Aberia, nekadašnji biljni rod kojemu je pripadalo 11 vrsta od kojih su sve uklopljene u rod dovijalis (Dovyalis), porodica vrbovke (Salicaceae).

Opisao ga je 1844. njemački botaničar Christian Ferdinand Friedrich Hochstetter (Hochst.).

Vrste (sinonimi)
 Aberia abyssinica (A. Rich.) Clos = Dovyalis abyssinica (Rich.) Warb.
 Aberia caffra Hook. fil. ex Harv. & Sond. = Dovyalis caffra (Hook. fil. ex Harv. & Sond.) Warb.
 Aberia edulis T. Anders. = Dovyalis caffra (Hook. fil. ex Harv. & Sond.) Warb.
 Aberia gardneri Clos = Dovyalis hebecarpa (Gardn.) Warb.
 Aberia hebecarpa (Gardn.) Kuntze = Dovyalis hebecarpa (Gardn.) Warb.
 Aberia longispina Harv. = Dovyalis longispina (Harv.) Warb.
 Aberia macrocalyx Oliv. = Dovyalis macrocalyx (Oliv.) Warb.
 Aberia mollis Oliv. = Dovyalis mollis (Oliv.) Warb.
 Aberia tristis Sond. = Dovyalis zeyheri (Sond.) Warb.
 Aberia verrucosa Hochst. = Dovyalis verrucosa (Hochst.) Warb.
 Aberia zeyheri Sond. = Dovyalis zeyheri (Sond.) Warb.

Izvori

Sistematika

Aberia (Plantae)


Zeytinburnu, İstanbul ilinin bir ilçesidir. 1 Eylül 1957 tarihinde ilçe olmuştur. Trakya'nın güneydoğusunda, Çatalca yarımadasının, Marmara Denizi'ne bakan yamaçlarının, bu denizle birleştiği yerdedir.
Tarihi yarımada ile surlarla ayrılmış, E-5 karayoluna sınır ve havalimanına 15-20 dakikalık mesafededir. Bu sebeple İstanbul'un dışarı açılan önemli bir penceresidir. Doğusunda Fatih, kuzeydoğuda Eyüpsultan, kuzeyinde Bayrampaşa, batısında Güngören, Bakırköy, kuzeybatısında Esenler, güneyinde ise Marmara Denizi'yle çevrilidir.

Tarihi

Zeytinburnu isminin, Tarihî yarımadanın Marmara kıyılarından doğuya bakınca coğrafi olarak bir burun gibi gözüken ilçe kıyılarından ve bu alandaki zeytinliklere ithafen yapılan "Zeytin Burnu" adlandırmasından geldiği düşünülür. Komşu ilçe Bakırköy'de bulunan Zeytinlik mahallesi, civardaki eski zeytin varlığının bir diğer delilidir.

Doğu Roma İmparatorluğu

Zeytinburnu konum olarak, İstanbul Surları ve Bakırköy arasından yer alır. Sahilinde bulunan "Strongylion" ya da "Kyklobion" kimi kaynaklarda liman, kimi kaynaklarda kale/kule olarak geçer ve Zeytinburnu'nda konumlandırılır. Bu bölge yer alan Marmara kıyılarından başlamak üzere, Konstantinopolis'in başlıca giriş kapısı olan Altın Kapı (Yedikule Zindanları) başta olmak üzere Belgradkapı, Silivrikapı, Mevlanakapı ve Topkapı Zeytinburnu'na açılır. Ünlü Roma yollarından Egnatia Yolu ilçenin güneyin geçerek İmparatorluğun başkentini, Trakya ve Makedonya üzerinden Adriyatik Denizi'ne bağlar. Başkentin yaşadığı tüm  kara kuşatmaları esasen ilçede topraklarında gerçekleşmiştir.

Türkler öncesi döneme ilişkin en önemli yapı, Balıklı Ayazması yanına yapılan Balıklı Kilisesi(Panagia Pege)'dır. Kilise, İmparator I.Leo tarafından 457-474 yılları arasında yapılmıştır.

Osmanlı İmparatorluğu

Zeytinburnu'na ilk yerleşim İstanbul'un Türklerin eline geçmesini izleyen yıllarda Kazlıçeşme dolaylarına Kudüslü Papazlar diye adlandırılan insan topluluğu yerleşmesiyle başladı. İstanbul, Türklerin eline geçince çok eskiden kentte yerleşmiş olan Rumlar arasında anlaşmazlık çıktı. Bu anlaşmazlık sonucu, "Kudüs'lü Papazlar" bugün Zeytinburnu olarak bilinen deniz kıyısına yerleştiler.

Buraya yerleşen papazların İstanbul içine kalanlara göre daha dindar oldukları, İstanbul içinde eski yerlerinde kalan papazların Hristiyan dininin kurallarını çiğnemelerine göz yummadıkları için o çağlarda boş olan bu topraklar üzerine yerleştikleri söylentileri günümüze değin ulaşmış bulunuyor. Bir süre sonra, Zeytinburnu ile Kazlıçeşme dolayları Kudüslü Papazların, türlü tarım ürünleri, zeytin ve birçok yemişler yetiştirerek, gönüllerince yaşam sürdürdükleri bir yöre durumuna geldi.

Bakırköy tapu kayıtları incelendiğinde; bugünkü Zeytinburnu ilçesi topraklarının 3/4'ünün "Kudüslü Şerif Çiftliği" adı altında, Kudüslü papazların tapulu yerleri olduğu ortaya çıkmaktadır. Son yıllarda yapılan araştırmalara göre, II. Bayezit çağından önce bu toprakların Türklerin tapulu yerleri olduğu ortaya çıkmıştır. Bu nedenle Zeytinburnu topraklarının tapu kayıtlarında Kudüslü Papazların yeri olarak gözüken bölümlerden birçoğu Vakıflar yönetimine devredilmiştir.

Küdüslü papazların yaşadıkları çağlarda bu yerler güzel bir yöre durumuna geldi. İklimin zeytin bile yetiştirilmesine elverişli olduğu bu çağlarda Zeytinburnu yöresi bir gezinti yeriydi. İstanbul kentinin kıyısında bir eğlenme, dinlenme, gezinme yeri olarak uzun yıllar İstanbul halkının yaşamını etkiledi.

Bakırköy ile Kazlıçeşme arasında "İskender Çelebi" adıyla bilinen bir gezinti yeri bulunuyordu. Çok güzel bir bahçe, bahçenin içinde köşkler, köşklerin önünde denizle kucak kucağa olan yalılar vardı.Burası Osmanlı Hakanlarının  (Padişahlarının) gönülerince yaşadıkları bir yerdi. İlçede dericiliğin başlaması Zeytinburnu ilçesi toprakları üzerinde yerleşmeyi etkileyici ikinci olay; Kazlıçeşme'de dericilik sanayisinin kurulmasıdır.

Türkiye'de dericilik sanayisinin 150 yılı aşkın tarihçesi Kazlıçeşme'de başlamıştır denebilir. Kazlıçeşme kentin dışında kalan boş bir yöreydi. Dericilik sanayi, deniz kıyısında, suyu, güneşi kısaca kendisine gerekli tüm olanakları sağlayabileceği bir ortam bulmuştu. Bu ortamda dericilik gelişirken çevreye yerleşenlerin sayısı da her geçen gün biraz daha çoğalıyordu. Özellikle 19. yüzyılda yoğun dericilik faaliyetleri nedeniyle mezbaha anlamına gelen Salhane ismi sahil kesimi için kullanıldı. Bölge "Büyük Salhane" olarak anıldı.

Dericilik sanayini, dokuma sanayi izledi. 1927 yılında Bezmen'ler Kazlıçeşme'de dokuma sanayini kurunca çalışan işçiler çevreye yerleşmeye başladılar.

Tarihi Yapılar
Kazlıçeşme Fatih Camii, kesin yapım yılı bilinmemekle beraber, İstanbul'daki ilk Türk camisi olduğu idaa edilir.
Takkeci İbrahim Ağa Camii
Merzifonlu Kara Mustafa Paşa Mescidi
Seyyid Nizam Tekkesi
Merkez Efendi Türbesi ve Tekkesi
Hacı Mahmud Ağa Tekkesi, sadece temelleri günümüze ulaşabilmiştir.
Yenikapı Mevlevihanesi
Erikli Baba Tekkesi / Cemevi
Balıklı Rum Kilisesi ve Balıklı Ayazması
Balıklı Rum Vakfı Hastanesi
Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi
Zeytinburnu Belediye Başkanlığı Binası, tarihi 1828'e kadar giden bir askeri hastanedir
Abdülbaki Paşa Kütüphanesi
Merkez Efendi Hamamı
Kazlı Çeşme, bir mahalleye de adını veren kaz figürlü çeşmedir.

Bucak oluşu
Zeytinburnu ilçesi toprakları 1953 yılına değin doğusu Fatih ilçesi batısı Bakırköy ilçesi topraklarında kalan bir yöre olarak yönetildi. 1950 yıllarında artık Fatih veya Bakırköy ilçesinden yönetimi yapılamayan bu yörenin yönetimsel bir örgüte kavuşturulması düşünülmeye başlandı. 30 Temmuz 1953 tarihinde Fatih ilçesine bağlı Zeytinburnu Bucağı olarak örgütlendirildi. Batı bölümü yine Bakırköy ilçesine bağlı olarak kaldı.

İlçe oluşu

Nüfusu günden güne çoğalan toplumsal, ekonomik, kültürel sorunları her geçen gün bir kat artan bir yöre olarak büyüdü. 1940'lardan 1960 yıllarına değin iç göçün pek çok sorunuyla karşılaştı. 1955 sayımlarında 17.585 olan nüfus, 5 yıl sonra 1960 yılı sayımlarında 5 kat artarak 88.341 oldu. Artık Fatih ilçesinin bir bucağı olarak kalamayacak duruma gelmişti. Bunun üzerine 1 Eylül 1957 tarihinde 7033 sayılı yasa ile Zeytinburnu İlçesi adıyla İstanbul ilinin 14. ilçesi olarak örgütlendirilmeye başlandı.

Günümüzde, Zeytinburnu İlçesi 13 mahalleden oluşup, ilçede köy yerleşimi yoktur. İlçede toplam 58 cadde ile 971 sokak bulunur. İlçenin ana caddesi 58. Bulvar adlı, trafiğe tek yönlü açık caddedir. İlçede caddeler genellikle numara ile adlandırılır. İlçedeki söz edilmesi gereken bir diğer yapı Olivium Outlet Center alışveriş merkezidir.

Ayrıca ilçede askeri lojmanlar bulunmaktadır. Sahil kesiminde bulunan Tank Bakım Fabrikası başka bir yere taşınarak yerine toplu konutlar yapılmıştır.

Nüfus

İstanbul Ticaret Odası desteğiyle Prof. Charles W. M. Hart'ın 1962'de hazırladığı "Zeytinburnu: Gecekondu Bölgesi" adlı eserde yerel halkın %51,8'inin yurt dışı doğumlu olduğu belirtilmektedir. Yurt dışından gelenlerin çoğunluğu Bulgaristan ve Yugoslavya doğumludur, bu ülkeleri Yunanistan ve Romanya doğumlular izler. Türkiye kökenli nüfusta benzer şekilde İstanbul asıllı değildir. Yurt içinden gelip Zeytinburnu'na yerleşenlerin %48,7'si Karadeniz bölgesindendir. Diğer bölgelerden gelenlerde çoktan aza doğru şu şekildedir; Doğu Anadolu, Trakya ve İç Anadolu. Fakat bunlar 1960 yılının verileridir. Günümüzde tabakhaneler kaldırılana kadar ilçede temel sektör dericilik olduğu için yoğun hayvancılık ile uğraşan Doğu ve Güneydoğu Anadolu bölgelerinden, Zeytinburnu'na yoğun göç olmuştur. Bunun yanında yurt dışı göçte durmamıştır. Kazaklar, Uygurlar, Afganistan' kökenli Türkler, Batı Trakya Türkleri ve Bulgaristan Türkleri 1960'lar sonrasında da ilçeye yerleşmeye devam etmişlerdir.

Günümüzde ilçede yaklaşık 15.000 Turkistan kökenli insan vardır. Temel olarak iki dalga halinde gelmişlerdir. Birinci aşama Adnan Menderes'in izniyle 1952-53 yıllarında yerleşenlerdir. İkinci etapta gelenler ise Afganistan'da yaşayan Türk soylu (ağırlıklı olarak Özbek) insanlardır. Bunlarda 1980'lerde ilçeye gelmiştir.

Mahalleler

Zeytinburnu ilçesine bağlı 13 mahalle bulunmaktadır.

 Beştelsiz
 Çırpıcı
 Gökalp
 Kazlıçeşme
 Maltepe
 Merkezefendi
 Nuripaşa

 Seyitnizam
 Sümer
 Telsiz
 Veliefendi
 Yenidoğan
 Yeşiltepe

Politika

Yerel Seçimler

Ekonomi
Tarihsel olarak ilçenin İstanbul'a yakınlığı ve düşük yoğunluktaki iskan varlığı, Zeytinburnu'nu sanayiye dayalı ekonomi için cazip kılmıştır. Osmanlıda temelleri atılan Kazlıçeşme, tabakhaneleri ilçenin ana ekonomik faaliyetini ve ilçe kimliğini oluşturmuştur. Çevresel nedenlerle, 1996 yılında Tuzla Organize Sanayi Bölgesine taşınan tabakhaneler, uzun yıllar ilçede deri konfeksiyon atölyeleri, aksesuvarcılık gibi ilgili yan sektörlerin gelişmesine yardım etmiştir. Günümüzde tabakhaneler olmasa da ilçede hala deri tacirliği, giyim atölyeleri ve aksesuvarcilik iş kolları faaliyet göstermektedir.

Osmanlının ilk fabrikalarında olan 1850'de kurulan Bakırköy-Zeytinburnu sınırına kurulan Bakırköy Pamuklu Dokuma Fabrikası, ilçe içinde kurulmasada, işçilerin bir kısmı Zeytinburnu'nda ikamet ettiği için, aynı zaman ilçeninde ekonomik yapısında önemli bir etkendir. Fabrika Cumhuriyet Döneminde Sümerbank'a devredilir. Zeytinburnu Sümer mahallesinin ismi de buradan gelir. Mahalle uzun yıllar fabrika işçilerinin iskan mekanı olmuştur. Bir diğer Osmanlı fabrikasıda silah sanayisine hizmet için Zeytinburnu'nda kurulan demir fabrikasıdır. İlçe sahilindeki Demirhane Caddesi adını buradan almıştır.

Günümüzde ilçenin kuzeydeki Seyitnizam, Merkezefendi ve Maltepe mahallerinde Demirciler ve Matbacılar Siteleri ile Otosanayi Siteleri bulunmaktadır. İlçenin merkezi sayılan güney kısmı ise artık yoğun iskan nedeniyle, temel faaliyet sanayi yerine ticarettir.

İstanbul'un 7. organik pazarı olan Zeytinburnu Organik Halk Pazarı, 30 Ekim 2010 gününden beri ilçede faaliyettedir.

Tabakhanelerin kaldırılmasıyla Kazlıçeşme'de açığa çıkan geniş alan günümüzde İstanbul'un önemli resmi miting alanlarından biridir.

İlçenin uzun süre konut olarak iskan edilmeyişi ve Bakırköy, Fatih gibi kalabalık ve daha eski yerleşim yerlerine yakın olması sebebi ile ilçede mezarlıklar geniş yer kaplar. İlçede çeşitli müslüman mezarlıklarının yanında Balıklı Ermeni, Balıklı Rum ve Kadim Süryani mezarlıkları da bulunur. Birçok Rum Patriğin mezarı ilçededir. Onların dışındaki mezarları Zeytinburnu'nda olan bazı ünlü isimler:
 Halide Edib Adıvar
 Sabahattin Eyüboğlu
 Adnan Menderes
 Turgut Özal
 Hrant Dink
 Sâmiha Ayverdi

Kültür

Zeytinburnu'nda yer alan Merkezefendi Tıp Bitkiler Bahçesi çeşitli tıbbi bitkilerin yetiştirildiği ve bu alanda kursların düzenlediği bir merkezdir. 1999 yılından beri her yıl haziran ayının başında kutlanan geleneksel Merkezefendi Geleneksel Tıp Festivali ilçedeki önemli aktivitelerdedir.

İstanbul'un fethi için gerçekleşen savaşlar büyük oranda ilçe sınırları dahilinde gerçekleşmiştir. İlçede Fatih'in fetih için kurduğu karargahın yeri küçük bir anıtla belirtilmiştir. Anıta itafen semtin adı Dikilitaş'tır. Fetih konusuna ışık tutması için yapılan Panorama 1453 Tarih Müzesi ilçenin kuzeyindeki Topkapı mevkiinde yer alır.

Popüler Kültür
Büyükşehre göç ve sanayileşme olguslarıyla hızla büyüyen Zeytinburnu, işçi ve gecekondu temelı filmler için çekim mekanı olmuştur. 60'larda çekilen ödüllü film Üç Tekerlekli Bisiklet ve Hayat Bazen Tatlıdır filmlerinin bazı sahneleri ilçede çekilmiştir. Yeşilçam dönemi komedi tarzı yapımlarıyla hatırlanan Kemal Sunal'ın Bekçiler Kralı filmi, Zeytinburnu'na atanan bir bekçinin hikâyesini anlatır.. Bunun dışında surları dekor olarak kullanan filmlerde vardır. Türk sinemasının ilk salt işçi temalı filmlerinden sayılan olan Tarık Akan'ın rol aldığı Çark filmi ilçede bulunan deri işçilerinin yaşamını konu alır.

Yemek
Zeytinburnu'na yemek konusunda en önemli mekanı Tarihi Merkezefendisi Köftecisidir. 1962'den beri faaliyettedir. Etin özelliği dananın kaburgası ve kuzunun boşluğundan yapılmasıdır. Günümüzde benzer adlarla aynı bölgede başka köfteciler de vardır ve Vedat Milor'un tabiri ile bölge bir "köfte gettosu"na dönüşmüştür.

Sağlık

İlçede faaliyet gösteren hastaneler şunlardır:

Yedikule Göğüs Hastalıkları Hastanesi
Zeytinburnu Semiha Şakir Doğum Evi Kadın Hastalıkları Eğitim ve Araştırma Hastanesi
Özel Balıklı Rum Hastanesi
Özel Surp Pırgiç Ermeni Hastanesi
Özel Avrasya Hastanesi
Özel Sante Plus Hastanesi
Koç Üniversitesi Hastanesi

Eğitim
İlçede 3 adet vakıf üniversitesinin yerleşkesi vardır. Bunlar Yeni Yüzyıl Üniversitesi Dr. Azmi Ofluoğlu Yerleşkesi, Fatih Sultan Mehmet Vakıf Üniversitesi Topkapı yerleşkesi ve Koç Üniversitesi Sağlık Bilimleri Kampüsüdür. Fatih Sultan Mehmet Vakıf Üniversitesi Topkapı yerleşkesi Yenikapı Mevlevihanesidir. 27 Şubat 2014 tarihinde Biruni Üniversitesi Zeytinburnu sınırları içerisinde kurulmuştur.

Spor
Zeytinburnu, İstanbul çapında önemli yeri olan spor tesislerine ev sahipliği yapar. Bunlar birçok uluslararası spor ve kültür organisazyonuna ev sahipliği yapan Abdi İpekçi Arena ve Türkiye'nin önemli hipodromlarından, Bakırköy sınırında yer alan Veliefendi Hipodromudur. İlçedeki Veli Efendi mahallesine ismini vermiştir.

Bunun yanında ilçenin lacivert-beyaz renkleri benimsemiş Zeytinburnuspor isimli bir futbol takımı vardır. Takım, Zeytinburnu Stadyumu'nda  yapmaktadır.İlçede 3 tane daha önemli takımlar vardır, Bunlardan biri Merkezefendispordur. Diğeri Tepebağ Kültür Spordur. Son olarak da Türkiye'de birçok futbol kulüplerine altyapıdan sporcu  yetiştiren Damlaspordur.

Ulaşım

Kardeş belediyeler
  Nerimanov, Azerbaycan
  Kuala, Azerbaycan
  Beyt Hanun, Filistin
  Semey, Kazakistan
  Taraz, Kazakistan
  İşkodra, Arnavutluk

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Zeytinburnu Belediyesi
 Zeytinburnu Kaymakamlığı
 Zeytinburnu Kültür ve Sanat Merkezi

Zeytinburnu


يوينسو (Joensuu حرفياً تعني فم النهر) مدينة فنلندية في إقليم كاريليا الشمالية يقطنها 72.730 ساكن.

يوينسو مدينة طلبة جميلة مع أكثر من 8.000 طالب في جامعة يوينسو بإضافة إلى 3.500 في جامعة كاريليا الشمالية للعلوم التطبيقية.

أكبر أرباب العمل هي بلدية مدينة يوينسو ومستشفى كاريليا الشمالية مقاطعة اتحاد البلديات وأبلوي وبوناموستا.

يعطي المعهد الأوروبي للغابات والجامعة وعدة معاهد أخرى وشركات تصدير مثل أبلوي وجون دير للغابات يوينسو نكهة دولية.

التاريخ
تأسست يوينسو سنة 1848 عند مصب نهر بييليسيوكي ومنه جاء اسمها. سرعان ما أصبحت المدينة محطة تجارية هامة بالإقليم، وبعد الانتهاء من أعمال قناة سايما في الخمسينات من القرن التاسع عشر كذلك مرفأ دولي.

خلال تسعينات القرن الماضي شاب سمعة المدينة سيئة جراء بعض الاعتداءات العنصرية وقد تناولتها الصحف باهتمام واسع، واليوم رغم وجود بعض جماعات متطرفة من «حليقي الرؤوس» في صفوف الشباب المحلي فإن الوضع عاد إلى الهدوء ولا يبدو أنه أكثر إثارة للقلق من باقي المدن الفنلندية.

المعالم
أكثر كنائس يوينسو إثارة للاهتمام كنيسة القديس نيكولاس الأرثوذكسية المشيدة بالخشب في عام 1887. جميع الأيقونات التي تحويها رسمت بسان بطرسبورغ في أواخر الثمانينات من القرن التاسع عشر.

أحداث
إلوساريروك هي حفل سنوي لموسيقى الروك منتظر كثيراً يجري خلال عطلة نهاية أسبوع كاملة في حوالي منتصف تموز يوليو. يصل رواده إلى 20,000 شاب، ومجموعة من الموسيقيين أغلبهم فنلنديون، ويجتمعون في الساحة الضخمة التي تستضيف هذا الحدث، في الجزء الجنوب الغربي من المدينة.

مهرجان كاياكا الذي يعقد في مطلع حزيران يونيو، هو مهرجان للموسيقى والرقصات الشعبية الكريلية.

مراجع

وصلات خارجية
 Joensuu Marketplace webcam
 مدينة يوينسو
 مدينة يوينسو
 Pielis.ru – معلومات سياحية عن إقليم كاريليا الشمالية ومدينة يوينسو

يوينسو
أماكن مأهولة أسست في 1848
تأسيسات سنة 1848 في فنلندا
دوقية فنلندا الكبرى
مدن فنلندا

يوينسو


/dev/null Unix benzeri işletim sistemlerinin aygıtlar dizininde (/dev) bulunan bir stream dosyasıdır. Bu belgeye yazılan herhangi bir türdeki ve miktardaki veriyi sistem yok sayar ve yazan işleme EOF gönderilir. Bu açıdan /dev/null bir kara deliğe benzetilir.

Yaygın kullanımlarından biri uygulamaların istenmeyen çıktılarını, yönlendirme aracılığı ile, devre dışı bırakmaktır.

 # çıktısını görmek istemediğimiz bir betik (script) için
 ./betik.sh > /dev/null 2>&1

Üstteki örnekte, önce > aracılığı ile olağan çıktı /dev/null'a yönlendirilir. Sonra da 2>&1 ile hata çıktıları olağan çıktı ile aynı yöne gönderilir.

Aynı görevi yerine getiren aygıtlar diğer işletim sistemlerinde de mevcuttur. Örneğin, DOS'da NUL, Amiga'da NIL, Windows NT ve türevlerinde \Device\Null ve Open VMS'de NL diye adlandırılmışlardır.

Ayrıca bakınız
 /dev/zero
 /dev/random
 /dev

Hiçlik
Unix
CP/M


A competição de slalom gigante feminino nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 foi disputado em 7 de fevereiro no Centro Nacional de Esqui Alpino Ya.qing em Yanqing, Pequim.

Medalhistas

Resultados

Slalom Gigante Feminino

Esqui alpino nos Jogos Olímpicos de Inverno de 2022 - Slalom gigante feminino


An Dendrobium cucumerinum in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Mcleay ngan John Lindley. An Dendrobium cucumerinum in nahilalakip ha genus nga Dendrobium, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Dendrobium

Dendrobium cucumerinum


Timúr Ildárovich Yunúsov (Тиму́р Ильда́рович Юну́сов en grafía rusa), conocido artísticamente como Timati (Ти́мати) (15 de agosto de 1983 en Moscú, Rusia) es un rapero y actor ruso.

Biografía

Primeros años
Yunusov nació el 15 de agosto de 1983 en Moscú, Rusia y se crio en el seno de una familia étnica mixta: su padre, Ildar Yunusov, es tártaro mientras que su madre, Simona Chervomorskaya, es judía. Desde su juventud adoptó el sobrenombre de Timati.

Durante cinco años residió en Los Ángeles con su abuelo compositor y director de orquestas: Yakov Chervomorsk. Allí se graduó en la escuela de música en su cuarto año. Durante su estancia en la facultad de económicas de Moscú decidió abandonar sus estudios para asociarse con YPS Squad. Su primer sencillo salió a la venta con Konaldo.

Carrera
Previamente colaboró con Detsl., integrante del miembro Banda y cofundador de VIP-77, sin embargo fue en el reality de la cuarta edición de Fabrika zvyozd donde se dio a conocer. También es director ejecutivo de su propio sello discográfico Black Star Inc. En 2006 hizo aparición en la película Zhara, producida por Fyodor Bondarchuk. En 2008 colaboró con Fat Joe en la canción Put U Take It junto con Nox y Raúl. Timati ha colaborado con varios artistas internacionales como Snoop Dogg y Mario Winans de la mano de Michael "Mike" David, su productor en Reino Unido.

En 2011 alcanzó la posición más altas de las principales listas de ventas europeas con el sencillo Welcome to St. Tropez junto con DJ Antoine y Kalenna Harper poco después de ser nominado al mejor videoclip del festival Russia's Capital Moscow con el tema I'm on You.

Discografía

Solista
 2006 Black Star
 2009 The Boss (álbum de Timati)
 2012  Swag o Swagg
 13 (2013)
  Audiokapsula (2014)
  G.T.O. (With L'One) (2015)
 Olimp (2016)

En colaboraciones
 2004 New People - con Banda
 2006 The Album - con VIP 77.

Filmografía

Actor
 2004 Lichniy nomer
 2005 Muzhskoi sezon: Barkhatnaya revolyutsya
 2006 Zhara
 2008 Hitler kaput!
 2008 Papiny dochki
 2009 Krasnaya shapochka
 2010 Kak kazaki

Doblaje
 2006 Arthur y los Minimoys
 2007 Surf's Up
 2009 Banlieue 13: Ultimatum
 2009 Arthur and the Revenge of Maltazard

Galardones
 MTV Russia
2007 Mejor artista de hip hop (Nominado)
2008 Mejor artista de hip hop (Nominado)
2008 Mejor artista (Nominado)
2008 Mejor artista varón (Nominado

 MUZ-TV
2009 Mejor artista de hip hop (Nominado)
2010 Mejor artista de hip hop (Premiado)
2010 Mejor álbum (Premiado)
2010 Mejor vidéoclip (Premiado)
2011 Mejor vidéoclip (Premiado)

 '''MTV Europe
2009 Mejor artista ruso (Nominado)
2010 Mejor artista ruso (Nominado)
2011 Mejor artista ruso (Nominado)

Referencias

Enlaces externos

 Website oficial (en ruso)

 Timati | Features Artist | Global Hit Music
 Timati at MTV

Cantantes masculinos de Rusia
Raperos de Rusia
Cantantes en ruso
Cantantes en inglés
Actores de Rusia
Tártaros
Judíos de Rusia
Nacidos en Moscú

Timati


Melvinmania: The Best of the Atlantic Years 1993-1996 es un álbum de grandes éxitos de Melvins, fue lanzado el 16 de septiembre de 2003 por la discográfica Atlantic Records. Las pistas de 1 a 5 son sacados del álbum de 1993 Houdini, de 6 a 10 son sacadas de Stoner Witch de 1994, mientras que de 11 a 15 pertenecen al álbum Stag de 1996.

Las notas que trae el álbum a veces son incorrectas, por ejemplo: "... su viejo amigo Kurt Cobain fue productor (...) y tocó la batería en algunas pistas..." en realidad Cobain solo tocó percusión en "Spread Eagle Beagle" (Houdini). Este álbum no fue sancionado por la banda.

Lista de canciones
 "Hooch" (Melvins) – 2:53
 "Lizzy" (Melvins) – 4:47
 "Honey Bucket" (Melvins) – 2:44
 "Set Me Straight" (Melvins) – 2:27
 "Pearl Bomb" (Melvins) – 2:49
 "Queen" (Crover/Osborne) – 3:09
 "Sweet Willy Rollbar" (Osborne) – 1:30
 "Revolve" (Deutrom/Osborne) – 4:45
 "Roadbull" (Crover/Deutrom/Osborne) – 3:27
 "June Bug" (Deutrom/Osborne) – 2:02
 "The Bit" (Crover/Osborne) – 4:45
 "Bar-X-the Rocking M" (Crover/Deutrom/Osborne) – 2:25
 "Tipping the Lion" (Osborne) – 3:30
 "Black Bock" (Osborne) – 2:44
 "Berthas" (Osborne) – 1:24

Videos musicales mejorados
 "Honey Bucket"
 "Revolve"
 "Bar-X-the Rocking M"

Personal
 Dale C - Batería
 King B - Voz, Guitarra
 Lorax - Bajo (en pistas de 1 a 5)
 Mark D - Bajo (en pistas de 6 a 15)

Véase también
 Discografía de Melvins

Referencias

Melvins
Álbumes de Atlantic Records
Álbumes de 2003
Álbumes de Melvins
Álbumes en inglés

Melvinmania: Best of the Atlantic Years 1993–1996


Long Island Sharks (español: Tiburones de Long Island) es el nombre que reciben los equipos deportivos de la Universidad de Long Island, en sus campus de Brooklyn y Brookville, Nueva York. Los equipos de los Sharks participan en las competiciones universitarias organizadas por la NCAA, y forman parte de la Northeast Conference, de la cual son miembros de pleno derecho desde su creación en 1981. Hasta 2019 competían ambos campus de firma independiente, por un lado los LIU Brooklyn Blackbirds y por otro los LIU Post Pioneers, estos últimos en la División II de la NCAA.

Apodo y mascota
El apodo de la universidad fue hasta 2019 el de Blackbirds, aunque también se les conoce como Pioneers, nombre elegido en 1955 en referencia a la creación de un centro privado pocos años después del final de la Segunda Guerra Mundial. La mascota era Sir Lancelot the Ocelot. En 2019 se convirtieron en los Sharks, tras la fusión de los campus de Brooklyn y Brookville. Se impuso el nuevo nombre en una votación entre los estudiantes a las otras dos opciones, los Eagles y los Falcons.

Programa deportivo
Los Sharks participan en las siguientes modalidades deportivas:

Baloncesto
El equipo de baloncesto masculino consiguió ganar en dos ocasiones el National Invitation Tournament, en 1939 y 1941. Un total de 23 jugadores han llegado a ser profesionales en la NBA o en la ABA, destacando entre ellos Barry Leibowitz, Ray Felix o Dick Holub.

Instalaciones deportivas
 Bethpage Federal Credit Union Stadium, en el campus del Post en Brookville, era la sede de los equipos de LIU Post de fútbol americano, hockey sobre césped y lacrosse para hombres y mujeres, antes de que los programas deportivos Brooklyn y Post se fusionaran en 2019. Ahora es la sede de los equipos LIU Sharks en esos deportes. Después de una renovación completada en 2019, el estadio tiene capacidad para más de 6.000 espectadores.

 Steinberg Wellness Center es la instalación donde disputan sus partidos los equipos de baloncesto. Construido en 2006, tiene capacidad para 2.500 espectadores.

 LIU Field es el estadio donde juegan los equipos de fútbol, béisbol y softball. tiene una capacidad para 2.000 espectadores.

Referencias

Enlaces externos
 Web oficial de los Sharks

Equipos de la National Collegiate Athletic Association
Clubes y equipos deportivos del estado de Nueva York
Deporte en Brooklyn
Northeast Conference
Condado de Nassau (Nueva York)

LIU Sharks


Tupaia may refer to:
 Tupaia (navigator), an 18th-century Tahitian navigator, who accompanied James Cook on his first voyage of discovery
 Tupaia (mammal), a genus of treeshrew

Tupaia


Vila Nova de Gaia Portekiz'de aynı adı taşıyan Vila Nova de Gaia belediyesine bağlı olan, 6,00 km2; yüzölçümüne sahip, 30.758 nüfuslu (2001) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vila Nova de Gaia'nın bucakları

Vila Nova de Gaia (bucak)


Let Mortal Heroes Sing Your Fame peti je studijski album austrijskog black metal-sastava Summoning. Album je 31. listopada 2001. godine objavila diskografska kuća Napalm Records.

O albumu
Na ovom se albumu po prvi put u karijeri sastava pojavljuju čisti vokali i to na refrenu pjesme "Farewell". Ovo je također prvi album grupe na kojem je primjetljiva široka upotreba zvučnih uzoraka (preuzetih iz radijskih produkcija Gospodara prstenova) koji albumu daju blagu dramaturšku crtu.

Naslovnica za album preuzeta je sa slike "Draco Niger Grandis" Marka Harrisona.

Popis pjesama

Zasluge
Summoning
Protector – vokali (na pjesmama 3, 4, 6, 7 i 8), programiranje bubnjeva, klavijature, gitara, miksanje, snimanje, omot albuma
Silenius – vokali (na pjesmama 2, 5 i 8), klavijature, bas-gitara, omot albuma

Izvori

Albumi iz 2001.
Austrijski glazbeni albumi

Let Mortal Heroes Sing Your Fame


بوزغاية إحدى بلديات ولاية الشلف التابعة لـ دائرة زبوجة. وفقا لتعداد عام 1998 يبلغ عدد سكانها 20,268.

مراجع

بوزغاية

بوزغاية


Râpa lui Bechir sau "Bechirov Iar" este un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în raionul Soroca, Republica Moldova. Este amplasat la sud de orașul Soroca, ocolul silvic Soroca, Zastînca-II, parcela 24, în nemijlocita apropiere de șoseaua națională Chișinău-Soroca (strada Independenței). Are o suprafață de 46 ha (oficial; o publicație recentă atestă 48 ha). Obiectul este administrat de Întreprinderea pentru Silvicultură Soroca.

Descriere

Acest monument al naturii era studiat încă în secolul al XIX-lea de geologi precum  sau . Lungimea ravenei este de circa 10 km, lățimea în aval 375 m, iar adâncimea alcătuiește aproximativ 100 m.

Compoziția geologică o constituie depozite cretacice, badeniene și volhiniene, precum și depozite aluviale din pleistocen. În părțile superioare se întâlnesc loessuri, argile nisipoase, argile roșietice-brune cu resturi arheologice ale culturii Cucuteni-Tripolia.

Secționare litostratigrafică
Stratigrafia depozitelor din râpa lui Bechir prezintă următoarele secțiuni:

Statut de protecție

Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 13 martie 1962 nr. 111, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Hotărîrea Sovietului de Miniștri al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5 și Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural este Întreprinderea pentru Silvicultură Soroca.

Ravena prezintă interes științific pentru lucrări de cartare geologică și studiu stratigrafic al formațiunilor sedimentare ale platformei est-europene, cât și de colectare a materialului paleontologic, paleobotanic și arheologic.

Conform situației din anul 2016, nu au fost depistate încălcări ale statutului de protecție, cu excepția unei gunoiști neautorizate în zonă. După construcția capelei "Lumânarea Recunoștinței" pe promontoriul dintre râpă și fluviul Nistru, zona este vizitată permanent de turiști. Din vârful dealului de deschide o panoramă largă spre valea Nistrului.

Galerie de imagini

Referințe

Bibliografie

Legături externe

Bechir, Râpa lui
Raionul Soroca

Râpa lui Bechir


Francis Thomas Avallone (18 Eylül 1939, Philadelphia), Amerikalı oyuncu ve şarkıcı.

Söylediği Şarkılar
 "Cupid"
 "Venus"
 "Why?"
 "Dede Dinah"
 "You Excite Me"
 "Ginger Bread"
 "What Little Girl"
 "I'll Wait You"
 "Bobby Sox to Stockings"
 "A Boy Without a Girl"
 "Two Fools"
 "Just Ask Your Heart"
 "Beauty School Dropout"
 "Swinging On A Rainbow"
 "Don't Throw Away All Those Teardrops"
 "Where Are You"
 "Tuxedo Junction"
 "Don't Let Love Pass Me By"
 "Togetherness"
 "The Puppet Song"
 "A Perfect Love"
 "All of Everything"
 "Who Else But You"
 "True, True Love"
 "You Are Mine"
 "A Miracle"

Filmleri
 Jamboree (1957)
 The Enchanted Monkey (1960) (voice)
 Guns of the Timberland (1960)
 The Alamo (1960)
 Voyage to the Bottom of the Sea (1961
 Sail a Crooked Ship (1961)
 Panic in Year Zero! (1962)
 Operation Bikini (1963)
 The Castilian (1963)
 Drums of Africa (1963)
 Beach Party (1963)
 Muscle Beach Party (1964)
 Bikini Beach (1964)
 Pajama Party (1964)
 Beach Blanket Bingo (1965)
 I'll Take Sweden (1965)
 Ski Party (1965)
 How to Stuff a Wild Bikini (1965) (Cameo)
 Sergeant Dead Head (1965)
 Dr. Goldfoot and the Bikini Machine (1965)
 Fireball 500 (1966)
 The Million Eyes of Sumuru (1967)
 Skidoo (1968)
 Horror House (1970)
 The Take (1974)
 Grease (1978)
 Blood Song (1982)
 Back to the Beach (1987) (also co-executive producer)
 Troop Beverly Hills (1989) (Cameo)
 The Stoned Age (1994) (Cameo)
 Casino (1995) (Cameo)

Kaynakça

Dış bağlantılar

1939 doğumlular
Philadelphia doğumlu müzisyenler
20. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
21. yüzyılda Amerikalı erkek oyuncular
20. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
21. yüzyılda Amerikalı şarkıcılar
Amerikalı erkek sinema oyuncuları
İtalyan asıllı Amerikalılar
Yaşayan insanlar
20. yüzyıl erkek şarkıcıları
21. yüzyıl erkek şarkıcıları
Amerikalı erkek dizi oyuncuları
Amerikalı erkek pop şarkıcıları
Amerikalı çocuk müzisyenler

Frankie Avalon


Cryptanthus fernseeoides é uma espécie de  planta do grupo Cryptanthus, da família das bromélias.

Taxonomia
A espécie foi decrita em 1996 por Elton Martinez Carvalho Leme.

Conservação
A espécie faz parte da Lista Vermelha das espécies ameaçadas do estado do Espírito Santo, no sudeste do Brasil.

Distribuição
A espécie é endêmica do Brasil e encontrada no estados brasileiro do Espírito Santo.

Ligações externas

 Cryptanthus fernseeoides no projeto Flora e Funga do Brasil

Cryptanthus
Flora do Espírito Santo (estado)
Espécies citadas na Lista Vermelha de Ameaça da Flora Brasileira
Espécies citadas na Lista de Espécies da Flora Ameaçadas do Espírito Santo
Plantas descritas em 1996

Cryptanthus fernseeoides


Fatma Girik (12 Aralık 1943, İstanbul - 24 Ocak 2022, İstanbul), Türk oyuncu, senarist, yapımcı ve siyasetçidir. 1956-2012 yılları arasında 200'den fazla sinema filmi ve dizide rol alan Girik; canlandırdığı sert, mağrur ve haksızlıklara karşı boyun eğmeyen Anadolu kadını karakterleri ile tanındı. Türkan Şoray, Hülya Koçyiğit ve Filiz Akın ile birlikte Yeşilçam'ın dört yapraklı yoncası olarak tasvir edilir.

Kemal Sunal'ın başrolde yer aldığı aralarında Bekçiler Kralı, Dokunmayın Şabanıma ve Yüz Numaralı Adam gibi filmlerin yapımcılığını üstlendi. 1986 yapımı Garip filminin senaryosunu Memduh Ün ve Bülent Oran ile birlikte yazdı. 1990 tarihli Gün Ortasında Karanlık filminin sanat yönetmenliğini üstlenen Girik, 1984 tarihli Postacı filminin dekor tasarımında görev aldı. 1988 yılında aktif siyasete atılarak 1989-1994 yılları arasında Sosyaldemokrat Halkçı Parti (SHP)'den Şişli Belediye Başkanı olarak görev aldı. İlk kez 1965 yılında Keşanlı Ali Destanı filmi ile Antalya Altın Portakal Film Festivali'nde "En İyi Kadın Oyuncu Ödülüne" layık görüldü. Daha sonra Sürtüğün Kızı (1967), Ezo Gelin (1969), Boş Beşik (1970) ve Acı (1971) filmleri ile dört kez daha "En İyi Kadın Oyuncu" ödülüne değer görüldü.

Hayatının büyük bir kısmında senarist ve yönetmen Memduh Ün ile birliktelik yaşayan Fatma Girik, 24 Ocak 2022'de COVID-19'a bağlı organ yetmezliği nedeniyle İstanbul'da 78 yaşında öldü. Naaşı, vasiyeti üzerine Muğla'nın Bodrum ilçesinde Memduh Ün'ün yanına defnedildi.

Hayatı ve kariyeri
12 Aralık 1943 tarihinde Hayri Girik ve Münevver Ukav'ın (1923-2023) üç çocuğundan biri olarak İstanbul'da Sultanahmet semtinde doğdu ve burada büyüdü. Babası dalgıç, annesi ev hanımıydı. İstanbul Kız Lisesi'ni (modern Cağaloğlu Anadolu Lisesi) bitirdi. Bu dönemde annesiyle birlikte filmlerde figüranlık yapmaya başladı. 1957 yılında ilk baş rolü olan, yönetmenliğini ve senaristliğini Seyfi Havaeri'nin yaptığı Lekeydi. Bu filmin ardından birkaç yapımda daha oynadı. Memduh Ün'ün yönetmenliğinde 1960 yapımı Ölüm Peşimizdede oynadı. Girik, 180'den fazla filmde rol aldı. 1964 yılında Türkiye'ye iyi niyet elçisi olarak gelen Kirk Douglas'ı karşılayan isimler arasında olmuştur. 1974 yılında Cüneyt Arkın ile beraber Kıbrıs Harekâtı döneminde Türk askerine moral vermek için Kıbrıs'a gittiler.

Şişli Belediye Başkanlığı
Girik, 1989 yerel seçimlerinde SHP'den Şişli Belediye Başkanlığına aday oldu ve seçimleri kazandı. Deniz Baykal'a destek veren Girik, CHP'nin tekrar açılmasından sonra SHP'den istifa etti. Ancak Girik'in 1993'te CHP'ye girmeyeceği ve politikadan çekilerek sanata yöneleceği duyuruldu. Girik, 1994 yerel seçimlerine kadar görevini devam ettirdi. 1993 yılında kısa bir dönem televizyon ekranlarında Söz Fato'da adlı bir programın sunuculuğunu da yapmıştır.

Sonraki yılları
1995 yılında bir dizi için intihar canlandırması yaptığı sırada dublör kullanmayan Girik binanın ikinci katından düştü ve omurgasından yaralandı. 1999'da CHP'den Şişli Belediye Başkanlığı için aday oldu, ancak CHP'nin Şişli eski İlçe Başkanı Dursun Çaltı'nın kendi başkanlık girişimlerini sabote ettiğini öne sürerek adaylıktan istifa etti. Bunun üzerine Deniz Baykal eski ANAPlı belediye başkanı Mehmet Emin Sungur'u aday gösterdi ancak seçimi DSP'nin adayı Mustafa Sarıgül kazandı.

2000'lerin başında Girik Bodrum'un Torba mahallesine yerleşti. 2017 yılında kalça ekleminde saptanan bir dejenerasyon sonucunda yaşadığı ağrılar nedeniyle kalça protezi ameliyatına girdi. 2019'da yaşadığı düşme nedeniyle hastaneye kaldırılarak tedavi altına alındı. 2021 yılında Girik sağlık durumunun iyi olmadığını, yardım olmadan yürüyemediğini, tansiyon problemlerinin olduğunu ve beyin ameliyatı geçirmiş olduğunu açıkladı.

Ölümü
Fatma Girik, 24 Ocak 2022'de tedavi gördüğü İstanbul'un Beşiktaş ilçesindeki Liv Hospital hastanesinde COVID-19'a bağlı çoklu organ yetmezliği nedeniyle 79 yaşında öldü. 27 Ocak 2022'de ilk olarak Şişli Belediye Başkanlığı binasında daha sonra Cemal Reşit Rey Konser Salonu'nda anma etkinliği düzenlendi. Teşvikiye Camii'nde öğle namazına müteakip kılınan cenaze namazı ve devlet töreninin ardından naaşı Muğla'nın Bodrum ilçesine gönderildi. 28 Ocak'ta vasiyeti üzerine Torba Mezarlığına, hayat arkadaşı Memduh Ün'ün yanına defnedildi.

Özel hayatı
Girik, Türk yönetmen, yapımcı, oyuncu ve senarist Memduh Ün ile hayatı boyunca süren bir ilişki yaşadı. Ün Girik ile, Girik 13-14 yaşlarındayken tanıştı ve 1958 yapımı Murada Ereceğiz filminin setinde ilişkilerinin temeli atıldı. 1959'da birlikte olmaya başladıkları sırada Girik 16, Ün 38 yaşındaydı. Ün, 1949'dan beri Cahide Şen ile evliydi ve Girik ile evlenmedi. 1985 yılında Girik bir gazeteye verdiği röportajda ilişkilerine değinerek "Nikahsız aşkın daha uzun ömürlü olduğunu Memduh'la kanıtladık. Başarılarım aşkımın meyvasıdır." açıklamasında bulundu. Girik ayrıca Durul Gence ile 1960'ların sonunda kısa bir nişanlılık yaşadı.

Girik'in 12 yaşındayken evlat edinmiş olduğu Ahu Karabacak adlı bir kızı vardır.

Filmografisi

Ödüller
 1965: 2. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Keşanlı Ali Destanı
 1967: 4. Altın Portakal Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Sürtüğün Kızı
 1969: 1. Altın Koza Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Ezo Gelin
 1970: 2. Altın Koza Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Boş Beşik
 1971: 3. Altın Koza Film Festivali - En İyi Kadın Oyuncu - Acı
 2007: 18. Ankara Uluslararası Film Festivali - Aziz Nesin Emek Ödülü
 1998: 35. Altın Portakal Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2006: 13. Altın Koza Film Festivali - Yaşam Boyu Onur Ödülü
 2007: 12. Sadri Alışık Tiyatro ve Sinema Oyuncu Ödülleri - Sinema Onur Ödülü

Diskografi
 Yeşilçam'da Fikret Hakan'dan Suzan Avcı'ya, Yılmaz Köksal'dan Hülya Koçyiğit'e kadar birçok sinema oyuncusu müzik plakları dolduruyordu. Fatma Girik de birkaç 45'lik plak doldurdu. Bu plaklar şunlardır:
 1965: Aguş / Aşka Şepke - Serengil 10010
 1975: Aşk Düğümü/Su Sızmazdı Aramızdan - EMI Plak 1251

Ayrıca bakınız
 Türk oyuncu film listeleri
 Türkiye'deki film festivalleri
 Yeşilçam oyuncuları

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Beyazperde'de Fatma Girik
 IMDb'de Fatma Girik
 Sinemalar.com'da Fatma Girik
 SinemaTürk'te Fatma Girik
 TSA'de Fatma Girik

1942 doğumlular
Fatih doğumlular
İstanbul doğumlu kadın oyuncular
Cağaloğlu Anadolu Lisesinde öğrenim görenler

Türk kadın sinema oyuncuları
Türk kadın dizi oyuncuları
Türk kadın siyasetçiler
Türk televizyon sunucuları
Türk senaristler
Türk film yapımcıları
Şişli belediye başkanları
Sosyaldemokrat Halkçı Parti mensubu siyasetçiler

Altın Koza Ödülü kazanan oyuncular
Altın Portakal Ödülü sahibi oyuncular
Ankara Uluslararası Film Festivali Ödülü sahibi oyuncular
2022 yılında ölenler
Çoklu organ yetmezliğinden ölenler
İstanbul'da COVID-19 pandemisinden ölenler
Bodrum'da defnedilenler
Altın Koza Ödülü sahipleri
Torba Mezarlığı'na defnedilenler
Kadın belediye başkanları
İstanbul Büyükşehir Belediyesi meclis üyeleri

Fatma Girik


La tangara o tangará puntosa (en Colombia) (Tangara punctata), también denominada tangara punteada (en Ecuador), tangara goteada (en Venezuela), tangara de mejillas grises (en Venezuela) o tangara moteada (en Perú), es una especie de ave paseriforme de la familia Thraupidae, perteneciente al  género Ixothraupis, anteriormente situada en Tangara Es nativa del norte y oriente de la cuenca amazónica, del escudo guayanés y de regiones andinas del oeste de América del Sur.

Distribución y hábitat
Se distribuye en áreas disjuntas, desde el sur y este de Venezuela, por Guyana, Surinam, Guayana Francesa, y norte y oriente de la Amazonia brasileña (hacia el sur hasta el norte de Mato Grosso); y por la pendiente oriental de los Andes, desde el norte de Ecuador, hacia el sur, por el este de Perú, hasta el noroeste de Bolivia. Además, en 2012 fue hallada en Colombia.

Esta especie es considerada bastante común a localmente común en sus hábitats naturales: el dosel y los bordes de selvas húmedas tropicales y selvas de estribaciones andinas, principalmente entre los 600 y 2000 m de altitud.

Descripción
En promedio mide 12,7 cm de longitud y pesa 15 g. Su dorso es verde brillante con el centro de las plumas negros, que dan un aspecto de escamas. Tiene la cara, garganta y pecho de color blancuzco azulado; el vientre blanco con puntos negros; y los flancos y la región infracaudal de color verde pistacho. Sus alas y cola son negras con las puntas verde amarillentas.

Alimentación
Se alimenta de frutos, especialmente de bayas. También come el polen de las flores e insectos.

Reproducción
Llega a la madurez sexual a los 12 meses. Construye un nido en forma de cuenco. La hembra pone de dos a tres huevos y los pichones nacen 15 a 17 días después.

Sistemática

Descripción original
La especie I. punctata fue descrita por primera vez por el naturalista sueco Carolus Linnaeus en 1766 bajo el nombre científico Tanagra punctata; su localidad tipo es: «Surinam».

Etimología
El nombre genérico femenino Ixothraupis se compone de la palabras griegas «ixos»: muérdago, y «θραυπίς thraupis»: pequeño pájaro desconocido mencionado por Aristóteles, tal vez algún tipo de pinzón; en ornitología thraupis significa «tangara»; y el nombre de la especie «punctata» del latín moderno «punctatus»: punteado, moteado.

Taxonomía
Los amplios estudios filogenéticos recientes demuestran que la presente especie es hermana del par formado por Ixothraupis xanthogastra e Ixothraupis guttata.

Varios estudios filogenéticos recientes demostraron que el numeroso y amplio género Tangara era polifilético. Para las especies entonces denominadas Tangara guttata, T. varia, T. xanthogastra, T. rufigula y la presente, que quedaban aisladas de las llamadas «tangaras verdaderas», Burns et al. (2016) propusieron  resucitar el género Ixothraupis. El Comité de Clasificación de Sudamérica (SACC), en la propuesta N° 730 parte 19 aprobó esta separación, en lo que fue seguido por el Congreso Ornitológico Internacional (IOC) y Clements checklist/eBird. Otras clasificaciones como Aves del Mundo (HBW), Birdlife International (BLI) y el Comité Brasileño de Registros Ornitológicos (CBRO) continúan a incluirlas en Tangara, con lo cual las cinco especies conservan su nombre anterior.

Subespecies
Según las clasificaciones del IOC y Clements Checklist/eBird v.2019 se reconocen cinco subespecies, con su correspondiente distribución geográfica:

 Ixothraupis punctata punctata (), 1766 – sur de Venezuela, las Guayanas y  norte de la Amazonia brasileña.
 Ixothraupis punctata zamorae (), 1925 – este de Ecuador y norte de Perú.
 Ixothraupis punctata perenensis (), 1925 – región de Chanchamayo en el este de Perú.
 Ixothraupis punctata annectens (), 1943 – región del río Inambari en el sureste de Perú.
 Ixothraupis punctata punctulata (), 1876 – yungas del norte de Bolivia (La Paz y Cochabamba).

Referencias

Enlaces externos

 Videos, fotos y sonidos de Ixothraupis punctata en eBird.
 Sonidos y mapa de distribución de Tangara punctata en xeno-canto.
 Fotos y sonidos de  Tangara punctata en Wikiaves.

punctata
Aves de América del Sur
Animales descritos en 1766
Taxones descritos por Carlos Linneo

Ixothraupis punctata


يان بابتست فان هيلمونت (بالهولندية Jan Baptist van Helmont) هو طبيب وكيميائي عالم نبات بلجيكي عاش بين (12 يناير 1580 - 30 ديسمبر 1644). عمل مباشرة خلال السنوات التي تلت عمل الكيميائي براكلسوس وظهورعلم الكيمياء العلاجية ، ويعتبر أحيانًا "مؤسس الكيمياء الغازية (وهو العلم الذي يدرس الخصائص الفيزيائية للغازات وكيفية ارتباطها بالتفاعلات الكيميائية) . لا يزال يُذكر فان هيلمونت بشكل كبير في الأوساط العلمية بسبب أفكاره حول التولد التلقائي ، وتجربته على شجرة الصفصاف التي استمرت 5 سنوات ، وإدخاله لكلمة "غاز" (من الكلمة اليونانية فوضى) في مفردات العلوم.

حاول فان هيلمونت إثبات أن النبات يحصل على غذائه من التربة وبذلك ينقص وزنها بزيادة وزن النبات وقام بهذه التجربة عام1652م وسارت التجربة بالطريقة التي اثبت بها تلك النظرية.

استنتج (هيلموت)أن النبات يحصل على غذاؤه من الماء وليس التربة ولكنه أصاب جل -معظم- الحقيقة؛ لأن النبات يحصل على غذاؤه من الماء والهواء وأشعة الشمس عن طريق عملية البناء الضوئى ومعادلتها هي:
كلوروفيل + ماء + ثاني أكسيد الكربون + ضوء الشمس = سكر الجلوكوز + الأكسجين

ويلاحظ أن الأكسجين يعود للهواء ثانية ويستفيد النبات من الجلوكوز في نشاطاته الحيوية.

حياته

كان فان هيلمونت هو الطفل الأصغر من بين خمسة أشقاء. والدته هي ماريا (فان) ستاسايرت ووالده هو كريستيان فان هيلمونت المدعي العام وعضو مجلس بروكسل الذي تزوج في كاتدرائية سانت ميشيل وغاودلا عام 1567. تلقى فان هيلمونت تعليمه في جامعة لوفان ، وبعد أن تنقل من تخصص إلى آخر ولم يجد الرضا في أي شيء ، تحول إلى الطب. توقف مؤقتا عن دراسته وسافر لبضع سنوات إلى سويسرا وإيطاليا وفرنسا وألمانيا وإنجلترا.

عندما عاد إلى بلده أكمل دراسته وحصل على شهادة الطب عام 1599. مارس عمله في مدينة أنتويرب في وقت الطاعون العظيم عام 1605 ، ألف بعد ذلك كتابًا بعنوان (دي بيست) والذي راجعه نيوتن عام 1667. في عام 1609 حصل على درجة الدكتوراه في الطب. في نفس العام تزوج من مارغريت فان رانست ، التي كانت من عائلة نبيلة ثرية. عاش فان هيلمونت ومارجريت في فيلفورد بالقرب من بروكسل ، وأنجبا ستة أو سبعة أطفال. مكنه ميراث زوجته من التقاعد مبكرًا من ممارسته الطبية والانشغال بالتجارب الكيميائية حتى وفاته في 30 ديسمبر 1644.

روابط خارجية

المصادر

أطباء القرن 17
أطباء بلجيكيون
خيميائيون بلجيكيون
خيميائيون في القرن 17
رومان كاثوليك بلجيكيون
علماء بلجيكيون في القرن 17
علماء مسيحيون
علماء من بروكسل
علماء من هولندا الإسبانية
علماء نبات بلجيكيون
علماء وظائف الأعضاء
فسيولوجيون بلجيكيون
كتاب باللغة اللاتينية
كتاب طبيون بلجيكيون
كيميائيون بلجيكيون
مواليد 1579
مواليد 1580
مواليد في بروكسل
وفيات 1644

يان بابتست فان هيلمونت


Stjepan Abrlić Steva (Drežnik, 10. travnja 1913. — Lisović, travanj 1943.), sudionik Narodnooslobodilačke borbe (NOB) i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
Rođen je 10. travnja 1913. godine u selu Drežniku, kod Karlovca. Nekoliko godina pred rat, Stjepan je radio u Beogradu kao kamenorezački radnik. Prije odlaska u Kosmajski partizanski odred, u kolovozu 1941. godine, kao član jedne od diverzantskih grupa u okupiranom Beogradu sudjelovao je u paljenju okupatorskog tiska, kamiona i garaža; vršio je i druge slične akcije.

Po dolasku u odred bio je najprije borac, a zatim desetar. Nakon prve neprijateljske ofanzive, krajem 1941. godine, prešao je s Odredom u Sandžak, ali se u veljači 1942. godine vratio i uskoro postao kurir između Okružnog komiteta KPJ za Mladenovac i srezova Šumadije.

Bio je jedan od najhrabrijih boraca u Odredu. Odred mu je povjeravao najteže zadatke i uvijek bio siguran da će ih on izvršiti. Prilikom povratka odreda iz Sandžaka, u okolini Valjeva i Rudnika, u selu Trešnjevici, svojim primjerom je povukao sve borce da jurišaju na nadmoćnijeg neprijatelja. Polovinom veljače 1942. godine, u selu Živkovcu, Odred se noću, iznenada, sukobio se s jakim četničkim snagama. Snalažljiv i hladnokrvan, Steva je prvi počeo bacati bombe na četnike. Pridružili su mu se i ostali partizani. Za nepun sat bilo je razbijeno pet stotina četnika. Istakao se, isto tako, i u borbama u Beljini i Dučini. Kao kurir, Steva se neumorno i neustrašivo probijao kroz zasjede i fašistička uporišta uspostavljajući i održavajući prekinute veze između Mladenovca i Šumadije. Radio je i na prebacivanju boraca iz Beograda i drugih mjesta u odred. Desetine boraca, zahvaljujući njemu, uspješno su se prebacile u partizane.

Kada je veza Kosmaj - Šumadija bila učvršćena, Steva je, početkom 1943. godine, bio određen za političkog komesara jedne čete Kosmajskog partizanskog odreda. U travnju 1943. godine četu su u selu Lisoviću, kod Barajeva, napale i opkolile jake snage Nijemaca i ljotićevaca. Pri proboju iz obruča Steva je, nalazeći se u prvim linijama čete, u jurišu poginuo.

Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 9. listopada 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Literatura

Vanjske poveznice
 Abrlić Juraja Stjepan - Steva

Životopisi, Karlovac
Jugoslavenski komunisti
Narodni heroji Jugoslavije

Stjepan Abrlić


A estrada europeia E40 é a maior estrada europeia contínua, se estendendo por 8.641 quilômetros. Conecta a cidade de Calais, na França, até a cidade de Ridder, no Cazaquistão. Também passa pelos países Bélgica, Alemanha, Polônia, Ucrânia, Rússia, Uzbequistão, Turcomenistão e Quirquistão.

Estradas europeias

Estrada europeia E40


Theodore "Teddy" Roosevelt (27 Ekim 1858 - 6 Ocak 1919), ABD'nin 26. Başkanı. 14 Eylül 1901 yılında henüz 42 yaşında iken başkanlığa geldi ve Amerikan tarihinin o döneme kadarki en genç devlet başkanı oldu. 1906'da Nobel Barış Ödülü'nü aldı. Cumhuriyetçi Parti'nin üyesi idi ve ikinci kez seçildiği bu görevden 1908 yılının sonunda kendi isteği ile ayrıldı. Sonrasında ise William H. Taft göreve geldi.

Hayatı

İlk yılları
Theodore Roosevelt, 27 Ekim 1858 günü New York'un kozmopolit mahallelerinden birinde dünyaya geldi. Babası Hollanda göçmeni, annesi İngiliz asıllıydı. Genç yaşlarda spora, tarihe ve askeri konulara meraklıydı. Harvard College'ini 1880 senesinde bitirdi. Hemen ardından hukuk öğrenimi görmek üzere Columbia Üniversitesi'ne girdi. Ama konu ilgisini çekmediği için bir süre sonra okulu bıraktı. 1881'de, 23 yaşındayken, New York Eyalet Meclisi'ne Cumhuriyetçi Üye olarak girdi. Yasama döneminin sona ermesinden sonra Dakota'daki çiftliğine çekilerek iki yıl orada yaşadı. Yeniden siyasete döndükten sonra, önce ABD Kamu Hizmetleri Komisyonu üyeliğinde bulundu (1889-1895), daha sonra da New York Kenti Polis Memurları Kurulu'nun başkanlığını yaptı (1895-1897). 1897 senesinde Başkan William McKinley, Roosevelt'i Deniz Kuvvetleri Bakan Yardımcılığı'na getirdi. Küba'nın bağımsızlığını kazanmasında İspanya'ya karşı savaşta rol aldı. Avrupa devletlerinin, ABD'nin yanıbaşındaki küçük devletlerin iç işlerine karışmasına tahammül edemiyordu. 1898 senesindeyse Gönüllü Süvari Birliğinde albay rütbesiyle Porto Rico'ya gitti. Orada Kettle Hill denilen yerde San Juan Savaşını kazanınca ismi bütün Amerika'da duyuldu. O yaz New York valisi oldu.

Başkanlığı
Bu görevi yaparken arkadaşı olan Senatör Henry Cabot Lodge tarafından zorla seçimlere iştirak ettirildi ve Başkan Yardımcılığına seçildi. Böylece başkan William McKinley'in yardımcısı oldu. 14 Eylül 1901'de McKinley, Buffalo, New York'ta suikast sonucu öldürülünce 42 yaşında Başkanlık koltuğuna oturdu. 1902'de eyaletlerarası ticaretle uğraşan şirketlerin defterlerini denetleyecek bir Şirketler Dairesi'nin kurulmasını öngören yasa tasarısını Kongre'den geçirmeyi başardı. Aynı yıl 18 Şubat'ta Sherman Antitröst Yasası'nı yeniden uygulamaya koyarak Northern Securities Company aleyhine bir dava açılmasını sağladı.

Kendisini işçi köylü olarak kabul ederek, bu sahaya hizmet götürmeye çalıştı. Büyük iş sahaları kurarak buraları sağlam kâidelerle idare edilmek üzere organize ettirdi. 1903 senesinde tren yolu taşımacılığı ve uzun süren kömür işletmelerindeki grevlerin kaldırılması konularında sert tedbirler aldı.

Donanmaya özel ilgi gösterip, zamanında ABD donanmasını dünyanın en güçlü donanması hâline getirdi. 1903 senesinde Panama Kanalı'nı açtırarak Amerika'nın iki sahilini kısa yoldan birbirine bağlamaya muvaffak oldu. Panama hükûmetini devirip Yeni Panama Devleti'ni kurdurarak, Amerika'nın gelecekte kanal üzerinde denetim kurmasını sağladı.

1904 senesinde başkanlığa bu kez seçilerek geldi. Bu dönemde mücadele ettiği konulardan biri de ırk ayrımı oldu. Zencilere de medeni haklar verilmesi için gayret sarf etti ve yanına aldığı zenci idarecilerle birlikte çalıştı. 1906 senesinde çıkan büyük zenci isyanı ile bu düşünceleri yarıda kaldı.

1905 senesinde Rus-Japon Savaşı'na arabuluculuk yaparak son verdirdiği için Nobel Barış Ödülü ile taltif edildi. 1912'de tekrar seçimlere katıldı. Bu arada Milwaukee'de suikastla ölümden son anda kurtuldu. Bu seçimi Demokratlar kazandı.

Başkanlık Sonrası
Mart 1909'da başkanlıktan ayrıldıktan sonra 10 ay süren bir Afrika gezisine çıktı. Ardından da çeşitli Avrupa ülkelerini dolaştı. Ülkesine döndükten sonra, partinin ilerici kanadının öteki üyeleriyle birlikte, kendisinden sonra başkan seçilmiş olan William Howard Taft'ı destekleme kararı aldı. Ama çok geçmeden Taft ile partinin ilerici kanadı arasında anlaşmazlıklar baş gösterdi ve parti içindeki bölünme daha da derinleşti. Cumhuriyetçi Parti'den ayrılarak La Folette ile birlikte İlerici Parti'yi kuran Roosevelt, 1912 başkanlık seçimlerine bu partinin adayı olarak katılarak Taft'a rakip oldu. Ama, Cumhuriyetçi Parti'nin bölünmesi nedeniyle seçimleri Demokrat Parti'nin adayı Woodrow Wilson kazandı.

Zaten muhalif bir siyasetçi olarak, Tomáš Garrigue Masaryk'in bağımsız bir Çekoslovakya yaratma çabalarını destekledi. Ağustos 1918'de Nobel Barış Ödülü'nü dağıttığında Çekoslovak Lejyonerleri'ne Rusya'ya sembolik olarak 1.000 dolar gönderdi ve New York'ta düzenlenen bir törenle şöyle dedi: "Kahraman Çekoslovaklar bağımsız bir topluluk oluşturmalıdı".

I. Dünya Savaşı çıktığında ABD'nin de savaşa İngiltere ve Fransa yanında katılması için konuşmalar yapıyordu. Bu politikayla girdiği 1916 seçimlerini de büyük bir yenilgiyle kaybetti. 6 Ocak 1919 senesinde çeşitli hastalıklar sebebiyle hastaneye kaldırılan Roosevelt, daha sonra evinde öldü.

Tarihsel değerlendirmelere göre Roosevelt en iyi ilk 5 ABD başkanları arasına girmektedir.

Ayrıca bakınız
 Büyük Beyaz Filo
 Kellogg Brown & Root

Kaynakça

|-

|-

|-

|-

|-

1858 doğumlular
Manhattan doğumlular
1919 yılında ölenler
Theodore
Bulloch ailesi
Amerika Birleşik Devletleri devlet başkanları
19. yüzyıl Amerikalı yazarları
20. yüzyıl Amerikalı yazarları
New York valileri
Harvard Üniversitesinde öğrenim görenler
Nobel Barış Ödülü sahipleri
Cumhuriyetçi Parti (Amerika Birleşik Devletleri) mensubu siyasetçiler
Amerikalı masonlar
Avcılar (kişiler)
Amazon Havzası kâşifleri
New York eyaletinde ölenler
Amerikan Tarih Derneği başkanları
Amerikalı Nobel Ödülü sahipleri
Amerika Birleşik Devletleri başkan yardımcıları
Amerikalı siyasetçiler

Theodore Roosevelt


Hartington is a village in the centre of the White Peak area of the Derbyshire Peak District, England, lying on the River Dove which is the Staffordshire border.  According to the 2001 census, the parish of Hartington Town Quarter, which also includes Pilsbury, had a population of 345 reducing to 332 at the 2011 Census.  Formerly known for cheese-making and the mining of ironstone, limestone and lead, the village is now popular with tourists.

Architecture
Notable buildings in the village include the market hall (formerly the site of a market), the 13th-century parish church of Saint Giles, and the 17th-century Hartington Hall. The prominent Bank House in the centre of the village was built by the former village mill owner, and in the past was used as the village bank. A half-mile (800 m) to the south of the village, on the river Dove, is the fishing house of the famous angler Charles Cotton. In the north of the village is Pilsbury Castle, an 11th-century motte-and-bailey castle, that survives only as an earthwork.

Near Hartington is the finest neolithic stone circle in the Peak District, Arbor Low. There are numerous ancient tumuli and cairns in the landscape around Hartington, probably dating from the Bronze Age.

Hartington Mill, now a private house, stands by the River Dove.  This was the local water mill for grinding corn.

Attractions
The village has a youth hostel at Hartington Hall, which serves two major National Cycle Network routes: the Tissington Trail and the High Peak Trail, which meet at nearby Parsley Hay. These trails pass just under one mile (1500 m) to the east of the village; they offer  of off-road cycling and walking along old railway trackbeds through the Peak District National Park. Hartington signal box, on the site of the former Hartington railway station and nearly two miles (3 km) from the village, has been renovated and converted into a visitor centre; there is also a car park on site.

A little south of the village, overlooking the Dove, stands Wolfscote Hill (388 m at ) which is a good viewpoint; it is now in the care of the National Trust.

Three miles (5 km) to the south-west of the village lies the small settlement of Hulme End; this marks the northern starting point of the Manifold Way, an  tarmacked walking and cycling route that follows the route of the former Leek and Manifold Valley Light Railway.

History
According to the English Place-Name Society the name of the village derives from the Old English for either 'Stags' hill' or 'hill connected with Heorta'. Hartington was mentioned in the Domesday book as belonging to Henry de Ferrers and being worth forty shillings. The parish was originally quite large, and part of the hundred of Wirksworth. Hartington had four townships, known as the Town Quarter, Nether Quarter, and Middle Quarter, and Upper Quarter, which are now all separate parishes.  These became separate civil parishes in their own right in 1866. They are marked on Ordnance Survey maps.
Surnames that originate from this area include Heathcote.

Railway

Hartington railway station, on the Cromford and High Peak Railway, was opened in 1899; it was sited on the part of the line that ran from Buxton to Ashbourne. Regular passenger services ceased in 1954, due to low passenger numbers, and the line through Hartington was lifted in 1964.

Much of the line has since been converted to a shared-use path called the Tissington Trail. Hartington signal box has been retained and is now used as an information centre.

Cheese
The creamery in the village, often called the cheese factory, was founded by the Duke of Devonshire in the 1870s; it was one of the three sources of Stilton, and also produced its own unique Dovedale cheese and others such as Buxton Blue cheese. The factory was closed in 2009 after being sold by Dairy Crest to the Long Clawson Dairy Company, but the cheese shop associated with the factory re-opened under private ownership, and a new, smaller, creamery was opened by two former employees in 2014.

Notable residents
Marie Litton, English actress and theatre manager, was born here in 1847
James F. Redfern, sculptor, was born here in 1838
Steve Sutton, former Nottingham Forest F.C. goalkeeper, was born here in 1961
 John Oliver, British-Canadian politician and premier of British Columbia, was born here in 1856.

See also
Listed buildings in Hartington Town Quarter

References

External links

 Hartington village website.

Villages in Derbyshire
Towns and villages of the Peak District
Derbyshire Dales

Hartington, Derbyshire


En ejerskifteforsikring er en forsikring, der dækker køberen af en bolig mod skjulte skader, fejl og ulovlige installationer, der ikke fremgår af tilstandsrapporten og el-installationsrapporten. Køberen må ligeledes ikke have kendskab til skader, fejl eller ulovlige installationer inden overdragelsestidspunktet, hvis forsikringen skal dække.

Forudsætningen for at tegne en ejerskifteforsikring er, at man har en gyldig tilstandsrapport og elinstallationsrapport; se også § 2 i lov om forbrugerbeskyttelse ved erhvervelse af fast ejendom m.v.

Sammen udgør disse tre elementer byggestenene i Huseftersynsordningen. En ejerskifteforsikring udbydes af private forsikringsselskaber i Danmark.

Kritik
Ejerskifteforsikringen har været udsat for kritik grundet forsikringens kompleksitet samt potentielle skyggerapporter i branchen.

Disse skyggerapporter er dog blevet afvist af Forsikring & Pension.

Ekstern henvisning
køb på lex.dk

Referencer

Forsikring
Ejendomsmarked

Ejerskifteforsikring


Kosmos 894, sovjetski vojni navigacijski i komunikacijski satelit iz programa Kosmos. Vrste je Parus.

Lansiran je 21. veljače 1977. godine u 17:20 s kozmodroma Pljesecka, s mjesta 132/1. Lansiran je u nisku orbitu oko planeta Zemlje raketom nosačem Kosmos-3M 11K65M. Orbita mu je 964 km u perigeju i 1011 km u apogeju. Orbitne inklinacije je 82,95°. Spacetrackov kataloški broj je 9846 COSPARova oznaka je 1977-013A. Zemlju obilazi u 104,85 minuta.

Iz misije je ostao još jedan dio koji je ostao kružiti u niskoj orbiti.

Izvori
А.Железняков. Энциклопедия "Космонавтика". Хроника освоения космоса. 1977 год. (rus.)
Heavens-above (engl.)
NASA (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz podataka o satelitima (engl.)
N2YO Satellite Database - Tehnical Details - Real Time Satellite Tracking and Predictions (engl.)
Gunter's Space Page Parus (GLONASS-M, 11F627) (engl.)
Planet4589.org Tablični prikaz lansiranja (engl.)

Vanjske poveznice
N2YO.com Search Satellite Database (engl.)
Celes Trak SATCAT Format Documentation (engl.)
Kunstman  Satellites in Orbit (engl.)

Sateliti Kosmos

Kosmos 894


Der Oldenburger Sportverein von 1865 e.V. ist ein Sportverein aus der Stadt Oldenburg in Holstein im Kreis Ostholstein, der derzeit in elf Abteilungen gegliedert ist. Die erste Handballmannschaft der Damen wurde 1995 Nordostdeutscher Meister und spielte für ein Jahr in der 2. Bundesliga.

Geschichte
Der Verein wurde als MTV Jahn 1865 gegründet. Er fusionierte 1934 mit dem FC Teutonia 1910 und bezeichnet sich seit 1945 als Oldenburger Sportverein.

Handball
Die erste Damenmannschaft des Vereins stieg 1985 als Meister der Bezirksliga Süd in die Oberliga Schleswig-Holstein (vierthöchste Spielklasse) auf und etablierte sich anschließend an der Spitze des schleswig-holsteinischen Frauenhandballs. Nach zwei Vizemeisterschaften und einer Landesmeisterschaft (1987) gelang der Aufstieg in die drittklassige Regionalliga Nord in der Saison 1989/90. Hier belegte der OSV zunächst eine Mittelfeldplatzierung, ehe zwei Ligareformen dazu führten, dass er ab 1992/93 in der Regionalliga des Nordostdeutschen Handballverbandes antreten musste. Diese wurde in zwei Staffeln (Nord und Süd) ausgespielt, wobei die Erst- und Zweitplatzierten beider Staffeln nach der regulären Saison einen Aufsteiger in die 2. Bundesliga ermittelten.

Die Oldenburger Damen qualifizierten sich drei Mal hintereinander für die Aufstiegsspiele (1993 und 1995 als Meister, 1994 als Vizemeister der Staffel Nord). Nachdem 1993 und 1994 der Marner TV und Wandsbek 72 als Sieger dieser Spiele hervorgegangen sind, setzte sich der OSV 1995 nacheinander gegen die 2. Mannschaft des Frankfurter HC (20:21, 19:13) und den ASC Spandau (15:12, 20:12) durch und sicherte sich den Aufstieg in die 2. Bundesliga. Aus dieser musste man als Vorletzter jedoch direkt wieder absteigen. Vor der anschließenden Regionalligasaison zog sich der Verein vom Spielbetrieb zurück.

In der Saison 2013/14 spielte die erste Damenmannschaft in der Kreisoberliga Ostsee (siebthöchste Spielklasse), die Männer traten in der Landesliga Süd (sechsthöchste Spielklasse) an. Zur Saison 2014/15 schloss sich der OSV mit dem TSV Grube und dem TSV Lensahn zur HSG Wagrien zusammen; zwischen 2007 und 2014 bildete er im Jugendbereich mit dem TSV Grömitz die HSG Oldenburg/Grömitz.

Fußball

Die erste Fußballmannschaft der Herren gehörte 1947 zu den Gründungsmitgliedern der Landesliga Schleswig-Holstein. Sie spielte von 2015 bis 2017 zwei Spielzeiten in der höchsten Liga Schleswig-Holsteins, der Schleswig-Holstein-Liga und tritt nach dem Abstieg zur Saison 2017/18 in der Landesliga Holstein an. Im Jahre 2019 gelang als Meister der Aufstieg in die Oberliga Schleswig-Holstein.

Weblinks
 Internetseite des Oldenburger SV
 Internetseite der Handball-Abteilung
 Schleswig-Holstein Liga
 Kreisliga Ostholstein
 Kreisklasse B Ostholstein
 Kreisklasse C-Nord Ostholstein

Einzelnachweise

Oldenburg in Holstein
Handballverein aus Schleswig-Holstein
Fußballverein aus dem Kreis Ostholstein
Verein im Schleswig-Holsteinischen Fußball-Verband
Sportverein (Kreis Ostholstein)
Gegründet 1865

Oldenburger SV


Rahul Dev Burman (27 June 1939 – 4 January 1994) was an Indian music director and actor, who is considered one of the greatest and most successful music directors of Hindi Music Industry. From the 1960s to the 1990s, Burman composed musical scores for 331 films, bringing a new level of music ensemble with his compositions. Burman did his major work with legendary singers Lata Mangeshkar, Asha Bhosle, and Kishore Kumar. He also worked extensively with lyricist Gulzar, with whom he has some of the most memorable numbers in his career. Nicknamed Pancham, he was the only son of the composer Sachin Dev Burman and Bengali singer-lyricist Meera Dev Burman.

He was mainly active in the Hindi film industry as a composer, and also provided vocals for a few compositions. He served as an influence to the next generation of Indian music directors, and his songs continue to be popular in India and overseas.

Biography

Early life
Burman was born to the Hindi film composer and singer, Sachin Dev Burman, and his lyricist wife Meera Dev Burman (née Dasgupta), in Calcutta. Initially, he was nicknamed Tublu by his maternal grandmother, although he later became known by the nickname Pancham. According to some stories, he was nicknamed Pancham because, as a child, whenever he cried, it sounded in the fifth note (Pa), G  note on c major scale, of music notation; in Hindustani Classical Music, Pancham is the name of the fifth scale degree: (IAST: Ṣaḍja, Ṛṣabha, Gandhāra, Madhyama, Pañcama, Dhaivata, Niṣāda). Another theory says that the baby was nicknamed Pancham because he could cry in five different notes. Yet another version is that when the veteran Indian actor Ashok Kumar saw a newborn Rahul uttering the syllable Pa repeatedly, he nicknamed the boy Pancham.

Burman received his early education in West Bengal from Tirthapati Institution in Kolkata. His father S. D. Burman was a noted music director in Hindi language films, the Mumbai-based Hindi film industry. When he was seventeen years old, R. D. Burman composed his first song, Aye meri topi palat ke aa, which his father used in the film Funtoosh (1956). The tune of the song Sar jo tera chakraaye was also composed by him as a child; his father included it in the soundtrack of Guru Dutt's Pyaasa (1957).

In Mumbai, Burman was trained by Ustad Ali Akbar Khan (sarod) and Samta Prasad (tabla). He also considered Salil Chowdhury his guru. He served as an assistant to his father and often played harmonica in his orchestras.

Some of the notable films in which Burman is credited as the music assistant include Chalti Ka Naam Gaadi (1958), Kaagaz Ke Phool (1959), Tere Ghar Ke Samne (1963), Bandini (1963), Ziddi (1964), Guide (1965) and Teen Devian (1965). Burman also played mouth organ for his father's hit composition "Hai Apna Dil To Aawara", which was featured in the film Solva Saal, and sung by Hemanta Mukhopadhyay.

In 1959, Burman signed up as a music director for the film Raaz, directed by Guru Dutt's assistant Niranjan. However, the film was never completed. The lyrics of this Guru Dutt and Waheeda Rehman-starrer film were written by Shailendra. Burman recorded two songs for the film before it was shelved. The first song was sung by Geeta Dutt and Asha Bhosle, and the second one had vocals by Shamshad Begum.

Burman's first released film as an independent music director was Chhote Nawab (1961). When the noted Hindi film comedian Mehmood decided to produce Chhote Nawab, he first approached Burman's father Sachin Dev Burman for the music. However, S. D. Burman declined the offer, advising he was unavailable. At this meeting, Mehmood noticed Rahul playing tabla, and signed him as the music director for Chhote Nawab. Burman later developed a close association with Mehmood, and made a cameo in Mehmood's Bhoot Bangla (1965).

Initial successes
Burman's first hit film as a film music director was Teesri Manzil (1966). Burman gave credit to lyricist Majrooh Sultanpuri for recommending him to Nasir Hussain, the producer and writer of the film. Vijay Anand also said that he had arranged a music session for Burman before Nasir Hussain. Teesri Manzil had six songs, all of which were written by Majrooh Sultanpuri, and sung by Mohammed Rafi. Four of these were duets with Asha Bhosle, whom Burman later married. Nasir Hussain went on to sign Burman and lyricist Majrooh Sultanpuri for six of his films including Baharon Ke Sapne (1967), Pyar Ka Mausam (1969) and Yaadon Ki Baaraat (1973). Burman's score for Padosan (1968) was well received. Meanwhile, he continued to work as his father's assistant for films including Jewel Thief (1967) and Prem Pujari (1970).

Marriage
Burman's first wife was Rita Patel, whom he had met in Darjeeling. Rita, a fan, had bet her friends that she would be able to get a film-date with Burman. The two married in 1966, and divorced in 1971. The song Musafir Hoon Yaaron ("I'm a Traveller") from Parichay (1972) was composed while he was at a hotel after the separation.

Burman married Asha Bhosle in 1980. Together, they recorded many hit songs and also staged many live performances. However, towards the end of his life, they did not live together. Burman had financial difficulties, particularly later in his life. His mother Meera died in 2007, thirteen years after his death. She had been suffering from Alzheimer's even before her son's death. Just before her death she had been moved to an old age home, and moved back to her son's residence after the issue became a controversy.

Rise to popularity
In the 1970s, Burman became highly popular with the Kishore Kumar songs in Rajesh Khanna-starrer films.  (1970), a musical hit, was the beginning of a series of the 1970s films directed by Shakti Samanta of Aradhana fame. Its songs "Yeh Shaam Mastani" and "Yeh Jo Mohabbat Hai", sung by Kishore Kumar, became instant hits. Apart from Kishore Kumar, Burman also composed several of the popular songs sung by Lata Mangeshkar, Mohammed Rafi and Asha Bhosle.

In 1970, Burman composed the music for Dev Anand's Hare Rama Hare Krishna (1971). The Asha Bhosle song "Dum Maro Dum" from this film proved to be a seminal rock number in Hindi film music. The filmmaker Dev Anand did not include the complete version of "Dum Maro Dum" in the film, because he was worried that the song would overshadow the film. In the same year, Burman composed the music for Amar Prem. The Lata Mangeshkar song "Raina Beeti Jaye" from this soundtrack is regarded as a classical music gem in Hindi film music. Burman's other hits in 1971 included the romantic song "Raat kali ek khwab mein" from Buddha Mil Gaya and the Helen-starrer cabaret song "Piya Tu Ab To Aaja" from Caravan. He received his first Filmfare Award nomination for Caravan.

In 1972, Burman composed music for several films, including Seeta Aur Geeta, Rampur Ka Lakshman, Mere Jeevan Saathi, Bombay To Goa, Apna Desh and Parichay. His success continued with hits such as Yaadon Ki Baaraat (1973), Aap Ki Kasam (1974), Sholay (1975) and Aandhi (1975). He also composed a song for a small documentary film called Maa Ki Pukaar, in 1975. After his father S. D. Burman went into coma, Burman also completed the music of Mili (1975).

Mohammed Rafi received the National Film Award for Best Male Playback Singer for the song "Kya Hua Tera Wada" from Hum Kisise Kum Naheen  (1977), composed by Burman. He continued to compose several popular songs for films such as Kasme Vaade (1978), Ghar (1978), Gol Maal (1979) and Khubsoorat (1980). He received his first Filmfare Best Music Director Award for Sanam Teri Kasam (1981). In 1981, he also composed hit music for Rocky, Satte Pe Satta and Love Story.

Abhijeet was given his major break by Burman in Anand Aur Anand (1984). Although he made his debut a long time ago, Hariharan was first noticed in a duet with Kavita Krishnamurthy in Hai Mubarak Aaj ka Din from Boxer (1984), which was composed by Burman. In 1985, Mohammed Aziz made his debut with Shiva Ka Insaaf (1985) under Burman.

The trio Kishore Kumar-Rajesh Khanna-R.D.Burman have worked together in 32 films, and these films and songs continue to be popular till date. The trio were close friends. R.D.Burman composed for 40 films for Rajesh Khanna.

Later career
During the late 1980s, he was overshadowed by Bappi Lahiri and Laxmikant-Pyarelal. Many filmmakers stopped patronizing him, as films featuring his compositions flopped at the box office one after the other. Nasir Hussain, who had signed him up for every single one of his productions since Teesri Manzil (1966), did not sign him up for Qayamat Se Qayamat Tak (1988). Hussain defended Burman in the press, saying that the latter did not give weak music in Zamane Ko Dikhana Hai (1982) and Manzil Manzil (1984). He also said that the composer was going through a lean phase during the recording of Zabardast (1985). But after these three films flopped, Hussain stepped down as a director, and his son and successor Mansoor Khan switched to other composers. The filmmaker Subhash Ghai promised Burman Ram Lakhan (1989), but gave it instead to Laxmikant–Pyarelal.
In 1986, Burman composed songs for Ijaazat; the score is regarded as one of his best. However, the film belonged to the Parallel Cinema genre of (art films), so it did not stop the decline of Burman's commercial film career. All four songs in Ijaazat were sung by Asha Bhosle and written by Gulzar. Burman was greatly appreciated by the critics for setting the non-rhyming lyrics of the song "Mera Kuchh Saamaan" to music. While both Asha Bhosle (Best Female Playback) and Gulzar (Best Lyrics) received National Awards for the score, Burman received none.
Burman suffered from a heart attack in 1988, and underwent heart bypass surgery a year later at The Princess Grace Hospital in London. During this period, he composed many tunes, which were never released. He composed music for Vidhu Vinod Chopra's film Parinda in 1989. He composed one song called "Chhod Ke Na Jaana" which was sung by Asha Bhosle for the film Gang. But since the film took too long to release and due to his untimely death, director Mazhar Khan signed in the then little known Anu Malik for the music of the film. The film got released later in 2000, even after Mazhar Khan died.Thenmavin Kombath, a Malayalam film by Priyadarshan was the last film he signed, but he died before he could score for the film. The music of 1942: A Love Story (1994), which was released after his death, was highly successful. It posthumously won him the third and last of his Filmfare Awards. As per Lata Mangeshkar, Burman was quite unhappy during his final years as he was not getting much work from the industry after some of his music didn't do well at the box office.

Durga Puja songs
R. D. Burman was a prolific contributor to the Bengali tradition of composing songs for the Durga Puja festival, many of which he later adapted for Hindi films. This includes hit songs such as "Meri Bheegi Bheegi Si" from the film Anamika (Bengali version: Mone Pore Rubi Roy), "Pyar Diwana Hota Hai" from Kati Patang (Bengali version: Aaj Gun Gun Gun Kunje Amar) and "Tere Bina Zindagi Se Koi" from Aandhi (Bengali version: Jete Jete Pathe Holo). Even there was a sequel to the song "Phire eso Anuradha" sung by himself. However, the sequel had Asha Bhosle's vocals too "Phire Elam Dure Giye". Both versions were superhits.

Style
Burman has been credited with revolutionizing Hindi film music. He incorporated a wide range of influences from several genres in his scores though his primary inspiration was Bengali folk. Burman's career coincided with the rise of Rajesh Khanna-starrer youth love stories. He made electronic rock popular in these popular love stories. He often mixed disco and rock elements with Bengali folk music. He also used jazz elements, which had been introduced to him by the studio pianist Kersi Lord.

According to Douglas Wolk, Burman "wrapped sugary string swoops around as many ideas as he could squeeze in at once". Biswarup Sen describes his popular music as one featuring multicultural influences, and characterized by "frenetic pacing, youthful exuberance and upbeat rhythms".

Burman was influenced by Western, Latin, Oriental and Arabic music, and incorporated elements from these in his own music. He also experimented with different musical sounds produced from methods such as rubbing sandpaper and knocking bamboo sticks together. He blew into beer bottles to produce the opening beats of "Mehbooba, Mehbooba". Similarly, he used cups and saucers to create the tinkling sound for the song "Chura Liya Hai" from the film Yaadon Ki Baaraat (1973). For Satte Pe Satta (1982), he made the singer Annette Pinto gargle to produce a background sound. He also rubbed a comb on a rough surface to produce a whooshing sound in the song "Meri Samne Wali Khidki Main" from the film Padosan (1968)

On multiple occasions, Burman experimented with recording the same song with different singers. For Kudrat (1981), he recorded the light semi-classical version of the song "Hume tumse pyar kitna" in the voice of Kishore Kumar, while the classical version was recorded in the voice of Parveen Sultana.

Burman sometimes used Western dance music as a source of inspiration for his compositions. As was common in Hindi films, some of his songs featured the tunes of popular foreign songs. Often, the filmmakers forced him to copy these tunes for the soundtracks, resulting in allegations of plagiarism. For example, Ramesh Sippy insisted that the tune of the traditional Cyprus song "Say You Love Me" (arranged and sung by Demis Roussos) be used for "Mehbooba Mehbooba" (Sholay, 1975), and Nasir Hussain wanted to use ABBA's "Mamma Mia" for Mil gaya hum ko sathi. Other examples of Burman songs inspired by foreign songs including "Aao twist karein" from Bhoot Bangla (Chubby Checker's "Let's Twist Again"), "Tumse milke" (Leo Sayer's "When I Need You"), and "Zindagi milke bitaayenge" (Paul Anka's "The Longest Day") and "Jahan teri yeh nazar hai" (Persian artist Zia Atabi's "Heleh maali") and "Dilbar mere" (Alexandra's "Zigeunerjunge").

Band/Team Members

Burman often collaborated with the same film directors and worked with the same set of musicians.

Music Assistants
Manohari Singh
Basudev Chakraborty
Maruti Rao Keer
Sapan Chakraborty
Babloo Chakraborty
Deepan Chatterjee

String Instruments
Guitar: Bhanu Gupta, Ramesh Iyer, Dilip Naik, Sunil Kaushik, Bonny D'Costa, RK Das, Gorakh Sharma, Soumitra Chatterjee, Bhupinder Singh, Anibal Castro, Binoy Singh, Tushar Parte, Bipin Panchal, Nepal Shaw
Lap Steel Guitar: Bhupinder Singh
Bass Guitar: Tony Vaz, Charanjit Singh, Ramesh Iyer, Raju Singh, Gorakh Sharma, Emil Isaac, Tutun Roy
Santoor: Shiv Kumar Sharma, Ulhas Bapat
Sarangi: Sultan Khan, Iqbal
Sarod: Zarine Daruwalla, Aashish Khan
Sitar: Kartik Kumar, Arvind Mayekar, J.V Acharya, Ashok Sharma, Rahul Chatterjee, Shujaat Khan
Tar Shehnai: Dakshina Mohan Tagore
Song Violin: Gajanan Karnad, Sapre, Prabhakar Jog, Harishchandra Narwekar, Rajendra Singh Sodha
Violin: Nanekar, Nandu Chavathe, Uttam Singh, Ernest Menezes, Jerry Fernandes, Dorado, Ganesh Sharma, Bablu Chakraborty, Narbade, Puranmohan Singh, Buddhadev Singh, Bahadur Singh, Kishore Singh Jawda, Ashok Jagtap, Surendra Singh, Neville Franco, Prakash Verma, Manoj Shailendra, Amrit Singh, Kenny, Subhash, Debaprasad Chakraborty, Stanley Gomes, Ashish Roy, Franco Vaz, Abhijit Majumdar
Viola: Terrence Fernandes
Cello: Basudev Chakraborty, Benito Gracias, Sanjay Chakraborty
Swarolin: Rajendra Sodha
Mandolin: Kishore Desai, Ravi Sundaram, Mustafa Sajjad, Pradipto Sengupta, Shailu Sundaram, Mahendra Bhavsar, Isaac David, Arvind Haldipur, Jayanti Gosher, Parshuram Haldipur
Bulbul Tarang: Rashid Khan

Percussion Instruments
Tabla: Shashikant, Amrutrao Katkar, Deepak Naik, Indranath Mukherjee, Vijay Katkar, Janardan Abhyankar, Marutirao Keer, Rijram, Brajen Biswas, Devi Chakraborty, Pramod Sane, Ramakant Hapsekar, Sharafat, Pt. Samta Prasad, Iqbal Khan, Lala Gangavane
Dholak: Shashikant, UK Dubey, Iqbal Khan, Roshan Ali, Devichand Chauhan, Girish Vishwa, Abdul Karim, Sudarshan Adhikari, Sattar, Pramod Sane, Chandrakant Satnak, Lala Gangavane
Drums: Buji Lord, Franco Vaz, Leslie Godinho, Wency D'Souza, Trilok Gurtu, Aadesh Shrivastav, Ranjit Barot, Kersi Lord, Suresh Soni
Bongo: Cawas Lord, Marutirao Keer, Francis Vaz
Congo: Babla Shah, Nirmal Mukherjee, Marutirao Keer, Devichand Chauhan, Ashok Patki, Vijay Katkar
Tumba: Ravi Gurtu, Nitin Shankar, Manya Barve, Paparao Parsatwar, Devichand Chauhan, Anup Shankar, Vijay Katkar, Dewan Ganguly
Percussion: Devichand Chauhan, Amrutrao Katkar, Homi Mullan, Marutirao Keer, Franco Vaz, Manya Barwe, Vijay Indorkar, Devi Chakraborty, Anup Shankar, Chandrakant Satnak, Cawas Lord, Santosh, Sadik, Johar, Narendra Vakil, Abhijit Koli, Vijay Jadhav, Pradeep Lad
Khol: Sudarshan Adhikari
Bangla Dhol: Abani Das Gupta
Halgi/Dhol/Chenda: Ganpatrao Jadhav
Tabla Tarang/Jal Tarang: Janardan Abhyankar
Matka: Indra Atma, Paparao Parsatwar, Manya Barve
Mridangam: Jairaman, Rijram
Madal: Ranjit Gazmer (Kancha), Homi Mullan
Pakhawaj: Bhavani Shankar, Sameer Sen
Octapad: Nitin Shankar, Anup Shankar, Franco Vaz

Keyboard Instruments
Piano: Louis Banks, Mike Machado, Lucille Pacheco, Tony Pinto
Synthesizer: Louis Banks, Kersi Lord, Charanjit Singh, Ronnie Monsorate, Vipin Reshammiya, Jackie Vanjari, Deepak Walke, Chitty Pillai
Transicord: Charanjit Singh
Accordion: Kersi Lord, Suraj Sathe, Homi Mullan, Jackie Vanjari, Chitty Pillai, Sumit Mitra
Harmonium: Babu Singh
Electric Organ: Ronnie Monsorate
Xylophone: Bahadur Singh
Vibraphone: Buji Lord

Wind Instruments
Bansuri: Hari Prasad Chaurasia, Ronu Majumdar, Sumant Raj
Concert Flute: Manohari Singh, Raj Sodha, Shyamraj
Mouth Organ: Bhanu Gupta, R. D. Burman
Saxophone: Manohari Singh, Shyamraj, Raj Sodha, Suresh Yadav, Umesh Chipkar, Rao Kyao
Trumpet: George Fernandes, Joseph Monsorate, Bosco Monsorate, Kishore Sodha, Chris Perry, Prem Sodha
Trombone: Blasco Monsorate, Ivan Muns, Anibal Castro
Bass Trombone: Bhur Singh
Tuba: Munna Khan
Flugelhorn: Joseph Monsorate
Clarinet: Mirajuddin, Hussain Darbar
Shehnaai: Sharad Kumar

Legacy
Several Hindi films made after Burman's death contain his original songs or their remixed versions. Dil Vil Pyar Vyar (2002), which contains several re-arranged hit songs of Burman, was made as a tribute to him. Jhankaar Beats (2003), which catapulted the music director duo Vishal–Shekhar into the limelight, is also a tribute to him. In Khwahish (2003), Mallika Sherawat's character is a Burman fan; the film features repeated references to him. In 2010, Brahmanand Singh released a 113-minute documentary titled Pancham Unmixed: Mujhe Chalte Jaana Hai, which received critical acclaim. The music of Lootera (2013) is a tribute to Burman. Other films which credit R. D. Burman include Gang (2000) and Monsoon Wedding (2001), for Chura liya hai.

A number of Indian remix albums feature Burman's songs, which are also popular in the country's pubs and discos. Several of his compositions were re-mixed by the South Asian DJs in the United Kingdom and North America, and feature in popular albums such as Bally Sagoo's Bollywood Flashback. Kronos Quartet's You've Stolen My Heart (2005) contains Burman's compositions sung by his wife Asha Bhosle. In the 2012 film Khiladi 786, Himesh Reshammiya-composed song Balma is also a tribute to R.D. Burman.

In 1995, Filmfare Awards constituted the Filmfare RD Burman Award for New Music Talent in his memory. The award is given to upcoming music talent in Hindi cinema. In 2009, the Brihanmumbai Municipal Corporation named a public square in Santa Cruz after  Burman.

Burman inspired many later Hindi film music composers, such as Vishal–Shekhar. Jatin–Lalit are considered to have carried on Burman's legacy through the 1990s. Notable musical assistants to Burman include Manohari Singh and Sapan Chakraborty. His instrumentalists included Hari Prasad Chaurasia, Shiv Kumar Sharma, Louis Banks, Bhupinder Singh and Kersi Lord. He is also noted for his partnership with the lyricist Gulzar, who wrote the words for several of his finest compositions.

Pancham Unmixed, a winner of 2 National Awards, is a 113-minute biopic on Burman, directed by Brahmanand Singh. A postage stamp, bearing Burman's likeness was released by India Post to honour him on 3 May 2013.

In India, Pancham Magic from Pune and Euphony from Kolkata hosts shows most likely on 4th Jan and 27 June every year with musicians, artists or otherwise worked with Burman every year. Besides this many events are celebrated in various parts of India every now or then with new talents or people who worked with Burman.

 R. D. Burman: The Man The Music

Discography

Out of Burman's 331 released film scores, 292 were in Hindi, 31 in Bengali, 3 in Telugu, 2 each in Tamil and Oriya, and 1 in Marathi. Burman also composed for 5 TV Serials in Hindi and Marathi.

Pancham's non-film music comprises a few albums, including Pantera (1987), a Latin Rock album produced by Pete Gavankar (father of Janina Gavankar). The album was an international collaboration, for which Burman partnered with Jose Flores in San Francisco. In 1987, Burman, Gulzar and Asha Bhosle worked on an album titled Dil Padosi Hai, which was released on 8 September 1987, Asha Bhosle's birthday. Burman and Asha Bhosle also recorded the song "Bow Down Mister" with Boy George. In addition, he scored a large number of non-film songs in Bengali, which are available in different albums, and from which many numbers were later adapted in Hindi films. Burman also did playback singing in eighteen films for which he himself composed the scores.

Awards and recognitions

Burman laid the foundation for numerous Hindi film music directors to pave the path for the future of music in Hindi language cinema.

Filmfare Awards
Wins
 1983 – Best Music Director – Sanam Teri Kasam
 1984 – Best Music Director – Masoom
 1995 – Best Music Director – 1942: A Love Story -posthumously awarded

Nominations
 1972 – Best Music Director – Caravan
1973 – Best Music Director – Amar Prem
 1974 – Best Music Director – Yaadon Ki Baaraat
 1975 – Best Music Director – Aap Ki Kasam
 1976 – Best Music Director – Khel Khel Mein
 1976 – Best Music Director – Sholay
 1976 – Best Male Playback Singer – "Mehbooba Mehbooba" from Sholay
 1977 – Best Music Director – Mehbooba
 1978 – Best Music Director – Hum Kisise Kum Naheen
 1978 – Best Music Director – Kinara
 1979 – Best Music Director – Shalimar
 1981 – Best Music Director – Shaan
 1982 – Best Music Director – Love Story
 1984 – Best Music Director – Betaab
 1985 – Best Music Director – Jawaani
 1986 – Best Music Director – Saagar

 Google Doodle

 On the anniversary of his 77th birthday on 27 June 2016, Google had a Doodle of R.D Burman on its Indian Home Page.

References

Further reading

External links

 Pancham - Rahul Dev Burman

1939 births
1994 deaths
Singers from Kolkata
Tripuri people
Bengali singers
Bengali musicians
Filmfare Awards winners
Indian male playback singers
Musicians from Mumbai
Performers of Hindu music
Hindi film score composers
20th-century Indian singers
20th-century Indian composers
Indian male film score composers
20th-century Indian male singers

R. D. Burman


Lockheed NF-104A var en amerikansk træningsfly, der i 1960'erne og 1970'erne blev benyttet til træning af amerikanske astronauter. Flyet var produceret på grundlag af Lockheeds jagerfly F-104A Starfighter og blev fremstillet i tre eksemplarer. Flyet blev anvendt til træning af piloter/astronauter, der skulle flyve det amerikanske raketfly North American X-15 og det planlagte Boeing X-20 Dyna-Soar fartøj.

Der blev fremstillet tre eksemplarer af flyet, der var i tjeneste fra 1963 til 1971. Flyene blev fremstillet på grundlag af skroget fra F-104A, der blev modificeret ved installation af en mindre raketmotor og et reaktionskontrolsystem til flyvning i den øvre atmosfære. Under flyvningerne nåede flyet en flyvehøjde på mere end 36,6 km (120.000 fod).

Et af flyene styrtede ned under flyvning med piloten Chuck Yeager. Ulykken er beskrevet i bogen The Right Stuff og i filmatiseringen af bogen.

 Design
F-104A Starfighter var oprindeligt designet som et let jagerfly med høj ydeevne. Til projektet med udvikling af et astronauttræningsfly var fokus at fjerne unødig vægt og udstyr og at installere en raketmotor til at supplere den eksisterende jetmotor. Herudover installeredes et reaktionskontrolsystem (et system, der styrer flyet ved hjælp af mindre dyser, der udstøder gas) og opgraderede instrumenter. Følgende større forskelle blev udviklet til NF-104 i forhold til F-104A:

 Vinge
I forhold til F-104A blev vingerne forlænget med montering af vingespidser. Denne ændring var nødvendig for at montere reaktionskontrolsystemer, ligesom den reducerede den i forvejen høje vingebelastning på F-104A flyet.

 Halefinne
Flyets halefinne og sideror blev udskiftet med større versioner, der blev benyttet af den to-sædede træningsversion af F-104, og blev yderligere modificeret til installationen af flyets raketmotor.

 Flyets skrog
Næsen af glasfiber blev udskiftet med en næse med aluminiumoverflade og indeholdt dele af flyets reaktionskontrolsystemer og dyser til styring af flyet.

Luftindtagene til jetmotoren var de samme som til F104A, men til NF-104 blev de installeret med en shock-konus for optimalt luftindtag ved høje supersoniske hastigheder. Inde i skroget var fjernet jagerflyets maskinkanon, radar og overflødig avionik. I stedet blev monteret en brændstoftank til raketmotoren, ligesom der blev installeret en nitrogen-tank til at sikre trykket i flyets cockpit, hvilket var nødvendigt, da jetmotoren ikke ville kunne producere luft til cockpittet efter af jetmotoren som planlagt ville stoppet i forbindelse med flyets kraftige stigning ved hjælp af raketmotoren på den sidste del af stigningen.

 Raketmotor
Udover flyets normale General Electric J79 jetmotor blev der installeret en Rocketdyne AR2-3 raketmotor i roden af halefinnen. Raketmotoren benyttede som brændstof en blanding af jetbrændstof og brintoverilte. Raketmotoren havde raketbrændstof til ca. 100 sekunders forbrænding.

 Reaktionskontrolsystem
Reaktionskontrolsystemet (RCS) bestod af otte dyser (fire på hver akse) til kontrol af vertikal og horisontal styring og fire dyser til kontrol af flyets krængning. Dyserne fungerede ved brug af den samme hydrogen peroxid, der blev benyttet som brændstof i raketmotoren. Dyserne blev kontrolleret af piloten ved hjælp af et håndtag monteret i instrumentpanelet.

 Galleri

 Litteratur og kilder

 Bowman, Martin W. Lockheed F-104 Starfighter. Ramsbury, Marlborough, Wiltshire, UK: Crowood Press Ltd., 2000. .
 Drendel, Lou. F-104 Starfighter in action, Aircraft No. 27. Carrollton, Texas: Squadron/Signal Publications, 1976. .
 Kinzey, Bert F-104 Starfighter in Detail & Scale. Blue Ridge Summit, PA: TAB books, 1991. .
 Libis, Scott. Lockheed NF-104A Aerospace Trainer (Air Force Legends Number 204). Simi Valley, CA: Steve Ginter, 1999. .
 Pace, Steve. F-104 Starfighter: Design, Development and Worldwide Operations of the First Operational Mach 2 Fighter. St. Paul, MN: Motorbooks International, 1992. .
 Reed, Arthur. F-104 Starfighter (Modern Combat Aircraft 9). London: Ian Allan Ltd., 1981. .
 Upton, Jim. Lockheed F-104 Starfighter (Warbird Tech)''. North Branch, MN: Specialty Press, 2003. .

Eksterne henvisninger

 NF-104.com
 Joe Baugher NF-104 page

NASA
Lockheed NF-0104A
Militære træningsfly
Eksperimentalfly
NF-104A
1-motors jetfly

Lockheed NF-104A


Halfweg () este un sat în provincia olandeză Olanda de Nord. El face parte din comuna Haarlemmerliede en Spaarnwoude și se află la aproximativ 8 km est de Haarlem. Numele său, care se traduce ca "jumătate", provine de la localizarea sa la aproximativ jumătatea distanței între Haarlem și Amsterdam.

Aria statistică "Halfweg", care include, de asemenea, zona rurală înconjurătoare, are o populație de aproximativ 2.330 de locuitori.

Istoric
În 1632, Haarlemmertrekvaart, un canal de la Amsterdam spre Haarlem, a fost deschis pentru traficul de pasageri cu trekschuit (barje remorcate). La jumătatea distanței pasagerii trebuiau să debarce și să schimbe ambarcațiunea.

De-a lungul canalului a fost amenajat un drum pentru tractarea ambarcațiunilor de pe mal, iar acest drum a devenit Haarlemmerweg (A200). Din 1904 până în 1957 Halfweg a fost o oprire pe linia de tramvai electric Amsterdam-Haarlem-Zandvoort.

O fabrică de zahăr a fost construită în secolul al XIX-lea și a fost administrată începând din 1919 de compania CSM Suiker fabriek. Ea s-a închis în 1990, dar silozurile sale de zahăr continuă să domine orizontul localității și sunt numite astăzi "Orașul Zahărului".

Până în 1876, Halfweg se afla chiar pe malul sudic al Golfului IJ. Odată cu construcția Canalului către Marea Nordului, a fost săpat un canal prin IJ și mărginit cu diguri, după care porțiunile rămase din Golful IJ au fost recuperate și transformate în poldere. Ca urmare, satul Ruigoord, anterior o insulă cu același nume, mărginește Halfweg în partea de nord, la fel ca orașul Zwanenburg în partea de sud.

Galerie

Referințe

Legături externe

Localități din Olanda de Nord

Halfweg


Myanmar millî futbol takımı, Myanmar'ı uluslararası arenada temsil eden futbol takımıdır. Myanmar Futbol Federasyonu tarafından kontrol edilir. Burma Myanmar adını almıştır (1989 yılına kadar Burma millî futbol takımı olarak biliniyordu). 1968 Asya Kupasını ikinci sırada tamamladı. 1972 yılında ve Asya Oyunları'nda Yaz Olimpiyatları'nda katılmıştır. Myanmar'ın en yüksek başarısı 1993 yılında kazandığı gümüş madalyadır. Myanmar 2007 yılında Dünya Kupası elemelerinde oynadı ve Çin'e 0-7 ve 0-4 gibi farklı skorlarla kaybetti.

Turnuva tarihi

FIFA Dünya Kupası tarihi

Asya Kupası tarihi
 1956 - 1964 arası - Katılmadı
 1968 - İkinci
 1972 - 1992 arası - Katılmadı
 2004 - 2004 arası - Elemeleri geçemedi
 2007 - Katılmadı
 2011 - Elemeleri geçemedi

Kaynakça

Asya'da millî futbol takımları
Millî futbol takımı

Myanmar millî futbol takımı


Saria may refer to:

 SARIA, a food company
 Saria, Burkina Faso
 Saria (mountain), an international mountain in the Anti-Lebanon mountain range
 Saria, a heroine protagonist of Twinkle Tale
 Saria (The Legend of Zelda), a fictional character
 Saria Island, an island of Greece
Saria, an Oscar nominated short film based on the 2017 Guatemala orphanage fire events

See also

 Sariya (community development block), Jharkhand, India
 Suriya, Giridih, Jharkhand, India
 Sara (disambiguation)
 Sariah
 Sharia

Saria


Harem (ハーレムもの, hāremumono) est un genre de light novel, de manga, d'anime, de hentai ou encore de jeu vidéo apparu au Japon à la fin des années 1970. Il se focalise sur des relations polyginique ou polyandrique. Dans ce dernier cas, on parle de « harem inversé ».

Notes et références

Lexique des mangas et anime

Harem (genre)


An Pycreus atronervatus in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Johann Otto Boeckeler, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Charles Baron Clarke. An Pycreus atronervatus in nahilalakip ha genus nga Pycreus, ngan familia nga Cyperaceae.

Mabibilngan ini ha Ethiopia. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Pycreus

Pycreus atronervatus


Luis Rodríguez Salazar (Fuente el Fresno, Ciudad Real, 1948) es un productor español, editor e ingeniero, conocido por la coproducción de Modern Talking. Además ha participado en la mayoría de las producciones de Dieter Bohlen en los '90, por ejemplo, C. C. Catch y Blue System, trabajando como coproductor.

Biografía
Comenzó como bajista / guitarrista en la banda de "Los Esclavos", actuando en uno de los más importantes tablaos en Hamburgo. Se convirtió en cantante de mediados de los setenta, creando su propio estudio de grabación en Hamburgo llamado "Star 33". Ha coproducido a artistas como C. C. Catch, Blue System, Chris Norman (ex- Smokie), Bonnie Tyler, y otros. En los 90, trabajó en numerosos proyectos como  New Baccara, Mike Mareen, Chicano, T. Arca, Sweet Connection, y otros. Tuvo gran éxito como productor con el proyecto de música  Fun Factory.

Con la voz de su esposa Lian Ross, Rodríguez produjo algunos de los proyectos como la danza, tales como: Creative Connection, Josy, Lian Ross, Jobel, Dana Harris, entre otros.

Actualmente es el dueño y director de unos de los estudios de grabación más importantes de Europa situado en Palma de Mallorca. En el edificio también se encuentra la discográfica Team 33 Music S.L. y la editorial con el mismo nombre.

Referencias

Nacidos en Fuente el Fresno
Productores discográficos de España

Luis Rodríguez Salazar


Estelle MH Merrill (nascida, Hatch; pseudônimo, Jean Kincaid; Jefferson, 30 de setembro de 1858 – Cambridge, 29 de julho de 1908) foi uma jornalista e editora americana. Ela deu aulas sobre vários assuntos, especialmente sobre questões educacionais e sociológicas, e era conhecida como líder e palestrante em movimentos femininos de clubes. Merrill foi membro fundadora da Associação de Imprensa Feminina da Nova Inglaterra.

Primeiros anos e educação
Estelle Minerva Hatch nasceu em Jefferson, Maine, em 30 de setembro de 1858. Ela foi filha de Gilman E. e Celenda S. Hatch.

Quando criança, Merrill frequentou as escolas públicas de sua cidade natal. Aos quatorze anos de idade, ela entrou no Seminário Wheaton, Norton, Massachusetts, graduando-se em 1877.

Carreira
Após sua formatura, ela voltou a Jefferson para ensinar. Ao final de dois anos de trabalho bem-sucedido naquele lugar, ela voltou para Massachusetts e deu aulas por três anos em Hyde Park. Ela trabalhou para estabelecer nas escolas públicas de Hyde Park um curso adicional, dando treinamento prático em negócios, oportunidades que antes só podiam ser obtidas em escolas particulares.

Amante da natureza desde a infância, quando costumava vagar pelos bosques do Maine, durante seus períodos de ensino na gramática e no ensino médio no Hyde Park, ela estava se encaixando no Anexo de Harvard e com professores particulares para assumir uma cátedra em botânica, seu estudo favorito. Ela também forneceu em intervalos artigos para o Boston Transcript, escrito sob a assinatura de "Jean Kincaid".

Uma quebra na saúde, resultado do excesso de trabalho, exigia descanso e mudança. Durante sua longa convalescença, ela passou mais tempo escrevendo, sendo seu primeiro trabalho regular como jornalista no Boston Globe. De fornecer artigos especiais, ela progrediu para uma posição assalariada. O jornalismo tornou-se uma ocupação tão fascinante que, embora lhe oferecessem uma lucrativa cátedra de botânica em uma faculdade na Região Sul dos Estados Unidos, ela optou por permanecer na área jornalística. Merrill atuou como coeditora, com a Dra. Mary Wood-Allen, da American Motherhood, uma revista de Boston dedicada aos interesses das mães e donas de casa.

Em 1º de outubro de 1887, ela se casou com Samuel Merrill, natural de Charlestown, em Nova Hampshire, membro do Condado de Suffolk, Massachusetts, e da equipe editorial do Boston Globe.

Ela era uma palestrante agradável e instrutiva em uma variedade de assuntos, especialmente em questões educacionais e sociológicas. Ela era conhecida como líder e palestrante em movimentos femininos de clubes. Merrill foi a fundadora do Clube Cantabrigia, do qual se tornou vice-presidente honorária; foi uma dos membros fundadores da Associação de Imprensa Feminina da Nova Inglaterra (em inglês: New England Woman's Press Association) e sua primeira secretária; foi a primeira presidente do New England Wheaton Club; presidente do Wheaton Seminary Club; membro do Clube de Pais e Mães; vice-presidente do Clube de Caridade da Mulher; e um funcionário da Associated Charities de Cambridge, Massachusetts.

Estelle MH Merrill morreu em 29 de julho de 1908, em Cambridge, cidade de Massachusetts.

Obra publicada

 1896: Cambridge sketches by Cambridge authors (em inglês)

Bibliografia

Ligações externas

 Obras de ou sobre Estelle M. H. Merrill no Internet Archive (em inglês)

Mulheres jornalistas dos Estados Unidos
Mortos em 1908
Nascidos em 1858
!Mais Teoria da História na Wiki (Wikiconcurso de edição)

Estelle M. H. Merrill


Manden indeni er en kortfilm fra 1989 instrueret af Jens Loftager efter manuskript af Jens Loftager, Carsten Sønder.

Handling
Den lille forældreløse Andreas blev opdraget af narkogangsteren Leschly, og som voksen prøver han nu at flygte fra stedfaderens beskidte verden, men det viser sig at være næsten umuligt.

Referencer

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Danske film fra 1989

Manden indeni