Barda, 2007 çıkışlı bir Türk dram filmidir. Serdar Akar'ın yazıp yönettiği film, 1997'de Ankara Gaziosmanpaşa'da yaşanmış gerçek bir olaydan esinlenilerek hazırlanmıştır.

26. İstanbul Uluslararası Film Festivali'nde, yapılmış en sert Türk filmi olarak sunulmuştur.

Konu
Düzenli olarak geceleri arkadaşlarının barına giden yaşları 18 ile 25 arasında değişen bir grup genç; beş yabancının bara gelmesinden rahatsız olur. Ancak buna rağmen son biralarını içip öyle kalkmakta karar kılarlar. Barda çıkan kavga sonucunda gençler, yabancılar tarafından rehin alınır ve sabaha kadar işkence ve tecavüze maruz bırakılırlar. Bu beş kişi, hayatlarında yapamadıkları her şeyin acısını daha önce hiç tanımadıkları bu gençlerden çıkaracaklardır.

Film uyuşturucu ve intikamla gözleri dönmüş bu beş kişinin işledikleri suçların hangi adalete göre cezalandırıldığının sorgulamasını da yapar.

Oyuncular
 Egzozcu Selim Ketenci / Nejat İşler
 Patlak Osman / Hakan Boyav
 45 / Serdar Orçin
 Köylü Nasır / Erdal Beşikçioğlu
 Çırak / Volga Sorgu
 Nail / Doğu Alpan
 TGG / Burak Altay
 Nil / Melis Birkan
 Sevgi / Nergis Öztürk
 Pelin / Sezen Aray
 Aynur / Meltem Parlak
 Aliş / Şamil Kafkas
 Cenk / Salih Bademci
 Barbo / Sarp Aydınoğlu
 Savcı / Eray Özbal
 Hemşire / Yıldız Durucan
 Muayenehanedeki Kız / Didem Yalınay
 Bar Görevli / Aytuğ Civan
 Kayıt Yaptıran Kız / Ece Palaz
 Gardiyan / Aydoğan Akdemir
 Baba / Mehmet Ali Yurdakul
 Komiser / Haldun Çalışkan
 Hakim 1 / Fahri Çiftçi
 Mahkum / Zeki Demirkubuz
 Mahkum / Çağan Irmak
 Mahkum / Cemal Şan
 Mahkum Selim Demirdelen
 Mahkum / Serdar Akar

Konuk Oyuncular
 Hakim / İsmail İncekara
 Avukat /Şebnem Köstem
 Bardaki Adam / Teoman
 Bardaki Kadın / Yeşim Büber

Kaynakça

2007 çıkışlı Türk filmleri
Türk dramatik gerilim filmleri
Serdar Akar'ın senaryosunu yazdığı filmler
Serdar Akar'ın yönettiği filmler
İstanbul'da çekilmiş filmler
Konusu İstanbul'da geçen filmler
2000'lerde Türkçe filmler
2007 çıkışlı dramatik filmler

Barda


Flotsam and Jetsam, 1983'te Phoenix-Arizona'da kurulan thrash metal grubudur.

Jason Newsted'in Metallica'ya katılmadan önceki grubu olup orijinal adları Gangster idi. Davulcu Kelly Smith ve gitaristler Mark Vasquez ve Mark Horton'un katılmalarından sonra grup adını Dogz olarak değiştirdi. 1983'te vokalist Eric A. Knutson gruba katıldı ve grup, adını, J. R. R. Tolkien'in Yüzüklerin Efendisi adlı eserinin bir bölümünden esinlenerek Flotsam and Jetsam olarak değiştirdi.

Grup üyeleri

Şimdiki üyeler
 Eric A. ('A.K.') Knutson - vokal (1983–günümüz)
 Michael Gilbert - gitar (1985–1997, 2010–günümüz)
 Ed Carlson - gitar (1983–günümüz)
 Jason Ward - bas gitar (1991–günümüz)
 Craig Nielsen - bateri (1997–günümüz)

Eski üyeler
Vokal
 James Rivera (yalnızca turne) (2001)

Gitar
 Kevin Horton (1982–1983)
 Mark Vazquez (1982–1984)
 Mark Simpson (1997–2010)

Bas gitar
 Jason Newsted (1982–1986)
 Phil Rind (1986)
 Michael Spencer (1987)
 Troy Gregory (1987–1991)

Bateri
 Kelly David-Smith (1982–1997)

Diskografi

Stüdyo albümler
 Doomsday for the Deceiver (1986, Roadrunner Records)
 No Place for Disgrace (1988, Elektra Records)
 When the Storm Comes down (1990, MCA Records)
 Cuatro (1992, MCA Records)
 Drift (1995, MCA Records)
 High (1997, Metal Blade)
 Unnatural Selection (26 Ocak 1999, Metal Blade)
 My God (22 Mayıs 2001, Metal Blade)
 Dreams of Death (2005, Crash Music)
 The Cold  (2010)   [MTD]
 Ugly Noise  (2012)   PledgeMusic

Tekliler/EP'ler
 Flotzilla (1987)
 Saturday Night's Alright For Fighting (1988)
 Suffer The Masses (1990)
 The Master Sleeps (1990)
 Selections from CUATRO (1992)
 Never To Reveal (1992)
 Swatting At Flies (1992)
 Wading Through The Darkness (1992)
 Cradle Me Now (1992)
 Smoked Out (1995)
 Blindside (1995)
 Destructive Signs (1995)

DVD'ler
 Live in Phoenix (2004)
 Live in Japan (2006)
 Once in a Deathtime (2008)

Dış bağlantılar
 Flotsam and Jetsam resmi websitesi
 Band Myspace
 Jason Ward Myspace
 Mark Simpson Myspace

1982'de kurulan müzik grupları
Amerikalı thrash metal grupları
Müzikal beşliler
1981'de kurulan müzik grupları
Nuclear Blast sanatçıları
Arizona'da müzik

Flotsam and Jetsam


Lewis Minor Carson (August 12, 1941 – October 20, 2014) was an American actor, screenwriter, director and film producer.

Career
Carson first gained the notice of the film world when he starred in Jim McBride's mockumentary David Holzman's Diary in 1967 as the title character, a man so obsessed with filmmaking that he allows his obsession to take over his life and ruin his relationships. The two teamed up again in the early 1980s, sharing screenplay credits for the 1983 remake of Breathless; this starred Richard Gere, Valérie Kaprisky and, in a bit part, Carson's brother David Lee Carson as Mister Maurice. Kit Carson's break-out accomplishment was co-writing, with Sam Shepard, the screenplay for the 1984 film Paris, Texas, which featured his son Hunter Carson in his film debut. Kit Carson also penned the screenplay for the 1986 horror satire The Texas Chainsaw Massacre 2.

Personal life and death
Carson had a son, actor Hunter Carson, with his former wife Karen Black, to whom he was married from 1975 until 1983. L. M. Kit Carson died in his sleep of pneumonia on October 20, 2014, in his native Dallas, Texas, aged 73.

Filmography

Films
David Holzman's Diary (1967) - actor
The American Dreamer (with Lawrence Schiller) (1971) - director
Breathless (1983) - writer
Paris, Texas (1984) - writer
The Texas Chainsaw Massacre 2 (1986) - writer
Running on Empty (1988) - actor
Hurricane Streets (1997) - actor
Bullfighter (2000) - writer, producer
CQ (2001) - actor
Perfume (2001) - writer, producer

Television
Miami Vice - Season 5 Episode 13, "The Cell Within" - actor

References

External links

1941 births
2014 deaths
American male film actors
American male screenwriters
American male television actors
Deaths from pneumonia in Texas
Film producers from Texas
Jesuit College Preparatory School of Dallas alumni
Male actors from Dallas
Screenwriters from Texas
University of Dallas alumni

L. M. Kit Carson


Rufinus may refer to:

Saints Rufinus, eleven saints named Rufinus in Roman Martyrology, including:
Rufinus of Assisi, 3rd-century saint and martyr
Valerius and Rufinus (d. 287), Christian martyrs
Rufinus (Roman governor), 3rd century governor of Roman Britain
Rufinus (consul) (c. 335–395), Eastern Roman statesman
Tyrannius Rufinus of Aquileia (c. 340–410), Roman monk, historian, and translator
Rufinus (relative of Theodosius II), 5th century
Rufinus (poet) of the Greek Anthology
Rufinus (decretist), 12th-century canon lawyer
Rufinus Widl (1731–1798), Benedictine monk
Rufinus (Roman official) 5th-6th-centuries Byzantine military officer and emissary

See also
 Rufino (disambiguation)

Rufinus


An Eleocharis tiarata in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Gómez-laur.. An Eleocharis tiarata in nahilalakip ha genus nga Eleocharis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Eleocharis

Eleocharis tiarata


الإسْتَار —معرب  الفارسية بمعنى أربعة— أربعة مثاقيل (ونصف)، ويجمع أساتير. مقداره ستة دراهم ونصف. يقدر الإستار 20.3125 غراما عند الحنفية، وعند جمهور يقدر 19.3375 غراما.

مراجع
علي جمعة. المكاييل والموازين الشرعية.

موازين شرعية

إستار (ميزان)


Maxwell Reed (* 2. April 1919 in Larne, Irland; † 31. Oktober 1974 in England) war ein britischer Schauspieler.

Leben
Reed begann seine Schauspielkarriere Ende der 1940er Jahre. Er erhielt einen Vertrag bei der Rank Organisation und trat vor allem in den 1950er Jahren in zahlreichen britischen Spielfilmen auf, darunter auch Hauptrollen in B-Movies. Im Mai 1952 heiratete er Joan Collins, die ihm vorwirft, sie als 17-Jährige vergewaltigt zu haben. Ihre Ehe wurde 1956 wieder geschieden. Ab Ende der 1950er Jahre arbeitete Reed vermehrt in den Vereinigten Staaten. Dort agierte er in einigen Spielfilmen und Fernsehserien wie Bonanza und Perry Mason. Zwischen 1957 und 1960 spielte er die Titelrolle in der auf Motiven von Jack London basierenden Abenteuerserie Käpt'n Grief an Bord.

Reed verstarb 1974 an einer Krebserkrankung.

Filmografie (Auswahl)
 1947: Der perfekte Mörder (Dear Murderer)
 1948: Tochter der Finsternis (Daughter of Darkness)
 1949: Die Rivalin (Madness of the Heart)
 1950: Auf falscher Spur (The Clouded Yellow)
 1951: Der Mann in Schwarz (The Dark Man)
 1951: Die Flamme von Arabien (Flame of Araby)
 1953: Der Korsar des Königs (Capitan Fantasma)
 1953: Im Schatten des Korsen (Sea Devils)
 1956: Die schöne Helena (Helen of Troy)
 1961: Piraten von Tortuga (Pirates of Tortuga )
 1962: Noch Zimmer frei (The Notorious Landlady)
 1962: Sturm über Washington (Advise & Consent)
 1966: Das Kabinett der blutigen Hände (Picture Mommy Dead)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
Brite
Geboren 1919
Gestorben 1974
Mann

Maxwell Reed


Ungverska karlalandsliðið í knattspyrnu er fulltrúi Ungverjalands í knattspyrnu og er stjórnað af knattspyrnusambandi landsins. Liðið átti sitt gullaldarskeið í aldarfjórðung um og fyrir miðja síðustu öld og hafði talsverð áhrif á þróun heimsfótboltans.

Saga
Þótt Austurríki-Ungverjaland mynduðu eina ríkjaheild fram að lokum fyrri heimsstyrjaldarinnar starfræktu Austurríki og Ungverjaland hvort sitt knattspyrnusambandið og héldu úti eigin landsliðum. Fyrsti landsleikur beggja var innbyrðisleikur í Vínarborg árið 1902 sem lauk með 5:0 sigri Austurríkis. Næstu árin léku Ungverjar fjölda leikja, einkum við nágranna sína en einnig við England og fleiri Vestur-Evrópulönd.

Ungverjar mættu til leiks á ÓL í Stokkhólmi 1912 en töpuðu fyrsta leik með miklum mun gegn liði Stóra-Bretlands sem varð að lokum Ólympíumeistari. Á leið frá Svíþjóð hélt ungverska liðið til Moskvu þar sem það sigraði Rússa 12:0, sem enn er metsigur landsliðsins.

Lið nýfrjálsrar þjóðar
Að heimsstyrjöldinni lokinni neitaði FIFA að verða við kröfu Englendinga um að reka úr sambandinu þau ríki sem tapað höfðu í stríðinu. Engu að síður fengu Ungverjar ekki keppa á ÓL 1920. Á næstu árum styrktist ungverska liðið til muna, þar sem bærðurnir József og Károly Fogl voru í stóru hlutverki, auk Béla Guttmann sem síðar varð áhrifamikill þjálfari vestan hafs og austan. Ungverjar notuðust við leikaðferðina 2-3-5 sem var afar sjaldgæf.

Eftir stórsigra á Sviss (1:6) og Ítalíu (7:1) veturinn 1923-24 mættu Ungverjar fullir sjálfstrausts á ÓL í París 1924. Ungverjar hófu leik með 5:0 stórsigri á Pólverjum og virtust eiga greiða leið í fjórðungsúrslitin. Sú varð þó ekki raunin því öllum að óvörum skelltu Egyptar þeim í næstu umferð, 3:0. Ósigurinn leiddi til afsagnar bæði þjálfarans og forseta knattspyrnusambandsins. Ungverjar skráðu sig ekki til keppni á ÓL í Amsterdam 1928 né á HM 1930.

Silfur í Frakklandi
Ungverjar tóku í fyrsta sinn þátt á heimsmeistaramóti í Ítalíu 1934. Í fyrstu umferð mættu þeir Egyptum sem leikið höfðu þá svo grátt áratug fyrr. Afríska liðið jafnaði metin í 2:2 og hefði náð forystunni ef ekki hefði komið til umdeildur rangstöðudómur. Ungverjar náðu að lokum að knýja fram 4:2 sigur. Í næstu umferð mættu þeir grönnum sínum Ungverjum og töpuðu 2:1.

Á ÓL í Berlín 1936 steinlágu Ungverjar í fyrsta leik, 3:0 og luku þar með keppni.

Ungverjaland var meðal keppnisþjóða á HM í Frakklandi 1938. Líkt og fjórum árum fyrr var útsláttarkeppni viðhöfð. Í fyrstu umferð unnu Ungverjar auðveldan 6:0 sigur á Hollensku Vestur-Indíum. Í fjórðungsúrslitum var Svisslendingum rutt úr vegi 2:0 og Svíum í undanúrslitum, 5:1.

Mótherjarnir í úrslitaleiknum voru ríkjandi heimsmeistarar Ítala. Meistararnir voru talsvert sterkari og unnu að lokum 4:2.

Gullaldarliðið
Ungverjaland fór illa út úr seinni heimsstyrjöldinni og var í hópi þeirra Evrópulanda sem ekki treysti sér til að taka þátt í forkeppni HM 1950 vegna ferðakostnaðar til Brasilíu. Gusztáv Sebes hafði tekið við stjórn landsliðsins á árinu 1949 og hóf þegar að setja mark sitt á það. Á meðan flest landslið og félagslið notuðust við svokallaða WM-uppstillingu kaus Sebes að draga tvo sóknarmenn aftar á völlinn og bjó þar með til afar sveigjanlega 3-2-3-2 uppstillingu sem gerði liðinu kleift að skipta hratt á milli sóknar og varnar. Leikkerfið gerði jafnframt auknar kröfur til hraða og úthalds leikmanna. Á sama tíma var að koma upp ný og efnileg kynslóð ungverskra leikmanna.

Það var á Ólympíuleikunum í Helsinki 1952 sem Ungverjum gafst færi á að ná athygli heimsbyggðarinnar. Vegna áhugamannareglna Ólympíuhreyfingarinnar tefldu þjóðir Vestur-Evrópu og Suður-Ameríku fram veikum ungmenna- og áhugamannaliðum en kommúnistaríki Austurblokkarinnar tefldu fram sínum sterkustu mönnum, sem voru að nafninu til áhugamenn. Ungverska liðið hafði ekki tapað leik í tvö ár þegar til Finnlands var komið. Á leiðinni í úrslitin unnu Ungverjar m.a. ríkjandi Ólympíumeistara Svía, Ítali og Rúmena. Úrslitaleikurinn var við Júgóslava og lauk með 2:0 sigri. Sándor Kocsis varð markakóngur ungverska liðsins en Ferenc Puskás var þó stjarna þeirra á leikunum.

Leikur aldarinnar
Frammistaða Ungverja í Helsinki gerði það að verkum að mikil eftirvænting var fyrir vináttuleik þeirra og Englendinga á Wembley sumarið 1953. Þrátt fyrir hrakfarir enska liðsins á HM í Brasilíu þremur árum fyrr var það að margra mati stærsta lið heimsfótboltans. England hafði ekki tapað landsleik á heimavelli í 90 ár. Yfirburðir gestanna voru miklir og 6:3 sigur Ungverja gaf villandi mynd af því hversu einhliða viðureignin var. Leikurinn, sem fljótlega var farið að kalla "leik aldarinnar" olli því að stjórnendur enska knattspyrnusambandsins ákváðu að ráðast í mikla naflaskoðun og endurskipulagningu á flestum þáttum í kringum landsliðið. Sex úr byrjunarliði Englands í tapleiknum voru aldrei aftur valdir í landsliðið.

Árið eftir mættust liðin á nýjan leik, í það skipti í Búdapest. Yfirburðirnir voru síst minni og leiknum lauk með 7:1 ungverskum sigri. Það er enn í dag stærsti ósigur enska landsliðsins á knattspyrnuvellinum. Eftir leikina tvo bar flestum saman um að Ungverjar ættu besta landslið í heimi og að það yrði staðfest á næsta heimsmeistaramóti.

Kraftaverkið í Bern
Ungverjar mættu til leiks á HM í Sviss 1954 sigurstranglegastir allra, enda ósigraðir í fjögur ár. Keppt var í fjórum fjögurra liða riðlum en keppnisfyrirkomulagið var með þeim hætti að liðin léku að jafnaði aðeins tvo leiki. Í fyrri leik sínum gjörsigruðu UNgverjar lið Suður-Kóreu 9:0 og var það stærsti sigur HM-sögunnar. Seinni leikurinn var enn merkilegri, þar sem Vestur-Þjóðverjar voru lagðir að velli 8:3. Þó ber að hafa í huga að þjálfari vestur-þýska liðsins hvíldi nokkra lykilmenn enda útlit fyrir að annað sætið í riðlinum gæfi mun auðveldari leiki í útsláttarkeppninni en toppsætið.

Mikil eftirvænting var fyrir fjórðungsúrslitaleiknum gegn Brasilíu en í staðinn fyrir knattspyrnuveislu buðu leikmenn beggja liða upp á blóðugan bardaga þar sem enskur dómari leiksins þurfti að reka þrjá leikmenn útaf og slagsmál liðanna héldu áfram eftir að inn í búningsklefa var komið. Leiknum lauk með 4:2 sigri Ungverja en meiðsli sem nokkrir manna þeirra hlutu í leiknum áttu eftir að draga dilk á eftir sér. Undanúrslitaleikurinn gegn heimsmeisturum Úrúgvæ var ekki síður dramatískur. Úrúgvæ lenti 2:0 undir en náði að jafna metin undir lokin og skot þeirra small á markstönginni á lokamínútunni. Í framlengingu skoruðu Ungverjar tvívegis í leik sem talinn er meðal þeirra bestu í HM-sögunni. Úrslitaleikur gegn Vestur-Þjóðverjum beið.

Fyrir úrslitaleikinn í Bern höfðu Ungverjar skorað 25 mörk í fjórum leikjum og þegar unnið mótherja sína í úrslitunum með miklum yfirburðum. Ýmislegt vann þó gegn ungverska liðinu. Leiðtogi þeirra Puskás átti við meiðsli að stríða og úrhellisrigning setti svip á leikinn sem gerði Ungverjum erfitt fyrir að beita hröðu spili sínu. Þeir hófu leikinn þó með stórsókn, komust í 2:0 eftir innan við tíu mínútur og hefðu hæglega getað verið búnir að skora fleiri mörk. Lið Vestur-Þjóðverja vann sig þó aftur inn í leikinn og sigraði að lokum 3:2. Úrslitin komu mjög á óvart og töluðu Þjóðverjar sjálfir um "kraftaverkið í Bern". Ungverska liðið var í sárum yfir að missa af heimsmeistaratitlinum.

Áhrif uppreisnarinnar
Eftir heimsmeistarakeppnina sýndu Ungverjar ekki nein merki um að þeir ætluðu að slaka á klónni í heimsfótboltanum. Á árinu 1955 mætti liðið Skotum í leik á Hampden Park sem lauk með 4:2 sigri þeirra ungversku í hörkuleik. Í september 1956 varð liðið svo það fyrsta til að sigra Sovétmenn á þeirra eigin heimavelli, úrslit sem mögulega lögðu sitt af mörkum til að gera samskipti ríkjanna tveggja enn erfiðari.

Það voru þó atburðir utan vallar sem réðu mestu um þróun landsliðsins. Uppreisnin í Ungverjalandi braust út í lok október 1956 og var brotin niður af hörku af Rauða hernum. Leikmenn Honvéd, sem myndaði kjarna ungverska landsliðsins, voru staddir erlendis þegar atburðirnir áttu sér stað og ákváðu margir hverjir að flýja land. Kocsis og Czibor gengu til liðs við Barcelona en Puskás fór í raðir Real Madrid. Ungverjaland dró sig úr knattspyrnukeppni ÓL í Melbourne sem fram fóru síðla árs 1956. Ungverjar voru enn um hríð í hópi sterkari landsliða Evrópu en gullöldinni mátti heita lokið.

Í nýju umhverfi
Óvænt 2:1 tap gegn Norðmönnum í forkeppninni kom ekki í veg fyrir að Ungverjar kæmust í úrslitakeppni HM í Svíþjóð 1958. Ungverjar lentu í riðli með heimamönnum, Wales og Mexíkó. Wales og Ungverjaland luku bæði keppni með þrjú stig í öðru til þriðja sæti. Ungverjar hefðu komist áfram ef horft hefði verið til markatölu en reglur mótsins kváðu á um umspilsleik og þar vann Wales 2:1 og tryggði sér þannig fjórðungsúrslitaleik gegn heimsmeistaraefnum Brasilíu.

Fyrsta EM í knattspyrnu fór fram árið 1960. Ungverjar steinlágu fyrir Sovétmönnum í fyrstu umferð undankeppninnar og voru þar með úr leik. Betur gekk á ÓL 1960 í Róm. Ungverjar töpuðu fyrir Dönum í undanúrslitum en unnu heimamenn í bronsleiknum 2:0.

Ungverjar tryggðu sér auðveldlega farseðilinn á HM í Síle 1962. Liðið lenti í strembnum forriðli en sigraði hann með glæsibrag. Í fyrsta leik unnu Ungverjar 2:1 sigur á Englendingum. Þá tók við 6:1 stórsigur á Búlgörum og að lokum markalaust jafntefli gegn Argentínu sem sló Suður-Ameríkumennina úr leik. Í fjórðungsúrslitum reyndist lið Tékkóslóvakíu hins vegar of sterkt og sigraði 1:0 eftir stórleik markvarðar Tékkanna.

Evrópubrons og Ólympíugull
EM í knattspyrnu var haldið í annað sinn árið 1964. Leið Ungverja í fjögurra liða úrslitakeppnina var strembin og slógu þeir út lið Wales, Austur-Þýskalands og Frakka. Það kom í hlut Spánverja að halda mótið og mættu þeir Ungverjum í fyrri undanúrslitaviðureigninni. Grípa þurfti til framlengingar þar sem Spánn knúði fram 2:1 sigur. Aftur þurfti framlengingu í bronsleiknum en þar höfðu Ungverjar betur gegn Dönum, 3:1.

Síðar á árinu 1964 fóru Ólympíuleikarnir haldnir í Tókýó. Norður-Kórea dró sig úr keppni á síðustu stundu og áttu Ungverjar og Júgóslavar því greiða leið upp úr þriggja liða forriðlinum. Í fjórðungsúrslitum unnu Ungverjar sigur á Rúmenum, í undanúrslitum var landslið hins skammlífa Sameinaða Arabalýðveldis lagt að velli 6:0. Í úrslitaleiknum unnu Ungverjar svo 2:1 sigur á Tékkóslóvakíu og urðu þar með Ólympíumeistarar í annað sinn.

Þriðji Ólympíutitillinn
Ungverjar lentu í afar þungum riðli á HM 1966 í Englandi ásamt Búlgörum, Portúgölum og heimsmeisturum Brasilíumanna. Ungverjar lentu með bakið upp að veggnum eftir tap í fyrsta leik gegn spútnikliði Portúgal. Í næsta leik skelltu Ungverjar liði Brasilíu 3:1 og tryggðu sér að lokum annað sætið í riðlinum með því að sigra Búlgari 3:1. Í fjórðungsúrslitum töpuðu Ungverjar fyrir Sovétmönnum 2:1 og féllu þar með úr keppni.

Sovétríkin og Ungverjaland mættust aftur í umspilsleikjum um að komast í úrslitakeppni EM 1968. Ungverjar komust í góða stöðu með því að vinna heimaleik sinn 2:0 en fengu 3:0 skell í Moskvu og þurftu að sitja heima. Sama ár voru Ólympíuleikar í Mexíkóborg. Ungverjar urðu efstir í forriðlinum án mikilla vandræða. Í fjórðungsúrslitum unnu þeir Gvatemala 1:0 og Japan 5:0 í undanúrslitum. Það var fyrst í úrslitaleiknum sem Ungverjar fengu evrópska mótherja þegar þeir unnu Búlgari 4:1 og vörðu þannig Ólympíumeistaratitilinn.

Síðustu stórmótin um hríð
Ungverjaland og Tékkóslóvakía bitust um laust sæti á HM 1970. Grípa þurfti til oddaleiks á hlutlausum velli sem Tékkarnir unnu 4:1. Tveimur árum síðar skutu Ungverjar bæði Búlgörum og Frökkum aftur fyrir í baráttunni um að komast á EM 1972. Í umspilsleikjum gerðu Ungverjar og Rúmenar tvö jafntefli uns ungverska liðið vann 2:1 í oddaleik með sigurmarki á 89. mínútu.

Úrslitakeppni Evrópumótsins var haldin í Belgíu. Báðir undanúrslitaleikir mótsins fóru fram á sama tíma, með þeim afleiðingum að öll athygli heimamanna beindist að leik belgíska liðsins og rétt um 1.700 manns mættu á leik Ungverjalands og Sovétríkjanna sem lauk með 1:0 sigri þeirra síðarnefndu. Á sjöunda þúsund manns sáu ástæðu til að borga sig inn á bronsleik heimamanna og Ungverja sem lauk með sigri Belga, 2:1. Meira en fjórir áratugir áttu eftir að líða uns Ungverjar komust aftur í úrslit Evrópumóts.

ÓL í München 1972 átti einnig eftir að verða síðustu Ólympíuleikarnir með þátttöku ungversks knattspyrnuliðs. Ungverjar höfnuðu í efsta sæti bæði forriðils og milliriðils, þar sem þeir skutu m.a. Dönum, Brasilíumönnum, Vestur-Þjóðverjum og Austur-Þjóðverjum aftur fyrir sig. Í úrslitaleiknum reyndust Pólverjar hins vegar sterkari og Ungverjaland mátti sætta sig við silfurverðlaunin.

Lokahnykkurinn á HM
Ungverjaland, Svíþjóð og Austurríki enduðu öll jöfn að stigum í forkeppni HM 1974. Samkvæmt fyrri reglum hefðu liðin þurft að leika þriggja liða úrslitakeppni en markatöluregla hafði verið tekin upp og Ungverjar féllu úr keppni. Sovétmenn og Grikkir sátu eftir þegar Ungverjar komust á HM í Argentínu 1978. Þar lentu þeir í ógnarþungum riðli og töpuðu öllum þremur leikjunum gegn heimamönnum, Ítölum og Frökkum.

Í forkeppni HM á Spáni 1982 endaði Ungverjaland á toppi riðils sem innihélt m.a. Englendinga. Ungverjar byrjuðu úrslitakeppnina með látum og jöfnuðu eigið HM-markamet með 10:1 sigri á El Salvador og eru enn í dag eina liðið sem skorað hefur tíu mörk í úrslitakeppnbi HM. Tap gegn Argentínumönnum og jafntefli gegn Belgum gerðu það hins vegar að verkum að liðið komst ekki áfram í keppninni.

HM í Mexíkó 1986 er síðasta HM-úrslitakeppni Ungverja til þessa dags. Í forkeppninni skildu Ungverjar bæði Hollendinga og Austurríkismenn eftir. Þegar til Mexíkó var komið biðu Ungverjar hins vegar afhroð í fyrsta leik gegn Sovétmönnum 6:0 og enduðu á að tapa 3:0 fyrir Frökkum sem gerði það að verkum að sigur á Kanada dugði þeim ekki í 16-liða úrslitin. Hefði sú regla að gefa þrjú stig fyrir sigur í stað tveggja verið komin í gildi hefðu Ungverjar hins vegar komist áfram á kostnað Úrúgvæ.

Eyðimerkurgöngunni lýkur
Ungverjaland komst ekki í úrslitakeppni stórmóts frá 1986 til 2016 þegar liðinu tókst að vinna sér sæti á EM í Frakklandi. Keppnisliðum í úrslitunum hafði verið fjölgað í 24, sem þýddi að þriðja sætið í forriðli kom Ungverjum í umspil fyrir úrslitakeppnina. Þar voru mótherjarnir Norðmenn og unnu Ungverjar báðar viðureignirnar.

Ungverjar voru neðsta liðið í þriðja styrkleikaflokki þegar dregið var í riðla fyrir keppnina í Frakklandi. Í fyrsta leik mættu þeir Austurríkismönnum sem margir höfðu talið mögulegt spútniklið í keppninni, en þaulskipulagt ungverskt liðið náði að knýja fram 2:0 sigur. Næstu mótherjar voru Íslendingar sem náðu forystunni með marki Gylfa Sigurðssonar en sjálfsmark í blálokin jafnaði metin í 1:1. Ungverjar voru tryggir um sæti í 16-liða úrslitum fyrir lokaumferðina en gerðu gott betur og náðu 3:3 jafntefli gegn Portúgölum og enduðu í efsta sæti riðilsins. Mótherjarnir í útsláttarkeppninni, Belgar, reyndust hins vegar alltof sterkir og unnu 4:0.

Brostin íslensk hjörtu
Þrátt fyrir nafnið fór EM 2020 fram á árinu 2021 vegna Covid-faraldursins. Þar sem um var að ræða afmælismót var ákveðið að halda það í fjölda evrópskra borga, þar á meðal í Búdapest, löngu áður en fyrir lá hvort Ungverjar kæmust í úrslitakeppnina. Ungverjar höfnuðu í fjórða og næstneðsta sæti forriðils síns en komust þó í umspil út á árangur sinn í Þjóðadeild Evrópu. Eftir útisigur á Búlgörum mættust Ungverjar og Íslendingar í hreinum úrslitaleik í Búdapest um sætið. Gylfi Sigurðsson skoraði snemma leiks og íslenska liðið pakkaði síðan í vörn allt til loka. Sú leikaðferð virtist ætla að gefa ávöxt en á 89. mínútu jöfnuðu heimamenn og Dominik Szoboszlai skoraði svo sigurmark í uppbótartíma.

Riðill Ungverja í úrslitakeppninni var almennt talinn sá sterkasti í keppninni. Í fyrsta leik í Búdapest unnu Portúgalir heimamenn 3:0. Því næst náðu Ungverjar að herja út 1:1 jafntefli gegn Frökkum og eygðu veika von um að komast áfram. Lokaleikurinn var gegn Þjóðverjum í München. Ungverjar komust tvívegis yfir í leiknum en Leon Goretzka jafnaði fyrir Þýskaland undir lokin og þar með var Evrópudraumurinn úti.

Evrópsk knattspyrnulandslið
Karlalandslið í knattspyrnu

Ungverska karlalandsliðið í knattspyrnu


Tomas Thormodsæter Haugen poznat kao Samoth (Hammerfest, Norveška, 9. lipnja 1974.) je norveški black metal gitarist i instrumentalist. Najpoznatiji je kao gitarist i bubnjar sastava Emperor i death metal sastava Zyklon.

S Ihsahnom je jedini izvorni član Emperora.  Samoth je na početku osim gitare svirao i bubnjeve na demoalbumu Wrath of the Tyrant. Svirao je na bas gitaru na EPi Aske projektu Burzum, a također je svirao na albumu The Shadowthrone Satyricona i Penatragm sastava Gorgoroth.

Samoth je također bio glazbenikom sastava Zyklon-B i Zyklon, no sastavi su se raspali. Svirao je na EPi Constellation sastava Arcturus. S Ihashnom je osim u Emperoru svirao u sastavu Thou Shalt Suffer. Bio je vlasnik diskografske kuće Nocturnal Art Productions.

Diskografija
S Emperorom
Wrath of the Tyrant (1992., demo)
Emperor (1993., EP)
In the Nightside Eclipse (1994.)
As the Shadows Rise (1994., EP)
Reverence (1997., EP)
Anthems to the Welkin at Dusk (1997.)
IX Equilibrium (1999.)
Emperial Live Ceremony (2000., live album)
Prometheus: The Discipline of Fire & Demise (2001.)
S Gorgorothom
Pentagram (1994.)
S Satyriconom
The Shadowthrone (1994.)
S Zyklonom
World ov Worms (2001.)
Aeon (2003.)
Disintegrate (2006.)
S Burzumom
Aske (1993., EP)
S Arcturusom
Constellation (1994., EP)
S Thou Shalt Sufferom
Open the Mysteries of Your Creation (1991., EP)
S Zyklon-B
Blood Must Be Shed (1995., EP)

Izvori

Norveški gitaristi heavy metala

Samoth


رُبى الجمال (1966 - 12 أبريل 2005)، مغنية سورية، اسمها الأصلي «زوفيناز خجادور قره بتيان»، اشتهرت بأداء أغاني جيل المطربين من أمثال أم كلثوم وأسمهان.

حياتها
ولدت ربى الجمال واسمها الأصلي «زوفيناز خجادور قره بتيان» في مدينة حلب بسوريا عام 1966 لأب حلبي من أصل أرمني وأم لبنانية. بدأت مشوارها الفني بشكل فعلي في عام 1975 عندما اعتمدت كمطربة في إذاعتي بيروت ودمشق عام 1979 التي كانت تفتخر بأنها حققت الانتشار من خلالهما.

يشاع بأنَّ عائلة ربى الجمال لم تكن موافقة في بداية مشوارها على أن تصبح مطربة فقد كانوا يأملون أن تصبح طبيبة، هذا ما دعى ربا إلى السفر إلى فرنسا وبعدها إلى لندن من أجل دراسة الطب والاختصاص في طب الأطفال ولكنها لم تعمل أبداً في هذا المجال، وهناك تعرفت على مدير الأوبرا الذي أعجب بصوتها ال (سوبرانو)، وطلب منها أن تشارك في مهرجان (ماريا كالاس) الذي كان فيه 30 متشاركة من عدة دول أوروبية وأجنبية، فنجحت فيه وأخذت المرتبة الأولى وأخذت لقب أعلى صوت نسائي في العالم، ومن الألقاب التي حصلت عليها في المهرجان (سيدة الأناقة والرقي)، (أفضل قرار سوبرانو).

يشاع أيضاً أنَّه كان لربى مزاجية حادة دفعتها لتعاطي المهدئات بشكل كبير ويعزي المطلعون على حياتها ذلك إلى أنَّ السبب هو زواجها الفاشل الذي لم يستمر لأكثر من خمس سنوات وأثمر ابنها الوحيد رامي.

مسيرتها الفنية
بداياتها الاحترافية كانت في الثمانينيات من القرن المنصرم حيث تبنى موهبتها الموسيقار الفلسطيني رياض البندك ولحن لها العديد من الأغنيات. ثم قل نشاطها الفني كثيراً إلى أن انطلقت الانطلاقة القوية عند زيارتها للقاهرة حيث شاركت في حفل المؤتمر الرابع للموسيقى العربية في نوفمبر عام 1995 والذي اقيم في دار الأوبرا المصرية مع الفرقة القومية للموسيقى العربية بقيادة المايسترو سليم سحاب، وغنت فيه العديد من الأغاني الطربية كان منها (أنت عمري)، (افرح يا قلبي)، (عودت عيني)، (يا ليلة العيد)، (ح اقابله بكرة) و (افرح يا قلبي) والتي أذهلت جميع الحاضرين بأدائها لها وظلوا واقفين يصفقون لها لمدة ربع ساعة، وتم منحها كتاب شكر وتقدير من المؤتمر. وقال عنها الناقد الموسيقي صميم الشريف بالحرف الواحد إنها (صوت خارق لم يسمع مثيلا له منذ خمسين سنة) وأعلن الموسيقار محمد سلطان عام 1982 أنها «إذا قبلت أن تبقى في القاهرة لعام واحد فسيجعل منها أهم مطربة في عصرها»

قام بالتلحين لأغانيها مجموعة من الملحنين منهم (سهيل عرفة، سعيد قطب، ماجد زين العابدين، فاروق الشرنوبي، نجيب السراج، صفوان بهلوان، أحمد السنباطي، رياض البندك، وديع الصافي، أمير مجيد، عماد توفيق).

غنت قصيدة (لماذا تخليت عني) شعر نزار قباني وتلحين سعيد قطب، وقصيدة (لن أعود) من تلحين نجيب السراج. لها ألبوم واحد بعنوان «صعبها بتصعب» وهو الألبوم الوحيد الذي ضم أعمالها الخاصة منها (فاكر ولا ناسي), (صعبها بتصعب هونها بتهون)، أما باقي تسجيلاتها وحفلاتها فمعظمها عبارة عن حفلات طربية تألقت فيها بإعادة غناء مجموعة من أغاني أم كلثوم وأسمهان.

شاركت في إحياء مهرجان قرطاج بتونس سنة 1998 وكتبت عنها الصحافة التونسية وقتها «إنها صوت كلثومي من عيار 24»

شاركت في حفلة تكريم محمد عبد الوهاب حيث غنت دويتو قيس وليلى مع وديع الصافي.

كانت الراحلة تقول دائما إنها لا تحب الفيديو كليب ولا ترى نفسها فيه لأنها كانت تعتبره فقط من أجل عرض الأزياء والأجساد على الشاشة وكأنه سوق للرقيق يتم فيه التنافس لإظهار المفاتن فقط ولا يمت للفن بأي صلة ولهذا نراها مبتعدة بشكل كامل عن تقديم أغانيها على طريقة الفيديو كليب.

تقديرها
 نالت من وزير الثقافة الطبق الذهبي منقوش عليه «ربى الجمال صاحبة أفضل صوت نسائي في الوطن العربي».
 منحت شهادة من مسرح الكونتيننتال من باريس .
 نالت جائزة الميكرفون الذهبي.

ملابسات رحيلها
توفيت عام 2005 عن عمر ناهز ال39 عاماً إثر إصابتها بسكتة دماغية. ويُشاع أن سبب إصابتها كان ناتجاً عن حفلة غنائية أقامها التلفزيون العربي السوري في فندق إيبلا الشام في الثالث عشر من شهر آذار 2005 ودعي إليها مجموعة من الفنانين السوريين، وقد اختارت الراحلة المايسترو ماجد سراي الدين لكي يقوم بقيادة الحفل، وبالفعل بدأ الحفل وبدأت المطربة بالغناء إلا أنه ونقلاً عن شهادات بعض الموجودين فقد كان هناك فارق كبير بين أداء المطربة وبين أداء الفرقة الموسيقية وهذا ما استفزها ولكنها أصرت على الاستمرار عسى أن يدخلوا في جو الطرب الذي كانت تسحبهم إليه، ولكن ومع بداية الأغنية الثالثة لها توقفت فجأة عن الغناء وقالت عبر المايكروفون «كل ما بدي سلطن بيطيرولي السلطنة، ما عاد فيني أتحمل، من البروفات قلتلهن!» إلا أنَّ الموجودين بدؤوا بالتصفيق الحاد لها من أجل أن يظهروا لها استيعابهم لما يحدث، وهذا كان كافٍ لامتصاص غضبها ورجوعها إلى الغناء من جديد، ولكن الذي حدث في النهاية كان أشد مرارة فقد نهض أحد العازفين وأخذ آلته الموسيقية وغادر الحفل أثناء تقديمها للأغنية من دون أن يمنعه أحد أو حتى أن يمنعه مدير الفرقة، وهذا الذي اعتبرته الراحلة استهتاراً بها وبفنها فقررت التوقف عن الغناء والصعود إلى غرفتها في الفندق. فبدأت هنا حملات الاسترضاء لها والكلام المعسول من أجل أن تعود إلى المسرح مرة أخرى من أجل إكمال تصوير الحفل، وفي النهاية قبلت ونزلت مرة أخرى على المسرح الذي كان حينها فارغاً تماماً سواء من الحضور أو حتى من العازفين، وقد كان هذا كفيلاً بأن يجعلها تصاب نوبة هستيرية، فتم نقلها إلى منزلها في ضاحية قدسيا والذي بقيت فيه عدة أيام إلى أن ساءت حالتها وأصابتها جلطة دماغية بسبب حالة الاكتئاب التي لازمتها طوال هذه الفترة ما اضطر أصدقائها وجيرانها إلى نقلها إلى مستشفى هشام سنان، وبعد مرور أسبوع اضطرت الراحلة إلى الخروج من المشفى وذلك بسبب مصاريفه المرتفعة بالنسبةِ لها، فاختارت الذهاب إلى مشفى دوما الذي يقع في مدينة دوما القريبة من مدينة دمشق وهناك لفظت أنفاسها الأخيرة في الثاني عشر من شهر نيسان 2005. أما بالنسبة لتسليم جثة الراحلة فقد تكفلت الجمعية الأرمنية الخيرية بتسلمها، وقامت الجمعية بتقديم قبر مجاني لها. وأما بالنسبة للتشييع فقد كان تشييعها مخجلاً لدرجة كبيرة، فلم يحضره سوى عشرين شخصاً من الأصدقاء والأقارب، والسبب في ذلك ربما ورقة النعي التي لم تذكر سوى اسمها الحقيقي «زوفيناز قره بتيان» من دون وضع أي صفة لها أو حتى ذكر اسمها الفني، والذي هو معروف من قبل الجميع بـ«ربى الجمال» ولم يأتِ إلى التشييع أي أحد من الهيئة العامة للإذاعة والتلفزيون أو حتى من نقابة الفنانين.

مراجع

أشخاص من حلب
سوريون من أصل أرمني
مسيحيون سوريون
مغنيات سوريات
مواليد 1966
وفيات 1426 هـ
وفيات 2005
وفيات بسبب مرض دماغي وعائي
وفيات في دمشق
مواليد في حلب
سوريون من أصل لبناني

ربى الجمال


Clubul Sportiv Cuza Sport Brăila, cunoscut sub numele de Cuza Sport Brăila este un club de baschet din Brăila, România ce participă în prezent în Liga Națională, liga de top din România.
Inițial, echipa juca în Liga I, dar în 2018 această ligă a fost unificată cu Liga Națională.

Referințe

Cluburi românești de baschet
Fondări în 2007

CS Cuza Sport Brăila


The Bücker Bü 131 Jungmann (freshman, young man) is a German 1930s basic training aircraft which was used by the Luftwaffe during World War II.

Development
After serving in the Kaiserliche Marine in World War I, Carl Bücker moved to Sweden where he became managing director of Svenska Aero AB (Not to be confused with Svenska Aeroplan AB, SAAB). He later returned to Germany with Anders J Andersson, a young designer from SAAB. Bücker Flugzeugbau GmbH was founded in Berlin-Johannisthal, in 1932, with the first aircraft to see production being the Bü 131 Jungmann.

While it was Bücker Flugzeugbaus first production type, the Bü 131A was the last biplane built in Germany.  It had two open cockpits in tandem and fixed landing gear.  The fuselage was steel tube, covered in fabric and metal,  the wings wood and fabric.  It first flew on the  Hirth HM60R.

In 1936, it was followed by the Bü 131B, with a  Hirth 504A-2.

Most wartime production for the Luftwaffe was by Aero in Prague.

Operational history

Sturdy and agile, the Bü 131A was first delivered to the Deutscher Luftsportverband (DLV). The Bü 131B was selected as the primary basic trainer for the German Luftwaffe, and it served with nearly all of the Luftwaffes primary flying schools during the war, as well as with night harassment units such as Nachtschlacht Gruppen (NSGr) 2, 11, and 12. Yugoslavia was the main prewar export customer; "as many as 400 may have found their way" there. She was joined by Bulgaria with 15 and Romania with 40.

Production licenses were granted to Switzerland, which operated 94, of which 88 were built under licence by Dornier. About 530 were built in Spain with production continuing at CASA until the early 1960s, and they remained in service as the Spanish Air Force's primary basic trainer until 1968. Hungary operated 315, while ten were built in Czechoslovakia by Tatra as the T 131, before World War II.
In Japan, 1,037 were built for the Imperial Japanese Army Air Service with Hatsukaze engines as the Kokusai Ki-86 and 339 for the Imperial Japanese Navy Air Service as the Kyushu K9W.

In the 1960s and early 70s the Spanish, Swiss and Czech governments sold their Jungmanns to private owners and many were exported to the United States. About 200 Jungmanns survive to this day, many having been fitted with  Lycoming O-320  or  O-360 four-cylinder horizontally-opposed engines with inverted fuel and oil systems for aerobatic flight.

The Jungmann is prized for its outstanding handling characteristics when compared to other antique bi-planes and even some modern aerobatic types. Upkeep and maintenance for the Jungmann is comparable to other antique aircraft and is superior when fitted with the Lycoming engines. Airframe parts are available from sources both in the United States and Europe.

In 1994, the  Bü 131 was restored to production briefly using CASA jigs by Bücker Prado in Spain, with 21 aircraft constructed as the BP 131, while in Poland SSH Janusz Karasiewicz also started production of a version of the Jungmann based on Czech plans in 1994. 20 were manufactured in Poland between 1994 and 2000.

Variants

Bü 131A
 Two-seat primary trainer biplane. Initial production version.
Bü 131B
 Improved version, powered by the more powerful Hirth HM 504A-2 piston engine.
Bü 131C
 Experimental version, fitted with  Cirrus Minor piston engine. One built.
Nippon Kokusai Ki-86A Army Type 4 Primary Trainer
 Japanese production version for the Imperial Japanese Army Air Service. Powered by a Hitachi Ha47
Nippon Kokusai Ki-86B Army Type 4 Primary Trainer
Wooden airframe version to relieve scarce supplies of strategic materials.
Kyushu K9W1 Momiji Navy Type 2 Trainer Model 11
 Japanese production version for the Imperial Japanese Navy. Powered by the Hitachi GK4A Hatsukaze 11
Tatra T.131
 Czechoslovakia, pre-war licence production in Tatra Kopřivnice.
Aero C-4
 Mass-produced in Aero factory in occupied Czechoslovakia during wartime under original Bücker Bü 131B designation, used postwar with original Hirth engine.
Aero C-104
 Czechoslovakia, postwar development with a Walter Minor 4-III engine, 260 built.
CASA 1.131
 Spanish license-built versions with Hirth HM 504 or  ENMA Tigre G-IVA.
BP 131
 modern license-built version
SSH T-131P
 Pre-production modern Polish version, powered by  Walter Minor 4-III engine. Four built from 1994.
SSH T-131PA
Main Polish production version, with  LOM M332AK engine. First flew 1995. Three preproduction built 2012 and 29 series production aircraft by 2022.

Operators

Bulgarian Air Force

Czechoslovak Air Force
Czechoslovakian National Security Guard

Zrakoplovstvo Nezavisne Države Hrvatske

Luftwaffe

Hellenic Air Force

Royal Hungarian Air Force

Imperial Japanese Army Air Service
Imperial Japanese Navy Air Service

 Aeroclub of Lithuania

Royal Netherlands Air Force

Polish Air Force (1 bought for tests before 1939)

Royal Romanian Air Force
Romanian Air Force

Slovak Air Force (1939–45)

South African Air Force

Spanish Air Force

Swiss Air Force

Yugoslav Royal Air Force

SFR Yugoslav Air Force

Specifications (Bü 131B)

See also

References

Notes

Citations

Bibliography
 Bridgeman, Leonard. "The Bücker Bü 131B 'Jungmann'." Jane's Fighting Aircraft of World War II. London: Studio, 1946. .
 Gerdessen, Frederik. "Estonian Air Power 1918 – 1945". Air Enthusiast, No. 18, April – July 1982. pp. 61–76. .
 Jackson, Paul. Jane's All The World's Aircraft 2003–2004. Coulsdon, UK: Jane's Information Group, 2003. .
 Ketley, Barry, and Mark Rolfe. Luftwaffe Fledglings 1935–1945: Luftwaffe Training Units and their Aircraft. Aldershot, GB: Hikoki Publications, 1996. .
 König, Erwin. Bücker Bü 131 "Jungmann"(Flugzeug Profile 27) (in German). D-86669 Stengelheim, Germany: Unitec Medienvertrieb e.K.,
 König, Erwin. Die Bücker-Flugzeuge (The Bücker Aircraft) (bilingual German/English). Martinsried, Germany: Nara Verlag, 1987. .
 König, Erwin. Die Bückers, Die Geschichte der ehemaligen Bücker-Flugzeugbau-GmbH und ihrer Flugzeuge (in German). (1979)

 Mondey, David. The Hamlyn Concise Guide to Axis Aircraft of World War II. London: Chancellor Press Ltd, 2006. .
 Sarjeant, L. F. Bücker Bü 131 Jungmann (Aircraft in Profile 222). Windsor, Berkshire, UK: Profile Publications, 1971.

 Smith, J. Richard and Antony L. Kay. German Aircraft of the Second World War. London: Putnam and Company, 3rd impression 1978, pp. 91–92. .
 Wietstruk, Siegfried. Bücker-Flugzeugbau, Die Geschichte eines Flugzeugwerkes (in German). D-82041 Oberhaching, Germany: Aviatik Verlag, 1999. .
 Wood, Tony and Bill Gunston. Hitler's Luftwaffe: A Pictorial History and Technical Encyclopedia of Hitler's Air Power in World War II. London: Salamander Books Ltd., 1977, p. 139. .

Biplanes
Single-engined tractor aircraft
1930s German military trainer aircraft
Bücker aircraft
Aerobatic aircraft
Aircraft first flown in 1934
World War II aircraft of Switzerland

Bücker Bü 131 Jungmann


Kıbrıslı Zenon (, ). MÖ 334-262 yılları arasında yaşamış olan, Stoa Okulunun kurucusu, Yunan filozof.

Akademi'de Krates'in nezaretinde felsefeyle meşgul olan Zenon, Stoacılar tarafından benimsenen temel ilkeleri belirlemiştir. Ona göre, gerçek olan her şey maddidir. Fakat evren, pasif bir maddeden oluşmamıştır. Değişen bir yapısı olan düzenli bütün olan evrendeki pasif maddeden başka, doğadaki düzenleyici, aktif öğeyi temsil eden bir güç daha vardır. Bu aktif güç, maddeden farklı değildir, ancak maddenin değişik bir görünümüdür. O, hava akıntısı ya da nefes gibi, sürekli olarak hareket eden ince bir şeydir. Zenon bu gücün ateş olduğunu söyler; ona göre, bu ateş var olan her şeye yayılır. Bu maddi ateşin en temel özelliği akıldır. Bu ateş, evrendeki en yüksek varlık türüdür. Zenon'a göre, Tanrı her şeydir. Yani, Tanrı bireyleri birbirleriyle birleştiren ateş ya da sıcak nefestir. O, doğanın içindeki akıl ya da rasyonel güçtür. Tanrı'nın ateş ya da rasyonel bir güç olduğunu söylemek, doğaya aklın ve akıl ilkesinin egemen olduğunu söylemekten başka bir şey değildir. Madde kendisinde bulunan bu akıl ilkesine göre davranır. Zenon, bilgi anlayışında, sözcüklerin düşünceleri ifade ettiğini, düşüncelerin ise, bir nesnenin zihin üzerindeki etkisi sonucu ortaya çıktığını söyler. Zihin, doğuştan boş bir levhadır ve düşünce dağarcığını dış dünyadaki nesnelerden etki aldıkça doldurur. Zenon, insan ve ahlak anlayışında, dünyanın bir parçası olan insanın da aynı şekilde maddi bir varlık olduğunu ve tanrısal ateşten pay aldığını söyler. İnsandaki bu ateş, onun ruhunu meydana getirir. O, insan ruhunun en iyi ifadesini akılda ve akıllılıkta bulduğunu savunur. Zenon'un ahlâkı ise, bir yandan akla ve bilgiye, bir yandan da doğal düzene boyun eğmeye dayanır.

Kaynakça

MÖ 334 doğumlular
Larnaka doğumlular
MÖ 262 yılında ölenler
MÖ 3. yüzyıl filozofları
Antik Yunan filozoflar
Kıbrıslı eğitimciler
Kıbrıslı yazarlar
Fenikeliler
Panteistler
Mantık felsefecileri
Stoacı filozoflar

Kıbrıslı Zenon


Gudrod de Gudbrandsdal o Gudrod el mártir fue un caudillo vikingo, monarca de Gudbrandsdal, en Hedmark, Noruega (). Según la Saga de San Olaf, fue uno de los cinco reyes noruegos que se reunieron en Hedmark convocados por el rey de Romerike en 1018. Los cinco comentaron la expedición del rey Olaf II el Santo para expandir el Cristianismo en Noruega, convirtiendo a unos y castigando a otros. Gudrod fue especialmente incisivo en su crítica sobre el asunto y manifestó su disposición de acabar con aquella situación en el lugar y forma que fueran pertinentes. Los reyes acordaron resistir la embestida de Olaf y reunir a sus nobles para organizar los ejércitos, pero uno de ellos Ketil Kalv de Ringanes (Stange) les traicionó.

El rey Olaf, advertido del plan, se dirigió con 400 hombres a Ringsaker antes del amanecer y rodeó la casa donde estaban durmiendo los reyes. Todos fueron hechos prisioneros; al rey Rørek Dagsson le arrancaron los ojos y a Gudrod le cortaron la lengua, los otros dos fueron desterrados de Noruega y Olaf tomó posesión de sus reinos y en ese momento es cuando pudo decir Olaf que ostentó el título de rey de Noruega.

Véase también
 Anexo:Festividades y fechas remarcables de Ásatrú

Referencias

Bibliografía
 Sturluson, Snorri. Heimskringla: History of the Kings of Norway, trad. Lee M. Hollander. Reprinted University of Texas Press, Austin, 1992. ISBN 0-292-73061-6
 Stagg, Frank Noel (1956). East Norway and its Frontier. George Allen & Unwin, Ltd.

Enlaces externos
 Mártires paganos en krasskova.weebly.com

Reyes vikingos de Noruega del siglo X
Provincia de Hedmark
Mártires paganos

Gudrod de Gudbrandsdal


Catedrala Sfântul Petru din Trier (în ) este un monument istoric și de arhitectură din Trier.

Edificiul este catedrala Diecezei de Trier, una din cele mai vechi structuri ecleziastice din Germania.

Note

Renania-Palatinat
Patrimoniul mondial în Germania
Biserici cu hramul Sfântul Petru
Biserici romano-catolice din Germania
Catedrale din Germania
Trier
Arhitectură romanică

Catedrala Sfântul Petru din Trier


Svijet

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Hrvatska i u Hrvata

Otkrića

Osnivanja

Događaji

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

 17. svibnja − Viktor Hahn (Budimpešta), hrvatski teorijski fizičar (* Budimpešta, )

Izvori

Vanjske poveznice

Znanost u 1970.


Split 3, gradska cjelina u Splitu.

Povijest
Tijekom druge polovice 20. st. stanovništvo u gradu Splitu raste nevjerojatnom brzinom. Iz toga se razloga javlja potreba za novim stambenim prostorima, zbog čega se 1968. godine raspisuje natječaj za izgradnju novoga dijela grada na kojem 1969. pobjeđuju urbanisti iz Urbanističkog instituta Slovenije – Vladimir Mušič, Marjan Bežan i Nives Starc s idejom o izgradnji novog naselja Split 3. Projekt je uključivao izgradnju stambenih ulica s većom ulicom, blokove visokih stambenih zgrada sa stanovima okrenutih prema jugu s pogledom na more, te niske zgrade za individualno stanovanje. U prizemljima, a posebno na križanjima i trgovima ideja je bila izgraditi poslovne prostore različitih namjena, a između ulica ostvariti zelene površine za rekreaciju u kojima bi se nalazili vrtići i škole. Osim toga osmišljen je prostor namijenjen trgovinama, poslovnim prostorima, bankama, veleposlanstvima, domu zdravlja, hotelu, kazalištu, koncertnoj dvorani, kinu, muzeju, galeriji, knjižnici, arhivu i dr.
Na žalost, tijekom njegove izgradnje JNA, kao najmoćniji investitor, zadovoljila je svoje potrebe za stanovanjem, a Split je također 1979. dobio organizaciju Mediteranskih igara, pa je svoje potencijale usmjerio prema toj obvezi, dok su se slovenski urbanisti vratili u Ljubljanu, pri čemu je projekt Split III ostao bez ikakvog autorskog urbanističkog nadzora. Posljedice su bile te da je urbanistički zavod ostao bez pravog posla, te se zadovoljavao pojedinačnim, manjim projektima, smanjio se broj zaposlenih, te se do danas nije oporavio. Međutim iako danas nije u potpunosti dovršen, Split III i dalje živi u ideji stanovništva te se upotrebljava u javnom diskursu između njegovih stanovnika, ali i puno šire, u medijima, spominje se na stručnim skupovima itd. Projekt su analizirali stručnjaci diljem svijeta, o njemu su napisane knjige, članci, osvrti, pisane su kritike, a napravljen je i film.
Nagrađivani hrvatski arhitekt Luka Skansi projekt je nazvao Dioklecijanovom palačom 20. stoljeća.

Današnje ulice koje obuhvaća ovaj projekt su ulice Ruđera Boškovića, Marina Getaldića, Jurja Dobrile, Rikarda Katalinića Jeretova, Fausta Vrančića, dio ulice Matice hrvatske koji prolazi kroz ovaj dio grada te Kroz Smrdečac.

Izvori

Vanjske poveznice
Manifestacija 50 godina Splita 3: ulice, kvartovi, stanovnici, Facebook
Silvana Menđušić: Prije 50 godina izgrađen je Split 3, možda najbolji kvart u zemlji. Što nam znači danas? Telegram.hr, 29. ožujka 2018.
Udruga građana Moj Split 3, Facebook

Urbanizam
Povijest Splita

Projekt Split 3


Demon este un roman științifico-fantastic scris de autorul american John Varley, a treia carte din trilogia sa Gaea. Romanul a apărut în 1984 la editura Berkley Books.

Cadru
Trilogia Gaea descrie întâlnirea omenirii cu o ființă vie pe orbită în jurul planetei Saturn și având forma unui tor Stanford cu un diametru de 1300 km. Aceasta este locuită de mai multe specii extraterestre, mai ales de ființe asemănătoare centaurilor denumite Titanide.

Demon are loc în perioada 2113 - 2121, la treisprezece - douăzeci și unu de ani după evenimentele descrise în romanul Wizard. Cirocco Jones a devenit o luptătoare fugară și conducătoarea rezistenței, rămânând în viață, în ciuda forțelor lui Gaea, datorită abilităților sale neobișnuite și cu ajutorul prietenilor și aliaților. Printre aceștia se numără rasa Titanidelor, care rămân loiale Căpitanului, așa cum o numesc pe Jones, în locul lui Gaea; și rasa Îngerilor, care o numesc Comandantul Înaripat. Creațiile militare ale lui Gaea, odată limitate la bombe zburătoare, au fost extinse pentru a include entități îngrozitoare numite "Preoți", fiecare realizat de Gaea din bucăți ale victimelor sale umane. Preoții, numiți după figuri religioase semnificative din trecut, își desfășoară munca murdară conducând pe teren trupe de zombi. Aceștia sunt creați din cadavrele oamenilor care mor în roată și - dacă nu sunt incinerați - se infectează cu creaturi numite deathsnakes și se ridică să meargă din nou ca zombi.

Prezentare

Gaea, din ce în ce mai dementă și mai obsedată de filme, a înlocuit pe avatarul pe care Jones l-a distrus la sfârșitul romanului Wizard cu unul nou, o replică de 50 de picioare (15 m) a lui Marilyn Monroe. Ea își petrece timpul într-un festival de film, numit "Pandemonium", în care participă diverși oameni, zombi și multe alte creaturi bizare create de ea, cum ar fi camere vii de filmat.

Între timp, Pământul se află în mijlocul unui război nuclear lent, posibil inițiat chiar de Gaea. Unii supraviețuitori sunt salvați de niște păstăi misterioase numite "zboruri de milă" care îi duc la Gaea. Sunt vindecați de toate bolile lor fizice și apoi, încă afectați mental, sunt aruncați în orașul Bellinzona, un loc anarhic condus de criminali. Asta înseamnă că viitorul omenirii este acum în roată și la mila conducătorului său senil.

Mai multe comploturi ale senilei Gaea ajung la lumină atunci când se dezvăluie că toți membrii echipajului "Ringmaster" au fost echipați cu un spion parazitar, asemănător unui vierme, în interiorul creierului, care transmitea fiecare gând și percepție către Gaea. Înregistrările despre toate aceste experiențe și percepții au fost păstrate în centrul (nervos) al habitatului - ca urmare a faptului că personalitatea lui Gaby a supraviețuit morții fizice și acum trăiește ca o inteligență rogue. Ea este capabilă să comunice cu Cirocco și, împreună, fac planuri privind viitorul roții. Parazitul din creierul lui Cirocco este extras de un chirurg Titanide și închis într-un borcan. Poreclit Snitch, este atât o creatură în sine, care poate vorbi, simți durerea și se poate vindeca de orice rană dar face parte și din mintea fragmentată și dezintegrată a lui Gaea. Ca atare, devine o sursă de informații despre planurile ei, așa că Cirocco o exploatează fără milă printr-un amestec de tortură și corupție: Snitch a ieșit din creierul ei dependent de alcool, cu o dependență pentru lichior.

Primire

Premii
Nominalizare la Premiul Locus Award, 1985

Note

Legături externe
 Demon at Worlds Without End
 Gaea the Mad Titan fan site of the Gaean Trilogy

Vezi și
1984 în literatură
1984 în științifico-fantastic

Romane din 1984
Romane științifico-fantastice
Romane americane
Romane de John Varley
Saturn în ficțiune

Demon (roman)


is a town located in Kuma District, Kumamoto Prefecture, Japan.

As of October 1, 2016, the town has an estimated population of 9,604 and a density of 58 persons per km². The total area is 165.87 km².

References

External links

Taragi official website

Towns in Kumamoto Prefecture

Taragi, Kumamoto


Benediktova opcija – strategija za kršćane u postkršćanskom svijetu (eng. izvornik:  The Benedict Option: A Strategy for Christians in a Post-Christian Nation) autora američkoga novinara i publicista Roda Drehera iz 2017. godine. Knjiga je izazvala veliku senzaciju u Americi. I prije nego što je prevedena na hrvatski jezik, izazvala je polemike u Hrvatskoj. Na hrvatski ju je prevela Emina Kovačević. Postala je svjetski bestseler. Knjiga je proglašena "najdiskutiranijom i najvažnijom vjerskom knjigom desetljeća". Poziva kršćane izgraditi "snažne korablje za dugačko putovanje mračnim vodama našega doba i usvojiti navike koje će njima i njihovim obiteljima pomoći živjeti" kršćanski u nekršćanskom svijetu. Knjiga je namijenjena "svima koji mogu i znaju čitati znakove vremena". Autor je pozvao kršćane odbaciti lažni optimizam ili fatalističko očajavanje te usvojiti navike i pristup stvarnosti koji će njih i njihove obitelji poduprijeti u izazovima, krizama i pritiscima s kojima smo svi suočeni.

Izvori

Vanjske poveznice

Mario Šoša: »BENEDIKTINSKA OPCIJA« Je li doista nastupilo »postkršćansko doba«?, Glas Koncila. 6. svibnja 2018.
 benediktova-opcija.org Portal za kršćansku kulturu i strategiju u postkršćanskom svijetu

Kršćanska književnost

Benediktova opcija


Beach Buggy war ein Schweizer Hersteller von Automobilen.

Unternehmensgeschichte
Alois Barmettler gründete 1962 in Buochs das Unternehmen und begann mit der Produktion von Automobilen. Der Markenname lautete Beach Buggy. 1966 endete die Produktion. Später gründete Barmettler die Firma Alois Barmettler.

Fahrzeuge
Barmettler produzierte nach einer Lizenz der Competition Components Inc. Bei den Fahrzeugen handelte es sich um Buggys. Dazu wurden offene Karosserien auf verkürzte Fahrgestelle vom VW Käfer montiert. Für den Antrieb sorgten Vierzylinder-Boxermotoren von Volkswagen.

Literatur

Ehemaliger Pkw-Hersteller (Schweiz)
Unternehmen (Kanton Nidwalden)
Buochs
Gegründet 1962
Aufgelöst 1966

Beach Buggy


චීන ෆ්‍රයිඩ් රයිස් (, ) යනු තෙම්පරාදු බත් වර්ගයකි. ඉංග්‍රීසියෙන් චයිනීස් ෆ්‍රයිඩ් රයිස් යන්න සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ දී රයිස් යන නමින් හැඳින්වෙයි.

නිරුක්තිය
ක්‍රි.ව. 1980 දශකයේ දී පමණ ශ්‍රී ලංකාවේ ජනප්‍රිය වුනු "චයිනීස් හොටෙල්" නමින් හැඳින් වූ අවන්හල් වල දී "චයිනීස් ෆ්‍රයිඩ් රයිස්" නමින් මෙම ආහාරය ශ්‍රී ලංකාවේ ආහාර අතරට එක් විය. පසුව 1990 දශකයේ අවසානය පමණ වනවිට මෙහි නමෙහි "චයිනීස්" යන්න ක්‍රමිකව හැලී ගොස් "ෆ්‍රයිඩ් රයිස්" යන යෙදුම භාවිතයට පැමිණියේ ය. වර්තමානයේ  (එනම් ) "ෆ්‍රයිඩ්" යන්න ද හැලී ගොස් සාමාන්‍ය ව්‍යවහාරයේ දී මෙම ආහාරයට "රයිස්" යන යෙදුම භාවිතා වෙයි.

ආශ්‍රිත

 තෙම්පරාදු බත් වර්ග ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

බත් ආශ්‍රිත චීන ආහාර
තෙම්පරාදු බත්
ජාතික ආහාර

චීන ෆ්‍රයිඩ් රයිස්


L'Institut Montpelliérain Alexander Grothendieck (ou IMAG) est un laboratoire de recherche en mathématique, reconnu comme unité mixte de recherche du Centre national de la recherche scientifique (CNRS) et de l'Université de Montpellier (UMR n°5149). Ce laboratoire est implanté sur le campus Triolet de l'Université de Montpellier.

Historique
L'Institut Montpelliérain Alexander Grothendieck a été créé en 2004 à la suite du regroupement de trois laboratoires de mathématiques montpelliérains : mathématiques pures, analyse et statistique. Ces trois groupes étaient jusqu'alors indépendants : les spécialistes de l'analyses (théorique et numérique), un des champs de force à Montpellier, très lié à la mécanique des milieux continus, les mathématiques pures construites autour de la géométrie, et les statisticiens, très connectés sur les problématiques appliquées en médecine et agronomique. Le CNRS a regroupé ces trois équipes sous une même UMR (Unité mixte de recherche) pour réunir tout le spectre des mathématiques à Montpellier, des mathématiques les plus abstraites aux mathématiques appliquées, en passant par la didactique, la diffusion et l'enseignement.

Une quatrième équipe s'est ajoutée en 2015 aux trois équipes existantes: Didactique et Épistémologie des Mathématiques (DEMa), qui étudie l'art d'enseigner les mathématiques.

L'IMAG est devenu le principal laboratoire de mathématiques de Languedoc-Roussillon, notamment grâce à l'augmentation du nombre de chercheurs affectés par le CNRS. Les enseignants-chercheurs de l'IMAG interviennent dans de nombreux établissements montpelliérains : la Faculté des Sciences, l'université Paul-Valéry, Polytech Montpellier, la Faculté de pharmacie…

Dénommé dans un premier temps « Institut de Mathématiques et Modélisation de Montpellier » (I3M), l'institut a été rebaptisé « Institut Montpelliérain Alexander Grothendieck » le 17 juin 2015, à l'occasion d'une cérémonie d'hommage à Alexander Grothendieck, éminent mathématicien français décédé en novembre 2014. Alexander Grothendieck fut étudiant à l'Université de Montpellier juste après la Seconde Guerre mondiale et y revint comme professeur des universités en 1973.  L'intitulé « Institut Montpelliérain Alexander Grothendieck » est également issu de négociations avec le CNRS qui a demandé l'ajout du terme « Montpelliérain », pour ne pas le confondre avec le « Laboratoire Alexander Grothendieck », une unité mixte de recherche de l'Institut des Hautes Études Scientifiques, de l'Université Paris-Saclay et du CNRS.

Archives montpelliéraines Grothendieck

La période montpelliéraine (1973—1988)
Alexander Grothendieck, médaillé Fields 1966, revient enseigner à Montpellier en 1973, après s'être éloigné de la communauté scientifique. Toute sa vie, il a noirci des milliers de pages, de pensées mathématiques mais aussi philosophiques. Pendant sa période montpelliéraine, de 1973 à 1988, il a rédigé pas moins de 20 000 pages, « des cartons pleins avec mes gribouillis, que je dois être le seul à pouvoir déchiffrer ». Il les a confiées à l'un de ses anciens élèves, Jean Malgoire, enseignant-chercheur à l'Université de Montpellier, en deux temps, en juillet 1990 et le 28 juillet 1995. Malgré la consigne qui lui avait été faite de les amener dans un centre de récupération de papiers, Jean Malgoire ne peut se résoudre à se débarrasser de ces documents et conserve à son domicile les archives Grothendieck jusqu'en 2010, date à laquelle elles sont déposées à l'Université de Montpellier.

Négociations avec les enfants d'Alexander Grothendieck
Au décès d'Alexander Grothendieck en 2014, les enfants du mathématicien font appel à un expert en manuscrits scientifiques, Jean-Bernard Gillot, et à une avocate, Corinne Hershkovitch, qui a longtemps travaillé sur la spoliation des biens juifs durant l'Occupation. Ils veulent connaître la valeur de ces archives dont ils sont les héritiers. A l'issue de négociations entre les enfants Grothendieck et l'université, l'Université de Montpellier obtient le droit de numériser les documents pour les diffuser sur Internet, tandis que les enfants obtiennent la propriété physique des fonds.
Les originaux en version papier doivent rejoindre les 65 000 autres pages que le mathématicien a laissées à Lasserre, le village en Ariège où il s'est retiré en 1991. Mais pour transporter ces documents de valeur, une assurance est nécessaire. Le montant très élevé demandé par les compagnies d'assurance dissuadent les descendants Grothendieck de récupérer ces originaux, qui sont pour l'instant conservés par l'Université de Montpellier. L'IMAG assure la mise en ligne des 20 000 pages de documents mathématiques manuscrits et tapuscrits rédigés par Grothendieck.

Des manuscrits inédits
Les documents présents dans le fonds sont majoritairement des notes manuscrites, des tapuscrits mais aussi des lettres. Ils constituent une mine d'or pour comprendre le processus intellectuel du mathématicien. Alexandre Grothendieck réutilise fréquemment les versos ce qui propose plusieurs niveaux de lecture de son travail. Ainsi, on peut trouver de la correspondance ou encore des tapuscrits annotés sur un verso et, au recto, des notes manuscrites mathématiques.

Directeurs
 Prof. Daniele Antonio Di Pietro (2021—présent)
 Prof. Jean-Michel Marin (2015—2020)
 Prof. Paul-Emile Paradan (2011—2014)
 Prof. Bijan Mohammadi (2009—2010)
 Prof. Claude Cibils (2005—2008)
 Prof. Jacques Lafontaine (2004)

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des unités mixtes de recherche

Notes et références

Liens externes
 Site officiel
 Haut conseil de l'évaluation de la recherche et de l'enseignement supérieur (HCERES), Évaluation du HCERES sur l'unité : Institut Montpelliérain Alexander Grothendieck, 2020, 6 p. https://www.hceres.fr/sites/default/files/media/downloads/a2021-ev-0342321n-der-pur210019367-031329-rf.pdf
 Productions scientifiques de l'IMAG sur HAL
 Ressources relatives à la recherche : Centre national de la recherche scientifique
 Fonds Grothendieck

Notice d'autorité
 Worldcat id

Enseignement supérieur à Montpellier
Laboratoire de mathématiques en France
Organisme fondé en 2004

Institut montpelliérain Alexander Grothendieck


Punciul este o gamă largă de băuturi, atât alcoolice, cât și nealcoolice, care conține în general fructe sau suc de fructe. Băutura a fost introdusă din India în Marea Britanie la începutul secolului al XVII-lea și de aici s-a răspândit în alte țări. Punciul este servit de obicei la petreceri în boluri largi cunoscute sub numele de boluri de punci.

Istoric
Cuvântul punci este un împrumut lingvistic din sanscritul पञ्च (pañc), care înseamnă "cinci", deoarece băutura a fost făcută inițial cu cinci ingrediente: alcool, zahăr, lămâie, apă, ceai sau condimente.

Băutura a fost adusă în Anglia din India la începutul secolului al XVII-lea de către marinari și angajați ai Companiei Britanice a Indiilor de Est. A fost răspândită de acolo în alte țări europene. Atunci când este servită într-un mediu eterogen, băutura are un conținut mai mic de alcool decât un cocktail tipic.

Termenul punch a fost menționat pentru prima dată în documentele britanice din 1632. În acea vreme, cele mai multe punciuri erau de tip wassail, având la bază vin sau coniac. În jurul anului 1655 a început să fie folosit romul jamaican în producerea punciului. În 1671 apar documente care conțin referiri la case pentru consumul de punci.

Astăzi, producătorii de băuturi răcoritoare distribuie mai multe tipuri de "punciuri din fructe". Acestea sunt de obicei băuturi de culoare roșie. În ciuda numelui, cele mai multe băuturi conțin doar o mică parte din suc de fructe, având ca principale elemente componente zahărul sau siropul de porumb, acidul citric și aromele artificiale.

Varietăți

Non-alcoolice
Varietățile nealcoolice care sunt servite în special copiilor, precum și adulților care nu beau alcool conțin de obicei un amestec de sucuri de fructe, apă, și un îndulcitor de felul zahărului.

Punciul pe bază de burbon
O băutură strâns asociată cu statul Kentucky și cu alte state sudice, punciul pe bază de burbon dulce este realizat cu ceai dulce (o băutură sudistă tipică), arome de citrice și whisky burbon. Burbonul este numit după Comitatul Bourbon din Kentucky și în fiecare an, cu ocazia Kentucky Derby, se consumă punci pe bază de burbon.

Cup
Un alt tip de punci servit în mod tradițional înainte de începerea unei partide de vânătoare în Anglia, dar acum servit la o varietate de evenimente sociale, cum ar fi petreceri în aer liber, meciuri de cricket și tenis și picnicuri, este cup care are în general un conținut mai mic de alcool decât alte punciuri și folosește, de obicei, ca bază vinul, cidrul, ginul sau lichiorurile. El conține adesea sucuri de fructe sau băuturi răcoritoare. Un cup bine cunoscut este Pimm's Cup, alcătuit din Pimm's №1 și limonadă în stil britanic la un raport de 1:2; zeamă de lămâie; apoi se adaugă felii de portocale, lămâi și mere; două felii de castravete; și se decorează cu flori de limba mielului.

Punciuri pe bază de rom
Există mai multe punciuri pe bază de rom: Planter's Punch, Fish House Punch, Bajan Rum Punch, Caribbean Rum Punch și altele. Cel mai vechi punci pe bază de rom este Bajan Rum Punch.

Rețeta Planter's Punch variază, conținând o combinație de rom, suc de lămâie, suc de ananas, suc de lămâie verde, suc de portocale, grenadine, sifon, curaçao, bitter și piper cayenne.

Țările din Caraibe, Pacific și Oceanul Indian
Punciul este un aperitiv.

Chile
Punciul este un amestec de vin alb și diferite tipuri de fructe precum cuburile de piersici conservate.

Germania
Punciul (Punsch în limba germană) se referă la un amestec de mai multe sucuri de fructe și condimente, peste care se adaugă de multe ori vin sau lichior. Punciul este popular în Germania și în rândul germanilor care au emigrat în America. El include adesea Feuerzangenbowle ("Punci aprins"). Acesta este un punci făcut din vin roșu și rom în flăcări, turnat peste o Zuckerhut (căpățână de zahăr), un cub de zahăr conic plasat în "Feuerzange".

Coreea
Hwachae, Sujeonggwa este un punci tradițional din curmale uscate, scorțișoară și ghimbir.

Suedia
Punciul este numit bål în suedeză și este servit de obicei într-un castron mai ales la serbări de nuntă sau de absolvire a unei școli. El nu trebuie să fie confundat cu tipul suedez de lichior numit punsch.

Mărci comerciale
Mai mulți fabricanți de băuturi produc punciuri ca amestecuri nealcoolice sau ca băuturi răcoritoare. Punciul hawaiian și Hi-C sunt două dintre cele mai cunoscute sortimente din SUA. Alte băuturi sunt amestecul sub formă de pudră Kool-Aid și Tiki Punch, o băutură răcoritoare carbogazoasă din Shasta.

Referințe

Bibliografie
 Cross, Robert. The Classic 1000 Cocktails (1996),

Băuturi alcoolice
Băuturi nealcoolice

Punci


بلدة السكرية

تقع بلدة السكرية على السهل الساحلي الفلسطيني وحاليا عليها عدة مستعمرات منها مستعمرة نوعيم وايفن شمويل وتستثمر زراعيا بشكل مكثف وموسع ويمكن رؤية المساحات الزراعيه الشاسعه على خرائط جوجل .

الزراعة

تتميز بلدة السكرية بخصوبة أراضيها ووجود الماء على أقل من متر عند الحفر، تزرع كافة أنواع الخضروات والفواكه والحبوب، فيها قصب السكر وهو سبب تسميتها بالسكرية .

الخضار

 البندورة والباميه واللوبيا والقرع والفقوس وبقية الخضروات

الفواكه
 كروم التين والعنب والمشمش والجميز والمقاثي كالشمام والبطيخ وفي السنوات الأخيرة زاد الاهتمام بزراعة اشجار الزيتون، ويزرع الجميز خاصة قرب البوايك للجلوس تحت ظلها والاكل من ثمرها وتثمر شجرة الجميز مرتين في السنة، وشجرة النثل وهي شجرة معمره وترتفع أحيانا إلى 15 متر ويمكن أن بجلس تحتها 40 رجل والعائلات ذات الأراضي المحدودة تزرع أراضيها بنفسها اما العائلات التي تملك أراضي متسعه فيقوم اهلها بزراعتها ويشارك من أهل القرى المجاورة بزراعتها مقابل نسبه (الربع ويسمى الشريك بالمرابعي) ويتم تامين سكن للمشاركين بالزراعة وهي عباره عن بيوت من الطوب والطين وهي المنتشره في فلسطين في تلك المرحلة،

حراثة الأراضي :
تستخدم الجمال لان الأرض منبسطه وكذلك البقر أو الثيران حيث يكون ثورين معا أو بقرتين على المحراث، ويكون اما جمل أو بقرتين وامامهن جمل واحد أو بقرتين معا بدون جمل اما بعد الأربعينات فصار يستخدم التراكتور (يستأجر من المجدل) وهنا زاد إنتاج الأرض أكثر بعد نزول الحراث لنصف متر
في السنوات الأخيرة بدأت تظهر بيوت الحجر وصار البعض يستقدم مهندسين لبنائها

السكان

الحلاف، العايد، الزيود ( الهبيدي وأبو خضرة) ، الصوابحه، أبو شلفه، الراجفي، الرزيقات، أبو غانم، الضويمر، الدحيلات

بلدة السكرية في التاريخ

العهد المملوكي

في العهد المملوكي كانت السكرية تتبع نيابة غزة جيث كانت السكرية محطه من محطات البريد بين غزه والكرك ومر بها السلطان الملك الاشرف برساي أثناء زيارته للشام عام 1432 ميلادي،
طريق البريد في العهد المملوكي بين غزة والكرك هي (غزة - ملاقس - السكرية - بيت جبرين - الخليل - جنبا - الصافيه - المقيره - الكرك ) (نيابة غزة - صفحه 73 )
حدود نيابة غزة في العصر المملوكي وتمتد من قرية يبنى شمالا والخط الواصل بين السكرية ورفح جنوبا وعجور شرقا والبحر المتوسط غربا

مدن وقرى نيابة غزة في العصر المملوكي هي :
1- اطربه 2- بربره 3- بيت جبرين 4- بيت دراس 5- بيت لاهيا 6- تل الصافي 7- جديده 8- بيت جرجا 9- الجيتين 10- دير البلح 11- رفح 12- سدود 13- سطر 14- السكرية 15- السلقة 16- عجور 17- عسقلان 18- غموريه 19- العنصر 20- غزه 21- قطره 22- كرتيا 23- مجدل 24- ملاقس 25- ياصور 26- يبنا - (نيابة غزة - صفحه 59)

قطاع غزة

السكرية (فلسطين)


În chimia organică, izomeria conformațională sau de conformație este un tip de stereoizomerie. Conformerii, izomerii care prezintă această izomerie, se caracterizează prin faptul că sunt interconvertibili la temperatură ambiantă, prin rotația în jurul unei legături sigma simple. Conformerii se denumesc: anti, eclipsat sau alternat/intercalat.

Tipuri

Vezi și
 Izomerie structurală
 Izomerie configurațională

Referințe

Stereochimie
Izomerie

Izomerie conformațională


Cemal Uşak (d. 1953, Bursa — ö. 25 Ağustos 2016), Türk yazar ve gazetecisi.

1977 yılında İstanbul Yüksek İslam Enstitüsü'nden mezun oldu. Mezuniyet sonrası, öğrencilik yıllarında amatör olarak ilgilendiği basın-yayın dünyasına, profesyonel olarak girdi. Muhabirlikten editörlüğe; köşe yazarlığından yöneticiliğe değişik sahalarda görev yaptı. 1979-1980 yılları arasında TRT Genel Müdürlük Danışmanı olarak çalıştı. Türkiye'nin demokratikleşmesine katkı sağlayacak olan çözüm sürecinin Akil adamlar listesinde olup İç Anadolu grup sözcüsüdür.

İslami yazıları Köprü, Zafer dergileri; Yeni Asya, Yeni Nesil, Zaman ve Bugün gazetelerinde yayınlandı. Cemal Uşak, Rotahaber Web sitesinde de yazmaktaydı. Cemal Uşak, 1995 yılında Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı'nda Başkan Yardımcısı olarak görev yapmaya başlamıştır. Cemal Uşak, ayrıca 1995 yılına kadar yönetici ve programcı olarak çalıştığı Moral FM radyosunda, Cuma ve Cumartesi akşamları yayınlanmakta olan PANORAMA programında Haluk İmamoğlu, Ömer Faruk Uysal ve Safa Mürsel'le birlikte Türkiye ve Dünya gündemine ilişkin olan görüşlerini dinleyicilerle paylaşmıştır. 23 Temmuz 2016 tarihli KHK/667 karar sayılı kapatılan Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı'nın Başkanlığı yaptı. Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı Başkanı olan Cemal Uşak  hakkında silahlı terör örgütü üyeliğinden dava açıldığı için yurt dışına çıkmak zorunda kaldı.

Cemal Uşak, 25 Ağustos 2016 tarihinde kanser tedavisi gördüğü yurt dışında öldü.

Kitapları
 Açıklamalı Kur'an-ı Kerim Meali
 Başarının Yolları
 Fazilet Kervanı
 Kütüb-ü Sitte'den Seçme Hadisler
 Peygamber Hasreti
 Sahabiler Ansiklopedisi
 Yazılası Destanlar

Kaynakça

1953 doğumlular
2016 yılında ölenler
Bursa doğumlular
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
İstanbul Yüksek İslâm Enstitüsünde öğrenim görenler

Cemal Uşak


Irena Šiaulienė (* 19. Februar 1955  in Kolainiai, Rajon Kelmė) ist eine litauische sozialdemokratische Politikerin, ehemalige stellvertretende Vorsitzende des Seimas (2017–2020).

Leben
Nach dem Abitur 1973 an der Mittelschule Pavandenė (Rajon Telšiai) absolvierte Irena Šiaulienė 1978 mit Auszeichnung das Diplomstudium der Geschichte an der Vilniaus universitetas und 1987 promovierte über Komsomol (zum Thema "Lietuvos komjaunimas – Komunistų partijos pagalbininkas kovojant už socialistinės revoliucijos pergalę ir jos stiprinimą Lietuvoje 1940-1941 metais").

Von 1978 bis 1990 lehrte Irena Šiaulienė am Politechnikum Klaipėda, an der Fakultät Klaipėda am Kauno politechnikos institutas, ab 1990 Dozentin der Klaipėdos universitetas.

Von 1992  bis 2004 (bei LDDP) und von 2004 bis 2008 war Irena Šiaulienė Mitglied im Seimas, 1997 Mitglied im Stadtrat Klaipėda der LSDP, von 2017 bis 2020 der LSDDP im 12. Seimas.

Weblinks

Einzelnachweise

Seimas-Mitglied (20. Jahrhundert)
Seimas-Mitglied (21. Jahrhundert)
Stellvertretender Vorsitzender des Seimas
Mitglied des Ausschusses für Entwicklung der Informationsgesellschaft (Litauen)
Stellvertretender Parteivorsitzender der Lietuvos regionų partija
Vorsitzender der LSDP-Seimasfraktion
Mitglied des Gesundheitsausschusses (Litauen)
Mitglied des Sozialausschusses (Litauen)
Mitglied des Ausschusses für Bildung, Wissenschaft und Kultur (Litauen)
Politiker (Klaipėda)
Hochschullehrer (Technische Universität Kaunas)
Hochschullehrer (Universität Klaipėda)
Träger des Ordens für Verdienste um Litauen
Person (Rajongemeinde Kelmė)
Person (Rajongemeinde Telšiai)
Litauer
Geboren 1955
Frau

Irena Šiaulienė


Aigio, also written as Aeghion, Aegion, Aegio, Egio (, ; ), is a town and a former municipality in Achaea, West Greece, on the Peloponnese. Since the 2011 local government reform, it is part of the municipality Aigialeia, of which it is the seat and a municipal unit.

Aigio is the second largest city in Achaea after Patras. The municipal unit has an area of 151.101 km2. It has a population of around 26,000 while the municipality has about 49,000 inhabitants. Aigio is a port town on the Gulf of Corinth, and takes its name from the ancient city of Aegium.

Geography
The southwestern part of the municipality consists of the foothills of Panachaiko mountain. The river Selinountas flows into the Gulf of Corinth in Valimitika, 5 km east of Aigio town centre.

History

Antiquity

Before the founding of the city, the area had a Neolithic settlement. The city of Aigion was founded during Homeric times and became part of the first Achaean League since around 800 BC. The city had several Olympic winners, including Xenophon, Ladas (stadion race), Athenodorus (Αθηνόδωρος, stadion race), Straton (Στράτων, pancration and wrestling).

After the disaster of Helike, which was destroyed by an earthquake and buried by a tsunami in 373 BC, Aigion took the territory of the neighbouring city. The ruins of Helike were discovered in 2000 off the coast in the Corinthian Gulf. They are sometimes associated with Plato's Atlantis myth. Archeologists are excavating the site.

From 330 BC, Aigion was for fifty years under the Kingdom of Macedon. Around the year 275 BC, the people expelled the Macedonian garrison and the city joined the new Achaean League. With the famous temple of Zeus Homarios, Aigion became the Achaean assembly place. It remained their capital until the Roman conquest in 146 BC. After the annexation of Achaia, the Romans removed the wall of the city and Aegium lost its importance.

Byzantine era
After the division of the Roman Empire in 395 AD, Aegium became a part of the Eastern Roman Empire and later the Byzantine Empire. In 805 it was captured by Slavic tribes during the Slavic invasions. Probably between 9th and 13th century it was renamed to Vostitsa (Βοστίτσα). In the Chronicle of the Morea (14th century), it is first mentioned with this new name. During the following centuries, the name is found in various documents having different spelling forms such as Bostizza, Ligustizza, Bostitza, Bostiza, Vostizza.

Some scholars interpret the name as having a Slavic origin. The German linguist and Slavicist Max Vasmer gives two possible interpretations, one from the word Voščica (Voštane, slaven. Vošče) and one from the word ovoštь, meaning "fructus" or "garden". Dionysios Zakythinos, a Greek scholar of Byzantium, gives a similar interpretation, explaining the name as meaning "fruit-bearing place".

Christos Coryllos, in his detailed "Description of Greece", had given another interpretation. He writes that after the plague epidemic, numerous Avar or Slav shepherds migrated to this area. One of their leaders had the name "Vostitzas", from whom the town later took its name.

19th-century German writer Joseph Baron Ow, in his book Die Abstammung der Griechen und die Irrthümer und Täuschungen des Dr. Ph. Fallmerayer, written in 1846, gives a completely different interpretation. He writes that the name Bostiza is a diminutive form (typical in Greek language) of the word Bosta, which comes from the French word Bastion (middle French Bastillon). From Βosta was derived the word Bostan/Bostani, which is common in the Greek and Turkish languages, and means garden (other linguists believe that Bosta is of Persian origin).

Frankish and Ottoman era
The city was captured by the Crusaders in the early 13th century and became the seat of a barony of the Principality of Achaea. In the early 15th century, it was conquered by the Despotate of the Morea.

In 1459 it was conquered by the Ottoman Empire, which ruled it until the outbreak of the Greek War of Independence, except for brief interruptions by the Venetians from 1463 until 1470, and from 1685 until 1715. The city was captured by Greek rebels on 26 March 1821, and was one of the first towns to be liberated from Ottoman rule.

In July 1822, at Akrata, near the town, a force of Greek fighters under Londos, Zaimis and Petimezas surrounded and attacked a group of 4000 Turks marching to Patras, after their defeat at the Battle of Dervenakia. Only a few Turks were lucky to escape when Yusuf Pasha sent ships to take them to Patras.

After Greek Independence, the town was officially renamed to its ancient name.

Modern era
On June 15, 1995, a serious earthquake destroyed many buildings and damaged roads in the downtown and southwestern sections, with a number of casualties. The earthquake shattered Aigio: small memorials are found throughout the city, with candles aglow day and night to remember the victims.

With drought heightening risk, the mountainous countryside near Aigio was severely damaged by the 2007 Greek forest fires. Climate change has increased temperature extremes and other fires have broken out in years since.

Landmarks and sights

The church of Panagia Tripiti is a notable attraction. It is a national sacred shrine dedicated to the Theotokos, God-bearer or Mother of God, the Life Giving Spring. It is built on a steep cliff almost 30 meters high, near to sea, in a beautiful landscape full of cypresses and pine trees.
The church of Panagia Faneromeni (inaugurated in 1914), which is the cathedral of Aigio, is the work of Saxon-Greek architect Ernst Ziller. The interior is decorated with paintings of Constantine Fanelis.
The Archaeological Museum of Aigio is housed in the former municipal market of Aigio. It also was designed by architect Ernst Ziller and was built in 1890.
Ypsila Alonia Square, the central square of the town. In the square there is the neogothic Tower of Ypsila Alonia, which now houses a cafeteria
The beach promenade
Plateia Agias Lavras is also a square in the centre of the town, and is lined with neoclassical houses and shops

Transport

Until May 2011, a ferry served the port of Aigio, connecting it to the north-eastern mainland city of Agios Nikolaos (not to be confused with the Cretan city of the same name). The ferry service was limited, with three ferries daily. The trip was 45 minutes long. In May 2011, the shipping company that operated the ferry announced that it was suspending the ferry because of financial reasons. In 2019 plans for an electric ferry were announced.

The port also has railroad tracks, but the Hellenic Railways Organisation (OSE) announced suspension of service in Aigio and across the Peloponnese in January 2011.

As of 2020, a new double standard-gauge railway line connects Aigio with Kiato and Athens. The new Aigio railway station was built at the east outskirts of the city. It opened in 22 June 2020, and a few days later it was inaugurated by the minister of transportation of Greece.

Roads serving the city are Motorway 8 (Greece) (Athens-Corinth-Patras) and Greek National Road 31 (Aigio - Kalavryta).

Infrastructure and economy

Aigio, along with Patras and Piraeus, has been one of the main export hubs for Corinthian raisins since the 19th century. In the book Geography of Greece - Achaia (1903) by Christos Coryllos, it is mentioned that the area of Aigio produced 7.5-10 million Kgs of raisins and 600 thousand kgs of olive oil annually. Today the port is used as a fruit import hub for Chiquita Brands International, mainly for the importation of bananas.

A new 256 m-long pier northwest of the existing port was inaugurated on 7 August 2013. The whole project cost 8.6 million Euros and is intended to enhance trade and tourism opportunities for the city.

Aigio houses two branch departments of the Technological Educational Institute of Patras, the department of Physiotherapy and the Optics and Optometry department.
The Aigio General Hospital is situated a few kilometres out of the town and has a capacity of 100 beds. The Hospital performs the greatest number of laparoscopic surgeries in Greece, while more than 50,000 people are examined on a yearly basis.

Sports
Aigio has a football stadium called "Municipal Stadium of Aigion", which has a capacity of ~7,000 (4,500 seats). It was built in 1951 and was last renovated in 1999. For many years Aigio lacked basic facilities for water sports such as swimming or water polo. A new outdoor swimming pool was completed in January 2018.

Subdivisions
The municipal unit Aigio is subdivided into the following communities (constituent villages in brackets):
Aigio (Aigio, Agios Nikolaos, Sotir, Foniskaria)
Chatzis
Dafnes
Digeliotika
Kouloura
Koumari
Kounina (Kounina, Agia Anna, Pelekistra, Petrovouni)
Mavriki (Ano Mavriki, Agios Ioannis, Kato Mavriki)
Melissia (Melissia, Lakka, Pyrgaki)
Paraskevi
Pteri (Pteri, Achladea, Agios Andreas, Agios Panteleimonas, Boufouskia, Kato Pteri)
Selinounta
Temeni
Valimitika

Historical population

Mayors

Anastasios Lontos
Dimitrios Meletopoulos
Dimitrios Oreinos
Georgios Meletopoulos
Inokentios Romaniolis
Diomidis Polychroniadis
Andreas Michalopoulos
Sotirios Messinezis
Athanassios Farazoulis
Konstantinos Kanellopoulos
Spyros Panagiotopoulos
Leonidas Petropoulos
Panagos Lyrintzis
Efthymios Gatos
Christos Lambouris
Georgios Kanellopoulos
Polychronis Noukopoulos
Polychronis Polychroniadis
Ioannis Stavropoulos (until 1936)
Sotiris Stavropoulos (1936–1941, 1951–1952)

Notable people

Andreas Londos, fighter in the Greek War of Independence
Panagiotis-Stavros Malliaris: admiral, member of the Navy Movement in 1973
Dimitrios Meletopoulos, fighter in the Greek War of Independence
Hermes Pan (1909-1990, original surname Panagiotopoulos), American dancer and choreographer who collaborated with Fred Astaire on his film musicals; Pan's father emigrated from Aigio and he maintained ties with family here

Newspapers
Filodimos
Proti tis Aigialeias

Sporting clubs

Panegialios F.C., second division
Aris Valimitika
Egieas Egion
Olympiakos Aigio
T.A.D. '93 Aigiou
Thyella Aigio
Straton Aigiou.

Gallery

See also
List of settlements in Achaea

References

External links

Official website of the municipal unit of Aigio (in Greek)
Official website of the municipality of Aigialeia (in Greek)
Aigio Port Authority (in Greek)
General Hospital of Aigio
Tourist guide of Aigialeia (in English)
The directory of the city of Aigio
Blog regarding the city of Aigio (in Greek)

Aigialeia
Populated places in Achaea
Mediterranean port cities and towns in Greece
Cities in ancient Greece
Gulf of Corinth

Aigio


An Lepidosperma concavum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Brown. An Lepidosperma concavum in nahilalakip ha genus nga Lepidosperma, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Lepidosperma

Lepidosperma concavum


El FE-10 (Férreo Español 2010) es el cuarto modelo de tren de rodadura férrea del Metro de la Ciudad de México, diseñado y construido por CAF en España. En total son 30 trenes (formados de siete unidades), y circulan por la Línea 12 del Metro de la Ciudad de México.

La alimentación es por catenaria con 1 500 VCD, y la toma de alimentación es por medio de un mecanismo de pantógrafo, con un patín de rozamiento de carbón. Las ruedas metálicas, en acero forjado, realizan la misma función de guiado y transmiten los esfuerzos de tracción-frenado.

Cada coche está soportado por dos bogies tipo férreo, cada una consta de dos ejes en cuyos extremos se encuentran fijas dos ruedas metálicas, mismas que ruedan sobre raíles metálicos de tipo ferroviario, las ruedas además de soportar la carga del vehículo, sirven para el guiado de los trenes así como para su desplazamiento.

El bogie tiene un sistema de frenos de disco en cada eje, en ambas caras del disco actúan las guarniciones de frenado del tipo semimetálico (compuesto químico), el frenado funciona a base de aire comprimido.

La alimentación de los coches motrices se efectúa a través del pantógrafo el cual se mantiene en contacto durante el movimiento de los trenes con el hilo de contacto de la catenaria compuesta (se trata de un sistema de alimentación, cuya función es proporcionar energía eléctrica a trenes en movimiento, se encuentra conformada por 7 hilos sujetos a péndulos y arneses que permiten su fijación a postes a lo largo de la Línea).

La motriz 0007-0008 sufrió un percance tras una falla estructural el 3 de mayo de 2021.

Descripción

Tipo de tren. Unidad de tren de siete coches, formada por dos coches remolques con cabina y cinco coches motores intermedios: FR1-FN1-FN2-FN3-FN4-FN5-FR2. Estructura autoportante de aluminio construida a base de perfiles extruidos. Anchura, altura y largo de cada coche mejorados.

Acabado interior: Revestimientos interiores laterales, trampillas laterales y techos de poliéster reforzado con fibra de vidrio.
Asientos pasajeros en SMC.

Bogies: Cada unidad dispone de bogies motores y remolques. Cada coche se apoya sobre dos bogies. Todos los bogies de los coches FN son bimotores, dispuestos transversalmente y fijados elásticamente al bastidor.
Cada motor acciona, mediante un acoplamiento, a un reductor de doble etapa montado en el eje.
Ruedas enterizas. Suspensión primaria constituida por elementos elásticos de caucho-acero. Suspensión secundaria neumática, formada por dos resortes, uno por cada costado del bogie, que descansan sobre los largueros y sobre los que apoya la traviesa pivote de caja, además para limitar la inclinación de la caja, cuenta con un sistema antibalanceo en cada bogie constituido por una barra de torsión unida al bastidor por dos palancas y dos bielas.
La unión caja-bogie se efectúa mediante un pivote de gran superficie atornillado al bastidor de caja, además de un balancín con articulación central y sus bielas de unión al bogie.
El sistema de freno es de disco de freno y pinzas de freno. Los discos, que van montados sobre la rueda, son autoventilados, estando formados por dos anillos de fricción.

Componentes

De diseño

 Acabado exterior de color naranja, matizado con color verde limón
 Acabado interior de color blanco-crema
 Aire acondicionado en cabina
 Aviso de cierre de puertas sonoro y con luces automáticas en la parte superior de cada entrada
 CCTV: sistema de video vigilancia
 Filas de siete asientos y de tres asientos en tres extremos del vagón, color azul marino en exterior y color oro en interior, coderas entre los extremos de la fila, de color azul marino.
 Iluminación al 100% en ambos costados del vagón y en la interconexión entre los mismos
 Interconexión entre coches para mayor comodidad y confort de los usuarios
 LEDs de color verde que indican las puertas que se abrirán al aproximarse a la siguiente estación
 Puertas de acceso eléctricas, de doble hoja de aluminio y accionamiento NE, con barras verticales de caucho entre las puertas
 Pintura resistente al vandalismo
 Radiotelefonía TETRA
 Registrador de tren
 Sistema de aviso de estaciones, cierre de puertas, recomendaciones e información a los usuarios
 Sistema de control y supervisión
 Sistema de palancas de alarma en caso de peligro
 Sistema de protección y conducción automática ATP-ATO
 Sistema de sujeción para los usuarios más completo y mejor distribuido
 Sistema de ventilación (motoventiladores de aluminio), exterior formado de una base de cuatro aros de aluminio de color crema
 Sistema de vídeo entretenimiento
 Sistema Wi-Fi de comunicación tren-tierra

De construcción
 Alimentación: 1 500 VCD
 Altura de piso: 1 140 mm
 Altura del vehículo: 3.840 mm
 Ancho de vía: 1 435 mm
 Anchura exterior: 2 800 mm
 Composición: Siete coches: FR1-FN1-FN2-FN3-FN4-FN5-FR2
 Capacidad: 1900 personas (271 por coche) como máximo
 Estructura de caja: Aluminio
 Longitud: 140 m.
 Paso libre de puertas: 1,3 m de ancho por 1,9 m de altura
 Puertas por costado: 28 (4 por coche)
 Aceleración servicio: 1,2 m/s²
 Deceleración emergencia: 1,3 m/s²
 Deceleración servicio: 1,1 m/s²
 Plazas de pie por tren (6p/m²): 1,139
 Plazas sentadas por unidad de tren: 332 + 4PMR
 Potencia total: 4 065 kW
 Potencia total de tracción: 3 400 kW (régimen continuo)
 Total plazas: 1 471
 Velocidad máxima:
 Velocidad máxima de servicio:

Los trenes tienen una prestación de Servicios a Largo Plazo, con duración de 15 años, el cual fue firmado por el Sistema de Transporte Colectivo Metro con la empresa fabricadora CAF a principios de 2010.

Líneas asignadas
Línea  (Desde 2012)

Véase también

Referencias

Trenes de rodadura férrea del metro de Ciudad de México
https://www.sinembargo.mx/03-05-2021/3971145

FE-10


Alisma × bjoerkqvistii, vrsta hibridnog žabočuna (porodica žabočunovki) raširena od istočne Europe do zapadnog Sibira.

Heliofit; formula: A. gramineum × A. plantago-aquatica.

Izvori

Vanjske poveznice

Žabočunovke
Flora zapadnog Sibira
Flora Istočne Europe
Flora Altaja (regija)

Alisma × bjoerkqvistii


Vanja Perišić (Split, 5. srpnja 1985.), hrvatska atletičarka.

Natjecala se na Olimpijskim igrama 2008. u utrci na 800 metara. Osvojila je 35. mjesto.

Bila je članica splitskog ASK-a i zagrebačkog Dinamo-Zrinjevca.

Izvori

Hrvatski srednjoprugaši
Atletika u Splitu
Šport u Zagrebu
Hrvatski atletičari olimpijci

Vanja Perišić


The Nekromantix is a Danish-American psychobilly band founded in Copenhagen in 1989. Their lyrics are generally structured around monster and horror themes. A central icon of the band's image is founder and frontman Kim Nekroman's "coffinbass", a custom-built double bass with a body in the shape of a coffin and a headstock the shape of a cross. Nekroman has been the sole constant member of the band. The current lineup consists of guitarist Francisco Mesa and drummer Rene "Delamuerte" Garcia, known as a guitarist and singer of the Canadian band "The Brains".

The Nekromantix released five albums on various European record labels during their first decade, then crossed over to American audiences in the early 2000s by signing to Los Angeles-based Hellcat Records, through which they have released three albums since 2002. Their eighth studio album, What Happens in Hell, Stays in Hell, was released in August 2011.

History

Formation
The Nekromantix were formed in 1989 in Copenhagen by Kim Nekroman after he left the Danish Navy, in which he had been a submarine radio operator for eight years. Deciding to launch a new career in music, he initially played drums in a rockabilly band prior to the foundation of Nekromantix.

Learning to play the double bass and to sing, Nekroman set about forming a horror-themed psychobilly band with himself as the frontman. Initially consisting of Nekroman, guitarist Paolo Molinari and drummer Jens Brygman, the band took the name Nekromantix.

A centerpiece of the band's image was Nekroman's self-constructed "coffinbass", an upright bass in the shape of a coffin. The first of these was constructed using an actual child-sized coffin, but over the years he has constructed new models in order to achieve better acoustics and collapsibility for easier transportation. By the time of the band's first official recordings, Molinari and Brygman had been replaced respectively by Peter Sandorff and Sebastian Jensen, who used the pseudonym Peek.

After six months of practice and two local performances in Copenhagen at the Stengade 30 club, the Nekromantix appeared at large psychobilly festival in Hamburg, Germany. Their performance earned them a recording contract with Tombstone Records for their first album Hellbound. The band began touring Europe and built a name for themselves in the European psychobilly movement, which at the time was largely dominated by British acts. In 1991 the band released their second album Curse of the Coffin through Nervous Records and supported it with a music video for the title track which received some play on the MTV program Alternative Nation.

Lineup changes
In 1992 both Peek and Sandorff left the band. They were replaced by guitarist Jan Daggry and drummer Tim Kristensen, who used the stage names Ian Dawn ("Dawn" being an English translation of the Danish name Daggry) and Grim Tim Handsome. This lineup recorded the album Brought Back to Life, released in 1994, which earned a Grammy Award nomination for "Best Heavy Metal Album".

Daggry then left the band and was replaced on tour first by Emil Oelund and then by Tormod Holm, until the band found new permanent guitarist Søren Munk Petersen. The Nekroman/Petersen/Kristensen lineup recorded 1996's Demons Are a Girl's Best Friend. During this time the band toured most of Europe including Finland, Germany, the UK, the Netherlands, Belgium, Sweden and France, and also toured Japan. They began to achieve cult status in the United States, where their albums were as yet only available as imports.

At a 1996 festival in Cologne, Germany, Nekroman met fellow Copenhagen native Patricia Day, with whom he launched a new band called HorrorPops with himself on guitar and Day on double bass and lead vocals. The two would later marry, and their activity with HorrorPops put the Nekromantix on hold for several years, during which time Kristensen and Petersen both left the band.

International success
In 1997 Peter Sandorff returned to Nekromantix, bringing along his brother, Kristian, to play drums. In 1999 the band played a tenth-anniversary performance at Stengade 30 in Copenhagen, where they had performed their first shows after forming the band. This performance was recorded by Danish National Radio for a series of live shows and released the following year as the live album Undead 'n' Live. In 2000 the Nekromantix played their first performances in the United States, beginning with the first annual New York City "Psychobilly Rumble" and continuing with a nine-date tour of the west coast.

In February 2001 Nekroman gave a demo of new songs to Rancid singer/guitarist and Hellcat Records label owner Tim Armstrong, a longtime fan of the band. The Nekromantix soon signed to the Los Angeles-based Hellcat and released the 2002 album Return of the Loving Dead. Recorded in Denmark, it was the band's first album to be widely distributed in the U.S. and helped make them part of an emerging psychobilly movement on the west coast centered around the Hellcat label and spearheaded by bands such as Tiger Army. The album was supported with a music video for the song "Gargoyles Over Copenhagen" and the band toured the United States several times.

Move to the United States

Following the release of Return of the Loving Dead Nekroman relocated to Los Angeles, touring and recording two albums with the HorrorPops. The Sandorff brothers remained in Denmark, and recording of the Nekromantix' 2004 album Dead Girls Don't Cry was done almost entirely in Los Angeles, with only Peter Sandorff's backing vocals recorded in Copenhagen. In April 2005 the Sandorffs left the band leaving only Nekroman in band. To replace them Nekroman recruited guitarist Troy Russel (Tröy Deströy) and drummer James Mesa (Wasted James) of the California-based psychobilly band the Rezurex. That year the band's third album Brought Back to Life was remastered and re-released by Hellcat under the title Brought Back to Life Again.

Recent activity
In May 2006 Meza left the Nekromantix, later joining Tiger Army. He was replaced by Andrew Martinez (Andy DeMize) of The Rocketz. Life Is a Grave & I Dig It! was released in April 2007. In November 2007 the band announced Tröy Deströy's departure to focus on a solo career. Pete Belair of the Australian band Firebird was announced as the band's new guitarist and performed with them during their 2008 tours, living in Australia complicated things and Francisco Mesa, formerly of Barcelona-based Nightbreed and Ultimo Asalto, joined as a permanent guitarist.

On 11 January 2009, Martinez was killed in an automobile collision. The following month it was announced that Lux, formerly of Mystery Hangup and Sacred Storm, would be Martinez's replacement. The band's first female member, Lux stated that the Nekromantix would tour North America with Reverend Horton Heat during the summer and record a new album later in the year. The band's eighth studio album, What Happens in Hell, Stays in Hell, was released 2 August 2011. The band will support the album with a tour of the United States from July to September 2011. In April 2014, it was announced that Lux would depart from the band. It was later announced in June 2014 that Adam Guerrero, formerly of Rezurex, would replace Lux as the new Nekromantix drummer. In October 2017, Guerrero departed from the band and Lux returned to fill in for a few shows. In April 2018 it was announced that Rene "Delamuerte" Garcia, from The Brains and BAT! would be the new Nekromantix drummer.

Band members

Current members
Kim Nekroman – "coffinbass", lead vocals (1989–present)
Francisco Mesa – guitars, backing vocals (2008–present)
Rene "Dlamuerte" Garcia – drums (2018–present)

Past members
Paolo Molinari – guitars (1989)
Jens Brygman – drums (1989)
Peek (Sebastian Jensen) – drums (1989–1993)
Peter Sandorff – guitars, backing vocals (1989–1993, 1997–2005)
Ian Dawn (Jan Daggry) – guitars, backing vocals (1993–1994)
Emil Oelund – guitars (1994–1995)
Tormod Holm – guitars (1995)
Søren Munk Petersen – guitars, backing vocals (1995–1996)
Grim Tim Handsome (Tim Kristensen) – drums (1993–1996)
Kristian Sandorff – drums (1997–2005)
Wasted James (James Meza) – drums (2005–2006)
Tröy Deströy – guitars, backing vocals (2005–2007)
Pete Belair – guitars, backing vocals (2007–2008)
Andy DeMize (Andrew Martinez) – drums (2006–2009)
Lux – drums (2009–2014)
Adam "Mighty Mouse" Guerrero – drums (2014–2017)

Timeline

Discography

The discography of the Nekromantix consists of eight studio albums, two live album, three singles and three music videos.

Studio albums

Live albums

Singles

Music videos

See also
List of psychobilly bands

References

External links

 Nekromantix at Hellcat Records

Danish punk rock groups
Psychobilly groups
Hellcat Records artists
Danish musical trios
Musical groups established in 1989

Nekromantix


Supercupa României la handbal feminin 2016-2017 a fost a 7-a ediție a competiției de handbal feminin românesc care este organizată de Federația Română de Handbal (FRH) cu începere din 2007. Ediția 2016-2017 s-a desfășurat pe 3 septembrie 2017, de la ora 20:00, în Sala Polivalentă din București. Deținătoarea cupei din 2016 era echipa CSM București, acesta fiind primul trofeu de acest fel obținut de formația bucureșteană. CSM București a câștigat și ediția din 2017, după ce a învins cu scorul de 33-19 pe SCM Craiova.

Echipe participante
Deoarece CSM București a câștigat atât Liga Națională 2016-2017, cât și Cupa României 2016-2017, la ediția 2016-2017 a Supercupei României s-au înfruntat CSM București, din postura de deținătoare a titlului național, și SCM Craiova, echipă care a terminat pe locul al doilea competiția Cupa României.

Dată
Supercupa României 2016-2017 s-a desfășurat pe data de 3 septembrie 2017, de la ora 20:00, în Sala Polivalentă din București. Spre deosebire de ediția trecută, întrecerea masculină nu a avut loc în aceeași zi cu cea feminină, ci pe 26 august 2017, de la ora 16:00, în aceeași sală.

Bilete
Biletele au fost puse în vânzare pe data de 21 august 2017, prin intermediul magazinelor și site-urilor de profil. În ziua meciurilor, ele au fost disponibile și la casele de bilete ale Sălii Polivalente. Prețul unui bilet a variat între 10 și 20 de lei, în funcție de sectorul din sală. Deși întrecerile masculină și cea feminină au avut date diferite, FRH a pus la dispoziția publicului și un abonament cu reduceri.

Partidă

Marcatoare
Actualizat pe 3 septembrie 2017

Referințe

Handbal în București
Edițiile Supercupei României la handbal feminin
2017 în handbal


La veine jugulaire antérieure est une veine du cou.

Trajet
La veine jugulaire antérieure nait dans la région sushyoïdienne près de l'os hyoïde par la confluence de plusieurs veines superficielles de la région sous-maxillaire. Ses affluents sont des veines laryngées et parfois une petite veine thyroïdienne.

Elle descend entre la ligne médiane et le bord antérieur du muscle sterno-cléido-mastoïdien et, à la partie inférieure du cou, passe sous ce muscle se terminer dans la veine sous-clavière ou dans la veine jugulaire interne ou à la confluence de ces deux veines.

Juste au-dessus du sternum, les deux veines jugulaires antérieures s'anastomosent par un tronc transversal qui reçoit des affluents des veines thyroïdiennes inférieures.

La veine ne possède pas de valves.

Le long de son trajet se trouvent les nœuds lymphatiques prétrachéaux de part et d'autre de la ligne médiane.

Variation
La veine jugulaire antérieure varie considérablement en taille généralement en proportion inverse à la veine jugulaire externe.

Le plus souvent, il existe deux jugulaires antérieures, une de chaque côté. Cependant, il n'y en a parfois qu'une ou deux homolatérales pouvant traverser la ligne médiane.

Aspect clinique

Échographie
La veine jugulaire antérieure est facilement identifiée à l'aide d'une échographie du cou.

Trachéotomie

La variation importante du parcours des veines et de leur nombre est une cause du risque de dommage de la veine jugulaire antérieure au cours de la trachéotomie, ceci provoquant un saignement important. La réalisation d'une incision médiane permet d'éviter la veine jugulaire antérieure.

Notes et références

jugulaire antérieure

Veine jugulaire antérieure