Lucilius cel Tânăr (secolul I) a fost procurator al Siciliei în timpul domniei lui Nero, prieten și corespondent al lui Seneca și autor posibil al Aetna, un poem care a supraviețuit până în zilele noastre.

Viața
Informațiile cunoscute despre Lucilius provin din scrierile lui Seneca, mai ales din Scrisorile morale, care sunt adresate lui Lucilius. Seneca i-a dedicat, de asemenea, enciclopedia Naturales Quaestiones și eseul De Providentia. Lucilius pare să fi fost originar din regiunea Campania, iar Seneca se referă în mod repetat la "iubitul tău Pompeii". În perioada în care Seneca a scris Scrisorile (c. 65 d. Hr), Lucilius era procurator (și, posibil, guvernator) al Siciliei. El era eques, un rang pe care l-a obținut prin "muncă persistentă", și deținea o vilă rurală în Ardea, la sud de Roma. Seneca laudă într-una din cele mai scurte scrisori o carte pe care Lucilius o scrisese și în altă parte citează câteva versuri dintr-o poezie a lui Lucilius.

Aetna
Aetna este un poem cu 644 de versuri despre originea activității vulcanice, care a fost atribuit lui Vergilius, Cornelius Severus și Manilius.

Scrierea sa a fost plasată în poi în timp până în jurul anului 44 î.Hr., pe motiv că anumite opere de artă, despre care se știa că au fost aduse la Roma în jurul acestei date, sunt menționate ca aflându-se departe de oraș. Dar cum autorul pare să fi cunoscut și să fi făcut uz de lucrarea Quaestiones Naturales a lui Seneca (scrisă în jurul anului 65 d.Hr.), și nu se face nicio mențiune la marea erupție a Vezuviului (AD 79), timpul scrierii sale pare să se afle între aceste două date. Argumentele care-l dau pe Lucilius ca autor sunt prietenia sa cu Seneca și familiarizarea cu scrierile lui; faptul că el a deținut câtva timp funcția de procurator imperial al Siciliei și astfel era familiarizat cu regiunea; și că el a fost autorul unui poem despre Sicilia. S-a obiectat că menționarea sa în scrisoarea lui Seneca din 79, care este autoritatea principală cu privire la acest subiect, în care el pare că-i cere lui Lucilius să introducă tema din Aetna doar ca un episod în proiectatul său poem, nu-l face obiectul unui tratament separat. Sursele Aetnei sunt Poseidonios din Apamea și, probabil, pseudo-aristotelicul De Mundo, în timp ce există multe reminiscențe din scrierile lui Lucretius. Poemul și-a pierdut importanța într-un stat foarte corupt, iar dificultățile citirii sale sunt sporite de natura lipsită de poezie a subiectului, de lipsa de concizie și de utilizarea deranjantă a metaforei.

Notes

Ediții
 J Scaliger (1595)
 F Jacob (1826)
 H A J Munro (1867)
 Moritz Haupt în ediția sa despre Vergilius (1873)
 E. Bährens în Poetae latini minores, ii.
 Siegfried Sudhaus (1898)
 Robinson Ellis (1901), conținând o bibliografie a subiectului

Referințe

Legături externe
 Robinson Ellis, (1901), Aetna; a critical recension of the text, Latin text with English translation and commentary, at the Internet Archive

Romani din secolul I
Poeți latini

Lucilius cel Tânăr


Ekgonin, vrsta psihoaktivne droge. Uvrštena je u Hrvatskoj na temelju Zakona o suzbijanju zlouporabe drogu na Popis droga, psihotropnih tvari i biljaka iz kojih se može dobiti droga te tvari koje se mogu uporabiti za izradu droga, pod Popis droga i biljaka iz kojih se može dobiti droga, pod Droge sukladno Popisu 1. Jedinstvene konvencije UN-a o drogama iz 1961. godine. Esteri i derivati koji se mogu prevesti u ekgonin i kokain tvar su čija je distribucija strogo kontrolirana. Kokain je benzoil-metilekgonin. Hidrolizom hidrolizi kiselinama ili alkalijama razlaže se na ekgonin, benzojevu kiselinu i metilalkohol. Iz biljke koke se dobiva mješavina alkaloida, koji su esteri ekgonina. Hidroliziranjem mješavine dobiva se ekgonin. Polusintetski se iz ekgonina metilacijom i esterifikacijom dobiva kokain ili drugi alkaloidi koke (cinamilkokain i alfa-truksilin). Ekgoninovi esteri nastaju u ljudskom organizmu po konzumiranju kokaina. U jetrima se brzo hidrolizira jetrenom karboksiesterazom u inaktivne metabolite ekgonin metil ester i benzoilekgonin. Ekgonin metil esteri također nastaju djelovanjem serumske pseudoholin esteraze, dok kokain može prijeći u benzoilekgonin spontanom hidrolizom. Karboksi esteraza u prisustvu alkohola katalizira transesterifikaciju kokaina (ekgonin metil ester) u kokaetilen (benzoilekgonin etil ester).

Izvori

Psihoaktivne droge

Ekgonin


Aida Esther Bueno Sarduy é uma antropóloga afro-cubana, documentarista e professora da Universidade de Nova York.

Carreira
Sarduy é doutorada em antropologia social pela Universidade Complutense de Madrid. A sua tese de doutoramento examinou a liderança feminina em religiões afrodescendentes como a religião Xangô no Recife. De 1999 a 2009 foi investigadora do Centro de Estudos sobre Migrações e Racismo da Universidade Complutense. Ela continuou a estudar a história das mulheres negras na América do Sul e lecionou na NYU, Hamilton College e Stanford.

O curta-documentário de Sarduy, Guillermina (2019), teve a sua estreia mundial no New Orleans Film Festival. Em março de 2020, a Associação de Mulheres da Guatemala convidou Sarduy a Madrid para falar sobre Guillermina.

Alunos da Universidade Complutense de Madrid
Antropólogas de Cuba
Pessoas vivas
!Mais Teoria da História na Wiki (Mais Pretas)

Aída Bueno


Das  Naturreservat Cap Sainte Marie, auch Cap Vohimena genannt,  liegt im Süden der Insel Madagaskar.
Es hat eine Fläche von 1750 ha.

Geografie
Das Naturreservat liegt 63 km südlich von Tsihombe und 230 km von Fort-Dauphin (Tolagnaro) entfernt.

Tierwelt
Besonders beeindruckend an diesem Reservat ist die Häufung der dort vorkommenden Schildkröten. Bis zu 3000 Stück wurden hier auf einem km² gezählt. An Arten kommen hier vor allem die Strahlenschildkröte (Geochelone radiata) und die Spinnenschildkröte (Pyxis arachnoïde) vor.

Des Weiteren findet man hier den Graubraunen Mausmaki, einen winzigen Lemuren von 15 cm, den endemischen Madagaskar-Sandleguan (Chalarodon madagascariensis) und die gelbe Farbfledermaus Rousetus madagascariensis.

Weblinks
 Nationalparks Madagaskar - Beza Mahafaly

Nationalpark in Madagaskar
Nationalpark in Afrika
Geographie (Androy)

Naturreservat Cap Sainte Marie


O teste de campo aberto é um teste experimental desenvolvido por Calvin S. Hall usado para avaliar os níveis gerais de atividade locomotora, ansiedade e motivação para explorar em animais (geralmente roedores) em pesquisas científicas. No entanto, até que ponto o comportamento em campo aberto mede a ansiedade é controverso. O teste de campo aberto pode ser usado para avaliar a memória através da capacidade do animal de reconhecer um estímulo ou objeto. Outro teste em animais que é usado para avaliar a memória usando o mesmo conceito é o teste de reconhecimento de novos objetos.

Conceito
Animais como ratos e camundongos exibem uma aversão natural a áreas abertas bem-iluminadas. Por outro lado, eles também têm um impulso para explorar um estímulo percebido como ameaçador. A diminuição dos níveis de ansiedade leva ao aumento do comportamento exploratório. O aumento da ansiedade, em contrapartida, resultará em menos locomoção e preferência por ficar perto das paredes do campo (tigmotaxia).

Desenho experimental

O campo aberto é uma arena com paredes para evitar fugas. Comumente, o campo é marcado com uma grade e cruzamentos quadrados. O centro do campo pode ser marcado com uma cor diferente para diferenciá-lo das demais áreas. Nos aparelhos de campo aberto modernos, feixes infravermelhos ou câmeras de vídeo com um software associado podem ser usados para automatizar o processo de captura e análise de dados.

Os padrões comportamentais medidos no teste de campo aberto incluem:

 Cruzamentos das linhas – Frequência com que o roedor cruza linhas de grade com todas as quatro patas (uma medida da atividade locomotora), às vezes dividida em atividade perto da parede e atividade no centro.
 Entradas na área central – Frequência com que o animal entra na área central com as quatro patas.
 Duração na área central – Duração do tempo gasto na área central.
 Empinamento (rearing) – Frequência com que o roedor se sustenta apenas sobre as patas traseiras no campo. O comportamento de empinamento em que as patas dianteiras do animal não são apoiadas e o comportamento semelhante em que as patas dianteiras são apoiadas contra as paredes do aparato têm diferentes mecanismos genéticos e neurais subjacentes, com o primeiro sendo uma medida mais direta de ansiedade.

 Postura de estiramento corporal (stretch-attend posture) – Frequência com que o roedor demonstrou alongamento da cabeça e dos ombros seguido de retração para a posição original. Uma alta frequência indica altos níveis de ansiedade.
 Defecação e micção – A frequência de defecação e micção é controversa. Alguns cientistas argumentam que o aumento na defecação mostra aumento da ansiedade. Outros cientistas discordam e afirmam que a defecação e a micção mostram sinais de emotividade, mas não devem ser considerados necessariamente como ansiedade.

Críticas
Quando o teste foi desenvolvido pela primeira vez, ele havia sido validado farmacologicamente através do uso de benzodiazepínicos, uma classe de medicamentos comumente usada no tratamento da ansiedade. No entanto, fármacos mais recentes, como agonistas parciais de 5-HT1A e inibidores seletivos de recaptação de serotonina, que também comprovadamente tratam a ansiedade, mostram resultados inconsistentes nesse teste.

Devido à natureza idiopática da ansiedade, os modelos animais apresentam falhas que não podem ser controladas. Por isso, é melhor que o teste de campo aberto seja feito em conjunto com outros testes, como o labirinto em cruz elevado e o teste da caixa claro-escuro.

Diferentes resultados podem ser obtidos dependendo da linhagem do animal. Além disso, diferentes equipamentos e marcações no campo podem causar resultados divergentes.

Ver também
 Modelos animais de depressão
 Teste de natação forçada

Referências

Experimentos com animais

Teste de campo aberto


Florian Kindle (* 25. November 1907 in Triesen; † 5. Juli 1994 ebenda) war ein liechtensteinischer Politiker (VU) und Sportfunktionär.

Biografie
Florian Kindle war der Sohn von Florian Kindle und dessen Frau Amalie (geborene Futscher). Er war Bürger von Triesen und besuchte eine Landwirtschaftsschule in Tirol. Von 1937 bis 1942 verwaltete Kindle als Armenvater das Bürgerheim seiner Heimatgemeinde. Von 1942 bis 1948 war er Gemeindekassier von Triesen. Von 1950 bis 1962 fungierte er als Vermittler und gehörte von 1957 bis 1960 dem Gemeinderat von Triesen an. Neben seiner kommunalpolitischen Tätigkeit war Kindle von 1939 bis 1949 für die Vaterländische Union Abgeordneter im Landtag des Fürstentums Liechtenstein. Von 1947 bis 1951 war er Mitglied im Verwaltungsrat der Liechtensteinischen Kraftwerke (LKW).

Des Weiteren engagierte sich Kindle für den liechtensteinischen Fussballsport. Er war Gründungsmitglied und von 1932 bis 1936 erster Präsident des FC Triesen. In den Jahren 1941 bis 1956 und 1964 bis 1966 übte er diese Funktion erneut aus. Er war Mitgründer und von 1934 bis 1954 erster Präsident des Liechtensteiner Fussballverbands, amtierte von 1961 bis 1964 erneut als dessen Präsident und war schliesslich Ehrenmitglied. Von 1941 bis 1945 war Kindle Mitglied des Obersten Sportkomitees.

1936 heiratete er Theresia Mitterer. Aus der Ehe gingen sechs Kinder hervor. Die Schauspielerin Hermine Contreras-Torres war seine Schwester.

Weblinks

 e-archiv.li, Landesarchiv Fürstentum Liechtenstein

Landtagsabgeordneter (Liechtenstein)
VU-Mitglied
Fußballfunktionär (Liechtenstein)
Liechtensteiner
Geboren 1907
Gestorben 1994
Mann

Florian Kindle


عروس من دمشق (1973) فيلم مغامرات سوري تدور أحداثه في قالب مشوق للبحث عن كنز مفقود، وتدور الآحداث بين دمشق ومناطق البادية للبحث عنه.
يعلم بشار وصديقه ياسين عن طريق المصادفة عن وجود كنز في الجبل. وذلك عن طريق الخريطة التي ورثاها وترسم مكان الخريطة، يعرفان أن هناك حارسًا سرقة. استولى فيها رئيس العصابة أدوارد على البنك القومى. الذي يحاول أن يستولى أيضا على الخريطة ويقوم بضربهما. يصابان بالجراح، وتعثر عليهما إحدى القبائل، وتعتنى بهما الجميلة مداوى، يدفع أدوارد عشيقته دلال كى تغرى بشار من أجل الحصول على الخريطة للعثور على الكنز. تتمكن دلال بالعقل من العثور على الخريطة، وفي الطريق إلى الكنز يهاجم البدو العشيقين وتعود الأموال المسروقة إلى البنك القومى، ويتزوج بشار من حبيبته. (السينما اللبنانية) (السينما السورية)

تمثيل
 إغراء (ممثلة)
 محمود سعيد
 سميرة توفيق
 خالد تاجا
 ياسين بقوش

 ومجموعة من الفنانين والفنانات.
الإخراج:محمد سلمان (إخراج)

التأليف: سيد مغربي (قصة وسيناريو وحوار)
محمد سلمان (سيناريو)

أفلام سورية إنتاج سنة 1973
أفلام تقع أحداثها في دمشق

عروس من دمشق (فيلم)


Le dème d'Árachtos, en  / Dímos Aráchthou, est un ancien dème du district régional d'Árta, en Épire, Grèce. En 2010, il est fusionné au sein du dème de Nikólaos Skoufás.

Selon le recensement de 2011, la population du dème compte .

Notes et références

Voir aussi

Liens externes

Dème en Épire
Ancien dème en Grèce

Dème d'Árachtos


عبد الفتاح عبد المقصود. باحث ومؤلف مصري في التاريخ الإسلامي، وهو من مشاهير الكتّاب المصريين في القرن العشرين، واعتبر في حينها من الشخصيات الدينية البارزة في مصر، وقد انصب اهتمامه في أبحاثه على التاريخ وعلم الكلام وما يرتبط ذلك بموضوع الإمامة والخلافة.

حيث ولد عام 1912 في كفر عشر من ضواحي مدينة الإسكندرية، ونال شهادة الدكتوراه من جامعة الإسكندرية.

مؤلفاته

 الإمام علي بن أبي طالب. يعد هذا الكتاب أبرز مؤلفاته على الإطلاق بسبب إثارته جدلاً واسعاً في أوساط العالم الإسلامي، لخوضه في البحث عن الأزمات التي شهدها عصر خلافة الإمام علي وحروبه التي خاضها، وقد تُرجم كتابه هذا إلى الفارسية.

 يوم كيوم عثمان.
 السقيفة والخلافة.
 الزهراء أم ابيها.

مصادر

خريجو جامعة الإسكندرية
صفحات تحتاج تصنيف سنة الوفاة
كتاب وكاتبات مصريون
مواليد 1912
مواليد في الإسكندرية

عبد الفتاح عبد المقصود


Yoğunçam, Tunceli ilinin Ovacık ilçesine bağlı bir köydür.

Tarihçe
Köyün eski ismi "Tillek" olup 1960 yılı nüfus sayımından itibaren günümüzdeki adıyla kayıtlarda yer almaktadır. Ekim 1994'te güvenlik güçleri tarafından PKK'ya yönelik başlatılan operasyonlar kapsamında tamamen boşaltıldı. 2014 yılından itibaren köye kısmi geri dönüşler başladı.

Coğrafya
Tunceli iline 33 km, Ovacık ilçesine 23 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Ovacık belde ve köyleri

Yoğunçam, Ovacık


Admilson Furtado (30. rujna 1995.) je zelenortski rukometaš. Nastupa za klub Academico de Viseu i zelenortsku reprezentaciju.

Natjecao se na Svjetskom prvenstvu u Egiptu 2021., gdje je reprezentacija Zelenortske Republike završila na posljednjem, 32. mjestu. Na prvenstvu je postigao 5 pogodaka i to 15. siječnja 2021. protiv Mađarske, kada je njegova momčad izgubila rezultatom 27:34.

Izvori

Zelenortski rukometaši

Admilson Furtado


ماريا موراني (مواليد 1969) هي كندية من أصل لبناني وهي عضو في البرلمان الكندي ممثلة لكتلة الكيبيك عن منطقة أهونتسك في مقاطعة كيبيك. أنتخبت لأول مره في عام 2006 ثم أعيد انتخابها في عام 2008. وتم اختيارها لتمثل المعارضة في مجال الأمن العام وفي لجنة حالة المرأة في البرلمان.

نبذة
ولدت ماريا في أبيدجان في ساحل العاج في 19 مايو 1969 لوالدين لبنانيين. وحصلت على الشهادات التالية:
 ماجستير في علم الاجتماع من جامعة مونتريال عام 2004.
 متخصصة في مجال علم الاجرام بجامعة مونتريال عام 2000.
 شهادة تخصص في الجيولوجية من جامعة مونتريال عام 1996.
 شهادة في الفنون والعلوم من كلية غابة بولونية التقنية عام 1991.

أعمالها
 نائبة «البلوك كيبيكوا» (الكتلة كيبيك) منذ عام 2006
 المتحدثة باسم كتلة كيبيك في مجال مكافحة الفقر (منذ حزيران/يونيه 2008)
 المتحدثة باسم كتلة كيبيك في مجال الأمن العام (منذ يونيو 2008)
 المتحدث باسم كتلة كيبيك بشان التراث (منذ 2008)
 المتحدث باسم كتلة كيبيك في مجال الأمن العام (منذ 2007)
 مؤلفة الكتاب La face cachée des gangs de rue نشر عام 2006.
 مؤلفة الكتاب Gangs de rue inc. : leurs réseaux au Canada et dans les Amériques نشر عام 2009.

وصلات خارجية
 صفحة ماريا موراني على موقع البرلمان الكندي.

مراجع

 صفحة ماريا موراني على موقع البلوك كييبيكوا (الكتلة الكيبيكية)

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من أبيدجان
أعضاء مجلس العموم الكندي من كيبك
إيفواريون مهاجرون إلى كندا
سياسيات كنديات في القرن 21
سياسيون كنديون في القرن 21
سياسيون كنديون من أصل لبناني
عضوات مجلس العموم في كندا
كاثوليك شرقيون كنديون
كنديون من أصل لبناني
مرشحو الحزب الديمقراطي الجديد في مجلس العموم الكندي
مسيحيون لبنانيون
موارنة
مواليد 1389 هـ
مواليد 1969
مواليد في أبيدجان

ماريا موراني


Hüsn ü Aşk (günümüz Türkçesiyle Güzellik ve Aşk), Şeyh Galip tarafından yazılan mesnevi. Beyit sayısı 2.041 olan eser, aruz ölçüsünün "mef'ûlü mefâ'îlün fe'ûlün" kalıbı ile kaleme alınmıştır.

Kendisi bu eseri, 1782'de girdiği bir iddia üzerine altı ayda yazmıştır. Son dönem divan edebiyatının en önemli örneklerinden biri olmasının yanı sıra, tasavvufi alt yapısı ve sembolizmi ile genel olarak edebiyat ve spiritualizm açısından çok önemli bir eserdir. Eserin kahramanları, Hüsn (Güzellik) ve güzelliğe yönelişin sonucu olan Aşk'tır. Eserin her bir satırında  kişi isimlerinden yer isimlerine ve benzetmelere kadar tasavvufi simgeler bulunur. Sebk-i Hindî (Hint üslubu) ile kaleme alınmıştır.

Eserin konusu
Hüsn ü Aşk, kurgusal anlamda Hüsn (Güzellik) isminde bir kız ile Aşk isminde bir erkeğin aşkını anlatan, tasavvufi bir tema ve temele sahip bir mesnevidir. Mesnevide anlatılan hikâye şöyledir:

Sevgioğulları (Benî Mahabbet) isimli bir Arap kabilesi vardır. Bir gece bu kabilede bir kız, bir de erkek çocuk doğar. Erkeğe Aşk kıza Hüsn ismini verirler, bu ikisini birbirlerine nişanlarlar. Öğrenim zamanları gelince ikisi de edep okuluna giderler, bu okulda Mollâ-yı Cünun isimli büyük bir hoca vardır. Bu sıralarda Hüsn, Aşk'a âşık olur. İkisi zaman zaman mânâ gezinti yerine gitmekte gezinmekte, sohbet etmektedirler. Bu gezinti yerinde Suhan isimli bir mihmandar (misafir ağırlayan kişi) vardır ki bu kişi her şeyi bilen çok büyük bir insandır. Fakat Hayret isimli kudretli bir kişi Hüsn ile Aşk'ın görüşmesine mâni olur. Bir süre Suhan yoluyla mektuplaşırlar. Aşk'ın Gayret adında bir lalası vardır ve sonunda ikisi Aşk'ın gidip Hüsn'ü kabile büyüklerinden istemesi konusunda anlaşırlar. Kabile büyükleri ise Aşk'ın bu arzusuyla alay eder ve eğer Hüsn'e kavuşmak istiyorsa Kalp ülkesine gidip Kimyâyı alıp gelmesi gerektiğini söylerler. Yolun ne denli zorlu ve korkunç olduğunu da anlatırlar. Aşk; yolda dev, cin ve cadılarla karşılaşacak, ateşten bir denizden geçmek zorunda kalacaktır. Aşk ile Gayret, Kalb ülkesine yola koyulurlar ve başlarından birçok badire geçer. Her badirede onları Suhan kurtarır. Mutlu sonla biten hikâyede işin sonunda Aşk'ın Hüsn'ü kendinden ayrı sanmasının onu yanlış yollara düşüren şey olduğunu; aslında Aşk'ın Hüsn, Hüsn'ün de Aşk olduğunu, birlikte ikiliğin var olmayacağını aslın birlik (teklik) olduğu mesajı ile karşılaşılır.

Kahraman ve yerlerin isimlerinden hikâyenin sonucuna kadar neredeyse her unsur tasavvufi bir anlam taşımaktadır [Örneğin Hüsn ile Aşk seven ve sevileni yani hüsn-i mutlak (Allah) ile dervişi; edep, dergâhı; Munlâ-yı Cünun, mürşidi; Kalp şehri, Allah'ın tahtı olan gönlü ve oraya yapılan seferin, çile dolu sevgi mücadelesinin simgeleridir.]. Bu nedenle Hüsn ü Aşk, tasavvuf edebiyatı açısından çok önemli bir eserdir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Divan (edebiyat)
 Sebk-i Hindi

Dış bağlantılar
 Şeyh Gâlib'in Hüsn ü Aşk mesnevisi, Kültür Bakanlığı e-kitap sitesinden-Tam Metin

1705 kitapları
Divan edebiyatı eserleri
Mesneviler
Tasavvuf edebiyatı eserleri

Hüsn ü Aşk


El Aeropuerto de Aniak   es un aeropuerto público ubicado en las inmediaciones de Aniak, una ciudad del estado de Alaska, en los Estados Unidos.

Aerolíneas y destinos
 Era Aviation (Anchorage, Chuathbaluk, Holy Cross, Kalskag, Shageluk )
 PenAir (Anchorage)

Referencias

Enlaces externos
 FAA Alaska Airport Diagram (GIF)

Aniak

Aeropuerto de Aniak


Paul Graham (d. 13 Kasım 1964, Weymouth), İngiliz programcı, deneme yazarı ve risk sermayesi yatırımcısı. Özellikle Lisp üzerine çalışmalarıyla tanınan ve denemeler yazan Graham, teknoloji şirketleri kurmuş bir girişimci ve aynı zamanda teknoloji şirketlerine yatırım yapan risk sermayesi yatırımcısıdır.

Akademik çalışmaları
ON Lisp, Hackers and Painters ve ANSI Common Lisp gibi programcılığa dair kitapların yazarıdır.

Anlaşmazlık Hiyerarşisi
Graham 2008'de kendi sitesinde yazdığı bir yazıda  "karşıt görüşte olmak" temalı 7 basamaktan oluşan bir "anlaşmazlık hiyerarşisi" önermiştir. Piramit basamaklarının taradığı alan, ilgili basamağı kullanan kişi sayısı hakkında da kabaca bilgi veriyor sayılabilir. Piramitin üstüne doğru ilerledikçe ikna edicilik ve bilgi yoğunluğu açısından bir artış gözlemleyebiliriz.

DH0. Hakaret

Anlaşmazlığın en alt seviyesi ve muhtemelen en yaygın olanıdır. Herhangi bir kanıt veya argüman içermeyen kişinin doğrudan şahsını hedef alan hakaret etmeye yönelik sözlerdir.

Örneğin, "Sen bir zibidisin, seni ahmak!" veya "Bu yazar kendini beğenmiş bir amatörün ta kendisidir."

DH1. Ad Hominem

Anlaşmazlık hiyerarşisinin 2. basamağıdır ve çok yaygın görülen bir argümantasyon şeklidir. Tartışmanın konusundan ziyade iddiayı ortaya atan kişiye ve karakterine yönelik sözlerdir. Anlaşmazlığın çok zayıf bir şeklidir. Yazarın argümanını yalanlamaz ve tartışmaya bir değer katmaz.

Örneğin, bir milletvekili, milletvekili maaşlarının artmasını talep eden bir yazı yazdığında içeriğe ve nedenine bakmadan "Tabii ki artmasını isteyecek, o bir milletvekili" diyerek argümana herhangi bir delil olmadan, sırf kişinin mesleği sebebiyle karşı çıkılması buna anlaşmazlığa bir örnektir.

DH2. Yazım Tarzını Eleştirme

Yazarın ve argümanın kendisine yönelik değil de yazının üslubunu eleştiren sözlerdir. Yazarın kendisine saldırmaktan daha iyi olsa da zayıf bir argümandır.

Örneğin, "Yazarın akıllı tasarımı bu denli laubali bir şekilde reddettiğine inanamıyorum."

DH3. Yalanlama

Bu aşamada nasıl ve kim tarafından söylendiğinden ziyade nihayet argümanın kendisine yönelik eleştiriler görülmeye başlanır. Çok az ya da hiç destekleyici kanıt olmadan yapıldığı için zayıftır. Çoğunlukla "Yazım Tarzını Eleştirme" anlaşmazlığı ile beraber görülür.

Örneğin, "Yazarın akıllı tasarımı bu denli laubali bir şekilde reddettiğine inanamıyorum. Akıllı tasarım mantıklı bir bilimsel teoridir." Bu noktadan sonra bir açıklama gelmediği için bu sadece bir yalanlamadır.

DH4. Karşı Argüman

Bu seviye ikna edici anlaşmazlığın görüldüğü ilk seviyedir. Karşı argüman yalanlama argümanına (DH3) ek olarak bir nedensellik ve(ya) ek kanıtlar ortaya koyar. Karşı argüman bir şeyler ispatlayabilir. Ancak birçok durumda ispatlanan şey ilk argümanın yanlışlığı ya da tersi değildir. Bazen birbirlerinin fikrine bile katılıyor olabilirler. Karşı argümanın özelliği doğrudan hedefe yönelmektense hedefi destekleyen şeyleri hedef alıp onların yanlışlığını ispat ederek esas argümanı zayıflatmaktır.

Örneğin,  "Yazarın akıllı tasarıma yönelttiği eleştiriler haklı değil ve temelsiz, çünkü..." şeklinde giden cümleler karşı argümana örnek gösterilebilir.

DH5. Çürütme / Aksini ispat etme

Anlaşmazlığın en ikna edici seviyesidir. Anlaşmazlığa düşülen kısmın neden hatalı olduğunu kanıtlarla göstermek ve konuyla ilgili alıntılar yapmak gerekir. Çürütme genellikle alıntı yapmayı gerektirse de, alıntılama mutlaka çürütme anlamına gelmez. Bazı yazarlar haklı çürütme görünümü vermek için katılmadıkları şeylerin bazı kısımlarını alıntılarlar ve bunu yaparken yalanlama argümanı (DH3) veya daha alt seviyelere düşebilirler.

DH6. Ana Fikri Çürütme

Anlaşmazlığın en güçlü ve en ikna edici seviyesidir. Doğrudan argümanın ana fikrini çürütmeye yöneliktir. Yazarı ufak rakamsal hatalarını, noktalama işaretlerini veya dilbilgisini düzeltme gibi itibarsızlaştırmaya yönelik hareketlerdense kanıt ve alıntılarla doğrudan ana fikri çürütmeye çalışmaktır.

Örneğin, "Yazarın ana noktası "..." gibi gözüküyor ve bu konuda şunu diyor "...". Oysa bu argüman aşağıdaki sebeplerden dolayı hatalıdır ..."

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Paul Graham'ın resmi sitesi
 Paul Graham'ın şirket kurmak konusundaki bir yazısının tercümesi
 Paul Graham'ın Anlaşmazlık Hiyerarşisi yazısının tercümesi

1964 doğumlular
Dorset doğumlular
İngiliz bilgisayar bilimcileri
İngiliz deneme yazarları
20. yüzyıl İngiliz iş insanları
21. yüzyıl İngiliz iş insanları
Cornell Üniversitesinde öğrenim görenler
Yahoo! çalışanları
Lisp kişileri
Yaşayan insanlar

Paul Graham


Wolfgang Grobe (født 25. juli 1956 i Braunschweig, Vesttyskland) er en tysk tidligere fodboldspiller (forsvarer/midtbane) og senere -træner.

Grobe startede sin karriere hos Eintracht Braunschweig i sin fødeby, hvor han spillede frem til 1982. Han sluttede karrieren med fire sæsoner hos Bayern München, som han vandt både det tyske mesterskab og DFB-Pokalen med to gange.

Titler
Bundesligaen
 1985 og 1986 med Bayern München

DFB-Pokal
 1984 og 1986 med Bayern München

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Tyskland
Fodboldspillere fra FC Bayern München
Fodboldspillere fra Eintracht Braunschweig
Fodboldtrænere fra Tyskland
Personer fra Braunschweig

Wolfgang Grobe


An Malaxis hieronymi in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Célestin Alfred Cogniaux, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Louis Otho Otto Williams. An Malaxis hieronymi in nahilalakip ha genus nga Malaxis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Malaxis

Malaxis hieronymi


Päijät-Häme er hérað í suður-Finnlandi. Það er norðan við fjölmennasta héraðið Uusimaa. Íbúar eru um 200.000 (2019) og er stærð þess um 6.560 ferkílómetrar. Stærsta borgin er Lahti. Næststærsta vatn landsins, Päijänne, er í norðurhlutanum.

Héruð Finnlands

Päijät-Häme


Mehmet Tarhan (d. 1978), Kürt vicdani retçi ve SPoD Sosyal Politikalar Cinsiyet Kimliği ve Cinsel Yönelim Çalışmaları Derneği gönüllüsü eşcinsel aktivist. Barış yanlısı bildirgesini ve zorunlu askerlik hizmetini reddettiğini ilk kez 27 Ekim 2001, tarihinde Ankara'da bir basın açıklaması yaparak kamuoyuna ilan etmiştir. Türk ceza kanununa göre suç sayılan bu açıklamasından sonra da savaş karşıtı etkinliklerine devam eden Tarhan, 5 Eylül 2004 tarihinde yine Ankara'da düzenlenen bir etkinlikte okuduğu basın açıklamasından dolayı, soruşturmaya tabi tutulmuş, ancak vicdani reddin temel bir insan hakkı olduğunu savunarak ifade vermeyi ve savcılığa gitmeyi reddetmiştir.

İzmir'de, 8 Nisan 2005'te gözaltına alınmış, gözaltında bulunduğu süre boyunca kendisine sunulan belgeleri imzalamayı kabul etmemiştir. 10 nisan günü Tokat'taki askeri birliğe gönderilmiş, ancak burada da savaş karşıtı düşünceleri doğrultusunda askeri giysi giymeyi ve kendisine verilen emirlere uymayı reddetmiş, bunun sonucunda da "Hizmetten tamamen sıyrılmak veya toplu erat önünde Emre İtaatsizlikte Israr" (TACK 88. madde) suçlamasıyla Sivas Askeri Cezaevine gönderilmiştir. 9 Haziran 2005 tarihinde tahliye edilen Tarhan, tutuklu olarak Tokat'taki birliğe götürülmüştür. Burada reddini tekrarlayan Tarhan tekrar tutuklanmış ve Sivas Askeri Cezaevi'ne gönderilmiştir. Hakkında aynı maddeden açılan iki dava dosyaları birleştirilmiş ve 10 Ağustos 2005'te iki kez 2 yıl (toplam 4 yıl) hapis cezasına çarptırılmıştır. Kasım ayında kararı bozan Askeri olan Tarhan'a zorla fiziksel muayene yapılmamış olmasını gerekçe göstermiştir. 15 Aralık 2005 tarihinde yerel mahkeme kararında direnmiş, gerekçeli kararında zorla muayenenin insan hakları ihlali olacağı, kişinin salt eşcinsel olmasının da ordudan atılması için yeterli olmayacağı yönünde görüş bildirmiştir.

Cezaevinde kaldığı süre içerisinde fiziksel ve psikolojik şiddete maruz kalan Tarhan, gerek Türkiye içinden, gerekse uluslararası savaş karşıtları ve insan hakları örgütlerinden gelen kamuoyu desteğinin de etkisiyle 9 Mart 2006 tarihinde Askeri Yargıtay Daireler Genel Kurulu kararı uyarınca tahliye edilmiştir. Mehmet Tarhan halen askerlik hizmetini reddetmeye, yetkililer ise bu hakkı tanımamaya devam etmektedir. Bu hak tanınıcaya dek Tarhan "kaçak", "firari" olarak nitelenecektir. Tarhan Antimilitarist hareket ve LGBTT (Lezbiyen, Gey, Biseksüel, Travesti, Transseksüel) Hareketi'nde aktif olarak çalışmaya devam etmektedir.Radikal gazetesinde köşe yazıları yazmaya başlamıştır.

Kaynakça

Türk insan hakları aktivistleri
Türk LGBT hakları aktivistleri
Türkiye'de LGBT kişiler
Türk vicdani retçiler
Yaşayan insanlar
1978 doğumlular

Mehmet Tarhan


Die Mutua Madrileña Madrid Open 2010 waren  ein Tennisturniers der WTA Tour 2010 für Damen sowie eines Tennisturniers der ATP World Tour 2010 für Herren, die zeitgleich vom 7. bis 16. Mai 2010 im spanischen Madrid stattfanden.

Herrenturnier

→ Qualifikation: Mutua Madrileña Madrid Open 2010/Herren/Qualifikation

Damenturnier

→ Qualifikation: Mutua Madrileña Madrid Open 2010/Damen/Qualifikation

Weblinks
 Offizielle Homepage des Turniers

Turnier der WTA Tour 2010
Turnier der ATP World Tour 2010
Tennisturnier in Madrid

Mutua Madrileña Madrid Open 2010


Kuruntu Ailesi, 1985-1990 yılları arasında TRT 1'de yayımlanan komedi türündeki Türk televizyon dizisidir. 7, 14 ve 21 Temmuz 1985'te "Hüsnü Kuruntu" adlı tiyatro oyunu 3 bölüm hâlinde TRT'de yayınlanınca çok beğenildi ve dizisinin yapılması için teklifte bulunuldu. Yönetmenliğini Uğur Erkır'ın yaptığı dizi, 10 Ekim 1985 tarihinde TRT'de yayın hayatına başladı ve 2 Mayıs 1988'de yayımlanan 96. bölümün ardından yayından kaldırıldı. 8 Nisan 1990 tarihinde ekranlara dönen dizi, 29 Aralık 1990'da yayımlanan 121. bölümüyle bir süreliğine ekranlara veda etti. Toplam 5 sezon'dan oluşmaktadır. Bu süreçte Gazanfer Özcan ve Gönül Ülkü "Ben Olsaydım" (1991), "Burnumu Kesermisiniz" (1992) gibi farklı yapımlarda rol aldı. Dizi, sonraki yıllarda Hüsnü Bey Amca (3 sene ve 155 bölüm 1994-1997) ve Bizim Kuruntu Ailesi (2 sezon ve 47 bölüm 1997-1998) adı altında yayımlanmaya devam etti. Gazanfer Özcan, Gönül Ülkü, Doğu Erkan, Gazanfer Ündüz ve Fulya Özcan (Ündüz) başrolleri paylaştı. Adile Naşit ölene kadar kadroda yer aldı. Adile Naşit öldükten sonra dizide oynadığı son 2 bölümü televizyonda yayınlanmıştır. 26 Aralık 1987 tarihinde dizinin 77. bölümü ve de 2 Ocak 1988 tarihinde ise dizinin 78. bölümü televizyonda yayınlandı. Adile Naşit öldüğü için Kuruntu Ailesi'nin 31 Aralık 1987 tarihindeki yılbaşı özel bölümünde oynayamamıştır. Adile Naşit öldükten sonra dizinin Youtube'da yayınlanan 95. yani numaralandırılmaya göre dizinin 96. bölümüne kadar jeneriğinde Adile Naşit'in adı geçmektedir. Dizi, Türkiye'deki sitcom çalışmalarının öncülerinden sayılır.

Oyuncu kadrosu ve karakterler
 Gazanfer Özcan (Hüsnü Kuruntu)
 Gönül Ülkü (Naciye Kuruntu)
 Doğu Erkan (Basiret Hala)
 Gazanfer Ündüz (Doktor Tarık)
 Fulya Özcan (Nihan)
 Suat Önen (Aydın)
 Ruhsar Gültekin (Müjgan)
 Adile Naşit (Müjgan'ın annesi Adile Hanım)
 Zafer Önen (Raif Enişte)
 Suna Pekuysal (Nigar Hanım)
 Erol Günaydın (Kazım Bey)
 Alev Gürzap (Basiret 2)
 Zihni Göktay (Bayram Efendi)
 Sevil Üstekin (Safinaz Hanım)
 Gamze Gözalan (Safinaz Hanım ile Bayram Efendi'nin kızı Hadiye)
 Üstün Asutay (İpsiz Ali, Zühtü Dayı)
 Aydan Burhan (Atiye)
 Ertuğrul Bilda (Hatemi Bey)
 Selahattin Taşdöğen (Ayıboğan Mehmet)
 Yılmaz Gruda (Hüsnü Kuruntu'nun asker arkadaşı Lütfü Bey)
 Ahenk Demir (Lütfü'nün kızı Paye)
 Oya Küçümen (Nevzat)
 Tilbe Saran (Didem)
 Zeki Alpan (Hatemi Bey 2)
 Zihni Küçümen (Monşer Aziz Bey)
 Tarık Ündüz (Hüsnü Tarık)
 Melis Bilge (Pelin)
 Celal Perk (Kapıcı Dursun Efendi)
 Vildan Türkbaş (Kapıcı Dursun Efendi'nin karısı Seher)
 Mehmet Bulduk (Kapıcı İmdat Efendi)
 Tanju Tuncel (Meraklı Bedriye Hanım)
 Necdet Yakın (Meraklı Bedriye Hanım'ın kocası Meraklı Mahir Bey)
 İhsan Devrim (Yazlık Evin Sahibi Doçent Ordinaryüs Profesör Doktor Seyfi Bey)
 Selim Naşit (Ümran)
 Oya Aydonat (Elif)
 Ayşegül Atik (Dilber)
 Ece Örge (Raziye Hanım)
 Ergun Köknar (Murtaza Efendi)
 Osman Gidişoğlu (Postacı Hasbi Efendi)
 Ayton Sert (Azmi Bey)
 Can Kolukısa (Satıcı Cezmi Efendi)
 Ahmet Evintan (Hüsnü Beylerin ev sahibi Abdullah Bey)
 Ertuğrul İlgin (Sitenin eski yöneticisi Mahmut Bey)
 Göksel Kortay (Mefaret Hanım, Belkıs)
 Saltuk Kaplangı (Okan'ın babası, Hadi Bey, Tiyatrocu İrfan Bey, Hüsnü'nün okul arkadaşı)
 Alev Yurdatap (Figen)
 Nurten Atakmen (Sulugöz Tahire)
 Süleyman Balçın (Babür)
 Neval Temoçin Balçın (Pınar)

Konuk oyuncular
Erdoğan Dikmen (Tahir, Komiser Abbas, Rüştü'nün adamı)
Sümer Tilmaç (Fettah)
Mustafa  Arslan (Fettah'ın adamı)
Nedim Doğan (Polis, Fettah'ın adamı, Rüştü'nün adamı)
Erdoğan Sıcak
Atilla Yiğit
Kemal Kocatürk
Mustafa Arslan
Ersun Kazançel
Yıldırım Ataç
Peyker Naşit
Aliye Tölak
Atacan Arseven
Teoman Aksoy
Fatoş Tez
Nurten İnciser
Devrim Parscan
Latife Saruhan
Ayşen Gruda
Metin Çeliker
Vural Buldu
Renan Fosforoğlu
Sami Hazinses
Toygun Ateş
Cem Kurtoğlu
Tuncay Halıcıoğlu
Saadettin Erbil (Tepsisi karışan adam, Maruf Dayı)
Bilge Zobu
Birsen Kaplangı
Osman Görgen (Okan)
Erdal Tosun (Muavin)
Çiğdem Özlü (Yasemin)
Nuri Ergün (Seyfi)
Erkan Taşdöğen
Rauf Altınok (Nazmi)
Uğur Kıvılcım (Nazmi'nin eşi)
Ergün Sevgen
Selma Köksal
Mustafa Uzunyılmaz
Yalçın Ateşböceği (Talip)
Sükan Kahraman
Rüçhan Gürel
Yıldırım Ataç
Erdinç Dinçer (Kasap İbrahim, dam aktarıcısı)
Cengiz Keskinkılıç
Erhan Büke (Mehmet)
Kazım Eryüksel (Başkomiser)
Özdemir Çiftçioğlu (Polis, Manav)
Kemal Kocatürk (Beyaz eşyacı)
Ekrem Dümer (Doktor Hilmi)
Cezmi Sezer (Dazlak Mustafa, Nuri, Hüsnü'nün okul arkadaşı)
Birgit Petzy
Torston Petzy
Ali Yalaz (Satılmış)
Arzu Atalay
Selma Kutluğ
Şebnem Ünaldı
Halit Kıvanç
Ali Cağaloğlu
Sühendan Tek
Oktay Sözbir
Bora Seçkin (Osman)
Esra Güneş (Hemşire)
Şemsi İnkaya (Metin)
Figen Özkaya
Gülden Kıvanç
Kemal Bekir (Safi)
Yıldırım Ataç (Acar Tacatar, Aydoğan)
Feza Zerengil
Sait Genay
Mehmet Bayhoca
Ferda Ferdağ
Orhan Elmas
Atilla Sarıkayalı
Halil Ayan
Can Öztopçu (Eczacı)
Ferdağ Yalçın
Özdemir Han
Kemal Kocatürk
Hazım Körmükçü
Cemil Şahman
Levent Tülek
Orhan Başaran
Deniz Uyguner
Neşe Mesutoğlu
Gül Gülgün
Orhan Aydın
İlyas İlbey
Ayşe Çakar
Handan Adalı
Faruk Ataçer
Sevgi Sakarya
Osmantan Erkır
Erhan Dilligil
Ferdi Atuner
Dilaver Uyanık
Gülen Karaman
Şebnem Ünaldı
Nejat Birecik
Gürdal Tosun
Nalan Örgüt
Bahri Beyat
Çiçek Dilligil
Meral Uygur
Aşkiye Çal
Serap Türkay
Leyla Altın
Jale Şengün
Rüyam Dirin
Argun Kınal
Demiray Erül
Sevim Şenöz
Selçuk Dinçer
Ayşegül Arson
Şemsay Özokan
Nevzat Çankara
Neslihan Uzuntepe
Olgun Şimşek
İsmet Ay
Ahmet Açan
Necdet Mahfi Ayral
Sevim Gelenbe
Selçuk Yalçıntan
Ethem Temizkan
Bora Tongalp
Mehtap Anıl
Güngör Varlı
Sezin Alkoç
Türel Taşkın
Numan Pakner
Mourice Maffett
Sevim Çalışgir
Yusuf Elver
Güler Ökten
Gülçin Akça
Ortans Kıvanç
Muazzez Kurdoğlu
Ünal Gürel
Merih Işık

Yayın takvimi

Dış bağlantılar
 https://www.trtizle.com/trtarsiv/kuruntu-ailesi

Kaynakça

TRT dizileri
Türk durum komedisi televizyon dizileri
1985'te başlayan televizyon dizileri
1990'da sona eren Türk televizyon dizileri
İstanbul'da çekilmiş televizyon dizileri
1990'larda Türkçe televizyon dizileri

Kuruntu Ailesi


Biserica ortodoxă veche Sfântul Nicolae din Râșnov este un monument istoric aflat pe teritoriul orașului Râșnov. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 40376.10.

Note

Galerie

Monumente istorice din județul Brașov
Biserica Sfântul Nicolae
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae

Biserica Sfântul Nicolae din Râșnov


13906 Shunda este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
13906 Shunda este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul de Astrofizică din Crimeea de Nikolai Cernîh. El prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,30 ua, o excentricitate de 0,19 și o înclinație de 5,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 13001-14000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1977
Centura de asteroizi

13906 Shunda


Bargstall (tysk) eller Bargstal (dansk) er en kommune og en by i det nordlige Tyskland, beliggende i Amt Hohner Harde i den vestlige del af Kreis Rendsborg-Egernførde. Kreis Rendsborg-Egernførde ligger i den centrale del af delstaten Slesvig-Holsten.

Geografi
Bargstall ligger omkring 13 km sydvest for Rendsborg ved Dellstedter Birkwildmoor. Mod syd løber Bundesstraße 203 fra Rendsborg mod Heide, mod nord Bundesstraße 202 fra Rendsborg mod Ejdersted.

Eksterne kilder/henvisninger

 Kommunens websted
 Statistikamt Nord – Bevölkerung der Gemeinden in Schleswig-Holstein 4. Quartal 2013 (XLSX-Data) (Fortschreibung auf Basis des Zensus 2011)

Kommuner i Slesvig-Holsten
Byer i Slesvig-Holsten
Byer i Kreis Rendsborg-Egernførde

Bargstall


Artaxias (sau Artașe) (189 - 160 î.e.n.) a domnit în Armenia Maior. Este fondatorul dinastiei Artașizilor, care conduce Armenia până în anul 1 î.e.n. A înființat, la sfatul lui Hannibal, Artaxata, oraș din Armenia.

Armenia antică

Artaxias I


مديحة كنيفاتي (15 نوفمبر 1983 -)، ممثلة سورية.

عن حياتها
درست في المعهد العالي للفنون المسرحية لمدة سنتين، ولأسباب تتعلق ببعض المشاكل التي حدثت مع أحد الأساتذة تركته ، بدايتها كانت في عروض الأزياء والإعلانات
 ثم في كليب للفنان اللبناني رضا
وكليب أغنية «احنا بزمن» للفنان العراقي رضا العبد الله. عارض والدها دخولها الوسط الفني بحكم عدم وجود أحد من العائلة في هذا المجال ولكن برغبتها ومحبتها للفن استاطعت إقناعه، وتابعت دراستها في كلية الحقوق التي لم تستمر بها، تلقت تشجيعا من والدتها التي كانت ترافقها لمكان عملها خلال التصوير.

كان أول ظهور لها في مجال الدراما التلفزيونية حينما شاركت بعدة لوحات من مسلسل (عربيات) عام 2003 وكانت انطلاقتها الفعلية في مسلسل صراع الأشاوس مع الفنان رشيد عساف عن طريق الصدفة حين علمت بأنه يبحث عن وجوه نسائية جديدة لمسلسله التلفزيوني «صراع الأشاوس» الذي أخرجه سالم الكردي، وكانت جديدة وخائفة لكنها لقت تشجيعا من ممثلين كبار منهم الفنان خالد تاجا والفنانة منى واصف، وكذلك ياسر العظمة، لتتوالى أعمالها بعد ذلك.

قدمت أعمالا في عدة بلدان منها مصر الأردن والخليج العربي حيث قدمت مسلسلا خليجيا حمل عنوان «غلطة نوف» للمخرج خالد الدخيم ومسرحية خليجية بعنوان «خليك بالبيت» تأليف تيسير عبد الله وإخراج عبد العزيز جاسم وعرضت في قطر،  جسدت دور المرأة المتحررة وبائعة الهوى في مسلسل «صرخة روح» لكنها لاقت رفضاً من الناس، ما دفعها ذلك لاتخاذ قرار اعتزال هذا النمط من الأدوار. أجرت علميات تجميل لأنفها فقط.

أعمالها

في السينما
 2009:حراس الصمت
 2012:جوبا
 2013:ورد النيل
 2013:بيترويت

في المسرح
 2008:خلك بالبيت

في التلفزيون

تقديم البرامج
 2005: برنامج فني روتانا خليجية
 2006: لعب وجد التلفزيون السوري
 2007: برنامج على قناة شام السورية
 2011: دراما ستارز، قناة سورية دراما

جوائز
 :2006 جائزة أفضل مقدمة إعلامية عن برنامج لعب وجد مقدمة من وزير الإعلام السوري ·

روابط خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
أشخاص من حلب
عارضات أزياء سوريات
ممثلات سوريات في القرن 21
مواليد 1404 هـ
مواليد 1405 هـ
مواليد 1983
ممثلات أفلام سوريات
ممثلات تلفزيون سوريات
ممثلات مسرح سوريات

مديحة كنيفاتي


مسلة ميشع أو حجر ميشع مسلة تاريخية كتبها الملك ميشع، ملك المملكة المؤابية تلك المملكة التي سطع نجمها خلال القرن التاسع قبل الميلاد (العصر الحديدي) في وسط الأردن، وتعد هذه المسلة من أقدم وأطول المسلات التاريخية المكتشفة في بلاد الشام والتي يخلد فيها الملك مشيع الذيباني انتصاراته على بني إسرائيل في عام 850 ق.م، حيث يعتبر ذكرهم فيها الأقدم لحد الآن.

الاكتشاف
اكتشف هذا النقش الأثري الهام على يد أحد الرهبان الألمان العاملين في مدينة القدس عام 1868م حيث عثر عليه في ذيبان «ديبون» عاصمة المملكة المؤابية ومقر حكم الملك مشيع الذي ينسب نفسه في بداية نقشه لها بقوله:«أنا ميشع بن كموشيت ملك مؤاب الذيباني» وهي محفوظة حالياً في المتحف الفرنسي متحف اللوفر في باريس، وهنالك عدد من النسخ طبق الأصل منها موجودة في أغلب المتاحف الأردنية منها: متحف آثار مادبا، متحف قلعة الكرك، متحف الأردن، متحف الآثار الأردني، متحف الجامعة الأردنية، متحف جامعة اليرموك.
تتكون المسلة من 34 سطراً منقوشة على الحجر البازلتي الأسود، كانت تعرف في القرن التاسع عشر «بالحجر المؤابي». تبلغ أبعاد المسلة 124 سم ارتفاعا و71 سم عرضاً وعمقاً وهي مقوسة من الأعلى.

في 14 نوفيمبر 2015 نفى رئيس مركز ميشع للدراسات وحقوق الإنسان، ضيف الله الحديثات قيام الحكومة الأردنية بطلب رسمي للحكومة الفرنسية لإعادة مسلة ميشع إلى الأردن. وكان الجانب الفرنسي قد رد بأنه لا يمكن أن تعيد الحكومة الفرنسية المسلة إلى الأردن إلا من خلال مخاطبة رسمية من قبل الحكومة الأردنية". حيث أكد مساعد أمين عام وزارة السياحة والآثار علي البياضي، أن الوزارة حريصة على أن يكون هنالك تقدم في قضية إعادة مسلة ميشع إلى الأردن.

نص المسلة
النص المكتوب مترجم من المؤابية إلى العربية،

يحتوي النقش علي جمل وكلمات مفهومة باللغة العربية والعبرية ومنها:
 أنا ميشع بن كموشيت ملك مؤاب الدْيباني
 أبي ملك عل مؤاب شلشت (ثلاثين سنة)
 وانا ملكت احاري (بعد) أبي
 شعبي
 قهرني
 ملك
 اباد العالم
 يأمرني (الأمر)
 واقتحم العير (المدينة) واخذها
 واحراق تكول هالعم (كل الشعب)
 هاملاكيم (مماليك)
 اربعين
 واسحب لي (إلى) بني كماش فريقيات
 التحم بهم (الالتحام في المعركة)

انظر أيضًا
 ميشع.
 مادبا.
 ذيبان.
 الكرك.
 نقش النمارة.

مراجع

مصادر
 د.فواز أحمد طوقان: مسلة ميشع ملك مؤاب
د. مسلم رشد الرواحنة: الملك ميشع الذيباني.

Dr. Musallam R. Al-Rawahneh. (2017). Dhiban Genderma Ottoman Station 1876. International Conference " Our Heritage between Sustainability and Crises".

Al-Salameen M. Zeyad., and Dr. Musallam R. Al-Rawahneh. (2017). A new Nabataean funerary inscription from Dhībān, with a brief account on Dhībān during the Nabataean period, Arab Arch Epig. 2017; 28:246-253

وصلات خارجية
 نقش ميشع بالحرف الفينيقي
 من كتاب اللغة المؤابية في نقش ميشع للدكتور يحيى عبابنة قراءة في أسماء المدن المؤابية في نقش ميشع
 ترجمة أخرى لحجر ميشع أنا ميشع بن كموش ملك مؤاب الدبياني

أبجدية فينيقية
اكتشافات أثرية في 1868
الشرق الأدنى القديم
تضحية بشرية
علم النقائش
عمري
مخطوطات
مسلات الشرق الأوسط القديم
مقتنيات متحف اللوفر
مملكة إسرائيل (السامرة)
مواقع أثرية في الأردن
مؤاب
نقوش وكتابات سامية

نقش ميشع


Olaylar
 Lombard Birliği kuruldu.

Doğumlar

Ölümler
 10 Eylül - İmparatoriçe Matilda, Kutsal Roma İmparatoru eşi İmparatoriçe (d. 1102)
 tarihi bilinmeyen
 Abraham ibn Ezra, Musevi doktor (d. 1092 / 1093)

1167


Kabakulak, Sakarya ilinin Akyazı ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Sakarya il merkezine 35 km, Akyazı ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Dış bağlantılar
 Yerelnet

Akyazı'nın mahalleleri

Kabakulak, Akyazı


Futureworld er en amerikansk science fiction-thriller fra 1976, der er instrueret af Richard T. Heffron efter et manuskript af Mayo Simon og George Schenck. Den er en efterfølger til Michael Crichton film Westworld fra 1973 og den anden i Westworld-serien. Filmen har Peter Fonda, Blythe Danner, Arthur Hill, Stuart Margolin, John Ryan og Yul Brynner på rollelisten. Udover Brynner er ingen af skuespillerne med i den første film, og den oprindelige manuskriptforfatter, Crichton, var heller ikke involveret.

Filmen forsøgte at føre plottet i en anden retning end Westworld, men den modtog primært negative anmeldelser. Den blev produceret af American International Pictures (mens originalen var hos Metro-Goldwyn-Mayer, som blev opkøbt af AIP's efterfølger Orion Pictures).

Efterfølgende blev der lavet en kortlivet tv-serie kaldet Beyond Westworld.

Medvirkende

 Peter Fonda som Chuck Browning
 Blythe Danner som Tracy Ballard
 Arthur Hill som Dr. Duffy
 Yul Brynner som revolvermand
 John Ryan som Dr. Morton Schneider
 Stuart Margolin som Harry Croft
 James M. Connor som Clark the robot
 Allen Ludden som quizvært
 Robert Cornthwaite som Mr. Reed
 Angela Greene som Mrs. Reed
 Darrell Larson som Eric
 Nancy Bell som Erica
 Bert Conroy som Mr. Karnovsky
 Dorothy Konrad som Mrs. Karnovsky
 Jim Antonio som Ron Thurlow

Referencer

Eksterne Henvisninger

Engelsksprogede film
Actionfilm fra USA
Science fiction-film fra USA
Thrillerfilm fra USA
Amerikanske film fra 1976

Futureworld


An Schoenoplectus kandawlayensis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Tetsuo Michael Koyama. An Schoenoplectus kandawlayensis in nahilalakip ha genus nga Schoenoplectus, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Schoenoplectus

Schoenoplectus kandawlayensis


Alnwick Castle er et slot i Alnwick i det engelske county Northumberland. Det er sæde for hertugen af Northumberland og blev bygget efter den normanniske erobring af England. Siden er det  renoveret, udbygget og forbedret flere gange. Det er en Grade I listed building og i 2012 besøgte mere end 800.000 personer slottet.

Historie
Alnwick Castle bevogter en vej, der krydser floden Aln. Yves de Vescy, Baron af Alnwick, opførte de første dele af slottet omkring 1096. Slottet bliver nævnt første gang i 1136, hvor det blev overtaget af kong David 1. af Skotland. Det blev beskrevet som "meget stærk". Det blev belejret i 1172 og igen i 1174 af Vilhelm, konge af Skotland og William blev taget til fange inden for murene under Slaget ved Alnwick. Eustace de Vesci, lord af Alnwick, blev beskyldt for at planlægge kup mod kong John i 1212 sammen med Robert Fitzwalter. Som svar beordrede John, at Alnwick Castle og Baynard's Castle skulle rives ned (sidstnævnte var Fitzwalters fæstning); men ordren blev aldrig udført på Alnwick.

Da Vescy-familien uddøde, blev Alnwick Castle og det tilhørende gods overdraget til Antony Bek som var Biskop af Durham. Percy-familien nød godt af Englands krige med Skotland gennem Henrik Percy, 1. Baron Percy (1273–1314), og det øgede familiens status i Nordengland. I 1309 købte han baroniet Alnwick af Bek, og det har været ejet af Percy-familien, jarlerne og senere hertugerne af Northumberland lige siden. Stenfæstningen, som Henrik Percy købte, var en beskeden bygning, men lige efter købet, begyndte han at udbygge den. Selvom han ikke levede længe nok til at se den færdigbygget, gjorde hans om- og udbygninger Alnwick til en stor fæstning ved den skotsk-engelske grænse. Hans søn, Henrik (1299–1352), fortsatte byggeriet. Abbot's Tower, den midterste portbygning og Constable's Tower er alle fra denne periode og bevaret. Arbejdet på Alnwick Castle balancerede mellem militære krav og familiens krav til en residens. Det satte standarden for renoveringer af slotte i 1300-tallet i Nordengland; adskillige befæstede herregårde og borge i området, der bliver betragtet som "omfattende, overdådige [og] teatralske", stammer fra denne periode. Bl.a. Bamburgh og Raby. I 1345 anskaffede Percys Warkworth Castle, der ligeledes ligger i Northumberland. Selvom Alnwick blev betragtet som mere prestigefuldt, blev Warkworth familiens foretrukne residens.

Percy-familien var magtfulde borgherrer i Nordengland. Henrik Percy, 1. jarl af Northumberland (1341–1408) gjorde oprør mod kong Richard 2. og hjalp med at sætte ham af tronen. Jarlen gjorde senere oprør mod kong Henrik 4., og efter kongen havde besejret jarlen i slaget ved Shrewsbury, jagtede kongen ham mod nord tilbage til Alnwick. Slottet overgav sig efter truslen af et bombardement i 1403.

Under rosekrigene blev slottet med jævne mellemrum involveret i slag og konflikter blev generelt baseret på åbne slag. Alnwick var det ene af tre slotte, som Huset Lancaster havde i 1461 og 1462, og det var her at det "eneste praktiske forsvar af en privat borg" fandt sted ifølge militærhistoriker D. J. Cathcart King. Det blev holdt mod kong Edvard til det overgav sig i midten af september 1461 efter Slaget ved Towton. Det blev generobret af sir William Tailboys, og om vinteren overgav han det til Hastings sir John Howard og sir Ralph Grey of Heton i slutningen af juli 1462. Grey blev udnævnt til kaptajn, men overgav sig efter en stærk belejring i begyndelsen af efteråret. Kong Edvard svarede handlekraftigt igen, da jarlen af Warwick ankom i november, og dronning Margaret og hendes franske rådgiver, Pierre de Brézé blev tvunget til at sejle til Skotland efter hjælp. De organiserede hovedsageligt skotske hjælpetropper, der under George Douglas, 4. jarl af Angus og de Brézé, drog afsted den 22. november. Warwicks hær, der blev ledet af den erfarne jarl af Kent og den nyligt benådede Lord Scales forhindrede nyhederne om at nå frem til de sultende garnisoner. Som et resultat heraf accepterede Bamburgh og Dunstanburgh snart efter vilkårene og overgav sig. Hungerford og Whittingham holdt Alnwick indtil Warwick blev tvunget til at trække sig tilbage da de Breze og Angus ankom den 5. januar 1463.

Lacasterfolkende mistede deres change for at bringe Warwick i kamp, og var i stedet tilfredse med at trække sig tilbage, og de efterlod kun en symbolsk styrke på slottet, som overgav sig den næste dag.

I maj 1463 kom Alnwick på Huset Lancasters hænder for tredje gang siden slaget ved Towton, da det blev forrådt af Grey of Heton der snød sin kommandør, Sir John Astley. Astley blev fængslet og Hungerford overtog atter kommandoen.

Efter Montagus sejr ved Hedgeley Moor og Hexham i 1464 ankom Warwick til Alnwick den 23. juni, og dagen efter havde slottet overgivet sig.

Efter henrretlsen af Thomas Percy, 7. jarl af Northumberland, i 1572 blev Alnwick Castle efterladt ubeboet. I anden halvdel af 1700-tallet udførte Robert Adam mange ændringer. Interiøret er var i en Strawberry Hill gotisk stil, der ikke er almindeligt i hans arbejde, som normalt var nyklassicistisk.

I 1800-tallet erstattede Algernon, 4. hertug af Northumberland meget af Adamas arkitektur. I stedet betalte han Anthony Salvin £250.000 mellem 1854 og 1865 for at fjerne de gotiske modifikationer og andet arkitektonisk arbejder, der var blevet udført. Salvin er hovedsageligt ansvarlig forkøkkenet, Prudhoe Tower, den statelige bolig og layoutet i den indre borggård. Ifølge den officielle hjemmeside består en stor del af Adams arbejde endnnu, men kun ganske lidt finde i det værelser og rum, som vises til publikum, der blev dekoreret på ny i en italiensk stil under victoriatiden af Luigi Canina.

Moderne brug

Den nuværende hertug og hans familie bor på slottet, men bruger kun en del af det. Slottet er åbent for offentligheden henover sommeren. Efter Windsor Castle er Alnwick det næststørste beboede slot i England. Alnwick er det tiende mest besøgte country house i England ifølge Historic Houses Association, med 195.504 besøgende i 2006.

Siden anden verdenskrig er slottet blev brugt af forskellige uddannelsesinstitutioner; først af Newcastle upon Tyne Church High School; herefter som Alnwick College of Education fra 1945 til 1977, som læreruddannelses college; og siden 1981 af St. Cloud State University fra Minnesota som en campus som en del af deres internationale studieprogram.

Særlige udstillinger findes i tre af slottets ydre tårne. I Postern Tower har udover en udstilling om hertugerne af Northumberland og deres interesse i arkæologi også fresko fra Pompeii, relikvieer fra oldtidens Egypten og romersk britiske genstande. Constable's Tower indeholder en militærudstilling som bl.a. Percy Tenantry Volunteers, lokale soldater der gjorde oprør mod Napoleons planlagte invasion i perioden 1798–1814. Abbot's Tower huser Regimental Museum of the Royal Northumberland Fusiliers.

Der er sket en øget offentlig interesse for Alnwick Castle efter slottet blev brugt som både eksteriør og interiør som Hogwarts i Harry Potter-filmene. Brugen af slottet i den første film var med til at skabe et alment billede af, hvordan Hogwarts så ud i den brede offentlighed. Slottet er meget velbevaret i forhold til de fleste andre, der står som ruiner der ikke er egnede som beboelse.

Konstruktion

Floden Aln går forbi på den nordlige side af slottet. Mod syd og øst er der en stejl kløft, der afskærer slottet og byen. I 1100-tallet fik Alnwick Castle fået den overordnede opbygning og layout, som også findes i dag. Det er et af de tidligste slotte i england, som er bygget uden et kvadratrisk keep. Slottet består af to ringe af bygninger. Den indre ring ligger omkring en lille borggård, og har de primære rum. Denne konsturktion ligger på en stor bailey. Da den centrale del ikke var stor nok til de bygninger, som man ønskede i de senere århundrede, blev en lang række af disse opført langs sydmuren på baileyen. Disse to hovedområder med beboelse er forbundet med en bygning. Der er opført tårne med regelmæssige mellemrum langs murene på den ydre bailey. Omkring en sjettedel af baileymurene er blevet reduceret til tæt på jordhøjde, på baileysiden for at åbne for udsigt mod parken. Stalde og servicebygninger ligger uden for baileyen, og disse har ikke eksisteret mens slottet har haft en militær funktion.

Alnwick Castle har to parker. Umiddelbart nord for slottet ligger en relativlt lille park langs Aln, som er blevet anlagt af Lancelot Brown ("Capability Brown") og Thomas Call i 1700-tallet, og den er kendt under navnet The Pastures. Nærved ligger den meget større Hulne Park, som indeholder ruinerne af Hulne Priory.

Slottet er i god stand, og bruges til mange forskellige formål. Det er hjem for den nuværende hertug og hans familie, og bruges som kontor for Northumberland Estates, der varetager hertugens store landbrug og mange ejendomme.

Alnwicks kreneleringer er dekoreret med udskårne figurer fra omkring 1300. Historikeren Matthew Johnson har kommenteret, at der på dette tidspunkt var adskillige slotte i Nordengland med lignende dekorationer, som bl.a. Bothal, Lumley og Raby Castle.

Alnwick Garden

Ved siden af slottet har Jane Percy, hertuginde af Northumberland, etableret Alnwick Garden, der er et parkanlæg med en kaskadefontæne i midten. Det har kostet omkring £42 millioner at anlægge. Haven tilhører en selvstændig velgørenhedsfond, der ikke har forbindelse til Northumberland Estates, men hertugen af Northumberland donerede  og £9 millioner til projektet. Haven er tegnet af Jacques Wirtz og Peter Wirtz fra Wirtz International i Schoten i Belgien. Den første fase åbnede i oktober 2001 med anlæg af fontænen og de første planter og bede i haven. I 2004 blev der bygget et 550 m2 stort træhus-kompleks i en række store træer. Anlægget omfatter en cafe, og træhuset er blandt de største i verden.

I februar 2005 åbnede en gifthave med en lang række giftige planter som cannabis og opiumvalmue. I maj 2006 åbnedes en pavillon og et besøgscenter af sir Michael Hopkins og Buro Happold til omkring 1000 mennesker.

I 2011 var der stadig flere områder som manglede at blive gjort færdige.

Filmlokation

Alnwick Castle har været brugt i mange film- og tv-produktioner.

Films
 1954 Prince Valiant
 1964 Becket
 1971 Mary, Queen of Scots
 1979 The Spaceman and King Arthur 1982 Ivanhoe, med Anthony Andrews og James Mason
 1990 eller 1991 The Timekeeper 1991 Robin Hood – Den Fredløse 1998 Monk Dawson 1998 Elizabeth 2001 Harry Potter og De Vises Sten 2002 Harry Potter og Hemmelighedernes Kammer 2010 Robin Hood, instrueret af Ridley Scott
 2017 Transformers: The Last Knight, instrueret af Michael Bay

Fjernsyn

 1983 The Black Adder 1984–86 Robin of Sherwood 1991 Star Trek: The Next Generation 1995 Antiques Roadshow 1995 The Fast Show 2005 The Virgin Queen.
 2009 Dickinson's Real Deal 2011 Red or Black? 2012 Flog It! 2012 The Hollow Crown 2014/2015 Downton Abbey

Se også
 Liste over borge og slotte i England

Kildehenvisninger

Referencer

Litteratur

Yderligere læsning

Eksterne henvisninger

 Alnwick Castle
 Alnwick Garden
 The Northumberland Fusiliers Museum
 Gatehouse Gazetteer record for Alnwick Castle

Slotte i Northumberland
Transportmuseer
Historiske museer
Alnwick

Alnwick Castle


Jumpin' Gene Simmons (10 de julio 1933 - 29 de agosto  2006) fue un cantante y compositor rockabilly conocido por su gran sencillo de novelty de 1964 "Haunted House."

Biografía
Simmons nació como Gene Simmons en Tupelo, Misisipi y comenzó su carrera de grabaciones con la Sun Records en 1958 mientras actuaba como telonero de su compañero de sello Elvis Presley. La Sun sacó únicamente un sencillo de sus sesiones de grabación. Su primer y único Top 40 fue "Haunted House," una versión de una grabación de 1958 de Johnny Fuller que consiguió ser número 11 en el Billboard Hot 100 en 1964.

Gene Simmons, miembro de la banda Kiss eligió su nombre artístico en tributo al cantante

Discografía
Goin' Back to Memphis (1987)
706 Union Ave. And Beyond (1998)
Haunted House: The Complete Jumpin' Gene Simmons on Hi Records (2001)
Drinkin' Wine: The Sun Years, Plus (2006)

Referencias

Músicos de rockabilly
Salón de la Fama del Rockabilly

Jumpin' Gene Simmons


Nicolae Burnete (n. 4 iunie 1960, Roșia de Secaș, județul Alba) este inginer, fost decan al Facultății de Mecanică din cadrul Universității Tehnice din Cluj-Napoca și din 29 ianuarie 2018,  ministru al Cercetării și Inovării în Guvernul Dăncilă.

Cărți publicate
 N. Bățanga, Nicolae Burnete: Motoare cu ardere internă, Vol. I, II Litografia UTC-N, Cluj-Napoca, 1995.
 N. Bățanga, Nicolae Burnete, Căzilă A., Rus. I., Sopa. S., Teberean I.: Motoare cu ardere internă, Editura Didactică și Pedagogiă, București, 1995, .
 N. Bățanga, Nicolae Burnete, Karamusantas D.: Construcția și calculul motoarelor cu ardere internă (Mecanismul motor), Editura Todesco, Cluj-Napoca, 2001, .
 Nicolae Burnete: Motoare diesel și biocombustibili pentru transportul urban, Editura Mediamira, Cluj-Napoca, 2008, .
 Todoruț A., Barabas I., Nicolae Burnete: Siguranța autovehiculelor și securitatea în transporturi, 360 pag., UT Press, 2012, .

Referințe

Nașteri în 1960
Ingineri români în viață
Profesori universitari români
Miniștri români
Guvernul Dăncilă
Autori români
Membri ai Partidului Social Democrat
Politicieni români în viață

Nicolae Burnete


II. Murad veya Koca Murat (Osmanlıca: مراد ثانى Murâd-ı sânî; Divan Edebiyatı'ndaki adıyla Muradî; 1404; Amasya – 3 Şubat 1451; Edirne), 6. Osmanlı padişahı, I. Mehmed'in oğlu, Fatih Sultan Mehmed'in babası.

Annesi
Kaynaklarda annesine dair kesin bir bilgi yoktur, çeşitli rivayetler vardır. Annesinin Dulkadiroğulları Beyi Nâsıreddin Muhammed Bey'in kızı Emine Hatun veya Amasyalı Divittar Ahmed Paşa'nın kızı Şehzade Hatun olduğunu belirten kaynaklar vardır. 15. yüzyıl Osmanlı tarihçisi Şükrullâh ve tarihçi Halil İnalcık annesinin cariye kökenli olduğunu belirtirler.

Şehzadeliği
II. Murad; bazı kaynaklara göre 1402'de, bazılarına göre ise 1404'te Amasya'da dünyaya geldi. İlk çocukluk yılları Amasya'da geçti. 1410'da babasıyla Bursa'ya gelerek orada saray eğitimi aldı. 1415'te lalası Yörgüç Paşa gözetimi altında merkezi Amasya'da bulunan ve devletin doğu sınırında olması dolayısıyla büyük stratejik önemi olan Rum ve Danışmendiye eyaleti valisi olarak görevlendirildi. Tahta çıkıncaya kadar 6 yıl bu görevi yaptı. Amasya aynı zamanda çok önemli bir Anadolu kültür merkeziydi ve bu merkezde bilim ve din alimleri, şairler ve mutasavvıflarla meclisler tertip edip şehrin kültür hayatına destek sağlayıp katıldı. 1416'da bölgesi askeri başında Börklüce Mustafa'nın İzmir ve Saruhan tarafında çıkardığı ayaklanmaların bastırılmasında görev aldı. 1418'de sonraki lalası Hamza Bey ile Çandaroğullarından Samsun'u aldı.

Babası I. Mehmed Edirne'de bir av kazası sonunda ağır yaralanınca ölüm yatağında devletin idaresinin biran evvel oğlu Murat'a devrini vasiyet etti. Murat, Amasya'dan tahta geçme töreni yapılacak Bursa'ya gelinceye kadar devlet adamları babasının ölümünü sakladılar. Murat 25 Haziran 1421'de Bursa'da gelip culûs ve biat törenleri yapılıp devletin ileri gelenleri ve yeniçerilerin desteğiyle 17 yaşındayken tahta çıktı.

Sultan II. Murad, soyunun Kayı boyuna mensubiyetini göstermek için, sikkelerine, Kayı boyuna ait iki ok ve bir yaydan müteşekkil damgayı koydurmuştur. Sonraki padişahların bastırdıkları sikkelerde görülmeyen Kayı damgası, I. Süleyman'a kadar çeşitli eşya ve silâhlar üzerine konulmasına devam edilmiştir.

Saltanatı

İlk yılları

Murat'ın babası Mehmet'in ölümünden sonra saltanat davası güden şehzadeler dolayısıyla 3 yıl süren büyük bir bunalım izlendi.

Yıldırım Beyazid'in oğlu ve II. Murad'ın amcası olan Mustafa Çelebi Bizanslılarca Limni'de gözaltında tutulmaktaydı. Babası I. Mehmed çocuk yaşlarında olan küçük oğulları Mustafa, Yusuf ve Mahmud'un ağabeyleri yeni Sultan II. Murad tarafından "siyaset" icabı öldürülmelerini önlemek için onların Konstantiniyye'de Bizans İmparatoru II. Manuil'in koruması altında yaşamaları için imparatorla anlaşma yapmıştı.

Fakat I. Mehmed'in ölümünden hemen sonra bu anlaşmaya uymayan Bizans İmparatoru II. Manuil, Limni'de gözaltında tutulan Murad'ın amcası Mustafa Çelebi'yi, Gelibolu'yu Bizans'a vermesi karşılığında, serbest bıraktı. İmparator II. Manuel Mustafa Çelebi'yi meşru padişah kabul edip, bir Bizans donanma filosu ile Limni'den Rumeli'ye geçmesini sağladı. Mustafa Çelebi, özellikle İzmiroğlu Cüneyd Bey'in yardımı ile Rumeli beylerinin de desteğini aldı. II. Murat'ın veziriazamı olan Amasyalı Beyazıt Paşa Edirne'deki ordu ile Mustafa Çelebi'nin yeni topladığı orduya karşı yola çıktı. Yapılan Sazlıdere Muharebesi sonucunda sadrazamın ordusunun büyük bir kısmı taraf değiştirdi ve II. Murad'ın veziriazamı teslim olmak zorunda kaldı. İzmiroğlu Cüneyd Bey'in ısrarı üzerine Mustafa Çelebi esir aldığı Amasyalı Beyazıt Paşa'yı idam ettirdi. Mustafa Çelebi'yi ikinci başkent olan Edirne halkı tezahüratlarla karşıladı. Mustafa Çelebi Edirne'de hükümdarlığını ilan edip kendi adına hutbe okutup sikke bastırdı.
 Bir padişah gibi hareket eden Mustafa Çelebi siyasetinde bazı büyük hatalar yaptı. Bizans'a vadettiği Gelibolu'yu vermeyerek ilk ve baş destekçisini kaybetti. Sonra 12 bin sipahi ve 5 bin yaya ordusuyla Galata Cenevizlileri'nin gemileri ile Gelibolu'dan Anadolu'ya geçti ve Bursa'yı kuşatmaya koyuldu. Fakat Anadolu'da savaşa girişmek istemeyen Rumeli asıllı ordu bu sefere pek gönüllü değildi. Diğer taraftan II. Murad'ın Mustafa Çelebi'nin Beyazıt'ın oğlu olmayıp Düzmece olduğuna dair menfi propagandalarının inandırıcı olması Mustafa Çelebi'nin ordusunun dağılmasına neden oldu. Özellikle II. Murad tarafından kendisine İzmir ve Aydın beyliği teklif edilen İzmirlioğlu Cüneyd Bey bu teklifi kabul edip, yandaşları ile Mustafa Çelebi'nin ordusundan ayrıldı. Mustafa Çelebi ordusundan kalanlarla geri çekilirken Ulubat civarında bir köprüde Hacı İvaz Paşa'nın birliği ile tutuştuğu çarpışmada büyük zararlar aldı.

Mustafa Çelebi Gelibolu'ya kaçmayı başardı ve orada Boğaz trafiğini durdurup Bizanslılar'ı kendine destek vermeye zorlamaya çalıştı. Fakat II. Murad Cenevizli Foça Podestası Adorno'dan kiraladığı gemi ve askerlerle birlikte Rumeli'ye geçmeyi başardı. Mustafa Çelebi Gelibolu'da duramayıp Edirne'ye kaçtı. II. Murat 2 bin zırhlı Foça Podestası askeriyle takviyeli orduyla Edirne üzerine yürüdü. Edirneliler onu şehir dışında karşılayıp ona sadık olduklarını bildirdiler. Mustafa Çelebi devlet hazinesini de alarak Edirne'den kaçtı. Fakat Tunca Vadisi'ndeki Kızılağaç Yenicesi'nde yakalanıp Edirne'ye gönderildi. Mustafa Çelebi gailesi, Mustafa'nın Edirne kale burcundan asılması ile böylece 1422'de son buldu. Fakat tarihçiler hala Mustafa Çelebi'nin düzmece mi yoksa gerçekten padişah oğlu olup olmadığı sorusunu tartışmaktadırlar. Elimizde bulunan Mustafa Çelebi adına basılan sikkelerde 1422 tarihi ve "Mustafa bin Beyazid Han" ismi bulunmaktadır.

Bu olayın ardından Mustafa Çelebi'yi destekleyen Bizanslılar yeni bir oyun sergileyerek, bu desteğin o zaman güç kazanan bir saray kliği tarafından uygulandığını ve imparator II. Manuel'in gerçekte II. Murat'ın dostu olduğunu beyan ettiler. Fakat yeni Veziriazam Çandarlı İbrahim Paşa, Vezir Hacı İvaz Paşa ve Lala Yorguç Paşa'nın görüşlerini alan Murat, Bizans'a sert tepki gösterdi ve 2 Haziran 1422'den Eylül başına kadar Konstantiniyye'yi karadan kuşatmaya aldı. Bu kuşatma Bizans için büyük asker ve bina hasarına yol açtı. Bu kuşatmadan kurtulmak için Bizanslılar'a bu sefer kuşatma sürerken Ağustos ayında II. Murat'ın kardeşi Küçük Mustafa'yı ayaklandırmayı başardılar.

Karaman ve Germiyan beyleri ile birlikte Hamid-İli'nden hareket eden Küçük Mustafa Bursa'ya gelip bu şehri kuşattı. Bursa Ahileri Şehzade Küçük Mustafa'nın lalası olan Şarapdar İlyas'a heyet göndererek şehrin kendini savunacak personel ve ikmal maddesi olduğunu ve Ahilerin bu savunmayı destekleyeceğini bildirdiler. Bunun üzerine Şehzade Küçük Mustafa İznik üzerine yönelip 40 günlük kuşatmadan sonra bu şehri eline geçirdi. Şehzade Küçük Mustafa burada "İbrahim Paşa Sarayı"'na yerleşip padişahlığını ilan ettirdi.

Bunun üzerine Murat, 6 Eylül'de Konstantiniyye kuşatmasını kaldırıp Anadolu yakasına geçti. Mihaloğlu Mehmet Bey'i sipahilerle İznik üzerine gönderdi. Şehzadenin lalası Şarapdar İlyas ise beylerbeylik verme vaatleri ile elde edildi. Şubat 1423'te Mihaloğlu İznik'i bastığı zaman, Şehzade Küçük Mustafa hamamda idi; yandaşları onu savunup kaçırmaya çalışırken Mihaloğlu yaralandı. Fakat lala Şarapdar İlyas küçük Şehzadeyi kendi atına bindirip götürüp II. Murat'a teslim etti. Şehzade Küçük Mustafa boğulup idam edildi; cesedi İznik dışında bir incir ağacına asıldı ve sonra Bursa'ya götürülüp Yeşil Türbe'ye gömüldü.

1423'te II. Murat Şehzade Küçük Mustafa olayını gizliden destekleyen Candaroğulları beyi İsfendiyar Bey üzerine yürüyerek topraklarının büyük bölümünü ve özellikle Taraklıboru (Safranbolu) şehrini Osmanlı ülkesine kattı. Karamanoğlu Mehmet Bey'in Antakya'yı kuşatması sırasında ölmesi, yerine geçebilecekler arasında bir çatışmaya neden oldu. II. Murat, II. Mehmet Bey'in (1423-1426) hükümdar olmasına yardımcı oldu ve bunun sonucu bir anlaşma ile Karamanlıların ellerine geçirmiş oldukları Göller Bölgesi Osmanlılar tarafından geri alındı.

Eflak voyvodasının Osmanlı topraklarına yaptığı saldırılar püskürtüldü ve akıncıların yıldırıcı hücumlarını durdurmak için Eflak Voyvodası yine bağımlılığı kabul etti.

Venedik'le savaş ve Selanik'in fethi

Konstantiniyye kuşatması sırasında Venedikliler Selanik ve Mora Yarımadası'nı kendi denetimleri altına almak için Bizans ile görüşmeler başlatmışlardı. 1423'te Osmanlı ordusu Selanik'i kuşatmakta iken Bizanslılarla Selanik'i Venedik Cumhuriyeti'ne teslim etmek üzere anlaştılar ve Venedik Selanik'e sahip oldu. 1424'te Venedikliler Çanakkale Boğazı'nı ablukaya aldılar.

Bunun üzerine Konstantiniyye'nin de Venediklilere bırakılabileceği endişesiyle II. Murad 1424 yılında Cenevizliler aracılığıyla Bizans ile bir antlaşma yaptı. Bu antlaşmaya göre Bizans imparatoru her yıl vergi olarak 30 bin düka altın vermeyi ve Ankara Savaşı'nın ardından tekrar Bizanslıların eline geçmiş olan Ege ve Karadeniz kıyılarındaki toprakları Osmanlılar'a iade etmeyi kabul etti.

Aynı yıl Evrenosoğlu İshak Bey idaresindeki akıncılar Arnavutluk'a ve yerel Arnavut beylerine karşı bir sıra hücuma geçti. Yuvan Kastrioti ve Atariti adlı Arnavut beyleri ancak II. Murat'ın üst egemenliğini kabul edip bu akınların önüne geçebildiler. Kastrioti 4 oğlunu Edirne'deki Osmanlı sarayına rehin ve eğitim almak için göndermek zorunda kaldı. Bu çocuklardan en küçüğü olan İskender Bey sonradan Osmanlı devleti başına büyük gaileler çıkartmıştır.

1424'te Edirne sarayında, bir büyük düğün merasimi ile II. Murad, Candaroğulları Beyi İsfendiyar Bey'in torunu Tacunnisa Hatice Halime Hatun ile evlendi. Aynı merasimde II. Murad'ın kız kardeşleri de evlendirildi. Sultan Hatun, İsfendiyaroğlu Kasım Bey'le; Ayşe Hatun Osmanlı komutanlarından Karaca Bey'le ve Hafsa Hatun Çandarlı Halil Paşa'nın oğlu olan Mahmud Bey ile evlendiler.

Anadolu'da ve Rumeli'de tekrar savaş

II. Murad 1425 Anadolu'da birlik sağlama çalışmalarına girişti. Önce Düzmece Mustafa vakasında Aydınoğlu Beyliği verilen İzmiroğlu Cüneyd Bey ile uğraşıldı. Cüneyd Bey ardı ardına gerçek ve sahte şehzade ayaklanmalarına destek vermişti. Önce Şehzade İsmail'e isyanında yardım etmiş ve 1425'te ise Selanik'te Venedik desteği ile isyan çıkaran kimliği bilinmeyen yeni bir Düzmece Mustafa'ya destek vermişti. II. Murat Cenevizlilere tekrar Karadeniz'de bulunan liman kolonilerini geri verip onlarla anlaşarak Midilli ve Sakız'dan getirilen Ceneviz filolarını kullanarak Cüneyt Bey'in denizden destek sağlamasına engel oldu. Sonra İzmiroğulları'nın kökünü kazımak hedefiyle, bir kara ordusuyla uzun süren bir uğraştan sonra 1426'da Cüneyd Bey, ailesi ve hanedanının diğer mensupları yakalanarak hepsi idam edildi.

1426'da II. Murad Rumeli'de birkaç koldan ordular göndererek Rumeli ve Balkanlarda bir askerî harekâta başladı. Bu harekâtın bir hedefi Venedik desteği verilen ne olduğu belirsiz yeni bir "Düzmece Mustafa"'nın Selanik ve civarında çıkardığı isyandı. Diğer hedef ise Macarların desteği ile Balkanlarda çıkan karışıklıklardı. II. Murad şahsen bir ordu başında Sofya'dan Vidin'e gitti. Osmanlı akıncıları Bosna'ya hücum edip talan ettiler ve Hırvatistan'a kadar ilerlediler.

Sonra Menteşe ve Teke beylikleri Osmanlı topraklarına katıldı. Fakat daha doğuda bulunan Karaman ve Çandarlı beyliklerin egemenliklerine son verilmedi. Buna bir neden bu siyasetin Timur'un yerine geçen Şahruh'un bir zamanlar Selçuklular ve İlhanlılar'ın hükümdarlığı altında bulunan bütün arazilerin üstünde hak ilan etmesi ve bir istila hareketine girişmesi tehdidinin ortaya çıkmasıydı.

1428-1429'da Osmanlı ülkesinde veba salgını başladı. Bu veba salgınında Bursa'da İslam ve tasavvuf dünyasında tanınmış düşünce adamı Emir Sultan; devlet adamı, asker, mimar Hacı İvaz Paşa; Sadrazam Çandarlı İbrahim Paşa ve II. Murad'ın gözlerine mil çektirdiği küçük kardeşleri Mahmud Çelebi ve Yusuf Çelebi hayatlarını kaybettiler.

1429'da erkek çocuğu olmayan Germiyanoğlu II. Yakup Bey'in ölümünün ardından vasiyeti üzerine Germiyanoğulları Beyliği Osmanlı topraklarına katıldı.

II. Murad Anadolu'da barışı sağladıktan ve veba salgını atlatıldıktan sonra tüm gücünü Venediklilere yöneltti. Venedik Cumhuriyeti bu zamana kadar Selanik'i elinde tutarak Çanakkale Boğazı'nda abluka uygulamaktaydı. Osmanlılar 29 Mart 1430'da Selanik'i, ardından da "Yuvan-ili" ve sonra Yanya'yı ele geçirdiler. Bir Osmanlı-Venedik Antlaşması imzalandı.

1430'da Rumeli'de toprak tahriri başlamıştı. Bu sayımlardan sonra bu arazilere tımar sistemi uygulanmaya geçildi. Osmanlılar, Selanik'i ele geçirdikten sonra, Üsküp valisi olan Evrenosoğlu İshak Bey yerel isyancı Arnavut beyi Yuvan Kastrioti'nin elindeki arazilere hücumlar uygulayıp onun elindeki tahkimli mevkileri eline geçirdi ve iki tanesi hariç diğer hepsini yıktırdı. Zaten devamlı yerel isyancı olan Arnavutlar tımar sisteminin uygulanması aleyhtarı olarak 1432-1434 döneminde de devam eden Arnavutluk isyanını çıkardılar. Edirne'de bulunan Arnavut beyi Gjergj Ariani buradan kaçarak bu isyanın idaresini üzerine aldı. Bu isyanın başlangıcı olan 1432-33 kışında, II. Murad kışı Serez'de geçirdi ve Arnavut isyancılar üzerine Evrenosoğlu Ali Bey komutası altında bir akıncı ordusu gönderildi. Bu kış döneminde dar bir vadi olan Shkumbin'de Arnavutlar bu akıncı ordusunu pusuya düşürdüler ve akıncılar büyük zayiat verdiler. 1433'te Arnavutlar yine Evrenosoğlu Ali Bey akınına başarı ile karşı koydular. 1434'te Arnavutlar çete ve pusu savaşları ile Osmanlı akıncılarına karşı bazı başarılar kazandılar. Fakat 1435 ve 1436 Evrenosoğlu Ali Bey ve diğer akıncı beyi Turahan Bey Arnavutluk isyanını bastırmayı başardılar.

Sırbistan'ın ilhakı

Osmanlı iç savaşı sırasında Balkanlarda Macar etkisi artmış ve 1427 yılında Sırp Despotu Stefan Lazareviç'in ölümü üzerine Macaristan ile Osmanlılar arasında Sırbistan tahtı üzerinde çekişme çıkmıştır.

1428'de Sırbistan'ın kuzeydoğu kesiminde Tuna Nehri üzerinde bulunan Güvercinlik kalesi Osmanlılara eline geçti.

1428'de Macarlarla Osmanlılar arasında yapılan 3 yıl süreli bir anlaşma sonucunda Yorgo Brankoviç Sırp Despotu olarak tanındı. Bu 3 yıllık anlaşma bir defa daha yenilendi.

Buna karşılık II. Murad Rumeli'de uğraşmakta iken Anadolu'da Karamanoğulları Göller Bölgesi'ndeki eski Hamidoğulları arazilerini tekrar eline geçirdi ve II. Murad buna seyirci kalmak zorunda kaldı.

Yenilenen antlaşmanın süresi dolunca 1434'te Macar Kralı Sigismund II. Murad'a bir elçi göndererek Bosna, Sırbistan ve Bulgaristan üzerindeki Macaristan yüksek egemenliğini tanınmasını resmen istedi. Bu hareketle Macaristan savaş ilan etmiş oluyordu. Osmanlı devleti aleyhinde olanlar Macaristan Kralı çevresinde toplanmaya başladılar. Bunlar arasında Bosna Kralı II. Tvrtko, kızı Mara'nın II. Murad'la evlenmiş olan Sırp Despotu Yorgo Brankoviç, Eflak prensliğini Sigismund desteği ile eline geçiren I. Vlad Drakul, Savcı Bey'in oğlu Şehzade Davut, taht hakkı arayan birçok Balkan soylusu ve pek çok asil senyör bulunmaktaydı. Fakat bu çok karmaşık ittifak arama süreci gayet yavaş gelişti ve atak bir birleşme gelişmesi ortaya çıkmadı. Buna karşılık Macarların artan etkisi karşısında II. Murad 1434'ten itibaren Balkanlar'da daha saldırgan bir tutum izlemeye başladı.

Fakat Anadolu'da ve Asya'da önemli gelişmeler yani Timur torunu Timurlu Gürkan hükümdarı Şahruh'un Anadolu'ya yönelmesi olasılığı ve  Karamanoğulları'nın mütecaviz bir atakla eski Hamideli arazilerini geri almaları II. Murat'ın Balkan sorunlarına dikkatini çekmesini önledi. Timurlu Gürkan hükümdarı Şahruh Karakoyunlu hükümdarı İskender Bey'i desteklemekteydi. İskender Bey Akkoyunlu hükümdarı Karayülük Osman'ı yenerek Doğu Anadolu'nun tamamını eline geçirmişti. 1434'te Timurlu Gürkan hükümdarı Şahruh Karakoyunlu Devleti üzerine bir tedip harekâtı düzenledi. 1435-36'da İskender Bey'in üzerine yürüyerek onu Karakoyunlular tahtından indirdi. Yerine kendine sadık olan Cihan Şah'ı Karakoyunlu tahtına getirerek onu Tebriz valisi tayin etti. İskender Han da Osmanlı Devleti'ne sığındı ve 1435-36 kışında Tokat'ta kaldı. İşte doğuda bu gelişmeler II. Murad ve Osmanlıları çok kuşkulandırmıştı. Fakat 1436'da Timurlu Gürkan hükümdarı Şahruh Horasan'a geri döndü ve Anadolu'ya bir sefer yapması olasılığı çok azaldı.

Bunu fırsat bilen II. Murad 1437'de bir Anadolu seferine çıkarak Karamanoğulları'nın eline geçmiş olan Konya, Beyşehir ve Hamideli topraklarını tekrar Osmanlı devleti idaresine aldı.

9 Aralık 1437'de Macar Kralı Sigismund'un bir erkek çocuk varis bırakmadan ölmesi üzerine Macaristan'da işbaşına gelecek hanedan sorunları Macaristan'da epey kargaşalık yarattı. Sigismund'un Osmanlılar aleyhine kurmaya çalıştığı cephe de dağıldı. Sonunda Macar asilleri Jagiellon Hanedanı'nından 1434'ten beri Lehistan Kralı olan III. Vladislav'ı Macaristan Kralı olarak seçtiler ve kendisine Macaristan Krallığı için I. Vladislav ismi verildi.

II. Murad bu fırsatı iyi değerlendirerek 3 yıl Rumeli'de kalarak, özellikle Sırbistan ve Eflak sorunları üzerine eğildi. Sırbistan ve Eflak prensliklerinin koşulsuz olarak kendisine bağlanmalarını sağladı. Sonra 1438'de II. Murad ilk Macaristan Seferi'ne çıktı. Tuna'yı geçerek Severin, Demirkapı, Orsova ve Sebeş kalelerini topa tutup yıkarak Erdel'in merkezi Zeybin (sonradan Hermannstadt ve şimdi Sibiu) kalesini kuşattı. Bu kaleyi eline geçirip Karpat Dağları geçitlerini aşıp Eflak topraklarına girdikten sonra Yergöğü üzerinden Edirne'ye geri döndü. Bu bir Osmanlı sultanının ilk büyük kapsamlı seferi oldu.

1438'de ise II. Murat Sırbistan üzerine yöneldi. Brankoviç tarafından yaptırmasına izin verilen yeni önemli savunma kalesi ve başkenti Semendire'yi fethederek Sırp Despotluğu'nu işgal etti. Bu bura devlete son vererek Sırbistan'ı bir Osmanlı eyaleti ilan etti. Üsküp Sancak Beyi Evrenosoğlu İshak Bey komutasındaki akıncılar Bosna Krallığı başkenti olan Yayçe önlerine kadar ilerlediler. O sırada Bosna Kralı II. Tvrtko'nun ölmesi Bosna Krallığı'nın iki varis arasında paylaşılması ve güneyde bulunan Hersek'in de ayrı bağımsız bir idare kazanması sonucunu doğurdu. II. Murad bundan istifade edip her üç idareyi de haraca bağladı.

Macarlar yeni Macaristan Kralı olarak o zaman Polonya Kralı olan III. Wladislaw'ı Macar Kralı I. Wladislaw adıyla seçtiler ve Polonya/Lehistan ve Macaristan krallıkları aynı kişinin idaresi altına geçti. I. Wladislaw Erdel voyvodalığına János Hunyadi adlı, ailesinin aslı pek gizemli olan, fakat Eflak soylusu olduğunu iddia eden, bir kişiyi atadı. Bu kişiyi Osmanlılar ve Osmanlı tarihçiler "Hunyadi Yanos" olarak da anarlar. Böylelikle 20 yıl Osmanlılarla devamlı olarak bir Haçlı ruhu ile mücadele eden, Macarlar tarafından bir milli kahraman sayılan ve sonunda oğlu olan Matyas'in Macaristan Krallığına gelen bir kişi olan János Hunyadi Balkanlar siyaset sahnesine girmiş oldu. 1441'de János Hunyadi Semendire'yi Osmanlılar elinden geri aldı ve Erdel'e gönderilen Osmanlı birliklerine karşı birkaç galibiyet kazandı.

János Hunyadi'nin Balkanlar'ı ilk istilası
Murat 1440'ta Stefan Lazarević'in ölümünden beri Macar işgali altında olan Belgrad'ı 6 ay süreyle kuşattı, ancak başarısız oldu. Bazı tarihçiler "Belgrad Ricati" adını verdikleri bu başarısızlığı II. Murad dönemininde bir dönüm noktası olduğunu iddia etmektedirler. Bundan sonra Macarlar Osmanlı güçlerini Bosna'dan çıkarttılar. Yeni Macar Kralı I. Vladislav iki komutanını, János Hunyadi ve Nicholas Ujlaki'yi Osmanlı tehdidi altındaki sınırları korumakla görevlendirdi. Bunlardan János Hunyadi Belgrad'daki karargahından Osmanlı topraklarına karşı taarruzlar yapmaya başladı.

1441'de Erdel'i işgal eden ve Sibiu'yu kuşatan akıncı beyinin akıncı ordusunu bozguna uğratıp Mezid Beyi öldürdü. Kaçış yolları kapatılan Mezid Bey'in Osmanlı akıncı birlikleri tamamen imha edildi. Ertesi yılın Eylül ayında Mezid Bey'in intikamını almak isteyen Şehabeddin Paşa da Vazag Muharebesi'nde aynı akıbete uğrayıp yenildi ve büyük kayıplar vererek geri çekilmek zorunda kaldı.

Bizanslılar bir konsil toplayarak yeni bir Haçlı seferi açılması için diplomatik araştırmalara geçtiler. Aynı dönemde Macarlarla anlaşan Karamanoğlu İbrahim Bey de 1443 ilkbaharında Anadolu'da Akşehir ve Beyşehir üzerine saldırıya geçti ancak II. Murad, oğlu Aleaddin Ali Çelebi ile birlikte İbrahim Beyi durdurdu.

1443'ün sonbaharında Hunyadi, Macar Kralı Vladislav ve Sırp Despotu Yorgo Brankoviç ile birlikte karşı taarruza geçti. Bu ordu ile Tuna Nehri'ni geçerek hızla ilerlediler ve Niş Muharebesi'ni kazanıp Niş ve Sofya'yı ele geçirerek Balkan geçitlerine dayandılar.

János Hunyadi önderliğindeki Macar ve Bosna ordusunun, Osmanlı topraklarını istila etmekte olduğunu II. Murat Karaman seferi dönüşünde öğrendi. II. Murad çok ivedi bir hareketle Balkanlara döndü. Macar, Sırp, Eflak ve Bulgar birliklerinden oluşan ordusuyla János Hunyadi önüne çıkan her Osmanlı kuvvetini yenip, İzladi Derbendi'ne (Slatiska) kadar ilerledi.

Bu olayları ele alıp inceleyen 16. yüzyılda yazdığı "Prens" adlı eserinde İtalyan düşünürü Niccolò Machiavelli Osmanlılar için şu iddialarda bulunmuştur: Ona göre Osmanlı ordusunun saldırı gücü çok yüksektir ama zor durumda kaldığında ordunun düzenli geri çekilme kabiliyeti çok zayıftır. Bu niteliğin Osmanlı ordusunun en zayıf noktası olduğunu belirtip; zira bir kere büyük yenilgiye uğrarsa Osmanlı ordusunun bir daha toparlanmasının zor olduğunu iddia etmiştir.

Gerçekten de János Hunyadi istilasında Osmanlı birliklerinin yenilerek geri çekilmeleri esnasındaki koordinasyonsuzluk ve askerin paniği bu yenilgileri daha da kötü duruma sokmuştur. II. Murad büyük bir gayretle ve güçlükle Osmanlı kuvvetlerini tekrar toplayıp, birleştirip, direniş yapabilecek hale getirebilmiştir. II. Murad, 24 Kasım 1443'te İzladi Geçidi'nde yapılan İzladi Muharebesi'nde János Hunyadi ordusu yeni bir çatışmaya girişti. "İzladi Muharebesi"'nin akıbeti ile ilgili farklı görüşler bulunmaktadır. Bazı Avrupalı tarihçiler bu muharebeyi de Macar ve müttefikleri ordusunun kazanıp Filibe ovasına kadar ilerlediğini ve buradaki Osmanlı direnişini kırdığı ancak çetin kış koşulları ve direnişler sebebiyle geri dönmek zorunda kaldığını iddia etmektedir. Diğer tarihçilerin açıklaması ise bu muharebeyi Osmanlı Ordusunun aşırı derecede ağır kayıplar vererek zorlukla kazanabildiği yönündedir. II. Murad ve Osmanlıların bu kadar zorlanmalarında ve hatta yenilginin eşiğine gelmelerindeki temel faktör Macar ordularında bulunan arabalar üzerindeki tüfekli ve oklu askerler (Wagenburg, tabur sistemi) yüzündendi. Bunlar seri hareket edebiliyorlardı. Osmanlılar arabalar üzerindeki ateşli silah kullanan askerler ve okçular nedeniyle çok sıkıntıya düştüler ve İzladi Muharebesine kadar geri çekilmeye zorlandılar. Sonuçta her ne olursa olsun İzladi Muharebesi çok büyük sayıda ve Osmanlıları barışa zorlayacak kadar zayiat doğurmuştu.

Bu günlerde zor bir muharebe geçiren II. Murad, Amasya Valisi olan çok sevdiği oğlu Aleaddin Ali Çelebi'nin ölüm haberini de aldı.

Birçok tarihçi, zaten çok hissi bir kişi olan II. Murad'ın bu Balkan isyanı, sıra sıra yenilgi, büyük askeri zayiatla zorla kazanılan bir muharebe süreci devam ederken II. Murad'ın hükümdarlıktan bezdiğini ve oğlunun kaybından dolayı da gayet büyük bir depresyona girdiğini iddia ederler. Eşi Mara Hatun'un ve sadrazam Çandarlı (2.) Halil Paşa'nın önerdikleri gibi, II. Murad uğranılan büyük kayıplar dolayısı ile Osmanlılar aleyhinde olan bir barış yapılması gereğini kabul etmek zorunda kalmıştı.

Segedin Antlaşması ve Yenişehir Sevgendnamesi, tahttan çekilmesi, 1444 buhranı ve Varna Muharebesi

János Hunyadi önderliğindeki Macar ve müttefikleri ordusunun ilerleyişinin İzladi Geçidi'nde durdurulmasının ardından hemen II. Murad, Macarlar ile barış görüşmeleri için girişimlerde bulundu.

1444'ün Haziran ayında taraflar arasında tarihte Edirne-Segedin olarak bilinen bir 10 yıl süreli olacağı ön görülen bir kalıcı barış antlaşması yapılması üzerine taraflar anlaşmaya vardılar. Bu antlaşmanın kalıcı olması için II. Murad Edirne'de Kur'an üzerine ve Macar kralı Vladislav Segedin'de Kutsal Kitap üzerine yemin verdiler ve antlaşmayı bu yeminlerle imzaladılar. Bu anlaşmaya göre Osmanlılar kendi ortadan kaldırdıkları Sırp Despotluğu devletini yeniden kurulmasını sağlamayı ve 1427'deki sınırlarıyla devlet başkanlığının Brankoviç'e iade edilmesini kabul ettiler. Macarlar ise Bulgaristan üzerindeki hak iddialarından vazgeçmeyi kabullendiler. Her iki taraf da, yani Osmanlılar ve Macarlar, Tuna'yı geçmemeyi taahhüt ettiler.

Bu yeminli Edirne-Segedin Antlaşması'nın ardından II. Murad, oğlu Mehmet'i Edirne'ye getirtti ve onu başkentte "kaymakam" olarak bıraktıktan sonra Karamanlılar ile ilgilenmek üzere Anadolu'ya geçti. Karamanoğlu İbrahim Bey Ankara'ya kadar ilerlemiş bulunuyordu. II. Murad Karamanoğlu İbrahim Bey ile görüşerek bir sulh anlaşması yapılmasını kabul etti. Bu anlaşma için Göller bölgesinin Karamanlılara bırakmayı kabul etti. Temmuz 1444'te iki taraf arasında diğer bir yeminli anlaşma yapıldı ve Karamanoğlu İbrahim Bey II. Murad'a barışı koruyacağı hakkında "sevgendname (yemin belgesi)" adı verilen bir ciddi belge verdi. Bu "Yenişehir Sevgendnamesi" ile Göller bölgesi özellikle Akşehir ve Beyşehir'i Karamanlılara bırakıldı.

Edirne-Segedin Antlaşması ve Yenişehir Sevgendnamesi ile o zamana kadar II. Murad'ın 23 yıl süren hükümdarlığı sırasında Osmanlı Devleti'ne katmış olduğu arazilerin büyük bir kısmı tekrar elden çıkmaktaydı. Fakat bu şekilde II. Murad hem batıda hem doğuda barışı sağladığını düşünüyordu. Yaşlı, yorgun ve hatta bir depresyon geçirdiği kabul edilen II. Murad bu antlaşmaların ardından Osmanlı tarihinde daha önce (ne de daha sonra) hiç eşi görülmemiş bir karar alarak tahtından çekildi. Ağustos 1444'te Mihaliç'te (Karacabey'de bulunan hanedan çiftliğinde devletin ilerigelen idarecilerini ve askeri komutanlarını; yüksek ulemayı, kapıkulu (yeniçeri ve sipahi) subaylarını bir toplantıya çağırdı. Bu toplantıda kendisinin bir köşeye çekilip dünya işlerinden ve eğlenceden uzaklaştığını Allah'a yöneleceğini bildirdi. Edirne'den getirttiği oğlu II. Mehmet'in bu nedenle tahta geçeceğini ilan etti. Bu kararı hakkında şu şiiri elimize geçmiştir.

Bu feragat ve devir töreninin neden devlet başkentleri olan Edirne veya Bursa'da değil de hanedan çiftliği bulunan Mihaliç'te yapıldığının nedenlerini açığa çıkartabilecek bilgiler hakkında ve törenin ayrıntıları hakkında tarihçilerin elinde hiçbir belge bulunmamaktadır. Bu sırada (belirsiz doğum tarihi dolayısıyla} 12-15 yaşları arasında bulunan bir çocuğa, (II. Mehmet'e) bu kadar ağır bir devlet yükünün verilmesinin nedeni de açıkça bilinmemektedir. II. Mehmet'in tahta getirilmesi için tarihçiler çeşitli nedenler ileri sürmüşlerdir. Bunların başında Başvezir olan Çandarlı Halil Paşa'nın entrikaları gelmektedir. Diğer bir neden olarak vezirler arasında (özellikle başvezir ve Fatih'in lalaları olan vezirler arasındaki) iktidar çatışmaları verilmektedir. Diğer neden ise II. Murad'ın Kostantiniye'de Bizans İmparatoru'nun himayesinde olan ve Osmanlı tahtında hak iddia eden Orhan Çelebi'ye karşı oğlunun tahta yerleşmesini sağlamlaştırmak istemesi ileri sürülmüştür.

Macar ve müttefiklerinin ta İzladi'ye inmesi sırasında Roma'daki İtalyan asıllı Papa IV. Eugene yeni bir Haçlı seferi hazırlama hevesine kapılmıştı. Konstantiniyye'ten 1437'de Avrupa'ya, İtalya'ya gelen Bizans İmparatoru VIII. İoannis'in Floransa Konseyi'nin iştirak edip Hristiyan Ortodoks ve Hristiyan Katolik mezheplerinin birbirine uzlaştırıp Papalık altında, kısa bir süre için de olsa birlik sağlanmasını kabul etmesi; bu birlik iin Konseyde "Laetentor Corele" adli bir birlik belgesini kabul edip ilan etmesi Papa'nın bu Haçlı seferi hevesine kapılmasında ek rol oynamıştı. Papa IV. Eugene, kendini, Hristiyanlığı birleştiren, Osmanlıları Balkanlardan atıp tek mezhepli Katolik Hristiyanlığının bu yöreye geri getirilmesini sağlayan bir şampiyon olarak görmeye başlamıştı. Bu sefer için Hristiyan askerlerin çoğunluğunu sağlayan Polonya ve Macaristan kralı I. Vladislav ve onun ünlü generali o zaman Transilvanya Voyvodası olan János Hunyadi'yi de bu yeni Haçlı seferi için komutanlar olarak görmekteydi. Papa'nın en yakın politika danışmanı olan ve Floransa Konseyi'nde başrolü oynamış olan Kardinal Gialiano Cesarini'yi papa Polonya/Macaristan kralı huzuruna papa temsilcisi olarak gönderdi. Kardinal Cesarini "Edirne-Segedin Antlaşması"'nın tümüyle aleyhinde idi. Genç Polonya/Macaristan kralına bir gayri-Hristiyanla yapılan bir anlaşmanın Hristiyan ilkelerine göre geçersiz sayılacağını; kutsal kitap üzerine bir gayri-Hristiyan verilen yeminin aksinin yapmanın Katolik Hristiyanlarca günah sayılmayacağına ve eğer kral bu yeminini tutmayıp günah işlediğini düşünmekte ise en yüksek Katolik papazı olan papanın bir günah çıkartıcı olarak kralın işlediği bu türlü günahını çıkartarak kral yaşarken bile dinsel olarak aftedilmesini sağlayacağını I. Vladislav'a devamlı telkinle inandırdı. II. Murad'ın beklenmedik tahttan feragati de, zaten çok zorlukla ve danışmanlarının tüm tavsiyelerinin aksine Segedin Antlaşması'nı imzalayan Macaristan kralı üzerinde büyük bir aksi etkisi oldu. II. Murat'ın tahttan feragat edip yerine oğlu II. Mehmed'in Osmanlı tahtına geçmesi ile Edirne-Segedin Antlaşması'nın geçersiz olduğu iddiası daha fazla güç kazandı. Çünkü bu anlaşmayı imzalayıcı olan ve şahsen yemin vermiş olan hükümdar (II. Murad) artık tahtta değildi. Tahta geçen yeni sultan antlaşmaya bir taraf olmamakta idi. Böylece bu antlaşma ve yemin geçersiz olmakta idi. Macar kralı Ladislas bu antlaşmaya devam için verdiği yeminin yeni sultana karşı olmadığını ilan etti ve bunu antlaşmanın geçersiz olduğuna bahane olarak yayımladı. Böylece papalık temsilcisi telkinleri ve bulunan sudan bahanelerle Macar kralı Vladislav Ağustos ayında Osmanlılar'la yaptığı Edirne-Segedin Antlaşmasının geçersiz olduğunu ve ertesi yıl yeni bir Haçlı seferine çıkacağını her Hristiyan tarafa duyurdu.

Aralarında Arnavutluk'ta babasının mirasında hak iddia eden İskender Bey'in de bulunduğu Rumeli'deki eski yerel hanedanlar Osmanlılar'a karşı silahlandılar. 1443'ün yazının sonlarında çoğunluğunu Macar Krallığı ve Eflak ordularının oluşturduğu 25 bin kişilik Haçlı ordusu komutanları Macar kralı Vladislav ve Transilvanya voyvodası János Hunyadi idaresi altında Balkanlardan güneye sarkmaya başladı. Bu ordunun geliş haberi Balkanlara yerleşmiş olan müslüman halkı gayet korkutup bir paniğe kapılmalarına ve bir göçün başlamasına neden oldu. Ta güneyde Edirne'deki halkın bile bir bölümünün Anadolu'ya kaçmasına neden oldu. Aynı dönemde Orhan Çelebi de Dobruca'ya giderek bir isyan girişiminde bulundu ancak bu girişim Rumeli beylerbeyi Şahabeddin Paşa tarafından önlendi. Fakat Rumeli Beylerbeyi Şahabeddin Paşa Niş önünde yeni Haçlı ordusu ile yaptığı Niş Muharebesi'nde yenik düştü ve geri çekilmek zorunda kaldı. Bu Haçlı seferi sadece karadan olmamaktaydı. Burgundi Dükü ve Papalık Devleti gemileriyle takviye edilmiş olan Venedik donanması Çanakkale Boğazı'nı kapattı ve büyük bir Haçlı filosu da Marmara Denizi'nden Boğaz üzerinden çıkıp Haçlı ordusunu beklemek üzere batı Karadeniz kıyılarına geçmeye hazırlanmaktaydı. Haçlı ordusu Niş'teki galibiyetinden sonra doğuya yönelerek Bulgaristan ve Sofya'yı işgal etti ve Karadeniz kıyısında bulunan Varna'ya kadar ilerledi.

Eylül ortalarında Edirne'de bir din anlaşmazlığı çıkmıştı. Hurûfi akımı bir sıra eylemle başkentteki sosyal barışa aksi etkiler yapmıştı. Hurûfiler genç sultan II. Mehmed'e bile etkide bulunmuşlardı. Sonunda sunni Edirne uleması, softaları ve halkı tarafından Hurûfilere karşı bir kanlı yok etme kampanyası sürdürülmeye başlandı. Tam bu sırada Edirne'de bir korkunç bir yangın çıktı. Edirne çarşıları ve 7 bin kadar ev yandı ve olasılıkla kentin büyük bir kısmı harabeye döndü.

II. Murad tahttan feragatten sonra Manisa'ya çekilmişti. Macar ordusunun Tuna'yı aştığı haberi üzerine vezirlerin kararı ile II. Murad Edirne'ye geri çağrıldı. II. Murad ruh haletinin kırgınlığı yüzünden gelmek istemiyordu. Fakat oğlu II. Mehmet ağzından veya kendisi tarafından Çandarlı Halil Paşa'nın tavsiyesiyle bir ferman yazıldığı ve eğer Murad sultansa gelip ordusu başına geçmesi eğer Mehmed sultansa babasına kati emir vererek ordunun komutanlığını yapmaya geri gelmesi istendiği ve böylece II. Murad'ın geri gelmesini sağladığı bildirilmektedir. Diğer bir rivayete göre ise Başvezir Çandarlı Halil Paşa, II. Mehmed'i uzun süren bir sürek avına göndermiş; genç Sultan avda iken onun ağzı ile II. Murad'a onu Edirne'ye geri çağıran bir mektup yazmıştır.

Bunun üzerine II. Murad kendine erişen Anadolu eyalet askerleri ordusu ile Venedik ablukası altında bulunan İstanbul Boğazı'nı geçip Edirne'ye ulaştı. Burada hiçbir sıfat taşımazken tüm Osmanlı ordusunun başına geçti ve Varna'ya yürüdü. Bu, tarihlerde eşi benzeri olmayan bir olay oldu.

19 Aralık 1444'te resmen sultan olmayan II.Murad'ın komutasındaki Osmanlı ordusu ile Haçlı ordusu Varna Muharebesi'ne giriştiler. Bu savaşın başında Haçlı ordusu çok baskı yapıp Osmanlı ordusunun kanatlarını yenme alemetleri gösterdi. Fakat Karaca Bey taktiğiyle sonuç değişti. Kral Vladislav ülkesine büyük zaferle dönmek için ortadan zırhlı ağır süvarileri başında atıyla bir süvari hücumu hareketine başladı. Fakat süvari hücumu başlangıcında bir yeniçeri tarafından atından düşürüldü ve hemen kim olduğu bilinerek öldürüldü. Kral Vladislav'ın kesilen başı ve yemini bozduğu Edirne-Segedin Antlaşması metinin kopyası bir mızrağa asıldı. Bu kesik baş ve anlaşma metni mızrağa takılı olarak Osmanlı ve Haçlı ordusu önünde gezdirilip kutsal yeminini kıran hükümdarın sonucu olarak gösterilmeye başladı. Bunun üzerine moral kazanan Osmanlı ordusu bir daha hamle yaptı ve Haçlı ordusu morali kırılmış olarak müthiş bir yenilgiye uğradı. Bununla birlikte Osmanlı ordusunun tüfekli askerlerin önemini anlayıp, kısmen de olsa Macarların Wagenburg, tabur sistemi sistemini kopyalamalarının zaferde payı olduğu iddia edilmektedir. Bir süre sonra II. Kosova Muharebesi'nde Osmanlılar daha da çok tüfekli askeri savaşta kullandılar ve Osmanlı ordusunda ateşli silah, top kullanımı giderek yayıldı. Bu Hristiyan hezimetinde papalık danışmanı ve papa temsilcisi Kardinal Cesarini de öldürüldü. Haçlı ordusu çok büyük zayiat verip büyük yenilgiye uğradı. Eğer esir alınıp köle yapılmamışlarsa Haçlı askerler ele geçirdikleri topraklardan perişan bir halde ülkelerine geri dönmeye başladılar. Macarların kahraman saydığı Transilvanya Voyvodası Janós Hunyadi ise çok küçük bir birlik başında harp sahasından Transilvanya'ya kaçmayı başardı. Böylece Avrupa'da Türkler aleyhine hazırlanıp hücuma geçmiş olan son Haçlı seferi, Haçlılar için bir felaketle sonuçlandı.

Savaşın ardından Murat Edirne'de bir süre kaldıktan sonra tekrar Manisa'ya çekildi. Kendisinin mi ve yoksa oğlu II. Mehmet'in mi Osmanlı hükümdarı olduğu konusuna bir açıklık getirilemedi. Müslüman devletlere II. Mehmet adına fetihname gönderildi. Buna rağmen bundan sonraki 1.5 yıl bir baba-oğul fetret dönemine girildiği iddia edilir.

Tahta dönüşü, Mora Seferi, İkinci Kosova Muharebesi ve ölümü

Murad'ın Manisa'ya çekildiği dönemde başkent Edirne'de barış yanlısı Sadrazam Çandarlı Halil Paşa ile dış siyasette daha saldırgan tutum içinde olan Şehabeddin ve Zağanos paşalar ile arasındaki çekişme sürmekteydi. Sadrazam Halil Paşa bu dönemde II. Murad'a hâlen gerçek padişah muamelesi yapıyordu. Öte yandan Şehabeddin ve Zağanos paşalar ise genç padişah Mehmet'i Doğu Roma'ya karşı saldırmaya teşvik ediyorlardı.

1445'te durum yine karıştı. János Hunyadi Tuna üzerinden Osmanlı topraklarına bir sıra akına başladı. Eflak Voyvodası Vlad Drakul ise Osmanlılar elinde bulunan Yergöğü kalesini kuşatıp ele geçirdi. Saltanat davası süren şehzade Davut Çelebi Dobruca'da isyan bayrağını açtı.

1446 yılı ilkbaharında ise Edirne'de "Buçuktepe" adlı bir tepede başlayan ve buna izafeten Buçuktepe İsyanı adı verilen bir kapıkulu yeniçeri askeri isyanı başladı. Bu isyan ilk kapıkulu askeri isyanı olarak nitelendirilmektedir. Bu isyana neden kapıkulu askerinin ulufelerinin düşük vezinli akçelerle verilmesiydi. İsyancılara bir "buçuk akçe terakki" prim verilerek bu isyan yatıştırıldı. Bazı tarihçiler göre bu isyan Çandarlı Halil Paşa'nın, II. Murad'ı tahta geçmeye zorlamak için düzenlediği bir oyundu. Her ne için olursa olsun, Buçuktepe İsyanı Osmanlı devletinin durumunu iyice zora soktu. Ayaklanan yeniçeriler Konstantiniyye'de rehine bulunan Orhan Çelebi'nin yanına gitme tehdidinde bulunmuşlardı. Bunun üzerine Sadrazam Çandarlı Halil Paşa, Murad'ı Edirne'ye geri davet etti. Murad İstanbul'a gitmek üzere 5 Mayıs'ta Manisa'dan ayrıldı ama çok yavaş ilerleyerek Ağustos ayının sonlarında Edirne'ye ulaştı. II. Murad böylece ikinci defa tahta çıktı. Oğlu II. Mehmed yanına lala olarak verilen Zağanos Paşa ve Şehabeddin Paşa ile Manisa'ya sancak beyi olarak gönderildi. II. Murad'ın çok yavaş hareketle gelişi ve oğlunun özel lalalar ile Manisa'ya gönderilmesi Osmanlı tarihinin, nedeni gizli kalmış ve incelenmemiş olaylarının başında gelmektedir.

II. Murat'ın 5 yıl süren ikinci saltanatında, 1444 buhranında isyan eden Balkanlar'daki yerel hanedanları boyun eğdirmekle uğraştı. Bunların arasında özellikle Arnavutluk'ta İskender Bey ile meşgul olmuştur.

1446 yılı sonbaharında Osmanlı devletinin himayesi altında bulunan Atina Dükası'ın şikayeti üzerine II. Murad Mora despotuna karşı bir Mora seferine çıktı. Mora yarımadasını ana karadan ayıran Körent kıstak üzerinde bulunan ve Mora Despotluğu tarafından yeniden ama eski kale bina kurallarına göre yapılan Heksimillian Duvarı surları'nı ateşli silahlar kullanarak yerle bir ederek Mora'ya girdi. Heksimillian Duvarı'nın yerle bir edilmesi gelecekte 1453'te İstanbul kuşatmasına ve bu kuşatmada surlara karşı büyük toplar kullanılması bir harp tarihi kilometre taşı olduğu iddia edilmektedir. Bundan sonra eski tip taştan duvar korunak kurma ile mevki savunması prensipleri değişmiş ve savunma için yeni tip tabyalar kurulması gereği ortaya açıkça çıkmış olduğu belirtilmektedir. Mevsimin geç olması dolayısıyla hava şartlarının iyi olmaması beklenmekte olduğundan yarımadanın tümünün ele geçirilmesi imkânsız görülmekteydi. Bunun için bu sefer bir akıncı hücumlarına dönüştü. Osmanlı ordusu ikiye ayrılıp bir ordu grubu Turahan Bey komutasında Patras'a kadar ilerledi. Mora içerilerine akınlar yapıldı; Mora'da yerleşkeler yakıldı ve ganimet toplandı ve Mora Despotu da vergiye bağladı. Edirne'ye 6 bin kadar esirle dönüldü.

1447'de II. Murad'da bağlılık sunmak istediği iddiasıyla, bazı Eflak boyarları Macaristan kral naibi olan János Hunyadi kışkırtması ile isyan ettiler ve Eflak Voyvodası II. Vlad Drakul'u Balteni bataklıklarında öldürdüler.

1448'de II. Murad İskender Bey'e karşı birinci seferine başladı.

Fakat 1448 yazında János Hunyadi'nin Varna Muharebesi'nden sonra yeniden toplamış olduğu yeni bir Macar ordusu başında Eflak ordusu ile birlikte yeniden harekete geçtiği haberi II. Murad'a yetişti. II. Murad Arnavutluk Seferi'ni yarıda bırakıp ordu ile Sofya'ya geri döndü. János Hunyadi Macar ordusu ve Eflak, Bohemyalı ve Alman asıllı ordu birlikleri ile Yorgo Bronkoviç'in kralı olduğu Sırbistan'a hücuma geçmişti. Bu yeni Macar ve müttefikleri ordusu 1 ay Sırbistan başkenti olan Semendire kalesi önünde Kovin'de durakaldı. Segedin Anlaşması ile yeniden kurulan Sırbıstan despotu Brankoviç yeni bir askeri macera peşine gitmeyi kabul etmedi.

Sırbistan'ın ordusuna katılmayacağı açığa çıkınca János Hunyadi Macar ordusu ile Sırbistan'ını yakıp yıkıp yağma edip Osmanlı topraklarına girip güneye doğru yürüyüp ordusu ile Kosova sahrasina indi. II. Murad da Osmanlı ordusu ile Kosova'ya geldi. 17-20 Ekim 1448'de Kosova Savaşı'nda Osmanlı ordusu János Hunyadi'nin yeni ordusu ile muharebeye başladı. Her iki orduda da ateşli silahlar kullanılmaktaydı. Fakat profesyonel Osmanlı ordusu ateşli silahları ve tabor tipi top arabalarını kullanmayı iyice öğrenmişti. Bu muharebede II. Murad toplar ve tabor tipi top arabalarıyla ve yeniçeri askeri ile orta kanattaydı. Oğlu II. Mehmed Anadolu eyalet askerleri ile sağ kanatta bulunmaktaydı. Osmanlılar saflarında Macarların yaptığı gibi çok sayıda tüfekli asker bulunmaktaydı. Macar kuvvetleri önce sağ ve sol kanatta Osmanlıları yenmeye başladılar. Ağır süvarileriyle Osmanlı orta kanadına yüklendiler. Ama bu Osmanlı tüfekli piyade yeniçerilerinin ve topçularının ateşini teksif etmelerine neden oldu. Gayet iyi eğitilmiş ve teksif edilmiş seri ateş eden tüfekçi yeniçerilerin gayretleri ile Macar süvarileri ağır zayiat verip geri itildiler. Bir kere daha yenilgiye uğradılar. Macar ordusunun yarısından çoğu ve özellikle Macar asilleri öldürüldü. Pek çok sayıda esir alındı. Çarpışmalar ertesi gün de sürüp Osmanlı ordusunun son taarruzu ile Macar ve müttefiklerinin ordusundan sona kalan ve hala direnişte bulunan savaşçı birlikler de tümüyle imha edildiler. Kaçabilenlerin çoğu da Kosova'ya inerken talan ettikleri Sırbistan'da intikam alan Sırplar tarafından öldürüldüler. Savaş meydanından kaçan János Hunyadi Sırp Despotu Yorgo Brankoviç askerleri tarafından yakalandı. Brankovic Janos Hunyadi'yi tutukladı. Serbest bırakmak için 100 bin altın florin fidye aldı; Macar Krallığı'nın işgal etmiş olduğu geleneksel Sırbistan toprakları tekrar Sırbistan idaresine verildi ve Hunyadi'nin varisi olan oğlunun Brankoviç'in kızı ile evlenmesi için nişan yapılmasını Hunyadi kabul etti. Ancak bu şartlar gerçekleşince Sırp Despotu Brankoviç János Hunyadi'nin Macaristan'a dönmesine izin verdi.

1449'da Osmanlı akıncı güçleri Eflak üzerine hücuma gönderildiler.

1450'de oğlu II. Mehmet ile birlikte İskender Bey'e karşı Arnavutluk üzerine ikinci seferini düzenledi. Sefer dönüşü Edirne sarayda oğlu II. Mehmed, Dülkadir oğlu Süleyman Bey'in kızı Sitti Hanım'la evlendi ve bunun üzerine şaşaalı düğün eğlenceleri yapıldı ve bundan sonra çift Manisa'ya gönderildi.

Bu düğünden kısa bir müddet sonra 1451'de II. Murad dinlenmek üzere çekildiği Edirne'deki Tunca'daki bir adada felç geçirdi ve 3 Şubat 1451 günü öldü. Öldüğünde Cenazesi Bursa'ya götürüldü. Bursa'da Muradiye Camii'ndeki oğlu Alaaddin'in yanında gömülmesi vasiyeti üzerine onun yanına gömüldü ve sonradan üstü açık türbe yapıldı. Türbesinin üstünün açık olmasının sebebi Allah'ın rahmeti ve bereketinin üstüne yağmasını istemesidir.

Öldüğünde Osmanlı Devleti 1402 yılında aldığı darbeden tamamıyla kurtulmuştu.

Ailesi

Eşleri
 Hüma Hâtûn - Fatih Sultan Mehmed'in annesi.
 Hatice Halime Hatun - Candaroğlu İsfendiyar Bey'in torunu.
 Mara Hatun - Sırbistan Despotu Yorgo Bronkoviç'in kızı, Fatih'in manevi annesi.

Erkek çocukları
 Şehzade Büyük Ahmed
 Şehzade Alaaddin
 Fatih Sultan Mehmed
 Şehzade İsfanyar
 Şehzade Hüseyin
 Şehzade Orhan
 Şehzade Hasan
 Şehzade Küçük Ahmed
 Şehzade Selçuk
 Şehzade Yusuf

Kız çocukları
 Hatice Hatun
 Fatma Hatun
 Şehzâde Hatun
 Erhundi Hatun

Ayrıca bakınız
 Düzmece Mustafa
 Varna Haçlı Seferi
 Varna Savaşı
 II. Kosova Savaşı
 Edirne-Segedin Antlaşması

Kaynakça

Dış bağlantılar

1404 doğumlular
1451 yılında ölenler
15. yüzyılda Osmanlı padişahları
Çocuk hükümdarlar
Osmanlı İmparatorluğu kuruluş dönemi
Amasya doğumlular
Edirne'de ölenler

II. Murad