Carola Schelle-Wolff (zuvor: Carola Schelle) (* 23. Juni 1955 in Berlin) ist eine deutsche Bibliothekarin. Sie war Leiterin der Stadtbibliothek Hannover und des Stadtarchivs Hannover.

Leben
Carola Schelle wuchs in Berlin auf und studierte an der Freien Universität Berlin Bibliothekswesen. 1978 diplomierte sie mit einer Darstellung der Frau in der DDR-Literatur. Nach einer Tätigkeit in Essen arbeitete sie ab 1985 erstmals für die Stadtbibliothek Hannover, in der sie bald für die Öffentlichkeitsarbeit zuständig war sowie in der Abteilung Literatur und Sprache. Neben dieser Halbtagsstelle studierte sie Germanistik und Geschichte an der Universität Hannover und promovierte 1994 am Seminar für deutsche Literatur und Sprache der Universität Hannover mit einer Arbeit über den Nürnberger Drucker und Buchhändler Hans Hergot.

1994 war Carola Schelle-Wolff erstmals, allerdings nur kurzfristig, Leiterin der Stadtbibliothek Hannover.

1995 bis 2003 übernahm sie die Leitung der Stadtbibliothek Freiburg im Breisgau.

Zurück in Hannover, wurde sie – gemeinsam mit Petra Martinsen – Leiterin des Fachbereichs Bibliothek und Schule. 2004 initiierte Schelle-Wolff das Lesenetzwerk Hannover, in dessen Rahmen ab 2005 die Hannoverschen Lesefeste stattfanden.

Carola Schelle-Wolff war Vorstandsmitglied im Deutschen Bibliotheksverband und war 2007 Jurorin bei der Wahl der "Bibliothek des Jahres" zugunsten der Gefangenenbibliothek der JVA Münster. Sie wurde als Herausgeberin der bibliothekarischen Fachzeitschrift BuB – gemeinsam mit Olaf Eigenbrodt (Fachbereichsbibliothek Sprache Literatur Medien an der Universität Hamburg) – wiedergewählt mit einer Amtszeit bis zum 30. Juni 2014.

Gemeinsam mit Birgit Nerenberg und Martina Meyer initiierte Carola Schelle-Wolff den 2009 gegründeten Verein Lesestart Hannover, der mit Kinderärzten kooperiert, wissenschaftlich von der Leibniz Universität Hannover begleitet wird und bundesweite Aufmerksamkeit fand: Ziel des Vereins, in dem Schelle-Wolff Ehrenmitglied ist, ist insbesondere die frühkindliche Sprach- und Leseförderung in Familien, Krippen und Kindergärten.

Ab dem 15. Juli 2009 übernahm Carola Schelle-Wolff zusätzlich die Leitung des Fachbereichs Museen und Kulturbüro. Seitdem ist sie neben den hannoverschen Bibliotheken und dem Stadtarchiv Hannover auch für die drei städtischen Museen verantwortlich sowie für das Kulturbüro. Ihre Fachbereiche umfassen rund 420 Mitarbeiter.

Im Zeichen knapper werdender öffentlicher Gelder engagiert sich Carola Schelle-Wolff für stetige Weiterbildungen, zeitgemäße Medienkompetenz und deren Anwendungen. So wurden beispielsweise im August 2011 in vier Häusern der Stadtbibliothek Selbstbedienungsautomaten zum Ausleihen und Zurückgeben von Büchern eingeführt. Am Hauptgebäude in der Hildesheimer Straße wurde ein von außen zugänglicher SB-Schalter zur Bücherrückgabe zu begrenzten Zeiten installiert. Insgesamt hat "die Stadt [… für die Selbstbedienung] drei Millionen Euro investiert und spart pro Jahr 400.000 Euro durch schrittweisen Abbau von 21 Personalstellen".

Da der Anteil von Jugendlichen mit Migrationshintergrund in Hannover, die die allgemeinbildende Schule ohne (Haupt-)Schulabschluss verlassen, mit rund 20 % gut doppelt so hoch liegt wie bei Schülern ohne Migrationshintergrund, ist ein besonderer Schwerpunkt von Carola Schelle-Wolffs Arbeit die frühzeitige Förderung von Ausbildungs- und Berufschancen dieser Zielgruppe.

Im Februar 2012 schloss Carola Schelle-Wolff einen Kooperationsvertrag mit der Wilhelm-Raabe-Schule, durch den "ab der 8. Jahrgangsstufe alle Schüler des Gymnasiums systematisch die Angebote der Bücherei kennenlernen" sollen. In den nunmehr neunten Kooperationsvertrag mit einer hannoverschen Schule ist auch eine Lehrerfortbildung eingeschlossen. Nach der Vertragsunterzeichnung präsentierten Schüler vor Publikum, in dem auch die Kultur- und Schuldezernentin Marlis Drevermann saß, erstmals einen Book Slam: Mit einer speziellen Entwicklung aus dem Hause der Stadtbibliothek soll durch selbstauszudenkende Werbespots, Rap oder Rollenspiel "vor allem den Jungen […] auf diese Weise das Lesen schmackhaft" gemacht werden.

Carola Schelle-Wolff ist stellvertretende Vorsitzende im Wissenschaftlichen Beirat des Deutschen Instituts für Erwachsenenbildung – Leibniz-Zentrum für Lebenslanges Lernen (DIE).

Im September 2017 startete Schelle-Wolff einen 1-jährigen Testlauf für die "Bibliothek ohne Personal" in der Zweigstelle Hannover-List. Zusätzlich zu den regulären Öffnungszeiten mit Personalbesetzung (wöchentlich 32 Stunden) können dort Leser an 20 weiteren Öffnungsstunden pro Woche mit einem Chipkarten-Leseausweis und Eingabe eines speziellen Codes die Türen öffnen und die Räumlichkeiten nutzen.

Schriften (Auswahl)
 70 Jahre und über 70.000 Seiten – BuB feiert Jubiläum. in: BuB – Forum Bibliothek und Information 70. Jg. 2018, S. 620–628
 aus weniger mach mehr: Personalentwicklung im Zeichen von Veränderungen in der Medienwelt und Stellenreduzierungen in der Stadtbibliothek Hannover, PDF-Dokument zu Mitarbeiter-Fortbildungen vom 11. Dezember 2009
 Forum 3: Anforderungen an die Kommune …, Kurzvorstellung eines Vortrages zur Förderung von Ausbildungs- und Berufschancen für Jugendliche mit Migrationshintergrund, PDF-Dokument vom 2. Dezember 2008
 mit Hartmut Zoche (Hrsg.): Kinder spielen in ihrer Stadt. SpielRäume in Freiburg 1900-2000. Modo-Verlag, Freiburg im Breisgau 2000, ISBN 3-922675-78-6
 Zwischen Erwartung und Aufruhr, Die Flugschrift "Von der newen Wandlung eynes christlichen Lebens" und der Nürnberger Drucker Hans Hergot (= Europäische Hochschulschriften, Reihe 1, Deutsche Sprache und Literatur, Band 1549). Lang, Frankfurt am u. a. 1996, ISBN 3-631-49573-0 (zugleich 1994 Dissertation an der Universität Hannover).
 Die Bücherverbrennung in Hannover, in: Stichtag der Barbarei. Anmerkungen zur Bücherverbrennung 1933, hrsg. von Niels Schiffbauer und Carola Schelle, Postskriptum Verlag, Hannover 1983, ISBN 3-922382-16-9, S. 55–63
 in der Reihe Kulturinformation, hrsg. vom Kulturamt der Stadt Hannover (zugleich Band von Literanover: Leseheft Literanover) [1991 ?]

Weblinks

 PM (LH Hannover): Carola Schelle-Wolff übernimmt Leitung des Fachbereichs Museen und Kulturbüro, vom 7. Juli 2009 auf der Seite hannover-kunst.de von Oliver Nöthel
 Andreas Schinkel: Carola Schelle-Wolff / Die Neugierige, Hannoversche Allgemeine Zeitung vom 3. August 2009

Einzelnachweise

Bibliothekar (Hannover)
Person (Hannover)
Person (Freiburg im Breisgau)
Deutscher
Geboren 1955
Frau

Carola Schelle-Wolff


Raketkastere er våbensystemer indenfor artilleriet, som anvender salver af ustyrede raketter til de samme opgaver, som man ellers ville bruge almindeligt rørartilleri til.

Udvikling
I moderne tid begyndte raketkastere at komme i brug under Anden Verdenskrig. Sovjetunionens mest brugte raketkaster hed BM-13, men det er den ikke kendt som. Den fik navnet Stalinorgel af tyskerne, mens de sovjetiske tropper kaldte den "Katjusja" (kælenavn for Katarina).
Selv de tyske tropper brugte raketkastere, den mest berømte af disse var Nebelwerfer. Efter krigen blev navnet "Katjusja" brugt om alle sovjetiske raketkastere, der lignede BM-13 og med tiden er navnet også blevet brugt som et synonym for raketkastere på lastvogne, især af Hizbollahs i Libanon-krigen 2006.

Taktiske fordele og ulemper
Fordelene ved raketkastere er dels at pjecerne er betydeligt billigere og lettere at fremstille end haubitser og kanoner, dels at målet rammes af et stort antal projektiler på samme tid. Raketkastere er desuden generelt mere mobile end traditionelt artilleri.

Ulemperne er, at ammunitionen er dyrere end ved traditionelt artilleri og at spredningen er betydeligt større og den nødvendige mængde ammunition derfor bliver mange gange større, medmindre at man beskyder et flademål.

Billedgalleri

Eksterne henvisninger

Artilleri

Raketkaster


An Rostraria festucoides in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Heinrich Friedrich Link, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Romero Zarco. An Rostraria festucoides in nahilalakip ha genus nga Rostraria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Rostraria (Poaceae)

Rostraria festucoides


E. Ravignat, de son vrai nom Jean Baptiste Antoine Ravignat, est un dessinateur, aquarelliste et lithographe né à Luxembourg le  et mort à Saint-Loup-sur-Semouse le . Il est également professeur dans différents collèges de Lorraine et du Jura.

Biographie

Ravignat est le fils d'Antoine Ravignat, Adjudant Major au  Régiment de hussards, mort en héros dans la Seine en 1803, et de Catherine de Marbaix (1780-1841). Il a une sœur ainée, Marie Louise.

Les Vosges
Professeur de collège, il devient régent de  et de  au collège de Remiremont dès . Puis, en , il exerce cette profession à Bar-le-Duc et demande finalement un congé. C'est là qu'il réalise son premier album de lithographies, composé de  de la ville. La même année, il illustre la Revue pittoresque, historique et statistique des Vosges écrit par Charles Charton : Ravignat réalise  représentant différents paysages des Vosges. Les dessins sont lithographiés. Il se marie à Paris en décembre 1842, avec Jeanne Didelin et obtient un poste dans le Jura.

Le Jura
En 1845, il illustre un deuxième ouvrage, concernant cette fois-ci la ville de Besançon, qui est écrit par Alexandre Guénard. Cette fois, il dessine et lithographie  représentant les monuments anciens et modernes de la ville. Trois ans plus tard, il réalise de nouveau  pour le Jura pittoresque : ses dessins représentent les sites, monuments et ruines historiques du département du Jura. En 1851, il intègre la Société d'émulation du Jura puis il vit ensuite à Lure (Haute-Saône)  et en 1856 : il est témoin de la naissance de Georges Colomb, l'inventeur du sapeur Camember. Son père Nicolas Colomb est en effet principal du collège où Ravignat exerce comme régent. Selon le témoignage de Christophe, Ravignat est aussi son professeur de dessin au collège . En 1869, après 36 années de professorat, il reçoit une pension de la part de l'État.

Galerie

Notes et références

Liens externes

 Les estampes de Ravignat conservées à la Bibliothèque multimédia intercommunale d'Épinal.
 Les estampes de Ravignat conservées à la Bibliothèque municipale de Besançon.

Peintre paysagiste français
Peintre luxembourgeois du XIXe siècle
Illustrateur français du XIXe siècle
Illustrateur luxembourgeois
Aquarelliste luxembourgeois
Lithographe luxembourgeois
Lithographe du XIXe siècle
Naissance dans le département des Forêts
Naissance à Luxembourg
Naissance en février 1803
Décès en avril 1875
Décès à 72 ans

E. Ravignat


Úhorná este o comună slovacă, aflată în districtul Gelnica din regiunea Košice. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 142 de locuitori.

Istoric
Localitatea Úhorná este atestată documentar din 1383.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Úhorná


بيتلجوس  هو فيلم أمريكي كوميدي عن عائلة تواجه حياتها بعد الموت. من بطولة مايكل كيتون وأليك بالدوين وجينا ديفيس ووينونا رايدر. حقق الفيلم إيرادات وصلت لثمانين مليون دولار أمريكي رغم تكلفته المنخفضة. وفاز بجائزة أوسكار أفضل مكياج فني. وتم تحويله فيما بعد لمسلسل كارتون يحمل نفس الاسم. الفيلم من إخراج تيم برتون، وهو ثاني فيلم في قائمة أفلامه الطويلة.

وصلات خارجية

أفلام أمريكية
أفلام أمريكية عن الأشباح
أفلام أمريكية عن بيوت مسكونة
أفلام أمريكية في عقد 1980
أفلام إنتاج 1988
أفلام باللغة الإسبانية
أفلام باللغة الإنجليزية
أفلام باللغة الإنجليزية في عقد 1980
أفلام تدور أحداثها في منازل ريفية
أفلام تقع أحداثها في كونيتيكت
أفلام حائزة على جائزة الأوسكار لأفضل ماكياج
أفلام حولت إلى ألعاب فيديو
أفلام حولت إلى برامج تلفزيونية
أفلام حولت إلى مسرحيات
أفلام رعب إنتاج 1988
أفلام رعب خارق أمريكية
أفلام رعب كوميدية أمريكية
أفلام رعب كوميدية إنتاج عقد 1980
أفلام سجلها داني إلفمان
أفلام عن الحياة بعد الموت
أفلام عن الرقية
أفلام فانتازيا 1988
أفلام فانتازيا عقد 1980
أفلام فانتازيا كوميدية أمريكية
أفلام فانتازيا كوميدية في عقد 1980
أفلام فانتازيا مظلمة
أفلام فانتازيا مظلمة أمريكية
أفلام كتب نصها السينمائي لاري ويلسون
أفلام كوميديا سوداء أمريكية
أفلام كوميدية 1988
أفلام كوميدية رعب 1988
أفلام كوميدية سوداء 1988
أفلام كوميدية سوداء عقد 1980
أفلام مصورة في فيرمونت
أفلام من إخراج تيم برتون
أفلام وارنر برذرز
أفلام وحوش أمريكية
بيتلجوس
تيتان (قمر) في الأفلام
علامات تجارية إعلامية
موسيقى تصويرية 1988

بيتلجوس (فيلم)


Trnovec este o comună slovacă, aflată în districtul Skalica din regiunea Trnava. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 305 locuitori.

Istoric
Localitatea Trnovec este atestată documentar din 1548.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Trnovec, Slovacia


El navío de investigación RV Heraclitus (Research Vessel Heraclitus) es un barco de estilo chino con 3 mástiles y 25 metros de eslora, diseñado y construido por voluntarios del Institute of Ecotechnics. Desde que fue botado en 1975 en Oakland, California, ha navegado más de 250.000 millas náuticas por seis océanos (todos excepto el Ártico).

Actividades
La tripulación del Heraclitus ha creado una forma de vida a través de los centenares de aprendices que han participado en programas para estudiantes de orígenes sociales y cultures muy diversos. Hasta 2011, más de doscientos cincuenta estudiantes habían recibido un certificado del programa de nueve meses de aprendizaje y conocimiento de la mar, incluyendo náutica, buceo, dinámica de grupo y cocina, así como la práctica de valores como la disciplina, la libertad y la belleza. Los trayectos por el océano se turnan con exploraciones de islas, deltas y estuarios. El buque visitó Valencia en 2011. Las expediciones permiten experimentar directamente las fuerzas de la naturaleza que dominan los cambios de nuestro planeta y entender la interacción de la tecnoesfera con los sistemas de vida acuáticos. Han incorporado investigación etnobotánica, de arrecifes de coral, meteorología, exploración, intercambio cultural, colaboración y aventura. La tripulación experimenta en la modernidad la milenaria tradición de la gente de mar. El Heraclitus es conocido en el mundo del mar como "el barco negro", por el color de su casco. Su tripulación es habitualmente un pintoresco grupo de artistas, exploradores, estudiantes y científicos. El neurocientífico V.S. Ramachandran denominó muy acertadamente al barco "la más antigua instalación de arte flotante".

En puerto, la tripulación realiza presentaciones sobre la historia del barco, su investigación y aventura, y la importancia de la salud de la ecología del océano, el intercambio entre culturas a través del mar y la documentación de los impulsos humanos de arte y aventura. También expone las fotografías y esculturas creadas de los objetos marítimos encontrados. A lo largo de su historia, tanto la tripulación como el Grupo Planeta Azul han realizado otras muchas actividades como cabaret, teatro y danza.

Desde 2013 el barco esta atracado en el puerto de Roses (Girona, España), donde está siendo completamente restaurado para poder celebrar su 40 aniversario y poder seguir con su misión. Debido a su construcción casera a base de cemento y armadura de hierro, la restauración es compleja. Se espera que en 2016 el barco vuelva a navegar.

Historia y funcionamiento
El Heraclitus está regido por una fundación privada financiada con los programas de aprendizaje, donaciones y algunos contratos. No recibe subvenciones públicas regulares. Fue diseñado y construido artesanalmente por los primeros miembros del Institute of Ecotechnics. Ésta es una organización fundada entre otros por John Polk Allen y Kathelin Gray, y está formada por voluntariado internacional que desde 1973 ha catalizado proyectos de alcance mundial como Biospheres-2. Organiza conferencias anualmente, y el Heraclitus es gestionado por miembros del Instituto. Christine Handte es la jefa de expedición y Claus Tober el capitán.

Enlaces externos
 Web del barco
 Institute of Ecotechnics

Referencias

Buques escuela

Heraclitus (buque)


Owen Manning (1721–1801) est un pasteur et antiquaire anglais, connu comme historien du Surrey.

Biographie
Fils d'Owen Manning d'Orlingbury, Northamptonshire, il y est né le 11 août 1721 et fait ses études au Queens' College de Cambridge, où il obtient son diplôme de BA en 1740, MA en 1744 et BD en 1753. Alors qu'il est étudiant, il a failli succomber à la variole. Il est élu en 1741 à une bourse qui comprend le bénéfice de l'église St Botolph, Cambridge. Il conserve ces deux postes jusqu'à son mariage en 1755.

Il est aumônier de , évêque de Lincoln, qui le nomme à la prébende de South Scarle dans la Cathédrale de Lincoln, le 5 août 1757, et le 15 mars 1760 à celle de Milton Ecclesia, consistant en l'église de Great Milton, Oxfordshire. En 1763, il est présenté par Thomas Green, doyen de Salisbury, au presbytère de Godalming, Surrey, où il vit jusqu'à sa mort. En 1769, il est présenté par le vicomte Midleton au presbytère de Peper Harow, paroisse voisine.

Il est élu Fellow de la Royal Society le 10 décembre 1767 et Fellow de la Society of Antiquaries en 1770. Il meurt à Godalming le 9 septembre 1801. Ses paroissiens placent une plaque de marbre à sa mémoire dans l'église, et des amis privés mettent une inscription sur une pierre tombale dans le cimetière.

Travaux
Il amasse des matériaux pour une histoire du Surrey, mais il ne considère pas ses collections comme suffisamment complètes pour être publiées, et une perte totale de la vue l'empêche de les faire imprimer par ses propres soins. Les manuscrits sont finalement confiés à William Bray (historien), qui les publie, avec des ajouts et une suite de son cru, au profit de la veuve de Manning. L'ouvrage parait sous le titre de The History and Antiquities of the County of Surrey, with a facsimile Copy of Domesday, trois volumes, Londres, 1804–9–14. Il fait paraitre à Londres en 1819 The Ecclesiastical Topography of the County of Surrey, dessinée par Hill et gravée par Peak.

Manning complète le dictionnaire saxon de son ami Edward Lye, et le publie. Il traduit et annoté « The Will of King Alfred », à partir de l'original de la bibliothèque de Thomas Astle ; qui est imprimé en 1788, sous la direction de Herbert Croft.

Famille
Par Catherine, sa femme, fille de Reade Peacock, un échevin de Huntingdon, il a trois fils et cinq filles, qui lui survivent tous sauf George Owen Manning, son fils aîné (BA of Queens' College, Cambridge, 1778), et une des filles, décédée jeune.

Références

Liens externes

Membre de la Society of Antiquaries of London
Membre de la Royal Society
Étudiant de Queens' College (Cambridge)
Historien anglais du XVIIIe siècle
Décès en septembre 1801
Naissance en août 1721
Décès à 80 ans

Owen Manning


Côte d'Or est un voilier monocoque belge de , mis à l'eau en 1985 et commandé jusqu'en 1987 par Éric Tabarly. Dessiné par le bureau Joubert-Nivelt, il est destiné à la Whitbread 1985-1986. Conçu dans l'urgence, il connaît bien des déboires. Sa carrière sportive est décevante. En 1988, il est vendu, et reçoit le nom d'. En 1995, il devient Yorgo.

Conception

À bord de , Éric Tabarly tente par deux fois de gagner la Whitbread, course autour du monde en équipage : dans l'édition 1973-1974, il abandonne ; et, dans l'édition 1981-1982 (le bateau étant rebaptisé Euromarché), il termine . Dans les années 1980,  n'est plus compétitif. Au tout début de 1985, Tabarly trouve un nouveau sponsor, le chocolatier belge Côte d'Or, qui va lui permettre de construire un monocoque en vue de la Whitbread 1985-1986. Tabarly confie les plans au cabinet rochelais Joubert-Nivelt.

Le bateau est mis en chantier le  chez Amtec, à Willebroeck, en Belgique. Conçu dans l'urgence, il va réserver bien des désillusions. Une fois terminé, il accuse quatre tonnes de plus que ce qui était prévu. Il est mis à l'eau le .

Caractéristiques

Côte d'Or est un monocoque en kevlar de la classe .

 Longueur : 25,03 m
 Largeur : 5,90 m
 Tirant d'eau : 4,30 m
 Déplacement : 32 tonnes
 Mât : 30 m
 Voiles : North Sails

Bien des concurrents de la Whitbread optent à cette époque pour un gréement fractionné, plus facile à manœuvrer. Il les pénalise dans le petit temps, mais celui-ci est rare sur un tour du monde. Tabarly préfère un gréement en-tête.

Courses

Fastnet Race 1985

Côte d'Or, qui n'a pas encore toutes ses voiles, s'engage dans la Fastnet Race 1985. En dehors de Tabarly, l'équipage est peu expérimenté. Le résultat de la course est « assez décevant ». Le bateau retourne en chantier. L'intérieur est rogné, l'hydraulique et une partie de l'électronique sont changées. Des équipiers plus aguerris sont appelés : Jean Le Cam, Halvard Mabire, François Carpente, Roland Jourdain, Vianney Ancelin (le constructeur du ), Jean-François Coste, Michel Desjoyeaux.

Whitbread 1985-1986

Le départ de la Whitbread est donné à Portsmouth le . Le comportement de Côte d'Or est sain : il couvre  en , ce qui constitue le record de l'étape. Dans une grosse vague, la mousse du sandwich de la coque se casse sur un demi-mètre carré. Côte d'Or arrive au Cap  en temps réel et  en temps compensé. Tabarly fait déplacer le mât. Pour affronter les mers du sud, il souhaite un bateau moins lourd. Il l'allège de quatre tonnes en le dotant d'une quille avec un bulbe de . La raideur à la toile est la même. Mais ce changement de quille vaut une pénalité de plus de quatre jours. Côte d'Or ne peut plus se battre en temps compensé. Il vise la victoire en temps réel.

Dans la  Le Cap-Auckland, Côte d'Or est bien classé. Mais les avaries se multiplient : les fonds se délaminent, le secteur de barre se plie, la potence de drisse de spi casse. Pour ne pas être trop loin des côtes en cas d'incident grave, le bateau adopte alors une route nord. À Auckland, il arrive  en temps réel.

Dans la  Auckland-Punta del Este, Côte d'Or est  en temps réel et  en temps compensé, ce qui le place en  au classement général.

Enfin, dans la  Punta del Este-Portsmouth, il est  en temps réel. Au classement général du temps compensé il est .

Lorient-Saint-Pierre-et-Miquelon-Lorient (1987)

Tabarly allonge la bôme d'un mètre, fait venir une nouvelle grand-voile à lattes renforcées, des spis légers à 200 % et des reachers à 180 %. La coque est allégée, les poids sont recentrés, la quille est modifiée. Le bateau sort donc de la classe , à la grande inquiétude de son rival Pierre Fehlmann, skipper de Marlboro, toujours dans la classe.

Le , Côte d'Or prend le départ de la Lorient-Saint-Pierre-et-Miquelon-Lorient, réservée aux grands monocoques. Il se classe  de la première étape et  de la seconde. Il termine  au classement général, derrière Marlboro.

Côte d'Or, bateau prometteur, aura connu une carrière sportive décevante. En 1988, il est vendu, et reçoit le nom d'. En 1995, il devient Yorgo.

Palmarès
Sous le commandement d'Éric Tabarly :
 1985-1986.  sur 15 de la Whitbread ;
 1987.  sur 10 de la Lorient-Saint-Pierre-et-Miquelon-Lorient.

Notes et références

Nom de bateau
Bateau lancé en 1985
Bateau belge

Côte d'Or (voilier)


Kosmonument je drugi studijski album finskog psihodeličnog black metal-sastava Oranssi Pazuzu. Album je 26. listopada 2011. godine objavila diskografska kuća Spinefarm Records.

Popis pjesama

Osoblje
Oranssi Pazuzu
Korjak – bubnjevi
Moit – gitara
Evill – klavijature, orgulje, vokali, efekti
Ontto – bas-gitara, vokali
Jun-His – vokali, gitara
Dodatni glazbenici
MN – prateći vokali (na pjesmama 1 i 3), produkcija
Touko Santamaa – dodatni ritmovi (na pjesmama 1, 4 i 5)
Ostalo osoblje
Samuli Jormanainen – inženjer zvuka, miksanje
Jaakko Viitalähde – mastering
Samuli Huttunen – logotip
Olli Kiviluoto – naslovnica, dizajn

Izvori

Albumi iz 2011.
Albumi sastava Oranssi Pazuzu

Kosmonument


لوكاش دلوهي  هو لاعب كرة مضرب تشيكي.

مراجع

وصلات خارجية

 معلومات عن اللاعب

أبطال الجراند سلام في زوجي كرة المضرب
أبطال بطولة أمريكا المفتوحة
أبطال بطولة فرنسا المفتوحة
أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من بيسك (التشيك)
أشخاص من مونت كارلو
تشيكيون مغتربون في موناكو
لاعبو كرة مضرب تشيكيون
مواليد 1983
مواليد في بيسك (التشيك)
رياضيون من بيسك (التشيك)

لوكاش دلوهي


Ziegenbach und Ziggenbach sind geographische Namen:

Ort:
 Ziegenbach (Markt Bibart), Ortsteil und Kirchdorf von Markt Bibart, Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, Bayern
 Ziegenbach (Gerhardshofen), ehemaliger Ort bei Forst, Gemeinde Gerhardshofen, Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, Bayern
 Ziegenbach (Rappoltshofen), ehemaliger Ort bei Rappoldshofen, Gemeinde Gerhardshofen, Landkreis Neustadt an der Aisch-Bad Windsheim, Bayern

Gewässer:
 Ziegenbach (Aabach), linker Zufluss des Aabach (Hessel) zwischen Versmold und der Mündung, Kreis Gütersloh, Nordrhein-Westfalen
 Ziegenbach (Berka), rechter Zufluss des Hollenbachs (zur Berka) bei Wolfterode, Gemeinde Meißner, Werra-Meißner-Kreis, Hessen
 Ziegenbach (Borstenbach), linker Zufluss des Borstenbachs in Bad Oeynhausen, Minden-Lübbecke, Nordrhein-Westfalen
 Ziegenbach (Gehrklingenbach), rechter Zufluss des Gehrklingenbachs (zum Sulzbach, zur Aich) bei Schönaich, Landkreis Böblingen, Baden-Württemberg
 Ziegenbach (Hüttenwerkskanal), rechter Zufluss des Hüttenwerkskanals bei Zanken, Gemeinde Hüttlingen, Ostalbkreis, Baden-Württemberg (zum Kocher)
 Ziegenbach, Oberlauf der Kössein im Fichtelgebirge nahe Kössain, Stadt Waldershof, Landkreis Tirschenreuth, Bayern
 Ziegenbach, Abschnittsname(n) des Zeegenbachs, rechter Zufluss der Regnitz bei Pettstadt, Landkreis Bamberg, Bayern
 Ziegenbach (Sachsenhäger Aue), rechter Zufluss der Sachsenhäger Aue bei Auhagen, Landkreis Schaumburg, Niedersachsen
 Ziegenbach (Schwarzbach), rechter Zufluss des Schwarzbachs im Vogtland
 Ziegenbach (Schwesnitz), rechter Zufluss der Schwesnitz in Wurlitz, Stadt Rehau, Landkreis Hof, Bayern
 Ziegenbach (Südliche Regnitz), deutscher Name des rechten Oberlaufs der Südlichen Regnitz in Tschechien bis zur Landesgrenze zu Bayern an der Huschermühle von Regnitzlosau, Landkreis Hof, Bayern; der tschechische Name für diesen Oberlauf wie für den Fluss ist Rokytnice

 Ziggenbach, östlicher Zufluss des Wägitalsersees (zur Wägitaler Aa) im Gemeindegebiet von Innerthal, Bezirk March, Kanton Schwyz

Sonstiges:
 Ziegenbach, Kirchengemeinde des Evangelisch-Lutherischen Dekanats Markt Einersheim im gleichnamigen Kirchdorf von Markt Bibart

Siehe auch:

 Zeegenbach
 Zickenbach

Ziegenbach


Podocarpus affinis er sígrænt tré frá Fídjíeyjum (Viti Levu).

Tilvísanir

Gagnviðarætt

Podocarpus affinis


Frankenstein Must Be Destroyed este un film de groază din 1969, al cincilea din seria Hammer. Filmul este regizat de Terence Fisher, cu Peter Cushing ca Baronul Frankenstein, Freddie Jones ca profesorul Richter, Veronica Carlson ca Anna Spengler și Simon Ward ca Dr. Karl Holst.

Distribuție
 Peter Cushing - Baron Frankenstein
 Veronica Carlson - Anna Spengler
 George Pravda - Dr. Frederick Brandt
 Freddie Jones - Profesor Richter
 Simon Ward - Dr. Karl Holst
 Thorley Walters - Inspector Frisch
 Windsor Davies - Police Sergeant
 Allan Surtees - Police Sergeant
 Maxine Audley - Ella Brandt
 Geoffrey Bayldon - Police Doctor
 Colette O'Neil - Madwoman
 Frank Middlemass - Guest - Plumber
 Norman Shelley - Guest - Smoking pipe
 Michael Gover - Guest - Reading newspaper
 Peter Copley - Principal

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de filme de groază din 1969
 Listă de filme britanice din 1969
 Listă de filme cu Frankenstein

Filme din 1969
Filme britanice
Filme în limba engleză
Filme regizate de Terence Fisher
Filme cu Frankenstein
Filme SF de groază
Filme Hammer Film Productions

Frankenstein Must Be Destroyed


Megumu Tamura (født 10. januar 1927) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1951||3||0
|-
!Total||3||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Megumu Tamura


Goschenhof ist ein Gemeindeteil der Stadt Wassertrüdingen im Landkreis Ansbach (Mittelfranken, Bayern).

Geografie
Der Weiler liegt am Herbstwiesengraben, der ein rechter Zufluss des Forstgrabens ist, der wiederum ein rechter Zufluss der Wörnitz ist. Unmittelbar südlich des Ortes Oettinger Forst befindet sich eine Keltenschanze. Eine Gemeindeverbindungsstraße führt nach Himmerstall (1,1 km nordwestlich) bzw. nach Fürnheim (1,1 km nordöstlich) jeweils zur Kreisstraße AN 47.

Geschichte
Goschenhof lag im Fraischbezirk des oettingen-spielbergischen Oberamtes Aufkirchen, was jedoch vom ansbachischen Oberamt Wassertrüdingen bestritten wurde. Gegen Ende des 18. Jahrhunderts bestand der Ort aus zwei Anwesen (1 Hofgut, 1 öder Hof), die beide das oettingen-spielbergische Verwalteramt Dornstadt als Grundherrn hatten.

Infolge des Gemeindeedikts wurde Goschenhof 1809 dem Steuerdistrikt und der Ruralgemeinde Fürnheim zugeordnet. Im Zuge der Gebietsreform in Bayern wurde Goschenhof am 1. Mai 1978 nach Wassertrüdingen eingemeindet.

Einwohnerentwicklung

Religion
Der Ort ist evangelisch-lutherisch geprägt und nach St. Nikolaus (Fürnheim) gepfarrt. Die Einwohner römisch-katholischer Konfession sind nach St. Rufus (Hausen) gepfarrt.

Literatur

Weblinks

Fußnoten

Ortsteil von Wassertrüdingen
Ort im Landkreis Ansbach
Weiler in Mittelfranken

Goschenhof (Wassertrüdingen)


Hillbrow () is an inner city residential neighbourhood of Johannesburg, Gauteng Province, South Africa. It is known for its high levels of population density, unemployment, poverty, prostitution and crime.

It had a large and active Jewish community for much of the twentieth century and housed several Orthodox synagogues such as the Great Synagogue and  Poswohl Synagogue. Temple Israel, the oldest Reform synagogue in the country, continues to hold services. In the 1970s it was an Apartheid-designated "whites only" area under the Group Areas Act, but later became a "grey area", where people of different ethnicities lived together. It acquired a cosmopolitan and politically progressive feel, and was one of the first identifiable gay and lesbian areas in urban South Africa. However, due to the mass growth of the population of poor and unemployed people after the end of Apartheid, crime soared and the streets became strewn with rubbish.  This, together with lack of investment and fear led to an exodus of middle-class residents in the 1980s and the decay of major buildings, leaving in its wake an urban slum by the 1990s.

Today, the majority of the residents are incoming migrants from the townships, rural areas and the rest of Africa, many living in abject poverty. An urban regeneration programme is underway. There are street markets, mainly used by local residents, and the Johannesburg Art Gallery contains work by major local artists including William Kentridge.

History
Prior to the discovery of gold on the Witwatersrand in 1886, the suburb laid on government owned land called Randjeslaagte that now makes up the Johannesburg CBD. It was a triangular shaped piece of waste land not used for farming and the future suburb lies in the northern apex of the triangle. The origin of its name is simple, the suburb lies on the brow of the east west mountain ridge that crosses the Johannesburg CBD. The land was owned as claims by J. Nicholls who sold them to Transvaal Mortgage, Loan & Finance Company. It was laid out as a residential suburb during 1894 and 1895, with Richard Currie auctioning the stands. In 1897 it became part of Johannesburg's Sanitary Board. After World War Two, developers started purchasing the stands at values beyond their worth and eventually turned it into blocks of flats.

Jewish community
Hillbrow was previously home to a large local Jewish community. The former Great Synagogue is located on Wolmarans Street. It is considered the city's mother synagogue and "the crown jewel of Orthodox Judaism in South Africa." Hillbrow is also home to Temple Israel, the oldest Reform synagogue in the country. The Art Deco building was designed by Herman Kallenbach and has been granted heritage status. Hillbrow is also home to the former Poswohl Synagogue on Mooi Street. The name refers to Pasvalys in Lithuania where the original members emigrated from at the turn of the century.It was declared a National Monument under old NMC legislation on 4 December 1981.

In 1967 the press reported confrontations between local Jewish youth and German immigrants at a beer hall in Hillbrow. The Germans made Hitler salutes, prompting protests from local Jewish youth. The West Germany embassy in South Africa issued a statement deploring the salute, blaming "irresponsible youths who were too young to experience Nazism" for celebrating the regime. Gideon Jacobs, a member of the opposition requested that the confrontations be the subject of a discussion in parliament. A South African branch of the British neo-fascist National Front was established in 1978 and spread anti-semitic and racist pamphlets about Jewish landlords renting to non-white tenants in the suburb. A small number of mostly elderly and impoverished Jews continue to live in Hillbrow and neighbouring Berea. They are mostly supported by Jewish charities in Johannesburg.

Gay community
In the mid-20th century, Hillbrow developed a reputation for its growing gay community. Many gay establishments and publications were founded in Hillbrow from the 1960s forward. The gay community was strong and large enough in Hillbrow that the conservative ruling National Party, which instituted apartheid, fielded a pro-gay rights candidate, Leon de Beer, in the 1987 elections. De Beer's victorious campaign was heavily advertised in the Hillbrow-based gay publication Exit and his campaign promises were to both advance gay rights in parliament and reinstate Hillbrow as a whites-only district. His campaign garnered enough support from the gay community that he won the election, becoming the first elected official in South Africa to run and win on a pro-gay platform.

In 1990, one of the first training and information centres for HIV in South Africa was established in Hillbrow, initially catering mainly to white gay men. As the racial demographic in Hillbrow radically shifted, so too did the people in need of HIV-related care, and by the late 1990s the clinics mainly worked with black heterosexual women. Hillbrow experienced a heavy decline and most of the gay community, which was predominantly white, left the area within the decade.

Social action

A number of social action groups and organisations exist in the suburb to alleviate the difficult conditions challenges. In 1990 Jean du Plessis and Adele du Plessis founded The House Group, an organization with several shelters and programs aimed at retrieving and rehabilitating female child victims of commercial sexual exploitation. The organization's first address in Hillbrow was on 52 Soper Road, close to Ponte City. In 1993 they moved to two adjacent premises on 60 Olivia Road (at the foot of the Hillbrow Tower) where the organization had The House Drop-in Centre and Intombi Shelter. The House Group were pioneers in pushing for legislation that would provide for equal rights for girls in shelters (legislation already supported boys in shelters). In 1997, the Gauteng Provincial Government proclaimed the first legislation that allowed shelters for female children.

Landmarks

Constitution Hill
The Constitution Hill precinct, seat of the Constitutional Court of South Africa, is located on the western edge of Hillbrow, and is part of a major government and private sector initiative to revitalize the area and the rest of the CBD.

Hillbrow Tower
The Hillbrow Tower, a telecommunication tower, dominates the Johannesburg city skyline, featured in many picture postcard views of the city. It has become a symbol of the city and appears in the city seal. Completed in 1971, it rises to a height of 270 metres, thus making it the tallest man-made structure with a lift in Africa. Initially named the JG Strijdom Tower, it became popularly known simply as the Hillbrow tower, and in May 2005 it was renamed to Telkom Joburg Tower, with its new name displayed prominently in lights. It once featured a luxury rotating restaurant, but that was closed in 1981 due to security fears and is unlikely to be reopened.

Ponte City
Ponte City is the tallest residential building in Johannesburg and one of the city's most striking urban landmarks. It was designed by architect Rodney Grosskopff (who also designed other South African landmarks such as the Johannesburg Civic Theatre) and completed in 1975.

The building is distinct due both to its height, rising to 54 storeys above one of the highest points in Johannesburg, as well as its cylindrical shape. During its prime, Ponte City was one of the city's most sought-after addresses, but with inner-city urban decay setting in, it has become run-down, over-populated, and unsafe. The building was placed under new management in 1999, and with regular maintenance reinstated and gradual restoration, coupled with council, provincial, and government initiatives to rehabilitate Hillbrow, it began to find some shine again. In February 2007, Danny Boyle, the British director of Trainspotting, announced plans to use the building as a film set in a future release.

In popular culture

Literature
Zoo City, a 2010 science fiction novel by Lauren Beukes is largely set in Hillbrow.
The Restless Supermarket, a 2001 novel by Ivan Vladislavić, portraying South Africa's transition to democracy through the lens of Aubrey Tearle, a conservative white pensioner.  Through this lens, Hillbrow becomes representative of the larger post-apartheid South Africa.
Welcome to Our Hillbrow, a 2001 novel by Phaswane Mpe deals with life in the district in the years after apartheid, focusing on a large number of issues ranging from poverty, HIV/AIDS, and xenophobia.
Room 207, a 2006 novel by Kgebetli Moele about six young black men living in Hillbrow

Music
 Hillbrow by Johannes Kerkorrel, from the album Eet Kreef (Shifty Records, 1989).
 Hillbrow by Stef Bos, from the album Jy vir My.
 Hillbrow by Manfred Mann's Earth Band, from the CD box Odds & Sods – Mis-takes & Out-takes

Film
 Gangster's Paradise: Jerusalema, a 2008 crime film set in Hillbrow

Documentary
In 2000, Michael Hammon and Jacqueline Görgen directed a documentary named Hillbrow Kids, depicting the struggles of a group of street children in post-apartheid urban South Africa. In 2007, BBC Two reporter Louis Theroux ran a documentary called Law and Disorder in Johannesburg. The documentary depicted the state of complete abandon and lawlessness in some parts of the city, specifically in Hillbrow. In January 2013, Al Jazeera English aired a Witness documentary about Hillbrow described as "A personal journey to Hillbrow, where human spirit, hope and enterprise triumph in this crime-ridden melting pot in the heart of South Africa."

Notable people

Bonaventure Hinwood (1930–2016), Roman Catholic priest and Afrikaans poet
Sid James (1913-1976), Actor
Helen Zille (1951-present),  former Federal Leader of the Democratic Alliance

References

Bibliography
 Daniel Conway (2009), "Queering Apartheid: the National Party's 1987 'Gay Rights' Election Campaign in Hillbrow", Journal of Southern African Studies, 35,4: 849–863.
 Glynn Griffiths and Paddy Clay, Hillbrow (Cape Town: Don Nelson, 1982)
 Alan Morris, Bleakness and Light: Inner City Transition in Hillbrow, Johannesburg (Johannesburg: University of Witwatersrand Press, 1999)
 Ron Nerio and Jean Halley, The Roads to Hillbrow: Making Life in South Africa's Community of Migrants (Fordham University Press, 2022)

External links

 Hillbrow Tower

Hillbrow
Urban decay in South Africa
Red-light districts in South Africa
Jews and Judaism in Johannesburg

Hillbrow


Enjeksiyon pompası , yakıt deposundaki yakıtı emerek enjektorlere yüksek basınçta pompalayan bir pompadır. Depodan 2 adet yakıt borusu çıkar. Yanma odasına giremeyen yakıt tekrar depoya döner.
Direkt püskürtme ve çok noktadan püskürtmeli enjektörler vardır..

İçten yanmalı motor parçaları

Enjeksiyon pompası


විසූවියස් කන්ද (;  ; ;  ; සමහරක් රෝමානු මූලාශ්‍රයන්හී වෙසේවුස් හෝ වෙසයිවුස් ලෙසින්ද හැඳින්වෙන) යනු,  ඉතාලියෙහි කම්පානියාහී, නේප්ල්ස් බොක්කෙහි  නේප්ල්ස් නගරයට 9 කි.මි. (5.6 සැත) පමණ නැගෙනහිරින් සහ මුහුදු වෙරළට කෙටි දුරකින් පිහිටි  සොම්මා- සංයුක්ත යමහලකි. එය  කම්පානියානු යමහල් චාපයට අයත් බොහෝ යමහල් අතරින් එකකි.

විසූවියස් කන්ද


Mezar, gömüt veya kabir, ölen birinin ya da bir hayvanın gömülü olduğu yer  (sin, makber) anlamına gelir. Bazı toplumlarda ölüler yakılırken İslam, Hristiyanlık ve Musevilik gibi tek tanrılı dinlerde ölülerin mezar içinde diğer hayata geçmek için beklediğine inanılır. Tarihte büyük devlet yöneticileri için anıt mezarlar yapılmıştır. Mısır'daki piramitler ve Tac Mahal bunlardan bazılarıdır. Mezarların topluca bulunduğu alana mezarlık denir.

İslamiyette ölüler genellikle kefenle toprağın altına gömülürken, isteğe bağlı olarak tabutla da gömülebilmektedir, Museviler kefene sardıkları ölüyü tabuta koyarak toprağa gömerler. Yalnız her iki inanç grubunda da bu tabutların ahşap ve tahta ürünlerinden yapılmasına, metal kısım içermemesine ve dolayısıyla bedenin doğal çürüme sürecini yavaşlatarak toprakla buluşmasını engellememesine özen gösterilir. Eğer bir Müslüman cenazesi toprağa tabutla beraber indirilecekse tabutun kapağı hafif aralık bırakılır ve tabutun içerisine de bir miktar toprak serpiştirilir.

Hristiyan inancında da toprağa gömülme esas defin şekli olsa da cesedin krematoryumda yakılmasına günümüzde Ortodoks Kilisesi haricinde birçok mezhepte izin verilmektedir. Yine çoğu Hristiyan mezarları, toprağa gömülü olarak yer altında bulunsa da tabutun yer yüzeyinden yüksekte bulunduğu mozole tarzında mezar odaları da kullanılmaktadır ve bu mozoleler genellikle tüm aile bireylerini alacak şekilde inşa edilmektedir.

İslam ve Musevilik inançlarında defin edilecek ölünün tahnit edilmesine cesedin toprakla buluşup ayrışmasını engelleyeceği için karşı çıkılır, fakat Hristiyanlık dinine mensup ölüler, tahnit edilebilir ve definden önce ölüye kozmetik uygulanabilir.

Mezarların genellikle baş tarafında isim-doğum tarihi-ölüm tarihinin yazılı olduğu bir tahta parçası ya da bir taş bulunur. Bazı kültürlerde isim-doğum tarihi gibi yazılar haricinde, ölünün hayattayken çok sevdiği şeylerin çizimleri de bulunabilir.

Ölü, mezara çoğunlukla yatay olarak konulur, ancak bazı kültürler ölülerini toprağa dik gömerler. Yine bazı kültürlerde bir mezarın içinde sadece bir adet ölü bulunabiliyorken evli çiftler, ranzaya benzeyen mezar tasarımları sayesinde aynı mezarda yatabilir.

Madagaskar adasında Famadihani festivalinde ölüler bir törenle her beş senede bir mezarlarından çıkarılır, kemikler yıkanır, sonra ailece bir araya gelinen bu törende oturulup köyde son zamanlarda olan bitenler onların da haberi olsun diye orada anlatılır.

Ayrıca bakınız
 Kenotaf
 Mezar sanatı
 Nekropol
 Oda mezar
 Toplu mezar
 Tümülüs

Kaynakça

Mezar


Stefano Oldani (Milão, 10 de janeiro de 1998) é um ciclista italiano, membro da equipa Alpecin-Fenix.

Palmarés
 Ainda não tem conseguido nenhuma vitória como profissional.

Resultados em Grandes Voltas

—: não participa
Ab.: abandono

Equipas
 Polartec-Kometa (stagiaire) (08.2018-12.2018)
 Kometa Cycling Team (2019)
 Lotto Soudal (2020-2021)
 Alpecin-Fenix (2022-)

Notas e referências

Ligações externas

 Ficha de Stefano Oldani

Ciclistas da Itália
Naturais de Milão

Stefano Oldani


Spencer Smith (født 2. september 1987 i Denver, Colorado) er en amerikansk trommeslager og percussionist, der var medstifter af rockbandet Panic! at the disco (P!ATD).

Smith forlod formelt bandet i 2015, efter at have holdt pause siden 2013 i forbindelse med sin kamp med et alkohol- og medicinmisbrug.

Eksterne henvisninger

 Official Panic! at the Disco web site

Trommeslagere fra USA
Rockmusikere fra USA
Personer fra Denver

Spencer Smith (musiker)


Auto klub Zagorje, hrvatski automobilistički klub iz Oroslavja. Uspješni član kluba je Matija Žiljak. Sezona 2018. bila je uspješna u rallyju, primarnoj disciplini AK Zagorja. Za bod im je izmaklo postolje u ukupnom poretku, pa su završili na 4. mjestu. 2019. godine na Kumrovečkom rallyju su u klasi 2 Sandi Graguljak i Tomislav Mikulić bili 3. na Otvorenom prvenstvu Zagreba.

Za rujan 2019. bilo je predviđeno da AK Zagorje organizira slalom-utrku u centru Oroslavja. Utrka bi nosila ime automobilističke legende Zvonka Mrzljaka,  ORO superslalom Memorijal Zvonko Mrzljak.

Misija kluba je nastup na čim više disciplina u autošportu, razvoj i promoviranje autošporta u Hrvatskom zagorju i šire, edukacija mladih u ponašanju u prometu kroz MUP-ov Nacionalni program sigurnosti cestovnog prometa.

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice
Facebook AK Oroslavje

Hrvatski automobilistički klubovi
Oroslavje

AK Zagorje


Andreas Ebert (* 12. März 1952 in Berlin; † 20. März 2022 in München) war ein deutscher evangelischer Theologe, Buchautor und Liedtexter. Bekannt wurde er durch das Kindermutmachlied und das Buch Das Enneagramm, das er zusammen mit dem US-amerikanischen Franziskanerpater Richard Rohr verfasste.

Biografie
Andreas Ebert wurde 1952 als Sohn unkirchlicher Eltern in Ost-Berlin geboren (Künstlerkreis um Bertolt Brecht) und wuchs nach Flucht ab 1953 in Westberlin in ärmlichen Verhältnissen auf. Seine Mutter Renate geb. Apfelgrün (1925–1998) schlug sich als Staubsaugervertreterin durch. Der Vater Oswald Ebert (1926–1968) war arbeitsloser Maler und Grafiker und lebte von Gelegenheitsverkäufen seiner Bilder.

1959 wurde Ebert zusammen mit seinem älteren Bruder Mattias für vier Monate zur Erholung nach Schweden verschickt. Die Andachten und der gute Geist des christlich geführten Erholungsheims machten starken Eindruck auf ihn. Mit sieben Jahren, als seine Mutter mit seinem Bruder und ihm nach Ansbach zog, wurde er getauft. Durch Kindergottesdienst, Jugendgruppe und seine Internatszeit ab 1962 in Windsbach und als Sänger im Windsbacher Knabenchor entwickelte er schon früh den Plan, Pfarrer zu werden.

1969/70 folgte ein einjähriger Aufenthalt als Austauschschüler in Jackson, Michigan, USA. 1972 Abitur. Danach studierte er Evangelische Theologie in Neuendettelsau, Tübingen, Würzburg (mit intensiver Teilnahme am Leben der Teestubengemeinde, einer unabhängigen Einrichtung der evangelischen Landeskirche), Universität Heidelberg und wieder Neuendettelsau.

Im März 1977 unternahm er mit Werner Küstenmacher und Andreas Richter eine Studienreise zur Gemeinde "New Jerusalem" in Cincinnati in den USA. Dort begegnete er erstmals dem Franziskanerpater Richard Rohr (damals 33 Jahre alt).

Im Herbst 1978 begann er sein Vikariat in Würzburg (Gerbrunn-Sieboldshöhe). Beim Norwegenurlaub bei den Freunden Knut Grønvik und Halvor Nordhaug entstand das Kindermutmachlied, das Andreas Ebert beim "Meistersingerwettbewerb" des Deutschen Evangelischen Kirchentags 1979 in Nürnberg einreichte und damit gewann.

Ab 1980 wurde er zum Vereinspfarrer für volksmissionarische Dienste in Nürnberg berufen, um an der Gemeinde St. Lorenz eine alternative missionarische Arbeit in der Innenstadt aufzubauen. Dort gründete er den "Lorenzer Laden", eine christliche Teestube mit Basisgemeinde und Eine-Welt-Shop.

1988 ließ er sich vom kirchlichen Dienst zu einem Sabbatjahr beurlauben, in dem vor allem das Buch Das Enneagramm entstand, außerdem Auf Schatzsuche – 12 Expeditionen ins Innere des Christentums. 1990 wurde Andreas Ebert zum stellvertretenden Leiter des Gemeindekollegs der Vereinigten Evangelisch-Lutherischen Kirche Deutschlands (VELKD) in Celle berufen. 1994 ließ er sich nach Konflikten mit der Kirchenleitung der VELKD wiederum beurlauben, um in der Hausgemeinschaft Gries bei Kronach im Meditationszentrum von Franz Jalics zu leben.

1996 trat er seinen Dienst als Pfarrer an St. Lukas, München an. Dort half er mit, in der Gemeinde die alternative Gottesdienstform Thomasmesse (entwickelt in Helsinki) fortzuführen. Wesentlich beteiligt war er dort auch bei der Obdachlosenarbeit (im Kirchenkeller) und an der Gründung des "Schwulen Bibelkreises Lukas" (SchwuBiLu). 2004 übernahm er zusätzlich eine halbe Projektstelle der evang.-luth. Landeskirche in Bayern zum Aufbau des "Spirituellen Zentrums St. Martin" im Münchner Glockenbachviertel. Seit 2011 wurde aus dem Projekt eine Vollzeitstelle, und Andreas Ebert übernahm neben der Leitung von St. Martin die Stelle des Beauftragten für Meditation und Geistliche Übung in Südbayern. Ende Juli 2017 ging Andreas Ebert als Leiter des Spirituellen Zentrums in den Ruhestand.

Außerdem war er international tätig als Referent und Kursleiter zum Enneagramm (mit Wolfgang Zink, Marion Küstenmacher und anderen, u. a. in Norwegen, USA, Schweiz, Österreich, Rumänien) und zum Herzensgebet (Norwegen, Schweiz, Sommer 2012 nach Südkorea). Er war Mitorganisator des 1. Europäischen Symposiums zum Herzensgebet Juni 2011 in Flüeli-Ranft, Obwalden, Schweiz und offizieller Geistlicher Begleiter der evangelisch-lutherischen Kirche in Bayern.

Auszeichnungen
 Meistersingerpreis des Deutschen Evangelischen Kirchentags 1979

Werke (in Auswahl)
Als Autor:
 mit Klaus Hannemann: Feiert Gott in eurer Mitte. Liederbuch der Teestube Würzburg, Hänssler Verlag, Neuhausen 1979, ISBN 978-3-775-10439-5.
 mit Richard Rohr: Das Enneagramm. Die 9 Gesichter der Seele. Claudius Verlag, München 1989; Neuausgabe ebd. 2009, ISBN 978-3-532-62395-4
 Auf Schatzsuche. 12 Expeditionen ins Innere des Christentums. Claudius Verlag, München 1998, ISBN 978-3-532-62093-9.
 Die Spiritualität des Enneagramms. Claudius Verlag, München 2008, ISBN 978-3-532-62362-6.
 Ebert, Andreas / Godzik, Peter: Verlass mich nicht, wenn ich schwach bin. Handbuch zur Begleitung Schwerkranker. Handbuch und Kursleiterbuch (VELKD), Hamburg 1993.
 mit Ulrike Aldebert, Johannes Blohm, Kirsten Fiedler, Werner Tiki Küstenmacher, Karl Mehl: Das Kindergesangbuch, Claudius Verlag, München 11. Auflage 2011, ISBN 978-3-532-62220-9
 mit Patricia C. Brockman: Himmel und Erde verbinden. Ein Lesebuch, Claudius Verlag, München 1993, ISBN 978-3-532-62145-5.
 mit Johanna Haberer, Friedrich Kraft: Räumt die Steine hinweg. DDR Herbst 1989. Geistliche Reden im politischen Aufbruch. Claudius Verlag, München 1990, ISBN 978-3-532-62098-4.
 mit Marion Küstenmacher: Die Perlen der Seele. Meditieren mit dem Enneagramm. Claudius Verlag, München 2009, ISBN 978-3-532-62386-2.
 mit Marion Küstenmacher: Erfahrungen mit dem Enneagramm. Sich selbst und Gott begegnen, Claudius Verlag, München 1992, ISBN 978-3-532-62110-3.
 mit Brian McNeil: Die Gebete der ersten Christen. Claudius Verlag, München 1999, ISBN 978-3-532-62225-4.
 mit Carol Lupu (Hg.): Hesychia – Das Geheimnis des Herzensgebets. Claudius Verlag, München 2012, ISBN 978-3-532-62430-2.
 mit Oliver Behrendt (Hg.) Christsein üben – 28 Wege spiritueller Praxis. Claudius Verlag, München 2012, ISBN 978-3-532-62431-9.
 mit Peter Musto: Praxis des Herzensgebets. Einen alten Meditationsweg neu entdecken. Buch und CD. Claudius Verlag, München 2013, ISBN 978-3-532-62444-9.
 Schwarzes Feuer, weißes Feuer. Mein Glaubensbekenntnis. Claudius, München 2018, ISBN 978-3-532-62816-4.
 Texte, Vorträge und Predigten im Internet: http://www.stmartin-muenchen.de/blog-artikel.html

Als Übersetzer:
 Edin Løvås: Machtmenschen. Die Lust zu herrschen und die christliche Gemeinde. Brendow Verlag, Moers 1990, ISBN 978-3-865-06882-8.
 Morgan Scott Peck: Die Lügner. Eine Psychologie des Bösen und die Hoffnung auf Heilung. Claudius Verlag, München 1990, ISBN 978-3-532-62101-1.
 Richard Rohr: Der nackte Gott. Plädoyers für ein Christentum aus Fleisch und Blut. Claudius Verlag, München 91998, ISBN 978-3-532-62061-8.
 Richard Rohr: Der wilde Mann. Geistliche Reden zur Männerbefreiung, Claudius Verlag, 2020, ISBN 978-353-262042-7.
 Richard Rohr: Masken des Maskulinen. Neue Reden zur Männerbefreiung. Claudius Verlag, München, ISBN 978-3-532-62158-5
 Richard Rohr: Pure Präsenz. Sehen lernen wie die Mystiker. Claudius Verlag, München, ISBN 978-3-532-62413-5.
 Richard Rohr: Von der Freiheit loszulassen. Letting go. Claudius Verlag, München, ISBN 978-3-532-62108-0.
 Richard Rohr: Ganz da. Einfach und kontemplativ leben. Claudius Verlag, München 2018, ISBN 978-3-532-62823-2.
 Richard Rohr: Was die Bibel uns zu sagen hat. Claudius Verlag, München 2020, ISBN 978-3-532-62843-0.
 Walter Wink: Angesichts des Feindes. Der dritte Weg Jesu in Südafrika und anderswo. Claudius Verlag, München 1988, ISBN 978-3-532-62069-4.
 Suzanne Zuercher: Ankommen im Einssein. Beten mit dem Enneagramm. Claudius Verlag, München 2008, ISBN 978-3-532-62392-3.
 Adrian Plass: Tagebuch eines frommen Chaoten. Brendow Verlag, Moers 1990, ISBN 978-3865061584.
 Andromedas Briefe (The Horizontal Epistles of Andromeda Veal). Moers 1992.
 Die theatralischen Tonbänder des Leonard Thynn (The Theatrical Tapes of Leonard Thynn). Moers 1993.
 Jim Wallis. Bekehrung zum Leben. Nachfolge im Atomzeitalter. ISBN 3870672080 (Originalausgabe: Call to Conversion. 1981).

Weblinks

Einzelnachweise

Übersetzer aus dem Englischen
Übersetzer ins Deutsche
Lutherischer Theologe (20. Jahrhundert)
Lutherischer Theologe (21. Jahrhundert)
Lutherischer Geistlicher (20. Jahrhundert)
Lutherischer Geistlicher (21. Jahrhundert)
Evangelischer Geistlicher (München)
Liedtexter
Person (Evangelisch-Lutherische Kirche in Bayern)
Deutscher
Geboren 1952
Gestorben 2022
Mann

Andreas Ebert (Theologe)


ميزوثيرابي (يعود الاسم إلى مفردتي  بمعنى متوسط،  بمعنى علاج طبي)؛ هو علاج تجميلي طبي غير جراحي. يستخدم في الميزوثيرابي حقنات متعددة من الأدوية الصيدلانية والمتجانسة، المستخلصات النباتية، الفيتامينات، وغيرها من المكونات في الدهون تحت الجلدية. يستهدف حَقن الميزوثيرابي الخلايا الدهنية، عن طريق الحث على تحلل الدهون، وتمزق وموت الخلايا الدهنية.

الاستخدام
هناك دراسات منشورة من التجميعات الكيميائية على الجسم، قد نُشرت في أوروبا وأمريكا الجنوبية لعدة سنوات. لا يوجد دليل بحثي قاطع على أن هذه المركبات الكيميائية تعمل على استهداف الخلايا الدهنية على وجه التحديد. تحلل الخلية، الناجم عن العمل التنظيفي ل deoxycholic، قد يكون مسؤولًا عن أي تأثير سريري.

تشمل المواد المستخدمة في العلاج ما يلي:
 T3 - T4 الغدة الدرقية،
 إيسبروترنول
 أمينوفيلين
 بنتوكسيفيلين
 كارنيتين
 أرجينين
 هيالورونيداز
 كولاجيناز
 يوهمبين
 Lymphomyosot
 عامل مرافق انزيم
 إيثانول أمين ثنائي
 غيروفايتال
 اكسيداز
 ترتينوين
 حمض ألفا ليبويك
 فيتامين ج
 بروكايين
 ليدوكائين
 جنكه بيلوبا
 إكليل
 أدينوساين أحادي الفوسفات سي
 فيتامينات متعددة
 Phosphatidylcholine
 تتبع العناصر المعدنية
 ثاني أكسيد الكربون

التاريخ
أجرى الدكتور ميشيل بريستور (1924-2003) عدة أبحاث سريرية وأسس مجال الميزوثيرابي. بلغت البحوث متعددة الجنسية في مجال العلاج داخل الجلد ذروتها مع عمل بريستور من 1948 حتي 1952 في علاجات الميزوثيرابي. صاغت الصحافة الفرنسية مصطلح ميزوثيرابي في عام 1958. اعترفت الأكاديمية الفرنسية للطب بالميزوثيرابي بوصفها تخصص في الطب في عام 1987. حظى الميزوثيرابي بشعبية في جميع أنحاء البلدان الأوروبية وأمريكا الجنوبية، حيث يمارسه حوالي 18,000 طبيب في جميع أنحاء العالم.

النقد
يعد ميزوثيرابي من العلاجات التي تجرى في جميع أنحاء أوروبا وأمريكا الجنوبية، ومؤخرا الولايات المتحدة لأكثر من خمسين عاما. ومع ذلك، فإن بعض الأطباء  قد أعربت عن قلقها حول مدى نجاح ميزوثيرابي، بحجة أن العلاج لم يدرس بما فيه الكفاية لاتخاذ قرار. والمسألة الأساسية هي أن ميزوثيرابي لم يكن خاضع للمعيار الذهبي للتجارب السريرية، بالرغم من ذلك فقد تم دراسته جيدا لعلاج أمراض أخرى، مثل التهاب الوتر، تكلس الوتر، طب الأسنان، والسرطان، cervicobrachialgia، والتهاب المفاصل، lymphedema، والركود الوريدي. كذلك، كانت هناك سلسلة حالات، والعديد من التقارير عن ميزوثيرابي كعلاج تجميلي، فضلا عن الدراسات التي استهدفت المكونات المستخدمة في ميزوثيرابي. يعبر عن الجانب الآخر من المناقشة رود روريش، رئيس قسم جراحة التجميل، جامعة تكساس، المركز الطبي في دالاس: «ببساطة لا يوجد بيانات، علم، أو معلومات، على حد علمي، تفيد بأن ميزوثيرابي تعمل» وفقا لما يراه رود روريش. أصدرت الجمعية الأمريكية لجراحين التجميل بيانا يؤيد موقف عدم الاعتراف بالميزوثيرابي، ولكن عدم الاعتراف هذا هو موضوع جدلي. على الرغم من أن ميزوثيرابي ليس علاج جراحي، إلا أنه بديل غير تجاري لجراحة التجميل، ويتنافس مع العلاج بالجراحة التجميلية لنفس المرضى.

إدارة الاغذية والأدوية لا تستطيع التحكم في استخدام الحقن من بعض الممارسين في مختلف الهيئات لأن هذه الممارسة تقع تحت السلطة القضائية للمجالس الطبية للولاية. هذا هو الحال لأن ميزوثيرابي يعتبر إجراء معترف به من قبل المجالس الطبية. إدارة الاغذية والعقاقير، من ناحية أخرى، مكلفة بالموافقة على الأغذية، والمكملات الغذائية والأدوية واللقاحات والمنتجات البيولوجية الطبية، ومنتجات الدم، والأجهزة الطبية، وأجهزة بث الأشعة، والأجهزة والمنتجات البيطرية ومستحضرات التجميل.

يصرح الدكتور روبن أشينوف، متحدثا للأكاديمية الأمريكية للأمراض الجلدية، «إن الحقن البسيط هو إعطاء الناس أملا كاذبا. الجميع يبحث عن حل سريع. ولكن لا يوجد حل سريع لرواسب الدهون أو الدهون أو السيلوليت.» أبلغ أعضاء الجمعية الأمريكية لجراحة الجلد في شباط / فبراير 2005 أن «هناك ما يبرر مزيدا من الدراسة قبل الاعتراف بهذا الأسلوب».

تنبه العديد من اطباء الامراض الجلدية وجراحي التجميل إلى الحجم المتزايد للميزوثيرابي. تقول نعومي لورنس جراح الجلد في جامعة الطب وطب الأسنان في نيوجيرسي: «لا أحد يقول بالضبط ما يوضع داخل الحقنة،». «غالبا ما يستخدم عقار واحد هو phosphatidylcholine، وهو لا يمكن التنبؤ به، ويسبب التهاب شديد وتورم في موضع الحقن. انها ليست عقاقير حميدة».

فمن المحظور حاليا في عدد من بلدان أمريكا الجنوبية. حتى البرازيل، التي هي أقل صرامة من الولايات المتحدة في الموافقة على العقاقير، قامت بحظر العقار لهذه الأغراض.

في أستراليا، يجري التحقيق مع صالون للعلاج البديل من قبل وزارة الصحة، بعد ظهور خراجات الجلد على مناطق عدة من أجساد العملاء مثل الفخدين، البطن والكتفين والوجه والرقبة بعد العلاج، مع اصابة مريض واحد بالعدوى الفطرية.

الدراسات السريرية
في دراسة استطلاعية، خضع 10 مرضى لأربع جلسات للميزوثيرابي للوجه باستخدام الفيتامينات المتعددة على فترات شهرية. وجدت هذه الدراسة أنه لا توجد فائدة سريري ذات صلة.

أظهرت دراسة سريرية نشرت في مجلة أبحاث الألم (Journal of Pain Research) في عام 2019، وبحثت في تأثير الميزوثيرابي لتدبير الألم العضلي الهيكلي في فترة إعادة التأهيل، وشملت الدراسة 7 مقالات علمية حول إصابات مختلفة في العمود الفقري وألم الظهر والتهاب مفصل الركبة. توصل الباحثون إلى أن الميزوثيرابي علاج جيد التحمل قد أظهر نتائج جيدة لتدبير الألم المزمن والحاد في الجهاز العضلي الهيكلي.

وصلات خارجية
 المجلس الأميركي للميزوثيرابي وطب التجميل؛ متخصصين المجلس المعتمدين
 المجلس الأميركي للميزوثيرابي التجميلي
 مجتمع ميسو-ليبوثيرابي الدولي
 الجمعية السويسرية للميزوثيرابي - قائمة جمعيات ميزوثيرابي دولية

المراجع

اختراعات فرنسية
جراحة ترقيعية
علاجات طبية بديلة
علوم زائفة
مواد تجميل

ميزوثيرابي


Der Ferrari F12 ist ein Gran Turismo des italienischen Sportwagenherstellers Ferrari, der ab 2012 als Nachfolgemodell des Ferrari 599 verkauft wurde. Der F12berlinetta war nach Werksangaben bis zur Einführung des LaFerrari der schnellste für den öffentlichen Straßenverkehr zugelassene Wagen der Marke. Im Jahr 2017 wurde der F12 durch den 812 ersetzt.

Technik
Die Karosserie besteht vollständig aus Aluminium, wodurch das Modell 70 kg leichter ist als sein Vorgänger. Ihre Steifigkeit ist dennoch 20 Prozent größer.

Der F12berlinetta ist mit einem 6,3-Liter-V12-Motor ausgestattet, der 544 kW (740 PS) bei 8250/min leistet und war damit bis 2012 der stärkste straßenzugelassene Ferrari; Der Motor ist erstmals mit Benzindirekteinspritzung ausgestattet. Das maximale Drehmoment von 690 Nm steht bei 6000 min−1 zur Verfügung. Der Wagen hat ein halbautomatisches Doppelkupplungsgetriebe und Hinterradantrieb. Er beschleunigt in 3,1 Sekunden von 0 auf 100 km/h, in 8,5 Sekunden auf 200 km/h und soll eine Höchstgeschwindigkeit von 340 km/h erreichen. Die hauseigene Teststrecke in Fiorano umrundet der F12 mit 1:23 Minuten zwei Sekunden schneller als der Ferrari Enzo. Trotz des großen vorn eingebauten V12-Motors beträgt die Gewichtsverteilung von Vorder- zu Hinterachse 46 zu 54.

Sondermodelle

Auf der technischen Basis des F12berlinettas wurden von Ferraris Special Projects-Abteilung mehrere Sondermodelle nach Kundenwunsch gefertigt:

 Beim SP America handelt es sich um ein Coupé mit veränderten Schürzen und Motorhaube.

 Seit 2014 wurden insgesamt drei F12 TRS, sich leicht voneinander unterscheidende Roadster ausgeliefert.

 Die Sonderserie F60America von insgesamt 10 Fahrzeuge, wurde 2014 zum 60. Geburtstag von Ferraris US-Präsenz aufgelegt.

 Der F12tdf ist ein auf 799 Modelle limitiertes Sondermodell. Das Kürzel tdf soll an die Tour de France für Automobile erinnern. Es ist der erste Ferrari mit einer Virtual Short Wheelbase System genannten Allradlenkung.

Zulassungszahlen
Zwischen 2012 und 2018 sind in Deutschland insgesamt 505 Ferrari F12 neu zugelassen worden. Mit 193 Einheiten war 2013 das erfolgreichste Verkaufsjahr.

Weblinks

 Ferrari F12berlinetta. In: auto.ferrari.com
 Fahrbericht vom Ferrari F12berlinetta. In: auto motor und sport, 27. September 2014

Einzelnachweise

F012
Sportwagen
Coupé

Ferrari F12


La Coupe du Portugal de football 1998-1999 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 29 juin 1999, à l'Estádio Nacional do Jamor, entre le Sport Clube Beira-Mar et le SC Campomaiorense. Beira-Mar remporte son premier trophée en battant Campomaiorense 1 à 0.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1998-1999

1998-1999
Portugal
Sport au Portugal en 1998
Sport au Portugal en 1999

Coupe du Portugal de football 1998-1999


fue una actriz, seiyū y narradora japonesa. Hoda nació en Tokio, pero pasó su adolescencia en la prefectura de Nagano. Durante su vida estuvo afiliada a Haikyō, y hasta el momento de su muerte lo estuvo con Aoni Production.

Honda falleció el 18 de febrero de 2013 como consecuencia de un cáncer de colon que le fue diagnosticado meses atrás.

Filmografía

Anime
 After War Gundam X (Ennil El)
 Akihabara Dennō Gumi (Jun Goutokuji/Blood Falcon)
 Bosco Adventure (Araiguma)
 Devil Hunter Yohko (Chikako Ogawa)
 Dragon Ball (Pochawompa)
 Dragon Century (Rullishia)
 Flame of Recca (Mikoto)
 Floral Magician Mary Bell (Mary Bell)
 Full Moon o Sagashite (Meroko Yui)
 Gall Force (Amy)
 Grenadier - The Senshi of Smiles (Tenshi)
 Heavy Metal L-Gaim (Amu Fanneria)
 Here is Greenwood (Miya Igarashi)
 Katekyo Hitman Reborn! (Yoka Iris)
 Kimagure Orange Road (Kurumi Kasuga)
 Kiteretsu Daihyakka (Miyoko Nonoka)
 Lady Lady!! (Sarah Frances Russell)
 Madara (Kirin)
 Magical Taruruuto-kun (Chizuru Edojou)
 Mermaid Melody Pichi Pichi Pitch (Yūri)
 Mobile Suit Gundam ZZ (Elpeo Ple, Ple Two)
 Penguin Musume Heart (Black Rose)
 Pocket Monsters Diamond & Pearl (Natane/Gardenia)
 Riding Bean (Chelsea)
 Rosario + Vampire Capu2 (Ageha Kurono)
 Rurouni Kenshin (Azusa)
 Sailor Moon S (Tellu)
 Soul Eater (Marie Mjolnir)
 Shōjo Kakumei Utena (Kozue Kaoru)
 Silent Möbius (Nami Yamigumo)
 Tekkaman Blade II (Natasha Pablochiva/Tekkaman Vesna)
 Wedding Peach (Noiizu)
 Yagami-kun's Family Affairs (Nomi Yagami)
 YuYu Hakusho (Misako)

Referencias

Enlaces externos

 本多知恵子情報リスト ("Honda Chieko Information List")

Seiyū femeninas
Fallecidos por cáncer colorrectal
Fallecidos por cáncer en Japón

Chieko Honda


La temporada 1985-1986 de la Japan Soccer League fue el vigésimo primer campeonato de Primera División del fútbol japonés organizado por la Japan Soccer League. El torneo se desarrolló en una rueda de todos contra todos, desde el 6 de septiembre de 1985 y el 26 de marzo de 1986.

Debido a la cancelación del descenso en la temporada anterior , el número de participantes aumentó a doce equipos en ambas divisiones. En cuanto al Segunda División, a partir de esa temporada se decidió dividir el lote de los participantes en dos grupos, de acuerdo con muchas de las regiones geográficas (este y oeste). Los primeros tres equipos podrían calificar para una ronda de donde la primera dos habría obtenido el ascenso, mientras que el último tres de los grupos (dividida en la misma forma de los grupos de la primera ronda) en el que el último sería relegado. Con el fin de determinar las clasificaciones, los equipos participantes en el grupo de entonces tuvo un partido interserie de acuerdo a su ubicación.

También se hicieron algunos cambios en el Reglamento de la primera división, que fueron restaurados de nuevo el descenso, esta vez directa, en relación con los últimos dos equipos, y que el campeón juegue en el Campeonato de Clubes de Asia. Liderado por su jugador estrella Yasuhiko Okudera, que había regresado al club después de períodos de éxito en Europa, Furukawa Electric gana el título por segunda vez en su historia y Okudera se convirtió en el primero ampliamente reconocido jugador profesional japonés.

Primera División

Segunda División

No hubo descensos ya que hubo una expansión en la Segunda División a 16 clubes.

Primera Etapa

Este

Oeste

Segunda Etapa

Grupo de Ascenso

Grupos de Descenso

Este

Oeste

Desempate de posiciones

Enlaces externos
 Estadísticas de liga

Japón en 1986
Fútbol en 1986
Temporadas de la Japan Soccer League

Japan Soccer League 1985-1986


Idle este un film românesc din 2013 regizat de Raia Al Souliman. Rolurile principale au fost interpretate de actorii Teona Galgoțiu, Thomas Hofer.

Prezentare

Distribuție
Distribuția filmului este alcătuită din:

Note

Legături externe

Vezi și
 2013 în film

Filme românești
Filme în limba română
Filme din 2013

Idle


Phuwin Tangsakyuen (;  nascido em 5 de julho de 2003) é um ator e dublador tailandês da GMMTV. Phuwin começou sua carreira como ator infantil, estreando no drama de televisão. Ele ganhou popularidade por interpretar o papel principal de Pi Pattawee na série de comédia boys' love de 2021, Fish upon the Sky.

Juventude e educação
Phuwin nasceu em Banguecoque, Tailândia. Depois de se formar no jardim de infância - 4º ano na Ascot International School Bangkok, ele cursou o ensino fundamental, médio e médio na Ruamrudee International School até a 11ª série na Universidade de Chulalongkorn, Atualmente estuda na Faculdade de Engenharia, especialização em Engenharia de Informação e Comunicação (Programa Internacional).

Carreira

2014–2016: Começo como ator infantil
Phuwin fez sua estreia aos onze anos em um drama televisivo. Ele apareceu em seu primeiro drama de televisão Sunshine My Friend (2014). Desde então, ele passou a interpretar os personagens mais jovens dos papéis principais em dramas de televisão, como em Neung Nai Suang (2015), Mafia Luerd Mungkorn (2015), Sane Rai Ubai Rak (2016). Ele também atuou no drama musical "The Sound of Music" no Muangthai Rachadalai Theatre.

2019–2021: popularidade crescente
Phuwin estrelou o papel principal na série Cause You're My Boy (2019), no papel de Morn. Ele então estrelou como um dos papéis principais na série de fantasia científica The Gifted: Graduation (2020). Ele desempenhou o papel de Third, possui o potencial de leitura de mentes. E em 2021, ele assumiu seus primeiros papéis principais na série de comédia Fish upon the Sky.

2022–presente: Avanço
Além do projeto BL (Boys love) que levantou seu nome, Phuwin também participou de outra série, como The Warp Effect (2022), em que interpretou um personagem adolescente chamado Ice.

Após o sucesso de Fish upon the Sky (2021) com seu parceiro na tela, Pond Naravit Lertratkosum, os dois voltaram estrelando a série original da GMMTV intitulada Never Let Me Go (2022) como personagens principais. Para comemorar o último episódio da série, um fanmeeting especial também foi realizado em 28 de fevereiro de 2023. O evento contou com a presença dele e Pond Naravit como casal principal, junto com as co-estrelas Perth Tanapon Sukumpantanasan, Chimon Wachirawit Ruangwiwat, Pawin Kulkaranyawich, e Jane Wanwimol Jaenasavamethee.

Phuwin também participou de uma série especial chamada Our Skyy 2 (2023) ao lado de Pond Naravit. Esta série consiste nos atuais casais BL em ascensão da GMMTV e tem dois episódios especiais como continuação de sua última série BL. Phuwin retratou seu personagem em Never Let Me Go, Nuengdiao Kiattrakulmetee. O primeiro episódio foi lançado em 19 de abril de 2023.

No mesmo ano, o ator também estreia no cinema com Hoon Payon (2023), filme de terror baseado nas efígies encantadas dos mortos da Tailândia. Ele retratou Tham, o papel principal cético que viaja um longo caminho para ver seu irmão monge ordenado nas profundezas da montanha, que mais tarde se encontra em uma situação sobrenatural. Mas, o filme teve que ser adiado porque recebeu uma classificação de 20+ alguns dias antes de sua data de lançamento original em 9 de março de 2023. Após o processo de reclassificação, o filme finalmente recebeu uma classificação de 18+., o que lhes permitiu definir uma nova data de lançamento em 12 de abril de 2023. O filme lançará ambas as versões com classificações etárias diferentes, como Hoon Payon e Plook Payon.

Em abril de 2023, Phuwin foi anunciado como dublador de um novo herói em um jogo de tiro em primeira pessoa, Overwatch 2. O novo herói afirmou ser o primeiro de origem tailandesa na indústria de jogos e abertamente um personagem pansexual chamado Lifeweaver, também conhecido como Niran "Bua" Pruksamanee. Phuwin passou no teste cego que procura um tailandês nativo e é fluente em inglês, pois há alguns roteiros do jogo na língua materna do personagem. A notícia de sua estreia como dublador no popular jogo da Blizzard Entertainment traz seu nome conhecido no cenário internacional de games. O novo personagem dublado por Phuwin foi lançado em 12 de abril de 2023 (THA), coincidindo com o Songkran ou Ano Novo Tailandês.

Outro próximo projeto de Phuwin será Wednesday Club (2023). Nesta série, ele participará como um dos protagonistas chamado Kun.

Filmografia

Filmes

Televisão

Musical

Aparições em videoclipes

Hosting

Comercial de televisão

Ator de voz

Discografia

Apresentações ao vivo

Prêmios e indicações

Ligações externas

Naturais de Banguecoque
Atores da Tailândia
Atores de televisão da Tailândia
Dubladores da Tailândia
Artistas da GMMTV
Alunos da Universidade de Chulalongkorn
Pessoas vivas

Phuwin Tangsakyuen


El Pensamiento Español fue un periódico de ideología neocatólica que estuvo en circulación entre 1860 y 1874. A partir de 1868 fue considerado uno de los más destacados diarios carlistas.

Historia

El Pensamiento Español apareció el 2 de enero de 1860. Según su primera edición, fue fundado por Gabino Tejado, Francisco Navarro Villoslada, José Alonso de Ibáñez (marqués de Santa Cruz de Inguanzo), y Miguel Herrera de Tejada. Tuvo por director a Francisco Navarro Villoslada y posteriormente al hermano de este, Ciríaco Navarro Villoslada. Su primer secretario de redacción fue Miguel Herrera de Tejada. Se imprimía con cuatro páginas de 47 por 39 centímetros, a cinco columnas. Costaba la suscripción 12 reales al mes en Madrid y 17 en provincias.

Según Antonio Pirala, El Pensamiento Español, dirigido por Gabino Tejado, se propuso, después de la intentona de San Carlos de la Rápita, atraer a los carlistas a la causa de Isabel II, con la razón de «legitimidad de la sangre y de la opinión pública», que no fue aceptada por el partido. Pasada aquella época, según Navarro Cabanes, «de desorientación general», fue francamente carlista.

Tuvo por colaboradores a Juan Manuel Ortí y Lara, Francisco Melgar, Luis de Trelles, Francisco de Asís Aguilar, Esteban Garrido, Valentín Gómez, Eduardo González Pedroso, Antolín Monescillo, Vicente de la Fuente, doctor Silvestre Rougier, Manuel Villamil García, Eustaquio Barrón, José Alonso de Ibáñez (marqués de Santa Cruz de Inguanzo), Luis Echevarría, Juan Donoso Cortés y Rafael Muñiz de Tejada.

De 1868 a 1870 se editaba en su propia imprenta, a cargo de R. Lavajos y Arenas, en la calle Pelayo, 34. En estos años la suscripción costaba nueve reales al mes la edición de Madrid, y seis reales la pequeña de provincias.

En el año económico 1868-1869 este periódico figuraba en tercer lugar por lo pagado al Estado en concepto de timbre. En diciembre de 1869 pagó 6.040 reales por timbre. Había ocho periódicos en este mes que pagaron más, y siete que pagaron cuotas menores, desde 40 reales a 1.930. Pagaban más los diarios carlistas La Esperanza, La Regeneración y La Libertad Cristiana. En esta época cada ejemplar pagaba cuatro céntimos de real por franque, o sea un céntimo de peseta.

El 12 de diciembre de 1868 publicó un artículo de Navarro Villoslada que se hizo famoso, titulado «El hombre que se necesita», cuyas ediciones posteriores fueron muy numerosas. En 26 de enero de 1869 fueron encarcelados el director, Francisco Navarro Villoslada, y su hermano Ciriaco, redactor y administrador, por haber publicado un documento oficial antes que la Gaceta de Madrid. A ambos se les declaró autores del delito. Por el mismo asunto fueron detenidos el colaborador Francisco de Asís Aguilar, el jefe de la imprenta, el conserje y dos dependientes de la Administración. El delito que se les imputaba era el de desacato al Gobierno. Incomunicados los dos hermanos, fueron puestos en libertad los demás detenidos. Fueron liberados los hermanos a los 45 días de cárcel, mediante fianza metálica.

El 3 de julio publicó la Carta-manifiesto de Don Carlos a su hermano Don Alfonso, fechada en París a 30 de junio.

Hizo grandes campañas contra el Gobierno provisional, contra otros candidatos al trono de España, contra «los diputados blasfemos»; organizó actos en desagravio en toda España; abrió listas de suscripciones para socorrer a los carlistas encarcelados.

En el número 1.193, año XI, del 23 de julio de 1870, en un artículo titulado «A los hombres honrados», decía:

Defensor intransigente de los principios tradicionalistas a pesar de su pasado isabelino, El Pensamiento Español se opuso a la coalición entre carlistas y republicanos federales para las elecciones de 1871 y escribió varios artículos al respecto, pero no fueron publicados debido a la negación de la Junta Central Católico-Monárquica.

Mantuvo algunas polémicas con su colega, el veterano diario carlista La Esperanza. Debido a disensiones internas en el carlismo, en marzo de 1872 Navarro Villoslada abandonó la dirección del diario. Según Esperanza Carpizo, la causa de ello fue la negativa de Navarro Villoslada a reconocer a Cándido Nocedal como director de la prensa carlista.

Fue suspendido el 4 de enero de 1874, tras el golpe de Estado de Pavía, junto con otros periódicos carlistas de Madrid como La Esperanza, La Regeneración y La Reconquista, y la prensa cantonal.

En 1885 Navarro Villoslada fue instado a resucitar El Pensamiento, para evitar las luchas entre La Fé y El Siglo Futuro, a lo que se negó, añadiendo que lo que urgía era buscar la concordia entre estos dos diarios.

En 1919 los redactores del diario jaimista El Correo Español que se adhirieron a la escisión mellista fueron expulsados de dicho diario y fundaron El Pensamiento Español (segunda época).

Referencias

Bibliografía

Enlaces externos

 El Pensamiento Español en los Fondos Digitales de la Universidad de Sevilla

Periódicos desaparecidos de Madrid
Publicaciones fundadas en 1860
Publicaciones desaparecidas en 1874
Periódicos carlistas
Periódicos en español

El Pensamiento Español (1860-1874)


.bf, Burkina Faso'nun İnternet Ülke Alan Kodu (CcTLD) harfidir. DELGİ tarafından işletilmektedir. Ekim 2005 yılında telekomünikasyon sağlayıcısı ONATEL ile kayıtlara başladı. Bir e-posta ile SSS gönderilebilmektedir.

Burkina Faso
bf

.bf


João Neves da Fontoura (Cachoeira do Sul, 16 de noviembre de 1887 — Río de Janeiro, 31 de marzo de 1963), abogado, diplomático, periodista, político y escritor brasileño.
Fue ministro de Relaciones Exteriores en los gobiernos de Eurico Gaspar Dutra y Getúlio Vargas.

Referencias

Enlaces externos

 Perfil no sítio da Academia Brasileira de Letras
 Biografia na página da Fundação Getúlio Vargas
 Lista de ministros do governo Dutra

Nacidos en Río Grande del Sur
Abogados de Brasil
Escritores de Brasil
Ensayistas de Brasil
Periodistas de Brasil
Diputados federales de Río Grande del Sur
Diputados estatales de Río Grande del Sur
Alcaldes de Brasil
Diplomáticos de Brasil
Embajadores de Brasil en Portugal
Ministros de Relaciones Exteriores de Brasil
Miembros de la Academia Brasileña de Letras
Caballeros grandes cruces de la Orden de Isabel la Católica
Fallecidos en Río de Janeiro

João Neves da Fontoura


Leodonta es un género  de mariposas de la familia Pieridae. Se encuentra en el centro y sur de América.

Especies
 Leodonta dysoni (Doubleday, 1847)
 Leodonta tagaste (Felder, C & R Felder, 1859)
 Leodonta tellane (Hewitson, 1860)
 Leodonta zenobia (Felder, C & R Felder, 1865)
 Leodonta zenobina (Hopffer, 1869)

Referencias

Pierini
Géneros de lepidópteros

Leodonta


"Snap" (em português: Estalo) é a canção que representou a Arménia no Festival Eurovisão da Canção 2022 que teve lugar em Turim. A canção foi selecionada através de uma seleção interna. Na semifinal do dia 10 de maio, a canção qualificou-se para a final, terminando a competição em 20º lugar com 61 pontos.

Canções do Festival Eurovisão da Canção
Armênia no Festival Eurovisão da Canção
Canções em inglês
Canções de 2022
Singles de 2022

Snap (canção)


Crescent City Radio es una estación de radio por internet ubicada en Nueva Orleans, Luisiana transmitiendo a la Área Metropolitana de Nueva Orleans y al sur de Misisipi, y también al resto de los Estados Unidos de América y el mundo a través de su transmisión por internet de formato libre con una variedad de programación producida localmente de entretenimiento, música, y programas de discurso que incluye música pedida de los oyentes, música de talento local, y formatos de radiodifusión como urbano contemporáneo, urbano popular, música contemporáneo para adultos, música clásica, swamp pop, góspel, y música popular latina. La estación es dirigida por el programa de Estudios de la Industria Musical del Departamento de Música y Bellas Artes en la Universidad Loyola Nueva Orleans.

Historia
En el año 2005, el programa de Estudios de la Industria Musical presentó una propuesta al Comité Universitario de Comunicaciones para que aprobaran la creación de una emisora de radio universitaria. El próximo año, la propuesta aprobada fue dada un apruebo final por el presidente de la universidad, el Rev. Kevin Wm. Wildes, S.J. y Crescent City Radio salió en línea durante la primavera del 2008 transmitiendo desde los estudios anteriores de la emisora de radio WLDC-AM en el Edificio de Comunicaciones/Música. Crescent City Radio es una emisora de radio comercial que hace parte de la Universidad Loyola Nueva Orleans y es dirigido bajo el programa de Estudios de la Industria Musical en el Departamento de Música y Bellas Artes.

Servicios Informativos
En acuerdo con Loyola Student Media o Medio Estudiantil Loyola, noticieros por radio del periódico semanal de la universidad, The Maroon, salían al aire varias veces al día con las últimas noticias de la universidad. Las grabaciones eran actualizadas semanalmente y eran disponibles para descargar en The Maroon Online o The Maroon En línea. Las grabaciones eran producidas por el administrador de la página del periódico. Desde mayo del 2010, The Maroon a parado de grabar para radiodifusión. Crescent City Radio no opera servicios informativos.

Operaciones de Televisión

Estaciones Internas de Loyola
Estaciones de televisión que antes eran parte de la Universidad Loyola Nueva Orleans y transmitían dentro de la universidad y la operación de sus estudios de televisión

WLDC-TV
WLDC-TV transmitía desde sus estudios en el sótano del centro estudiantil Danna o el Danna Student Center, debajo de la cocina de la cafetería del Comedor Orleáns o el Orleans Room. Por su ubicación, las letras del indicativo del canal se refieren al "Loyola Danna Center". Transmisión del canal empezó en 1968. Como el periódico de la universidad The Maroon, WLDC-TV grababa y producía un noticiero televisivo semanalmente que salía al aire dentro de la universidad a través de su sistema de cable de televisión por el canal 2 al principio, y después continuaría en el canal 8.

En el año 1986, WLDC-AM y WLDC-TV se mudaron a sus nuevos estudios en el Edificio de Comunicaciones/Música en la cuarta planta con varios estudios profesionales de televisión para WLDC-TV, una redacción, varios cuartos de control, y cuartos de grabación para la emisora de radio WLDC-AM. En 1996, WLDC-AM, bajo la dirección del Departamento de Comunicaciones, suspendió sus transmisiones por falta de interés. Después en 2006, WLDC-TV también bajo la dirección del Departamento de Comunicaciones, es suspendido por la universidad como parte del Plan Caminos o el Pathways Plan para eliminar programas dentro de la universidad para poder reducir gastos por temores de la reducción en el número de estudiantes enrolados en la universidad por causa del Huracán Katrina en el otoño del 2005. El Plan Caminos también eliminó clases de televisión del currículo.

LSCN Channel 8
En el otoño del año 2006, el canal interno de la universidad con la excepción del campus de Broadway, LSCN Channel 8 operado por la Oficina de Vida Residencial, reemplazó el canal WLDC-TV y lo cambió a un canal de películas de 24 horas, transmitiendo películas previamente seleccionadas y materiales educativos que transmitían desde el sótano del Danna Student Center. El mismo paquete de películas, saldría al aire consecutivamente por un mes hasta que una nueva selección de películas lo reemplazaría el mes siguiente. Era típico que la Oficina de Vida Residencial enviara encuestas por correo electrónico a todos los residentes de las residencias, con la excepción de la Residencia Cabra, solicitando cuales películas deberían salir al aire el mes siguiente. LSCN Channel 8 cesó sus transmisiones en el año 2010 y el canal quedó en negro.

Estudios de Televisión
Los estudios de televisión en la universidad están localizados al lado de Crescent City Radio y son usados por el programa de Estudios de la Industria Musical del Departamento de Música y Bellas Artes. Estudiantes del programa de Estudios de la Industria Musical graban "Music News", un adelanto noticioso de la industria musical. Previamente, el noticiero se llamaba "Loyola Music News" y también grababan un noticiero en castellano bajo el mismo nombre. Demostraciones, sesiones musicales, y entrevistas por estudiantes del programa de Estudios de la Industria Musical y de la oficina de relaciones públicas de la universidad son grabadas en los estudios.

Referencias

Emisoras de radio de Estados Unidos
Nueva Orleans
Emisoras de radio por internet de Estados Unidos

Crescent City Radio


Abisalna ravnica je podvodna ravnica na dubokom dnu oceana, koja se obično nalazi na dubinama između 3.000 i 6.000 metara. Ležeći općenito između podnožja epikontinentalnog pojasa i srednjooceanskog hrpta, abisalne ravnice pokrivaju više od 50% Zemljine površine. Oni su među najravnijim, glatkim i najmanje istraženim regijama na Zemlji. Abisalne ravnice su ključni geološki elementi oceanskih bazena (ostali elementi su povišeni greben srednjeg oceana i bočna abisalna brda).

Stvaranje abisalne ravnice rezultat je širenja morskog dna (tektonika ploča) i topljenja donje oceanske kore. Magma se uzdiže iznad astenosfere (sloj gornjeg plašta) i dok ovaj bazalni materijal doseže površinu na srednjoceanskim hrptovima, tvori novu oceansku koru, koja se neprestano povlači bočno šireći se morskim dnom. Abisalne ravnice nastaju prekrivanjem izvorno neravne površine oceanske kore sitnozrnim sedimentima, uglavnom glinom i muljem. Veći dio ovog sedimenta taloži se strujama koje su usmjerene s kontinentskih rubova duž podmorskih kanjona u dublje vode. Ostatak je sastavljen uglavnom od pelagijskih sedimenata. Metalni čvorići česti su u nekim područjima ravnice, s različitim koncentracijama metala, uključujući mangan, željezo, nikal, kobalt i bakar. Tu su i količine ugljika, dušika, fosfora i silicija zbog materijala koji se spušta i razgrađuje.

Vjeruje se da su abisalne ravnice, djelomično zbog svoje velike veličine, glavni rezervoari biološke raznolikosti. Također vrše značajan utjecaj na kruženje ugljika u oceanu, otapanje kalcijevog karbonata i atmosferske koncentracije ugljikovog dioksida tijekom vremenskih razmjera od stotinu do tisuću godina. Na strukturu ekosustava u abisalnim ravnicama snažno utječu brzina dotoka hrane na morsko dno i sastav materijala koji se taloži. Čimbenici poput klimatskih promjena, ribolovai i gnojidbe oceana značajno utječu na obrasce primarne proizvodnje u eufotičkoj zoni. Životinje apsorbiraju otopljeni kisik iz voda siromašnih kisikom. Mnogo otopljenog kisika u ponornim ravnicama dolazilo je iz polarnih područja koja su se davno otopila. Zbog oskudice kisika, abisalne su ravnice negostoljubive za organizme koji bi cvjetali u vodama obogaćenim kisikom iznad. Koraljni grebeni dubokog mora uglavnom se nalaze u dubinama od 3000 metara i dublje u abisalnoj i hadalnoj zoni.

Abisalne ravnice nisu prepoznate kao zasebne fiziografske značajke morskog dna do kasnih 1940-ih, a sve donedavno niti jedna nije sustavno proučavana. Oni su slabo sačuvani u sedimentnom zapisu, jer ih obično troši proces subdukcije. Zbog mraka i pritiska vode koji može doseći 76 megapaskala, abisalne ravnice nisu dobro istražene.

Izvori

Oceanografija

Abisalna ravnica


المُحكمة أو الحرورية هم فرقة مِن فرَق الخوارج، وكان مبدأُ خُروجِهم من بلدة حَرُوراءَ بقرب الكوفة بالعراق فنُسِبوا إليها، وهم مَن أنكَروا على الخليفة الراشدي الرابع الإمام علي بن أبي طالب التَّحكيم في قتالِه مع معاوية بن أبي سفيان، ثمَّ قاتَلوه، وكفَّروا المسلمين، واستحَلُّوا دماءَهم. ويقال لهم أيضاً: أهل النَّهروان لأنَّ علياً قاتلهم هناك، كما سُمُّوا أيضاً بـ المُحَكِّمَة؛ لرفعهم شعار لا حُكْمَ إلّا لله، والتفافهم حوله، وسموا كذلك بِـ النَّواصِب؛ لِمُناصَبَتِهِم علياً ومن والاه العداوة والبغضاء، وبراءتهم من كثيرٍ من الصَّحابة من السّابقين الأَوَّلين من أهل بدرٍ وغيرهم، وسمُّوا بـ الوَعِيدِيَّة؛ لقولهم بتخليد من ارتكب كبيرةً في النّار، واستحلُّوا دماءهم وأموالهم، ووصفوا بأنَّهم يَجتهِدون في العبادة والصَّلاة والصِّيام، وكان أول رئيس لهم هو عبد الله بن وهب الراسبي الذي قاد المعركة ضد علي بن أبي طالب في النهروان فقتلوا هناك شر قتلة. ومن أبشع جرائمهم قتلهم عبد الله بن خباب ابن صاحب رسول الله  بعد أن حدثهم بحديث يوجب القعود عن الفتن، فذبحوه على حافة النهر وبقروا بطن امرأته وكانت حبلى

التسمية
كانت تسمية الحرورية نسبة إلى بلدة حَرُوراءَ، مركز خروجهم على علي بن أبي طالب.

وجاء في الحديث  وقول عائِشةُ للمرأة التي استشكلت قضاء الحائض الصوم دون الصلاة مُستنكِرةً: أحَرُوريَّةٌ أنتِ؟ أي: هل أنتِ مِن هذه الفِرقةِ مِن الخَوارجِ؟ لأن كان بعضُهم يأمُرُ الحائضَ بقضاءِ الصلاةِ تنطُّعاً في الدِّينِ.

وقد وردت هذه التسمية في الصحيحين عن مصعب قال:

ويسمى الخوارج حرورية لتعنتهم ومخالفتهم السنة وخروجهم على جماعة المسلمين.

وعن أبي سلمة وعطاء بن يسار أنهما أتيا أبا سعيد الخدرى فسألاه عن الحرورية فقال:

وقال أحد شعراء الخوارج مقارناً بين جحف الثريد أي أكلُهُ وبين جحف الحروري بالسيف أي ضربه به

وقال شاعر آخر:

موقف عمر بن عبد العزيز منهم
روى إسحاق عن أسلم عن يونس عن ابن وهب قال: أخبرني ابن أبي الزناد عن أبيه قال: خرجت حرورية بالعراق في خلافة عمر بن عبد العزيز وأنا يومئذ بالعراق مع عبد الحميد بن عبد الرحمن بن زيد بن الخطاب، فكتب إلينا عمر بن عبد العزيز يأمرنا أن ندعوهم إلى العمل بكتاب الله وسنة نبيه صلى الله عليه وسلم فلما أعذر في دعائهم كتب إليه أن قاتلهم فإن الله وله الحمد لم يجعل لهم سلفاً يحتجون به علينا، فبعث إليهم عبد الحميد جيشاً فهزمتهم الحرورية، فلما بلغ ذلك عمر بعث إليهم مسلمة بن عبد الملك في جيش من أهل الشام وكتب إلى عبد الحميد أنه قد بلغني ما فعل جيشك السوء وقد بعثت إليك مسلمة بن عبد الملك فخل بينه وبينهم فلقيهم مسلمة فأظفره الله عليهم وأظفره بهم.

المعتقدات
الإيمان عندهم قولٌ وعمل وعقيدة، ولكنه لا يزيد ولا ينقص، وعندهم أن الإنسان إذا ترك واجباً فإنه يكون خارجاً من الدين
وهم يكفرون علي بن أبي طالب وعثمان وأصحاب الجمل ومن رضي بالتحكيم، وهم الذين يكفرون بالمعاصي، ويرون الخروج على إمام المسلمين وجماعتهم، ويتولون فرقة المحكمة الأولى، وأختلفوا العلماء في الحكم على الخوارج بأنهم نصيون أو مؤولون، فذهب بعضهم إلى أن الخوارج نصيون يجمدون على المعنى الظاهر من النص دون بحث عن معناه الذي يهدف إليه، وهذا رأي أحمد أمين، وأبي زهرة. وذهب آخرون إلى أن الخوارج يؤولون النصوص تأويلاً يوافق أهوائهم، وقد غلطوا حين ظنوا أن تأويلهم هو ما تهدف إليه النصوص، وعلى هذا الرأي ابن عباس وابن تيمية، وابن القيم. ومن العلماء من ذهب إلى القول بأن الخوارج ليسوا على رأي واحد في هذه القضية؛ بل منهم نصيون ومنهم مؤولون، كما ذهب إلى هذا الأشعري في مقالاته

غلت الحرورية في إثبات الوعيد والخوف للمؤمنين من التخليد في النار مع وجود الإيمان. وهم مضادون للمرجئة في النفي والإثبات والوعد والوعيد، ومن مفرداتهم أن من ارتكب كبيرة فهو مشرك ومذهب عامة الخوارج أنه كافر وليس بمشرك، قال بعضهم هو منافق في الدرك الأسفل من النار، فعند الحرورية أن الاسم يتغير بارتكاب الكبيرة الواحدة فلا يَسمى مؤمناً بل كافراً مشركاً، والحكم فيه أنه يخلد في النار واتفقوا على أن الإيمان هو اجتناب كل معصية.

مناظرة ابن عباس
قال عبد الله بن عباس: لما خرجت الحرورية اعتزلوا في دارهم وكانوا ستة آلاف، فقلت لعلي: يا أمير المؤمنين أبرد بالظهر، لعَليّ آتي هؤلاء القوم فأكلمهم، فقال علي: إني أخاف عليك. قلت: كلا. قال: فقمت وخرجت ودخلت عليهم في نصف النهار وهم قائلون، فسلمت عليهم. فقالوا: مرحبا بك يابن عباس، فما جاء بك؟

فرجع منهم ألفان، وخرج سائرهم، فقتلوا على ضلالتهم، فقتلهم المهاجرون والأنصار.

انظر أيضاً
 الخوارج

المراجع

إسلاموية
تاريخ الخلافة الراشدة
حروب أهلية إسلامية
خوارج
مصطلحات إسلامية

الحرورية


An Spodiopogon pogonanthus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Benedict Balansa, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Pierre Edmond Boissier. An Spodiopogon pogonanthus in nahilalakip ha genus nga Spodiopogon, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Spodiopogon

Spodiopogon pogonanthus


« Bayraktar » est une chanson patriotique de résistance ukrainienne. Publiée le 1er mars 2022, peu de temps après l'invasion russe de l'Ukraine, elle gagne progressivement la popularité dans le monde entier. Elle est dédiée au drone de combat Bayraktar TB2, en raison de son efficacité contre les troupes russes. L'auteur de la chanson, l'Ukrainien Taras Borovok, ridiculise dans ses paroles l'armée russe ainsi que l'invasion elle-même. La chanson est souvent chantée lors de manifestations devant les ambassades russes.

Contexte

Le 24 février 2022, les Forces armées ukrainiennes demandent à Taras Borovok de composer un chant de résistance. Borovok y parle des drones de combat Bayraktar TB2 utilisés par l'armée ukrainienne pendant la guerre russo-ukrainienne de 2022. Ces drones, fabriqués par l'entreprise turque Baykar et portant le nom de l'ingénieur qui les a conçus, ralentissent considérablement l'avancée russe dans le pays.

Chanson
L'auteur décrit la façon dont le drone punit les soldats de l'armée russe pour avoir envahi l'Ukraine. Il ridiculise les soldats russes, leur équipement, et même la manière dont ils consomment la traditionnelle soupe russe aux choux, le Chtchi. Le premier clip de Bayraktar est publié sur YouTube le 1er mars 2022. Peu après la publication, YouTube bloque ce clip à cause des séquences vidéo trop dramatiques. De nombreux YouTubeurs créent alors d'autres clips montrant des missiles de Bayraktar TB2 en train de détruire des colonnes de blindés russes.

Taras Borovok publie ensuite deux nouvelles versions officielles de sa chanson: le remix du DJ ukrainien Andrei Muzon, et le mashup écrit en collaboration avec l'artiste française Lisa Schettner. Les trois versions officielles sont fréquemment jouées par les radios ukrainiennes. Bayraktar et Bayraktar [Mashup Edition] sont publiées sur le site du Parlement ukrainien, et partagées par les membres des Forces Terrestres Ukrainiennes sur Facebook et d'autres sites. Les paroles sont traduites dans de nombreuses langues, dont le français et l'arabe. Il pourrait s'agir de la première chanson jamais écrite sur un drone de combat.

Réception et héritage
Spencer Kornhaber de The Atlantic a qualifié la chanson de « très entraînante » et a déclaré qu'elle avait un « rythme simple ». Selon l'Algemeen Dagblad, la chanson montre que Selçuk Bayraktar, le directeur technique de Baykar, est le « deuxième plus grand héros » de l'Ukraine après le président ukrainien Volodymyr Zelensky. Selon Gabriel Gavin de The Spectator, la chanson a été vue plus d'un million de fois sur YouTube avant d'être retirée.

Crédits

Version originale
 Taras Borovok – chant, composition, production

Mashup Edition

 Taras Borovok – chant, composition
 Lisa Schettner (Elisabeth Schettner) – chant, composition, production
 Tyler Brooker – remix, mastérisation, co-production

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Navire de guerre russe, va te faire foutre
 Fantôme de Kiev

Liens externes

 Chanson

Invasion de l'Ukraine par la Russie en 2022
Guerre russo-ukrainienne
Chanson ukrainienne
Chanson de 2022

Bayraktar (chanson)


Narcistički poremećaj ličnosti (eng. Narcissistic Personality Disorder - NPD; također megalomanija) je psihički poremećaj ličnosti u kojem postoji dugoročan uzorak ponašanja koje karakteriziraju osjećaj samovažnosti (grandioznost), duboka potreba za pažnjom i divljenjem, pretjerana samouvjerenost i nedostatak razumijevanja za osjećaje drugih (empatije). Osobe koje boluju od tog poremećaja često pretjerano razmišljaju o stjecanju slave, moći, ili o svom fizičkom izgledu. Često iskorištavaju ljude oko sebe. Javlja se kod otprilike 6% odraslih osoba, češće kod muškaraca nego kod žena, i češće se manifestira kod mladih ljudi. Kao i ostale vrste mentalnih poremećaja, narcistički poremećaj ličnosti može uzrokovati poteškoće u razvoju.

Uzrok poremećaja je nepoznat, iako se smatra da postoje biološki, psihološki i okolišni faktori rizika koji utječu na razvoj pojedinca i poremećaja. Neka istraživanja su pokazala da mogu imati manji dio mozga koji je odgovoran za empatiju. Dijagnoza se uspostavlja razgovorom s pojedincem. Većina ljudi s ovim poremećajem ne traži pomoć jer vjeruju kako nemaju problem, te kako je njihova okolina u krivu.

Tip osobnosti prvi je opisao Robert Waelder 1925. godine, kod je sadašnje ime poremećaja ušlo u uporabu tek 1968.

Znakovi i simptomi
 Uvjerenje u iluzije o vlastitoj grandioznosti uz očekivanje da će ih okolina uvažiti, bez adekvatnog razloga
 Fiksiranost na fantazije o moći, privlačnosti, inteligenciji, ljepoti ili ljubavi
 Iluzije o vlastitoj superiornosti, jedinstvenosti, posebnosti i višem socijalnom statusu od drugih
 Očekivanje konstantnih pohvala
 Osjećaj da posjeduju pravo na poseban tretman ili tretman sukladan njihovim željama, uz poslušnost okoline bez propitkivanja
 Iskorištavanje i manipulacija okoline u svrhe ostvarivanja osobnih ciljeva
 Nedostatak empatije na osjećaje, želje i potrebe drugih ljudi
 Česta zavist prema drugima i uvjerenost da su drugi zavidni na njih
 Pompozno i arogantno držanje; aktivno uspostavljanje kontrole i moći nad drugima
 Slabo samopouzdanje, nemogućnost podnošenja kritike, i potreba za omalovažavanjem drugih kako bi potvrdili vlastitu superiornost
Izvori:

Izvori

Psihijatrijski poremećaji

Narcistički poremećaj ličnosti


An Potamogeton subsessilis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Hagstr.. An Potamogeton subsessilis in nahilalakip ha genus nga Potamogeton, ngan familia nga Potamogetonaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Potamogeton

Potamogeton subsessilis


Chris Hipkins, de son nom complet Christopher John Hipkins, né le  à Wellington, est un homme politique néo-zélandais, chef du Parti travailliste et Premier ministre depuis le .

Membre du Parti travailliste, il est membre de la Chambre des représentants à compter de 2008, et ministre de l'Éducation, des Services publics et Leader de la Chambre à compter du  dans le gouvernement Ardern. Il est nommé ministre de la réponse au Covid-19 dans le pays en 2020 lors de l'apparition de la pandémie.

Jeunesse, formation et vie privée

Christopher John Hipkins est né à Wellington, dans la Hutt Valley. Il fréquente l'école primaire de Waterloo et l'école intermédiaire Hutt. Il rejoint le Parti travailliste en 1996.

Hipkins a obtenu un baccalauréat avec spécialisation en politique et en criminologie à l'Université Victoria de Wellington. Après avoir obtenu son diplôme, il travaille notamment en tant que conseiller politique pour l'Industry Training Federation et de Trevor Mallard et Helen Clark au Parlement.

Marié à Jade Marie en 2020, ils ont eu ensemble deux enfants avant leur mariage. Ils se sont séparés en 2022.

Parcours politique

Membre de la Chambre des représentants
Chris Hipkins commence sa carrière politique lorsqu'il se présente en tant que candidat dans la circonscription de Remutaka lors des élections de 2008, à la suite du choix de Paul Swain de se retirer de la vie politique. Il est élu et nommé porte-parole chargé du Travail et des Affaires intérieures.

Il est réélu lors des élections législatives de 2011, il devient whip du Parti travailliste, et devient porte-parole du groupe chargé des services de l'État et de l'Éducation.

Il est à nouveau réélu lors des élections législatives de 2014. En décembre 2015, il a été la cible de harcèlement et de menaces de mort pour avoir exprimé des inquiétudes sur la présence de panneaux publicitaires faisant la promotion d'armes à feu. Il est réélu membre de la Chambre des représentants lors des élections de 2020.

Ministre dans le gouvernement Ardern
Chris Hipkins est réélu à l'issue des élections législatives de 2017, lors de la formation du gouvernement de Jacinda Ardern, soutenu par le parti Nouvelle-Zélande d'abord et Les Verts, il est nommé ministre de l'Éducation, des services publics et Leader de la Chambre le 26 octobre 2017. À la suite de la démission de David Clark en tant que ministre de la Santé le 2 juillet 2020, il est nommé ministre de la Santé par intérim jusqu'aux élections de 2020.

Réélu membre de la Chambre des représentants lors des élections de 2020, il est également nommé ministre de la réponse au Covid-19 à l'issue d'un remaniement à la suite de ces élections.

Premier ministre

Le vendredi , Chris Hipkins est désigné par les députés du Parti travailliste pour remplacer Jacinda Ardern, démissionnaire, au poste de Premier ministre. Il est élu à la direction de son parti le  et prend ses fonctions de Premier ministre le .

Le 27 janvier, il fait face à d'importantes inondations dans la région d'Auckland provoquées par des pluies diluviennes, causant la mort de 4 personnes. Par la suite, le cyclone tropical Gabrielle frappe l'Île du Nord du 12 au 16 février, provoquant la mort de 11 personnes et d'importants dégâts.

Avant le couronnement de Charles III, roi de Nouvelle-Zélande, du Royaume-Uni et des autres royaumes du Commonwealth, Chris Hipkins annonce qu'il ne fera pas pression pour que la Nouvelle-Zélande devienne une république pendant son mandat, bien que n'étant pas monarchiste lui-même, estimant que ce n'est pas .

Le Parti travailliste perd les élections législatives d'octobre 2023 et Hipkins reconnait sa défaite.

Références

Lien externe

Naissance en septembre 1978
Membre de la Chambre des représentants de Nouvelle-Zélande
Ministre néo-zélandais de l'Éducation
Ministre néo-zélandais de la Santé
Premier ministre de Nouvelle-Zélande
Personnalité du Parti travailliste (Nouvelle-Zélande)

Chris Hipkins


São Cristóvão e São Lourenço, Portekiz'de Lizbon belediyesine bağlı olan, 0,08 km2 yüzölçümüne sahip, 1.612 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Lizbon'ın bucakları

São Cristóvão e São Lourenço


أنهيار فندق لؤلؤة الخير, في 5 يناير 2006, انهار المبنى الذي يقع في وسط مكة المكرمة, وأدى إلى وفاة 76 وإصابة 62., وكان ذلك في موسم الحج.

مراجع

السعودية في 2006
مكة في القرن 21
انهيارات مباني بسبب الحريق
انهيارات مباني في 2006
انهيارات مباني في السعودية
حوادث موسم الحج
كوارث في 2006
كوارث في آسيا 2006
كوارث في السعودية
مبان منهارة
كوارث في السعودية 2006

حادثة انهيار فندق لؤلؤة الخير 2006