é uma série de manga japonesa escrita e ilustrada por Makoto Ojiro. É serializado na revista de mangá seinen da Shogakukan, Weekly Big Comic Spirits, desde maio de 2019. Uma adaptação para anime da Liden Films está programada para estrear em abril de 2023. Uma adaptação para filme live-action também está programada para estrear em junho de 2023.

Trama
Na pequena cidade de Nanao, o insone Ganta Nakami tenta tirar uma soneca no observatório astronômico abandonado de sua escola. Lá ele se depara com uma garota sociável e despreocupada chamada Isaki Magari, que tem o mesmo problema. Os dois formam uma estranha amizade e restabelecem o extinto clube de astronomia de sua escola.

Meios de comunicação

Mangá
Escrito e ilustrado por Makoto Ojiro, Insomniacs After School começou na revista de mangá seinen da Shogakukan Weekly Big Comic Spirits em 20 de maio de 2019. A Shogakukan reuniu seus capítulos em volumes tankōbon individuais. O primeiro volume foi lançado em 12 de setembro de 2019. Em 12 de outubro de 2023, catorze volumes foram lançados.

Em junho de 2022, a Viz Media anunciou que licenciou a série para publicação em inglês. Na França, o mangá foi licenciado pela Soleil Manga.

Anime
Em janeiro de 2022, uma adaptação para anime da série de televisão foi anunciada. A série é produzida pela Liden Films e dirigida por Yūki Ikeda, com roteiros escritos por Rintarō Ikeda, designs de personagens feitos por Yuki Fukuda e música composta por Yuki Hayashi . Está programado para estrear em abril de 2023 na TV Tokyo e outros canais.

Filme
Em janeiro de 2022, uma adaptação para o cinema live-action foi anunciada. O filme é dirigido por Chihiro Ikeda, produzido pela United Productions através da A24, e distribuído pela Pony Canyon. O filme vai estrear em junho de 2023.

Referências

Ligações externas

Mangá da Viz Media
Mangás publicados pela Shogakukan
Seinen
Animes e mangás escolares
Animes e mangás de comédia romântica
Mangás adaptado para o cinema
Animés e mangas de comédia dramática
Séries de anime baseadas em mangá
Séries de televisão de anime de 2023
!Artigos com texto em japonês

Kimi wa Hōkago Insomunia


Bulioț or Bolievaț () este o comună localizată în partea de vest a Serbiei, în Zaicear. Comuna cuprinde orașele Bulioț,  Bogovina și 18 de sate.

Localități componente
 Bacevița
 Bogovina
 Bulioț
 Satu Bulioț
 Valeacuania
 Vrbovaț
 Dobro Polie
 Dobruievaț
 Ilino
 Iablanița
 Crivi Vir
 Lucovo
 Izvoru Mic
 Mirovo
 Osnicea
 Podgorț
 Rtani
 Ruiște
 Savinaț
 Sumracovaț

Note

Diviziuni teritoriale ale Serbiei

Comuna Bulioț


Bakkegårdsskolen er en folkeskole beliggende i Vangede i Gentofte Kommune. Skolen blev indviet i 1935.

Historie
Den 27. januar 1931 besluttede kommunalbestyrelsen i Gentofte Kommune, at arkitekt Frederik Wagner skulle udarbejde en plan for en skole, beliggende i Vangede Sogn på Nordre Bakkegaards jorde 31 meter over havets overflade. Af Frederik Wagners forslag blev det vedtaget at bygge en aulaskole i tre etager. Første spadestik til skolen blev taget 14. september 1933, og skolen kunne tage imod de første elever 7. januar 1935.

I 1988 lukkede kommunen Mosegårdsskolen, og flyttede eleverne til Bakkegårdsskolen.

Referencer

Eksterne henvisninger

 Bakkegårdsskolens websted

Folkeskoler
Etableret i 1935
Vangede
Bygninger, konstruktioner og anlæg i Gentofte Kommune

Bakkegårdsskolen (Gentofte)


Rocca de Barnaville fue la IV condesa de Geraci, hija de Eliusa de Altavilla, II condesa de Geraci, y de su esposo Ruggero de Barnaville, titulada tras la muerte de su hermano Reynaldo de Barnaville sin descendencia.

Títulos
 IV condesa de Geraci.
 Señora de Castronovo.
 Baronesa de Tusa.

Biografía
Rocca de Barnaville, fue investida IV condesa de Geraci cuando el anterior titular, su hermano Reynaldo de Barnaville murió sin descendencia.

Rocca casó con su primo Guglielmo Nortman, también llamado de Craón ó de Creón, ya que era hijo de Hugo de Craón, hermano de Ruggero I de Altavilla. Fue una boda de estado, ordenada por el primo de ambos y conde de Sicilia, Roger I, il Gran Conte. Queda constancia de este matrimonio por un diploma que describe Rocco Pirro: Hoc sane matrimonium diploma Agrigentinae Ecclesiae Anno Sal. 1142 ind 5 Regni Rogerii an. 13 die mensis Maii scriptum declarat.

Se conserva documento testimonial de la donación que hizo la condesa Rocca a favor de la iglesia de Agrigento, el 13 de mayo de 1141.

Línea de sucesión en el condado de Geraci

Bibliografía

 [http://books.google.es/books?id=RINNAAAAcAAJ&printsec=frontcover&hl=es&source=gbs_ge_summary_r&cad=0#v=onepage&q&f=false Árbol genealógico histórico de la nobilísima casa y familia de los excelentísimos señores duques de Buornonville. Coronado de doce relevantes frutos que acreditan su virtud fecunda, de admirable en todo el orbe.], Doctor Esteban Casellas, arcediano mayor de la santa iglesia y maestreescuelas de la real universidad y estudios generales de Lérida. Barcelona 1680.
 Gesta Francorum et aliorum Hierosolymitanorum, in Recueil des historiens des Croisades. Historiens Occidentaux, a cura di H. Hagenmeyer, Heidelberg 1890, Pag 127 (pdf).
 I Ragvagli historici del Vespro Siciliano del Signore D.Leontino, Accademico Racceso detto loccupato. Hei quali in mastano i felici Reggimento i lam fatto i Serenin e Catolini Regi Chagonesi di Sialia el mal governo di Carlo dAngio primo di Hapoli con le notitie dalcume nobillis famiglie del moderna Regno, Filadelfo Mugnos Muñoz, Pietra Coppala 1645.
 Il tabulario Belmonte, Enrico Mazzarese Fardella, Documenti storia di Sicilia, Diplomática Núm 30, Società Storia Palermo, Palermo 1983, ISBN: 978-88-7401-018-9.
 I Ventimiglia: Castelli e dimore di Sicilia'', Salvatore Farinella, Editori del Sole, Caltanissetta 2007, ISBN: 8882431673.

Enlaces externos

 Storiamediterránea, Quaderni Mediterranea, Ricerche storiche. A cura di Orazio Cancila (Cattedra di Storia Moderna c/o Facoltà di Lettere e Filosofia de Palermo). Collana diretta da Rossella Cancila. Comitato scientifico: Walter Barberis, Orazio Cancila, Pietro Corrao, Domenico Ligresti, Aurelio Musi, Walter Panciera, Alessandro Pastore, Luis Ribot García, Angelantonio Spagnoletti, Mario Tosti.
 , Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi.
 , Manuscritos de la Casa Ventimiglia (Centro Studi Ventimigliani, dirigido por el professore Carlo Fisber Polizzi).

Notas y referencias

Condes de Geraci de la casa Altavilla
Nobles de Italia del siglo XII
Mujeres de la Edad Media en Italia
Casa de Altavilla

Rocca de Barnaville


Earl of Ossory is a subsidiary title held by the Earl of Ormond that was created in the Peerage of Ireland in 1528.

During King Henry VIII of England's pursuit of Anne Boleyn, who would be his second wife, he arranged for the main claimant to the earldom of Ormond, Piers Butler, to renounce all his claims to the titles in favour of Anne's father, Thomas Boleyn. Butler was rewarded for his compliance by being created Earl of Ossory on 22 February 1528.

In 1662, the eldest son of James Butler, 1st Duke of Ormonde was called to the Irish House of Lords on a writ of acceleration and became known as Thomas Butler, 6th Earl of Ossory. His father held the title "5th Earl of Ossory" as one of his subsidiary titles, which made Thomas Butler the 6th Earl by courtesy. He predeceased his father and thus never became Earl of Ormonde in his own right.

References

Butler dynasty
1528 establishments in Ireland
Dormant earldoms in the Peerage of Ireland
Noble titles created in 1528

Earl of Ossory


Dil, insanların karmaşık iletişim sistemlerini edinme ve kullanma becerisidir.
 Dil (organ), ağız içerisinde bulunan organdır.
 Dil Gölü

Dil (anlam ayrımı)


Gribbohm Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaletinde, Steinburg iline bağlı yerleşim yeri. 13,23 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu, 30 Haziran 2005 itibarıyla yaklaşık 489 olarak tespit edilmiştir. Belediye Başkanlığı Thies Harder tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 www.amt-schenefeld.de

Steinburg iline bağlı yerleşim birimleri

Gribbohm


Rudolf Beu (* 16. Juli 1957 in Bonn) ist ein deutscher Politiker und war Abgeordneter im Landtag von Nordrhein-Westfalen (Bündnis 90/Die Grünen).

Leben
Beu besuchte die Schule in seiner Geburtsstadt Bonn. Nach der Fachhochschulreife absolvierte er eine kaufmännische Ausbildung, studierte Betriebswirtschaft an der Fachhochschule Köln, leistete den Zivildienst im Universitätsklinikum Bonn ab und übernahm danach eine Tätigkeit als Sozialberater im Amt für Ausbildungsförderung des Bonner Studierendenwerks. Als ver.di (damals ÖTV)-Vertreter war er dort zeitweise Personalratsmitglied. Seit 1987 ist Beu Mitglied im Bonner Sport-Club. Nachdem er lange Jahre in Endenich lebte, wohnt er seit 2000 im Stadtteil Dransdorf.

Politik
Beu ist Gründungsmitglied der Partei DIE GRÜNEN. Zuvor war er bei der Alternativen und Grünen Liste Bonn aktiv. Mit rotationsbedingten Unterbrechungen ist er seit 1984 Stadtverordneter im Rat der Stadt Bonn. In seinem Wahlbezirk Endenich/Weststadt wurde er 2009 direkt in den Stadtrat gewählt. Er war langjähriger Vorsitzender des Bonner Planungs- und Verkehrsausschusses und verkehrs- sowie sportpolitischer Sprecher der GRÜNEN-Ratsfraktion in Bonn. Aktuell ist Beu Fraktionsvorsitzender in der Bezirksvertretung Bonn, Mitglied im Fraktionsvorstand der Stadtratsfraktion und deren mobilitätspolitischer Sprecher. Bei den Verkehrsverbünden Nahverkehr Rheinland und Rhein-Sieg ist er Mitglied der jeweiligen Zweckverbandsversammlung. In der Landschaftsversammlung Rheinland des LVR ist Rolf Beu kulturpolitischer Sprecher und im Regionalrat Köln Fraktionsvorsitzender. Von 2012 bis 2017 war er Landtagsabgeordneter der GRÜNEN in NRW. Bei der Landtagswahl in Nordrhein-Westfalen 2012 errang er ein Mandat über die Landesliste seiner Partei. In der Landtagsfraktion von Bündnis 90/Die Grünen war Rolf Beu der Sprecher für ÖPNV und Bahnpolitik sowie der Beauftragte für die Regionalräte und Landschaftsverbände. Er war Mitglied im Bau- und Verkehrsausschuss und im Sportausschuss NRW und wurde in den Vorstand der parlamentarischen Gruppe Bahn gewählt.
Bei der Kommunalwahl im Mai 2014 wurde er mit dem Rekordergebnis von 37 % (in einzelnen Stimmbezirken über 50 %) erneut direkt in den Bonner Stadtrat gewählt. Bei der folgenden Kommunalwahl im September 2020 konnte er sein Wahlergebnis nochmals steigern. Mit 44 % der Stimmen wurde er von den Wählerinnen und Wählern in Endenich und der Weststadt zum dritten Mal direkt in den Bonner Stadtrat gewählt, während die Kandidierenden von CDU und SPD gemeinsam nur 25 % Stimmanteil als Zweit- und Drittplatzierte erhielten. Dies war unabhängig von der Parteizugehörigkeit das beste Stimmergebnis eines Bewerbers in allen 33 Bonner Wahlbezirken und das beste eines GRÜNEN Kandidaten in einer nordrhein-westfälischen Großstadt. 2021 durch die Mitgliederversammlung der Metropolregion Rheinland in den Verwaltungsrat der Metropolregion gewählt.

Weblinks

 Website von Rolf Beu

 Rolf Beu bei abgeordnetenwatch.de
 Website der GRÜNEN Landtagsfraktion mit Rolf Beu
 Website von Rolf Beu beim LVR - Landschaftsverband Rheinland

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
Politiker (Bonn)
Bündnis-90/Die-Grünen-Mitglied
Deutscher
Geboren 1957
Mann

Rolf Beu


An Dressleria dodsoniana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni H.G.Hills. An Dressleria dodsoniana in nahilalakip ha genus nga Dressleria, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Ecuador. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Dressleria

Dressleria dodsoniana


ألف شمس ساطعة (بالفارسية: دو صد خورشیدرو) هي رواية للكاتب الأفغاني خالد حسيني صدرت عام 2007، وهي التالية لروايته الأولى عداء الطائرة الورقية (2003) التي حققت هي الأخرى مبيعات عالية. صدر الكتاب في 22 مايو من عام 2007 بعد أن تلقى إشادات مبشرة قبل النشر من قبل المجلات Kirkus  وPublishers Weekly، وLibrary Journal
و Booklist، كذلك فقد بلغ الرتبة الثانية لأعلى المبيعات على موقع أمازون دوت كوم قبل إطلاقه. وقد استصدرت كولومبيا بيكتشرز موافقة لتصوير فيلم مبني على الرواية، لكن العمل عليه لم يبدأ بعد.

تمت ترجمة الرواية إلى اللغة العربية بواسطة مها سلمان سعود ونشرتها مؤسسة دال للنشر والتوزيع.

العنوان
وعنوان الكتاب يشير إلى عبارة من قصيدة «كابول»، والتي ألفها الشاعر الفارسي صائب التبريزي في القرن ال17. والتي ترجمت إلى اللغة الإنجليزية عن طريق جوسفين ديفيس. والترجمة الإنجليزية لا تعد ترجمة حرفية للنص الأصلي.

النقد
أعطى ليف جروسمان من مجلة «تايم» هذه الرواية المركز الثالث في قائمة أفضل 10 كتب خيال لعام 2007، وأشاد بأنها رواية «كثيفة وغنية ودليل جيد لاحتمال ما لا يمكن احتماله». وقال جوناثان ياردلي في «كتاب العالم» الصادر من صحيفة واشنطن بوست : «فقط في حال إذا كنت تتساءل عما إذا كانت رواية خالد حسيني الف شمس ساطعة جيدة كما كانت عداء الطائرة الورقية، فإليك الجواب: لا، إنها أفضل.»

الفيلم
تملك كولومبيا بيكتشرز الحق في تحويل الرواية إلى فيلم، ولكنهم لم يبدؤوا إنتاجه بعد؛ يعقد ستيفن زاليان حاليا على كتابة السيناريو ومن المقرر أيضا ان يخرجه، وقد وقع سكوت رودن على إنتاجه.

مراجع

وصلات خارجية

 آراء القراء حول رواية ألف شمس مشرقة (ساطعة)  على موقع أبجد

أدب أفغاني
روايات أفغانية 2007
روايات أمريكية حولت إلى مسرحيات
روايات أمريكية في 2007
روايات تجري أحداثها في أفغانستان
روايات تجري أحداثها في باكستان
روايات خالد حسيني

ألف شمس ساطعة


Crkva sv. Jurja u mjestu Drveniku, u općini Gradcu, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Jednobrodna crkva sv. Jurja u Drveniku izgrađena je u XV. stoljeću istočno od zaseoka Kostanići i nalazi se na groblju. Jednobrodna građevina svođena je šiljastim svodom, a u 18. stoljeću je dograđeno novo, veće svetište. Na glavnom je pročelju jednostavni profilirani ulaz iznad kojeg je osmerolisna rozeta, a u zabatu trodijelna preslica. U temeljne zidove crkve ugrađene su srednjovjekovne nadgrobne ploče.

Zaštita
Pod oznakom Z-4877 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "sakralna graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene sakralne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Katoličke crkve u Hrvatskoj
Makarsko primorje

Crkva sv. Jurja u Drveniku


Candy-O is the second studio album by American new wave band The Cars, released on June 13, 1979 by Elektra Records.

Produced by Roy Thomas Baker, the album spawned two singles, "Let's Go" and "It's All I Can Do". The album outperformed the band's debut, peaking at number three on the US Billboard 200. The cover art was done by pin-up artist Alberto Vargas.

Background
Unlike the first album, Candy-O was created under a more democratic approach. Ric Ocasek said of this, "When one of my songs goes to the band in barest cassette form, we sit around and talk about it. If I'm outvoted, we don't do it. We almost didn't include 'Double Life' on the new album, it had been dropped. I think everybody in the Cars is open-minded and creative enough that they would do anything – nobody's holding anything back. Everybody appreciates the more radical, experimental kinds of music and likes it. But sometimes, when you're put together with five pieces, things are not as minimal as they could or should be. Everybody's developed a unique personal style, and we rely on their input. If they did it, it's good enough."

Most of the songs on Candy-O were written after the release of The Cars, meaning that most of the leftovers from the first album (including the popular encore "Take What You Want") were scrapped; "Night Spots", a reject from the first album, was still included.

For the album, the band once again worked with Queen producer Roy Thomas Baker. Ocasek said of their relationship with the producer, "Well, some of the things on that first album that we thought were a little slick, we toned down on the second, like on the background vocals. But if we were going to rely on the producer we had hired, there was no reason to try and change him. On the second album, it was easier to say, 'Roy, let's not do the multi-tracked harmonies this time.

The band's label, Elektra, initially wanted to hold back the release of the album, but the band stood their ground. Ocasek said of this, "At first Elektra wanted to hold it back some, but we told them there was no way, because if they were going to hold that back, they were going to hold us back, and we can't just sit around and be held back." Released as the follow-up to their 1978 debut album The Cars, Candy-O peaked at number three on the Billboard 200. The album re-entered the charts at number 179 in 1984. The record was also ranked number 82 on Billboards "Top Albums of the Year" chart for 1979.

Three singles were lifted from Candy-O: "Let's Go" reached number 14, making it the first top-20 Cars single, "It's All I Can Do" peaked at number 41, barely missing the top 40, and "Double Life" failed to chart.

Cover art
The album cover was painted by artist Alberto Vargas, who was known for his paintings of pin-up girls that appeared in Esquire and Playboy magazines in the 1940s through the 1960s. The idea to hire Vargas came from drummer David Robinson, the band's artistic director and a collector of pin-ups. The 83-year-old Vargas had retired several years earlier but was persuaded to take the assignment by his niece, who was a fan of the Cars. The painting, depicting a woman sprawled across the hood of a Ferrari 365 GTC/4, was based on a photo shoot directed by Robinson at a Ferrari dealership. The model, coincidentally named Candy Moore, briefly dated Robinson afterward.

Candy Moore
Candy Moore, a model and actress who appeared in the 1981 movie Lunch Wagon, is often confused with an actress of the same name who starred in The Lucy Show and married actor Paul Gleason. The case of incorrect identity is pervasive throughout the Internet, having the Lucy Show actress often linked to, and credited with, the work of the model found on the Cars' album. The Candy Moore from the cover of the Candy-O album can also be found wearing a red shirt on the cover of Rick James' album Street Songs, and on subsequent sleeves for his singles such as "Ghetto Life". Other shots of the model during the Candy-O cover shoot can be found in a video interview with David Robinson.

Critical reception

Candy-O was positively received by critics. Harry Sumrall of The Washington Post praised the album as "invigorating and enlightening" and found that Ocasek's songs possessed a "certain adolescent charm" while avoiding "any direct allusions to '50s rock 'n' roll." Village Voice critic Robert Christgau summarized the album as follows: "Cold and thin, shiny and hypnotic, it's what they do best—rock and roll that is definitely pop without a hint of cuteness".

Rolling Stone writer Tom Carson was more reserved in his praise, writing, "It's almost inevitable that Candy-O, the Cars' second album, doesn't seem nearly as exciting as their first. The element of surprise is gone, and the band hasn't been able to come up with anything new to replace it. Candy-O is an elaborately constructed, lively, entertaining LP that's packed with good things. And it's got a wonderful title. But it's a little too disciplined, a shade too predictable."

Retrospective reception

In a retrospective review, AllMusic critic Greg Prato said that while Candy-O "was not as stellar" as The Cars, "it did contain several classics, resulting in another smash album that solidified the band's standing as one of the most promising new bands of the late '70s." Stephen Thomas Erlewine of Pitchfork also scribed "Take Candy-O, which followed their debut by almost exactly a year. Superficially, the album offers another dose of stylish, detached pop with hooks so finely honed, they may have come off an assembly line. Listen closely, though, and Candy-O boasts bolder production that emphasizes the band's heavy attack and gives plenty of space for guitarist Elliot Easton to spin out composed solos. It sounds not just like new wave—the umbrella term for any pop-oriented counterculture music that arose in the wake of punk—but album rock."

Hamish Champ, writer of The 100 Best-Selling Albums of the 70s, said: "With UK producer Roy Thomas Baker once again behind the decks, Ric Ocasek and his colleagues produced a follow-up to their hugely successful debut with more of the same quirky, offbeat songs that had caused such a stir the first time around."

Track listing

Personnel
Credits adapted from the liner notes of Candy-O.

The Cars
 Ric Ocasek – vocals, rhythm guitar
 Benjamin Orr – vocals, bass guitar
 Greg Hawkes – keyboards, percussion, sax, backing vocals
 David Robinson – drums, percussion
 Elliot Easton – lead guitar, backing vocals

Technical
 Roy Thomas Baker – production
 Geoff Workman – engineering
 George Tutkov – engineering assistance
 George Marino – mastering at Sterling Sound (New York City)

Artwork
 Ron Coro – art direction, design
 Johnny Lee – art direction, design
 David Robinson – cover concept
 Alberto Vargas – cover painting
 Jeff Albertson – photography

Charts

Weekly charts

Year-end charts

Certifications

References

Bibliography

1979 albums
Albums produced by Roy Thomas Baker
The Cars albums
Elektra Records albums

Candy-O


Matte may refer to:

Art
 paint with a non-glossy finish. See diffuse reflection.
 a framing element surrounding a painting or watercolor within the outer frame

Film
 Matte (filmmaking), filmmaking and video production technology
 Matte painting, a process of creating sets used in film and video
 Matte box, a camera accessory for controlling lens glare
 Open matte, a filming technique that involves matting out the top and bottom of the film frame in the movie projector

People
 Tom Matte (1939–2021), American football player, quarterback in college and (mostly) running back in the NFL (1960s-1970s)
 Matte family, a powerful Chilean family

Places
 Rivière à Matte (English: Matte's River), a tributary of the northwest shore of the St. Lawrence River, in Neuville, Quebec, Canada
 A neighborhood in Bern, Switzerland

Other uses
 In American English, of a surface: having a non-glossy finish. See Gloss (optics).
 Matte display, an electronic display with a matte surface
 Matte (metallurgy), a term for the liquid generated by smelting non-ferrous metals, such as copper
 "Matte Kudasai",a 1981 single by the band King Crimson
 MATTE, Major Accident to the Environment, term used in EU legislation

See also
 Mat, a generic term for a piece of fabric or flat material, generally placed on a floor or other flat surface, and serving a range of purposes
 Mate (disambiguation)
 Matt (disambiguation)
 Matthew (disambiguation)
 Maat (disambiguation)
 Mat (disambiguation)

Matte


20 වන සියවසේ මුල් කාලයේ වරදවා අබය වැව ලෙස හැදින්වුනු බසවක්කුලම වැව පණ්ඩුකාභය රජු විසින් ඉදිකර වැවකි... ස්ථානය :- අනුරාධපුර

බසවක්කුලම වැව


محطة ساكوراغيتشو  هي محطة سكة حديد في حي ناكا، يوكوهاما اليابان.

تاريخ
تعتبر محطة ساكوراغيتشو واحدة من أقدم محطات سكة الحديد في اليابان، افتتحت في 12 يونيو 1872 باسم محطة يوكوهاما عندما وصلت مع شيناغاوا في طوكيو. ثم غير اسمها إلى ساكوراغيتشو عام 1915 عندما افتتحت محطة يوكوهاما.

معرض صور

مراجع

تأسيسات سنة 1872 في اليابان
محطات السكك الحديدية افتتحت في 1872
محطات السكك الحديدية في اليابان افتتحت في 1872
محطات السكك الحديدية في يوكوهاما
محطات قطار في محافظة كاناغاوا

محطة ساكوراغيتشو


Australian Open-mesterskabet i damesingle 2016 var den 90. turnering om Australian Open-mesterskabet i damesingle. Turneringen var en del af Australian Open 2016 og bliver spillet på hardcourt-baner af typen Plexicushion i Melbourne Park i Melbourne, Victoria, Australien i perioden 18. - 30. januar 2016.

Mesterskabet blev vundet af Angelique Kerber, som i finalen besejrede den forsvarende mester, Serena Williams, med 6−4, 3−6, 6−4. Det var første gang nogensinde, at tyskeren var i en grand slam-finale, og sejren var således hendes første grand slam-titel.Hun blev dermed den første tysker, der vandt en grand slam-titel i damesingle, siden Steffi Graf i French Open 1999 vandt sin 22. og sidste grand slam-titel. Williams havde til gengæld muligheden for at tangere Grafs rekord i den åbne æra på 22 grand slam-titler i damesingle, men nederlaget til Grafs landsmandinde efterlod hende altså på 21 titler.

Turneringen var præget af flere overraskelser end normalt. F.eks. måtte hele 12 af de 32 seedede spillere forlade mesterskabet allerede i første runde, herunder andenseedede Simona Halep og 10.-seedede Venus Williams. Simona Halep tabte til kvalifikationsspilleren Zhang Shuai, som indtil da aldrig havde formået at spille sig videre fra første runde i en grand slam-turnering, men som derefter spillede sig helt frem til kvartfinalerne. Og det blev endda diskuteret, om Angelique Kerbers sejr over Serena Williams var den største overraskelse gennem tiden i Australian Opens damesinglefinaler.

Pengepræmier og ranglistepoint

Den samlede præmiesum til spillerne i damesingle androg A$ 16.596.000 (ekskl. per diem), hvilket var en stigning på knap 11 % i forhold til året før.

Hovedturnering

Deltagere

Hovedturneringen havde deltagelse af 128 spillere, der var fordelt på:
 108 direkte kvalificerede spillere i form af deres ranglisteplacering seks uger før turneringens start.
 8 spillere, der havde modtaget et wildcard.
 12 spillere fra kvalifikationsturneringen.

Seedede spillere

De 32 bedst placerede af deltagerne på WTA's verdensrangliste pr. 11. januar 2016 blev seedet:

Wild cards

Otte spillere modtog et wild card til hovedturneringen. Deres verdensranglisteplacering pr. 11. januar 2016 er angivet i parentes.

Kvalifikanter

12 spillere kvalificerede sig fra kvalifikationsturneringen til hovedturneringen.

Se afsnittet Kvalifikation.

Resultater

Ottendedelsfinaler, kvartfinaler, semifinaler og finale

Første, anden og tredje runde

Kvalifikation

I kvalifikationsturneringen spillede 96 spillere om 12 ledige pladser i hovedturneringen. 88 af spillerne havde kvalificeret sig til turneringen i kraft af deres placering på WTA's verdensrangliste, mens otte spillere havde modtaget et wildcard (WC).

Følgende 12 spillere kvalificerede sig til hovedturneringen:

  Wang Qiang
  Nicole Gibbs
  Wang Yafan
  Naomi Osaka
  Anastasija Sevastova
  Zhang Shuai
  Kristýna Plíšková
  Viktorija Golubic
  Luksika Kumkhum
  Maryna Zanevska
  Maria Sakkari
  Tamira Paszek

Wang Yafan, Naomi Osaka og Viktorija Golubic kvalificerede sig til hovedturneringen i en grand slam-turnering for første gang i deres karrierer.

Den sjetteseedede italienske veteran, Francesca Schiavone, havde muligheden for at tangere japaneren Ai Sugiyamas rekord på 62 deltagelser i træk i grand slam-hovedturneringer i damesingle. Men Schiavones stime endte i semifinalen med nederlaget på 1-6 6-4 6-1 til en anden rutineret spiller, Frankrigs Virginie Razzano. Dermed formåede italieneren ikke at kvalificere sig til hovedturneringen og hendes serie på deltagelser i træk i grand slam-hovedturneringer endte derfor på 61.

Resultater

Se også
 Australian Open-mesterskabet i herresingle 2016
 Australian Open-mesterskabet i herredouble 2016
 Australian Open-mesterskabet i damedouble 2016
 Australian Open-mesterskabet i mixed double 2016

Eksterne henvisninger

 Australian Open

Noter

Australian Open 2016
2016
WTA Tour 2016


Tixcuytún o San Luis Tixcuytún es una subcomisaría del municipio de Mérida en el estado de Yucatán localizado en el sureste de México.

Toponimia
El nombre (Tixcuytún) significa em  idioma maya "pájaro parado sobre piedra" pues proviene de tix que significa pájaro y tún que significa piedra. Sin embargo su significado es dudoso.

Localización
Tixcuytún se encuentra se encuentra localizada a 25 kilómetros al norte del centro de la ciudad de Mérida, al oriente de la autopista que conduce de Mérida al puerto de Progreso.La hacienda Tixcuytún en lengua maya significa pájaro parado sobre piedra, y su santo patrono es San Luis Rey de Francia que se celebra cada 25 de agosto.

Infraestructura
Entre la infraestructura con la que cuenta:
Una Iglesia católica
Un parque recreativo y área infantil
Un Kinder.
Una Escuela primaria.
Casa comisarial.
Una iglesia abandonada.
Una exhacienda que comprende la casa principal, la capilla anexa y otras construcciones aledañas.

Las haciendas en Yucatán
Las haciendas en Yucatán fueron organizaciones agrarias que surgieron a finales del  y en el curso del  a diferencia de lo que ocurrió en el resto de México y en casi toda la América hispana, en que estas fincas se establecieron casi inmediatamente después de la conquista y durante el . En Yucatán, por razones geográficas, ecológicas y económicas, particularmente la calidad del suelo y la falta de agua para regar, tuvieron una aparición tardía.

Una de las regiones de Yucatán en donde se establecieron primero haciendas maiceras y después henequeneras, fue la colindante y cercana con Mérida. A lo largo de los caminos principales como en el "camino real" entre Campeche y Mérida, también se ubicaron estas unidades productivas. Fue el caso de los latifundios de Yaxcopoil, Xtepén, Uayalceh, Temozón, Itzincab y San Antonio Sodzil.

Ya en el , durante y después la llamada Guerra de Castas, se establecieron las haciendas henequeneras en una escala más amplia en todo Yucatán, particularmente en la región centro norte, cuyas tierras tienen vocación para el cultivo del henequén.

En el caso de Tixcuytún, al igual que la mayoría de las otras haciendas, dejaron de serlo, con peones para el cultivo de henequén, para convertirse en un ejido, es decir, en una unidad colectiva autónoma, con derecho comunitario de propiedad de la tierra, a partir del año 1937, después de los decretos que establecieron la reforma agraria en Yucatán, promulgados por el presidente Lázaro Cárdenas del Río. El casco de la hacienda permaneció como propiedad privada.

Demografía
Según el censo de 2005 realizado por el INEGI, la población de la localidad era de 348 habitantes, de los cuales 176 eran hombres y 172 eran mujeres.

Galería

Referencias

Enlaces externos

Comisarías y subcomisarías de Mérida

Localidades del municipio de Mérida (Yucatán)
Toponimia maya
Haciendas de Yucatán

Tixcuytún (Mérida)


Maydanoz (Petroselinum crispum), yeşil renkli, damarlı bir bitki türüdür. Yaprakları baharat olarak kullanılmaktadır.

Ağustos-Eylül ayları arasında, beyaz renkli çiçekler açan, kazık köklü, 30–100 cm boylarında, iki yıllık otsu bir bitki. İlk yıl bir yaprak rozeti, ikinci yıl ise bir gövde meydana getirir. Rutubetli ve sulak toprakları sever. Gövdeleri dik, tüysüz, köseli, içi bos ve çok dallı, yaprakları saplı, parçalı ve koyu yeşil renklidir. Çiçekler şemsiye şeklinde toplanmıştır. Yaprakları tüysüz, yeşilimsi, esmer renkli, armut seklinde ve özel kokuludur.

Maydanozgiller familyasından; tohumları ufak ve esmerdir. Meyvelerinin içeriğinde uçucu bir yağ ile apiin adlı bir glikozit vardır. Kökünde, biraz uçucu yağ, müsilaj ve apiin vardır. Yaprakları, kökü ve meyvesi kulanılır.

Etimoloji
Nişanyan Sözlük yazarı Sevan Nişanyan'a göre sözcüğün kökeni şu şekildedir:

"Arapça aynı anlama gelen maḳdanus veya maˁdanus مقدنس/معدنس sözcüğünden alıntıdır. Arapça sözcük Orta Yunanca makedonísion μακεδονίσιον "makedonya otu, maydanoz" sözcüğünden alıntıdır. Bu sözcük Makēdonía "Makedonya" özel adından türetilmiştir."

Kaynakça

Dış bağlantılar

Petroselinum
Yenilebilir maydanozgiller
Baharat bitkileri
Monoamin oksidaz inhibitörleri
Arapçadan Türkçeye geçen sözcükler

Maydanoz


Amine Elbahi, né le  à Roubaix (Nord), est un juriste en droit public.

Membre des Républicains, il se fait connaître du grand public à l'occasion d'une enquête de l'émission télévisée Zone interdite, dans laquelle il indique combattre les séparatismes et l'islamisme.

Biographie
Né le , à Roubaix, il est le quatrième d'une famille monoparentale de six d'origine israélites .

Il intègre le collège privé d'enseignement catholique Sainte-Marie, à Cassel, puis le lycée Baudelaire et enfin de lycée Jean-Moulin à Roubaix, où il obtient son baccalauréat économique et social, option sciences sociales et politiques, en 2015.

Juriste en droit public, il est titulaire d'une licence de droit et d'un master en droit public, assorti de la mention « bien », obtenus à l'université de Lille.

Engagements sportifs
Amine Elbahi a été arbitre, à partir de  jusqu'à ses . Il a été arbitre officiel de la Fédération française de football. Il a pu arbitrer une rencontre de niveau fédéral (CFA2). Militant dans les syndicats des arbitres de football, il quitte le milieu de l'arbitrage après avoir a été radié en 2012 par le comité directeur du district Flandre pour ses activités syndicales. En 2017, il obtient l'annulation de cette décision et fait condamner le district Flandre.

Après s'être formé au sein de l'Iris Club de Croix Football, puis au Tourcoing FC, il est élu au sein du comité directeur du LOSC Association en qualité de délégué section masculine jusqu'en 2022.

Engagements politiques et sociétaux

Prévention de la radicalisation
Influencée par Selma Tahar Aouidate (petite sœur de Fodil Tahar Aouidate, qui deviendra au printemps 2019 l'un des onze français condamnés à mort en Irak pour ), la grande sœur d'Amine Elbahi, Nassima, traverse le  la frontière turco-syrienne pour rejoindre les rangs de Daech au sein desquels elle épousera Mohamed Bekhaled (proche du bourreau Maxime Hauchard et des auteurs des attentats du 13 novembre) et Foued Mohamed-Aggad (un des auteurs des attentats du 13 novembre). Cet évènement constitue un traumatisme pour Amine Elbahi qui avait signalé sa sœur au Numéro Vert de la plateforme gouvernementale Stop-Djihadisme sans que cela ne soit suivi d'effets.

À , il s'engage dans la lutte contre la radicalisation en intégrant les rangs de la réserve citoyenne de l'Éducation nationale et est reçu par le Premier ministre Manuel Valls pour faire part de son combat sur la laïcité. Au cours du mois de juillet 2016, il rédige une tribune sur l'islamisme, publiée dans le journal Libération et reprise dans la matinale de France Inter, alertant sur les causes de la radicalisation. Il a effectué plusieurs déplacements en France, afin de sensibiliser le personnel enseignant et les élèves sur la prévention de la radicalisation.

Orateur au sein de LR
Il présente des propositions, à la veille de l'élection présidentielle de 2022. Remarqué par la candidate Les Républicains Valérie Pécresse, il est désigné orateur national de la campagne présidentielle et invite la candidate à Roubaix.

Au lendemain de l'élection présidentielle, il est désigné candidat aux élections législatives de 2022 dans la  circonscription du Nord, avec le soutien des Centristes, de l'UDI et des Républicains. Il termine à la  avec , soit 5,8 % des suffrages exprimés.

En , il rejoint en qualité d'orateur l'équipe de campagne d'Éric Ciotti, candidat à la présidence du parti Les Républicains.

Stratège du Livre Noir
À l'été 2023, il intègre le  du média Livre noir.

Affaires judicaires

Partenord Habitat
En 2021, Amine Elbahi accuse le bailleur social Partenord Habitat et son président, Max-André Pick, d'être des marchands de sommeil. Poursuivi pour diffamation, Amine Elbahi est condamné par le tribunal de Lille le  mais relaxé en appel par la Cour d'appel de Douai le . Il est surnommé  en raison de ses combats face au non-recours aux aides sociales et aux conditions de logement.

Reportage à Roubaix du  et enquête pour « menaces de mort »
À l'occasion d'un reportage, produit par Zone interdite et diffusé sur M6 le dimanche 23 janvier 2022, Amine Elbahi dénonce des pratiques clientélistes et la montée du séparatisme et du communautarisme à Roubaix. Parmi les images les plus frappantes, dans le reportage : la subvention de la ville de Roubaix accordée à l'association AAIR, épinglée pour faire bénéficier à ses adhérents de cours coraniques. D'autres images alertent les téléspectateurs, telles que la vente de poupées sans visage dans un magasin communautaire de Roubaix (la vendeuse assurant que l'islam interdit de représenter les traits humains), ou encore des fillettes voilées et séparées des garçons dans une école privée. Une partie des téléspectateurs y voient une description fidèle et alarmante de la montée de l'islamisme, d'autres jugent au contraire qu'il s'agit d'une présentation alarmiste et stigmatisante des musulmans.

Les révélations d'Amine Elbahi conduisent au renvoi du maire de Roubaix Guillaume Delbar et des dirigeants de l'association AAIR devant le tribunal correctionnel de Lille pour des faits de détournement de fonds publics et d'abus de confiance.

Amine Elbahi dépose plainte après avoir reçu des menaces de mort et des appels malveillants. Il est placé un temps sous protection policière.

En mars 2023, dix personnes sont arrêtées dans l'enquête ouverte pour « harcèlement aggravé ».

Publication

L'ouvrage évoque notamment la lutte contre la pauvreté, les discriminations, la valorisation des territoires populaires, la promotion de la culture française et de la laïcité.

Références

Liens externes

Naissance à Roubaix
Naissance en avril 1996
Étudiant de l'université Lille-II
Personnalité des Républicains
Candidat aux élections législatives françaises de 2022
Enseignant à l'université de Lille
Personnalité kabyle
Personnalité berbère du XXIe siècle

Amine Elbahi


Kirpi otu ya da Ekinezya (Echinacea), papatyagiller (Asteraceae) familyasına ait bir bitki cinsi. Eski çağlardan beri ilaç olarak kullanılan şifalı bitkilerdir.

Sınıflandırma
Kirpi otunun Arthur John Cronquist'e göre eski sınıflandırılmasında her birisinin iki alt türü olan dört tür vardır: E. pallida (alt türleri E. pallida subsp. angustifolia ve E. pallida subsp. pallida), E. atrorubens (alt türleri E. atrorubens subsp. atrorubens ve E. atrorubens subsp. paradoxa), E. laevigata ve E. purpurea.

Ronald McGregor tarafından yapılmış olan daha modern bir sınıflandırmada, dokuz Echinacea türü ikişer alt türe ayrılır:

 Dar yapraklı kirpi otu (Echinacea angustifolia)
 Echinacea angustifolia var. angustifolia
 Echinacea angustifolia var. strigosa
 Topeka kirpi otu (Echinacea atrorubens)
 Düzgün kirpi otu (Echinacea laevigata)
 Soluk kirpi otu (Echinacea pallida)
 Sarı kirpi otu (Echinacea paradoxa)
 Echinacea paradoxa var. neglecta
 Echinacea paradoxa var. paradoxa
 Erguvani kirpi otu (Echinacea purpurea)
 Kanlı kirpi otu (Echinacea sanguinea)
 Dalgalı yapraklı kirpi otu (Echinacea simulata)
 Tennessee kirpi otu (Echinacea tennesseensis)

Bütün türlerin arasında tıp için en çok değeri olan 3 Echinacea türü vardır:

 E. purpurea
 E. pallida
 E. angustifolia

Tıbbi kullanımı
Kirpi otu çok eski bir şifa otu olarak tanınır ve birçok eski kültürde ilaç olarak kullanılmış oldukları bilinir. Özellikle Kuzey Amerika'nın yerlileri kirpi otunu öksürüğe, boğaz ağrılarına ve iltihaplanmalara karşı ilaç olarak kullanmışlardır. Geleneksel tıpta solunum ve idrar yolları iltihaplanmalarında ve zor kapanan dış yaralarda kullanılır; bunlar genelde Echinacea purpurea, E. pallida ve E. angustifolia türleridir.

Soğuk algınlığında kullanımı yaygın olan ekinezyanın 3099 gönüllü denekle yapılan çalışmada soğuk algınlığını önlediğine veya tedavi ettiğine dair hiçbir bulgu saptanamamıştır.

Dış bağlantılar
 Echinacea und die Cannabinoid Rezeptoren
 Der Sonnenhut - eine Giftpflanze

Kaynakça

Heliantheae
Papatyagiller cinsleri
Şifalı bitkiler

Kirpi otu


Acest articol recenzează eclipsele de Soare care s-au produs în secolul al XX-lea.

Statistici
În secolul al XX-lea s-au produs 228 de eclipse de Soare, între care: 78 parțiale, 73 inelare, 71 totale și 6 hibride. Două eclipse inelare și trei eclipse totale au fost necentrate: în aceste trei cazuri, centrul conului de umbră al Lunii nu a atins Pământul.

În fiecare an se produc cel puțin două eclipse de Soare. În 1902, 1906, 1908, 1913, 1916, 1924, 1927, 1928, 1931, 1942, 1953, 1954, 1971, 1973, 1992 s-au produs trei. În 1917, 1946, 1964, 1982 și 2000 s-au produs patru, iar în 1935 s-au produs cinci eclipse de Soare. În luna iulie a anului 2000 s-au produs două eclipse parțiale de Soare.

Durate maxime
 eclipsă inelară: 14 decembrie 1955 (12 min 9 s) ;
 eclipsă totală: 20 iunie 1955 (7 min 8 s) ;
 eclipsă hibridă: 17 iunie 1909 (0 min 24 s).

Durate minime
 eclipsă inelară: 9 mai 1948 (mai puțin de 1 secundă) ;
 eclipsă totală: 22 septembrie 1968 (0 min 40 s) ;
 eclipsă hibridă: 3 octombrie 1986 (mai puțin de 1 secundă).

Tabelul următor conține numărul de eclipse de Soare din secolul al XX-lea diferențiat în funcție de diferitele tipuri de eclipsă:

Listă
Lista următoare rezumă eclipsele de Soare din secolul al XX-lea. Coloanele « Ora » și « Durata » fac referire la momentul fazei maxime a eclipsei. Pentru fiecare eclipsă este indicat sarosul său, precum și tipul (totală, inelară, parțială sau hibridă). Datele provin de la Goddard Space Flight Center.

Note

Vezi și

 Lista eclipselor de Soare din secolul al XXI-lea

Secolul al XX-lea în astronomie
Liste astronomie

Lista eclipselor de Soare din secolul al XX-lea


مطار أورلاندو الدولي   هو مطار دولي يقع في مدينة أورلاندو في ولاية فلوريدا يبعد عن وسط مدينة أورلاندو بحوالي 10 كيلومتر. يخدم المطار منطقة أورلاندو الكبرى كمطاري أورلاندو سانفورد الدولي ودايتونا بيتش الدولي. ويصنف المطار في المرتبة العاشرة على مستوى الولايات المتحدة الأمريكية بالنسبة لعدد الركاب المسافرين.

يعتبر المطار المحطة الثانية لخطوط طيران أيرتران الجوية، ووجهة رئيسية لخطوط طيران جت بلو  وخطوط ساوث وست الجوية والتي تعتبر المشغل الرئيسي للمطار بالنسبة لعدد الركاب المسافرين  وقاعدة عمليات شركة ناشيونال أيرلاينز

نبذة تاريخية

أنشئ المطار في البداية على أرض تابعة لسلاح الجو الأمريكي كقاعدة جوية. وخلال الحرب العالمية الثانية تم تطوير القاعدة لتصبح قاعدة مساندة لقاعدة الطيران العسكرية في أورلاندو. وبعد انتهاء الحرب العالمية الثانية تضاءل دور القاعدة ولم تعد تستعمل إلا لإجراء بعض الاختيارات على النماذج الأولية للطائرات فائقة السرعة. وخلال الحرب الكورية أعيد استخدام المطار كمركز القيادة لقاذفات B47 وطائرات التزود بالوقود بالإضافة لطائرات الإنذار المبكر. وأطلق على القاعدة في تلك الفترة مسمى قاعدة ماكوي لسلاح الجو نسبة إلى قائد الجناح 321 للقاذفات العسكرية.

ومع وصول الجيل الجديد لطائرات بوينغ 707 وبوينغ 720 وعدم قدرة مطار أورلاندو لإستقبال مثل هذه الطائرات، توصلت إدارة المدينة لاتفاق مع قيادة القوات الجوية لإدارة قاعدة ماكوي الجوية كمطار مدني / عسكري. واستخدام حظيرة صيانة الصورايخ ومنطقة الخدمات المساندة لها في الجزء الشمالي الشرقي في القاعدة كمبنى لصالة الركاب للطائرات المدنية. وفي عام 1962 وصلت أولى الطائرات المدنية للمطار بدلا من مطار أورلاندو هيرندث القديم ( يسمى حالياً بمطار أورلاندو التنفيذي).

في عام 1973 تم إغلاق قاعدة ماكوي الجوية نتيجة لقرار تخفيض القوات العسكرية بعد حرب فيتنام. وتسليم أغلب منشآت القاعدة لإدارة مطار أورلاندو المدني بنهاية عام 1975.

في عام 1975 تم إنشاء هيئة أورلاندو للطيران لتتولى مهام إدارة وتشغيل المطار بالإضافة لتطوير المنشآت بالمطار. وفي عام 1976 استعاد المطار مسمى أورلاندو الدولي.

في عام 1978 تم البدء في إنشاء أرض صالات الركاب الحالية وساحة المطار الجوية رقم 1 و رقم 3، تم تدشينها في عام 1981. في عام 1984 افتتحت صالة الركاب الدولية الأساسية ودشن المدرج رقم 17L/35R. وفي عام 1990 افتتحت الساحة الجوية رقم 4 بالإضافة لتوسعة الصالة الدولية. دشن المدرج رقم 17R/35L في عام 2003 ليصبح عدد مدارج الطيران في المطار أربع مدارج. يعتبر المطار من أوائل المطارات المهيئة لإستقبال طائرة أيرباص 380 العملاقة ولذا وفي يوم 14 نوفمبر 2007 شهد المطار هبوط أول طائرة من هذا النوع.

المنشأت الرئيسية للمطار

صمم المطار ليحتوي على مبنى رئيسي ضخم لصالات الركاب بالإضافة إلى أربع ساحات جوية. يرتبط المبنى الرئيسي بتلك الساحات بواسطة نظام النقل بعربات القطار إلى أربعة صالات سفر متفرقة. صالة الساحة الجوية رقم 2 و 3 مخصصة للرحلات الداخلية. وجميع ركاب هذه الرحلات يتم نقلهم من الصالة إلى المبنى الرئيسي عبر نظام النقل بالعربات. صالة الساحة الجوية رقم 4 مخصصة بشكل أساسي للرحلات الدولية بالإضافة للساحة رقم 1، وجميع الركاب على الرحلات الدولية تنهى إجراءات دخولهم الأمنية بالإضافة لمنطقة الجمارك في الصالة ومن ثم يتم نقلهم بنظام النقل بالعربات إلى المبنى الرئيسي للمطار.

انظر أيضاً
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة الركاب
 قائمة أزحم مطارات العالم حسب حركة المرور
 مجلس المطارات الدولي
 وكالة الطيران الفدرالية

مصادر

وصلات خارجية
 مطارات أورلاندو (الموقع الرسمي)
 تاريخ صالات مطار أورلاندو

النقل في أورلاندو (فلوريدا)
تأسيسات سنة 1940 في فلوريدا
فلوريدا
مبان ومنشآت في أورلاندو (فلوريدا)
مبان ومنشآت نقل في مقاطعة أورانج (فلوريدا)
مطارات أسست في سنة 1940
مطارات فلوريدا

مطار أورلاندو الدولي


Inibidores do TNF-alfa são fármacos que inibem a resposta fisiológica ao factor de necrose tumoral, que é parte do resposta inflamatória. São usados no tratamento de doenças inflamatórias como a artrite reumatoide, artrite psoriática, artrite idiopática juvenil, doença inflamatória do intestino, espondilite anquilosante e psoríase.

Fármacos que atuam no sistema imunológico

Inibidor do TNF-alfa


نوبوهيكو أوكاموتو (岡本信彦 أوكاموتو نوبوهيكو) هو مؤدي أصوات ياباني ولد في 24 أكتوبر 1986 في طوكيو.

أدواره في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 بيرسونا ترينيتي سول - شين كانزاتو
 غوست هنت - جون براون
 sola - يوريتو موريميا
 أسو نو يويتشي - يويتشي كاراسوما
 ناباري نو أو - غاو ميغورو
 إندكس معينة خاصة بالسحر - أكسيليريتر
 إندكس معينة خاصة بالسحر II - أكسيليريتر
 إندكس معينة خاصة بالسحر III - أكسيليريتر
 رايلغان معينة خاصة بالعلم S - أكسيليريتر
 أكسيليريتر معين خاص بالعلم - أكسيليريتر
 غوين ساغا - أورو
 ريغيوس المدرعة - لايفون آلسيف
 أكيكان! - غورو أماجي
 سلايرز إيفولوشن-آر - إيبل
 شوغو كارا! - موساشي
 شوغو كارا!! دوكي - موساشي
 حداد السيف المقدس - لوك آينزورث
 سيكيري - هاروكا شيغي
 ميد ساما! - تاكومي أوسوي
 دورارارا!! - ريو تاكيغوتشي
 بليتش - نارونوسكي
 اختطاف الذئب - إيسّي تسوموهانا
 شيكي - تورو موتو
 نايت رايد 1931 - إيتشينوسي
 باكومان - إيجي نيزوما
 هايسكول اوف ذا ديد - تاكوزو
 أسطورة ألأبطال الأسطوريين - لير رينكال
 تورادورا! - كوتا توميي
 أوكامي-سان ورفاقها السبعة - هانسل
 حفيد نوراريهيون - إينوغامي
 الغبي والاختبار والوحش المستدعى - غينجي هيراغا
 الغبي والاختبار والوحش المستدعى اثنان! - غينجي هيراغا
 صاحب التعاويذ الأزرق - رين أوكومورا
 صاحب التعاويذ الأزرق: ملك كيوتو الملوث - رين أوكومورا
 ميري آكلة الأحلام - يوميجي فوجيوارا
 فريزينغ - آرثر كريمبتون
 تايغر آند باني - إيفان كاريلين/أوريغامي سايكلون
 ماريا هوليك ألايف - ريندو شينوجي
 سيكريد سفن - نايتو كيجيما
 بن تو - تومواكي ياماهارا
 غيلتي كراون - كينجي كيدو
 أسطورة أراتا - أراتا هينوهارا
 ديفل سرفايفر 2 ذي أنيميشن - دايتشي شيجيما
 هنا وهناك - إيو أوتوناشي
 سيكاي-ايتشي هاتسوكوي - شوتا كيسا
 كارنفال - أزانا
 لوغ هورايزون - كاراسين
 كود:بريكر - ري أوغامي
 كيل لا كيل - شينجيرو ناغيتا
 حرب السحر - غيكّو ناناسي
 جماليات البطل المرتد - أكاتسوكي أوساوا
 أص الديناري - ريوسكي كوميناتو، تاكاهيرو هيراكاوا
 الخادم الأسود Book of Circus - داغر
 نوزاكي-كن من مجلة الفتيات الشهرية - ميكوتو ميكوشيبا
 الخيانة تعرف إسمي - كاتسومي توما
 هايكيو!! - يو نيشينويا
 هايكيو!! الموسم الثاني - يو نيشينويا
 هايكيو!! ثانوية كاراسونو في مواجهة أكاديمية شيراتوريزاوا - يو نيشينويا
 هايكيو!! TO THE TOP - يو نيشينويا
 هاماتورا - ثيو
 رد:_هاماتورا - ثيو
 فصل الاغتيال - كارما أكاباني
 فصل الاغتيال SECOND SEASON - كارما أكاباني
 وورلد تريغر - جون أراشياما
 يونا فتاة الفجر - شين-آ، هين-دي
 معارك القوى الغريبة في حياتنا اليومية - جوراي أندو
 سيراف النهاية - يويتشي ساوتومي
 سيراف النهاية: معركة ناغويا - يويتشي ساوتومي
 فافنر في السماء الزرقاء EXODUS - جوناثان ميتسوهيرو بارتلاند
 بياض الثلج ذات الشعر الأحمر - أوبي
 هل من الخطأ التعرف على الفتيات في الدانجون؟ - بيت لوغا
 هل من الخطأ التعرف على الفتيات في الدانجون؟ II - بيت لوغا
 هل من الخطأ التعرف على الفتيات في الدانجون؟ III - بيت لوغا
 سورد أوراتوريا - بيت لوغا
 شوكوغكي نو سوما - ريو كوروكيبا
 شوكوغكي نو سوما: الطبق الثاني - ريو كوروكيبا
 شوكوغكي نو سوما: الطبق الثالث - ريو كوروكيبا
 شوكوغكي نو سوما: الطبق الثالث: قطار توتسوكي - ريو كوروكيبا
 أبولو على المنحدر - سيجي ماتسوؤكا
 أكاديميتي للأبطال - كاتسوكي باكوغو
 برينس أوف سترايد ألترنيتيف - تاكيرو فوجيوارا
 فتيان التشجيع!! - كازوما هاشيموتو
 بيلزيباب - هيسايا ميكي
 أسد آذار - هارونوبو نيكايدو
 المعلم الأوتاكو - كاكيتاني
 هاروتشيكا - كايو هياما
 لاست إكسايل: فام ذات الأجنحة الفضية - يوهان
 سكاريد رايدر زيكس - ريكنباكر
 في قلب العالم الأزرق - غير
 هاتسوكوي مونستر - كوتا شينوهارا
 مرحبا بك في قاعة الرقص - كيوهارو هيودو
 مباحث معجزات الفاتيكان - كو جوزيف هيراغا
 معركة الأبراج - أوساغي
 هاكيو هوشين إنغي - أوتينكون
 موقع الفتيات الساحرات - كانامي أساغيري
 توكين رانبو: هانامارو: الموسم الثاني - هيزامارو
 كاتسوغيكي: توكين رانبو - هيزامارو
 ري:كرياتورز - شو هاكوا
 ميزان نيل أدميراري - أكيرا كوغامي
 الخلايا تعمل! - الخلية المتغصنة
 هانيبادو! - كينتارو تاتشيبانا
 فانتوم إن ذا توايلايت - لوك بوين
 ملائكة الموت - زاك
 أعمال الريوؤو! - أيومو كانّابي
 كاليغولا - ريتسو شيكيشيما الحقيقي
 أول آوت!! - أتسوشي ميوكي
 الحب صعب على الأوتاكو - كينسكي ميتسوي
 مغامرة جوجو الغريبة: الرياح الذهبية - غياتشو
 سيف قاتل الشياطين - غينيا شينازوغاوا
 ثأر ميليون آرثر - آرثر المليونير
 بيستارز - كاي
 بلاد الطير - إسماعيل
 برج الحاكم - كون أغيرو أغنيس
 أهيرو نو سورا - تيتسوؤو تاماياما
 هوريميا - كاكيرو سينغوكو

أنمي الإنترنت
 كوروسينسي كويست! - كارما أكاباني
 ضعف حمضية ميليون آرثر - آرثر المليونير

أوفا أنمي
 إير جير: الأجنحة السوداء وغابة النوم Break on the sky - إيكي مينامي

أفلام أنمي
 سينت سيا: ليجند أوف سانكتشواري - أندروميدا شون
 إينازوما إليفن غو: مباراة أحلام البعد الخارق - ساريو إيفان/سارو
 سيكاي-ايتشي هاتسوكوي: حالة تاكافومي يوكوزاوا - شوتا كيسا
 أكاديميتي للأبطال ذا موفي: البطلين - كاتسوكي باكوغو
 أكاديميتي للأبطال ذا موفي: هيروز: رايزينغ - كاتسوكي باكوغو
 فيلم الإكسورسيست الأزرق - رين أوكومورا
 إندكس معينة خاصة بالسحر: معجزة إنديميون - أكسيليريتر
 هل من الخطأ التعرف على الفتيات في الدانجون؟: سهم أوريون - بيت لوغا

أدواره في ألعاب الفيديو
 نير - نير المراهق
 برينس أوف سترايد - تاكيرو فوجيوارا
 أكاديميتي للأبطال: باتل فور أول - كاتسوكي باكوغو
 ماي هيرو ونز جاستيس - كاتسوكي باكوغو
 ماي هيرو ونز جاستيس 2 - كاتسوكي باكوغو
 هايكيو!! رابط! طلة القمة!! - يو نيشينويا
 هايكيو!! كروس تيم ماتش! - يو نيشينويا
 فصل الاغتيال: محاصرة كوروسينسي الكبرى!! - كارما أكاباني
 فصل الاغتيال: خطة تدريب القتلة!! - كارما أكاباني
 شوكوغيكي نو سوما: طبق الصداقة و الروابط - ريو كوروكيبا
 الإكسورسيست الأزرق: لابيرينث الأوهام - رين أوكومورا
النجم الاسود :مسرح بلا نجوم - ميزوكي

أدواره في الدبلجة اليابانية
 هاري بوتر والأمير الهجين - ماركوس بيلبي
 نزل بيتس - نورمان بيتس
  الطبيب الجيد - شون مورفي
 حراس القوة: القوة الغامضة - تشيب/الحارس الأصفر

وصلات خارجية

مراجع

 ويكيبيديا اليابانية

أشخاص على قيد الحياة
رومان كاثوليك يابانيون
مغنو بوب يابانيون
مغنون ذكور في القرن 21
مغنون من طوكيو
مغنون يابانيون
مغنون يابانيون في القرن 21
ممثلو أداء صوتي يابانيون
ممثلو ألعاب فيديو يابانيون
ممثلون من طوكيو
ممثلون يابانيون في القرن 21
مواليد 1986
مواليد في طوكيو
مغنون ذكور يابانيون في القرن 21

نوبوهيكو أوكاموتو


بلدية الوَتيرة أو (نقحرة: ألباتيرا) (بالإسبانية: Albatera) هي بلدية تقع في مقاطعة لقنت التابعة لمنطقة بلنسية شرق إسبانيا.

الديموغرافيا
بلغ عدد سكان بلدية الوتيرة 11.901 نسمة عام 2011 (وفقاً للمعهد الوطني الإسباني للإحصاء).

مراجع

مصادر
  الموقع الرسمي لبلدية الوتيرة

بلديات مقاطعة بلنسية
بلديات لقنت
أماكن مأهولة في مقاطعة لقنت

ألباتيرا


Marco Antonio Ansidei (Perugia, 1 de setembro de 1671 - Roma, 14 de fevereiro de 1730) foi um cardeal do século XVIII

Nascimento
Nasceu em Perugia em 1 de setembro de 1671. Filho de Giuseppe Ansidei, pajem e gentiluomo do Grão-Duque Cosimo II, e Deianira Eugeni. Seu primeiro nome também está listado como Marcantonio; e seu sobrenome como Asindaeis, Ansideus e Ansideo.

Educação
Estudos iniciais em Perugia; foi para Roma em 1685 e estudou no Collegio Clementino , Roma (filosofia e teologia); voltou a Perugia e frequentou a Universidade de Perugia, obtendo um doutorado in utroque iure , tanto canônico quanto civil, em 5 de maio de 1694.

Vida pregressa
Advogado na Cúria Romana. Referendário dos Supremos Tribunais da Assinatura Apostólica da Justiça e da Graça, 13 de julho de 1702. Eleitor e relator no SS.CC. de Bom Governo e Índice, 1705. Auditor do Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica, 1706. Agregado ao colégio de jurisconsultos da Universidade de Perugia, 1708; logo retornou a Roma. Tenente do auditor da Câmara Apostólica, outubro de 1712. Secretário da SC do Concílio Tridentino, janeiro de 1716. Cônego da patriarcal basílica vaticana, fevereiro de 1717. No final de 1717, o papa o designou como companheiro (pró-assessor) de Domenico Sauli, assessor do Supremo SC da Inquisição Romana e Universal, que por motivo de doença se encontrava impossibilitado de exercer as suas funções, janeiro de 1718; ele se tornou o assessor em março de 1722. Decano do Supremo Tribunal da Assinatura Apostólica da Graça. Recebeu o diaconato, em 4 de abril de 1722. Concedeu permissão para receber a ordenação sacerdotal fora das Têmporas, em 16 de junho de 1724.

Sacerdócio
(Nenhuma informação encontrada).

Episcopado
Eleito arcebispo titular de Damiata, com dispensa por ter recebido apenas o diaconato, em 12 de junho de 1724. Consagrado, em 9 de julho de 1724, capela paulina, palácio Quirinale, Roma, pelo Papa Bento XIII, coadjuvado por Niccolò Lercari, arcebispo titular de Nazianzo, e por Camillo Paolucci, arcebispo titular de Iconio. Assistente do Trono Pontifício, 6 de outubro de 1724. Participou do Concílio Lateranense de 1725.

Cardinalado
Criado cardeal e reservado in pectore no consistório de 9 de dezembro de 1726; publicado no consistório de 30 de abril de 1728; recebeu o gorro vermelho e o título de S. Pietro in Montorio, em 10 de maio de 1728. Transferido para a diocese de Perugia, com título pessoal de arcebispo e mantendo todos os outros cargos, em 16 de dezembro de 1726. Optou pelo título de S. Agostino, 6 de julho (ou 3 de agosto) de 1729.

Morte
Morreu em Roma em 14 de fevereiro de 1730, de uma ostinata malatia. Transferido para o seu título, S. Agostino, à tarde; a capella papalis ocorreu no dia seguinte; e foi sepultado nessa mesma igreja em frente ao altar-mor. A oração fúnebre do falecido cardeal foi proferida por Carlo Bruschi, professor de eloquência da Universidade de Perugia; ao final da oração, incluiu um breve relato em latim da vida do cardeal. Em sua lápide estão inscritas as armas do cardeal e um honroso elogio fúnebre, colocado por seu irmão, o conde Filippo Ansidei

Cardeais nomeados pelo papa Bento XIII

Marco Antonio Ansidei


Chikau Mansale (Port Vila, Vanuatu; 13 de enero de 1983) es un futbolista vanuatuense que juega como arquero en el Erakor Golden Star.

Carrera

Jugó su primer partido en el Tupuji Imere de su país en 2006, pero rápidamente fue fichado por el Logan United de Australia, donde jugó hasta que en 2010 regresó a Vanuatu para jugar en el Amicale FC. Tras pasar por el Hekari United en 2015, recaló en el Mauriki, para luego pasar al Erakor Golden Star en 2017.

Clubes

Selección nacional

Atajó en representación de  en nueve ocasiones, recibiendo 17 goles.

Referencias
Mansale en ceroacero
Mansale en transfermarkt

Futbolistas de Vanuatu
Futbolistas de Vanuatu en la Copa de las Naciones de la OFC 2016
Futbolistas del Amicale Football Club
Futbolistas del Tupuji Imere
Futbolistas del Hekari United Football Club
Futbolistas del Erakor Golden Star
Guardametas de fútbol de Vanuatu

Chikau Mansale


Ələkbər Əliağa oğlu Əliyev, habitualmente conocido como Ali Akbar () (nacido el 28 de enero de 1978) es un periodista, traductor y escritor azerí. Nacido en Bakú, Azerbaiyán, estudió en Turquía.

Akbar consiguió notoriedad debido a su escandaloso libro Artuş və Zaur («Artush y Zaur»), que trataba de una historia de amor homosexual entre un armenio y un azerí, que se rompe tras la Guerra de Nagorno Karabaj. La venta del libro fue prohibido en las librerías de ambos países.

Las obras de Akbar tratan sobre temas tabú en la sociedad de Azerbaiyán. A 2011, ha escrito cuatro libros y es el principal redactor de la página web kultura.az, una página azerí realizada por intelectuales rusófonos.

Referencias

Enlaces externos
 Kultura

Periodistas de Azerbaiyán
Escritores de Azerbaiyán del siglo XXI
Escritores en azerí
Escritores de Bakú
Traductores al azerí
Ateos de Azerbaiyán
Nacidos en Bakú

Ali Akbar


Ålesund Storsenter er et storcenter i Ålesund centrum i Norge. Det har omkring 70 butikker og restauranter fordelt på to bygninger. Centret blev åbnet i 1998 da de to mindre indkøbscentre Møller City og Grimmergaarden blev slået sammen til et, og i samme omgang blev det lavet en betydelig udvidelse af Grimmergaarden.

Senere blev Ålesund Storsenter udvidet i 2005.

Referencer

Eksterne henvisninger
 Ålesund Storsenter nettside

Indkøbscentre i Norge
Storsenter
Etableret i 1998

Ålesund Storsenter


Le championnat de Roumanie de rugby à XV 2022 ou Liga Națională de Rugby 2022 est la  de cette compétition. Elle oppose les quatorze meilleures équipes de Roumanie.

Contexte
En début d'année, il n'y avait plus que quatre équipes souhaitant s'inscrire dans le championnat professionnel, la Super Liga : les deux principaux clubs de Bucarest (le Dinamo et le Steaua), ainsi que les équipes de Baia Mare et Timișoara. La fédération roumaine prend alors la décision de fusionner la Super Liga avec la Divizia Naționala de Seniori, la deuxième division.

Une première mouture est ainsi présentée fin mars, regroupant quinze équipes. Finalement, un club va décliner la proposition, le CSU Arad, jugeant que l'écart entre les joueurs professionnels des grands clubs et ses joueurs amateurs trop grand.

La compétition va se dérouler en trois phases. Lors du premier tour, les clubs sont répartis en deux poules de 7. Ils s'affrontent à une reprise. Les deux meilleurs de chaque poule sont qualifiés pour un second tour, où ils s'affrontent en rencontres aller-retour, puis en phases finales; tandis que les autres équipes sont regroupées dans une poule unique, où ils s'affrontent à une reprise.

Le , le derby de Bucarest opposant le Steaua au Dinamo se déroule au sein du nouvellement inauguré Stadionul Steaua, et se solde par un match nul 23 partout.

Liste des équipes en compétition

Résumé des résultats

Classement de la phase régulière

Poule A

|}

Résultats détaillés
L'équipe qui reçoit est indiquée dans la colonne de gauche.

Poule B

|}

Résultats détaillés
L'équipe qui reçoit est indiquée dans la colonne de gauche.

Play-offs
Ce tour sert à déterminer les têtes de série pour les demi-finales du championnat.

|}

Résultats détaillés
L'équipe qui reçoit est indiquée dans la colonne de gauche.

Play-out

|}

Phases finales

Finale

Notes et références

Liens externes
  Site officiel de la compétition

2022
Roumanie M1
Sport en Roumanie en 2022

Championnat de Roumanie de rugby à XV 2022


Wendy Fulton (* 26. März 1954 in Stewartstown, Pennsylvania) ist eine ehemalige US-amerikanische Schauspielerin.

Werdegang
Wendy Fulton wuchs in Stewartstown, Pennsylvania, auf und besuchte die Kennard-Dale High School. Ihr Vater war Arzt und hatte eine Praxis in der Gemeinde. Sie ist seit 1983 mit Schauspieler Dwight Schultz verheiratet, sie haben eine gemeinsame Tochter (* 1987).

Während ihrer TV-Karriere hatte sie Gastauftritte in den Fernsehserien Knight Rider, Jake und McCabe, Diff'rent Strokes, Das A-Team, V – Die außerirdischen Besucher kommen und Matlock. 1982 war sie in der Seifenoper Bare Essence zu sehen, wo sie die Rolle der Muffin Marshall bekleidete. 1985 gehörte sie in der Rolle der Isabel Hazard zur Besetzung der ersten Staffel der Miniserie Fackeln im Sturm und spielte während der 1986/87er-Staffel von Unter der Sonne Kaliforniens die Rolle der Jean Hackney.

Fulton war 1991 letztmals als Schauspielerin aktiv. Sie hat derzeit ihre eigene Therapiepraxis.

Filmografie (Auswahl)
 1981: Noch Fragen Arnold? (Diff'rent Strokes, Fernsehserie, eine Folge)
 1981: The First Time
 1982: Parfüm – Magnet der Sinne (Bare Essence, Fernsehfilm)
 1982: Knight Rider (Fernsehserie, eine Folge)
 1982: Die Zeitreisenden (Voyagers!, Fernsehserie, eine Folge)
 1983: Süßes Gift (Bare Essence, Fernsehserie, 11 Folgen)
 1984: Dallas (Fernsehserie, zwei Folgen)
 1985: V – Die außerirdischen Besucher kommen (V, Fernsehserie, eine Folge)
 1985: Das A-Team (The A-Team, Fernsehserie, eine Folge)
 1985: Fackeln im Sturm (North and South, Miniserie, sechs Folgen)
 1986–1987: Unter der Sonne Kaliforniens (Knots Landing, Fernsehserie, 23 Folgen)
 1989: Matlock (Fernsehserie, Folge 4x04: Manuskript eines Mordes)
 1991: Jake und McCabe – Durch dick und dünn (Jake and the Fatman, Fernsehserie, eine Folge)

Weblinks

Einzelnachweise

Filmschauspieler
US-Amerikaner
Geboren 1954
Frau

Wendy Fulton


Jutta af Sachsen (født omkring 1223, død 1267) var en dansk dronning, gift med Erik Plovpenning i 1239. Hun var datter af hertiug Albrecht 1. af Sachsen og Agnes af Østrig.

Jutta giftede sig den 9. oktober (alternativt 17. november) 1239 med daværende danske medkonge og tronarving Erik Valdemarssøn. Da Juttas svigefar kong Valdemar Sejr var enkemand, siden hans anden dronnings død i 1221 så blev Jutta enedronning i Danmark ved sit giftermål. Hendes mand Erik Plovpenning blev først selv enekonge af Danmark ved Valdemar Sejrs død to år senere i 1241.

Jutta er kendt for sin konflikt med munkene i Øm kloster, fra hvem hun konfiskerede deres korn for sine egne ejendomme. Hun underskrev også ægtefællens ønske om at blive begravet klædt som en munk.

Efter sin ægtefælles død blev Jutta gift igen med grev Burchard 7. af Querfurt-Rosenburg (i Magdeburg).

Børn
 Sofia Eriksdatter af Danmark, gift med Valdemar Birgersson af Sverige.
 Jutta af Danmark
 Agnes af Danmark
 Ingeborg af Danmark, norsk dronning, gift med Magnus Lagabøter.

Noter

Ikke-regerende dronninger af Danmark
Huset Askanien
Danskere i 1200-tallet

Jutta af Sachsen (dansk dronning)


Bu liste Etrüsk mitolojisindeki figürleri barındırır. Burada figür ile kastedilen bu mitolojideki her türlü yaratık ve nesnedir, buna put, tanrı ve tanrıçalar da dahildir.

Ayrıca bakını
 Etrüsk mitolojisi

Mitoloji listeleri

Etrüsk mitolojisi figürleri listesi


Die Kategoria Femra, albanisch auch Kampionati kombëtar i femrave (deutsch Nationale Frauen-Meisterschaft) genannt, ist die offizielle Fußball-Meisterschaft im albanischen Frauenfußball. Die Meisterschaft wurde 2009 erstmals ausgetragen.

Geschichte
Die Meisterschaft wurde 2009 erstmals ausgetragen. Die erste Meisterschaft wurde als K.O.-Turnier ausgetragen. Erster offizieller Meister war der Verein Tirana AS. Die Saison 2010/11 wurde erstmals im Ligasystem ausgetragen und von KS Ada Velipoja gewonnen. Seit 2011 dürfen die Frauenfußballvereine Albaniens an der UEFA Women's Champions League teilnehmen. Dementsprechend war KS Ada Velipoja, der erste albanische Fußballverein, der in diesem Wettbewerb antrat. Dort verlor der Verein alle drei Qualifikationsspiele und schied mit einem Torverhältnis von 0:34 Toren und 0 Punkten aus.

Teilnehmer 2020/21

Bisherige Meister
 2009: Tirana AS (K.O.-System)
 2010/11: KS Ada Velipoja
 2011/12: KS Ada Velipoja
 2012/13: KS Ada Velipoja
 2013/14: KS Vllaznia Shkodra
 2014/15: KS Vllaznia Shkodra
 2015/16: KS Vllaznia Shkodra
 2016/17: KS Vllaznia Shkodra
 2017/18: KS Vllaznia Shkodra
 2018/19: KS Vllaznia Shkodra
 2019/20: KS Vllaznia Shkodra
 2020/21: KS Vllaznia Shkodra
 2021/22: KS Vllaznia Shkodra
 2022/23: KS Vllaznia Shkodra

Siehe auch
 Albanische Fußballnationalmannschaft der Frauen
 Albanische Fußballmeisterschaft der Männer
 Federata Shqiptare e Futbollit (FSHF)

Weblinks
 Offizielle Homepage

Einzelnachweise

Fußballwettbewerb in Albanien
Frauenfußballwettbewerb für Vereinsmannschaften

Kategoria Femra


دافي داك  هي شخصية رسوم متحركة لذكر بط في سلسلة وارنر براذرز لووني تونز وميري ميلوديز، دافي كان أول شخصية مجنونة قدمت إلى نهايات الثلاثينات لتناقض نوعية الشخصيات الطبيعية كميكي ماوس وبوباي التي اشتهرت ذلك العقد. يعد دافي صديق باغز باني المقرب وأحيانا خصمه.

وضع كل رسام في وارنر براذرز بصمته في شخصية دافي داك، فيكون مجنونا تماما في كارتون ويكون جشعا طماعا في آخر، بوب كلامبيت وتشاك جونز استخدم كلا منهما شخصية له من هاتين الشخصيتين في عروضهما. دافي كان في المرتبة 14 في لائحة أعلى 50 شخصية كارتون لمجلة تي في غايد.

الأصول
أول ظهور لدافي في 17 أبريل 1937، في الفيلم القصير بوركيز داك هانت، من إخراج تيكس آيفري ورسم بوب كلامبيت، كان العرض تقليديا بالنسبة لعروض استوديو ليون شليسنجر التي اشتهرت بهذا النوع، دافي في هذ العرض (لم يسم باسمه بعد) كان بالنسبة لمرتادي العروض شخصية شرسة غير قابلة للسيطرة، علق كلامبيت على ذلك «في ذلك الوقت، لم يألف الجمهور على مشاهدة شخصية كارتون تقوم بهذه الأشياء، وعندما بدأ العرض انفجر الأمر، كان الناس يغادرون المسارح يتحدثون عن هذا الدافي داك».

في بداياته، كان شكل دافي أقل تجسما (بالنسبة لجسم الإنسان) وأشبه للبط العادي، أما ما تبقى بعد مرور السنوات هو تمثيل ميل بلانك لصوته والحلقة البيضاء في عنقه المحاطة بريشه الأسود. أدى بلانك صوت دافي لاثنتين وخمسين سنة مسجلا رقما بأنه الوحيد الذي استمر لتلك السنوات ممثلا لصوت الشخصية منذ ابتكارها، الجملة الشائعة التي تنقل عن دافي هي «يور ديسبيكبل you're despicable».

لدى دافي لثغة في نطق بعض الحروف، أما أصولها فأمر مختلف فيه، إلا أن هناك رواية «رسمية» تحكي تقليدا لليون شليسنجر الذي عرف بلثغته أيضا، مع أن بلانك دحض هذه الرواية في كتابه ذاتس نوت أوول فوكس!. هذه اللثغة تطورت مع السنوات، إذ كان يصعب ملاحظتها في العروض الأولية، من ذلك دافي داك آند إيغهيد، حيث لم يكن دافي يلثغ إلا في مشهد غنائه، إذ ظهرت لثغة طفيفة يمكن سماعها. كان صوت دافي مشابها لصوت سيلفستر ذا كات إلا أن صوت دافي كان مسرعا (أسرع من زمن صوت التسجيل). كلا الصوتين كان من تمثيل ميل بلانك، حيث ينقل أن صوت بلانك الحقيقي هو أقرب لصوت سيلفستر ما عدا اللثغة والنبرة المتثاقلة.

الاختلاف في دافي

دافي بتصميم تيكس آيفري وبوب كلامبيت
كان آيفري من ابتكر النسخة الأصلية من دافي في 1937، بدأ دافي بقفزه في الماء وفي الأماكن المحيطة صارخا «هوو-هووو! هوو-هووو!»، سرعان ما ضمه كلامبيت في عروضه في الثلاثينات والأربعينات، شخصية كلامبيت من دافي كانت مجنونة بلهاء برية تقفز حول أطراف الشاشة وتصرخ «هوو-هووو!». كلامبيت غير من تصميم دافي فجعله طويلا ونحيلا، أما منقاره وقدميه كانا أكثر استدارة، وعادة ما جمعه مع بوركي بيغ. ظهر دافي في عروض الحرب العالمية الثانية، حيث ظهر بشخصيته الجامحة، كما في درافتي دافي (1945) عندما حاول الهرب من خطاب التجنيد، وسكراب هابي دافي (1943) عندما تقاتل مع معزة نازية.

دافي بتصميم روبرت مككمسون، فريز فريلينغ، فرانك تاشلين، وآرت دايفس
في دافي دوودلس (أول كارتون لووني تونز من إخراج روبرت مككمسون) عدل مككمسون دافي قليلا، فجعله أكثر استدارة وأقل «تمططا». كما أعطي قليلا من ذكاء باغز باني ما جعله أذكى بقدر ما كان فيه من جنون، دافي ارتبط أيضا مع بوركي. دايفس فترة عمله القصيرة كمخرج كان له تصميم مشابه لتصميم مككمسون، مككمسون استمر بتقديم هذا التصميم من 1946 إلى 1961. فريز فريلينغ جمع بين شخصية دافي لمككمسون مع التي لجونز، فمثلا في شو بيز باغز، كان دافي يتكبر ويغار من باغز المشهور، بينما كان أسلوبه في حل مشكلته لا تقل جنونا عن التي عرف بها.

دافي بتصميم تشاك جونز
بما أن باغز باني حل مكان دافي بكونه الشخصية الأشهر في وارنر براذرز، لم يمنع ذلك المخرجون من استخدام دافي في عروضهم، إذ كان يقلد بشكل هزلي الشخصيات الأخرى في الأفلام المشهورة.

مع تصاعد نجومية باغز باني وضع رسامو وارنر براذرز دافي كخصم لباغز، غالبا ما يغار منه محاولا استعادة الأضواء التي فقدها، بينما كان ردة باغز لتصرف دافي باردة، رغبة دافي في الصعود إلى النجومية بدأت منذ بداية الأربعينات مع فريز فريلينغ في عرضه يو أوت تو بي إن بكشرز، بينما قام جونز بتكرار الفكرة بنجاح بعد أن غير تصميم الشخصية، مضيفا إليها صفة الدناءة، ففي ثلاثية الصيد لجونز (رابيت فاير، رابيت سيزونينغ، داك! رابيت! داك!) انقلبت حيل دافي للنيل من باغز، ويجد باغز الفرصة الملائمة لخداع إلمر فاد الذي كان يطلق النار بشكل متكرر على منقار دافي.

هذه الشخصية وصفها الناقد ستيف شنايدر بأنها «نوع من الأنا غير المقيدة»، بينما جونز نفسه وصف الشخصية بأنها «تعبر عن كل ما نحن خائفون من تعبيره». في عرض جونز، داك أماك (1953)، كان يتم العبث بدافي من قبل رسام غير معروف، تارة يقوم بتغيير المشهد، وتارة الصوت، وتارة يغير من دافي نفسه، في النهاية عندما يطالب دافي عن المسؤول لتلك التغييرات، تعود الكاميرا لتظهر باغز باني. في عام 1999، اختير العرض للدخول إلى سجلات الأفلام الوطنية للولايات المتحدة.

فريز فريلينغ استخدم نسخة دافي لجونز في شو بيز باغز، عندما كان الاثنان يقدمان فقرة مشتركة مع بعضهما، وعند خروجهما من المسرح يصفق الجمهور لدرجة أن دافي يظن أن التصفيق من أجله، فيخرج ويتوقف التصفيق بينما عندما يطل باغز يعود التصفيق بحرارة. بينما جعل مككمسون دافي في داكينغ ذا ديفل، يضطر للمخاطرة من أجل المال، عندما يلتقط تاز بعض النقود التي سقطت من دافي وهو في القفص، يدخل دافي محاولا استرداد ماله ضاربا تاز.

السنوات المتأخرة
ظهر دافي في فيلم من ورط الأرنب روجر  عام (1988)، مشاركا لقطة مع منافسه من ديزني دونالد داك، حيث يعزف الاثنان مقطوعة هانغرايان رابسودي نمبر 2. وبمناسبة ذكراه الخمسين، أنتجت وارنر براذرز فيلم ذا داكسورسيت (1987) كأول فيلم لووني تونز من إنتاجها بعد عقدين من الانقطاع. ظهر دافي في عدة أفلام أخرى مثل دافي داكس فنتاستيك آيلاند (1983)، دافي داك كواكباسترز (1988)، ثم عاد في الأدوار الرئيسية في سبيس جام (1996)، ولووني تونز: باك إن أكشن (2003)، حيث ظهر في الأخير بشخصية دافي الباحث عن المجد والأضواء.

ظهر دافي أيضا في القصص المصورة، عندما نشرت ديل كوميكس عدة كتب من القصص المصورة لدافي.

ممثلو أصوات دافي
 ميل بلانك
 جيف بيرغمان
 دي برادلي بيكر
 جو ألاسكي
 جيف بينيت (أتاك أوف ذا درونز)
 سأمويل فنسنت (بيبي لووني تونز)
 فرانك غورشن (سوبيريور داك)
 ميل تورمي (غناء دافي في نايت أوف ذا ليفينغ داك)
 بيل فارمر (روبوت تشكن)
 حسان حمدان (الدبلجة اللبنانية)
 محمد حداقي (الدبلجة السورية)

مراجع

وصلات خارجية

 دافي داك في قاعدة بيانات الإنترنت للأفلام
 دافي داك في موقع وارنر براذرز

بط خيالي
تيكس أفيري
شخصيات تجسيمية خيالية
شخصيات ذكور في الرسوم المتحركة
شخصيات ذكور في التلفاز
شخصيات رسوم متحركة
شخصيات لوني تونز
محتالون خياليون

دافي داك


14186 වර්ජිලියෝෆොස් යනු  දින 2053.2693352 ක (වසර 5.62 ක) කක්ෂ කාලාවර්තයක් සහිත ප්‍රධාන වළල්ලට අයත්  ක්ෂුද්‍ර ගහයෙකි.

මෙම ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයා සොයාගත්තේ 1998, දෙසැම්බර් 7 දිනදීය.

ආශ්‍රිත

ප්‍රධාන වළල්ලට අයත් ක්ෂුද්‍ර ග්‍රහයෝ
1998දී සොයාගත් තාරකා විද්‍යාත්මක වස්තු

14186 වර්ජිලියෝෆොස්


Túlio Lustosa Seixas Pinheiro (født 25. april 1976) er en tidligere brasiliansk fodboldspiller.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Brasilien

Túlio Lustosa Seixas Pinheiro


Kristian Kostov (  ; født 15. marts 2000) er en russisk-bulgarsk sanger, som repræsenterede Bulgarien ved Eurovision Song Contest 2017 med sangen "Beautiful Mess". Han opnåede en 2. plads i den europæiske sangkonkurrence og tabte til Salvador Sobral fra Portugal. Før Eurovision Song Contest deltog han i sæson 4 af den bulgarske udgave af X Factor, hvor han også fik en 2. plads, idet han tabte til Christiana Louizu.

Eksterne henvisninger

Sangere fra Bulgarien
Bulgariens Eurovision Song Contest-deltagere
Deltagere ved Eurovision Song Contest 2017

Kristian Kostov


The Gardeners' Chronicle & Agricultural Gazette (abreviado Gard. Chron.) fue una revista ilustrada de botánica que fue editada en Londres en 30 volúmenes entre los años 1841-1873. Fue reemplazada en el año 1874 por The Gardeners' Chronicle, new series.

Referencias

Enlaces externos
Descripción

Revistas de botánica
Revistas científicas del Reino Unido
Revistas desaparecidas del Reino Unido
Revistas científicas en inglés
Publicaciones fundadas en 1841


Uma rede nomológica é uma representação dos conceitos (construtos) de interesse em um estudo, suas manifestações observáveis e as inter-relações entre eles. O termo "nomológico" deriva do grego, que significa "regrado", ou em termos de filosofia da ciência, "semelhante à uma lei". Foi a visão de Cronbach e Meehl da validade de construto que, para fornecer evidências de que uma medida tem validade de construto, uma rede nomológica deve ser desenvolvida para sua medida.

Os elementos necessários de uma rede nomológica são:

 Pelo menos dois construtos;
 Uma ou mais proposições teóricas, especificando ligações entre construtos, por exemplo: "À medida que a idade aumenta, a perda de memória aumenta".
 Regras de correspondência, permitindo que cada construto seja medido empiricamente. Diz-se que tal regra "operacionaliza" o construto, como por exemplo na operacionalização: "Idade" é medida perguntando "quantos anos você tem?"
 As ligações empíricas representam hipóteses antes da coleta de dados, generalizações empíricas após a coleta de dados.

A evidência de validade baseada na validade nomológica é uma forma geral de validade de construto. É o grau em que um construto se comporta como deveria dentro de um sistema de construtos relacionados (a rede nomológica).

Veja também

 Consiliência

Referências

Validação

Rede Nomológica


Milka Tadić Mijović est une journaliste et activiste politique monténégrine, connue pour ses positions critiques sur le régime monténégrin et ses enquêtes sur la corruption politique.

Carrière
Milka Tadić étudie les sciences politiques à l'université de Belgrade.

Elle est l'une des cofondatrices et la directrice de Monitor, le premier journal hebdomadaire indépendant du Monténégro créé en 1990. Elle y a écrit de nombreux articles pour protéger les minorités ethniques et lutter contre la corruption. Tadić est la première journaliste du pays à être mise à pied pour ses critiques de la politique de l'homme d'État yougoslave Slobodan Milošević.

En 1990, Tadić cofonde également l'Association pour l'Initiative démocratique yougoslave (UJDI), considéré comme le premier mouvement politique indépendant entièrement yougoslave.

Depuis 2006 et l'indépendance du Monténégro, elle poursuit son combat malgré les menaces et le harcèlement judiciaire dont elle est victime.

L'année suivante, elle gagne le prix du meilleur article d'investigation.

L'ONG internationale Reporters sans frontières incluent Tadić dans leur liste des 100 héros de l'information en 2014.

Notes et références

Journaliste politique

Milka Tadić


වනාන්තර ආශ්‍රිත උද්‍යානකරණය (Woodland Gardening)

කෙන්ෆර්න් හා Plants for a future විසින් වනාන්තර උද්‍යානකරණය වචනය උකහා ගන්නා ලදී. හාට්ගේ පද්ධතියට වූ ප්‍රධාන විවේචනයක් වූයේ භාවිතා කරන ලද ශාක තෝරා ගැනීමයි. කැරට් වැනි වර්තමානයේ වවන බොහොමයක් සාම්ප්‍රදායික බෝග සූර්යාලෝකය අවශ්‍ය ශාක වන අතර ඒවා වඩා වැඩි ආවරණයකින් යුත් වනාන්තර උද්‍යාන පද්ධති සඳහා නිසි පරිදි තෝරා ගෙන නොතිබුණි. ෆර්න්ගේ අදහස වූයේ සාර්ථක සමෝෂ්ණ වනාන්තර උද්‍යානයක් සඳහා සෙවන දරා ගත හැකි ශාක විශාල පරාසයක් භාවිතා කිරීමට අවශ්‍ය බවයි. මේ නිසා Plants for a future විසින් එවැනි පද්ධතියට සුදුසු ශාක දත්ත ගොනුවක් නිර්මාණය කරන ලදී.

ඇග්‍රො ෆොරස්ට්‍රි රිසර්ච් ට්‍රස්ට් ආයතනය සතුව ඩෙවෝන්, ඩාටින්ග්ටන් හි ෂූමාකර් විද්‍යාලයට යාබදව අක්කර 2ක වනාන්තර උද්‍යානයක් ඇත. එහි දී වල් පැලවල වැවීම වැළැක්වීම සඳහා ඔවුන් විසින් භූමි ආවරණ ශාක බහුලව භාවිතා කරයි.

නිවර්ථන ප්‍රදේශවල ගොඩ නංවා ඇති ගෘහස්ථ උද්‍යාන පද්ධති, සමෝෂ්ණ දේශගුණවල දී භාවිතා කිරීම සුදුසු පරිදි සකසා ඇත් ද යන්න පිළිබඳව යම් විවේචනයක් පවතී.

References

http://en.wikipedia.org/wiki/Forest_gardening


ABBA The Museum, også kendt som Abbamuseet, er et privatejet museum om den svenske musikgruppe ABBA i kvarteret Konsthallen på Djurgården i Stockholm. Museet ligger i Kungliga nationalstadsparken.

Bygningen, der for størstedelens vedkommende er optaget af Backstage Hotel, blev tegnet af Johan Celsing og åbnede i foråret 2013. Indtil 2017 husede det desuden museet for musikinitiativet Swedish Music Hall of Fame.

Historie
Projektet blev startet i 2006 af Ewa Wigenheim og Ulf Westman. Planen var først at åbne et museum i Stora Tullhuset på Stadsgården i 2009 (det nuværende museum Fotografiska). Udstillingen blev i stedet først vist på en turné under nye ejere, efter at Wigenheim og Westman havde forladt projektet. Det nye projektnavn blev Abbaworld, der havde premiere i London i januar 2010. Udstillingen kom senere til Melbourne og Sydney i Australien og videre til Ungarn og Tjekkiet, inden den endte permanent i Stockholm.

Museet åbnede i Stockholm 7. maj 2013. Seksten måneder senere havde en halv million besøgt museet.

Bygningen
Byggeansøgningen til at opføre en permanent bygning på pladsen for den tidligere sommerrestaurant Lindgården blev indgivet af Parks & Resorts Scandinavia, der også driver forlystelsesparken Gröna Lund. Planen var til at begynde med, at museet skulle bygges sammen med nye attraktioner på den plads, der nu er Gröna Lunds parkeringsplads.

En tidligere lokalplan blev gennemgået af länsstyrelsen, der anførte i sin beslutning, at det var af "særskilt betydning at en ny bygning harmonerer med helhedsmiljøet, for ellers risikeres at eksisterende kulturhistorisk værdifuldt miljø kan blive skadet". En senere lokalplan, der indebar at den planlagte bygning mindskede i omfang, trådte i kraft i november 2011. Ejerne af den i stedet for den oprindeligt valgte grund var siden 2007 ejendomsselskabet Arcona, der også blev initiativtager til og bygherre for det nye hus.

Bygningen, der skulle blive stedet for et nyt hotel med cirka 50 værelser og "mulighed for at indrette lokaler til kulturformål", påbegyndtes i foråret 2012 efter tegninger fra Johan Celsing Arkitektkontor. Melody Hotel (nu Backstage Hotel) åbnede i april 2013 og museet 7. maj 2013. Bygningen har en L-formet grundplan og står syd for Liljevalchs konsthall. Nærheden til kunsthallen fra 1916 (tegnet af arkitekten Carl Bergsten) stillede ekstra høje krav til udformningen.

Bygningen har tre etager over jorden samt en tagetage. Hver etage er noget tilbagetrukken i forhold til de underliggende, hvilket giver bygningen en karakteristisk struktur. Facadebeklædningen består af malet massiv- og limtræ, der indrammer langsgående terrasser og glaspartier. Taget blev udført fladt og beklædt med sedumvækster. Adgangen til museet sker over gården fra Djurgårdsvägen. Museet disponerer over den indre del af stueetagen og kælderetagen, mens hotellet udnytter de øvrige tager. Husets bruttoareal er cirka 5.500 m².

Attraktioner og udstillinger

ABBA-medlemmet Björn Ulvaeus var aktivt engageret i udvalg, sammensætning og præsentation af udstillingsgenstande, og alle fire medlemmer af gruppen har bidraget med genstande til udstillingerne. Med en audioguide kan de besøgende lytte til medlemmernes beretninger og minder fra karrieren. Manuskriptet til lydguiden er skrevet specielt af Catherine Johnson, manuskriptforfatteren til musicalfilmen Mamma Mia. Samtlige ABBA-medlemmer har desuden mulighed for at ringe til en rød telefon i museet for at tale med besøgende.

Museet viser rekonstruerede miljøer knyttet til gruppen. I miljøerne vises originale genstande fra gruppens karriere, og interaktive indslag giver besøgende mulighed for for eksempel selv at prøve at optræde på scenen med gruppen, synge i studio eller svare på en quiz. Alle resultater kan hentes via en stregkode på entrebilletten. Blandt de rekonstruerede miljøer findes Polar Studios, hvor ABBA indspillede sange fra 1978. Der står et klaver, der er forbundet med et klaver i Benny Anderssons nuværende studio. Når Andersson spiller i sit studio, begynder museets klaver også at spille. Desuden vises der miljøer fra svenske folkeparker, sangskriverhytten Viggsö og Stikkan Andersons kontor i Stockholm.

I tilslutning museet er der en museumsbutik og en restaurant, som tilhører hotellet.

Eksterne henvisninger

Officiel hjemmeside

Kilder
Utställninggar - En ABBA Upplevelse. Læst 23. oktober 2022.

Noter

The Museum
Museer i Stockholm
Etableret i 2013

ABBA The Museum


Küdinghoven, Almanya'nın Kuzey Ren-Vestfalya eyaletinde, Bonn kentine bağlı semt. Beuel idari merkezine bağlıdır. Ennert doğa koruma bölgesinin batısında yer alır. LiKüRa olarak anılan ve Limperich, Küdinghoven ve Ramersdorf-Bonn semtlerinden meydana gelen bölgenin merkezini oluşturur.

Dış bağlantılar
 Küdinghoven

Küdinghoven


Marabou er sænskur súkkulaðiframleiðandi í eigu Mondelez International.

Saga
Árið 1916 var Marabou stofnað af Norðmanninum Johan Throne-Holst. Hann hafði áður stofnað norska súkkulaðiframleiðandann Freia. Framleiðsla byrjaði árið 1919 í Sundbyberg í Svíþjóð. Á árunum 1941 til 1962 var Marabou í eigu Findus.

Freia keypti Marabou árið 1990 og fyrirtækið var endurstofnað sem Freia-Marabou. Norsk Hydro, Procordia Foods og Paulig voru meðal helstu eigenda. Kraft General Foods (sem seinna varð að Mondelez International) keypti Freia-Marabou árið 1993 fyrir þrjá milljarða norskra króna. Bæði Freia og Marabou eru enn til en eru nú tvö aðskilinn vörumerki.

Sænsk fyrirtæki
Stofnað 1916

Marabou


Seyhan Sevinç (d. 1977, Solhan), Türk gazeteci ve yazardır.

İlk, orta ve lise öğrenimini Muş'ta tamamladı. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Gazetecilik bölümünden mezun oldu. Profesyonel gazeteciliğe Yenişafak Gazetesi'nde başladı. Buradan kısa bir süre sonra ayrılarak Sabah Gazetesi'ne geçti. 2002 yılında Sabah'tan ayrılan bir grupla birlikte yeni kurulan Vatan Gazetesi'ne geçti. 2013'e kadar Vatan Gazetesi'nde muhabir ve editör olarak çalıştı. Mayıs 2013'te Anadolu Ajansı'na (AA) geçti.

20. yüzyıl Türk gazetecileri
21. yüzyıl Türk gazetecileri
20. yüzyıl Türk yazarları
21. yüzyıl Türk yazarları
Resim aranan yazarlar
1977 doğumlular
Yaşayan insanlar

Seyhan Sevinç


Simeon Bellison, né le  à Moscou et mort le  à New York, est un clarinettiste et compositeur russe naturalisé américain, après s'être installé aux États-Unis en 1921.

Biographie
Fils d'un chef de musique, Simeon Bellison commence à étudier la clarinette avec son père à l'âge de 9 ans. Environ un an plus tard, il rejoint de façon précoce non seulement la fanfare des pompiers volontaires de son père, mais aussi plusieurs fanfares militaires.

Lorsque le directeur du conservatoire et futur chef d'orchestre de l'Orchestre philharmonique de New York, Vassili Safonov, entend jouer Simeon Bellison, âgé de 11 ans, il s'arrange pour que le jeune prodige rejoigne la classe de clarinette du professeur Joseph Friedrich au conservatoire de Moscou. Après sept ans d'études, Simeon obtient son diplôme avec les honneurs et commence sa carrière de musicien et d'enseignant.

Il obtient rapidement des postes de première clarinette dans les meilleurs orchestres symphoniques et d'opéra à Moscou et à Petrograd à partir de 1904.

Vers 1902, Simeon Bellison commence à partir en tournée et à organiser plusieurs ensembles de chambre.

Il écrit un court roman dénommé Jivoglot, une œuvre de fiction autobiographique, publiée en feuilleton dans la revue The Clarinet ; il raconte les aventures d'un musicien itinérant ballotté par un ensemble d'entrepreneurs, d'imprésarios et d'agents - une histoire que semblent revivre les musiciens en tournée de toutes les époques, tout en donnant son regard culturel sur la Russie de la fin du tsarisme.

Vers 1918, Simeon Bellison part pour une tournée mondiale avec formation de chambre Zimro (« chant » en hébreu), constitué d'un quatuor à cordes (avec notamment  au violoncelle), d'une clarinette et d'un piano. Cette tournée lui a  permis d'éviter les troubles politiques et économiques de la Russie après la révolution.

En 1920, la tournée passant par les États-Unis reçoit de bonnes critiques. On propose alors à Simeon Bellison le poste de première clarinette au New York Philharmonic, poste qu'il occupera jusqu'au printemps 1948. Au cours de cette nouvelle carrière, il s'associe à un grand nombre d'ensembles de chambre aux États-Unis et au Canada, et se produit également comme soliste avec des chefs d'orchestre respectés aux États-Unis, au Canada, en Europe et en Asie.

Installé à New York, Simeon Bellison enseigne à de nombreux élèves venant des États-Unis et d'Europe, comme à Benny Goodman ou . Il est naturalisé américain en 1921.

Arrangeur pour clarinette largement publié et organisateur, Simeon Bellison crée un chœur de clarinettes (incluant des femmes et toute la famille des clarinettes) à New York ; de huit membres au départ, la taille du groupe est passée à 75 membres en 1948. Cet ensemble a effectué avec succès une tournée aux États-Unis en 1927. Les archives en ligne du Philharmonique contiennent des documents relatifs à la direction par Bellison de son ensemble de clarinettes parrainé par le Philharmonique, notamment diverses clarinettes appartenant au Philharmonique pour l'usage du groupe, des polices d'assurance et la vente de nombre d'entre elles en 1943.

Après avoir joué comme première clarinette dans le célèbre ensemble new-yorkais de Bellison, il obtient le poste de première clarinette à l'Orchestre philharmonique de Los Angeles, jouant pendant de nombreuses années sous la direction de chefs d'orchestre légendaires.

Il transmet à sa fille  son style et sa sonorité ; elle deviendra clarinettiste principale de l'Orchestre philharmonique de Los Angeles.

Il jouait sur des clarinettes en système Oehler.

Simeon Bellison décéde à New York en 1953.

Les archives de Simeon Bellison et de l'ensemble Zimro sont conservées à la bibliothèque de l'Académie de musique Rubin à Jérusalem.

Ouverture sur des thèmes juifs de Prokofiev

À la mi-octobre 1919, Sergei Prokofiev écrit dans son journal : « Cherniavsky et Bellison montraient des thèmes juifs, certains semblaient flasques, mais d'autres assez bons. En prenant le matériel et en rentrant chez moi, j'ai immédiatement décidé d'écrire une Ouverture sur des thèmes juifs pour piano, quatuor et clarinette, c'est-à-dire pour leur ensemble. J'ai travaillé toute la journée et à la fin, j'avais avalé toute l'ouverture. Pas encore beaucoup de détails, bien sûr, mais le squelette entier. Si maintenant en deux jours pour le mettre en ordre et le sonoriser, il sortirait assez vite. » Il s'agit de la première œuvre du compositeur pour ensemble de chambre.

L' ouverture sur des thèmes juifs, op. 34, a été créée par l'ensemble Zimro au Bohemian Club de New York le 2 février 1920. Prokofiev était au piano. Puis, au cours de la même année 1920, l'ouverture a été représentée avec succès le 22 mars à Chicago et le 2 avril à Baltimore.

En 1934, Prokofiev a arrangé l'ouverture pour une exécution pour orchestre, la désignant dans le recueil de ses œuvres comme Op. 34 bis. La partition de l' Ouverture sur des thèmes juifs, Op. 34, a été publiée par A. Gutheil en 1922, et sa version pour orchestre symphonique, Op. 34 bis, y a été publiée en 1935.

Enregistrements
 Recordings of the Mozart Clarinet Quintet, Concert Rondo and Beethoven's Don Giovanni Variations re-released on the Grenadillamusic.com label
 William G. King, The Philharmonic-Symphony Orchestra of New York, (New York, 1940)
The Simeon Bellison Clarinet Legacy [double CD]

Notes et références

Bibliographie
  Pamela Weston, More Clarinet Virtuosi of the Past, , Fentone Music Limited, 1982, .

Liens externes

Clarinettiste russe
Clarinettiste classique américain
Naissance à Moscou
Naissance en septembre 1881
Décès en mai 1953
Décès à New York
Décès à 71 ans

Simeon Bellison


Luiz Pasquali (Gaurama, 15 de dezembro de 1933) é um psicólogo, pedagogo e filósofo brasileiro, reconhecido por suas contribuições para a pesquisa em Psicometria e  Avaliação Psicológica e outras áreas como Psicologia Social, Psicologia Organizacional e Avaliação Educacional. É Professor Emérito da Universidade de Brasília (UnB). Destaca-se pela vasta publicação de artigos, livros e capítulos de livros, pela construção de diversos testes psicológicos, pela validação de testes estrangeiros para o Brasil, pela formação de docentes, pesquisadores e psicólogos de alto nível e pela colaboração para a organização e desenvolvimento do ensino de pós-graduação e pesquisa científica em Psicologia no Brasil.

Formação Acadêmica e Atuação Profissional
Pasquali se graduou em Filosofia (1957, Instituto Franciscano de Filosofia, Paraná), Pedagogia (1961, Universidade Católica de Petrópolis, Rio de Janeiro) e Psicologia (1966, Universidade Católica de Lovaina, na Bélgica. Também na Université Catholique de Louvain, realizou o mestrado (1967), defendendo a dissertação Symbolization of the image of God by the parental images: Genetic and differential study, e o doutorado (1970), defendendo a tese "The parental images and the concept of God: Formulation of an instrument of measure in the psychology of religion" sob orientação de Antoine Vergote, pesquisador eminente na área de psicologia da religião.

Em 1970 mudou-se para os Estados Unidos. Após um tempo trabalhando como arquivista em uma fábrica de envelopes para se sustentar, Pasquali começou a trabalhar como professor e pesquisador no Departamento de Psicologia na Grand Valley State University. Retornou ao Brasil em 1974, atuando inicialmente na Pontifícia Universidade Católica do Rio Grande do Sul (PUCRS).

Na UnB, tornou-se Professor Titular em 1991 e aposentou-se em 2004, permanecendo vinculado como Pesquisador Associado Sênior do PSTO. Além do Instituto de Psicologia, Pasquali prestou serviços técnicos especializados para o Centro de Seleção e Promoção de Eventos (antigo CESPE, atual CEBRASPE). Pelo CESPE, atuou na condução de concursos públicos para como instituições de segurança pública  e outros órgãos públicos de várias Unidades da Federação, além de processos seletivos e vestibulares e treinamentos e pesquisa em avaliação. Em 2006, foi recebeu o título honorífico de professor emérito.

Legado
Pasquali foi fundador do Laboratório de Psicologia, Avaliação e Medidas (LabPAM) na Universidade de Brasília (UnB) em 1987, laboratório pioneiro na pesquisa em psicometria no Brasil. O LabPAM abrigou diversos pesquisadores eminentes na área, bem como foi espaço de formação de mestres e doutores que atuam em diferentes áreas por todas as regiões do país. Em 1997, fundou do Instituto Brasileiro de Avaliação Psicológica (IBAP), com outros 26 membros, tornando-se seu primeiro Presidente. Em 2002, fundou a revista Avaliação Psicológica, no âmbito do IBAP. Em 1993, Pasquali fez a introdução da teoria de resposta ao item (TRI) no Brasil ao analisar os dados do SAEB de 1990. Pasquali publicou mais de 78 artigos científicos, 37 capítulos de livros e 31 livros. Foi editor, membro do corpo editorial e revisor de mais de uma dezena de periódicos científicos.

Ligações externas
 Entrevista de Luiz Pasquali ao Instituto Brasileiro de Avaliação Psicológica (IBAP)
 Currículo de Luiz Pasquali

Psicólogos do Rio Grande do Sul
Naturais de Gaurama
Pedagogos do Rio Grande do Sul
Filósofos do Rio Grande do Sul

Luiz Pasquali


Walter Melon, Fox Kids ve Jetix'te yayınlanan Saban Entertainment yapımı 52 bölümlük çizgi dizi. Bir dizi kahramanın başına kötü bir şey gelirse hemen Walter Melon'a telefon edip durumunu söyler. Walter Melon gerekirse yardımcısı Bitterbug ile yerini alır.

2001'de The Walt Disney Company'in Saban Entertainment'i de içeren Fox Kids Worlwide'ı satın almasıyla dizinin mülkiyeti Disney'e geçti. Buna rağmen dizi Disney+'ta yer almamaktadır.

Konusu
Walter Melon adlı bir dublör acil durumlarda yardım isteyenlerin yerine geçerek onların yapacakları işleri yerine getirir. Walter Melon'un yanında her zaman yardımcısı olur. Walter Melon pek akıllı sayılmadığı için yardımcısının katkıları sayesinde görevleri tamamlar. Görevler ise her zaman ilginç ve tehlikelidir. Görevlerde kahramanların başına pek çok iş gelir. Diğer çizgi filmlerde de yer alan bazı kahramanların adları şu biçimde farklılık göstermektedir:
 Spiderman → Araccnoman
 Doctor Octopus → Doctor Octopat
 Kedi Kadın → Fare Kadın

Kurgusal erkek karakterler
Jetix

Walter Melon


François Walthéry (fæddur 17.janúar 1946) er belgískur myndasöguteiknari og -höfundur. Hann starfaði lengi á myndasögublaðinu Sval (f. Spirou), m.a. sem aðstoðarmaður Peyo, höfundar Strumpanna. Hann teiknaði að hluta nokkrar bækur um Strumpana, Steina sterka og Hinrik og Hagbarð sem komið hafa út á íslensku. Walthéry er þó líklega þekktastur fyrir myndasögur sínar um flugfreyjuna Natösju (f. Natacha) sem hófu göngu sína árið 1970, en þær hafa ekki verið þýddar á íslensku. Natasja er ein fyrsta kvenhetjan sem birtist á síðum myndasögublaðsins Svals.

Heimildir
 François Walthéry; grein á myndasöguvefnum Lambiek.net

Belgískir myndasöguhöfundar

François Walthéry


De Nederlandske Antiller deltog første gang i olympiske lege under sommer-OL 1952 i Helsingfors og deltog i de fleste sommerlege indtil nationens opløsning 10. oktober 2010. Nationen deltog to gange i vinterlegene, i 1988 i Calgary og 1992 i Albertville.

Efter nationens opløsning deltog udøvere fra de fem øer i sommer-OL 2012 i London som uafhængige deltagere under olympisk flag.

Medaljeoversigt

Eksterne henvisninger
 Nederlandske Antillers OL-statistik  på Sports-reference.com

Nederlandske Antiller ved sommer-OL
Nederlandske Antiller ved vinter-OL
OL

Nederlandske Antiller ved OL


His Majesty's Solicitor General for England and Wales, known informally as the Solicitor General, is one of the law officers of the Crown in the government of the United Kingdom. They are the deputy of the Attorney General, whose duty is to advise the Crown and Cabinet on the law. They can exercise the powers of the Attorney General in the Attorney General's absence. Despite the title, the position is usually held by a barrister as opposed to a solicitor.

There is also a Solicitor General for Scotland, who is the deputy of the Lord Advocate.  As well as the Sovereign's Solicitor General, the Prince of Wales and a Queen consort (when the Sovereign is male) are also entitled to have an Attorney and Solicitor General, though the present Prince of Wales has only an Attorney General and no Solicitor General.

The Solicitor General is addressed in court as "Mr Solicitor" or "Ms Solicitor". The Solicitor General is shadowed by the Shadow Solicitor General who sits on the Official Opposition frontbench.

The role is held by Michael Tomlinson, who was appointed by Prime Minister Liz Truss on 7 September 2022.

Solicitors-General of England (and Wales), 1461–present

15th century
incomplete
Richard Fowler 1461–1470
Richard Page 1470-1483
Thomas Lynon 1483–1485
Andrew Dimmock 1485–1503

16th century

Thomas Lucas 1503–1507
John Ernley 1507–1514
John Port 1514–1521
Richard Lyster 1521–1525
Christopher Hales 1525–1531
Baldwin Mallet 1531–1533
Richard Rich 1533–1536
William Whorwood 1536–1540
Henry Bradshaw 1540–1545
Edward Griffin 1545–1552
John Gosnold 1552–1553
William Cordell 1553–1557
Richard Weston 1557–1559
William Rosewell 1559–1566
Richard Onslow 1566–1569
Sir Thomas Bromley 1569–1579
Sir John Popham 1579–1581
Sir Thomas Egerton 1581–1592
Sir Edward Coke 1592–1594
Thomas Fleming 1595–1604

17th century

Sir John Doderidge 1604–1607
Sir Francis Bacon 1607–1613
Henry Yelverton 1613–1617
Sir Thomas Coventry 1617–1621
Sir Robert Heath 1621–1625
Sir Richard Shelton 1625–1634
Sir Edward Littleton 1634–1640
Sir Edward Herbert 1640–1641
Oliver St John 1641–1643 (continued to 1648 under parliament)
Sir Thomas Gardiner 1643–1645
Sir Geoffrey Palmer 1645–1649
Edmund Prideaux 1648–1649
John Cooke 1649–1650
Robert Reynolds 1650–1654
William Ellis 1654–1660
Sir Heneage Finch 1660–1670
Sir Edward Turnor 1670–1671
Sir Francis North 1671–1673
Sir William Jones 1673–1674
Sir Francis Winnington 1674–1679
Heneage Finch 1679–1686
Sir Thomas Powys 1686–1687
Sir William Williams 1687–1689
Sir George Treby 1689
Sir John Somers 1689–1692
Sir Thomas Trevor 1692–1695
Sir John Hawles 1695–1702

18th century

Sir Simon Harcourt 1702–1707
Sir James Montagu 1707–1708
Robert Eyre 1708–1710
Sir Robert Raymond 1710–1714
Nicholas Lechmere 1714–1715
John Fortescue Aland 1715–1717
Sir William Thomson 1717–1720
Sir Philip Yorke 1720–1724
Sir Clement Wearg 1724–1725
Charles Talbot 1726–1733
Sir Dudley Ryder 1733–1737
John Strange 1737–1742
William Murray 1742–1754
Sir Richard Lloyd 1754–1756
Charles Yorke 1756–1762
Sir Fletcher Norton 1762–1763
William de Grey 1763–1766
Edward Willes 1766–1768
John Dunning 1768–1770
Edward Thurlow 1770–1771
Alexander Wedderburn 1771–1778
James Wallace 1778–1780
James Mansfield 1780–1782
John Lee 1782
Richard Pepper Arden 1782–1783
John Lee 1783
James Mansfield 1783
Richard Pepper Arden 1783–1784
Archibald Macdonald 1784–1788
Sir John Scott 1788–1793
Sir John Mitford 1793–1799
Sir William Grant 1799–1801

19th century

Spencer Perceval 1801–1802
Sir Thomas Manners-Sutton 1802–1805
Sir Vicary Gibbs 1805–1806
Sir Samuel Romilly 1806–1807
Sir Thomas Plumer 1807–1812
Sir William Garrow 1812–1813
Sir Robert Dallas 1813
Sir Samuel Shepherd 1813–1817
Sir Robert Gifford 1817–1819
Sir John Copley 1819–1824
Sir Charles Wetherell 1824–1826
Sir Nicholas Conyngham Tindal 1826–1829
Sir Edward Sugden 1829–1830
Sir William Horne 1830–1832
Sir John Campbell 1832–1834
Sir Charles Pepys 1834
Sir Robert Rolfe 1834
William Webb Follett 1834–1835
Robert Rolfe 1835–1839
Sir Thomas Wilde 1839–1841
Sir William Webb Follett 1841–1844
Sir Frederic Thesiger 1844–1845
Sir Fitzroy Kelly 1845–1846
John Jervis 1846
Sir David Dundas 1846–1848
Sir John Romilly 1848–1850
Sir Alexander Cockburn 1850–1851
Sir William Page Wood 1851–1852
Sir Fitzroy Kelly 1852
Sir Richard Bethell 1852–1856
James Stuart-Wortley 1856–1857
Sir Henry Singer Keating 1857–1858
Sir Hugh Cairns 1858–1859
Sir Henry Singer Keating 1859
Sir William Atherton 1859–1861
Sir Roundell Palmer 1861–1863
Sir Robert Collier 1863–1866
Sir William Bovill 1866
Sir John Burgess Karslake 1866–1867
Sir Charles Jasper Selwyn 1867–1868
Sir William Brett 1868
Sir Richard Baggallay 1868
Sir John Coleridge 1868–1871
Sir George Jessel 1871–1873
Sir Henry James 1873
Sir William Harcourt 1873–1874
Sir Richard Baggallay 1874
Sir John Holker 1874–1875
Sir Hardinge Giffard 1875–1880
Sir Farrer Herschell 1880–1885
Sir John Eldon Gorst 1885–1886
Sir Horace Davey 1886
Sir Edward Clarke 1886–1892
Sir John Rigby 1892–1894
Sir Robert Reid 1894
Sir Frank Lockwood 1894–1895
Sir Robert Finlay 1895–1900

20th century

2001–present
Colour key (for political parties):

See also

 Solicitor general
 Attorney General for England and Wales
 Law officers of the Crown

References

British lawyers
 Solicitor
Law Officers of the Crown in the United Kingdom
Lists of government ministers of the United Kingdom

Solicitors

Solicitor General for England and Wales


Cave Spring est une ville américaine située dans le comté de Floyd, en Géorgie. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Municipalité en Géorgie (États-Unis)
Comté de Floyd (Géorgie)

Cave Spring (Géorgie)