فوزي البنزرتي   من مواليد  في المنستير، تونس ويلقبه الصحفيون والمعلقون عادة بالجنرال أو شيخ المدربين. وهو لاعب كرة قدم تونسي سابق والمدرب الحالي في نادي النجم الساحلي. أمضى حياته المهنية لاعبًا في الاتحاد الرياضي المنستيري دون أية إنجازات مسبوقة. بدأ مسيرته التدريبية وعمره لا يتجاوز 29 عامًا فقط، مما جعله أصغر مدرب تونسي في ذلك الوقت. يعتبر أحد أنجح المدربين في تونس لأنه أكثر مدرب حاصل على البطولة التونسية برصيد 9 ألقاب. وعادة ما يستخدم اللعب الهجومي وخطة الضغط العالي. خلال مسيرته الإدارية، كان مسؤولًا عن منتخبي تونس وليبيا، كما أنه كان على وشك التوقيع مع المنتخب المغربي في عام 2016 قبل تعيين هيرفي رونار عوضا عنه.

أدار فوزي البنزرتي فنيًا أندية في تونس، المغرب والإمارات العربية المتحدة. أكثر الأندية التونسية التي فازت معه بالألقاب هي النجم الرياضي الساحلي والترجي الرياضي التونسي. بخلاف ذلك، فإن تجاربه في الخليج العربي لم تكن ناجحة. ولكنه حقق نتائجًا جيدة في المغرب، سواء مع الرجاء البيضاوي والوداد الرياضي. اختير البنزرتي بوصفه أفضل مدرب إفريقي على الإطلاق. وكان أهم إنجازاته هو الوصول إلى نهائي كأس العالم للأندية 2013 مع الرجاء البيضاوي. درب تونس في فترة بين يوليو وأكتوبر 2018.

الحياة المبكرة والتعليم
ولد فوزي البنزرتي في  في مدينة المنستير، الساحل الأوسط لتونس، من عائلة رياضية. التحق بالتعليم الابتدائي والثانوي في المنستير، ثم التحق بالمعهد العالي للرياضة بتونس وتخرج منه عام 1975. عمل مدرسًا للتربية البدنية في العديد من المعاهد التونسية من 1975 إلى 1977، وبعد الحصول على شهادة مدرب كرة قدم، قرر تكريس نفسه تماما للتدريب.

مسيرة اللعب
قبل المسيرة التدريبية، طوّر البنزرتي حياته المهنية كلاعب وسط مهاجم وقضى كامل حياته المهنية لمدة 10 سنوات في فريقه الاتحاد الرياضي المنستيري مُنذ أن كان عمره 18 عامًا في الفترة من 1968 إلى 1978. ومع ذلك لم يلعب مع المنتخب التونسي.

مسيرة التدريب

البداية مع الأندية التونسية (1979–94)
بدأ حياته المهنية في نادي أولمبيك سيدي بوزيد قبل أن يعود إلى الاتحاد الرياضي المنستيري، الذي دربه بين 1979 و1980، مما مكنه من العودة إلى الرابطة التونسية المحترفة الأولى. في أول تجربة له مع النجم الرياضي الساحلي في موسم 1986–87، فاز بلقب البطولة التونسية ثم كأس السوبر التونسي 1987.

في عام 1990 قام بتدريب وقيادة النادي الإفريقي في العام نفسه للفوز بلقب البطولة والوصول إلى نهائي كأس أفريقيا للأندية أبطال الكؤوس 1990. ثم درب الترجي الرياضي التونسي عام 1993 وفاز مرة أخرى بالبطولة التونسية وكأس إفريقيا للأندية البطلة 1994 وكأس السوبر الأفريقي 1995 ضد نادي موتيما بيمبي الكونغولي.

تجارب مع الفرق التونسية وأول تجربة خارج تونس (1994–2002)
في مارس 1994، عُيِّنَ البنزرتي مدربًا منتخب تونس لكرة القدم في المباراة الثانية في كأس الأمم الأفريقية 1994 التي استضافتها تونس بعد إقالة يوسف الزواوي الذي فشل في المباراة الافتتاحية ضد مالي. كما درب النادي الرياضي الصفاقسي في يونيو 1996، لكنه سرعان ما غادر قبل بداية الموسم من أجل أول تجربة خارجية له على رأس نادي الشعب الإماراتي.

لم تكن تجربة ناجحة حيث أنهى الفريق المركز السابع في الدوري الإماراتي الدرجة الأولى 1998–99. عاد فوزي البنزرتي إلى النادي الإفريقي في عام 1999 ووصل إلى نهائي كأس أفريقيا للأندية أبطال الكؤوس 1999. قام بتجربة قصيرة كمدرب مع الملعب التونسي عام 2001 بنتائج غير مقنعة.

تجارب مع النجم الرياضي الساحلي والترجي الرياضي التونسي (2003–07)
ثم عُيَّن مدربًا للترجي الرياضي التونسي في عام 2003 وفاز ببطولة الرابطة التونسية المحترفة الأولى 2002–03. ووقع مع النجم الرياضي الساحلي في أبريل 2006 وحقق نتائج رائعة في الفوز ببطولة الرابطة التونسية المحترفة الأولى 2006–07، بطل كأس الكونفيدرالية الأفريقية 2006 ووصافة كأس السوبر الأفريقي 2007، انتقل البنزرتي إلى الترجي الرياضي التونسي في يونيو 2007، لكنه غادر بعد ذلك بقليل لتدريب المنتخب الليبي.

الفترة الأولى مع المنتخب الليبي (2007–09)
في 11 يوليو 2007، أصبح المدرب الجديد لمنتخب الليبي. قاد الفريق في مباراته الأخيرة من تصفيات كأس الأمم الأفريقية 2008 وتعادل مع جمهورية الكونغو الديمقراطية 1–1 في كينشاسا. وبعد سلسلة من المباريات الودية ضد مصر، زامبيا والمملكة العربية السعودية.

بدأ تصفيات كأس العالم 2010 بهزيمة 0–3 أمام غانا. ولكن بعد ذلك حقق انتصارات إيجابية وكان على وشك التأهل للدور الثالث من التصفيات قبل أن يهزم أمام الغابون في المباراة الأخيرة. ظل البنزرتي مسؤولًا عن المنتخب الليبي بعد أدائه الجيد في تصفيات كأس العالم لكنه عاد إلى تونس في مارس 2009 لتدريب الترجي.

العودة إلى الترجي الرياضي التونسي وتدريب المنتخب التونسي (2009–10)

بعد عودته إلى الترجي الرياضي التونسي، فاز بلقب الرابطة التونسية المحترفة الأولى مرتين موسمي 2008–09 و2009–10 ليصبح أكثر مدرب يفوز بالبطولة التونسية، كما فاز بلقب دوري أبطال العرب 2008–09 ووصل إلى نهائي دوري أبطال أفريقيا 2010، لكنه خسر أمام تي بي مازيمبي.

بعد فشل المنتخب التونسي تحت قيادة هومبيرتو كويلهو، في التأهل لبطولة كأس العالم 2010، أُقيلَ المدرب هومبيرتو كويلهو من منصبه في 18 نوفمبر 2009 وحل محله البنزرتي، الذي حافظ على مهامه في الترجي حتى نوفمبر 2010 عندما حل محله مساعده ماهر الكنزاري. قام بتدريب المنتخب التونسي في كأس الأمم الأفريقية 2010 في أنغولا ومع ذلك أقصي من دور المجموعات.

تجارب في الخليج العربي (2010–13)
في 17 مايو 2011، وقع البنزرتي عقدًا لمدة عامين مع النادي الإفريقي بعد أسبوع واحد من إقالة المدرب السابق قيس يعقوبي يقبل بالعقد المعروض، أصبح مديرًا فنيا للنادي الإفريقي للمرة الثالثة في حياته المهنية. وصل إلى نهائي كأس الكونفيدرالية الأفريقية 2011. في 26 مارس 2012، حل فوزي البنزرتي محل بيرند كراوس كمدرب لفريق النجم الرياضي الساحلي، حيث عاد مدرب المهر التونسي إلى سوسة للمرة الرابعة في مسيرته الفنية الممتازة حيث عاد الألماني بيرند كراوس إلى منصب المدير الفني للشباب. ثم قام بتجربة قصيرة في الخليج مع نادي الشعب العماني ونادي الشارقة الإماراتي مع القليل من الإنجازات.

تدريب نادي الرجاء الرياضي (2013–14)
في نهاية عام 2013، انضم البنزرتي إلى البطل المغربي الرجاء البيضاوي، بعد أسبوع من بداية كأس العالم للأندية 2013، دون أي تأثير على النادي الذي تمكن من الوصول إلى النهائي ضد بايرن ميونيخ بفوزه على الأبطال من عدة قارات مثل أتلتيكو مينيرو حيث يلعب البرازيلي رونالدينيو، وكذلك نادي مونتيري ونادي أوكلاند سيتي. في وقت لاحق، قُلِد من قبل الملك محمد السادس بن الحسن ملك المغرب مع الفريق بأكمله. في البطولة الوطنية المغربية، يمنح البنزرتي الرجاء البيضاوي لعبة هجومية للغاية، على عكس سلفه محمد فاخر الذي فضل الدفاع. يضيف البنزرتي لمساته الشخصية من خلال فرض لعبة هجومية بتكوين 4-4-2 أو 4-3-3، والذي يتضمن أحيانًا استخدام مهاجمين متقدمين.

نتيجة لهذا العمل، تمكن الفريق من التغلب على منافسه الوداد الرياضي في ديربي الدار البيضاء 2–0 ثم هزم متصدر البطولة 5–1، لكن النادي انحنى أخيرًا في الجولة الأخيرة ضد نادي أولمبيك آسفي، حقق وصافة الدوري المغربي لكرة القدم 2013–14. في نهاية الموسم يغادر البنزرتي النادي لأسباب مالية.

تجاحات مع النجم الرياضي الساحلي والترجي الرياضي التونسي (2014–17)
في 12 أغسطس 2014، تولى مسؤولية النجم الرياضي الساحلي بعد إقالة دراغان سفيتكوفيتش. في عام 2016، توج بطلا لتونس مع النجم الرياضي الساحلي بعد فوزه بلقب كأس تونس 2014–15 لأول مرة في مسيرته وكأس الكونفيدرالية الأفريقية 2015. علاوة على ذلك، وصل إلى كأس السوبر الأفريقي 2016. ومع ذلك، تفرض عليه عقوبة بعد اشتباك عنيف مع طبيب الترجي الرياضي التونسي خلال دور الثمانية من كأس تونس، مما أدى إلى مغادرته في نهاية العام وعودته إلى الترجي.

في هذه الفترة فاز بالبطولة التونسية للمرة الثانية على التوالي ولكن مع فريقين مختلفين. خلال نفس الفترة، نجح الترجي في الفوز بلقب البطولة العربية للأندية 2017. في ديسمبر 2017. قرر ترك منصبه كمدرب للفريق في الترجي الرياضي التونسي على الرغم من أنه متصدر المجموعة الأولى قال البنزرتي إنه لن يدرب الأندية التونسية في المستقبل بعد إقصاء الترجي من ربع نهائي دوري أبطال أفريقيا 2017 ضد الأهلي المصري.

تجربة مع نادي الوداد الرياضي والفترة الثالثة مع تونس (2018–19)
وقع الوداد البيضاوي بطل أفريقيا آنذاك عقدا مع البنزرتي في 19 يناير 2018 لمدة سنة ونصف بعد البداية السيئة في البطولة الوطنية المغربية مع الحسين عموتة. تمكن الفريق من الفوز بلقب كأس السوبر الأفريقي 2018 وتمكن من إعادة الفريق للمنافسة على اللقب قبل أن يحتل المركز الثاني خلف الاتحاد الرياضي بطنجة. كانت الحملة للدفاع عن لقبه في دوري أبطال أفريقيا 2018 ناجحة أيضًا حيث فاز على نادي وليامس فيل، نادي ميناء التوغو ونادي هورويا. لكن البنزرتي استقال فجأة لتدريب المنتخب التونسي.

في 28 يوليو 2018، أعلنت إدارة الجامعة التونسية لكرة القدم تعيين فوزي البنزرتي كمدرب للفريق الوطني، بعد نبيل معلول الذي استقال بعد فشله في كأس العالم 2018. يمكن تجديد العقد لمدة عامين. وسيقود الفريق في تصفيات كأس الأمم الأفريقية 2019. ومع ذلك، أُقِيْلَ في أكتوبر بعد ثلاثة انتصارات وتأهل لكأس الأمم الأفريقية 2019 بعد خلاف مع رئيس الجامعة التونسية لكرة القدم وديع الجريء لرفضه تدخلاته في التدريبات. في نوفمبر 2018، وقع عقدًا جديدًا لموسم ونصف مع نادي الوداد الرياضي. تمكن من تحقيق نتائج جيدة بعد فوزه بالدوري المغربي بعد مباراته مع غريمه الرجاء البيضاوي، كما وصل إلى نهائي دوري أبطال أفريقيا 2019 للعب ضد الترجي الرياضي التونسي قبل إيقاف المباراة ومشاكل الحكم التي أدت إلى توقف المباراة. بخلاف ذلك، مر بتجربة قصيرة مع النجم الرياضي الساحلي في أواخر عام 2019 ليحل محل روجيه لومير، لكنه لم يدم طويلًا بسبب الانسحاب من كأس العرب للأندية الأبطال 2019–20، والتي كان الفريق حاملًا للقب بالإضافة إلى خسارة لقب كأس تونس 2018–19 في المباراة النهائية.

الفترة الثانية مع ليبيا (2019–20)
في 25 أكتوبر 2019، تَعاقَد فوزي البنزرتي كمدرب لليبيا لمدة ستة أشهر قابلة للتجديد، بعد أول فترة بين عامي 2007 و2009. خاض مباراتين في تصفيات كأس الأمم الأفريقية 2021 الأولى ضد وكانت النتيجة سليبة للغاية خسارة ضد المنتخب التونسي 4–1 أما المباراة الثانية كان هنالك تحسن طفيف والفوز على تنزانيا بنتيجة 2–1. في 22 مايو 2020 انتهى عقد البنزرتي مع الاتحاد الليبي لكرة القدم وقرر عدم التجديد.

تجربة مع النادي الرياضي الصفاقسي (2020)
في أغسطس 2020، وقع عقد مع النادي الرياضي الصفاقسي لمدة عام ونصف لكن لم تكن النتائج حسب التوقعات، في 20 سبتمبر 2020، على أرضية الملعب الأولمبي برادس خسر مباراة كأس السوبر التونسي 2020 أمام الترجي الرياضي التونسي بركلات الترجيح 5–4 بعد نهاية الوقت الأصلي 0–0، كما أقصي من نصف نهائي كأس تونس 2019–20 على ملعب الطيب المهيري ضد الاتحاد الرياضي المنستيري (بطل تلك النسخة) 0–1. مع ذلك حافظ على وصافة الرابطة التونسية المحترفة الأولى 2019–20.

العودة لنادي الوداد الرياضي (2020–)

الحياة الشخصية
البنزرتي متزوج ولديه ابن. ابنه هو وكيله الذي يتفاوض مع أي شخص يريد التعاقد معه. وهو أيضًا الأخ الأكبر للمدرّب لطفي البنزرتي وهو أحد أهم المدربين التونسيين. سياسيًا، قاد قائمة مستقلة، تسمى "الجرأة والطموح"، لانتخاب المجلس الوطني التأسيسي التونسي في 23 أكتوبر 2011. انضم إلى حزب نداء تونس ودعم الباجي قائد السبسي في الانتخابات الرئاسية التونسية 2014. كما أنه صهر الممثل التونسي سفيان الشعري.

أسلوب التدريب
ويدافع عن أسلوب الهجوم الهجومي وحيازة الكرة الكبيرة والانتعاش العالي. ومع ذلك، يشير بعض المراقبين إلى أنه يتأثر بشكل خاص بأسلوب اللعب الواقعي، سواء في أساليب لعبه وإدارته. إنه من أنجح المدربين في تونس.

إحصائيات التدريب

الألقاب

الترجي الرياضي التونسي
 بطل الرابطة التونسية المحترفة الأولى (5): 1993–94، 2002–03، 2008–09، 2009–10، 2017–16.

 بطل كأس السوبر التونسي (1): 1994.

 بطل دوري أبطال أفريقيا (1): 1994.
 وصيف دوري أبطال أفريقيا: 2010.

 بطل كأس العرب للأندية الأبطال (3): 1993، 2008–09، 2016–17.

 بطل كأس السوبر الأفريقي (1): 1995.

النجم الرياضي الساحلي
 بطل الرابطة التونسية المحترفة الأولى (3): 1986–87، 2006–07، 2015–16.

 بطل كأس تونس (1): 2014–15.
 وصيف كأس تونس: 2018–19.

 بطل كأس السوبر التونسي (1): 1987.

 بطل كأس الكونفيدرالية الأفريقية (2): 2006، 2015.

 وصيف كأس السوبر الأفريقي: 2007، 2016.

النادي الإفريقي
 بطل الرابطة التونسية المحترفة الأولى (1): 1989–90.

 وصيف كأس الكونفيدرالية الأفريقية: 2011.

الوداد البيضاوي
 بطل البطولة الوطنية المغربية: 2018–19، 2020–21.

 بطل كأس السوبر الأفريقي: 2018.
 وصيف دوري أبطال أفريقيا: 2019.
 وصيف البطولة الوطنية المغربية: 2019–20.

الرجاء البيضاوي
 وصيف كأس العالم للأندية: 2013.

 وصيف البطولة الوطنية المغربية: 2013–14.

النادي الرياضي الصفاقسي

 وصيف كأس السوبر التونسي: 2020.

الأوسمة والنياشين

  — وسام الاستحقاق الوطني التونسي.
  — وسام الاستحقاق المدني من درجة ضابط.
  الاتحاد الأفريقي لكرة القدم — أفضل مدرب إفريقي على الإطلاق.
  — جائزة أفضل مدرب إفريقي من اتحاد نيجيريا لكرة القدم.

روابط خارجية

المراجع

لاعبو كرة قدم رجالية تونسيون
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
أشخاص على قيد الحياة
لاعبو الاتحاد الرياضي المنستيري
لاعبو كرة قدم تونسيون
مدربو الاتحاد الرياضي المنستيري
مدربو الترجي الرياضي التونسي
مدربو الرجاء البيضاوي
مدربو النادي الرياضي الصفاقسي
مدربو النجم الرياضي الساحلي
مدربو الوداد الرياضي
مدربو كأس الأمم الإفريقية 1994
مدربو كأس الأمم الإفريقية 2010
مدربو كرة قدم تونسيون
مدربو كرة قدم مغتربون في المغرب
مدربو كرة قدم مغتربون في عمان
مدربو كرة قدم مغتربون في ليبيا
مدربو منتخب تونس لكرة القدم
مدربو منتخب ليبيا لكرة القدم
مدربو نادي الشارقة
مغتربون تونسيون في المغرب
مواليد 1369 هـ
مواليد 1950
مدربو كرة قدم تونسيون مغتربون

فوزي البنزرتي


Suncokreti, kratki film redatelja Ivana Martinca. Snimljen u produkciji Kino kluba Beograda. Film je u crno-bijeloj tehnici i mono zvuka. U filmu glumi Svetlana Isaković, Vuksan Lukovac i Blagoje Topličić. Prvi dio trilogije Preludij kao scenarist, redatelj i montažer, a iste je godine snimio drugi dio Trakavicu i treći dio Avantira, moja gospođa, sve za Kino klub Beograd.

Izvori

Filmovi 1960-ih

Suncokreti (1961.)


Karolina Bielawska (Łódź, 11 de abril de 1999) é uma modelo e rainha da beleza da Polônia que venceu o concurso Miss Mundo 2021.

Ela é a segunda mulher de seu país a vencer esta competição, tendo sido precedida por Aneta Beata Kreglicka em 1989.

Biografia
Bielawska nasceu em 11 de abril de 1999 em Łódź, tem um diploma de bacharel em Administração e faz mestrado em Gestão.

De acordo com o portal do Miss Mundo, tem como hobbies nadar, mergulhar, jogar tênis e badminton e no futuro pretende ser palestrante motivacional.

Segundo o portal UOL, ela já esteve no Brasil, no Carnaval de 2020.

Participação em concursos de beleza

Miss Polônia 2019
Em 24 de novembro de 2019 ela representou Łódź no Miss Polonia 2019 e competiu contra 19 outras candidatas no Hotel Narvil Conference and Spa em Serock, quando levou o título de Miss Mundo Polônia 2021.

Miss Mundo 2021
Em 16 de março de 2022 ela superou outras 39 outras concorrentes, classificadas previamente para a semifinal, no Coca-Cola Music Hall em San Juan, Porto Rico, e foi coroada Miss Mundo 2021. "Quando ouvi meu nome fiquei chocada, ainda não consigo acreditar. Tenho a honra de usar a coroa de Miss Mundo e mal posso esperar para começar a trabalhar. Vou me lembrar desse capítulo incrível em Porto Rico pelo resto da minha vida", disse após ser eleita.

Projeto social
Um de seus grandes destaques no concurso foi o projeto "Zupa Na Pietrynie", através do qual ela faz um trabalho com moradores de rua, já que todos os domingos ajuda a produzir mais de 300 refeições que são entregues nas ruas de Lodz. Segundo o GShow, através do projeto de Karolina o governo também vacinou mais de 400 pessoas e construiu o primeiro banheiro social para pessoas sem-teto na cidade.

"O projeto de Karolina  oferece ajuda constante a moradores de rua em crise, além de conscientizar sobre esse problema, e luta contra a exclusão social", enfatiza o portal do Miss Mundo.

Guerra na Ucrânia
Num concurso que enfatizou o conflito entre a Rússia e a Ucrânia, uma vez que Putin havia ordenado uma invasão cerca de duas semanas antes, alguns consideram que o fato da Polônia ter aberto suas fronteiras para receber milhares de refugiados de guerra pode ter sido uma ponto decisivo para sua vitória. "Ajudar na missão humanitária que realiza seu país na atualidade com os refugiados é uma de suas prioridades", reportou o jornal El Nuevo Día de Porto Rico. A própria falou logo depois de eleita que ajudar os refugiados que chegam a seu pais seria um objetivo. "É muito difícil entender o que eles estão passando e quero o melhor para eles", disse.

Ligações externas
 Instagram oficial de Karolina Bielawska
 Galeria de fotos de Karolina no portal Getty Images

Vencedoras do Miss Mundo
Polacos
Competidores de concursos de beleza
Naturais de Łódź (voivodia)

Karolina Bielawska


أليس هو تطبيق تعليمي مفتوح المصدر، مبني علي البرمجة الكائنية التوجه في بيئة تطوير متكاملة. أليس تم تطويرة بواسطة جافا ويتيح خاصية السحب والإفلات لعمل رسومات حاسوبية متحركة، باستخدام الرسوميات ثلاثية الأبعاد. تم تطوير أليس بواسطة مطوري برامج من جامعة كارنيغي ميلون، وعلي رأسهم راندي باوش. يتميز تطبيق أليس بأنة يتلافى المشكلات والعوائق التي توجد بالنماذج الأخرى والتي تجعلها غير مناسبة للمنهج التعليمي، ومن أهمها:
 أغلب لغات البرمجة مصممة لإنتاج كود يهدف لمنتج تجاري، أليس علي غير ذلك هدفها تعليمي فقط
 أليس مرتبطة ببيئة التطوير المتكاملة، وتدعم البرمجة الكائنية التوجه
 أليس مصممة للأشخاص الغير مرتبطين بالبرمجة، مثل طلبة المدارس، وذلك باستخدام خاصية السحب والإفلات

مراجع

برامج تعليمية
برمجيات تطوير ألعاب الفيديو
لغات البرمجة التعليمية

أليس (برمجيات)


Nekhel (  også stavet og udtalt Nakhl) er hovedbyen i Nekhel Kism i guvernementet Nordlige Sinai. Den ligger i hjertet af Sinaihalvøen langs Nordlige Sinais sydgrænse. Den ligger i udkanten af El Tih bjergene i en højde af 420. m.o.h.
Nekhel by består af ti kvarteret.

Historie

Faraonisk tid
Nekhel har altid været en del af Egypten og var en del af provinsen "Du Mafkat" i det gamle Egypten. Nekhel var den antikke hovedstad for hele Sinaiprovinsen, på grund af dens enestående strategiske placering lige midt på halvøen. I 16. århundrede f.Kr. byggede faraoerne Shur-vejen gennem Sinai til Beersheba og videre til Jerusalem. Regionen forsynede det egyptiske rige med mineraler, tyrkis, guld og kobber og velbevarede ruiner af miner og templer udgraves her.

Islamiske æra
Da den lå på den nye pilgrimsrute (Hajj) fik Nekhel yderligere betydning. Ud over dens tidligere rolle som en strategisk borg og hovedstad for Sinai. Derfor blev byen en vigtig rasteplads og handelsdestination for Muslimer som færdedes på Hajj ruten i Hajj sæsonen fra hele Afrika og Egypten til Mekka.

Ayyubide og marmeluk æraen
Under Ayyubide-dynastiets og Mamelukkernes islamiske styre byggede flere sultaner deres forter og borge i Nekhel for at forsvare Egypten mod korstogene. Nekhel spillede en vigtig rolle som betydelig militær base for den egyptiske hær i middelalderen ved at besejre Korsfarerne og befri talrige provinser i det islamiske kalifat.

Geografi og klima
Klimaet er varmt ørkenklima. Om sommeren når temperaturerne op på 40° C mens nætterne er kølige. Om vinteren kan temperaturen nå ned på -9° C og lavere i de omkringliggende bjerge.
Det er dog sjældent at opleve sne i byen, da nedbøren på årsbasis ligger på omkring 40 mm.
Byen lægger stort pres på vandressourcerne, da grundvandet i dalen stammer fra bjergene. Der er arbejde i gang med at bygge en vandledning, som skal forbinde byen med Nilen

Kultur og befolkning
Den traditionelle befolkning i området er beduiner, hvis kultur er meget lig med andre beduingrupper. Beduinerne i Nekhel opdrætter kvæg og driver landbrug afhængig af nedbøren. Der er også egyptere, som bor der og er beskæftiget af det offentlige.

Eksterne kilder
 Vejrudsigt
 Vejrudsigt

Byer i Egypten

Nekhel


Katana (刀 veya かたな), kavisli, tek ağızlı, iki elle tutulabilecek kadar uzun saplı bir Japon kılıcı. Japon samurayı tarafından kullanılan, geleneksel tek-yönlü, kıvrık kılıç çeşididir. Vakizaşi veya şoto ile ya da tanto ile eş olarak bilinen katana, buşi sınıfı savaşçılar olan bukeler tarafından kullanılırdı. İki silah beraber olduğunda büyük-küçük anlamına gelen dayişo olarak adlandırılır ve samurayların kişisel onur ve sosyal gücünü temsil ederdi. Uzun kılıç açık alanda yapılan dövüşlerde kullanılırken kısa kılıç yan silah olarak taşınır ve saplama amacıyla ya da yakın dövüşlerde ve seppuku için kullanılırdı.

Japonya'da katana için kullanılan resmi terim uchigatana (打刀) olup, katana (刀) terimi genellikle dünyadaki tüm tek ağızlı kılıçları ifade eder.

Kın (鞘 saya) ve balçak yani el siperi kısımları (鍔 suba), özellikle Edo döneminin son yıllarında özel olarak tasarlanan sanat eserleriydi ve karmaşık bir dizayna sahipti.

Asıl olarak kesmek için kullanılmasına rağmen hafif eğriliği sayesinde etkili bir saplama silahı olarak da kullanılabilir. Çift elle tutulacak şekilde tasarlanmış olsa da bazı eski Japon dövüş teknikleri en azından bir ya da iki tek-el tekniği içerir.

Kesiciliği ve yapımı
Kurşunu kesen katanalar ayrıca dayanıklı kılıçlarıdır ve kolay kolay körelmez.Bu kılıçlar insanı ikiye bölüp birkaç cmlik demir sopaları ayırıp bir insanın tek bir saç telini kesecek kadar hassastırlar.Bir tabanca ile samuray kılıcına ateş edilmiş ve kurşun ikiye bölünmekle beraber kılıç hiçbir zarar görmemiştir.Aynı test bu sefer uçaksavar mermisinde  [50 cal.) denenmiş kılıç 7 tanesini kesip parçalanmadan dayanmış 8.sinde kırılmıştır

Dünyanın en keskin objeleri olan samuray kılıcının zor bir yapım şekli vardır.İyi bir kılıcın yapımı Aylar sürmektedir. Katanaların kesiciliği olmakla beraber Şimşir gibi fazla eğimi olmadığı için saplama silahı olarak da kullanılır.Kılıcın bir diğer avantajı ise avrupa kılıçları gibi fazla ağır olmamasıdır.Kılıç sadece cila ile bilenir. Katanalar kesiciliğini denemek için katanaların yapıldığı ilk yıllarda suç işleyen insanlarda suçun ağırlığına göre kolu, bacağı veya başı kesilirdi.

Japon toplumunda kılıç

Kılıcın, samurayın ruhu olduğu düşünülür. Diğer silahlar zamanla popülerliğini yitirirken kılıç yerini korumuştur. Japonlar kılıca olağanüstü değer verirlerdi. Birçok Japon tarihçisine göre Edo döneminde sadece samurayların kılıç taşımasına izin verilirdi. Öyle ki, kılıç taşımak bile bir köylüyü öldürmek için yeterli bir sebep teşkil ediyordu.Hatta intikam peşinde koşan köylülerin her öldürdüğü asker için kılıcına bir inci takılırdı. Paraya ihtiyacı olan efendisiz kalmış samurayın (Ronin) kılıcını satması Japon toplumundaki onursuz durumunu daha da kötüleştirirdi. Bunu yapanlar samurayın gözünde "ruhsuz" olurdu.

Eski Japon kültürünün çoğu, kılıçlar etrafında dönüyordu. Özenle belirlenen kılıç taşıma, temizleme, muhafaza etme, keskinleştirme (ya da keskinleştirmeme) ve tutma metodları dönemden döneme gelişmiştir.

Örneğin; bir başkasının evine giren bir samuray, diz çöktüğünde kılıcını nasıl yerleştirmesi gerektiğini bilmelidir. Kılıcı kolay çekebilecek şekilde yerleştirmek şüphe ya da saldırı hissi uyandırabilir; bu sebeple, kılıcın sağda ya da solda olması ve uzağa ya da bir kişiye doğru tutulmuş olması etik açıdan önemli bir noktadır. Ev sahibinin uzun kılıcı, katana-kake adı verilen bir rafta vakizaşinin üzerine yukarı doğru bükülmüş şekilde konur; omote (suka ya da kabzanın solu göstermesi) geleneklere göre bir uyarıdır. Diğer taraftan, taçi, kuşanıldığı gibi bir duruşa sahiptir, suka tabandaki bir oluğa yerleştirilmiştir ve yukarıyı göstermekte olan saya, keskin kısım aşağıda olacak şekilde bir girintiye yerleştirilmiştir.

Çoğu samuray, kılıcını öncelikli silah olarak kullanmaz; önce yay, sonra mızrak, son olarak da kılıç kullanılır. Kılıç çekmek, son hadde gelindiğinde ruhun serbestçe alev almasına izin vermek gibidir. Teslim olmaktan başka çare kalmayana dek savaşmak olarak açıklanan "Ken ore, ya mo suki" (tam çevirisi : kılıcı kırılmış ve oku da yok) bir deyim olarak kullanılır.

Japon kılıcının tarihçesi

20. yüzyıl öncesi

6. yüzyılda efsanevi imparator Jimmu, Japonya'nın büyük bir kesimini fethetti. Bu dönemde Japonlar kılıç yapma sanatını Çinli demircilerden öğrendiler. Eski kılıçlar Çin tarzında, düz, tek ya da çift taraflı idi.
Bilinen en eski kenjutsu formu, Kofun dönemine tekabül eder (3-4. yüzyıl). Kaşima no Taçi (鹿島の太刀) adı verilen stil, Kaşima Tapınağı'nda ortaya çıkmıştır. Heiyan (8.-11. yüzyıl) döneminde Aynu bölgesinde, Rusya ve Japonya'nın kuzeyde yer alan Hokkaido bölgesinden alınmış tekniklerle kılıç yapımının geliştiği görülür. Aynu halkı, katananın ortaya çıkmasına etki eden -varabati-tu (蕨手刀)- varabati kılıcını kullanırdı.

Efsaneye göre Japon kılıcı, Amakuni isimli demirci tarafından katlı çelik işlemiyle icat edilmiştir. Değişim sürecinde katananın tek yüzlü olması ve biçmek için daha uygun hale gelmesi, bu dönemde ortaya çıkan kenjutsu stillerine de yansımıştır.

Savaş dönemi

12. yüzyılda uzun bir çöküş döneminden sonra iç savaş patlak verdi. Beş asır boyunca Japonya kendi karanlık çağlarına damgasını vuran şiddetli savaşlar yaşadı. Ōnin Savaşı, Japon zırhında devrim yarattı.

Muromaçi döneminde kanlı savaşlar artık gelenek halini almıştı ama tembel Shogun generallerinin kültür ve sanata değer vermesi adaların barbarlığa düşmesini engelledi. Bu dönemde birçok iyi kılıç imal edildi. Kılıçlara olan yoğun ihtiyaç sebebiyle demirciler imalat tekniklerini değiştirdiler. Bunun yanında, savaşmanın getirdiği barbarlık kılıç imalatının altın dönemi olarak da bilinen Kamakura döneminin hayli sanatsal tekniklerinin terk edilmesine, işlevsel ve tek kullanımlık silahlara yönelime sebep oldu. Muromaçi döneminde, Ming hanedanına yasal ticaret yoluyla en az 200.000 katana ihraç edildi. Sonuçta başarısız olan bu kararın nedeni, Japon silah üretiminin tamamını piyasadan toplamak ve korsanların silahlanmasını zorlaştırmaktı. Zaman geçtikçe, bu sebeplerden ve ateşli silahların savaş meydanında sonuca ulaştıran güç olarak ortaya çıkması sonucunda kılıç ustalığı unutulmaya yüz tuttu.

Ünlü Moğol İşgali (元寇, Genko), Japon kılıcının gelişimi için dönüm noktası olmuştur. Kokan Nagayama şöyle anlatır:

"Japon savaşçıları daha önce, deri zırhlar giyen ve kendi kılıçlarından bariz üstün böylesine kuvvetli bir kılıç kuşanmış, eşsiz savaş tekniğine sahip bir düşman ile karşılaşmamışlardı. Kimi Japon demirciler, 'sırt kısmına doğru geniş hatlara sahip kılıçlar daha heybetli görünür fakat kırılmaya meyillidir' düşüncesine istinaden daha ince ve daha basit hatlara sahip kılıçları benimsemeye başlamışlardır." .
Ne yazık ki Nagayama yararlandığı Japon tarihi kaynaklarında Moğol kılıcının, Japon kılıcına üstünlüklerinden bahsetmemiştir. Diğer Japon âlimleri, bu dönemdeki bazı Japon demircilerin Moğol tehdidine karşı daha kalın sırtlı kılıçlar imal etmeye başladıklarının altını çizmiştir.

Barış dönemi

Barış zamanlarında demirciler daha rafine ve artistik kılıç tasarımlarına yönelecek zamanı bulmuşlardır. Momoyama döneminin başlarında yüksek kaliteli tasarımlar görülmüştür. Önceki savaş döneminde eski demircilerin teknikleri kaybolunca bu kılıçlara yeni kılıç manasına gelen şinto, daha eski kılıçlara da bariz bir şekilde koto (eski kılıçlar) adı verilmiştir. MÖ 987 civarında kıvrık kılıçlardan sonra ortaya çıkan kılıçlara da jokoto denilmiştir. Edo döneminde, samuray sınıfının bürokrat ve polis sınıfına dönüşmesi gibi sebeplerle kaliteden yine vazgeçilmiş ve işleme ve süsleme gibi ilgili diğer sanat dalları zaman zaman gelişim göstermiştir. Horimono olarak bilinen bu basit ve zevkli süslemelerin eklenmesi esas olarak dinî sebeplere dayanır. Birçok şinto kılıcında bulunan daha karmaşık işin, artık güzellik taşımadığı ve özellik arz etmediği düşünülür.

Tecrit taraftarı Tokugava Şogunluğu döneminde ateşli silahlar ve barut yasaklanmış ve dolaşımdan kaldırılmıştır. 18. yüzyıl ortalarında çoğu genç Japon, değil bir silahın ateşlendiğini görmek, ateşli silah bile görmemiştir.

Bu dönemin sonlarına doğru silah imalatı tekrar azaldı ve usta demirci Munetsugu'nun çabaları sayesinde 19. yüzyıl başlarında sanatsallığa saygı geri döndü. Munetsugu, şinto sanatı ve tekniklerinin koto bıçaklarına nazaran düşük seviyede kaldığı ve ülkedeki bütün kılıç yapımcılarının, unutulmuş tekniklerin açığa çıkarılması için çaba sarf etmesi gerektiği yönündeki düşüncelerini açıkladı. Munetsugu, dinleyen herkese fikirlerini anlatarak ve bildiği her şeyi öğreterek ülkeyi gezdi. Kılıç ustalığı onun yol göstericiliği sayesinde tekrar toparlandı ve Japon kılıç imalatında ikinci yeniden doğuş yaşandı. Şinto metodundan vazgeçilmesi ve eski tekniklerin tekrar keşfedilmesi sebebiyle bu dönemin kılıçlarına "yepyeni" manasına gelen şinşinto denilir.

19. yüzyıl sonları

Matthew C. Perry'nin 1853'te gelişine kadar bir değişim yaşanmaz. Kanagawa Anlaşması, Japonya'yı zorla dış dünya ile tanıştırınca Meiji Devrimi'nin takip ettiği hızlı modernleşme süreci başlar.

1876'daki Hayitoreyi döneminde silah taşımanın yasaklanması, samurayların halktan ayırt edilmesini zorlaştırmıştır. Katana bulundurmanın yasaklanmamış olması sebebiyle birçok katana saklanmıştır. Bir anda kılıç pazarı ölmüş, birçok demirci ticaretten yoksun kalmış ve değerli yetenekler kaybolmuştur.

20. yüzyıl sonrası

20. yüzyıl başlarında askerlerin kılıç ile silahlandırılması ihtiyacı ortaya çıkınca, onlarca yıl sonra demirciler tekrar iş sahibi olmuştur. Gunto olarak bilinen bu kılıçlar, genellikle düşük kalitede, bir çoğu yağ ile ısıtılarak ve keski ile yontulmak yerine damga basılmak suretiyle seri numarası verilerek üretilmiştir.

Katana, birçok meslek dalında kullanılmaya devam edilmiştir. Polisler sadece suçluları yakalamak için değil, aynı zamanda katana kullanan suçlulara karşı kendilerini savunmak için de katana kullanmak durumunda kalmıştır. Bu dönemde Kendo, polis eğitim sürecine dahil edilerek polis memurlarının katana kullanmak için asgari eğitimi alması sağlanmıştır.

II. Dünya Savaşı

Savaş döneminde astsubayların kullandığı Tip 95, subayların şin-guntosuna benzer; standart makine çeliğinden metal kabartmalı ve boyanmış saplı geleneksel sukaya benzetilerek tasarlanmıştır.

Bu dönem katana için karanlık olmasına rağmen özellikle imparatorluk sanatçıları olarak istihdam edilen azınlık tarafından ustalık canlı tutulmuştur. Bu demirciler Gassan Sadakazu ve Gassan Sadakatsu; imparator ve diğer yüksek rütbeli görevliler için eski kılıçlar ile yarışacak kalitede işler çıkartmakla meşgul olmuşlardır. Gassan Sadakatsu'nun öğrencileri, Japon kimliği için önemli olan bilgilerin vücut bulduğu, dokunulmaz kültür elçileri ya da yaşayan ulusal hazineler olarak düşünülür. 1934 yılında Japon hükûmeti ordusunu, şin-gunto – yeni ordu kılıcı – ile donatınca Tip 94 katana ve buna benzer birçok makine ya da el yapımı geç şinto türleri  II. Dünya Savaşı'nda kullanılmıştır.

II. Dünya Savaşı sonrası

ABD işgali sırasında tüm silahlı kuvvetler dağıtılmıştır. Belediye ve polis izni dışında keskin kenarlı katana imalatı da yasaklanmıştır. Daha sonra Dr. Homma Junji'nin General Douglas MacArthur'a başvurması üzerine bu yasak kaldırılmıştır. Görüşmeleri sırasında Dr Homma, Japon tarihinin çeşitli dönemlerinden kılıçları göstermiş ve çabuk kavrayan bir öğrenci olması sayesinde General Mac Arthur, hangi kılıçların artistik değeri olduğunu, hangilerinin ise gerçek silah olarak düşünülmesi gerektiğini kolayca tespit edebilecek hâle gelmiştir. Bu toplantının sonucunda genel yasak düzenlenmiştir. Böylece gunto sınıfı tamamen imha edilecek ve artistik değere sahip kılıçlara sahip olmak ve muhafaza etmek mümkün olacaktır. Hatta birçok katana, kelepir fiyata ABD askerlerine satılmıştır. Bazıları çalınmış, geri kalanlar ise muhafaza edilmiştir.

1958 yılındaki silahsızlanmaya bağlı olarak ABD'de Japonya'dan daha fazla Japon silahı bulunuyordu. Doğudan dönen ABD askerleri genellikle taşıyabildikleri kadar kılıcı beraberlerinde getirmişlerdir. Bu kılıçların 1.000.000 hatta daha fazlası gunto iken küçümsenmeyecek bir kısmı da koto, şinto ve şinşinto idi.

Edo dönemi sonrasında demirciler giderek üretimlerini sivil ürünlere doğru çevirirken silâhsızlanma ve müteakip düzenlemeler neredeyse katana üretiminin sonunu getirdi. Pek az demirci ticaretini devam ettirdi. Dr Homma, kendilerini eski teknik ve kılıçları korumaya adamış "Sanatsal Kılıçları Muhafaza Derneği" (Nihon Bijutsu Hozon Token Kai) kurucu simgesi haline gelmiştir. Aynı fikirde olan diğer bireylerin de çabasıyla katana karanlık günlerinden kurtuldu ve birçok demirci Munetsugu'nun başlattığı işi, eski teknikleri ortaya çıkarıp bugünün kılıçlarının eski kılıçlar kalitesinde üretimini devam ettirdi.

Bazı katanalar modern zamanda silahlı soygunlarda kullanıldı. Ne var ki, bu katanaların çoğu kılıca benzer, esasında düzgün olarak imal edilmiş bir katananın fiyatı ucuz bir tabancaya nazaran daha fazladır.

Sınıflandırma

Uzunluğa göre

Bütün Japon kılıçları bu metoda göre üretilmiştir ve görünüşte bir bakıma benzerler. Farklı kılıçları birbirinden ayıran en belirgin özellik uzunluklarıdır. Japon kılıçları şaku birimine göre ölçülür (1 şaku = yaklaşık 30,3 cm ya da 11,93 inç; 1891'den itibaren şaku tam olarak 10/33 metre olarak tanımlanır, ama daha eski bilgiler bu değerden az da olsa sapmalar gösterebilir). Daha kesin ölçüm için, "sun", "bu" ve "rin" (sırayla şaku'nun onda biri, yüzde biri ve binde biri) kullanılabilir.
 Kesici kısmı 1 şakudan (30 cm) kısa olanlar tanto (bıçak) olarak adlandırılır.
 Kesici kısmı 2 şakudan kısa fakat 1 şakudan uzun olanlar (30–61 cm) şoto (kısa kılıç) olarak adlandırılır, vakizaşi ve kodaçi buna dahildir.
 Kesici kısmı 2 şakudan (61 cm) uzun olanlar dayto ya da uzun kılıç olarak bilinir. Bu katananın dahil olduğu gruptur. Fakat katana terimi sık sık yanlış kullanılmaktadır. Bir kılıç eğer obi adı verilen bir kuşak ile yukarıya doğru bakacak şekilde asılmışsa katanadır (bu katanalar bıçak uzunluğu maksimum 65 cm olanlardır). Eğer kemerden bir şeritle bağlı ise buna taçi adı verilir. (bu katanalar bıçak uzunluğu maksimum 75 cm olanlardır).

 Anormal derecede uzun bıçaklar (3 şaku ya da 90 cm'den uzun olanlar) genellikle sırtta çapraz taşınır ve ödaçi ya da nodaçi olarak adlandırılır. Ödaçi bazen katana yerine de kullanılır.
Çisa-katana sadece kısa katanadır.  Bir katana 2 şakudan uzundur. Ne var ki, çisa-katana, uzunluğu 1 ve 2 şaku arasında olan vakizaşiden uzundur. Genellikle uzun boylular için katana ve daha kısaları için vakizaşi yapılmaya başlandığından beri çisa-katanalar ender görülmeye başlanmıştır.  Çisa-katanalar  için söylenen en bilindik şey, bıçaklar arasında bir benzeri olmayan kısa katanalar olmalarıdır. Genelde Buke-Zukuri yöntemiyle yapılmışlardır.

Okul ve şehirlere göre

Japon kılıçlarının izi, her birinin kendi okulu, geleneği ve ticari markası olan birkaç şehirden birine kadar sürülebilir. Örneğin Mino şehrinin kılıçları başından beri keskinliğiyle ünlüdür. Bu gelenekler ve şehirler aşağıdaki gibidir:

Üretim tarihine göre

Takma şekline göre

Notlar

 Taçi olması amacıyla özel olarak tasarlanmış kılıçlar, şintodan ziyade koto olarak tanımlanır. Bu sebeple daha iyi yapılmış ve daha özenle süslenmişlerdir. Buna rağmen eğer modern buke-zukuri tarzında kuşanılırsa hâlâ birer katanadırlar. Kılıç takıldığında, imza her zaman vücuda bakmayan yüzde olur, böylece demircinin bıçak için düşündüklerini ve tarzını ayırt etmek mümkün olur.
 Çeşitli tahta antrenman kılıcı bulunur, tahtadan yapılanlar (bokken) ve kendo antrenmanlarında şinayiye alternatif olarak kullanılan bambudan yapılanlar bu grubun içindedir.
 Değişik mızrakların çoğu Japon kılıçları ile aynı tarzda yapılmış keskin bıçağa sahiptir. Başlıca iki tip, kullanımda mızraklı baltayla aynı olan 'naginata' ve geleneksel mızrağa daha çok benzeyen 'yari'dir. Batı literatürüne geniş bir şekilde bakılmış olmasına rağmen, mızraklar çoğu köylünün ve bir samurayın ilk başvurduğu aletti ve samuray mızrakları üzerindeki bıçaklar genelde çok yüksek kalitedeydi. Bütün bunlara rağmen, samurayın ruhu olarak bilinen mızrak değil, kılıç olmuştur.
 "Samurayın ruhu" konseptinin kökeni Tokugava Şogunluğu döneminin başlarına dayanır. Kılıca saygı gösterilen bu dönemde, kılıcın ruhu ifade etmesi resmî olarak, Şogunluğun soylu ve vekillere değerli hediyeler vermek ihtiyacı üzerine başlamıştır. Daha önce, bu kıymetli hediye bir arazi olabiliyordu, Şogunluk zamanında arazi seyrek verilen bir hediyeydi. Hediye olarak arazi verilmesindense büyük onur ifade eden bir hediyeyi tercih eden güçlü kişilerin kılıca bu bakış açısının kazandırılmasında rol sahibi oldukları düşünülür. Dayimyo, Şogunlar ve onların aile üyeleri için, doğum ve evlilik gibi özel durumlarda ya da bir araya geldiklerinde kılıçlardan oluşan hediyeleri değiş tokuş etmek geleneksel hâle gelmiştir. Dönemine göre kılıcı, ustasını ve kalitesini bilebilmek için gelişen Kanteyi gibi sanatlar önem kazanınca, kılıçlara uzmanlarca fiyat biçilmesi ve değerlerine göre sıralamaya sokulmasına izin verilmiştir. Böylece onurlu kişilerce yapılmış eski kılıçlar özellikle Şogun ve ailesi için ya da Şogun tarafından özel değer verildiğini göstermek üzere özel hediye olarak muhafaza edilmeye başlanmıştır.

İmalat

Japon kılıçları ve diğer sivri uçlu silahlar, Çin yöntemi olan metalin tekrar tekrar ısıtılması, katlanması ve dövülmesi ile yapılır. Bu uygulama, erime esnasında düşük ısının verdiği kazançtan faydalanmadan eritilen karışık metallerin aynı anda kullanımı ile popüler hâle gelmiştir. Bunun tersine ve kılıçlardaki karbon içeriğini (bazı kılıçlara karakteristik bir katlanma deseni verir) homojenize etmek amacıyla, katlama geliştirilmiş ve işçilik hassasiyetine rağmen çok etkili olduğu keşfedilmiştir.

Katananın tipik kıvrımı farklı daldırma yöntemlerinden kaynaklanır. Kılıcın arka kısmı, kılıç daldırıldığında uç kısmına göre daha yavaş soğumasını sağlayan yalıtım özelliğine sahip kille kaplıdır. Bu, esnek ve hâlâ keskin uca sahip olmasına imkân veren sert-martensit uç ve yumuşak-perlit arka kısımdan oluşan bir kılıç üretilmesini sağlar.

Kılıcın uç kısmının arka kısmına göre soğurken daha az büzülmesine sebep olan bu işlem, kılıca kıvrımını verirken demirciye yardımcı olur.

Katana ve vakizaşinin aynı şekilde yapıldığı sanılsa da çoğu zaman farklı şekilde dövülürler, farklı kılıç kalınlığına sahiptirler ve niku oranlarında farklılıklar vardır. Vakizaşi sadece kısa katana değildir, çoğunlukla katanada nadiren görülen hira-zukuri ya da diğer benzer yöntemlerle dövülür.

Bir bilgiye göre, dayişolar (kılıç çifti) her zaman birlikte dövülmezdi. Eğer bir samurayın dayişo almaya maddi imkânı yetiyorsa, bu genellikle benzer iki kılıçtan oluşan bir sayişo olurdu. Bazen de farklı demircilerin elinden çıkmış ve farklı stillerde yapılmış sayişo kullanılırdı. Bir çift kılıç içeren dayişo aynı demirci tarafından yapılmış olsa da her zaman birlikte dövülmez ya da bir kalıptan çıkmazdı. Çift yapılmış iki kılıçtan oluşan "gerçek" dayişo, çift olarak kalıplanmıştır, birlikte takılır ve aynı kişiye ait olur. Bundan dolayı nadirdir ve özellikle orijinal kalıbını koruyorsa çok değerli kabul edilir. Bunlar, çift olarak üretilmiş olsa bile, sonraki kalıplara göre daha değerlidir.

Japon kılıçları günümüzde oldukça zor bulunur. Yine de güvenilir kaynaklardan ve oldukça yüksek fiyatlara gerçek antikalar bulmak mümkündür. Modern katana ve vakizaşiler günümüzde, hâlâ bu ustalık gerektiren silahları yapmaya çalışan birkaç lisanslı pratisyen tarafından yapılmaktadır. II. Dünya Savaşından kalma Tip 98 katanalarının çoğunluğu da eski versiyonları gibi günümüzde yok olmuştur.

Üretim işlemleri alt bölümlerde detaylı anlatılmıştır.

Bileşim

Geleneksel Japon çeliği, kılıç yapımı için en iyi çeliklerden biri kabul edilir ancak gerçek sebebi gösterişli olmasıdır. Çağdaş batı çeliği ve modern çelikler saflık ve sağlamlık konusunda daha üstündür. Çeliğin bileşimi ustaya ve çelik cevherine göre değişim gösterir.

Kılıçta kullanılan çeliğin bileşimi (II. Dünya Savaşı Dönemi):

Karbon miktarının yüksek olması bıçağa sağlamlık katarken, silikon esnekliği ve dayanma gücünü artırır.

Yapılışı

Japon kılıçlarının dövülmesi genellikle saatler, günler hatta haftalar alır ve kutsal bir sanat olarak görülürdü. Tek bir zanaatkâr işinden ziyade, karmaşık hünerler gerektiren farklı sanatçıların yer aldığı bir süreçtir. Bu süreçte; kaba şekli döken bir demirci, katlama işini yapan genellikle ikinci bir demirci (çırak), uzman bir parlatıcı ve hatta kenar için ayrı bir uzman yer alırdı. Genellikle kın, kabza ve el siperi (suba) uzmanları da işin içine dahil olurdu.
İmalat aşamasının en ünlü kısmı çeliğin katlanmasıdır. Çelik defalarca katlanır, bükülür ve çekiçle düzleştirilirdi. Bu işlemler aşağıdakileri sağlar:
 Metal içerisindeki hava kabarcıklarını yok eder.
 Metalin bütünleşmesini sağlar, karbon gibi elementlerin yayılmasını sağlayarak efektif dayanıklılığı artırır ve potansiyel zayıf noktaları azaltır.
 Oluşturulan katlarda, devamlı olarak yüzeye dekarbonize işlemi uygulanıp üst kısmı bıçağın içine geçirerek bıçağın eşsiz ve güzel damarlı yüzeyi elde edilir. Genel inanışın aksine katlı yapının, çeliğin mekanik özelliklerini artırdığı tamamen yanlıştır. Katlar kaynak noktası gibi etki ederek sadece kılıcın bütünlüğünü zayıflatır.
 Saf olmayan maddeleri yakarak Japon çeliğinin düşük kalitesini artırır, kılıcı saflaştırır ve güçlendirir.

Genel inanışın aksine sürekli katlama "süper-güçlü" bir bıçak yaratmaz. Saf olmayan maddeler yakıldıktan ve karbon içerik homojen hale getirildikten sonra uygulanan katlama işlemi çok az fayda sağlar ve karbonun azar azar yanmasına neden olur. Sonuçta, kenarı daha az tutacak yumuşak bir çelik ortaya çıkar. Kat sayısı kılıçtan kılıca değişiklik gösterir. Bir düzine kattan daha azına nadir rastlanır ve iki düzineden çok kata sahip otantik kılıçlar tamamen meçhuldür. 12 katlı bir bıçak başlangıçta 4.000'den fazla tabakaya sahip olacaktır. 20 kat ise bir milyondan fazla tabakaya sahip bir bıçak oluşturacaktır. Bundan daha fazlası bıçağın moleküler yapısı nedeniyle gereksizdir. Hatta bu noktadan önce, daha fazla kat, daha iyi bir kılıç manasına gelmez. Karbonun kontrol edilmesinin bıçağın işlevselliği üzerinde büyük etkisi vardır. Böylece en iyi sonuçlar genellikle 8-10 kat ile elde edilir.

Genellikle kılıçlar, tahta kalastaki gibi damarlar (hada) görünecek şekilde imal edilirdi. Düz damarlara masame-hada, tahtaya benzer damarlara itame, budağa benzer damarlara mokume ve eşmerkezli dalgalı damarlara ayasugi-hada denilirdi. Üç normal damar (masame, itame ve mokume) arasındaki fark, ağacın büyüme yönüne kesit (mokume), açılı kesit (itame) ve damar boyunca kesit (masame) şeklindedir. En güçlü, güvenilir ve en yüksek kaliteye sahip kılıçlar Mino, özellikle de Magoroku Kanemoto geleneğine göre yapılanlardı. Bizen geleneği mokume üzerinde uzmanlaşmıştı. Yamato geleneğindeki bazı okullar ise güçlü savaşçıların silahları üzerinde uzmanlaşmış olarak bilinirdi.

Japon kılıcının en temel felsefesi tek bir keskin yüze sahip olmasıdır. Bu, bıçağın sırtının, keskin kenarı desteklemek için kullanılabileceği anlamına gelir ve Japonlar bu gerçeğin avantajlarını tüm yönleriyle kullanmıştır. Metal Avrupa metodunda soğutulmaz. Çeliğin esnekliği ve sağlamlığı ısı derecesine, ne kadar ısıtıldığına ve ne kadar sürede soğutulduğuna bağlı olarak değişir. Çelik yüksek bir sıcaklıktan hızlı bir şekilde soğutulursa daha sert ve kırılgan olan martensit hâlini alır. Daha düşük sıcaklıktan yavaş yavaş soğutulursa daha yumuşak ve esnek olan perlit halini alır. Soğumayı kontrol altına almak için kılıç ısıtılır ve yapışkan kil ile kaplanır. Kenar kısmındaki ince bir tabakanın hızlı ancak çeliği çatlatmayacak kadar da yavaş soğuması sağlanır (kılıcın kenarının son derece sert martensit olmasını sağlar). Kılıcın geri kalan kısmındaki kalın kil tabakası ise kılıcın yeteri kadar esnek olmasına izin veren daha yumuşak bir çelik için yavaş soğumayı sağlar (sırt ve orta kısmın perlit olmasını sağlar). Uygulama bittiğinde kılıç soğur ve doğru sertliğe sahip olur.

Zamanla Japonlar değişik tip çelikleri kılıcın değişik kısımlarında kullanmaya başlamıştır. Örnekler aşağıda gösterilmiştir:

 Maru: En ucuz imalat, nadiren tanto veya ko-vakizaşi imalatında kullanılırdı. Bu basit bıçakların sertliği yüzey boyunca farklılık göstermezdi.
 Kobuse: Basit bıçak imalatı, ucuzluğu nedeniyle büyük askeri çatışmalardaki yüksek malzeme gereksiniminin maliyetini düşürmek amacıyla II. Dünya Savaşı'na kadar kullanıldı.
 Honsanmayi: En genel imalat çeşididir. Bıçağın kenarları kabuk demir tarafından korunmaktadır. Bıçağın arka kısmının ayrıca sertleştirilmemiş olması sebebiyle kırılmaya karşı dayanıklıdır. Bazı eski bıçak örnekleri hâlâ dövüş izlerini taşır.
 Şihozume: Honsanmayiyi andırır ama arka destek eklenmiştir. Sadece bıçağın arka kısmını sert demir korur. Oldukça ender rastlanan bir çeşittir.
 Makuri: Sert çelik gövde ile çevrelenmiş demir iç çekirdekten oluşan basit bir tasarımdır. İki tip çelik kullanarak imal edilir. Biri diğerine göre daha fazla katlanır ya da daha az karbon içeriğe sahiptir. İki kısım da layıkıyla katlandığında "U" şeklinde bükülür ve yumuşak kısım sert parçanın içine yerleştirilir. Uzun kılıç şekline gelene kadar çekiçle dövülür. Bu işlem bittiğinde iki ayrı çelik parçası bir bütün haline gelir fakat sertlik farklılığını hâlâ korumaktadır.
 Variha Tetsu: Esneklik sağlayan basit bir tasarım. İyi katana ve vakizaşilerin büyük çoğunluğu bu tiptedir.
 Orikayeşi Sanmayi Honsanmayi metodunun basitçe geliştirilmiş hâlidir.
 Gomayi: Sert demir çekirdeği kaplayan demir katmana sahip sıra dışı bir tasarım çeşididir. Son olarak yüksek karbon çelik ile kaplanır.
 Soşu Kitaye: 7 çeşit çelik alaşımı kullanılan sıra dışı metodlardan birisidir. Bu imalat tekniği demirci Masamune tarafından kullanılır ve üstün iş olarak kabul edilirdi.

Anatomisi

[[Dosya:Daisho tsuka.jpg|küçükresim|sağ|19. yüzyıl katana'''nın kabzası (suka)]]

Her bıçağın kendine özgü bir profili vardır. Bu görünüş yapımcısına, imalat yöntemine ve biraz da şansa bağlı olarak değişir. En belirgin fark bıçağın orta sırtında, şinogide görülür. Kılıç şinogiye doğru daralabilir, sonrasında keskin kısma doğru da daralabilir ya da şinogiye doğru genişleyip bıçak kısmında büzülebilir (ikizkenar yamuk şeklinde). Düz ya da daralan şinogiye şinogi-hikuşi denilirken, şişman görünümlü olanlara da şinogi-takuşi denilir.Şinogi, bıçağın arka tarafına yakın olacak şekilde konumlanırıldığında uzun, keskin ve kırılgan bir kılıç tipi oluşur. Şinogi, bıçağın ortasına yakın olursa daha makul olacaktır.

Katana, diğer kılıçlardan farklı net bir uç şekline sahiptir. Uç kısmı uzun (ö-kissaki), orta (çü-kissaki), kısa (ko-kissaki) ve hatta geriye doğru çengel şeklinde (ikuri-ö-kissaki) olabilir. Uç kısmının kavisli (fukura-suku) ya da nispeten düz (fukura-kareru) oluşu ayrıca önem arz eder.Kissaki ne keskiye, ne de batı bıçaklarının tanto ucu yorumuna benzer. Batı bıçaklarının, bilemesi kolay, düz, çizgisel bir eğimi vardır ve Japon kissakiye üstünkörü bir benzerlik taşır. Kissaki kıvrık bir profildedir, kenara doğru olan yüzey boyunca yumuşak, üç boyutlu bir kavise sahiptir – buna rağmen sınır çizgisi (yokote) nettir.

Bıçağın kabzaya denk gelen metal (nagako) kısmına mekugi –ana adı verilen bir delik açılır. Kabzada (suka) yer alan boşluk ile bu delik içerisine yerleştirilen bambudan yapılmış pin (meguki), bıçak kısmı ile kabzayı sabitlemek için kullanılır. Sukayı çıkartabilmek için öncelikle megukiyi çıkartmak gerekir. Ayrıca kılıcı imal eden ustanın imzası (mei), nagako üzerinde yer alır.

 Süsleme

Bütün kılıçlarda süsleme mevcuttur ama pek azının görünmeyen kısımlarına süsleme yapılır. Kılıç soğuduktan ve kirden arındırıldıktan sonra çeşitli motifler ve oluklar işlenir. Kılıcın üzerindeki en önemli işaretlerden olan seri numarası, sonradan kabzanın altında kalacak olan pırazvana üzerine işlenir. Pırazvana asla temizlenmez, bu kısmı temizlemek kılıcın değerini yarıya indirir. Amaç, bıçak çeliğinin eskimesini görmektir. Yatay, yana yatık, kareli gibi çeşitli numaralandırma teknikleri kullanılır. Bu teknikler, içi-monji, kosuji-çigayi, suji-çigayi, o-suji-çigayi, katte-agari, şinogi-kiri-suji-çigayi, taka-no-ha ve gyaku-taka-no-ha olarak bilinir. Numarayı pırazvana boyunca çapraz işlemeye higaki denir. Eğer bıçak çok eski ise törpüleme yerine tıraşlama (sensuki) uygulanır. Süslemenin dışında, pürüzlü bir yüzey oluşturması sebebiyle kabza ve pırazvananın daha sıkı tutulmasını sağlarlar. Böylece pin (meguki) ikinci bir güvenlik sağlamış olur.

Kılıç üzerinde bulunan diğer işaretler estetik amaçlıdır. Kanji ile yazılmış ifadeler ve imzalar, tanrıları betimleyen oymalar, ejderhalar ve kabul edilebilir diğer varlıklara horimono adı verilir. Fazladan esneklik ve hafiflik sağlaması amacıyla açılan oluklara ise taçikaze adı verilir. Kılıç kuvvetle savrulduğunda ürkütücü ses çıkartan bu oluklar farklı biçimlerde olabilir; geniş (bo-hi), dar çift (futasuji-hi), geniş ve dar çift (bo-hi ni sure-hi), kısa (koşi-hi), kısa çift (gomabuşi), birleşik uçlu uzun çift (şobu-hi), düzensiz kesiklere sahip uzun çift (kuyiçigayi-hi), balta tarzı (naginata-hi). Genel inanışın aksine, bu oluklar düşmanın kanını daha fazla akıtmaya yaramaz.

 Parlatma

Pürüzlü bıçak tamamlandığında, demirci bıçağı togişi adı verilen parlatıcıya verir. Parlatıcının görevi çeliği parlatmak ve bıçağı savaş için bilemektir. Bu, bıçağın her bir santimi için farklı taşlar ve azami dikkat gerektiren, saatler süren bir işlemdir. Eski cilacılar üç, yeni cilacılar ise yedi çeşit taş kullanırdı. Parlatma, neredeyse bıçak imalatından daha uzun sürer ve hüner gerektirir. İyi bir parlatma kılıcın daha iyi görünmesini sağlarken, kötü bir parlatma en iyi kılıçların bile gunto gibi görünmesine sebep olur. Hepsinden önemlisi, eğitimsiz bir parlatıcı kılıcın işlevine, tarihine, sanatsal ve maddi değerine kalıcı şekilde hasar verebilir, kılıcın geometrisini bozabilir ya da çeliğin çekirdek kısmına kadar yıpranmasına sebep olabilir.Hadori ve saşikomi olarak adlandırılan iki genel parlatma çeşidi vardır. Hadori (son 100 yılda keşfedilmiştir), beyazlatılmış hamonu (sert kısım ile yumuşak kısmı ayıran desenli hat) içeren pürüzlü asıl hamon ve koyulaştırılmış gövdeyi takip eden beyazlatılmış hamonun göze çarpmasını sağlayan modern metoddur. Yüz güzelliğini ortaya çıkartan makyaja benzetilir. Saşikomi ise eski yöntemlere daha yakındır ve hamonun hatlarını belli etmek yerine asıl hamonun ayrıntılarını daha rahat açığa çıkarır ve hadori ile kıyaslandığında ortaya daha parlak bir sonuç çıkar.

Kılıçlar parlatmaya göre incelendiğinde;,kılıcın parlak yapısı ve hamon, kılıcın eşsiz doğasını gösterir. Her bıçak kendi hamonu ve hadasına (dövülme izleri) göre kıyaslandığında farklıdır. Kilin uygulama şekline bağlı olarak oluşan hamon, genel olarak demircinin kendi imzasının da ötesinde ve üstünde bir imza gibi kullanılırdı. Her demirci geleneğinin tercih ettiği yöntem diğerlerinden farklıydı. Hamon, düz, dalgalı veya zikzaklı olabilir ve amacı dışında olsa da bıçak hakkında önemli gerçekleri ortaya koyar. İyi bir parlatma, kenarın hangi dereceden, ne kadar sürede soğutulduğunu ve çeliğin karbon alaşımını gösterir. Bunu nayoyiyi ya da nayiyi baskın bir şekilde ortaya çıkartarak yapar.

 Donanım

Bu aşamada kılıç, kabza yapımcısına devredilir. Kabzaların yapısı, kullanılan parçalar ve sarma stiline göre dönemden döneme değişim gösterir ancak genellikle aynı temel mantığa dayanır. En belirgin parça suka adı verilen metal ya da tahta saptır. El siperliği (suba) ise küçük, yuvarlak bir metalden yapılır ve süslemelere sahiptir.

En son kısımda kaşira olarak bilinen bir topuz yer alır. Çapraz sargının altında menuki adı verilen bir süsleme bulunur. Bambudan yapılmış bir pim (meguki), suka ve pırazvana (nagako) üzerinde yer alan mekugiyana adı verilen deliğe takılır. Bu pim kılıcın kabzaya sabitlenmesini sağlar. Kılıcın tıngırdamasını engellemek için sap ile bıçak kısmının birleştiği noktaya habaki denilen bir kemer takılır.

Kılıcın kınını yapma görevi hiç de kolay değildir. Her ikisi de güç ve yorucu bir emek isteyen iki kın (saya) çeşidi mevcuttur. Biri, genellikle tahtadan yapılan ve dinlenme kabı olarak düşünülen ve muhafaza amaçlı kullanılan şira-saya, diğeri ise daha süslü ve savaş için tasarlanmış olan, kayışla obiden dışarı sarkacak şekilde bağlanarak Taçi-Koşiraye olarak kuşanılacak ise jindaçi-zukuri veya obinin içerisine yerleştirilmek suretiyle katana-koşirae olarak kuşanılacak ise buke-zukuri. 20. yüzyıl ordusunda kiyu-gunto, şin-gunto ve kayi-gunto gibi kuşanma şekilleri de mevcuttur ama bu alt sınıf kılıçlar genellikle toplu şekilde üretilmiştir ve pek az gerçek Japon kılıcı bu şekilde kuşanılır.

 Teknik

Katana genel olarak, saplamaktan ziyade kesmek için tasarlanmış bir silahtır. Bu tarz silahlarla girişilen çatışmalarda fazla riske girmeden, rakibi en kısa ve etkili yoldan öldürmek esastır. Dolayısıyla darbeler kol ve bacak gibi uzuvlara değil, tümüyle gövdeye yönelir.

Dikey savurmalarda hedeflenecek bölge, esas olarak köprücük kemiği bölgesidir. Rakibe bu ölçüde yaklaşılamıyorsa göğüs kafesinde derin bir yarma hedeflenir. Yatay savurmalarda ise hedef, boyun ya da bel bölgesidir.

Yukarıdan aşağı darbelerde, uygun yapılmışsa köprücük kemiğinden bele kadar biçilmiş olunur, yatay darbelerde ise, yine uygun yapılmışsa vücut bel bölgesinden ikiye ayrılır. Kurban, ilk anda acı hissetmeyecektir, ilk birkaç saniye içinde vücuttaki kanın yaklaşık yarısı boşalacağı için bilincini yitirir.

Katananın sapının iki elle tutulması esastır. Eğer kişi sağ elini kullanıyorsa sağ el daha yukarıdan, sol el ise aşağıdan kavramalıdır. Katananın kabzasını kavramada esas kuvvet bu durumda sağ elde olmalı, sol el, hareketler arasındaki hızlı geçişi sağlamada kullanılmalıdır. Sol el, kabzayı her an bırakacakmış gibi gevşekçe sarmalıdır.

Eller arasındaki boşluk ve kavrama, kesmek veya bir silahı karşılamak için yapılacak manevraya izin verecek şekilde ayarlanır. Kesme sırasında birbirine daha yakın, karşılama -blok- hareketlerinde ise daha ayrık olmalıdır.

Buna rağmen katana tek elle de kullanılabilir. Bu durumda, her parmağın kılıcın kabzasına uyguladığı kuvvet farklı olmalıdır. Kabzayı en sıkı tutan küçük parmaktır. Yüzük parmağı kabzaya biraz daha az bir kuvvet uygular; orta parmak biraz daha az, işaret parmağı ise belli belirsiz kavramalıdır.

En kısa ve en güçsüz parmak olan serçe parmağının kavramada bu denli önemli rol üstlenmesi, uzun egzersizler gerektirir. Katana kullanım eğitimine başlamış bir kişinin, ilk birkaç hafta tüm günü mümkünse elde kılıçla geçirmesi uygun olur. Böylece kol sinirleri kılıcı iyice benimseyecektir, kılıç, kolun bir parçası olmalıdır.

Kılıcın keskinliğini denemek veya kesme tekniği üzerinde pratik yapmak için insan dahil çeşitli materyaller üzerinde test yapmaya tameşigiri adı verilir. Japon kılıçlarının çeşitliliği göz önünde bulundurulduğunda, kılıç tekniğinin zaman geçtikçe değişim gösterdiği görülür.

Gerek tek elle, gerek çift elle kullanımda, birbirini izleyen hareketler arasında bir geçiş bölümü olur. Kılıcın ve vücudun pozisyonu, bir hareketten diğerine geçiş yapacaktır. Bu geçiş hareketlerinde kol eklemleri önemli bir pozisyon değişikliği yapmak zorundadır. Özellikle tek elle kullanımlarda, hızlı hareketin kaslarda hasara yol açmaması için -hareketin momentumunu karşılamak üzere ters yönde çalışacaklardır- tüm kolun, omuz ekleminden döndürülmesi uygun olur. Ancak, harekete başlandığı andan itibaren bilek ekleminin kilitlenmesi gerekir. Kılıcın kolla yaptığı açı hiçbir zaman 180 derece olmamalıdır, en uygun biçme hareketi daha kapalı bir bilek pozisyonunda, örneğin 160 derecelik bir açıda sağlanır. Bu açı, savurma hareketinin başından sonuna kadar sabit kalabilmelidir. Savurma hareketi omuz ekleminden yapılmalı, dirsek eklemi de aynı bilek eklemi gibi kilitlenmelidir. Ancak dirsek eklemi 180 derecelik açıda olmalıdır. Omuz eklemiyle yapılan hareket, bel kemiği eklemleri, kalça eklemleri (kalça kemiği ile uyluk kemiği arasındaki eklem), diz ve ayak bileği eklemleriyle desteklenmeli, kuvvetlendirilmelidir.

Belli dönemlerde kılıcın boyunun uzadığı ve at üzerinde kullanıldığı görülür. Aynı zamanda yaya askerler süvarilere eşlik eder ve daha kısa olan katate-uçi kuşanırlar. Bu, daha kısa boylu ve daha kısa saplı, sadece tek el ile kullanılmak üzere tasarlanmış bir katanadır. Aynı zamanda vakizaşi ve kodaçi olarak da bilinir.

Zamanla zırhlar ve düşmanlar değiştikçe kılıçlar da ağır profilden hafif profile doğru, dövüş sırasında farklı kullanım amaçlarına uygun olarak değişim göstermiştir. Ağır olan kılıçlar ağır, yavaş ve daha güçlü savaşlar için uygunken, hafif kılıçlar hız ve keskinlik için uygundur.

Kılıç çoğunlukla ok, mızrak ve olası uzun silahlardan sonra kullanılabilecek son silah olarak düşünülürdü. Buna rağmen Edo döneminde Japon samurayı dayişo kuşanmışken kullanacağı ilk silah katanaydı.

 Yıpranma

İmalattan veya yanlış uygulamadan kaynaklanan birçok hata mevcuttur.

 Karasunokuçi (からすのくち): Kılıcın ucundaki yırtık. Eğer yırtık kenara paralel ise sert ve yumuşak metal kısımlar ayrılıyor demektir. Eğer bıçağın yapısı çok zarar gördüyse kılıç kullanılmaz hâle gelmiştir.
 Şinaye (撓え): Ufak kıvrılma noktaları. Bükülmeden kaynaklanan metal yorgunluğunu gösterir. Bu yerler genellikle sertleştirilmemiş metal üzerinde bulunur ve kenara göre sağa yatıktır. Daha ziyade zararsızdır.
 Fukure (膨れ): Çeliğin dövülmesi sırasında oluşan çukurcuklar. Bu çukurcuklar cila ile açığa çıkar ve çirkin bir görünüme neden olur. Bıçağın kalitesi ve güzelliğini azaltır.
 Kirikomi (切り込み): Kılıcın sırtındaki çentik. Bu çentikler kılıç için zararlı değildir. İyi cilalama ile ortadan kaldırılabilir. Eski kılıçlarda savaş izi olan bu çentiklere rastlamak mümkündür.
 Umegane (埋め金): İmalat sırasında yapılan hatayı düzeltmek için yapılan müdahaleler sonucunda oluşur. Cilalama sonucunda çekirdek çeliğin ortaya çıkması sonucu da oluşabilir.
 Hagire (はぎれ): Hamon kısmında, meydana gelen kertik veya çatlak. Kertik şeklinde oluşan hagireyi teşhis etmek kolaydır ancak çatlak şeklinde oluşursa hem teşhis etmesi zordur hem de kılıç için hayati önem taşır.
 Hakobore (刃毀れ): Bıçağın kuvvetlendirilmiş kısmına kadar ulaşmayan ancak yırtılmaya sebep olabilecek silindirik kertik.
 Hajimi (はじみ): Bilemeden dolayı oluşan matlaşma. Bıçak parlaklığını kaybetmeye başlamıştır. Zararsızdır ancak bıçağın eskidiğinin işaretidir.
 Nayoyi Gire (匂切れ): Keskin kısmın kuvvetlendirme işlemine tabi tutulmasına rağmen sert kısım ile yumuşak kısmı ayıran çizginin standartlar dışında olması. İyi bir bileyici bu hatayı ortadan kaldırabilir. Ne var ki, sertleştirme çizgisinin devamlılık arz etmemesi, keskin yüzün yeterli sertlikte olmaması gibi ciddi bir hatanın göstergesi de olabilir.
 Mizukage (水影): Genellikle yenileme ya da kuvvetlendirme sonucunda bıçağın keskin yüzünde oluşan kararmadır.
 Şintetsu (しんてつ): Parlatılmış yüzey altındaki ara katman olan çelik mantonun görünür olması. Kılıcın dayanıklılığını kaybettiği manasına gelir.
 Sukare (疲れ) (Resimde gösterilmemiştir): Sık bileme sonucunda keskin yüzün incelmesi. Bıçak kullanılıp bilendikçe çelik kaybeder. Bileme işleminin sadece keskin yüze uygulanması bıçağın kalınlığının korunmasını sağlar. Sukare kelimesi, "metal yorulması" şeklinde tercüme edilebilir.

 Avrupa kılıçlarıyla kıyaslama

Katanaların Avrupa'daki kılıçlara göre çok üstün olduğu genel ve yaygın bir inanıştır. Bu inanış FRP oyunlarında ve birçok filmde sıkça gündeme getirilmiştir. Fakat bu iddialar, çoğunlukla Avrupa kılıçlarının rolü ve üretim şekli hakkındaki yanlış anlamalardan ve en kötüleriyle kıyaslama yapılmasından kaynaklanır.

Japonya demir açısından fakir bir ülke olduğu için kılıç yapmak pahalı bir girişimdi. Kaynaklar kısıtlıydı ve bir kılıcı gücünün yettiği malzemeyle yapmak demircinin bu işe ilgisine bağlıydı. Avrupa'da da üstün kılıç ustaları vardı, İspanya Toledo'da yapılan çelik kılıçlar, Japonya dışında yapılan efsanevi kalitedeki kılıçlara bir örnektir. Fakat demirin kolay bulunabilir olması, yüksek sayıda kaliteli silahın ucuza mal edilmesini sağlamıştır. Avrupalılar, pahalı ve ucuz kılıçlar arasında seçim yapma şansına sahipken, Japonlar pahalı kılıçlar ya da daha az pahalı kılıçlar ve kılıç üretmemek arasında seçim yapmak zorundaydı.

Japon kılıçlarının katlanması, tüm kılıcın değerlenmesini sağlamakla kalmaz, kalitesi düşük demire sahip olan bir ülkede demirin içindeki fazlalıkların ayrılarak kılıç yapılmasını mümkün kılar. Eğer başlamak için daha iyi demiriniz ya da metali eritme imkânınız varsa buna gerek yoktur. Üretim esnasındaki dövme metodu sayesinde katana, çok sert martensit bir uç kısım ile yumuşak fakat esnek perlit bir orta kısım ve gövdeye kavuşur. Düz kenarlı bir kılıçta olmayan fevkalade çarpışma direncine ve keskinliğe sahip olmasını sağlar. Geleneksel olarak üretilmiş bir katananın 9 mm çapındaki bir silahla karşı karşıya kaldığında zarar görmeden etkiyi karşılayabildiği görülmüştür. Kurşun ikiye bölünmekte ve katana 50 kalibrelik ağır makineli silahtan çıkan 7 direkt vuruşa parçalanmadan dayanmaktadır. Ayrıca, silahla ateş edilmeden önce demir kesme makinesine karşı da kesilemez olduğunu kanıtlamıştır. Bu başarılar, kılıcın  sert fakat esnek olan martensit/perlit yapısından kaynaklanır.

Avrupa teknolojisinin, Japon demircilerin gizemli doğasının önünü kesecek önemli mesafe katettiği düşünülür. Avrupalılar, şekilli kılıçlar yerine daha kaliteli ama yapılması daha çabuk ve kolay olan katı demir çubuklardan kılıçlar üretmiştir. Avrupa'daki metalcilik demircileri düz uçlu ve pala gibi eğimli kılıçlar yapmaya teşvik ederken, benzer sebeplerden Japonlar, antik Ken tarzı modelleri bırakıp kıvrık kılıçlar yapmaya başlamıştır.

Bazı Avrupa kılıçları farklı dövüş şekilleri için tasarlanmıştır. Keskinliği katanayı mükemmel kesici bir silah yapar fakat diğer uluslarca kesmek için yapılan modellerin de aşağı kalır yanı yoktur. Katana, bugün şinkendo ustaları kask kesme töreni düzenlese de, savaş sırasında bir zırhı delebilecek etkiye sahip değildir.

Bu hafiflikteki belli başlı Avrupa kılıçları, kullanım gereklerine göre üreticilerinin düşündüğü limitlerin altında kullanılmaktadır. Maruz kaldıkları koşullar tanımlanmazsa karşılaştırma yapmak manasız olur. Avrupa kılıçları, Japon kılıçlarının dayanamayacağı bazı gerilmelere dayanma gücü veren daha fazla yanal esnekliğe sahiptir. Katanalarda ise Avrupa kılıçlarının dayanamayacağı bazı darbelere dayanmasına imkân veren yüksek bir çarpışma direnci vardır.

Kılıç tarihinin başlangıcından beri, ortaçağ ve rönesans döneminden 20. yüzyıla kadar birçok Avrupa kılıç tipi, Japon dövüş modelleri ile benzer şekilde hafif-zırhlı ve zırhsız piyadelerle savaşmak için yapılmıştır. Ağırlık farkları çok abartılmıştır. Hem uzun kılıçlar hem de katanalar 1,0 ve 1,5 kilogram (2-3 pound) arasında değişen tipik ağırlığa sahiptir.

Avrupa kılıçları, aynı amaçla kullanılan Japon kılıçlarına göre daha uzundur. En uzun katana, yaklaşık, tek elle kullanılmak için tasarlanan bir Avrupa kılıcı uzunluğundadır. Tek elle tutulan Avrupa kılıcı, dövüşün niteliğini tamamen değiştiren bir kalkan ile birlikte kullanılmasına rağmen bir vakizaşi'ye yakın uzunluktadır. Uzun Avrupa kılıcı ya da yarım kılıç, odaçi olarak sınıflandırılabilir, fakat kullanımda katana ya da taçiye daha benzerdir. Daha çok odaçi gibi kullanılan büyük Avrupa kılıçları ile, sadece birkaç odaçi ile karşılaştırılabilecek boyuttadır.

Kullanılan terimler ve anlamları

Terminoloji için Japon Kılıcı Terminolojisi maddesine göz atınız.

Katana üstadları
 Aşikaga Yoşiteru
 Sukahara Bokuden
 Ayizasa Ayinayo
 Miyamoto Musaşi(Tarihi karakter-En büyük Japon Kılıç ustası)
 Sasaki Kojiro (Tarihi karakter)
 Okita Souji (Tarihi Karakter, Shinsengumi 1. bölük komutanı)
 Saito Hajime (Tarihi Karakter, Shinsengumi 3. bölük komutanı)
 kanta kunte
 Sayigo Takamori (Meiji devriminin öndegelen yöneticisi ve 1876 Satsuma isyanının lideri)
 Toşiro Mifune - oyuncu
 NKHC
 Kavakami Gensayi

Ayrıca bakınız

 Japon Kılıcı Terminolojisi
 Taçi
 Vakizaşi
 Tanto
 Samuray

Kaynakça

 İngilizce Wikipedia ve Almanca Wikipedia'dan derlenmiştir.
 Kapp, Leon (1987). The Craft of the Japanese Sword. Kodansha Intl. Ltd..
 Perrin, Noel (1979). Giving Up the Gun: Japan's Reversion to the Sword, 1543-1879. Boston: David R. Godine.
 Robinson, H. Russell (1969). Japanese Arms and Armor. New York: Crown Publishers Inc..
 Sinclaire, Clive. Samurai: The Weapons and Spirit of the Japanese Warrior.
 Yumoto, John M (1958). The Samurai Sword: A Handbook. Boston: Tuttle Publishing.
 Leon und Hiroko Kapp, Yoshindo Yoshihara: Japanische Schwertschmiedekunst. Ordonnanz-Verlag  1996 (dt.).  ISBN 3-931425-01-0 (Übersetzung des folgenden)
 Leon and Hiroko Kapp, Yoshindo Yoshihara: The Craft Of The Japanese Sword Kodansha International, Tokyo 1987 (İngilizce).  ISBN 0-87011-798-X
 Lydia Icke-Schwalbe: Das Schwert des Samurai – Exponate aus den Völkerkundemuseen Dresden und Leipzig. Brandenburgisches Verlagshaus, Berlin 1977, 1990.  ISBN 3-327-00735-7
 Kanzan Sato: The Japanese Sword – A Comprehensive Guide. Kodansha International, Tokyo 1983, 121997 (İngilizce).  ISBN 4-7700-1055-9
 W. M. Hawley: Laminating Techniques in Japanese Swords.  o.O. 1975.  ISBN 0-910704-54-6
 Nagayama, Kokan (1997). The Connoisseur's Book of Japanese Swords. Kodansha International, 21. ISBN 4-7700-2071-6.
 Perrin, Noel. Giving Up the Gun: Japan's Reversion to the Sword, 1543-1879. Boston: David R. Godine, 1979.
 Sword Robbers Strike Third Shop. IC Coventry.
 Nagayama, Kokan (1997). The Connoisseur's Book of Japanese Swords. Kodansha International, 217. ISBN 4-7700-2071-6.
 Irvine, Gregory (2000). The Japanese Sword: The Soul of the Samurai. London: V&A Publications.
 http://www.schielhau.org/Meyer.title.html

Dipnotlar

Japonya'da kültür
Kılıçlar
Japon icatları
Antik silahlar
Japon kılıç ustalığı
Japonya yapımı silahları

Katana


البويهي إحدى بلديات دائرة سيدي الجيلالي بولاية تلمسان الجزائرية.

الجغرافيا
تقع بلدية البويهي جنوب غرب تلمسان يحدها غربا المغرب وشمالا بلدية الزوية وشرقا بلدية سيدي الجيلالي وجنوبا بلدية القصدير التابعة لولاية النعامة، تتميز بطابعها السهبي جنوبا والغابي شمالا، تشتهر بمراعي المواشي في ماقورة واعتماد سكانها على تربية الماشية والفلاحة.

السكان
يبلغ سكان بلدية البويهي نحو 9780 نسمة ينحدرون من عرش أولاد أنهار.

الاقتصاد والبنية التحتية
تتوفر بلدية البويهي على ثروات معدنية هامة كمنجم العابد والمرملة التي تشتهر بها المنطقة. إلا أن الأزمة الاقتصادية أدت إلى غلق المنجم مطلع التسعينيات وقد حاولت الحكومة تدارك الأمر بشراكة صينية إلا أنها فشلت ولا يزال المنجم مغلقا لحد الآن، بلدية البويهي تفتقر للكثير من البنى التحتية رغم مؤهلاتها السياحية الجبلية والغابية التي تتميز بها ورغم فرص الاستثمار في تربية الماشية.

المصادر

بويهي

البويهي


Serle peut faire référence à :
 Percival Serle (1871-1951), biographe et bibliographe australien.

 Serle, une commune italienne de la région Lombardie en Italie.

Serle (homonymie)


An Diaphananthe arbonnieri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Daniel Geerinck. An Diaphananthe arbonnieri in nahilalakip ha genus nga Diaphananthe, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Burundi. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Diaphananthe

Diaphananthe arbonnieri


A manteiga clarificada é a gordura do leite extraída da manteiga para separar os sólidos do leite e a água da gordura da manteiga. Normalmente, é produzida derretendo a manteiga e permitindo que os componentes se separem por densidade. A água evapora, alguns sólidos (ou seja, proteínas do soro do leite) flutuam para a superfície e são retirados, e o restante dos sólidos do leite (caseína) afunda e fica para trás quando a gordura da manteiga (que então estaria no topo) é derramada ou separada com um funil de separação ou um separador de gordura de molho. Esta manteiga é a manteiga clarificada.

Os métodos comerciais de produção também incluem evaporação direta, mas também podem ser realizados por decantação e centrifugação seguida de secagem a vácuo; ou direto do creme quebrando a emulsão seguida de centrifugação.

Propriedades
A manteiga clarificada tem um ponto de fumaça mais alto () do que a manteiga normal (), e, portanto, é preferida em algumas aplicações de cozimento, como refogar. A manteiga clarificada também tem uma vida útil muito mais longa do que a manteiga fresca. Tem quantidades insignificantes de lactose e caseína e é, portanto, aceitável para a maioria dos que têm intolerância à lactose ou alergia à caseína.

Variações regionais
Na culinária do subcontinente indiano, o ghee é feito cozinhando a manteiga clarificada por mais tempo durante o processo de separação para caramelizar os sólidos do leite, resultando em um sabor de noz quando são filtrados.

Molhos

Manteiga clarificada


فوج بريوبراجينسكي كان أول فوج من الحرس الامبراطوري الروسي تم إنشاؤه بواسطة بيتر الأول في 1683.

الجدول الزمني

 23 مايو 1683 : بيتر الأول، قيصر روسيا، ينشا وحدة مشاة مؤلفة من رفاقه في اللعب في قرية بريوبراجينسكوي.
 1687 : إعادة تسمية الوحدة: فوج بريوبراجينسكي
 1695-1696 : الفوج يشارك في حملة آزوف؛
 أغسطس 22، 1700: إعادة تمسية الفوج: فوج حرس بريوبراجينسكي ؛
 1700-1721 : مشاركة الفوج في الحرب الشمالية العظمى وخصوصا في معركة نارفا ومعركة نوتبرغ ومعركة ميتو ومعركة ليسنو ومعركة بولتافا ومعركة فيبرغ ومعركة غانغول ومعركة غرينهام.
 1737: شارك في الاستيلاء على اوشاخوف؛
 1739 : شارك في الاستيلاء على خوتين؛
 1805 : شارك في معركة أوسترليتز؛
 [[1809 :شارك في الحرب الروسية السويدية|1809 :شارك في الحرب الروسية السويدية؛
 1812 : شارك في معركة موسكوفا (أو بورودينو بالنسبة للروس)؛
 1813 : خلال حملة ألمانيا شارك في معركة لوتزن ومعركة كولم؛
 1831 : كان جزء من القوات المسؤولة عن قمع التمرد البولندي؛
 1863-1864: جوء من القوات الجديدة التي حاربت العصيان البولندي الثاني؛
 1877-1878 : شارك في الحرب الروسية العثمانية
 أكتوبر 20، 1894 : القيصر نيقولا الثاني يترأس الفوج.

خصوصيات

 علم الفوج به ألوان وسام القديس جورج مع نقش: "لما وقع في معركة كولم 17 أغسطس 1813. (يرد في التقويم اليولياني، و29 يقابل آب/أغسطس 1813 في التقويم الغريغوري. هذه الألوان هي للاحتفال بالبطولات في معركة كولم، حيث صمد الفوج في وجه القوات الفرنسية المتفوقة عددا.
 يوم الفوج: 6 أغسطس/آب وهو يوم عيد تجلي المسيح (بريوبراجيني باللغة الروسية)
 كان المتطوعون ذوو شعر أشقر وقامة طويلة، إضافة إلى ان الجنود من الدرجة 3 و5 كانوا مطالبين بتطويل اللحى.

مراجع

وصلات خارجية
  * تاريخ من فوج بريوبراجينسكي

أفواج الحراسة
تأسيسات القرن 17 في روسيا
تأسيسات سنة 1687 في روسيا
تاريخ روسيا العسكري
حرس الإمبراطورية الروسية
وحدات وتشكيلات عسكرية أسست في 1687
وحدات وتشكيلات عسكرية روسية في الحروب النابليونية

فوج بريوبراجينسكي


L'Art culinaire à travers l'Algérie est un livre référence de la cuisine algériennede Zineb Sekelli.

Écrit à partir des années 50 du XXe siècle et édité en 1973 par la SNED, unique entreprise d'édition à cette période, il est le premier livre édité sur la gastronomie algérienne après la guerre d'Algérie.

Fruit d'un long travail de transcription et de mémoire des recettes des différents plats et spécialités algériennes, il rassemble dans un ouvrage d'anthologie de plus de 450 pages, des recettes de cuisine de toutes les régions d'Algérie.

Le livre a connu succès important à sa sortie en 1973, et a été réédité en 1974 pour répondre à la forte demande, puis une troisième fois en 1988 par les éditions de l'Entreprise nationale algérienne du livre ENAL, qui succéda à la SNED.

Une quatrième édition a vu le jour en 2022 (Édition publication indépendante) et une version en langues arabe et anglaise est en cours de préparation.

L'Art culinaire à travers l'Algérie demeure une référence bibliographique importante de la gastronomie algérienne, comme l'indiquent les différentes citations et présences bibliographiques locales ou internationale.

Notes et références

Cuisine algérienne
Livre de cuisine
Livre paru en 1973

L'Art culinaire à travers l'Algérie


Raymond Smith Dugan (May 30, 1878 – August 31, 1940) was an American astronomer and discoverer of minor planets. His parents were Jeremiah Welby and Mary Evelyn Smith and he was born in Montague in the U.S. state of Massachusetts.

His undergraduate and Masters was from Amherst College in Massachusetts in 1899 and 1902. Dugan then received his Ph.D. dissertation in 1905 at the Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl (Königstuhl Observatory, near Heidelberg) at the University of Heidelberg.

At the time, the observatory at Heidelberg was a center of asteroid discovery under Max Wolf. During Dugan's stay there, he discovered 16 asteroids between 1902 and 1904, notably including 511 Davida.

He was employed by Princeton University as an instructor (1905–1908), assistant professor (1908–1920), and professor (1920—). He married Annette Rumford in 1909.

Dugan co-wrote an influential two-volume textbook in 1927 with Henry Norris Russell and John Quincy Stewart called Astronomy: A Revision of Young's Manual of Astronomy (Ginn & Co., Boston, 1926–27, 1938, 1945). This became the standard astronomy textbook for about two decades. There are two volumes: the first is The Solar System and the second is Astrophysics and Stellar Astronomy.

Dugan was elected to the American Philosophical Society in 1931. The lunar crater Dugan and the main-belt asteroid 2772 Dugan are named in his honour.

See also
 Dugan

References

External links
 Amherst College Class of 1899
 List of Dissertations at the Landessternwarte Heidelberg-Königstuhl

1878 births
1940 deaths
American astronomers
Amherst College alumni
Discoverers of asteroids

People from Montague, Massachusetts
Members of the American Philosophical Society

Raymond Smith Dugan


الآزوتية  جنس من البكتيريا الرمّامية (تعيش في التربة) والتي تستطيع تحويل الآزوت بحالته الغازية إلى شكل ذوّاب يمكن أن تستفيد منه النباتات من خلال عملية تثبيت الآزوت.

تنتمي إلى البكتيريا سلبية الغرام وتصنف مع فئة مثبّتات الآزوت حرة المعيشة. يعيش ممثلو هذا الجنس في الترب المتعادلة والقلوية وفي الماء، وفي حالة معايشة مع بعض النباتات.
قادرة على تشكيل الكيسات.

لها دور هام في دورة الآزوت في الطبيعة، حيث تقوم بتثبيت آزوت الهواء الذي لا تستطيع النباتات الاستفادة منه بشكله الغازي، فتطرحه في التربة بشكل شوارد الأمونيوم. يستخدمها الإنسان في صناعة الأسمدة الآزوتية وبعض البوليميرات الحيوية.

تم اكتشاف ووصف الممثل الأول لهذا الجنس من قبل عالم الجراثيم والنبات الهولندي مارتين بايرينك في سنة 1901. يشمل الجنس حالياً ستة أنواع.

الخواص البيولوجية

المورفولوجيا
خلايا الآزوتية كبيرة نسبياً، قطرها 1-2 ميكرون، في الغالب بيضوية الشكل، لكنها يمكن أن تأخذ أشكالاً عديدة من عصوي إلى مكور. تظهر في المحضرات المجهرية إما منفردة أو أزواجاً أو في تجمعات غير منتظمة، وأحياناً بشكل سلاسل مختلفة الطول. تشكل كيسات ولا تشكل أبواغاً.

في المزارع الجديدة تكون هذه الجراثيم متحركة بفضل سياط متعددة. ومع تقدم عمر المزرعة تفقد الخلايا قدرتها على الحركة ويصبح شكلها شبيهاً بالمكورات وتنتج طبقة ثخينة من المخاط تشكل محفظة الجرثوم. تؤثر عوامل أخرى على شكل الخلية، فالببتون مثلاً يؤدي إلى تعدد الأشكال ويحرض تشكل الخلايا الشبيهة بالفطريات، وكذلك الغليسين يحرض تعدد الأشكال في أوساط الزرع.

المراجع

أجناس البكتيريا
أجناس بكتيرية
دورة النيتروجين
زوافات
علم الأحياء في هولندا
مارتينوس بايرينك

آزوتية


Grady est une municipalité située dans l'État américain de l'Arkansas, dans le comté de Lincoln.

Histoire

Économie

Géographie

Démographie

Notes et références

Cette ville sert de décor au film Doc Hollywood avec Michaël J. Fox (1991)...

Liens externes

Comté de Lincoln (Arkansas)
Ville en Arkansas

Grady (Arkansas)


Tevfik Turan, Türk çevirmen. 1954'te doğdu. İstanbul Üniversitesi'nde Alman filolojisi okuduğu yıllarda başladığı çeviri çalışmalarını TTOK'da mütercimlik, Türk-Alman Eğitim Merkezi'nde Almanca öğretmenliği, İstanbul Üniversitesi'nde Almanca ve Hamburg Üniversitesi'nde Türkçe okutmanlığı yaparken sürdürdü. İlk çeviri kitabı, Patrick Süskind'den Koku, 1987'de yayımlandı. Bunu Peter Handke, Sten Nadolny, Wassily Kandinsky ve Walter Benjamin çevirileri izledi. Şiir çevirileri, Hokka dergisi dışında, Ernst Jandl'ın Daha İyisi Saksofon (YKY, 1998) adlı kitabında yayımlandı.

Almanya'da, Engelschoff'ta bulunan ve yabancı dil olarak Türkçe, Azerice, ikidillilik ve Türk edebiyatı ile ilgili yayınları olan, Auf dem Ruffel yayınevinin ortağı ve yöneticisidir.

Dış bağlantılar
 Auf dem Ruffel yayınevinin internet sitesi

Türk çevirmenler
1954 doğumlular
Almancadan Türkçeye çeviri yapanlar

Tevfik Turan


Biserica de lemn din satul Groș, aparținător municipiului Hunedoara, a fost construită în anul 1931. Are hramul "Sfântul Ierarh Nicolae". Nu figurează pe lista nouă a monumentelor istorice.

Istoric și trăsături
Biserica "Sfântul Ierarh Nicolae" din satul Groș a fost construită între anii 1931-1935, în timpul păstoririi preotului Simion Suciu; în anul 1937, deputatul Constantin Bursan, cel mai mare ctitor de biserici ortodoxe din România, îi dăruia unul dintre clopote. Arhitectura este inedită pentru lăcașurile de cult din lemn din spațiul hunedorean, anume, la un nucleu cruciform (compus dintr-un altar nedecroșat, poligonal, cu trei laturi, și un naos pătrat, prevăzut cu două abside laterale rectangulare), supraînălțat printr-o turlă centrală octogonală, s-a racordat pronaosul, extins prin doi umeri laterali, suprapus de o clopotniță patrulateră scundă, cu foișor deschis; în dreptul unicei intrări apusene, a fost adosat un pridvor. La acoperiș s-a folosit integral țigla. Suprafața exterioară a bârnelor a fost vopsită în două rânduri: 1973-1974 și 2008. La interior a fost executat, în anul 1982, un bogat decor iconografic, opera pictorului Mircea Bixa din Hunedoara, ajutat de fiul său Mircea. Târnosirea lăcașului s-a făcut în 1936. Doar recensămintele ecleziastice ale anilor 1733 și 1750, respectiv harta iosefină a Transilvaniei din 1769-1773, atestă existența unei înaintașe a lăcașului actual.

Note

Bibliografie
Studii regionale
Florin Dobrei - Bisericile ortodoxe hunedorene (Ed.Eftimie Murgu, Reșița 2011)

Vezi și
 Groș, Hunedoara

Legături externe
 Fișă monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Groș
Biserici din secolul al XX-lea din România
Biserici cu hramul Sfântul Nicolae

Biserica de lemn din Groș


is a former town located in Mitoyo, Kagawa Prefecture, Japan. As of 2019, the area had an estimated population of 15,294 in 6,048 households and a population density of 271 persons per km2. The total area is 56.36 km2.

On January 1, 2006, Takase merged with the towns of Mino, Nio, Saita, Takuma, Toyonaka and Yamamoto (all from Mitoyo District) to create the current city of Mitoyo and no longer exists as an independent municipality.

Geography
Takase is located in Mitoyo in western Kagawa Prefecture. It borders Mino to the north, Nio to the northwest, Toyonaka to the west, Yamamoto to the south, Chūnan and Kotohira to the southeast, and Zentsūji to the northeast.

The area contains several natural landforms, including Takase River (高瀬川, Takasegawa), Kuniichi Pond (国市池, Kuniichiike), Iwase Pond (岩瀬池, Iwaseike), and the following mountains.

 Mount Ōsa (大麻山, Ōsayama)
 Mount Kotohira (琴平山, Kotohirayama) (also known as Mount Konpira (金毘羅山, Konpirasan)
 Mount Hiage (火上山, Hiagezan)
 Mount Tōbu (東部山, Tōbuyama)
 Mount Katamuki (傾山, Katamukiyama)
 Mount Asahi (朝日山, Asahiyama)
 Mount Ki (城山, Kiyama)
 Mount Tokami (爺神山, Tokamiyama), one of the Sanuki Seven Fuji (讃岐七富士, Sanukinanafuji)
 Mount Onigausu (鬼ヶ臼山, Onigausuyama)
 Mount Mayu (眉山, Mayuyama)
 Mount Yamajō (山条山, Yamajōyama)
 Mount Torigoe (鳥越山, Torigoeyama)
 Mount Jin (陣山, Jinyama)

Neighboring areas
Within Mitoyo
 Mino
 Nio
 Toyonaka
 Yamamoto
Outside Mitoyo
 Kotohira
 Chūnan
 Zentsūji

History
On March 31, 1955, the five villages located near Takase River - Kamitakase, Katsuma, Hijifuta, Ninomiya, and Asa - merged to become the town of Takase.

On January 1, 2006, the town of Takase, along with the neighboring towns of Nio, Saita, Toyonaka, Yamamoto, Takuma, and Mino, merged to form the city of Mitoyo.

The Great Shōwa Merger
The following three proposals were considered for the merger of 1955.
 An eight village merger consisting of the villages of Kamitakase, Katsuma, Hijifuta, Ninomiya, Asa, Yoshizu, Ōmi, and Shimokatsuma
 A five village merger consisting of the villages of Kamitakase, Katsuma, Hijifuta, Ninomiya, and Asa (the merger that was implemented)
 A three village merger consisting of the villages of Kamitakase, Katsuma, and Hijifuta

The schools and such of the villages of Kamitakase, Katsuma, and Hijifuta were closely related, so their merger went relatively smoothly. The villages of Ninomiya, Asa, Yoshizu, Ōmi, and Shimotakase, however, had room to consider other frameworks, so the merger had to wait for their decision to be made. Ultimately, the villages of Yoshizu, Ōmi, and Shimotakase merged to form the town of Mino, and the villages of Ninomiya and Asa joined the framework for the town of Takase, creating the town of Takase from the merging of the five villages.

Economy
Takase is known for its agriculture, especially its green tea, onions, peaches, and grapes (New Pione variety).

Education
Takase has five public elementary schools and one public middle school operated by the Mitoyo city government.  It also has one public high school operated by the Kagawa Prefectural Board of Education, as well as one private high school and one vocational school, both affiliated with Shikoku Gakuin University.

Elementary Schools
 Katsuma Elementary School
 Kamitakase Elementary School
 Ninomiya Elementary School
 Asa Elementary School
 Hiji Elementary School

Middle Schools
 Takase Junior High School

High Schools
 Takase High School
 Kagawa Nishi High School, Shikoku Gakuin University

Vocational Schools
 Shikoku Gakuin University Vocational School

Public institutions
Takase has one major medical institution, the city-funded Mitoyo Nishikawa Hospital. It is also the location of Mitoyo City Hall and the Mitoyo Police Station.

Transportation

Railways
 Shikoku Railway Company - Yosan Line

Buses
Mitoyo City Community Bus

Expressways and highways
  Takamatsu Expressway (Takase Parking Area)

Prefectural roadways

Main local roadways
 Kagawa Prefectural Route 23, Takuma-Kotohira Line
 Kagawa Prefectural Route 24, Zentsūji-Ōnohara Line
 Kagawa Prefectural Route 35, Toyonaka-Mino Line
 Kagawa Prefectural Route 49, Kan'onji-Zentsūji Line

Common roadways
 Kagawa Prefectural Route 218, Saita-Kamitakase Line
 Kagawa Prefectural Route 219, Kanda-Takase Line
 Kagawa Prefectural Route 221, Miyao-Takase Line
 Kagawa Prefectural Route 222, Shimotakase-Takase Line
 Kagawa Prefectural Route 224, Okamoto-Takase Line
 Kagawa Prefectural Route 225, Hagata-Toyonaka Line

Sister cities
  Hapcheon County, South Gyeongsang, South Korea - Sister city since July 13, 1996

Local attractions
 Takase Natural Hot Spring
 Mount Asahi Forest Park
 Mount Asahi Forest Park Folk Museum
 Tokami Park, located on Mount Tokami
 Ōminakami Shrine
 Ninomiya Kiln ruins

Notable people from Takase
 Kinujirō Ishī, founder of Taisho Pharmaceutical Co., Ltd.
 Kimiyo Kurimoto (maiden name: Matsuzaki), former World Table Tennis Champion
 Tadao Maekawa, former governor of Kagawa Prefecture and former president of Kagawa University
 Michiyo Usuki, marimba and sanukite lithophone player
 Keiko Mori, announcer for Nishinippon Broadcasting
 Kokeshi Katsura, rakugo storyteller
 Tsuyoshi Kaji, former straight man of the comedy duo Ice Cream (affiliated with Yoshimoto Kogyo)
 Mokichi Mori, first president of the Western confectionery Takase Yōgashi, who named the company after his hometown

References

External links

Dissolved municipalities of Kagawa Prefecture
Mitoyo, Kagawa

Takase, Kagawa


Nabo er en dansk kortfilm fra 2010 instrueret af Mikkel Serup.

Handling
"Aarhus Stories" er resultatet af et ukonventionelt samarbejde mellem filminstruktører og sangskrivere. Sange erstatter det traditionelle manuskript og udfordrer instruktøren på en ny måde. Filmene i serien er alle blevet indspillet på 24 timer i Aarhus, og de varer alle mellem 3 og 10 minutter.

Medvirkende

 Esben Dalgaard Andersen, Jens Christian
 Rikke Bilde, Kvinde
 Noelia Paulmann, Checkout Girl

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 2010

Nabo (film)


Dissociation kan henvise til:

 Dissociation (kemi) - en type spaltning af kemiske forbindelser
 Dissociation (psykologi) - ubevidst filtrering i hjernen af realitetsoplevelse

Dissociation


Jörg Martin Munsonius (* 14. März 1961 in Berlin) ist ein deutscher Schriftsteller, Verleger und Fotograf, der hauptsächlich Werke der phantastischen Literatur, sowie Krimis und Thriller veröffentlicht.

Leben

Jörg Martin Munsonius schreibt hauptsächlich unter dem Pseudonym Marten Munsonius Romane, bislang überwiegend mit Co-Autoren. Übersetzungen einzelner Storys ins Französische und Englische. Beiträge zur phantastischen Literatur erscheinen unter seinem vollständigen Vornamen in Tageszeitungen, im Quarber Merkur, den Heyne SF Jahresanthologien, in Fantasia und anderen Publikationen.

Deutscher Fantasy Preis 2005 zusammen mit Werner Fuchs, Ronald M. Hahn, Hermann Urbanek und Hans Joachim Alpers für die Herausgabe des Lexikons der Fantasyliteratur.

Werke

 Pfade ins Phantastische (als Hrsg.). EDFC/Passau, ISBN 3-924443-83-1
 Der Auftrag – Mord in Berlin. Betzel Verlag/Frankfurt am Main, ISBN 978-3-932069-09-3
 Killer im Käfig (mit Alfred Bekker). Verlag CassiopeiaPress, Kindle Edition
 Ein Hai im Swimming-Pool (mit Alfred Bekker & Rupert Bauer), Verlag CassiopeiaPress, Kindle Edition
 Stadt der verlorenen Seelen (mit Alfred Wallon), Blitz-Verlag, ISBN 3-932171-56-X
 Der Weg nach Nipuur (mit Alfred Wallon), Blitz-Verlag, ISBN 3-932171-63-2
 Das schwarze Schiff (mit Alfred Wallon), Blitz-Verlag, ISBN 3-932171-64-0
 Thorin: Götterdämmerung. Mohlberg-Verlag, ISBN 3-936229-22-8
 Thorin: In der Nebelzone, Mohlberg-Verlag, ISBN 3-936229-23-6
 Opfergang (Tiamat-Serie) (mit Markus Kastenholz), Mohlberg-Verlag, ISBN 3-931164-53-5
 Jenseits der Finsternis (mit Alfred Wallon), Blitz-Verlag, ISBN 3-932171-50-0
 Blutiger Alptraum in Paris (mit Alfred Wallon & W.A. Hary), Blitz-Verlag, ISBN 3-932171-51-9
 Murphy – Und die Dämonen der Dämmerung (mit Alfred Bekker & W.A. Hary), mgVerlag, ISBN 3-931164-02-0
 Die Berlin-Verschwörung (mit Alfred Bekker), Libri/BoD, Hamburg, ISBN 3-89811-998-X
 Todeszone. mgVerlag, (Corrigan-Saga) (mit Alfred Wallon) ISBN 3-931164-10-1
 Im Bann des Mega-Tec. mgVerlag, (Corrigan-Saga) (mit Alfred Wallon) ISBN 3-931164-11-X
 Die Krieger des letzten Tages. mgVerlag, (Corrigan-Saga) (mit Alfred Wallon) ISBN 3-931164-12-8
 Der Dunkle Herrscher – Metamorphose. mg-Verlag, (Corrigan-Saga)(mit Antje Ippensen & A. Worst) ISBN 978-3-931164-27-0
 Der dunkle Herrscher – Erbarmungslos. mg-Verlag, (Corrigan-Saga) (mit Antje Ippensen und Daniel Stulgies) ISBN 978-3-931164-27-0
 Zeitenstrom. mg-Verlag (Corrigan-Saga) (mit Antje Ippensen & A.Worst) ISBN 3-931164-24-1
 Sündenpfuhl Berlin 1928: Magnus Behringer auf fremden Pfaden in Berlin (mit Guy Brant und Tomos Forrest). epubli, Berlin 2022, ISBN 978-3-754-94368-7
 Sündenpfuhl Berlin 1928: Unter Apachen und Blutsbrüdern (mit Guy Brant und Tomos Forrest). epubli, Berlin 2022, ISBN 978-3-754-94396-0

Hörbücher
 Der Dämon der Dämmerung (mit Alfred Wallon), Hary-Production,
 Die Schwesternschaft der Furcht (mit W.A. Hary), Hary-Production,

Sachbücher und Artikel
 Lexikon der Fantasy Literatur, Erkrath 2005, ISBN 978-3-89064-566-7
 Beiträge in Wolfgang Jeschke (Hrsg.) Das Science Fiction Jahr, München (Heyne Verlag)
 Beiträge in Franz Rottensteiner (Hrsg.) Quarber Merkur

Literatur
  Monika Niehaus: Interview mit H.J. Alpers & Jörg Martin Munsonius, in: Fantasia 208/09, EDFC/Passau, 2007.

Weblinks

Autor
Verleger (21. Jahrhundert)
Fotograf (Deutschland)
Literatur (20. Jahrhundert)
Literatur (21. Jahrhundert)
Literatur (Deutsch)
Literatur (Deutschland)
Fantasyliteratur
Science-Fiction-Literatur
Kriminalliteratur
Thriller (Literatur)
Kurzgeschichte
Erzählung
Deutscher
Geboren 1961
Mann

Jörg Martin Munsonius


النَسْر الرياضي بالمَاتِلِين أو اختصارًا نسر الماتلين نادٍ رياضي تونسي ينشط بمدينة الماتلين، تأسس عام 1980.

أندية كرة قدم أسست في 1980
أندية كرة قدم في تونس

النسر الرياضي بالماتلين


An Dendrobium monticola in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Peter Francis Hunt ngan Victor Samuel Summerhayes. An Dendrobium monticola in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dendrobium

Dendrobium monticola


Ichinomiya (; literally first shrine) is historically the supreme shrine in each of the old provinces of Japan, and currently the name of several places in Japan:
a city:
Ichinomiya, Aichi (Japanese: 一宮市; Ichinomiya-shi) containing the shrine of the old province Owari
Owari-Ichinomiya Station along the JR Central Tōkaidō Main Line
Meitetsu Ichinomiya Station along the adjacent Meitetsu Main Line
several towns  (Japanese: 一宮町; Ichinomiya-cho or Ichinomiya-machi):
Ichinomiya, Chiba containing the shrine of the old province Kazusa
Kazusa-Ichinomiya Station, along the JR East Sotobō Line
Ichinomiya, Aichi (Mikawa) containing the shrine of the old province Mikawa
Mikawa-Ichinomiya Station, along the JR Central Iida Line
Ichinomiya, Hyōgo (Shisō) containing the shrine of the old province Harima
Ichinomiya, Hyōgo (Tsuna) containing the shrine of the old province Awaji
Ichinomiya, Kumamoto containing the shrine of the old province Higo
Ichinomiya, Yamanashi containing the shrine of the old province Kai
Ichinomiya Castle in Tosa Province, today's Kōchi Prefecture.

Ichinomiya (disambiguation)


Akbük, Aydın'ın Didim ilçesine bağlı bir mahalle.

Hakkında
Didim ilçe merkezine 23 km, Aydın il merkezine 106 km uzaklıktadır. Tüm bölge, Mandalya körfezinin Akbük koyuna hakim bir şekilde 11 km'lik bir sahil şeridine sahiptir.

Tarihçe
2 Kasım 1991 tarihinde belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. 12 Kasım 2012'de TBMM'de kabul edilen 6360 sayılı kanun ile mahalle oldu.

Ulaşım
Akbük'e Söke-Milas yolundan ulaşılabileceği gibi, Didim üzerinden de ulaşılabilir. Ayrıca Milas-Bodrum yolundan Kıyıkışlacık yönüne sapıldığında Akbük'e ulaşan bir orman yolu vardır. Bu yol ile Bodrum Havaalanına ulaşımı daha kolaydır.

Kaynakça

Didim'in mahalleleri
Aydın ilinde turizm

Akbük, Didim


Le de Havilland DH.50 est un grand biplan de transport monomoteur britannique des années 1920 construit par de Havilland à l à Edgware, et construit sous licence en Australie, en Belgique et en Tchécoslovaquie.

Histoire
Au début des années 1920, Geoffrey de Havilland se rend compte que les avions excédentaires de la Première Guerre mondiale doivent être remplacés. Sa société conçoit donc un biplan avec une cabine pour quatre passagers, le DH.50, en s'appuyant sur l'expérience acquise avec le DH.9 de Havilland. Le premier DH.50 (immatriculé G-EBFN) vole en  et est utilisé quelques jours plus tard par Alan Cobham pour gagner un prix de fiabilité lors de vols d'essai entre Copenhague et Göteborg. Sur les  produits, seuls 17 sont construits par de Havilland ; les autres sont produits sous licence. Les différents appareils ont une grande variété de moteurs.

En 1924, Alan Cobham remporte la course aérienne King's Cup Race à bord du G-EBFN avec une moyenne de  (). Cobham effectue plusieurs vols longue distance avec le prototype jusqu'à ce qu'il le remplace par le second appareil. L'appareil, immatriculé G-EBFO, est remotorisé avec le moteur Armstrong Siddeley Jaguar et est désigné DH.50J. Alan Cobham pilote l'appareil sur un vol de  entre l'aéroport de Croydon et Le Cap entre  et . L'avion est ensuite équipé de flotteurs jumeaux (produits par Short Brothers à Rochester) pour un vol de reconnaissance de l'Australie en 1926. Lors du vol aller entre l'Angleterre et l'Australie, l'ingénieur d'Alan Cobham (A.B. Elliot) est tué par balle alors qu'ils survolent le désert entre Bagdad et Bassora. Il est remplacé par le sergent Ward, un ingénieur de la Royal Air Force qui est autorisé par son commandant à se joindre au vol.

Toujours en 1926, un hydravion DH.50A est utilisé pour le premier vol international effectué par la Royal Australian Air Force. Le chef d'état-major de la force aérienne australienne, le group captain Richard Williams, et deux membres d'équipage entreprennent un voyage aller-retour de trois mois, de , de Point Cook aux îles du Pacifique.

Production sous licence
L'avion est populaire en Australie et de Havilland autorise sa production dans ce pays, ce qui conduit à la construction de . Qantas construit quatre DH.50As et trois DH.50Js,  construit trois DH.50As, et  construit un DH.50A. Le QANTAS DH.50 (G-AUER/VH-UER), de construction britannique, est modifié à Longreach, dans le Queensland, pour servir d'ambulance aérienne pour l'Australian Inland Mission. L'appareil, appelé Victory par le révérend John Flynn, est le premier avion utilisé par le Royal Flying Doctor Service d'Australie.

La SABCA construit trois DH.50A à Bruxelles et Aero en construit sept à Prague, alors en Tchécoslovaquie. Les avions belges sont utilisés au Congo belge.

Variantes

DH.50 : Biplan de transport léger monomoteur.

 DH.50A : Motorisé par un moteur en ligne Siddeley Puma de  ().
 DH.50J : La flotte australienne de Qantas est équipée d'un moteur radial Bristol Jupiter Mk IV de  (). D'autres moteurs radiaux sont montés sur d'autres appareils de la série DH50J.

Opérateurs

 Australie
 Australian Aerial Services Ltd
 Holdens Air Transport
 Qantas
 Rockhampton Aerial Services Ltd
 Force aérienne royale australienne

 Belgique
 Sabena

 Tchécoslovaquie
 CSA

 Irak
 Irak Petroleum Transport Company Ltd

 Nouvelle-Zélande
 Force aérienne royale néo-zélandaise

 Royaume-Uni
 Air Taxis Ltd
 Brooklands School of Flying Ltd
 Imperial Airways Ltd
 North Sea Aerial and General Transport Company Ltd
 Northern Air Lines Ltd

Spécifications (DH.50 avec moteur Puma)
Données de chez de Havilland :

 Equipage : 1
 Capacité :
 Longueur :   (29 ft 9 in)
 Envergure des ailes :  (42 ft 9 in)
 Hauteur :  (11 ft 0 in)
 Surface de l'aile :  (434 pi2)
 Poids à vide :  (2 413 lb)
 Poids brut :  (4 200 lb)
 Moteur : 1 × moteur Siddeley Puma 6 cylindres à pistons en ligne, refroidi par eau,  ()
 Hélices : hélice bipale à pas fixe
 Performances :
 Vitesse maximale : , 95 kn (109 mph)
 Vitesse de croisière : , 83 kn (95 mph)
 Portée :   (380 mi, 330 nmi)
 Plafond de service :  (14,600 ft)
 Taux de montée :  (605 ft/min)
 Charge alaire :  (8,99 lb/sq ft)
 Puissance/masse :  (0,059 hp/lb)

Notes et références

Voir aussi

Bibliographie

Liens externes
 Une photographie du DH.50S équipé de flotteurs

Avion de course
Aéronef de Havilland
Avion biplan
Avion à hélices
Avion civil
Avion militaire
Avion des années 1920
Premier vol en 1923

De Havilland DH.50


Les épreuves de Hockey sur gazon aux Jeux asiatiques de 2018 à Jakarta et Palembang a eu lieu au GBK Hockey Field, Jakarta, Indonésie du 19 août au 1er septembre 2018. Au total, douze équipes masculines et dix équipes féminines ont participé à chaque tournoi respectif.

Les tournois ont servi de qualification pour les Jeux olympiques d'été de 2020.

Calendrier de la compétition
Toutes les heures sont locales Heure normale d'Indonésie de l'Ouest (UTC+7).

Résumé des médailles

Table des médailles

Liste des médaillés

Qualification

Qualifications masculines

Qualifications féminines

Tournoi masculin

Le concours se composait de deux étapes; un tour préliminaire suivi d'un tour final.

Phase préliminaire

Poule A

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points,
 Différence de buts,
 Buts marqués,
 Face à face.

Poule B

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points,
 Différence de buts,
 Buts marqués,
 Face à face.

Phase finale

Tournoi féminin

Le concours se composait de deux étapes; un tour préliminaire suivi d'un tour final.

Phase préliminaire

Poule A

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points,
 Différence de buts,
 Buts marqués,
 Face à face.

Poule B

Source: FIH

En cas d'égalité de points de plusieurs équipes à l'issue des matchs de poule, les critères suivants sont appliqués dans l'ordre indiqué pour établir leur classement:
 Points,
 Différence de buts,
 Buts marqués,
 Face à face.

Phase finale

Références

Hockey sur gazon aux Jeux asiatiques
Hockey sur gazon en 2018
Hockey sur gazon en Indonésie
Jeux asiatiques de 2018


An Octomeria gemmula in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Germán Carnevali ngan Ivón Mercedes Ramírez Morillo. An Octomeria gemmula in nahilalakip ha genus nga Octomeria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Octomeria

Octomeria gemmula


Charles Henry Bentinck (23 de abril de 1879-26 de marzo de 1955) fue un diplomático británico.

Biografía
Bentinck fue hijo de Henry William Bentinck y de Henrietta Eliza Cathcart McKerrall Adolphus Frederick Charles. Charles Henry Bentinck se casó con Lucy Victoria Buxton.

Estudió en el Trinity College, Universidad de Cambridge, y el College de Wycliffe, Universidad de Oxford.

Se unió al Servicio Exterior en 1904.

Fue nombrado caballero de la Orden de San Miguel y San Jorge y posteriormente caballero comendador de la misma en 1937. De 1925 a 1928 fue Enviado Extraordinario y Ministro en Addis Abeba, Etiopía. De 1929 a 1933 fue Enviado Extraordinario y Ministro Plenipotenciario en el Perú y Ecuador. En 1933 fue Enviado Extraordinario y Ministro Plenipotenciario en Bulgaria. En 1936 fue Enviado Extraordinario y Ministro Plenipotenciario ante Checoslovaquia. De 1937 a 1940 fue Embajador en Santiago de Chile.

En 1941 fue ordenado sacerdote y actuó como vicario de 1941 a 1946 en la ciudad de West Farleigh, Kent, Inglaterra. En 1946 fue capellán de la embajada en Bruselas.

Referencias
 BENTINCK, Rev. Sir Charles Henry, Who Was Who, A & C Black, 1920–2008; online edn, Oxford University Press, Dec 2007, accessed 19 July 2012
 Rev. Sir Charles Bentinck – Ambassador and Priest (obituary), The Times, London, 21 April 1955, page ix

Diplomáticos de Reino Unido
Embajadores de Reino Unido en Chile
Embajadores de Reino Unido en Perú
Alumnado del Wycliffe Hall
Alumnado del Trinity College (Cambridge)
Condes del Sacro Imperio Romano Germánico
Caballeros comendadores de la Orden de San Miguel y San Jorge
Pastores anglicanos del siglo XX
Pastores anglicanos de Inglaterra

Charles Henry Bentinck


La Sede titular de Theveste es una Diócesis titular católica.

Historia
Theveste, se corresponde con la actual Tébessa, en Argelia, es una antigua sede episcopal de la provincia romana de Numidia. Actualmente es una sede titular ocupada por John Anthony Dooher, obispo auxiliar de Boston.

Episcopologio

Ordinarios
 Lucio (mencionado en 255)
 Romulus (mencionado en 349)
 Urbino (mencionado en 411)
 Perseveranzio (mencionado en 411) (obispo donatista)
 Felice (mencionado en 484)

Titulares
 Franz Bernardin Verbeck, O.F.M. Conv. (19 de septiembre de 1746 - diciembre 1756)
 Gabriel Wodzyński (4 de abril de 1759 - 17 de julio de 1763 sucedió al Obispo de Smolensk)
 Kasper Kazimierz Cieciszowski (29 de mayo de 1775 - 7 de agosto de 1784 sucedió al Obispo de Kiev)
 Guglielmo Stagno (29 de enero de 1787 - 1801)
 Roque José Carpegna Díaz, O.P. (31 de marzo de 1801 - 30 de diciembre de 1845)
 Justo Alfonso Aguilar Rueda, O.P. (5 de septiembre de 1848 - 12 de diciembre de 1874)
 Domenico Cocchia, O.F.M. Cap. (8 de agosto de 1884 - 23 de mayo de 1887 nombrado obispo de Ascoli Satriano y Cerignola)
 Jean-Joseph Hirth, M. Afr. (4 de diciembre de 1889 - 6 de enero de 1931)
 Aristides de Araújo Porto (8 de mayo de 1931 - 20 de julio de 1943 sucedió al Obispo de Montes Claros)
 Stephen John Kocisko (20 de julio de 1956 - 6 de julio de 1963 es nombrado Prefecto de Passaic)
 Elías Prado Tello (14 de noviembre de 1963 - 14 de febrero de 2002 )
 Mark Benedict Coleridge (3 de mayo de 2002 - 19 de junio de 2006 nombrado Arzobispo de Canberra-Goulburn)
 John Anthony Dooher (12 de octubre de 2006 - )

Enlaces externos
 catholic-hierarchy.org
 gcatholic.org

Theveste

Sede titular de Theveste


Balkon (İtalyanca: balcone - kiriş), yapılarda dış duvar seviyesinin önünde, genellikle üstü de açık olan mimarlık bölümü. Balkonlara bir kapı aracılığıyla geçiş sağlanır. Büyük konaklarda avluya bakan kapıların açıldığı bir yanı avluya bakan koridorlar da birer balkondur. Sütunlar veya konsol braketleri tarafından desteklenir ve genellikle zemin katın üzerinde bir korkuluk ve trabzan ile çevrelenir.

Balkon fikri ilk kez Hristiyanlıkta, imparator ve imparatoriçenin katedrallerdeki dinî ayinleri halktan uzak, onlarla bağlantısı olmayan bir yerden izleme ihtiyacından çıkmıştır.

Balkon büyüklükleri ve şekilleri kültürden kültüre, binadan binaya değişir. Balkonlar oturmak, yemek yemek, çamaşır asmak gibi işler için kullanılır. Şehirlerdeki bazı balkonlar, pencere ve camlı doğramalarla ve tavanla kapatılarak evlere dahil edilmiştir.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 Fransız balkonu
 Locciya
 Sundurma
 Veranda
 Teras
 Çatı

Galeri

Evin bölümleri
Mimari öğeler
Tiyatro bölümleri
Fransızcadan Türkçeye geçen sözcükler
Zemin
Bahçe özellikleri

Balkon