Le trafic sexuel au Japon est la traite des êtres humains à des fins d'exploitation sexuelle et d'esclavage qui se produit dans le pays. Le Japon est un pays d'origine, de destination et de transit pour les personnes victimes de la traite sexuelle.

Les citoyens japonais, principalement des femmes et des filles, sont victimes de trafic sexuel au Japon et, dans une moindre mesure, à l'étranger. Les victimes étrangères sont victimes de la traite à des fins sexuelles dans le pays. Les enfants, les mineurs et les personnes issues de familles en situation de pauvreté sont particulièrement vulnérables au trafic sexuel. Les victimes de la traite sexuelle sont trompées, menacées, et contraintes à la prostitution. Leurs passeports et documents bancaires sont souvent confisqués. La servitude pour dettes est souvent utilisée. Ils souffrent de traumatismes physiques et psychologiques. Un certain nombre contractent des maladies sexuellement transmissibles à la suite d'un viol et vivent dans des conditions généralement médiocres. Certaines victimes secourues sont confrontées à l'ostracisme, à la dépression, et ou se suicident. La sextorsion en ligne et la création de pornographie de viol forcée sont des problèmes.

Les trafiquants, hommes et femmes, au Japon viennent d'horizons très divers et de toutes les classes sociales. Les trafiquants sont souvent membres ou facilités par des syndicats du crime, y compris les yakuza ou bōryokudan. Le trafic sexuel est lié aux industries du divertissement et du tourisme au Japon, et les femmes et les filles sont également victimes de la traite vers des entreprises s'adressant aux militaires et aux sous-traitants des Forces américaines au Japon. Les trafiquants utilisent les sites Internet, les e-mails et les applications pour attirer les victimes. Des ressortissants japonais se livrent au trafic cybersexuel.

L'ampleur du trafic sexuel au Japon est difficile à connaître en raison de la nature souterraine des crimes liés au trafic sexuel, du fait que seule une petite minorité des cas sont signalés aux autorités et d'autres facteurs. Le gouvernement japonais est critiqué pour son manque d'efforts et de lois contre le trafic sexuel. Certains responsables japonais sont accusés d'être apathiques sur la question.

Types

Exploitation des enfants
Les filles, y compris les fugueuses, sont attirées, contraintes ou forcées à se prostituer au Japon. La création et la vente de pornographie enfantine au Japon est un problème omniprésent.

Certains étudiants japonais deviennent des enfants prostitués dans des entreprises de "rencontres au lycée" à Tokyo et dans d'autres villes. Ces entreprises de rencontres sont connues sous le nom de "", qui est l'une des pratiques représentatives de l'exploitation sexuelle au Japon. Il s'agit d'une entreprise de rencontres rémunérées où les filles fournissent individuellement des services de rencontres à des hommes japonais moyennant des frais. Le "business JK" offre des "options cachées" et attire un grand nombre de lycéennes pour gagner de l'argent supplémentaire. Les preuves suggèrent que ces activités de rencontres sont des étapes préparatoires à des formes potentielles de prostitution et de maltraitance des enfants, cependant, ce type d'entreprise semble être socialement accepté et toléré. Selon le rapport 2018 sur la traite des personnes, 137 "business JK" sont identifiés et non fermées, 69 personnes sont arrêtées pour avoir participé à des activités criminelles entourant le "business JK".

Akihabara est considéré comme une plaque tournante du trafic sexuel d'enfants.

Fausses promesses d'opportunités de travail
Outre les jeunes femmes et filles japonaises, les femmes étrangères qui travaillent ou migrent vers le Japon sont également vulnérables à l'exploitation sexuelle, en particulier celles du Cambodge, de Thaïlande et des Philippines. Ces victimes sont souvent attirées par de fausses promesses d'opportunités de travail au Japon et arrivent avec des visas de court séjour. Une fois arrivées au Japon, elles sont ensuite contraints au travail du sexe, cependant, leur implication dans l'industrie du divertissement pour adultes est généralement considérée comme volontaire, quelle que soit leur situation. Les facteurs tels que l'intimidation psychologique, les barrières linguistiques et les différences culturelles font que les femmes étrangères sont dans une position plus vulnérable.

Escroqueries aux modèles
Les citoyennes japonaises, en plus des femmes étrangères, sont trompées par des individus malveillants qui prétendent être des agents de mannequins. Les victimes sont alors convaincues de signer de faux contrats, les obligeant légalement à participer à la prostitution et à la production de pornographie. Si les victimes tentent de refuser, les agents les menaceraient de payer des pénalités ou de révéler les vidéos à la famille de la victime. Les victimes sont également obligées de signer des contrats par lesquels elles renoncent à certains droits légaux, tels que les droits d'auteur des films dans lesquels elles sont représentées.

Efforts de lutte contre le trafic sexuel

Organisations non-gouvernementales
Lighthouse: Center for Human Trafficking Victims, une organisation à but non lucratif basée à Tokyo, travaille pour sauver et aider les victimes de la traite sexuelle au Japon, en les aidant à trouver des conseils juridiques, un abri et des soins médicaux. L'organisation crée et distribue du matériel de sensibilisation à la traite des êtres humains, notamment un manga intitulé Blue Heart.

Colabo mène également des efforts de lutte contre le trafic sexuel dans le pays.

Réponse du gouvernement
Les autorités japonaises prennent des mesures d'application de la loi contre le trafic sexuel d'adultes et d'enfants. La loi sur la sécurité de l'emploi (ESA) et la loi sur les normes du travail (LSA) criminalisent toutes deux le travail forcé, protègent la liberté mentale et physique des travailleurs et servent de mesure contre le trafic sexuel. La "Loi sur la réglementation et la répression des activités liées à la prostitution et à la pornographie des enfants et à la protection des enfants" criminalise l'exploitation sexuelle commerciale d'un enfant, y compris l'achat ou la vente d'enfants aux fins de production de pornographie ou de prostitution d'enfants. Le , une décision du cabinet est prise "Concernant les politiques de base sur les activités relatives aux mesures contre l'exploitation sexuelle des enfants". Cette décision visait à éradiquer la victimisation sexuelle des enfants résultant de la prostitution des enfants et de la production de pornographie mettant en scène des enfants. La Commission nationale de la sécurité publique est désignée pour régir l'ensemble des mesures contre l'exploitation sexuelle des enfants. La police travaille également en étroite collaboration avec les ministères et les autorités concernés pour réprimer les délits liés à la prostitution des enfants. Sept grandes préfectures maintiennent des ordonnances interdisant le "business JK", interdisant aux filles de moins de 18 ans de travailler dans des services de rencontres rémunérés ou obligeant les propriétaires de "business JK" à enregistrer leurs listes d'employés auprès des commissions locales de sécurité publique.

Notes et références

Sexualité au Japon
Trafic sexuel
Criminalité au Japon

Trafic sexuel au Japon


FK Skopje (Fudbalski klub Skopje; Skopje, makedonski ФК Скопjе) je nogometni klub iz Skoplja, Regija Skoplje, Sjeverna Makedonija.
U sezoni 2021./22. "Skopje" se natječe u "Prvoj makedonskoj nogometnoj ligi".

O klubu
Klub je osnovan 1960. godine u skopskom naselju Avtokomanda pod imenom "Industrijalec", a nakon nekoliko godina se spaja s klubom "Metalec" u FK "MIK" ("Metalska Industrija Kale"). "MIK" u "Makedonsku republičku ligu" ulazi 1965. godine, koju osvaja 1970. godine i sljedeće dvije sezone je član "Druge savezne lige - Istok", te potom pretežno igra u republičkoj ligi. 1972. godine dolazi do promjene imena u SK "Skopje", a potom u FK "Skopje".
Osamostaljenjem Makedonije (od 2019. godine Sjeverna Makedonija), "Skopje" pretežno igra u "Drugoj makedonskoj ligi", uz četiri sezone (do 2020./21.) u "Prvoj Makedonskoj ligi".

Stadion
Klub nastupa na stadionu "Avtokomanda", ali često, pogotovo u "Prvoj ligi" koristi stadion "Železarnica"

Uspjesi

nakon 1992.
 Druga makedonska liga
 prvak: 1996./97. (Zapad)
 doprvak: 2009./10., 2016./17., 2018./19.

 Treća makedonska liga - Sjever
 prvak: 2002./03.

do 1992.
 Makedonska republička liga
 prvak: 1969./70.
 doprvak: 1968./69.

 Podsavezna liga Skoplje
 prvak: 1962./63.

Pregled plasmana

Poznati igrači

Poznati treneri

Unutarnje poveznice

Vanjske poveznice
  macedonianfootball.com, Skopje
  int.soccerway.com, FK Skopje
  worldfootball.net, FK Skopje
  transfermarkt.com, FK Skopje

Izvori

  globalsportsarchive.com, FK Skopje, pristupljeno 14. rujna 2020.
   en.eufo.de, FK Skopje, pristupljeno 14. rujna 2020.
  foot.dk, FK Skopje , pristupljeno 14. rujna 2020.
  futbolas.lietuvai.lt, FK Skopje, ristupljeno 14. rujna 2020.
 Bratislav Stojanović, Dragiša Kovačević: Jugoslovenski fudbalski klubovi, Beograd, 1977., UDK: 061.237(497.1):796.332, str. 282

Sjevernomakedonski nogometni klubovi
Nogomet u Skoplju

FK Skopje


Duuaenrê est un vizir sous Mykérinos pendant la .

Biographie

Douaenrê est le fils du roi Khéphren et de la reine  et donc le petit-fils du pharaon Khéops.

Ses titres incluent ceux de « fils du roi de son corps » (sȝ nswt n Xt=f), « prince héréditaire » (jrj-pat), « comte » (Ḥȝtj-a), « vizir » (tȝjtj), « scribe du livre divin » (sš mḏȝt-nṯr), « bouche de Nekhen » (r nxn).

Sépulture

Douaenrê a été enterré dans le mastaba G 5110 à Gizeh. Le mastaba contient un couloir et une salle. Dans le couloir, Douaenrê est représenté avec des assistants et des textes d'offrandes. La salle contient des scènes montrant Douaenrê et des assistants apportant des offrandes et des animaux. Un fils est représenté dans une scène montrant la présentation de bétail. Un sarcophage en granit rouge sans inscription a été découvert dans le puits du mastaba par Ernesto Schiaparelli, et se trouve maintenant au Musée de Turin.

Un fragment de calcaire trouvé dans les débris mentionne les noms de Ioufi et Perneb qui auraient été les surveillants de l'équipe d'ouvriers qui construisait le mastaba.

Voir aussi

Notes et références

Index égyptologique
Enfant royal de l'Égypte antique
Vizir de l'Égypte antique
IVe dynastie égyptienne
Douaenre

Douaenrê


An Sesleria araratica in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Kit Tan. An Sesleria araratica in nahilalakip ha genus nga Sesleria, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Sesleria

Sesleria araratica


Halilbağı, Eskişehir ilinin Beylikova ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya
Eskişehir iline 73 km, Beylikova ilçesine 12 km uzaklıktadır.

Nüfus

Kaynakça

Beylikova'nın mahalleleri

Halilbağı, Beylikova


Le Festival de cinéma européen des Arcs 2021,  du festival, se déroule du  au .

Déroulement et faits marquants
Le palmarès est dévoilé le  : la Flèche de Cristal est décernée au film 107 Mothers (Cenzorka) de Peter Kerekes. Le Grand prix du jury est décerné à Captain Volkonogov Escaped de Natalia Merkoulova et Alexeï Tchoupov.

Jury

Longs métrages
 Michel Hazanavicius (président du jury) : réalisateur
 Camille : auteure-compositrice-interprète
 Eric Judor : acteur, humoriste et réalisateur
 Laetitia Dosch : actrice
 Tania de Montaigne : auteure de romans et d'essais
 Sidse Babett Knudsen : actrice

Courts métrages
 Rachel Lang (présidente du jury) : actrice
 Alma Jodorowsky : actrice, chanteuse et réalisatrice
 Christa Théret : actrice
 Hugo Becker : acteur
 Samuel Prat : producteur de films
 Sandor Funtek : acteur
 Zoé Wittock : scénariste et réalisatrice

Sélection

En compétition

Avant-premières

Playtime

Hauteur

Focus

Palmarès
 Flèche de Cristal : 107 Mothers de Peter Kerekes
 Grand Prix du Jury : Captain Volkonogov Escaped de Natalia Merkoulova et Alexeï Tchoupov
 Prix du Public : Hive de Blerta Basholli
 Prix d'Interprétation : Swamy Rotolo pour son rôle dans A Chiara et Laure Calamy pour son rôle dans À plein temps
 Prix de la Meilleure musique originale : Alex Baranowski pour True Things
 Prix de la Meilleure photographie : Renato Berta pour Il buco
 Prix du Jury Presse : A Chiara de Jonas Carpignano
 Prix du Jury Jeune : Hive de Blerta Basholli
 Prix Cineuropa : À plein temps de Éric Gravel
 Prix du meilleur court métrage : Sprötch de Xavier Seron

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Festival de cinéma européen des Arcs

Liens externes
 Site du festival

Festival des Arcs
Les Arcs


Madres Paralelas  é um filme espanhol de 2021, do gênero drama, escrito e dirigido por Pedro Almodóvar. É estrelado por Penélope Cruz e Milena Smit. e apresenta Aitana Sánchez-Gijón, Israel Elejalde, Julieta Serrano e Rossy de Palma em papeis coadjuvantes.

Teve sua estreia no 78º Festival Internacional de Cinema de Veneza em 1 de setembro de 2021, onde Penélope Cruz foi premiada com a Coppa Volpi de melhor atriz. Foi lançado nos cinemas na Espanha em 8 de outubro de 2021 pela Sony Pictures Releasing International. Também foi exibido no Festival de Cinema de Nova Iorque no mesmo dia.

Elenco

Recepção da crítica
No Rotten Tomatoes, o filme detém um índice de 97% de aprovação com base em 111 críticas, com uma nota média de 8,40/10. O consenso dos críticos do site diz: "Um fórum brilhante para o talento de Penélope Cruz, Madres paralelas reafirma os prazeres familiares do cinema de Almodóvar enquanto prova que ele ainda é capaz de crescer". No Metacritic, o filme tem uma pontuação média ponderada de 87 em 100, com base em 33 avaliações, indicando "aclamação universal".

Filmes da Espanha de 2021
Filmes em língua espanhola
Filmes de drama da Espanha
Filmes gravados em Madrid
Filmes ambientados em Madrid
Filmes com temática LGBT de 2021
Filmes com temática LGBT da Espanha
Filmes dirigidos por Pedro Almodóvar

Madres paralelas


Indenfor datalogi beskriver sandtidsdatabehandling (eng. real-time computing forkortet RTC) hardwaresystemer og softwaresystemer underkastet en "sandtidsbegrænsning", fx fra hændelse til en systemresponse.
Sandtidsprogrammer skal garantere response indenfor en specificeret tidsbegrænsning.
Korrektheden af disse typer af systemer afhænger af tidsmæssige aspekter såvel som der funktionelle aspekter. Sandtid responser forstås ofte at være i størrelsen millisekunder - og nogle gange mikrosekunder. Et system som ikke er specificeret som at arbejde i sandtid kan ikke garantere en response indenfor en given tidsramme, selvom typiske eller forventede responsetider kan være opgivne.

Se også
 Sandtidsstyresystem

Kilder/referencer

Eksterne henvisninger
 IEEE Technical Committee on Real-Time Systems
 Euromicro Technical Committee on Real-time Systems
 The What, Where and Why of Real-Time Simulation

Sandtidsdatabehandling


Aderus truncaticeps é uma espécie de inseto besouro da família Aderidae. Foi descrita cientificamente por Maurice Pic em 1928.

Distribuição geográfica
Habita em Tonquim (Vietname).

Referências

truncaticeps
Insetos descritos em 1928
Fauna do Vietname
Espécies descritas por Maurice Pic

Aderus truncaticeps


The World and the Woman é um filme mudo estadunidense de 1916, do gênero drama, dirigido por Frank Lloyd e Eugene Moore, e estrelado por Jeanne Eagels como uma prostituta que busca uma segunda chance na cidade. O roteiro de Philip Lonergan e William C. deMille foi baseado na peça teatral homônima de 1914, de Hubert Henry Davies.

A história de Hubert Henry Davies foi transformada em filme em 1917 como "Outcast", com Ann Murdock; depois como "Outcast" (1922), estrelado por Elsie Ferguson, a mesma atriz que interpretou o papel principal nos palcos da Broadway. A história foi adaptada novamente em 1928, também como "Outcast", dessa vez estrelada por Corinne Griffith. A peça teatral também foi a base para "The Girl from 10th Avenue" (1935), primeiro filme sonoro feito a partir desse mesmo roteiro. Foi estrelado por Bette Davis e lançado pela Warner Bros.

O filme está disponível em DVD e on-line.

Sinopse
Mary (Jeanne Eagels), uma prostituta, é contratada por Harry Bradley (Boyd Marshall) para fingir ser uma empregada doméstica em seu chalé em Adirondack, mas as ações de Harry eventualmente a forçam a buscar refúgio com uma das famílias locais que passaram a amar e admirá-la. Quando a filha de Jim Rollins (Wayne Arey), Sunny (Ethelmary Oakland), cai da escada em uma festa, o médico diz que ela não sobreviverá. Mary, em busca de conforto, começa a praticar sua fé e, por meio de seus poderes, manifestados na forma de uma visão beatífica, tenta fazer com que o estado de saúde de Sunny melhore.

Elenco
 Jeanne Eagels como Mary
 Boyd Marshall como Harry Bradley
 Thomas A. Curran como James Palmer
 Grace DeCarlton como Sra. Rollins
 Wayne Arey como Jim Rollins
 Carey L. Hastings como Anna Graham
 Ethelmary Oakland como Sunny

Ligações externas

Filmes dos Estados Unidos de 1916
Filmes mudos
Filmes perdidos
Filmes mudos dos Estados Unidos
Filmes de drama dos Estados Unidos
Filmes de drama da década de 1910
Filmes dirigidos por Frank Lloyd
Filmes baseados em peças de teatro
Filmes baseados em obras de autores do Reino Unido
Filmes sobre prostituição
Filmes em preto e branco
Filmes em língua inglesa

The World and the Woman


Takanori Chiaki (født 19. juli 1987) er en japansk fodboldspiller, som spiller for den japanske fodboldklub SC Sagamihara.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Takanori Chiaki


Nagylózs (em : Losing) é um município da Hungria, situado no condado de Győr-Moson-Sopron. Tem  de área e sua população em 2015 foi estimada em 1.027 habitantes.

Localidades de Győr-Moson-Sopron

Nagylózs


Kürtün, Samsun ilinin Çarşamba ilçesine bağlı bir mahalledir.

Coğrafya
Samsun iline 45 km, Çarşamba ilçesine 10 km uzaklıktadır.

Nüfus

Çarşamba'nın mahalleleri

Kürtün, Çarşamba


ඌව නිදහස් අරගලය (නොහොත් 1817-1818 මහා කැරැල්ල) බ්‍රිතාන්‍ය පාලනයට එරෙහිව පැන නැග්ගේය. එකල බ්‍රිතාන්‍ය ආණ්ඩුකාරයා වූයේ රොබට් බ්‍රවුන්රිග් ය. කලින් ස්වාධීන රාජ්‍යයක්ව පැවති උඩරට ඒ වන විට පාලනය කරමින් සිටියේ බ්‍රිතාන්‍යයන් විසිණි. එම රාජ්‍යයට ඌව පළාත ද ඇතුළත්ව තිබුණි.

මෙම නිදහස් අරගලයෙහි නායකයන් වූයේ විල්බාවේ (නොහොත් දොරේ සාමී) සහ කැප්පෙටිපොල දිසාවේය. මෙයින් විල්බාවේට නායක්කර් වංශික රාජ උරුමයක් තිබුණේය. කැප්පෙටිපොල අද පවා සිහිපත් කෙරෙන සිංහල නායකයෙකි. ඔහු මුලදී ඉංග්‍රීසීන් විසින් යවන ලද්දේ නිදහස් අරගලය මැඩ පැවැත්වීම සඳහාය. කැප්පෙටිපොල රෝගාතුරවීමට පෙර විරුවෝ මාතලේ සහ නුවර අල්ලා ගත්හ. පසුව කැප්පිටිපොල අල්ලා ගත් බ්‍රිතාන්‍යයෝ ඔහුගේ හිස ගසා දමනු ලැබීය. ඔහුගේ හිස් කබල අසාමාන්‍ය එකක් විය. එය සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා පළල් වූයේය. එනිසාම පරීක්ෂණ පිණිස එය බ්‍රිතාන්‍යයට යවන ලදී. නිදහසෙන් පසු නැවත එය ශ්‍රී ලංකාවට ලැබුණු අතර දැනට එය මහනුවර කෞතුකාගාරයේ තැන්පත් කර ඇත.

නිදහස් අරගලය මැඩ පැවැත්වූ දරුණු ආකාරය සුවිශේෂී විය. පසු කලෙක වියට්නාම් යුද්ධයෙහි ද දැකිය හැකි වූ "සොයා ගොස් විනාශ කරනු" න්‍යාය මෙහිදී ද භාවිතා විය. ජනතාවට ඔවුන්ගේ නිවාස, දේපළ, හරකා බාන කොටින්ම කිවහොත් නිවසේ පාවිච්චියට තිබූ ලුණු ටික පවා අහිමි විය. ශ්‍රී ලංකාවේ ඒ වන විට 'සහල් බඳුන' නමින් හැඳින්වුණු ඌව - වෙල්ලස්ස පළාත්වල තිබුණු වාරි මාර්ග ක්‍රම, ක්‍රමානුකූලව විනාශ කරන ලදී.නිදහස් අරගලයට පසු බදුල්ලේ ඒජන්තවරයෙකු වූ හර්බට් වයිට් (Herbert White) ගේ "ජර්නල් ඔෆ් ඌව" (Journal of UVA) කෘතියේ ඔහු මෙසේ සටහන් කර ඇත. "නිදහස් අරගලයෙන් පසු ඌවේ ජනතාව ගැන හෝ වගා සංවර්ධනයක් ගැන හෝ නියම තත්වය කීමට සාක්ෂි කිසිවක් ඉතිරි වී නොතිබුණු බව කණගාටුවෙන් සඳහන් කළ යුතුය. නිදහස් අරගලය පළමු ඌවේ තිබුණු නියම තත්වය පිළිබඳ තීරණයකට ඒමට නව පාලකයින්ට නොහැකි වී තිබුණි. ඒ බව පැහැදිළි වන්නේ එසේ කළ බවට කිසිදු සාක්ෂියක් සොයා ගැනීමට නැති හෙයිණි. දහස් ගණනක් මිය ගියා වුවද ඔවුහු නිර්භීත සහ දක්ෂ සටන් කාමීන් වූහ. යුද්ධයෙන් පසු ඉතිරි වූ ජනගහණයෙන් 4/5 ක් ළමයි ගැහැණු සහ මහලු අය වූහ. යුද්ධයෙන් වූ විනාශය අසීමිත විය. කෙටියෙන් කිවහොත් ජනතාවට ඔවුන්ගේ ජීවිත මෙන්ම සියලු වටිනා දේපළ අහිමි විය. දැනට පවා ඌව යළි යථා තත්වයට පැමිණ ඇද්දැයි සැක සහිතය".

ඌව නිදහස් අරගලය


An Alloteropsis cimicina in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Carl von Linné, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Otto Stapf. An Alloteropsis cimicina in nahilalakip ha genus nga Alloteropsis, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Alloteropsis

Alloteropsis cimicina


Marius Müller-Westernhagen (født 6. december 1948 i Düsseldorf), senere også kun Westernhagen, er en tysk rockmusiker og skuespiller.

Med cirka 11,2 millioner solgte albummer, er han en af de mest succesrige tyske musikere.

Hans far var skuespilleren Hans Müller-Westernhagen.

Diskografi
 1975: Das erste Mal
 1976: Bittersüß
 1977: Ganz allein krieg ich's nicht hin
 1978: Mit Pfefferminz bin ich dein Prinz
 1980: Sekt oder Selters
 1981: Stinker
 1982: Das Herz eines Boxers
 1983: Geiler is' schon
 1984: Die Sonne so rot
 1985: Laß uns leben – 13 Balladen
 1986: Lausige Zeiten
 1987: Westernhagen
 1989: Halleluja
 1990: Live
 1992: Jaja
 1994: Affentheater
 1996: Keine Zeit (soundtrack til filmen Keine Zeit)
 1998: Radio Maria
 2000: So weit ... – Best of
 2002: In den Wahnsinn
 2005: Nahaufnahme
 2009: Williamsburg
 2011: Hottentottenmusik (live)
 2014: Alphatier
 2016: MTV Unplugged

Udvalgt filmografi
 1976: Verlorenes Leben, som Wenzel Sigorski
 1977: Aufforderung zum Tanz (tv-film), som Theo Gromberg
 1978: Das zweite Erwachen der Christa Klages, som Werner Wiedemann
 1980: Theo gegen den Rest der Welt, som Theo Gromberg
 1982: Der Mann auf der Mauer, som Arnulf Kabe
 1984: Der Schneemann, som Dorn
 1987: Der Madonna-Mann, som Martin Graves

Kilder

Eksterne henvisninger
 Officiel hjemmeside

Rockmusikere fra Tyskland
Sangere fra Tyskland
Sangskrivere fra Tyskland
Skuespillere fra Tyskland

Marius Müller-Westernhagen


In particle physics, the hypercharge (a portmanteau of hyperonic and charge) Y of a particle is a quantum number conserved under the strong interaction. The concept of hypercharge provides a single charge operator that accounts for properties of isospin, electric charge, and flavour. The hypercharge is useful to classify hadrons; the similarly named weak hypercharge has an analogous role in the electroweak interaction.

Definition
Hypercharge is one of two quantum numbers of the SU(3) model of hadrons, alongside isospin . The isospin alone was sufficient for two quark flavours — namely  and  — whereas presently 6 flavours of quarks are known.

SU(3) weight diagrams (see below) are 2 dimensional, with the coordinates referring to two quantum numbers:  (also known as ), which is the  component of isospin, and , which is the hypercharge (defined by strangeness , charm , bottomness , topness , and baryon number ). Mathematically, hypercharge is

Strong interactions conserve hypercharge (and weak hypercharge), but weak interactions do not.

Relation with electric charge and isospin

The Gell-Mann–Nishijima formula relates isospin and electric charge

where I3 is the third component of isospin and Q is the particle's charge.

Isospin creates multiplets of particles whose average charge is related to the hypercharge by:

since the hypercharge is the same for all members of a multiplet, and the average of the I3 values is 0.

These definitions in their original form hold only for the three lightest quarks.

SU(3) model in relation to hypercharge
The SU(2) model has multiplets characterized by a quantum number J, which is the total angular momentum. Each multiplet consists of  substates with equally-spaced values of Jz, forming a symmetric arrangement seen in atomic spectra and isospin. This formalizes the observation that certain strong baryon decays were not observed, leading to the prediction of the mass, strangeness and charge of the  baryon.

The SU(3) has supermultiplets containing SU(2) multiplets. SU(3) now needs two numbers to specify all its sub-states which are denoted by λ1 and λ2.

 specifies the number of points in the topmost side of the hexagon while  specifies the number of points on the bottom side.

Examples
 The nucleon group (protons with  and neutrons with ) have an average charge of , so they both have hypercharge  (since baryon number  and ). From the Gell-Mann–Nishijima formula we know that proton has isospin  while neutron has
 This also works for quarks: For the up quark, with a charge of , and an  of , we deduce a hypercharge of , due to its baryon number (since three quarks make a baryon, each quark has a baryon number of ).
 For a strange quark, with electric charge , a baryon number of , and strangeness −1, we get a hypercharge  so we deduce that  That means that a strange quark makes an isospin singlet of its own (the same happens with charm, bottom and top quarks), while up and down constitute an isospin doublet.
 All other quarks have hypercharge .

Practical obsolescence
Hypercharge was a concept developed in the 1960s, to organize groups of particles in the "particle zoo" and to develop ad hoc conservation laws based on their observed transformations. With the advent of the quark model, it is now obvious that strong hypercharge, , is the following combination of the numbers of up (), down (), strange (), charm (), top () and bottom ():

In modern descriptions of hadron interaction, it has become more obvious to draw Feynman diagrams that trace through the individual constituent quarks (which are conserved) composing the interacting baryons and mesons, rather than bothering to count strong hypercharge quantum numbers. Weak hypercharge, however, remains an essential part of understanding the electroweak interaction.

References

Nuclear physics
Quarks
Standard Model
Electroweak theory

he:היפרמטען

Hypercharge


Fellowship of the Royal Society (FRS, ForMemRS and HonFRS) is an award granted by the Fellows of the Royal Society of London to individuals who have made a "substantial contribution to the improvement of natural knowledge, including mathematics, engineering science, and medical science".

Fellowship of the Society, the oldest known scientific academy in continuous existence, is a significant honour. It has been awarded to many eminent scientists throughout history, including Isaac Newton (1672), Charles Babbage (1816),  Michael Faraday (1824), Charles Darwin (1839), Ernest Rutherford (1903), Srinivasa Ramanujan (1918), Albert Einstein (1921), Paul Dirac (1930), Winston Churchill (1941), Subrahmanyan Chandrasekhar (1944), Dorothy Hodgkin (1947), Alan Turing (1951), Lise Meitner (1955) and Francis Crick (1959). More recently, fellowship has been awarded to Stephen Hawking (1974), David Attenborough (1983), Tim Hunt (1991), Elizabeth Blackburn (1992), Raghunath Mashelkar (1998), Tim Berners-Lee (2001), Venki Ramakrishnan (2003), Atta-ur-Rahman (2006), Andre Geim (2007), James Dyson (2015), Ajay Kumar Sood (2015), Subhash Khot (2017), Elon Musk (2018), Elaine Fuchs (2019) and around 8,000 others in total, including over 280 Nobel Laureates since 1900. , there are approximately 1,689 living Fellows, Foreign and Honorary Members, of whom 85 are Nobel Laureates.

Fellowship of the Royal Society has been described by The Guardian as "the equivalent of a lifetime achievement Oscar" with several institutions celebrating their announcement each year.

Fellowships

Up to 60 new Fellows (FRS), honorary (HonFRS) and foreign members (ForMemRS) are elected annually in late April or early May, from a pool of around 700 proposed candidates each year. New Fellows can only be nominated by existing Fellows for one of the fellowships described below:

Fellow

Every year, up to 52 new fellows are elected from the United Kingdom, the rest of the Commonwealth of Nations and Ireland, which make up around 90% of the society. Each candidate is considered on their merits and can be proposed from any sector of the scientific community. Fellows are elected for life on the basis of excellence in science and are entitled to use the post-nominal letters FRS.

Foreign member

Every year, fellows elect up to ten new foreign members. Like fellows, foreign members are elected for life through peer review on the basis of excellence in science. , there are around 165 foreign members, who are entitled to use the post-nominal ForMemRS.

Honorary fellow

Honorary Fellowship is an honorary academic title awarded to candidates who have given distinguished service to the cause of science, but do not have the kind of scientific achievements required of Fellows or Foreign Members. Honorary Fellows include the World Health Organization's Director-General Tedros Adhanom Ghebreyesus (2022), Bill Bryson (2013), Melvyn Bragg (2010), Robin Saxby (2015), David Sainsbury, Baron Sainsbury of Turville (2008), Onora O'Neill (2007), John Maddox (2000), Patrick Moore (2001) and Lisa Jardine (2015). Honorary Fellows are entitled to use the post nominal letters HonFRS.

Former statute 12 fellowships

Statute 12 is a legacy mechanism for electing members before official honorary membership existed in 1997. Fellows elected under statute 12 include David Attenborough (1983) and John Palmer, 4th Earl of Selborne (1991).

Royal Fellow
The Council of the Royal Society can recommend members of the British royal family for election as Royal Fellow of the Royal Society.  there are four royal fellows:
 Charles III, elected 1978
Anne, Princess Royal, elected 1987
Prince Edward, Duke of Kent, elected 1990
William, Prince of Wales, elected 2009

Elizabeth II was not a Royal Fellow, but provided her patronage to the society, as all reigning British monarchs have done since Charles II of England. Prince Philip, Duke of Edinburgh (1951) was elected under statute 12, not as a Royal Fellow.

Election of new fellows
The election of new fellows is announced annually in May, after their nomination and a period of peer-reviewed selection.

Nomination
Each candidate for Fellowship or Foreign Membership is nominated by two Fellows of the Royal Society (a proposer and a seconder), who sign a certificate of proposal. Previously, nominations required at least five fellows to support each nomination by the proposer, which was criticised for supposedly establishing an old boy network and elitist gentlemen's club. The certificate of election (see for example) includes a statement of the principal grounds on which the proposal is being made. There is no limit on the number of nominations made each year. In 2015, there were 654 candidates for election as Fellows and 106 candidates for Foreign Membership.

Selection
The Council of the Royal Society oversees the selection process and appoints 10 subject area committees, known as Sectional Committees, to recommend the strongest candidates for election to the Fellowship. The final list of up to 52 Fellowship candidates and up to 10 Foreign Membership candidates is confirmed by the Council in April, and a secret ballot of Fellows is held at a meeting in May. A candidate is elected if they secure two-thirds of votes of those Fellows voting.

An indicative allocation of 18 Fellowships can be allocated to candidates from Physical Sciences and Biological Sciences; and up to 10 from Applied Sciences, Human Sciences and Joint Physical and Biological Sciences. A further maximum of six can be 'Honorary', 'General' or 'Royal' Fellows. Nominations for Fellowship are peer reviewed by Sectional Committees, each with at least 12 members and a Chair (all of whom are Fellows of the Royal Society). Members of the 10 Sectional Committees change every three years to mitigate in-group bias. Each Sectional Committee covers different specialist areas including:

 Computer science
 Mathematics
 Astronomy and physics
 Chemistry
 Engineering
 Earth science and environmental science
 Molecules of Life
 Cell biology
 Multicellular organisms
 Patterns in Populations

Admission
New Fellows are admitted to the Society at a formal admissions day ceremony held annually in July, when they sign the Charter Book and the Obligation which reads:
"We who have hereunto subscribed, do hereby promise, that we will endeavour to promote the good of the Royal Society of London for Improving Natural Knowledge, and to pursue the ends for which the same was founded; that we will carry out, as far as we are able, those actions requested of us in the name of the Council; and that we will observe the Statutes and Standing Orders of the said Society. Provided that, whensoever any of us shall signify to the President under our hands, that we desire to withdraw from the Society, we shall be free from this Obligation for the future".

Since 2014, portraits of Fellows at the admissions ceremony have been published without copyright restrictions in Wikimedia Commons under a more permissive Creative Commons license which allows wider re-use.

Research Fellowships and other awards

In addition to the main fellowships of the Royal Society (FRS, ForMemRS & HonFRS), other fellowships are available which are applied for by individuals, rather than through election. These fellowships are research grant awards and holders are known as Royal Society Research Fellows.
 University research fellowships (URFs): Royal Society University Research Fellowships are for outstanding scientists in the UK who are in the early stages of their research career and have the potential to become leaders in their field. Previous holders of URFs to have been elected FRS at a later date include Richard Borcherds (1994), Jean Beggs (1998), Frances Ashcroft (1999), Athene Donald (1999) and John Pethica (1999). More recent awardees include Terri Attwood, Sarah-Jayne Blakemore, Brian Cox, Sarah Bridle, Shahn Majid, Tanya Monro, Beth Shapiro, David J. Wales and Katherine Willis.
 Royal Society Leverhulme Trust senior research fellowships are for scientists who would benefit from a period of full-time research without teaching and administrative duties, supported by the Leverhulme Trust.
 Newton advanced fellowships provide established international researchers with an opportunity to develop the research strengths and capabilities of their research group. These are provided by the Newton Fund as part of the UK's official development assistance.
 Industry fellowships are for academic scientists who want to work on a collaborative project with industry, and for scientists in industry who want to work on a collaborative project with an academic organisation.
 Dorothy Hodgkin fellowships are for outstanding scientists in the UK at an early stage of their research career who require a flexible working pattern due to personal circumstances. These fellowships are named after Dorothy Hodgkin.

In addition to the award of Fellowship (FRS, HonFRS & ForMemRS) and the Research Fellowships described above, several other awards, lectures and medals of the Royal Society are also given.

See also
Royal Society
List of fellows of the Royal Society
List of female fellows of the Royal Society
Royal Fellow of the Royal Society

References

External links

 Database of current fellows
 Database of past fellows

Academic awards
Fellows of learned societies of the United Kingdom
Royal Society
1663 establishments in England

Fellow of the Royal Society


Šinobus je lagano željezničko vozilo koji dijeli mnoge aspekte svoje konstrukcije s autobusom, obično ima karoseriju autobusa (izvornu ili modificiranu) i četiri kotača na fiksnoj osnovi, umjesto na okretnim postoljima. Prvobitno dizajnirani i razvijeni tijekom 1930-ih, šinobusi su evoluirali, dobivajući karakteristike slične lakim motornim vagonima.

Šinobusi su dizajnirani za korištenje posebno na slabo prometnim prugama, ili u gradskom željezničkom prometu.
Najviše su se koristili u zemljama kao što su Njemačka, Italija, Francuska, Ujedinjeno Kraljevstvo i Švedska.

Danas se šinobusi zamjenjuju modernim dizajnom lakih DMU šinskih vagona, te lakom gradskom željeznicom. Moderni dizel-električni šinski vagoni, koji se mogu pokretati spojeni kao više jedinica, poput Stadlera RS1, RegioSprintera od Siemensa ili nasljednika Siemens Desira, dijele ulogu i specifikacije sa šinobusima, (iako s poboljšanjima u pogledu buke, niskopodnog dizajna, učinkovitosti goriva, brzine i drugih mjera), ali za njih se obično više ne koristi izraz "šinobus".

Izvori

Vanjske poveznice

 Project «El Expreso Panamericano»

Željeznička vozila

Šinobus


تعرف كذلك بجزيرة شجر الصندل،وهي الجزيرة الثانية من حيث المساحة في جمهورية فيجي بعد جزيرة فيتي ليفو.

الجغرافيا
تقع إلى الشمال من أكبر جزيرة في جمهورية فيجي فيتي ليفو على مسافة تقدر ب 64 كم، تقدر مساحة فانواليفو ب 5,587 كم2 وبعدد سكان يقدر ب 130,000 نسمة.

السكان والنشاط الاقتصادي
تعتبر مدينة لاباسا أكبر مدينة في فانوا ليفو من حيث السكان حيث يقدر سكانها حوالي 28,000 نسمة.

السياسة
توجد فيها 3 محافظات هي : بووا في الغرب، ماكواتا في الشمال الشرقي، كاكاودروف في الجنوب الشرقي وهذه المحافظات تكون القسم الشمالي لفيجي.

التاريخ
أول مستكشف أوروبي استكشفها هو المستكشف الهولندي أبل تاسمان عام 1643م، ثم بعد ذلك زارها المستكشف ويليام بليغ عام 1789م في طريقه إلى تيمور حيث قامت مجموعة من طاقمه بالتمرد عليه ونفيه مع بعض الرجال الذين بقوا مخلصين له إلى هذه الجزيرة أين قام باستكشاف تفاصيلها عام 1797م.
مع بداية عام 1805 بدأ التجار يستكشفونها بحثا عن شجر الصندل الغالي الثمن.

انظر أيضًا
 موالا

المصدر
 http://en.wikivoyage.org/wiki/Vanua_Levu

مراجع

مناطق الطيور الهامة في فيجي
جزر فيجي
فيجي

فانوا ليفو


Colombiansk chachalaca (Ortalis columbiana) er en hønsefugl, der lever i Colombia.

Noter
  Avibase - the world bird database

Eksterne henvisninger

Hønsefugle
Colombias fugle

Colombiansk chachalaca


El Museo Municipal de Montcada es un museu municipal de Montcada i Reixac fundado en 1982 y ubicado desde 2003 en el antiguo ayuntamiento de la villa. Su objectivo es recuperar, conservar i protegir el patrimonio histórico local. De su fondo destacan los hallazgos provenientes del yacimiento íbero de Les Maleses, ubicado en el parque de la Sierra de Marina. Cuenta con una exposición permanente dividida en cinco ámbitos: medio natural, mineralogía y paleontología; prehistoria; mundo ibérico; Montcada medieval y moderna y, por último, Montcada contemporánea.

Descripción
El museo abre por primera vez sus puertas el año 1982 en unas dependéncias municipales situadas en la calle Julio García. Surge de un proyecto de investigación y didáctica sobre el yacimiento íbero de Les Maleses y ante la necesidad de preservar los materiales arqueológicos procedentes de ese yacimiento. El Museo a la vez recoge el sentir de la población  de recuperar, conservar y  proteger el patrimonio histórico local. El año 1987 se amplia el Museo y es trasladado al piso superior del mismo edificio hasta el año 2003 que se inaugura  el nuevo Museo municipal en la antigua casa    municipal,  situada en la calle Mayor con un discurso museográfico moderno y actualizado.

La llegada en el 2015 del Dr. Danilo Montcada  comportó  la entrada de múltiples donaciones,  documentos, numismática y diversos objetos pertenecientes a él y a su familia. El 24 de abril de 2018 ante la necesidad de presentarlas a la población y de una actualización del discurso museográfico se procede a la remodelación de las diferentes salas del museo.

En esta última actualización se tuvo en cuenta la adecuación del discurso museográfico al público infantil, además de la integración del programa de accesibilidad museística universal "La Mirada Táctica". Esta ofrece al visitante con diversidad sensorial recursos museográficos que facilitan entender el discurso museográfico: cartelas en Braïlle, audiovisuales subtitulados con intérprete de signos, maqueta táctil del yacimiento íbero de Maleses.

El museo desarrolla un amplio número de actividades, destacando los talleres, visitas guiadas e itinerarios a diferentes lugares de interés histórico de nuestra localidad: poblado íbero de les Maleses, edificio de las Aguas, la Montcada Modernista, el Rec, muchas de ellas teatralizadas.

En el marco de las conferencias destacaremos las que se realizan permanentemente con motivo de la presentación de los resultados de la campaña de excavación en verano, el día Internacional de los Museos o la Semana de la Ciéncia. Finalmente a estas actividades añadiremos "La Fiesta Ibera" durante la fiesta Mayor y donde se recrean momentos de la vida de los antiguos habitantes.

Paralelamente a la actividad difusora del patrimonio, el Museo desarrolla una actividad investigadora sobre la historia local: el yacimiento de Les Maleses, el castillo de Moncada y sobre un ámbito más específico de la iconografía clásica. El museo está integrado en la Red de Museos Locales de la Diputación de Barcelona.

La asociación Amigos del Museo se funda el 8 de mayo de 1996 con la finalidad de apoyar y colaborar en la difusión del trabajo del museo y de su patrimonio cultural.

Galería

Referencias

Enlaces externos

 Actividades del museo en el sitio del Ayuntamiento
 Web del Museo más grande de Cataluña

Montcada
Municipal de Montcada
Municipal de Montcada
Moncada y Reixach

Museo Municipal de Montcada


العبّاس بن مرداس السلمي كنيته أبو الهيثم، صحابي وشاعر فارس يعد من المخضرمين، من سادات قومه بني سليم ، أدرك الجاهلية والإسلام، وكان من المؤلفة قلوبهم، قال المزي في كتابه تهذيب الكمال "ونزل عباس بن مرداس الباديةَ بناحية البصرة".

نسبه
هو العباس بن مرداس ابن أبي عامر بن حارثة بن عبد قيس بن رفاعة بن الحارث بن بهثة بن سليم بن منصور بن عكرمة بن خصفة بن قيس عيلان بن مضر بن نزار بن معد بن عدنان. أسلم قبل فتح مكة ووافى الرسول محمد  في تسعمائة من قومه بني سليم على الخيول والقنا والدروع الظاهرة ليحضروا مع رسول الله  فتح مكة.

وكان أبوه مرداس شريكًا ومصافيًا لحرب بن أمية القرشي وقتلتهما جميعًا الجن وخبرهما معروف عند أهل الأخبار، وذكروا أن ثلاثة نفر ذهبوا على وجوههم فهاموا ولم يوجدوا ولم يسمع لهم بأثر: طالب بن أبي طالب وسنان بن أبي حارثة المري ومرداس بن أبي عامر أبو عباس بن مرداس.

وكان «من المؤلفة قلوبهم، وممن حسن إسلامه منهم»، وكان ممن انبعث في خاطرهم روح الإيمان بالدين الإسلامي حينما حرق صنمه ضماراً معلناً إسلامه.
كنيته أبو الهيثم، صحابي وشاعر فارس يعد من المخضرمين، من سادات قومه، أدرك الجاهلية والإسلام، وكان من المؤلفة قلوبهم، ويدعى فارس العُبْيد بالتصغير، وهو فرسه، وكان بدوياً قحاً، قال محمد بن عمر "لم يسكن مكة ولا المدينة، وكان يغزو مع النبي ويرجع إلى بلاد قومه، وكان ينزل بوادي البصرة، ويأتي البصرة كثيراً روى عنه البصريون، وبقية ولده ببادية البصرة، وقد نزل قوم منهم البصرة، وكان ممن ذم الخمر وحرمها في الجاهلية، ومات في خلافة عمر نحو سنة 18هـ.

من مواقفه مع الرسول صلى الله عليه وسلم
 ورد في كتاب «تاريخ مدينة دمشق وذكر فضلها وتسمية من حلها من الأماثل» ل«أبي القاسم علي بن الحسن ابن هبة الله بن عبد الله الشافعي»: أخبرنا محمد بن عمر، قال حدثني عكرمة بن فروخ السلمي، عن معاوية بن جاهمة بن العباس بن مرداس قال، قال عباس بن مرداس: لقيته، وهو يسير حين هبط من المشلل، ونحن في آلة الحرب، والحديد ظاهر علينا، والخيل تنازعنا الأعنة، فصففنا لرسول الله، وإلى جنبه أبو بكر، وعمر، فقال رسول الله يا عيينة، هذه بنو سليم قد حضرت، بما ترى من العدة، والعدد، فقال يا رسول الله جاءهم داعيك ولم يأتني، أما والله إن قومي لمعدون مؤدون في الكراع، والسلاح، وإنهم لأحلاس الخيل، ورجال الحرب، ورماة الحدق، فقال عباس بن مرداس أقصر أيها الرجل، فوالله إنك لتعلم أنا أفرس على متون الخيل، وأطعن بالقنا، وأضرب بالمشرفية منك ومن قومك، فقال عيينة كذبت، وخنت، لنحن أولى بما ذكرت منك، قد عرفته لنا العرب قاطبة، فأومى إليهما النبي بيده حتى سكتا.
 وقال أخبرنا محمد بن عمر قال حدثنا عبد الرحمن بن أبي الزناد قال أعطى رسول الله  العباس بن مرداس مع من أعطى من المؤلفة قلوبهم فأعطاه أربعة من الإبل فقال العباس:

قال: فرفع أبو بكر أبياته إلى النبي  فقال النبي للعباس: أرأيت قولك أصبح نهبي ونهب العبيد بين الأقرع وعيينه، فقال أبو بكر بأبي وأمي يا رسول الله ليس هكذا قال، فقال كيف قال، فأنشده أبو بكر كما قال عباس، فقال النبي ، سواء، ما يضرك بدأت بالأقرع، أو بعيينة، فقال أبو بكر بأبي أنت ما أنت بشاعر ولا راوية، ولا ينبغي لك، فقال رسول الله، اقطعوا عني لسانه، ففزع منها أناس، وقالوا أمر بعباس يمثل به، فأعطاه مائة من الإبل، ويقال خمسين من الإبل.

قال ابن إسحاق: فقال رسول الله: اذهبوا به، فاقطعوا عني لسانه، فأعطوه حتى رضي فكان ذلك قطع لسانه الذي أمر به رسول الله.

قصة إسلامه
كان دخوله إلى الإسلام بعد رؤية رآها في منامه نهض بعدها حارقاً صنمه ضماراً ومعلناً إسلامه.

ويقال عن هذا الحدث أنه كان لوالد عباس صنماً من الحجر يدعى ضماراً أوصى ولده عند وفاته أن يعبده، فإذا بعباس يوماً يسمع منادياً من جوف ضمار يقول:

ابن مرداس أشجع الناس في شعره
سأل عبد الملك بن مروان ذات مرة جلسائه من أشجع الناس في شعره، فتكلموا في ذلك فقالوا أشجع الناس العباس بن مرداس في قوله:

ذريته يرجع نسبها إلى سليم ومن نسل العباس بن مرداس السلمي.

انظر أيضاً
شارع ابن مرداس

المراجع
 نداء الإيمان موقع كل المسلمين.

طالع كذلك
ابن مرداس (شارع)

شعراء مخضرمون
صحابة
صفحات تحتاج تصنيف سنة الولادة
فرسان العرب
قادة الفتح الإسلامي
وفيات 18 هـ
أشخاص من البصرة

العباس بن مرداس


Ceviz, Juglandaceae (cevizgiller) familyasının Juglans cinsinden, tek tüysü yaprakları karşılıklı dizilmiş ve aromatik kokulu ağaç türlerinin ve bu ağaçların meyvelerinin ortak adı.

Kışın yaprağını döken ağaçlardır. Genç sürgünlerin özü bölmelidir. Tomurcuklar az sayıda pullarla örtülmüştür. Yaprakçıkların kenarları bazı türlerde ince dişli, bazıları ise düzdür (tam kenarlı). Yaprakçık sayısı türlere göre (3) 5-23 arasında değişir.

Çiçekler bir evciklidir. Erkek çiçekler bir önceki yılın sürgünlerinde yan durumlu, aşağıya sarkan kedicik halinde kurul oluşturur. Kurullar dallanmamıştır. Her bir erkek çiçeğin 1 brahte, 2 brahtecik ile 3-4 loplu bir çevre yaprağı (çanak) vardır. Etamin sayısı 7-105'tir. Dişi çiçekler ise yeni sürgünlerin ucunda terminal (tepede) durumlu dik duran 2-8 çiçekli fakir kurullar oluşturur. Dişi çiçeğinde 1 brahte, 2 brahtecik, 4 loplu çevre yaprağı vardır. Bunlar ovaryumla kaynaşmıştır, yalnız uçları serbesttir. Ovaryum alt durumludur; etli kalın 2 stigması oldukça gelişmiştir.

Sonbaharda olgunlaşan büyük çekirdekli sulu meyvenin iç kısmı 2 bölmeye ayrılmıştır. Tohum 2 loplu ve yağlıdır.

Odununun özü koyu, dış kısmı açık renkli, ağır ve güzel cila kabul eden odunları vardır.

Ekolojik Özellikleri
Ceviz ağacı pH değeri 5 ile 8 arasında olan ve süzek topraklarda yetişir.

Türler

 Seksiyon Juglans. Yapraklar büyük (20–45 cm) ile 5-9 geniş yaprakçıklı, saçsız, kenarları tamdır. Odunu serttir. Güneydoğu Avrupa ile Asya.
 Adi ceviz (Juglans regia) (J. duclouxiana, J. fallax, J. orientis) Türkiye.
 Seksiyon Rhysocaryon. Yapraklar büyük (20–50 cm) ile 11-23 ince yaprakçıklı, ince tüylü, kenarı dişlidir. Odunu serttir. Kuzey Amerika, Güney Amerika.
 Arjantin cevizi (Juglans australis) (J. boliviana)
 Brezilya cevizi (Juglans brasiliensis)
 Kaliforniya cevizi (Juglans californica)
 Hinds cevizi (Juglans hindsii)
 Nuevo Leon cevizi (Juglans hirsuta)
 Jamaika cevizi (Juglans jamaicensis) (J. insularis)
 Arizona cevizi (Juglans major) (J. arizonica, J. elaeopyron, J. torreyi)
 Juglans major var. glabrata
 Teksas cevizi (Juglans microcarpa) (J. rupestris)
 Juglans microcarpa var. stewartii
 Meksika cevizi (Juglans mollis)
 And Dağları cevizi (Juglans neotropica) (J. honorei)
 Kara ceviz (Juglans nigra)
 Juglans olanchana
 Peru cevizi (Juglans peruviana)
 Juglans soratensis
 Guatemala cevizi (Juglans steyermarkii)
 Venezuela cevizi (Juglans venezuelensis)
 Seksiyon Cardiocaryon. Yapraklar çok büyük (40–90 cm) ile 11-19 geniş yaprakçıklı, yumuşak tüylü, kenarları dişlidir. Odunu yumuşaktır. Kuzeydoğu Asya, doğu Kuzey Amerika.
 Japon cevizi (Juglans ailantifolia) (J. cordiformis, J. sieboldiana)
 Boz ceviz (Juglans cinerea)
 Çin cevizi veya Mançurya cevizi (Juglans mandschurica) J. cathayensis, J. formosana, J. hopeiensis, J. stenocarpa)

Hibridler (melezler)
 Juglans × bixbyi J. ailantifolia × J. cinerea
 Juglans × intermedia J. nigra × J. regia
 Juglans ×   J. ailantifolia × J. regia
 Juglans × quadrangulata J. cinerea × J. regia
 Juglans × sinensis J. mandschurica × J. regia
 Juglans × paradox J. hindsii × J. regia
 Juglans × royal J. hindsii × J. nigra

Üretim

2017 yılında dünya ceviz üretimi (kabuklu) 3,8 milyon ton idi ve dünya toplamının yarısını (tablo) üreten Çin liderdi. Diğer büyük üreticiler ABD (%15) ve İran (%9) idi.

Besin bilgisi
Yenilebilir ham ceviz tohumu %4 su, %14 karbonhidrat, %15 protein ve %65 yağ içerir. 100 gramı 654 kalori sağlar ve protein, lif, B vitaminleri, niyasin, vitamin B6, folik asit ve bazı mineraller açısından zengindir.

Ceviz yağı çoğunlukla çoklu doymamış yağ asitlerinden özellikle alfa-linolenik asitten ve linoleik asitten oluşur, oleik asit, tekli doymamış yağ içermesine rağmen toplam yağın %31'i doymuş yağdır.

Kaynakça

Dış bağlantılar

Meyve
Ağaçlar
Şifalı bitkiler
Geleneksel Çin tıbbı
Kuru yemişler
Kapalı tohumlular cinsleri
Juglans

Ceviz


Vikipedi (), kullanıcıları tarafından ortaklaşa olarak birçok dilde hazırlanan; özgür, bağımsız, ücretsiz, reklamsız ve kâr amacı gütmeyen bir internet ansiklopedisidir. MediaWiki yazılımı kullanılarak hazırlanmaktadır. Sürekli eklemeler ve değişiklikler yapıldığı için hiçbir zaman tamamlanmayacağı varsayılmaktadır.

Kurucularından Jimmy Wales, Vikipedi'yi, "Dünya üzerindeki her insana kendi dilinde, en üst kalitede, bedava bir ansiklopedi oluşturma ve dağıtma uğraşısı" olarak tanımlamaktadır.

Vikipedi sözcüğü, viki ve pedi sözcüklerinin birleşiminden oluşur. "Viki", Hawaii dilindeki "wiki wiki" (hızlı veya bilgi amaçlı) sözcüğünden türetilmiştir. "Pedi" ise, Antik Yunan Medeniyeti'nde "kapsamlı kültürel eğitim sistemi" anlamına gelen paideia sözcüğünden gelir.

Bilgilerin güvenilirliği
Vikipedi'nin güvenilebilirliği ve doğruluğu üzerine tartışmalar mevcuttur ve site yoğun olarak vandalizme maruz kalmaktadır.

Maddelerin eşit olmayan kalitesi, değişikliklerin takipsizliği, sistem hataları ve bilgilerin doğruluğu üzerine tartışmalar hâlen devam etmektedir. Verilen bilgiler bazen onaylanmamış ve sorgulanabilir olabilir, kaynakları eksik olabilir. Ancak 2005'te yapılan bir araştırmada, İngilizce Vikipedi'deki "doğal bilgiler üzerine" girdilerin doğruluğu, Britannica Ansiklopedisi ile aynı seviyede bulunmuştur. Encyclopædia Britannica Inc. şirketi ise ansiklopedilerindeki maddelerin ödül kazanmış ünlü akademisyenler tarafından hazırlandığını belirterek bu araştırmayı hatalı bulmuştur.

Vikipedi'nin özellikleri

Vikipedi'nin ana sunucuları ABD'nin Florida Eyaleti'ndeki Tampa kentinde, diğer başlıca sunucuları ise Hollanda'nın Amsterdam, Fransa'nın Paris ve Güney Kore'nin Seul kentinde bulunmaktadır.

Yazarlar
Vikipedi, gönüllülerin ortaklaşa çabası doğrultusunda ve neredeyse herkesin web sitesine ulaşıp değiştirmesiyle yazılmaktadır. Vikipedi'ye bilgi girişi yapabilmek için üye olma zorunluluğu yoktur. Bu durum bilgilerin herkes tarafından anında eklenebilmesine olanak verir. Bununla beraber üye olmanın, yapılan değişikliklerin kaydını tutabilmek, seçkin madde vb. oylamalarına katılmak, vandalizmle mücadeleyi kolaylaştırmak gibi avantajları vardır.

Diğer İnternet ansiklopedi projelerinin çoğu üyelik gerektirir ve yalnızca uzmanların yazılarına izin vermektedir: Stanford Felsefe Ansiklopedisi, Nupedia, h2g2 ve Everything2 gibi. Bazı ansiklopediler de Vikipedi gibi Viki yazılımı kullanmaktadır. Diğer ansiklopedilerden farklı olarak, Vikipedi GNU Özgür Belgeleme Lisansı (GÖBL) kullanmaktadır.

Vikipedi'ye yazılan bilgilerin uygunluğu konusunda bazı kurallar mevcuttur. Bilgiler tartışılır, değerlendirilir ve içeriğe eklenmesi, değiştirilmesi veya Vikisözlük gibi kardeş bir projeye transfer olması üzerine kararlar alınır. Vikipedi'nin ana kurallarından biri maddelerin tarafsız bir şekilde, kaynaklarıyla birlikte, olumlu ya da olumsuz tüm yönleriyle sunulması gerektiğidir. Vikipedi, maddeleri tamamen objektif ve doğru bir şekilde sunmaya ve her türlü bakış açısını yansıtmaya çalışır. Maddeler kullanıcıların kolaylıkla anlayabileceği bir sunuş kısmının (giriş) ardından ayrıntıya girilerek, günümüz itibarıyla doğrulanabilecek kaynaklarla sunulmalıdır.

2020'de yayımlanan verilere göre İngilizce Vikipedi sürümünde 31 binden fazla aktif editör varken diğer dillerde binden fazla aktif editörü olan Vikipedi projelerinin sayısı 11'dir. Wikimedia Vakfı'nın 2019'da yayımladığı verilere göre editörlerin %91'i erkek ve %77'si beyazdır.

Özgür içerik
Oldukça kapsamlı ve ortaklaşa üretilen bir proje olan Vikipedi'de ve kardeş projelerinde, bütün katkıların yasalara uygun olarak yapılması önemlidir. Normalde bir eserin yazarı o yazının telif hakkını elinde bulundurur ve bu hak, diğer insanların bu yazıyı değiştirmesini ve kopyalamasını engeller. Bu sebeple Vikipedi'deki maddeler GÖBL ile yazılmakta ve her yazar telif haklarından vazgeçmektedir. GÖBL, birçok telifi özgür bırakılmış lisans gibi, yazılanın dağıtılmasına, benzeri dokümanların çıkmasına ve kâr amaçlı kullanıma izin verir. Bu lisans ayrıca yeniden katılım gösterenlerin aynı lisans ile değişiklikler yapmasına izin verir. Özgür görünmesine rağmen bilgiyi yazan kişi telif hakkına sahiptir, ancak diğer insanların bu bilgilerden yararlanmasına ve geliştirmesine izin vermektedir. Katılımcılar birden fazla lisansı içeriklerinde kullanabilirler ya da kamu malı olarak ilan edebilirler.

Vikipedi'deki resimlerin, seslerin ve video dosyalarının büyük çoğunluğu GÖBL lisansı ile lisanslanmaktadır. Şirket logoları, şarkı örnekleri, haber fotoğrafları ise Amerika Birleşik Devletleri kanunlarına göre adil kullanım altında kullanılmaktadır. Bunun yanı sıra Creative Commons gibi GÖBL benzeri lisanslama yöntemleri de mevcuttur.

Tarafsızlık

Vikipedi'nin en önemli politikalarından biri tarafsızlık politikasıdır. Tarafsız bakış açısı yönergesi, Vikipedi'nin temel taşlarından birisidir. Özellikle tartışmalı tüm konular, tartışmanın taraflarına eşit mesafede kalınarak yazılmalıdır. Unutulmamalıdır ki Vikipedi bir milletin, grubun, takımın, sınıfın, dinin ansiklopedisi değildir. Her dil Vikipedisi'ne, o dili bilen herkesin katkıda bulunabilmesi mümkündür.

Vikipedi maddeleri hazırlanırken kanılara değil, olgulara yer verilir. Basit bir örnek vermek gerekirse, "Beatles dünyanın en iyi müzik grubudur" ifadesi bir kanıdır ve Vikipedi'de yer alamaz. Ancak, "Thriller, dünyanın gelmiş geçmiş en çok satan albümüdür" ifadesi bir olgudur ve güvenilir üçüncü parti kaynaklarını göstermek kaydı ile Vikipedi'de yer alabilir.

Özellikle dinî ve siyasi içerikli maddeler, Vikipedi'de en çok saldırıya uğrayan, değişiklik savaşlarına sahne olan maddelerdir. Vikipedi'de, "şehit", "terörist", "kahraman" gibi göreceli tanımlamalardan kaçınılır. Doğrudan ya da dolaylı hakaretlere hoşgörü gösterilmez. Dini kişilerden bahsederken "Hazreti", "Aziz", "Yüce" gibi sıfatlar kullanılmaz.

Dil sürümleri

Tüm Vikipedilerin şu an 314 dil sürümü, 304 etkin dil sürümü (100'den fazla maddesi bulunan) mevcuttur. Vikipedilerin toplamda  maddesi vardır.

Vikipedi her dilde birbirinden bağımsızdır. İçeriklerin diğer dillerdeki gibi olma zorunluğu yoktur ya da maddelerin birbirlerinin tercümesi olması gerekmez. Maddelerin otomatik tercümelerine izin verilmez; ancak yine de diğer dillerdeki Vikipedistler kendileri bu maddeleri tercüme ederler. Birçok dilde tarafsız bakış açısı savunulmaktadır; ancak bulundukları ülkenin kanun ve kurallarına göre değişiklikler yapabilirler. Maddeler ve resimler Vikipediler arasında paylaşılmaktadır. Herhangi bir Vikipedist, başka bir dilden çeviri isteğinde bulunabilir. Bunun yanı sıra Wikimedia Commons deposunda da tüm Vikipedilerin kullandığı medya dosyaları mevcuttur. Birçok dildeki Vikipedi'de çevrilmiş dosyalar küçük bir bölümü temsil eder.

Alexa'ya göre, Vikipedi ziyaretçilerinin %61,58'i İngilizce Vikipedi sitesini ziyaret etmektedir.

Aşağıdaki liste 11 Ekim 2021 itibarıyla 1.000.000 üzerinde maddesi olan Vikipedileri göstermektedir.

 İngilizce ()
 Sebuanca ()
 İsveççe ()
 Almanca ()
 Fransızca ()
 Felemenkçe ()
 Rusça ()
 İspanyolca ()
 İtalyanca ()
 Lehçe ()
 Mısır Arapçası ()
 Japonca ()
 Vietnamca ()
 Varayca ()
 Çince ()
 Arapça ()
 Ukraynaca ()
 Portekizce ()

Değiştirme ve düzenleme

Hemen hemen tüm konuklar Vikipedi'nin içeriğini değiştirebilir; yeni kullanıcılar da yeni madde başlatabilirler. Sayfada yapılan değişiklik derhâl yansır. Vikipedi kullanıcıların ortaklaşa çalışmasının zamanla maddeleri geliştireceği inancıyla kurulmuştur, tıpkı herhangi bir açık kaynaklı programın gelişmesi gibi. Vikipedi editörleri bu durumu, "sosyal Darwin evrimi gelişmesi" ile açıklar. Bu ortaklaşa ve anında değişiklikler, editörlerin mevcut maddeleri hızlıca geliştirmesini ve yenilerinin gerçekleşir gerçekleşmez ortaya çıkmasını sağlar.

Bazıları ise Vikipedi'nin bu açık bakış açısını anlamsızca kullanırlar, buna da "vandalizm" denir. Bunun yanı sıra, ortaklaşa çalışma bazen "değiştirme savaşları"na -birçok kişi birbirlerinin yazdıklarını onaylamadıkları için değiştirmekte ve çıkarmaktadır- ve editörlerin maddenin içeriği üzerinde uzlaşamamasına sebebiyet verir.

Maddeler istisnalar dışında her zaman değiştirilmeye açıktır. Eğer, vandalizm ya da "revert war" (geri dönüştürme savaşı) yaşanırsa madde koruma altına alınır. Vikipedi hiçbir maddesinin tamamlanmış ya da bitmiş olduğunu iddia etmez. Maddelerin yazarlarının yazdıkları konu hakkında uzmanlık ya da yeterlilik sahibi olması gerekmez ve kullanıcılar yazdıklarının "acımasızca değiştirilmesi ve keyfi olarak dağıtılması" hakkında uyarılmaktadır. Maddeler bir kullanıcı ya da editör grubu tarafından kontrol edilmez ya da telif altına alınmaz; içerik hakkındaki kararlar Vikipedi'nin editör kurallarına göre fikir alma ortak kararıyla ya da bazen oyla karar verilir. Jimmy Wales tüm Vikipedi kurallarında ve kullanıcı haklarında son kararı verme hakkına sahiptir.

Kullanıcılar izleme listelerine ilgilerini çeken maddeleri eklerler, bu sayede bu maddelerin gelişimini izleyebilirler. Vikipedi'deki birçok geçmiş değişiklik de sayfa geçmişinde kullanıcılar tarafından kronolojik olarak görülebilir. Sadece, eğer söylenmeyecek sunumlar, telif hakkı ihlalleri ve yasal olarak Vikipedi'ye sorun çıkaracak hususlar varsa, bunlar sayfa geçmişinden silinebilir. Bu değişiklikler sadece Vikipedi hizmetlileri tarafından yapılabilir.

Diğer biçimlerde Vikipedi
Bazı maddeler için, seslendirilmiş sürümleri ogg biçiminde sunulmaktadır. mp3 yerine ogg biçiminde sunulmasındaki ana sebep, mp3'ün bazı patentlerle koruma altına alınmış olmasıdır.

Vikipedi çevrimiçi olarak ve katı olmayan bir lisans ile sunulmaktadır. İçeriğinin İnternet dışında kullanılmak üzere bilgisayara indirilmesi de oldukça kolaydır ve kullanılan ana dağıtım metodudur. Bununla beraber, bazı projeler Vikipedi'nin içeriğini değişik olarak sunmaktadır. Örnek olarak, SOS Children Vikipedi'nin içeriğini CD'de sunmaktadır. Buna ek olarak, Wikipedia 1.0 isimli onaylanmış ve basıma hazır maddelerin editörler tarafından hazırlanmış bir CD sürümü de hazırlanmaktadır. Yayımlanmış Vikipedi maddeleri ayrıca PediaPress ve Print on Demand servisleri tarafından da sunulmaktadır.

Popüler kültürde Vikipedi
Vikipedi'nin içeriği yüzlerce site tarafından veri tabanından alınarak kullanılmaktadır. Vikipedi'nin maddeleri ayrıca akademik çalışmalarda, kitaplarda ve konferanslarda ve son olarak da filmlerde de kullanılmaktadır. 2006 yılında, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir davada Vikipedi referans olarak gösterilmiştir. Kanada Parlamentosu, Vikipedi'nin aynı cinste insanların evliliği hakkındaki maddesini, Yasal Evlenme Kanunu'nda okunulacak belge olarak sunmuştur. Dönemin Türkiye başbakanı Recep Tayyip Erdoğan, türban ile ilgili bir demecinde Türkçe Vikipedi'yi kaynak göstermiştir.

Bunun yanı sıra, Vikipedi'nin popüler kültürde kullanılmasını konu alan eserler de çoğalmıştır. Özellikle İngilizce konuşan ülkelerde Vikipedi'nin açık kodlu (değiştirilebilir) olması ve yoğun vandalizme uğramasını konu alan parodiler ve skeçler sıklıkla yapılmaktadır. "Weird Al" Yankovic "White and Nerdy" klibinde Atlantic Records sayfasını parodi amacıyla "You suck!" (Berbat!) şeklinde değiştirmiştir. Bu durum Yankovic hayranlarının sayfaya yoğun olarak vandalizmde bulunmasına sebep olmuştur. Penny Arcade'in bir karikatüründe İskeletor, He-Man maddesini değiştirmektedir.

Eleştiriler
Murat Bardakçı, Habertürk TV'de hazırlayıp sunduğu Tarihin Arka Odası programında Vikipedi'deki bilgileri birkaç kez eleştirmiştir. Vikipedi'deki kendi biyografi maddesinden örnek vererek yanlış bilgiler içerdiğini ve Vikipedi'yi intihal açısından, öğrencilerin akademik performansı için olumsuz bir kaynak olduğunu vurgulamakta ve Vikipedi'nin bu yüzden Türkiye'de yasaklanmasını savunmaktadır.

Vikipedi'ye Türkiye'den erişim engelinin 15 Ocak 2020'de Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi kararının ardından Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu tarafından kaldırılmasının ardından 23 Ocak 2020'de Habertürk gazetesi yazarlarından Fatih Altaylı "Davutoğlu'nun Anımsattıkları" başlıklı bir yazı kaleme aldı. Altaylı, Murat Bardakçı'nın Vikipedi'ye dönük eleştirilerine katıldığını ifade etti ve "Vikipedi gerçekten bir facia. Tam Türk işi. Yalan dolan eksik gedik. Wikipedia ne kadar zengin ise bu o kadar fakir. Yanlışlar her ikisinde de var ama Türkçe Vikipedi özensizlik, ilgisizlik üzerine inşa edilmiş. Ama burada doğru olan kapatılmasını ya da yasaklı kalmasını istemek değil, düzeltilmesini talep etmek. Güvenilir bir kaynak hâline gelmesi için çaba göstermek ve bunu talep etmek." ifadelerine yer verdi.

Türkiye'de erişim engeli

29 Nisan 2017'de Vikipedi'ye Türkiye'den erişim Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu tarafından idari tedbir uygulanmak suretiyle engellenmiştir. 2 yıl 8 ay 17 gün aradan sonra (992 gün), 15 Ocak 2020 tarihinde Türkiye saati ile 22.30'da Anayasa Mahkemesi kararıyla yeniden erişime açılmıştır.

Ayrıca bakınız

 Ana sayfa
 Vikipedi:Kardeş projeler
 Vikipedi:Hakkında
 Vikipedi:Tarih
 Vikipedi'de cinsiyet dengesizliği
 Viki
 Ansiklopedileri kendi bilgisayarınıza indirebilirsiniz: veritabanları

Notlar

Kaynakça

Dış bağlantılar
 İngilizce Wikipedia'nın 2001'den günümüze WaybackMachine tarafından arşivlenmiş sürümleri
 Türkçe Vikipedi'nin 2003'ten bugüne WaybackMachine tarafından arşivlenmiş sürümleri

Jimmy Wales
2001'de Amerika Birleşik Devletleri'nde kurulan oluşumlar
Reklamsız web siteleri
Özgür web siteleri
2001'de kurulan internet içerikleri
Çokdilli web siteleri
Çevrimiçi ansiklopediler
Sosyal bilgi işleme
Wikimedia projeleri
Creative Commons lisanslı web siteleri

Vikipedi


Høgste Breakulen er det højeste punkt på Jostedalsbræen i Vestland fylke i Norge. Højden er målt til  meter over havet. Men efter afsmeltning er en lille  nunatak på  kommet frem lige ved. Denne kan komme til at overtage som det højeste punkt. Stedet markerer grænsen mellem kommunerne Luster og Stryn.

kilder og henvisninger

 Høgste Breakulen på Norwegian Mountains, westcoastpeaks.com

Luster
Stryn
Jostedalsbræen
Bjerge i Vestland

Høgste Breakulen


Karl Popper, iako Austrijanac po rođenju, proveo je većinu svog života u Britaniji, gdje je dugo godina bio profesor filozofije u Ekonomskoj školi u Londonu (London School of Economics). Prvenstveno je poznat kao filozof nauke, posebno obilježen za svoje ideje o prirodi nauke definisane prema falsifikaciji svojih koncepata, a zatim i kao politički filozof, i dijelom po svojoj ideji 'otvorenog društva'. Njegovi naučni i politički pogledi su bili vođeni njegovim konstantnim radom; naše znanje je uvijek imperfektno, iako se može popraviti racionalnom kritikom.

Karl Popper i objektivna epistemologija (3 svijeta)
Karl Popper je smatrao da se znanje širi i raste analogno s biološkom evolucijom, s uklonjenim teorijama koje su zamijenjene boljim, preko falsifikacije do opservacije, eksperimenta i kritičkih argumenata: šaljemo naše teorije van da nestanu u našem mjestu, dramatično je objasnio. Tražio je način da se makne od tradicionalnih filozofskih pogleda znanja kao opravdano, iskreno vjerovanje jedne individue, pokušavajući da to zamijeni objektivnim tijelom znanja: "znanje bez subjekta znanja". Da bi ovo potkrijepio, stvorio je sistem tri svijeta:

 Prvi svijet: fizičke stvari, fizički podaci
 Drugi svijet: subjektivni mentalni sadržaj individualnog znanja
 Treći svijet: komunikabilno, objektivno znanje.

Popperove ideje je prihvatio Bertie Brooks, začetnik kognitivne paradigme u informacijskim znanostima. Brooks Popperove ideje drži najprihvatljivijim filozofskim utemeljenjem za informacijske znanosti (1980). Zadatak informacijskih znanosti je razumijevanje Trećeg svijeta (objektivnog znanja), predstavljenog Prvim svijetom (objektima, tj. dokumentima svakog tipa), i interakcijama s kognicijom korisnika (Drugi svijet).

Na osnovu ovoga, Brooks je došao do temeljne jednačine informacijskih znanosti:

K (S) + ΔI = K(S +ΔS )

K(S) - struktura znanja (knowledge structure)

Δ I - informacijski input

K(S+ΔS) - promijenjena struktura znanja.

Izvori

Karl popper i objektivna epistemologija


محمد بوشيحة (تونس العاصمة، 21 جوان 1948)، هو سياسي تونسي، تولى سابقا الأمانة العامة لحزب الوحدة الشعبية بين عامي 2000 و2011.

حياته العملية
درس في كلية الآداب بتونس وتحصل على الأستاذية في التاريخ والجغرافيا. عمل بين 1972 و1974 كصحفي في جريدة لابراس ثم التحق بالديوان التونسي للتنظيم العائلي والعمران البشري الذي قضى فيه عدة سنوات. عمل بين 1981 و1995 كرئيس مصلحة ثم كمدير بالشركة الوطنية للنقل بين المدن. تولّى فيما بعد إدراة شركة النقل بالأنابيب عبر الصحراء والإسمنت الاصطناعي التونسي وهما شركتان عموميتين.

حياته السياسية
انضم إلى حركة الوحدة الشعبية عام 1979، وفي 1981 أصبح أمينا مساعدا لحزب الوحدة الشعبية الذي تشكل بعد حصول الانشقاق في حركة الوحدة الشعبية الذي قاده محمد بلحاج عمر. تولى الأمانة العامة في جانفي 2000 خلفا لمحمد بلحاج عمر وحافظ على التوجه المساند للسلطة الذي اتبعه سلفه. ويذكر هنا أنه ابن خالة ليلى بن علي زوجة الرئيس زين العابدين بن علي. ترشح للانتخابات الرئاسية لعام 2004 متبنيا لخط موال للرئيس، وتحصل على 3.78% من الأصوات. وحافظ على نفس الخط عند ترشحه للانتخابات الرئاسية لعام 2009 متحصلا هذه المرة على 5.01% من الأصوات. انتخب كعضو في مجلس النواب سنتي 1999 و2004 عن دائرة تونس الأولى. وبعد الثورة التونسية التي أجبرت بن علي على الفرار من تونس، تمت إقالته من الأمانة العامة للحزب من قبل مكتبه السياسي، بهدف «إعادة الحزب إلى نهج المعارضة الجدّي».  غير أنه رفض تلك الإقالة اعتبارا منه أن «المكتب السياسي... لا يملك سلطة تنفيذية» متهما زملاءه في المكتب السياسي بالتخريب.

وقد ظل بوشيحة متواريا عن الأنظار منذ ذلك الحين ولم يشارك في أي سباق انتخابي بعد الثورة.

وصلات خارجية
 موقعه لرئاسيات 2009

إشارات مرعية

أشخاص على قيد الحياة
أعضاء المدة النيابية العاشرة لمجلس النواب التونسي
مرشحون للانتخابات الرئاسية التونسية
مشرعون تونسيون
مواليد 1367 هـ
مواليد 1948
مواليد في مدينة تونس

محمد بوشيحة


G-Phoria foi uma premiação anual de jogos eletrônicos iniciada em 2003 e encerrada em 2009, produzida pela extinta rede de televisão G4.

Anteriormente, o evento era formatado como uma cerimônia de premiação regular gravada na frente de um público, apresentando celebridades como Hal Sparks, Carmen Electra, Wilmer Valderrama e Anna Nicole Smith, e apresentações musicais, junto com um show de prévia do tapete vermelho e algumas estreias de jogos. A partir de 2006, o G-Phoria foi entregue nas mãos da X-Play e se tornou um programa de escolha do espectador, apresentado por Adam Sessler e Morgan Webb. Depois de 2009, os prêmios do G-Phoria foram efetivamente combinadas com o tradicional "ano em review" exibido pela X-Play em meados de dezembro de cada ano até o final do programa em 2012.

Vencedores por ano

2003
A primeira edição aconteceu em 30 de julho de 2003.

Jogo do Ano: Grand Theft Auto: Vice City
Melhor Adaptação: The Lord of the Rings: The Two Towers
Melhor Jogo de Luta: Mortal Kombat: Deadly Alliance
Melhor Cinematografia: Warcraft III: Reign of Chaos
Melhores Gráficos: Tom Clancy's Splinter Cell
Melhor Jogo Portátil/Mobile: The Legend of Zelda: A Link to the Past/Four Swords
Melhor Performance Live Action/Voz Masculina: Ray Liotta, Grand Theft Auto: Vice City
Melhor Performance Live Action/Voz Feminina: Jenna Jameson, Grand Theft Auto: Vice City
Melhor Jogo On-line: Battlefield 1942
Melhor Reavivamento: The Legend of Zelda: The Wind Waker
Melhor Jogo Estreante: Tom Clancy's Splinter Cell
Melhor Trilha Sonora: Grand Theft Auto: Vice City
Melhor Jogo de Esportes: Madden NFL 2003
Melhor História: Kingdom Hearts
Melhor Vilão: Ganon, The Legend of Zelda: The Wind Waker
Melhor Arma: Light Saber, Star Wars Jedi Knight II: Jedi Outcast
Personagem Que Você Mais Gostaria de Ser: Dante, Devil May Cry 2
Trapaça / Easter Egg Mais Legal: Desbloqueie o jogo original, Panzer Dragoon Orta
Prêmio EB Gamers Choice: Grand Theft Auto: Vice City
Prazer Mais Culpado: Dead or Alive Xtreme Beach Volleyball
Personagem Mais Quente: Tina Armstrong, Dead or Alive Xtreme Beach Volleyball
Personagem Mais Irritante: Zill, The Legend of Zelda: The Wind Waker
Jogo Mais Inovador: Animal Crossing
Jogo Mais Subestimado: Super Mario Sunshine

2004
A segunda edição ocorreu em agosto de 2004.

Jogo do Ano: Star Wars: Knights of the Old Republic
Prêmio Alt Sports (fornecido pela Mountain Dew): Tony Hawk's Underground
Melhor Adaptação: Star Wars: Knights of the Old Republic
Melhor Cinematografia: Final Fantasy X-2
Melhor Easter Egg: Cheat do Snoop Dogg, True Crime: Streets of LA
Melhores Gráficos: Ninja Gaiden
Melhor Jogo Portátil: Final Fantasy Tactics Advance
Melhor Inovação: Tom Clancy's Splinter Cell: Pandora Tomorrow, modo multijogador
Melhor Jogo para Celular: multijogador de Bejeweled
Melhor Jogo Multijogador: Unreal Tournament 2004
Melhor Franquia Nova: Call of Duty
Melhor Jogo de Corrida: Need for Speed Underground
Melhor Jogo de RPG: Star Wars: Knights of the Old Republic
Melhor Design de Som: The Lord of the Rings: The Return of the King
Melhor Trilha Sonora: Tony Hawk's Underground
Melhor Jogo de Esportes Tradicional: Madden NFL 2004
Melhor Performance de Voz Feminina: Jada Pinkett Smith, Enter the Matrix
Melhor Performance de Voz Masculina: Pierce Brosnan, James Bond 007: Everything or Nothing
Personagem Favorito: Ryu Hayabusa, Ninja Gaiden
Personagem Mais Quente: Rikku, Final Fantasy X-2
Prêmio EB Gamers Choice: Star Wars: Knights of the Old Republic

2005
A terceira edição aconteceu em julho de 2005.

Jogo do Ano: Halo 2
Prêmio Alt Sports (fornecido pela Mountain Dew): NBA Street V3
Melhor Adaptação: LEGO Star Wars: The Video Game
Melhor Jogo de Ação: God of War
Melhor Chefe: Scarab Battle, Halo 2
Melhor Cinematografia: God of War
Melhores Gráficos: Half-Life 2
Melhor Jogo Portátil: The Legend of Zelda: The Minish Cap
Melhor Inovação: Katamari Damacy
Melhor Trilha Sonora Licenciada: Grand Theft Auto: San Andreas
Melhor Jogo Multijogador: Halo 2
Melhor Jogo Original: God of War
Melhor Trilha Sonora Original: Halo 2
Melhor Jogo de Corrida: Burnout 3: Takedown
Melhor Jogo de RPG: Star Wars Knights of the Old Republic II: The Sith Lords
Melhor Jogo de Tiro: Halo 2
Melhor Design de Som: Halo 2
Melhor Jogo de Esportes Tradicional: Madden NFL 2005
Melhor Performance de Voz Feminina: Merle Dandridge, Half-Life 2
Melhor Performance de Voz Masculina: David Cross, Halo 2
Prêmio EB Gamers Choice: World of Warcraft
Personagem Favorito: Kratos, God of War
Prêmio Legend (fornecido pela Jeep): Ralph H. Baer

2006
A quarta edição aconteceu em agosto de 2006.

Jogo do Ano: The Elder Scrolls IV: Oblivion
Melhor Jogo de Ação: Shadow of the Colossus
Melhor Dublagem: Kingdom Hearts II
Melhor Jogo de Tiro: Call of Duty 2
Prêmio Alt Sports: Mario Superstar Baseball
Melhor Jogo Portátil: Mario Kart DS
Melhor Jogo Original: Guitar Hero
Melhor Trilha Sonora: Kingdom Hearts II
Melhor Jogo de Estratégia: Star Wars: Empire at War
Melhor Jogo de RPG: The Elder Scrolls IV: Oblivion
Melhor Jogo Multijogador: Tom Clancy's Ghost Recon Advanced Warfighter
Jogo Mais Bonito: The Elder Scrolls IV: Oblivion
Melhor Jogo de Esportes Tradicional: Fight Night Round 3

2007
A quinta edição ocorreu em agosto de 2007.

Jogo do Ano: The Legend of Zelda: Twilight Princess
Melhor Sistema: Xbox 360
Melhor Personagem Novo: Marcus Fenix, Gears of War
Personagem Mais Gata: Kasumi, Dead or Alive Xtreme 2
Melhor Jogo de Estratégia: Command & Conquer 3: Tiberium Wars
Melhor Jogo de Esportes: Wii Sports
Melhor Jogo de Ação: Gears of War
Melhor Jogo de RPG: The Legend of Zelda: Twilight Princess
Melhor Jogo Original: Dead Rising
Melhor Jogo Multijogador: Gears of War
Melhor Conteúdo para Download: The Elder Scrolls IV: Shivering Isles
Melhor Jogo Portátil: Pokémon Diamond e Pearl
Melhor Locução: Mighty Rasta como Augustus Cole, Gears of War
Melhores Gráficos: Gears of War
Melhor Trilha Sonora: Guitar Hero 2
Jogo que Merece um Filme de Uwe Boll: Red Steel
Melhor Jogo de Passo Mais Duradouro: The Legend of Zelda: Twilight Princess

2008
A sexta edição aconteceu em agosto de 2008.

Jogo do Ano: Halo 3
Sistema Favorito: Xbox 360
Melhores Gráficos: Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots
Melhor Personagem Novo: Niko Bellic, Grand Theft Auto IV
Melhor Jogo de Festa: Rock Band
Melhor Jogo de Estratégia: Sid Meier's Civilization Revolution
Melhor Jogo de Esportes: skate.
Melhor Jogo de Ação: Grand Theft Auto IV
Melhor Jogo de Tiro: Call of Duty 4: Modern Warfare
Melhor Jogo de Corrida: Mario Kart Wii
Melhor Jogo de RPG: Mass Effect
Jogo Mais Original: Portal
Melhor Jogo On-line: Call of Duty 4: Modern Warfare
Melhor Conteúdo para Download: Rock Band
Melhor Jogo Portátil: God of War: Chains of Olympus
Melhor Dublagem: Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots
Melhor Trilha Sonora: Rock Band
Jogo que Merece um Filme de Uwe Boll: Turok
Jogo Mais Duradouro (fornecido pela Stride): Grand Theft Auto IV

2009
A sétima e última edição ocorreu em 31 de julho de 2009.

Jogo do Ano: Fallout 3
Melhor Jogo de Ação: Infamous
Melhor Conteúdo para Download: Fallout 3: Broken Steel
Melhor Jogo Baixável: Castle Crashers
Melhores Gráficos: Killzone 2
Melhor Jogo Portátil: Grand Theft Auto: Chinatown Wars
Melhor Personagem Novo: Sackboy, LittleBigPlanet
Melhor Multijogador On-line: Left 4 Dead
Melhor Jogo de Festa: Rock Band 2
Melhor Jogo de Corrida: Burnout Paradise: Big Surf Island
Melhor Jogo de RPG: Fallout 3
Melhor Jogo de Tiro: Gears of War 2
Melhor Trilha Sonora: Fallout 3
Melhor Jogo de Esportes: Fight Night Round 4
Melhor Jogo de Estratégia: Halo Wars
Melhor Dublagem: Fallout 3
Jogo que Merece um Filme de Uwe Boll: Legendary
Sistema Favorito: Xbox 360
Jogo Mais Original: LittleBigPlanet
Jogo Mais Duradouro: Fallout 3

Prêmios de jogos eletrônicos
Prêmios estabelecidos em 2003

G-Phoria


An Isolepis humillima in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni George Bentham, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Karen Louise Wilson. An Isolepis humillima in nahilalakip ha genus nga Isolepis, ngan familia nga Cyperaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Isolepis

Isolepis humillima


O Velho Fusca é um futuro filme de comédia romântica brasileiro, produzido pela Ayrosa Produções , Uno Filmes e La Duka Produções conta com roteiro de Bill Labonia e direção de  Emiliano Ruschel . É estrelado por Tonico Pereira, Caio Manhente
e Giovanna Chaves.  O filme tem estreia prevista para o primeiro semestre de 2023.

Sinopse
Junior (Caio Manhente), depois de descobrir um velho fusca abandonado na garagem do seu avô (Tonico Pereira), bola um plano para conseguir ficar com o carro, mas para isso vai ter que remendar uma antiga briga que fraturou a família há anos. Junior descobre um velho amargurado que perdeu a vontade de viver, sozinho e isolado de toda a família.

Elenco
Tonico Pereira como Vovô
Caio Manhente como Junior
Giovanna Chaves como Laila
Danton Mello como Mauricio
Cleo como Elaine
Christian Malheiros como Jeff
Rodrigo Ternevoy como Tio Beto
 Emiliano Ruschel como Johnny Fender

Filmes de comédia romântica do Brasil
Filmes do Brasil de 2023
Filmes em língua portuguesa

O Velho Fusca


Þorgeir Þorgeirson () a fost un scriitor, traducător și regizor de film islandez, unul dintre primii cineaști islandezi ce au absolvit școli de film din străinătate. În 1987 el a fost găsit vinovat de defăimarea poliției islandeze în două articole de ziar și amendat; apoi, el a dat în judecată statul islandez la Curtea Europeană a Drepturilor Omului, care, în 1992, a luat o decizie în favoarea lui.

Formarea profesională
Þorgeir s-a născut în Hafnarfjörður; tatăl său, Þorgeir Elís Þorgeirsson, a murit în august 1937. El a avut o soră mai mare, un frate mai mic și trei surori vitrege mai mici. A absolvit Menntaskólinn í Reykjavík și apoi a urmat studii de limba și literatura germană și de istoria artei la Universitatea din Viena. Apoi, el a studiat cinematografia, mai întâi la televiziunea franceză din Paris în 1955-1957, apoi la FAMU din Praga în perioada 1959-1962. El a fost unul dintre primii cineaști islandezi ce s-au format profesional în străinătate.

Cariera
Þorgeir a lucrat ca regizor de film din 1962 până în 1972, realizând scurtmetraje documentare ca Róður (Canotaj) și Maður og verksmiðja (Omul și fabrica, 1967), , care în 1968 a fost prezentat la Festivalul de Film de la Edinburgh și la Festivalul Internațional de Film de la Locarno, unde a câștigat un premiu onorific. În 1968 a fondat Muzeul Cinematografiei Islandeze (Kvikmyndasafnið).

Din 1973 până în 1976 a predat la Leiklistarskóli SÁL, o școală independentă de teatru.

Þorgeir a regizat, de asemenea, emisiuni de radio, a scris ficțiune, poezie și eseuri și a tradus o serie de opere literare în limba islandeză. El a devenit cunoscut ca scriitor cu romanul Yfirvaldið (Autoritatea, 1973), despre un caz penal ce a avut loc în Islanda în secolul al XIX-lea, care a fost nominalizat în 1975 la Premiul pentru Literatură al Consiliului Nordic.

Cazul de defăimare
În decembrie 1983 Þorgeir a publicat două articole în ziarul Morgunblaðið în care a pretins că exista o problemă serioasă legată de brutalitatea poliției din Reykjavík. El a fost judecat și pe 16 iunie 1986 a fost găsit vinovat în temeiul articolului 108 al Codului Penal General din 1940 pentru defăimarea unui funcționar public, fiind amendat cu suma de 10.000 de coroane; la 20 octombrie 1987 Curtea Supremă de Justiție i-a respins recursul. El a dat apoi în judecată statul islandez la Curtea Europeană a Drepturilor Omului de la Strasbourg, care, la 25 iunie 1992 i-a respins cererea de constatare a neregulilor judiciare, dar a constatat că condamnarea sa a încălcat articolul 10 din Convenția Europeană a Drepturilor Omului, care garantează libertatea de exprimare. Statul islandez a fost condamnat la plata sumei de 530.000 de coroane. Acest caz a influențat legislația islandeză și este adesea citat în practica judiciară în legătură cu libertatea de exprimare.

Onoruri
El a fost membru de onoare al Asociației Cineaștilor Islandezi. În anul 2000 a primit Premiul Edda pentru serviciile aduse cinematografiei islandeze.

Viața privată
În 1999 ortografierea patronimicului Þorgeirson cu un singur "s" a fost recunoscut oficial de către Registrul Civil Islandez, după aproape șapte ani, timp în care nu a votat la alegeri.

Þorgeir a fost căsătorit cu scriitoarea Vilborg Dagbjartsdóttir, cu care a avut un fiu și un fiu vitreg.

Opera literar-artistică

Creații proprii

Romane
 Yfirvaldið: skáldsaga eftir bestu heimildum og skilríkjum, Iðunn 1973
 Kvunndagsfólk, skáldsaga, Iðunn 1974
 Einleikur á glansmynd, skáldsaga, Iðunn 1976

Filme
 Maður og verksmiðja, ljóðræn heimildamynd, svarthvit, 1968. 10 mín. VHS-útgáfa: Leshús, 1987.
 "Sumarnótt: uppkast að kvikmyndahandriti" Tímarit Máls og menningar 1961, 4. hefti, s. 269–299
 Samræða um kvikmyndir: Þorgeir Þorgeirson heiðursverðlaunahafi íslensku kvikmyndaakademíunnar árið 2000 ræðir um kvikmyndagerð, eigin feril og sparifataþjóðina, myndband, 48 mín, höfundar: Ari Halldórsson og Hákon Már Oddsson. Texti viðtalsins er skráður á Leshúsi Þorgeirs: http://www.centrum.is/leshus/kvikmyndir.htm#tm

Volume de poezii
 Eybúa saga: ljóð Leshús 1988
 70 kvæði (1958–1959), Leshús 1989.
 9563–3005: ljóð og ljóðaþýðingar, Iðunn 1971
 9563–3005-I: ljóð og ljóðaþýðingar, Reykjavík 1975
 9563–3005-II: ljóð og ljóðaþýðingar, Reykjavík 1975
 Sjö sonnettur, Leshús 1995
 Sú veikari: (tilbrigði við 'Hina sterkari' eftir Strindberg), Leshús 1995

Cărți de articole
 Kvikmyndasafnið í París og áhrif þess: upprifjun í tilefni af stofnun íslenzks kvikmyndasafns, 1968
 Sjónvarpstíðindi 1970, kom út hálfsmánaðarlega í þrjá mánuði 1970, alls 6 hefti
 Það er eitthvað sem enginn veit: Endurminningar Líneyjar Jóhannesdóttur frá Laxamýri, Iðunn 1975
 Uml: nokkrar smágreinar um dægurmál, greinasafn, Iðunn 1977
 Ja – þessi heimur: veraldarsaga og reisubók Péturs Karlssonar Kidson, Reykjavík 1984
 Kvunndagsljóð og kyndugar vísur, Reykjavík 1986
 Að gefnu tilefni: deilurit, 2. útg. Leshús 1989
 Uml II: ritgerðir, Leshús 1990
 Þorgeirs mál Þorgeirsonar: Dómur Mannréttindadómstóls Evrópu; Álitsgerð Mannréttindanefndar Evrópu; Dómar Hæstaréttar Íslands og Sakadóms Reykjavíkur, Reykjavík 1992
 Hnefaréttur og tjáningarfrelsi: Ritgerð Leshús 1995
 Kónsbænadagsbréfið: (og fleiri punktar um höfundarrétt), Leshús 1995
 Uml III vefbók, Leshús 1998: http://www.centrum.is/leshus/leshus_003.htm#uml3
 Hux vefbók, Leshús 2000–2002: http://www.centrum.is/leshus/hux.htm

 Piese de teatru
 Börn dauðans: 6 þættir, óútgefið leikhandrit
 Smalastúlkan og útlagarnir, með Sigurði Guðmundssyni (1833–1874), Iðunn 1980
 *  4 leikrit úr réttarsögunni, útvarpsleikrit á hljóðbók, 2. útg., Leshús 1996 (fyrst flutt í Ríkisútvarpinu 1969):
 * *  Böðullinn * *  Refurinn * *  Dómarinn * *  Vitnið *  Ódauðleiki: tilbrigði fyrir útvarp, óútgefið
 Þrymseyarstelpurnar: leikrit úr skáldskaparheimi Williams Heinesens, óútgefið handrit að útvarpsleikriti, 1991

 Articole
 "Íslensk menning í spennitreyju" ræða á málfundi sósíalista 18. mars 1966, birtist í Helgafelli, 7. hefti 1966
 "Yngsta grein listanna", Tímarit Máls og menningar 1964, 2. hefti, s. 124–127
 "Að eiga hvergi heima" Tímarit Máls og menningar 1978, 4. hefti, s. 39
 "Teorema: ræða flutt við frumsýningu á Teorema eftir Pasolini", Tímarit Máls og menningar 1970, 2. hefti, s. 179–181
 "Prestarnir í hórumanginu: ræða um vandamál rithöfundarins" flutt á bókaviku 1981, Tímarit Máls og menningar 1981, 3. hefti s. 294–298
 "List er það líka og vinna", Tímarit Máls og menningar 1982, 1. hefti, s. 104–109
 "Ímynd Íslands í kvikmyndum" í Ímynd Íslands, Stofnun Sigurðar Nordal 1994
 "What does the Eiffel Tower mean? An essay on Modernism" þýð. Daniel Teague, Leshús 1995
 "Um sannindin og sparifataskáldin: Bréf til Friðriks Rafnssonar" í Tímarit Máls og menningar 1996, 4. hefti, s. 101–103

 Poezii
 "Minni frelsisins" í Ljóð fyrir Stígamót, samtök kvenna gegn kynferðislegu ofbeldi, 1992
 "Minni frelsis: tileinkað Václav Havel" í Hressóskáldin, 1992, s. 42–43

 Traduceri
 Cărți
 Hlasko Marek, Áttundi dagur vikunnar, smásögur, Birtingur 1959
 Nikos Kazantzakis, Alexis Sorbas eða Grikkinn Zorba, Almenna bókafélagið 1967
 William Heinesen, Það á að dansa: Nýjar sögur frá Þórshöfn, Mál og menning 1980
 William Heinesen, Kvennagullið í grútarbræðslunni, Mál og menning 1981
 William Heinesen, Í Svörtukötlum: skáldasaga, Mál og menning 1982
 William Heinesen, Ráð við illum öndum, Mál og menning 1983
 William Heinesen, Glataðir snillingar, Mál og menning 1984
 Gabriel García Márquez, Af jarðarför landsmóðurinnar gömlu, Forlagið 1985
 William Heinesen, Töfralampinn: nýjar minningasögur, Forlagið 1987
 Christian Matras, Sé og munað, ljóðaþýðingar, Reykjavík 1987
 Miroslav Holub, Þankabrot leirdúfukarrans, Leshús þýðingaútgáfa 1988
 Federico García Lorca, Tataraþulur, Leshús 1990
 Gabriel Laub, Spakmæli um spakmæli og fleira, Leshús 1995
 Miroslav Holub, Stuttar vangaveltur: ljóð, Leshús 1995

 Piese de teatru
 LeRoi Jones, Neðanjarðarbrautin, leikrit, Ríkisútvarpið janúar 1973
 Brendan Behan, Öfugugginn, leikrit, þýðing óútgefin
 Marguerite Duras, Í almenningsgarðinum, Barbara Bray bjó til útvarpsflutnings, þýðing f. 4 bekk Leiklistarskóla Íslands 1993, óútgefin
 William Heinesen, Gataðir snillingar, skáldsagan, Mál og menning 2000
 Werner Schwab, Öndvegiskonur, leikrit, Leikfélag Reykjavíkur 2001
 William Heinesen, Leikurinn um snillingana vonlausu, leikgerð Caspars Koch, þýðing óútgefin

 Articole
 Ernst Fischer, "List og kapítalismi", Tímarit Máls og menningar 1962, 1. hefti, s. 35–55
 Roger Paret, "Vörn Sovétríkjanna 1941", Tímarit Máls og menningar' 1962, 1. hefti, s. 63–78
 Marcel Martin, "Kvikmyndagerð á vegum trúverðugleikans", Tímarit Máls og menningar 1967, 2. hefti, s. 153–173
 Ernst Fischer, Um listþörfina, Mál og menning 1973

Poezii și povestiri
 "Eskimóaljóð um söngva", höf. óþekktur, þýðing úr grænlensku 1975
 William Heinesen, Fjandinn hleypur í Gamalíel, Mál og menning 1978
 William Heinesen, Í morgunkulinu: samtímasaga úr Færeyjum, Mál og menning 1979
 Charles Pierre Baudelaire, "Bænakvak til Satans: Ákall" í Tímarit Máls og menningar 1989, 2. hefti, s. 157–159
 William Heinesen, "Atlanta", smásaga í Íslenskar smásögur, 1985
 William Heinesen, "Myrkrið talar við blómarunna", Tímarit Máls og menningar 2000, 3. hefti, s. 2
 Willian Heinesen, "Eydna = Lykken = Hamingja", Tímarit Máls og menningar 2000, 3. hefti, s. 26–27
 Bertolt Brecht, "Kvæði um drukknaða stúlku", á plötunni (Kristliega kærleiksblómin spretta kringum) hitt og þetta e. Megas

Altele
 Leshús, vefur Þorgeirs: http://www.centrum.is/leshus/

Referințe

Nașteri în 1933
Decese în 2003
Scriitori islandezi

Þorgeir Þorgeirson


Hiroshi Saeki (født 26. maj 1936, død 2010) var en japansk fodboldspiller.

Japans fodboldlandshold

|-
|1958||1||0
|-
|1959||1||0
|-
|1960||0||0
|-
|1961||2||0
|-
!Total||4||0
|}

Eksterne henvisninger

Japan National Football Team Database

Fodboldspillere fra Japan

Hiroshi Saeki


L'Étrange Réveil du Schtroumpf paresseux est la trente-sixième histoire de la série Les Schtroumpfs de Peyo. Elle est publiée pour la première fois dans le journal Schtroumpf !, puis dans l'album du même nom en 1991.

Résumé
Les Schtroumpfs décident de donner une bonne leçon au Schtroumpf paresseux en lui faisant croire qu'il a dormi pendant deux cents ans. Mais le Schtroumpf paresseux se rend compte de la supercherie et décide lui aussi de leur faire une blague en leur faisant croire qu'il a mis un élixir de jouvence dans le repas qu'il a préparé. Les Schtroumpfs, paniqués, cherchent à tout prix à faire un élixir de vieillissement pour contrecarrer le sort et trouvent la formule chez Gargamel chez qui ils la préparent pendant son absence. Mais à son retour, le sorcier surprend les Schtroumpfs et boit par mégarde l'élixir de vieillissement, tandis que le Schtroumpf paresseux révèle sa farce à ses congénères amusés.

Personnages
 Le Schtroumpf paresseux
 Le Grand Schtroumpf
 Gargamel

Liens externes

Histoire des Schtroumpfs
Histoire publiée dans Schtroumpf !

L'Étrange Réveil du Schtroumpf paresseux (histoire)


Selv om hun havde været kriminel (fransk: Eût-elle été criminelle...) er en fransk dokumentarfilm fra 2006 med instruktion og manuskript af Jean-Gabriel Périot.

Handling
Frankrig, sommeren 1944. I dokumentariske arkivklip viser filmen stemningen ved befrielsen fra den tyske besættelsesmagt, og hvilken skæbne der mødte de kvinder, som havde plejet omgang med tyskere under krigen. Folks frihedsglæde iblandes en forfærdelig hævntørst, og kvinder bliver mishandlet og klippet skaldede i al offentlighed.

Referencer

Eksterne henvisninger

Franske film fra 2006

Eût-elle été criminelle


Hypseochloa, rod od dvije vrste jednogodišnjeg raslinja iz porodice travovki smješten u vlastiti podtribus Hypseochloinae, dio tribusa Poeae. Raširen je po tropskoj Africi u Kamerunu i Tanzaniji.

Vrste
 Hypseochloa cameroonensis C.E.Hubb.; Kamerun
 Hypseochloa matengoensis C.E.Hubb.;  Tanzanija

Izvori

Poeae

Hypseochloa


De 12 a 14 es un noticiero argentino, conducido por Analía Bocassi y Juan Pedro Aleart, emitido por Canal 3 de Rosario. Es el noticiero más antiguo de la televisión rosarina.

El noticiero cuenta con información en vivo. Recorre en dos horas, los principales temas locales del día y los sucesos nacionales e internacionales.

Cuenta con el columnista Miguel Tessandori en deportes, Cecilia Oriolani en espectáculos, Sergio Roulier en política e información general. Los móviles a cargo de Daniel Amoroso, Pedro Levy, Feni Rubio, Almudena Munera Muñoz, Agustina Pugliese. La producción está a cargo de Pablo Czentorycky y Guillermo Brasca.

Historia

De 12 a 14 fue creado en 1966, por un productor televisivo porteño que ideó y registró el nombre, que luego le fue comprado por el canal. El noticiero comenzó con la conducción de Norberto Chiabrando, que luego fue reemplazado por Julio César Orselli.

El presentador más identificado con el noticiero es Orselli, que trabajó desde 1966 hasta 2011, al frente del mismo. Este periodista encabezó el equipo periodístico histórico del noticiero -que conserva un amplio reconocimiento por parte de la teleaudiencia rosarina-, junto a Raúl Hernán Sala (política/información general), Miguel Tessandori (deportes), Carlos Bermejo (espectáculos), Ricardo Schlieper (información general) y Alberto Manera (automovilismo). También contó con la participación de Alberto Gonzalo y Héctor Vidaña y la producción general de Carlos Fechenbach.

En la década de 1990, ingresó Luis Novaresio para colaborar en la sección de política con Raúl Hernán Sala. En la década de 2000, tras la salida de Carlos Bermejo, se suma Alejandro Simonetto. También se sumó a la conducción, la periodista y locutora Analía Bocassi.

Durante la vigencia de la Ley de Radiodifusión 22.285, en enero y febrero de cada año, no se realizaba De 12 a 14, siendo reemplazado por el local Noticiero Tres y Noticiero Trece. En 2011, debido a la entrada en vigor de las nuevas disposiciones legales de AFSCA, emitió solo los primeros 45 minutos del noticiero porteño, ocupando el tiempo restante con el programa 2.0 TV. A partir de 2012, comenzó con ediciones veraniegas con la conducción de Ileana Luetic y Ciro Seisas.

Actualidad

Salida de Luis Novaresio

En diciembre de 2010, se produjo la despedida de Luis Novaresio, que se fue a Capital Federal para trabajar en los medios del Grupo Infobae, C5N y Radio 10. Su lugar fue ocupado por Sergio Roulier.

Renuncia de Julio César Orselli

En abril de 2011, el periodista Julio César Orselli, con 27 años en la conducción y 44 años de trayectoria en el canal, se alejó por desavenencias con la producción del noticiero y las autoridades. Este suceso, provocó gran repercusión en la sociedad rosarina, que se expresó a través de los medios digitales locales y las redes sociales. A partir de este hecho, Sergio Roulier pasó a ser el conductor del noticiero.

El lunes 1º de agosto de 2011, cambió la escenografía, modificó el escritorio y mantuvo la música original, como el resto de los noticieros.

El lunes 22 de agosto, fue la primera vez en 2011 que no se emitió el noticiero, con motivo del feriado nacional por la conmemoración del fallecimiento del General San Martín, siendo reemplazado por Noticiero Trece.

Cobertura de noticias nacionales

Actualmente, al poseer derechos de transmisión sobre Canal 13 HD y poseer autorización para emitir contenidos de Todo Noticias, emite móviles desde Capital Federal sobre las noticias más urgentes o de último momento. Cabe destacar, que anuncia la participación de los periodistas porteños en vivo, cuando en realidad es emitida en diferido, al tomar contenidos de la señal satelital de las mencionadas señales de Artear, sin videograph.

Véase también
 De siete a nueve (Rosario)
 eltres TV (Rosario)
 Noticiero Trece
 El Trece
 Todo Noticias

Referencias

Enlaces externos

 Diario digital Rosario 3

Programas informativos de televisión de Argentina
Programas de televisión de Canal 3 de Rosario

De 12 a 14 (Rosario)


Katy Lied is the fourth studio album by American rock band Steely Dan, released by ABC Records in March 1975; reissues have been released by MCA Records since ABC Records was acquired by MCA in 1979. It was the first album the group made after they stopped touring, as well as their first to feature backing vocals by Michael McDonald.

In the United States, the album peaked at number 13 on the Billboard Top LPs & Tape chart, and it has been certified Gold by the Recording Industry Association of America (RIAA). The single "Black Friday" charted at number 37 on the Billboard Hot 100.

Recording
The album was the first one recorded by Steely Dan after guitarist Jeff "Skunk" Baxter and drummer Jim Hodder left the group as a result of Walter Becker and Donald Fagen's decision to stop touring and focus solely on recording with various studio musicians. Guitarist Denny Dias, a founding member of Steely Dan, contributed to the album as a session musician, as did vocalist Michael McDonald and drummer Jeff Porcaro, who were both members of Steely Dan's final touring band. Then only 20 years old, Porcaro played drums on every track on the album except "Any World (That I'm Welcome To)", which features session drummer Hal Blaine. Larry Carlton, who became a regular collaborator of the group, made his first appearance on a Steely Dan album playing guitar on "Daddy Don't Live in That New York City No More".

Band leaders Becker & Fagen said they were dissatisfied with the album's sound quality because of an equipment malfunction with the then-new dbx noise reduction system. The damage was mostly repaired after consulting with the engineers at dbx, but Becker & Fagen still refused to listen to the completed album.

Lyrics
"Black Friday", which features Michael Omartian on piano and David Paich on Hohner electric piano and was released as the first single from the album, relates the story of a crooked speculator who makes his fortune and absconds to Muswellbrook, New South Wales, Australia, as, according to Fagen, "It was the place most far away from LA we could think of". The town also "fit[s] the metre of the song and rhyme[s] with 'book'", though Fagen did not realise that locals pronounce it "Musselbrook" (omitting the "w"), which makes the song grating for Australian fans.

Title and packaging
The album's title comes from the lyrics of "Doctor Wu" ("Katy lies / You can see it in her eyes"), and the album cover is a picture of a katydid, a "singing" (stridulating) insect related to crickets and grasshoppers, as a pun on the title. Walter Becker told Rolling Stone, during the band's 2009 tour: "It's about that uneasy relationship between the patient and doctor. People put faith in doctors, yet they abuse their power and become dangerous."  The back cover photograph of Donald Fagen (in reindeer sweater) and Denny Dias (in overalls and sombrero and holding a tank of helium) was taken during the session (sometime in 1972-73) for their Schlitz Beer jingle.

Critical reception
{{Album ratings
| rev1 = AllMusic
| rev1Score =
| rev2 = Chicago Tribune
| rev2Score =
| rev3 = Christgau's Record Guide
| rev3Score = A−
| rev4 = Encyclopedia of Popular Music
| rev4Score =
| rev5 = The Great Rock Discography
| rev5Score = 8/10
| rev6 = MusicHound Rock
| rev6Score = 4/5
| rev7 = Pitchfork
| rev7Score = 9.1/10
| rev8 = The Rolling Stone Album Guide
| rev8Score =
| rev9 = Select
| rev9Score = <ref>{{Cite magazine |last=Prendergast |first=Mark |date=September 1990 |title=Steely Dan: 'Katy Lied |magazine=Select |issue=3 |page=106}}</ref>
| rev10 = Tom Hull – on the Web| rev10Score = A
}}
Reviewing the album in 1975 for The Village Voice, Robert Christgau said that, while Katy Lied might be Steely Dan's "biggest" album to that point, he found it "slightly disappointing" on a musical level, citing the loss of lead guitarist Baxter and what he perceived as "cool, cerebral, one-dimensional" jazz guitar influences. Nonetheless, Christgau admitted that he played the album frequently, and he voted it the third-best album of the year on his ballot for the 1975 Pazz & Jop critics poll, on which it placed sixth. John Mendelsohn was more critical in Rolling Stone, writing that "however immaculately tasteful and intelligent" Steely Dan's music may be in theory, it did not register with him emotionally and remained "exemplarily well-crafted and uncommonly intelligent schlock". Mendelsohn found the lyrics interesting, but inscrutable, the musicianship tasteful and well-performed, but not stimulating, and Fagen's singing unique-sounding, but seemingly passionless. In a review in Rolling Stone from 1977, Cameron Crowe called the album "anonymous, absolutely impeccable swing-pop" with "no cheap displays of human emotion".

Retrospectively, Stephen Thomas Erlewine of Allmusic called the album "a smoother version of Pretzel Logic" and "another excellent record" by Steely Dan. Travis Elborough wrote in his 2008 book The Long-Player Goodbye: The Album from LP to iPod and Back Again that Katy Lied, while not on par with Pretzel Logic (1974) or Aja (1977), was still "up there as jazz rock staples go". In The Rolling Stone Album Guide (2004), Rob Sheffield said the album completed a trilogy of Steely Dan albums (the other parts being Countdown to Ecstasy (1973) and Pretzel Logic) that is "a rock version of Chinatown, a film noir tour of L.A.'s decadent losers, showbiz kids, and razor boys". Jazz historian Ted Gioia cited the album as an example of Steely Dan "proving that pop-rock could equally benefit from a healthy dose of jazz" during their initial tenure, which coincided with a period when rock musicians frequently experimented with jazz idioms and techniques.

Of lead single "Black Friday", Cash Box'' said that it contains elements that made earlier Steely Dan singles successful, such as "hot fender rhodes piano tracks, lead guitar work, rhythm that won't stop cooking and identifiable vocals and mix."

Track listing

Personnel
Steely Dan
 Donald Fagen – piano, keyboards, vocals
 Walter Becker – bass guitar, guitar (solo on 1, 2), personnel photos

Additional musicians

 Denny Dias – guitar (solo on 7)
 Rick Derringer – guitar (solo on 8)
 Dean Parks – guitar (solo on 3)
 Elliott Randall – guitar (solo on 10)
 Hugh McCracken – guitar
 Larry Carlton – guitar (4)
 Michael Omartian, David Paich – piano, keyboards
 Chuck Rainey, Wilton Felder – bass guitar
 Jeff Porcaro – drums (all except 9), dorophone
 Hal Blaine – drums (9)
 Victor Feldman – percussion, vibraphone
 Phil Woods – alto saxophone (5)
 Jimmie Haskell – horn arrangement (10)
 Bill Perkins – saxophone (10)
 Michael McDonald – backing vocals
 Sherlie Matthews, Carolyn Willis, Myrna Matthews – backing vocals (6)

Production
 Gary Katz – producer
 Roger Nichols – engineer, personnel photos
 Stuart "Dinky" Dawson – sound consultant
 Bob DeAvila – real time analysis
 Rick Collins – mastering
 Dorothy White – cover photo

Reissue
 Vartan – art direction
 Michael Diehl – design
 Daniel Levitin – consultant

Charts

Album

Singles

References

External links

 Complete lyrics

Steely Dan albums
1975 albums
ABC Records albums
Albums arranged by Jimmie Haskell
Albums produced by Gary Katz

Katy Lied