الضمان الاجتماعي يشير إلى برامج عمل الحكومة التي تهدف إلى تعزيز رفاهية السكان من خلال اتخاذ تدابير مساعدة تضمن الحصول على ما يكفي من الموارد للغذاء والمأوى ومن أجل تحسين الصحة ورفاهية السكان في قطاعات كبيرة ومحتمل أن تكون ضعيفة مثل الأطفال وكبار السن والمرضى والعاطلين عن العمل. وغالبًا ما تُسمى الخدمات التي تقدم الضمان الاجتماعي بـالخدمات الاجتماعية.

نصت المادة 22 من الإعلان العالمي لحقوق الإنسان أن كل شخص، باعتباره عضوًا في المجتمع، له الحق في الضمان الاجتماعي وله الحق في أن يتم توفيره له، من خلال الجهد القومي والتعاون الدولي وبما يتفق مع التنظيم والموارد في كل دولة، من الحقوق الاقتصادية والاجتماعية والثقافية التي لا غنى عنها من أجل كرامته والتنمية الحرة لشخصيته. وبمعنى أبسط، يعني ذلك أن الموقعين يوافقون على أن المجتمع الذي يعيش فيه أحد الأشخاص ينبغي أن يساعده في تنمية شخصيته وتحقيق الاستفادة القصوى من جميع المزايا (الثقافة والعمل والرعاية الاجتماعية) التي تقدم له في البلاد.

قد يشير مصطلح الضمان الاجتماعي إلى:

 التأمين الاجتماعي، حيث يحصل الناس على منافع أو خدمات تقديرًا لمساهماتهم في برنامج التأمين. وعادة ما تشمل هذه الخدمات توفير رواتب التقاعد والتأمين ضد العجز واستحقاقات الناجين وتعويضات البطالة.
 الخدمات التي تقدمها الحكومة أو الهيئات المعينة المسؤولة عن توفير الضمان الاجتماعي. وقد يشمل ذلك، في بلدان مختلفة، الرعاية الطبية والدعم المالي خلال البطالة والمرض أو التقاعد والصحة والسلامة في العمل وجوانب العمل الاجتماعي وحتى العلاقات الصناعية.
 الأمن الأساسي بغض النظر عن المشاركة في برامج تأمين محددة حيث قد تكون الأهلية مشكلة من ناحية أخرى. وللحصول على مساعدة فورية تُعطى للاجئين الذين وصلوا حديثًا للحصول على الضروريات الأساسية مثل الغذاء والملابس والمسكن والتعليم والمال والرعاية الطبية.

تختلف المصطلحات في هذا المجال في الولايات المتحدة إلى حد ما عن بقية دول العالم الناطقة باللغة الإنجليزية. ويُعد المصطلح العام الذي يطلق على أحد برامج العمل لدعم رفاهية السكان في الولايات المتحدة هو برنامج الرعاية ويعد المصطلح العام لجميع هذه البرامج ببساطة مصطلح الرعاية. وفي المجتمع الأمريكي، يمكن القول بأن مصطلح الرعاية له دلالات سلبية. ويشير مصطلح الضمان الاجتماعي في الولايات المتحدة إلى برنامج تأمين اجتماعي محدد للمتقاعدين والمعاقين.

معلومات تاريخية
في الإمبراطورية الرومانية، قام الإمبراطور تراجان بتوسيع الرعاية الاجتماعية لمساعدة الفقراء. وقد تلقى برنامج تراجان إشادة من العديدين، من بينهم بلينيوس الأصغر.

وفي التقاليد اليهودية، تعد الصدقة (تمثلها الكلمة العبرية tzedakah) مسألة التزام ديني بدلاً من التبرع. ويتم التعامل مع الصدقة حاليًا باعتبارها ضريبة مقدسة أو عشر الفقراء، وكذلك الممارسات المقدسة مثل السماح للفقراء بجمع المحصول المتبقي في جوانب الحقل والحصاد خلال شميتا (عام شميتا). وتعد الصدقة التطوعية والصلاة والتوبة، من الأشياء التي تدعم التخفيف من عواقب الأفعال السيئة، وذلك في الثقافة اليهودية.

دعمت أسرة سونغ الحاكمة (من عام 1000 م) أشكالاً متعددة من برامج المساعدة الاجتماعية، تشمل إنشاء دور للمسنين وعيادات عامة ومقابر للفقراء

ووفقًا لروبرت هنري نيلسون، كانت الكنيسة الرومانية الكاثوليكية في العصور الوسطى تعمل بنظام الرعاية الاجتماعية الشاملة البعيدة المدى من أجل الفقراء..."

وقد وضعت مفاهيم الرعاية الاجتماعية ورواتب التقاعد موضع التنفيذ في أوائل الشريعة الإسلامية للـخلافة الإسلامية كشكل من أشكال الزكاة (الصدقة)، وهي أحد أركان الإسلام الخمسة، منذ عهد الخليفة الراشد عمر بن الخطاب في القرن السابع. وكانت الضرائب (تشمل الزكاة والجزية)، التي يتم جمعها في خزينة الحكومة الإسلامية، تستخدم في توفير الدخل للمحتاجين، بما فيهم الفقراء والمسنون والأيتام والأرامل والمعاقون. ووفقًا للفقيه الإسلامي أبو حامد الغزالي (الغزالي، 1058-1111)، كانت يتوقع أيضًا من الحكومة تخزين إمدادات الطعام في كل منطقة في حال وقوع كارثة أو مجاعة. (انظر بيت المال لمزيد من المعلومات.)

هناك بيانات إحصائية قليلة نسبيًا عن المدفوعات التحويلية قبل العصور الوسطى المتوسطة. وفي فترة العصور الوسطى وحتى الثورة الصناعية، كانت وظيفة مدفوعات الرعاية الاجتماعية في أوروبا تتحقق بشكل أساسي من خلال دفع الأموال للفقراء بشكل شخصي أو بـالصدقة. وفي هذه الأزمنة المبكرة، كانت هناك مجموعة أكبر بكثير تم اعتبارها من ضمن الفقراء مقارنة بالقرن الحادي والعشرين.

وقد شملت برامج الرعاية الاجتماعية في أوقات مبكرة في أوروبا قانون الفقراء الإنجليزي لعام 1601، والذي أعطى الأبرشيات مسؤولية توفير مساعدات الإغاثة من الفقر للفقراء. وقد تم تعديل هذا النظام بشكل كبير من خلال قانون الفقراء الإنكليزي لسنة 1834، الذي أدخل نظام ملاجئ الفقراء.

كان في الغالب في أواخر القرن التاسع عشر وأوائل القرن العشرين أن نظام تنظيم توفير الرعاية الاجتماعية في الدولة تم تقديمه في العديد من البلدان. حيث قدم أوتو فون بسمارك، مستشار ألمانيا، واحدًا من نظم الرعاية الأولى للطبقات العاملة عام 1883. وفي بريطانيا العظمى قدمت الحكومة الليبرالية التي كان يرأسها هنري كامبل بانرمان وديفيد لويد جورج نظام التأمين الوطني عام 1911, وهو النظام الذي تم توسيعه فيما بعد بواسطة كليمنت أتلي. ولم يكن للولايات المتحدة نظام رعاية اجتماعية منظم حتى الكساد الكبير، عندما تم إدخال نظام تدابير الإغاثة في حالات الطوارئ في عهد الرئيس فرانكلين روزفلت. وبالإضافة إلى ذلك، ركز برنامج نيو ديل في الغالب على برنامج توفير العمل وتحفيز الاقتصاد من خلال الإنفاق الحكومي على المشروعات بدلاً من الدفع نقدًا.

المحافظة على الدخل
يتم تطبيق هذه السياسة عادة من خلال عدة برامج مختلفة تم تصميمها لإمداد السكان بالدخل في الأوقات التي يكونون غير قادرين على رعاية أنفسهم بها. تعتمد المحافظة على الدخل على مزيج من خمسة أنواع رئيسية من البرنامج:
 التأمين الاجتماعي، تم شرحه أعلاه
 الفوائد بعد استطلاع الموارد المالية. هذه مساعدة مالية مقدمة لأولئك الذين هم غير قادرين على تغطية الاحتياجات الأساسية مثل الغذاء والكساء والمسكن، وذلك بسبب الفقر أو قلة الدخل بسبب البطالة أو المرض أو العجز أو رعاية الأطفال. وبينما تكون المساعدة غالبًا في شكل مدفوعات مالية، إلا أن أولئك المستحقين للرعاية الاجتماعية يمكنهم عادة الحصول على خدمات الصحة والتعليم مجانًا. ويكون مقدار الدعم كافيًا لتغطية الاحتياجات الأساسية وغالبًا ما تخضع الأهلية لتقييم شامل ومعقد للحالة الاجتماعية والمالية لمقدم الطلب. انظر أيضًا، دعم الدخل.
 الفوائد غير القائمة على المساعدات. تمتلك العديد من البلدان برامج خاصة، تُدار دون شروط للمساهمات وبدون أي استطلاع للموارد المالية، وذلك للمحتاجين بفئات معينة - على سبيل المثال، المحاربون القدماء في القوات المسلحة وذوو الإعاقة والطاعنون في السن.
 الفوائد التقديرية. تعتمد بعض البرامج على تقدير المسؤول، مثل الاختصاصي الاجتماعي.
 الفوائد الشاملة أو الفئوية، تعرف أيضًا باسم المنحة. هذه فوائد غير قائمة على المساهمات المقدمة لقطاعات كاملة من السكان دون استطلاع الموارد المالية أو الحاجة، مثل المخصصات العائلية أو رواتب التقاعد العامة في نيوزيلندا (المعروفة باسم تقاعد نيوزيلندا). انظر أيضًا، توزيعات الصندوق الدائم بألاسكا.

الحماية الاجتماعية
 راجع: حماية اجتماعية
يشير مصطلح الحماية الاجتماعية إلى تقديم مجموعة من المزايا المتاحة (أو غير المتاحة) من الدولة أو السوق أو المجتمع المدني والأسر أو من خلال مزيج من هذه الهيئات، إلى الفرد/الأسرة لتقليل الحرمان المتعدد الأبعاد. ويمكن أن يؤثر هذا الحرمان على الأشخاص الفقراء الأقل نشاطًا (مثل كبار السن، ذوي الاحتياجات الخاصة) والأشخاص الفقراء النشيطين (مثل العاطلين عن العمل).

هذا الإطار الواسع يجعل هذا المفهوم أكثر قبولاً في البلدان النامية من مفهوم الضمان الاجتماعي. لأن الضمان الاجتماعي قابل للتطبيق بشكل أكبر في الظروف، التي تعتمد فيها أعداد كبيرة من المواطنين على الاقتصاد الرسمي في معيشتهم. ومن خلال مساهمات محددة، يمكن إدارة الضمان الاجتماعي.

ولكن، في سياق الاقتصاد غير الرسمي الواسع الانتشار، تكاد تكون ترتيبات الضمان الاجتماعي الرسمي غائبة بالنسبة للغالبية العظمى من السكان العاملين. بجانب ذلك، قد تكون قدرة الدولة على الوصول إلى الغالبية العظمى من الفقراء، في البلدان النامية، محدودة بسبب مواردها المحدودة. وفي مثل هذا السياق، تعد الوكالات المتعددة التي يمكنها توفير الحماية الاجتماعية مهمة فيما يتعلق بالاعتبارات السياسية. وبالتالي فإن إطار الحماية الاجتماعية قادر على تحميل الدولة المسؤولية لتقديم الدعم للقطاعات الأفقر من خلال تنظيم هيئات غير حكومية.

تشير البحوث التعاونية من معهد دراسات التنمية، التي تناقش الحماية الاجتماعية من منظور عالمي، أن المدافعين عن الحماية الاجتماعية يقعون في فئتين رئيسيتين: «العازفون» و«النشطاء». يجادل «العازفون» أن الفقر المدقع وعدم المساواة والضعف، هو خلل وظيفي في تحقيق الأهداف الإنمائية (مثل، الأهداف الإنمائية للألفية). وبوجهة النظر هذه، تتمثل الحماية الاجتماعية في وضع آليات إدارة المخاطر في مكانها الصحيح والتي من شأنها أن تعوض أسواق التأمين الناقصة أو المفقودة (وغيرها)، حتى يأتي الوقت الذي تستطيع فيه شركات التأمين الخاصة لعب دور أكثر أهمية في المجتمع. بينما يجادل «النشطاء» موضحين استمرار الفقر المدقع وعدم المساواة والضعف، كعلامات للظلم الاجتماعي وعدم المساواة الهيكلية ويرون أن الحماية الاجتماعية حق من حقوق المواطنة. وتعد الرعاية المستهدفة خطوة ضرورية بين الإنسانية والمفهوم المثالي ل ـ«الحد الأدنى الاجتماعي المضمون» حيث يتجاوز التأمين الحكومي التحويلات النقدية أو الغذائية ويعتمد على المواطنة وليس العمل الخيري.

الأنظمة الوطنية والإقليمية
 الضمان الاجتماعي في المملكة العربية السعودية
 مؤسسة الضمان الاجتماعي في إيران (SSO)
 الضمان الاجتماعي (أستراليا)
 البرامج الاجتماعية في كندا
 الضمان الاجتماعي في فنلندا
 الضمان الاجتماعي في فرنسا
 الضمان الاجتماعي في ألمانيا
 نظام الضمان الاجتماعي الوطني (Sistem Jaminan Sosial Nasional) (أندونيسيا)
 نظام الضمان الاجتماعي (الفلبين)
 صندوق الادخار المركزي (سنغافورة)
 وكالة الضمان الاجتماعي في جنوب إفريقيا
 الضمان الاجتماعي في السويد
 التأمين الوطني (المملكة المتحدة)
 الضمان الاجتماعي (الولايات المتحدة الأمريكية)
 الرعاية الاجتماعية في نيوزيلندا
 البرامج الاجتماعية في الدول الإفريقية جنوب الصحراء الكبرى
 الوكالة الوطنية للتأمين الصحي

انظر أيضًا
 الأمن البشري
 سرقة الهوية
 الأركان الأربعة
 الصحة والشيخوخة
 نموذج اجتماعي أوروبي

المراجع

أنظمة اجتماعية
اقتصاد الرفاه

ضمان اجتماعي


يشكل القلب والرئتين الموقع الرئيس لتبادل الغازات في الثديات، يؤدي مجال كهربائي عابر (مؤقت ثم يعود وهكذا دواليك) في القلب حيث يؤدي المجال الكهربائي إلى فصل الغازات تبعاً لشحناتها، تختلف شدة المجال الكهربائي في القلب من موقع ووقت لآخر وهو ما يؤدي لنمط نبضات القلب المختلفة ( نبضات Q R S)، إن عملية فصل الغازات هذه مهمة لفصل الهيموجلوبين عن الغازات التي يحويها مثل ثاني أكسيد الكربون وغاز BPG الذي يملك جاذبية عالية جداً للهيموجلوبين (أعلى حتى من الأكسجين) بسبب شحنته المخالفة للهموجلبين، وبعد فصل الهيموجلوبين تماماً عن بقية الغزات ينتقلا معاً (وهما مفصولين) إلى لخلايا الدم الحمراء ويذهب للرئنتين حيث يستعد الهيمجلوبين لكي يتأكسد .

القوة الكبرى التي تؤدي إلى ادخال الأكسجين لجسم الإنسان هو الضغط الجوي، الضغط الجوي على سطح البحر هو 760 مم زئبق ويشكل الضغط الجزئي للأكسجين 160 مم زئبق في الجو الخارجي ونفسه عند المنخر، إلا أن الضغط الجزئي للأكسجين ينخفض عند الرغامى إلى 150 مم زئبق بسبب زيادة كثافة بخار الماء الذي يحل محل الأكسجين، ثم ينخفض عند السنخ الرئوي إلى 100 مم زئبق حيث ينتقل الأكسجين باستمرار إلى الدم .

وبسلوك مشابه يغادر غاز ثاني أكسيد الكربون الناتج عن التنفس الداخلي جسم الإنسان حيث يتغير الضغط الجزئي لثاني أكسيد الكربون 45 إلى 40 مم زئبق في السنخ الرئوي، عندما تزيد كثافة ثاني أكسيد الكربون في الدم فإن 60% منه يذوب في بلازما الدم على صورة بيكربونات H2CO3 ، بينما ينقل الجزء المتبقي عن طريق اتحاده بالهيموجلوبين (كما يحدث مع الأكسجين).

الجدير بالذكر أن ثاني أكسيد الكربون يذوب قبل أن يتحول إلى صورة بيكربونات، وبعد ذوبانها تتحول إلى H2CO3 عن طريق أنهيداز الكربونية، وخلال ذوبانها يتحلل H2CO3 إلى H+ و HCO3-، يتم التخلص من الأخير بمبادلته بأيون كلوريد، بينما يتم التخلص من أيونات الهيدروجين عن طريق دارئات في الدم.

تبادل الغازات يحدث في أجسام الثديات فقط في سرير الشعيرات (شعيرات دموية توجد في السنخ الرئوي)، لكن يمكن إجراء تجارب عملية توضح تبادل الغازات بتواجد الدم فقط، الجدير بالذكر أن هناك غازات تدخل جسم الإنسان بنسب ضئيلة جداً (عدد صغير من مليون جزيء) مثل الأمونيا والأسيتون والآيسوبرين .

مراجع

تنفس
طب غوص وعلم وظائف الأعضاء للغوص وفيزياء الغوص
عمليات حيوية
غازات
فيزيولوجيا تنفسية

تبادل الغازات


Teresa Mota, née le  à Tomar (Portugal) et morte le  à Paris (France), est une actrice portugaise.

Biographie

Elle est principalement connue pour son interprétation dans les films Raça d'Augusto Fraga en 1961, Meus Amigos d'António da Cunha Telles en 1974, ainsi que dans la série Histórias Simples da Gente Cá do Meu Bairro en 1961.

De son mariage au metteur en scène Richard Demarcy (1942-2018), elle est la mère d'Emmanuel Demarcy-Mota (né en 1970), directeur du Théâtre de la Ville et du Festival d'automne.

Elle meurt à l'âge de 81 ans le  à Paris des suites d'un cancer du poumon, et est inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 57).

Filmographie

Références

Liens externes
 Internet Movie Database

Naissance en juillet 1940
Naissance dans le Centre (Portugal)
Actrice portugaise du XXe siècle
Décès en janvier 2022
Décès dans le 17e arrondissement de Paris
Décès à 81 ans
Mort d'un cancer en France
Personnalité inhumée au cimetière du Père-Lachaise (division 57)
Mort d'un cancer du poumon

Teresa Mota


Crazy World Tour es la undécima gira de conciertos a nivel mundial realizada por la banda alemana de hard rock y heavy metal Scorpions, para promocionar al álbum Crazy World de 1990. Comenzó el 23 de noviembre de 1990 en el recinto Vorst Nationaal de Bruselas en Bélgica y culminó el 7 de diciembre de 1991 en el Festival Hall de Osaka en Japón. Gracias a este tour la banda tocó por primera vez en Croacia, Bosnia-Herzegovina y Grecia.

Antecedentes

Previo al inicio de la gira dieron un concierto especial el 21 de junio de 1990 en la plaza Kröpcke de Hannover, que fue la última presentación de la banda en la aquel entonces Alemania Occidental. Cinco meses después, el 23 de noviembre, comenzaron la primera parte por Europa con 24 presentaciones en la reunificada Alemania, Francia, Bélgica, Italia y Suiza, y se presentaron por primera vez en Grecia, Croacia y Bosnia-Herzegovina, que por aquel tiempo aun se llamaba República Socialista de Bosnia y Herzegovina. El 2 de enero de 1991 inició la segunda parte por Europa que hasta el 26 de enero los llevó nuevamente a Alemania y Francia, y contó con fechas en Inglaterra, Escocia, Países Bajos y algunos países nórdicos. Durante todas estas fechas por Europa fueron teloneados por los estadounidenses Winger.

El 20 de febrero de 1991 en Albuquerque se inició la primera parte por Norteamérica, que hasta su concierto dado el 16 de abril en Rochester (Nueva York) fueron teloneados por Trixter. Dos días después en East Rutherford, tanto Trixter como los californianos Great White comenzaron a telonearlos por varias ciudades estadounidenses y por Canadá, hasta el 26 de mayo cuando se terminó la primera visita a ambos países. El 8 de junio en Fort Worth se dio comienzo a su segunda visita a Norteamérica, que contó con más de 30 fechas por los Estados Unidos y una en Canadá. Durante estas presentaciones Great White fue la principal banda de soporte, sin embargo en ciertos conciertos fueron acompañados además por Mr. Big y Aldo Nova. Su última presentación en América del Norte se celebró el 4 de agosto en Hershey (Pensilvania).

El 27 de septiembre comenzaron en Estocolmo su última visita por Europa, que contó con presentaciones por España y Italia, además de conciertos por ciudades que ya habían tocado a principios de 1991, entre otras fechas. Tras el éxito de Crazy World y en especial del sencillo «Wind of Change», esta parte tuvo 18 fechas por su Alemania natal, cuya última presentación se celebró el 13 de noviembre en Núremberg. Durante esta etapa Scorpions contó con Tesla y Armored Saint como artistas invitados. En diciembre culminaron la gira con cuatro shows en Japón, que marcó su regreso al país asiático ya que lo tocaban allí desde 1985.

Grabaciones

Al igual que muchas de sus giras existen varias grabaciones no oficiales llamadas bootlegs, que se realizaron durante varias presentaciones. Sin embargo, una de las oficiales fue la grabación del videoclip de «Wind of Change» que se realizó en el Deutschlandhalle de Berlín en diciembre de 1990. De igual manera y en el mismo recinto se grabó el VHS Crazy World Tour Live...Berlín 1991, que en 2002 se remasterizó en el DVD A Savage Crazy World.

Lista de canciones

A lo largo de la gira tocaron un solo listado de canciones, que generalmente bordeaban las veinte pistas. De ellas destacó que interpretaron normalmente cinco canciones de Crazy World y la versión de «Can't Explain» que en 1989 habían grabado para el recopilatorio Best of Rockers 'n' Ballads. Además, Rudolf Schenker creó un tema instrumental que se llamó «Concerto in V», que hasta ahora solo ha sido tocado en esta gira y que contó con Herman Rarebell en los teclados.

Fechas

Fechas de 1990

Fechas de 1991

Músicos
 Klaus Meine: voz
 Rudolf Schenker: guitarra rítmica y coros
 Matthias Jabs: guitarra líder, talk box y coros
 Francis Buchholz: bajo y coros
 Herman Rarebell: batería y teclados

Referencias

Giras musicales de Scorpions
Giras musicales de 1990
Giras musicales de 1991

Crazy World Tour


මාලනි සෙනෙහෙලතා ෆොන්සේකා 1947 අප්‍රියෙල් 30 කැළණිය දී උපන් සම්මානනීය ශ්‍රී ලංකා චිත්‍රපට නිලියකි, "සිංහල සිනමාවේ නිලි රැජින" යන විරුදාවලියෙන් හඳුන්වන්නේද ඇයයි. දශක කීපයක් දිවෙන ඇගේ සිනමා රංගන දිවිය මුලින්ම ඇරඹෙන්නේ 1968 තිස්ස ලියනසූරියගේ පුංචි බබා චිත්‍රපටයෙනි. ඇය දක්ෂ නිලියක ලෙස හඳුනා ගැනෙන්නේ 1969 දී ජාතික නාට්‍ය උළෙලදී  'හොඳම නිලිය සම්මානය' ලබා ගැනීමෙන් අනතුරුවයි. ඉන්පසු 1980 දී හිගන කොල්ලා, 1982 දී ආරාධනා, 1983 දී යස ඉසුරු යන චිත්‍රපට වල විශිෂ්ඨ රංගනය හේතුවෙන් ඇය  සරසවිය හොඳම නිළිය සම්මානය කීප විටක් දිනා ගත්තාය. 2010 දී ඇය ආසියාව තුල මෙතෙක් බිහි වූ දැවැන්ත රංගන ශිල්පීන් 25 දෙනා ගෙන් අයෙක් බව ඇමරිකානු සීඑන්එන් රූපවාහිනිය විසින් නම් කරනු ලැබීය.

ජීවන චරිතය

මුල් අවධිය
ගිල්බට් හා සීලවතී ෆොන්සේකා යන අයට දාව තෙවන දරුවා ලෙස ඇය, කැළණිය පෑලියගොඩ දී උපත ලැබුවාය. උපතින් පසු ඔවුන්, නුගේගොඩ ජම්බුගස්මුල්ල පදිංචියට ගිය අතර  1952 දී මාලනිය ඇගේ අධ්‍යාපන කටයුතු ශාන්ත ජෝන් විද්‍යාලයෙන් ආරම්භ කලාය. නැවතත් පදිංචිය වෙනස් කරමින් ඔවුන් කැළණියේ වෙදමුල්ල ට පැමිණීම නිසා ඇය පාසල වෙනස් කරමින් කැළණිය ගුරුකුල විද්‍යාලයට ඇතුළු වූවාය, ඇය සිය අධ්‍යාපන කටයුතු හමාර කරන්නේ එම විද්‍යාලයේදී යි.

පුද්ගලික ජීවිතය
1986 ජුනි 12 වන දින ඇය ලකී ඩයස් සමග විවාහ වූවාය.

දේශපාලන දිවිය
2010 අප්‍රියෙල් හීදි එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය විසින් ජාතික ලැයිස්තුව යටතේ ඇයට, පාර්ලිමේන්තු සාමාජිකත්වය ලබා දෙන ලදී .

වෘත්තීය දිවිය

ෆොනසේකා ඇගේ රංගන දිවිය පටන් ගන්නේ වේදිකාවෙනි. 1963 දී, "නොරත රත" වේදිකා නාට්‍යයේ රැඟූ ඇය 1968 දී, රග පෑඅකල් වැස්ස වෙනුවෙන් හොඳම වේදිකා නාට්‍ය නිලිය ලෙස ජාතික සම්මානයෙන් පිදුම් ලැබුවාය. ඇය වේදිකා නාට්‍ය 14 කට සිය ප්‍රධාන රංගනය එක්කලාය.

ඇය සිනමා දිවියට පිවිසෙන්නේ  1968 දී තිස්ස ලියනසූරියගේ පුංචි බබා චිත්‍රපටයෙනි. ඉන්පසු එම වසරේදීම ඇයඅබුද්දස්ස කාලේ, දහසක් සිතුවිලි සහ ආදරවන්තයෝ යන චිත්‍රපට වලද රැගුවාය. ඇය රඟ පෑ සමස්ථ චිත්‍රපට සංඛ්‍යාව 140 ක් පමණ වේ, ඒ අතර විදේශීය චිත්‍රපට ද වෙයි. ඇයගේ සාර්ථකම චිත්‍රපට ලෙස  ලෙස්ටර් ජේම්ස් පීරිස් ගේ නිධානය , අමරනාත් ජයතිලක ගේ සිරිපාල හා රන් මැණිකා, ධර්මසේන පතිරාජ ගේ එයා දැන් ලොකු ලමයෙක් සහ බඹරු ඇවිත්  යන ඒවා හඳුනා ගත හැක . ඇගේ දිවියේ විශේෂ සනිටුහනක් තබමින් ඇය 1984 දී සසර චේතනා යන චිත්‍රපටය අධ්‍යක්ෂණය සහ නිෂ්පාදනය කලාය. ඇය විසින්ම 1987 දී අහිංසා සහ 1991 දී ස්ත්‍රී යන චිත්‍රපටද අධ්‍යක්ෂණය කෙරිණි. 1978 දී ඇය දෙමළ රංගන ශිල්පී, සිවාජි ගනේෂන් සමග පයිලට් ප්‍රේම්නාත් හි රැඟුවාය.

පසුකාලීනව ඇය රූපවාහිනිටද ප්‍රවිශ්ඨ වූවාය. ඇය රඟ පෑ මැනලද පුතේ කිරි දුන්නේ, පිටගම්කාරයෝ, කෙම්මුර, සහ අඹු දරුවෝ යන ටෙලිනාට්‍ය සඳහා ප්‍රශංසා හිමි විය. පිටගම්කාරයෝ සහ කෙම්මුර යන ටෙලි නාට්‍ය වල ප්‍රභාමත් රංගනය වෙනුවෙන් ඇයට සුමති හොඳම ටෙලි නාට්‍ය නිලිය සම්මාන හිමි විය. මාලනී, සැනසිලි සුවඳ, නිරුපාමල වැනි ටෙලි නාට්‍ය අධ්‍යක්ෂණය කරමින් ලාංකික ටෙලි නාට්‍යයක් අධ්‍යක්ෂණය කල පලමු කාන්තාව බවටද පත් වූවාය.

මෑත කාලයේ ඇය රග පෑ අවසන් චිත්‍රපටය ලෙස `ප්‍රසන්න වතානගේ ආකාස කුසුම් හැඳින්විය හැක. රිදී තිරයේ මාලනීගේ රංගන වෘත්තිය ගාමිණී ෆොන්සේකා සමග තවත් ඔපවත් විය.

සම්මාන

ජාත්‍යන්තර තලයේ සම්මාන හිමි කර ගත් පලමු ශ්‍රී ලාංකික නිලිය වූවේ මාලනියයි. ඒ 1975 දී මොස්කව් ජාත්‍යන්තර චිත්‍රපට උළෙල දී ඇය ජූරියේ විශේෂ සම්මානය හිමිකර ගැනීමත් සමගයි. 1977 නව දිල්ලි චිත්‍රපට උළෙල දී ඇය තවත් සම්මානයක් හිමි කර ගත්තාය.

2014 වසරේ මාර්තු 5 වනදා සිට 9 වනදා දක්වා ප‍්‍රංශයේ පැවැත්වූ 16 වන දෝවිල් (Deauvill) ආසියානු සම්මාන උළෙලේදීද, වසර 50 ක් මුළුල්ලේ සිනමාවට දැක්වූ දායකත්වය අගයමින්, මාලිනියට රන් නෙළුම සම්මානය පිරිනැමිණි.

සරසවිය සම්මාන හැරුනු කොට ඇය  ජනාධිපති සම්මාන, OCIC සම්මාන වලින්ද පිදුම් ලැබුවාය.

ඇය රග පෑ "කෙම්මුර" ටෙලිනාට්‍යය සඳහා 2000 සුමති ටෙලි සම්මාන උළෙලදී ඇයට "හොඳම නිලිය සම්මානය" හිමි විය.

මාලිනියේ නමින් 2003 අප්‍රියෙල් 30 බණ්‌ඩාරනායක අනුස්‌මරණ ජාත්‍යන්තර සම්මන්ත්‍රණ ශාලාව හී පැවැති මාලිනි ෆොන්සේකා අභිනන්දන  උළෙලට එවක ජනපතිනිය වූ චන්ද්‍රිකා බණ්ඩාරනායක කුමාරතුංග මැතිණියද සහභාගී වෙමින් දශක 4 ක් තිස්සේ ශ්‍රී ලංකීය සිනමාව ට ඇය දැක්වූ සේවාව අගය කලාය.

2008 ජනවාරියේදී U.S.A.  ලොස් ඇන්ජලිස්  හි වසන ශ්‍රී ලාංකිකයින් විසින් මාලනියට උපහාර පල කෙරුණු අතර ඇමරිකාවේ ශ්‍රී ලංකා තානාපති වූ ජාලිය වික්‍රමසූරිය ඇතුළු පිරිස විසින්ද ඇය වෙනුවෙන් විශේෂ උත්සවයක් පවත්වන ලදී .

ජාත්‍යන්තර තලයේ සම්මාන
1975 ගෞරව ඩිප්ලෝමා සහතිකය – 9 වැනි අන්තර් ජාතික මොස්කව් සිනමා උළෙල - චිත‍්‍රපට නිෂ්පාදකවරුන් ගේ සම්මානය - එයා දැන් ලොකු ළමයෙක්
1977 ගෞරව කුසලතා සම්මාන සහතිකය - සිරිපාල සහ රන්මැණිකා - 6 වැනි දිල්ලි ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල
1989 සාර්ථකම කාන්තාව සොන්ටා ජාත්‍යන්තර සම්මානය - සොන්ටා ජාත්‍යන්තර සංවිධානය
රිදී මයුර සම්මානය - 39වෙනි ඉන්දියා ජාත්‍යන්තර සිනමා උළෙල
1998 - උපහාර සම්මානය - ජාත්‍යන්තර සමුපකාර සමිතිය - කැළණිය

ජනාධිපති සම්මාන
1978 - හොඳම නිළිය - බඹරු ඇවිත්
1979 - හොඳම නිළිය - වසන්තයේ දවසක්
1981 - හොඳම නිළිය – ආරාධනා
1985 - කලාසූරී සම්මානය
1996 - "විශ්ව ප්‍රාසාදිනී" උපහාර සම්මානය - විශේෂ සම්මානය ජනාධිපති විසින් මාලිනී ෆොන්සේකා මහත්මිය හට පිරිනමනු ලැබූවා ඇය විසින් ශ්‍රී ලාංකීය සිනමා කර්මාන්තයෙහි මෙහෙවරට.

සරසවිය සම්මාන
1979 හොඳම නිළිය - හිඟන කොල්ලා
1979 වසරේ ජනප්‍රියතම නිළිය
1980 ජනප්‍රියතම නිළිය
1981 හොඳම නිළිය – ආරාධනා
1981 ජනප්‍රියතම නිළිය
1982 හොඳම නිළිය - යස ඉසුරු
1982 ජනප්‍රියතම නිළිය
1983 ජනප්‍රියතම නිළිය
1984 ජනප්‍රියතම නිළිය
1985 ජනප්‍රියතම නිළිය
1985 විශේෂ සම්මානය - රුපියල් ලක්ෂ 50 ඉක්මවූ චිත්‍රපට සඳහා ජාතික චිත්‍රපට සංස්ථාවේ සම්මානය
1985 ජූරියේ විශේෂ සම්මානය - රංගනය,අධ්‍යක්ෂණය,නිෂ්පාදනය උදෙසා - සසර චේතනා
1985 රණතිසර සම්මාන
2009 සහය නිළිය අබා

සිග්නීස (ඕසීඅයිසී) සම්මාන
1977 නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා - එයා දැන් ලොකු ළමයෙක් / සිරිපාල සහ රන්මැණිකා සහ දෙවියනි ඔබ කොහෙද
1980 නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා  – දඬු මොණරා
1982 නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා  – බැද්දේගම /ඉන්දුට මල්මිටක් සහ සොල්දාදු උන්නැහේ
1992 නිර්මාණශීලී රංග කුසලතා - මධුසමය

වෙනත්
1965 හොඳම වේදිකා නිළිය - අකල් වැස්ස නාට්‍යය
1968 ජනප්‍රියතම සහය නිළිය - පුංචි බබා - ස්වර්ණ සංඛ ගුවන් විදුලි සම්මාන
1972 හොඳම චරිත නිරූපණය - නිධානය - විචාරක සම්මානය
1972 හොඳම නිළිය - නිධානය - Sri Lanka Association of Critics
1972 ජනප්‍රියතම නිළිය - දීපශිකා සම්මානය
1977 රන් පියුම උපහාර සම්මානය
1973 ජනප්‍රියතම නිළිය - දීපශිකා සම්මාන
1975 Appreciation award from producers - එයා දැන් ලොකු ළමයෙක් - Movie Producers Association
1975 Appreciation Award - එයා දැන් ලොකු ළමයෙක් - ඉදිරිපත් කිරීම කලා කවය
1976 ජනප්‍රියතම නිළිය – සුසී - ලේක් හවුස්
1980 වසරේ දක්ෂතම කාන්තාව - ටොප් ටෙන් සම්මාන
1990 ශ්‍රී ලංකා නළු නිළි සංගමය විසින් පිරිනැමූ රන් පදක්කම - ඇය විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදි
1991 හොඳම නිළිය - ස්වර්ණ සංඛ - මධුසමය
1992 වසරේ විශිෂ්ටතම කාන්තාව(සිනමා අංශය) - වනිතා විත්ති
1993 උන්ඩා අභිනන්දන සම්මානය - මහමෙර පාමුල ටෙලිනාට්‍යය''
1996 විශ්ව ප්‍රාසාදිනී උපහාර සම්මානය - ශ්‍රී ලංකා මාතාවට කළ අතිවිශිෂ්ට සේවය වෙනුවෙන් රාජ්‍ය නායිකාවන්ගේ සම්මානය
1996 උපහාර සම්මානය - ජනාධිපති සම්මාන උළෙල
1996 උපහාර සම්මානය - ත්‍රෙනිකායික සංඝ සාම ශ්‍රී පදනම
1997 "සත් පියුම් ප්‍රාසාදිනී ස්වර්ණ පද්ම උපහාර සම්මානය" - ලංකා කලා සංගමය
1997 හොඳම නිළිය - සුමති ටෙලි සම්මාන - පිටගම්කාරයෝ ටෙලිනාට්‍යය
1998 යුගාන්තය 99 උපහාර සම්මානය මුදල් ත්‍යාග ප්‍රධානය - ස්වාධීන රූපවාහිනීය, ලක්හඬ ගුවන්විදුලිය
2001 හොඳම නිළිය - සුමති ටෙලිසම්මාන - කෙම්මුර''' ටෙලිනාට්‍යය
2001 යාවජීව සම්මානය - යූ.ඩබ්ලිව්.සුමතිපාල අනුස්මරණ
2001 උපහාර සම්මානය - 40 වසරක සිනමා දායකත්වය වෙනුවෙන් - කොළඹ සරසවිය කලාපීඨයේ උපහාර සම්මානය
2003 උපහාර සම්මානය - කැලණිය ගුරුකුල විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයා, විද්‍යාලංකාර පිරිවෙන හා කැලණිය ගම්වාසීන්
2003 උපහාර අභිනන්දන සම්මාන - වේදිකාව, සිනමාව හා රූපවාහිනිය ක්ෂේත‍්‍රය වෙනුවෙන් කරන ලද අනුපමේය සේවාව උදෙසා
2006-2007	 වසරේ සිත් ගත් සිනමා නිළි සම්මානය - "නවලිය වෙන්ඩෝල් සිනමා උළෙල"
2008 ස්ලිම් නෙල්සන් 	ජනතා සම්මානය
2008 	රජත මයුර සම්මානය – ආකාස කුසුම්

චිත්‍රපට තොරතුරු

|-

|-

|-

මූලාශ්‍ර

බාහිර සබැඳි
 Malani Fonseka , National Film Corporation
Sri Lanka Sinhala Films Database - Malini Fonseka
Personal Website of Malini Fonseka

Official Website - National Film Corporation of Sri Lanka
Official Website of Lester James Peries in association with Ministry of Cultural Affairs, Sri Lanka
 Malini wins Silver Peacock for Akasa Kusum
  Lankadeepa (Sandella)
 Malini Fonseka in Sinhala 1
 Malini Fonseka in Sinhala 2

1947 උපත්
ශ්‍රී ලාංකික බෞද්ධයෝ
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
රංගන ශිල්පීන්
ලංකික දේශපාලනඥයෝ
චරිත කතා

මාලිනී ෆොන්සේකා


Prirodni afrodizijaci su biljke, ekstrakti i tvari porijeklom iz prirode koji pojačavaju seksualnu želju, odnosno libido muškarca i žene kada se konzumiraju. Kod muškarca mogu u nekoj mjeri utjecati pozitivno na impotenciju, odnosno erektilnu disfunkciju.

Riječ prirodni odnosi se na biljke i tvari iz prirode, a koje nisu stvorene umjetnim putem.

Riječ afrodizijak dolazi od grčkog ἀφροδισιακόν, aphrodisiakon, tj. "seksualno, afrodizijak", iz afrodizija (aphrodisios), tj. "Koji se odnosi na Afroditu", grčku boginju ljubavi. Suprotna supstanca je anafrodizijak.

Procjena djelovanja prirodnih afrodizijaka

Tijekom cijele ljudske povijesti određena hrana, pića, biljke, razni ekstrakti i tvari iz prirode su imali ulogu "pojačivača" seksualnog doživljaja, odgode ejakulacije ili utjcaja na opuštanje prilikom seksualnog čina. Međutim, s povijesnog i znanstvenog stajališta neki od prirodnih afrodizijaka nisu nikada dobili potvrdu svog djelovanja u tom smjeru. S druge strane, neke su biljke, ekstrakti i tvari iz prirode, tzv. "prirodni afrodizijaci" dobili u "moderno doba" potvrdu znanstvenih studija s kojima se potvrdilo njihovo pozitivno djelovanje i učinkovitost na prostatu i njezinu funkciju, seksualnu želju (libido) te na poboljšanje erektilne funkcije penisa. Djelovanje prirodnih afrodizijaka muškarci i žene mogu subjektivno doživjeti kao pojačivače vida, mirisa, okusa i dodira.

Naziv prirodni afrodizijaci se mog odnositi na:
 hranu,
 piće,
 mješavinu biljaka,
 ekstrakte biljaka,
 mješavinu biljaka, vitamina i minerala pomiješanih u jedinstvenom omjeru.

Prirodni afrodizijaci mogu biti pakirani između ostalog i u sljedećem obliku:
 svježe posluženi (školjke, voće itd.),
 kao čaj,
 u kapsulama ili tabletama,
 u parfemima itd.

Vanjske poveznice
 afrodizijaci, enciklopedija.hr

Seksualnost
Spolni sustav
Biologija
Hrana

Prirodni afrodizijaci


අමු යකඩ යනු  කෝක් අඟුරු වැනි  අධි-කාබන් ඉන්ධනයක් හා සමගද,  ස්‍යන්දයක් වශයෙන් හුණු ගල් හා සමගද  යපස් උණුකිරීමේදී තැනෙන අතරමැදි ඵලයකි. ඉන්ධනය වශයෙන් අඟුරු සහ ඇන්ත්‍රසයිට් ද භාවිතා කරයි. අමු යකඩ කාබන් මෙන්ම, දර්ශීය වශයෙන් 3.5–4.5%, සිලිකා සහ  බොරයෙහි අනෙකුත් සංඝටක අන්තර්ගතයෙන් ඉතා ඉහළ වන අතර, මේ නිසා එය මහත්  පහසුවෙන් කැඩෙන සුළු වෙන බැවින් සීමිත භාවිතයන්හී හැරුණු විට ද්‍රව්‍යයක් වශයෙන් සෘජු ලෙසින් භාවිතයට  සුදුසු නොවේ.

මෙම ලෝහ කුට්ටි සඳහා භාවිතාවූ අච්චු වල සාම්ප්‍රදායික හැඩය වූයේ  වැලි පසුබිමක සකස්කෙරුණු අතු බෙදී ගිය ව්‍යුහයක් වන අතර, මධ්‍යම බස්නාවක් හෝ  මගක් වෙතට ලම්භකව බොහෝ තනි තනි ලෝහ කුට්ටි සදයි. ඊරියකගේ බුරුල්ලෙන් කිරි උරා බොන ඌරු පැටවුන් රැළකගේ  මුහුණුවරක් එවන් ආකෘතියකට ඇත. ලෝහය සිසිල්වී ඝණිභවනය වූ විට, වඩාත් සිහින් බස්නාව (ඉහත ප්‍රතිසාම්‍යය පරිදී ඊරිය) වෙතින්,  කුඩා ලෝහ කුට්ටි ( ඉහත ප්‍රතිසාම්‍යය පරිදී ඌරන්) කඩා වෙන් කර ගන්නා අතර, එම නිසාම අමු යකඩ සඳහා ඉංග්‍රීසියෙන් භාවිතා වන පිග් අයන් (සෘජු සිංහල පරිවර්ථනය  ඌරු යකඩ ) යන්න යෙදී ඇත. අමු යකඩ භාවිතා කරන්නේ යළි-උණුකිරීම සඳහා  පමණක්ම බැවින්, ලෝහ කුට්ටි වල  තරමෙහි විෂම බව සහ සුළු ප්‍රමාණයන්ගෙන් වැලි අඩංගු වීම යන කරුණු වලින් ඇතිවන අපහසුව වාත්තු කිරීමෙහි සහ පරිහරණයෙහි පහසුව හා සමග සැසඳීමෙහිදී නොසැලකිය යුතු තරම්ය.

ඉතිහාසය

චොවු රාජවංශයේ  (ක්‍රිපූ 1122–256) අගභාගයේදී චීන ජාතිකයෝ අමු යකඩ තැනූහ.  පශ්ච මධ්‍යතන යුග (1350–1500) වන තුරු,  යුරෝපයෙහි, මෙම ක්‍රියාවලිය සොයා ගෙන නොතිබුණි.  සත්‍ය වශයෙන් පවසතොත්, මධ්‍යතන තාක්ෂණය හමුවේ, වානේ බවට අමු යකඩ කාබන්හරණය කිරීම අතීශයින්  වෙහෙස කරවන ක්‍රියාවලියක් වූ නිසා, උෂ්මකයේදී ද්‍රව බවට යකඩ කලාප සංක්‍රමණය කිරීම  මග හරින ලද සංසිද්ධියක් විය.

භාවිතා
අමු යකඩ, සාම්ප්‍රදායික ලෙසින්, සියුම්තර පට්ටලයෙහිදී සහ පසුව  ඇළලුම් උෂ්මකයෙහිදී, සිද්ධ යකඩ බවටද මෑත කාලයෙහිදී  වානේ බවටද හැරවෙයි.

ආශ්‍රිත

රසායන විද්‍යාව
යකඩ

අමු යකඩ


Reistad Station (Reistad stasjon eller Reistad holdeplass) var en jernbanestation på Drammenbanen, der lå i Reistad i Lier kommune i Norge.

Stationen åbnede som trinbræt 1. juli 1934 og bestod af et spor og en perron med læskur. Stationen blev nedlagt 3. juni 1973, da Lieråsen tunnel åbnede, og banen fik et andet trace mellem Asker og Brakerøya. På den nye strækning åbnedes som erstatning Tuverud Station, der skiftede navn til Lier Station i 1996.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Stationer på Drammenbanen
Nedlagte jernbanestationer i Norge
Etableret i 1934
Ophørt i 1973
Jernbanestationer i Viken

Reistad Station


Charlotte von Rothschild (Frankfurt, 13. lipnja 1819. – London, 13. ožujka 1884.), njemačka Židovka i engleska plemkinja iz napuljskog ogranka bogate bankarske obitelji Rothschild. Bila je jedina kći i prvorođeno od petero djece u obitelji baruna Carla Mayera Rothschilda (1788. – 1855.) i Adelheide Herz (1800. – 1853.). Odrastala je dijelom u Napulju, a dijelom u Frankfurtu.

Nekoliko dana uoči njenog vjenčanja s rođakom Lionelom de Rothschildom (1808. – 1879.), 15. lipnja 1836. godine, umro joj je svekar Nathan Mayer Rothschild (1777. – 1836.), zbog čega je njen suprug morao preuzeti obiteljski bankarski posao u Londonu. Sa surpugom je imala petero djece:
 Leonora (1837. – 1911.)
 Evelina (1839. – 1866.)
 Nathan Mayer (1840. – 1915.)
 Alfred Charles (1842. – 1918.)
 Leopold (1845. – 1917.)

Bilješke

Vanjske poveznice

 Charlotte von Rothschild (1819-1884) - family.rothschildarchive.org

Rothschildi (Italija)
Rothschildi (Ujedinjeno Kraljevstvo)

Charlotte von Rothschild


Avdella (în , în , Abela, Abdela) este un sat din Grecia, care face parte din prefectura Grevena, regiunea Macedonia de Vest. Din 2001, populația satului este de 448 locuitori, predominant aromâni. În 2011, populația localității este de 280 de persoane.

Geografie
Satul este situat la 40 km sud-vest de orașul Grevena, la 1.300 m deasupra nivelului mării, în Munții Pindului. El se află la granița Parcului Național Pind.

Istorie

În Imperiul Otoman

Înainte de 1800, satul se afla în zona Fadnes, dar s-a mutat într-o altă zonă cu climat mai bun. Populația lui constă în principal din familii numeroase de păstori vlahi. Țăranii se bucură de o autonomie, dar aceste privilegii sunt pierdute în timpul lui Ali Pașa din Ioannina.

În 1880, Apostol Mărgărit a deschis o școală românească în Avdella. Potrivit altor surse, școala românească a fost deschisă încă în 1867.

Până în 1900, potrivit statisticii lui Vasil Kănceov ("Macedonia, etnografie și statistică"), Avdela (Avella) număra 1.500 de vlahi. Potrivit statisticilor grecești din 1904, în Avdala trăiesc 1.700 vlahofoni, dintre care 400 sunt români.

Pentru că a crescut propaganda românească, în octombrie 1905, Avdella a fost atacată de o ceată de antarți greci și este incendiată – au ars 133 de case, 8 magazine, biserica și școala. În mai 1906, 60 de familii migrează de la Grevena în Avdella, păzite de armata turcă, sunt atacate de antarții greci care ucid 4 aromâni și 10 turci.

Biserica din piața satului cu hramul "Adormirea Maicii Domnului" a fost arsă în 1905 și a fost reconstruită în 1955.

În Grecia
În timpul primului război balcanic în 1912, în sat au intrat soldați greci și după cel de-al doilea, din 1913, Avdela rămâne în Grecia.

La 14 iunie 1944, satul a fost ars de către forțele de ocupație germane.

În piața satului există busturile fraților Manakia născuți aici.

Personalități

Un om proeminent al secolului al XVIII-lea a fost Neofit al II-lea, episcop de Siatista din 1792 până în 1811. Din Avdella sunt unele dintre cele mai proeminente figuri ale renașterii aromâne, cum ar fi:

 Părintele Averchie (1806 -?),
 Dimitrie Abeleanu (? - 1933),
 Constantin Cairetti,
 Nicolae Papahagi (? - 1931),
 Pericle Civica și, desigur,
 Apostol Mărgărit (1832 - 1903), inițiatorul luptei pentru renașterea aromânilor.
 Pionierii producției de filme din Balcani, frații Milton (1878 - 1954) și Ianaki Manakia (1882 - 1964) sunt de la Avdela.

De la Avdella sunt mai mulți proeminenți oameni de știință din România:

 Ioan D. Caragiani (1841 - 1921), folclorist și traducător, academician,
 Pericle Papahagi (1872 - 1943), folclorist, lingvist și istoric,
 Tache Papahagi (1892 - 1977), lingvist, folclorist și etnograf  român, precum și
 poeții Nuși Tulliu (1872 - 1941) și Tache Caciona (1885 - 1971).

Note

Bibliografie
 Birkas, K., "Avdella", Iolkos, Atena 1978.

Sate din Grecia

Avdella


Septembernoten fra 9. september 1946 er navnet på en britisk note til den danske regering om Sydslesvigs statsretlige forhold.

Den danske befrieselsesregering havde i sin programerklæring af 9. maj 1945 slået fast, at den dansk-tyske grænse lå fast. Men efterhånden opstod der både i Danmark og i Sydslesvig krav om en grænserevision. Op til januar 1946 var der indsamlet en halv million underskrifter til støtte for et krav om, at Sydslesvig skulle blive løsrevet fra tysk styre og en meningsmåling fra samme måned viste, at 75 %  gik ind for en folkeafstemning om landsdelens tilhørsforhold. Den 5. juni 1946 erklærede den danske statsminister Knud Kristensen, at Sydslesvig skulle genvindes folkeligt, kulturelt og dernæst også politisk. Den britiske regering, i hvis besættelseszone Sydslesvig lå, erklærede, at den ikke ønskede problemet liggende uløst. I mellemtiden lod også Sovjetunionen den danske regering forstå, at det ville støtte et dansk krav om Sydslesvig. Der opstod dog uklarhed om den danske regerings reelle grænsepolitiske mål. Det viste sig, at det politiske Danmark var dybt splittet i spørgsmålet om en mulig grænseændring. Regeringen og oppositionen enedes endelig om et memorandum med krav om at få de tyske flygtninge fra områderne øst for Oder-Neisse-linjen fjernet fra Sydslesvig og sikre de danske sydslesvigeres politiske og kulturelle rettigheder.

I noten fra 9. september 1946 fastslog briterne imidlertid, at de ikke ville acceptere den danske regerings ret til at blande sig i forholdene i Sydslesvig. Noten åbnede derimod mulighed for en grænserevision. Briterne foreslog, at der enten kunne gennemføres en udveksling af de to mindretal eller en grænseregulering med eller uden folkeafstemning. Med septembernoten pressede briterne den danske regering til at bekende kulør. Den danske regering svarede i oktobernoten den 19. oktober 1946, at den ikke ville have en umiddelbar ændring af Sydslesvigs statslige tilhørsforhold, men ønskede at de danske sydslesvigere skulle have ret til at udøve deres national selvbestemmelsesret. En henvendelse til regeringen fra sydslesvigsk side 25. september 1946 med forventning om en ny folkeafstemning forblev ubesvaret.

Noter

Eksterne henvisninger
 Den Store Danske: Sydslesvig
 Grænseforenignen: Oktobernoten

Sydslesvig
Danmark i 1940'erne
Danmarks udenrigspolitik
Diplomati

Septembernoten


An Crepidium mackinnonii in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni John Firminger Duthie, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Dariusz Lucjan Szlachetko. An Crepidium mackinnonii in nahilalakip ha genus nga Crepidium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Crepidium

Crepidium mackinnonii


ذاتس سو رايفن  هو مسلسل خوارق تلفزيوني كوميدي أمريكي للمراهقين. كان العرض الأول على قناة ديزني في 17 يناير 2003، وانتهى في 10 نوفمبر 2007. واشتق منه مسلسل آخر هو كوري إن ذا هاوس. تم ترشيح المسلسل في عام 2005 وعام 2007 لجوائز إيمي عن برامج الأطفال المتميزة.

تدور أحداث المسلسل في سان فرانسيسكو، وتدور حول مراهقة تدعى رايفن باكستر، تلعب دورها رايفن سيمون، مع أصدقائها إدي (أورلاندو براون) وتشيلسي (آنليز فان در بول)، وعائلتها؛ الأم تانيا باكستر (تكياه كريستال كيماه) الأب فيكتور باكستر (رونديل شيريدان) وشقيقها كوري (كايل ماسي). تمتلك رايفن قوة خارقة تمكنها من رؤية المستقبل، كما أن لها موهبة في تصميم الأزياء. ترى رايفن رؤى صغيرة وقصيرة (وغير مفهومة أحيانا) وبشكل غير متوقع، ما يتسبب لها أحيانا في مشاكل بسبب عدم تقديرها للموقف بشكل صحيح.

أعيد بث الحلقات على محطة أيه بي سي كيدز ساترداي مورنينغ في الولايات المتحدة على شبكة ABC المملوكة لديزني حتى 27 أغسطس 2011، عندما توقفت المحطة. ولم تصدر ديزني أي إعلان بشأن إعادة إصدار المنسلسل على DVD. حصل المسلسل على درجات مشاهدة أعلى من أي مسلسل آخر على قناة ديزني، كما أنه أول مسلسل في تاريخ قناة ديزني يتخطى حاجز المائة حلقة.

انظر أيضًا

 ليديا (اسم)

روابط خارجية

مراجع

برامج تلفزيونية باللغة الإنجليزية
عروض تلفزيونية تقع أحداثها في سان فرانسيسكو
عروض تلفزيونية صورت في لوس أنجلوس
عروض قناة ديزني
مسلسلات أمريكية انتهت في 2007
مسلسلات تلفزيونية أمريكية بدأ عرضها في 2003
مسلسلات تلفزيونية خيالية أمريكية
مسلسلات تلفزيونية فانتازيا كوميدية
مسلسلات ديزني
مسلسلات عن عائلات
مسلسلات فانتازيا تلفزيونية أمريكية
مسلسلات كوميديا موقف أمريكية
مسلسلات كوميديا موقف عن المراهقين

ذاتس سو رايفن


Philipp Vandenberg (d. 20 Ekim 1941, Breslaw), Alman yazar.

Philipp Vandenberg, Almanya'nın Münih kentinde Alman Dili ve Edebiyatı ve Sanat Tarihi eğitimi gördükten sonra, çeşitli gazete ve dergilerin haber-edebiyat düzeltmenliğinin yanında serbest yazar olarak çalıştı.

Yazarlık kariyerinin dönüm noktasına; 1973 yılında 30 arkeoloğun ölümüne neden olarak gösterilen "Firavunların Laneti"ni araştırmak için çıktığı geziden sonra yayımladığı romanıyla ulaştı. Bu tarihten sonra yazar, yazdığı tarihi araştırma içerikli kitaplarıyla yazarlık yaşamını taçlandırdı. 1999 yılında yazarın kitapları 31 dile çevrilerek baskı sayısı 16 milyonun üzerinde çıktı.

Philipp Vandenberg'in Türkçeye kazandırılan Firavunların Laneti, Kopernik'in Laneti'''den sonra üçüncü kitabı olan Beşinci İncil'' adlı romanı da; meraklısına, bir bilmece çözer gibi tarihin derinliklerine sürükleyerek, hermetik, gnostik ve hıristiyanlık inançlarını sorgulatıyor.

1941 doğumlular

20. yüzyıl Alman yazarları
21. yüzyıl Alman yazarları
Yaşayan insanlar

Philipp Vandenberg


Pezizales (Joseph Schröter, 1894) din încrengătura Ascomycota în subdivizia Pezizomycotina și clasa Pezizomycetes este un ordin de ciuperci mare, împărțit în 16 familii, 199 de genuri și 1683 de specii, fiind răspândit în toată lumea. O parte a soiurilor coabitează cu rădăcinile de arbori, formând micorize, dar altele sunt saprofite sau/și parazitare. Unii zbârciogi au însușiri micorizante și saprofite. Apotecile (corpurile fructifere) se dezvoltă suprateran sau subteran. Nu puține specii sunt de folos mare economic, ca de exemplu cele ale ultim numitului gen sau trufele.

Istoric
Acest ordin de ciuperci a fost determinat de omul de știință german Joseph Schröter sub denumirea Ordnung Pezizinae, publicat post mortem în volumul 1 al lucrării Die natürlichen Pflanzenfamilien nebst ihren Gattungen und wichtigeren Arten insbesondere den Nutzpflanzen din 1897. Acest taxon este valabil până în prezent (2019), fiind doar modificat în Pezizales. Alte încercări de redenumire nu au fost făcute.

Descriere
Acest ordin cuprinde specii care au corp  fructifer apotecial sau cleistotecial cu  asce care se deschid  printr-un  opercul excentric situat apical sau se rup. Apotecile care pot să fie trunchiate sau sesile au dimensiuni de la mai puțin de un milimetru până la aproximativ 15 cm și variază în consistență și  culori. În apoteciu se găsesc parafize și asce alungite, persistente, care conțin ascospori unicelulari, bipolar simetrici, și, de obicei, bilateral simetrici, rotunjori până elipsoidali, hialini până la pigmentați puternic,  adesea ornamentați. Deși majoritatea speciilor sunt cunoscute numai în starea teleomorfă, sunt cunoscute de asemenea diverse specii anamorfice. Stadiul  anamorfic (conidian) este de diferite tipuri și se dezvoltă hipogeu. În general, ciupercile Pezizales au miceliul primar de lungă durată, iar cel secundar de scurtă durată. Înmulțirea acestora se realizează pe cale asexuată și sexuată.

Sistematică

Familii în ordinul Pezizales

Genuri cu sediu incert de familie
Există câteva genuri aparținătoare ordinului Pezizales, fiind însă incertae sedis referitor la familie:

Familii ale ordinului în imagini (selecție)

Delimitatre
Deși de formă asemănătoare, diverse genuri aparțin altor familii, fiind astfel neînrudite cu acest ordin, ca de exemplu:
 Bovista Pers. (1794) din familia Agaricaceae și ordinul Agaricales
 Calvatia Fr. (1849) din familia Agaricaceae și ordinul Agaricales
 Lycoperdon P.Micheli (1729) sau Pers. (1794) din familia Agaricaceae și ordinul Agaricales
 Phallus ( Junius) L. (1758) din familia Phallaceae și ordinul Phallales
 Scleroderma Pers. (1801) din familia Sclerodermataceae și ordinul Boletales

Note

Bibiliografie
 Marcel Bon: "Pareys Buch der Pilze", Editura Kosmos, Halberstadt 2012, ISBN 978-3-440-13447-4
 Rose Marie Dähncke: "1200 Pilze in Farbfotos", Editura AT Verlag, Aarau 2004, ISBN 3-8289-1619-8
 Ernst Gäumann: "Vergleichende Morphologie der Pilze", Editura Gustav Fischer, Jena 1926
 J. E. și M. Lange: "BLV Bestimmungsbuch - Pilze", Editura BLV Verlagsgesellschaft, München, Berna Viena 1977, ISBN 3-405-11568-2
 Till E. Lohmeyer & Ute Künkele: "Pilze – bestimmen und sammeln", Editura Parragon Books Ltd., Bath 2014, ISBN 978-1-4454-8404-4
 Meinhard Michael Moser: "Kleine Kryptogamenflora der Pilze – vol. II a.: "Höhere Phycomyceten und Ascomyceten", Editura Gustav Fischer, Jena 1963

Legături externe

Micoriză
Ciuperci parazite
Ciuperci saprofite
1894 în știință

Pezizales


is a town located in Sayō District, Hyōgo Prefecture, Japan. , the town had an estimated population of 15,701 in 6797 households and a population density of 51 persons per km2. The total area of the town is .

Geography
Sayo is located in the southwestern part of Hyōgo Prefecture in the basin along the Sayogawa River in the Chikusa River system. Approximately 80% of the town area is occupied by hills and forests. In the early morning from late autumn to winter, there is often a fog called "Sayo morning fog".

Neighbouring municipalities
Hyōgo Prefecture
 Shisō
 Tatsuno
 Kamigōri
Okayama Prefecture
 Bizen
 Mimasaka

Climate
Sayō has a Humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by warm summers and cool winters with light to no snowfall.  The average annual temperature in Sayō is 13.8 °C. The average annual rainfall is 1488 mm with September as the wettest month. The temperatures are highest on average in August, at around 25.9 °C, and lowest in January, at around 2.6 °C.

Demographics
Per Japanese census data, the population of Sayō has declined steadily over the 70 years.

History

Sayō is located in ancient Harima Province, and the name appears in the Heian period Engishiki records. From the Kamakura period Hirafuku-juku prospered as a post town on the Inaba Kaidō, the main highway from Kyoto and Osaka to Inaba Province in western Japan, and in the Nanboku-chō period, the Akamatsu clan built Rikan Castle overlooking the town. In 1600, the Ikeda clan of Himeji Domain built three-story tenshu and established a cadet domain called "Hirafuku Domain" for Ikeda Teruoki. In 1697, the Tokugawa shogunate established Mikazuki Domain,who ruled parts of Sayō until the Meiji restoration in 1871. The villages of Sayo andHirafuku were established with the creation of the modern municipalities system on April 1,1889. Both were elevated to town status on October 1, 1928.  On March 1, 1955, Sayo and Hirafuku merged with the neighboring villages of Ekawa, Ishii and Nagatani to form the town of Sayō On October 1, 2005 the towns of Kōzuki, Mikazuki and Nankō, all from Sayō District were merged into Sayō.

In August 2009, around a dozen people in Sayo are dead or missing as a result of flash floods due to Tropical Storm Etau, according to NHK. According to the Japan Times, 390 homes were flooded.

Government
Sayō has a mayor-council form of government with a directly elected mayor and a unicameral town council of 14 members. Sayō, together with the city and district of Akō,  contributes one member to the Hyogo Prefectural Assembly. In terms of national politics, the town is part of Hyōgo 12th district of the lower house of the Diet of Japan.

Economy
Sayō has mostly a rural economy based on agriculture and forestry.

Education
Sayō has four public elementary schools and four public middle schools operated by the town government and one public high school operated by the Hyōgo Prefectural Department of Education. There is also one private middle school and one private high school.

Transportation

Railway
 JR West – Kishin Line
   -  -  -
Chizu Express – Chizu Line
   -  -  -

Highways
  Chūgoku Expressway
  Tottori Expressway

 }

Local attractions
Rikan Castle ruins, National Historic Site
SPring-8, atomic physics research facility

Gallery

References

External links

Sayō official website

Towns in Hyōgo Prefecture
Sayō, Hyōgo

Sayō, Hyōgo


CentraleSupélec er et fransk ingeniør-institut tilknyttet Université Paris-Saclay.

Instituttet blev oprettet i 2015, fusion af École Centrale de Paris og École supérieure d'électricité, og har i dag omkring 5000 studerende.

Internationalt samarbejde
CentraleSupélec-samarbejdsuniversiteter:

 Top Industrial Managers for Europe (TIME): Danmarks Tekniske Universitet (DTU), CentraleSupélec

Noter

Uddannelsesinstitutioner i Frankrig
Tekniske universiteter

CentraleSupélec


Deva Premal (Núremberg, Alemania; 1970), es una cantante conocida por su música New Age meditativa espiritual, que introduce antiguos mantras en una atmósfera actual.

Deva es compañera en la vida y en la música de Miten, con quien se encontró en el Osho Ashram de Pune (India) en 1990. Juntos componen música y ofrecen conciertos por el mundo entero.

Deva recibió formación musical clásica pero creció cantando mantras en su hogar alemán, hogar impregnado de espiritualidad oriental. Sus álbumes han encabezado las listas de New Age en todo el mundo desde el lanzamiento deThe Essence, con el Gayatri Mantra. Su sello discográfico, Prabhu Music, ha vendido más de 900.000 copias

En una entrevista con Sam Slovik, del Los Angeles Yoga Magazine, Deva habló sobre el gran efecto que causa en muchos oyentes cuando canta mantras en sánscrito.

Con frecuencia, las canciones de Deva han sido utilizadas por otros artistas como Cher, que versionó el  Gayatri Mantra en su Farewell Tour, la bailarina rusa Diana Vishneva, o el actor y director Edward James Olmos, entre otros.

Deva y Miten actuaron para el Dalai Lama durante la conferencia de 2002 en Múnich (Alemania) por la "Unidad en la dualidad", que reunió a figuras importantes de la comunidad científica junto con  miembros de la comunidad budista.

El álbum, Tibetan Mantras For Turbulent Times, fue grabado con los monjes Gyuto del Tíbet con objeto de apoyar la práctica de la meditación y contiene ocho mantras cantados 108 veces cada uno. Se trata de un CD benéfico cuyas ganancias irán a parar a la Orden Gyuto en Dharamsala (India) el Proyecto Phowa y Veggiyana.

Discografía
 The Essence (1998)
 Love Is Space (2000)
 Embrace (2002)
 Satsang (con Miten) (2002)
 Dakshina (2005)
 Moola Mantra (2007)
 Into Silence (2008) (compilation)
 In Concert: The Yoga of Sacred Song and Chant (con Miten & Manose) (2009) (CD/DVD)
 Mantras For Precarious Times (2009)
 Tibetan Mantras For Turbulent Times (2010)
 Password (2011)
 21-Day Mantra Meditation Journey (with Miten) (2013)
 A Deeper Light (with Miten and Manose) (2013)
 Mantra Love (with Miten) (2013)

Referencias

Enlaces externos
 http://www.devapremalmiten.com/ Página oficial

Nacidos en Núremberg
Cantantes bhajan

Deva Premal


2036 (MMXXXVI) va fi un an bisect al calendarului gregorian, care va începe într-o zi de marți.

Evenimente

Nașteri

Decese

Note

2036


John Gaddis may refer to:

John Gaddi, one of the leaders of the Maccabeans in the First Book of Maccabees
John Lewis Gaddis, American historian
John W. Gaddis, architect of Vincennes, Indiana

John Gaddis


Ofidians manifest osmi je studijski album norveškog black metal-sastava Kampfar. Album je 3. svibnja 2019. godine objavila diskografska kuća Indie Recordings.

Popis pjesama

Zasluge
Kampfar
Dolk – vokali
Jon – bas-gitara
Ask Ty – bubnjevi, vokali
Ole – gitara
Dodatni glazbenici
Jan-Øyvind Grung Sture – violončelo (na pjesmama 6 i 7)
Mathias Lunde Kristoffersen – vokali (na pjesmama 3 i 5)
Jonas Bjertnes Jacobsen – vokali (na pjesmama 3 i 5)
Agnete Kjølsrud – vokali (na pjesmi "Dominans")
Marianne Maria Moen – vokali (na pjesmi "Det sorte")
Ostalo osoblje
Ole Hartvigsen – produkcija
Jonas Kjellgren – produkcija
Peter Paul Rubens – naslovnica
Théodore Géricault – ilustracije

Izvori

Albumi iz 2019.
Albumi sastava Kampfar

Ofidians manifest


Cambridgeshire and Isle of Ely was, from 1965 to 1974, an administrative and geographical county in East Anglia in the United Kingdom. In 1974 it became part of an enlarged Cambridgeshire.

Formation

The Local Government Act 1888 created four small neighbouring administrative counties in the east of England: Cambridgeshire, Isle of Ely, Huntingdonshire and the Soke of Peterborough. Following the Second World War, a Local Government Boundary Commission was formed to review county-level administration in England and Wales. The commission was of the opinion that counties needed to have a population of between 200,000 and 1 million to provide effective services. Accordingly, they recommended the amalgamation of all four counties into a single entity. The commission's recommendations were not carried out, however.

The reform of local government was returned to in 1958, with the appointment of a Local Government Commission for England. The four counties were included in the East Midlands General Review Area, and the LGCE made its draft proposals in April 1960. The commission identified particular problems in the administration of Cambridgeshire, where the city of Cambridge had 50% of the population and over two-thirds of the rateable value of the county. Cambridge was large enough to qualify for county borough status and be removed from the administrative county, but it was felt that this would render the remainder of Cambridgeshire, which would consist of three rural districts, too small to effectively deliver local services. The LGCE made draft proposals to constitute Cambridge a county borough and create a new administrative county by merging the remainder of the county with the Isle of Ely, Huntingdonshire and the Soke of Peterborough. There was considerable opposition to the draft proposals, and the LGCE instead opted in its final report in 1961 to create two counties: Huntingdon and Peterborough, and Cambridgeshire and Isle of Ely, with Cambridge continuing to form part of the latter county.

The Cambridgeshire and Isle of Ely Order was made on 14 February 1964, and placed before the House of Commons on 9 March 1964. The amalgamation was opposed by Sir Harry Legge-Bourke, MP for the Isle of Ely, noting that his constituents "in general were in favour of continuing with an independent county council with which they were entirely satisfied." Legge-Bourke asked why the Isle was to be abolished as a county, when Rutland was being retained, and went on to state that some parts of the area had more interests in common with Peterborough than Cambridge. The MP for Cambridge, Sir Hamilton Kerr also objected to the creation of the new county, advocating the original draft proposals and the elevation of his constituency to become a county borough. Nevertheless, the order was approved by 144 votes to 84.

The new county was formed on 1 April 1965 from the areas of the administrative counties of Cambridgeshire and Isle of Ely (with minor boundary changes) less Thorney Rural District. As well as becoming an administrative county, Cambridgeshire and Isle of Ely also became a county for other statutory purposes. Accordingly, the Lord Lieutenant of Cambridgeshire was retitled Lord Lieutenant of Cambridgeshire and Isle of Ely. A High Sheriff was also appointed to the new county, and a single commission of peace and court of quarter sessions established.

On the creation of the county an order under the Police Act 1964 came into force creating the Mid-Anglia Constabulary by merging the Cambridge City Police, Cambridgeshire County Constabulary, Isle of Ely Constabulary, Huntingdonshire Constabulary, and the Peterborough Combined Police Force. On further local government reform in 1974 this became the present Cambridgeshire Constabulary with the same boundaries.

The county ranked 33 out of 46 by population.

Districts
The county was divided into twelve districts: two municipal boroughs, four urban districts and six rural districts. The districts, which were transferred from the previous administrative counties, were:

† Formerly in Cambridgeshire
‡ Formerly in Isle of Ely

Coat of arms

The county council was granted armorial bearings by the College of Arms on 1 September 1965. The coat of arms was a combination of those of the two merged county councils. The blazon of the arms was as follows:

Or a double tressure flory counter flory gules, overall on a bend wavy azure three crowns or; the shield ensigned by a mural crown or. Supporters: on either side a great bustard proper, the exterior leg resting on a closed book gules, garnished or. Badge: Within an annulet issuant therefrom four fleurs-de-lys in cross an open crown or.

The gold field and red tressure flory counter flory were taken from the royal arms of Scotland. This was in reference to the fact that the Earldom of Cambridge was held by David I of Scotland in the twelfth century. The blue wave represented the River Cam on which were three crowns from the arms of the Diocese of Ely. The supporters were great bustards, a bird extinct in England, whose last habitat was said to have been in the county. The birds were differenced from those supporting the previous Cambridgeshire arms by the placing of a red book beneath their feet. The book came from the arms of the University of Cambridge. The Latin motto adopted also referred to the university, and was Sapientes Simus or "Let us be men of understanding".

Abolition
The county had only a brief existence: the Local Government Act 1972 reformed all administrative structures in England and Wales outside Greater London. On 1 April 1974, Cambridgeshire and Isle of Ely was merged with Huntingdon and Peterborough to form a new non-metropolitan county of Cambridgeshire, bringing into effect the amalgamation originally proposed in 1947.

References

History of Cambridgeshire
Counties of England established in 1965
Counties of England disestablished in 1974
Local government in Cambridgeshire

Cambridgeshire and Isle of Ely


NGC 5962 est une galaxie spirale située dans la constellation du Serpent. Sa vitesse par rapport au fond diffus cosmologique est de , ce qui correspond à une distance de Hubble de . Elle a été découverte par l'astronome germano-britannique William Herschel en 1784.

NGC 5962 a été utilisée par Gérard de Vaucouleurs comme une galaxie de type morphologique SA(rs:)c dans son atlas des galaxies.

La classe de luminosité de NGC 5962 est III et elle présente une large raie HI. Elle renferme également des régions d'hydrogène ionisé.

À ce jour, 18 mesures non basées sur le décalage vers le rouge (redshift) donnent une distance de , ce qui est à l'intérieur des valeurs de la distance de Hubble.

Caractéristiques
Dans le domaine de l'infrarouge, la morphologie de NGC 5962 est SAB(rs,nrl)c. Cette notation indique que NGC 5962 dans le domaine de l'infrarouge est une galaxie spirale intermédiaire (AB), qu'elle est dotée d'un pseudo-anneau (rs) probablement associé à une résonance Lindblad, d'un anneau en forme de lentille entourant le noyau (nrl) et de bras spiraux lâchement enroulés (c). Dans le domaine visible, la galaxie est classifiée comme SA(r)c, montrant un anneau interne et pas de barre visible.

Le noyau de NGC 5962 est relativement grand, mais son bulbe central est petit et ses bras spiraux y sont rattachés. Il existe certaines preuves d'une faible activité de son noyau et elle renferme des régions d'hydrogène ionisé. Les observations de NGC 5962 dans le domaine de l'ultraviolet montre qu'il existe une activité de formation d'étoiles dans la structure en pseudo-anneau. Le taux annuel de formation d'étoiles est 6 masses solaires.

Le relevé astronomique SAGA destiné à la recherche de galaxies satellites en orbite autour d'une autre galaxie a permis de confirmer la présence de deux galaxies satellites en orbite autour de NGC 5962, une troisième candidate ayant été rejetée en raison de sa trop grande distance calculée à partir de son décalage vers le rouge.

Supernova
Deux supernovas ont été découvertes dans NGC 5962 : SN 2016afa et SN 2017ivu.

SN 2016afa
Cette supernova a été découverte le  par Xi Liao, Wei Gao, Yang Shen, Ang Li, Di Hu, Jiu Zhou, Mi Zhang, Peiyuan Sun et Xing Gao. Cette supernova était de type II-P.

SN 2017ivu
Cette supernova a été découverte le  par l'astronome japonais Koichi Itagaki. Cette supernova était de type II-P.

Groupe de NGC 5962
NGC 5962 est la galaxie la plus brillante d'un groupe de galaxies qui porte son nom. Selon A. M. Garcia, le groupe de NGC 5962 compte au moins cinq membres. Les autres galaxies du groupe sont NGC 5951, NGC 5953, NGC 5954 et UGC 9902.

Abraham Mahtessian mentionne aussi un trio de galaxies qui comprend NGC 5951, NGC 5953 et NGC 5954.

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des objets du New General Catalogue

Liens externes

 NGC 5962 sur le site du professeur C. Seligman

5962
Constellation du Serpent
Galaxie spirale
Objet céleste découvert en 1784
Objet céleste découvert par William Herschel

NGC 5962


Durmuşlu, Adana ilinin Kozan ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Adana il merkezine 70 km, Kozan ilçesine 5 km uzaklıktadır.

Nüfus

Dış bağlantılar

Kozan'ın mahalleleri

Durmuşlu, Kozan


The Kabul–Kandahar Highway (NH0101) is  long that links Afghanistan's two largest cities, Kabul and Kandahar. It starts from Dashte Barchi in Kabul and passes through Maidan Shar, Saydabad, Ghazni, and Qalat until it reaches Aino Mina in Kandahar. It is currently being rehabilitated at different locations. This highway is a key portion of Afghanistan's national highway system or "National Highway 1". The entire highway between Kabul and Kandahar has no mountain passes but there are many mountains nearby in some places. Approximately 35 percent of Afghanistan's population lives within  of the Kabul to Kandahar portion of the Afghanistan Ring Road.

History

The Kabul–Kandahar Highway is said to have been designed and asphalted in the 1960s by Afghan and American engineers under contracts with the United States International Cooperation Administration. This was a time when the Soviet Union and the United States were spreading their influence in Afghanistan. In those years the highway was mostly used by trucks and buses because private vehicles were very few when compared to the present time. In the 1980s, in addition to trucks and private vehicles, military convoys of the Soviet Union were often seen passing back and forth between Kabul and Kandahar. The highway began deteriorating in the 1990s.

In late 2002 or early 2003, during the presidency of Hamid Karzai, the United States funded the repair and rebuilding of  of road (at a cost of about $190 million), while Japan funded . Only about  of the highway was usable prior to the repairs. The rebuilding project was overseen by the Louis Berger Group, with assistance in planning and design by Turkish and Indian engineers. Phase one of paving was completed in December 2003 and the highway was opened to traffic. The journey from Kandahar to Kabul generally took travelers 18 hours but, since the rebuilding, has been shortened to roughly 6 hours.

In 2022 the Government of Afghanistan decided to rebuild and repair the highway. Work soon began in different provinces of the country where the highway passes. Construction of a toll plaza began in Kabul Province in late 2022. Another toll plaza is planned to be constructed in Kandahar Province.

The Dashte Barchi bus terminus provides transport services to the provinces of Maidan Wardak, Bamyan, Ghazni, Daikundi and Ghor. There is another such terminal in Aino Mina in Kandahar, and one in the western end of that city which provides bus services to Lashkar Gah, Zaranj, Farah and Herat. The bus terminals are regulated by Afghanistan's Ministry of Transport and Civil Aviation.

Route

The Kabul–Kandahar Highway starts from Dashte Barchi in the western section of Kabul. It traverses the provinces of Kabul, Maidan Wardak, Ghazni, Zabul, and Kandahar.

Major accidents and security issues
As of early 2004, Taliban fighters continued to harass travelers of the corridor. Afghan guards, soldiers, mercenaries, and workers have been killed along the route. In October 2003, they kidnapped a Turkish contractor, and that December they kidnapped two Indian workers. In February 2004, Taliban rebels shot down a Louis Berger Group helicopter, killing three.

In March 2004, rebels murdered a Turkish engineer and an Afghan guard. Another Turkish engineer and an interpreter were kidnapped. This action prompted the United States to set up small civilian-military teams in three locations along the route. These teams no longer exist.

On May 8, 2016, a major vehicular crash killed at least 73 and injured over 50 people along the Kabul-Kandahar Highway in Moqor District of Ghazni Province. Two buses traveling from Kabul to Kandahar collided with a fuel tanker, causing a fiery inferno. The vehicles were reportedly speeding to avoid ambush by the Taliban. At least 35 persons died in September 2016 when a fuel tanker collided with a passenger bus.

See also
Kandahar–Herat Highway

References

External links

Transport in Kabul
Kandahar
Roads in Afghanistan

Kabul–Kandahar Highway


Paw Paw Lake is a lake in Coloma Township and Watervliet Township in Berrien County, Michigan. The lake was the site of a tourist area in the early 20th century. This area became the census-designated place of the same name. It is the largest lake in Berrien County, with a size of .

See also

List of lakes in Michigan

References

Further reading

External links
 The Paw Paw Lake Association

Lakes of Berrien County, Michigan
Lakes of Michigan

Paw Paw Lake


Museum des Makedonischen Kampfes steht für
Museum des Makedonischen Kampfes (Chromio)
Museum des Makedonischen Kampfes (Kastoria)
Museum des Makedonischen Kampfes (Skopje)
Museum des Makedonischen Kampfes (Thessaloniki)

Museum des Makedonischen Kampfes


Roger Meddows Taylor (d. 26 Temmuz 1949, İngiltere), İngiliz baterist, solist ve söz yazarıdır. Kurucularından biri olduğu ünlü rock grubu Queen'in bateristliğini yapmıştır. Müzikal çalışmalarına solo albümleri ile devam etmektedir.

Yaşamı ve kariyeri
Norfolk, İngiltere'de dünyaya gelen Roger Taylor, müzik hayatına 8 yaşında ukulele çalarak başlamış, gitarla devam etmiş ve en son olarak bateride karar kılmıştır. Müziği çok sevse de profesyonel hayatına dişçi olarak devam etmek istemiş, bu nedenle 1967 yılında Londra'ya taşınarak London Hospital Medical School'a kaydolmuştur. Ancak kısa süre buradan ayrılıp London Polytechnic'te biyoloji öğrenimine başlamıştır.

Queen albümlerine en baştan beri katkıda bulunmuştur. Her albümde en az bir bestesi yer almış ve bu bestelerde vokal de yapmıştır. Baterinin yanı sıra gitar, bass gitar ve keyboard da çalmaktadır.

1968 yılında Brian May ve Tim Staffell ile birlikte "Smile" grubunu kurmuş fakat Staffell'in gruptan ayrılmasından sonra Freddie Mercury ve John Deacon'la Queen'i kurmuşlardır. 1991 yılında Freddie Mercury'in hayatını kaybetmesi nedeniyle John Deacon ile 1997 yılında çalışmalarını bitirmişlerdir.

1987-1993 tarihleri arasında üç albüm yayınladığı yan projesi The Cross grubu ile albümler yapmıştır. Queen kariyeri sırasında başladığı solo albümlerine de devam etmektedir. Şu ana kadar altı albüm yapan Taylor, son olarak 2021 yılında Outsider isimli albümünü ve 2022 yılında da bu albümün konser kaydı olan, The Outsider Tour - Live albümünü yayınlamıştır.

Diskografisi

Queen ile yayınladığı albümler
Ayrıca bakınız: Queen diskografisi

 1973 – Queen
 1974 – Queen II
 1974 – Sheer Heart Attack
 1975 – A Night At The Opera
 1976 – A Day At The Races
 1977 – News Of The World
 1978 – Jazz
 1979 – Live Killers
 1980 – The Game
 1980 – Flash Gordon
 1981 – Greatest Hits
 1982 – Hot Space
 1984 – The Works
 1986 – A Kind Of Magic
 1986 – Live Magic
 1989 – The Miracle
 1989 – Queen At the Beeb
 1991 – Innuendo
 1991 – Greatest Hits II
 1992 – Live At Wembley'86
 1992 – The 12" Collection
 1992 – Classic Queen
 1995 – Made In Heaven
 1995 – Queen In Nuce
 1997 – Queen Rocks
 1999 – Greatest Hits III
 2000 – The Platinum Collection
 2004 – Live At The Bowl
 2007 – Rock Montreal
 2008 – The Cosmos Rocks

Queen albümlerinde bulunan şarkıları
 1973 – Modern Times Rock 'N' Roll (Queen)
 1974 – The Loser In The End (Queen II)
 1974 – Tenement Funster (Sheer Heart Attack)
 1975 – I'm In Love With My Car (A Night At The Opera)
 1976 – Drowse (A Day At The Races)
 1977 – Sheer Heart Attack (News Of The World)
 1977 – Fight From The Inside (News Of The World)
 1978 – Fun It (Jazz)
 1978 – More Of That Jazz (Jazz)
 1980 – Rock It (Prime Jive) (The Game)
 1980 – Coming Soon (The Game)
 1980 - A Human Body (The Game)
 1980 – In The Space Capsule (Flash Gordon)
 1980 – In The Death Cell (Flash Gordon)
 1980 – Escape From The Swamp (Flash Gordon)
 1980 – Marriage Of Dale and Ming (Flash Gordon)
 1982 – Action This Day (Hot Space)
 1982 – Calling All Girls (Hot Space)
 1984 – Radio Ga Ga (The Works)
 1984 – Machines (Or 'Back To Humans') (The Works)
 1984 – Thank God It's Christmas (The Works)
 1986 – A Kind Of Magic (A Kind Of Magic)
 1986 – Don't Lose Your Head (A Kind Of Magic)
 1986 – A Kind Of 'A Kind Of Magic' (A Kind Of Magic)
 1986 – A Dozen Red Roses From My Darling (A Kind Of Magic)
 1989 – The Invisible Man (The Miracle)
 1989 – Breakthru (The Miracle)
 1989 – Hijack My Heart (The Miracle)
 1989 – The Invisible Man (12" Version) (The Miracle)
 1991 – Innuendo (Innuendo)
 1991 – Ride The Wild Wind (Innuendo)
 1991 – These Are The Days Of Our Lives (Innuendo)
 1995 – Let Me Live (Made In Heaven)
 1995 – Heaven For Everyone (Made In Heaven)
 2008 – Cosmos Rockin' (The Cosmos Rocks)
 2008 – C-lebrity (The Cosmos Rocks)
 2008 – Say It's Not True (The Cosmos Rocks)
 2008 – Surfs Up…School's Out! (The Cosmos Rocks)

Roger Taylor'ın Solo Diskografisi
 1981 – Fun in Space
 1984 – Strange Frontier
 1994 – Happiness
 1998 – Electric Fire
 2013 - Fun on Earth
 2021 - Outsider

Roger Taylor'ın Solo Single'ları
 1977 – I Wanna Testify (B tarafı: Turn On The TV)
 1981 – Future Management
 1981 – My Country
 1981 – Let's Get Crazy
 1984 – Man On Fire
 1984 – Strange Frontier
 1984 – Beautiful Dreams
 1994 – Nazis 1994
 1994 – Foreign Sand
 1994 – Happiness
 1998 – Pressure On
 1999 – Surrender

Roger Taylor'ın Videografisi
 1998 – Live At The Cyberbarn

The Cross ile yayınladığı albümler
 1988 – Shove It
 1990 – Mad, Bad And Dangerous To Know
 1991 – Blue Rock

The Cross ile yayınladığı Single'lar
 1987 – Cowboys And Indians
 1988 – Shove It
 1988 – Heaven For Everyone
 1988 – Manipulator
 1990 – Power To Love
 1990 – Liar
 1990 – Final Destination
 1990 – New Dark Ages
 1991 – Life Changes

Dış bağlantılar
 Kişisel sayfası
 Resmi Spotify sayfası

Kaynakça

1949 doğumlular
İngiliz müzisyenler
Queen üyeleri
Ivor Novello Ödülü sahipleri
Yaşayan insanlar
21. yüzyıl İngiliz şarkıcıları

Roger Taylor


Libório de Le Mans ou São Libório (c. 348–397) foi o segundo Bispo da Diocese de Le Mans na cidade homônima. É o santo padroeiro da catedral e arquidiocese de Paderborn na Alemanha. O ano de seu nascimento é desconhecido; morreu em 397, supostamente em 23 de julho.

Le Mans e Paderborn
Pouco se sabe sobre sua vida, apenas que era gaulês e Bispo de Le Mans durante 49 anos, entre 348 e 398. Ele construiu algumas igrejas em sua vizinhança, uma indicação de que sua atividade missionária se limitava à Gália de seu tempo. Diz-se que ordenou, ao longo de 96 ordenações, 217 sacerdotes e 186 diáconos. São Martinho de Tours o assistiu quando ele estava morrendo. Foi sepultado na Basílica Apostólica de Le Mans, ao lado de são Julião, o fundador do bispado.

Diz-se que milagres ocorreram em seu túmulo. Em 835, o bispo Aldrich colocou algumas relíquias de seu corpo em um altar na catedral e, no ano seguinte, por instruções do imperador Luís, o Piedoso, enviou o corpo ao bispo Badurad de Paderborn, uma diocese fundada em 799 pelo Papa Leão III e Imperador Carlos Magno que não tinha santo próprio.

Disso surgiu um "laço de amor de fraternidade duradoura" que sobreviveu a todas as hostilidades dos séculos seguintes e é considerado o contrato mais antigo ainda em vigor. Ambas as igrejas se comprometeram a ajudar uma à outra por meio de oração e assistência material, como efetivamente fizeram em mais de uma ocasião.

Em vista do poder que a veneração de São Libório teve em unir os povos, o Arcebispo Johannes Joachim Degenhardt de Paderborn estabeleceu em 1977 a Medalha de São Libório pela Unidade e pela Paz, que é conferida a cada cinco anos a alguém que tenha contribuído para a unidade da Europa em princípios cristãos.

Patrocínio e simbologia
Desde que Libório morreu nos braços de seu amigo Martinho de Tours que é visto como um patrono da boa morte. Desde o século XIII, é venerado em oração por assistência contra aqueles que possuem cálculos renais e biliares; o primeiro relato de uma cura desse tipo diz respeito à cura do arcebispo Werner von Eppstein, que veio em peregrinação ao santuário do santo em 1267. Esta é a origem do atributo do santo de três pedras colocadas em uma cópia da Bíblia. No mesmo período ele se tornou o patrono da catedral e da arquidiocese, em vez da Bem-aventurada Virgem Maria e São Kilian, que anteriormente estavam em primeiro lugar. E como dito acima, ele é visto como um patrono da paz e da compreensão entre os povos. Ele é invocado contra cólica, febre e cálculos biliares.

Além de ser mostrado como um bispo carregando pequenas pedras em um livro, São Libório também é mostrado com o atributo de um pavão, por causa de uma lenda que, quando seu corpo foi trazido para Paderborn, um pavão guiou os portadores .

A popularidade do santo em Paderborn é mostrada no festival anual de uma semana que começa no sábado após seu dia de festa de 23 de julho.

Liturgia
São Libório é um santo reconhecido da Igreja Católica Romana, mas seu dia de festa não foi incluído no Calendário Tridentino. Foi adicionado em 1702 como uma comemoração dentro da celebração de 23 de julho de São Apolinário de Ravena. Com a revisão de 1969, o Papa Paulo VI promulgou o motu proprio Mysterii Paschalis julgando que São Libório não tinha um culto disseminado universalmente portanto não tinha importância universal suficiente para inserção no Calendário Romano Geral e assim que deveria ser deixado para os calendários locais incluí-lo.

Orações Populares
Senhor, meu Deus, fazei que por São Libório, beato a quem foi dado o poder de limpar as pedras dos rins, que este enfermo fique são do mal que padece. Glorioso São Libório, interceda por mim. Amém".
Bem-aventurado São Libório, rogo-vos a vossa intercessão junto ao Onipotente para que este vosso contrito devoto não seja atormentado por males de bexiga, cálculos, areia, frouxidão ou retenção de urina. Senhor (sinal da cruz) Deus que vos dignastes conceder ao vosso bem aventurado São Libório o poder de curar os males da bexiga nós vos rogamos pelos méritos do Vosso santo, que o vosso servo N. se veja livre dos tormentos que o afligem.
São Libório (sinal da cruz) curai N.
São Libório (sinal da cruz) socorrei N.
São Libório (sinal da cruz) protegei N.

(Rezar 3 Pai Nossos à Santíssima Trindade e fazer o Sinal da Cruz.)

Ligações externas

 https://web.archive.org/web/20060507052006/http://www.catholic-forum.com/saintS/ncd04765.htm
 http://www.saintpatrickdc.org/ss/0723.shtml#libo

Roque de Montpellier
Santos auxiliares

Liborius de Le Mans


عينبال هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء الشوف في محافظة جبل لبنان. سكان عينبال هم في الغالب من المسيحيون الروم الكاثوليك والموحدون الدروز.

من أعلامها
 أنيس أبو زكي

المراجع

أماكن مأهولة في قضاء الشوف
أماكن مأهولة في لبنان
تجمعات الروم الملكيين في لبنان
تجمعات درزية في لبنان
مدن لبنان

عينبال


Kırağı, atmosferik sinir tabakadaki hava partiküllerinin efektif buhar basıncının, yüzeyin sıcaklığına ait buz üstünde donmuş buhar basıncından daha alçak olması sonucu, havadaki su buharının soğuk yüzey ve/veya cisim üzerinde yoğuşarak katı hale geçmesidir. Kısaca kırağı zeminler üzerindeki yoğunlaşmanın buz kristalleri şeklinde olmasıdır. Kırağının oluşabilmesi için de havanın açık ve durgun olması gerekir. Oluşum biçimi bakımından çiyden bir farkı yoktur. Meteorolojide yağış kategorisinde değerlendirilmez. Soğumanın çok şiddetli olduğu yerlerde, havanın temas ettiği yüzeylerde buz kristalleri şeklinde oluşan yoğuşma ürünüdür. Türkiye'de bu olay kış mevsiminin başlarında görülür.

Kaynakça

Kırağı


Corbould ist der Familienname folgender Personen:

 Chris Corbould (* 1958), britischer Spezialeffektkünstler
 Neil Corbould (* 1962), britischer Spezialeffektkünstler
 Paul Corbould (* 1961), britischer Filmtechniker für Spezialeffekte

Corbould


Die Alm an der Grenze (Verweistitel Der Berg der Liebe sowie Der Besondere) ist ein deutscher Spielfilm von 1951 unter der Regie von Walter Janssen nach der Novelle Der Besondere von Ludwig Ganghofer (1855–1920). Die Hauptrollen sind mit Richard Häussler, Inge Egger und Willy Rösner, tragende Rollen mit Inge Cornelius, Paul Richter und Gustl Gstettenbaur besetzt.

Handlung
Als Martl, der Bauer vom Bründlhof, beim Bürgermeister Pfroitner um die Hand seiner Tochter Zäzil anhält, holt er sich eine doppelte Abfuhr: Er ist dem Bürgermeister nicht gut genug und Zäzil ist verärgert, dass Martl nicht zuerst mit ihr gesprochen hat. Martl ist ihr nicht Manns genug, zumal sie sich in Martls zupackenden Holzknecht Sepp verliebt hat. Sepp beeindruckt zahlreiche Frauen im Dorf durch sein forsches Auftreten.

Eines Tages erscheint der Bürgermeister mit einem Grenzpolizisten bei Martl, um Sepp festzunehmen. Der erstaunte Martl erfährt, dass sein Knecht aus dem Zuchthaus entflohen ist und seit seiner Zeit auf dem Bründlhof in Schiebereien über die Grenze verwickelt ist. Martl bietet sich an, Sepp, der gerade in den Bergen unterwegs ist, zurückzuholen und der Polizei auszuliefern.

Er kann Sepp in einer abseits gelegenen Almhütte ausfindig machen, doch ist der zu seinem großen Verdruss nicht allein: Zäzil ist bei ihm. Gerade als Martl sich zurückziehen will, geht jedoch eine Lawine nieder und verschüttet die drei Personen in der Hütte. In dieser Stunde der Bewährung erkennt Zäzil die grundlegende Unterschiedlichkeit der beiden Männer: Martl erweist sich als der Starke und setzt all seine Kraft ein, um die Hütte vor dem Einbruch unter der Schneelast zu bewahren. Er rettet so allen dreien das Leben, während Sepp sich ängstlich selbst aufgegeben hat. Die Hütte wird von auf den Berg geeilten Helfern im Dachbereich freigelegt. Als ein Seil herabgelassen wird, greift der Sepp sofort danach, um sich zuerst nach oben ziehen zu lassen, wird jedoch vom Martl unsanft beiseite geschoben, der Zäzil das Seil reicht. Er selbst lässt sich zuletzt hochziehen. Nachdem Sepp sich in dem allgemeinen Durcheinander erst einmal davonstehlen kann, kommt es in der Folge bei einer neuen Gemeinheit seinerseits zu einer Verfolgung durch zwei Grenzbeamte. Bei einem Sprung über eine breite Felsspalte verschätzt der Flüchtende sich und stürzt in die Tiefe.

Zäzil weiß inzwischen, wer "der Besondere" ist und bereut es, den Martl abgewiesen zu haben. Martl wird bald darauf zum neuen Bürgermeister gewählt und geht erneut zum Pfroitnerhof, wo Zäzil ihm schon freudestrahlend entgegenkommt. Beide fallen sich wortlos in die Arme und küssen sich und natürlich gibt die junge Frau ihm nun nur allzu gern ihr Jawort.

Produktion

Produktionsnotizen, Hintergrund
Es handelt sich um einen Peter Ostermayr-Film im Unitas und Kopp-Verleih. Der Film entstand im Atelier München-Geiselgasteig mit Außenaufnahmen aus Berchtesgaden, vom Wendelstein, vom Hafelekar und vom Hintersee.

Elisabeth Huber geht in ihrer Magisterarbeit "Der 'Neue Bayerische Heimatfilm' im 21. Jahrhundert, dargestellt am filmischen Werk von Marcus H. Rosenmüller", auch auf den Film Die Alm an der Grenze als Beispielfilm ein und führt u. a. dazu aus: "In dem Film Die Alm an der Grenze tritt das Bergmilieu in der Erscheinungsform 'An der Grenze' auf. Gebirgsmilieu wird hier zu einem gefährlichen Ort, der die Menschen bedrohen kann. Im Film kommen gefährliche Klettereien am Fels und Schmuggel auf unwegsamen und verstecken Wegen vor, die nur der Held bewältigen kann. Die Verknüpfung von Gebirgslandschaft mit dem Geschehen in diesem Film hat den Zweck, Charaktereigenschaften der Filmpersonen zu verdeutlichen und herauszustellen."

Veröffentlichung
Seine Uraufführung hatte der Film am 20. September 1951 im Filmpalast in Augsburg. In Österreich startete der Film bereits am 31. August 1951. Am 22. Juli 1967 hatte das Filmdrama Fernsehpremiere im Zweiten Deutschen Fernsehen (ZDF).

Der Film wurde von Alive am 8. September 2017 innerhalb der Reihe "Juwelen der Filmgeschichte" auf DVD herausgegeben.

Kritik
Das Lexikon des internationalen Films stellte fest: "Volkstümliche Ganghofer-Verfilmung nach altbewährtem Schema: Schmuggler, Wilderer und die Liebe in einem Gebirgsdorf. (Alternativtitel: 'Der Besondere', 'Der Berg der Liebe')."

Der Evangelische Presseverband befand: "Gute Hausmannskost aus der Blütezeit des Heimatfilms."

Weblinks

 Die Alm an der Grenze Abb. Illustrierte Film-Bühne Nr. 1260
 Die Alm an der Grenze Abb. Kinofilmplakat und Abb. weiteres Filmplakat sowie weiteres Filmplakat

Einzelnachweise

Filmtitel 1951
Deutscher Film
Schwarzweißfilm
Heimatfilm
Filmdrama
Ludwig-Ganghofer-Verfilmung

Die Alm an der Grenze


Ian Bannen (født 29. juni 1928, død 3. november 1999) var en skotsk karakterskuespiller og lejlighedsvis førende mand.

Eksterne henvisninger

Skuespillere fra Skotland
Briter i 1900-tallet
Oscar-nominerede skuespillere

Ian Bannen


La  est une église située à Florida en Uruguay, à laquelle l'Église catholique donne les statuts de cathédrale du diocèse de Florida, de basilique mineure, et de sanctuaire national. L'église est dédiée à , et le sanctuaire à la .

Historique
Une chapelle existante dédiée à  est érigée en église paroissiale en 1805. La construction actuelle, , est demandée en 1876 par le vicaire apostolique de Montevideo, futur premier évêque du diocèse, Jacinto Vera. La première pierre en est posée en 1887, et l'inauguration a lieu en 1894, malgré l'inachèvement des tours. Les travaux sont terminés en 1908.

L'église devient  en 1931, lorsque le diocèse de Melo duquel elle dépendait alors, érigé en 1897, est renommé diocèse de Florida-Melo. Elle est faite basilique mineure le . En 1975, elle est reconnue . Le pape  s'y rend le . La Conférence épiscopale de l'Uruguay l'a désignée sanctuaire national en 1993.

Références

Lieu de pèlerinage catholique
Florida
Basilique-cathédrale

Cathédrale-basilique Notre-Dame-de-Luján de Florida


Ascension har flere specialiseringer:
 Ascension - engelsk ord for opstigen, himmelfart.
 Ascension - er en britisk ø i Sydatlanten opdaget Kristi himmelfartsdag 1501.
 Ascension (mini tv-serie) - canadisk/USA science-fiction tv-serie.

Se også
 Ascencion eller ascención - spansk ord for opstigen, himmelfart.
 Asunción (flertydig) - spansk ord for opstigen, himmelfart - eller formodning.
 Ascension-fregatfugl

Ascension (flertydig)


සිල්මෙස්ත්‍රී ගිරිරාජ් කෞෂල්‍ය (උපත: 1964 නොවැම්බර් 13,)යනු ශ්‍රී ලංකා සිනමාවේ, වේදිකාවේ සහ රූපවාහිනියේ නළුවෙක් හා අධ්‍යක්ෂකවරයෙකි. නාට්‍යයේ සිට හාස්‍යය දක්වා ඉහළ බහුවිධ නළුවෙකු වන කෞෂල්‍ය සහය අධ්‍යක්ෂක, නිෂ්පාදක, තිර රචකයෙකු ලෙසද කටයුතු කර ඇත.

පෞද්ගලික ජීවිතය
කෞෂල්‍ය 1964 නොවැම්බර් 13 වැනි දින කොලොන්නාව, කොළඹ හිදී සහෝදර සහෝදරියන් හතර දෙනෙකු සමඟ පවුලේ බාලයා ලෙස උපත ලැබුවාය. ඔහුට වැඩිමහල් සහෝදරයන් තිදෙනෙකු සහ එක් වැඩිමහල් සහෝදරියකි. කොලොන්නාව ගමේ පාසලට ඇතුළත් වූ ඔහු පසුව කැලණිය ගුරුකුල විද්‍යාලයට ඇතුළත් විය. ඔහුගේ පියා ලංකා විදුලිබල මණ්ඩලයේ ක්‍රියාකාරී වෘත්තීය සමිතිවාදියෙකු වූ අතර ශ්‍රී ලංකා කොමියුනිස්ට් පක්ෂයේ සාමාජිකයෙක් මෙන්ම වාමාන්ශික ව්‍යාපාරය නියෝජනය කළේය. ඔහු රංගනයට පිවිසීමට පෙර ශ්‍රී ලංකා මහවැලි අධිකාරිය හි සේවය කළේය. ඔහුගේ වැඩිමහල් සොහොයුරා වන ලලිත් ජනකාන්ත ද වේදිකාවේ, රූපවාහිනියේ සහ සිනමාවේ කීර්තිමත් නළුවෙකි.

1986 මහවැලි සී කලාපයේ ලිහිනියාගම මහවැලි අධිකාරියේ වැඩකටයුතු අතරතුර ඔහුට ඔහුගේ බිරිඳ මංගලිකා ප්‍රනාන්දු හමුවිය. ඇය කෙටුම්පත් කරන්නියක වූ අතර කෞෂල්‍ය ගබඩා භාරකාරයා ලෙස වැඩ කළේය. ඔවුන් 1987 දී විවාහ ගිවිස ගත් අතර 1988 දී විවාහ උත්සවය පවත්වන ලදී. ඔවුන් දෙදෙනාම 1998 දී රැකියාවෙන් ඉවත් වූහ. මෙම යුවළට කාවින්ද්‍යා නිලුපුලි සහ අමන්ද්‍යා උත්පාලි නමින් දියණියන් දෙදෙනෙක් සිටී. වැඩිමහල් දියණිය 1989දීත් දෙවැනි දියණිය 1994දීත් උපත ලැබුවා.

වෘත්තීය ජීවිතය
ඔහු මහවැලි සංස්කෘතික ඒකකයේ මහවැලි අධිකාරියේ ප්‍රවීණ රංගන ශිල්පී සතිස්චන්ද්‍ර එදිරිසිංහ සමඟ වැඩ කළේය. ඉන්පසු එදිරිසිංහ ඔහුට ආරාධනා කළේ ඔහුගේ නාට්‍ය ජීවිතයේ මුල්ම රංගනය සනිටුහන් කළ ඔහුගේ නාමල් ගොල්ල ටෙලිනාට්‍යයේ චරිතයක් රඟපාන ලෙසටය. ඊට පස්සේ නැවතත් එදිරිසිංහ අධ්‍යක්ෂණය කළ කෝකිල ගින්න චිත්‍රපටයේ රඟපෑවේය.

ඔහු වේදිකා නාට්‍යයට පිවිසීම හදිසියේ සිදුවිය. ඔහු තම සොයුරු ලලිත් සමග නාට්‍ය නැරඹීමට පුරුදු වී සිටියේය. වේදිකාවේ ඔහුගේ මංගල රංගනය වූයේ ප්‍රසන්නජිත් අබේසූරියගේ දුක්ගන්නාරාළ නාට්‍යයේ නැති නළුවෙකු වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමයි. ප්‍රවීණ නාට්‍යවේදී සෝමලතා සුබසිංහ මහත්මියගේ නාට්‍ය කණ්ඩායමට සම්බන්ධ වූ ඔහු ඇයගේ මවකගේ සංග්‍රාමය, ඇන්ටිගනී වැනි වේදිකා නාට්‍යවලත්, හිම කුමාරි, තොප්පි වෙලෙන්දා වැනි ළමා නාට්‍ය කිහිපයකමත් රඟපෑවා.

ඔහු වසර ගණනාවක් වේදිකා නාට්‍යවල දිගටම රඟපෑවා. ඔහුගේ ජනප්‍රිය වේදිකා රංගනය පැමිණියේ සෝමරත්න දිසානායකගේ මී පුර වැසියෝ, පරාක්‍රම නිරිඇල්ලගේ සෙක්කුව, රොඩ්නි වර්ණකුලගේ සාරංග නැවෙන් ඇවිත් සහ ප්‍රියන්ත සෙනෙවිරත්නගේ මිනිසා හරහාය.

1997 දී ජයප්‍රකාශ් සිවගුරුනාදන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද ජනප්‍රිය ටෙලිනාට්‍යයක් වන නෝනාවරුණි මහත්වරුනි හි සහය අධ්‍යක්ෂවරයා ලෙස කටයුතු කිරීමට ඔහුට අවස්ථාව ලැබුණි. ඒ වගේම නාට්‍යයේ යම් චරිතයක් රඟපාලා තියෙනවා. ඔහු කතුර සහ එතුමා 1, 2 වැනි ජනප්‍රිය රූපවාහිනී විකට චිත්‍රපට ගණනාවකට පිටපත් ලිව්වා. ඔහුගේ මංගල රූපවාහිනී නාට්‍ය අධ්‍යක්ෂණය ස්වර්ණවාහිනියේ විකාශය වූ නාන කාමරේ හරහා සිදු විය. ඔහු ටීවී දෙරණ හි විකාශය වූ මිත්‍ර සමාගම කතා මාලාවද අධ්‍යක්ෂණය කළේය.

කෞශල්‍ය ඔහුගේ සිනමා දිවිය ආරම්භ කළේ අශෝක හඳගම විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සඳ දඩයම චිත්‍රපටය වන අතර එය තවමත් තිරගත වී නොමැත. ඔහුගේ පළමු තිරගත චිත්‍රපටය 1999 වසරේ මාරියෝ ජයතුංග විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද සළුපට අහසට චිත්‍රපටයයි. ඉන්පසුව ඔහු සිකුරු හතේ, සුහද කොකා සහ මායා වැනි බ්ලොක්බස්ටර් චිත්‍රපට කිහිපයකටම විශේෂයෙන් විකට නළුවෙකු ලෙස දායක විය. 2020 දී ඔහු සිවගුරුනාදන් විසින් අධ්‍යක්ෂණය කරන ලද නාඩගම්කාරයෝ රූපවාහිනී කතා මාලාවට සම්බන්ධ විය. කතාමාලාවේ ඔහු රඟපෑවේ ප්‍රධාන ප්‍රතිවාදියා වන "කුකුලා මුදලාලි"ගේ චරිතයයි.

ඔහුගේ මංගල සිනමා අධ්‍යක්ෂණය 2007 වසරේ සිකුරු හතේ හරහා සිදු විය. මෙම චිත්‍රපටය විචාරකයින්ගෙන් ධනාත්මක ප්‍රතිචාර ලැබූ අතර දේශීය චිත්‍රපට උළෙලවලදී සම්මාන කිහිපයක් දිනා ගත්තේය.

චිත්‍රපටකරණය

නළුවෙක් ලෙස
2001 - අස්වැසුම
2002 - පුංචි සුරංගනාවි
2002 - මගේ වම් අත
2004 - සූරිය අරණ
2006 - උඩු ගන් යාමය
2007 - සන්ක්‍රාන්ති
2007 - ආගන්තුකයා
2010 - ටිකිරි සුවඳ
2011 - කිං හන්තර්
2011 - ගාමනි
2014 - සිරි පැරකුම්
2015 - සුහද කොකා
2016 - මායා

අධ්‍යක්ෂකවරයෙක් ලෙස

සම්මාන
ඔහු දේශීය සිනමා උළෙල කිහිපයකදීම සම්මාන ලාභියෙකි.

රයිගම් ටෙලීස්

|-
|| 2010 ||| ඉසුරු භවන || කුසලතා සම්මානය ||

සුමති සම්මාන

|-
|| 2011 ||| තක්සලාව || කුසලතා සම්මානය ||

References

External links
 හිනස්සන එක ලේසි නෑ

ශ්‍රී ලාංකික නළුවෝ
සිනමාවේ හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික හාස්‍ය නළුවෝ
ශ්‍රී ලාංකික අධ්‍යක්ෂවරු
සිංහල ජනයා

ගිරිරාජ් කෞෂල්‍ය


Ramón Otero Pedrayo (* 5. März 1888 in Ourense; † 10. April 1976 ebenda) war ein spanischer Schriftsteller, der in galicischer Sprache schrieb.

Leben

Otero studierte in Madrid und Santiago de Compostela Jura, Philosophie und Literatur. Nach seiner Rückkehr nach Ourense wurde er Mitarbeiter der Zeitschrift La Centuria und zählte neben Vicente Risco, Florentino Cuevillas und Primitivo Rodríguez Sanjurjo zu einer Gruppe junger Schriftsteller, die sich unter dem Einfluss Antón Losada Diéguez' der galicischen Nationalbewegung anschlossen. Er unterrichtete Geschichte Geographie und Geschichte am Seminario de Estudos Galegos und debütierte 1925 als Schriftsteller mit einer Sammlung von Kurzgeschichten unter dem Titel Pantelas, home libre.

Es folgten weitere Prosawerke, darunter Camiños da vida (1928) und der autobiographische Roman Arredor de sí (1930). Daneben war Otero weiterhin politisch aktiv: er betätigte sich als Redner, war Mitbegründer der Partido Galeguista und wurde 1931 in die verfassungsgebende Versammlung gewählt. Er setzte sich 1936 für die Frente Popular ein und zog sich während des Spanischen Bürgerkrieges auf den Besitz seiner Familie in Trasalba in der Gemeinde Amoeiro zurück.

1950 erhielt Otero einen Lehrstuhl für Geographie und Geschichte an der Universidade de Santiago de Compostela. Er nahm an der Gründung des Editorial Galaxia teil, schrieb für deren Sammlung Entre a vendima e a castiñeira und verfasste Beiträge für die Zeitschrift Grial. Otero hinterließ ein umfangreiches erzählerisches Werk, trat aber auch als Lyriker hervor, war ein namhafter Essayist und galt als wichtiger Vertreter des galicischen Widerstandes während der Francodiktatur. Als er 1976 achtundachtzigjährig starb, war er der Patriarch der galicischen Literatur. Neben Risco, Afonso Daniel Rodríguez Castelao und Losada Diéguez wird Otero zur Grupo Nos gezählt.

Werke
 Pantelas, home libre (1925)
 Arredor de sí
 Entre a Vendimia e a Castiñeira
 Ramiro (1926)
 Escrito na néboa (1926)
 Os Camiños da vida (1928)
 Arredor de sí (1930)
 A romería de Xelmírez (1934)
 Fra Vernero (1934)
 Devalar (1935)
 O mesón dos ermos (1936)
 O señorito da Reboraina (1960)

Weblinks

 Biografías y Vidas - Ramón Otero Pedrayo
 Biblioteca Vitrual Galega - Ramón Otero Pedrayo

Autor
Roman, Epik
Essay
Lyrik
Literatur (Spanisch)
Tag der Galicischen Literatur
Spanier
Geboren 1888
Gestorben 1976
Mann
Mitglied der Cortes Republicanas

Ramón Otero Pedrayo


Semantic discord is the situation where two parties disagree on the definition of a word(s) that is essential to communicating or formulating the concept(s) being discussed. That is to say, the two parties basically understand two different meanings for the word, or they associate the word with different concepts. Such discord can lead to a semantic dispute, a disagreement that arises if the parties involved disagree about the definition of a word or phrase. Consequently, their disagreeing on these definitions explains why there is a dispute at all.

It is sometimes held that semantic disputes are not genuine disputes at all, but very often they are regarded as perfectly genuine, e.g., in philosophy. It is also sometimes held that when a semantic dispute arises, the focus of the debate should switch from the original thesis to the meaning of the terms of which there are different definitions (understandings, concepts, etc.). Semantic disputes can result in the logical fallacy of equivocation. In politics, for example, semantic disputes can involve the meaning of words such as liberal, democrat, conservative, republican, progressive, free, welfare or socialist.

Semantic discord often arises due to differences in the cultural backgrounds or professional fields of the communicators.

Any word or instance of communication that has its effectiveness reduced due to semantic discord is said to be semantically loaded, i.e., the information has semantic content and is "propositionally structured," wherein implicit beliefs are tacit.

Example

An example of semantic discord can be found in N-rays under pathological science.

Avoiding semantic discord is a particular difficulty for language translators.

See also
Semantics
Loaded language
Connotation

References

Semantics
Discourse analysis

Semantic discord


Cook Adaları millî futbol takımı, Cook Adaları'nı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

OFC Uluslar Kupası tarihi

Kaynakça

Millî futbol takımı
Okyanusya'da millî futbol takımları
Cook Adaları'nda futbol

Cook Adaları millî futbol takımı


Lichfield er en by i Lichfield-distriktet, Staffordshire, England, med et indbyggertal (pr. 2015) på 33.726. Distriktet har et befolkningstal på 103.061 (pr. 2015). Byen ligger 176 km fra London. Den nævnes i Domesday Book fra 1086, hvor den kaldes Lece/Licefelle.

I 2009 fandt man Staffordshireskatten knap 6 km sydvest for Lichfield.

Referencer

Byer i England
Staffordshire

Lichfield


An Aloe asperifolia in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Alwin Berger. An Aloe asperifolia in nahilalakip ha genus nga Aloe, ngan familia nga Xanthorrhoeaceae.

Mabibilngan ini ha Namibia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Aloe

Aloe asperifolia


Danishmend var et tyrkisk dynasti som herskede i det nord-centrale og østlige Anatolien i det 11. og 12. århundrede. Det var oprindelig centreret omkring Sivas, Tokat og Niksar, men strakte sig så langt vest på som Ankara og Kastamonu i en periode og så langt mod syd som Malatya, som de erobrede i 1103. Tidligt i det 12. århundrede var danishmenderne rivaler af seldsjukkenes Rum-sultanat, som kontrollerede en stor del af områderne omkring danishmendernes landområder. De havde også omfattende kampe med korsfarerne.

Grundlæggeren
Dynastiet blev grundlagt af Danishmend Gazi, som der ikke findes meget historiske information om, og det der findes, er nedskrevet længe efter hans død.

Hans titel eller navn, Dānishmand eller mere præcist Dāneshmand (persisk: دانشمند), betyder "lærd mand". Danishmenddynastiets ledere havde fra 1134 også titlen malik (kongen) som de fik i anerkendelse af deres militære successer af abbaside-kalifen Al-Mustarshid, selv om danishmendernes beyer (emirer) før 1134 også efterfølgende kan omtales som malik. Danishmend Gazi selv blev også kaldt "Danishmend Taylu".

Dynastiet
Danishmenderne bosatte sig i Anatolien efter slaget ved Manzikert i 1071 hvor seldsjukkerne besejrede det Østromerske rige og erobrede det meste af Anatolien. Gazi drog fordel af dynastiske stridigheder blandt seldsjukkene efter at sultan Suleyman 1. af Rum døde i 1086 til at grundlægge sit eget dynasti i det centrale Anatolien. Hovedstaden var formentlig Amasya i begyndelsen.

Gazis søn, emir Gazi Gümüshtigin, tog i 1100 Bohemond 1. af Antiokia til fange, og Bohemond forblev i fangenskab indtil 1103. En alliance mellem seldsjukkene og danishmenderne besejrede korstoget i 1101. Danishmenderne hjalp Mesud I til at blive seldsjukkisk sultan i 1116.

Bohemond 2. af Antiokia blev i 1130 dræbt i et slag mod Gazi Gümüshtigin efter at være kommet det armenske kongedømme Kilikia som Gümüshtigin havde invaderet, til undsætning. Gümüshtigin døde i 1134, og hans søn og etterfølger Mehmed havde ikke farens og bedstefaderens kampånd. Han regner for at være grundlægger af Kayseri som tyrkisk by, til trods for hans relativt korte regeringstid.

Da Mehmed døde i 1142, blev danishmendernes landområder delt mellem hans to brødre, Melik Yaghibasan som beholdt titlen "melik" og herskede i Sivas, og Ayn el-Devle som herskede i Malatya.

Seldsjukkernes sultan, Kilij Arslan II, angreb i 1155 Melik Yaghibasan som søgte hjælp hos Nur ad-Din, zengidernes emir i Mosul. Men da Nur ad-Din døde i 1174 blev Sivas landområder indlemmet i sultanatet. Fire år senere blev danishmenderne i Malatya besejret og også indlemmet, hvilket blev enden på danishmendernes styre.

Danishmenderne i folkelitteraturen
Danishmend Gazi er den centrale figur i et romantisk epos, Danishmendnâme, hvor han fejlagtigt identificeres som en arabisk kriger, Sidi Battal Gazi, som levde i det 8. århundrede. Deres bedrifter er flettet sammen.

Næsten alle danishmendernes herskere blev en del af traditionen i tyrkisk folkelitteratur, hvor de alle omtales som "Melik Gazi". Derfor er der "Melik Gazis grav" i byerne Niksar, Bünyan, Kırşehir, langs Zamantı-floden nær borgen af samme navn (Zamantı) og andre steder i Anatolien. Mange af disse er meget besøgte templer og tilhører forskellige danishmend-herskere. Melikgazi er også navnet på et af de dentrale distrikter i byen Kayseri. Samme navnefællesskab kan også gælde andre af de bygninger, som danishmenderne byggede.

Herskere

Henvisninger

Kilder

Eksterne kilder
 «Turkmen Ruling Dynasties in Asia Minor»

Tyrkiets historie
Amasya (provins)
Tidligere riger, stater, protektorater, kolonier og lande

Danishmend


Léglise Saint-Léonard est une église catholique située dans la commune de Rives-en-Seine, en France.

Localisation
L'église est située à Villequier, ancienne commune du département français de la Seine-Maritime, plus précisément à Villequier-Bas.

Historique
L'église est fondée au  et est reconstruite au . Le chœur est restauré aux deux siècles suivants.

L'édifice est classé au titre des monuments historiques le .

Description
L'édifice est en pierre.

Les fenestrages sont de style gothique flamboyant et des vitraux du  sont conservés, figurant des scènes de la vie du Christ, des représentations de saints et un arbre de Jessé.

Les Sépultures de la famille Vacquerie-Hugo sont situées dans le cimetière autour de l'église.

Références

 Le patrimoine des communes de Seine-Maritime

Annexes

Articles connexes
 Liste des monuments historiques de la Seine-Maritime
 Liste des monuments historiques de l'arrondissement de Rouen

Liens externes

L'église sur le site ex-voto-marins.net

Bibliographie
 .

Villequier
Villequier
Monument historique classé en 1914

Église Saint-Martin de Villequier


La Plaza Libertad es una plaza pública que se encuentra en el barrio Retiro de la ciudad de Buenos Aires. Ubicada sobre la calle Cerrito, junto a la Avenida 9 de Julio, tiene sobre uno de sus costados al Teatro Coliseo, al moderno Edificio Libertad Plaza y bajo tierra funciona un estacionamiento municipal.

Se trata de una de las plazas más antiguas de Buenos Aires, ya que ya a fines del  esta manzana, que no tenía propietario y estaba aún sin ninguna construcción, habría sido ocupada por una mendiga negra, quien construyó allí un rancho y se instaló. Desde esa época se conoció al paraje como Hueco de Doña Gracia o de Doña Engracia, y se sostiene que este era el nombre de la mujer que, quizás habría regentado un humilde burdel.

Décadas después, ya el nombre del "hueco" estaba totalmente establecido entre los vecinos de Buenos Aires, aunque ya nadie recordaba precisamente quién había sido Doña Gracia, o si realmente había existido, ya que no existen registros concretos de su identidad y fecha de fallecimiento. Pero en 1809, un conjunto de vecinos del barrio llevó adelante una iniciativa para transformar esa manzana en una plaza y paseo público, sin encontrar propietarios del terreno siquiera en la repartición original de Juan de Garay realizada en 1580, pero dispuestos a pagar la suma necesaria si alguien lo reclamaba.

Las gestiones para crear la plaza avanzaron todo el siguiente año, al mismo tiempo que sucedía la Revolución de Mayo y Buenos Aires dejaba de reconocer la autoridad del Rey Fernando VII. Sin embargo, Manuel Belgrano, Cornelio Saavedra, Juan José Castelli y los demás miembros de la Primera Junta de gobierno firmaron el decreto para inaugurar la plaza en honor al rey, ese 11 de julio.

Fue recién en 1822 que se eligió cambiar el nombre a Plaza Libertad, que lleva hasta la actualidad. En sus primeras décadas fue un sitio peligroso, frecuentemente apareciendo en crónicas periodísticas policiales sobre robos e incidentes, sobre todo durante la noche, aunque hacia fines del , con el florecimiento de la zona norte de Buenos Aires y el traslado de las familias ricas hacia ese barrio, comenzó a cambiar su perfil. En 1882 se inauguró un monumento dedicado a Adolfo Alsina y obra del artista francés Aimé Millet. Durante la Revolución de 1890 fue sede de combate entre los civiles rebeldes y las tropas gubernamentales.

Durante las décadas de 1950 y 1970, el entorno de la Plaza Libertad fue cambiando totalmente, mientras los antiguos edificios y casonas de estilos francés e italiano que la rodeaban eran demolidos y reemplazados por torres y edificios de departamentos modernas. Muy pocas construcciones antiguas sobreviven en la actualidad. En 1971, el costado este de la plaza cambió drásticamente, cuando fue extendida la Avenida 9 de Julio, y la Municipalidad demolió todos los edificios sobre esa manzana, abriendo plazoletas y un nuevo tramo de esta importante arteria porteña.

Fuentes
Orígenes de la Plaza Libertad por Maxine Hanon.
Plaza Libertad, bastión gubernamental durante la Revolución del Noventa. por Enrique Germán Herz

Libertad
Retiro (Buenos Aires)

Plaza Libertad (Buenos Aires)


Logos, Yunancada duyguları kavrama anlamındaki pathos sözcüğünün karşıt anlamı olan us ile kavrama anlamındadır.

Herakleitos'un varlık anlayışının temelinde yer alan ve başka bir dile çevrilemeyen logos sözcüğü söz, düşünme, akıl, oran, ölçü gibi çok anlamlı bir sözcüktür.

MÖ 5. yüzyılda Herakleitos logosu evreni düzenli bir bütün olarak kuran ve hareket ettiren ussal ilke biçiminde tanımlamıştır. Buna göre logos, hem oluşumların altında yatan ve onları biçimlendiren düzen ilkesi hem de evrenin böyle bir düzen olarak kavranmasında belirleyici olan bilgi ilkesiydi; evrenin kavranması belirli orantılara yani karşılıklı ilişki içindeki yas niteliğinde bağlantılara göre gerçekleşiyordu. Bu anlamıyla logos özellikle rastlantı ve gelişigüzelliğin karşıtıdır.

Herakleitos'un verdiği anlam Anaksagoras'ın baş kavramı olan "nous"dan farklıdır. Nous bir düzenleyici olarak evrenden önce de vardır ve evrene dışarıdan gelir, logos ise evrenle birliktedir ve evrensel oluşun içindedir.

Herakleitos her şey çıkar geçer der; evrende kalıcı olan hiçbir şey yoktur. Bu sürekli evrensel değişiklik logos için düzenlenmiştir. Logos yasasına göre olup örtmektedir.

Platon'a göre bilgi, logosta temelleri idealar hem düşünceler hem de bu düşüncelerin ilkesiz sonsuz nesneleridir. Düşünce ile nesne arasındaki özdeşlik bu yüzdendir, yani düşünce nesnesinde her ikisi de idealarda temellendiği için uygundur.

Aristotales'e göre logos, akıl, iletişim ve eylemin toplamıdır. Aklın açığa çıkarılması bu üçü sayesinde olur. Bunlar bir insanda yoksa onda akıl da yoktur. Şeylerin nasıl ve neden oldukları gibi oluştuğunu, şeylerin nasıl ve neden oldukları gibi kalmadıkları soruları Aristotales için önemlidir ve bu soruların cevapları aklımızda vardır. Aklımızın olmasını da Logos sağlar. Aklı logos yardımıyla açığa çıkarırız.

Logos, eski Yunancadaki legein sözcüğünden türetilmiştir. Sözcüğü Grekçede felsefi bir kavramı belirtmek üzere ilk kez kullanan Efesli filozof Herakleitos, terimi, her şeyi yöneten değişmez yasa (logos) ya da yasalar (logoi), evreni düzenli bir bütün olarak kuran ve hareket ettiren, evrenin düzenini sağlayan evrensel yasalar, evrenin temeli olan evrensel zorunluluk olarak ifade eder.

Ayrıca bakınız
 Nous

Kaynakça

Felsefi kavramlar
Epistemoloji kavramları

Logos