الطيبة  هي مدينة عربيّة تقع في وسط إسرائيل وتحديدًا في منطقة المُثلّث. تُعتبر اليوم رابع أكبر مدينة عربيّة داخل الخط الاخضر بعد الناصرة ورهط وأم الفحم، وتعتبر أكبر مدينة في المُثلّث الجنوبي. أسَّسها المماليك في عامِ 1265م على وجهِ التقريب، وقد سُلِّمَت لإسرائيل بمُوجَبِ اتفاقيَّة الهُدنة مع الأُردن أو ما يُعرف باتفاقيَّةِ رودوس في 3 نيسان/أبريل عام 1949م؛ وبقي أهلُها فيها ولم يهجروها.

ترتفعُ عن سطحِ البحر حوالي (75-150) مترًا، تبلغُ مساحة أراضيها حوالي 19,000 دونمًا، ويبلغ عدد سكانها 46,000 نسمة تقريبًا كلهم من العرب المسلمين. وتنقسمُ أراضيها إلى قسمين من حيثُ الموقع والنوع؛ أمّا الأوّل فيضمُّ الأراضي الجبليّة ويشملُ مُسطّح المدينة والأراضي الواقعة في شمالِ وشرقِ وجنوبِ المدينة، أمَّا القسمُ الآخر فيضمُّ الأراضي السهليّة الواقعة في الغربِ من المدينةِ.

كانت الطيبة سابقًا تتبع قضاء طولكرم أمّا اليوم فهي تابعة للواءِ المركز حسب التقسيم الإداري الإسرائيلي. لا تخلو الطيبة من أيِّ مُكوِّناتِ المدينة فهي تملكُ القاعدة الإقتصاديَّة والتجاريَّة، كما أنَّها تعيش اليوم في تطوَُراتٍ مُهمَّةٍ بالمجالاتِ الإقتصاديَّة، التربويَّة، التعليميَّة والرياضيَّة كما وتعتبر إحدى المدن المركزية في المثلث ولدى عرب 48 أيضًا.

التاريخ
خلال الحرب العربية - الإسرائيلية الأولى عام 1948، تمكنت القوات الإسرائيلية من الاستيلاء على أراضي البلدة، ولكنها لم تتمكن من الاستيلاء على المدينة نفسها. مع أنه سادت بشائر خير بين سكانها في سيطرة اليهود على أراضيهم مقابل إعلان الهدنة بين الملك عبد الله واليهود، كان من المفهوم أنه سيكون ذلك ارتياح كبير لأنها لم تشملهم مع أراضيهم. أو هكذا كانوا يظنون. ومع ذلك، فإن قانون الاستيلاء على أملاك الغائبين، الذي صدر في عام 1950 كان له أثار رجعية وسلبية، وقد وضعت خصيصاً لرعاية مثل هذه الحالات. بالرغم من أن أغلبهم لم يتحرك من قريتهم، فإن إسرائيل أعلنت أن السكان هم «الغائبين» (أو المشردين داخل فلسطين) وأرضهم «الممتلكات المتروكة» أنها فقدت 8,000 من أصل 11,000 دونم (45 كيلومتر مربع).

فزعة شباب الطيبة لنجدة الطيرة
كانت الطيرة في عام 1948 محاطة بعدد من المستوطنات اليهودية، فمن الجنوب تقع مستوطنة رمات هكوفيش ومن الغرب مستوطنة حيروت ومن الشمال الغربي تقع كفار هيس وتلموند، لذا رأى الجانب اليهودي أن الطيرة موقع متقدم ومقلق بالنسبة لهذه المستوطنات وأنها تشكل خطراً عليها وتهدد أمنها. لذا تعرضت الطيرة لمناوشات واعتدائات وهوجمت عدة مرات من قبل التنظيمات اليهودية.

وقعت المعركة الأولى يوم الخميس 13 أيار 1948 عندما هاجمت الهجاناه الطيرة من الجهة الشمالية الغربية من مستوطنة كفار هيس فدخلوا كروم الطيرة المحاطة بسياج من الصبر وقد قصدوا المفاجئة ومباغتة الطيرة وحاميتها لذا كانت الأوامر عدم إطلاق النار على أصحاب الكروم والمزارعين لكسب عنصر المباغتة.

شاهد عدد من المزارعين الجنود اليهود الزاحفين تجاه الطيرة فهرعوا نحو الحامية في الاستحكامات الغربية من البلدة وقد حفرت بمحاذاة البيوت في الجهة الغربية وأعلموهم بذلك ودخلوا البلدة ناشرين خبر الهجوم فهبَّ المُقاتلون وكل من كان معه قطعة سلاح نحو المنطقة المهددة. وكان أيضاً في الطيرة حامية من المتطوعين السوريين من جيش الإنقاذ.

وفي فترة وجيزة أخذَ المُسلحون مواقعهم في الاستحكامات ولما كُشِفَ أمر الهجوم وقعت المعركة وارتفع صوت الرشاشات والبنادق في أرض المعركة.

استبسل المجاهدون الذين كانت تنقصهم الخبرة القتالية والسلاح الكافي ولكن بفضل التصميم على الثبات والإيمان بعدالة حربهم ودفاعهم عن بلدهم كان العامل الحاسم في هذة المعركة فردوا المهاجمين خائبين وقد خلفوا ورائهم عدداً كبيراً من القتلى والأسلحة في أرض المعركة التي دارت رحاها في وضح النهار في كروم الطيرة الغربية.

وقد سقط أربعة شهداء في هذة المعركة ثلاثة من أهل الطيرة وهم:
 محمد طه
 عبد الحفيظ أسعد
 أبو عثمان من قرية مسكة
 وأما الشهيد الرابع فكان مقاتلاً سورياً.

وفي اليوم التالي (الجمعة) 14 أيار 1948 قامت الهجاناه بهجوم ثاني على الطيرة التي كسبت المعركة الأولى ورفعت من معنويات أهلها إلا أنهم من باب الحيطة والحذر رحلّوا قسماً من النساء والأولاد بعيداً عن أرض المعركة. وقد حدث ما توقعوه. فقد بدأت القذائف والقنابل تقع على الطيرة وعلى استحكاماتها ثم تبع ذلك الهجوم من الجهة الجنوبية من رمات هكوفيش وتقدم حتى وصلوا مشارف بيوت الطيرة وبفضل النجدات التي وصلت إلى الطيرة من الطيبة قام قسم منها بحركة التفاف من الجهة الجنوبية الشرقية على المعتدين وقلبوا موازين المعركة لصالح المجاهدين، فتراجع المهاجمون فارين إلى رمات هكوفيش وحافظوا المدافعون عن الطيرة وبعض المواقع، أهمها الحاووز وأوقعوا عدد كبير من القتلى والجرحى في صفوفهم وبذلك انتهت المعركة الثانية بالنصر رغم وقوع ستة شهداء.

ووقعت المعركة الثالثة التي تُعرف لدى أهالي الطيرة والطيبة بمعركة المدافع وكان ذلك يوم الأحد 27 أيار 1948، حيث قصف المهاجمون اليهود الطيرة من عدة جهات بمدافع المورتر قصفاً شديداً استمر طيلة الليل مما جعل السكان الخروج من القرية فارين من خطر القذائف ولم يبقى إلا المقاتلون.

وقد جاء المهاجمون من جهة الشمال حتى وصلوا المدرسة العمرية - اليوم، فاشتبكوا مع الحامية المحلية التي نفذت ذخيرتها وأصبح الخطر يهدد الطيرة بالسقوط بأيدي المهاجمين لولا وصول النجدة من الطيبة والتي ضربت طوقاً على القوات المهاجمة دون تخطيط مما أربك المهاجمين واعتقدوا أنهم وقعوا في مصيدة ففروا هاربين تاركين أسلحتهم وعتادهم في أرض المعركة مما رفع من معنويات أهالي الطيرة وطاردوا فلولا المهاجمين في كروم القرية الشمالية موقعين فيهم خسائر فادحة.

ومن الشباب الطيباويين الذين اشتركوا في هذة المعركة:
 عفيف مصاروه عبد الرحيم الحاج يحيى
 عبد الفتاح الدسوقي
 أحمد رمضان اجميل
 عبد الحميد نصر هدهد حاج يحيى.

هذا وقد قام المجاهدون بسحب رأس أحد المهاجمين وراء سيارة نقلته حتى قرية الطيبة بعد هذة المعركة دخل الجيش العراقي الطيرة وجعل له مقراً واحداً وأحدثَ نظاماً جديداً من (الطابات) ونقاط الدفاع كما جنّد عدد من الشباب ودُفِعَ لهم الرواتب.

في هذة هذة الفترة وقعت مناوشات كثيرة مع رمات هكوفيش. وفي أعقاب هذه وقعت «معركة كينات أبو علبة» في الجهة الجنوبية بعد أن احتلها اليهود فقام الجيش العراقي بقصف الموقع ثم تلاه هجوم بمشاركة المقاتلين من أبناء الطيبة والطيرة وتمّ استعادة الموقع وتحريرة.

وممن اشترك في هذة المعركة من أبناء الطيبة:
 عبد الرحمن الهدهد (أبو خالد)
 أبو سليم مصاروة (مصري)
 عبد الرحمن الشيخ يوسف
 مصطفى جبالي (أبو الحكم)
 حسن التلي

وآخرون من عائلة بلعوم، جبالي وعائلة جبارة.

الجغرافيا
تقع مدينة الطيبة في منطقة المثلث، وبالتحديد في المثلث الجنوبي في إسرائيل، وتعتبر أكبر مدينة في المنطقة، كما وتقع في قلب الشارون، تحدها من الشمال مدينة طولكرم ومن الغرب مدينة قلنسوه وتحدها من الشرق منطقه جبلية ومن الجنوب مستوطنة تسور يتسحاك وكوخاب يئير.

 موقع مدينة الطيبة

أمن وسمعة المدينة
كانت مدينة الطيبة مشهورة بين البلدان العربية واليهودية بكثرة حالات القتل والعنف الذي كان متفشي فيها وذلك اثر صراع مستمر بين عائلتين أحدهما عائلة عريقة وكبيرة بالطيبة والأخرى من أم الفحم أدى لمصرع العديد من الشبان من الطرفين على مر السنين. وبالفترة الأخيرة دحر أهل الطيبة هذة الظاهرة خارج المدينة آخر نشطاتها كانت مظاهرة اشترك بها 10 آلاف شخص وبعد عام (2009-2010) الأمن من بين السنين التي إندلع به الصراع فتقريباً كل النشاطات الإجرامية اختفت من الساحة الطيباوية ليعود أهلها لكنيتهم التي هم معروفين بها ولحسن ضيافتهم وتكريم الضيف ولتغلب شهامتهم وعزيمتهم المشهورة بين البلدان جميع محاولات تشوية سمعة المدينة.

السكان
وفقًا لبيانات دائرة الإحصاء المركزية حتى نهاية يوليو 2023، يُقدر عدد سكان الطيبة بنحو 46,414 نسمة (المرتبة 47 من بين السلطات المحلية في إسرائيل). نما عدد السكان بمعدل نمو سنوي قدره 1.4% . بلغت نسبة الحاصلين على شهادة البجروت من طلاب الصف الثاني عشر للعام 2020-2021 حوالي 86.7% . بلغ متوسط الراتب الشهري للعامل خلال العام 2019 نحو 5,848 شيكل (المعدل الوطني: 9,745 شيكل).

وفيما يلي رسم بياني لنمو السكان في المدينة:

المصدر: دائرة الإحصاء المركزية.

أعلام الطيبة

 محمود الناشف، أول عضو كنيست عربي ورئيس مجلس الطيبة البلدي ثلاث دورات، وفي عهده أدخل شبكة الكهرباء إلى البلدة.
 أحمد الطيبي، هو عضو عربي في الكنيست الإسرائيلي منذ سنة 1999، ويمثل الأقلية الأصلية الفلسطينية في إسرائيل (عرب 48) والتي تشكل ما يقارب 20% من عامة السكان.
 عارف عبد الرازق عبد القادر، أحد زعماء ثورة فلسطين 1936 وقادتها الكبار.
 قيس ناشف، ممثل فلسطيني.
 سنان عبد القادر، معماري فلسطيني.
 عبد الله حاج يحيى، كيميائي صيدلي وطبيب.
 درويش عبد القادر المقدادي، مربي ومناضل فلسطيني.
 هدى محمود الناشف، محاضرة في الجامعة الأمريكية في القاهرة، مصر.
 عبد اللطيف الطيباوي، من كبار المربيين في منطقة طولكرم.
 سليم حاج يحيى، بروفيسور وباحث في مجال الطب، وهو من الرواد عالميًا في مجال الجراحة المعقّدة للقلب، وزراعة القلب الاصطناعي والرئة.

رؤساء الطيبة

معالم المدينة

من أبرز معالم المدينة:
 العلية (بناية من العصر العثماني)
 السباط
 خربة جبارة
 شجرة سنديان تعد الأكبر في فلسطين حيث يبلغ قطرها (690 سم) وتبلغ من العمر (1,400 سنة) وشجرة الكينا التي تعد من رموز الطيبة وتعود الى عائلة الحاج يحيى .

مساجد الطيبة

في الطيبة 14 مسجدا ومصلى هي:
 جامع عمر بن الخطاب (في البلدة القديمة - منطقة الحارة)
 جامع صلاح الدين الأيوبي (في البلدة القديمة - الحارة الشرقية)
 جامع خالد بن الوليد (شمال الطيبة - الحارة الفوقا)
 جامع العلم والإيمان (جنوب الطيبة - الحارة التحتا)
 جامع علي بن أبي طالب (شرق المدينة)
 جامع بلال بن رباح (شمال غرب المدينة - بالقرب من قرية فرعون وقرية الراس التابعة لمحافظة طولكرم)
 جامع نداء الإسلام (المنطقة الغربية)
 جامع أبو هريرة (حي الشل - المنطقة الشرقية)
 جامع عثمان بن عفان (حي الجلمة - المنطقة الغربية)
 جامع النور (حي البدو - جنوب غرب المدينة)
 جامع السوق (في منطقة السوق القديم - غرب المدينة)
 جامع سيد الشهداء حمزة (في السهول والأراضي الزراعية غرب المدينة)
 جامع أبو بكر الصديق (في المنطقة الصناعية - جنوب شرق المدينة)
 جامع رياض الصالحين (المنطقة الجنوبية)

المؤسسات والمراكز
تُعتبر مدينة الطيبة مركزاً تجارياً وثقافياً هاماً للمدن والقرى المجاورة.

 المكتبة العامة في الطيبة تعتبر صرح ثقافي كبير ومهم وهي من أكبر المكتبات في المنطقة من حيث عدد الكتب والنوعية النادرة.
 مؤسسة كندة، للإنتاج الفني، مبادرة طلائعية من فريق شباب وشابات مهني مبدع خريج كلية المنار لتدريس السينما والتلفزيون.
 المجمع ونادي الكراتيه الإسلامي.
 مؤسسة «بانوراما»،  صحيفة عربية أسبوعية تنشر بالطيبة وتوزع لباقي البلدان العربية وموقع أخبار الأهم والأكثر قراءة ومشاهدة في الوسط العربي.
 جمعية العطاء أو مجموعة العطاء هي مجموعة شبابية تحمل راية الإيمان، العلم والعمل، والتمت شمولهم حول فكرة العطاء، وقرّروا بأن ينتقلوا من مستوى الكلام، اللوم والعتب إلى الفعل والعمل.
 المحكمة الشرعية التي تخدم سكان المدينة ومنطقة المثلث.
 مركز الدعم التعليمي (ماتيا الطيبة).
 مؤسسة القلم الأكاديمية - الطيبة.
 معهد ترخيص السيارات (بيت النجوم) - يخدم منطقة المثلث الجنوبي.
 جمعية «المعالي» للتعليم العالي.
 جمعية تالا.
 جمعية الطيبة معاً - الصحوة الشبابية، جمعية خيرية أقيمت بسبب الأوضاع الاجتماعية والأمنية المتدنية بالطيبة تقوم بالأعمال التطوعية والفعاليات من أجل شباب البلد وتوحيدهم وإرجاعهم للطريق السليم والمنهج الإسلامي.
 مكاتب الرفاة الاجتماعي للبالغين والقاصرين - يخدم منطقة المثلث.

المدارس
المدارس الابتدائية

المدارس الإعدادية

المدارس الثانوية

المدارس الخاصة

الكليات

 كلية عمال1 الطيبة للهندسيين المؤهلين، والتي تعد أهم كلية في منطقة المثلث الجنوبي ويأتي طلابها من جميع منطقة المثلث.
 مدرسة عمال التكنولوجية
 كلية المنار للسينما والتلفزيون، الكلية الأولى للسينما والتلفزيون في الوسط العربي.
 المدرسة التعليمية للزراعة وجودة البيئة.
 مركز الموهوبين

يتواجد في المدينة مركز بايس للعلوم والتكنولوجيا والفنون الذي يوفر قاعات علوم وحاسوب واجتماعات موسعة ومتطورة للمدارس الثانوية. يستعمل المركز أيضاً كمعرض للفنون والكتاب ويعد الأهم بالمنطقة.

كما ويوجد مركز جماهيري آخر غرب المدينة يتبع لمدرسة عتيد الثانوية يحتوي على قاعة رياضية شاسعة تستعمل وتستضيف بها فرق كرة السلة للمدينة لعباتها وأيضاً تستعمل لأنشطة ثقافية اجتماعية وتربوية هامة لسكان المدينة والمدن والقرى المجاورة.

الرياضة

تعتبر مدينة الطيبة من المدن العربية التي تمتلك قاعدة رياضية واسعة، وخاصة في كرة القدم حيث نجد أنه يوجد في المدينة ناديين لكرة القدم.
 أبناء الطيبة ويلعب بالدرجة الثانية الجنوبية.
 «ن.ر. شباب الطيبة» وهي عبارة عن اتحاد فريقا ن.ر. الطيبة والأخوة الطيبة، ويلعب في الدرجة الثالثة.

بالإضافة لذلك فإن مدينة الطيبة سبق لها وان قدمت أول فريق عربي يلعب في الدوري الممتاز الإسرائيلي في إسرائيل، وذلك عام 1997 عندما صعد فريق «هبوعيل الطيبة» إلى تلك الدرجة.

كذلك يوجد في المدينة فريق كرة سلة للبنات يلعب في الدرجة القطرية.

أما على صعيد المنشئات فإن مدينة الطيبة تمتلك استاد لكرة القدم تم بناؤه في العام 1990م وذلك عندما صعد فريق الهبوعيل إلى الدرجة القطرية (الثانية في إسرائيل آنذاك) وقد كلّف بناء الملعب في تلك الفترة مبلغ مليوني شيقل، ويتسع الملعب لحولي 2,500 شخص، وتم تملؤته لأول مرة في مباراة أبناء الطيبة الاحتفالية بالصعود للدرجة الأولى عام 2009 أمام رمات يسرائيل.

إستاد ملعب الطيبة البلدي يستعمل أيضاً كملعب بيتي لفريق ن.ر. كفر برا.

يتواجد في المدينة قاعة رياضية فيها ملعب كرة سلة تتسع لأكثر من 1,000 متفرج وتستخدم أيضاً للعروض المسرحية والحفلات المدرسية ونشاطات اجتماعية أخرى.

المراجع

المثلث (إسرائيل)
المنطقة الوسطى (إسرائيل)
بلدات عربية في إسرائيل
مدن المنطقة الوسطى (إسرائيل)
مدن إسرائيل
فلسطين

الطيبة (المثلث)


CNN Chile é um canal de notícias de televisão paga chilena lançado em 4 de dezembro de 2008. Foi originalmente uma joint venture entre a VTR Chile e a Warner Bros. Discovery. O canal é baseado em Santiago, Chile.

É a versão local do popular canal de notícias de televisão CNN, que já havia demonstrado interesse no mercado chileno quando cobriu as eleições presidenciais de 2005 através da CNN en Español.

História
O canal de notícias é parceiro da rede de televisão aberta Chilevisión desde 2010, quando a Turner Broadcasting System o comprou por US$145 milhões da família de Sebastian Piñera.

Desde 2016, é totalmente de propriedade da Turner Broadcasting System Latin America, após a venda da parte da VTR.

Controvérsias

Cancelamento de patrocínio
Durante 2019, o empresário Juan Sutil e a empresa de alimentos Agrosuper decidiram retirar seus anúncios, incluindo alguns da marca Agrosuper Super Pollo, da CNN Chile e da Chilevision, supostamente por causa de um programa da CNN Chile chamado "Agenda Agrícola", que exibiu vídeos de protestos anti-governo.

Canais de televisão de língua espanhola
Canais de televisão fundados em 2008
Redes de televisão do Chile
CNN

CNN Chile


La saison 2022 de l'Erovnuli Liga est la trente-quatrième édition de la première division géorgienne. Le championnat voit les dix meilleurs clubs géorgiens s'affronter à quatre reprises, deux fois à domicile et à l'extérieur, pour un total de 36 matchs chacun.

Trois places qualificatives pour les compétitions européennes sont attribuées par le biais du championnat, le champion se qualifiant pour le premier tour de qualification de la Ligue des champions 2023-2024 tandis que le deuxième et le troisième accèdent au premier tour de qualification de la Ligue Europa Conférence 2023-2024. Une autre place pour cette dernière compétition est attribuée au vainqueur de la Coupe de Géorgie 2022. Si celui-ci est déjà qualifié pour une compétition européenne par un autre biais, cette place est réattribuée au championnat, dont la quatrième place devient alors qualificative.

Participants
Légende des couleurs

Compétition

Classement
Le classement est établi sur le barème de points classique (victoire à 3 points, match nul à 1, défaite à 0).
Pour départager les égalités, on tient d'abord compte des confrontations entre les équipes concernées (points, différence de buts, buts marqués, buts marqués à l'extérieur), puis de la différence de buts générale, et enfin du nombre de buts marqués.

Matchs

Barrages de relégation
Deux barrages de relégation sont disputés en fin de saison afin de déterminer les derniers participants de l'exercice 2022. Opposant les deux derniers non-relégués de première division et les deux meilleurs non-promus du deuxième échelon.

|}

Légende des couleurs

Notes et références

Liens externes
 Site officiel de la compétition

Géorgie 2022
2022
Sport en Géorgie en 2022

Championnat de Géorgie de football 2022


Stuart K. Arthur (* 25. Juni 1978) ist ein kanadischer Badmintonspieler.

Karriere
Stuart Arthur gewann in Kanada fünf Juniorentitel. 1998 nahm er an den Commonwealth Games teil. Ein Jahr später gewann er Silber bei den Panamerikaspielen. 2000 siegte er bei den Boston Open.

Sportliche Erfolge

Weblinks

Badmintonspieler (Kanada)
Teilnehmer an den Commonwealth Games (Kanada)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Kanada)
Kanadier
Geboren 1978
Mann

Stuart Arthur


Porsuk (Meles meles), sansargiller (Mustelidae) familyasından memeli hayvan türü.

Kuzey yarıkürede Asya ve Avrupa'nın belirli kısımlarında yaşayan, boyu 90 cm'yi, ağırlığı 20 kg'ı bulabilen, sırtı açık sarımsı-kurşuni, karın kesimi kestane rengi, bacakları ve karnının altı siyah renkli usta bir kazıcı olan porsuk, yeraltı tünellerinden oluşan karmaşık labirentler, odalar kazar. Yuvasından geceleri çıkarak mantarlar, küçük meyveler ve balla beslenir. Eskiden sert kıllarından giysi fırçası ve resim fırçası yapımında yararlanılmıştır. En korkusuz hayvanlardan birisi olarak bilinirler. Ayrıca porsuklar nesli tükenen hayvanlar arasında yer almaktadır.

Ayrıca bakınız
Kutup porsuğu
Türkiye'de Yaşayan Porsuklar

Sansargiller
Azerbaycan'daki memeliler
Türkiye'deki memeliler
Birleşik Krallık'taki memeliler
İrlanda'daki memeliler
Rusya'daki memeliler
1758'de tanımlanan omurgalılar
Carl Linnaeus tarafından adlandırılmış taksonlar

Porsuk (hayvan)


An Arctic roll is a British ice cream cake made of vanilla ice cream wrapped in a thin layer of sponge cake to form a roll, with a layer of raspberry flavoured sauce between the sponge and the ice cream.

History
The dessert was invented in the 1950s by Dr. Ernest Velden, an immigrant from then Czechoslovakia. He set up a factory in Eastbourne producing Arctic Roll in 1968, and the dessert soon became a successful product. During the 1980s, more than  of Birds Eye Arctic Roll were sold each month. However, sales slumped during the 1990s and eventually the manufacturer of Arctic roll, Birds Eye, stopped producing the dessert. The 2008 economic downturn saw the reappearance of Arctic roll as consumers increasingly looked for low-cost foods.

While some consumers view the Arctic Roll as comfort food, others view it as old fashioned and the food writer Nigel Slater has even described it as tasting of "frozen carpet". Nonetheless, Birds Eye reported "overwhelming consumer demand" for the dessert. Indeed, from when Birds Eye started marketing Arctic Rolls again in December 2008 until April 2009, sales of the product were estimated at £3.5 million, or 3 million boxes (around  of Arctic Roll). Commentators suggest that aside from Arctic Roll's low price, many consumers buy the dessert out of feelings of nostalgia. A number of UK supermarkets sell their own brand versions of Arctic Roll, both chocolate and raspberry variants, and did so even when Birds Eye were not marketing the product.

Flavours
The original Arctic Roll features vanilla ice cream and raspberry jam; Birds Eye also produce a variant using chocolate ice cream.

References

British desserts
Frozen desserts
Ice cream
Sponge cakes
Stuffed desserts
Brand name desserts

Arctic roll


Jhalawar (en hindi: झालावाड़) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.JW.

Comprende una superficie de 6219 km².

El centro administrativo es la ciudad de Jhalawar.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 1411327 habitantes, de los cuales 685 660 eran mujeres y 725 667 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Jhalawar

Distrito de Jhalawar


Višnja Biti (Zagreb, 30. lipnja 1953.), hrvatska je radijska novinarka, književnica i filmska autorica.

Životopis
Višnja Biti rođena je 30. lipnja 1953. godine u Zagrebu gdje je završila osnovnu školu i gimnaziju te na Filozofskom fakultetu diplomirala komparativnu književnost i filozofiju.

Od druge godine studija (1973.)  surađuje u Obrazovnom i dječjem programu Hrvatskoga radija (tada Radio Zagreba), od 1978. profesionalno.

Emisiju "Zašto tako" pokrenula je kao studentica 1976. Emitirano je oko 1800 emisija (do proljeća 2018.). S emisijom "Zašto tako" sudjelovala je na nekoliko svjetskih festivala i projekata EBU-a. Uz to je radila niz emisija "Od subote do subote", "Povećalo", "Iz umjetnikove radionice""Dobar dan, ovdje Hrvatski radio" (nju je vodila za domovinskog rata, kao i "Ratnu radio školu - predmet matematika"), "Znameniti Hrvati", "Savjetovalište".
U Dramskom programu Hrvatskoga radija autorica je mnogih dokumentarnih radio drama, od kojih su neke izabrane za europske radiodramske festivale.

Uz urednički i autorski rad na radiju snimila je kao scenaristica i voditeljica nekoliko dokumentarnih serija o životu djece i mladih, emitiranih u Programu za djecu i mlade Hrvatske televizije (više od 100 polusatnih emisija), među kojima su najpoznatije serije "Od zvona do zvona", "Živjeti kao sav svijet" i "Ja u zrcalu" (redatelj Dominik Zen, urednica Stana Jeličić).

Objavila je nekoliko dokumentarnih knjiga. Bila je scenaristica i suredateljica dokumentarnog filma Ljubav nije slijepa, snimljenoga u Rijeci i na Kubi.

Od 2008. voditeljica je radionice za radijsku-reportažu u Školi medijske kulture  "Dr. Ante Peterlić" u organizaciji Hrvatskoga filmskog saveza. Deset godina vodila je radijsku radionicu za učenike i učitelje u Školi stvaralaštva za darovitu djecu "Novigradsko proljeće"..

Članica je Državnog povjerenstva za Državnu smotru projekata za odgoj i obrazovanje za ljudska prava u organizaciji Agencije za odgoj i obrazovanje Republike Hrvatske.

Bibliografija

 Samo još jedanput (Zagreb: Školska knjiga, 2013.)
 Ja u zrcalu (Zagreb: Školska knjiga, 2006.)
 Nipetnišest, sa Sanjom Pilić, (Zagreb: Školska knjiga, 2003.)
 Zašto tako (Zagreb: Školska knjiga, 2003.)

Filmografija

 Ljubav nije slijepa, dokumentarni film  (Zagreb: Hrvatski filmski savez, 2004.)

Nagrade

 2017. - Otokar Keršovani za životno djelo u novinarstvu
 2016. – Nagrada Udruge Pragma za promicanje vrijednosti obrazovanja za "Projekt Građanin"
2013. - Nagrada za životno djelo za promicanje prava djeteta Ministarstva socijalne politike i mladih RH
 2007. - Nagrada Marija Jurić Zagorka Hrvatskoga novinarskog društva, za dokumentarnu radio dramu Dramskog programa Hrvatskog radija
 2006. – Nagrada Ivan Šibl Hrvatske radiotelevizije za životno djelo
 2002. – Godišnja nagrada Hrvatske radiotelevizije za emisiju "Zašto tako"
 1997. - Nagrada Marija Jurić Zagorka Hrvatskoga novinarskog društva za emisiju "Zašto tako"
 1985. - Prvo mjesto u kategoriji radijske reportaže na Nedjelji radija u Ohridu za emisiju "Zašto tako"
 1983. – Zlatno pero Hrvatskoga novinarskog društva za radijske emisije "Zašto tako" i za televizijsku seriju "Pusti me na miru"
 1977. – Prva nagrada za dječju emisiju na Nedjelji radija u Ohridu

Izvori

Vanjske poveznice
 Hrvatski radio, emisija Zašto tako

Hrvatski novinari
Životopisi, Zagreb
Dobitnici nagrade Otokar Keršovani

Višnja Biti


Bohuslav Balbín (3 decembrie 1621, Hradec Králové – 28 noiembrie 1688, Praga) a fost un scriitor, istoric, geograf și iezuit ceh, poreclit "Plinius al cehilor". El a devenit bine cunoscut, de asemenea, ca un susținător al folosirii limbii cehe în perioada de început a germanizării ținuturilor cehe.

Viața
Balbín s-a născut în Hradec Králové. El provenea dintr-o familie catolică din clasa de mijloc a societății. Balbín a fost educat în principal în școli iezuite așa că în curând s-a alăturat misionarilor iezuiți. După ce a absolvit studii de filosofie la Universitatea din Olomouc, el a învățat la colegiile iezuite din Praga, Třeboň, Brno, Jičín, Jindřichův Hradec și Český Krumlov. După ce a elaborat mai multe manuale și piese de teatru didactice, s-a familiarizat cu sursele istorice din arhive și biblioteci. Întreaga sa viață a fost dedicată strângerii și publicării de materiale despre istoria cehilor, iar cercetările sale au fost adesea utilizate de către bollandiști. Balbín a murit la vârsta de 66 de ani, în Praga.

Opera

A scris peste treizeci de lucrări, dintre care cea mai importantă este Miscellanea Historica regni Bohemiae ("Spicuiri din Istoria Regatului Boemiei", 6 vol., Praga, 1679-1687), în care el a descris geografia, istoria naturală și evenimentele istorice majore din țara sa natală. Lucrarea cuprinde o scurtă vitae a personalităților cehe.
Ea are următoarele secțiuni:

 Miscellanea historica regni Bohemiae - Istoria Regatului Boemiei
 Liber naturalis - Natura Boemiei
 Liber popularis - Populația
 Liber chorographicus - Topografia
 Liber hagiographicus – Sfinții cehi
 Liber parochialis – Parohiile
 Liber episcopalis - Arhiepiscopia de Praga
 Liber regalis - Conducătorii
 Liber epistolaris - O serie de scrisori
 Bohemia Docta - Literatura și educația cehă
 Liber de seu curialis magistratibus et officiis curialibus: regem Bohemiae - Cartea magistraților instanței, precum și atribuțiile membrilor Curiei regale a Boemiei

Hârtie pe Terenuri si Birouri de Coroana cehă

Bohuslav Balbín (Balbinus) este cunoscut în Ținuturile Cehe în mare parte pentru "Apologia limbii slave și în special a celei cehe", scrisă în limba latină. El a fost primul care a editat vechea cronică autohtonă a secolului al X-lea cunoscută ca Viața Sfintei Ludmila și Martiriul Sf. Venceslau, care este considerată cea mai veche lucrare istorică scrisă pe teritoriile cehe de un ceh. Balbinus a scris, de asemenea, De archiepiscopis Bohemiae ("Despre arhiepiscopii Boemiei", Praga, 1682) și Boemia Sancta, sive de sanctis Bohemiae, Moraviae, Silesiae, Lusatiae ("Sfânta Boemie, sau Sfinții din Boemia, Moravia, Silezia și Lusatia", Praga, 1682). Cartea Vita beatae Joannis Nepomuceni martyris (Viața Sfântului martir Ioan Nepomuk) a fost publicată la Praga în 1670 și este în mare parte responsabilă pentru dezvoltarea legendei Sfântului Ioan Nepomuk.  Balbin, de asemenea, a scris o carte de referință despre stilistică (1666) și două lucrări dedicate retoricii (1677, 1688)

Bibliografie
 Legatio Apollinis coelestis ad universitatem Pragensem etc
 Vita venerabilis Arnesti (biografia lui Arnošt de Pardubice, primul arhiepiscop de Praga), 1664
 Verisimilia humaniorum disciplinarunm seu judicium privatum de omni letterarum, cvasi humaniores appellent, artificio. 1666.
 Dissertatio apologetica pro lingua Slavonica, praecipue Bohemica. 1775. (în , 1869)
 Vita S. Joannis Nepomuceni sigilli sacramentalis protomartyris
 Simbolul rerum Bohemicarum seu historia Boleslaviensis, 1677 (carte despre istoria localității Stará Boleslav)
 Quaesita oratoria seu eloquentiae praecepta. 1677
 De archiepiscopis Bohemiae
 Brevis tractatio de amplificatione oratoria. 1688
 Miscellanea historica regni Bohemiae, 1679-1688
 Vita et passio sancti Wenceslai et sanctae Ludmilae aviae eius

Note

Legături externe
 Catholic Encyclopedia: "Boleslaus Balbinus"
 Bohuslav Balbín at Czechoslovak book network Baila.net

Vezi și
 Listă de scriitori cehi

Nașteri în 1621
Decese în 1688
Romano-catolici cehi
Istorici cehi
Iezuiți

Bohuslav Balbín


Tower Heist (titulada: Un golpe de altura en España y Robo en las alturas en Hispanoamérica) es una película cómica y acción estrenada el 4 de noviembre de 2011 en Estados Unidos y España, el 9 de diciembre del mismo año en México y el 19 de enero de 2012 en Argentina. Está protagonizada por Ben Stiller y Eddie Murphy y dirigida por Brett Ratner.

Argumento
Josh Kovacs (Ben Stiller) es el encargado de uno de los edificios más lujosos y seguros de Nueva York, en pleno Columbus Circle. En el piso más ostentoso de todos, el ático, vive Arthur Shaw (Alan Alda), un billonario magnate de Wall Street que está bajo arresto domiciliario por haber robado dos mil millones de dólares a sus inversores, además de haber estafado a muchos de los trabajadores del edificio, quedándose con sus jubilaciones y dejándoles frente a un futuro incierto.

Desesperado al enterarse de la situación, Kovacs se une a su cuñado, el conserje Charlie (Casey Affleck), al botones Enrique (Michael Peña), a la sirvienta Odessa (Gabourey Sidibe) y a otro inversor arruinado por la forma de trabajar de Shaw, el Sr. Fitzhugh (Matthew Broderick), con el fin de encontrar una forma de recuperar su dinero. Su búsqueda les lleva hasta Slide (Eddie Murphy), un ladrón que les ayuda a organizar el robo de 20 millones de dólares que creen que el multimillonario esconde en su piso.

Todos ellos conocen a la perfección el edificio, algo que les ayudará a cometer el robo lo más rápido posible, pero tendrán que tener cuidado con la cercanía de Claire Denham (Téa Leoni), una agente especial designada para investigar el caso de Shaw y que puede ser la única persona que descubra sus intenciones.

Sin embargo tras identificar un muro como sitio posible donde se escondía el dinero, se dan con la sorpresa de que al derribar el pilar interior, la caja fuerte donde debería estar el dinero en fajos de billetes estaba vacía, lo que decepciona mucho a sus buscadores.

Cuando están a punto de renunciar, por mera casualidad descubren que el auto de Shaw está hecho en su totalidad de oro, conseguido a costa de los fondos robados.

Reparto
 Ben Stiller como Josh Kovaks.
 Eddie Murphy como Slide.
 Casey Affleck como Charlie Gibs.
 Alan Alda como Arthur Shaw.
 Matthew Broderick como Mr. Fitzhugh.
 Téa Leoni como Claire Denham.
 Michael Peña como Enrique Dev'Reaux.
 Gabourey Sidibe como Odessa.

Producción
Se rodó entre el 30 de octubre de 2010 y el 24 de febrero de 2011. Fue filmada íntegramente en la ciudad de Nueva York, Estados Unidos. En un primer momento la producción fue pensada para que fuera desarrollada como un Ocean's Eleven de carácter afroamericano, con Chris Rock y Eddie Murphy como actores principales. Sin embargo después de que Ben Stiller fuera contratado como protagonista, Murphy firmó para interpretar un personaje de reparto. El papel de Arthur Shaw le fue ofrecido a Robert Redford, pero rechazó la oferta. Noah Baumbach realizó reescrituras del guion específicamente para el personaje de Josh Kovacs, con el fin de que se adaptara a Ben Stiller. El primer tráiler llegó de manos de Universal Pictures el 28 de julio de 2011.

Distribución
Universal Pictures canceló sus intenciones iniciales de lanzar el filme en formato VOD, después de tres semanas de su estreno en cines, por un precio de $59,99. Un representante de la compañía dijo en una conferencia de prensa que «en respuesta a una petición de los propietarios de las salas, Universal ha decidido cancelar el estreno de Tower Heist en formato VOD, experimento en el que los abonados de Comcast de Atlanta y Portland podrían haber alquilado la cinta tan solo tres semanas después de su estreno el 4 de noviembre».

Posteriormente y en agradecimiento a la compañía productora, John Fithian —presidente de la National Association of Theatre Owners— señaló que «NATO desea agradecer a Universal su respuesta ante las preocupaciones de los propietarios de las salas de cine, con la cancelación de la prueba que estaban planeando. Ellos se han comprometido con los exhibidores, y si bien muchos de ellos no apoyaban la medida desde un principio, el diálogo y la colaboración han sido apreciados. NATO reconoce que los estudios necesitan encontrar nuevas formas de explotación en el mercado doméstico, y espera que los estudios y los distribuidores lleguen a un acuerdo beneficioso para ambas partes».

Recepción

Respuesta crítica
Según la página de Internet Rotten Tomatoes obtuvo un 69% de comentarios positivos, llegando a la siguiente conclusión: «Tower Heist es una verdadera película de Brett Ratner, una aventura poco complicada pero divertida y emocionante de ver y que supone el bienvenido retorno de Eddie Murphy». Roger Ebert escribió que «no es una gran película de robos por un montón de razones, empezando por la estupidez del plan y la imposibilidad de estos personajes de tener éxito en nada más complejo que ponerse en fila». Fausto Fernández escribió para Fotogramas que "no vendría de más darle una oportunidad a esta maja peli, y también a un Eddie Murphy que sabe ser secundario con estilazo". Según la página de Internet Metacritic obtuvo críticas mixtas, con un 59%, basado en 39 comentarios de los cuales 18 son positivos.

Taquilla
Estrenada en 3.367 cines estadounidenses debutó en segunda posición con 24 millones de dólares con una media de 7.135 dólares, por delante de A Very Harold & Kumar 3D Christmas y por detrás de El Gato con Botas. Recaudó 78 millones en Estados Unidos. Sumando las recaudaciones internacionales la cifra asciende a 152 millones. El presupuesto estimado invertido en la producción fue de 75 millones. En la siguiente tabla se muestran los diez primeros países donde mayores cifras obtuvo:

Referencias

Enlaces externos

 Tráiler (en inglés)
 Sitio oficial (en inglés)

Películas cómicas
Películas de acción
Películas de Universal Pictures
Películas rodadas en Estados Unidos
Películas rodadas en Nueva York

Tower Heist


Ignatius Ferdinand von Vogelius, Taufname Ferdinand Maria Caspar Wilhelm Ignatius Johannes Nepomuk Joseph von Vogelius (* 30. August 1740 in Paderborn; † 26. Juni 1784 in Worms) war ein Freiherr, kurkölnischer Geheimer Rat, Erbherr zu Pömbsen und auf Gut Wandschicht (Salzkotten) sowie Mitregent der Herrschaft Wattenheim in der Pfalz.

Leben und Wirken
Die Familie Vogelius stammt aus dem Herzogtum Westfalen und wurde am 10. September 1707 unter der Namen  "Vogelius von Schildeck"  in den Reichsadel aufgenommen.

Ignatius Ferdinand von Vogelius war der Sohn des fürstbischöflich paderbornischen Vizekanzlers und späteren Reichskammergerichtsbeisitzers Gerhard Georg Wilhelm von Vogelius und seiner aus Wetzlar stammenden Gattin Maria Theresia Sophia von Parmentier. Er wurde in der Marktkirche Paderborn getauft. Der Vater erhielt 1744 den rittermäßigen Adelsstand, 1758 das Freiherrenprädikat.

Laut Grabinschrift war Ignatius Ferdinand von Vogelius kurkölnischer Geheimer Rat und von diesem Staat auch als Assessor – d. h. als Richter – am Reichskammergericht präsentiert; lehnte seine Berufung nach Wetzlar jedoch ab.

Am 5. November 1771 heiratete der Freiherr in Wattenheim (westlich von Worms) Helena Kunigunde Auguste von Blumencron, Erbtochter des dortigen Ortsherren Jakob Christoph Peter von Blumencron und dessen Gemahlin Maria Anna Vogelius von Schildeck. Damit wurde Ignatius Ferdinand von Vogelius zum Mitherren in Wattenheim, ein Pfandlehen, das der Kurmainzer Oberfeldkriegskommissar Franz Georg von Blumencron (Sohn des Maximilian Adam von Blumencron) dem Grafen Philipp Ludwig von Leiningen-Westerburg nach 1692 abgekauft hatte. Die Mutter der Braut stammte aus der gleichen Familie wie Ignatius Ferdinand selbst. Nach seiner Einheirat kamen die beiden Töchter Maria Anna Friederica von Vogelius (* 22. August 1775) und Maria Agnes Carolina von Vogelius (* 3. August 1778) zur Welt.

Als Mit-Ortsherr in Wattenheim legte Ignatius Ferdinand von Vogelius 1772 den Grundstein zum Erweiterungsbau der damaligen Simultankirche des Ortes (heute protestantische Kirche). 1784 starb der Freiherr in Worms und wurde in der nicht mehr existenten, alten Dominikanerkirche beigesetzt. Bei ihrem Abriss, Anfang des 19. Jahrhunderts, kam sein prachtvoller Wappenepitaph von dort in die Liebfrauenkirche, wo er sich bis heute befindet. Er wurde laut Inschrift von der Ehefrau und den beiden Kindern gestiftet. Das Sterbedatum auf dem Grabstein weicht vom Kirchenbucheintrag ab und ist offenbar nicht korrekt.

Einer der Neffen von Ignatius Ferdinand von Vogelius (Sohn seiner Schwester Maria Anna) war Karl Klemens von Gruben (1764–1827), Weihbischof von Köln und Verweser des Bistums Hildesheim.

Literatur
 Joachim Schalk:  "Gräber, Grabsteine und Epitaphien in der Liebfrauenkirche zu Worms" , in Archiv für mittelrheinische Kirchengeschichte, Band 36, Seiten 246–249, Gesellschaft für Mittelrheinische Kirchengeschichte, 1984
 Sigrid Jahns: "Das Reichskammergericht und seine Richter: Verfassung und Sozialstruktur eines höchsten Gerichts im Alten Reich" , Band 2, Teil 2, 2003, ISBN 3-412-06503-X

Einzelnachweise

Freiherr
Rechtswissenschaftler (18. Jahrhundert)
Richter (Reichskammergericht)
Wattenheim
Geboren 1740
Gestorben 1784
Mann

Ignatius Ferdinand von Vogelius


Die Sieger der Kritiker und Leser Polls der Zeitschrift Down Beat in den 1970er Jahren:

1970
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Johnny Hodges
 Jazz-Album des Jahres: Miles Davis Bitches Brew
 Big Band: Duke Ellington
 Akustische Band: Miles Davis
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Harry Carney
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Miles Davis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Russell Procope
 Flöte: James Moody
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass: Richard Davis
 Gitarre: Kenny Burrell
 Klavier: Earl Hines
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Jean-Luc Ponty, Violine
 Arrangeur: Duke Ellington
 Komponist: Duke Ellington
 Männlicher Vokalkünstler: Louis Armstrong
 Weibliche Vokalkünstlerin: Ella Fitzgerald
 Blues-Gruppe: B. B. King
 Reissue des Jahres: Blue Notes Three Decades of Jazz, Vol.1

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Jimi Hendrix
 Jazzmusiker des Jahres: Miles Davis
 Pop-Musiker des Jahres: Frank Zappa
 Pop-Album des Jahres: Blood, Sweat & Tears Blood, Sweat & Tears Vol.3
 Big Band: Duke Ellington
 Jazz Combo: Miles Davis
 Altsaxophon: Cannonball Adderley
 Tenorsaxophon: Stan Getz
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Miles Davis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Herbie Mann
 Schlagzeug: Buddy Rich
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Richard Davis
 Gitarre: Kenny Burrell
 Klavier: Herbie Hancock
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Duke Ellington
 Arrangeur: Quincy Jones
 Männlicher Vokalkünstler: Leon Thomas
 Weibliche Vokalkünstlerin: Ella Fitzgerald
 Rock/Pop/Blues-Gruppe: Blood, Sweat & Tears

1971
Kritiker-Poll:
(in Klammern Artist deserving wider recognition)
 Hall of Fame: Roy Eldridge, Django Reinhardt
 Jazz Big Band: Duke Ellington (Sun Ra)
 Jazz Combo: Miles Davis (Art Ensemble of Chicago)
 Altsaxophon: Phil Woods (Frank Strozier)
 Sopransaxophon: Wayne Shorter (Budd Johnson)
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon (Harold Ashby)
 Baritonsaxophon: Harry Carney (Pat Patrick)
 Trompete: Dizzy Gillespie (Roy Eldridge)
 Posaune: Vic Dickenson (Bill Watrous)
 Klarinette: Russell Procope (Bob Wilber)
 Flöte: James Moody (Norris Turney)
 Schlagzeug: Elvin Jones (Gus Johnson)
 Vibraphon: Bobby Hutcherson (Roy Ayers, Karl Berger)
 Bass: Richard Davis (Miroslav Vitouš)
 Gitarre: Kenny Burrell (Dennis Budimir)
 Klavier: Earl Hines (Jaki Byard, Tommy Flanagan)
 Orgel: Jimmy Smith (Eddy Louiss)
 Violine: Jean-Luc Ponty (Michael White)
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk (Manzello, Stritch) (Russ Whitman, Bass-Saxophon)
 Arrangeur: Gil Evans (Herbie Hancock)
 Komponist: Duke Ellington (Carla Bley)
 Blues,-R-&-B-Gruppe: B. B. King (Soft Machine)
 Männlicher Vokalkünstler: Louis Armstrong (Richard Boone)
 Weibliche Vokalkünstlerin: Ella Fitzgerald (Betty Carter)
 Album des Jahres: Duke Ellington New Orleans Suite (Atlantic)
 Reissue des Jahres: Bessie Smith Serie bei Columbia

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Charles Mingus
 Jazzmusiker des Jahres: Miles Davis
 Jazz-Album des Jahres: Weather Report Weather Report
 Pop-Musiker des Jahres: Frank Zappa
 Pop-Album des Jahres: Chase Chase
 Big Band: Duke Ellington
 Jazz Combo: Miles Davis
 Altsaxophon: Cannonball Adderley
 Tenorsaxophon: Stan Getz
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Miles Davis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Buddy Rich
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Richard Davis
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Kenny Burrell
 Klavier: Herbie Hancock
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Duke Ellington
 Arrangeur: Quincy Jones
 Männlicher Vokalkünstler: Leon Thomas
 Weibliche Vokalkünstlerin: Roberta Flack
 Rock/Pop/Blues-Gruppe: Blood, Sweat & Tears

1972
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Clifford Brown
 Jazz-Album des Jahres: Jimmy Rushing The you and me that used to be
 Big Band: Duke Ellington
 Akustische Band: World's Greatest Jazz Band
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Harry Carney
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Vic Dickenson
 Klarinette: Russell Procope
 Flöte: James Moody
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Richard Davis
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Kenny Burrell
 Klavier: Earl Hines
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk, Manzello/Stritch
 Arrangeur: Duke Ellington
 Komponist: Duke Ellington
 Männlicher Vokalkünstler: Jimmy Rushing
 Weibliche Vokalkünstlerin: Ella Fitzgerald
 Blues-Gruppe: B. B. King
 Reissue des Jahres: Genius of Louis Armstrong, Vol.1

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Gene Krupa
 Jazzmusiker des Jahres: Ornette Coleman
 Jazz-Album des Jahres: Mahavishnu Orchestra Inner Mountain Flame
 Pop-Musiker des Jahres: Frank Zappa
 Pop-Album des Jahres: Mahavishnu Orchestra Inner Mountain Flame
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Miles Davis
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Buddy Rich
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Richard Davis
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: John McLaughlin
 Klavier: Oscar Peterson
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Duke Ellington
 Arrangeur: Quincy Jones
 Männlicher Vokalkünstler: Leon Thomas
 Weibliche Vokalkünstlerin: Roberta Flack
 Rock/Pop/Blues-Gruppe: Mahavishnu Orchestra

1973
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Fletcher Henderson
 Jazz-Album des Jahres: McCoy Tyner Sahara, Sonny Stitt Constellation
 Big Band: Duke Ellington
 Akustische Band: Mahavishnu Orchestra
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Harry Carney
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Vic Dickenson
 Klarinette: Russell Procope
 Flöte: James Moody
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass: Richard Davis
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Kenny Burrell
 Klavier: Earl Hines
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk, Manzello/Stritch
 Arrangeur: Duke Ellington
 Komponist: Duke Ellington
 Männlicher Vokalkünstler: Ray Charles
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Gruppe: B. B. King
 Reissue des Jahres: Art Tatum God is in the House

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Sonny Rollins
 Jazzmusiker des Jahres: Chick Corea
 Jazz-Album des Jahres: Mahavishnu Orchestra Birds of Fire
 Pop-Musiker des Jahres: Stevie Wonder
 Pop-Album des Jahres: Mahavishnu Orchestra Birds of Fire
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Freddie Hubbard
 Posaune: J. J. Johnson
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Billy Cobham
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Ron Carter
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: John McLaughlin
 Klavier: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Duke Ellington
 Arrangeur: Quincy Jones
 Männlicher Vokalkünstler: Leon Thomas
 Weibliche Vokalkünstlerin: Roberta Flack
 Rock/Pop/Blues-Gruppe: Mahavishnu Orchestra

1974
Kritiker-Poll:
(in Klammern Artist deserving wider recognition)
 Hall of Fame: Ben Webster
 Jazz Big Band: Thad Jones – Mel Lewis (Gil Evans)
 Jazz Combo: McCoy Tyner (Ruby Braff – George Barnes Quartet)
 Altsaxophon: Ornette Coleman (Anthony Braxton)
 Sopransaxophon: Wayne Shorter (Gerry Niewood)
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins (Billy Harper)
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan (Howard Johnson)
 Trompete: Dizzy Gillespie (Jon Faddis)
 Posaune: Vic Dickenson (Garnett Brown)
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk (Kalaparusha Ara Difda)
 Flöte: James Moody (Jeremy Steig)
 Schlagzeug: Elvin Jones (Billy Hart)
 Percussion: Airto Moreira (Dom Um Romao)
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass, akustisch: Richard Davis (Stanley Clarke)
 Bass, elektrisch: Stanley Clarke
 Synthesizer: Jan Hammer, Paul Bley (Mike Mandel)
 Gitarre: Jim Hall (Ralph Towner)
 Klavier: McCoy Tyner
 Orgel: Jimmy Smith (Clare Fischer, Eddy Louiss)
 Violine: Jean-Luc Ponty (Leroy Jenkins)
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk (Manzello, Stritch) (Howard Johnson, Tuba)
 Arrangeur: Gil Evans (Bill Stapleton)
 Komponist: Duke Ellington (McCoy Tyner)
 Blues,-R-&-B-Gruppe: B. B. King (Jimmy Dawkins)
 Männlicher Vokalkünstler: Joe Williams (Roy Eldridge, Stevie Wonder)
 Weibliche Vokalkünstlerin: Ella Fitzgerald (Flora Purim)
 Vokalgruppe: Pointer Sisters
 Album des Jahres: Keith Jarrett Solo Concerts (ECM)
 Reissue des Jahres: Thelonious Monk, John Coltrane Monk/Trane (Milestone)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Buddy Rich
 Jazzmusiker des Jahres: Herbie Hancock
 Jazz-Album des Jahres: Weather Report Mysterious Traveler
 Pop-Musiker des Jahres: Stevie Wonder
 Pop-Album des Jahres: Stevie Wonder Fulfillingness first final
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Ornette Coleman
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Freddie Hubbard
 Posaune: Garnett Brown
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Billy Cobham
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: John McLaughlin
 Klavier: McCoy Tyner
 Synthesizer: Herbie Hancock
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Chick Corea
 Arrangeur: Gil Evans
 Männlicher Vokalkünstler: Stevie Wonder
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 Vokalgruppe: Pointer Sisters
 Rock/Pop/Blues-Gruppe: Frank Zappa Mothers of Invention

1975
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Cecil Taylor
 Jazz-Album des Jahres: Cecil Taylor Silent Tongues
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Akustische Band: McCoy Tyner
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Roswell Rudd
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass (akustisch): Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Keith Jarrett/McCoy Tyner
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Sun Ra
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk, Manzello/Stritch
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Keith Jarrett
 Männlicher Vokalkünstler: Joe Williams
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues-Gruppe: B. B. King
 Reissue des Jahres: Charlie Parker First Recordings, Art Tatum Solo Masterpieces

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Cannonball Adderley
 Jazzmusiker des Jahres: McCoy Tyner
 Jazz-Album des Jahres: Weather Report Tale Spinnin
 Rock/Blues-Album des Jahres: Jeff Beck Blow by blow
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Miles Davis
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Rahsaan Roland Kirk
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Billy Cobham
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Piano: Herbie Hancock
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Chick Corea
 Arrangeur: Gil Evans
 Männlicher Vokalkünstler: Stevie Wonder
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 Vokalgruppe: Pointer Sisters
 Rock/Blues-Gruppe: Earth, Wind & Fire
 Rock/Blues-Musiker: Stevie Wonder

1976
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: King Oliver
 Big Band: Thad Jones – Mel Lewis
 Jazz-Gruppe: McCoy Tyner
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: Hubert Laws
 Gitarre: Jim Hall
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Bass, akustisch: Ron Carter
 Bass, elektrisch: Stanley Clarke
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Klavier: McCoy Tyner
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 Sonstige Instrumente: Rahsaan Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Charles Mingus
 Männlicher Vokalkünstler: Mel Tormé, Joe Williams
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Label: Pablo Records
 Produzent: Manfred Eicher
 Blues Künstler: Stevie Wonder
 "Beyond"-Gruppe: B. B. King
 Jazz-Album des Jahres: Oscar Peterson & Dizzy Gillespie (Pablo)
 Reissue des Jahres: Herbie Nichols The Third World (Blue Note)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Woody Herman
 Jazzmusiker des Jahres: McCoy Tyner
 Jazz-Album des Jahres: Weather Report Black Market
 "Beyond"-Album des Jahres: Jeff Beck Wired
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Sonny Rollins
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Freddie Hubbard
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Billy Cobham
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: George Benson
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Piano: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Chick Corea
 Arrangeur: Gil Evans
 Männlicher Vokalkünstler: Mel Tormé
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 Rock/Blues-Gruppe: Earth, Wind & Fire
 Rock/Blues-Musiker: Jeff Beck

1977
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Benny Carter
 Jazz-Album des Jahres: Anthony Braxton Creative Orchestra Music – Arista
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Akustische Band: McCoy Tyner
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Joe Venuti
 Gitarre: Jim Hall
 Klavier: McCoy Tyner
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 Sonstige Instrumente: Howard Johnson, Tuba
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Charles Mingus
 Label: Pablo Records
 Männlicher Vokalkünstler: Joe Williams
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: B. B. King
 Blues Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Norman Granz
 Reissue des Jahres: Lester Young Lester Young Story, Vol.1, Columbia

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Paul Desmond
 Jazzmusiker des Jahres: McCoy Tyner
 Jazz-Album des Jahres: Weather Report Heavy Weather
 "Beyond"-Album des Jahres: Stevie Wonder Songs in the key of life
 Blues-Album des Jahres: Stevie Wonder Songs in the key of life
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Jazz Combo: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Stanley Clarke
 Violine: Jean-Luc Ponty
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Piano: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Roland Kirk (Manzello, Stritch)
 Komponist: Chick Corea
 Arrangeur: Gil Evans
 Männlicher Vokalkünstler: Al Jarreau
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 "Beyond"-Gruppe: Earth, Wind & Fire
 Blues-Musiker: Stevie Wonder

1978
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Rahsaan Roland Kirk
 Jazz-Album des Jahres: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin Insights (RCA), Ornette Coleman Dancing in Your Head (Horizon), Dexter Gordon Sophisticated Giant, Homecoming (Columbia), Roscoe Mitchell Nonaah (Nessa)
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Akustische Band: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Roswell Rudd
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Violine: Stéphane Grappelli
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Joe Zawinul
 Sonstige Instrumente: Howard Johnson, Tuba
 Arrangeur: Gil Evans
 Komponist: Charles Mingus
 Label: Columbia Records
 Männlicher Vokalkünstler: Joe Williams
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 "Beyond"-Gruppe: B. B. King
 Blues Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Norman Granz
 Reissue des Jahres: Lester Young Lester Young Story, Vol.2,3, Columbia

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Joe Venuti
 Jazzmusiker des Jahres: Dexter Gordon
 Jazz-Album des Jahres: Woody Shaw Rosewood
 "Beyond"-Album des Jahres: Steely Dan Aja
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 Akustische Jazz-Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Woody Shaw
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Benny Goodman
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Chick Corea
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Männlicher Vokalkünstler: Al Jarreau
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 "Beyond"-Gruppe: Steely Dan
 Blues-Musiker: Stevie Wonder

1979
Kritiker-Poll:
 Hall of Fame: Lennie Tristano
 Jazz-Album des Jahres: Charles Mingus Cumbia & Jazz Fusion (Atlantic)
 Big Band: Thad Jones/Mel Lewis Orchestra
 Akustische Band: Phil Woods Quartet
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Pepper Adams
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Dizzy Gillespie
 Posaune: Roswell Rudd
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Sam Rivers
 Schlagzeug: Elvin Jones
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Milt Jackson
 Bass (akustisch): Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Violine: Stéphane Grappelli
 Gitarre: Jim Hall
 Klavier: Cecil Taylor
 Orgel: Jimmy Smith
 Electric Keyboard: Chick Corea
 Sonstige Instrumente: Howard Johnson, Tuba
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Komponist: Charles Mingus
 Label: Inner City
 Männlicher Vokalkünstler: Mel Tormé
 Weibliche Vokalkünstlerin: Sarah Vaughan
 Blues Künstler: Stevie Wonder
 Produzent: Michael Cuscuna
 Reissue des Jahres: Charlie Parker The Savoy Sessions (Arista/Savoy)

Leser-Poll:
 Hall of Fame: Ella Fitzgerald
 Jazzmusiker des Jahres: Charles Mingus
 Jazz-Album des Jahres: Joni Mitchell Mingus
 "Beyond"-Album des Jahres: Steely Dan Aja
 Big Band: Toshiko Akiyoshi/Lew Tabackin
 Akustische Jazz-Gruppe: Weather Report
 Altsaxophon: Phil Woods
 Tenorsaxophon: Dexter Gordon
 Baritonsaxophon: Gerry Mulligan
 Sopransaxophon: Wayne Shorter
 Trompete: Woody Shaw
 Posaune: Bill Watrous
 Klarinette: Anthony Braxton
 Flöte: Hubert Laws
 Schlagzeug: Tony Williams
 Percussion: Airto Moreira
 Vibraphon: Gary Burton
 Akustischer Bass: Ron Carter
 Elektrischer Bass: Jaco Pastorius
 Gitarre: Joe Pass
 Klavier: McCoy Tyner
 Elektrisches Keyboard: Chick Corea
 Orgel: Jimmy Smith
 Sonstige Instrumente: Toots Thielemans (Harmonika)
 Komponist: Charles Mingus
 Arrangeur: Toshiko Akiyoshi
 Männlicher Vokalkünstler: Al Jarreau
 Weibliche Vokalkünstlerin: Flora Purim
 "Beyond"-Gruppe: Steely Dan
 Blues-Musiker: B. B. King

Weblinks
 Down-Beat-Poll-Sieger im DownBeat Magazine (englisch)

Einzelnachweise

Downbeat 1970
Downbeat 1970
Liste (Preisträger)

Liste der Down-Beat-Poll-Sieger der 1970er Jahre


Thérèse (título original en francés; en español, Teresa) es un «drame musical» en dos actos con música de Jules Massenet y libreto en francés de Jules Claretie. Se estrenó en la Ópera de Montecarlo el 7 de febrero de 1907. Luego se representó en la Opéra-Comique de París el 19 de mayo de 1911.

Personajes

Notas

Enlaces externos

 Notas, discografía y libreto (francés / español) en Kareol

Óperas de Jules Massenet
Óperas en francés
Óperas de 1911
Óperas estrenadas en Montecarlo

Thérèse


Arraiolos belediyesi, Portekiz'in Alentejo bölgesine bağlı Alentejo Central altbölgesinin belediyelerinden biridir.

Bucaklar
Belediyede 7 bucak (Por.: freguesia) yer almaktadır.

 Arraiolos
 Igrejinha
 Sabugueiro
 Santa Justa
 São Gregório
 São Pedro de Gafanhoeira
 Vimieiro

Belediye başkanı
Arraiolos'un belediye başkanı Jerónimo dos Lóios 'tur ve Birleşik Demokratik Koalisyon listesinden 9 Ekim 2005'te seçilerek belediye başkanlığına başlamıştır.

Dış bağlantılar

 Arraiolos fotoğrafları

Alentejo Central'in belediyeleri

Arraiolos


65 هـ هي سنة في التقويم الهجري امتدت مقابلةً في التقويم الميلادي بين سنتي 684 و685.

أحداث
 معركة الربذة بين قوات ابن الزبير بقيادة الحنتف بن السجف التميمي وقوات مروان بن الحكم بقيادة حبيش بن دلجة وعبيد الله بن الحكم.
 ولاية عبد الملك بن مروان
 معركة عين الوردة

مواليد
 سلم بن أحوز
 رؤبة بن العجاج
 عبد الله بن أبي بكر بن محمد بن عمرو بن حزم
 عبد الله بن ذكوان
 أبو النجم العجلي

وفيات
 الحنتف بن السجف التميمي
 حارثة بن بدر الغداني
 غالب بن صعصعة
 عبيد الله بن الحكم
 الحارث الهمداني
 مروان بن الحكم
 مالك بن هبيرة الكندي
 النعمان بن بشير
 حسان بن مالك الكلبي
 نافع بن الأزرق
 عبد الله بن مسعدة الفزاري
 حبيش بن دلجة
 سليمان بن صرد
 الأكدر بن حمام

انظر أيضًا
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الأولى من سنة 65 هـ
 أحداث ومواليد ووفيات وقعت في الفترة الثانية من سنة 65 هـ

مراجع

تقويم هجري

65 هـ


Kronisk myeloid leukæmi er en kræftsygdom, der opstår i knoglemarvens bloddannende stamceller. Kronisk myeloid leukæmi kaldes også CML.
CML er en af de bedst udforskede kræftsygdomme. Mulighederne for at behandle sygdommen er forbedret betydeligt inden for de sidste 10 år.
Dette skyldes, at forskere har udviklet en intelligent medicin, der specifikt angriber de molekylærbiologiske forandringer, som ligger til grund for sygdommen.
CML opstår hos cirka 70 personer om året i Danmark. Sygdommen findes i alle aldre og forekommer hyppigere hos mænd end hos kvinder.

Årsagen til kronisk myeloid leukæmi er en mutation i to kromosomer ved at de bytter arvemateriale, se nedenfor Philadelphia kromosomet.

Symptomer
Symptomerne på CML udvikler sig langsomt med træthed, nattesved, vægttab og eventuelt trykken i maven (pga. forstørret milt). Da CML sjældent har særligt karakteristiske symptomer, opdages sygdommen hos cirka halvdelen i forbindelse med en blodprøve taget i en anden anledning.
CML udvikler sig langsomt, og omkring halvdelen af patienterne har ingen eller kun få symptomer, når diagnosen stilles. Sygdommen bliver derfor ofte opdaget, hvis der tages blodprøver i anden anledning.

De vigtigste symptomer er:

 Træthed
 Let feber
 Vægttab
 Nattesved
 Trykken i maven
 Nedsat appetit

Disse symptomer skyldes dels blodmangel, dels at stofskiftet er øget på grund af den øgede celleomsætning. Det fører til træthed, vægttab, nattesved og nogle gange også let feber.

Trykken i maven og nedsat appetit skyldes den forstørrede milt, som trykker på mavesækken.

I nogle tilfælde kan der komme egentlige smerter, eventuelt stærke smerter i milten (i øverste venstre del af bughulen under ribbenene). Disse symptomer forsvinder dog hurtigt, når man får behandling. Hos nogle patienter kan disse smerter i milten være udtryk for blodprop i milten
I nogle tilfælde kan sygdommen, ofte efter flere år, forværres (såkaldt accelereret fase og blastkrise). I dag er denne udvikling heldigvis sjælden på grund af behandling med Glivec og andre lignende stoffer. Hvis det sker, kan symptomerne være:

 Tiltagende træthed

 Man bliver let forpustet

 Blødninger i hud og på slimhinder

 Infektioner
Tiltagende trykken og smerter i maven fra en voksende milt.
Knoglesmerter (kan være et tidligt symptom på forværring af sygdommen).

Diagnose
Diagnosen kronisk myeloid leukæmi (CML) kan stilles med stor sikkerhed, når man får påvist det såkaldte Philadelphia kromosom i leukæmicellerne.
Forandringerne i Philadelphia kromosomet ved kronisk myeloid leukæmi betyder, at man kan skelne CML fra andre sygdomme og tilstande, for eksempel infektioner, der kan vise sig som de samme forandringer i blodet, når det undersøges i mikroskop.

Philadelphia kromosomet findes nemlig kun ved kronisk myeloid leukæmi og i sjældne tilfælde ved en anden type leukæmi, nemlig akut lymfatisk leukæmi.

Hvis sygdommen forværres, kan der komme ændringer i blodet, hvor antallet af røde blodlegemer og blodplader falder, mens antallet af hvide blodceller stiger støt. En forværring kan også ses ved, at der kommer nye kromosomforandringer ud over Philadelphia kromosomet.

Philadelphia kromosomet

Philadelphia kromosomet, det karakteristiske ved kronisk myeloid leukæmi.
Det karakteristiske ved CML er, at der i leukæmicellerne findes en særlig kromosomforandring, det såkaldte Philadelphia kromosom. De biologiske forhold, der ligger bag dette særlige kromosom, giver en god forståelse af sygdommens udvikling og er grundlaget for den meget væsentlige forbedring af behandlingen, der er set inden for de sidste 10-15 år.

Philadelphia kromosomet er et nyt kromosom, som dannes ved bytning (translokation) af arvemateriale mellem kromosom nr. 9 og 22. Der dannes derved nye arveegenskaber, et proto-onkogen, BCR-ABL1, der koder for en altid aktiv tyrosin-kinase, et nyt protein, der griber ind i cellernes signaltransduktion og virker populært sagt som en slags energiprotein. Den konstante aktivitet af den nye tyrosin-kinase gør, at de berørte hvide blodlegemer og blodplader - leukæmicellerne - deler sig uhæmmet og lever længere end normale blodceller. Derved øges antallet af disse celler i blod og knoglemarv samt i milten, som bliver forstørret.

Det er afgørende for diagnosen kronisk myeloid leukæmi, at man kan påvise disse forandringer. Derved kan man blive behandlet med medicin rettet specifikt mod denne tyrosin-kinase.

Stadieinddeling
Ved kronisk myeloid leukæmi inddeler man i tre stadier: Kronisk fase, accelereret fase og blastkrise.

Kronisk fase
Langt de fleste tilfælde af kronisk myeloid leukæmi bliver opdaget, når man er i kronisk fase med få eller ingen symptomer. De fleste forbliver i denne tilstand i mange år, fordi behandlingen er så god i dag, at sygdommen ikke forværres.

Accelereret fase
Hvis sygdommen forværres, kommer der flere umodne hvide blodceller (blaster) i blod og knoglemarv samt flere symptomer såsom blødninger, infektioner, træthed og knoglesmerter. Dette kaldes accelereret fase. Der vil eventuelt også være nye kromosomforandringer i blodet, ud over Philadelphia kromosomet.

Blastkrise
Det kaldes blastkrise, hvis sygdommen forværres endnu mere. Her vil der være endnu flere symptomer samt mange umodne hvide blodceller (blaster) i blodet og knoglemarven.

Undersøgelser
Hvis ens læge har mistanke om kronisk myeloid leukæmi (CML), vil man i første omgang få taget en blodprøve.
Ved CML vil blodprøven vise et stærkt forhøjet antal hvide blodlegemer (overvejende af typen neutrofile granulocytter, men også umodne forstadier til de hvide blodceller), ofte forhøjede blodplader og eventuelt blodmangel. Hvis blodprøven bekræfter mistanken om kronisk myeloid leukæmi, får man foretaget en knoglemarvsundersøgelse.

Knoglemarvsundersøgelse
En knoglemarvsundersøgelse tages fra bagerste hoftekam. Ved hjælp af en nål tager lægen en vævsprøve (biopsi) ud fra knoglemarven. Undersøgelsen foretages i lokalbedøvelse. Ubehaget kan sammenlignes med en tandbehandling, hvor der bliver boret i en tand.

Knoglemarv og blod undersøges i mikroskop, og cellerne undersøges for Philadelphia kromosom
og for andre kromosomforandringer. Ventetiden på svar er som regel fem til syv dage.

Behandling
Behandling af kronisk myeloid leukæmi (CML) er først og fremmest medicinen imatinib (Glivec®). De såkaldte 2. generations tyrosinkinasehæmmere dasatinib (Sprycel®) og nilotinib (Tasigna®) kan komme på tale, hvis imatinib ikke længere har effekt. Bosutinib (Bosulif®) er det senest registerede stof til behandling af CML til patienter, der ikke tåler de øvrige stoffer eller har udviklet modstandsdygtighed over for dem.
Den medicinske behandling, man får for CML, er særdeles effektiv, men helbreder ikke sygdommen. Man skal derfor fortsætte med at tage medicinen hele livet.

Behandling med imatinib (Glivec®)
Man får behandling i tabletform med imatinib (Glivec®), som virker hæmmende på det såkaldte energiprotein, der er dannet på baggrund af Philadelphia kromosomet. Medicinen er ikke kemoterapi.

Behandlingen er sjældent forbundet med væsentlige bivirkninger, fordi den kun angriber energiproteinet og ikke alle celler i kroppen, som kemoterapi normalt gør.

Bivirkningerne kan være væskeophobning i ansigtet eller i benene, muskelkramper, kvalme og hovedpine.

Når man er kommet i gang med behandlingen, bliver man som regel hurtigt fri for symptomer, og ændringerne i blodet bliver normale - ofte i løbet af en måned.

I mange tilfælde kan man heller ikke længere påvise Philadelphia kromosomet, mens det såkaldte energiprotein - BCR-ABL-proteinet - vil kunne påvises hos langt de fleste patienter.

Energiproteinets mængde måles i en blodprøve, som typisk kontrolleres 3-4 gange om året under behandlingen. Det er nødvendigt at fortsætte behandlingen, idet selv få ugers pause hos de fleste patienter medfører, at energiproteinet stiger i blodet, og leukæmisymptomerne vender tilbage.

Man er ikke indlagt under behandlingen, og man kan hurtigt genoptage sit sædvanlige liv uden de store forandringer.
Effektiv behandling
Behandlingen er særdeles effektiv. Cirka 90 pct. er i live fem år efter, man er begyndt på behandlingen.

Hvis imatinib (Glivec®) ikke længere virker
Hvis imatinib (Glivec®) ikke længere har effekt, findes der andre stoffer, de såkaldte 2. generations tyrosinkinasehæmmere dasatinib (Sprycel®) og nilotinib (Tasigna®), som begge er særdeles effektive. Bosutinib (Bosulif®) er det senest registerede stof til behandling af CML, som kan anvendes til patienter, som ikke tåler de øvrige stoffer eller har udviklet modstandsdygtighed over for disse.

Fremtidens behandling vil måske blive en kombinationsbehandling, som består af en tyrosinkinasehæmmer samt interferon-alpha2 i lav dosering.

Referencer

Kræftsygdomme

Kronisk myeloid leukæmi


Gedeón Guardiola Villaplana (Petrel, Alicante, 1 de octubre de 1984) es un jugador español de balonmano. Actúa como pivote y juega en el equipo alemán HC Erlangen. Es internacional con la Selección de balonmano de España desde 2011.

Es hermano gemelo de Isaías Guardiola, también jugador de balonmano.

Clubes
  BM. Petrel (1996-2001)
  BM. Valencia (2001-2005)
  S.D. Teucro (2005-2008)
  BM. Ciudad de Logroño (2008-2009)
  Portland San Antonio (2009-2012)
  Rhein-Neckar Löwen (2012-2020)
  TBV Lemgo (2020-2023)
  HC Erlangen (2023-Act.)

Palmarés

Rhein-Neckar Löwen
 Copa EHF (1): 2013
 Liga de Alemania de balonmano (2): 2016, 2017
 Copa de Alemania de balonmano (1): 2018
 Supercopa de Alemania de balonmano (3): 2016, 2017, 2018

TBV Lemgo
 Copa de Alemania de balonmano (1): 2020

Selección Española
  Medalla de oro en el Campeonato Mundial de Balonmano Masculino de 2013
  Medalla de bronce en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2014
  Medalla de plata en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2016
  Medalla de oro en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2018
  Medalla de oro en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2020
  Medalla de bronce en el Campeonato Mundial de Balonmano Masculino de 2021
  Medalla de bronce en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
  Medalla de plata en el Campeonato Europeo de Balonmano Masculino de 2022
  Medalla de bronce en el Campeonato Mundial de Balonmano Masculino de 2023

Distinciones individuales
 Finalista a Mejor Deportista Masculino de 2012, 2013 y 2014 en los Premios Deportivos Provinciales de la Diputación de Alicante

Referencias

 Valero Rivera elige a Gedeón Guardiola como relevo del lesionado Garabaya

Enlaces externos
 EHF player info

Balonmanistas de España
Balonmanistas de España en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Deportistas de España en los Juegos Olímpicos de Londres 2012
Balonmanistas de España en los Juegos Olímpicos de Tokio 2020
Balonmanistas de la Sociedad Deportiva Cultural San Antonio
Balonmanistas del Rhein-Neckar Löwen
Españoles del siglo XXI
Deportistas de la Comunidad Valenciana
Nacidos en Petrel

Gedeón Guardiola


Babai Ayaklanması ya da Babai İsyanı ya da Baba Resul Ayaklanması / İsyanı, Vefaiyye takipçilerinden Baba İlyas Horasani ve müridi Baba İshak'ın 1240 yılında Anadolu Selçuklu Devleti topraklarında çıkardığı ayaklanmadır. Ayaklanma Maraş, Adıyaman, Kahta, Gerger, Elbistan, Kefersud (günümüzde adı Doğanyol), Harran, Urfa, Amasya ve Tokat bölgelerindeki Türkmen kitleleri arasında yayılmıştır.  Anadolu Selçuklu tarihindeki en büyük Türkmen ayaklanmasıdır. Başlangıçta Güneydoğu Anadolu'da ortaya çıkan, daha sonra Orta Anadolu'ya yayılan ayaklanmada kadın, erkek, çocuk ve yaşlılarla birlikte bir araya gelen kalabalık Türkmen grupları etrafı yağmalayarak ilerledi ve karşılarına çıkan Anadolu Selçuklu kuvvetlerini birçok kez yenilgiye uğrattı. En sonunda Malya Ovası'nda, Anadolu Selçuklu ordusu içinde yer alan Frenk paralı askerlerinin atılganlığı sayesinde Türkmen savaşçıların büyük çoğunluğu imha edilerek ayaklanma bastırılmıştır. Devlet büyük bir tehlikeyi bu şekilde atlatmış olmasına karşın bu başarının ağırlığı altında kalmış, Anadolu Selçuklu Devleti'nin Moğol İmparatorluğu'nun vassalı haline gelmesinin önünü açmıştır. Dahası bu olayı izleyen yüzyıllarda ortaya çıkan ve Babai hareketi, Babailer Hareketi ya da Babailik olarak bilinen siyasi, toplumsal ve dini nitelikteki hareketin etkisi yıllarca sürmüştür. Yerli ve yabancı araştırmacılar, muhtemelen Mehmet Fuat Köprülü ve Abdülbaki Gölpınarlı'nın etkisinde kalarak Baba İlyas tarafından kurulmuş bir tarikatın var olduğu konusunda hemfikirdir. Buna karşın Ahmet Yaşar Ocak'a göre böyle bir tarikatın varlığını kabul ettirecek herhangi bir ipucuna rastlanmamaktadır.

Kaynakça
Günümüze ulaşan kaynaklar esas olarak Farsça kaleme alınmış bir Müslüman çalışması ile biri Latince, diğeri Süryanice olmak üzere iki Hristiyan kitabıdır. Ortaçağ kaynaklarından diğerleri birkaç cümlelik bilgiler vermektedir. Üçüncü el kaynaklar ise daha fazla bilgi içermektedir. Günümüzde ise konu üzerine yerli ya da yabancı pek çok çalışma vardır. Ayaklanmanın niteliği konusunda ise araştırmacılar oldukça geniş bir yayılım içinde değerlendirme yapmaktadırlar. Yalın olarak bir "Türkmen isyanı" olan ayaklanmayı Marksist araştırmacılar, bir "köylü isyanı" olarak, bir sınıf mücadelesi olarak tanımlamaktadır. Diğer yandan tarihte böyle bir olayın gerçekleşmediği, Türkmenlere düşman Anadolu Selçuklu yöneticilerinin Türkmenleri suçlamak için uydurdukları bir söylence olduğu ya da Alevi Türkmenleri imha etmek isteyen Sunni Anadolu Selçuklu idarecilerinin katliamı olarak anlatan tarihçiler vardır.

Günümüze ulaşan kaynaklar içinde en önemlisi sayılan İbn Bibi'nin el-Evâmirü'l-Alâiyye fi'l-umûri'l-Alâiyye adında bir eseri vardır. Anadolu Selçuklu sarayında görev yaptığı ve dönemin olaylarına bizzat tanık olduğu için çok önemli ayrıntılar vermektedir. Birinci elden bir kaynak olmasına karşın, yüksek bürokrat ve Anadolu Selçuklu resmi tarihçisi misyonu nedeniyle tarafsızlığı tartışma götürmektedir. Örneğin Türkmenler hakkında yazdıkları son derece olumsuz satırlardır. Hatta peygamberlik iddiasında olduğu savı da İbn Bibi'nin Türkmenlere karşı düşmanca duygularından kaynaklandığı ileri sürülmektedir. İranlı bir aileden gelen İbn Bibi'nin babası Harzem sarayında bürokrat olarak hizmet görmüş, Moğol istilası nedeniyle Anadolu'ya gelmiştir. İbn Bibi, I. Alaeddin Keykubat'ın daveti üzerine Anadolu Selçuklu hizmetine girmiştir. Söz konusu eserini, Eski baba dostu İlhanlı tarihçisi Alaüddin Atamelik Cüneyvi'nin direktifi üzerine yazmaya başlamıştır. Cüneyvi'nin İlhanlı sarayı hizmetinde ve İran'da İlhanlı hakimiyetini meşrulaştırmayı amaçlayan bir aile dostu olması nedeniyle İbn Bibi de onun çizgisine içeriğine, tarzına ve amacına uygun bir eser yazmak zorundaydı. Sadece Cüneyvi'ye yakınlığı dolayısıyla değil, Anadolu'daki noyanlarla da yakın temas halinde olmasından ötürü Moğol işgaline sempatik görünmek zorundadır. Öyle ki eserinin bir yerinde İlhanlı hakimiyeti zamanını kastederek "tüm rum ülkesine (Selçuklu ülkesi) bolluk, bereket ve asayiş gelmişti" demektedir.

Latince kaynak olan Simon de Saint-Quentin'in çalışması orijinalde günümüze ulaşmamıştır. Elimizdeki eser bir Fransız tarihçinin büyük kısmını kendi çalışmasında vermesine dayanır. Daha sonra Fransızca olarak Histories des Tartares adıyla yayımlanmıştır. Saint-Quentin, Moğollar'a Hristiyanlığı anlatma görevi verilen bir Dominiken misyoner grubunda, doğu dillerini çok iyi bildiği için yer almıştır. Anadolu'da birkaç yıl kalmıştır.

Önderler ve kitle tabanı

Önderler

Genel olarak
Ayaklanmanın propaganda, örgütlenme ve yönetilmesinde etkin olan unsurlar heterodoks dervişlerdir. Farklı tarikatlara mensup olsalar da, Melamilik akımının etkilerinin görüldüğü belirli bir tasavvuf anlayışına sahip kimselerdir. Moğol istilası nedeniyle Anadolu'ya göç eden bu dervişlerden bir kısmı kentlere yerleşirken, diğerleri kırsal alana yönelmiştir. Kırsal alanda faaliyet gösterenler Türkmen babaları olarak karşımıza çıkmaktadır. Bir kısmı aynı zamanda Türkmen boy şefleridir. Ayaklanmanın esas önderi Baba İlyas da böyledir. Şamanizmin kam – ozanlarına benzeyen, medrese eğitimi görmemiş bu dervişler bir halk İslam'ı anlatmaktadırlar. Bu halk İslamı Müslüman hükümdarlıkların desteklediği, yaygın, geleneksel, bu haliyle ortodoks olarak tanımlanan Sünni anlayışının dışında, bu haliyle heterodoks olarak bilinen inanç sistemidir. Her zaman siyasi otoriteye muhalif ve ayaklanmaya eğilimli bir takım akımlar içinde görülmektedirler. Babai Ayaklanmasına katılan dervişlerin içinde, şeriat ve ahlak kurallarına uymayan, dini yasakları umursamayan, şarap ve esrar kullanan, aralarında homoseksüellerin de bulunduğu Kalenderi'in bulunduğu, belki de çoğunlukta olduğu belirtilmektedir. Kalenderiler dışındaki dervişlerin, boy şefleri olmalarının da sayesinde birer zaviye açtıkları görülmektedir. Bu zaviyeler merkezi yönetim tarafından resmen tescil edilmiştir ve mali yönden vakıf arazileriyle desteklenmiş, ayrıca vergi bağışıklığı da sağlanmıştır. Böylece çok sayıda zaviye sahibi şeyh, varlıklı ve geniş bir aileye sahip oluyor, böylelikle önemli bir güç elde ediyorlardı. Bir kısmı tarih boyunca varlıklarını sürdürmüş ve Osmanlı dönemine kadar, hatta günümüze kadar gelebilmiştir.

Yakın geçmişe kadar İbn Bibi'nin tarih yazınına bakılarak Ayaklanma'nın hem fiili, hem de ideolojik liderinin Baba İshak olduğu kabul edilmekteydi. Daha sonra dönemin başka kaynaklarına bakıldığında peygamberlik iddiası öne süren, kendine "Resulallah" dedirten ideolojik liderin Baba İlyas olduğu anlaşılmıştır. İbn Bibi'nin çalışması, Ayaklanma'nın lideri olarak Baba İshak'ı gösteren tek kaynaktır. St. Quentin ise Baba İshak'la Baba İlyas arasındaki bağdan hiç söz etmezken, Ebu'l-Ferec ve Aşıkpaşazade'nin ifadelerinde Baba İshak'ın Baba İlyas'ın halifesi olduğu açıkça belirtilmiştir.

Baba İlyas
Baba İlyas'ın da temasta olduğu anlaşılan Türkmen babalarının Kalenderi (Abdallar), Haydariler ve Vefailer gibi tarikatlardır. Zaman zaman söz edilmiş olmakla birlikte Yeseviler (Hacı Bektaş Veli), Babai Ayaklanması'nda etkili bir grup olarak görülmezler. Vefailer özellikle önemlidir. Tarihi kaynaklardaki ipuçlarından anlaşıldığı kadarıyla Babai Ayaklanması'nın esas yönetici kadrosu, Baba İlyas ve Baba İshak da dahil Vefai tarikatına bağlı oldukları ileri sürülmektedir. Baba İlyas Elbistan yöresinde faaliyet gösteren Vefai Tarikatı Türkmen şeyhi Dede Garkın'ın müridi olduğu kabul edilmektedir. Kısa sürede Dede Garkın'ın en değer verdiği müridlerinden biri olan Baba İlyas onun tarafından Samsat yakınlarındaki bugünkü adı Doğanyol olan Kefersud Köyü'nde görevlendirilmiştir. Burada görevi gereği Türkmenler arasında dolaşmış, halkı kendine bağlamak için onların sosyoekonomik sorunlarıyla ilgilenmiş, muskalar yazmış olduğu İbn Bibi tarafından ileri sürülmektedir.

Babai Ayaklanması'na varacak olan asıl faaliyetleri Amasya'ya bağlı, bugünkü adı İlyas Köyü olan Çat Köyü'nde başlamış görünmektedir. Burada bir zaviye kurmuştur. Sultan I. Alaeddin Keykubat'ın kendisini ziyarete geldiği ve takdir ettiği anlatılmaktadır. Burada evlenmiş, beş oğlu olmuştur.

Baba İshak
Baba İshak'ın Ayaklanma'nın ikinci ve fiili başlatıcısı, idare edicisi olduğu dışında hakkında tek bir kaynak dışında hiçbir yazılı kaynak günümüze ulaşmamıştır. Bu tek kaynağa (Hüseyin Hüsameddin, "Amasya Tarihi") göre Trabzon doğumludur ve asıl adı Izak'dır. Trabzon'daki Komninos Hanedanı'ndan bir Rum olduğu, bir Rum imparatorluğu kurmak amacıyla Müslüman görünümü altında faaliyet gösterdiği ileri sürülmekte, fakat kaynak gösterilmemektedir. Bu yüzden bu kaynakta Baba İshak hakkındaki bilgilerin bir olasılık olarak görülmesi daha doğru olacaktır.

Kitle tabanı
Günümüze ulaşan tarihi belgelerde ayaklanmanın kitle tabanına ilişkin bilgiler ne yazık ki yetersizdir. Yakın tarihte bu konuyu kapsayan üç çalışma, önemli bilgiler sağlamıştır. Bunlar, Ahmet Refik Altınay'ın Anadolu'da Türk Aşiretleri (966-1200), Faruk Sümer'in Oğuzlar (Türkmenler) Tarihleri – Boy Teşkilatları - Destanları ve Rudi Paul Lindner'in Nomands and Ottomans in Medieval Anatolia çalışmalarıdır. Tüm bu kaynaklardan derlenen bilgilerimize göre Babai Ayaklanmasının en geniş ve en aktif kitle tabanını konar-göçer Türkmenler oluşturmaktadır. Yoğun bir Türkmen göçü, XIII. yüzyıl başlarında Karahıtaylar'la Harzemşahlar arasındaki savaşlarla ağır bir şekilde tahrip olan Fergana bölgesinden Anadolu'ya olmuştu. Diğer bir göç dalgası Maveraünnehir, ardından Harzemşah ülkesine yönelen Moğol istilalarının sonucu gerçekleşmiştir. Bu göç dalgalarıyla Anadolu'ya büyük sayıda Oğuz toplulukları yanı sıra Harzemşah ordusunu oluşturan Kıpçak Türkleri büyük gruplar gelmiştir. Bu yoğun göç dalgasını Anadolu'ya yerleştirmek Anadolu Selçuklu yönetimi için bile güçlükler getirmiştir. Ahmet Yaşar Ocak, kaynaklardaki bazı ifadelerden yola çıkarak ayaklanmanın kitle tabanının yalnızca konar göçer Türkmen grupları olmadığını, diğer önemli bileşenin Orta Anadolu'dan ve Güneydoğu Anadolu'dan köylüler, hatta bir kısmının Hristiyan köylüler olduğunu belirtmektedir. Ayaklanmaya katılanlar içinden bir kısmının da elde edilen ganimetten pay almak isteyen ganimetten pay almak isteyen maceracı insanlar ile kentlerdeki işsiz kesimin olabileceğini belirtmektedir. Genel olarak ifade edilirse bunlar ganimetten pay almak isteyen, ganimet peşindeki unsurlardır. Bu bağlam içinde, Babai Ayaklanması'nın konar göçer Türkmenler ile yerleşik köylüler olduğu kabul edilebilir.

Ayaklanmaya katılan kitlenin önemli bir kısmının Kalenderi grupları olduğu ileri sürülmektedir. Anadolu'ya göçlerle akıp gelen Kalenderilerden büyük kısmı, tek başlarına ya da küçük gruplar halinde dolaşan, yiyecek dilenen kimseler olduğu, diğerlerinin ise görece daha yüksek tasavvuf düşüncesine sahip Kalenderi şeyhleri olup, kentlere yerleşen, zaviyeler kuran unsurları içerdiği kabul edilmektedir. Kentlere yerleşerek zaviyeler kuranlar büyük saygı görmüş, saray tarafından kendilerine vakıf araziler bağlanmışken, başıboş dolaşanların istenmeyen kimseler olduğu, örneğin I. Alaeddin Keykubat tarafından toplatılıp buğday tarlalarında ya da maden ocaklarında çalıştırıldığı ifade edilmektedir. Bu Kalenderi kesimin ayaklanmaya büyük ölçüde katılmış olmaları muhtemeldir. Dolaşan Kalenderi unsurların şeriat ve ahlak kurallarına uymadıkları, dini yasakları reddettikleri, namaz kılmadıkları, hatta şarap içip esrar kullandıkları, aralarında homoseksüel ilişkilerin bile pervasızca sürdürüldüğü, bu yüzden hemen her kesim tarafından istenmeyen kimseler olduğu bilinmektedir.

Ayaklanmanın nedenleri
Pek çok araştırmacı ayaklanmanın çeşitli nedenleri üzerinde durmuşlardır. Bu nedenler, her tarihsel olayın içinde cereyan ettiği ortamdan doğmuş olduğu dikkate alınırsa, ekonomik ve sosyal şartlar olarak gruplandırılabilir.

Ekonomik ortam
Moğol yayılmasının başladığı kabaca 1220 yılından itibaren büyük Türkmen kitleleri batıya doğru kaçmak zorunda kalmış, bunların bir kısmı da Anadolu'ya gelmeye başlamıştır. Ne var ki daha önceki göç hareketleriyle Anadolu'ya gelmiş olan Türkmenler, özellikle Güneydoğu Anadolu bölgesindeki yazlak ve kışlaklara yerleşmiştiler. Yeni gelenler için yazlak ve kışlak bulmak büyük bir sorun olmuştur. Bir önceki yüzyılda Anadolu Selçuklu yönetimi Türkmenlere yazlak ve kışlak göstermekte bir sorun yaşamıyordu, çünkü otlak olarak kullanılabilecek çok geniş alanlar vardı. Yeni gelen göçlerle birlikte yenilere otlak göstermek çok zor olmaya başlamıştır. Bu nedenle zaman zaman Türkmen grupları arasında çeşitli seviyelerde sürtüşmeler de olmuştur. Diğer yandan Türkmenlerin büyük çoğunluğu, yüzyıllardan beri sürdüre geldikleri konar göçer yaşam biçimlerini değiştirmeye yanaşmıyorlardı. Türkmenlerin bu mevsimlik yer değiştirmeleri sırasında yerleşik topluluklarla aralarında, ekili alanlara verilen zararlar dolayısıyla ister istemez sürtüşmeler çıkmaktadır. Konar göçerlerle yerleşik topluluklar arasındaki sürtüşmelerin bir başka nedeni de Türkmenlerin yerleşim yerlerine ve kervanlara karşı düzenledikleri talan seferleridir. Devletin yerel askerî güçleri derhal müdahale ediyor, böylece Anadolu Selçuklu Devleti ile konar göçer Türkmenler arasında bazı bazı çatışmalar oluyordu. Kitlesel hareketlerin en temel nedeninin geçim zorlukları olduğu bilinmektedir. Türkmenler de ağır bir geçim zorluğu içine düşmüş olmalıdırlar. Ne var ki o günkü şartları günümüze aktaran yazılı bir kaynak bulunmamaktadır.

Sosyal – dini ortam
Babai Hareketi'nden günümüze, onların ideolojilerini, görüşlerini yansıtan yazılı hiçbir belge kalmamıştır. Bu yüzden inançlarını, yönettikleri hareketin ilkelerini ve hedeflerini birinci elden kaynaklardan bulamıyoruz. Bununla birlikte Babai Hareketi'nin tüm geleneğinin mirasçısı olan Kalenderiler, sonraki yıllarda menkıbeler, deyişler ve nefesler şeklinde bir geleneği kaleme almışlardır. Bu inanç sisteminin Babai Ayaklanması'nın ideolojik yaklaşımları olduğu, bu haliyle heterodoks özellikler göstermesi gerektiği düşünülmektedir. Bu tarz inanç sistemlerinde ortak üç özelliğin, bir kurtarıcı olarak mehdi inancı, İslam öncesi inançlarla İslam inancını bir arada harmanlayıp yaşatmak ve güçlü bir mistik yapıya sahip olmanın Babailik inanç çerçevesinde de görüldüğü ileri sürülmektedir.

Babai Ayaklanması'nın yayıldığı iki ana bölgeden biri olan, Tokat, Çorum, Sivas ve Yozgat kesimini içine alan İç Anadolu Bölgesi'nin, I. Alaeddin Keykubat saltanatı yıllarında en gelişkin seviyeye ulaşan uluslararası transit ve yerel ticareti sayesinde kentlerde yüksek bir yaşam standartına erişilmişti. Kentlerin dışında ise göçlerle gelen Türkmen grupları, tüm kırsalı yazlak ve kışlak olarak kaplamıştı. II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in basiretsiz yönetiminde bu bölge gelir yönünden gerileme gösterdi. Konar göçer Türkmenler de bu durumdan doğal olarak etkilenmiştir. Diğer yandan bölgede geçmiş yüzyıllarda Hristiyan heterodoks akımlar ortaya çıkmış ve geniş bir kesimi etkilemiştir. Özellikle Kızılırmak kavsinin içinde kalan bölgede 8. ve 9. yüzyıllarda ortaya çıkan, Maniheizm ve Hristiyanlık inanç unsurlarını birleştiren heterodoks bir inanç yapısı geniş kitleleri etkilemişti. Ana belkemiği dünyanın iyi ve kötü güçler arasında bir mücadele arenası olduğu, günün birinde bir kurtarıcının ortaya çıkarak iyi güçlerin hakimiyetini sağlayacağı inancıdır. Hızla yayılmış, Trakya – Ermenistan arasında etkileri görülmüştür. Birçok yerde kendine özgü kiliseler kurulmuştur. Ayaklanmanın etkin olduğu ikinci bölge Güneydoğu Anadolu Bölgesi'dir. Her şey bir yana bölge bir yüzyıldır Anadolu Selçuklu – Eyyubi çatışma bölgesiydi. Böyle olunca hem yerleşik halkın, hem de konar göçer Türkmenlerin yaşam koşulları değişkendir. Diyarbakır, Urfa ve Mardin gibi şehirlerin dışındaki alanlar göçebe sürücü toplulukların hakim kitle oldukları alanlardır. Bu gruplardan Döğerler, Bayatlar ve günümüzdeki adı Tahtacılar olan Ağaçerleri büyük bir nüfusa sahiptir. Bu bölgelerde kökleri çok eskilere dayanan heterodoks inançlar yayılmıştır. Bilinen en eskileri II. yüzyılda Marcion adında bir dini şahsiyetin, Zerdüştlük'den esinlenen, iyi ve kötü güçlerin mücadelesine dayanan bir inanç sistemini yaydığı bilinmektedir. En son heterodoks inan İsmailik olarak karşımıza çıkmaktadır. Güneydoğu Anadolu Bölgesi konusunda, II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in icraatleriyle topluca yağma hareketlerine yönelen Harezmli toplulukların bu bölgeye göç ederek yağmaları burada sürdürmeleri de göz önünde tutulmalıdır.

Babai Ayaklanmasının safhaları

Propaganda ve kitle tabanı oluşturma safhası
Dönemin sultanı olan II. Gıyaseddin Keyhüsrev hakkında günümüze ulaşan hemen hemen bütün kaynaklarda onun ve yönetimi hakkında olumlu bir şey bulmak olanaksızdır. Devlet işlerini bütün bütün, onu tahta geçirmekte esas rol oynayan emirlerin en çok çaba harcıyanı olan Sadeddin Köpek'e bırakmış, tüm zamanını zevk ve eğlencede geçiren, bu yüzden de halkın nefretini kazanan bir hükümdar olarak söz edilmektedir. Baba İlyas, muhtemelen zaten Türkmenler arasında var olan hoşnutsuzluğu körüklemiş, parlak bir gelecek umudu yaratmış olmalıdır. Bu şekilde geniş Türkmen kitlelerinin bağlılığını kazanmıştır. Öte yandan Gıyaseddin Keyhüsrev'in tahta geçmesinin ananeye aykırı bir şekilde bazı emirlerin oldu bittiye getirmesi, bunların dışındaki emirleri kızdırmış, devlet ricali arasında birbirine diş bileyen iki grup ortaya çıkmıştır. Bu çekişme kuşkusuz devlet idaresinde halkın aleyhine gelişmeleri de doğurmuştur.

Sultan I. Alaeddin Keykubat döneminde ise halkın genel durumunun çok daha iyi olduğu anlaşılmaktadır. Baba İlyas için de durum sorunsuz görünmektedir. Keykubat'ın zaviyesinde Baba İlyas'ı ziyaret ederek ona yakınlık ve saygı göstermiştir.

O dönemin kaynaklarında ayaklanmayı Baba İshak'ın başlattığı yazılmaktadır. Oysaki 15. ve 16. yüzyıllardan günümüze ulaşan Osmanlı kaynaklarında II. Gıyaseddin Keyhüsrev'in Baba İlyas üzerine bir ordu göndermesinin ayaklanmanın başlamasında esas neden olduğu belirtilmektedir. Anlatılanlara göre genç sultan, Baba İlyas'ın zaman içinde büyüyen gücünden çekinmeye başlamış, Baba İlyas'ın Anadolu Selçuklu tahtına karşı ayaklanacağını ileri süren telkinlere değer vermiş, ondan önce harekete geçerek Baba İlyas'ı bertaraf etmek istemiştir. Nitekim Aşıkpaşaza'de, Çat Köyü Kadısı Köre Kadı'nın Sultan nezdinde kışkırtmaları etkili olmuştur. Yine de Baba İlyas'ın en yakın müridini Güneydoğu Anadolu'ya göndermesi ve onun oralardaki faaliyetleri Anadolu Selçuklu Sarayı tarafından tespit edilmiş, bir ayaklanma hazırlığında olan bu büyük gücün merkezinin imha edilmesi amaçlanmış olmalıdır.<ref>Ahmet Yaşar Ocak, sh.: 150 - 152

Sonuçta bulunduğu Amasya'ya doğru, amacı kendisini ve zaviyedeki müritlerini öldürmek olan bir Anadolu Selçuklu ordusunun yaklaşmakta olduğunu haber alan Baba İlyas, yakın müritleriyle birlikte, o zamanlarda Haraşna olarak bilinen Amasya kalesine çekilmiştir.

Yetenekli müridlerini ülkenin farklı bölgelerine propaganda ve örgütlenme için gönderen Baba İlyas'ın propagandası, Keyhüsrev yönetiminin keyfi uygulamalarla özellikle yoksul halka hayatı zorlaştırdığı, çeşitli zulümlerle insanların geçim zorlukları çektiği, zaten sultanın ve devlet ricalinin zevk ve eğlenceye daldıkları yönündedir. Ona göre sultan da ona uyan devlet ileri gelenleri de şarap içerek, dine aykırı çeşitli eğlencelere dalarak Peygamber'in yolundan ayrıldıkları, sonuçta dinin elden gitmektedir. Bütün bu dinden ayrılmaların ve zulümlerin giderilmesi, yeni bir düzen kurulması için kendisinin doğrudan doğruya Allah tarafından görevlendirildiği, bu yolda yenilgi görmeyeceği anlatılıyordu. İbn Bibi'ya bakılırsa Baba İlyas ve müridleri, elde edilen ganimetten tüm katılanların pay alacağını anlatıyorlardı. Bu şekilde büyük yoksulluk çeken halkı olduğu kadar ipsiz sapsız kesimi de maddi kazanç vaadiyle yanına çekiyordu. Baba İlyans diğer yandan kendilerine katılmayanların öldürülmesini emretmiştir. Propaganda konusunda Anadolu'da çok yaygın hale gelmiş olan Kalenderi ve Haydari babalarından da yararlanıldığı anlaşılmaktadır. Onların görüşleri de Baba İlyas'ın görüşlerine oldukça benzerdi. Baba İlyas'ın taraftar kitlelerinin genişlemesinde ayrıca Türkmen babalarını birçoğunun esasen Türkmen kabile şefleri olmasının etkisi büyük olmuştur. Hem Türkmen babaları, hem onların müridleri savaşçı dervişlerdir.

Ancak faaliyet gösterdiği bölgede başkaca bir harekete geçmeyen Baba İlyas, birden bire ortadan kaybolmuştur. Bir süre sonra yine Türkmenlerin yoğun bulunduğu Amasya civarlarında, bugünkü adı İlyas olan köyde ortaya çıkmıştır. Üçüncü göbekten torunu Âşıkpaşazâde, yanına dört müridini veren Dede Garkın tarafından Amasya'ya gönderildiğini yazmaktadır. Buradaki köyde köyün sürüsüne karşılıksız çobanlık yaparken münzevi bir hayat sürmekteydi. Kısa süre sonra köylülerin ve çevredeki Türkmenlerin güvenini kazanmış, sonra da evlenmiştir. Art arda beş çocuğunun olduğu belirtilmektedir.

Amasya dolaylarında müritlerinin sayısı arttığında yetenekli ve kendisine bağlı bulduğu bazı müritlerini farklı bölgelerdeki Türkmen grupları içine göndermiştir. Bu müritler Maraş, Elbistan, Kefersud, Adıyaman, Gerger, Kâhta, Harran ve Urfa yörelerine gönderilmiştir.

Ayaklanmanın başlaması
Baba İlyas'ın gönderdiği müritleri görev bölgelerinde gizlice ayaklanma hazırlıklarına başlamışlardır. Birçok Türkmen hayvanlarını satıp at ve silah edindiler. Ayaklanmanın başlatılması zamanı geldiğini düşünen Baba İlyas, İbn Bibi'nin sözcükleri ile ifade edilirse, müritler vasıtasıyla kendisine bağlı kitlelere iki hedef gösteren bir emir vermiştir. "fesatların kökünü kazımak", "insanların halini düzeltmek". Bu hedefler için yöntem de belirtilmiştir, "Karşı gelenler ise, hiç tereddüt etmeden öldürülecek…" Bu iki hedef dışında bir de ödül vardır, elde edilecek ganimetten eşit pay almak".

Ayaklanmanın yayılması ve Baba İlyas'ın idamı
Baba İshak kuvvetleri Malatya üzerine yürüdüklerinde Malatya subaşısı Alişiroğlu Muzafferiddin  ya da Muzafferüddin Ali Şîr karşılarına çıkmıştır. Malatya subaşısı Babailer karşısında yenilgiye uğramıştır. Ancak subaşı yeniden asker toplayıp karşılarına çıktı, lakin yine yenilgiye uğradı. Baba İshak kendisine katılan yöre halkından insanlarla daha büyük bir kuvvet haline gelmiştir. Haber saraya ulaştığında Sultan II. Gıyaseddin Keyhüsrev korkuya kapılarak emirlere bırakarak ailesiyle birlikte Beyşehir Gölü kıyısındaki Kubadabad Sarayı'na çekilmiştir.

İsyancı ordusunun Malatya'dan sonra Elbistan üzerine bölgeyi yağmalamış, karşı koyanları öldürmüştür. Kendilerine katılanlarla daha da güçlenerek en iyi savaşçılarını önden Sivas yönüne göndererek geriden onları izlemişlerdir. Kentteki garnizon komutanı arka arkaya Konya'ya gönderdiği ulaklarla takviye kuvvet istediyse de cevap alamamıştır. İsyancılar kent önlerine gelince kararlı bir saldırıyla kenti düşürdüler, yağmaladılar ve ileri gelenleri öldürdüler. Sivas'ta işlerini bitirince bu kez Amasya yönünde ilerlemişlerdir.

Baba İshak ve isyancı ordusu, Baba İlyas'a ulaşmak için Amasya üzerine ilerlerken Baba İlyas da bölgede sözü geçen Türkmenleri topladı, onlara mücadelelerinde hiç birinin yaralanmayacağını, ölmeyeceğini söyledi. Çevreyi kontrol altına aldıktan sonra, kaleyi bir an öne ele geçirerek hem kuvvetlerini emniyete almak, hem de bu müstahkem mevkiyi bir harekat üssü haline getirmek için Amasya Kalesi'ne saldırmıştır. Kale, Amasya subaşısı Hacı Armağanşah komutası altındadır. Çatışmaların haftalarca sürdüğü belirtilmektedir. Şiddetli çatışmalarda iki taraftan da yaralı ve ölü olunca müritleri Baba İlyas'tan hesap sordular. Baba İlyas ise şeytan işi bir rüya gördüklerini söylemekle yetinmiştir. Ardından hata yaptığını fark etmiş, "Yarın huzurunuzda tanrı ile konuşmaya gideceğim. Neden fikrini değiştirdi. Öğrenip size söyleyeceğim" demiştir. Daha sonra çatışmalara kendisi de katılmış, ağır biçimde yaralanmış, müridleri kendisini, eşini ve çocuklarını uzaklaştırarak emniyete almışlardır. Kısa süre sonra kale komutanı Hacı Armağanşah bir huruç hareketine girişerek kuşatmacıları püskürttü ve yaralı haldeki Baba İlyas'ı ele geçirdi, hemen ardından kale burçlarından birine astırdı. Fakat Babailer onun ölmediğine, geri döneceğine inandılar.

Malya Muharebesi ve ayaklanmanın bastırılması
Amasya ve Tokat civarına hakim olan isyancılar Konya üzerine ilerlemeye başladıklarında Sultan Gıyaseddin Keyhüsrev, Babai şeflerine bir elçi göndererek ayaklanmadan vazgeçtikleri takdirde Kayseri'i onlara bırakacağını bildirmiştir. Ancak Babai şefleri bu öneriyi geri çevirdiler. Bunun üzerine Konya'dan ve Erzurum'dan kuvvetler 6 gün içinde Sivas'ta toplanmıştır. En seçme askerlerden bir araya getirilen bir öncü birlik Emir-i Candar Necmeddîn Behramşah ve Gürcüoğlu Zahireddin Şir komutasında isyancıların üzerine gönderilmiştir. Öncü kuvvet, Malya Ovası'na hakim bir tepe üzerinde henüz kamp kurmuş olan Babailer karşısında savaş durumu almıştır. İki ordunun

Baba İshak'ın güçlerine ayaklanan Türkmenler'in yanı sıra, Halep ve Antep yöresine sürülmüş olan Harezm Türkleri de katılınca ayaklanma daha da geniş bir bölgeye yayılmış oldu. Elbistan'da yenilen Anadolu Selçuklu ordusu Sivas'ı ayaklanmacılara bırakmak zorunda kaldı. Ardından Amasya ve Kayseri de ayaklanmacıların eline geçti. Ayaklanmacılar başkent Konya'yı tehdit etmeye başlayınca, II. Gıyaseddin Keyhüsrev buradan ayrılmak zorunda kaldı. Baba İlyas'ın Amasya Kalesi'nde öldürülmesi ayaklanmacıları daha da kışkırttı. Ayaklanmacılar Kırşehir'e doğru ilerlemeye başlamışlardı.
1240 tarihinde Baba İshak kumandasındaki Babailer, aileleri, sürüleri ve bütün ağırlıklarıyla Kırşehir'in doğusunda yer alan "Malya" Ovası'nda "Emîr Necm'ed-Dîn" komutasındaki Selçuklu Ordusu ile karşı karşıya geldiler. Kumandan Emîr Necm'ed-Dîn'in zırhlı kuvvetlerden oluşan kiralık Frank askerlerini öne almak suretiyle saldırması neticesinde "Babailer Ordusu" darmadağın oldu. Muharebenin sonunda Baba İshak ta hayatını kaybetmişti. Mağlup olan Babailer'in tamamı kadın ve çocuklar hariç herkes kılıçtan geçirildi.

Babai ayaklanmasının belli başlı sonuçları
 Babai Ayaklanmasından sonra, yüzyıllarca Anadolu'da görülen tarikatların bir kısmının Baba İlyas'ın görüşlerinden etkilendiği, hatta devam ettirildiği ileri sürülmektedir. Örneğin, Aşıkpaşazade'ye göre Hacı Bektaş-ı Veli'nin Horasan'dan Anadolu'ya kardeşi Menteş ile birlikte geldiği, o zamanlar Sivas'ta bulunan Baba İlyas'ı ziyaret ettikleri, kardeşi ile birlikte Kırşehir üzerinden Kayseri'ye geldiklerli, Menteş'in Sivas'a döndüğü ve Babai Ayaklanmasına katılıp bu ayaklanma sırasında öldüğü bildirilmektedir. Aşıkpaşazade, Hacı Bektaş-ı Veli'nin Baba İlyas'ın müridi olduğunu ve daha sonra kendi adıyla bilinen Bektaşilik Tarikatı'nı kurduğunu yazmaktadır. Ahmet Yaşar Ocak, Vefailik Tarikatı içinde yeni bir senkretik, heterodoks akımın ortaya çıktığını, 14. yüzyılın başlarına kadar yarım yüzyıl süresince Anadolu'da gelişerek ilk Osmanlı sultanlarının da desteğini sağlayan "Rum Abdalları" denilen bu zümrenin, devletin kuruluş yılları boyunca fetihlerde ve iskan hareketlerinde önemli işler gördüğünü belirtmektedir. Bu zümre kendilerine isim babası olarak Hacı Bektaş-ı Veli'yi seçerek yeni bir tarikat şekline dönüşerek 16. yüzyıl başında Bektaşilik adını aldığını ileri sürmektedir.

Babai Ayaklanması, Anadolu Selçuklu Devletini iyice güçsüz duruma düşürdü ve Anadolu Selçukluları Anadolu'ya giren Moğollara 1243'teki Kösedağ Savaşı'nda teslim olmak zorunda kaldı. Babai Ayaklanması bastırılmasına karşın, bu harekete bağlı olarak yayılan Babailik inancı etkisini uzun zaman sürdürmüştür. Babai Ayaklanmasının meydana getirdiği tesirleri aşağıdaki maddeler halinde sıralanabilir:
 Asıl Babai Hareketi'de bu ayaklanmadan sonra tesirlerini göstermeye başladı. Baba İlyas çevresine toplanan Yesev'îyye, Vefâ'îyye, Kalender'îyye, Haydâr'îyye Türkmen dervişlerinden çoğunun katıldığı bu ayaklanma hedefine ulaşamadıysa da, sağ olarak kurtulabilen taraftarları arasında büyük bir dayanışmanın hasıl olmasına aracılık etti.
 Baba İlyas'ın kutsallaştırılan şahsiyeti gittikçe yeni bir syncrétique (farklı dinî inançları bünyesinde toplamak suretiyle birleştiren) tasavvufî hareketin odak noktası oldu. Sonradan Babailik adını alan bu cereyan Türkmenler arasında doğduğu ve onlara hitap ettiğinden ötürü, onların sosyal, kültürel ve dinî i'tikadlarıyla ahenkli bir yapı oluşturdu. Kısacası Babaîler'in inançları o devirde doğuda Müslümanlar tarafından Semen'îyye olarak adlandırılan dinîn i'tikadlarının pek çoğunu kendi bünyesinde barındırmaktaydı.
 Günümüzde her ne kadar Babailik adı altında bir mezhep / tarikat bulunmamaktaysa da, Babai hareketinin inanç ve geleneklerini atalarından miras olarak alan Kızılbaşlar adını verdiğimiz zümreler ve onların i'tikadlarını barındıran bir Bektaşilik mevcuttur. Daha sonraki dönemlerde Şiîliğin ve Hurûfîliğin etkileri hariç tutulacak olduğunda, Kızılbaşlık ve Bektaşîi]liğin inançlarının değişik isimler altında yeniden sahneye çıkmasından başka bir şey olmadıkları apaçık bir şekilde görülmektedir.
 İlmî açıdan Şiîlik aracılığıyla açıklanması pek olası görülmeyen ve bu iki tarikata mensup yazarlar tarafından XVI. yüzyıldan evvel kendi bünyelerinde henüz Şiîliğin tesirlerinin hissedilmediği devirlerde üretilen bazı menkıbelerden müteşekkil olan eserler Babai Hareketini anlamamıza ışık tutan yegâne kaynaklar olarak karşımıza çıkmaktadır.

Kaynakça

Yararlanılan kaynaklar
 Ahmet Yaşar Ocak, Babailer İsyanı, Dergah Yayınları. İkinci baskı 2016
 Bahri Arslan, Babailer İsyanı ve Anadolu Selçuklu Devleti'nin Durumu
 Salim Koca, Dini İnanç ve Düşüncelerin Politik Amaçlarda Kullanılmasına Dair Selçuklu Devrinden İbret Verici Bir Örnek: Babailer Ayaklanması
 İslam Ansiklopedisi

Anadolu Selçuklu Devleti
Ayaklanmalar

Babaî Ayaklanması


Ageo se poate referi la:

 Yakushima, o insulă în Japonia.
 Asteroidul 20193 Yakushima, un corp ceresc numit după insula Yakushima.

Yakushima (dezambiguizare)


Svijet

Književna djela

 Druga Zaklada Isaaca Asimova

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

 Nobelova nagrada za književnost:

Rođenja

Smrti

 8. studenog – Ivan Aleksejevič Bunjin, ruski književnik (* 1870.)

Hrvatska i u Hrvata

Književna djela

Događaji

Osnivanja

Nagrade i priznanja

Rođenja

Smrti

Izvori

Vanjske poveznice

Književnost u 1953.