An Parodiolyra lateralis in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Jan Svatopluk Presl ngan Christian Gottfried Daniel Nees von Esenbeck, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Thomas Robert Soderstrom och Fernando Omar Zuloaga. An Parodiolyra lateralis in nahilalakip ha genus nga Parodiolyra, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Parodiolyra

Parodiolyra lateralis


Güney Afrika Cumhuriyeti ya da daha yaygın kullanımı ile Güney Afrika, Afrika kıtasının güneyinde yer alan bir ülkedir. Ülkenin sınır komşularını (kuzeyden saat yönünde ilerlendiğinde) Namibya, Botsvana, Zimbabve, Mozambik ve Esvatini oluştururken ülkenin güneydoğusunda Hint Okyanusu, güney ve güneybatısında Atlas Okyanusu bulunmaktadır. Bu ülkelerin haricinde Lesotho'da da tamamen Güney Afrika Cumhuriyeti toprakları içinde yer alan bir ülke olarak Güney Afrika ile tüm sınırlarını paylaşmaktadır. Güney Afrika'da yürütme başkenti Pretoria, yasama başkenti Cape Town, yargı başkenti Bloemfontein olmak üzere üç başkent bulunmaktadır.

Ülke adı
Ülke, Orta Afrika Cumhuriyeti ile birlikte ülke isminde kıta ismi Afrikayı kullanan iki ülkeden biridir. Geçmişte Roma İmparatorluğu'na bağlı bir eyalet olan ve günümüzde Tunus'un kurulu olduğu bölgelerde bulunan Afrika eyaleti için kullanılan Afrika daha sonraları Araplar tarafından da aslına sadık kalınarak Ifriqiya olarak adlandırılmıştır. O dönemler Libya olarak adlandırılan kıta zamanla Afrika olarak adlandırılmıştır. Afrika kelimesinin köken olarak nereden geldiği ve nasıl oluşturulduğu tam olarak belli olmasa da yerel kabilelerin kullanımından ortaya çıkan bir kelime olduğu ya da Fenike dilinde toz anlamına gelen afar kelimesinden türetildiği tahmin edilmektedir. Ülkenin konumu ile birlikte kıta isminin de kullanılması ile birlikte ülke ismi oluşturulmuştur.

Coğrafya

Güney Afrika Cumhuriyeti sahip olduğu 1.219.912 km2 yüzölçümü ile dünyanın en büyük 24. ülkesi konumundadır. Ülkenin toplamda sahip olduğu 5.244 km'lik kara sınırından 1.005 km'si Namibya, 1.969 km'si Botsvana, 1.106 km'si Lesotho, 496 km'si Mozambik, 438 km'si Esvatini ve 230 km'si Zimbabve ile oluşurken, ülkenin ayrıca Atlas Okyanusu ve Hint Okyanusu'na 2.798 km'lik sahil şeridi bulunmaktadır.

Ülke konum itibarıyla Afrika kıtasının en güney ucunda yer almaktadır. Ülkenin veld olarak da adlandırılan ve 900 m ile 2.000 m deniz seviyesinden yukarıda yer alan orta kesimleri kumtaşı içeren yaylalardan oluşmaktadır. Ülkenin kıyı kesimlerine doğru ilerledikçe düşen rakım sonucu oluşan ve tabakaların basamak oluşturduğu yapıya Great Escarpment (Türkçe:büyük eğimli yüzey) ismi verilmektedir. Ülkenin sahip olduğu alanların büyük bir kısmı hem yüzey bilimi açısından hem de petrografi açısından Karoo Ana Havzası olarak adlandırılan yapıdan oluşmaktadır. Ülkenin kuzey bölgelerinde ise magmatik kayaçlar yanı sıra Barberton yakınlarında çok eskiye dayanan başkalaşım kayaçları görülmektedir. Drakensberg sıradağları ülkenin kuzeydoğu bölgesinden başlayarak enklave ülke konumunda olan Lesotho'yu geçerek güneydoğu bölgesine kadar uzanmaktadır. Sıradağların en yüksek noktası Lesotho sınırları içerisinde yer almakta olup, Thabana Ntlenyana Dağı olarak adlandırılan dağın zirvesi 3.482 m yüksekliktedir. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin en yüksek dağını ise 3.450 m ile Lesotho sınırına yakın bir konumda bulunan ve zirvesi her iki ülke arasındaki sınırı belirleyen Mafadi Dağı oluşturmaktadır. Bloemfontein'nin kuzeybatısından başlayarak Botsvana ve Namibya'ya kadar uzanan Kalahari Çölü ülkenin kuzeybatı bölgesinde coğrafi koşulları belirlemektedir. Afrika kıtasının en güney uç noktasını belirleyen ve Atlas Okyanusu ile Hint Okyanusu arasındaki coğrafi sınırı belirleyen Agulhas Burnu'da Güney Afrika Cumhuriyeti'nin önemli coğrafi konumlarından birini oluşturmaktadır. Agulhas Burnu'nun batısında ise kıtanın bilinenin aksine en güney uç noktasını değil en güneybatıda yer alan noktasını belirleyen Ümit Burnu yer almaktadır.

Ülke genelinde yer alan akarsuların büyük çoğunluğunun kaynağı Drakensberg dağlarında yer almaktadır. Burada kaynağından çıkan akarsular doğu yönünde ilerleyerek Hint Okyanusu'na ulaşmaktadır. Ülkenin en uzun akarsuyu Drakensberg'deki kaynağından çıkarak birçok nehrin aksine batı yönünde akarak Atlas Okyanusu'na dökülen Turuncu nehri'dir. Ülkede Gariep olarak da adlandırılan Turuncu nehri ülke içerisinde toplamda 1.850 km'lik bir uzunluğa sahiptir. Turuncu nehrin en önemli noktalarından birini de Augrabies Şelalesi oluşturmaktadır. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin bir diğer önemli nehri olan ve 1.600 km'lik bir uzunluğa sahip olan Limpopo Nehri Güney Afrika'nın Botsvana ve Zimbabve ile olan doğal sınırını belirlemekte ve Hint Okyanusu'na dökülmektedir.

Güney Afrika Cumhuriyeti'ne ait olan ve üzerinde yaşam olmayan iki küçük adadan oluşan Prens Edward Adaları'da Hint Okyanusu'nun güney kesiminde yer almakta ve anakarada Port Elizabeth'in 1.770 km güneydoğusunda yer almaktadır.

İklim
Güney Afrika Cumhuriyeti konumu gereği iklimsel ve orografik açıdan büyük farklılıklar arz etmektedir. Ülkenin Namibya sınırına yakın batı bölgelerinde Kalahari çölü bulunup bu doğrultuda çöl iklimi yaşanabilirken, ülkenin Mozambik sınırına yakın güneydoğu bölgelerinde tropikal ormanlar gözlemlenebilmektedir. Ülkenin batı kıyı kesimlerinde kurak iklim ile birlikte yoğun ılıman okyanusal iklim yaşanmakta olup güney kıyı kesimlerinde yarı kurak iklim yaşanmaktadır. Her iki iklimin sonucu ortaya çıkan sıcak su akıntısı Agulhas Akıntısı ile soğuk su akıntısı Benguela Akıntısı, Ümit Burnu kısmında birbiriyle buluşmasını sağlamaktadır. Ülkenin iç kesimlerinde kurak ile yarı kurak iklim arasında geçişler görülmekte olup bu iklime uygun bozkır alanlar gözlemlenebilmektedir. Cape Town ve civarında Akdeniz iklimi gözlemlenmekte olup yoğun kar yağışları sadece yüksek noktalarda yaşanmaktadır.

Ülkenin güney yarım kürede yer alması nedeniyle kuzey yarım kürenin tam aksi mevsimler yaşanmaktadır. Ülkenin kış mevsimini yaşadığı Haziran ve Ağustos ayları arasında Drakensberg'in zirvesinde, yüksek yaylalarda ve Johannesburg ve civarında kar yağışı gözlemlenebilmektedir. Ülke genelinde gündüz sıcaklıkları 23 °C yer alırken, gece sıcaklık değerleri büyük oranda düşmektedir. Yazın gündüz sıcaklık değerleri 30 °C kadar çıkabilmektedir. Batı Kap bölgesi ile Cape Town civarında kışın serin bir iklim hakim olurken, yoğun olmayacak şekilde yağmur çiseleyebilmektedir. Bu bölgelerde yaz aylarının yaşandığı kasım ile mart ayları arasında sıcak ve kurak bir iklim gözlemlenmektedir. Kıyı kesiminde yer alan KwaZulu-Natal bölgesi boyunca nemli bir iklim hakim olup denizden esen serin rüzgarlar gerçekleşebilmektedir. Bu bölgelerde sıcaklık değerleri yıl boyu 25 °C ile 35 °C arasında gözlemlenebilmektedir.

Güney Afrika Cumhuriyeti'nin doğu kesimlerinde yer alan platolar genel olarak sıcak havanın etkisinde bulunmaktadır. Yarı çöl konumunda olan Karoo bölgesinde sıcaklıklar aşırı derecede artış göstermekte olup yıllık ortalama yağış miktarları 200 mm'nin altında gerçekleşmektedir. Kış aylarında gerçekleşen yağışlar ise düzensiz olarak yağmaktadır.

Ülkede bu denli farklı iklimlerin oluşmasında farklı nedenler sayılabilmektedir. Sıcak ve soğuk akıntıları, coğrafi yükseklik gibi nedenler bu alanda belirleyici olabilmektedir. Ülkenin doğu kıyılarında Hint Okyanusu'nda oluşan sıcak su akıntısı sıcaklığın etkisi ile yükselen su dolu havanın bölgeye yağmur olarak geri dönüşünün mümkün kılarken, batı kıyılarında nemden arındırılmış soğuk su akıntısının etkili olması ile kurak ve çöl oluşumunu mümkün kılabilmektedir. Bu oluşumlar nedeniyle ülkenin iç kesimlerinde de yıllık yağış ortalamaları düşük seyredebilmektedir.

Yaban hayat ve bitki örtüsü
Güney Afrika Cumhuriyeti 20.000'den fazla bitkiye ev sahipliği yapmaktadır. Ülkenin güneybatı bölgesinde bulunan ve dünyadaki ekolojik çeşitlilik açısından önemli bir yer tutan Fynbos'ta söz konusu bitkilerin 9.000 adeti gözlemlenebilmektedir. Ülkede gözlemlenen bitkilerin birçoğu bu bölgeye özgü endemik türler olup birçok botanik uzmanı Capensis adını verdikleri bu bölgeyi dünyadaki bitki çeşitliliği açısından dünyadaki altı noktadan biri olarak kabul etmektedir.

Ülkedeki bitkilerin çoğunluğunu her daim yeşil olan sert, ince ve iğne yapraklı bitkiler oluşturmaktadır. Bunların haricinde ülkede 130 farklı çeşidi bulunan iki çenekli, taçsız çiçekli bitkiler familyası olan Proteaceae'lar da sık bir şekilde görülmektedir.

Ülke genelinde birçok bitki türü bulunmasına rağmen ormanlık alanlar çok azdır. Güney Afrika Cumhuriyeti yüzölçümünün sadece %1'i ormanlarla kaplı olup bu ormanlar da ülkenin doğu kıyılarında Mozambik sınıra yakın bölgelerde bulunmaktadır. Bölgeye ilk Avrupalıların geldiği dönemlerde mevcut olan ağaçlar Avrupalı göçmenler tarafından ihtiyaçlar doğrultusunda kesilmiş, bu işlemler sonucunda da bölgeye özgü ağaçların soyu tükenmiştir. Avrupa'dan getirilerek dikilen okaliptüs ve çam ağaçları gibi bu bölgeye özgü olmayan ağaçlar kuraklığa, erozyona ve orman yangınlarına, yerel ağaç ve bitki türlerinin yok olmasına sebep olmuştur. Günümüzde bu tür sorunlara yol açan ağaç türleri kapsamlı çalışmalar doğrultusunda bölgeden uzaklaştırılmaktadır.

Ülkenin batı kıyılarına yakın bölgede bulunan Namaqualand bölgesinde hakim olan kurak ve sıcak havanın etkisiyle succulent, sarısabır ve sütleğen gibi bünyesinde sıvı barındıran bitkilerin hakimiyeti gözlemlenmektedir. Ülkede iç kesimlere doğru ilerledikçe hakim olan ve özellikle yüksek veldlerde gözlemlenebilen bitki örtüsü bünyesinde çalılık alanları ile akasya ağaçlarını barındıran yeşil otlaklardır. Ülkenin kuzeybatı bölgesine ilerledikçe yıllık yağış ortalamasının da etkisi ile seyrekleşen bitki örtüsü, Kalahari çölünün doğusunda geniş çayırlık alanlar, kuzeydoğuya doğru ilerledikçe de  daha sık bitki örtüsü olarak ortaya çıkmaktadır. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin Mozambik sınırı boyunca kurulu olan Kruger Ulusal Parkı'nda da baobab ağaçları gözlemlenmektedir.

Ülke genelinde zengin de bir yaban hayat bulunmaktadır. Burada bulunan birçok ulusal parklar ile oluşturulan yaban hayatı koruma bölgeleri sayesinde birçok yaban hayvan gözlemlenebilmektedir. Güney Afrika Cumhuriyeti 300'den fazla memeli hayvan, 500'den fazla kuş türü, 100'den fazla sürüngen hayvan ile birçok böcek ailesine ait hayvana ev sahipliği yapmaktadır. Afrika kıtasının Beş Büyük hayvanı olarak adlandırılan Afrika mandası, Afrika leoparı, aslan, Afrika fili ve kara gergedanı ülkede yaşamaktadır. Bunların haricinde impala, büyük kudu, gnu ve nyala gibi birçok antilop çeşidi ile birlikte zürafa, su aygırı, düğmeli domuz, bayağı zebra, çita, sırtlan ve Afrika yaban köpeği yaşamaktadır. Ülke genelinde deve kuşu ve flamingo kuş türleri içerisinde önemli bir yer tutmakta olup kıyı kesimleri ile küçük adalarda koruma altında bulunan penguenler yaşamaktadır.

Nüfus

Güney Afrika Cumhuriyeti, Afrika kıtasında nüfus yoğunluğunun çok olduğu ülkelerden biri konumundadır. 2011 yılında gerçekleştirilen son resmi sayım sonuçlarına göre ülke kıtanın en çok nüfusuna sahip 5. ülkesidir. Ülke nüfusunun çoğunluğu şehirlerde yaşamaktadır. Ülkenin özellikle kıyı kesimleri ile kuzeydoğu kesimlerinde nüfus yoğunluğu yaşanırken ülkenin batı ve kuzeybatı bölgeleri neredeyse insansız bölge konumundadır. Ülke genelinde 2015 tahmini verilerine göre ortalama yıllık nüfus artışı %1,33 seviyesindedir.

Güney Afrika Cumhuriyeti birçok Afrika ülkesinin aksine orta yaşlı bir nüfusa sahip olup 2020 tahmini verilerine göre %44,74'ü 0-24 yaş aralığındadır. Ülkenin sadece %6,09'u 65 yaş ve üzerindedir.

0-14 yaş: %27.94 (erkek 7,894,742/kadın 7,883,266)
15-24 yaş: %16.80 (erkek 4,680,587/kadın 4,804,337)
25-54 yaş: %42.37 (erkek 12,099,441/kadın 11,825,193)
55-64 yaş: %6.80 (erkek 1,782,902/kadın 2,056,988)
65 yaş ve üzeri: %6.09 (erkek 1,443,956/kadın 1,992,205)

Şehirde yaşayanların oranı 2022 verilerine göre %68,3 olan ülkede, nüfusun geri kalanı ülkenin geri kalan büyük bölümünde yaşamaktadır. Ülkede nüfusun yıllık artış oranı 2022 tahmini verilerine göre %0,93 düzeyindedir.

Etnik gruplar
Güney Afrika çok kültürlü bir ülke konumundadır. Birçok kültüre sahip farklı topluluklar iç içe yaşıyor olsa dahi geçmişte uygulanan ancak günümüzde geçerli olmayan Apartheid politikalarının bir sonucu olarak ülkede yaşayan kişiler kendisini belirli bir gruba üye hissetmekte ve bu farklı gruplar birbirinden ayrı alanlarda yaşamaktadır.

1991 yılına kadar Güney Afrika Cumhuriyeti anayasası toplumu dört büyük sınıfa ayırmaktaydı. Bu gruplar siyahlar, beyazlar, renkliler ve Asyalılar olarak adlandırılmaktaydı. Söz konusu olan yasa maddesi günümüzde anayasada yer almasa da birçok Güney Afrikalı kendisini bu gruplardan birine üye olarak hissetmekte, devlet tarafından yapılan belli istatistiklerde de bu kategoriler hala kullanılmaktadır.

Ülke nüfusunun %80,2'sini oluşturan siyahlar, Güney Afrika'da çoğunluğu oluşturmaktadır. Renkliler olarak adlandırılan grup %8,8 ile en kalabalık ikinci nüfusu oluştururken, beyazlar %8,4, Asyalılar ise %2,5 oranı ile diğer grupları oluşturmaktadır. Ülkede çoğunluğu oluşturan siyahlar ise yine kendi içerisinde farklı etnik gruplara ayrılmaktadır. Ülke genelinde Zulular, Xhosalar, Basotholar, Vendalar, Batsvanalar, Tsongalar, Svaziler ve Ndebeleler başta olmak üzere farklı etnik gruplar yaşamaktadır. Çoğu yasadışı bir şekilde Zimbabve'den ülkeye giren mülteciler de ülke genelinde yaşamaktadır.

Güney Afrika'da yaşayan beyazların çoğunluğunu özellikle 17. yüzyıldan itibaren bölgeye göç eden Hollandalı, Alman, Fransız ve İngiliz göçmenlerin neslinden gelen kişiler oluşturmaktadır. Güney Afrika Cumhuriyeti bu özelliği ile Afrika kıtasında en çok Avrupa kökenli kişiyi barındıran ülke konumundadır. Ancak son yıllarda ülkede yaşayan beyazların oranında düşüş yaşanmaya başlanmış, 1990'lı yıllardan itibaren bir milyona yakın beyaz Avrupalı ülkeyi terk etmiştir.

Renkliler olarak adlandırılan grubun üyeleri genellikle beyaz Avrupalılar ile yerliler veya kölelerin neslinden gelen melez topluluklardır. Bu tanımlama sömürge döneminde Apartheid politikalarında belirtilen ten rengi ayrımından dolayı kullanılmış bir kelime olarak dile yerleşmiştir.

Asya kökenli nüfusun çoğunluğunu Hindistan'dan gelen topluluklar oluşturmaktadır. Bu kişiler özellikle 19. yüzyıl ortalarında sözleşmeli işçi olarak şeker kamışı tarlalarında çalıştırılmak üzere ülkeye getirilmiştir. Hintlerin haricinde de Çin kökenli nüfus da ülkede yaşamaktadır.

Dil

Güney Afrika Cumhuriyeti'nde Apartheid döneminin sona ermesi ile birlikte resmi olarak on bir ulusal dil belirlenmiştir. Bunlar, İngilizce, Afrikaanca, Güney Ndebelece, Güney Sothoca, Kuzey Sothoca, Svatice, Tsongaca, Tswanaca, Vendaca, Xhosaca ve Zuluca olarak sıralanır. Bu kadar çok resmi dile sahip olma özelliği ile Güney Afrika Cumhuriyeti, dünya üzerinde Bolivya ve Hindistan'dan sonra en çok resmi dile sahip ülkelerden biri konumundadır. Ülke nüfusunun %60'a yakını Afrikaanca dilini ana dillerinden biri olarak kullanmaktadır. Özellikle beyazlar ve renkliler olarak sınıflanan gruplar arasında Afrikaanca önemli bir yer tutmaktadır. Bunun haricinde 2011 resmi verilerine göre nüfusun %22,7'si Zuluca, %16'sı Xhosaca dilini konuşurken nüfusun sadece %9,6'sı tarafından ana dil olarak İngilizce konuşulmaktadır.

Ülke, Afrika kıtasında Avrupa dili olmayan dillerin rahat bir şekilde konuşulduğu ve resmi dil olarak da kabul görülen ender ülkelerden biri konumundadır.

Din
Ülke genelinde nüfusun %79,7'si Hristiyan dinine mensuptur. Burada Protestan mezhebine göre inancını yaşayanların oranı %36,6 olarak ifade edilirken Katolik mezhebine inananların oranı %7,1 düzeyindedir. Diğer Hristiyan mezheplerine göre inancını yaşayanların oranı ise %36 seviyesindedir. 2001 verilerine göre ülkede İslamiyet dinine inananlar %1,5 ile düşük seviyede bulunmakta olup Müslümanlar Güney Afrika Cumhuriyeti'nde azınlıkta yer almaktadır. Güney Afrika'da nüfusun %2,3'ü diğer dinlere inandığını beyan ederken %15'i herhangi bir dine inanmadığını, %1,5'i ise dini ile ilgili bilgi vermek istemediğini ifade etmiştir.

Sosyal durum

Sağlık
Ülkede temiz su kaynaklarına ulaşabilen nüfusun oranı genel Afrika ortalamasına göre yüksek düzeyde olup 2012 tahmini verilerine göre nüfusun neredeyse tamamı (%95,1'i) temiz kaynaklardan su temin edebilmektedir. Tam teçhizatlı sağlık hizmetlerinden yararlanma oranının yüksek olduğu ülkede, nüfusun %74,4'ü bu yönde bir hizmet alabilirken %25,6'sı ilkel şartlarda sağlık hizmeti alabilmektedir. Ülke içerisinde orta düzeyde ishal, hepatit, tifo hastalıkları görülebilmektedir. AIDS, Afrika kıtasının genelinde görülen yüksek düzeylerde görülmekte olup bu oran 2013 tahmini verilerine göre %19,05 seviyesindedir.

Eğitim
Ülke genelinde 15 yaş ve üzerinde okuma yazma bilenlerin oranı 2015 tahmini verilerine göre %94,3 düzeyindedir. Bu oran erkeklerde %95,5 iken kadınlarda %93,1 seviyesindedir. Güney Afrika Cumhuriyeti genelinde dokuz yıl kesintisiz okula gitme zorunluluğu bulunmaktadır. Ülkede bulunan okulların çoğunluğu devlet okulu olup bu okulların yanı sıra özel okullarda da eğitim verilmektedir. Ülkede yedi yaşına girmiş bir çocuk yedi yıl boyunca primary school olarak adlandırılan ve herhangi bir ücrete tabi olmayan ilkokul eğitimi almaktadır. Bu eğitimden sonra başlayan ve iki yıl süren high school ücrete tabi bir konumdadır. 1996 yılından bu yana söz konusu iki yıllık high school eğitiminden sonra okula gitme zorunluluğu sona ermektedir.

Güney Afrika Cumhuriyeti'nde Afrika kıtasının en önemli üniversitelerinden bazıları bulunmaktadır. 2010/2011 eğitim yılında dünyanın en iyi üniversiteleri içerisinde 107. sıra ile Cape Town Üniversitesi, Afrika kıtasının en iyi üniversitesi konumunda yer almaktadır.

Suç oranları
Ülke genelinde suç oranları yüksek düzeyde seyretmektedir. Emniyet verilerine göre Mayıs 2008 ile Mayıs 2009 arasında 2,1 milyon şiddet içerikli suç dosyası oluşturulmuştur. Güney Afrika dünya genelinde suç oranlarının en yüksek olduğu ülkelerin başında gelmektedir. Dünya genelinde sadece Kolombiya'da daha yüksek suç oranları bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler'in verilerine göre ülke 1998 ile 2000 yılları arasında ateşli silahlar ile ölümde, tecavüzde ve yaralanmalarda en üst noktada yer almış; cinayetlerde ikinci ve hırsızlık olaylarında da dünya genelinde dördüncü sırada yer almıştır. 2001 yılında açıklanan verilere göre, Nisan 2000 ile Eylül 2001 döneminde her güne 59 cinayet, 149 tecavüz olayı düşecek şekilde şiddet olayları yaşandığı belirtilmiştir. Dönemin Güvenlik Bakanı ise yaptığı açıklamada bundan sonra bu tip verilerin uygun olduğu takdirde yılda bir kez açıklanacağını ifade etmiş, bu şekilde toplumun moralini bozacak verilerin gündeme getirilmemesinin hedeflendiğini açıklamıştır. Toplum arasında oluşan sosyal farklılıklar, zengin ile fakir toplum arasında yaşam tezatlığı ve çelişkisi ile yüksek işsizlik oranları bu durumların yaşanmasında başlıca sebep olarak gösterilmektedir. Günümüzde suç oranlarında aşağı yönde gelişmeler gözlemlense de, suç oranlarının hala yüksek düzeyde olduğu kabul edilmektedir.

Tarih

Erken tarih
Güney Afrika Cumhuriyeti'nin kurulu olduğu bölgelerde paleoantropolojik olarak en eski fosillerinden bazıları ortaya çıkarılmıştır. Taung'un Çocuğu olarak adlandırılan ve Taung'da bulunan fosil ile birlikte Krugersdorf'ta bulunan Sterkfontein mağaralarında bulunan Australopithecus africanus'a ait kalıntılar 3,5 milyon yıl öncesine dayandırılmaktadır. Bu ön-insanların yaşamasından sonra bölgeye göç sonucu gelen Bantu grupları Limpopo nehrini geçerek günümüzde Güney Afrika'nın kurulu olduğu bölgelere yerleşerek çiftçi ve çoban olarak yerleşmişlerdir. Söz konusu dönemlerde bu bölgelerde yaşayan Buşmanlar ve Koikoinler bölgelerinden uzaklaştırılmıştır.

Hollanda sömürge dönemi
Güney Afrika'da modern tarih Hollandalı Jan van Riebeeck'in Hollanda Doğu Hindistan Şirketi adına Ümit Burnu'nda bu yolu kullanan gemilerin personellerin için mola verebilecekleri bir tedarik istasyonu kurması sonrası başlamıştır. Bu bölgeye konum uygunluğu nedeniyle 6 Nisan 1652 tarihinde kurulan bu istasyon ile Avrupa ile Güneydoğu Asya arasında seferler düzenleyen gemilerin personellerinin dinlenmesi planlanmıştır. 17. yüzyıl ile 18. yüzyıl arasında bölgede giderek artan yerleşim ilk olarak Khoisan topluluklarını boşalttığı batı bölgelerde başlamış, 1770 yılından itibaren de  doğuya doğru ilerleme başlatılarak Bantu grupların yaşam sınırlarına dayanmıştır. Burada iki topluluğun karşılaşması neticesinde Avrupalı yerleşimciler ile Xhosa toplulukları arasında Sınır Savaşları adı verilen ve 1779 ile 1879 yılları arasında gerçekleşen toplamda dokuz adet savaş yaşanmıştır. Bölgeye yerleşen Hollandalılar kendi dönemlerinde bölgeye Endonezya, Madagaskar ve Hindistan'dan birçok köle getirmiş, bu süreç sonucunda 1743 yılında yerleşim yerinde Avrupalı göçmenlerden fazla kölenin yaşadığı bir durum ortaya çıkartılmıştır. Bu yıllarda bölgeye getirilen köleler ilerleyen yıllarda beyazlar ile evlenerek daha sonra ülke tarihinde Sanlar ile birlikte renkliler olarak sınıflandırılan grubun üyelerini oluşturmuşlardır.

19. yüzyıl dönemi

Hollanda Doğu Hindistan Şirketi'nin iflasın eşiğine geldiği bir dönemde, 1797 yılında, bölgede Hollanda hakimiyetinin azalması ile birlikte Büyük Britanya Ümit Burnu civarındaki bölgeleri işgal etmeye başlamıştır. Koalisyon Savaşı neticesinde Napolyon Bonapart Hollanda'yı işgal etmiş, bu işgal neticesinde 1795 yılında kurulan Batavya Cumhuriyeti de Britanya ile bugüne kadar var olan işbirliğini sonlandırma kararı almıştır. Burun bölgesinin Britanya tarafından arka bahçeden girilerek elde edilmesi bölgenin Fransa'nın kontrolü altına girmesine karşı alınmış bir önlemin bir göstergesi konumundaydı. Britanya bölgeyi her ne kadar 1802 yılında Amiens Antlaşması kapsamında Hollanda'ya geri vermiş olsa da, 1806 yılında bölgenin yeniden hakimi olmuştur. Bu hakimeyi sağlamlaştırmak adına bölge tümden krallığa ait koloni bölgesi olarak ilan edilerek sürekli koloni bölgesi olarak Burun Kolonisi'nin kuruluşu gerçekleştirilmiştir. Bu yıllarda hala devam eden Sınır Savaşları kapsamında Britanya, Xhosalar'dan elde edilen bölgelere yerleşerek hakimiyetini Büyük Balık Nehri kıyılarına kadar genişletmiştir. Britanya elde ettiği bölgelerin sınırlarını sağlamlaştırarak içeride kalan kısımlara yeni yerleşim yeri kurulmasına olanak sağlamıştır. 1833 yılında Britanya parlamentosunda köleliğin tüm hakim olunan bölgelerde kaldırıldığını beyan eden yasayı onaylaması neticesinde Britanya bölgelerinde yaşayan birçok Afrikaner için geçim kaynağı ortadan kalkmıştı. Bu karardan etkilenmemek ve köleleri gündelik hayatlarında kullanabilmek için Büyük Göç adını verdikleri göçü başlatacak olan  ve Voortrekker (Türkçe:Önden göç edenler) olarak adlandırılan grup Britanya hakimiyetinin dışında kalan bölgelere göç etmiştir. 1835 ile 1841 yılları arasında gerçekleştirilen Büyük Göç süresince 14.000 Afrikaner (Boer) Turuncu Nehir'in kuzey kıyılarına göç etmiş, burada da birçok Boer cumhuriyetleri kurarak yaşamaya devam etmişlerdir. Bu cumhuriyetler arasında en uzun soluklu olanlar ise Transvaal Cumhuriyeti ile Özgür Orange Devleti olmuştur.

1867'de elmasın, 1886 yılında da altının bölgede bulunması ile ticari açıdan önem kazanan bölgeye Avrupa kıtasından büyük bir göç dalgasının oluşmasına sebep olmuştur. Bu göç dalgası nedeniyle bölgede yaşayan yerliler daha da ayrımcılığı uğramasına ve sömürü altında yaşamasına sebebiyet vermiştir. Bölgede hakimiyetleri sürdürme amacında olan Boerler 1880 ile 1881 yılları arasında gerçekleşen I. Boer Savaşı ile Britanya'nın genişleme politikalarına karşı savaşmış, sayıca daha az olmalarına rağmen, coğrafi şartlara kendilerini ve kıyafetlerini daha uyumlu getirdikleri için Britanyalılar'a karşı üstünlük sağlamışlardır.

20. yüzyıl dönemi
1899 yılında itibaren başlayan II. Boer Savaşı'nda bir önceki sıkıntıları yaşamamak adına bölgeye daha fazla destek kuvvet sevk eden Britanya, 1902 yılına kadar süren savaş neticesinde önemli kazanımlar elde etmiş, son Boer cumhuriyetlerini de işgal ederek hakimiyet alanına dahil etmiştir. Bu savaşın önemli sebeplerinden birini de Witwatersrand'da bulunan zengin altın madenleri bölgesinin hakimiyeti oluşturmaktaydı. Bu süreç yaşanmadan önce Boer cumhuriyetlerinin Alman İmparatorluğu ve Alman Güneybatı Afrikası ile ittifak arayışına girmesi, bu bölgelerdeki hakimiyetini tehlike altında göre Britanya'nın bu adımları atmasında önemli bir etken olmuştur. Boerlerin sayısal olarak azınlıkta kalmasının yanında Britanya'nın sürekli destek kuvvet ile bölgedeki varlığını arttırması sonucunda Boerler savaştan yenilgi ile ayrılmışlardır. Vereeniging Antlaşması kapsamında işgal edilen iki Boer cumhuriyeti (Transvaal ve Özgür Orange Devleti) tamamen ilhak edilerek Büyük Britanya İmparatorluğu'nun bir parçasi haline getirilmiştir. Buralarda yaşanan Boerlerin mağduriyet yaşamaması ve hayatlarını kolaylaştırmak adına önemli kazanımlar sunulmuş ve Felemenkçe resmi dil olarak kabul edilmiştir. Bu antlaşmada beyazlar adına kolaylaştırıcı adımlar atılırken bu iki eski Boer cumhuriyetinde yaşayan beyaz olmayanların medeni haklarında kısıtlamalar yapılmıştır.

Dört yıl süren müzakereler sonucunda II. Boer savaşının bitiş gününün sekizinci yıl dönümünde bölgede bulunan dört Britanya kolonisi olan Burun Kolonisi, Natal Kolonisi, Transvaal Kolonisi ve Oranj Nehri Kolonisi'nin bir araya getirilerek kendi kendine yönetebilen Güney Afrika Birliği dominyonu oluşturulmuştur. 1934 yılında birlik içerisinde yaşayan Britanyalı ve Boerleri barıştırarak yeniden bir araya getirmek adına Britanya partisi olan South African Party (Türkçe: Güney Afrika Partisi) ile Boerlerin partisi olan Nasionale Party (Türkçe: Ulusal Parti) birleştirilerek United Party (Türkçe: Birleşik Parti) adı verilen parti oluşturulmuştur. Bu birliktelik 1939 yılında II. Dünya Savaşı'nda Büyük Britanya'nın saflarında savaşma konusunda yaşanan anlaşmazlık nedeniyle dağılmıştır. Adolf Hitler'in Almanya'sına özenen ve bu doğrultuda ırkların ayrımını savunan sağcı bir parti olan Nasionale Party, bu yönde bir adımın atılmasını kabul görmemiş ve birliktelik sonlandırılmıştır.

Apartheid

II. Dünya Savaşı'nın sona ermesi sonrasında ülkede azınlıkta olan beyazlar, hakimiyetlerini Nasionale Party önderliğinde genişletmiş, Apartheid politikalarını otoriter bir şekilde uygulamaya koymuşlardır. Bu politikalar doğrultusunda parlamentodan birçok yasa kabul edilerek geçirilmiş, bu nedenle ülkede sistematik olarak iki sınıflı, birçok kişinin haklarını kısıtlayan bir toplum yapısı oluşturulmuştur.

Bu uygulamaların en somut adımları yaşam alanlarında atılmış, yerleşim yerlerinde Avrupa kökenli beyazlar ile diğer ırklar arasında yapay sınırlar çizilerek birçok diğer grup üyesi beyazlardan ayrılmıştır. Çoğunluğu siyahiler olmak üzere diğer ırk üyeleri bu ayrıştırma adımlar neticesinde ekonomik açıdan zarara uğratılmış ve zararı karşılanmamıştır. Bu süreçte beyaz Avrupalılar dışında kalan siyahiler, renkliler ve Asya kökenliler birçok engele maruz bırakılmıştır. Uygulamaların tek amacı Afrika kökenli siyahilerin native reserves olarak adlandırılan (ileride Bantustan olarak adlandırılacak) bölgelere toplanmasını sağlamak ve ileride de bu bölgelerin adım adım bağımsızlığa yönlnedirilerek bağımsızlıklarının tanınmasıydı. Bu süreçte beyazların siyasi hedefleri doğrultusunda adımlar atılmış, bu doğrultuda toprak kaybı söz konusu olsa da beyaz ırkın ülkenin tek ırkı olarak kalabilmesi için bu adımlardan geri dönülmemiştir. Bu uygulama dört bölgede başarılı olmuş ve Ciskei, Venda, Bophuthatswana ve Transkei bantustanları süreç içerisinde kendi kendilerini bağımsız bir şekilde yönetme başarısına ulaşmışlardır.

1960'lı yıllarda ciddi bir ekonomik kalkınma yaşayan ülke, bu süreçte Afrika kıtasının ilk ve tek ülkesi olarak gelişmiş ülke statüsüne kavuşmuştur. Bu süreçte ülke genelinde dış yatırımlar gerçekleştirilmiş, birçok yurt dışı menşeli firma ülkede fabrika kurmuş ya da var olan fabrikalara ortak olmuştur. Ancak bu süreçte gerçekleşen yatırımlardan elde edilen kazanımlar uygulanan politikalar nedeniyle sadece beyazların refahı için kullanılmış, toplum arasında eğitim, mesleki öğrenimler ve maaş dağılımları gibi konularda etkisini uzun yıllar içerisinde de gösterecek şekilde farklılıklar ortaya çıkmıştır.

Başta Afrika ve Asya üye ülkelerinin baskıları sonucu Güney Afrika üyesi olduğu İngiliz Milletler Cemiyeti'nden 1961 yılında ihraç edilmiş, tekrar birliğe alınması ise 33 yıl sonra 1994 yılında gerçekleştirilmiştir. 1960 yılında gerçekleştirilen ve ülkenin dominyon olarak kalması ile yeni bir yönetim şekli ile cumhuriyet olarak ilan edilip edilmemesini halka soran referandum sonucunun yanı sıra Republic of South Africa Constitution Act (Act No. 32 / 1961) ile birlikte Güney Afrika Birliği adını değiştirerek Güney Afrika Cumhuriyeti adını almıştır. Bu gelişmelerin ışığında baskı altında olan siyah nüfusun umutsuzluğu artış göstermekteydi. 1976 yılında gerçekleşen ve Soveto Ayaklanması olarak da adlandırılan Soveto'daki öğrencilerin ayaklanmasına karşı sert önlemler alan emniyet güçleri gösterilerde 176 siyahi öğrencinin ölmesine neden olmuş, yaşanan bu olaylar sonucunda ülke genelinde ırkçı rejime ve uygulanan Apartheid politikalarına karşı geniş çaplı protesto gösterileri düzenlenmiştir. 1980'li yıllardan itibaren ülke üzerinde artan uluslararası baskılar sonucu ülkeye karşı yaptırımlar uygulanmıştır.

Apartheid döneminin sonu

1990'lı yıllarda artan isyanlar, gösteriler, grevler ve zaman zaman Anti-Apartheid hareketleri tarafından gerçekleştirilen terör olayları sonucunda iktidardaki Nasionale Party kendi iktidarını yetkisizleştirilmesi konusunda ilk adımları atarak o güne kadar yasadışı olarak kabul edilen başta Afrika Ulusal Konseyi (ANC) olmak üzere birçok muhalif partilerin yasağını kaldırmış, Nelson Mandela gibi 27 yıldır cezaevinde bulunan direnişçi önderini serbest bırakma kararı almıştır. Apartheid politikalarını belirleyen yasa maddeleri zaman içerisinde yasadan kaldırılmış, tüm toplumun ilk defa özgürce oy kullanabileceği 1994 seçimleri gerçekleştirilmiştir. 27 Nisan 1994 tarihinde yapılan seçimler neticesinde ANC oyların %62 ile büyük çoğunluğunu elde etmiş, 400 sandalyeli mecliste 252 sandalye kazanmıştır. Bu seçimler ile birlikte iktidarı ele alan ANC, bu iktidarını günümüzde de korumaktadır. Nelson Mandela, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin ilk siyahi başkanı olarak devlet başkanı makamına seçilmiş, bunun yanı sıra Nasionale Party'nin son devlet başkanı olan Frederik Willem de Klerk ile birlikte Apartheid politikalarının sona erdirilmesi konusunda attıkları adımlar nedeniyle Nobel Barış Ödülü'ne layık görülmüştür.

1999 yılına kadar bu görevde kalan Mandela, 1999 yılında görevi Thabo Mbeki'ye devretmiştir.

21. yüzyıl dönemi
2004 yılında gerçekleştirilen üçüncü bağımsız seçimlerde oylarını arttırma başarısı gösteren ANC, geçerli oyların %69,7'sini elde etmiş, aynı zamanda devlet başkanı Mbeki ikinci kez devlet başkanlığı görevine getirilmiştir.

2008 yılının Mayıs ayında ülkenin belli bölgelerinde özellikle Zimbabve'den gelen göçmenlere karşı yabancı düşmanlığı kapsamında gerçekleştirilen saldırılar sonucu karışıklıklar yaşanmasına neden olmuş, bu kapsamda Malavi bu ülkede yaşayan tüm vatandaşlara geri dönmesi konusunda çağrıda bulunmuştur.

2008 yılında devlet başkanı Mbeki kendisi hakkında rakibi Jacob Zuma'nın davasını olumsuz şekilde etkilediği yönünde açıklamaların yapılması sonucunda görevinden istifa etmiş, yerine geçici olarak Kgalema Motlanthe devlet başkanı olarak atanmıştır. 2009 yılında gerçekleştirilen seçimlerde ANC bir önceki seçimlere göre 15 sandalye kaybetse de yine birinci parti olarak seçimleri kazanmış, Jacob Zuma'da yeni devlet başkanı olarak seçilmiştir.

Ülke genelinde güncel olarak son seçimler olan 2014 seçimlerinde, ANC bir kez daha birinci parti olarak ayrılmış, oyların %62'sini elde ederek 249 sandalyenin sahibi olmuştur. ANC yine bir önceki seçimlere göre 15 sandalye daha az kazanmasına rağmen en yakın rakibinden 160 fazla sandalye elde etme başarısını göstermiştir. Bu seçimler sonucunda da Zuma ikinci bir dönem için devlet başkanlığı koltuğuna oturmuştur.

Siyaset

Güney Afrika Cumhuriyeti anayasa ile yönetilen bir cumhuriyettir. Günümüzde yürürlükte olan anayasa dönemin devlet başkanı Nelson Mandela tarafından 10 Aralık 1996 yılında imzalanmış ve 3 Şubat 1997 tarihinde de yürürlüğe girmiştir. Bu anayasanın kabulünden önce ülke Apartheid döneminin sona erdiği 1994 ile 1996 yılları arasında geçici bir anayasa oluşturulmuş ve bu süreçte de yeni ve kalıcı bir anayasanın oluşturulması yönünde çalışmalar gerçekleştirilmiştir.

Güney Afrika Cumhuriyeti Apartheid yönetiminin uygulandığı 1983 yılında kabul edilen yasa çerçevesinde dünya üzerinden pek görülmeyen ve tercih edilmeyen bir siyasi yapıya geçmiş ve 1984 ile 1994 yılları arasında üç kanattan oluşan bir parlamento ile yönetilmiştir. Buna göre ülkede yasalarla dört ırka ayrılan topluluklardan üçü olan beyazlar House of Assemblyde, renkliler House of Representativesde ve Asyalılar ise House of Delegates ismini verdikleri parlamentoda söz hakkına sahip olmuşlardır. Parlamentolar arası herhangi bir anlaşmazlık ya da uyuşmazlıkta beyazların parlamentosu olan House of Assembly'nin kararlı geçerli kabul edilmiştir.

Günümüzde Güney Afrika Cumhuriyeti'nde iki kanatlı bir parlamento yapısı mevcuttur. Cape Town'da bulunan bu parlamentoların ilki 400 sandalyeden oluşan National Assembly olarak adlandırılan ulusal meclistir. Ulusal meclis üyeleri beş yılda bir gerçekleştirilen seçim ile belirlenmektedir. Ülkede ikinci parlamento kanadını oluşturan National Council of Provinces (Türkçe: İller Ulusal Konseyi) toplamda 90 sandalyeden oluşmakta olup üyeleri beş yılda bir seçilmektedir. Ülkenin idari yapısı gereği mevcut olan dokuz il bu meclise nüfus sayısı ve yüzölçümü büyüklüğüne bakılmaksızın dolaylı seçimler ile belirlenen on üye göndermektedir. Bu on üyenin altısı il meclisine seçilen kişilerden oluşurken, dört üye içerisinde ilin başbakanın da bulunduğu özel delegelerden oluşmaktadır. Söz konusu on kişilik gruba ilin başbakanı önderlik etmektedir.

Ülkede 1995 yılında bu yana var olan Parliamentary Monitoring Group (Türkçe: Parlamento Gözlem Grubu) parlamentodan bağımsız olarak burada atılan adımların doğruluğunu denetlemekte ve doğrulanabilir bilgilerin kamu ile paylaşılması yönünde faaliyetlerde bulunmaktadır.

Güney Afrika Cumhuriyeti çok partili bir siyasi sisteme sahip olup başkanlık sistemi ile yönetilmektedir. Ülkenin devlet başkanı beş yıllık bir süre için seçilmekte olup aynı kişi bu göreve ikinci bir beş yıl için yeniden seçilebilmektedir. Devlet başkanı olarak görev yapan kişi aynı zamanda hükûmetin de başkanı olarak da görevini gerçekleştirmektedir.

Ülkenin 1961 yılında cumhuriyeti kabul etmesi sonucu oluşturulan devlet başkanlığı makamından önce söz konusu makam Genel Vali adı ile Büyük Britanya tarafından atanan kişi tarafından yürütülmekteydi. Ülke 1961 yılında cumhuriyeti ilan etmiş olsa da ilk demokratik seçimler Apartheid döneminin sona ermesinden sonra Nisan 1994 tarihinde gerçekleştirilmiştir. Bu seçimler ile birlikte Apartheid döneminin sona ermesi adına uzun süreçli faaliyetlerde bulunan ve 1960 ile 1990 yılları arasında faaliyetleri yasadışı olarak kabul edilen Afrika Ulusal Konseyi ülkede seçimlerden başarılı bir şekilde ayrılmaktadır.

Dış siyaset
Güney Afrika Cumhuriyeti Milletler Cemiyetinin kurucu üyelerinden biri olmuş, söz konusu yapının son erdirilip oluşturulan Birleşmiş Milletlerin de kurucu üyeleri arasında yer almıştır. Birleşmiş Milletler'in kuruluşunda oluşturulan BM'nin yasası olarak kabul edilen Birleşmiş Milletler Bildirgesi'nin oluşumunda dönemin Güney Afrika Birliği başbakanı olan Jan Christiaan Smuts yoğun faaliyetlerde bulunmuştur. Ülkenin içerisine bulunduğu Apartheid dönemi boyunca uluslararası alanda dışlanan ve boykot edilen Güney Afrika Cumhuriyeti, bu süreçte 1977 yılında BM tarafından silah ambargosu ile birlikte birçok yaptırımına maruz kalmıştır. Ülkede bulunan birçok yatırımcı ülkeyi terk etmiş, yatırım yapmayı reddetmiş ya da bu ülke ile işbirliği yapılmasını engellemiştir. Sportif alanda da uluslararası organizasyonlardan men edilen Güney Afrika Cumhuriyeti, turizmde de söz konusu olumsuz etkileri yaşamış ve turist ziyaretlerinde büyük düşüşler yaşamıştır. Dönemin başbakanı olan Pieter Willem Botha yaşananları total onslaught (Türkçe: toplu saldırı) olarak adlandırmış ve bu uluslararası adımlara karşı maaşların dondurulması, deregülasyon ve özelleştirme gibi konuları içeren Bothanomics adını verdiği hükûmet programını açıklamıştır.

Güney Afrika Cumhuriyeti birçok uluslararası organizasyonlarda üye olarak bulunmaktadır. Birleşmiş Milletler, Afrika Birliği, Uluslararası Para Fonu, Güney Afrika Kalkınma Topluluğu, Dünya Ticaret Örgütü ülkenin üyeliğinin bulunduğu organizasyonlardan birkaç tanesidir. Ülke ayrıca Afrika kıtasının tek temsilcisi olarak G20 ile BRICS organizasyonlarında yer almaktadır.

Üç başkent
Ülkenin önceli olan Güney Afrika Birliği'ni oluşturan dört farklı sömürge bölgesi olan Cape Kolonisi, Natal Kolonisi, Transvaal Kolonisi ve Oranj Nehri Kolonisi'nin adları yeni ülkede Burun, Natal, Transvaal ve Özgür Devlet olarak adlandırılmış, sömürge bölgesinde bulunan parlamentolar feshedilerek il meclisleri oluşturulmuştur. Geçmiş dönemlerde tek başına bağımsız olan ve ilerleyen süreçte Britanya sömürge bölgesi olan yeni ülkenin yeni illeri arasında ülkenin başkentinin belirlenmesi safhasında da rekabet yaşanmıştır. Ülkenin başkentinin belirlenmesi sürecinde illerden birinin mağduriyet yaşamaması için üç farklı başkent belirlenmiş, bu bağlamda Pretoria idari başkent, Cape Town yasama başkenti ve Bloemfontein'de adli başkent ilan edilmiş, Natalia Cumhuriyeti'nden sonra Natal Kolonisi'nin de başkenti konumunda olan Pietermaritzburg'da herhangi bir başkent görevi verilemediği için maddi tazminat elde etmiştir.

Ordu
Ülkenin silahlı gücü olan South African National Defence Force (SANDF) ülkenin ordusunu oluşturmaktadır. Apartheid döneminin sona ermesi ile 1994 yılında oluşturulan bu yapının günümüzde 60.000 aktif mensubu bulunmaktadır. SANDF, South African Army adı ile kara kuvvetleri, South African Air Force ile hava kuvvetleri, South African Navy ile deniz kuvvetleri ve South African Military Health Service adı ile de sağlık hizmetleri veren birlikleri bulunmaktadır. 1994 yılına kadar zorunlu olan askerlik eğitimi söz konusu yılda kaldırılmış ve gönüllü profesyonel bir ordu oluşturulmuştur.

İdari yapılanma

Güney Afrika Cumhuriyeti 1996 anayasasında belirlendiği haliyle üç idari düzeye ayrılmış konumdadır. Ülke yönetiminin en tepe noktasında devlet başkanı yer alırken, ikinci sırada devlet başkanının önderliğinde kurulan ulusal hükûmet ile bu hükûmete bağlı idari yapılar.

Hükûmete bağlı idari yapıları oluşturan dokuz adet il, bu ili yöneten başbakan ve başbakana bağlı Executive Council (Türkçe: Yürütme kurulu) bu idari yapının temelini oluşturmaktadır. Söz konusu dokuz il toplamda sekiz adet metropolitan municipalities (Türkçe: Büyükşehir Belediyesi) ve 44 adet district municipalities (Türkçe:İlçe belediyesi) 'den olmak üzere toplam 52 adet ilçeden oluşmaktadır. İllerde bulunan 44 adet ilçe belediyeler de 226 local municipalities (Türkçe:Yerel belediye) den oluşmaktadır.

Apartheid döneminin sona erdiği 1994 yılında o güne kadar bağımsız ya da yarı bağımsız konumda olan Bantustan (diğer bir adı ile Homelands) bölgelerinin Güney Afrika'nın yeni siyasi yapısına entegre edilmesi gerekmekteydi. Bu sebepten dolayı o güne kadar var olan dört adet il ortadan kaldırılmış, tüm Güney Afrika Cumhuriyeti topraklarını kapsayacak şekilde yeni dokuz il oluşturulmuş, bu illerde toplamda 52 adet ilçeye ayrılmıştır. Güney Afrika Cumhuriyeti'nin illeri şu şekildedir:

Şehir
2000 yılında kabul edilen yeni belediye reform yasasına göre birçok Güney Afrika Cumhuriyeti şehri civarında yer alan mahalle ve nahiyelerle birleştirilmiştir. Bu birleşim ile ortaya çıkan büyükşehir belediyelerinin ismi değiştirilmiş, bu değişiklikte de yeni Güney Afrika Cumhuriyeti'nin bir yansıması olarak Bantu dilinden türeyen isimlerin konulmasına özen gösterilmiştir. Ülkede yer alan sekiz büyükşehir belediyeyi oluşturan şehirler şu şekildedir:

Ekonomi

Ekonomi tarihi

Güney Afrika Cumhuriyeti'nin kurulu olduğu bölgelerde uzun süre geçim ekonomisi uygulanmış ve bu doğrultuda tarımsal faaliyetler gerçekleştirilmiştir. Bu alanda gerçekleştirilen faaliyetlerin büyük bölümü kişisel tüketimi karşılamak için gerçekleştirilmiştir. Bölgeye gelen ilk beyaz göçmenler 1652 yılında Cape Town'da kurdukları tedarik istasyonu ile buraya yanaşan gemilerin personeline gıda dağıtımında bulunmuştur. Bu istasyonda dağıtılmak üzere gıda ürünleri ekilmiş ve yetiştirilmiştir. Bölgede tarıma dayalı ekonomi 1867 yılına kadar hakim olmuş, söz konusu yılda Turuncu nehrin kıyılarında elmasın bulunması ile tarım geri plana düşmüştür. Ülkede Transvaal'ın doğu kesimlerinde altın madenin de bulunması ile bölge birçok altın bulma ümidiyle bölgeye gelen kişilerle dolmuştur. 1886 yılında Witwatersrand'ta ilk altının ortaya çıkarılması ile bölgede altına hücum olarak tanımlanan hareket başlatılmış, bu hücum Johannesburg şehrinin kurulmasına yol açmıştır. II. Boer Savaşı neticesinde bölgenin hakimiyetinin Büyük Britanya'ya geçmesi ile birçok yeraltı madeni gün yüzüne çıkarılmıştır. Apartheid döneminde madenlerden elde edilen gelirlerin büyük bölümü beyazlar arasında dağıtılmış, buna karşılık daha tehlikeli ve zor işlerde çalışan siyahi maden işçileri çok daha kötü maddi şartlarda çalışmak durumunda bırakılmıştır. Bu işlerde çalışanların çoğu da işçi olarak farklı ülkelerden gelen kişilerdi. Buna göre 1977 yılında 128.000 Lesotho vatandaşı madenlerde çalışmak üzere ülkeye gelmiştir.

Afrika kıtasının en büyük ekonomilerinden birine sahip olan ülke, Uluslararası Para Fonu'nun Ağustos 2016'da açıkladığı verilere göre Afrika kıtasının en büyük ekonomisi özelliğini Nijerya'dan alarak yeniden elde ettiği ifade edilmiştir.

Yeraltı madenleri
Yeraltı madenleri açısında zengin bir ülke konumunda olan Güney Afrika Cumhuriyeti'nde ihracat gelirlerinin %40'ı ile %50'si arasındaki kazancı madenler oluşturmaktadır. Ülke gerçekleştirdiği krom ihracatı ile dünya genelinde gerçekleştirilen krom ihracatının %44'ünü tek başına sağlamaktadır. Bunun haricinde platin, vanadyum ve mangan ihracatı da ülke ekonomisinde önemli bir yer tutmaktadır. Ülkede yeraltı madeni olarak bulunan diğer madenler ise altın, elmas, kömür, demir cevheri, nikel, titanyum, antimon ve paladyum olarak listelenmektedir.

Öte yandan bugüne kadar bulunan dünyanın en büyük elması 1905 yılında Güney Afrika Cumhuriyeti'nde keşfedilmiş olup, 3.106 karatlık Cullinan elması 105 parçaya kesilmiştir. Söz konusu elmasın parçalarının bir bölümü İngiliz Kraliyet ailesine ait mücevherlerde kullanılmıştır.

Tarım
Güney Afrika Cumhuriyeti'nde Gayri safi yurt içi hasılanın sadece %2,4'ü tarım faaliyetleri oluşturuyor olsa da, ülke dünyanın en büyük üçüncü tarım ürünleri ihracatçısı konumundadır. Ülke genelinde başta mısır ve buğday olmak üzere hububat ürünleri ile birlikte şeker kamışı, meyve ve sebze ekilip yetiştirilmektedir.

Turizm

Turizm ülke için özellikle 20. yüzyıldan sonra önemli bir yer tutmaktadır. Ülkede Apartheid döneminin sona ermesi sonrası kalkan ambargoların da etkisi ile yurt dışından gelen turistler ülke için önemli bir gelir kaynağı haline gelmiştir. 2002 verilerin göre ülkeye söz konusu yılda altı milyon turist geldiği açıklanmış, 2005 yılında ise turizmin gayri safi yurt içi hasılasında oranı %7'ye çıkarak önemli bir artış gerçekleşmiştir. Ülkede çalışan toplumun %3 turizm sektöründe istihdam edilmiş konumdadır. Güney Afrika Cumhuriyeti'nde önemli turistik şehirlerden ve yerlerden bazıları şu şekildedir:

 Amathole Dağları
 Drakensberg
 Durban
 Kruger Ulusal Parkı
 Namaqualand
 Sun City
 Vahşi Sahil
 Witwatersrand

İhracat
Ülke ekonomisinin en önemli ihracat ürünlerini altın, elmas, platin başta olmak üzere diğer metaller ve mineraller, makina ve ekipmanları oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ihracat yaptığı ilk dört ülke şu şekildedir:

 Çin %32
 A.B.D. %6.5
 Japonya %5
 Hindistan %4.7

İthalat
Ülke ekonomisinin en önemli ithalat ürünlerini makine ve ekipmanları, petrol ürünleri, kimyasallar, gıda ürünleri ve bilimsel aletler oluşturmaktadır. Ülkenin 2013 verilerine göre ithalat yaptığı ilk beş ülke şu şekildedir:

 Çin %16.2
 Almanya %9.5
 Suudi Arabistan %8
 A.B.D. %7
 Hindistan %4.8

Ulaşım

Havayolu

Merkezi Kempton Park'ta bulunan ve 1934 yılında kurulan South African Airways Güney Afrika Cumhuriyeti'nin havayolları şirketi konumundadır. Havayolu şirketi hem uluslararası hem de ulusal anlamda ülkenin en büyük havayolu şirketi olup, bünyesinde 65 uçak filosu barındırmaktadır. Ülke genelinde 2013 verilerine göre bulunan toplam 566 havalimanından en büyük iki tanesi Johannesburg'da bulunan OR Tambo International Airport ile Cape Town'da bulunan Cape Town International Airport havalimanlarıdır. Bu havaalanlarından yurt içi uçuşların yanı sıra kıta Afrika'sında yer alan Maputo, Nairobi, Lagos, Libreville, Entebbe, Cotonou, Lilongwe, Windhoek, Libreville gibi diğer ülke şehirleri ile diğer kıta şehirleri olan Perth, Peking, Washington, Mumbai, Londra ve Münih gibi şehirlere uçuşlar düzenlenmektedir.

Ülke genelinde mevcut olan söz konusu 566 havaalanından 144 tanesi asfalt piste sahip olup, geri kalan 422 havaalanı toprak pistlere sahiptir.

Demiryolu
Ülke genelinde bulunan demiryolu hatları öncelikle Transnet Freight Rail tarafından işletilmektedir. Ülke genelinde var olan toplam 20.986 km demiryolu hattında genel itibarıyla mal taşımacılığı gerçekleştirilmektedir. Bunun haricinde aynı hatlar üzerinden gerçekleştirilen insan taşımacılığı ise Passenger Rail Agency of South Africa idaresinde gerçekleştirilmektedir.

Ülke genelinde bulunan demiryolu hatların çoğunluğu kuzey ve kuzeydoğu bölgelerinden geçmekte olup, ülkenin batı ve kuzeybatı bölgelerinde demiryolu hatları neredeyse bulunmamaktadır. Ülke demiryolu hatları üzerinden komşu ülkeler olan Mozambik, Esvatini, Zimbabve, Botsvana, Lesotho ve Namibya'ya da bağlanmış konumda olup, bu ülkelere de mal ve insan taşımacılığı yapılmaktadır.

Karayolu
Güney Afrika Cumhuriyeti'nde trafik soldan akmaktadır. Ülke genelinde 2014 verilerine göre toplamda bulunan 747.014 km karayolundan 158.952 km'si asfaltlanmış konumdadır. Bu alanda özellikle büyük şehirler arasındaki karayolları iyi bir konumda olup, en uzun karayolu Cape Town ile Ermelo arasında bulunan ve National Route 2 olarak adlandırılan 2.190 km uzunluğundaki karayoludur. Ülkede bulunan otoyollar ücretli olup, söz konusu ücret aracın sınıfına göre alınmaktadır.

Ülkede özel araçların dışında toplu taşıma araçları da şehir içi taşımacılığında yer almakta olup, toplu taşımanın yetersiz kaldığı yerlerde de dolmuş ya da motorsuz araçlarla taşıma seçenekleri de bulunmaktadır. Motorsuz araç kullanımında da bisiklet Güney Afrikalılar'ın gündelik hayatında önemli bir yer tutmaktadır. Özellikle kırsal alanda yaşayanlar arasında bisiklet kullanımı yaygın bir konumdadır. Ülkede bisiklet ile karayollarında seyahat edenlerde artış yaşanması nedeniyle gerçekleşen kazalarda da birçok bisiklet sürücüsü hayatını kaybetmektedir.

Spor

Güney Afrika Cumhuriyeti'nde birçok toplumsal alanda olduğu gibi sportif faaliyetlerde de etnik gruplar arasında ayrım bulunmaktadır. Ülkedeki siyahi topluluklar arasında en sevilen spor dalı futboldur. Futbol beyaz topluluklar tarafından da sevilen ve gerçekleştirilen bir spor türü olup, futbol Apartheid döneminde ragbi kadar etnik ayrımdan fazla etkilenmemiştir. Ülke futbolu 1991 yılında kurulan Güney Afrika Futbol Federasyonu (South African Football Association) tarafından yönetilmektedir. Futbol Federasyonu ülkenin millî takımları ile birlikte ulusal alanda 3. Lig ile 5.lig arasındaki organizasyonları gerçekleştirmektedir. Güney Afrika futbolunun 1. ve 2. Lig organizasyonları National Soccer League adı verilen bir organizasyon tarafından gerçektirilmektedir. Ülkenin en üst profesyonel futbol ligini Premier Division adı verilen yapı oluşturmakta olup, 1996/1997 yılından itibaren organize edilen ülkenin en üst liginde on altı takım mücadele etmektedir. Ülkenin en başarılı futbol takımı ise elde ettiği altı şampiyonluk ile Mamelodi Sundowns takımıdır. Taraftarlar tarafından Bafana Bafana (Türkçe:bizim çocuklar) olarak adlandırılan Güney Afrika Cumhuriyeti millî futbol takımı Ağustos 2015'te açıklanan FIFA sıralamasında 72. sırada yer almakta olup, en yüksek sıralamasını 1996 yılında 19. olarak elde etmiştir. Ülke millî takımı 1998 FIFA Dünya Kupası ile 2002 FIFA Dünya Kupası'na katılma başarısını göstermiş, Afrika kıtasında ilk ülke olarak da bir dünya kupası organizasyonu yapmak ile görevlendirilmiş ve bunun sonucunda da 2010 FIFA Dünya Kupası'na ev sahipliği yapmıştır.

Özellikle beyaz topluluk arasında popüler olan spor dalları ragbi ve kriket olmuş, bu spor dalları futbolun aksine neredeyse tamamen beyaz topluluklar tarafından oynanmıştır. Günümüzde de ragbi daha çok Afrikaanca konuşan topluluklar arasında yaygın bir şekilde oynanırken, kriket geleneksel olarak İngilizce konuşan beyazlar arasında oynanmaktadır. Ülkede Springboks (Türkçe:Antiloplar) takma adıyla anılan Güney Afrika Millî Ragbi Birliği (South African Rugby Union) 1995 yılında kendi ülkelerinde ve 2007 yılında Fransa'da gerçekleştirilen Ragbi Dünya Kupası'nda şampiyon olmuştur.

Kültür
Güney Afrika Cumhuriyeti tarihsel gelişimi ve etnik çokluk nedeniyle ortak bir kültüre sahip bir topluluğa sahip değildir. Ülkede yaşayan topluluklar yaşanılan bölgeye ve topluma göre farklı gelenek ve kültürler gösterebilmektedir. Burada yaşanan ve dünya üzerinde çok az ülkede gözlemlenebilen bu çok kültürlülük nedeniyle ülke çoğu kez gökkuşağı ulusu olarak da adlandırılmaktadır.

Günümüzde hala yoksulluk ile yaşamlarını sürdüren siyahi ülke vatandaşları geleneksel müzik ve dans figürlerini devam ettirmektedirler. Şehirleşmenin ve Avrupai yaşamın sonucu olarak kaybolmaya yüz tutan gelenek ve göreneklerini ayakta tutmaya çalışan siyahi topluluklar içerisinde, resmi dil olarak kabul edilmeyen Khoisan dili hala kullanan belli bir grupta bulunmaktadır. Kültürleri olarak gördükleri anadillerinin kaybolmaması ve yok olmaması adına bu dili konuşan topluluklar 21. yüzyılda de mevcudiyetlerini devam ettirmektedirler.

Ülkede Avrupa kökenli olan beyazlar göç ettikleri bölgelerin ve ülkelerin kültürlerine göre yaşamlarını sürdürmektedir. Batı Avrupa, Kuzey Amerika ya da Okyanusya'da geçerli olan yaşam koşulları ve şekilleri burada yaşayan beyaz nüfus tarafından aynı şekilde uygulanmaktadır.

Apartheid döneminde renkliler olarak gruplandırılan topluluklar günümüzde beyaz topluluklar ile aynı şartlarda yaşamaya çabalamaktadır. Burada hakim olan ortak dil Afrikaancanın da etkisi ile renkliler siyahi topluluklardan ziyade beyaz topluluklar ile yakınlık kurmaktadırlar.

Ülkenin, çoğu Hindistan'dan olmak üzere, Asya kökenli toplulukları ise kendi gelmiş olduğu Asya bölgesindeki kültürlerini yaşamaya çaba göstermektedirler. Bu topluluklar kendi dillerini, dinlerini ve diğer kültürel miraslarını Güney Afrika Cumhuriyeti'nde devam ettirmektedirler.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 fotoğraf galerisi

İngiliz Milletler Topluluğu üyesi ülkeler
Birleşmiş Milletler üyesi ülkeler
G20 ülkeleri

Güney Afrika Cumhuriyeti


Giro di Sardegna (Engelsk: Tour of Sardinia) var et etapecykelløb, der blev holdt på øen Sardinien, der er en region i Italien. Løbet var klassificeret som 2.1 hos UCI Europe Tour. Løbet blev genoptaget i 2009 efter 11 års pause, men det varede kun i yderligere tre år, før det blev aflyst på grund af problemer med finansieringen i 2012.

Vindere

Referencer

Cykelløb i Italien

Giro di Sardegna


Ljósár (enska: Lightyear) er bandarísk Disney-teiknimynd frá árinu 2022.

Tenglar
https://kvikmyndir.is/mynd/?id=13886

Disney-kvikmyndir
Kvikmyndir frumsýndar 2022

Ljósár (kvikmynd)


Jean-Pierre Sauvage (født 21. oktober 1944) er en fransk koordinationskemiker der arbejder på Université de Strasbourg. Han har specialiseret sig i supramolekylekemi, hvilket han har vundet nobelprisen i kemi for i 2016 sammen med Sir J. Fraser Stoddart og Bernard L. Feringa.

Biografi
Sauvage blev født i Paris i 1944, og han fik en ph.d.-grad fra Université Louis-Pasteur under vejledning af Jean-Marie Lehn, der elv vandt nobelprisen i kemi i 1987. Under sine ph.d.-studier bidrog Sauvage til den første syntese af cryptand-ligand. Efter en tid som postdoc med Malcolm L. H. Green, vendte han tilbage til Strasbourg, hvor han i dag er professor emeritus.

Sauvages videnskabelige arbejde har fokuseret på at skabe molekyler, der kan efterligne maskiners funktioner, ved at ændre deres konformation i forhold til et eksternt signal.

Det arbejde, som førte til hans nobelpris, blev udført i 1983, hvor han var den første til at syntetisere en catenan, et kompleks bestående af ringeformede molekyler, der sidder inde i hinanden, der var bundet sammen mekanisk frem for kemisk. Da de to ringe kan bevæge sig i forhold til hinanden, beskrev nobelpriskomiteen hans arbejde som en vital begyndelse på at lave molekylære maskiner. De to andre modtagere af prisen fulgte senere op med at skabe rotaxan og en molekylerotor.

Derudover har Sauvage også forsket i elektrokemisk reduktion af CO2 og modeller af fotosyntetiske reaktionscentre.

En stor del af hans arbejde har været molekylær topologi, særligt mekanisk sammensatte molekylearkitektur. Han har beskrevet syntesen af catenan og molekyleknudeer baseret på koordinationskomplekse.

Han blev vandt som juniormedlem af de franske videnskabsakademi, Académie des sciences, den 26. marts 1990, og han blev fuldgyldigt medlem den 24. november 1997.

I 2016 modtog han nobelprisen i kemi sammen med Sir J. Fraser Stoddart og Bernard L. Feringa "for designet og syntesen af molekylemaskiner".

Referencer

Eksterne henvisninger
 A Chem Soc Rev themed issue dedicated to Professor Jean-Pierre Sauvage on the occasion of his 65th birthday. Includes The master of Chemical Topology; accessed 13 October 2016.

Nobelprismodtagere i kemi
Nobelprismodtagere fra Frankrig
Kemikere fra Frankrig

Jean-Pierre Sauvage


Cassandre, pseudonym of Adolphe Jean-Marie Mouron (24 January 190117 June 1968), was a French painter, commercial poster artist, and typeface designer.

Early life and career

He was born Adolphe Jean-Marie Mouron in Kharkiv, Russian Empire, to French parents. As a young man, he moved to Paris, where he studied at the École des Beaux-Arts and at the Académie Julian. The popularity of posters as advertising afforded him an opportunity to work for a Parisian printing house. Inspired by cubism as well as surrealism, he earned a reputation with works such as Bûcheron (Woodcutter), a poster created for a cabinetmaker that won first prize at the 1925 Exposition Internationale des Arts Décoratifs et Industriels Modernes.

Cassandre became successful enough that with the help of partners he was able to set up his own advertising agency called Alliance Graphique, serving a wide variety of clients during the 1930s. He is perhaps best known for his posters advertising travel, for clients such as the Compagnie Internationale des Wagons-Lits. He was a pioneer on airbrush arts.

His creations for the Dubonnet wine company were among the first posters designed in a manner that allowed them to be seen by occupants in moving vehicles. His posters are memorable for their innovative graphic solutions and their frequent denotations to such painters as Max Ernst and Pablo Picasso. In addition, he taught graphic design at the École des Arts Décoratifs and then at the École d'Art Graphique.

With typography an important part of poster design, the company created several new typeface styles. Cassandre developed Bifur in 1929, the sans serif Acier Noir in 1935, and in 1937 an all-purpose font called Peignot. In 1936, his works were exhibited at the Museum of Modern Art in New York City which led to commissions from Harper's Bazaar to do cover designs.

Later career
With the onset of World War II, Cassandre served in the French army until the fall of France. His business long gone, he survived by creating stage sets and costumes for the theatre, something he had dabbled in during the 1930s. After the war, he continued this line of work while also returning to easel painting. He worked with several famous French fashion houses, designing playing cards and scarfs for Hermès and the well-known Yves Saint Laurent logo.

In his later years, Cassandre suffered from bouts of depression prior to his suicide in Paris in 1968.

In 1985, his son Henri Mouron published a study of his father's work in a book titled A.M. Cassandre.

Typeface
These foundry types were produced by Deberny & Peignot from designs by Cassandre:

Notable works

 Nord Express, 1925
 Etoile Du Nord, 1927
 La Route Bleue, 1929
 Chemin De Fer Du Nord, 1929
 L' Atlantique, 1931
 Triplex, 1930
 Dubonnet, 1932
 Normandie, 1935

References

Other sources
 Robert K. Brown, Susan Reinhold: The poster art of A. M. Cassandre. - New York: Dutton, 1979
 Henri Mouron: A. M. Cassandre : affiches, arts graph., théâtre. - München: Schirmer/Mosel, 1985published in English as Cassandre : Posters, Typography, Stage Designs - London: Thames and Hudson, 1986 ()

External links
 Official french website with many samples of his work
 Art Directors Club biography, portrait and images of work

1901 births
1968 suicides
1968 deaths
Artists from Kharkiv
People from Kharkovsky Uyezd
French graphic designers
French poster artists
Pseudonymous artists
20th-century French painters
Académie Julian alumni
Artists who died by suicide
Suicides in France

Cassandre


Schubert ist ein Einschlagkrater am östlichsten Rand der Mondvorderseite am Mondäquator, westlich des Mare Smythii.
Der stark erodierte Krater liegt zwischen Nobili im Westen, von dem er teilweise überlagert wird, und Jenkins im Osten, den er wiederum teilweise überlagert.

Der Krater wurde 1935 von der IAU nach dem russischen Kartographen Theodor Friedrich von Schubert offiziell benannt.

Weblinks

 Schubert auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Schubert (Mondkrater)


Skartlýrufugl (fræðiheiti: Menura novaehollandiae) er ástralskur söngfugl, einn af tvem tegundum frá lýrufuglaætt.

Tenglar

Lýrufuglar

Skartlýrufugl


New Haven, ABD'nin Connecticut eyaletinin ikinci büyük şehridir. Yale Üniversitesi bu şehirdedir. New Haven şehir merkezinin büyük kısmını Yale Üniversitesi'nin kampusü oluşturmaktadır.

Ayrıca bakınız
 New Haven'daki en yüksek binalar listesi

New Haven, Connecticut


Trinititul (cunoscut de asemenea, sub numele de atomsit sau sticlă Alamogordo) este un reziduu vitros depus pe sufrafața deșertică în urma testului nuclear Trinity efectuat la 16 iulie 1945, în apropiere de Alamogordo, New Mexico. Trinititul este format în principal din nisip arcozic, la rândul său compus din granule de cuarț și feldspat (majoritar microclin, minoritar plagioclaz și cantități reduse de calcit, hornblendă și augit într-o matrice de argilă nisipoasă) care au fost topită de explozia nucleară. Are de obicei culoarea verde deschis, deși aceasta poate varia. Este slab radioactiv, dar poate fi manevrat în deplină siguranță.

La sfârșitul anilor 1940 și începutul anilor 1950, mostrele au fost adunate și vândute colecționarilor de minerale cu titlu de noutate. Urme ale materialului pot fi găsite astăzi la situl Trinity, deși cea mai mare parte a fost escavată și îngropată de către United States Atomic Energy Commission în 1953. În prezent este ilegal să se recolteze materialul rămas în sit; totuși, materialul care a fost luat înainte de această interdicție se află însă în diverse colecții.

Formare
Robert Hermes (cercetător în cadrul Laboratorului Național Los Alamos) și cercetătorul independent WIlliam Strickfaden au concluzionat în 2005 că cea mai mare parte a mineralului s-a format din nisipul care a fost absorbit în ciuperca nucleară și care s-a depus sub formă lichidă.

Aceste dovezi au fost susținute de F. Belloni et al. într-un studiu din 2011 bazat pe tehnici de imagistică și spectrometrie nucleară.

Sticla a fost descrisă ca fiind "un strat de 1 până la 2 cm grosime, suprafața exterioară fiind marcată prezența unui strat subțire de praf care s-a depus pe ea în timp ce era încă topită. În interior se află un film mai gros de material parțial topit, prezent în solul din care a fost derivat. Culoarea sticlei este verde pal, iar materialul este extrem de poros, cu o dimensiune a bulelor care variază până la grosimea totală a specimenului."

Având în vedere temperatura necesară topirii nisipului în forma vitroasă (aproximativ 1470 oC) s-a estimat un consum de energie termică de aproximativ 4,3×1019 erg (sau 4,3×1012 joule) pentru formarea sticlei.

Trinit fals
Există multe falsuri cunoscute în circulație printre colecționari. Aceste falsuri folosesc o varietate de mijloace pentru a obține aspectul de sticlă verde, precum și o radioactivitatea moderată; totuși, numai trinititul provenit de la o explozie nucleară va conține anumiți produși de activare neutronică, care nu se găsesc în minereurile și mineralele naturale radioactive. Spectroscopia gama poate fi utilizată pentru a determina dacă și din ce explozie nucleară provine un anumit specimen.

Minerale de tip trinitit
Ocazional, numele trinitit este utilizat pentru a îngloba pe scară largă toate resturile vitroase ale testelor nucleare, nu doar ale testului Trinity.

Fragmente vitroase negre de nisip topit solidificat au fost colectate de pe situl francez de testare din Algeria (Reggane). Similar, un analog de trinitit – poros, negru – este prezent la poligonul Semipalatinsk din Kazahstan; acesta poartă numele generic kharitoncit, fiind numit astfel în onoarea lui Yulii Borisovici Khariton, unul dintre cei mai importanți oameni de știință ai armatei ruse nucleare.

Minerale naturale de tip trinitit
Trinititul are mai mulți omologi naturali.

Fulgurit
În timp ce trinititul și materialele similare sunt antropogene, fulguritul – găsit în multe regiuni expuse furtunilor și în deșerturi – sunt tuburi, picături, bulgări sau cruste vitroase formate în mod natural. Sunt compuse din nisip de tip cuarț, silice, biomasă, argilă sau alte tipuri de sol și sedimente și sunt generate de trăsnete.

Sticle de impact
Un material asemănător cu trinitul poate fi format prin impactul meteoriților, sub formă de impactit.

Utilizarea în industria bijuteriilor
Pentru o vreme s-a crezut că trinititul nu ar fi deosebit de periculos. Astfel, a fost comercializat ca fiind potrivit pentru utilizarea în producerea de bijuterii după 1945.

Vezi și

 Corium
 Cernobilit
Fulgurit

Note

Lectură suplimetară
Recent onsite gamma measurements at the Trinity Test Site and a comparison to Trinitite samples 2011.PDF

Legături externe

 Trinitite info and photos
 Radiographic spectrum of Trinitite
 Ralph Pray's account of removing Trinitite from the site
 Trinitite in The Corning Museum of Glass collection
 Full analysis of Trinitite sample
Proiectul Manhattan
Teste nucleare
Pages with unreviewed translations

Trinitit


Stanley est une ville américaine située dans les comtés de Chippewa et de Clark, au Wisconsin. Selon le recensement de 2010, sa population est de .

Notes et références

Liens externes

Ville au Wisconsin
Comté de Chippewa (Wisconsin)
Comté de Clark (Wisconsin)

Stanley (Wisconsin)


Die vhs-Sternwarte ist eine Institution der Volkshochschule Neumünster und besteht seit 1971.

Betreut wird die vhs-Sternwarte durch die Astronomie AG der vhs, deren Mitglieder sich "Sternkieker" nennen. In ihrer Freizeit kümmern sie sich um den Erhalt der Instrumente, den Ausbau der Sternwarte und gestalten Führungen und Vorträge für Schulklassen und Besuchergruppen. Seit 2011 befindet sich unter der Kuppel das ehemalige Hauptteleskop der Sternwarte Lübeck mit 19 Zoll Spiegeldurchmesser und f/4. Für Feldbeobachtungen nutzen die Astronomen ein Dobson-Spiegelteleskop mit 16 Zoll Durchmesser und f/5.

Für Schulungszwecke stehen den Mitgliedern und Kursteilnehmern der Volkshochschule Kleingeräte zur Verfügung, die auch ausgeliehen werden können. Seit der Gründung ist die Astrofotografie ein Schwerpunkt in Neumünster. 2012 wurde zudem eine Jugendsternwarte für Kinder im Alter von 10 bis 14 Jahren eingerichtet.

Im April 2019 benannte die Internationale Astronomische Union (IAU) den bisherigen Kleinplaneten 2008 RV26 in 342000 Neumünster um. Die IAU ehrt damit jene Stadt, die seit 1969 die Astronomie durch den Betrieb einer Sternwarte fördert.
Am 8. November 2021 wurde ein vom österreichischen Astronomen Wolfgang Ries entdeckter Asteroid des inneren Hauptgürtels nach Sternwartenleiter Marco Ludwig benannt: (229723) Marcoludwig.

Weblinks
 www.sternwarte-nms.de

Einzelnachweise

Neumunster
Bauwerk in Neumünster

Sternwarte Neumünster


An Lipocarpha thermalis in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Raynal ngan Paul Goetghebeur. An Lipocarpha thermalis in nahilalakip ha genus nga Lipocarpha, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lipocarpha

Lipocarpha thermalis


Philmont Scout Ranch (Philmont Spejderranch på dansk) er en ranch i det bjergrige Cimarron, New Mexico, ejet af Boy Scouts of America (BSA). Det er en lejr, hvor spejdere fra alle de forskellige delstater i USA, eller endda i verden, kan gå på treks i bjergene. Turene kan vare fra 7 til 12 dage. Der er også andre aktiviteter i Philmont for spejderne.

Historie

Philmont var tidligere ejet af Waite Phillips, en rig olieindustrialist, indtil han gav Philmont til Boy Scouts of America i 1938. På det tidspunkt, hvor Phillips gav landet til BSA, var Philmont kendt som "Philturn Rockymountain Scoutcamp". Navnet "Philturn" kommer fra efternavnet Phillips, og også fra BSAs engelske slogan "do a good turn daily". Navnet blev senere ændret til det nuværende navn, Philmont Scout Ranch.

Geografi
Philmont Scout Ranch, en af de største ungdomslejre i verden, har et areal på 567,28 km². Philmont ligger i Cimarron i Sangre de Cristo Mountains, New Mexico. Den højeste del på Philmont er Baldy Mountain, på 3.792 m højde.

Lejre

Base Camp
Base Camp er det administrative hovedkvarter for Philmont. De øvrige dele af Philmont, der ikke er Base Camp, er kendt som en del af "the backcountry".

"Staffed camps"
En "staffed camp" er en lejr, hvor personalet bor om sommeren, og til at fungere deres lejrs aktiviteter. Abreu Camp, Rayado, og Rich Cabins er staffed camps.

"Trail camps"
En "trail camp" er en lejr, hvor personalet ikke bor. Der er mere end 60 trail camps i Philmont.

Naturkatastrofer
Der har været flere bemærkelsesværdige naturkatastrofer i Philmont Scout Ranch.

Skovbranden 2002
Den 4. juni 2002 var der en meget stor skovbrand i Philmont. Stadigvæk i dag er virkningerne af skovbranden synlige i nogle områder af lejren. Den 4. juni blev alle på North Country område af Philmont evakueret, og North Country var midlertidigt lukket.

På grund af skovbranden blev Philmonts personale trænet meget mere i brandevakueringprocedurer. Sommetider kalder man denne skovbrand Ponil Complex Fire.

Oversvømmelsen 2015
Den 27. og 28. juni 2015 var der en meget stor, muligvis den største, oversvømmelse i Philmont, især i North Country. Denne oversvømmelse dræbte den 13-årige spejder Alden Brock fra Rosemont, California. Spejderne i Sacramento ærede Brocks død, og alle gik til hans begravelse.

Priser
Der er priser for spejderne, der gennemfører deres treks. Disse priser kan omfatte:
 Arrowhead Award
 50-Miler Award
 "We All Made It" plaque
 Wilderness Pledge Guia
 Duty to God Award

Danske spejdere på Philmont
Igennem årerne har en række danske spejdere arbejdet på Philmont Scout Ranch

2015
 Nicolai Emil Johansen - Danske Baptisters Spejderkorps

Kilder

New Mexico

Philmont Scout Ranch


This is a list of hospitals in Pennsylvania, a U.S. state. The list includes only hospitals that are currently licensed by the Pennsylvania Department of Health or operated the Veterans Health Administration according to data collected by the Hospital and Healthsystem Association of Pennsylvania (HAP) and the Pennsylvania Department of Health.

As of July 2018, there were 249 state licensed hospitals and VA hospital facilities in Pennsylvania. 148 of these facilities were non-profit, 86 were for-profit or "investor-owned", and 15 were public hospitals owned by the Federal government, state government, or in one case, the city of Philadelphia.  There were 42,817 total licensed beds and 1,880 total operating rooms. 156 were general acute hospitals (with 10 more classified as general acute specialty hospitals), 29 were psychiatric hospitals, 22 were long-term acute care hospitals, 21 were rehabilitation hospitals, and 7 were VA hospitals. The largest hospital by both beds and operating rooms was UPMC Presbyterian-Shadyside in Pittsburgh. The University of Pittsburgh Medical Center (UPMC) was also the largest health system network in the state by number of hospitals (28), beds (7,022), and operating rooms (379).

Hospitals in Pennsylvania

The following list is initially sorted alphabetically and can be sorted by additional categories. Hospital names are the latest as provided to HAP in their July 2018 dataset and may not reflect the current name or the name used by the hospital for marketing purposes. See the Notes column for additional information.

Hospitals planned or under construction
The following list of new hospitals are those that have been announced as planned or are currently under construction as of August 28, 2019. This list represents new hospital locations or campuses and does not include the expansion or replacement of existing hospital facilities.

See also
List of hospitals in Philadelphia
List of hospitals in Pittsburgh

References

Pennsylvania

Hospitals

List of hospitals in Pennsylvania


Bernard de Clairvaux (1090, Fontaine-lès-Dijon, Burgundiya Düklüğü, Fransa Krallığı –  20 Ağustos 1153, Clairvaux Manastırı, Champagne (il), Fransa Krallığı), Fransız bir Keşiş ve Mistik.

Sistersiyen tarikatının kurucularından başkeşiş. Adı azizler takviminde yer alan ilk Sistersiyen olan Bernard, 18 Ocak 1174 tarihinde Papa III. Aleksander tarafından Aziz ilan edildi. Papa VIII. Pius 1830 yılında Bernard'a Kilise Doktoru unvanını verdi. Yortusu 20 Ağustos.

Gençliği
Bernard asil bir aileden gelmekteydi. Gençliğinde edebiyata karşı bir ilgi göstermiştir; İncil'in ve Kilise Babaları hakkında iyi bir bilgiye sahip olmuştur. Latin kültürüne hakimdir. Her ne kadar arkadaşı, mistik ve manastır başkeşiş olan Saint-Thierryli Guillaume'nin gibi aritmetik, geometri, kosmoloji ve müzik gibi alanlarda çalışmamış olsa da; Horatius, Lucanus ve Seneca, özellikle de Cicero, Vergilius ve Ovidius (bunlara, Sevmenin Sanatı'da dahildir) okumuş olması O'nu çağının akademisyenlerinin mükemmel bir örneği yapmıştır.

Tarikat Kurucusu olarak Bernard
1112'de Citeaux manastırına girmiştir. Bu manastır 1098 yılında Robert de Molesne ve o sıradaki başkeşiş olan Etienne Harding tarafından kurulmuştur. Bernard o güne kadar miskin halde olan bu yeni Sistersiyan tarikatine azimli bir enerji vermiştir.

1115 yılında, Etienne Harding halen genç olan Bernard'ı bir grup keşiş ile beraber yeni bir Sistersiyan evi kurmaları için yalıtılmış bir araziye gönderdi. Kurduğu sistersiyan manastırın adı: Clairvaux'dur. Bernard daha sonra bu manastırın başkeşişi seçildi. 1153'teki ölümüne kadar Clairvaux'un başkeşişi olarak kaldı. 38 yıllık döneminde, Clairvaux'ya bağlı 68 diğer manastırın kurulmasına önayak oldu. (57'sinin temelini attı ve 11'inin toplanmasını sağladı). Bunlar arasında Fransa'daki 35 manastırda dahildir, bu sayede etki alanı artmıştır, öyle ki 12. yüzyılın ortasında Citeaux 343'ten fazla tesise sahip olmuştur. 1132'de Papa'nın Sistersiyen'in Benedikten tarikatından bağımsızlığını kabul etmesini sağlamıştır.

Kilise işlerine dahil olan bir başkeşiş
Bernard manastırının işlerine bu kadar dahil olduğu halde, batı avrupa yolları boyunca gezmekten ve kendi Tanrı vizyonunu anlatmaktan ve Kilise'yi savunmaktan da geri kalmamıştır. 1129'da, Papa II. Honorius tarafından toplanmış ve Papa'nın elçiliğini yapan Matteo d'Albano'nun yönettiği Troyes konsiline katılmıştır. Bernard'a bu "yerli" konsilin yazmanlığı görevi verilmiştir. Aynı konsilde Tapınak Şovalyeleri'nin statüsü tanınmıştır, Bernard bu statünün sağlanmasında bir Tapınak Şövalyeleri'nin gurur ve nefretten yalıtılmış disiplinli bir savaşçı olduğunu belirterek büyük bir rol oynamıştır. Daima da şövalyelere askerden önce birer keşiş olmalarını istirham etmiştir.

Kilise tarafından sözü dinlenen önemli bir kişilik haline geldikçe, kamu işlerine müdahalelerde bulunmuş, Kilise'nin haklarını prenslere karşı korumuş, Papa'ya danışmanlık yapmıştır. Bu dönemde  Bernard elli altı yaşındaydı. Kutsal topraklara yapılacak olan haçlı seferine katılma fikrine karşı gönülsüzdü. O'na göre gelişmekte olan Kathar 'sapkınlığı' daha büyük bir sorundu. Haçlı seferlerini özellikle Papa'ya itaat ettiği için teşvik etti.

Mistik olarak Bernard
Yazılarında ve vaazlarında Bernard keşişlere hitap eder. Mistik teolojisi, kendisini duaya ve Tanrı sevgisine adamış olanlarla ilgilidir. O'na göre tüm insanlığın bilgisi, dini hakikatlerin takdirine ulaşana kadar önemliydi.

Bernard'ın maneviyatı, lüksten tiksinme, kanaatkar kilise dekorları ile özetlenebilecek olan kanaatkar zevkinden güçlü bir biçimde etkilenmiştir. Kendisi de katı bir oruç ve sakınma disiplini uygulamıştır. Bunu Tanrı ve özel bir adanması olduğu Bakire Meryem için tutkulu bir sevgi ile yapmıştır. Kendi deneyiminden çıkarak Tanrı ile bir araya gelmek için insan içindeki tüm engelleri kaldırmalıdır ve en temel engelleri tutkularıdır.Bernard Bakire Meryem Ana'ya adanmanın kantoru olarak bilinegelmiştir. Tarihçi Etienne Gilson 'Aziz Bernard'ın Mistik Teolojisi' adlı eserinde Bernard'ın Meryem üzerine teolojisinin nüanslarını göstermiş ve özel bir tapınma içermediğini ortaya koymuştur.

Meryem üzerine yaptığı dört hitabesinde, ki Bernard'ın tüm eserlerinin sadece yüzde üçünü oluşturur, Meryem'e Mesih'I doğurmasından ötürü özel bir rol vermediğini görürüz, bu rol daha sonra Louis-Marie Grignion de Montford tarafından kendisine verilmiştir. Bernard 19. yy'da bir dogmaya dönüşecek olan Meryem Ana'nın Günahsız Gebe Kalması dogmasına karşı duruşu ile bilinmektedir. Meryem'e gebe kalmasından ötürü bir ayrıcalık verilmesi fikrini doğru bulmamıştır.

Bernard'a göre Meryem aracı olan ve Mesih için yer açandır. Melekler ve azizler gibi, kendisi bir örnek ve aracıdır. Lütuf ve Kurtuluş olan Mesih'in annesidir (Mater gratie, Mater salutis). Meryem'e dair hitabelerinde Bernard dinleyicilerini Meryem'in oluşuna, eylemlerine, Mesih'e yakınlığına ve enkarne olma gizemine katılımı üzerine düşünmeye davet eder.Bernard'a göre ruhsal hayat bir Tanrı'ya dönme programıdır, bu yolculuk kişiyi günahtan görkeme, kendi bilirlikten Tanrı'ya sahip olmaya götürür. En değer verdiği ahlaki değer tevazudur çünkü tevazu olmaksızın kendini bilmek, dolayısıyla da Tanrı'ya ulaşmak mümkün değildir. Tevazu Tanrı'dan gelen bir hediyedir, tevazudan Mesih'in enkarnasyonu gerçekleşir ve Kutsal Ruh aracılığıyla tüm insanlara verilir. Tevazunun Mesih'in uyguladığı gibi uygulanmasıyla kişi içindeki Tanrı'nın yansımasını keşfeder.

Bernard özgür irade üzerine de derin düşüncelere vakit ayırmıştır. Özgür irade, seçim yapabilme yeteneğidir ve O'na göre Tanrı insanlara özgür iradeyi günah işlememe imkanını sunmak için vermiştir. Özgür irade sevgi ile şekillenir. Kişinin özgür iradesini şekillendiren sevgi aynı zamanda ona günah işlememe gücünü de verecek olan şeydir.

Eserleri
Bernard'ın eserleri üç türe ayrılır; İncelemeler, Hitabeler ve Mektuplar

13 İncelemenin ona ait olduğu düşünülmektedir. Başlıcaları ;

 Sevgi üzerine İnceleme

Bu incelemeyi 1120 ve 1140 yılları arasında Kilise'de önemli bir rol oynamış olan Kardinal Aimeric'e atfetmiştir. Bu incelemesi, Bernard'a göre, Guillaume de Saint Thierry ile yaptığı uzun manevi konuşmaların meyvesidir. Üç parça olarak yazılmış, Kardinal'in 'Sevgi neden gereklidir' sorusuna bir cevap olarak, sevginin ne olduğu ve kardeş rahiplerine sevgi üzerine tavsiyelerden oluşmaktadır.

'Sevgi neden gereklidir' sorusuna Bernard, onun evrensel bir görev olduğu, Tanrı'nın verdiği bir emir olduğunu söylemiştir. Bernard ayrıca insan Tanrı'yı seviyorsa bunun nedeninin Tanrı'nın önce insanı sevmiş olması olduğunu söyler. Bernard sevgiyi açıklarken sevginin dört derecesinden bahseder. İlki kişinin kendisini sevmesidir, ikincisi Tanrı'yı kendin için sevmedir, üçüncüsü Tanrı'yı Tanrı için sevme, dördüncü ve zirve noktasındaki sevgi ise kendini Tanrı için sevmedir. Kardeş keşişleri için üç tür sevgiyi hatırlatır… kölenin sevgisi, paralı askerin sevgisi ve evlada yönelik sevgi. Köle gibi seven, sevmek zorunda olduğu için sever, korkudan ötürü sever. Paralı asker gibi seven ise, bu sevgide bir çıkar olduğunu düşündüğü için sever. Ancak evladı gibi seven gerçekten seviyordur.

 Tevazu ve Gururun dereceleri üzerine İnceleme

Bu inceleme iki bölümden oluşur. İlk bölümü tevazu ile ilgilidir. Mesih bu bölümde takip edilecek bir model olarak gösterilir. Buna ek olarak Bernard tevazunun üç derecesini de tarif eder; kişinin kendi gizemlerini bilmesi, başkalarının gizemlerine şefkat gösterme ve herşeyede sadece Tanr'yı gören arındırılmış bakış. İkinci bölüm gurur ile ilgilidir. Bernard gururunda nasıl dereceler içerisinden geçtiğini açıklar. Merakla başlayıp günah ile nihayete eren 12 dereceyi tanımlar. Bu dereceler arasında isyan ve kibir vardır.

 Lütuf ve Özgür irade üzerine İnceleme

Kendi manevi hayatının meyvesi olan bu incelemede insanın kurtuluşunda lütufun ve özgür iradenin rollerini belirmeleyi amaçlamaktadır. Bernard bu konuya Pelagius ve Augustinus arasında bir tartışma ile girer. Augustinus'u ispatlama çabasında takip eder, bunun için Augustinus'un 'De Libero Arbitrio' eserine bel bağlamıştır, ancak kendi izlenimlerinde ölçülü davranarak lütufa ve özgür iradeye hak ettikleri yeri vermeye özen göstermiştir. O'nun ulaştığı nihai karar, kişinin özgürlüğünden iyi bir biçimde faydalanmasını lütfu ile sağlayan Mesih'tir. Lütuf sayesinde insan tekrar Adem'in düşüşünden öncesine dönebilir.

 Yeni Şovalyeliğin Övülmesi üzerine inceleme

"Yeni Şovalyeliğe Övgü" incelemesini Bernard, Tapınak Şovalyeleri'nin dikkatine yazmış, hem hristiyan dünyasında bu yeni örgütün onaylanması hem de bu örgüte katılacaklara bir teşvik olmasını hedeflediği bir manifesto olması için yazmıştır.

Bernard kendisi de aynı sosyal altyapıdan geldiği için, iyi tanıdığı insanlara yazmıştır. Asillik ve şövalyelik dünyasından gelmekteydi. Manastır hayatı ve bir şövalyenin hayatını bir araya getiren bu proje O'nu kendine hayran bırakmıştı.

İnceleme, kilise içindeki eleştirilerin ve direnişin varlığını ortaya çıkarmaktadır. Dahası, bu örgütün üyelerininde dua ve savaşmanın bir araya getirildiği böyle bir işin faydalarına dair şüpheleri olduğu ortaya çıkmaktadır. Bernard'ın buna yönelik savunması, eğer keşişler nasıl tapınmanın yanı sıra gündelik yaşamlarına devam etmek için el ile yapılan işlere ihtiyaç duyuyorlarsa, aynısının Tapınak şövalyeleri içinde geçerli olacağıdır; tapınmalarına ek olarak savaşta yaptıkları kazanımları, keşişlerin el ile yaptıklara denk olacaktır.

İncelemenin ilk kısmında, Bernard şovalyelere itaatin önemini hatırlatır, bir yandan disiplinin diğer yandan diğer şovalyelere karşı kardeşçe sevgini gerekliliğini vurgular. Bernard tüm inceleme boyunca manevi bir dönüşümün önemine dikkat çeker. Şovalye için Kutsal topraklara gitmek orada mitik bir biçimde Mesih'i 'bulmak' ve takip etmek içindir. Şovalye, savaşta ölme riskini alır. O, Mesih ile birlikte ölme ve onunla birlikte dirilmeye davet edilir.
Bu askerî gücün yaratılışına destek vererek Bernard kendisini mecburen savaşmayı, ahlaki ve manevi açıdan aklamaya zorlamıştır. Öldürmek bir günah olarak kalmaktadır. Askeri gücün görevi öldürmek değil, doğru olanları savunmaktır. Tapınak Şovalyelerinin amacı Hristiyan olmayanları kıyımdan geçirmek değil, onların Hristiyanları katletmelerinin önüne geçmektir. Temelde Bernard Tapınak Şovalyeleri'ni askerden çok polis ya da 'jandarma' olarak görmektedir. İncelemenin ikinci kısmı Kutsal Topraklar ile ilgilidir ve Bernard, çağdaşları gibi, Tanrı'nın Hristiyanlara verdiği ve onlara ait olan topraklar olarak görmektedir.

Hitabeler
Hayatının sonuna doğru Ezgiler Ezgisi üzerine yaptığı yorumlamalar Hristiyan mistik literatürü için referans niteliğindedir. Bu vaazlar kendi rahipleri için yazılmıştır. Metinlerin tarzı, birçoğunun uzunluğu, metinlerin onlara duyurulmasından ziyade okunmaları ve tefekkür edilmeleri için yazıldığına işaret etmektedir. 74. vaazının 5. ve 6. bölümlerinde Bernard, Mesih'in kişinin ruhuna yaptığı ziyareti betimlemiştir.

Mektuplar
Bernard zamanının en üretken mektup yazarlarından birisiydi. Mektuplarına ek olarak çok sayıda anlaşma da yazmıştır.

Kaynakça

1090 doğumlular
1153 yılında ölenler
Sistersiyen keşişler

Kilise Doktoru
12. yüzyıl Hristiyan aziz ve azizeleri
Hristiyan aziz ve azizeleri
Katolik aziz ve azizeleri
Fransız aziz ve azizeler
Fransız filozoflar
Fransız ilahiyatçılar
Fransız Hristiyan dinî liderler
Hristiyan mistikler
Katolik mistikler
İkinci Haçlı Seferinde Hristiyanlar

Clairvauxlu Bernard


Aceasta este o listă de localități din raionul Rahău, Ucraina.

Raionul Rahău, Transcarpatia

Listă de localități din raionul Rahău


Craggaunowen is an archaeological open-air museum in eastern County Clare, Ireland. It is named for the 16th-century castle which is one of its main components.

Craggaunowen is located 10 km east of Quin village. The name Craggaunowen derives from its Irish name Creagán Eoghain (Owen's little rocky hill). The site is operated by Shannon Heritage.

Open-air museum
The open-air museum, sometimes described as a "Living Past Experience", was started by John Hunt on the site around the castle. It containis reconstructions of ancient Irish architecture including a dolmen, a crannog and the currach boat used in Tim Severin's recreation of "The Voyage of St. Brendan the Abbot". It also shows reconstructions of a Ringfort, Fulachta Fia (Bronze Age cooking and industrial site) and Standing Stone (Ogham Stone).

Castle

Origins to ruins
Craggaunowen Castle was built around 1550 by John MacSioda MacNamara, a descendant of Sioda MacNamara, who built Knappogue Castle in 1467. It was left in ruins in the 17th century, and rendered uninhabitable by the removal of the roof and staircase, and indefensible by removal of the battlements, at the time of the Cromwellian confiscations around 1653.

19th century
The Tower House remained a ruin until it and the estate of Cullane House across the road, were inherited in 1821 by "Honest" Tom Steele, a confederate of Daniel O'Connell, "The Liberator".

Steele had the castle rebuilt as a summer house in the 1820s and he used it, and the turret on the hill opposite, as places of recreation. His initials can be seen on one of the quoin-stones to the right outside. Following his death in 1848 the lands were divided, Cullane going to one branch of his family, Craggaunowen to his niece Maria Studdert. Eventually, having passed through the hands of his descendants, the castle and grounds were acquired by the "Irish Land Commission". Much of the poor quality land was given over to forestry and the castle itself was allowed to fall into disrepair.

By the time of the First Ordnance Survey in the 1840s, the castle was in ruins again. In the mid-19th century, the castle, herder's house and 96 acres were reported in the possession of a Reverend William Ashworth, who held them from a Caswell (a member of a family from County Clare just north of Limerick).

20th century and restoration
In 1906, a mansion house at the site was owned by Count James Considine (from a family based at Derk, County Limerick).

Craggaunowen Castle was bought and restored by antiquarian John Hunt in the 1960s. Hunt added an extension to the ground floor, which for a while housed part of his collection of antiquities. The collection was later moved to the University of Limerick and as of 2022 is held at the Hunt Museum in the city of Limerick.

References

External links

 Shannon Heritage: Craggaunowen

Archaeological sites in County Clare
Crannogs in Ireland
Museums in County Clare
Archaeological museums in the Republic of Ireland
Open-air museums in the Republic of Ireland

Craggaunowen


Guillaume Faucon (né le  à Saint-Lô) est un coureur cycliste français, .

Biographie
Guillaume Faucon prend sa première licence en catégorie minimes à l'AG La Haye-du-Puits. Il rejoint l'ES Torigni pour sa seconde année juniors.

Opticien de formation, il délaisse temporairement le cyclisme lors de ses débuts espoirs pour devenir responsable d'un magasin d'optique à La Réunion. En février 2008, il revient en métropole dans son club formateur de La Haye-du-Puits, où il reprend goût à la compétition. Il rejoint ensuite le CM Aubervilliers 93 en 2009, réserve de la structure Auber 93, avec pour ambition d'obtenir un contrat professionnel. Malgré une chute en juin, il parvient à obtenir de bons résultats en remportant les Deux Jours du Perche ainsi que le Grand Prix de Melun. Ses performances convainquent le manger Stéphane Javalet de l'embaucher au sein de l'équipe continentale.

Membre de l'équipe Big Mat-Auber 93 pendant quatre saisons, il se distingue tout particulièrement lors de la saison 2012 en terminant dixième et meilleur grimpeur du Tour du Limousin. Cependant, ses dirigeants ne renouvellent pas son contrat à l'issue de la saison 2013. Il effectue alors son retour chez les amateurs au Team Bricquebec Cotentin, réalisant une belle année 2014 avec sept victoires.

Palmarès
 2009
 Deux Jours du Perche :
 Classement général

 Grand Prix de Melun
  des Boucles de l'Austreberthe
 2014
 Boucles de l'Intercom Séverine
 Flèche d'Armor
 Helleville-Héauville
 Grand Prix d'Ecommoy
 Critérium de Cherbourg-Octeville
 Grand Prix Michel-Lair
 Grand Prix d'Avranches
  de la Ronde mayennaise
  du Circuit des Matignon
 2015
  de la Flèche d'Armor
  de la Flèche d'Armor

Notes et références

Liens externes

Coureur cycliste français
Naissance en décembre 1986
Naissance à Saint-Lô

Guillaume Faucon


Onni Evert Peltonen (* 27. September 1894 in der Landgemeinde Jyväskylä; † 11. September 1969 in Jyväskylä) war ein finnischer Politiker der Sozialdemokratischen Partei (SDP).

Peltonen war der Sohn von Henriikka Juusonen und dem Schmied Joonas Peltonen. Nach dem Besuch der Schule übte er in den Jahren vor dem Krieg verschiedene Berufe aus. Unter anderem als Metallarbeiter, Beschäftigter bei der Eisenbahn und als Feuerwehrmann. Im finnischen Parlament besaß Peltonen von 1933 bis 1961 ein Mandat. Nach dem Krieg wurde er zwischen 1945 und 1952 dreimal Verkehrs- und Infrastrukturminister Finnlands. Von 1954 bis 1956 war er Sozialminister.

Zwischen 1931 und 1956 wurde Peltonen außerdem sechsmal als Wahlmann bei einer Präsidentschaftswahl bestellt.

Weblinks
 Onni Peltonen auf eduskunta.fi

Verkehrsminister (Finnland)
Infrastrukturminister (Finnland)
Sozialminister (Finnland)
Mitglied der Sozialdemokratischen Partei Finnlands
Reichstagsabgeordneter (Finnland)
Finne
Geboren 1894
Gestorben 1969
Mann

Onni Peltonen


A 17-a ediție a Campionatului European de Atletism s-a desfășurat între 18 august și 23 august 1998 la Budapesta, Ungaria. Aceasta a fost a doua oară când Budapesta a găzduit acest eveniment, prima ediție găzduită de acest oraș având loc în 1966. Au participat 1217 sportivi, veniți din 44 de țări.

Stadion
Probele au avut loc pe Stadionul Poporului din Budapesta. Acesta a fost construit în anul 1953.

Rezultate
RM - record mondial; RC - record al competiției; RE - record european; RN - record național; PB - cea mai bună performanță a carierei

Masculin

* Atletul a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Feminin

* Atleta a participat doar la calificări, dar a primit o medalie.

Clasament pe medalii

Participarea României la campionat
31 de atleți au reprezentat România.

 Ionela Târlea – 400 m garduri - locul 1 – 4x400 m - locul 4
 Monica Dinescu – înălțime - locul 1
 Mihaela Melinte – ciocan - locul 1
 Bogdan Țăruș – lungime - locul 2
 Gabriela Szabo – 5000 m - locul 2
 Lidia Șimon – 10 000 m - locul 3
 Nicoleta Grasu – disc – locul 3
 Gabriela Mihalcea – săritură cu prăjina - locul 4
 Otilia Ruicu – 400 m - locul 14 – 4x400 m - locul 4
 Alina Rîpanu – 400 m - locul 21 – 4x400 m - locul 4
 Mariana Florea – 400 m - locul 18 – 4x400 m - locul 4
 Violeta Szekely – 800 m - locul 4 – 1500 m - locul 5
 Rodica Mateescu – triplusalt - locul 4
 Gheorghe Gușet – greutate - locul 10
 Elena Buhăianu – 800 m - locul 28 - 1500 m - locul 10
 Felicia Țilea-Moldovan – suliță - locul 10
 Adelina Gavrilă – triplusalt - locul 11
 Claudia Iovan – 10 km marș - locul 12
 Constantina Diță – maraton - locul 17
 Manuela Tîrneci – disc - locul 17
 Christina Fechită – ciocan - locul 19
 Alexandru Vasile – 1500 m - locul 21
 Éva Miklós – lungime - locul 21
 Cosmina Boaje – triplusalt - locul 22
 Aurica Buia – maraton - locul 23
 Ella Kovacs – 800 m - locul 24
 Bogdan Tudor – lungime - locul 25
 Csaba Boros – triplusalt - locul 25
 Adriana Barbu – maraton - locul 26
 Nuța Olaru – maraton - locul 34
 Norica Câmpean – 10 km marș -

Participarea Republicii Moldova la campionat
Șase atleți au reprezentat Republica Moldova.

 Vadim Zadoinov – 400 m garduri - locul 5
 Olga Bolșova – înălțime - locul 16
 Fedosei Ciumacenco – 20 km marș - locul 19
 Inna Gliznuța – înălțime - locul 23
 Iaroslav Mușinschi – 3000 m obstacole - locul 23
 Valeriu Vlas – maraton - locul 38

Note

Legături externe

  EUROPEAN ATHLETICS CHAMPIONSHIPS - BUDAPEST 1998

Atletism
1998
Budapesta
Atletism

Campionatul European de Atletism din 1998


مسرحية كويتية كوميدي عرضت في عام 2006 من تأليف بدر محارب وإخراج أحمد السلمان و من بطولة (عبدالناصر درويش - زهرة عرفات - حسن البلام - محمد الشعيبي - بدر الشعيبي).

تمثيل

المراجع

مسرحيات كوميدية
مسرحيات 2006
مسرحيات كويتية

يواش يواش (مسرحية)


Pimenta berciliae, vrsta manjeg drveta iz porodice mirtovki, ograničenog na manje područje kod Santo Dominga u Dominikanskoj Republici

Vrsta je otkrivena i opisana 2018. godine.

Izvori

Myrteae
Flora Dominikanske Republike

Pimenta berciliae


محمد مزمل بسيوني  من مواليد 7 أكتوبر 1947 (العمر 60 سنة)هو سفير إندونيسيا في دمشق. وعينه الرئيس سوسيلو بانبانغ يودهونو لهذا المنصب في 18 أكتوبر 2006. كان مزمل يتبوأ منصب نائب رئيس البعثة الدبلوماسية في السفارة الإندونيسية في القاهرة منذ 2004.

المراجع

دبلوماسيون إندونيسيون
سفراء إندونيسيا لدى سوريا
مواليد 1366 هـ
مواليد 1947

محمد مزمل بسيوني


L'amour en fuite (Kaçan Aşk), 1979 yapımı bir François Truffaut filmidir.

Filmin başrollerinde Jean Pierre Léaud (Antoine Doinel), Claude Jade (Christine Doinel) ve Marie France Pisier (Colette) oynamıştır. Bir François Truffaut klasiği olan bu filmde Antoine Doinel yolun yarısına merdiven dayamış haliyle görülür. İlkokula giden, müziğe yetenekli (annesine çekmiş) oğlu ve boşanmak üzere olduğu karısı, plak dükkânında tezgâhtar olarak çalışan sevgilisi ve tabii asla kaçamayacağı geçmişi, vazgeçemeyeceği yalanları çevresinde olaylar gelişir.

1979 çıkışlı filmler
Fransa filmleri
Fransızca filmler
François Truffaut'nun yönettiği filmler
Georges Delerue'nun müziğini yaptığı filmler
Néstor Almendros'un görüntülediği filmler
François Truffaut'nun senaryosunu yazdığı filmler

L'amour en fuite


Razvojni trofej FINA-e u vaterpolu 2019. sedmo je izdanje tog natjecanja. Održao se u Singapuru od 8. do 13. listopada.

Naslov je osvojila domaća reprezentacija.

Turnir

Skupina A

Skupina B

Utakmica za deveto mjesto

13. listopada 2019.
 -  30:3

Utakmica za sedmo mjesto

13. listopada 2019.
 -  8:13

Utakmica za peto mjesto

13. listopada 2019.
 -  13:8

Utakmica za broncu

13. listopada 2019.
 -  9:14

Utakmica za zlato

13. listopada 2019.
 -  8:5

Izvori

2019
Šport u Singapuru


Günter Schmahl (* 26. März 1936 in Wilhelmshaven; † 14. August 2018 in Göttingen) war ein deutscher Physiker, Professor an der Universität Göttingen und Pionier der Röntgenmikroskopie.

Leben und Wirken
Der Schwerpunkt und die wesentliche Bedeutung von Schmahls Arbeiten lagen in der Entwicklung der Vollfeld-Röntgenmikroskopie mit weichen Röntgenstrahlen. Er erkannte als einer der Ersten das Potential dieser Methode sowie den wegweisenden technologischen Ansatz, Zonenplatten als Linsen in einem solchen Mikroskop zu verwenden. Den gewählten Ansatz entwickelten Schmahl und seine Mitarbeiter weiter bis zur Anwendungsreife in der zwei- und dreidimensionalen Bildgebung von biologischen Proben.

1974 erzeugten Schmahl und seine Mitarbeiter zum ersten Mal Bilder mit einem Röntgenmikroskop an einer Laborquelle an der Universität Göttingen; 1976 folgte der Bau des Prototyps eines Röntgenmikroskops unter Verwendung von Synchrotronstrahlung am Deutschen Elektronen-Synchrotron (DESY) in Hamburg, das 1978 erste Bilder lieferte. 1992 gelang zum ersten Mal die Visualisierung von Strukturen, die kleiner als 30 nm waren.

Zu weiteren Leistungen Schmahls gehören die Übertragung des von Frits Zernike für die Lichtmikroskopie entwickelten Phasenkontrastprinzips auf die Röntgenmikrosopie und die Reduzierung von Strahlenschäden bei der Untersuchung biologischer Zellen durch die Entwicklung von Probenpräparationen und Probenumgebungen, die auf kryogenischen Verfahren beruhen. Gemeinsam mit der Physikerin Gisela Schütz gelang es Schmahl und seiner Gruppe zudem, dichroitischen Kontrast in der Röntgenmikroskopie zu erzeugen, mit dem zum Beispiel magnetische Domänen sichtbar gemacht werden können.

Schmahl gründete das Institut für Röntgenphysik der Universität Göttingen und leitete es bis zu seiner Emeritierung im Jahr 2002. Er war einer der Gründer und der erste ausrichtende Veranstalter der seit 1983 alle drei Jahre, seit 2008 zweijährlich stattfindenden Internationalen Konferenz für Röntgenmikroskopie.

Ehrungen und Mitgliedschaften
 1985: Niedersachsenpreis (Wissenschaftspreis)
 1992: Röntgen-Plakette der Stadt Remscheid
 1995: Röntgenpreis der Fachgruppe Physik und Kristallographie der Universität Würzburg
 Seit 1996: Mitglied der Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
 2005: Compton Award der Advanced Photon Source, Argonne National Laboratory, Argonne, Illinois (USA) (gemeinsam mit Janos Kirz)

Publikationen (Auswahl)

Weblinks

Einzelnachweise

Optiker
Physiker (20. Jahrhundert)
Physiker (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Georg-August-Universität Göttingen)
Mitglied der Niedersächsischen Akademie der Wissenschaften zu Göttingen
Träger des Niedersächsischen Staatspreises
Deutscher
Geboren 1936
Gestorben 2018
Mann

Günter Schmahl (Physiker)