Cleveland Park station is an underground rapid transit station on the Red Line of the Washington Metro. Located in the neighborhood of the same name in Washington DC, it opened on December 5, 1981.

Station layout
There are two entrances to the station, both on Connecticut Avenue but on opposite sides of the street between Ordway Street NW and Porter Street NW. Each of these street-level entrances contains an escalator and a staircase leading to an upper mezzanine that joins the two entrances underground. A set of three escalators descends to the station concourse, which houses fare control and ticket machines. An escalator and staircase lead down from the fare gates to the platform.  An elevator from street level to the concourse is available on the northeastern corner of the intersection of Connecticut Avenue NW and Ordway Street NW and an elevator is available between the concourse and platform after passing through the fare gates. Cleveland Park station has an island platform. There are a pair of crossovers north of the station. Architecturally, Cleveland Park is similar to other stations along the underground stretch of the Red Line between Woodley Park and Medical Center. Because of the high cost of the waffle design and the relative large depth of these stations, pre-fabricated concrete segments were shipped to the construction site and placed together to form the structure of the station, resulting in a four-coffer station design.

History
While Cleveland Park was part of the initial system plan in 1959, the station opened on December 5, 1981, five years after the first segment began operations. Its opening coincided with the completion of  of rail northwest of the Dupont Circle station and the opening of Van Ness–UDC and Woodley Park stations.

On June 21, 2016, a heavy rainstorm with as much as  of rain per hour at times produced flash flooding with a southerly flow along Connecticut Avenue. The north-facing Porter Street entrance was flooded, with water cascading down both the stairs and escalator for over 11 minutes. The escalator was not shut off and continued to run even while underwater at its base, however, no one was electrocuted.

The 5 escalators leading from the surface to the faregate mezzanine were replaced from June 2017 to February 2019.

The station was closed from March 26 to June 28, 2020, due to the COVID-19 pandemic.

References

External links

Station entrances on Google Maps Street View

1981 establishments in Washington, D.C.
Cleveland Park
Stations on the Red Line (Washington Metro)
Railway stations in the United States opened in 1981
Washington Metro stations in Washington, D.C.
Railway stations located underground in Washington, D.C.

Cleveland Park station


Le Laudaire de Cortone (Laudario di Cortona) est un codex (un manuscrit) musical italien de la seconde moitié du , contenant un recueil de laudes conservé à la Bibliothèque de la Ville et de  l'Académie Etrusque de la Ville de Cortone en Toscane.

Le manuscrit
[[Fichier:Laudario_Di_Cortona.jpg|vignette| Feuillet (ou folio) 46 verso, du Laudario di Cortona, avec la pièce Plangiamo quel crudel basciar''']]
La date exacte n'est pas connue, mais on estime leur copie dans les années 1270 et 1297.

Les Laudes appartenaient à la Fraternité de Santa Maria delle Laude, de l'église San Francesco à Cortone.

En 1876, elles ont été retrouvées abandonnées, dans un état lamentable, par le bibliothécaire de la Ville et de l'Académie étrusque de Cortone, Girolamo Mancini, qui les a ajoutées à la bibliothèque de Cortone, où elles sont  conservées.

Les Laudes de Cortone et le Laudaire Magliabechiano 18 (Florence, Bibliothèque centrale nationale, Magliabechiano II I 122, Banco Rari 18) sont les deux seuls manuscrits de laudes italiennes avec notation musicale qui ont survécu.

Certains passages se retrouvent dans les deux manuscrits. D'autres passages du Laudario de Cortone se retrouvent dans d'autres Laudari sans musique (texte seulement), comme le Laudaire Magliabechiano 19 (Florence, Bibliothèque centrale nationale, Magliabechiano II I 212, Banco Rari 19), le Laudaire d'Arezzo (Arezzo, Bibliothèque de la Ville, 180 de la Fraternité des Laïcs), le Laudaire de Milan (Milan, Bibliothèque Trivulziana 535) et dans d'autres fragments épars.

Le Laudaire de Cortone précède le Laudaire Magliabechiano 18 et est la plus ancienne collection connue de musique italienne en langue vernaculaire, ainsi que la seule du .

Le manuscrit est composé de 171 feuillets de parchemin et ne comporte aucune miniature.

Le texte est écrit en caractères gothiques et la musique en notation carrée.

Il est composé de deux parties : la première va du feuillet 1 à 122 et ses dimensions sont de . La seconde est plus tardive, avec un format plus petit, , et va du feuillet 133 au feuillet 171. Un petit cahier (folios 123 à 132) a été inséré entre les deux parties.

 Œuvres
Le manuscrit contient 66 laudes, dont seulement 44 dans la première partie sont avec musique. Dans le petit cahier inséré au verso se trouvent deux autres laudes avec notation musicale soit 46 morceaux de musique.
Les 16 premières laudes sont mariales, tandis que les autres suivent approximativement le calendrier liturgique.

Ci-dessous une liste des laudes du manuscrit. Les codes de la colonne Concordances avec d'autres manuscrits et fragments sont précisés après le tableau. Ceux de la colonne Enregistrements sont précisés dans la rubrique Discographie''.

Concordance avec d'autres manuscrits et fragments :

 ANT - Anvers, Musée Mayer van den Bergh 303 (Texte uniquement)
 ARE - Laudario di Arezzo (Arezzo, Bibliothèque Municipale 180 de la Fraternité des Laïcs) (Texte uniquement)
 M18 - Laudario Magliabechiano 18 (Florence, Bibliothèque centrale nationale, Magliabechiano II I 122, Banco Rari 18) (avec notation musicale)
 M19 - Laudario Magliabechiano 19 (Florence, Bibliothèque centrale nationale, Magliabechiano II I 212, Banco Rari 19) (Texte uniquement)
 CBC - Firenze, Collection Carlo Bruscoli (texte seulement)
 MIL - Laudario di Milano (Milan, Biblioteca Trivulziana 535) (Texte uniquement)
 NY - New York, Robert Lehman Collection (anciennement Smith Collection, Worcester, Mass.) (Texte seulement)
 W15 - Washington, National Gallery of Art, Rosenwald Collection B-15, 393 (Texte uniquement)
 W22 - Washington, National Gallery of Art, Rosenwald Collection B-22, 128 (texte uniquement)

Discographie
Discographie triée par année d'enregistrement :
 1962 - [LUG] Laudario 91 di Cortona. La Natività - La Passione. Solisti, Coro e Orchestra della Società cameristica di Lugano. Edwin Loehrer (dir.).

 L'edizione moderna in CD contiene vari mottetti di Palestrina nel disco seguente:
 Palestrina - Laudario 91 di Cortona. Solisti, Coro e Orchestra della Società cameristica di Lugano. Edwin Loehrer. Accord 20 156 2

 1964 - [SDP] Musique pour le temps de la Passion. Les Solistes de Paris, Anna-Maria Bondi, dir. Henri-Claude Fantapié. SFP 31.008 (vinyl)
 1970(?) - [CCP] Laudes Antiquae. Medieval Songs of Praise. Coro della Cappella Papalle di San Francesco d'Assisi. Alfonso Del Ferraro.

 L'edizione moderna del CD contiene altre registrazioni in:
 Chants gregoriens. Deutsche Grammophon Privilege 2726 004 (2 CD)

 1970(?) - [QPI] Laudario di Cortona. Codex 91 dell'Accademia Etrusca di Cortona, sec. XIII. Quartetto Polifonico Italiano. Sarx records SXAM 2010-2. Registrazione integrale.
 1981(?) - [PRE] La Prepolifonia - Le Laudi. Edizione integrale del Laudario di Cortona cod. 91. I Prepolifonisti. P. Pellegrino M. Ernetti. Pan PRF 205 / 6 / 7 / 8 (4 LPs).
 1988 - [EMI] Laude. Medieval Italian Spiritual Songs. Musician of the Early Music Institute. Thomas Binkley (dir.). Focus 912.
 1988 - [MCL] Amor mi fa cantar. Musica italiana del primo trecento. Ensemble Micrologus. Quadrivium SCA 004-2.
 1990 - [SCS] Laudario di Cortona. Le Laude e l'Ars Nova. Solisti, e "Cantori di Santomio" (Vicenza). August Wenzinger (dir.).  Accord 20 076 2.
 1990 - [EST] Ave maris stella. Marienverehrung im Mittelalter. Estampie "Münchner Ensemble für frühe Musik". Christophorus CHR 77 289.
 1992 - [SPE] Speculum amoris. Lyrique d'Amour médieval, du Mysticisme à l'érotisme. La Reverdie. Arcana A 336.
 1992 - [OWY] Amar e Trobar. Leidenschaft & mysterium im mittelalter. Oni wytars. Verlag der Spielleute CD 9201.
 1993 - [MON] Laudario di Cortona. Mystère médiéval du 13e siècle. Ensemble Vocal de Montpellier. Jean Gouzes (dir.) Jade JAD C 092.
 1994 - [LAU] Laude di Sancta Maria. Veillée de chants de dévotion dans l'Italie des Communes. La Reverdie. Arcana 34.
 1994 - [ALT] Saint Francis and the Minstrels of God. Altramar Medieval Music Ensemble. Dorian Discovery DIS-80143.
 1994 - [VOX] Joculatores Dei. Laude from Venice, Florence and Cortona. Vox Resonat. Eric Mentzel (dir.). Marc Aurel Editions 2012.
 1995 - [ORG] Laudario di Cortona. Un mystère du . Ensemble Organum. Marcel Pérès (dir.). Harmonia mundi HMC 901582.
 1995 - [LUC] Dante Alighieri - Lo mio servente core. Ensemble Lucidarium. L'Empreinte digitale ED 13051.
 1996 - [AME] Nova Stella A Medieval Italian Christmas. Altramar medieval music ensemble. Dorian Discovery DIS-80142.
 1997 - [CHO] Peccatori e santi. L'amor sacro e il sentimento popolare nei laudari italiani e spagnoli del XIII secolo. Ensemble Chominciamento di Gioia. Avvenimenti A301697.
 1997 - [REV] Legenda Aurea. Laudes des Saints au Trecento italien. La Reverdie. Arcana 304.
 1997 - [OBS] Venite a laudare. Obsidienne, Emmanuel Bonnardot (dir.). Opus 111 OPS 30-158.
 1997 - [HIL] Antoine Brumel. The Hilliard Ensemble. Hilliard Live HL 1003. Coro 16052.
 1997 - [FER] Le chant de Maria Férès. Maria Férès. Camerata de Paris. Maria Férès MARF 777.
 1997 - [FAE] Mi ris, mi plours. Musiques des . Ensemble Faenza. Marco Horvat. Tabula Rasa TR01.
 1997 - [SIX] A Florentine Annunciation. Mass for the Feast of the Annunciation. Les Six. Move MD 3094.
 1998 - [DIA] Terra Adriatica. Chants sacrés des terres croates & italiennes au Moyen-Âge.Dialogos. Katarina Livjanic (dir.). L'Empreinte Digitale ED 13 107.
 1999 - [QVG] Cantico della Terra. Le sacré et le populaire dans l'Italie du XIIIe siècle. Quartetto Vocale Giovanna Marini. Micrologus. Opus 111 30-277.
 1999 - [MED] Words of the Angel. Tournai Mass. Moody: Words of the Angel. Trio Mediæval. ECM New Series 1753.
 1999 - [MIC] Laudario di Cortona. Ensemble Micrologus. Micrologus 00010 / 3. Registrazione integrale di tutte le opere, comprende un facsímile del manoscritto in PDF.
 1999 - [POU] Tu tu pan pan. A piper journey through medieval Europe. Poul Høxbro. Classico CLASSCD 286.
 1999 - [ORI] Gloria 'n Cielo e Pace 'n Terra. Songs of the age of St. Francis of Assisi. Orientis Partibus. Dynamic 269.
 2000 - [RES] Resonanzen 2000. Vox populi, Vox Dei. La Reverdie. ORF "Edition Alte Musik" CD 252.
 2001 - [ONI] Friedrich II - Stupor Mundi. Musik und Poesie am hofe des stauferkaisers. Oni Wytars. Carsten Wolfewicz. Verlag der Spielleute CD 0101.
 2002 - [EMS] Laude novella. Ein musikalisches Reisetagebuch ... von Baiern nach Italien um 1392. EST! - Ensemble für Musik des späten Mittelalters. Verlag der Spielleute CD 0204 (2 CD).
 2003 - [DOL] Laudario di Cortona. Canti devozionali del XIII secolo. Ensemble Vocale La Dolce Vista. Giovanni Caruso (dir.). Tactus 270001.
 2003 - [TRE] Christo è nato. Lauding the Nativity in Medieval Italy. Trefoil. MSR Classics 1094.
 2003 - [LOM] Regina Pretiosa. Una Celebrazione Mariana del Trecento Fiorentino. Insieme vocale e strumentale L'Homme Armé. Fabio Lombardo. Tactus TC 350001.
 2003 - [NEK] Il Laudario cortonese 91, XIIIe s.. Eresmin (coro da camera). Nekane Lasarte. Gallo CD-1117.
 2005 - [MAN] Barbarossa. Les Jongleurs de la Mandragore. Fidelio "Mediaeval" FACD 015.
 2005 - [MAN] Gavin Bryars. Oi Me Lasso. GB Records BCGBCD05
 2006 - [WYT] From Byzantium to Andalusia. Medieval Christian, Jewish and Islamic Music and Poetry. Peter Rabanser, Belinda Sykes, Jeremy Avis. Oni Wytars. Naxos 8.557637.
 2006 - [WOL] Zeit Gefühle. Musik aus dem späten Mittelalter. Wolkenstayn. Verlag der Spielleute CD 008.
 2006 - [ALB] Laude sulla vita di Gesù. Canti drammatici delle Confraternite del XIII secolo. Concentus Lucensis, I Cantori del Miserere di Sessa Aurunca. Stefano Albarello. Tactus TC 280 001.
 2007 - [CAC] Io son un pellegrin. El caminar en la música medieval. Capilla Antigua de Chinchilla. Columna Música 1CM 0186
 2007 - [ARM] Ave Donna Santissima. Itinerario musicale intorno a Maria. Armoniosoincanto. Franco Radicchia. Tactus TC 260001.
 2007 - [IOC] Vita S. Elisabethæ. The life of St. Elisabeth of Thuringia (1207-1231), told in medieval songs and texts. Ioculatores, Ars Choralis Coeln, Amarcord. Raum Klang RK 2605.
 2008 - [SPIRITO GENTIL] Venite a Laudare. Laude mariane e natalizie. Manoli Ramirez de Arellano - Alberto De Maestri - Coro di Comunione e Liberazione diretto da Pippo Molino.
 2015 - [ARM2] Laudario di Cortona no. 91. Paraliturgical vocal music from the Middle Ages. Armoniosoincanto. Franco Radicchia. Brilliant Classics 94872BR
 2019 - [ARM3] Altissima luce: Laudario di Cortona. Paolo Fresu, Daniele Bonaventura, Armoniosoincanto. Franco Radicchia. Tuk Musik.

Notes et références

Liens externes

Musique italienne
Musique médiévale
Genre musical de la Renaissance
Genre musical classique
Manuscrit du XIIIe siècle
Culture à Cortone

Laudaire de Cortone


Sezonul 2018 al NFL a fost cel de-al 99-lea din istoria National Football League. Sezonul a început pe 6 septembrie 2018 cu meciul dintre campioana en-titre Philadelphia Eagles și Atlanta Falcons, meci care a avut loc în Philadelphia. Sezonul s-a încheiat în data de 3 februarie 2019 pe Mercedes-Benz Stadium din Atlanta, Georgia cu meciul de Super Bowl LIII dintre New England Patriots și Los Angeles Rams, Patriots câștigând cu 13-3, devenind campioană pentru a șasea oară.

Pre-sezon

Antrenamentele sezonului 2018 au debutat la finalul lunii iulie și au durat până în august. Echipele nu puteau să inițieze aceste antrenamente decât cu maximum 15 zile înainte de primul meci din presezon.

Sezonul regulat
Sezonul regulat include 256 de meciuri. Fiecare echipă joacă 16 meciuri repartizate pe parcursul a 17 săptămâni consecutive. Ele vor avea la dispoziție o săptămână de repaus numită bye week. Din cauza numărului mic de meciuri nici o echipă nu va juca împotriva tuturor celorlalte echipe. Pentru fiecare echipă, meciurile se vor juca astfel:
 6 meciuri împotriva celorlalte echipe din aceeași divizie (meciuri tur-retur)
 4 meciuri împotriva unor echipe dintr-o altă divizie din aceeași conferință (diviziile care se vor întâlni se schimba în fiecare an după o rotație prestabilită)
 4 meciuri împotriva unor echipe dintr-o altă divizie din cealaltă conferință (diviziile care se vor întâlni se schimbă în fiecare an după o rotație prestabilita)
 2 meciuri împotriva echipelor din aceeași conferință care au terminat pe același loc în sezonul precedent (locul 1 contra locul 1, locul 2 contra locul 2, etc.)

Sezonul regulat 2018 a început pe 6 septembrie și s-a încheiat pe 30 decembrie 2018.

Meciuri intra-conferințe
 AFC East - AFC South
 AFC West - AFC North
 NFC East - NFC South
 NFC West - NFC North

Meciuri inter-conferințe
 AFC East - NFC North
 AFC North - NFC South
 AFC South - NFC East
 AFC West - NFC West

Meciuri internaționale

Trei jocuri s-au disputat la Londra în 2018. Acesta a fost primul sezon al unui acord de 10 ani în urma căruia s-a stabilit să se joace cel puțin un meci pe sezon pe noul stadion al celor de la Tottenham Hotspur, când Oakland Raiders a găzduit Seattle Seahawks pe 14 octombrie. Alte două jocuri s-au jucat pe Stadionul Wembley, Los Angeles Chargers contra Tennessee Titans pe 21 octombrie pe CBS și Jacksonville Jaguars contra Philadelphia Eagles pe 28 octombrie pe NFLN. Aceasta a fost prima dată când jocurile care s-au desfășurat la Londra s-au jucat în trei săptămâni consecutive, o mișcare pe care liga a luat-o pentru a încerca să-și eficientizeze operațiunile din Londra.

La 19 noiembrie 2018, pe Estadio Azteca din Mexico City s-a desfășurat un meci în Mexic, în conformitate cu acordul stabilit în noiembrie 2017, meci în care s-au înfruntat Los Angeles Rams și Kansas City Chiefs.

Evenimente importante

Clasamente sezonul regulat

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

<noinclude>

Rezultate sezonul regulat
Sezonul regulat a luat startul pe 6 septembrie 2018.

Rezultate sezonul regulat

{| class="wikitable" style="font-size: 12px;text-align:center"
|-
|colspan="7"| Etapa 2
|-
! Dată !! Echipa A !! Divizie !! Scor !! Echipa B !! Divizie !! Loc de desfășurare
|-
| 14 septembrie 2018 || bgcolor="#FFCCCC"|Cincinnati Bengals || Nord || 34 - 23 || bgcolor="#FFCCCC"|Baltimore Ravens || Nord || Cincinnati, OH
|-
| rowspan="14"|16 septembrie 2018 || bgcolor="#D0E7FF"|Atlanta Falcons || Sud || 31 - 24 || bgcolor="#D0E7FF"|Carolina Panthers || Sud  || Atlanta, GA
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|Buffalo Bills || Est || 20 - 31 || bgcolor="#FFCCCC"|Los Angeles Chargers || Vest || Orchard Park, NY
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|Green Bay Packers || Nord || 29 - 29 || bgcolor="#D0E7FF"|Minnesota Vikings || Nord || Green Bay, WI
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|New Orleans Saints || Sud || 21 - 18 || bgcolor="#FFCCCC"|Cleveland Browns || Nord || New Orleans, LA
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|New York Jets || Est || 12 - 20 || bgcolor="#FFCCCC"|Miami Dolphins || Est || East Rutherford, NJ
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|Pittsburgh Steelers || Nord || 37 - 42 || bgcolor="#FFCCCC"|Kansas City Chiefs || Vest || Pittsburgh, PA
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|Tampa Bay Buccaneers || Sud || 27 - 21 || bgcolor="#D0E7FF"|Philadelphia Eagles || Est || Tampa, FL
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|Tennessee Titans || Sud || 20 - 17 || bgcolor="#FFCCCC"|Houston Texans || Sud || Nashville, TN
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|Washington Redskins || Est || 9 - 21 || bgcolor="#FFCCCC"|Indianapolis Colts || Sud ||  Landover, MD
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|Los Angeles Rams || Vest || 34 - 0 || bgcolor="#D0E7FF"| Arizona Cardinals || Vest || Los Angeles, CA
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|San Francisco 49ers || Vest || 30 - 27 || bgcolor="#D0E7FF"|Detroit Lions || Nord || Santa Clara, CA
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|Denver Broncos || Vest || 20 - 19 || bgcolor="#FFCCCC"|Oakland Raiders || Vest || Denver, CO
|-
| bgcolor="#FFCCCC"|Jacksonville Jaguars || Sud || 31 - 20 || bgcolor="#FFCCCC"| New England Patriots || Est || Jacksonville, FL
|-
| bgcolor="#D0E7FF"|Dallas Cowboys || Est || 20 - 13 || bgcolor="#D0E7FF"|New York Giants || Est || Dallas, TX
|-
| 17 septembrie 2018 || bgcolor="#D0E7FF"| Chicago Bears || Nord || 24 - 17 || bgcolor="#D0E7FF"|Seattle Seahawks || Vest || Chicago, IL
|-
|}

Echipele pe fond roșu fac parte din American Football Conference. Cele pe fond bleu fac parte din National Football Conference.

Play-off
Meciurile de calificare pentru play-off
AFC
Houston Texans - Indianapolis Colts 7 - 21Baltimore Ravens - Los Angeles Chargers 17 - 23NFC
Chicago Bears - Philadelphia Eagles 15 - 16Dallas Cowboys - Seattle Seahawks 24''' - 22

Meciurile din play-off

Premii

Premiile individuale ale sezonului

Jucătorul etapei și al lunii
Următorii jucători au fost cei mai buni jucători în timpul sezonului 2018:

Note

Legături externe
 Site-ul oficial

Fotbal american
Sezoanele NFL

Sezonul 2018 al NFL


An Ischaemum yadavii in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Harshala S. Gad ngan Janarth.. An Ischaemum yadavii in nahilalakip ha genus nga Ischaemum, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Ischaemum

Ischaemum yadavii


Fuse is the seventh studio album by the Canadian blues/rock musician Colin James, which was released in 2000.

Track listing
 "Hide" – 4:48
 "Mystery to Me" – 4:25
 "Stop Bringing it Down on a Perfect Day" – 3:47
 "Carried Away" – 4:53
 "Getting Higher" – 4:22
 "Something Good" – 3:48
 "It Ain't Over"  – 3:56
 "Of All the Things to Throw Away" – 4:08
 "Big Bad World" – 4:37
 "Hate It When I See You Cry" – 4:57
 "Get to the Bottom" – 3:21
 "Going's Good" – 4:17

Personnel
 Colin James - guitars, vocals
 Pat Steward - drums, percussion

References

External links
 Fuse

Colin James albums
2000 albums

Fuse (Colin James album)


Scott A. Vanstone was a mathematician and cryptographer in the University of Waterloo Faculty of Mathematics.  He was a member of the school's Centre for Applied Cryptographic Research, and was also a founder of the cybersecurity company Certicom.  He received his PhD in 1974 at the University of Waterloo, and for about a decade worked principally in combinatorial design theory, finite geometry, and finite fields.  In the 1980s he started working in cryptography.  An early result of Vanstone (joint with Ian Blake, R. Fuji-Hara, and Ron Mullin) was an improved algorithm for computing discrete logarithms in binary fields, which inspired Don Coppersmith to develop his famous exp(n^{1/3+ε}) algorithm (where n is the degree of the field).

Vanstone was one of the first to see the commercial potential of Elliptic Curve Cryptography (ECC), and much of his subsequent work was devoted to developing ECC algorithms, protocols, and standards.  In 1985 he co-founded Certicom, which later became the chief developer and promoter of ECC.

Vanstone authored or coauthored five widely used books and almost two hundred research articles, and he held several patents.
He was a Fellow of the Royal Society of Canada and a Fellow of the International Association for Cryptologic Research. In 2001 he won the RSA Award for Excellence in Mathematics, and in 2009 he received the Ontario Premier's Catalyst Award for Lifetime Achievement in Innovation.

He died on March 2, 2014, shortly after a cancer diagnosis.

Bibliography

See also
 List of University of Waterloo people

References
Notes

External links
 Handbook of Applied Cryptography (Free download)
 DBLP publication list

Modern cryptographers
University of Waterloo alumni
Academic staff of the University of Waterloo
1947 births
2014 deaths
20th-century Canadian mathematicians
21st-century Canadian mathematicians
People associated with computer security
Public-key cryptographers
Fellows of the Royal Society of Canada
International Association for Cryptologic Research fellows

Scott Vanstone


Mucidosphaerium, rod zelenih alga iz porodice Chlorellaceae. Postoje četiri priznate vrste. Tipična je slatkovodna alga M. palustre

Vrste
 Mucidosphaerium palustre C.Bock, Proschold & Krienitz - tipična
 Mucidosphaerium planctonicum C.Bock, Proschold & Krienitz
 Mucidosphaerium pulchellum (H.C.Wood) C.Bock, Proschold & Krienitz
 Mucidosphaerium sphagnale (Hindak) C.Bock, Proschold & Krienitz

Izvori

Chlorellaceae

Mucidosphaerium


Die Liste der denkmalgeschützten Objekte in Veľká Lúka enthält das eine nach slowakischen Denkmalschutzvorschriften geschützte Objekt in der Gemeinde Veľká Lúka im Okres Zvolen.

Denkmäler

Legende

Einzelnachweise

Weblinks

!
Velka Luka


Stary Żelibórz [ˈstarɨ ʐɛˈlibuʂ] (anciennement, en allemand Sellberg) est un village du district administratif de la gmina de Polanów, dans le comté de Koszalin, dans la voïvodie de Poméranie-Occidentale, dans le nord-ouest de la Pologne.

Géographie

Stary Żelibórz se trouve à environ  au sud-est de Polanów,  à l'est de Koszalin, et  au nord-est de la capitale régionale Szczecin.

Histoire

Avant 1945, la région faisait partie de l'Allemagne.

Population

Notes et références

Liens externes

Village dans la voïvodie de Poméranie-Occidentale
Powiat de Koszalin
Pages avec des traductions non relues

Stary Żelibórz


النَّضْر بن كنانة. الجد الثاني عشر للنبي محمد بن عبد الله. يكنى بأبي يخلد.
سلالة النَّضر قديما.
سلالة النَّضر المعاصرة. يقول بعض النسابيين بأنه هو قريش وهذا لقبه وتنسب اليه قبيلة قريش. بخلاف من قال بأن فهر هو قريش

نسبه
 هو : النضر بن كنانة بن خزيمة بن مدركة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان.

وهو قريش عند كثير من المؤرخين وأهل النسب وقد دل كلام الرسول صلى الله عليه و سلم على أن النضر هو قريش حين قال صلى الله عليه و سلم : ، وعده بعض المؤرخين بقريش الأكبر. باعتبار أن فهر بن مالك هو قريش الأوسط، وقصي بن كلاب هو قريش الأصغر. وهو أحد عظماء العرب في الجاهلية.
 أمه : بَرَّة بنت مر بن أد بن طابخة بن إلياس بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان، أخت تميم بن مر القبيل الشهير.
 وإخوته لأبيه وأمه: نضير ومالك وملكان وعامر والحارث وعمرو وسعد وعوف وغنم ومخرمة وجرول وغزوان وحدال، وأخوهم من أبيهم عبد مناة وأمه هالة بنت سويد بن الغطريف بن امرؤ القيس بن ثعلبة بن مازن بن الأزد.

أولاده
تزوج النضر بن كنانة من عكرشة بنت عدوان بن عمرو بن قيس عيلان بن مضر وولدت له ثلاثة أولاد وهم:
 مالك بن النضر وهو الجد الحادي عشر للنبي محمد  .
 يخلد بن النضر وقد دخل بنوه في بني عمرو بن الحارث بن مالك بن كنانة بن خزيمة.
 الصلت بن النضر.

المراجع

مراجع إضافية
 تاريخ الطبري.
 جمهرة أنساب أمهات النبي.

انظر أيضًا
 قريش

جاهليون
عرب في القرن 2
عرب في القرن 4
قريش
نسب النبي محمد
أسلاف النبي محمد

النضر بن كنانة


El cerro de San Blas (denominado también cerrillo de San Blas) es un promontorio ubicado en uno de los extremos meridionales de los Jardines del Retiro de la ciudad de Madrid. Se trata de una pequeña elevación del terreno, ubicada en la parte final del camino que conducía en su momento al monasterio de Atocha, que empieza a cobrar importancia en los últimos años del , desde el momento en que se construye una ermita dedicada a San Blas, cuyo nombre va a utilizarse desde entonces para designar también aquel "cerrillo". Se diseñó el Real Observatorio de Madrid que comienza a construirse en 1790, por lo que también recibe el nombre de colina de las Ciencias. En la actualidad se encuentra en uno de los extremos de la calle de Alfonso XII.

Historia

En 1587 la ermita de San Blas era lugar de peregrinación por parte de los madrileños devotos de las reliquias de San Blas. A comienzos del  los frailes de Nuestra Señora de Atocha solicitaron al Ayuntamiento la desaparición del cerro. El promontorio aparece reflejado en el plano de Teixeira, identificado con su ermita, que fue demolida a finales del . El arquitecto Juan de Villanueva diseñó el Observatorio, que ocupa la posición más alta de la montaña. El edificio del Instituto Cajal, inaugurado en 1932, tuvo su sede en el cerro de San Blas, cambiando su nombre para honrar la memoria de su fundador.

Véase también
 Escuela Técnica Superior de Ingenieros de Caminos, Canales y Puertos (Edificio Retiro)
 Cuesta de Moyano

Referencias

Enlaces externos

Jardines del Retiro de Madrid

Cerro de San Blas (Madrid)


Dvojbeni ljubor (lat. Lindernia dubia), američka autohtona vrsta ljubora, biljke iz porodice ljuborovki. Iz Amerike uvezena je u Europu (uključujući Hrvatsku), te u neke zemlje Azije (Indija, korejski poluotok).

Dvojbeni ljubor veoma je sličan trožilnom ljuboru, od kojeg se razlikuje u nekoliko karakteristika, to su dva fertilna prašnika i dva staminodija (zakržljala prašnika) dok su u trožilnog ljubora sva četiri prašnika fertilna. Nadalje cvjetovi su mu uglavnom hazmogamni s vjenčićem koji izrazito premašuje čašku, dok su u trožilnog ljubora kleistogamni, s vjenčićem koji nije duži od čaške. Razlikuje se i po rubu lista koji je kod dvojbenog ljubora izrazitije narovašeno pilast, te po građi ploda.

Izvori

Ljuborovke

Dvojbeni ljubor


Christian Ingeman-Petersen 9. december 1873 - 25. februar 1963, var en dansk banecykelrytter, der debuterede allerede som 13-årig.

Petersen blev nummer to ved verdensmesterskaberne på bane i Köln i 1895 i amatørernes sprint og vandt det danske mesterskab i samme disciplin i 1895 og 1896 samt på en dansk mil i 1889; desuden i 1890 og 1895 dertil i motorpace i 1896. Han blev professionel i 1897.

Kilder

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark

Christian Ingeman


Alice Garnett ou Alice Crow ( - ) est une géographe britannique de l'Université de Sheffield. Elle est la deuxième femme britannique à devenir professeure de géographie et elle est vice-présidente de la Royal Geographical Society. Elle est la première femme présidente de l'Institute of British Geographers  et lauréate du prix Murchison.

Biographie

Garnett est née à Wandsworth. Elle obtient un diplôme en géographie à l'University College de Londres et rejoint l'Université de Sheffield en 1924 en tant qu'assistante de l'universitaire et explorateur Robert Neal Rudmose-Brown. Elle enseigne et cela permet à l'université d'ajouter la géographie à son éventail de matières . En 1927, l'université commence un cours spécialisé .

En 1937, elle obtient un doctorat . En 1942, elle s'implique dans le travail de renseignement naval en préparant deux volumes sur la géographie de la Yougoslavie . En 1945, David Linton prend la tête du département de géographie. En 1948, elle devient la deuxième épouse d'un directeur d'aciérie nommé Colin Arthur Crow, mais elle continue à être connue sous le nom d'Alice Garnett .

Garnett est la première femme présidente de l'Institute of British Geographers en 1966  et lauréate du Prix Murchison.

La contribution de Garnett est finalement reconnue par un DSc et une chaire à l'Université de Sheffield. Sa nomination en 1958 fait d'elle la deuxième femme à être professeur britannique de géographie . En 1969, elle devient vice-présidente de la Royal Geographical Society.

Garnett est mort veuve à Poole en 1989 . L'Université de Sheffield décerne un prix annuel Alice Grenfell pour la "meilleure performance en géographie d'un étudiant étudiant pour un double diplôme spécialisé" .

Travaux

 L'interprétation géographique des cartes topographiques, 1930
 Insolation et relief : leur incidence sur la géographie humaine des régions alpines, 1937

Références

Liens externes

Géographe du XXe siècle
Décès en mars 1989
Naissance en mai 1903
Étudiant de l'University College de Londres
Professeur à l'université de Sheffield
Femme géographe
Géographe britannique
Naissance à Wandsworth (ville)
Décès dans le Dorset
Lauréat du prix Murchison
Décès à 85 ans

Alice Garnett


Symfoni nr. 1 i C-mol opus 5 blev komponeret af Niels W. Gade i 1842. Uropført 1843 i Leipzig af Felix Mendelssohn Bartholdy, hvem symfonien også er tilegnet.

Symfoniens satser
 Moderato con moto – Allegro energico
 Scherzo: Allegro risoluto quasi Presto
 Andantino grazioso
 Finale. Molto allegro ma con fuoco

Symfonien bærer titlen på en sang, "Paa Sjølunds fagre Sletter", som Gade i 1838 havde komponeret til en tekst af B.S. Ingemann, og som stadig lever i det folkelige danske sangrepertoire. Melodien brugte Gade i såvel første som sidste sats af symfonien. Fra den mørke mol-indledning med et strygerpianissimo føres temaet gennem kamp til sejr i den afsluttende codas triumferende fortissimo-tutti i klar C-dur.

Sangmelodien – eller i det væsentlige dens første fire takter – danner grundlag for de nye temaer, der opstår i en proces med motivafledning. Endelig vender sangen tilbage i hovedmodusvarianter i den sidste sats. Kun den langsomme tredje sats har den ikke med.

Uropførelse i Leipzig
Ifølge en overlevering, der stammer fra en artikel af Angul Hammerich i et festskrift, der blev udgivet i anledning af, at Musikforeningen i København havde jubilæum i 1886, skulle Gade i skuffelse over, at symfonien ikke straks kom på Musikforeningens program, selv have sendt partituret til Gewandhaus-koncerternes bestyrelse i Leipzig. Det forholder sig imidlertid sådan, at Gade indleverede symfonien til Musikforeningen i efteråret 1842, og at det var Musikforeningen, der skrev til musikforlaget Breitkopf & Härtel i Leipzig for at få symfonien opført dér. Komponisten Weyses død bevirkede, at en uropførelse i København måtte udsættes til fordel for et særligt koncertprogram i den anledning. Musikforeningen har således i virkeligheden sørget for at promovere Gades værk ved at gøre opmærksom på det i det, der dengang var en musikalsk højborg i Europa.

Felix Mendelssohn-Bartholdy skrev 13. januar 1843 fra Leipzig et brev til den 25-årige Gade:
"I går har vi haft den første prøve på Deres symfoni i C-mol, og selv om jeg ikke kender Dem personligt, kan jeg ikke modstå fristelsen at henvende mig personligt til Dem for at sige Dem, hvilken overordentlig glæde, Deres fortræffelige værk har beredt mig, og hvor taknemmelig af mit ganske hjerte jeg er for den store nydelse, som det har givet mig. Det er længe siden, at et stykke har gjort et så levende, skønt indtryk på mig, og eftersom jeg for hver takt undrede mig mere og mere, og alligevel følte mig mere og mere hjemme, så havde jeg i dag trang til at udtrykke min tak for så megen glæde – at sige Dem, hvor højt jeg værdsætter Deres herlige talent, hvordan denne symfoni, det eneste jeg til nu kender af Dem, har gjort mig ivrig efter at lære alt tidligere og senere at kende!"

Af Gades svarbrev fremgår ikke blot hans glæde, men også hans næsegruse beundring for Mendelssohn:
"Med hvilken overordentlig glæde, med hvilken inderlig, levende taknemmelighed, med hvilken dybfølt beundring har jeg ikke læst Deres dyrebare brev. Glæde over den lykke at have tilfredsstillet en mester, taknemmelighed over den sjældne godhed, en mester har udvist ved at skrive til en ganske ubekendt ung mand, og beundring for den mand, der er lige stor som menneske og som kunstner".

Mendelssohn tog sig tid til en virkelig grundig indstudering, og 2. marts 1843 uropførte han symfonien. Allerede dagen efter skrev han til Gade:
"I går aftes fik De hele Leipzig-publikummet, der virkelig elsker musik, til ven for bestandig. Ingen vil fra nu af nævne Deres navn eller tale om Deres værk andet end med den hjerteligste højagtelse. Og ethvert fremtidigt arbejde af Dem vil blive modtaget med åbne arme, øjeblikkelig blive indstuderet med den yderste omhu og med glæde blive hilst velkommen af alle musikvenner her".

Litteratur
 Inger Sørensen: Niels W. Gade. Et dansk verdensnavn. Gyldendal 2002

Gade 01
Værker af Niels W. Gade

Symfoni nr. 1 (Gade)


Der Quezon-Nationalpark liegt in der Provinz Quezon auf der Insel Luzon, Philippinen. Er erstreckt sich auf einer Fläche von 983 Hektar und wurde mit Inkrafttreten des Präsidentenerlasses 740 vom 25. Oktober 1934 auf einer Fläche von 535 Hektar eingerichtet. Am 5. August 1940 wurde er mit dem Erlass 594 auf seine heutige Größe erweitert. Er steht im Anhang des NIPAS-Gesetzes von 1992 als ein geschütztes Landschaftsschutzgebiet.

Er liegt auf einem ca. 15 km² großen Kalksteinplateau, das sich auf dem Gebiet der Gemeinden Pagbilao, Padre Burgos und Atimonan erstreckt. Östlich schließt sich das Binahaan River Watershed Forest Reserve an. Im Südwesten durchquert der Maharlika Highway den Nationalpark und bindet ihn an die ca. 25 km entfernte Provinzhauptstadt Lucena City an. Er ist ein beliebtes Ausflugsziel für Touristen und für die einheimischen Bevölkerung.

Die Kernzone des Nationalparks bilden immergrüne Flachlandregenwälder, die von verkarsteten Höhenzügen durchzogen werden. Diese erreichen eine Höhe von 420 Meter über dem Meeresspiegel. Die abwechslungsreiche Naturkulisse bietet einen Lebensraum für den endemischen, fast meterlangen Grays Waran (Varanus olivaceus). Von der Avifauna sind Bestände des Philippinenhaubenadlers (Nisaetus philippensis), der Gefleckte Fruchttaube (Ducula carola), des sehr seltenen Luzon-Spatelschwanzpapageis (Prioniturus luconensis), des Streifenuhu (Bubo philippensis), des Goldfischers (Ceyx melanurus) und der Mindoro-Drossel (Zoothera cinerea) erwähnenswert.

Siehe auch
 Biodiversität der Philippinen

Weblinks

Nationalpark in Asien
Nationalpark auf den Philippinen
Quezon

Quezon-Nationalpark


Jabal an Nabi Shu'ayb (En árabe:جبل النبي شعيب Montaña del profeta Shu'ayb) es una montaña situada en la gobernación de Sana'a en Yemen. Es la montaña más alta del país y la montaña más alta de la Península arábiga. Es uno de los picos más prominentes en el mundo (en el puesto 63 º) y el tercer pico más prominente en el Oriente Medio (incluida Turquía e Irán).

Su elevación es a menudo reportada como de 3.760 metros, pero esto no es compatible con los datos de  fuentes cartográficas más recientes. La altura de la montaña es de 3.666 metros (12.028 pies) y está situada cerca de la capital yemení, la ciudad de Saná.

Véase también
 Geografía de Yemen
 Geografía de Asia

Referencias

Enlaces externos
Mapa de localización

Montañas de Yemen
Puntos más altos de los países de Asia
Picos ultraprominentes de Asia
Tresmiles de Asia

Jabal an Nabi Shu'ayb


Afrika
 Aksumitisches Reich
 König: Nezool (ca. 450–ca. 500)

 Reich der Vandalen
 König: Geiserich (428–477)

Amerika
 Maya
 Palenque
 König: Casper II. (435–487)
 Tikal
 König: K'an-Ak (458–486)

Asien
 China
 Kaiser: Song Xiaowudi (454–464)
 Nördliche Wei-Dynastie: Wen Cheng (452–465)

 Iberien (Kartlien)
 König: Wachtang I. Gorgassali (452–502)

 Indien
 Gupta-Reich
 König: Skandagupta (455–467)
 Kadamba
 König: Santi Farman (450–475)
 Pallava
 König: Skanda Varman IV. (460–480)
 Vakataka
 König: Prithvishena II. (460–480)

 Japan
 Kaiser: Yūryaku (456–479)

 Korea
 Baekje
 König: Gaero (454–475)
 Gaya
 König: Jilji (451–492)
 Goguryeo
 König: Jangsu (413–490)
 Silla
 König: Jabi (458–479)

 Sassanidenreich
 Schah (Großkönig): Peroz I. (459–484)

Europa
 Weströmisches Reich
 Kaiser: Libius Severus (461–465)
 Konsul: Libius Severus (462)

 Oströmisches Reich
 Kaiser: Leo I. (457–474)
 Konsul: Leo I. (462)

 Ostgotenreich
 König: Valamir (447–465)

 Reich der Burgunden
 König: Gundioch (436–470)

 Kent
 König: Hengest (455–488)

 Reich der Sueben
 König: Rechimund (460–464)

 Salfranken
 König: Childerich I. (458–481/482)

 Westgotenreich
 König: Theoderich II. (453–466)

Religiöse Führer
 Papst: Hilarius (461–468)
 Patriarch von Konstantinopel: Gennadios I. (458–471)

Liste der Staatsoberhäupter 462


was a town located in Kanoashi District, Shimane Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 6,124 and a density of 30.84 persons per km2. The total area was 198.57 km2.

On October 1, 2005, Muikaichi, along with the village of Kakinoki (also from Kanoashi District), were merged to create the town of Yoshika.

Notable people from Muikaichi
Hanae Mori, fashion designer

Dissolved municipalities of Shimane Prefecture

Muikaichi, Shimane


Oscar Corrochano Ortega (* 6. September 1976 in Hanau, Hessen) ist ein ehemaliger spanisch-deutscher Fußballspieler und heutiger -trainer.

Karriere als Spieler
Corrochano wechselte im Jahr 1992 vom VfB 06 Großauheim zum Nachwuchs Eintracht Frankfurts. Ab 1995 kam er regelmäßig in Frankfurts zweiter Mannschaft in der Regionalliga und der Oberliga zum Einsatz. Sein einziges Spiel als Profi machte er am 11. Juni 1997 am letzten Spieltag der Saison 1996/97 bei einem Auswärtssieg beim Tabellenschlusslicht VfB Oldenburg. Ab 1999 folgten mehrere Stationen bei unterklassig spielenden Mannschaften, darunter beim SV Darmstadt 98 und den Kickers Offenbach. Seine aktive Karriere beendete Corrochano im Jahr 2006 mit einem kurzen Gastspiel bei der SG Bruchköbel.

Karriere als Trainer
Im Anschluss an seine aktive Karriere übernahm Corrochano das Training des Eintracht-Nachwuchses. Dabei betreute er zuerst die U-16-Mannschaft und im Anschluss von 2008 bis Anfang 2010 die U-19 Frankfurts. Ab Februar 2010 war Corrochano Trainer der 2. Mannschaft der Eintracht und absolvierte zusätzlich ab Juni 2011 in Köln neben weiteren ehemaligen Profis wie Stefan Effenberg und Mehmet Scholl die Ausbildung zum Fußballlehrer. Während seiner Anwesenheit dort vertrat ihn Daniyel Cimen.

Zur Saison 2012/13 wechselte er mit einer Vertragslaufzeit bis 2014 als Cheftrainer zum Zweitligisten SSV Jahn Regensburg. Nach neun Punkten aus zwölf Spielen und zuletzt vier sieglosen Spielen in Folge, die Tabellenplatz 15 bedeuteten, wurde Oscar Corrochano am 4. November 2012 wegen Erfolglosigkeit beurlaubt.
Seit dem 1. Februar 2013 war er Co-Trainer von Rainer Adrion bei der deutschen U-21-Nationalmannschaft, betreute die Auswahl bei der Europameisterschaft 2013. Nach dem enttäuschenden Vorrunden-Aus und der Entlassung von Adrion endete auch Corrochanos Tätigkeit beim DFB. So kehrte er im September 2013 zu Eintracht Frankfurt zurück, wo er als Co-Trainer unter Armin Veh arbeitete und Ende Juni 2014, nach der Trennung von Veh, entlassen wurde. Zwischen 2015 und 2016 trainierte er die U18 und später die U19 von Ungarn.

Am 3. Oktober 2016 übernahm Corrochano das Traineramt bei Eintracht Trier. Am 11. April 2017 trennten sich der Regionalligist und Corrochano einvernehmlich, nachdem der Vereinsvorstand die Suspendierung eines Spielers durch Corrochano nicht mittragen wollte. Am 14. Juli 2017 wurde Corrochano während der Vorbereitung auf die neue Saison 2017/18 neuer Trainer beim Drittligisten SF Lotte, wo er die Nachfolge des kurzfristig gewechselten Ismail Atalan antrat. Bereits 13 Tage später, am 27. Juli 2017, trat er nach dem ersten Spieltag der Saison jedoch wieder zurück.

Im Januar 2020 beginnt Corrochano für den SV Waldhof Mannheim zu arbeiten und kümmert sich um die Förderung der Talente. Er hilft, die Professionalisierung im Jugendbereich beim Drittligisten voranzutreiben. Sein Vertrag wird zum 28. Februar 2022 betriebsbedingt gekündigt.

Seit dem 1. August 2022 arbeitete Corrochano als Co-Trainer für den Gaziantep FK unter Cheftrainer Erol Bulut, sie verbindet eine gemeinsame Vergangenheit bei Eintracht Frankfurt.

Ende Februar 2023 wurde Corrochano beim deutschen Zweitligisten SV Sandhausen neben Gerhard Kleppinger Co-Trainer des ebenfalls neu eingestellten Cheftrainers Tomas Oral. Anfang April 2023 wurde Oral wieder freigestellt. Daraufhin wurde Kleppinger bis zum Ende der Saison 2022/23 Interimstrainer.

Weblinks

 Oscar Corrochano bei eintracht-archiv.de
 Oscar Corrochano bei transfermarkt.de

Einzelnachweise

Fußballspieler (Eintracht Frankfurt)
Fußballspieler (SV Darmstadt 98)
Fußballspieler (Kickers Offenbach)
Fußballspieler (SV Waldhof Mannheim)
Fußballspieler (1. FC Eschborn)
Fußballtrainer (Sportfreunde Lotte)
Fußballtrainer (SSV Jahn Regensburg)
Fußballtrainer (Eintracht Frankfurt)
Fußballtrainer (Eintracht Trier)
Fußballtrainer (SV Waldhof Mannheim)
Fußballtrainer (Gaziantep FK)
Fußballtrainer (SV Sandhausen)
Sportler (Hanau)
Deutscher
Spanier
Geboren 1976
Mann

Oscar Corrochano


Manato Shinada (født 19. september 1999) er en japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder FC Tokyo.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Manato Shinada


The United Kingdom participated in the Eurovision Song Contest 2002 with the song "Come Back" written by Martyn Baylay. The song was performed by Jessica Garlick. The British entry for the 2002 contest in Tallinn, Estonia, was selected via the national final A Song for Europe 2002, organised by the British broadcaster BBC. Eight acts competed in the national final which consisted of a semi-final and a final, during which the winner was selected entirely through a public televote.

In the final of the Eurovision Song Contest, the United Kingdom performed in position 2 and placed 3rd out of the 24 participating countries with 111 points.

Background

Prior to the 2002 contest, the United Kingdom has participated in the Eurovision Song Contest forty-four times. Thus far, the United Kingdom has won the contest five times: in 1967 with the song "Puppet on a String" performed by Sandie Shaw, in 1969 with the song "Boom Bang-a-Bang" performed by Lulu, in 1976 with the song "Save Your Kisses for Me" performed by Brotherhood of Man, in 1981 with the song "Making Your Mind Up" performed by Bucks Fizz and in 1997 with the song "Love Shine a Light" performed by Katrina and the Waves. To this point, the nation is noted for having finished as the runner-up in a record fifteen contests. Up to and including 1998, the UK had only twice finished outside the top 10, in 1978 and 1987. Since 1999, the year in which the rule was abandoned that songs must be performed in one of the official languages of the country participating, the UK has had less success, having yet to finish within the top ten. For the 2001 contest, the United Kingdom finished in fifteenth place out of twenty-three competing entries with the song "No Dream Impossible" performed by Lindsay Dracass.

The British national broadcaster, BBC, broadcasts the event within the United Kingdom and organises the selection process for the nation's entry. BBC announced that the United Kingdom would participate in the Eurovision Song Contest 2002 on 13 August 2001. BBC has traditionally organised a national final featuring a competition among several artists and songs to choose the British entry for Eurovision. For their 2002 entry, the broadcaster announced that a national final involving a public vote would be held to select United Kingdom's entry.

Before Eurovision

A Song for Europe 2002

A Song for Europe 2002 was the national final developed by the BBC in order to select the British entry for the Eurovision Song Contest 2002. Eight acts competed in the competition which consisted of a semi-final between 28 January and 1 February 2002, and a televised final on 3 March 2002. The semi-final was broadcast on BBC Radio 2, while the final was broadcast on BBC One.

Competing entries
On 13 August 2001, BBC and the British Academy of Songwriters, Composers and Authors (BASCA) announced an open submission for interested artists to submit their songs. A fee was also imposed on songs being submitted to the national final, with £47 for BASCA members and £70.50 for non-BASCA members. The submission period lasted until 19 October 2001. The 550 received submissions were reviewed by a professional panel consisting of representatives of the BASCA that ultimately selected eight semi-finalists to compete in the national final.

Semi-final
The eight competing acts were premiered during The Ken Bruce Show and Wake Up to Wogan on BBC Radio 2 on 28 January 2002, and the public was able to vote for their favourite song through televoting and online voting until 31 January 2002. The top four songs that proceeded to the final were announced on 1 February 2002. "Never in a Million Years" performed by Zee was initially selected to proceed to the final, however the song was disqualified, as the song had been previously released in Hungary in 2001, and replaced with "I Give In", which had originally placed fifth.

Final
Four acts competed in the televised final on 3 March 2002 held at the BBC Elstree Studios in Borehamwood, Hertfordshire and hosted by Claire Sweeney and Christopher Price. A public televote selected the winner, "Come Back" performed by Jessica Garlick. The public vote in the final registered 107,298 votes.

At Eurovision
As a member of the "Big Four", the United Kingdom automatically qualified to compete in the Eurovision Song Contest 2002 on 25 May 2002. During the running order draw on 9 November 2001, the United Kingdom was designated to perform in position 2, following the entry from Cyprus and before the entry from Austria. The United Kingdom came third in the final, scoring 111 points.

In the United Kingdom, the show was televised on BBC One with commentary by Terry Wogan, on BBC Choice with commentary by Jenny Eclair, and broadcast on BBC Radio 2 with commentary by Ken Bruce. Christopher Price was initially announced as the commentator on BBC Choice (as part of the programme Liquid Eurovision Party), however he was replaced by Eclair following his death a month before the contest. The British spokesperson, who announced the British votes during the final, was Colin Berry.

Voting
Below is a breakdown of points awarded to the United Kingdom and awarded by the United Kingdom in the contest. The nation awarded its 12 points to Malta in the contest.

References

External links
UK National Final 2002
A Song for Europe 2002 OGAE UK

2002
Countries in the Eurovision Song Contest 2002
Eurovision
Eurovision

United Kingdom in the Eurovision Song Contest 2002


ශිෂ්‍ය  පුවත්පත යනු විශ්වවිද්‍යාලයක හෝ පාසලක සිසු සිසුවියන් පවත්වා ගෙන යන පුවත් පතකි. මේ මඟින්  සාමාන්‍යයෙන් අනාවරණය කරන්නේ ප්‍රාදේශීය, පාසැල් හෝ විශ්වවිද්‍යාල පුවත් ය. මෙම විෂය පරිබාහිර ක්‍රියාවක් වන නමුත් බොහෝවිට ජනමාධ්‍ය අධ්‍යයනය පිළිබඳව පන්ති පැවැත්වේ. ජනමාධ්‍ය සිසුන් එම වෘත්තිය පිළිබදව හදාරන අතර කඩදාසි නිෂ්පාදනයද සිදු කරයි. සමහර පාසල්වල එක් පදනම් පාඨමාලාවක දී පුවත්පත් පිළිබඳ අධ්‍යනය කෙරෙන අතර, කඩදාසි නිෂ්පාදනය පිළිබඳ වෙනම පැවැත්වේ.

ශිෂ්‍ය පුවත්පත


Sir Peter le Page Renouf (født 23. august 1822 på øen Guernsey, død 14. oktober 1897 i London) var en engelsk ægyptolog.

Renouf studerede i Oxford, hvor han indgik et nøje venskab med den senere kardinal Newman, trådte 1842 over til den romersk-katolske kirke og kastede sig nu over studiet af teologi, filosofi, og østerlandske sprog. I 1855 blev han professor ved det nye katolske universitet i Dublin. Medens han her læste over oldtidens historie og østerlandske sprog, gik det op for ham, at der i de ægyptiske indskrifter måtte være mangfoldige hidtil lidet påagtede vigtige oplysninger at hente, hvorfor han kastede sig over ægyptologien, hvilken videnskab han snart skulle berige med værdifulde afhandlinger, der blandt andet vidner om hans mærkelige grammatiske klarsyn. Han skrev således 1862 om Ægypternes negative partikler, ligesom han 1863 i et modskrift påviste det grundløse i det angreb, Sir George Cornewall Lewis havde rettet imod ægyptologien og imod Jean-François Champollions tolkning. I 1864 kaldtes han af dronningen til overskoleinspektør i Storbritannien og Irland, et embede, der stillede store fordringer til hans arbejdskraft; men uagtet han i over 20 år opfyldte sine embedspligter med den største omhyggelighed, fandt han dog lejlighed til at fortsætte sine sproglige studier, særlig de ægyptologiske. I 1875 gjorde han et længere studieophold i Ægypten og udgav An elementary Manual of the Egyptian Language.

I 1879 overdrog Hibbert Trusts styrelse Renouf at holde en række forelæsninger i Oxford over ægypternes religion (udgivne 1880 og oftere, oversatte blandt andet på svensk af Karl Piehl). Efter den udmærkede videnskabsmand, Samuel Birch, en af de mest fortjente grundlæggere af den ægyptologiske videnskab, blev Renouf 1886 Keeper, det er direktør for den østerlandske afdeling af British Museum (hvorfra han tog sin afsked 1891) og 1887 præsident for Society of Biblical Archæology, en hæderspost, han beholdt til sin død. Foruden mange afhandlinger af filologisk indhold (særlig i Transactions og Proceedings of the Biblical Society) har han bidraget væsentlig til forståelsen af det vanskelige ægyptiske litteraturværk, som man kalder De dødes bog. Allerede 1860 havde han udgivet Traduction d'un chapitre du Rituel funéraire des anciens Égyptiens, og 1862 A Prayer from the Egyptian Ritual. Fra 1891 begyndte han at udgive en systematisk forklaring af "De dødes bog", støttet på et studium af de bevarede håndskrifter, men værket afbrøds ved hans død.

Kilder

Ægyptologer
Orientalister fra Storbritannien
Faglitterære forfattere fra Storbritannien
Engelsksprogede forfattere
Briter i 1800-tallet

Peter le Page Renouf


Cafercan Aksu(d. 15 Ocak 1987, Antalya) Türk futbolcudur.

Futbolculuk kariyeri

Kulüp takımları kariyeri
Futbola Antalya Yolspor altyapısında başladı ve Galatasaray'ın scoutları tarafından izlenip Galatasaray altyapısından transfer oldu. Burada oynamanın avantajiyla 2001 yılından itibaren Türkiye genç millî takımlara davet edilmeye başlandı ve kısa bir süre sonra Türkiye genç millî takımlarda düzenli olarak oynamaya başladı.

2011-2012 sezonunun başında Süper Lig ekiplerinden  Giresunspor'la 3 yıllık sözleşme imzalamıştır. Sezon başında Giresunspor ile yollarını ayırmış 1. Lig ekiplerinden Boluspor ile 2+1 yıllık sözleşme imzalamıştır. 2013-14 sezonu için 1. Lig takımlarından TKİ Tavşanlı Linyitspor ile anlaşma sağlamıştır.

Millî takım kariyeri
Cafercan Aksu genç millî takımlar seviyesinde 98 kez ile en fazla millî olan futbolcudur.

Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı ile 2004 yılında düzenlenen UEFA 19 Yaş Altı Şampiyonası'na katildi ve final oynadı.

İstatistikleri

Kulüp takım istatistikleri

Kaynakça

Dış bağlantılar

1987 doğumlular
Antalya doğumlu futbolcular
Türk erkek futbolcular
Resim aranan futbolcular
TKİ Tavşanlı Linyitspor futbolcuları
Boluspor futbolcuları
Gençlerbirliği SK futbolcuları
Galatasaray SK futbolcuları
İstanbul Başakşehir FK futbolcuları
Orduspor futbolcuları
Gaziantep FK futbolcuları
Çaykur Rizespor futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
1. Lig futbolcuları
Yaşayan insanlar
Türkiye 15 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 16 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 17 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 18 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 19 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Türkiye 21 yaş altı millî futbol takımı futbolcuları
Forvet futbolcular
2005 Akdeniz Oyunları futbolcuları
Şehremini Anadolu Lisesinde öğrenim görenler

Cafercan Aksu


Conrad Melchior Hirzel (* 31. August 1793 in Zürich; † 9. Juli 1843 ebenda) war ein Schweizer Jurist und Politiker.

Biografie
Conrad Melchior Hirzel studierte an der Universität Heidelberg Rechtswissenschaften. 1811 wurde er Mitglied des Corps Helvetia Heidelberg. Nach Abschluss des Studiums erhielt er 1815 das Anwaltspatent und wurde 1818 Sekretär der Regierungskommission für Justiz- und Polizei-, Notariats- und Advokatswesen von Zürich. 1823 wurde er Oberamtmann in Knonau.

Als Politiker gehörte er von 1825 bis 1839 dem Zürcher Grossrat an und war von 1831 bis 1839 Zürcher Regierungsrat. Der kantonalen Regierung stand er von 1832 bis 1839 als Bürgermeister vor. Ab 1831 gehörte er der Kommission für eine eidgenössische Verfassung an. 1831 war er Gesandter des Kantons Zürich an die ausserordentliche Tagsatzung und 1834 Tagsatzungspräsident. 1832 vertrat er Zürich in der Revisionskommission.

Für seine Verdienste um den Zürcher Griechenverein erhielt Conrad Melchior Hirzel das hellenische Ehrenbürgerrecht.

Literatur

Weblinks

Einzelnachweise

Regierungsrat (Zürich)
Kantonsrat (Zürich, Person)
Bürgermeister (Zürich)
Tagsatzungsgesandter
Jurist in der Kommunalverwaltung
Corpsstudent (19. Jahrhundert)
Conrad Melchior
Schweizer
Rechtsanwalt (Schweiz)
Geboren 1793
Gestorben 1843
Mann
Präsident der eidgenössischen Tagsatzung

Conrad Melchior Hirzel


La liste des sous-marins du Pakistan regroupe les sous-marins commandés ou exploités par la marine pakistanaise au fil des ans. Ils sont regroupés par classe, et au sein de la classe, triés par numéro de fanion.

Sous-marins d'attaque conventionnels

Sous-marins de poche

Voir aussi
 marine pakistanaise

Notes et références

Liens externes
 Site Officiel de la marine pakistanaise
 .

Bateau de guerre pakistanais
Liste de sous-marins

Liste des sous-marins du Pakistan


Manel Expósito Presseguer (Barcelona, 29 de noviembre de 1981) es ex un futbolista español que jugaba como delantero.

Trayectoria
Expósito debutó con el Barcelona el 16 de noviembre de 2003, durante un amistoso contra el Oporto que servía para inaugurar el Estádio do Dragão. Este encuentro también fue el debut de Messi con el primer equipo del Barça, constituyéndose para ambos como el debut no oficial con la primera plantilla. Expósito nunca disputaría un partido oficial para el club azulgrana, sin embargo aparecería de nuevo en otro amistoso contra el Olympique de Marsella en 2004.

Tras salir de Barcelona, Expósito jugó varios años las ligas menores españolas antes de llegar a Auckland en 2011. Ya en Nueva Zelanda, ayudó a su club a ganar la Liga de Campeones de la OFC 2011/12, clasificándose así para la Copa Mundial de Clubes de la FIFA 2012, en donde el elenco neozelandés quedó eliminado primera fase. A mediados de 2013, regresó al fútbol profesional firmando con el K.A.S. Eupen belga por dos años. Se retiró en 2015, una vez finalizado su contrato.

Clubes

Palmarés

Campeonatos nacionales

Copas internacionales

Referencias

Enlaces externos
 Ficha de Manel Expósito en español en BDFutbol.
 Perfil de Manel Expósito en inglés en la web del Auckland City.

Futbolistas de Barcelona
Futbolistas del Club Esportiu Júpiter
Futbolistas de la Unió Esportiva Sant Andreu
Futbolistas del Club Atlético de Madrid "C"
Futbolistas del Fútbol Club Barcelona Atlètic
Futbolistas de la Agrupación Deportiva Alcorcón
Futbolistas de la Unió Esportiva Figueres
Futbolistas del Benidorm Club de Fútbol
Futbolistas de la Unió Deportiva Atlètica Gramenet
Futbolistas del Club de Fútbol Atlético Ciudad
Futbolistas del Cerro de Reyes Atlético
Futbolistas del Auckland City Football Club
Futbolistas del K.A.S Eupen
Futbolistas de la Unió Esportiva Vic
Nacidos en Barcelona

Manel Expósito


Cryptotympana facialis,  en japonais, littéralement « cigale-ours », est une espèce de cigales appartenant à la famille des Cicadidae, à la sous-famille  des Cicadinae et au genre .

C'est l'une des plus grandes espèces de cigales vivant au Japon, d'où elle est endémique.

Taxonomiquement, Cryptotympana facialis est étroitement apparentée à d'autres espèces japonaises telles que   et .

Description

Les imagos de Cryptotympana facialis mesurent environ  de long. Leur tête est plus large que celle de  et . Il s'agit de la deuxième plus grande cigale japonaise après . Ses ailes sont transparentes, et leurs nervures sont vertes près de la base. Son dos est noir brillant, avec deux tâches horizontales blanches au milieu de l'abdomen. De plus, son dos est couvert de fins poils dorés durant plusieurs jours après la mue imaginale. L'abdomen est blanc, brun et noir. Celui du mâle contient des organes phonatoires orange : les cymbales.

Distribution
Cryptotympana facialis se trouve principalement au sud du Japon. Son aire de répartition s'étend au sud de la région du Kantō, dans la région du Tōkai, la région de Hokuriku, jusqu'à l'ouest du Japon (région du Kansai, région du Chūgoku, Shikoku, Kyūshū, ainsi que l'archipel Nansei). Bien que des observations ait été signalées à Taïwan et en Chine, la plupart des individus observés à Taïwan ont probablement été confondus avec une espèce locale étroitement apparentée : Cryptotympana takasagona. De la même façon, les observations en Chine continentale restent à confirmer, car une espèce avec un chant similaire vit dans les basses montagnes du sud de la Chine : Cryptotympana mandarina. La population est importante dans les plaines de l'ouest du Japon, notamment dans la région du Kansai et à Kyūshū. On observe souvent l'espèce dans les zones urbaines.

Ces dernières années, le nombre d'individus a augmenté dans la région du Kantō. Selon le professeur Eiji Numata de l'université de Kyōto, l'espèce est en pleine expansion vers le nord du Kantō. La limite nord de sa répartition se situait dans la préfecture de Kanagawa il y a 50 ans, mais elle serait en train de se déplacer jusqu'à la métropole de Tōkyō et la préfecture d'Ibaraki. Cette expansion pourrait être liée au réchauffement climatique, mais aussi à la migration d'œufs et de larves favorisée par la plantation d'arbres.

Écologie
Cryptotympana facialis vit dans les régions chaudes, principalement en plaine ou à faible altitude. On la trouve souvent dans les parcs urbains et sur les arbres en bordure de route.

L'imago peut être observé de début juillet jusqu'à début septembre, mais surtout de fin juillet à début août. Leur durée de vie est d'environ deux semaines, mais une étude de l'Université municipale d'Osaka a rapporté que des femelles avaient atteint l'âge de 30 jours.

Le mâle produit son chant en faisant vibrer les organes phonatoires situés dans son abdomen : les cymbales. En japonais, son chant est décrit par les onomatopées « Shashasha » ou « Sensensen ». Cette onomatopée pourrait être à l'origine de la lecture on du kanji 蝉 (« cigale »), qui se prononce « sen ».

Les mâles chantent principalement le matin, à partir du lever du soleil. En revanche, ils ne chantent pas en pleine journée lorsque le temps est trop chaud. S'il n'y a pas d'autre individu à proximité, ils volent vers un autre endroit après avoir fini leur chant. Ce phénomène est plus visible au début et à la fin de la période d'émergence. En revanche, si d'autres individus chantent à proximité, les mâles se rassemblent et entrent dans une véritable compétition sonore. Les individus peuvent même chanter activement le soir dans les endroits où la densité de population est élevée, comme dans certains parcs. Des individus volants s'observent fréquemment en matinée. Ils se posent sur les troncs d'arbres comme le margousier à feuilles de Frêne, l'olivier odorant, les sakura, le zelkova japonais, ou , afin de se nourrir en pompant leur sève. Les individus se placent sur des points élevés lorsqu'ils chantent le matin, mais redescendent près des racines des arbres pendant la journée.

Les larves ressemblent à celles de , mais elles sont légèrement plus grosses et ternes. Pour procéder à la mue imaginale, la larve grimpe à une position plus élevée par rapport aux autres cigales. Elles ont des membres puissants, qui leur permettent de grimper non seulement aux arbres mais aussi aux murs extérieurs des maisons et même à des blocs de béton. L'imago qui vient d'émerger a une couleur blanchâtre et noircit progressivement au cours de la nuit suivante. Le lendemain matin, il est prêt à s'envoler, mais ne peut pas encore chanter parfaitement à ce stade.

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

  - 附録:CD1枚。

Liens externes

 .

Cicadidae
Espèce d'Hémiptères (nom scientifique)
Espèce décrite en 1858

Cryptotympana facialis


A Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2023 será a décima nona edição do torneio internacional bienal organizado pela Federação Internacional de Futebol (FIFA) e disputado por seleções nacionais para jogadores com até 17 anos de idade.

Incialmente seria realizado no Peru em 2021, mas devido a pandemia de COVID-19 a competição foi cancelada e o país sul-americano recebeu o direito de sediar em 2023 após decisão da entidade máxima do futebol em 24 de dezembro de 2020. No entanto, após extensas discussões entre a Federação Peruana de Futebol e a FIFA sobre adequações causadas por defeitos de infraestrutura, o Peru retirou-se como anfitrião em 3 de abril de 2023.

Em 23 de junho de 2023, a FIFA nomeou oficialmente a Indonésia como a nova anfitriã. Meses antes, o país havia perdido o direito de sediar a Copa do Mundo FIFA Sub-20 de 2023, após a recusa das autoridades locais em receber a seleção de Israel no torneio.

Qualificação
Um total de 24 equipes participam da competição. Além do país-sede, outras 23 seleções se classificaram em seis competições continentais distintas.

A única estreante será a Indonésia que entrou no torneio como país-sede no lugar do Peru, embora originalmente não tenha conseguido se classificar após nem avançar nas eliminatórias da Copa da Ásia Sub-17.

Sedes
Inicialmente foi proposto oito estádios à FIFA para sediar o torneio, incluindo seis que receberiam jogos da Copa do Mundo sub-20. Por fim, quatro cidades foram confirmadas como sedes: Jacarta, Surabaia, Bandungue e Suracarta.

Arbitragem
Esta é a lista de árbitros e assistentes que atuarão no torneio:

Sorteio
O sorteio dos grupos foi realizado em 15 de setembro, na sede da FIFA, em Zurique, na Suíça.

As 24 equipes foram divididas em seis grupos de quatro equipes, com a anfitriã automaticamente classificada para o Pote 1 e colocada na primeira posição do Grupo A, enquanto as equipes restantes foram classificadas em seus respectivos potes com base em seus resultados nas últimas cinco edições da Copa do Mundo Sub-17 (torneios mais recentes com maior peso), com pontos de bônus concedidos aos campeões das confederações.

As equipes do Pote 1 foram sorteadas primeiro, com os times dos Pote 2, 3 e 4 precisando pular grupos, se necessário, para evitar confrontos entre duas seleções de uma mesma confederação.

Fase de grupos
Os dois primeiros colocados de cada grupo e os quatro melhores terceiros colocados avançam para as oitavas de final.

Critérios de desempate
As classificações das equipes em cada grupo são determinadas da seguinte forma (artigo 17.7 do regulamento):

Se duas ou mais equipes ficarem igualadas com base nos três critérios acima, suas classificações são determinadas por:

Grupo A

Grupo B

Grupo C

Grupo D

Grupo E

Grupo F

Melhores terceiros classificados
As melhores quatro seleções terceiro colocadas nos grupos também avançam para as oitavas de final.

Fase final
Na fase final, se a partida estiver empatada ao final dos 90 minutos do tempo normal de jogo, será disputada a prorrogação (dois tempos de 15 minutos cada). Se ainda houver empate após a prorrogação, a partida será decidida na disputa por pênaltis para determinar o vencedor.

Nas oitavas de final, os quatro terceiros colocados enfrentam os vencedores dos grupos A, B, C e D. Os confrontos específicos envolvendo os terceiros colocados dependem de quais deles se classifiquem para as oitavas de final:

Esquema

Ver também
 Copa do Mundo FIFA Sub-20 de 2023

Ligações externas

Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2023

Copa do Mundo FIFA Sub-17 de 2023


For fremtiden er en dansk dokumentarfilm fra 1972 med instruktion og manuskript af Jørgen Roos.

Handling
Uddannelsestilbud på Centralfagskolen i Godthåb, Grønland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1972

Dokumentarfilm fra Danmark

For fremtiden


ميلبيتاس  هي إحدى مدن مقاطعة سانتا كلارا، كاليفورنيا. تم إعطاءها لقب مدينة في 26 يناير، 1954.

المناخ
يظهر الجدول التالي التغييرات المناخية على مدار السنة لميلبيتاس:

توأمة
لميلبيتاس (كاليفورنيا) اتفاقيات توأمة مع:
 تسوكوبا

أعلام
 كاناك جها
 براندون كارزويل
 إلين كاستيلو

مراجع

أماكن مأهولة أسست في 1852
أماكن مأهولة أسست في 1954
تأسيسات سنة 1954 في كاليفورنيا
مدن كاليفورنيا
مدن مقاطعة سانتا كلارا (كاليفورنيا)
مدن منطقة خليج سان فرانسيسكو
وادي السيليكون

ميلبيتاس (كاليفورنيا)

ميلبيتاس (كاليفورنيا)


María F. Gravina Telechea (* 12. Dezember 1939 in Montevideo, Uruguay) ist eine uruguayische Schriftstellerin.

Von 1972 bis 1985, während der Phase der zivil-militärischen Diktatur in Uruguay, lebte Gravina im Ausland. Sie hielt sich in Chile, Schweden, Kuba und Mexiko auf. Für ihr 1979 publiziertes Werk Lázaro vuela tojo wurde sie vom Casa de las Américas mit dem 1960 geschaffenen Premio Casa de las Américas ausgezeichnet. Auch zeichnete sie als Autorin der 1980 in Kuba erschienenen Anthologie Tómame Ahora verantwortlich, die Gedichte von Juana de Ibarbourou beinhaltet. Zwei Jahre später wurde Gravinas Que diga Quincho zunächst in Nicaragua und 1985 auch in Kuba veröffentlicht. 1988 verfasste sie das Poesiewerk La Leche de las Piedras. Gravinas Gedichte erschienen auch in nationalen und internationalen Zeitungsbeilagen und Zeitschriften. Insbesondere in La República de las Mujeres trat sie überdies mit Interviews und anderweitigen Beiträgen in Erscheinung. Sowohl 1981 als auch 1987 nahm sie an Literatur-Kongressen in Kuba teil.

Literatur
 Nuevo Diccionario de la Cultura Uruguaya von Miguel Ángel Campodónico, Librería Linardi y Risso, 2003, S. 153

Einzelnachweise

Autor
Uruguayer
Geboren 1939
Frau

María Gravina


Domenico Fontana (Melide, 1543. — Napulj, 1607.), bio je talijanski inženjer i arhitekt tijekom kasne renesanse i ranog baroka, i brat Giovannija Fontane.

Fontana je došao vrlo mlad u Rim, gdje je radio sve do 1592., kada je pozvan u Napulj izgraditi kraljevsku palaču. U Rimu su poznati njegovi radovi na rekonstrukciji verande Bazilike sv. Ivana Lateranskog i kapele pape Siksto V. u Bazilici sv. Marije Velike. Također je dovršio, prema Michelangelovim nacrtima, kupolu Bazilike sv. Petra.

Fontana je biio glavni arhitekt pape Siksta V. (1585. – 1590). Organizirao je prijevoz i postavljanje obeliska koji se danas nalazi na sredini Trga svetog Petra.
Projektirao je velike palače u Vatikanu i Lateranu kao i Vatikansku knjižnicu.

Vanjske poveznice

Talijanski arhitekti

Domenico Fontana


شركة بترول أبو ظبي الوطنية والمعروف بأدنوك هي شركة نفط حكومية بإمارة أبوظبي، الإمارات العربية المتحدة. تأسست الشركة في نوفمبر 1971 لكي تعمل في جميع مجالات النفط والغاز وتسويقها، وتوسعت منذ ذاك الحين وأصبحت تعمل في عدة مجالات مصاحبة مثل النقل البحري والصناعات الكيماوية والبتروكيمياويات. تتخذ الشركة من مدينة أبوظبي مقرا لها، ويشرف عليها المجلس الأعلى للبترول الإماراتي والذي يترأسه رئيس دولة الإمارات وحاكم أبوظبي الشيخ محمد بن زايد آل نهيان، أما الرئيس التنفيذي لشركة فهو سلطان أحمد الجابر.

تنتج الشركة حوالي مليوني برميل يوميا، وهي أكبر مصدر للدخل لحكومة أبوظبي. تعتبر احتياط الشركة من النفط رابع أكبر احتياط، حيث قدرت في 2007 ب137 مليار برميل. تتكون مجموعة شركات أدنوك من 14 شركة تعمل في مجالات النفط والغاز والبتروكيماويات والنقل والخدمات.

العمليات
منذ نوفمبر 2019، أصبحت الإمارات تمتلك سادس أكبر احتياطي نفطي مؤكد في العالم يبلغ 105 مليار برميل. وتقع معظم هذه الاحتياطيات في أبو ظبي.

أدنوك هي واحدة من أكبر شركات الطاقة في العالم تقاس بالاحتياطيات والإنتاج حيث تمتلك 16 شركة فرعية في مراحل الإنتاج الأولية والوسطى والتكميلية. تقوم أدنوك بتطوير حقول الغاز البرية والبحرية. تدير الشركة مصفاتين لتكرير النفط هما الرويس وأم النار. تصدر أدنوك الغاز الطبيعي على شكل غاز طبيعي مسال (LNG) بالإضافة إلى إنتاج الإمدادات لمرافق الكهرباء والمياه المحلية، إلى الصناعات المحلية الأخرى بما في ذلك مصانع البتروكيماويات، ولإعادة ضخه في الخزانات.

الإستثمار الأجنبي المباشر
تم ضخ استثمارات كبيرة في أدنوك في عام 2019 من قبل مديري الأصول الأمريكيين بلاك روك وشركة كيه كيه آر جلوبال وشركة الاستثمار الإيطالية إني. استحوذت الشركات الأمريكية على حوالي 40٪ من أصول خطوط أنابيب أدنوك بنحو 4 مليارات دولار، بينما استحوذت شركة إني على 20٪ من شركة أبوظبي لتكرير النفط مقابل أكثر من 3 مليارات دولار. كما استثمرت شركة OMV النمساوية حوالي 2.8 مليار دولار، حوالي 15٪ في أعمال التكرير في أدنوك بالشراكة مع شركة إني.

المقر
المقر الرئيسي لأدنوك هو عبارة عن مجمع مكاتب ناطحة سحاب يقع في أبو ظبي. يشتمل المبنى على كفاءة الطاقة وتقنيات الهندسة المستدامة، مثل الواجهة المزدوجة، والزجاج الكهروضوئي، والإضاءة الخارجية LED. يتكون مجمع المباني الشامل الذي صممه HOK من أكثر من 65 طابقًا مع برج مكاتب ونادي الكورنيش ومركز إدارة الأزمات ومتحف التراث ومرافق الدعم الأخرى.

الشركات التابعة

تعمل الشركات التابعة في مجالاتها المتخصصة لكي توفر جميع الخدمات اللازمة لإنتاج وتسويق النفط، والغاز ومشتقاتها إلى جميع أنحاء العالم. هنا قائمة بالشركات التابعة:

عمليات الاستكشاف والإنتاج عن النفط والغاز
 شركة بترول أبوظبي للعمليات البترولية البرية (أدكو) - تأسست في عام 1939 وهي تابعة لشركة بترول أبوظبي الوطنية (أدنوك) وتقوم الشركة بممارسة أعمالها في مناطق المياه الضحلة والمناطق البرية وفي عام 1960 قامت باكتشاف أول حقل للنفط وهو حقل باب ولكن اليوم تقوم الشركة بإنتاج النفط من خمسة حقول وهم حقل باب وحقل عصب وحقل بو حصا وحقل سهل شاه القيام بمهام عمليات الاستكشاف والتطوير والإنتاج والتصدير لمواد النفط الخام والغاز الطبيعي المستخرجة من مناطق الامتياز التي تديرها نيابة عن الشركات المساهمة.
 شركة أبوظبي العاملة في المناطق البحرية (أدما العاملة) - القيام بمهام عمليات الاستكشاف والتطوير والإنتاج للبترول والغاز من مناطق الامتياز البحرية التابعة لإمارة أبوظبي نيابة عن الشركات المساهمة.
 شركة تطوير حقل زاكوم (زادكو) - تطوير وإنتاج النفط الخام من الحقول البحرية، زاكوم العلوي وأم الدلخ وسطح بالنيابة عن المساهمين.

خدمات الاستكشاف والإنتاج
 شركة إسناد (إسناد) - تعمل على إنتاج وتسويق كيماويات الحفر، خدمات مناولة المواد، إدارة النفايات، مزج الكيماويات المتخصصة، تشغيل وتأجير القوارب البحرية المتعددة المهام لخدمة حقول النفط.
 شركة الحفر الوطنية (ان.دي.سي) - القيام بأعمال حفر الآبار في المناطق البرية والبحرية.
 شركة أبوظبي لإدارة الموانئ البترولية (إرشاد) - تشغيل ميناء جبل الظنة والرويس وموانئ بترولية أخرى.

معالجة النفط والغاز
 شركة أبوظبي لصناعات الغاز المحدودة (جاسكو) - إنشاء وتشغيل مجمع صناعي لإنتاج سوائل الغاز الطبيعي وتخزينه ونقله.
 شركة أبوظبي لتسييل الغاز المحدودة (أدجاز) - تشغيل مصنع الغاز الطبيعي بجزيرة داس.
 شركة أبوظبي لتطوير الغاز المحدودة (الحصن للغاز) - تطوير مكامن الغاز الحمضي الكائنة في حقل شاه البري.
 شركة أبوظبي لتكرير النفط (تكرير) - تكرير النفط الخام والمكثفات البترولية والإمداد بالمنتجات المشتقة من النفط والكيماويات ومعالجة الكبريت.

الكيماويات والبتروكيماويات
 شركة صناعات الأسمدة بالرويس (فرتيل) - تشغيل منشآت الأمونيا واليوريا بالرويس وتسويق منتجاتها.
 شركة أبوظبي للدائن البلاستيكية المحدودة (بروج) - تصنيع وإنتاج اللدائن البلاستيكية.

النقل البحري
 شركة ناقلات أبوظبي الوطنية (أدناتكو) - نقل النفط الخام والمنتجات البترولية.
 الشركة الوطنية لشحن الغاز المحدودة (انجسكو) - نقل منتجات الغاز المسال من جزيرة داس.

توزيع المنتجات المكررة
 أدنوك للتوزيع - توزيع وتخزين ونقل المنتجات البترولية وتسويق وتوزيع المنتجات النفطية في الإمارات العربية المتحدة.

انظر أيضا
 اينوك.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لأدنوك

انظر أيضاً
 خط أنابيب نفط حبشان الفجيرة

الإمارات العربية المتحدة في 1971
تأسيسات سنة 1971 في الإمارات العربية المتحدة
تأسيسات سنة 1971 في إمارات الساحل المتصالح
شركات النفط والغاز في الإمارات العربية المتحدة
شركات إماراتية أسست في 1971
شركات تمتلكها حكومة أبو ظبي
شركات تمتلكها حكومة الإمارات العربية المتحدة
شركات طاقة أسست في 1971
شركات مقرها في أبو ظبي
شركات موارد غير متجددة أسست في 1971
شركات وطنية للنفط والغاز
علامات تجارية إماراتية

شركة بترول أبو ظبي الوطنية


Tulbagija (lat. Tulbaghia), rod lukovičastih geofita iz porodice zvanikovki, smješten u vlastiti tribus Tulbaghieae, dio potporodice lukovki. Postoje 28 priznatih vrsta, sve su iz Afrike.

Vrste

 Tulbaghia acutiloba Harv.
 Tulbaghia aequinoctialis Welw. ex Baker
 Tulbaghia alliacea L.f.
 Tulbaghia calcarea Engl. & Krause
 Tulbaghia cameronii Baker
 Tulbaghia capensis L.
 Tulbaghia cernua Fisch., C.A.Mey. & Avé-Lall.
 Tulbaghia coddii Vosa & R.B.Burb.
 Tulbaghia cominsii Vosa
 Tulbaghia dregeana Kunth
 Tulbaghia friesii Suess.
 Tulbaghia galpinii Schltr.
 Tulbaghia leucantha Baker
 Tulbaghia ludwigiana Harv.
 Tulbaghia luebbertiana Engl. & Krause
 Tulbaghia macrocarpa Vosa
 Tulbaghia maritima Vosa
 Tulbaghia montana Vosa
 Tulbaghia natalensis Baker
 Tulbaghia nutans Vosa
 Tulbaghia pretoriensis Vosa & Condy
 Tulbaghia rhodesica R.E.Fr.
 Tulbaghia siebertii (Vosa) Mich.Möller & G.I.Stafford
 Tulbaghia simmleri Beauverd
 Tulbaghia tenuior K.Krause & Dinter
 Tulbaghia transvaalensis Vosa
 Tulbaghia verdoornia Vosa & R.B.Burb.
 Tulbaghia violacea Harv.

Sinonimi
 Omentaria Salisb.
 Prototulbaghia Vosa

Izvori

Vanjske poveznice

Zvanikovke

Tulbagija


Hvarfbaugur syðri, sem einnig er nefndur Steingeitarbaugur, er syðsta breiddargráða jarðar þar sem sólin getur verið beint yfir.

Þetta gerist á vetrarsólstöðum, þegar suðurhvel jarðar hallar að sólu að hámarki og sólargangurinn er lengstur. Það nær einnig 90 gráðum undir sjóndeildarhringinn á miðnætti sólar á sumarsólstöðum, þegar sólargangurinn er stystur.

Þegar sólin er hæst á lofti á jafndægri á hausti og vori stendur sólin í hvirfilpunkti á miðbaug. Þá er hún á miðjum himni og skín beint ofan á hvirfilinn þannig að hvergi er skugga að sjá. Vegna halla jarðmöndulsins um 23,5° er sól í hvirfilpunkti á mismunandi um breiddargráðum eftir því hvenær ársins er.

Jafngildi hvarfbaugs syðri á norðuhveli er hvarfbaugur nyrðri (Krabbabaugur).

Breiddargráða er hornrétt mæling á staðsetningu þannig að hornið er 0° við miðbaug, en 90° við heimskautin. Aðrar mikilvægar breiddargráður eru hvarfbaugur nyrðri (einnig nefndur krabbabaugur; sólin í hvirfilpunkti á hádegi, breiddargráða 23°27′ norður) og hvarfbaugur syðri (einnig kallaður steingeitarbaugur; sólin í hvirfilpunkti á hádegi, breiddargráða 23°27′ suður); norðurheimskautsbaugur (66°33′ norður), og suðurheimskautsbaugur (66°33′ suður).

Eingöngu á breiddargráðum á milli hvarfbauganna getur sólin náð hæsta punkti á himni. Eingöngu innan heimskautsbauganna (breiddargráður stærri en 66°33′ til norðurs eða suðurs) er miðnætursól sjáanleg.

Hvarfbaugur syðri er einn af fimm helstu breiddargráðum sem eru merktir á kortum af jörðinni. Breidd hennar er eins og er 23°26′10,9″ (eða 23,43636°) sunnan miðbaugs, en hún færist mjög smám saman norður á bóginn.

Heimildir

 Sævar Helgi Bragason (2010). Árstíðir. Stjörnufræðivefurinn. http://www.stjornuskodun.is/solkerfid-large/jordin/arstidir  (sótt: 26. júlí 2022).

Landafræðihugtök
Breiddarbaugar

Hvarfbaugur syðri


Jan Beneš (* 25. März 1958 in Prag) ist ein tschechischer Autor, der unter dem Pseudonym Emil Hakl veröffentlichte. Der namensgleiche Autor Jan Beneš (1936–2007) schrieb ebenfalls unter Pseudonymen.

Leben
Beneš schloss seine Schule erst nach einer zehnjährigen Unterbrechung wegen Drogenmissbrauch ab. Er war drei Mal verheiratet und ließ sich genauso oft wieder scheiden.

Er begann in den 1980er Jahren Gedichte, Kurzgeschichten und erste Romane unter dem Pseudonym Emil Hakl zu verfassen und gründete eine Autorengemeinschaft Moderní analfabet (Der moderne Analphabet). 1991 wurde sein erster Gedichtband veröffentlicht, 2001 sein erster Roman. Parallel dazu arbeitete er in den 1990ern für eine Werbeagentur als Schreiber.

2010 erhielt Beneš den Josef-Škvorecký-Preis.

Werke (Auswahl)
 Rozpojená slova, Mladá fronta, 1991 – Gedichtsammlung
 Zkušební trylky z Marsu, Cherm, 2000 – Gedichtsammlung
 Konec světa, (Ende der Welt) Argo, 2001 – Kurzgeschichten
 Intimní schránka Sabriny Black, Argo, 2002 – Roman
 Intimní schránka Sabriny Black (Final Cut), Argo, völlig neue Bearbeitung des Romanthemas 2010 – Roman
 O rodičích a dětech, (Von Eltern und Kindern) Argo, 2002 – Kurzgeschichte, mit Preis Magnesia Litera gewürdigt
 O létajících objektech, Argo, 2004 – Kurzgeschichten
 Let čarodějnice, (Hexenflug) Argo, 2008 – Roman
 O rodičích a dětech, Novelle 2008, gleichnamig verfilmt
 Treffpunkt Pinguinhaus: Spaziergänge mit dem Vater. übersetzt von Mirko Kraetsch. Braumüller Literaturverlag, Wien 2010. ISBN 978-3-99200-012-8
 Pravidla směšného chování, Argo, 2010
 Regeln des lächerlichen Benehmens. Roman. Aus dem Tschechischen von Mirko Kraetsch. Braumüller, Wien 2013
 Skutečná událost, Argo, 2013 – Roman
 Acht Tage bis Montag : Roman. Aus dem Tschechischen von Mirko Kraetsch. Braumüller, Wien 2014
 Hovězí kostky, Argo, 2014 – Kurzgeschichten

Literatur
 Culik, J. (2010) Emil Hakl. In: Serafin, S. and Mihailovich, V.D. (eds.) Twenty-first-century Central and Eastern European Writers. Series: Dictionary of Literary Biography, 353. The Gale Group, S. 104–111. ISBN 978-0-7876-8171-5

Einzelnachweise

Weblinks
 Seine Werke in der Nationalbibliothek der Tschechischen Republik
 eigene Webseite (englisch und tschechisch)
 Beneš im Czech literature portal

Autor
Roman, Epik
Lyrik
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Tschechisch)
Tscheche
Geboren 1958
Mann

Jan Beneš (Schriftsteller, 1958)


Les mots alagoanus (masculin), alagoana (féminin) et alagoanum (neutre) sont les trois formes du nominatif singulier d'un adjectif du latin scientifique signifiant « de l'Alagoas ».

En taxonomie, ces mots servent d'épithètes spécifiques pour nommer diverses espèces animales ou végétales découvertes ou décrites dans l'Alagoas (nord-est du Brésil). Pour les espèces concernées, consulter la liste générée automatiquement.

Épithète spécifique

Alagoanus


Russ Joseph Kun (8 de setembro de 1975) é um político de Nauru, atual Presidente desde 29 de setembro de 2022. É deputado por Ubenide desde 2013.

Biografia
Russ Joseph Kun nasceu no distrito de Uaboe em 8 de setembro de 1975. Antes de entrar no Parlamento, ele trabalhou para o Ministério do Comércio, Indústria e Meio Ambiente. Kun foi eleito pela primeira vez para o Parlamento de Nauru em 2013, como um dos quatro membros do círculo eleitoral de Ubenide. Ele foi reeleito em 2016, 2019 e 2022. No último governo de Aingimea, Kun foi vice-ministro das Finanças, Portos de Nauru, Turismo e Patrimônio Nacional e Museu. Kun é membro da Organização Global de Parlamentares Contra a Corrupção (GOPAC). Depois de participar de um workshop da GOPAC, ele liderou os esforços para desenvolver um código de ética para o Parlamento de Nauru. Para este fim, atuou como presidente do Comitê Parlamentar Permanente do Código de Liderança. Na primeira sessão do parlamento após as eleições gerais de 2022, Kun foi o único candidato a presidente de Nauru. Ele foi empossado junto com seu gabinete em 29 de setembro. Suas próprias pastas incluíam relações exteriores, polícia e justiça.

Presidentes de Nauru

Russ Kun


El XLII Campeonato Mundial de Tiro se celebró en Seúl (Corea del Sur) en el año 1978 bajo la organización de la Federación Internacional de Tiro Deportivo (ISSF) y la Federación Surcoreana de Tiro.

Las competiciones se realizaron en el Campo de Tiro Internacional de Taenung de la capital .

Resultados

Masculino

Femenino

Medallero

Enlaces externos
Resultados oficiales en el banco de datos de la ISSF (en inglés)

Campeonatos mundiales de tiro deportivo

Campeonato Mundial de Tiro de 1978


පරාය තිසංස්කරණවාදී නායකයෝ දෙවියන් හුදෙක් පැරණි ව්යුඅහ තරබාරු කිරීමට සැදී පැහැදී සිටියේයැ යි  විශ්වාස නොකළෝ ය. ඔවුන් ආගමික නැගී සිටීම නව යුගයක උදාව යැයි උපකල්පනය කලෝ ය. පරශ් තිසංස්කරණවාදියෝ නව ගිවිසුමේ පරිද්දට සමස්ත කරිෙ  ස්තියානි පල්ලියම සංස්කරණය කිරීමට උත්සාහ ගත්තෝ ය. ඇතැම්හු බයිබලය පුරාණ ¥ෂණ වලට හසුවී ඇති බවද නිවැරදි කිරීම් අවශ්යහ යැයි ද පැවසුවෝය.

ප්රොුතෙස්තන්ත පර්ක තිසංස්කරණ පැවතියේ පරස් තිසංස්කරණවාදී කරිි මවේදය තුලින් ම පල්ලිය පරරො තිසංස්කරණයකට භාජනය කර විශ්වාසය සහ කරිණ  යාමාර්ග තුල නැවත මුල් බයිබලීය තත්වයට ගැනීම අරමුණු කරගෙනය. නමුත් පියුරිටන්වාදීන් වැනි ප්රොකතෙස්තන්ත කණ්ඩායම් කරිත  ස්තියානි විශ්වාසය හා ජීවිතය අරභයා ඓතිහාසික විනිශ්චයක් ඇති බව සැළකුවෝ ය. ප්රොාතෙස්තන්තවාදීහු ඓතිහාසික ගලායාමක් හා ඇදහීමක් විශ්වාස කළෝ ය. නමුත් පරතෙ තිසංස්කරණවාදීන් මෙම ඓතිහාසික විනිශ්චය පරාය තික්ෂේප කළ අතර කරිද  ස්තුස් වහන්සේගේ අනුගාමිකයෝ මුලින් ම එළිදරව් කළ දිව්යාමය රටාව වැළඳගැනීම සඳහා උත්සාහ කළෝය. එමනිසා ප්රො තෙස්තන්ත සාමාජිකයෝ පල්ලියේ ඇතැම් කරිඳ  යාමාර්ග බයිබලයට අනුකූල නැතැයි බැහැර කළද පරුා තිසංස්කරණවාදීන් විසින් ප්රො‍තෙස්තන්තයන් අනුමත කළ සන්ඬේ සබත් හා ටිරිනැනිටි වැනි ඇදහීම් ද පරවා තික්ෂෙaප කරණු ලබයි.

පරුම තිසංස්කරණවාදී සංවිධාන අතර කරිත  ස්ටියන් කන්වෙන්ෂන්ස් චර්චස් ඔෆ් කරෙහ යිස්ට් ඩයිසිපල්ස් ඔෆ් කරුම යිස්ට් යෙහෝවාස් විට්නසස් (යෙහෝවා ගේ සාක්ෂිකරුවෝ) ද ලැටර් ඬේ සේන්ට් මූව්මන්ට් සෙවන්ත් ඬේ ඇඞ්වෙන්ටිස් සහ තවත් බොහෝ ඇත . මොවුන්ගේ ආගමික දර්ශණ විවිධ වන නමුත් මොවුන් සියල්ලෝ ම කරිා  ස්තියානි ආගමේ ශුද්ධ වූ රටාව බොහෝ කාලයකට ඉහත දී කරුත මයෙන් විනාශ වූ බවත් ඔවුන්ගේ දේවස්ථාන හරහා එය නැවත පිහිටුවීමට හැකිවූ බවත් විශ්වාස කරති. ඇතැම්හු තමුන්ට ම මෙය සම්පූර්ණයෙන් පරහා තිස්ථාපනය කළ හැකි යැයි විස්වාස කරන අතර ඇතැම්හු වර්තමානයේ බොහෝ දේවස්ථාන වල භාවිත වන කරිැ  ස්තියානිය හඳුන්වාදෙනු ලැබුවේ තම නිකාය මගින් යැයි තහවුරු කරති. ඩයිසිපල්ස් ඔෆ් කරිස යිස්ට් මේ සඳහා එක් උදාහරණය කි. ඇතැම් පරින තිසංස්කරණවාදීහු පර්  ධාන ධාරාවේ නිකාය වන ප්රො තෙස්තන්ත කතෝලික හා  ඕතඩොක්ස් වැනි ඇදහීම් නියම කරින  ස්තියානිය ලෙස නොසලකති.

http://en.wikipedia.org/wiki/Restorationism#A_Protest_against_Protestantism

පරtp තිසංස්කරණවාදය ට එරෙහි වීම්


Brigada HVO Kotromanović je bila brigada Hrvatskog vijeća obrane tijekom rata i poslijeraća u Bosni i Hercegovini. Sjedište je bilo u Kaknju. Brigada je bila pod nadležnošću ZP Vitez. 102 pripadnika brigade poginuli su u obrani domovine, pokušavajući najprije od daleko brojnije tzv. Armije BiH ojačane dobrovoljcima iz islamskih zemalja obraniti svoje obitelji i domove, a potom sudjelujući u obrani drugih krajeva BiH.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube Ratnici svjetla - Brigada Kotromanić - Kraljeva Sutjeska - Kakanj

Brigade HVO-a
Kakanj

Brigada HVO Kotromanić


L'opération Hump est une opération de recherche et de destruction lancée par les forces américaines et australiennes le , pendant la guerre du Vietnam.

L'objectif américano-australien était de chasser l'unité Viet Cong (VC) qui avait pris position sur plusieurs collines clés de la zone de guerre D dans une zone à environ 17,5 miles (28,2 km) au nord de Bien Hoa. Le  bataillon américain,  (), 173 brigade aéroportée a mené un assaut en hélicoptère sur une Zone d'atterrissage au nord-ouest de la rivière Dong Nai et de la rivière Song Be. Le  () a été déployé au sud du Dong Nai. Le 8 novembre, l'engagement majeur de l'opération a eu lieu lorsqu'un régiment VC a tenté d'encercler et de dépasser le , faisant 49 morts américains et entre 400 et 700 VC tués. Le même jour, lors d'un engagement connu plus tard sous le nom de bataille de Gang Toi,  a attaqué un bunker VC et un système de tranchées, tuant six VC et en capturant cinq, tout en perdant deux disparus.

Prélude
Le 5 novembre, la 173 brigade aéroportée a reçu des renseignements indiquant qu'un quartier général du régiment VC, signalé à tort comme appartenant au  au lieu du 271, ses trois bataillons et le bataillon D800 du  régiment étaient massés près du confluent du Dong Nai et Song Be rivières dans la zone de guerre D. À environ vingt-deux kilomètres au nord-est de la base aérienne de Biên Hòa, la zone avait déjà été pénétrée par les Américains à plusieurs reprises. Le commandant de brigade, le général de brigade , organisa une force de trois bataillons : le , commandé par le lieutenant-colonel John E. Tyler ; le , dirigé par le lieutenant-colonel Lou Brumfield ; et le  bataillon, , sous les ordres du lieutenant-colonel Lee E. Smut. Le troisième élément de manœuvre de la brigade, le 2e bataillon, 503e d'infanterie, commandé par le lieutenant-colonel George E. Dexter, est resté en réserve à Bien Hoa. Le plan exigeait que l'artillerie établisse une base de feu près de la zone d'opération. Une fois la base de tir en place, l'infanterie de  se rendait en hélicoptère dans la campagne pour voir ce qu'elle pouvait trouver. La seule exigence était que les éléments de manœuvre restent à portée des canons de la base de tir.

Opération

Tôt le matin du 5 novembre, le bataillon d'artillerie, accompagné de la troupe E, du  et de la compagnie D, du 16e blindé, se rend en position Ace (11,06°N 106,932°E), à l'est du Dong Nai et à environ 8 km au sud-ouest. de sa jonction avec le Song Be.  s'est ensuite déplacé en hélicoptère vers la zone d'atterrissage Jack, également à l'est du Dong Nai mais plus proche du Song Be d'environ 5 km. Après une préparation d'artillerie et des frappes aériennes tactiques, le bataillon australien était au sol en milieu de matinée. Peu de temps après, des hélicoptères ont livré une batterie de quatre 105-mm. OTO Melara Modèle 56 appartenant à la . Le  de Tyler a suivi dans l'après-midi à Landing Zone King (11.102°N 106.955°E), à environ 1,5 km au sud-ouest de la jonction Dong Nai-Song Be.

Les deux bataillons d'infanterie consacrent le reste de la journée à s'installer et à nettoyer les champs de tir. Les Australiens s'installent tout près de leur zone d'atterrissage qui se situe à proximité d'une rizière qui s'étend à l'est et au sud vers de petites masses de collines pouvant atteindre 25m de hauteur. Les collines avaient de nombreuses zones ouvertes mais contenaient également de la jungle à certains endroits. Là, les arbres pouvaient atteindre jusqu'à 40 m de hauteur et le sous-bois était enchevêtré de vignes et de sous-bois. L'observation depuis le laager sur environ 50 m était bonne, et la couverture et la dissimulation étaient excellentes, mais les champs de tir à l'approche ont favorisé le VC.  se trouvait sur un terrain similaire au nord et à l'ouest des Australiens.

Les unités des deux bataillons ont commencé à travailler vers l'extérieur au sud et à l'est de leurs bases les 6 et 7 novembre, employant des patrouilles de la taille d'une compagnie et d'un peloton. À l'exception de deux échanges éphémères au cours desquels les Australiens ont tué 3 VC, aucune des deux forces n'a trouvé les forces principales du VC. Les deux ont cependant découvert des camps vides avec des fournitures et de l'équipement, des complexes de bunkers et de tunnels et un certain nombre de huttes piégées. Ils ont détruit tout ce qu'ils pouvaient.

Le 7 novembre, le  a continué à sonder à l'ouest du Dong Nai, à quelques kilomètres au nord de la zone d'atterrissage d'origine. En fin d'après-midi, un camp a été établi près du bas de la cote 65 (11,132 ° N 106,93 ° E), un objectif important pour Tyler car la colline offrait une excellente observation et les renseignements avaient identifié une unité VC à environ 2 km à l'ouest. Les informations sur le poste de VC semblaient prometteuses, car le message dans lequel il était identifié comportait les mots Sour Apples. Au cours des briefings précédant l'opération, Tyler et son officier des opérations avaient reçu pour instruction de surveiller spécialement la phrase et de s'assurer que la zone qu'elle signifiait était fouillée. Juste avant la tombée de la nuit, le 7, Tyler a envoyé des patrouilles pour vérifier la zone en question. Ce qui s'est passé ensuite reste flou. Le commandant de la compagnie A de Tyler, le capitaine Walter B. Daniel, a rappelé que lorsque les patrouilles sont revenues, elles n'avaient rien à signaler. L'aumônier accompagnant le bataillon, le capitaine James M. Hutchens, a écrit par la suite que l'une des patrouilles avait trouvé des empreintes de pas fraîches à moins de 1 km du camp de l'unité et avait également entendu le « caquetage étouffé occasionnel de poulets », que les soldats du VC transportaient pour se nourrir. Quoi que les troupes aient trouvé, les historiens de VC confirmeront plus tard que le  bataillon du 271e était dans la région et qu'il a reçu l'ordre le matin du 8 d'attaquer Tyler et ses hommes. Le commandant de l'unité espérait tendre une embuscade aux Américains après qu'ils soient sortis de leur campement pour balayer la base de la colline.

Bataille
Vers 06h00 le 8 novembre, la compagnie C a commencé un mouvement vers le nord-ouest vers la cote 65, tandis que la compagnie B s'est déplacée vers le nord-est vers la cote 78 et la compagnie A est restée à la base de patrouille. La Compagnie C avance en trois lignes distantes d'environ 30 m. Alors que la Compagnie C traversait une zone dégagée dans la jungle, ils trouvèrent un hameau récemment évacué. Traversant la zone avec précaution à cause des mines et des pièges possibles, ils ont continué vers l'ouest. Peu avant 08h00, la Compagnie C a été engagée par une importante force VC, bien retranchée à environ 15 à 30 mètres autour du pied de la colline 65. Les M18A1 Claymore ont explosé et des nappes de feu de mitrailleuses de calibre .30 et .50 soigneusement positionnées ont englouti les soldats.

Le VC a tenté trois fois dans la journée d'encercler le 1/503e. Tout d'abord, ils ont essayé d'envelopper la compagnie C par la droite, obligeant Tyler à engager la compagnie B pour sécuriser ce flanc à 08h45. Dans les combats qui ont suivi, la Compagnie B s'est déplacée dans la brèche du nord-est pour briser l'enveloppement en s'appuyant souvent sur des baïonnettes fixes pour repousser les attaques audacieuses à courte portée par de petites bandes de combattants VC. La compagnie B a atteint le pied de la colline 65 vers 09h30 et a remonté la colline. Il est devenu évident qu'il y avait une grande force VC en place sur la colline, la compagnie C subissait de lourdes pertes et la compagnie B forçait le flanc droit du VC.

Sous la pression de l'attaque de flanc de la compagnie B, le VC a déplacé sa position vers le nord-ouest, sur quoi le commandant de la compagnie B a appelé des tirs aériens et d'artillerie sur le VC en retraite. Les obus ont brûlé le feuillage et pris de nombreux combattants VC en feu, faisant exploser les munitions et les grenades qu'ils transportaient. La compagnie B s'est arrêtée sur place dans le but de se localiser et de se consolider avec les pelotons de la compagnie C. Ensemble, ils ont réussi à établir une ligne défensive cohérente, faisant le tour du sommet de la colline du sud-est au nord-ouest, mais avec peu de couverture du côté sud. Plus tard dans la matinée, à la suite d'un deuxième effort infructueux, le VC a tenté un large enveloppement des deux compagnies B et C, alors regroupées en une seule position. Le commandant du VC s'est rendu compte que sa meilleure chance était d'embrasser les forces américaines afin que les tirs aériens et d'artillerie du 173 ne puissent pas être efficacement utilisés. Les troupes du VC ont tenté de déborder la position américaine au sommet de la colline à la fois de l'est et du sud-ouest, rapprochant ses troupes des Américains. Le résultat a été des attaques au coude à coude sur le flanc de la colline, des combats au corps à corps et l'isolement de certaines parties des compagnies B et C; les Américains se sont opposés à deux de ces attaques.

Tyler a contrecarré le mouvement en engageant sa force de réserve, la compagnie A, mais il a ordonné au commandant de la compagnie A d'éviter de s'engager de manière décisive car le 173 manquait d'hélicoptères pour apporter des renforts rapidement. En se concentrant sur le dépassement des compagnies B et C, le VC a apparemment négligé l'avancée de la compagnie A à travers l'épais sous-bois, la compagnie A venant sur eux alors qu'ils se précipitaient sur la position américaine, ouvraient le feu et arrêtaient l'assaut. En se regroupant, le VC a allumé la compagnie A, qui a dû repousser trois attaques en succession rapide tout en reculant vers l'est. Alors que la compagnie A poursuivait son retrait des combats, Tyler est venu à la radio pour avertir Daniel de ne pas conduire le VC à la base du bataillon. L'ordre s'est avéré inutile, car le VC avait abandonné la poursuite.

Bien que les combats se soient poursuivis après la deuxième attaque massive, leur intensité a diminué lorsque les troupes du VC ont de nouveau tenté de se désengager et de se retirer, se dispersant dans la jungle pour s'écarter de la poursuite des forces américaines. En fin d'après-midi, il semblait que le contact avait été rompu, permettant aux compagnies B et C de préparer une position défensive de nuit et de rassembler leurs morts et blessés au centre de la position. Bien que quelques-uns des blessés les plus graves aient été extraits par des hélicoptères de l'USAF utilisant des , la jungle à triple verrière a empêché la majorité d'être évacuée jusqu'au matin du 9 novembre. Pendant les combats, le spécialiste , un infirmier, s'est distingué en soignant ses camarades blessés sous un feu nourri. Il a ensuite reçu la médaille d'honneur.

À travers le Dong Nai,  a engagé la compagnie VC 238 dans la bataille de Gang Toi, tuant six VC et en capturant cinq lors d'un assaut sur une position retranchée de VC sur la colline 82, tout en perdant deux disparus, dont les restes n'ont été retrouvés que 42 ans plus tard.

Le 9 novembre, le  a poursuivi ses recherches dans la région mais n'a trouvé aucun VC. Après cela, avec le VC clairement parti et les morts et blessés américains soignés, il semblait y avoir peu de raisons de rester. Le général  a mis fin à l'opération et la brigade est retournée à la base.

Conséquences
Les rapports officiels affirmeraient plus tard que la 173 brigade aéroportée avait tué environ 400 VC par décompte des corps et 200 autres morts estimés tandis que les pertes américaines étaient de 49 tués et 83 blessés. Le chiffre de 400 s'est avéré être une supposition, cependant, que  a faite immédiatement après la bataille sous la pression du Commandement de l'assistance militaire, quartier général du Vietnam. Des évaluations ultérieures porteraient le nombre à 700, mais elles sont également suspectes. Étant donné que l'unité de VC impliquée était le  bataillon du 271e, un décompte des corps de 700 aurait signifié que le  avait tué deux fois plus de VC que ceux qui étaient présents pendant la bataille.

Alors que  a observé plus tard qu'ils avaient "battu l'enfer vivant" hors du VC, il a finalement conclu que "ce n'était pas le combat le plus intelligent. L'ennemi avait tendu un piège". Dans l'espoir de détruire une unité américaine, « il nous avait entraînés dans une bataille dans une zone de son choix.

Souvenir
L'opération Hump est commémorée dans une chanson de Big and Rich intitulée . L'introduction, telle que lue par Kris Kristofferson, est la suivante :

Le 8 novembre 1965, la 173rd Airborne Brigade sur "Operation Hump", zone de guerre "D" au Vietnam, est prise en embuscade par plus de 1200 VC. Quarante-huit soldats américains ont perdu la vie ce jour-là. Gravement blessé et risquant sa propre vie, Lawrence Joel, un médecin, a été le premier homme noir vivant depuis la guerre hispano-américaine à recevoir la médaille d'honneur des États-Unis pour avoir sauvé tant de vies au milieu de la bataille ce jour-là. Notre ami, Niles Harris, retraité de 25 ans de l'armée des États-Unis, le gars qui a donné son chapeau haut de forme à , était l'un des blessés qui ont survécu. Cette chanson est son histoire. Pris dans l'action de tuer ou d'être tué, aucun homme n'a de plus grand amour que de donner sa vie pour son frère.

Notes et références

Bibliographie

Bataille de la guerre du Viêt Nam impliquant les États-Unis
Bataille de la guerre du Viêt Nam impliquant l'Australie

Opération Hump


مترية فريدمان–لوميتر–روبرتسون–ووكر  (FLRW) هو  لمعادلات أينشتاين للمجال في النسبية العامة. يصف هذا الحل فضاءً كونيًا متجانسًا موحد الخواص آخذًا بالتوسع (أو آخذ بالتقلص) مرتبط بمسار، ولكن ليس بالضرورة مرتبطًا ببساطة. يتبع الشكل العام للمترية الخصائص الهندسية للتجانس توحد الخواص. استُخدمت معادلات أينشتاين للمجال فقط لاشتقاق مقياس التحجيم للكون كدالة زمنية. اعتمادًا على التفضيلات الجغرافية أو التاريخية، جُمعت أسماء العلماء الأربعة - ألكسندر فريدمان، وجورج لوميتر، وهوارد بيرسي روبرتسون، وآرثر جيفري ووكر – لتسمية هذه المترية بطرق مختلفة: مترية فريدمان، أو مترية فريدمان–روبرتسون–ووكر (FRW)، أو مترية روبرتسون–ووككر (RW)، أو مترية فريدمان–لوميتر (FL). يُسمى هذا النموذج أحيانًا  «النموذج المعياري» لعلم الكون الحديث، على الرغم من أن هذا الوصف مرتبط أيضًا بنموذج لامبدا سي دي إم الذي طُور بشكل أكبر. طُور نموذج مترية فريدمان-لوميتر-روبرتسون-ووكر بشكل مستقل من قبل العلماء المذكورين خلال عشرينيات وثلاثينيات القرن العشرين.

نظرة تاريخية
توصل عالم الرياضيات السوفياتي ألكسندر فريدمان إلى النتائج الرئيسية لنموذج مترية فريدمان-لوميتر-روبرتسون-ووكر لأول مرة في عامي 1922 و1924. على الرغم من أن مجلة الفيزياء المرموقة «Zeitschrift für Physik» (مجلة الفيزياء) قد نشرت بحثه، إلا أنه لم ينشهر بين العلماء المعاصرين في ذلك الوقت. كان فريدمان على اتصال مباشر مع ألبرت أينشتاين، الذي عمل، نيابةً عن مجلة الفيزياء، كمحكم علمي لعمل فريدمان. في النهاية، أقر أينشتاين بصحة حسابات فريدمان، لكنه فشل في تقدير أهمية تنبؤاته.

توفي فريدمان في عام 1925. وفي عام 1927، وصل جورج لومتر، كاهن بلجيكي وعالم فلك وأستاذ فيزياء دوري في الجامعة الكاثوليكية في لوفين، بشكل مستقل إلى نتائج مماثلة لنتائج فريدمان ونشرها في مجلة «Annales de la Société Scientifique de Bruxelles» (حوليات الجمعية العلمية في بروكسل). في ظل الأدلة الرصدية على تمدد الكون التي اكتشفها إدوين هابل في أواخر عشرينات القرن العشرين، لوحظت نتائج ليميتر على وجه الخصوص من قبل آرثر إدينجتون، وبين عامي 1930 و1931، تُرجم بحث ليميتر إلى الإنجليزية ونُشر في مجلة  الإشعارات الشهرية للجمعية الفلكية الملكية.

استكشف هوارد بيرسي روبرتسون من الولايات المتحدة وآرثر جيفري ووكر من المملكة المتحدة الموضوع أكثر خلال الثلاثينات. في عام 1935، أثبت روبرتسون ووكر بدقة أن مترية مترية فريدمان-لوميتر-روبرتسون-ووكر هي الوحيدة المتعلقة بالزمكان المتجانس مكانيًا وموحد الخواص.

يختلف هذا الحل، الذي يُطلق عليه غالبًا مترية روبرتسون ووكر لأنهما أثبتا خصائصه العامة، عن نماذج فريدمان لوميتر الديناميكية، التي تُعد حلولًا محددة لمعامل التحجيم الذي يفترض أن المساهمات الوحيدة في الإجهاد والطاقة هي المادة الباردة (الغبار) والإشعاع والثابت الكوني.

الأدلة الرصدية
من خلال الجمع بين البيانات الرصدية من بعض التجارب، مثل تلك الخاصة بمسبار ويلكينسون لقياس التباين الميكروي ومرصد بلانك الفضائي، مع نتائج نظرية أييلرز-جيرين-زاكس وتعميمها، يتفق علماء الفيزياء الفلكية اليوم على أن الكون متجانس تقريبًا وموحد الخواص (عند أخذ المتوسط على نطاق واسع جدًا) وبالتالي فهو يُعتبر زمكان مترية فريدمان-لوميتر-روبرتسون-ووكر.

مراجع

أمثلة كونية
اكتشافات ألكسندر فريدمان
حلول دقيقة في النسبية العامة
علم الكون الفيزيائي

مترية فريدمان-لوميتر-روبرتسون-ووكر