As Joias da Coroa Francesa (francês: Joyaux de la Couronne de France) compreendem as coroas, esferas, cetros, diademas e joias que eram símbolos do poder real entre 752 e 1825. Elas foram usadas por muitos reis e rainhas da França, bem como pelo imperador Napoleão. O conjunto foi finalmente desfeito, com a maioria vendida em 1885 pela Terceira República. As Joias da Coroa Francesa sobreviventes, principalmente um conjunto de coroas históricas, diademas e parures, estão expostas principalmente na Galerie d'Apollon do Louvre, o principal museu da França e antigo palácio real, juntamente com o Regent Diamond, o Sancy Diamond e o Espinélio vermelho Côte-de-Bretagne de 105 quilates (21,0 g), esculpido na forma de um dragão. Além disso, algumas pedras preciosas e joias (incluindo a Esmeralda de Saint Louis, a safira Ruspoli e os alfinetes de diamante da rainha Maria Antonieta) estão em exibição no cofre do Tesouro da galeria de Mineralogia do Museu Nacional de História Natural.

Uso das Joias

As joias da Coroa compreendem os instrumentos da coroação, chamados de Regalia, e as joias da família governante.

Desde Pepino, o Breve, em 752, a ascensão do rei da França foi legitimada por uma cerimônia de coroação chamada sacre, já que a ênfase estava na unção com o crisma da Santa Ampola, realizada pela primeira vez em Notre-Dame de Reims em 816 para Luís, o Piedoso, depois com a Coroa de Carlos Magno. De 888 a 922, depois 1027, todos os monarcas foram coroados até a Revolução Francesa, na catedral de Notre-Dame de Reims (exceto Luís VI e Henrique IV, que foram coroados em Orléans e Chartres). Após a revolução, apenas o imperador Napoleão, a imperatriz Josefina e o rei Carlos X foram coroados. Embora nem sempre usado, um conjunto de joias caras da coroa existia e foi aumentado por vários monarcas.

As Joias da Coroa, compostas por pedras preciosas e joias, tornaram-se inalienáveis por decisão de Francisco I em 15 de junho de 1530. O espinélio vermelho da Côte-de-Bretagne estava então entre as 8 joias principais. Sofreram perdas importantes pela Liga Católica em 1590, mas foram reconstituídos por Henrique IV e muito valorizados por Luís XIV, notadamente com a doação dos 18 diamantes Mazarin e a compra das safiras 'Royal French Blue' e 'Ruspoli', posteriormente seguidas em 1717 com o Regent Diamond. Sob Luís XV, eles foram mantidos na Garde Meuble de la Couronne (Tesouro Real) em um dos pavilhões da Place de la Concorde, onde sofreram um roubo em 1792 e uma venda em 1795 após sua recuperação parcial. Em 1814, Napoleão restaurou as joias da coroa para 65.072 pedras e pérolas, sem incluir as joias pessoais da imperatriz Josefina e da imperatriz Maria Luísa. Aprimorados durante a Restauração e novamente durante o Segundo Império, eles contavam 77.662 pedras e pérolas, compreendendo 51.403 diamantes lapidação brilhante, 21.119 diamantes lapidação rosa, 2.962 pérolas, 507 rubis, 136 safiras, 250 esmeraldas, 528 turquesas, 22 opalas, 235 ametistas e 500 outras pedras, quando foram vendidas em 1885 pela Terceira República. No entanto, como em 1793, um importante conjunto de pedras e pérolas foi enviado para o Muséum national d'histoire naturelle e algumas das joias mais importantes foram resgatadas desde 1953, o que faz com que a coleção ainda ultrapasse 11.000 pedras e pérolas.

As Regalias, muito levemente atingidas em 1590, foram originalmente guardadas no tesouro da Basílica de Saint Denis, de onde foram removidos em 1793 durante a Revolução Francesa. Algumas poucas peças do tesouro, consideradas de valor artístico, foram preservadas e enviadas ao Louvre, que vendeu 9 delas em 1798, à Biblioteca Nacional, ao Museu de História Natural e aos arcebispos de Ruão (5 itens) e Paris. As outras, foram vendidas em 1793 como o cálice e as duas galhetas de Saint Denis, ou desmontadas e fundidas em abril de 1794, como a Coroa de Carlos Magno e as de São Luís e as das Rainhas, com o restante do tesouro da basílica incluindo a cruz de São Elígio, a tela de Carlos Magno, o altar dourado de Carlos, o Calvo ou os grandes relicários. Os instrumentos litúrgicos guardados em Reims sofreram a mesma política. As Regalias foram restauradas ou recriadas para a coroação de Napoleão, que por sua vez sofreu novamente uma destruição parcial em 1819 e finalmente concluído para a coroação de Carlos X em 1825.

Regalia e Joias no Museu do Louvre

Coroa de Luís XV

Das cerca de 20 coroas reais documentadas do Antigo Regime, a única sobrevivente das destruições de 1590 e 1793 é a coroa de Luís XV. O rei mandou cravar o Diamante Regente na parte inferior da flor-de-lis na frente de sua coroa, enquanto oito dos famosos diamantes Mazarin que o cardeal havia legado à Coroa francesa estão cravados nas outras sete flores-de-lis e no diadema da coroa. Diamantes e pedras preciosas coloridas são colocados entre duas fileiras de pérolas no diadema e também nos quatro arcos que se erguem atrás da flor-de-lis e nos oito pontos ornamentais entre a flor-de-lis. Na junção desses quatro arcos há um pequeno pedestal cercado por duas fileiras de pequenos diamantes de cada lado de uma fileira de pequenas pérolas. Oito diamantes maiores colocados entre este pedestal e os arcos dão o efeito de um raio de sol quando a coroa é vista de cima. No pedestal ergue-se uma flor-de-lis dupla formada por nove grandes diamantes, incluindo o Diamante Sancy que forma a pétala central superior desta flor-de-lis dupla. A tampa de brocado de ouro que reveste a coroa também é ornamentada com grandes diamantes.

Desde a Idade Média, e antes da confecção desta coroa, as coroas dos reis franceses eram adornadas com pedras preciosas, como na coroa de Carlos Magno ou na coroa de São Luís, às vezes chamada de Sainte Couronne. Mas algumas das pedras preciosas mais valiosas poderiam ser removidas deles, já que era tradição que um rei francês legasse sua coroa ao tesouro da Abadia, agora Basílica de St Denis, quando eles morressem. Esta coroa também foi legada a Saint Denis na morte de Luís XV, mas não antes de os diamantes terem sido substituídos por cristais, e está em exibição atualmente no Louvre, igualmente cravejado de cristais.

Coroa de Napoleão I
A coroa de Napoleão foi feita pelo joalheiro Martin-Guillaume Biennais com camafeus antigos para a coroação do imperador em 1804. Sua coroa dourada de louros foi destruída em 1819 por Luís XVIII com a da imperatriz Josefina, o orbe e o cetro da águia. Seu trono de coroação está no Louvre e o anel de coroação da Imperatriz Josefina no Château de Malmaison.

Coroa da Imperatriz Eugenia

A coroa da Imperatriz Eugenia foi criada em 1855 por Gabriel Lemonnier para a Feira Mundial, como a do Imperador que foi destruída em 1887. Mas Napoleão III finalmente optou por não ser coroado. Seu diadema do mesmo joalheiro também é apresentado no Louvre com um grande broche de diamantes de Alfred Bapst com duas grandes pedras Mazarin, além de um grande nó de diamante corpete e um broche de ombro de pérola e diamante, ambos de François Kramer.

Espada da Coroação

A espada usada na coroação dos reis da França está exposta no museu do Louvre com sua bainha do século XIII, além das joias da coroa. Na primeira parte da celebração, o rei recebeu a insígnia de cavalaria, composta por esporas e espada. Durante o restante da cerimônia, a espada foi confiada ao "Connétable", que a segurou com a lâmina voltada para cima. O tesouro de Saint-Denis possuía várias espadas medievais, incluindo a de Saint Louis. Segundo a lenda, a espada da coroação é "Joyeuse", a espada de Carlos Magno. Sua construção e ornamentação incomuns dificultam a datação, mas as peças provavelmente datam dos séculos X a XIII. Alguns acreditam que pode ser muito mais antigo, mesmo fabricado antes do reinado de Carlos Magno.

As espadas da coroação de Napoleão I e Carlos X também foram preservadas no museu do Louvre, embora a primeira tenha sido transferida para o Palácio de Fontainebleau com a maioria dos instrumentos litúrgicos e mantos preservados da cerimônia imperial e a última roubada em 1976.

Esporas da Coroação
Alguns elementos das esporas dos séculos XII a XVI foram parcialmente substituídos para a coroação de Napoleão I.

Cetro de Carlos V
Uma das poucas peças sobreviventes das joias medievais da coroa francesa é o cetro que Carlos V fez para a futura coroação de seu filho, Carlos VI, atualmente em exibição no Louvre. Tem mais de um metro e meio de comprimento e no topo está um lírio sustentando uma pequena estatueta de Carlos Magno. Esta evocação de Carlos Magno também pode explicar porque este cetro foi incluído na insígnia imperial de Napoleão I.

O cetro de Dagoberto I foi roubado em 1795 durante a Revolução.

Mão da Justiça

Um tipo de cetro tipicamente francês é o Main de Justice (Mão da Justiça), que tem como remate uma Mão de Deus em marfim em gesto de bênção. Apenas o próprio remate de marfim parece ser medieval e provavelmente vem de uma das três antigas Mãos da Justiça no tesouro de Saint Denis, talvez o de Saint Louis. A atual haste de ouro que termina foi provavelmente feita para a coroação de Napoleão I ou de Carlos X. A adição de camafeus e outras pedras preciosas medievais, como o anel do século XII de Saint Denis que envolve a junção do remate e do haste substituída, representa um anacronismo deliberado do século XIX.

Outro cetro, o Baton de Guillaume de Roquemont e o anel de Saint Louis estão no Louvre.

Broche de Saint Louis
A coleção guarda ainda o broche do século XIV ou fermata dito de São Luís, uma grande fíbula em forma de diamante com uma flor-de-lis em pedras preciosas, que servia para segurar o manto da coroação.

Patena Serpentina

A patena serpentina que se diz ser do abade Suger do século I a.C. ou d.C., associada à Taça dos Ptolomeus, foi usada na coroação de rainhas e mantém suas montagens carolíngias cravejadas de pedras preciosas de Carlos, o Calvo.

Diamantes famosos

Entre os diamantes mais famosos preservados na coleção e agora mantidos na Galeria Apolo do Louvre estão o Diamante Sancy, que já fez parte das Joias da Coroa da Inglaterra pré-Commonwealth, o diamante rosa Hortensia lapidado em 1678 para Louis XIV e acima de tudo o Diamante Regente. O tratamento do Regent Diamond sintetizou a atitude da família real francesa em relação às joias da coroa. Enquanto o Regent Diamond era a peça central da coroa do rei Luís XV e usado por ele em sua coroação em fevereiro de 1723, Maria Antonieta, esposa de Luís XVI, usava-o em um chapéu de veludo preto. O Royal French Blue foi transformado no Hope Diamond agora no Smithsonian Institution em Washington, DC.

Com duas joias remanescentes da Renascença, o espinélio vermelho da Côte-de-Bretagne e a Pérola do Dragão, alfinete em forma de delfim, a coleção de joias da coroa contém ainda, entre outros, o conjunto de esmeraldas e brincos de pérola da Imperatriz Josefina, o micromosaico e os conjuntos de esmeraldas e diamantes da Imperatriz Marie Louise, o par de pulseiras de rubis e o diadema de esmeraldas da Duquesa de Angoulême, o conjunto de safiras da Rainha Marie Amélie, uma cruz de diamantes da Ordem do Espírito Santo e um caixa de retrato de diamante de Luís XIV.

Pedras preciosas no Museu de História Natural e na École des Mines
Algumas pedras preciosas e joias estão expostas no cofre do Tesouro da galeria de Mineralogia do Muséum national d'histoire naturelle. Eles incluem a esmeralda de Saint Louis de 51,60 quilates (10,320 g), a safira 'Ruspoli' de 135,80 quilates (27,160 g), o topázio (28,10 quilates) e a grande esmeralda (17 quilates) de Luís XIV, os broches de diamante da rainha Maria Antonieta, o Diamante-retrato (9,10 quilates) e a Ametista da Imperatriz Maria Luísa, a grande Opala de Luís XVIII, a Safira bicolor (19,67 quilates), o diamante Jonquille (9,75 quilates) e mais de 800 pérolas e pedras. Além disso, um conjunto de 1 044 pedras e pérolas é mantido na École des Mines em Paris.

Regalia na Biblioteca Nacional da França

O Trono de Dagoberto vindo de Saint Denis agora pode ser visto no site Richelieu da Biblioteca Nacional da França. A Taça dos Ptolomeus era usada pelas rainhas para tomar ablução após a sagrada comunhão. Esta obra-prima entre esculturas de pedra dura ou pedras preciosas gravadas da Antiguidade, foi esculpida com vinhetas e emblemas dionisíacos, provavelmente em Alexandria durante o século I a.C. ou o século I d.C.. Ele foi roubado em 1804 e recuperado sem suas montagens de ouro carolíngia cravejadas de pedras preciosas. Sua patena serpentina está no Louvre.

Insígnias de Carlos X em Saint Denis

Algumas das vestes do soberano da coroação de Carlos X e regalias feitas especialmente para este evento, incluindo a Coroa de Carlos X e a Coroa da Rainha Maria Teresa de Saboia, estão expostas em uma das capelas da nave da Basílica de Saint Denis. A Coroa do Delfim Louis Antoine Duque de Angoulême, que também subsiste, também está entre as seis únicas coroas francesas sobreviventes.

Instrumentos litúrgicos e vestes em Reims

A Santa Ampola reconstituída com alguns fragmentos recuperados do crisma original para a coroação de Carlos X em 1825, que foi originalmente mantida na Abadia de Saint Remi, é agora apresentada no Palácio de Tau ao lado da catedral Notre-Dame de Reims com o cálice da coroação, bem como vários mantos e togas de soberanos preservados de reis do Antigo Regime e os instrumentos litúrgicos feitos para a coroação de Carlos X. Eles são exibidos com as poucas peças restantes do tesouro medieval da catedral e o talismã de Carlos Magno , uma grande safira que teria sido dada pelo califa Harun al-Rashid, que foi encontrada no túmulo do imperador em 1804 e posteriormente oferecida pela imperatriz Eugenia. Desde 1906, o conteúdo da Santa Ampola é guardado no arcebispado de Reims.

Roubo das joias da coroa durante a Revolução
As joias da coroa foram roubadas em 1792, quando o Garde Meuble (Tesouro Real) foi invadido por manifestantes. A maioria, embora não todas, das joias da coroa foram recuperadas eventualmente. Sancy Diamond foi encontrado na Rússia na coleção Vasily Rudanovsky. Acredita-se que o Royal French Blue tenha sido recortado e agora é conhecido como Diamante Hope.

A Esperança é famosa por ter sido cercada de má sorte. Maria Antonieta, que supostamente o usava, foi decapitada (na verdade, foi usada por seu marido, Luís XVI, embora ele também tenha sido decapitado). Outros proprietários e suas famílias sofreram suicídios, rompimentos de casamentos, falências, mortes em acidentes de carro, quedas de penhascos, revoluções, colapsos mentais e mortes por overdose de drogas. Foi até tangencialmente associado ao caso do bebê Lindbergh assassinado, quando sua então proprietária, a herdeira de prata Evalyn Walsh McLean, o penhorou para arrecadar dinheiro que acabou pagando a um vigarista não relacionado ao sequestro real. A maioria dos historiadores modernos vê as histórias de uma maldição sobre a Esperança como espúrias; a primeira menção de tais contos está documentada em 1908. Pierre Cartier, o joalheiro parisiense, é amplamente creditado por divulgar as histórias de uma maldição sobre o diamante na esperança de aumentar sua vendabilidade. Desde 1958, está no Smithsonian Institution em Washington, D.C., onde é o objeto mais visto da coleção do Smithsonian.

As joias da coroa foram aumentadas por joias adicionadas por Napoleão I e Napoleão III.

Última coroação
A última coroação francesa ocorreu em 1825, quando o rei Carlos X foi coroado em Reims. A escala da coroação foi vista pelos críticos como um retorno ao absolutismo do Ancien Régime, encerrado com a Revolução de 1789. Alguns historiadores sugerem que a própria grandeza da cerimônia marcou o início do fim da monarquia Bourbon , com a imagem de Carlos como um monarca de estilo antigo caindo em desgraça com o público francês, que preferia muito a monarquia discreta de seu irmão, Luís XVIII. Luís Philippe I, o último rei francês, não foi coroado, nem Napoleão III, o último imperador. A consorte de Napoleão III, Eugenia de Montijo, mandou fazer uma coroa para ela, embora nunca tenha sido usada em uma coroação oficial.

Desmembramento e venda das joias da coroa francesa
Durante o final dos séculos 18 e 19, as joias sobreviveram à Primeira República Francesa, ao Diretório, ao Primeiro Império, à Restauração, à Monarquia de Julho, à Segunda República Francesa e ao Segundo Império. No entanto, a decisão de Henri, conde de Chambord de não aceitar a coroa francesa no início da década de 1870 acabou não apenas com a perspectiva de uma restauração real. Também levou ao desmembramento e à venda parcial das joias da coroa. A beldade brasileira Aimée de Heeren, agente do serviço secreto do presidente Getúlio Vargas na Segunda Guerra Mundial, era conhecida por ser a maior proprietária privada das joias da Coroa Francesa, junto com outras joias importantes. As joias foram presentes de Hugh Grosvenor, 2º Duque de Westminster, que comprou tudo o que pôde encontrar entre os anos de 1939 e 1953.

Em 1875, a Terceira República Francesa surgiu com a aprovação de uma série de Leis Constitucionais. A presidência interina foi substituída por um pleno "Presidente da República".

Embora poucos esperassem uma restauração real, certamente após o fracasso da tentativa de golpe monarquista de Seize Mai pelo marechal Patrice de MacMahon, presidente da República Francesa, a agitação contínua dos monarquistas de extrema direita e o medo de um golpe monarquista 'état, levou deputados radicais a propor a venda das Jóias da Coroa, na esperança de que a sua dispersão prejudicasse a causa monarquista: "Sem coroa não há necessidade de rei" nas palavras de um membro da Assembleia Nacional. Esta decisão controversa foi implementada. Todas as joias das Joias da Coroa foram removidas e vendidas em 1887, assim como muitas das coroas, diademas, anéis e outros itens. Apenas algumas das coroas foram mantidas por razões históricas, mas com seus diamantes e pedras originais substituídos por vidro colorido. Algumas joias históricas ou incomuns foram para museus franceses, incluindo o Diamante Regente, o diamante Hortensia e o broche de corpete contendo alguns dos 'diamantes Mazarin', todos os quais agora residem no Louvre; e a safira 'Ruspoli', que agora está no Museu de História Natural da França (os curadores se aproveitaram de sua forma romboédrica incomum e pediram que ela fosse dispensada da venda, alegando falsamente que era um cristal natural e não lapidado).

Referências

Joias
Coroas
Regalia

Joias da Coroa Francesa


Ifølge World PR Report er Public Relations Global Network (PRGN) et de fire største PR-netværk i verden.  PRGN består af næsten 50 bureauer, der opererer på mere end 80 markeder rundt omkring i verden og leverer public relations services til mere end 1.000 kunder. Netværket startede i 1992 i Phoenix, Arizona (USA).

Historik
 Etableret i 1992 som "The Phoenix Network" (kun medlemmer fra USA) i Phoenix, Arizona
 2001/2 De første europæiske medlemmer kommer til fra Frankrig, Tyskland og Storbritannien
 2002 Nyt navn "Public Relations Global Network" (PRGN)
 2004 Bureauet i Australien bliver medlem
 2005 Bureauet fra Mexico kommer med
 2007 Afrika (Sydafrika) og Sydamerika (Brasilien) er med om bord
 2008 Den første asiatiske partner (fra Singapore) bliver medlem
 2017 50 medlemmer på alle 6 kontinenter

Lederskab
Public Relations Global Network er baseret på privatejede medlemsvirksomheder og har ikke noget hovedkontor. Hvert år vælger netværket en ny administrerende direktør. I øjeblikket er Christina Rytter fra Scandinavian Communications, København, Danmark.

Eksterne henvisninger
 Christina Rytter, LinkedIn: Derfor virker PRGN (dansk)
 Netzwerke inhabergeführter Agenturen: Unternehmer versus Manager, PR Report marts 2015, S. 22ff. (tysk)
 Global PR networks make gains in size, revenues, O'Dwyer's, juni 2014, S. 16f. (engelsk)
 Global PR networks gain revenues, change strategy, O'Dwyer's, juni 2013 (engelsk)
 New frontiers, markets emerge on global PR stage, O'Dwyer's, juni 2010, volume 24 No. 6 (engelsk)
  Officielle hjemmeside Public Relations Global Networks (engelsk)
 Interview med den tidligere præsident PRGN (engelsk)
 Public Relations Global Network welcomed three new member firms at its 25th anniversary meeting in Kyoto, Japan (engelsk)

Referencer

Medievirksomheder
Etableret i 1992

Public Relations Global Network


Povrtna riga (sjetvena riga, rigula, rikula, rokula, lat. Eruca vesicaria), jednogodišnja biljka, jedna je od četiri priznate vrste u rodu riga (Eruca), porodica kupusovke (Brassicaceae).

Rigula naraste do 100 cm visine. Uzgaja se na Mediteranu još od Rimskog doba. Listovi se koriste u salatama, a i sjeme se može koristiti kao začin, i za izradu senfa.

Eruca sativa Mill., sinonim je za podvrstu Eruca vesicaria subsp. sativa (Mill.) Thell., koja se također uzgaja u Hrvatskoj

Podvrste
 Eruca vesicaria subsp. sativa (Mill.) Thell.
 Eruca vesicaria subsp. vesicaria

Izvori

Brassiceae

Povrtna riga


Svijet

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 22. prosinca – Samuel Beckett, irski dramatičar i romanopisac (* 1906.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

 Duh u močvari Ante Gardaša

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1989.


ශ්‍රී ලංකා ජාතික ක්‍රිකට් කණ්ඩායම 2004 අප්‍රේල් සහ මැයි මාසවලදී සිම්බාබ්වේ සංචාරයක නිරත වූයේ ටෙස්ට් තරග 2කට සහ එක්දින ජාත්‍යන්තර තරග 5කට ක්‍රීඩා කිරීමටය. මීළඟට සිම්බාබ්වේ ශ්‍රී ලංකාව සමඟ ටෙස්ට් තරගයකට ක්‍රීඩා කළේ 2016 ඔක්තෝම්බර් මාසයේදීය.

සංචිත

පුහුණු තරගය

ශ්‍රී ලංකාව එ සිම්බාබ්වේ ඒ තුන්දින තරගය

එදිජා තරගමාලාව

1 වන එදිජා තරගය

2 වන එදිජා තරගය

3 වන එදිජා තරගය

4 වන එදිජා තරගය

5 වන එදිජා තරගය

ටෙස්ට් තරගමාලාව

1 වන ටෙස්ට් තරගය

2 වන ටෙස්ට් තරගය

යොමු කිරීම්

ක්‍රිකට්
ශ්‍රී ලංකාව තුළ ක්‍රිකට්

ශ්‍රී ලංකා ක්‍රිකට් කණ්ඩායමේ සිම්බාබ්වේ තරග සංචාරය 2004


Komiaviatrans (en ruso: Комиавиатранс) es una aerolínea cuya sede principal es el aeropuerto internacional de Syktyvkar en la República de Komi, Rusia. La aerolínea opera regularmente vuelos de cabotaje y regionales.

La estructura de la GUP RK "Komiaviatrans" incluye transporte y trabajos aéreos y operación de aeropuertos.

Entre los trabajos que realiza la empresa se encuentran el transporte de pasajeros (incluyendo tratamiento VIP), transporte de mercancías (incluyendo carga externa), sobrevuelo y patrullaje de oleoductos, gaseoductos y líneas eléctricas, excursiones y vuelos turísticos y asistencia médica de emergencia.

Las tripulaciones actúan generalmente en climas extremos.

La compañía gestiona varios aeropuertos en la República de Komi con sus propias instalaciones de mantenimiento de aeronaves y unidades de servicio.
Estos aeropuertos son: Aeropuerto Internacional de Syktyvkar, Vorkutá, Pechora, Usinsk, Ujtá, Ust-Tsilma e Intá. También utilizan el Helipuerto Stroganov (situado a unos 135 km al norte de Usinsk, en la carretera Usinsk-Jaryaga), como base de operaciones.

Flota
La flota de Komiaviatrans consiste en las siguientes aeronaves (mayo de 2015):

Komiaviatrans trabaja de habitualmente para empresas como OAO "Lukoil", OAO NK "Rosneft", OAO "Transneft", OAO "Gazprom" o OAO "Surgutneftegaz" y otras.

Referencias

Enlaces externos
 Datos sobre KomiAviaTrans (en ruso).
 Página oficial de KomiAviaTrans (en ruso).

Aerolíneas de Rusia

Komiaviatrans


تسعين قد تشير إلى:

 تسعين، حي في مدينة كركوك في العراق

تسعين (توضيح)


An Silvorchis colorata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Silvorchis colorata in nahilalakip ha genus nga Silvorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Silvorchis

Silvorchis colorata


Svjetionik Otočić Pokonji dol je svjetionik na otočiću Pokonji Dol, jugoistočno od grada Hvara, pred uvalom Pokonji dol po kojoj i nosi ime.

Sagrađen je krajem 19. stoljeća. Otočić je tek nešto veći od jednokatnice pokrivene četverovodnim krovom kojem je u vrhu sljemena podignuta kula. Građena je od dobro klesana kamena, simetrično raščlanjenih pročelja. Uz zgradu je sagrađeno izvlačilište za brodove.

Zaštita
Pod oznakom Z-6479 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro – pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Vanjske poveznice

Pokonji dol
Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji

Svjetionik Otočić Pokonji dol


Elisabeth Steup (* 1928 in Witten; † 21. August 2006) war eine deutsche Juristin. Von 1986 bis 1992 war sie Präsidentin des Bundespatentgerichts und damit die erste Frau an der Spitze eines oberen Bundesgerichts.

Beruflicher Werdegang
Steup kam als Tochter des Politikers Paul Steup zur Welt. Nach dem Abitur 1947 studierte sie Rechtswissenschaften an den Universitäten Köln und Münster. Nach den beiden juristischen Staatsexamina war sie zunächst als Richterin am Amtsgericht Dortmund, dann kurzzeitig am Deutschen Patentamt in München tätig.

Mitte 1959 wechselte sie in das Bundesjustizministerium und war dort im Rang einer Ministerialrätin lange Jahre Referentin für Patentrecht, Wettbewerbs- und Warenzeichenrecht. In der Weltorganisation für geistiges Eigentum war sie Sprecherin der westlichen Industriestaaten.

Von 1. September 1986 bis 31. Mai 1992 war sie Präsidentin des Bundespatentgerichtes in München und damit die erste Frau an der Spitze eines oberen Bundesgerichtes.

1992 wurde sie auf eigenen Antrag in den Ruhestand versetzt.

Für das Jahr 1994 wurde sie durch den Bundesminister der Justiz zur Vorsitzenden der Einigungsstelle beim Deutschen Patentamt ernannt.

Literatur

Einzelnachweise

Richter (Bundespatentgericht)
Gerichtspräsident (Deutschland)
Präsident (Bundespatentgericht)
Deutscher
Person (München)
Verwaltungsjurist
Richter (Amtsgericht)
Geboren 1928
Gestorben 2006
Frau

Elisabeth Steup


Spomen-ploča je spomenički objekt. To je ploča kojom se obilježava mjesto koje je po nečem značajno i vrijedno i spomen je na nekoga i/ili nešto. Njima se može obilježavati uspjehe, velika i hrabra djela, rodna mjesta, mjesta smrti poput rodnih mjesta ili mjesta prirodne ili nasilne smrti poznatih osoba ili mjesta nekih tragičnih događaja. Ploče su obično od boljeg kamena poput mramora, ali mogu biti i od običnog kamena. Također ih se izrađuje od kovine, a mogu biti od bronce,  čelika ili neke slitine. Ploče su obično zidne, ali mogu biti i samostojeće.

Izvori

Vanjske poveznice

Sestrinski projekti

Mrežna mjesta
 LZMK / Hrvatska enciklopedija: pinaks

Spomenici

Spomen-ploča


An electroencephalophone or encephalophone is an experimental musical instrument and diagnostic tool which uses brain waves (measured in the same way as an EEG) to generate or modulate sounds.

Dr. R. Furth, a mathematical physicist, and Dr. E.A. Bevers, a physiologist, invented the encephalophone in the early 1940s at the University of Edinburgh.  The cross between an electroencephalograph (EEG) and sonar technology, it was meant to be a way for ordinary physicians to diagnose neuropathologies.

In 1973, one was designed by Erkki Kurenniemi, a Finnish electronic musician and artificial intelligence researcher. In the summer of 1968 Kurenniemi visited an electroacoustic music conference organized by Teatro Comunale in Florence, Italy. During the conference Kurenniemi was introduced to Manford L. Eaton's ideas of biofeedback as a source of musical or composition material. Two of Kurenniemi's instruments - Dimi-S and Dimi-T - are loosely based on these ideas.

In the 1970s, David Rosenboom and Richard Teitelbaum used EEG based devices to enable performers to create sound and music with their brain waves.

Eduardo Reck Miranda is currently (~2004) involved in research which uses neural networks and brain interfaces to create music.

James Fung, Ariel Garten, and Steve Mann (~2003) have created brainwave systems to control different musical variables in an interactive way, including underwater brainwave concerts.

The electroencephalophone is a quintephone in the sense that it creates sound from the "5th classical element" (i.e. from beyond the world of matter).

Related concepts

In addition to sound-production, regenerative brainwave musical performances use brainwave interfaces to modify or manipulate or play along with sounds of other instruments in a live performance context.

See also
Electrocardiophone

References

Experimental musical instruments
Quintephones

Electroencephalophone


Maggie Hamilton (Glasgow, 1. rujna 1867. – Helensburgh, 31. siječnja 1952.) bila je škotska slikarica.

Životopis
Maggie Hamilton rođena je 1867. godine u Glasgowu, gdje je ubrzo nakon toga skupina mladih umjetnika razvila novu školu slikanja. Među njima je bio i njezin najstariji brat, kao i stariji brat njezinog budućeg supruga. Provodeći vrijeme u njihovom društvu, bavila se i umjetnošću, u početku kao cvjetna slikarica. Prvi je put izlagala na Kraljevskoj Škotskoj Akademiji 1889. godine, a tijekom svog života tamo bi izložila ukupno pedeset i jednu sliku. Postala je poznata i po vještinama vezenja, a jedan od njezinih djela bio je dio međunarodne izložbe 1901. godine. Imala je dvoje djece, kćer i sina; djevojčica, Mary Viola Paterson, također je postala uspješna umjetnica.

Izvori

Britanski slikari

Maggie Hamilton


A Igreja Reformada Unida no Congo (IRUC) - em inglês United Reformed Church in Congo (URCC) e em francês Église réformée unie du Congo (ERUC) - é uma denominação reformada continental na República Democrática do Congo, constituída em 2010, por um grupo de igrejas separadas da  Igreja Reformada Confessante no Congo.

Em 2017, a denominação era formada por 14.657 membros, em 181 igrejas.

História

Em 1978, o Rev. Aron R. Kayayan iniciou um programa de rádio evangelístico, apoiado pela Igreja Reformada Neerlandesa (NGK) e Igreja Cristã Reformada na América do Norte. Como resultado, em 1984, foi formada a Igreja Reformada Confessante no Congo (IRCC).

Em 2008, um grupo de membros solicitou a realização de um sínodo, por acreditar que a denominação não estava seguindo o modelo presbiteriano de governo. Como as reivindicação não foram atendidas, parte dos membros da IRCC saiu da denominação e fundou a Igreja Reformada Unida no Congo, registrada no Ministro da Justiça da República Democrática do Congo em 17 de fevereiro de 2010.

O Rev. Karbongo Kalala Malebongo foi eleito o moderador da denominação.

Doutrina
A denominação não permite a ordenação de mulheres e subscreve as Três Formas da Unidade ( Cânones de Dort, Catecismo de Heidelberg e Confissão Belga.

Relações Inter-eclesiásticas
A igreja é membro do Conferência Internacional das Igrejas Reformadas e possui relacionamento com as Igrejas Reformadas na África do Sul, Igrejas Reformadas Liberadas, Igreja Reformada nos Estados Unidos, Igrejas Reformadas Unidas na América do Norte e Igreja Presbiteriana Ortodoxa.

Denominações reformadas continentais na República Democrática do Congo

Igreja Reformada Unida no Congo


In chemistry, racemization is a conversion, by heat or by chemical reaction, of an optically active compound into a racemic (optically inactive) form. This creates a 1:1 molar ratio of enantiomers and is referred to as a racemic mixture (i.e. contain equal amount of (+) and (−) forms). Plus and minus forms are called Dextrorotation and levorotation. The D and L enantiomers are present in equal quantities, the resulting sample is described as a racemic mixture or a racemate. Racemization can proceed through a number of different mechanisms, and it has particular significance in pharmacology as different enantiomers may have different pharmaceutical effects.

Stereochemistry

Chiral molecules have two forms (at each point of asymmetry), which differ in their optical characteristics: The levorotatory form (the (−)-form) will rotate counter-clockwise on the plane of polarization of a beam of light, whereas the dextrorotatory form (the (+)-form) will rotate clockwise on the plane of polarization of a beam of light. The two forms, which are non-superposable when rotated in 3-dimensional space, are said to be enantiomers. The notation is not to be confused with D and L naming of molecules which refers to the similarity in structure to D-glyceraldehyde and L-glyceraldehyde. Also, (R)- and (S)- refer to the chemical structure of the molecule based on Cahn–Ingold–Prelog priority rules of naming rather than rotation of light. R/S notation is the primary notation used for +/- now because D and L notation are used primarily for sugars and amino acids.

Racemization occurs when one pure form of an enantiomer is converted into equal proportion of both enantiomers, forming a racemate. When there are both equal numbers of dextrorotating and levorotating molecules, the net optical rotation of a racemate is zero. Enantiomers should also be distinguished from diastereomers which are a type of stereoisomer that have different molecular structures around a stereocenter and are not mirror images.

Partial to complete racemization of stereochemistry in solutions are a result of SN1 mechanisms. However, when complete inversion of stereochemistry configuration occurs in a substitution reaction, an SN2 reaction is responsible.

Physical properties
In the solid state, racemic mixtures may have different physical properties from either of the pure enantiomers because of the differential intermolecular interactions (see Biological Significance section).  The change from a pure enantiomer to a racemate can change its density, melting point, solubility, heat of fusion, refractive index, and its various spectra.  Crystallization of a racemate can result in separate (+) and (−) forms, or a single racemic compound. However, in liquid and gaseous states, racemic mixtures will behave with physical properties that are identical, or near identical, to their pure enantiomers.

Biological significance
In general, most biochemical reactions are stereoselective, so only one stereoisomer will produce the intended product while the other simply does not participate or can cause side-effects. Of note, the L form of amino acids and the D form of sugars (primarily glucose) are usually the biologically reactive form. This is due to the fact that many biological molecules are chiral and thus the reactions between specific enantiomers produce pure stereoisomers. Also notable is the fact that all amino acid residues exist in the L form. However, bacteria produce D-amino acid residues that polymerize into short polypeptides which can be found in bacterial cell walls. These polypeptides are less digestible by peptidases and are synthesized by bacterial enzymes instead of mRNA translation which would normally produce L-amino acids.

The stereoselective nature of most biochemical reactions meant that different enantiomers of a chemical may have different properties and effects on a person. Many psychotropic drugs show differing activity or efficacy between isomers, e.g. amphetamine is often dispensed as racemic salts while the more active dextroamphetamine is reserved for refractory cases or more severe indications; another example is methadone, of which one isomer has activity as an opioid agonist and the other as an NMDA antagonist.

Racemization of pharmaceutical drugs can occur in vivo. Thalidomide as the (R) enantiomer is effective against morning sickness, while the (S) enantiomer is teratogenic, causing birth defects when taken in the first trimester of pregnancy. If only one enantiomer is administered to a human subject, both forms may be found later in the blood serum. The drug is therefore not considered safe for use by women of child-bearing age, and while it has other uses, its use is tightly controlled. Thalidomide can be used to treat multiple myeloma.

Another commonly used drug is ibuprofen which is only anti-inflammatory as one enantiomer while the other is biologically inert. Likewise, the (S) stereoisomer is much more reactive than the (R) enantiomer in citalopram (Celexa), an antidepressant which inhibits serotonin reuptake, is active. The configurational stability of a drug is therefore an area of interest in pharmaceutical research. The production and analysis of enantiomers in the pharmaceutical industry is studied in the field of chiral organic synthesis.

Formation of racemic mixtures
Racemization can be achieved by simply mixing equal quantities of two pure enantiomers.  Racemization can also occur in a chemical interconversion.  For example, when (R)-3-phenyl-2-butanone is dissolved in aqueous ethanol that contains NaOH or HCl, a racemate is formed.  The racemization occurs by way of an intermediate enol form in which the former stereocenter becomes planar and hence achiral. An incoming group can approach from either side of the plane, so there is an equal probability that protonation back to the chiral ketone will produce either an R or an S form, resulting in a racemate.

Racemization can occur through some of the following processes:
 Substitution reactions that proceed through a free carbocation intermediate, such as unimolecular substitution reactions, lead to non-stereospecific addition of substituents which results in racemization.
 Although unimolecular elimination reactions also proceed through a carbocation, they do not result in a chiral center.  They result instead in a set of geometric isomers in which trans/cis (E/Z) forms are produced, rather than racemates.
 In a unimolecular aliphatic electrophilic substitution reaction, if the carbanion is planar or if it cannot maintain a pyramidal structure, then racemization should occur, though not always.
 In a free radical substitution reaction, if the formation of the free radical takes place at a chiral carbon, then racemization is almost always observed.

The rate of racemization (from L-forms to a mixture of L-forms and D-forms) has been used as a way of dating biological samples in tissues with slow rates of turnover, forensic samples, and fossils in geological deposits. This technique is known as amino acid dating.

Discovery of optical activity
In 1843, Louis Pasteur discovered optical activity in paratartaric, or racemic, acid found in grape wine. He was able to separate two enantiomer crystals that rotated polarized light in opposite directions.

See also
 Dextrorotation and levorotation
 Enantiomer
 Racemic mixture

References

Chemical reactions
Stereochemistry
Protein structure
Post-translational modification

Racemization


Lychaete, rod zelenih algi iz porodice Cladophoraceae. Postoji 19 priznatih vrsta. Sinonim: Acrocladus Nägeli, 1847.

Vrste

 Lychaete bainesii (F.Müller & Harvey ex Harvey) M.J.Wynne
 Lychaete battersii (C.Hoek) M.J.Wynne
 Lychaete dotyana (W.J.Gilbert) M.J.Wynne
 Lychaete echinus (Biasoletto) M.J.Wynne
 Lychaete feredayi (Harvey) M.J.Wynne
 Lychaete feredayoides (Kraft & A.J.K.Millar) M.J.Wynne
 Lychaete herpestica (Montagne) M.J.Wynne
 Lychaete japonica (Yamada) M.J.Wynne
 Lychaete longicellulata (C.Hoek) M.J.Wynne
 Lychaete minisakaii (C.Hoek & Chihara) M.J.Wynne
 Lychaete mirabilis (C.Agardh) J.Agardh
 Lychaete ohkuboana (Holmes) M.J.Wynne
 Lychaete pellucida (Hudson) M.J.Wynne
 Lychaete pellucidoidea (C.Hoek) M.J.Wynne
 Lychaete pseudobainesii (C.Hoek & Searles) M.J.Wynne
 Lychaete pygmaea (Reinke) M.J.Wynne
 Lychaete radiosa (Suhr) M.J.Wynne
 Lychaete rhodolithicola (Leliaert) M.J.Wynne
 Lychaete sakaii (I.A.Abbott) M.J.Wynne

Izvori

Cladophorales

Lychaete


En fuge er et mellemrum mellem mursten eller andre bygningskomponenter. Mellemrummet fungere som en samling, der holder sammen på, eller sund afstand imellem, sammenstødende elementer. Bredden på fuger kan variere meget, fugerne i en murstens væg er typisk omkring 1+ cm, hvorimod fugerne mellem almindelige havefliser næsten er nul.

Typer af fuger

Mørtelfuge
Denne fuge er den mest udbredte og den type fuge med størst variation. Da en fuge af mørtel er et opblandingsprodukt kan man selv bestemme forholdene og derved også hårdhed, farve, tørretid og meget andet, alt efter hvilken type væg og opgave mørtlen skal bruges til.

Det er mørtel man bruger til langt de fleste murstensvægge, og fugen i en murstensvæg har den funktion at binde murstenene sammen og holde facaden tæt.

Ilmodfuge
Også kaldet ilmodbånd fuge, er en type fuge der er blødere end andre traditionelle murstensfugeløsninger. Ilmodbånd findes i ruller der indeholder mange meter af gangen (som taperuller). Denne type fuge er ekspanderende i bredden, og derfor praktisk da et mellemrum på 3-7 millimeter kan udfyldes nemt og sikkert pga. ilmodbåndets ekspanderingsevne. Typisk for ilmodbånd er at det bruges omkring vinduer og døre.

Knasfuge
Denne fuge opstår når man ved brolægning af betonfliser eller herregårdssten lægger stenene helt op af hinanden, så de støder sammen. Det er en fuge type man ikke anvender ved alle sten da stenene/fliserne skal kunne modstå den store friktion der opstår imellem stenene/fliserne. Normale havefliser eller betonsten må for eksempel ikke lægges med en knasfuge da de kan gå i stykker med tiden.

Plastikfuge
Plastik fugen er en Polyurethan-baseret fugemasse som har været i brug siden 1960 og har en god hæfteevne.

Silikonefugen er knap så sundhedsskadelig som PU-fugen.

Silikonefuge
Silikonefuge er en blød fuge som kan have forskellige egenskaber så som brandtætning, fungicid (antimug) og overmalbar.

Fordelene ved en silikonefuge fremfor at bruge ilmodbånd er et støre udvalg af farver, og hvis kvaliteten er god kan en længere holdbarhed opnås.

MS silikone
Modificeret silikone som blev udviklet i 1990 og har den fordel kontra silikonefugen, at den er overmalbar, og derfor et godt valg til indvendig fugning, hvorimod en traditionel silikonefuge med fungicid er velegnet til badeværelset og andre vådrum.

Kilder

Bygningsdele

Fuge


The current national flag of Lesotho, adopted on the 40th anniversary of Lesotho's independence on 4 October 2006, features a horizontal blue, white, and green tricolour with a black mokorotlo (a Basotho hat) in the center. The design is intended to reflect a state that is both at peace internally and with its only neighbour South Africa, replacing the old flag design that featured a military emblem of a shield, spear and knobkerrie.

Colours
The symbolism of the colours is:

Construction Sheet

History

1966–1987

The first flag of Lesotho was introduced on 4 October 1966, the day of Lesotho's full independence from the United Kingdom. It featured a prominent white mokorotlo.  The blue stood for sky and rain, the white for peace, the green for land, and the red for faith.

1987–2006

A new flag, designed by Sergeant Retšelisitsoe Matete, was adopted on 20 January 1987, following a military coup which ousted the Basotho National Party after 20 years in power. A light brown traditional Basotho shield along with an assegai (lance) and knobkierrie (club) replaced the mokorotlo as the primary emblem.  The colour scheme and pattern changed as well, with a triangular white field standing for peace.  The bottom diagonal contained a blue strip for rain and a green triangle for prosperity.

2006–present
In 2006, a new flag was chosen from four proposed designs; all of these designs included a brown Basotho hat instead of the shield. This was subsequently changed to a black Basotho hat in order to represent Lesotho as a black nation. The bill changing the flag was approved by the National Assembly on 18 September 2006, with 84 members of parliament voting in favour of it, 18 against it, and two abstaining. It was subsequently approved by the Senate as well.

Gallery

Historical flags

See also
Coat of arms of Lesotho

References

External links

Lesoto
Lesoto
Lesoto
Flags of Africa
Flag
Lesotho
Lesotho

Flag of Lesotho


Nükleer reaksiyon veya çekirdek tepkimesi, iki atom çekirdeğinin veya bir atom çekirdeğiyle atom dışından bir atomaltı parçacığın çarpışarak bir veya daha fazla yeni nüklide dönüşmeleri. Bu gibi reaksiyonlarda yer alan atomaltı parçacıklar proton, nötron veya yüksek enerjili elektron olabilir. Kimyasal reaksiyondan farkı, kimyasal reaksiyonların atomların elektronları arasında gerçekleşmesidir. Çekirdek tepkimesi sonucunda eğer proton sayısı değişiyor ise farklı bir elemente ait bir tanecik oluşmuş olur. Bir reaksiyonun nükleer reaksiyon sayılabilmesi için en az bir nüklidin başka bir nüklide dönüşmesi gerekir; böyle bir dönüşüm gerçekleşmezse yaşanan çarpışma sürecine saçılma adı verilir. Spontane olarak gerçekleşen radyoaktif bozunma, nüklit değişimine yol açsa da nükleer reaksiyon olarak kabul edilmez.

Nükleer reaksiyonların araştırılması nükleer fizik ve parçacık fiziği alanlarının konusudur. Nükleer reaksiyonlar enerji endüstrisinde (nükleer reaktörlerde) ve nükleer tıpta kullanılan radyonüklidleri oluşturmak için kullanılır. Fisyon reaksiyonlarında fisil materyalde zincirleme nükleer reaksiyon yaşanabilir. Doğal olarak gerçekleşen nükleer reaksiyonlar arasında yıldızların enerji üretimini sağlayan füzyon reaksiyonları bulunur.

Nükleer reaksiyonlar aşağıdaki şekilde ifade edilir:

Burada verilen reaksiyon, lityum-6 ve döteryum (hidrojen-2) arasında gerçekleşip iki helyum-4 atomunun oluşmasına yol açmaktadır. Bu ifade şeklinde iki tarafın elektriksel yükü ve baryon sayısı (nihai atomik kütle numarası) korunmalıdır.

Nükleer reaksiyonlar enerjinin korunumu yasasıyla sınırlanır. Ekzotermik bir reaksiyonda kinetik enerji salınımı yapılır, endotermik bir reaksiyonun gerçekleşmesi için sisteme kinetik enerji verilmesi gerekir. Bu sürecin hesaplaması parçacıkların duruk kütleleri kullanılarak yapılır. Yukarıdaki örnekte lityum-6 çekirdeğinin duruk kütlesi 6.015 atomik kütle birimidir ("u" olarak kısaltılır), döteryumunki 2.014u ve helyum-4'ünki 4.0026u'dur. Bu durumda:
 reaksiyona giren iki çekirdeğin toplam duruk kütlesinin toplamı = 6.015u + 2.014u = 8.029u
 iki helyum-4 çekirdeğinin duruk kütlesinin toplamı = 2 × 4.0026u = 8.0052u
 "kayıp" duruk kütle = 8.029u – 8.0052u = 0.0238u

Enerjinin korunumu yasası çerçevesinde buradaki "kayıp" kütle reaksiyon sırasında kinetik enerji olarak salınmış olmalıdır. Bu enerjinin kaynağı nükleer bağ enerjisidir. Kayıp enerji kütle-enerji denkliği prensibi ve Albert Einstein'ın E = mc² formülü kullanılarak hesaplanabilir.

Fizik terimleri
Nükleer fizik

Nükleer reaksiyon


Nelly Such (født 12. maj 1992 i Békéscsaba, Ungarn) er en ungarsk håndboldspiller som spiller for Siófok KC.

Referencer

Håndboldspillere fra Ungarn

Nelly Such


La Coupe du Portugal de football 1950-1951 est la  de la Coupe du Portugal de football, considéré comme le deuxième trophée national le plus important derrière le championnat.

La finale est jouée le 10 juin 1951, au stade national du Jamor, entre le Benfica Lisbonne et le Académica de Coimbra. Le Benfica remporte son cinquième trophée en battant l'Académica de Coimbra 5 à 1.

Finale

Voir aussi
 Championnat du Portugal de football 1950-1951

1950-1951
Portugal
Sport au Portugal en 1950
Sport au Portugal en 1951

Coupe du Portugal de football 1950-1951


An Kionophyton in uska genus han Liliopsida. An Kionophyton in nahilalakip ha familia nga Orchidaceae.

An kladograma hini sumala ha Catalogue of Life:

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Kionophyton

Kionophyton


In mathematics, a quadratic integral is an integral of the form

It can be evaluated by completing the square in the denominator.

Positive-discriminant case

Assume that the discriminant q = b2 − 4ac is positive. In that case, define u and A by

and

The quadratic integral can now be written as

The partial fraction decomposition

allows us to evaluate the integral:

The final result for the original integral, under the assumption that q > 0, is

Negative-discriminant case

In case the discriminant q = b2 − 4ac is negative, the second term in the denominator in

is positive.  Then the integral becomes

References
Weisstein, Eric W. "Quadratic Integral." From MathWorld--A Wolfram Web Resource, wherein the following is referenced:

Integral calculus

Quadratic integral


شانون روذرفورد  إحدى شخصيات لوست. تؤدي شخصيتها الممثلة الأمريكية ماجي غرايس.

مراجع

راقصون خياليون
شخصيات خيالية ظهرت في 2004
شخصيات لوست
مواليد في لوس أنجلوس
شخصيات خيالية من لوس أنجلوس
شخصيات تلفزيونية ظهرت في 2004
أشخاص خياليون قتلوا في الأعمال التلفزيونية

شانون روذرفورد


වර්ගීකරණ විද්‍යාව යනු වර්ගිකරණ පිළිබද හදාරන විද්‍යාවයි. මෙහි ඉංග්‍රිසි වචනය Taxonomy  යන්න ග්‍රික භාෂාවෙන් සම්භවය වුවකි. වර්ගීකරණය සහ වර්ගීකරණ ක්‍රම සම්බන්ධ වන්නේ වර්ගීකරණ ඒකක හෙවත් තක්සෝන වලිනි. මෙය කිසියම් අනුපිලිවෙලක් අනුව සැදු ව්‍යුහයකි. එවා එකිනෙක උප වර්ග සහ උපරි වර්ග ලෙස සම්භන්ධ වී පවති එය දෙමාපිය දූ දරැ සම්බන්ධය මෙනි. මෙම උප සහ උපරි වර්ග වලින් උපවර්ග උපරි වර්ගයේ ලක්ෂණ එකක්කෙන් කිහිපයක එකතුවකින් සමන්විත වේ. උදාහරණයක් ලෙස කාරය යනු වාහන යන උපරි වර්ගයේ උපවර්ගයකි. එනිසා ඕනෑම කාරයක් ව්‍යාපානයකි. නමුත් සෑම වාහානයක්ම කාරයක් නොවේ. මේ අනුව කිසියම් දෙයක් වාහනයක් වීමට වඩා කාරයක් වීමට තිබිය යුතු ලක්ෂණ අධිකය.

ජෛව වර්ගීකරණයන් මගින් පෘතුවියෙහි ඇති සත්වයාත් පැළෑටිත් අතර වවිධත්වයන් අධ්‍යයනය කෙරෙන්නේය. මෙම සම්බන්ධතාවයන් පරිණාමය හා සම්බන්ධ කෙරෙනු ලැබේ. වංශප්‍රවේණියන් යොදා පරිණාමයේ ගති ලක්ෂණයන් හඳුනා ගන්නේය. තවද  වර්ගීකරණයන් පරිණාමයේ අතීතය තහවුරු කර ගැනීමට යොදා  ගන්නේය.

වර්ගීකරණයේ උපයෝග

වර්ගීකරණයන්හි මූලිකත්වයක් පෙන්නුම් කෙරුනේ බළලුන් වැනි සත්වයන් වර්ග කිරීමටය. නමුත් මෑත යුගයේදී බොහෝ  වර්ගීකරණයන් කෙරීගන යනු ලබන්නේය.
ඕනෑම දෙයක් වර්ගීකරණය කිරීමට බොහෝ යෙදුම් උපයෝගී කරගන්නේය. මෙහිදී කුඩා කන්ඩායම් උපයෝගී කර වර්ගීකරණයන් කර ගත හැකි වන්නේය.

ආශ්‍රිත
Taxonomy Applications

විද්‍යාව

වර්ගිකරණ විද්‍යාව


As Aventuras de Gui & Estopa je animirana televizijska serija koju je Mariana Caltabiano razvio za Cartoon Network 2009. Serija ima 5 sezone i sve skupa 89 epizode po 2 - 3 minuta.

Glasovi

 Mariana Caltabiano - Gui "Iguinho" / Cróquete Spaniel / Dona Iguilda / Fifivelinha / Róquete Spaniel
 Eduardo Jardim - Estopa / Pitiburro
 Arly Cardoso - Ribaldo "Riba"

Izvori

Vanjske poveznice

Animirane televizijske serije

As Aventuras de Gui & Estopa


CodeCon was an annual conference for software hackers and technology enthusiasts, held every year between 2002 and 2009. CodeCon was not intended to be a computer security conference, but a conference with a focus on software developers doing presentations of technologies, as computer programs, rather than products.

History
Bram Cohen and Len Sassaman are credited with devising and organizing the first conference at the DNA Lounge in San Francisco, California in 2002. The conference was the result of discussion on building a small, programmer-focused convention. Some projects discussed at the first CodeCon include BitTorrent and Peek-a-Booty. There were also panel discussions, including one about the legality of hacking, which focused on the actions of the MPAA and RIAA against peer-to-peer file sharing networks.

Later conferences have included discussions on P2P, and the Helios voting system.

Sassaman proposed to his then-girlfriend Meredith L. Patterson during the Q&A after her presentation at the 2006 CodeCon; the two were later married.

Other uses

Bloomberg's CodeCon programming contest platform and events.

An abbreviation for Re/code's Code Conference.

References

External links

Hacker culture
Computer conferences

CodeCon


Villagrande Strisaili (sardinski: Biddamànna Strisàili) je grad i općina (comune) u pokrajini Nuoru u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 700 metara i ima 3 248 stanovnika. Prostire se na 210,35 km². Gustoća naseljenosti je 15 st/km².Susjedne općine su: Arzana, Desulo, Fonni, Girasole, Lotzorai, Orgosolo, Talana, Tortolì i Ulassai.

Izvori

Gradovi na Sardiniji

Villagrande Strisaili


Avrupa Konseyi (İngilizce: Council of Europe, Fransızca: Conseil de l'Europe), Avrupa çapında insan hakları, demokrasi ve hukukun üstünlüğünü savunmak amacıyla 1949'da kurulmuş hükûmetlerarası bir kuruluştur. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, Avrupa Konseyi'ne bağlıdır. Avrupa Konseyi'ne Rusya, Belarus, Kosova, Kazakistan ve gözlemci Vatikan hariç tüm Avrupa ülkeleri üyedir.

25 Şubat 2022 tarihinde Rusya Federasyonu'nun Ukrayna'yı istilası sebebiyle Avrupa Konseyi Tüzüğü uyarınca Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi; Rusya Federasyonu'nun, Bakanlar Komitesi ve Parlamenterler Meclisindeki temsil haklarını askıya almaya karar vermiştir.

16 Mart 2022'de Rusya, Ukrayna'yı istila etmesi nedeniyle Avrupa Konseyi'nden çıkarılan ilk devlet oldu.

Örgüt, Avrupa Birliği'nden (AB) farklıdır, ancak kısmen AB'nin 1955'te Avrupa Konseyi için oluşturulan orijinal Avrupa bayrağını ve Avrupa marşını benimsemiş olması nedeniyle bazen AB ile karıştırılmaktadır. Daha önce Avrupa Konseyine üye olmayan hiçbir ülke AB'ye katılmamıştır. Avrupa Konseyi resmi bir Birleşmiş Milletler gözlemcisidir.

Kuruluşu
5 Mayıs 1949'da 10 ülke - Belçika, Birleşik Krallık, Danimarka, Fransa, Hollanda, İrlanda, İsveç, İtalya, Lüksemburg, ve Norveç - merkezi Strazburg olmak üzere Avrupa Konseyi'ni kuran antlaşmayı imzalamıştır. Şu an Avrupa Konseyi'nde 46 üye ülke bulunmaktadır. Türkiye, anlaşmayı 1949 yılında imzalamıştır. Konsey'in çalışma alanları insan hakları, medya, hukukî iş birliği, sosyal dayanışma, sağlık, eğitim, kültür, spor, gençlik, yerel demokrasiler, sınırötesi iş birliği çevre ve bölgesel plânlamadır. Türkiye, Yunanistan ile birlikte Avrupa Konseyi kurulduktan sonra konseye ilk giren üyeler oldukları için "kurucu üye" statüsündedirler.

İlgi alanı
Kurum, Avrupa Birliği ile herhangi bir organik bağı bulunmayan ayrı bir uluslararası teşkilattır. Ancak günümüzde Avrupa Birliği'nin Avrupa Konseyi'ne ait bayrağı kullanıyor olmasının yanı sıra Avrupa Konseyi ile AB'nin yakın iş birliği söz konusudur. Birçok ülkede Avrupa Birliği ve Avrupa Konseyi'nin müşterek projeler gerçekleştirilmektedir. Avrupa Konseyi, AB Bakanlar Konseyi ile de karıştırılmamalıdır. Konsey'in bütçesi üye ülkelerin nüfus ve GSMH'sine göre hesaplanan katkılarından oluşmaktadır. 2002 yılı bütçesi yaklaşık olarak €169 milyondur. Konsey'in resmî dilleri İngilizce ve Fransızcadır. Konsey Genel Sekreterliği'ni 2019 yılında beş yıllığına seçilen Marija Pejčinović Burić yürütmektedir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi
AİHM Avrupa Konseyi'ne bağlı bir kurumdur.

İnsan hakları kavramı, genel olarak, kişilerin insan olmaları nedeniyle insanlık onuruna uygun olarak sahip oldukları hakların bütünüdür. Geniş anlamıyla iç hukukta temel haklar ve kamu özgürlüklerin tümünü ve uluslararası hukukta öngörülen ve korunan hakları kapsar. Bu haklar tüm insanları ilgilendirdiğinden, bu hakların uluslararası alanda koruma altına alınmaları gerekmiştir. İnsan haklarının korunmasına dair ilk uygulamalar daha çok ulusal düzeydedir. İnsan haklarının uluslararası düzeyde korunması çalışmalarına 19. yüzyıl sonları ve 20. yüzyılda rastlanmaktadır. Uluslararası hukukun insan haklarını genel bir biçimde ele alması Birleşmiş Milletler antlaşması ile gerçekleşir. Bu antlaşma, insan haklarından çokça söz etmesine rağmen bu hakların neler olduğuna dair bir açıklama içermez. Bu nedenle Ekonomik ve Sosyal Konsey'e bağlı olarak bir İnsan Hakları Komisyonu kurulmuş ve bu konuda çalışma yapmakla görevlendirilmiştir. Komisyon, bu amaçla hazırladığı tasarıyı 12.12.1948 günü Genel Kurul'un bir kararı ile İnsan Hakları Evrensel Bildirisi olarak kabul etmiştir. Bu bildirinin B.M. Genel Kurul kararı olarak kendiliğinden bağlayıcı niteliği bulunmaması ve herhangi bir güvence mekanizmasını düzenlememesi nedeniyle bildiriden sonraki gelişmeler, bu eksikleri gidermeye yönelik olmuştur. Bu çerçevede iki düzeyde yeni düzenlemelere rastlanmaktadır. Bu düzenlemeler: Evrensel düzeyde "Kişisel ve Siyasal Haklara İlişkin Sözleşme" ve "Ekonomik, Toplumsal ve Kültürel Haklara İlişkin Sözleşme", bölgesel düzeyde "Amerika-Afrika İnsan Hakları Sözleşmesi" ve "Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi" ile gerçekleştirilmiştir. Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi diğer antlaşmalardan farklıdır. O yüzden de insan haklarının anayasası olarak ele alınan da diğer sözleşmeler değil, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'dir. Bu farklılığı sağlayan özellikler; metindeki maddelerin açıklığa sahip olması, kesin, ayrıntılı, doğrudan uygulanabilir kurallar olmasıdır.

Avrupa Yerel ve Bölgesel Yönetimler Kongresi
Avrupa Yerel ve Bölgesel Yönetimler Kongresi Avrupa Konseyi'nin danışman organıdır ve Avrupa Konseyi içinde mahalli yönetimleri temsil ederek yerel demokrasiyi destekler. Biri yerel yönetimler odası, diğeri de bölgesel yönetimler odası olmak üzere iki meclise bölünmüştür, bir sekreterlik ve kongre tarafından 5 yılda bir seçilen bir genel sekretere sahiptir.

Üye ülkeler
5 Mayıs 1949'daki kuruluşta 10 üye vardı:

 Belçika Birleşik Krallık Danimarka Fransa Hollanda

 İrlanda İsveç  İtalya Lüksemburg Norveç

Katılım tarihine göre ülkeler:
{| style="background:transparent;"

a</sup> Avrupa Konseyi kurucu üyesi sayılır.
b 1950'de Batı Almanya ve Fransız işgalindeki Saarland, ortak üyeler oldular. 1951'de (Batı) Almanya tam üye olurken Saarland, Federal Cumhuriyet'e 1955'te bir referandumdan sonra katılınca 1956'da ortak üyelikten çekildi. Sovyet işgalindeki Doğu Almanya, daha sonra Doğu Almanya, hiçbir zaman Avrupa Konseyi'ne üye olmadı. 1990'daki Alman Yeniden Birleşmesi'nden sonra, Doğu Almanya'daki beş eyalet, Almanya Federal Cumhuriyeti'ne katıldı ve Avrupa Konseyi'nde temsil edilmeye başlandı. Çoğu ülke, ülkeyi anayasal ismiyle tanır.
d Başlangıçta Sırbistan-Karadağ olarak katıldı.

Eski üyeler:

Avrupa Konseyi'ne Aday Ülkeler:

Avrupa Konseyi Bakanlar Komitesi Nezdinde Gözlemci SIfatını Taşıyan Ülkeler:

Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi Nezdinde Gözlemci Sıfatını Taşıyan Ülkeler:

Kaynakça

Dış bağlantılar

1949'da kurulan kuruluşlar

Avrupa Konseyi


El Faro Cabo Carranza, también conocido como Faro Carranza, es un faro chileno ubicado en la Región del Maule. Es parte de la red de faros de Chile.

Historia
Este faro es inaugurado el 1 de septiembre de 1895 en las cercanías de la Caleta Loanco. Cuenta con la particularidad de ser el único faro chileno con torre piramidal metálica de base rectangular.

Su construcción fue motivada por diversos naufragios ocurridos en las cercanías a la Punta Santa Ana, como los de la goleta Joven Cecilia en 1839, la barca Sobrina Enriqueta en 1850, el vapor Imperial en 1883, entre otros. El más conocido de estos es el del Vapor Cazador el 30 de enero de 1856. También destaca el del SS John Elder, que naufragó el 17 de enero de 1892 en viaje entre Valparaíso y Talcahuano con 132 personas, sin pérdidas humanas.

Entre los relatos acerca de este faro y sus cercanías, algunos sostienen que habría sido lugar de naufragio de uno de los submarinos de la flotilla de escape de Adolf Hitler este relato se documentaría en el libro El último búnker de Hitler.

Francisco Solano Asta-Buruaga y Cienfuegos escribió en 1899 en su Diccionario Geográfico de la República de Chile sobre el lugar:
''Carranza (Punta de).-—Espolón de la costa del departamento de Constitución saliente al Pacífico por los 35° 36' Lat. y 72° 40' Lon. entre las desembocaduras de los riachuelos de Luanco y Reloca. Es baja y ligeramente quebrada, y despide una restinga de cerca de dos kilómetros mar afuera. En ella naufragó el 30 de enero de 1850 por la noche el vapor de guerra chileno «Cazador», no salvándose de 501 individuos que trasportaba más que 43.

Actualidad
Actualmente, mantiene dotación de la Armada de Chile y además de servir de señalización marítima genera reportes meteorológicos desde 1979.

En el año 2015 se demolió el antiguo faro, reemplazándose por una nueva estructura de más de 35 toneladas en fundaciones de hormigón armado y 30 toneladas en plancas de fierro, cuenta con cinco tarimas interior (descansos).

Referencias

Enlaces externos

Cabo Carranza
Arquitectura de 1895
Chile en 1895
Cabo Carranza

Faro Cabo Carranza


Stíri, en , est un village du dème de Dístomo-Aráchova-Antíkyra, dans le district régional de Béotie, en Grèce-Centrale.

Selon le recensement de 2011, la population du village s'élève à .

Le monastère d'Ósios Loukás est situé à environ  au sud-est du village.

Source

Notes et références

Liens externes

Village en Grèce-Centrale

Stíri


Kölnische Rundschau Almanya'nın Köln ve Bonn kentlerinde çıkan günlük gazete. Gazetenin hisselerinin büyük kısmı, 1999 yılında M. DuMont Schauberg Grubu tarafından devralınmıştır. Toplam 11 yerel haber bürosuna sahip gazete, siyasi olarak merkez sağ çizgide yayın yapmaktadır.

Dış bağlantılar
 Kölnische Rundschau
 M. DuMont Schauberg Grubu

Almanya gazeteleri
Almanca gazeteler
Almanya'da yayımlanan günlük gazeteler

Kölnische Rundschau


قرعون - Al-Qaraoun  هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البقاع الغربي في محافظة البقاع.

سكانها
يبلغ عدد سكّان القرعون حوالي ثمانية آلاف نسمة تقريبًا، يقطن فيها ما يقارب ثلاثة آلاف وخمسمئة نسمة والباقون يتوزعون على دول الاغتراب ويتركز معظمهم في دول أمريكا الجنوبية. وسكانها من المسلمين السنة والمسيحيين الأورثوذكس والكاثوليك وقد استقطبت سكانا من الطائفة الشيعية من القرى المحيطة بها.

الموقع
تقع بلدة القرعون في الجزء الجنوبي من سهل البقاع على ارتفاع تسعمئة متر عن سطح البحر وتبعد عن العاصمة بيروت نحو خمسة وثمانين كيلومترا وقد سُمّيت بحيرة الليطاني تيمّنا باسم البلدة بعد أن ابتلع مشروع الليطاني معظم الأراضي الزراعية للبلدة التي كان يعتاش منها الأهالي.

المؤسسات الأهلية
في القرعون عدد من المؤسسات الأهلية مثل:
 الجمعية الخيرية الإسلامية
 النادي الثقافي الاجتماعي
 الكشاف المسلم
 الجمعية النسائية

السلطات المحلية
تم إنشاء بلدية في قرية القرعون منذ أواخر التسعينات.

النضال الوطني
شكّل أهالي القرعون سنداً رئيسيا للمقاومة في فلسطين في الأربعينات وللبلدة شهيد في فلسطين من أعلام مقاومتها هو برهان دحروج وساهم أبناء البلدة مقيمين ومغتربين بدعم كل حركات التحرر العربي ومقاومة الاحتلال الإسرائيلي بداية 1976 الثمانينات وحتى ما بعد الانسحاب الإسرائيلي عن البلدة في العام خمسة وثمانين وقدمت القرعون شهيدة هي من الأشهر في العمل المقاوم وهي لولا عبود.

الاغتراب
وبسبب ضيق الأحوال الاقتصادية في منطقة الباقع وندرة الموارد انتشر أهل القرعون في المغتربات منذ نهاية القرن التاسع عشر فاتجهوا نحو الولايات المتحدة ثم البرازيل وغيرها من دول أمريكا الجنوبية ابتداء من منتصف الخمسينيات وظهرت من بداية التسعينيات هجرة باتجاه دول الخليج. وقد ساهم الاغتراب برفع المستوى الاقتصادي للبلدة لكنه في نفس الوقت أدى إلى تفريغ البلدة من الشباب الذين يفضل معظمهم عند بلوغهم سن الرشد العمل مع أقربائهم في بلاد الاغتراب.

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء البقاع الغربي
أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة البقاع
قضاء البقاع الغربي
مدن لبنان
مستوطنات العصر الحجري الحديث
مواقع أثرية في لبنان

قرعون (البقاع)


Edinson Cavani (fæddur 14. febrúar 1987 í Salto, Úrúgvæ) er knattspyrnumaður frá Úrúgvæ sem spilaði síðast sem framherji fyrir Boca Juniors og landslið Úrúgvæ. Hann hefur skorað um 450 mörk í öllum keppnum.

Eftir að hafa spilað í heimalandinu hélt hann til Ítalíu þar sem hann spilaði með Palermo og Napoli. Árið 2013 hélt hann til PSG í París þar sem hann var í 7 ár og vann 6 deildartitla og 11 bikartitla. Hann er markahæsti leikmaður félagsins. Gælunafn hans  El Matador eða nautabaninn fékk hann á Ítalíu.

Cavani er næstmarkahæsti leikmaður Úrúgvæ á eftir Luis Suárez.

Úrúgvæskir knattspyrnumenn
Fólk fætt árið 1987

Edinson Cavani


Bleda (Buda) tahminlere göre 390 yılında doğan Hun hükümdarı.

Bleda, Hun Kurultayında tüm Hun boylarınca Kağan veya Han olarak seçilip kabul görmüştür. Ancak yönetimi boyunca küçük kardeşi Attila devlet yönetiminde söz sahibiydi ve gücü elinde tutmaktaydı.

Bir kaynağa göre Bleda küçük kardeşi Attila ile sürtüşme yaşamaya başladı ve 445 yılında Attila tarafından öldürüldü. Diğer bir kaynağa göre ise Attila ile hep uyum içerisindeydi ve eceliyle öldü.

Bleda öldükten sonra Attila, Hunların imparatoru oldu.

Ayrıca bakınız
 Buda Halala

Tarihteki Türk liderler
390 doğumlular
445 yılında ölenler
5. yüzyıl liderleri
Avrupa Hun İmparatorluğu
Suikast sonucu ölen hükümdarlar

Bleda


Käppäselkä (en , en , en ) est une municipalité rurale du raïon de Kontupohja en république de Carélie.

Géographie
L'agglomération de Käppäselkä est située dans la partie nord du raïon de Kontupohja le long de la voie ferrée de Mourmansk, à 65 kilomètres au nord de Kontupohja.

La municipalité de Käppäselkä a une superficie de .

Käppäselkä est bordée par les communes rurales à l'est par Sungu, au sud-est par Suurlahti, au sud par Tedjärvi, à l'ouest par Hirvas ainsi qu'au nord par la ville de Karhumäki.
La majorité du territoire est forestière et celui-ci compte environ 20% d'eau.

Käppäselkä est traversé par les rivières Uunitsa, Kalaoja, Jelgamka et Šaidomka.
Les lacs principaux de Käppäselkä sont l'Onega, le Lismajärvi, le Šaidomozero, le Viikšjärvi, le Verhneje et le Nižneje Pigmozero.

Démographie
Recensements (*) ou estimations de la population

Bibliographie

Références

Voir aussi

Articles connexes

Liens externes

Village dans la république de Carélie
Raïon de Kontupohja

Käppäselkä


Fall Guys ime je videoigre koju je razvio Mediatonic. Igra uključuje najviše šezdeset igrača koji kontroliraju bića nalik zrnima graha i natječu se jedni protiv drugih u nizu nasumično odabranih miniigara, primjerice staze s preprekama. Igrači se eliminiraju kako runde prolaze sve dok se posljednji igrač ne proglasi pobjednikom.

Igru je izdao Devolver Digital za Microsoft Windows i PlayStation 4 4. kolovoza 2020. Nakon što su prava na objavljivanje igrice prenesena na Epic Games, igra je postala besplatna 21. lipnja 2022. i objavljena je na dodatnim platformama uključujući Nintendo Switch, PlayStation 5, Xbox One i Xbox Series X/S.

Izvori

Videoigre

Fall Guys


Amt Skovlund (tysk: Amt Schafflund) er et amt i det nordlige Tyskland, beliggende i den nordvestlige del af Kreis Slesvig-Flensborg. Kreis Slesvig-Flensborg ligger i den nordlige del af delstaten Slesvig-Holsten (i Sydslesvig). Administrationen i amtet er beliggende i byen Skovlund.

Kommuner i amtet
 Bollingsted (ty. Bollingstedt)
 Bøgslund (Böxlund)
 Store Vi (Großenwiehe)
 Hørup (Hörup)
 Holt
 Jardelund
 Lindeved (Lindewitt)
 Medelby
 Meden (Meyn)
 Nørre Haksted (Nordhackstedt)
 Østerby (Osterby)
 Skovlund (Schafflund)
 Valsbøl (Wallsbüll)
 Vesby (Weesby)

Eksterne kilder/henvisninger

 Amt Skovlund / Amt Schafflund

Skovlund

Amt Skovlund


Rufisque es uno de los 45 departamentos de Senegal. Forma parte de la región de Dakar. Su capital es Rufisque. En 2005 su población era de 307.463 habitantes.

Distritos
Distrito de Rufisque
Distrito de Sangalkam

Referencias

Notas al pie

Otras
 (con texto del 21 de febrero de 2002, que fija la extensión territorial y la capitalidad de las regiones y departamentos de Senegal).

Pikine

Departamento de Rufisque


El Sistema Urbano de Gerona (en catalán, Sistema Urbà de Girona) es una entidad de población que aglomera distintos municipios, con un elevado potencial de crecimiento demográfico y de actividad, y que puede ser capaz de competir con el sistema central metropolitano de Barcelona. Fundamentalmente se trata de los municipios de Gerona, Aiguaviva, Bescanó, Celrá, Fornells de la Selva, Llambillas, Quart, Riudellots de la Selva, Salt, San Gregorio, San Julián de Ramis, Sarriá de Ter, Vilablareix y Viloví de Oñar

Sistema Urbano de Gerona
El Sistema Urbano de Gerona está definido como área de reequilibrio de Cataluña y localizada fuera del ámbito metropolitano de Barcelona. Se cataloga el Sistema Urbano como sistema de Nivel 1. Esto define un sistema de más de 100.000 habitantes, con un elevado potencial de crecimiento demográfico y de actividad, y que puede ser capaz de competir con el sistema central metropolitano de Barcelona.

Demografía (01/01/2020)

La población por municipios y total es la siguiente:

 Gerona: 103.369
 Salt: 32.138
 Celrá: 5.561
 Sarriá de Ter: 5.229
 Bescanó: 4.991
 San Julián de Ramis: 3.576
 San Gregorio: 3.928
 Quart: 3.798
 Viloví de Oñar: 3.333
 Fornells de la Selva: 2.670
 Vilablareix: 3.063
 Riudellots de la Selva : 2.071
 Aiguaviva: 765
 Llambillas: 713

 Total: 175.205 (2020)

Universidad de Gerona

La Universidad de Gerona es la entidad de estudios superiores ubicada en el Área Urbana de Gerona.

Véase también
 Área urbana de Gerona
 Plan territorial general de Cataluña

Enlaces externos

 Plan director urbanístico del Sistema Urbano de Gerona (en catalán)

Gerona

Sistema Urbano de Gerona


Mayberry Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Mayberry Township (Illinois)
 Mayberry Township (Pennsylvania)

Mayberry Township


Lutka je igračka napravljena u ljudskom obliku. Osim što zabavljaju djecu, lutke se koriste i u krojenju kao modeli, a česte su i u izlozima trgovina odjećom. Također, postoje lutke koje se koriste za obuku prve pomoći, za testiranje sudara, a neke se koriste u filmovima; posebno u opasnim scenama gdje nije moguće da ljudi glume. Ipak, u ljudskoj povijesti lutke su se prvo pojavile kao igračke.

Povijest
Smatra se, da su se prve lutke pojavile u zajednicama prapovijesnih ljudi, kada su odrasli izrađivali lutke od pečene gline za djevojčice. Lutke tog vremena također su se izrađivale od komada drveta s čvorom koji je predstavljao glavu. Danas se zna da su i djevojčice u Indiji i Perziji imale lutke, kao i male Indijke. Najstarije igračke ikada pronađene u Egiptu, između ostalih su lutke. Kao i druge igračke, bile su izrađene od drveta i gline. U staroj Grčkoj i starom Rimu lutke su se koristile u vjerskim obredima.

Proizvodnja lutaka traje već stotinama godina. Njemački grad Nürnberg postao je važno središte ove industrije tijekom 15. stoljeća i uspio je zadržati svoj status dugo vremena. Lutke proizvedene u Njemačkoj tijekom sljedeća četiri stoljeća danas su visoko cijenjene od strane kolekcionara.

Lutke danas
Današnje su lutke najčešće izrađene od lijevane plastike i vinila. Toliko su uznapredovale, da neke od njih mogu pomicati udove, a neke se same pokreću ili izgovaraju neke rečenice. Neke se lutke jednostavnim pokretima mogu "transformirati" u drugu igračku. Danas se puno lutki prodaje uz brojne popratne igračke: odjeću za lutku, lutke za kućne ljubimce, vozila za njih. pokućstvo ili drugo, ovisno o samoj lutki i kome je namijenjena. Najprodavanija lutka i igračka općenito svih vremena je Barbie.

Galerija

Izvori

Vidite i:
 Lutkarstvo
 Drvene igračke Hrvatskog zagorja
 Marioneta
 Čarapko

Igračke

Lutka


كوبّا (بتشديد الباء) هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء البترون في محافظة الشمال.

المراجع

أماكن مأهولة في محافظة لبنان الشمالي
قرى لبنان

كوبا (البترون)


Cantata de los Derechos Humanos Caín y Abel es un álbum del Grupo Ortiga, Roberto Parada y Alejandro Guarello, este último como director de orquesta y coro.

Fue creada con motivo de la inauguración del Simposio Internacional sobre Derechos Humanos efectuado en Santiago de Chile entre el 22 y 25 de noviembre de 1978. El evento fue organizado por la Vicaría de la Solidaridad y contó con el respaldo del Cardenal Raúl Silva Henríquez, quien le encomendó al sacerdote Esteban Gumucio Vives,  y al músico Alejandro Guarello, la creación de una obra musical para el cierre del evento. El encargo contemplaba la inclusión de un narrador (Roberto Parada) y un conjunto folclórico (Grupo Ortiga).

La obra fue presentada el día 22 de noviembre en la Catedral Metropolitana de Santiago al inicio del simposio. Contó con la interpretación del Grupo Ortiga, la declamación de los textos fue responsabilidad del actor Roberto Parada, la dirección orquestal y coral estuvo en manos de Fernando Rosas (el coro fue preparado por el director Waldo Aránguiz).

Al año siguiente, el Arzobispado de Santiago realizó una versión grabada en estudio que fue publicada en un disco de vinilo y en casete, cuya portada fue el afiche diseñado para el simposio por el artista Claudio di Girolamo.

La composición de la música de esta Cantata, estuvo a cargo de Alejandro Guarello con la colaboración, en los arreglos y co-composición en tres de las cinco canciones  que forman parte de la obra, del Grupo Ortiga -incluyendo la introducción a la primera canción de esta Cantata.

Esta obra se encuentra inscrita como "Cantata de Caín y Abel" pero es conocida popularmente como "Cantata de los Derechos Humanos".

Lista del álbum

Referencias

Enlaces externos
 Blog Canto Nuevo de los 70 Cantata de los Derechos Humanos Caín y Abel (Grupo Ortiga, Chile, 1979).
 Página de Alejandro Guarello Reseña de la discografía de Alejandro Guarello.

Álbumes de Chile de 1979
Álbumes en vivo de 1979
Cantatas de Chile
Cultura durante la dictadura militar de Chile

Cantata de los Derechos Humanos


مركز كارتر الرئاسي:هو منظمة غير حكومية لا تهدف إلى الربح. تأسست المنظمة في عام (1982) من قبل الرئيس الأمريكي السابق جيمي كارتر وزوجته روزالين سميث كارتر.

مركز كارتر يديره مجلس أمناء يتألف من العديد من رجال الأعمال البارزين، والمربين، ومسئولين حكوميين سابقين، وشخصيات بارزة، ومحبي الخير. يقوم المركز بالمساعدة على تحسين نوعية الحياة للناس في أكثر من 70 بلدا.

في عام 2002 حصل جيمي كارتر على جائزة نوبل للسلام لعمله على إيجاد حلول سلميه للصراعات الدولية، ولتعزيز الديمقراطية وحقوق الإنسان، وإلى تعزيز التنمية الاقتصادية ، والاجتماعية من خلال مركز كارتر.

مراجع

تأسيسات سنة 1982 في ولاية جورجيا
جمعيات تنمية خيرية مقرها في الولايات المتحدة
جمعيات خيرية مقرها في ولاية جورجيا
جيمي كارتر
روزالين كارتر
منظمات الصحة العامة
منظمات حقوق الإنسان الدولية
منظمات صحية عالمية
منظمات مقرها في أتلانتا (جورجيا)

مركز كارتر


වින්ඩෝස් 1.0 යනු 1985 නොවැම්බර් මස 20 වැනි දින නිකුත් වූ 16-බිටු ග්‍රාපිකරූපී මෙහෙයුම් වටපිටාවකි. එය  PC කරලිය මත මෙහෙයුම් වටපිටාව සමග පදනම් ව බහු-කාර්ය ග්‍රාපිකරූපී පරිශීලක අතුරු මුහුණත ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා මයික්‍රොසොෆ්ට් සමාගම දැරූ ප්‍රථම ප්‍රයත්නයයි. වින්ඩෝස්වල පළමු සංස්කරණයද වින්ඩෝස් 1.0 වේ. මෙය සාර්ථක කරන ලද්දේ වින්ඩෝස් 2.0 විසින් වන අතර මෙය 2001 දෙසැම්බර් මස 31 වැනි දින අත්හිටුවන ලදී.

වින්ඩෝස් 1.0


Chiprana es una estación ferroviaria situada en el municipio español de Chiprana, en la provincia de Zaragoza, comunidad autónoma de Aragón. Desde mediados de 2013 carece de servicios para viajeros.

Situación ferroviaria
La estación se encuentra en el punto kilométrico 442,7 de la línea férrea de ancho ibérico que une Miraflores con Tarragona, entre las estaciones de Escatrón y de Caspe, a 136 metros de altitud.  El tramo es de vía única y está electrificado.

Historia
La estación fue inaugurada el 1 de julio de 1893 con la apertura del tramo Caspe-Samper de la línea férrea que unía Samper vía Reus con Roda de Bará por parte de la Compañía de los ferrocarriles de Tarragona a Barcelona y Francia (TBF). Unos años antes, en 1891 TBF había logrado un acuerdo de fusión con MZA que no se haría efectivo hasta 1899 y que permitía a MZA conectar Barcelona con Madrid vía Zaragoza. Aun así TBF mantuvo cierta autonomía dentro de la MZA hasta 1936.

En 1941, tras producirse la nacionalización del ferrocarril de ancho ibérico en España, la estación pasó a manos de RENFE.

Desde enero de 2005 Adif es la titular de las instalaciones ferroviarias.

Referencias

Enlaces externos
 Media Distancia Aragón en la web de Renfe.

Chiprana
Chipriana
Chipriana
Chipriana

Estación de Chiprana


Šemetkovce este o comună slovacă, aflată în districtul Svidník din regiunea Prešov. Localitatea se află la , se întinde pe o suprafață de  și în 2017 număra 84 de locuitori.

Istoric
Localitatea Šemetkovce este atestată documentar din 1572.

Note

Legături externe

Localități din Slovacia

Šemetkovce


شبه جزيرة مسندم هي شبه جزيرة تقع في الشرق الأوسط وتُشرف على مضيق هرمز، وتتكون من محافظة مسندم في سلطنة عمان والقسم الشمالي من رأس الخيمة في دولة الامارات العربية المتحدة

جغرافيا

الموقع الجغرافي
تحتل شبه جزيرة مسندم موقعا متميزا جعل منها مطمعا لعدة قوى قديماً وحديثاً، فهي مع مضيق هرمز تعتبر بوابة بحرية خارجية للخليج العربي تصله بالهند و المحيط الهندي.

التضاريس
معظم شبه جزيرة مسندم يتكون من جبال يصل ارتفاعها إلى 2000 مترا، ومنطقة سهل ساحلي ضيق، يتسع كلما اتجهنا جنوباً إلى رأس الخيمة الإماراتية.

التاريخ

التاريخ القديم
كانت المنطقة قديماً منطقة غير مستقرة، وتوالى عليها غزو الامبراطوريات الفارسية مثل الامبراطورية الأخمينية والامبراطورية الساسانية، ثم تراجعت هذه الامبراطوريات حتى وصل العهد الإسلامي.

العهد الإسلامي
تم تكليف رسل لتوصل الدعوة إلى عمان والبحرين، واستجاب أهل المنطقتين ودخلوا في الإسلام، وظلت المنطقة في ظل الإسلام تشهد ازدهارا وخاصة في العهد الأموي من ثم العهد العباسي، ولكن لم يصل النفوذ العثماني إلى المنطقة.

العصر الحديث

 في العصر الحديث توالى الاحتلال على المنطقة، ففي البداية وصل الغزو البرتغالي الذي دمر المنطقة بعد أن كانت مركز ملاحة عالمي آنذاك.
 ثم ظهرت قوة جديدة هي دولة اليعاربة وطردت الغزو البرتغالي للخليج واحتلت منطقة شبه الجزيرة.
 ثم جاء الاستعمار البريطاني.
 وبعد انسحاب الاستعمار البريطاني تم تكوين دولة الإمارات لكن لم تنضم رأس الخيمة إلى دولة الإمارات آنذاك.
 في عام 1972م انضمت إمارة رأس الخيمة إلى دولة الإمارات العربية المتحدة.
 تمت تسوية الحدود الإماراتية العمانية بصورة رسمية.

التقسيم
شبه جزيرة مسندم مقسّم إلى قسمين، قسم من ضمن سلطنة عمان وقسم ضمن الإمارات العربية المتحدة.

عمان
هي محافظة مسندم محاطة بدولة الإمارات العربية المتحدة وتقسم إلى أربع ولايات، ثلاث منها تقع في شبه جزيرة مسندم.

ولايات محافظة مسندم
 ولاية بخا
 ولاية خصب
 ولاية دباء
 ولاية مدحاء (خارج شبه جزيرة مسندم، وهي مُحاطة بأراضي دولة الإمارات من كل الجهات)

من أهم مدن وقرى عمان في شبه جزيرة مسندم: خصب وبخا ودبا عمان.

الإمارات
هو جزء صغير من رأس الخيمة، وهو الجزء الأكثر نشاطاً من رأس الخيمة وفيه تقع مدنها وقراها.

القرى والمدن التابعة لرأس الخيمة في شبه جزيرة مسندم :
 رأس الخيمة.
 المعيريض.
 خور خوير.
 الظيت.
 شعم.
و شحوح.
 الرمس.
 غليلة والجير وظاية وشمل والغيد والمطاف.

معرض صور

مراجع

وصلات خارجية
 رابط خارجي للمعلومات التفصيلية.
 مُسندم.. جزر جبلية تحتضن «الشحوح» وتحرس المضيق استطلاع مصور من مجلة العربي.

شبه جزيرة مسندم
جغرافيا سلطنة عمان

شبه جزيرة مسندم


Larry Coryell (Galveston, Texas, 2 de abril de 1943-Nueva York, 19 de febrero de 2017) fue un guitarrista estadounidense de jazz fusión.

Historia

En 1950 se instaló junto con su familia en Richmond (Nueva York), donde comenzó a tocar rock y country, hasta que a los quince años comenzó a recibir clases de jazz. En Nueva York, tocó con Charles Lloyd y, después, con la banda de Chico Hamilton (1966), sustituyendo a Gabor Szabo. Entre 1967 y 1968, permaneció en el cuarteto del vibrafonista Gary Burton, pasando después por las formaciones de Herbie Mann, Steve Marcus y Mitch Mitchell. Después se incorporó a la Jazz Composer's Orchestra, hasta formar su propio grupo de jazz rock, The Eleventh House, en 1973.

Más tarde se incorporó a una serie de exitosos conciertos en trío con  John McLaughlin y Paco de Lucía. El grupo realizó diversas giras por Europa y publicó un DVD de su actuación en el Royal Albert Hall de Londres, titulado Meeting of Spirits. A comienzos de 1980, su adicción a las drogas motivó su sustitución por Al Di Meola. Después, Coryell mantuvo este tipo de formato con otros guitarristas, como Philip Catherine o Christian Escudé. En 2007, publicó una autobiografía titulada Improvising: My Life in Music.

Fue un guitarrista virtuoso, con un estilo conformado como un «cocktail sabroso y explosivo de country, western, blues, bop y hallazgos de Sonny Sharrock y Jimi Hendrix».

Discografía

Como líder

 Lady Coryell (1969)
 Coryell (1969)
 Barefoot Boy (1971)
 Fairyland (1971), grabado en vivo en el Montreux Jazz Festival
 Larry Coryell at the Village Gate (1971)
 Offering (1972)
 The Real Great Escape (1973)
 Spaces (1974) con John McLaughlin, Billy Cobham, Miroslav Vitous y Chick Corea
 The Restful Mind (1975) con Ralph Towner, Glen Moore y Collin Walcott
 Planet End (1975)
 Twin House (1976), con Philip Catherine
 The Lion and the Ram (1977)
 Two For The Road (1977) con Steve Khan
 Back Together Again (1977) con Alphonse Mouzon
 Difference (1978)
 Splendid (1978) con Philip Catherine
 Standing Ovation (1978)
 Tributaries (1978)
 European Impressions (1978)
 Young Django (1979) con Stephane Grappelli
 Boléro (1981)
 Round Midnight (1983) con Fumio Karashima
 The Enormous Radio (1984) con Paul Wertico
 Together (1985) con Emily Remler
 Sketches of Coryell (1996)
 Spaces Revisited (1997)
 Cause and Effect (1998) con Steve Smith, Tom Coster y Victor Wooten
 Private Concert (Live) (1999)
 Gypsy Blood y Voodoo Crossing (2002) - tributo a Jimi Hendrix, con Paul Santa Maria
 Count's Jam Band Reunion (2002) con Steve Marcus
 Three Guitars (2003) con Badi Assad, John Abercrombie
 Tricycles (2004)
 Electric (2005) con Lenny White y Victor Bailey
 Traffic (2006) con Lenny White y Victor Bailey
 Larry Coryell with the Wide Hive Players (2011)
 Montgomery (2011) con John Colianni y James Cammack
 Duality (2011) dueto con Kenny Drew Jr. al piano

Como acompañante

con el grupo "Free Spirits"
 Out of Sight And Sound  (1966)
Con el grupo The Eleventh House
 Introducing Eleventh House with Larry Coryell (1974)
 Larry Coryell and the Eleventh House at Montreux (1974)
 Level One (1974)
 Aspects (1976)
Con otros músicos
 Chico O'Farrill - Nine Flags (Impulse!, 1966)
 Chico Hamilton - The Dealer (Impulse!, 1966)
 The Free Spirits - Out of Sight and Sound (1967)
 Bob Moses - Love Animal (1967-68)
 Gary Burton - Duster (1967)
 Gary Burton - Lofty Fake Anagram (1967)
 Herbie Mann - Memphis Underground (1968), con Sonny Sharrock
 Steve Marcus - Count's Rock Band (1968)
 Steve Marcus - The Lord's Prayer (1968)
 Arnie Lawrence - Look Toward a Dream (1969)
 'Wolfgang Dauner - 'Knirsch (1972)
 Charles Mingus - Three or Four Shades of Blues (1977)
 Paco de Lucía - Castro Marín (1980)
 Varios - Wide Hive Players II Guitar (2010)

 Referencias

 Bibliografía

 Joachim E. Berendt: El Jazz: Origen y desarrollo (Fondo de Cultura Económica. Madrid, 1986. ISBN 84-375-0260-8)
 CARLES, Phillipe; CLERGEAT, André & COMOLLI, Jean-Louis: Dictionaire du jazz . Robert Laffont Edt, París, 1988. ISBN 2-221-04516-5

 Enlaces externos

 Larry Coryell, y Tito Alcedo, y Joan Bibiloni, en la emisión del 1 de enero de 1986 del programa de La 2 (TVE) Jazz entre amigos''.

 Larry Coryell y John McLaughlin, en la emisión del 26 de agosto de 1991 del mismo programa.

Guitarristas de jazz de Estados Unidos
Músicos de jazz-rock
Artistas de Vanguard Records
Conversos al hinduismo
Hinduistas de Estados Unidos

Larry Coryell


Breel-Donald Embolo (nr. Yaoundé, Mfoundi, Camerun; 14 februarie din anul 1997), cunoscut pur și simplu ca Breel Embolo, este un fotbalist elvețiano-camerunez care evoluează ca atacant la AS Monaco în Ligue 1 din Franța.

Cariera
A debutat cu prima echipă pe 13 martie 2014, cu 17 ani, când a intrat în minutul 90 împotriva lui Red Bull Salzburg terminat la egalitate 0 la 0.
În următorul său meci, pe 16 martie, într-un meci de Super League, a intrat în minutul 85 și a marcat primul său gol ca profesionist pentru a închide scorul cu un rezultat de 5 la 0 contra Aarau.

Pe 26 iunie 2016, a semnat cu FC Schalke 04, pentru cinci sezoane.

Echipa națională

Seniori
A fost convocat de antrenorul Vladimir Petković, la Echipa națională de fotbal a Elveției pentru a juca un meci amical în luna martie, deși la la acea dată, FIFA i-a confirmat la Asociația Elvețiană de Fotbal că Embolo ar putea fi convocat.

Și-a făcut debutul cu echipa de seniori pe data de 31 martie 2015 într-un meci cu naționala Statelor Unite, a intrat în minutul 56 înlocuindu-l pe Josip Drmić și meciul s-a terminat 1 la 1.

Referințe

Fotbaliști camerunezi
Nașteri în 1997
Fotbaliști internaționali elvețieni
Fotbaliști ai FC Schalke 04
Fotbaliști ai Campionatului Mondial de Fotbal 2018
Fotbaliști ai AS Monaco FC

Breel Embolo


Manyas, Balıkesir ilinin bir ilçesidir.

Coğrafya
Kuzeyinde Bandırma, batı ve kuzeybatısında Gönen, güneyinde Balıkesir il merkezi, güneydoğusunda Susurluk ve güneybatısında Balya ilçeleri ile çevrilidir. Marmara Bölgesi'nin güneyinde yer alıp, sanayi kuruluşlarıyla henüz fazla kirlenmemiştir. İlçenin kuzeyinde bulunan Manyas Kuşgölü idari olarak Bandırma ilçesine bağlıdır.

Tarihçe
Manyas'ın en eski sakinleri, coğrafyacı Strabon'a göre Dolionlar'dır. Apollodorus da Strabon gibi, Dolionlar'ın Daskyleion'ya kadar uzanan Aesepus, Gönen-Karacabey, Rindakos, Mustafakemalpaşa ve Adranos Çayı (Kocaçay) arasındaki bölgede oturduklarını belirtir. İlçe merkezinin güneydoğusunda yer alan Soğuksu köyünde kurulu olan Eski Manyas'ın Antik Çağdaki adı Poimanenon'dur. Bugünkü ilçe merkezi sonraki bir tarihte kurulmuştur. Bu bölgenin içine aldığı Ergili mevkiinde 1952 yılında yapılan ilk arkeolojik araştırmada, 7. yüzyıla ait proto-korinth sekaya peos parçaları ve 6. yüzyıla ait Doğu Yunan seramik parçaları elde edilir. Hatta ani döküntü toprak içinde ahanenit buhullası bulunur ve böylece bu yerlerin bir zamanlar İranlılar'a ait bir merkez olduğuna dair bir işarete rastlanır. Ayrıca bunun yanında, Helenistik ve Roma çağına ait adak ve mezar kabartmalarıyla, Manyas'ın 2 km güneybatısında Macar değirmeni, hamam ve yaklaşık 1000 dekarlık bir sahada şehir harabesini andıran kalıntılar, 5 km batısında şifalı kükürtlü ılıca ve Maltepe'de mezarlar, gözyaşı kupaları, yağdanlıklar, küçük şarap testicikleri bulunur. 7. yüzyılın başında ilçe topraklarında yerleşik düzene geçilmiştir.

Osmanlı döneminde bölge toprakları, Karesi Sancağına bağlı kalmıştır. 1877 Osmanlı-Rus savaşı sonucunda Kırım Tatarlarinden 25 hanelik göçmen kafilesi Romanya yoluyla bu bölgeye yerleşmiştir. Bunun sonucu olarak, bölgede yaşayan köylüler buraya Tatar köyü adını vermişlerdir. Ancak bundan 15 yıl sonra,1892/93'te, Kafkasya'dan 25 hanelik bir göçmen kafilesi daha gelerek ilçede Maltepe olarak bilinen tepenin eteklerine yerleşince Manyas; Gürcü, Çerkes, Dağıstan, Kabartay vb. kültürden gruplarla renklenmiştir. Sonraki dönemlerde sıklıkla Kafkasya, Romanya, Bulgaristan ve Yunanistan'dan gelen göçmenlerin bölgeye yerleşmesiyle Tatar köyünün sınırları iyice genişlemiştir. Bu kaçınılmaz olarak yeni bir yapıyı gerekli kılmıştır. 1890 yılında, 3 km kuzeyindeki Kayaca'da bulunan nahiye teşkilatının Manyas'a alınmasıyla Bandırma'ya bağlı nahiye merkezi olmuştur. 1936 yılının Aralık ayında 3012 sayılı kanunla Balıkesir iline bağlı ilçe merkezi halini almıştır. 6 Ekim 1964 tarihinde merkez üssü Manyas olan bir deprem meydana gelmiştir.

Kültürel yapı
Köy sayısına bakıldığında Kafkas göçmenlerinin oldukça çok olduğu görülür. Merkezde de nüfusları yoğundur. Bunun dışında  Yerli Türk unsurlar ve Balkan göçmeni Türklerle birlikte Pomak, Arnavut gibi Balkan kökenli gruplar az da olsa vardır.

 Kafkasya : 15 köy (9 Çerkes, 2 Gürcü, 1 Laz, 3 Dağıstanlı)
 Rumeli : 8 köy (Muhacir: 6 köy, 1 Pomak, 1 Arnavut köyü)
 Yerliler : 13 köy (Yörük: 5 köy, Manav: 5 köy, Türkmen-Çepni: 4 köy)

Nüfus
İlçe 50 mahalleden oluşmaktadır. Güncel nüfusu 18.599'dur.

Eğitim kurumları

Manyas merkezdeki okullar
 Atatürk Orta Okulu
 İstiklal İlköğretim Okulu
 Manyas Anadolu Lisesi
 Manyas Lisesi
 İmam Hatip Lisesi
 Manyas MYO

Ulaşım
 Manyas-Susurluk: 37 km
 Manyas-Balıkesir: 82 km
 Manyas-Edremit: 170 km

Kaynakça

Manyas


Ortaköy, Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe
Daha önceleri Çankırı ilinin Orta ilçesine bağlı olan köy, 23 Aralık 1970'te Ankara ilinin Kızılcahamam ilçesine bağlandı.

Coğrafya
Ankara iline 111, Kızılcahamam ilçesine 44 Km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Kızılcahamam'ın mahalleleri

Ortaköy, Kızılcahamam


Nataša Pirc Musar (f. 9. maí 1968) er slóvensk stjórnmálakona, lögfræðingur og blaðakona sem hefur verið forseti Slóveníu frá 23. desember 2022.

Æviágrip
Nataša Pirc Musar útskrifaðist með gráðu í lögfræði frá Háskólanum í Ljúbljana árið 1992 og hlaut lögmannsréttindi árið 1997. Hún hóf feril í blaðamennsku, fyrst á ríkissjónvarpsstöðinni Radiotelevizija Slovenija, þar sem hún flutti sjónvarpsfréttir, og síðar hjá einkareknu sjónvarpsstöðinni POP TV. Hún úskrifaðist með doktorsgráðu frá Vínarháskóla með lokaritgerð þar sem hún fjallaði um togstreituna milli friðhelgi einkalífs og upplýsingafrelsis.

Árið 2003 hóf Pirc Musar störf fyrir Hæstarétt Slóveníu sem framkvæmdastýra mennta- og upplýsingamiðstöðvarinnar. Frá 2004 til 2014 hafði hún umsjón með upplýsingagjöf og varð upplýsingafulltrúi og síðan forseti sameiginlegrar eftirlitsstofnunar Europol frá 2012 til 2014.

Eftir að Pirc Musar lauk þessum störfum stofnaði hún eigin lögmannsstofu ásamt Rosönu Lemut Strle árið 2016. Stofan bar nafnið Pirc Musar & Lemut Strle og starfaði á tímabili fyrir bandarísku forsetafrúna Melaniu Trump (eiginkonu Donalds Trump Bandaríkjaforseta), sem er af slóvenskum uppruna. Pirc Musar var ráðin til að gæta hagsmuna Melaniu Trump og stöðva fyrirtæki sem reyndu að markaðssetja vörur með nafni hennar á forsetatíð eiginmanns hennar.

Lögmannsstofan sérhæfði sig í málefnum sem tengdust friðhelgi einkalífs og hún starfaði einnig fyrir slóvenska Jafnaðarmannaflokkinn og fyrir sendiherra Slóveníu í Bandaríkjunum, Stanislav Vidovič.

Forsetakosningarnar 2022
Í júní árið 2022 tilkynnti Pirc Musar að hún myndi gefa kost á sér í forsetakosningum Slóveníu í haust sama ár. Hún bauð sig fram sem óháður frambjóðandi hinnar frjálslyndu miðju en hún naut stuðnings fyrrverandi forsetanna Milans Kučan og Danilo Türk, auk slóvenska Pírataflokksins.

Í fyrri umferð kosninganna, sem fór fram þann 23. október 2022, hlaut Parc Musar 27 % atkvæðanna en helsti keppinautur hennar, fyrrum utanríkisráðherrann Anže Logar, hlaut 34 %. Hún hlaut 54 % atkvæða í seinni kosningaumferðinni sem fór fram þann 13. nóvember og var þar með kjörin forseti Slóveníu. Hún er fyrst kvenna til að gegna þessu embætti.

Forseti lýðveldisins
Nataša Pirc Musar sór embættiseið þann 22. desember 2022 og tók við af Borut Pahor sem forseti Slóveníu daginn eftir.

Tilvísanir

Forsetar Slóveníu

Nataša Pirc Musar


Acei oameni minunați în mașinile lor zburătoare (titlul original: Those Magnificent Men in Their Flying Machines) este un film de comedie englez, realizat în 1965 de regizorul Ken Annakin, protagoniști fiind actorii Robert Morley, Irina Demick, Alberto Sordi, Gert Fröbe.

Conținut

Lordul Rawnsley, editorul unui ziar englezesc, în timpul primelor încercări de zbor aviatic din anul 1910, pentru a mări tirajul ziarului său, propune pentru a se demonstra lumii superioritatea Angliei în aer, organizarea unui concurs aviatic de la Londra la Paris. Printr-un anunț internațional, iau parte la concurs, piloți mai mult sau mai puțin experimentați din diferite țări ale lumii. Evident, se așteaptă ca participantul englez, care este logodnicul fiicei Lordului, să câștige concursul.

Distribuție

Referințe

Vezi și
 Listă de filme străine până în 1989

Legături externe

Filme din 1965
Filme regizate de Ken Annakin
Filme în limba engleză
Filme de comedie britanice
Filme de comedie din anii 1960


"Sheep" is a song by English band Pink Floyd, released on the album Animals in 1977. It was originally titled "Raving and Drooling" and performed live on tours in 1974. It was written by bassist Roger Waters.

History
During their tours in 1974, Pink Floyd played three new songs in the first half of the shows, followed by The Dark Side of the Moon in its entirety. The three new songs were "You've Got to Be Crazy" (which later became "Dogs"), "Shine On You Crazy Diamond" and "Raving and Drooling" (which later became "Sheep").

During performances of "Raving and Drooling", a recording of a DJ at BBC Radio called Jimmy Young was played after being cut up and reassembled randomly. This was Roger Waters' idea of a man "raving and drooling" (or being insane). The lyrics of the song at this point were quite different from the ones that were to become "Sheep".

"Raving and Drooling" was originally a more jam-based song. While the basic motif was already in place—a held note from the vocalist (Waters) being crossfaded into the same note on a synthesizer, with various inhuman effects applied—Waters had yet to write anything for the sections repeating F♯7 and A7 (such as "You better watch out! There may be dogs about", and so on), and so these sections, while clearly part of the song structure, were rendered instrumentally. While Gilmour later stated that "Dogs" in its earlier incarnation as "You've Got to Be Crazy" simply had too many words for him to sing, "Raving and Drooling" appeared to suffer more from a lack thereof.

"You've Got to Be Crazy" and "Raving and Drooling" were originally planned to be on the album following the 1974 tours, Wish You Were Here, but plans changed and they ended up in different forms on Animals. In November 2011, versions of both tracks recorded at Wembley in 1974 were officially released as part of the Experience and Immersion versions of the Wish You Were Here album.

In live versions from 1977, backing guitarist Snowy White played bass guitar as Waters shared electric guitar duties with David Gilmour. The performance was almost identical to the album version except that had a slower ending with Richard Wright playing an organ solo.

Ian Peel, a musical columnist for The Guardian, noted the resemblance of "Sheep" to the Doctor Who theme, due to its bassline and sound effects. The bassline (together with the piece as a whole) is highly reminiscent of Pink Floyd's earlier "One of These Days".

Recording
The song was recorded during April, May and July 1976 at the band's own Britannia Row Studios, Islington, London.

Personnel
Roger Waters – lead vocals, rhythm guitar, tape and electronic effects, vocoder
David Gilmour – lead guitar, bass guitar, echoed vocal (from "Dogs")
Richard Wright – Fender Rhodes piano, EMS VCS 3, Minimoog, ARP String Synthesizer, Hammond organ
Nick Mason – drums, tape effects

References

External links

Pink Floyd songs
1977 songs
British hard rock songs
Protest songs
Songs written by Roger Waters
Song recordings produced by David Gilmour
Song recordings produced by Roger Waters
Song recordings produced by Richard Wright (musician)
Song recordings produced by Nick Mason

it:Animals#Sheep

Sheep (Pink Floyd song)


Coden is an unincorporated community coastal fishing village in southern Mobile County, Alabama, United States. Located near Bayou la Batre, it lies across the Mississippi Sound from Dauphin Island.

History
The name of the community is derived from Bayou Coden, the bayou that it is situated upon.  Bayou Coden is an English translation of the original French name, Coq d' Inde.  Beginning in the late 1800s the area became known for its resorts, but a hurricane in 1906 ended the hotel business.

Geography
Coden is located at  and has an elevation of .

References

Unincorporated communities in Alabama
Unincorporated communities in Mobile County, Alabama
Populated coastal places in Alabama

Coden, Alabama


NGC 6645 je otvoreni skup u zviježđu Strijelcu.

Izvori

Vanjske poveznice

  Hartmut Frommert: Revidirani Novi opći katalog
  Izvangalaktička baza podataka NASA-e i IPAC-a
  Astronomska baza podataka SIMBAD
   VizieR
 DSS-ova slika NGC 6645
  Auke Slotegraaf: NGC 6645 Deep Sky Observer's Companion
  NGC 6645  DSO-tražilica
  Courtney Seligman: Objekti Novog općeg kataloga: NGC 6600 - 6649

6645

NGC 6645