියාත්මක වු අතර පසුව එය පාලනය කරනු ලැබුවේ පලාත් සභාව විසිනි. රජයේ නොවන පාසල් පෞද්ගලික පාසල් සහ ජාත්‍යන්තර පාසල් ලෙස ප්‍රධාන කොටස් දෙකකි. පෞද්ගලික පාසල් රජය විසින් සෘජුවම පාලනය කරනු නොලැබුවත් සිංහල, දෙමළ, සහ ඉංග්‍රීසි යන භාෂාවන්ට අදාලව අධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය විසින් සකස්කරනු ලබන නීති රෙගුලාසි අනුව ක්‍රියාත්මකවේ. ජාත්‍යන්තර පාසල් ලෙස හදුන්වන්නේ ප්‍රාථමික භාෂාව හැටියට ඉංග්‍රීසි භාෂාව භාවිතා කරන අතරම විදේශීය ඉගෙනුම් පටිපාටිය අනුමනය කරන පාසල්ය. ඉතා කුඩා ප්‍රමාණයක් ජාත්‍යන්තර නොවන පාසල් දේශීය හා විදේශීය ඉගෙනුම් පටි පටිය අනුගමනය කරනු ලැබේ. විශේෂ ලක්ෂණය නම් පෞද්ගලික පාසල් අධ්‍යපන අමාත්‍යංශයේ නීති රෙගුලාසි ක්‍රියාත්මක කිරීමට අකමැතිය. ජාත්‍යන්තර පාසල් සහ වෙනත් ජාත්‍යන්තර නොවන පාසල් ලැයිස්තු ගතකර ඇත්තේ අ‍ධ්‍යාපන අමාත්‍යංශය යටතේ නොව ආයෝජන මණ්ඩලය යටතේය. ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල් තෘතීක අධ්‍යාපන ආයතන නොවන නමුත් ප්‍රාථමික හා ද්විතික අධ්‍යාපන ආයතන වේ. සියළුම ප්‍රභූ පාසල්, යටත් විජිත සමයේ පිහිටවු ඒවා වන අතර අනෙක් පාසල් එයින් පසු වර්ෂ වල පිහිටවන ලද පාසල්ය.

රජයේ පාසල්

	 කොළඹ
	රාජකීය විද්‍යාලය, කොළඹ
	ආනන්ද බාලිකා විද්‍යාලය, කොළඹ 10
  අසෝක විද්‍යාලය , කොළඹ 10
	ආනන්ද විද්‍යාලය, කොළඹ
	අනුලා විද්‍යාලය, නුගේගොඩ
	කේරි විද්‍යාලය, කොළඹ
	දේවි බාලිකා විද්‍යාලය, කොළඹ
	ඩී. එස්. සේනානායක, විද්‍යාලය
	ගෝතමී බාලිකා විද්‍යාලය, කොළඹ 10
	ඉසිපතන විද්‍යාලය
	හින්දු  විද්‍යාලය, බම්බලපිටිය
	මහානාම විද්‍යාලය, කොළඹ 03,
	මහාමයා බාලිකා මහා විද්‍යාලය, නුගේගොඩ
	නාලන්ද මහා විද්‍යාලය, කොළඹ
	ජනාධිපති විද්‍යාලය
	ශාන්ත පාවුළු බාලිකා විද්‍යාලය, මිලාගිරිය, කොළඹ 05
	සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක මහා විද්‍යාලය, කොළඹ 07
	ශාන්ත ජෝශප් බාලිකා විද්‍යාලය, නුගේගොඩ
      ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලය, නුගේගොඩ
	තර්ස්ටන් විද්‍යාලය
	වේළුවන මහා විද්‍යාලය
	විශාකා බාලිකා මහා විද්‍යාලය
	වේල්ස් කුමර විද්‍යාලය, මොරටුව
   මහින්ද රාජපක්ෂ විද්‍යාලය,පිටිපන,හෝමාගම
  ආනන්ද ශාස්ත්‍රාලය කෝට්ටේ
	මහනුවර
	ධර්මරාජ විද්‍යාලය
 වික්‍රමබාහු මධ්‍ය විද්‍යාලය,ගම්පොල
	ගම්පොළ ජනරාජ බාලක විද්‍යාලය
      විද්‍යාර්ථ විද්‍යාලය, මහනුවර
	උසස් බාලිකා විද්‍යාලය
	නු/රජවෙල හින්දු ජාතික පාසල, දිගන
	නු/මදින ජාතික පාසල, නුවර
	මහාමායා බාලිකා විද්‍යාලය
	පූජාපිටිය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	පුෂ්පදාන බාලිකා විද්‍යාලය
	සරසවි උයන විද්‍යාලය, නුවර
	ශ්‍රී රාහුල විද්‍යාලය, කටුගස්තොට
	ශාන්ත අන්තෝනි විද්‍යාලය, නුවර
	ශාන්ත සිල්වෙස්ටර් විද්‍යාලය
	ශාන්ත පාවුළු විද්‍යාලය, නුවර
	වාරියපොල ශ්‍රී සුමංගල  විද්‍යාලය, නුවර
	ශ්‍රී ස්වර්ණජෝති ජාතික පාසල, කිරිබත්කුබුර, නුවර
	මහ/ පුෂ්පදාන මහා විදුහල, අඹතැන්න
 පරාක්‍රම විද්‍යාලය,අංකුඹුර
	ගාල්ල
	සියලු සාන්තුවරුන්ගේ පාසල
	ආනන්ද මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, ඇල්පිටිය
    ශ්‍රී සුමංගල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, හික්කඩුව
	අනුලා දේවී බාලිකා විද්‍යාලය
	ක්‍රිස්තු දේව බාලක විද්‍යාලය, බද්දෙගම
	ක්‍රිස්තු දේව බාලිකා විද්‍යාලය, බද්දෙගම
	දේවනාද විද්‍යාලය, අම්බලන්ගොඩ
	දේවපතිරාජ විද්‍යාලය, රත්ගම
	ධර්මාශෝක විද්‍යාලය, අම්බලන්ගොඩ
	මහින්ද විද්‍යාලය
	මල්හරුස් සුල්හියා ජාතික පාසල
	නාගොඩ ජාතික පාසල, නාගොඩ
	නෙළුව ජාතික පාසල, නෙළුව
	රිච්මන්ඩ් විද්‍යාලය
	රිපන් බාලිකා විද්‍යාලය
	ශාන්ත ඇලෝසියුස් විද්‍යාලය
	සංඝමිත්ත බාලිකා විද්‍යාලය
	ශ්‍රී ධම්ම විද්‍යාලය, ලබුදූව
	සවුත්ලන්ඩ් විද්‍යාලය
	උපනන්ද විද්‍යාලය, මානවිල
 උණවටුන මහා විද්‍යාලය
	විද්‍යාලෝක විද්‍යාලය
	කළුතර
	ශ්‍රී සුමංගල විද්‍යාලය, පානදුර
	ශ්‍රී සුමංගල බාලිකා පාසල, පානදුර
	කළුතර විද්‍යාලය, කළුතර
	රාජකීය විද්‍යාලය , පානදුර
	කළුතර බාලිකා විද්‍යාලය, කළුතර
	මතුගම මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	වාද්දුව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	බණ්ඩාරගම ජාතික පාසල
	බෞද්ධාලෝක මහා විද්‍යාලය, වෑකඩ, පානදුර
	පානදුර බාලිකා මහා විද්‍යාලය
	මහානාම විද්‍යාලය, වළාන, පානදුර
	අගමැති බාලිකා විද්‍යාලය, පානදුර
	තිස්ස මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	තක්ෂිලා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, හොරණ
	ශ්‍රීපාලි මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, හොරණ
	රාජකීය විද්‍යාලය , හොරණ
  ඥාණෝදය මධ්‍ය විද්‍යාලය, කළුතර

	යාපනය
	වුන්දුකුලි බාලිකා විද්‍යාලය
	චාවකඡ්ඡේරි හින්දු විද්‍යාලය
	යාපනය මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	යාපනය විද්‍යාලය, වඩ්ඩුකොඩ්ඩායි
	යාපනය හින්දු විද්‍යාලය
	කොකුවිල් හින්දු විද්‍යාලය
	මහජන විද්‍යාලය, තෙල්ලිප්පලයි
	ශාන්ත ජෝන්ස් විද්‍යාලය
	වෙම්බඩි උසස් බාලිකා විද්‍යාලය
	කුරුණෑගල
	කුලියාපිටිය මධ්‍ය විද්‍යාලය
	ශුද්ධවු පවුලේ බාලිකා විද්‍යාලය
	ඉබ්බාගමුව මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, දෙහෙල්ගමුව
	ශාන්ත බෙනඩිට් ආදර්ශ පාසල
	මලියදේව විද්‍යාලය
	මලියදේව බාලිකා විද්‍යාලය
	ශාන්ත ආනා විද්‍යාලය
	උඩබදලව සුදර්සන විද්‍යාලය
  විජයබා මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, මහව
	කෑගල්ල
	අරණායක මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය,(රවිසඳ) -අරණායක
	ශාන්ත මරියා විද්‍යාලය, කෑගල්ල
	කෑගලූ බාලිකා විද්‍යාලය, කෑගල්ල
	කෑගලූ විද්‍යාලය, කෑගල්ල
	රාජසිංහ මධ්‍ය විද්‍යාලය, හංවැල්ල
	රාජගිරිය මහා විද්‍යාලය, දිප්පිටිය- අරණායක
	ශාන්ත ජෝසප් විද්‍යාලය, කෑගල්ල
	සහිරා විද්‍යාලය, මාවනැල්ල
	පින්නවල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, රඹුක්න
	වලගම මහා විද්‍යාලය, දෙවලෙගම
	මාතලේ
	ක්‍රිස්තුදේව මහා විද්‍යාලය
	රජ්ජමාන මුස්ලිම් විද්‍යාලය, කෙටවල
	ගම්පහ
	අල් හිලාල් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	අල් ෆලාහ් මහා විද්‍යාලය, පොරුතොට
	හරිස්චන්ද්රම විද්‍යාලය
	ලෝයල් විද්‍යාලය
	මාරිස් ස්ටෙලා විද්‍යාලය, මීගමුව
       නිව්ස්ටඩ් බාලිකා විද්‍යාලය
	ශාන්ත මරියා විද්‍යාලය
	බදුල්ල
	ඌව මහා විද්‍යාලය, බදුල්ල
	බ/රිල්පොල ධර්මරාජ මහා විද්‍යාලය, බදුල්ල
	බදුල්ල  මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, බදුල්ල
	බදුල්ල ධර්මදූත විද්‍යාලය, බදුල්ල
	බණ්ඩාරවෙල ධර්මපාල විද්‍යාලය
	බණ්ඩාරවෙල ධර්මාශෝක මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	බණ්ඩාරවෙල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	හල්පෙ ජාතික පාසල, හල්පෙ
	කහගොල්ල ජාතික පාසල, දියතලාව, බණ්ඩාරවෙල
	බ/කුඩා කුසුම් බාලිකා මහා විද්‍යාලය, බණ්ඩාරවෙල
	මහියංගන ජාතික පාසල, මහියංගනය
	නාඋල්ල මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, දෙමෝදර
	ශ්‍රී ජනානන්ද ජාතික පාසල, කදුරුගමුව
	ශාන්ත ජෝශප් විද්‍යාලය, බණ්ඩාරවෙල
	බ/ඌව විද්‍යා විද්‍යාලය, හාලිඇල්ල.
	විශාකා උසස් බාලිකා විද්‍යාලය, බදුල්ල
	විහාර මහාදේවි බාලිකා විද්‍යාලය, බදුල්ල
	විශාකා විද්‍යාලය, බණ්ඩාරවෙල
	මඩකලපුව
	ශාන්ත මිචෙලෙ'ස් විද්‍යාලය, මඩකලපුව
	සිවනන්ධ  ජාතික පාසල, කල්ලඩ්යිප්පොඩයි, මඩකලපුව
	කාට්ටන්කුඩි ජාතික පාසල, කාට්ටන්කුඩි
	ශාන්ත සෙසිලියාස් බාලිකා මහා විද්‍යාලය, මඩකලපුව
	විසෙන්ට් බාලිකා මහා විද්‍යාලය, මඩකලපුව
	අලිගර් මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, මඩකලපුව
	අම්පාර
	අඩ්ඩලචෙනෙයි මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	අක්කරයිපත්තු මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	සර්මෙල් ෆාතිමා විද්‍යාලය, කල්මුනෙයි
	ඩී.එස් සේනානායක ජාතික පාසල
	STR/ගසාලි මුස්ලිම් විද්‍යාලය, සම්මන්තුරෙයි
	සම්මන්තුරෙයි මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය
	සහිරා විද්‍යාලය, කල්මුනෙයි
	රත්නපුරය
	ආනන්ද මෛත්‍රී මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, බලංගොඩ
	ඇඹිලිපිටිය මහා විද්‍යාලය, ඇඹිලිපිටිය
	ඇලපාත මහා විද්‍යාලය,  ඇලපාත
	ෆර්ගියුසන් උසස් බාලිකා විද්‍යාලය, රත්නපුරය
	ගන්කන්ද මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, පැල්මඩුල්ල
	ඇහැලියගොඩ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, ඇහැලියගොඩ
	ශාන්ත ඇලෝසියුස් විද්‍යාලය, රත්නපුරය
	සුමන  බාලිකා විද්‍යාලය, රත්නපුරය
	රඹුක ඊ ගම්මානය විද්‍යාලය, රත්නපුරය
	 පඤ්ඤානන්ද මධ්‍ය විද්‍යාලය,කරවිට                                                              නුවර එළිය
	ගාමිණි මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය, නුවර එළිය

ආශ්‍රිත ග්‍රන්ථ

ශ්‍රී ලංකාවේ රජයේ පාසල්
පාසැල් ලැයිස්තු

ශ්‍රි ලංකාවේ පාසල්


Runda a patra din meciurile AFC pentru Calificările pentru Campionatul Mondial FIFA 2018 se vor desfășura pe 5, respectiv, 10 octombrie 2017.

Format
În runda a patra, echipele clasate pe locul al treilea din cele două grupe din runda a treia, va concura într-un mini turneu tur-retur. Câștigătorul avansează către play-off-ul inter-confederații cu echipa clasată pe locul al patrulea în runda a cincea în zona CONCACAF.

Ordinea cele două meciuri a fost predeterminată de AFC, a fost anunțată în timpul tragerei la sorți pentru a treia rundă. Echipa de pe locul trei în grupa A va găzdui primul meci, în timp ce echipa a treia din grupa B va găzdui a doilea meci.

Echipe calificate

Meciurile
<onlyinclude>

|}

Marcatori
2 goluri
  Tim Cahill
  Omar Al Somah

1 gol
  Robbie Kruse

Note

Note

Lincuri externe

Qualifiers – Asia: Round 4 , FIFA.com
FIFA World Cup, the-AFC.com

Campionatul Mondial de Fotbal 2018

Calificările pentru Campionatul Mondial de Fotbal 2018 (AFC) – runda a patra


ශෛලේන්ද්‍ර (සංස්කෘත:शैलेन्द्र කන්දෙහි අධිපතියා) හෝ නිල වශයෙන් ශෛලේන්ද්‍රවංශ (සංස්කෘත: ශෛලේන්ද්‍ර වංශය) යනු 8වන සියවසෙහි ජාවාහී පැනනැගුනු බලගතු ඉන්දුනීසියානු රාජ වංශයකි.

ශෛලේන්ද්‍රවරුන් ඉතා සක්‍රීය ලෙසින් මහායාන බුද්ධාගම ප්‍රචාරයට අනුබල දෙමින්  මධ්‍යම ජාවාහී   කෙඩූ තැන්න පුරා බෞද්ධ ස්මාරක ඉදි කල අතර මේවා අතර ප්‍රසිද්ධ බොරෝබුදූර් ද ඇතුලත් විය .

සමුද්‍රාධිපත්ව ජාතියක් ලෙසින් සැලකෙන ශෛලේන්ද්‍රවරුන්, සාමුද්‍රීය අග්නිදිග ආසියාව පාලනය කල මුත්, මධ්‍යම ජාවාහී කෙඩූ තැන්නෙහි තීව්‍ර වී ගොවිතැනෙහි යෙදීම තුලින් කෘෂිකර්මය පිළිබඳ අවධානයක්ද යොමු කර ඇත. මෙම රාජ වංශය විසින් යම් කාලසීමාවක් තුල මධ්‍යම ජාවාහී මේඩං රාජධානිය සහ සුමාත්‍රාහී  ශ්‍රීවිජය යන දෙකම පාලනය කල බව පෙනේ.

සටහන්

ශෛලේන්ද්‍ර රාජ වංශය


The Terek () is a major river in the Northern Caucasus. It originates in the Mtskheta-Mtianeti region of Georgia and flows through North Caucasus region of Russia into the Caspian Sea. It rises near the juncture of the Greater Caucasus Mountain Range and the Khokh Range, to the southwest of Mount Kazbek, winding north in a white torrent between the town of Stepantsminda and the village of Gergeti toward the Russian region North Ossetia and the city of Vladikavkaz. It turns east to flow through Chechnya and Dagestan before dividing into two branches which empty into the Caspian Sea.  Below the city of Kizlyar it forms a swampy river delta around  wide. The river is a key natural asset in the region, providing irrigation and hydroelectric power in its upper reaches.

The main cities on the Terek include Vladikavkaz, Mozdok, and Kizlyar. Several minor hydroelectric power stations dam the Terek: Dzau electrostation (in Vladikavkaz), Bekanskaya, and Pavlodolskaya.

The construction of the Dariali Hydropower Plant with a planned installed capacity of 108 MW started in 2011 on the territory of Kazbegi municipality near the Russia–Georgia border.

Leo Tolstoy's novel The Cossacks is set on the Terek and amongst its Cossacks.

Tributaries
The Terek drains most of the northeast Caucasus east into the Caspian just as its sister, the Kuban, drains the northwest Caucasus west into the Black Sea. Its major tributaries are the following. In the west a fan of rivers flows east and northeast into the Terek. These are the east-flowing Malka, the Baksan, the Chegem and the Cherek with its two branches. These three join the Malka just before it reaches the Terek. The Liashen, Urukh, Duradur and Duradon flow northeast, the Ardon and its tributary, the Fiagdon flow north and the Gizeldon drains the north slope of Mount Kazbek and reaches the Terek near the mouth of the Ardon. Then there is the north-flowing part of the Terek with the Darial Pass. The great northwest bend of the Terek is cut off by the northeast-flowing Sunzha which catches most of the north-flowing rivers. These are the north-flowing upper Sunzha, the Assa, the Argun and Khukhulau. East of these are the Aksay and the Aktash which formerly dried up in the lowlands between the Sulak and the Terek. In the east the Sulak drains most of interior Dagestan and turns east to the Caspian before it reaches the Terek.

Human history
The capital of Khazaria, Samandar, may have stood on the banks of the river Terek.

The Terek river was the site of the final defeat of the army of Hulagu, khan of the Ilkhanate, at the hands of the army of Berke, khan of the Golden Horde, led by Berke's nephew, Nogai Khan, in the first civil war of the Mongol Empire, the Berke–Hulagu war of 1262. Also on the river Timur defeated Tokhtamysh in 1395.

The Terek Cossack Host (1577–1832 and 1860– ) had its base in the Terek basin. During the Russian conquest of the Caucasus it was part of the North Caucasus Line.

During World War II, German forces at the end of August 1942 reached the Terek near Mozdok – the farthest extent of German conquests in the Soviet Union – but aside from a small bridgehead were unable to forge further toward the oil fields of Baku, Hitler's objective.  The Germans penetrated the left bank of the Terek reaching Vladikavkaz suburbs and West Gizel, near the now built weather station.

See also
Terek Cossacks

Notes

References

Rivers of North Ossetia–Alania
Rivers of Georgia (country)
Rivers of Kabardino-Balkaria
Ossetia
Rivers of Stavropol Krai
Rivers of Dagestan
International rivers of Europe
International rivers of Asia
Tributaries of the Caspian Sea
Rivers of Chechnya
Caspian Depression

Terek (river)


En lommelygte er en transportabel håndholdt lygte.

Elektrisk lommelygte
Kilden til lyset er normalt en glødepære eller en lysdiode (LED). Normalt består lommelygter af en lyskilde, der er monteret i midten af et lysreflekterende materiale, en gennemsigtigt overdække (nogle gange kombineret med en linse) for at beskytte lyskilden og reflektoren, et batteri og en kontakt.

Se også
 Evighedslygte

Lygter og lanterner

Lommelygte


Jean Alexandre, pasteur luthérien français de l'Église protestante unie de France, est né le  à Paris, dans le quartier populaire de Charonne.
Bibliste, traducteur, conteur, homme de communication et animateur culturel, chanteur de Gospel Song et poète, il produit aussi un travail scientifique.
Proche de Roland Barthes dans les années 1970, puis d'Henri Meschonnic qui voyait en lui son seul disciple en matière de traduction biblique, il est diplômé de la  de l'EPHE et des Facultés de théologie protestante de Paris et Genève.

Biographie

Après son service militaire en tant que coopérant auprès de l'aumônerie protestante à Madagascar (1962-1963) et un proposanat à service de l'Église réformée de Saint-Paul à Strasbourg, il rejoint l'équipe pastorale de Corbeil-Essonnes (Essonne) de 1964 à 1968. Il exerce ensuite un ministère d'animateur biblique régional en Île-de-France (1968-1976).

De 1976 à 1980, à l'initiative de la Section des Jeunes du Mouvement chrétien pour la Paix il crée et assure la direction du Centre la Garenne (Beauvoisin, Gard) puis, à l'initiative de la Région Languedoc-Roussillon de l'Église réformée de France, il crée et dirige le "665", centre d'animation socioculturelle destiné au public étudiant montpelliérain (1980-1989).
Dans ce cadre, il participe à la création de Radio Clapàs, radio libre non-confessionnelle, qui y diffuse deux jours d'émissions protestantes hebdomadaires.
Après une année sabbatique à la Faculté de théologie protestante de Genève, il est nommé en au poste de secrétaire exécutif chargé des publications (mensuel "Mission", entre autres) du DÉFAP (Service protestant de Mission), dont il devient le secrétaire général en 1994 (1990-1997).

En 1997, il est appelé par la paroisse luthérienne de Bon-Secours (Paris ) dont il sera le pasteur jusqu'à sa retraite en 2000.

Il collabore en tant que traducteur et poète à la Traduction Œcuménique de la Bible (Le Cerf 1972), du Psautier Liturgique Œcuménique (1977) et de la Traduction de la Bible pour la Liturgie de l'Église catholique (Isaïe, 2013).
Il a également publié de nombreux articles ou chroniques dans l'hebdomadaire Réforme, dont il a été éditorialiste au début des années 1990.
Parallèlement, il est devenu dès 1976, sous la direction de Régine Lacroix-Neuberth, formateur dans le domaine de la parole publique et de la lecture orale (technesthésie).
Avec le pasteur Jacques Fischer, il est également l'un des fondateurs du chœur de Gospel Song « Les Compagnons de l'Arche », créé en 1954, au sein duquel il a longtemps chanté.
Il est aussi un militant politique de base. Rejoignant le théologien Georges Casalis, il adhère au PSU en 1964 puis le quitte en  1972 pour le Parti Socialiste.
Depuis 2006, il entretient un site personnel sur Internet.

Publications
 Éden, huis-clos,
Une parabole du dieu critique. Paris, L'Harmattan, coll. « Sémantiques », 184 pages, 2002
 Jonas ou l'oiseau du malheur,
Variations bibliques sur un thème narratif, Paris, L'Harmattan, coll. « Sémantiques », 166 pages, 2003
 Quatre annonces de paix, Une traduction des évangiles pour la lecture à haute voix, Limoges, Lambert–Lucas, 320 pages, 2011
 Moïse hébreu, Moïse égyptien, Collectif sous la direction de Nicole-Maya Malet, Paris, Les Éditions du Cerf, 224 pages, 1997
 L'aventure de la TOB – Cinquante ans de traduction œcuménique de la Bible, collectif sous la direction de Gérard Billon et Bernard Coyault, Paris, Cerf & Bibli'O, 2010
 Exils, récits d'inspiration biblique, Poliez-le-Grand, Les Éditions du Moulin, 90 pages, 2007
 Retournements, récits d'inspiration biblique, Lyon, Olivétan, 112 pages, 2015
 Peut-on se remettre d'un malheur ?, collectif sous la direction d'Alain Houziaux, Paris, Éditions de l'Atelier, coll. « Questions de vie », 96 pages, 2004

Poésie
 Autour d'un matin, Villejuif, Minerve Éditions, 64 pages et un disque souple, 1974
 Tenter le chant, Paris, Éditions Saint-Germain-des-Prés, 32 pages, 1978
 Le chant du père inconsolé, Paris, EELF-MI, 16 pages, 1983. Réédition : Paris, Les Cahiers de Bon-Secours, 16 pages, 1999
 On l'appellera, disait-il, Jacob, Montpellier, Demeret éd., 80 pages, 1987
 Chants et déchants Recueil de recueils inédits ou épuisés, Limoges, Lambert–Lucas, 210 pages, 2005
 Toutes ces mondanités, Cinquante-deux poèmes en un poème. Limoges, Lambert–Lucas, 80 pages, 2008
 Les sept paroles du Christ sur la croix, Limoges, Lambert–Lucas, 20 pages, 2008
 Les jours de semaine suivi de Les Pâques à Charonne, Limoges, Lambert-Lucas, 80 pages, 2014
 Les dires du seuil, Limoges, Lambert-Lucas, 112 pages, 2017
 Le peut-être et l'après, poèmes/dires, Limoges, Lambert-Lucas, 128 pages, 2019
 Fêter le dire, collectif sous la direction de Jacqueline Assaël, Lyon, Olivétan, 128 pages, 2017
 Où sont tes gosses ?'', ou ma mère et les enfants juifs, Charonne, années 40, Paris, Ampélos, 160 pages, 2015

Notes et références

Liens externes

Naissance en juin 1937
Naissance dans le 20e arrondissement de Paris
Pasteur français
Poète français du XXe siècle
Poète français du XXIe siècle
Traducteur français

Jean Alexandre (pasteur et poète)


انتهى المشوار هو الألبوم السابع عشر للفنان العراقي كاظم الساهر، تم إصدار الألبوم في 1 نوفمبر 2005

مسار الأغنية

ألبومات 2005
ألبومات باللغة العربية
ألبومات خليجية
ألبومات شركة روتانا
ألبومات كاظم الساهر

انتهى المشوار


Medway puede hacer referencia a:

Geografía
 Estados Unidos:
 Medway, un municipio en el estado de Kansas.
 Medway, un pueblo en el estado de Maine.
 Medway, un pueblo en el estado de Massachusetts.
 Medway, un área no incorporada en el estado de Ohio.

 Inglaterra:
 Medway, una autoridad unitaria en el condado de Kent.
 Medway, un río que fluye desde Turners Hill (Sussex Occidental) hacia Tonbridge (Kent).

Conflictos militares
 Batalla del río Medway, librada en Britania en el año 43 entre el ejército romano y las tribus britanas.
 Ataque de Medway, parte de la segunda guerra anglo-holandesa, acontecido en Chatham (Kent, Inglaterra) entre el 9 y 14 de junio de 1667.

Transportes
 Medway, operador ferroviario portugués de mercancías.

Medway (desambiguación)


Frank Börner (* 23. Januar 1966 in Duisburg) ist ein deutscher Politiker (SPD). Er ist seit 2012 Abgeordneter im Landtag von Nordrhein-Westfalen.

Biografie
Frank Börner absolvierte 1985 das Abitur und nahm 1986 ein Studium der Volkswirtschaft, Betriebswirtschaft und Psychologie an der Universität Duisburg auf, das er 1991 als Diplom-Ökonom abschloss. Anschließend wechselte er in die freie Wirtschaft. Er ist seit 1992 kaufmännischer Angestellter bei einem Logistikunternehmen im Bereich der See- und Binnenschifffahrt, dort als Leiter EDV/Organisation, als Leiter Rechnungswesen und Administration und aktuell als Umwelt- und Qualitätsbeauftragter. Börner ist verheiratet und hat ein Kind.

Politik
Der SPD gehört Frank Börner seit 1984 an. Seit 2000 ist er Vorsitzender des SPD-Ortsvereins Röttgersbach und seit 2004 Kassierer des SPD-Unterbezirks Duisburg. Von 1994 bis 2004 war er Mitglied der Bezirksvertretung Duisburg-Hamborn. In den Jahren 2004 bis 2012 saß er im Rat der Stadt Duisburg.

Bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 am 13. Mai 2012 errang Börner mit dem landesweit zweithöchsten Stimmenanteil ein Direktmandat im Landtagswahlkreis Duisburg IV. Er ist Mitglied im Verkehrsausschuss, im Ausschuss für Schule und Bildung sowie im Ausschuss für Klimaschutz, Umwelt, Naturschutz, Landwirtschaft und Verbraucherschutz. Im Umweltausschuss ist er vornehmlich für das Thema Wasser und Tierschutz zuständig. Zusätzlich wurde er in die Enquete-Kommission (EKII) Zukunft der chemischen Industrie in Nordrhein-Westfalen und den Parlamentarischen Untersuchungsausschuss (PUA I) zu den Bauvorhaben unter Leitung des Bau- und Liegenschaftsbetriebes NRW berufen. Auch bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2017 erreichte Börner trotz Verlusten von mehr als 15 Prozentpunkten im nunmehr Landtagswahlkreis Duisburg IV – Wesel V genannten Wahlkreis ein Direktmandat. Bei der Landtagswahl 2022 gewann er das Direktmandat im Wahlkreis 63 (Duisburg III).

Weblinks

 Website von Frank Börner

 Frank Börner bei der SPD NRW
 Frank Börner bei abgeordnetenwatch.de

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Politiker (Duisburg)
SPD-Mitglied
Deutscher
Geboren 1966
Mann

Frank Börner


الدكتور محي الدين عزت قندور مخرج وكاتب ومنتج سينمائي عالمي من أصل شركسي  وُلد في عمان عام 1938 م ووالده اللواء عزت قندور القائد العسكري الأردني المشهور في حرب 1948م ومدير الأمن العام السابق في الأردن. هاجر إلى الولايات المتحدة وعمره ثلاثة عشر عاما لإتمام دراسته هناك وتخرج من قسم التاريخ في كليةْ ايرلهام الأمريكية ودرس الأقتصاد والعلاقات الدولية في جامعة كليرمونت في كاليفورنيا ونال منها درجتي الماجستير والدكتوراه. عمل لعدة سنوات في مجال إدارة الأعمال مع مؤسسات متعددة الجنسيات في كل من نيويورك ولندن.

عمله في السينما
وفي عام 1960م أصدر الدكتور محي الدين عشرين مؤلّفاً وثائقيا، وفي عام 1970م صدرت له أولى رواياته (عملية اختطاف الطائرة) في نيويورك وصدرت روايته الثانية (الصدع) في لوس انجلوس عام 1971 م وقد بيع منهما حوالي 600 ألف نسخة مما شجّعه على ترك عالم التجارة والاستقرار في هوليوود.

عمل مساعدا مع مخرجين أمريكيين مشهورين وأصبح عضوا في اتحاد الكتاب الأمريكيين وفي اتحاد العاملين في صناعة الأفلام في أمريكا وأستطاع أخذ بعض الادوار في إخراج المسلسلات الشعبية أمثال (بونانزا) (مانيكس) (F.B.I) وغيرها.

أخرج فيلم (أشباح إدجار آلان بو)  لشركة والت ديزني عام 1972م ونال عليه إحدى الجوائز العالمية.

أخرج عدة أفلام أخرى في هوليود ومنها فيلم (تشيريكي) ويحكي قصة صبي هندي أحمر وفيلم (هاجمان الصغير) عن المشكلة القبرصية وفيلم (باجو) عن حياة الغجر وغيرها وكان هو الكاتب والمخرج والمنتج لهذه الأفلام وحده.

 أصدر عدة روايات تاريخية شركسية باللغة الإنجليزية وهي (ثلاثية القفقاس) في ثلاثة أجزاء كبيرة هي (سيوف الشيشان) و(كازبك القبرطاي) و(المؤامرة الثلاثية) عام 1994م وتمت ترجمتها للعربية عام 2005م وصدرت له رواية (قصة البلقان) عام 1995م كما صدرت له روايات (الثورة) و(الأسطورة) و(تحالفات خطرة) و(ضياع في بلاد الشيشان) ودراسة عن (الحركة المريدية – دراسة الحروب القفقاسية) وكلها باللغة الإنجليزية وهي في طور الترجمة للغة العربية.
 له إبداعات موسيقية حيث ألف قطعاً موسيقية شركسية كما أعاد توزيع ألحان شركسية فولكلورية معروفة مثل مقطوعات (رقصة القفقاسيين) و(قافا) و(زيغالات) و(أغنية عمان) و(فتاة القبرطاي) و(ودج) ورقصة الأبطال كما أنه قائد فرقة موسيقية متميز (مايسترو).
 على نطاق عالمي هو خبير في تربية الخيول العربية والشركسية وله فيلم عن (الخيول) وهو حكم دولي في مسابقات الخيول المختلفة
 رواية سيوف الشيشان (الجزء الأول من ثلاثية القفقاس) - تأليف محي الدين قندور - ترجمة محمد أزوقة - المؤسسة العربية للدراسات والنشر - بيروت - لبنان - ط1 - 2005م
 رواية كازبك القبرطاي (الجزء الثاني من ثلاثية القفقاس) - تأليف محي الدين قندور - ترجمة محمد أزوقة - المؤسسة العربية للدراسات والنشر - بيروت - لبنان - ط1 - 2005م
 رواية المؤامرة الثلاثية(الجزء الثاني من ثلاثية القفقاس) - تأليف محي الدين قندور- ترجمة محمد أزوقة - المؤسسة العربية للدراسات والنشر - بيروت - لبنان - ط1 - 2005م
 الصيد الأخير - صدر عام 2007
 أطفال الشتات
 شروق الصحراء، قصة تدور في بادية الأردن
 فيلم الشركس ( 2010 )

مصادر
 موقعه الرسمي
 قراءة في رواية الصيد الأخير - عبد الله الشويخ

مراجع

أردنيون شركس
أشخاص على قيد الحياة
أصحاب أعمال أردنيون
كتاب أردنيون
كتاب ومؤلفون شراكسة
مواليد 1938
خريجو جامعة كليرمونت للدراسات العليا
خريجو كلية إيرلهام

محيي الدين عزت قندور


Daisuke Kitahara (født 4. april 1994) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub YSCC Yokohama.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Daisuke Kitahara


Olin Chaddock Wilson () a fost un astronom american cunoscut pentru munca sa ca spectroscopist stelar.

Wilson a fost fiul unui avocat. A arătat un interes pentru fizică la o vârstă fragedă. A studiat astronomia și fizica la Universitatea Berkeley din California și a scris prima sa lucrare științifică în anul 1932 despre viteza luminii.

Wilson a fost membru al Observatorului Mount Wilson (nu este numit după Olin Wilson) pentru cea mai mare parte a carierei sale de cercetare, unde a studiat cromosferele stelare. El a fost primul om de știință care a descoperit cicluri de activitate, similare cu ciclul solar de 11 ani al petelor solare, la alte stele. În colaborare cu Vainu Bappu, un astronom indian, a arătat, de asemenea, că a existat o corelație între lățimea liniilor Ca II din spectrele stelare și luminozitatea stelei, efectul Wilson-Bappu.

A câștigat medalia Bruce în anul 1984.

Note

Legături externe
 National Academy of Sciences biography

Nașteri în 1909
Nașteri pe 13 ianuarie
Decese în 1994
Decese pe 13 iulie
Astronomi americani
Astronomi din secolul al XX-lea

Olin Chaddock Wilson


Karl Otto von Raumer (né le  à Stargard-en-Poméranie et mort le  à Berlin) est un homme d'État prussien.

Origine
Von Raumer est un descendant de la vieille famille noble bavaroise et, à partir du , saxonne von Raumer. Ses parents sont le général de division prussien  (1757-1831) et son épouse Albertine von Tschirschky (1768-1838), fille du général de division prussien Karl Wilhelm von Tschirschky.

Biographie
Il étudie à l'école secondaire de Stettin puis étudie le droit à l'université de Göttingen et à l'université Frédéric-Guillaume de Berlin. Il est ensuite engagé à partir de 1831, d'abord comme assesseur et à partir de 1834 comme conseiller du gouvernement, d'abord à Posen et en 1838 à Francfort-sur-l'Oder. En 1840, Raumer est nommé au ministère des Finances, où il est promu au conseil privé des finances la même année. Un an plus tard, il est nommé conseiller privé au ministère de l'Intérieur, en 1843 vice-président du gouvernement du district de Königsberg, en 1845 président du district de Cologne et au même poste en 1848 du district de Francfort-sur-l'Oder. Le , le cabinet d'Otto Theodor von Manteuffel le nomme ministre de l'Éducation au ministère prussien des Affaires spirituelles, éducatives et médicales, qu'il dirige jusqu'à ce que Manteuffel soit démis de ses fonctions en . Entre-temps, il est membre de la première chambre du parlement prussien de 1850 à 1852, puis membre non inscrit de la chambre des représentants de Prusse.

Karl Otto von Raumer est l'un des principaux représentants de la réaction monarchiste orthodoxe et appartient avec sa politique au bras étendu de la camarilla, un cercle officieux mais influent de conseillers autour du roi. Parmi ses diverses mesures impopulaires, les "règlements" (de ) publiés en 1854, rencontrent l'opposition la plus violente. L'élément chrétien et ecclésiastique doit devenir le fondement de l'école primaire et l'étude des classiques allemands doit être interdite aux élèves des séminaires eux-mêmes. D'autre part, elles conduisent à une limitation et à une simplification de la matière enseignée, ce qui est négligé. Deux ans auparavant, il a déjà essuyé des critiques pour ses "décrets de Raumer", dans lesquels, lui-même issu d'une famille traditionnellement marquée par l'évangélisme, il veut placer le clergé, en particulier le clergé catholique, sous un contrôle plus étroit de l'État. Il en résulte une influence politique sur les élections du parlement de 1852 ainsi que, sous l'impulsion d'August Reichensperger, la formation de la  à la Chambre des représentants de Prusse. Cela conduit finalement à un retrait non formel, mais factuellement utile, de ces décrets. En 1851, il est responsable de l'interdiction des jardins d'enfants de Fröbel. Cela conduit à l'émigration de nombreux partisans de Fröbel, cependant, au triomphe de l'idée de la maternelle dans de nombreuses régions du monde.

Pour ses services dignes d'un homme d'État, von Raumer reçoit l'Ordre de l'Aigle rouge de .

Karl Otto von Raumer est enterré dans l'ancien cimetière Saint-Matthieu à Berlin-Schoeneberg. Sa tombe est dédiée à la ville de Berlin comme tombe d'honneur jusqu'en 2017.

Famille
Karl Otto von Raumer est marié à Elise Wilhelmine Clementine von Brauchitsch (1820–1891), fille du général d'infanterie prussien . Il laisse trois fils et quatre filles :

 Karl Albrecht Edouard (né le  et mort le ), assesseur de la Cour
  (né le  et mort le ), administrateur de l'
 Anna Elisabeth (née le ) mariée en 1870 avec Rudolf von Wedell (mort le ), Rittmeister prussien
 Marie Charlotte Elizabeth (née le  et morte le ) mariée en 1869 avec Albert von Oertzen, capitaine prussien
 Edouard Bernhard Friedrich (né le  et mort le ), lieutenant prussien
 Elisabeth Louise Hedwige (née le  et morte le ) mariée en 1870 avec Georg von Hagen (mort le ), lieutenant-colonel, commandant du  de dragons
 Agnès Berta Elizabeth (née le )

Bibliographie
 Hermann von Raumer: Die Geschichte der Familie von Raumer. (Bibliothek familiengeschichtlicher Arbeiten Bd. 38). Degener-Verlag, Neustadt an d. Aisch 1975 .

 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Briefadeligen Häuser. 1907. Erster Jahrgang, , Gotha 1906, S. 629 f.

Liens externes

Ministre prussien de l'Éducation
Président du district de Francfort
Président du district de Cologne
Membre de la première Chambre de Prusse
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 1re classe
Naissance en septembre 1805
Naissance à Stargard-en-Poméranie
Naissance dans la province de Poméranie (1653-1815)
Décès en août 1859
Décès à Berlin
Décès à 53 ans
Personnalité inhumée à l'ancien cimetière Saint-Matthieu

Karl Otto von Raumer


N.L.O (rus. НЛО) je album skladatelja Davida Tuhmanova i jedini studijski album sastava Moskva objavljen 1982. godine.

Skupinu su činili gitarist Aleksej Belov (kasnije Gorky Park), Dmitrije Serebrjakov (bubnjar koji je radio u ovom sastavu samo šest mjeseci) te pjevač i ritam gitarist Nikolaj Noskov. Sastav se razilazi nakon izlaska ovog albuma. U proljeće 1984. Noskov odlazi u sastav Pjevanje je srce. Uskoro ga Tukhmanov poziva na snimanje nove pjesme Noć, baziranoj na tekstu pjesme Nedovršena Vladimira Majakovskog. Album "N.L.O" je više puta bio objavljivan na piratskim CD-ovima te je time narasla popularnost Nikolaja Noskova. Diskografska kuća Bomba Music 2007. godine ponovno objavljuje remasteriranu inačicu albuma, na kojoj su objavljene i dvije bonus pjesme: 23. stoljeće i Noć.

Popis pjesama
 N.L.O (Н.Л.О) — 5:25
 Ljubavna igra (Игра в любовь) — 6:30
 Milijun godina do našeg doba  (Миллион лет до нашей эры) — 6:00
 Gribnoi dožd' (Грибной дождь) — 5:28
 Nu i dela! (Ну и дела!) — 4:43
 Magična soba (Волшебная комната) — 5:25
 Dvoboj (Поединок) — 5:32
 23. stoljeće (XXIII век)
  Noć (Ночь)

Osoblje
Aleksej Belov — sintesajzer, vokali, gitara
Nikolaj Noskov — vokali, ritam gitara
Dmitrij Serebrjakov — udaraljke

Izvori

Albumi iz 1982.
Albumi Nikolaja Noskova

N.L.O