This is a list of aviation-related events from 1934:

Events
 Sir Alan Cobhams Flight Refuelling Ltd. develops the looped-hose aerial refueling system, a weighted cable let out of a tanker aircraft and grabbed by a grapnel fired from the receiving aircraft. It is the first practical aerial refueling system, and will not be replaced until the probe-and-drogue system is perfected in 1945.
 At Yokosuka, Japan, the Imperial Japanese Army and Imperial Japanese Navy hold the first of three annual interservice competitions in air combat techniques.
 The Mitsubishi Aircraft Company Ltd. is merged back into its parent company, Mitsubishi Heavy Industries.

January
January 10–11 – A flight of six United States Navy Consolidated P2Y flying boats sets a new distance record for formation flying of  between San Francisco, and Pearl Harbor, Territory of Hawaii. They also set a new speed record for this crossing of 24 hours 35 minutes.
January 15 – On the final leg of a flight that began on 5 January in Saigon, French Indochina – with stops at Karachi, British India; Baghdad, Iraq; Marseille, France; and Lyons, France – the Air France Dewoitine D.332 Emeraude (registration F-AMMY) strikes a hill and crashes in a snowstorm at Corbigny, France, while flying from Lyons to Paris–Le Bourget Airport outside Paris, killing all ten people on board.
January 30 – Soviet aeronauts Pavel Fedosenko, Andrey Vasenko, and Ilya Usyskin take the hydrogen-filled high-altitude balloon Osoaviakhim-1 on its maiden flight to a record-setting altitude of , where it remains for twelve minutes. The 7-hour 14-minute flight – during which the balloon travels (  from its launch site – ends in tragedy when the crew loses control of the balloon during its descent and the gondola disintegrates and crashes near the village of Potizh-Ostrog in Insarsky District of Mordovian Autonomous Oblast in the Soviet Union, killing the crew.

February
 February 1 – South African Airways is founded.
 February 3 – Deutsche Luft Hansa begins the first regular airmail service across the Atlantic Ocean, between Berlin and Rio de Janeiro.
 February 7
 The first airmail flight between Australia and New Zealand is made by Charles Ulm in an Avro Ten, taking 14 hours 10 minutes.
 Germany begins a regular air mail service between Africa and South America, employing Dornier flying boats catapulted from depot ships. Dornier Do 26s will later fly the route without the assistance of ships, and various Dornier flying boats will complete over 300 crossings before the outbreak of World War II brings the service to an end in 1939.
 February 9 – President Franklin D. Roosevelt suspends all U.S. Air Mail contracts due to alleged improprieties by the Hoover Administration during the negotiations of those contracts.
 February 18 – The American World War I ace Eddie Rickenbacker and a Transcontinental & Western Air team including Jack Frye, "Tommy" Tomlinson, Larry Fritz, Paul E. Richter, Si Morehouse, Harlan Hull, John Collings, and Andy Andrews, set a new record for a transcontinental flight across the United States, flying the Douglas DC-1 from Burbank, California, to Newark, New Jersey, in 13 hours 4 minutes.
 February 19 – The United States Army Air Corps begins flying U.S. airmail in the wake of President Roosevelts cancellation of all U.S. Air Mail contracts.
 February 26 – In the first week of U.S. Army Air Corps delivery of U.S. Air Mail, five Army aviators have been killed in accidents. The death rate highlights the lack of training of most U.S. Army pilots in night and bad-weather flying.

March
 March 7 – Juan de la Cierva lands an autogyro on the Spanish Navy aviation ship Dédalo. It is the first time an autogyro lands on a Spanish ship.
 March 9 – All air operations of the United States Customs Service are transferred to the United States Coast Guard.
 March 22
The wreckage of the Pan American-Grace Airways (Panagra) Ford 5-AT-C Trimotor San José (registration NC403H) – which had crashed on Chile's Cerro El Plomo in the  Andes Mountains during a severe snowstorm on 16 July 1932, killing all nine people on board, and subsequently been buried in ice and snow – finally is discovered.
The Panagra Ford 5-AT-C Trimotor NC407H suffers engine failure and crashes on takeoff at Lima-Callao International Airport at Lima, Peru, killing three of the 15 people on board.

April
 Six Soviet and two American airmen rescue the crew of the Soviet commercial icebreaker Chelyuskin from the ice of the Chukchi Sea, where the ship had sunk on February 13.
 April 11 - Renato Donati of Italy sets a new world altitude record of  in a Caproni Ca 113.

May
 May 7 – U.S. Army Air Corps delivery of U.S. Air Mail comes to an end. During the 78 days of delivering air mail, 12 Army air crew have died in 66 accidents. The losses convince U.S. Army officials of the need to train their pilots in flying at night and in bad weather.
 May 8–23 – Jean Batten sets a new womens speed record between England and Australia. She flies a de Havilland DH.60 and makes the trip in 14 days 22 hours.
 May 9 – An Air France Wibault 282T-12 airliner crashes into the English Channel off Dungeness, Kent, England, killing all six people on board.
 May 18 – The Douglas DC-2 – production version of the Douglas DC-1 and forerunner of the Douglas DC-3 – enters commercial service, flying for Transcontinental and Western Air on the Columbus, Ohio–Pittsburgh–Newark route.
 May 19 – The largest heavier-than-air aircraft built anywhere in the 1930s, the 63 meter wingspan, 42 tonne takeoff weight, Andrei Tupolev-designed ANT-20 Maksim Gorki, makes its first flight in the Soviet Union.
 May 28 – French Couzinet 71 flying boats begin the first regular air mail service across the South Atlantic Ocean.
 May 29 – Highland Airways commences the first regular airmail service within the United Kingdom, between Inverness and Kirkwall

June
 June 4 – The U.S. Navy commissions its first purpose-built aircraft carrier, .
 June 8 – A professional baseball team travels by air for the first time, when the Cincinnati Reds of the National League fly in a chartered Douglas DC-2 from Cincinnati to Chicago to play the Chicago Cubs.
 June 9 – Flying in fog and thunderstorms during a scheduled flight from Newark Metropolitan Airport in Newark, New Jersey, to Chicago, the American Airways Curtiss T-32 Condor II NC12354 crashes into Last Chance Hill in the Catskill Mountains in New York at an altitude of , killing all seven people on board.
 June 11 – During a flight from Santiago, Chile, to Buenos Aires, Argentina, the Pan American-Grace Airways (Panagra) Ford 5-AT-C Trimotor NC8417 crashes into Argentina's Mar Chiquita Lake during a heavy rainstorm, killing six of the ten people on board.
 June 12 – In the United States, the Air Mail Act of 1934 closely regulates the contracting of air mail services and prohibits aircraft manufacturers from owning airlines.
 June 23 – The U.S. Army takes delivery of its first six Link Trainers, giving birth to the flight simulator industry.
 June 24 – Airplane designer and racer Jimmie Wedell and his passenger die when the de Havilland Gypsy Moth he is piloting crashes at Patterson, Louisiana.
 June 26 – The initial flight of the Focke-Wulf Fw 61, the first practical helicopter, takes place.
 June 29–30 – Brothers Benjamin and Joseph Adamowicz, amateur pilots, fly across the Atlantic Ocean.

July
 July 2 – The Armée de l'Air is separated from the French Army to become the independent French Air Force, although retaining the name Armée de l'Air.
 July 11 – Engelbert Zaschka of Germany flies his large human-powered aircraft, the Zaschka Human-Power Aircraft, about  at Berlin Tempelhof Airport without assisted take off.
 July 15 – Varney Speed Lines (later to be Continental Airlines) makes its first passenger-carrying flight.
 July 19 – F9C Sparrowhawk parasite fighters from the United States Navy airship  successfully launch from the airship, scout out the heavy cruiser , and return to Macon.
 July 19-August 20 – United States Army Air Corps General Henry Arnold leads ten Martin B-10 bombers on an 8,000-mile (12,882-km) proving flight.
 July 26 – United States Army Air Corps Major William E. Kepner, Captain Albert W. Stevens, and Captain Orvil A. Anderson make the "National Geographic Society–U.S. Army Air Corps Stratosphere Flight" in the balloon Explorer in an attempt to set a new world altitude record for human flight. Launching from a depression that becomes known as the "Stratobowl" in Moonlight Valley in the Black Hills near Rapid City, South Dakota, they reach about  – about  short of the record – before a tear in the balloon forces them to descend over central Nebraska. Eventually, half the gas bag tears away, and they decide to bail out as the balloon passes  in a dangerously rapid descent. All three men parachute to safety, the last of them exiting the gondola at an altitude of only about , before the gondola crashes.
 July 27 – During a flight from Zurich-Dübendorf Airport in Switzerland to Stuttgart Airport in Stuttgart, Germany, the Swissair Curtiss T-32 Condor II CH-170 encounters severe turbulence and loses a wing in flight at an altitude of . It crashes in a forest near Wurmlingen in Tuttlingen, Germany, and burns, killing all 12 people on board, including the first European female flight attendant Nelly Diener. It is the deadliest civil aviation accident of 1934.

August
 The first National Air Meet for Women takes place at Dayton, Ohio. During a 50-mile (80-km) individual race, aviation record-holder Frances Marsalis dies in a crash at age 29.
 The Italian Fascist government merges the airlines Società Aerea Mediterranea (SAM), Società Anonima Navigazione Aerea (SANA), Società Italiana Servizi Aerei (SISA), and Aero Espresso Italiana (AEI) to create the new airline Ala Littoria as the national airline of Italy.
 August 8–9 – James Ayling and Len Reid make the first non-stop flight from Canada to England, in a de Havilland DH84, taking 30 hours 50 minutes for the flight.
 August 28-September 16 – The fourth and last International Tourist Aircraft Contest Challenge International de Tourisme 1934 takes place in Warsaw, Poland. The Polish crew of Jerzy Bajan on the RWD-9 plane wins.

September
 September 5 – While undergoing inflation with hydrogen gas in Moscow's Kuntsevo District for a planned September 24 ascent to set a new human fight altitude record, the Soviet balloon USSR-2 is destroyed by a fire ignited by a stray spark. The accident prompts the Soviet Union's People's Commissar of Defense, Kliment Voroshilov, to suspend the Soviet Union's high-altitude manned balloon program.
 September 7–16 – As part of Challenge International de Tourisme 1934, a  race takes place over Europe and North Africa, concluding with a maximum speed trial over a  triangular course on September 16.
 September 14 – The airline Aeronaves de México begins flight operations. Its first flight is from Mexico City to Acapulco, Mexico, using a Stinson SR Reliant. The airline will change its name to Aeroméxico in February 1972.
 September 22
Sir Alan Cobham sets out in an Airspeed Courier in a failed attempt to fly non-stop from England to India.
Shortly after takeoff from Heston Airport in Hounslow, England, the Handley Page W.10 airliner G-EBMM, operated by National Aviation Displays, suffers a structural failure and crashes at Aston Clinton, killing all four people on board.
 September 29 – A London, Scottish & Provincial Airways Airspeed Courier crashes at Timberden Bottom, Shoreham, Kent, in the United Kingdom, killing all four people on board. Flying debris injures two people on the ground.

October
 The Japan Aeroplane Company Ltd. is founded, with plants at Yokohama and Yamagata, Japan.
 The Government of the Philippines passes an act to regulate foreign aircraft operations in the Philippines an to require a franchise from the Philippine government in order to operate an air service in the Philippines.
 October 2 – A Hillman's Airways de Havilland DH.89A Dragon Rapide crashes into the English Channel off Folkestone, Kent, England, in poor visibility, killing all seven people on board.
 October 8 – Inter-Island Airways makes the first interisland air mail flight in the Hawaiian Islands under a United States Post Office contract.
 October 14 – National Airlines begins operations, using two second-hand Ryan ST monoplanes to fly a mail contract service in Florida between St. Petersburg and Daytona Beach with stops at Tampa, Lakeland, and Orlando.
 October 19 – The Holyman's Airways de Havilland DH.86 Express airliner Miss Hobart (registration VH-URN) crashes in the Bass Strait during a domestic flight in Australia from Melbourne, Victoria, to Launceston, Tasmania, killing all 11 people on board. Miss Hobart had just flown the new airline's first flight three weeks earlier, and one of its founders, Captain Victor Holyman, is among the dead.
 October 20-November 3 - Sir Charles Kingsford Smith makes the first eastward crossing of the Pacific Ocean, from Brisbane, Australia to San Francisco, in the Lady Southern Cross. The Hawaii-to-San Francisco leg of his crossing on November 3 is the first eastward flight from Hawaii to North America.
 October 20-November 5 - The MacRobertson Air Race is flown from England to Melbourne, Australia to celebrate the centenary of the state of Victoria. The £10,000 prize money is won by C. W. A. Scott and Tom Campbell Black flying de Havilland DH.88 Comet Grosvenor House from Mildenhall, Suffolk to Melbourne, Australia in a time of 71 hours.
 October 23
Francesco Agello passes his 1933 world speed with a new airspeed record of . Again he flies the Italian Macchi M.C.72 seaplane.
Husband and wife Jean and Jeannette Piccard ascend to an altitude of  over Lake Erie in the balloon A Century of Progress. The first licensed female balloon pilot in the United States, Jeannette Piccard retains control of the balloon for the entire flight, and the flight makes her the first woman to fly in the stratosphere.
 October 26 – The only Pander S-4 Postjager is destroyed during the MacRobertson Air Race from London, England, to Melbourne, Australia, when it strikes a motor car and bursts into flames while taxiing for departure from Allahabad, India. Its crew escapes unharmed.

November
 The United States Congress passes an amendment to the Air Commerce Act of 1926 requiring U.S. airlines to use multi-engine aircraft on routes over terrain not readily permitting emergency landings.
 November 6 – The Deutsche Reichsbahn-Gesellschaft Junkers Ju 52/3mge D-AVAN, flying a domestic cargo flight in Germany from Königsberg Devau Airport in Königsberg, East Prussia, to Berlin Tempelhof Airport in Berlin, crashes while attempting an emergency landing at Gross-Rackitt in Pommern, killing all five people on board.
 November 11 – United States Army Air Corps Captains Albert W. Stevens and Orvil A. Anderson set a new world altitude record for human flight. Launching from a depression known as the "Stratobowl" in Moonlight Valley in the Black Hills near Rapid City, South Dakota, in the 316-foot- (96.3-meter-) tall balloon Explorer II, they reach , talking by radio from that height simultaneously with airline pilots flying to Hawaii and radio operators in London, before landing in southern South Dakota. Their altitude record for balloon flights will stand until June 2, 1957.
 November 15 – During a domestic flight in Australia from Longreach Airport, Queensland, to Archerfield Airport in Archerfield, Queensland – the final leg of its delivery flight from England to Australia – the Qantas de Havilland DH.86 Express VH-USG suffers an in-flight loss of control and crashes at Ilfracombe, killing all four people on board.
 November 30 – The record-setting French aviator Hélène Boucher dies when the Renault Viva Grand Sport she is piloting on a test flight crashes into the woods at Guyancourt, France.

December
 December 3 – Charles Ulm disappears while flying over the Pacific Ocean somewhere between Oakland, California and Hawaii.
 December 7 – The crash of a military Fairey Fox fighter-bomber starts a hangar fire at Haren Airport in Brussels, Belgium, that destroys at least two Sabena airliners.
 December 8 – Imperial Airways extends its airmail service to Australia.
 December 10 – During a domestic flight in Cuba from Rancho-Boyeros Airport in Havana to Antonio Maceo Airport in Santiago de Cuba, the Cubana de Aviación Ford 4-AT-E Tri-Motor NM-7 crashes into a mountain near Palma Soriano during heavy rain, killing four of the eight people on board.
 December 20
During a flight from Almaza Airport outside Cairo, Egypt, to Baghdad, Iraq – one leg of a Christmas mail-and-passenger flight from Schiphol Airport in Amsterdam, the Netherlands, to Batavia in the Netherlands East Indies which prior to Cairo had made stops in Marseille, France; Rome, Italy; and Athens, Greece – the KLM Royal Dutch Airlines Douglas DC-2-115A Uiver (registration PH-AJU) crashes near Rutbah Wells, Iraq, during a rainstorm and bursts into flames, killing all seven people on board.
United States Coast Guard Lieutenant Richard L. Burke sets a world seaplane speed record of  over a 3-kilometer (1.8-statute mile) test course flying a Grumman JF-2 Duck.
United Airlines Flight 6, a Boeing 247, loses power in both engines shortly after takeoff from Chicago. The three-man crew manages to crash-land the plane, and the entire crew and the lone passenger survive.
 December 28 – During the Chaco War, a Macchi M.18 flying boat of the Paraguayan Navys aviation arm carries out the first night bombing raid in South America, attacking Bolivian positions at Vitriones and Mbutum.
 c. December 29 – An American Airlines Curtiss T-32 Condor II crashes in the Adirondack Mountains; all four on board survive.
 December 31 – Helen Richey becomes the first woman to pilot a regular civil flight, taking a Central Airlines Ford Trimotor on the Washington, D.C. to Detroit route; however, she gets few subsequent flights.

First flights
 Aichi D1A
 Avro 641 Commodore
 Avro 642 Eighteen
 Bellanca 77-140
 Farman F.271
 Farman F.400
 Farman F.430
 Granville Gee Bee R-6
 Miles Hawk Major
 Nakajima Ki-8
 Nakajima Ki-11
 Piaggio P.16
 Westland F.7/30/PV.4
 Early 1934 – Arado Ar 68
 Summer 1934 – Henschel Hs 125

January
 January 4 – Henschel Hs 121
 January 7 – Curtiss XF13C-1
 January 14 – de Havilland DH.86 Express
 January 16 – Northrop XFT-1
 January 20 – Boeing XP-940/P-29
 January 23 – Berliner-Joyce XF3J-1
 January 30 – Junkers Ju 160

February
 Gotha Go 145
 Kawasaki Ki-5
 19 February - Supermarine Type 224
 22 February - Fairey S.9/30

March
 Nakajima E8N
 Saro London
 March 30 - Potez 58
 March 30 - Sikorsky S-42

April
 Curtiss SOC
 Mitsubishi Ka-9, forerunner of the Ka-15 prototype for the Mitsubishi G3M
 April 17
 de Havilland DH.89 Dragon Rapide
 Fairey Swordfish
 April 27 – Stinson Model A
 April 28 – Hamburger Flugzeugbau Ha 135

May
 Nakajima Ki-4
 May 9 - de Havilland DH.87 Hornet Moth
 May 11 - Douglas DC-2
 May 19 - Tupolev ANT-20 Maksim Gorky

June
 June 18
 Farman F.420
 Potez 56
 June 26 – Airspeed Envoy

July
 July 27 - Supermarine Stranraer

August
 Amiot 143
 Mitsubishi B4M
 PZL.23 Karas
 August 14 - Dewoitine D.510

September
 September 1
Bellanca 28-70
Polikarpov I-17
 September 7 – Hawker Hardy
 September 8 – de Havilland DH.88 Comet
 September 12
Gloster Gladiator
Hawker Hind
 September 28 – Savoia-Marchetti SM.79 Sparviero

October
 Caudron Simoun C620
 October 7 -  Tupolev ANT-40RT, forerunner to the Tupolev SB
 October 12 – Miles M.3 Falcon
 October 15 - Grumman XF3F-1
 October 31 – Fairchild Super 71

November
 November 4 – Junkers Ju 86
 November 16 – Savoia-Marchetti S.74
 November 23
Bloch MB.210
Dornier Do 17

December
 Aichi E10A

Entered service
 Avro 671 Rota with the Royal Air Force
 Beriev MBR-2 with Soviet Naval Aviation (NATO reporting name "Mote")
 Beriev MP-1 in airliner service
 Cierva C.30
 Latécoère 290 with two squadrons of French Naval Aviation
 Polikarpov I-15 with the Soviet Air Force
 Potez 39 with the French Air Force
 PZL P.11a with the Polish Air Force
 PZL P.11b with the Romanian Air Force

January
 Consolidated P-30 (later PB-2) with the United States Army Air Corps

April
 April 6 – Avro 642 Eighteen with Midland & Scottish Air Ferries Ltd

May
 Couzinet 71 with Aéropostale
 Grumman JF Duck with the United States Navy at Naval Air Station Norfolk, Virginia
 Polikarpov I-16 with the Soviet Air Force
 May 18 – Douglas DC-2 with Transcontinental and Western Air
 May 24 – Avro 641 Commodore with private owner

November
 November 25 – Potez 540 with the French Air Force

Retirements
 Avro 654, formerly the Avro 627 Mailplane
 Boeing 80 by United Airlines

January
 Handley Page Hyderabad by the Royal Air Force's No. 503 Squadron

December
 Cierva C.24

References

External links
Tom Campbell Black
75th. Anniversary of the Great Air Race October 1934 Tom Campbell Black

Aviation by year

1934 in aviation


Scuppernong Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Scuppernong Township (Tyrrell County, North Carolina)
 Scuppernong Township (Washington County, North Carolina)

Scuppernong Township


පොත්ගුල් වෙහෙර (හෝ පොත්ගුල් විහාරය) ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි පොළොන්නරුව නගරයේ සිට වැව් බැම්ම ඔස්සේ දකුණු දෙසට සැතැප්මක් පමණ දුරින්, පරාක්‍රමබාහු ප්‍රථිමාවට ආසන්නයේ ඉදිකොට තිබේ. මෙම සංකීර්ණය පරාක්‍රමබාහු රජු (1153-1186) විසින් ඉදිකරන ලද්දක් බැව් විශ්වාස කෙරේ.

🌎 🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎🌎

සංකීර්ණය
මෙම ආරාම සංකීර්ණය භූමි මට්ටම් හතරක ඉදිකොට තිබේ. ඉන් තුන්වන මට්ටම තුල ගොඩනැගිලි 9ක් දැකගත හැකි වන අතර ඒවා භික්ෂුකුටි ලෙස භාවිතයට ගන්නට ඇතැයි සැළකේ. ආරාම සංකීර්ණයට ඇතුළු වීම පිණිස ප්‍රවිශ්ඨ ත්‍රිත්වයක් වන අතර ඉන් ප්‍රධාන ප්‍රවිශ්ඨ ද්වාරය නැගෙනහිර දිශාමුඛය. සිවුවන උපරි මට්ටමේ ගෝලාකාර වහලක් තිබූ වෘත්තාකාර ගොඩනැගිල්ලක නටඹුන් වන අතර එය පරාක්‍රමබාහු රජු විසින් තනනු ලැබූ මඩල මන්දිරය ලෙස විශ්වාස කෙරේ. වර්ථමානයේ එහි වහළ දැකගත නොහැකි වන අතර ඇතුලත බිත්තිහී විනාශයට ලක්වූ පැරණි සිතුවම් කොටස් දැකගත හැකි වේ.

මීට අමතරව උපරි මළුවෙහි සිව් දිශාවෙන් ඉදිකරන ලද දාගැබ් හතරක් දැකගත හැකිය. ආරාම සංකීර්ණයෙහි වූ ලක්ෂණ අනූව මෙය පැරණි බෞද්ධ පුස්තකාලයක් ලෙස භාවිතයට ගන්නට ඇතැයි විශ්වාස කෙරේ.

මූලාශ්‍ර

පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ බෞද්ධ සිද්ධස්ථාන
පොළොන්නරුව දිස්ත්‍රික්කයේ පුරාවිද්‍යා ආරක්‍ෂිත ස්මාරක

පොත්ගුල් වෙහෙර


An Lepanthes stelidantha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Leslie Andrew Garay ngan Galfrid Clement Keyworth Dunsterville. An Lepanthes stelidantha in nahilalakip ha genus nga Lepanthes, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Lepanthes

Lepanthes stelidantha


O Festival Eurovisão da Canção Júnior 2023 é a 21ª edição do Festival Eurovisão da Canção Júnior. O concurso está marcado para acontecer em Nice, na França, no dia 26 de novembro de 2023, após a vitória do país na edição de 2022 com a música "Oh Maman!" por Lisandro. Organizado pela União Europeia de Radiodifusão (EBU) e pela emissora anfitriã France Télévisions, o concurso será realizado no Palais Nikaia. Esta será a segunda vez que a França sediará o Festival Eurovisão da Canção Júnior, sendo a primeira em 2021.

Localização

O concurso acontecerá no Palais Nikaia em Nice,a quinta maior cidade da França e a maior aglomeração urbana do litoral francês na Cote d'Azur. Será a primeira vez desde 2019 que o concurso não será realizado em uma capital.

Fase de licitação e seleção da cidade-sede
Entre 2003 e 2013 não havia a necessidade de que o país vencedor da edição anterior recebesse a próxima edição.Algo que foi quebrado na edição de 2014,quando se decidiu pela claúsula da primeira recusa para o vencedor do ano anterior,o que valeu entre aquele ano e 2017.O único caso que houve o uso dessa regra foi em 2015,quando a Itália abriu mão de sediar o evento que foi em Sófia,na Bulgária.Porém,em 2017 a UER decidiu pela reversão da regra em vistas de que " a escolha prévia da sede pode dar um tempo melhor para que a host-broadcaster tenha um tempo melhor para se preparar e assegurar a continuidade do evento".Mas,com exceção do concurso de 2018,desde 2019 é normal que o atual país vencedor decida a favor da realização do próximo concurso em seu solo.Momentos depois da vitória da França em 2022, a chefe da delegação francesa Alexandra Redde-Amiel e a diretora-geral da France Télévisions Delphine Ernotte revelaram que o país desejava sediar o concurso em 2023. Em 3 de abril de 2023, a EBU e a France Télévisions anunciaram que o concurso seria realizado em Nice.

Formato

Design visual
Durante uma coletiva de imprensa da European Broadcasting Union em 10 de maio de 2022, Alexandra Redde-Amiel, chefe da delegação francesa do Eurovision, anunciou que o concurso usará o slogan "Heroes".

Países participantes

Outros Países
Para que um país seja elegível para uma possível participação no Festival Eurovisão da Canção Júnior, com exceção da Austrália, precisa ser um membro ativo da EBU.

Membros ativos da EBU

 Em 14 de dezembro de 2022, a emissora búlgara BNT anunciou que o país não participaria do concurso de 2023.
 Em 12 de dezembro de 2022, a emissora dinamarquesa DR descartou o retorno ao concurso porque "não tinha interesse em um programa infantil comercial". Em vez disso, eles se concentrarão no retorno de seu próprio concurso de música infantil MGP Junior, onde "todos os participantes são vencedores".
 Em 25 de maio de 2023, a emissora finlandesa Yle anunciou que o país não estrearia no concurso de 2023..
  A emissora norueguesa NRK confirmou em 13 de dezembro de 2022 que não retornará em 2023 devido ao MGPjr estar passando por mudanças de formato, mas não comentou sobre um possível retorno no futuro. A NRK, no entanto, participará de discussões adicionais sobre o concurso com a EBU.
 A Associação Suíça de Radiodifusão SRG SSR anunciou em 26 de maio de 2023 que o país não voltaria ao concurso devido à falta de fundos e ao desejo de se concentrar no Festival Eurovisão da Canção.
  Como a BBC confirmou sua participação em 4 de novembro de 2022, não é possível que o País de Gales participe de forma independente, pois a BBC tem o direito de representar todo o Reino Unido.

Transmissão
Todas as emissoras participantes podem optar por ter comentaristas locais ou remotos fornecendo insights e informações de votação ao seu público local. A União Europeia de Radiodifusão também fornecerá transmissões internacionais ao vivo do concurso através do seu canal oficial no YouTube, sem comentários.

Ver também
Festival Eurovisão da Canção 2023

2023 na França
!Páginas usando lista minimizável com cor de fundo e posição do texto no estilo do título
Festival Eurovisão da Canção Júnior por ano
Festival Eurovisão da Canção Júnior


Der Simpson-Test ist ein augenheilkundliches und neurologisches Untersuchungsverfahren beim Krankheitsbild der okulären Myasthenie und wird in der Regel in Verbindung mit dem sogenannten Tensilontest durchgeführt. Das Verfahren wurde nach dem schottischen Neurologen John Alexander Simpson (1922–2009) benannt, der entscheidende Ergebnisse zur Erforschung der Myasthenia gravis vorlegte.

Durchführung
Allgemein ist bei der Myasthenia gravis die Überleitung der Nervensignale auf den Muskel gestört, wird jedoch durch die Gabe von Tensilon, einem kurzwirksamen Cholinesterasehemmer, temporär verbessert. Der Test besteht nun darin, zum Nachweis einer okulären Myasthenie den Patienten bei gerader Kopfhaltung einige Minuten nach oben blicken zu lassen. Im positiven Falle resultiert daraus ein ermüdungsbedingtes, langsames Herabsinken des Oberlides mit einer teilweisen oder vollständigen Ptosis, fallweise auch die Wahrnehmung von Doppelbildern.

Nach der Gabe von Tensilon (Tensilontest) wird diese Ermüdungserscheinung kurzfristig aufgehoben oder zumindest deutlich reduziert, was somit eine Lähmung anderer Ursache mit wenigen Ausnahmen (bspw. Lambert-Eaton-Rooke-Syndrom) ausschließt.

Einzelnachweise

Diagnostisches Verfahren in der Augenheilkunde
Diagnostisches Verfahren in der Neurologie
Klinisches Untersuchungsverfahren

Simpson-Test


Blue Scar est un film gallois réalisé en 1949 par Jill Craigie. L'action de Blue Scar se déroule dans un village gallois où la mine vient d'être nationalisée. Le film se concentre sur la relation entre Olwen Williams, la fille d'un mineur qui quitte le village pour vivre à Londres, et Tom Thomas, qui consacre sa vie à travailler dans la mine. Avec l'expérience de Craigie dans les films documentaires à message social, Blue Scar a été conçu pour soulever des questions sur la valeur de la nationalisation de l'industrie du charbon.

Craigie était une réalisatrice de documentaires socialiste et Blue Scar est le seul film non documentaire qu'elle a réalisé. Elle a déclaré après la projection, que le documentaire était le meilleur genre cinématographique pour la critique sociale.

La bande originale est composée par la galloise Grace Williams. En plus d'être la première musique de film de Williams, c'est la première fois qu'une femme britannique a écrit pour un long métrage.

Synopsis
Olwen Williams (Gwyneth Vaughan) est la fille d'un mineur d'une ville minière du sud du Pays de Galles, où la mine a récemment été nationalisée. Elle souhaite passer de son éducation pauvre à un style de vie plus épanouissant. Une occasion se présente à elle lorsqu'elle remporte une bourse de chant dans une école de musique à Cardiff. Elle décide de quitter sa ville natale pour saisir cette occasion, ce qui signifie être loin de Tom Thomas (Emrys Jones), un mineur local qui est amoureux d'elle.

Alors qu'Olwen est loin de chez elle, un psychologue industriel de Londres nommé Alfred Collins (Anthony Pendrell) lui propose, et elle accepte. Elle annonce cette nouvelle à Tom alors qu'elle assiste aux funérailles de son père à la suite d'un accident minier. Olwen déménage à Londres avec Alfred, mais est déçue par sa nouvelle vie là-bas.

Pendant ce temps, Tom est blessé dans un accident minier et passe du temps à Talygarn, une maison de convalescence. Le voici soigné par Glynis (Dilys Jones), kinésithérapeute et amie d'Olwen. Tom et Glynis tombent amoureux. Tom rencontre également le succès au travail, accédant au poste de manager. Après sa promotion, il rend visite à Olwen à Londres, dans une vaine tentative de la persuader de retourner au Pays de Galles. Tom meurt plus tard d'une maladie liée à l'exploitation minière. Le film se termine avec Olwen chantant "Home! Sweet Home!" dans une émission de radio.

Production et coût
Blue Scar a été produit par Outlook Films, une société de production indépendante créée en 1948 par la réalisatrice Jill Craigie et gérée en partenariat avec le producteur William MacQuitty.

La moitié du financement provenait du National Coal Board, bien qu'il y ait un désaccord sur le coût total de production: selon Craigie, le film a coûté 80 000 £, alors que MacQuitty a placé le chiffre dans son autobiographie à 45 000 £.

Le cinéma désaffecté Electric Theatre dans la ville galloise de Port Talbot servait de studio de fortune, loué au prix de 1 £ par jour. L'intérieur du cinéma a été adapté pour le tournage, y compris la construction d'une scène insonorisée. Du charbon a été amené pour filmer des scènes dans la mine elle-même. D'autres scènes ont été tournées sur place à Abergwynfi, un village du sud-ouest du pays de Galles. La plupart des acteurs étaient composés d'acteurs amateurs issus de la région.

Distribution
Le traitement par le film de son sujet a créé des difficultés pour la distribution, car les cinémas étaient réticents à le montrer. MacQuitty a rappelé plus tard: "Nous n'avions aucun poids. Nous ne pouvions pas les forcer à le prendre. A cette époque, il y avait le sentiment que les gens ne voulaient que l'évasion, pas la réalité". Le critique du Daily Herald, Richard Winnington, a mené une campagne pour que le film sorte dans les cinémas ABC et, après une série de projections tests, le film a finalement été distribué au sein de la chaîne ABC.

Réception

Une visée critique
Le film a été conçu comme un commentaire critique sur la nationalisation de l'industrie charbonnière, notamment en termes de sécurité, de conditions de travail et de traitement des mineurs. Le titre, Blue Scar, fait référence à la couleur bleue qui caractérise la peau blessée lorsqu'elle est affectée par la poussière de charbon.

Ce que disent les critiques...
Les critiques sont en désaccord sur la réception du film lors de sa sortie. Selon Gwendolyn Audrey Foster, le film a reçu "d'excellentes critiques et une réponse enthousiaste du public", mais Philip Gillett a suggéré le contraire. Dans le Monthly Film Bulletin, la revue du British Film Institute a salué le réalisme du film, capturant avec authenticité la vie et l'environnement du village minier. Le critique, cependant, a suggéré que l'intrigue avait "de nombreuses absurdités" et que Craigie, bien que talentueux en tant que réalisateur, avait "plutôt moins de talent pour la narration". Un critique du Times partageait ce point de vue, déclarant que la vie des mineurs était bien capturée, mais que le message social n'était "pas très clair" et que la fin du film était "tout simplement idiote". Le critique était également incertain du mélange d'éléments documentaires et de fiction, estimant que "le mélange d'histoire romantique et de démonstration objective des manières des villages miniers gallois n'est pas toujours harmonieux".

Notes et références

Liens externes

Film britannique sorti en 1979
Film dramatique britannique
Film tourné au pays de Galles

Blue Scar


Das Alte Rathaus in Heilbronn wurde am 4. Dezember 1944 beim Luftangriff auf Heilbronn zerstört. Beim 1949/1951 erfolgten Wiederaufbau wurde lediglich die Außenarchitektur des Hauptbaus wiederhergestellt. Darin eingeschlossen waren dessen Galerie und die astronomische Kunstuhr.

Das heutige Heilbronner Rathaus besteht aus diesem Rest des alten, historischen Rathauses und vier angrenzenden, um einen Innenhof angeordneten Neubauten (Erweiterungsbauten). Der östlich ans alte Rathaus anstoßende, 1959 beendete Südflügel der Erweiterungsbauten, ersetzt zwei alte, im Krieg zerstörte Häuser. Er hält wie diese Vorgängerbauten den "historischen Abstand zum alten Rathaus" (zu dessen Vorderseite,) ein, ist aber ansonsten eine "vollkommen von der Renaissancetradition losgelöste Architektur".

Das Alte Rathaus geht auf ein aus dem 13. Jahrhundert stammendes Gebäude zurück, das 1417 umgebaut wurde. Die Reichsstadt Heilbronn ließ sich im 16. Jahrhundert ihr "altes, von 1417 stammendes Rathaus" durch Hans Kurz vergrößern. Gegen Ende des 19. Jahrhunderts wurden die Berliner Architekten Johannes Vollmer und Heinrich Jassoy mit einer "Restaurierung" des alten Rathauses beauftragt, die jedoch einen freien Umgang mit der bestehenden Bausubstanz bedeutete und nicht den heutigen denkmalpflegerischen Kriterien einer Restaurierung entsprach.

Geschichte
Ein älterer Rathausbau beim Kirchbrunnen (Siebenröhrenbrunnen) wird beschrieben ("um 1535 ein noch älterer Rathausbau beim Kirchbrunnen durch Brand zerstört worden war"). So beginnt die uns heute bekannte Geschichte eines Rathauses in Heilbronn mit der Erwähnung eines Rathauses an der Kirchbrunnenstraße, wobei im Bereich des Westturms der Kilianskirche und weiter westlich ein älterer Marktplatz war. Im Gegensatz dazu war der benachbarte heutige Marktplatz zunächst noch mit einem Wirtschaftshof überbaut. Der kriegszerstörte Bau des heutigen Heilbronner Rathauses an der Kaiserstraße grenzte einst an den Kieselmarkt, an dem Lammgasse und Lohtorstraße (früher Judengasse), zwei historische Hauptstraßen der Marktgemeinde, aufeinandertrafen. Am Kieselmarkt war mit der Synagoge (1357), den rituellen Bädern und dem Friedhof der Heilbronner Juden das Zentrum der jüdischen Gemeinde in Heilbronn im späten Mittelalter. Nach dem Stadtverbot für Juden im späten 15. Jahrhundert wurde das Gelände von der Reichsstadt Heilbronn erworben und überbaut.

Architektur und Einrichtung

Außenarchitektur

Hauptbau
Das Rathaus ist ein rechtwinkliger, nach Norden erweiterter sechsgeschossiger Bau, dessen achtachsige, dreigeschossige Südfassade mit Freitreppe zum Marktplatz zeigt. Die Freitreppe überdacht heute den Zugang zum Ratskeller und führt gleichzeitig zur Eingangshalle vor dem Kleinen Ratssaal im ersten Obergeschoss, wo sich heute die Porträts einiger ehemaliger Bürgermeister der Stadt befinden. Rechts neben der Kunstuhr prangt an der Fassade ein von gotischen Fialen umrahmter Wappenengel, also ein Engel, der in seinen Händen ein reichsstädtisches Wappen mit Adler auf goldenem Grund trägt. Das Stadtwappen mit dem Reichsadler stammt noch vom Vorgängerbau und wurde bei dem Neubau neben die Rathausuhr an die Fassade gefügt.

Kunstuhr
Eine große astronomische Uhr mit drei Zifferblättern und Glocken- und Figurenspielen ist mittig auf der Südfassade über dem Eingang und auf dem Zwerchgiebel darüber angebracht. Diese von den Zeitgenossen vielbewunderte Uhr wurde 1580 durch Isaac Habrecht gefertigt, wobei Teile einer älteren Kunstuhr von Hans Paulus aus dem Jahr 1525 Verwendung fanden. Unter der Uhr hat der Bildhauer Adam Wagner eine Kniefigur in die Fassade eingelassen, die den Bildhauer Adam Wagner (nach anderer Quelle, Baumeister Hans Kurz) darstellt.

Galerie
Der Bildhauer Adam Wagner schuf von 1581 bis 1583 den der Hauptfassade vorgelegten "Gang" oder "Galerie" mit doppelläufiger Freitreppe. Der Bogengang bzw. die Galerie besteht aus sechs kurzen, ionischen Säulen, die miteinander durch fünf Segmentbögen verbunden werden. Die vergitterten Halbbögen links und rechts unter der Treppe dienten einst als "Narrenhäuslein". Die Treppe und die Galerie werden von einer Brüstung zusammengefasst. Diese wird von einem mit Streifenornamentik durchsetzten Beschlagwerk geschmückt. Jede Säule wird von jeweils einer vorgekröpften Konsole mit darauf befindlicher weiblicher Figur gekrönt. Diese sechs kleineren, weiblichen Figuren stellen Allegorien dar, zwischen diesen sind Hermen zu sehen. Die Allegorien stellen sich für den Beschauer auf dem Marktplatz wie folgt dar (von links nach rechts):
 Glaube
 Frau mit Säule als Allegorie auf Frieden
 Figur, die das Schwert aus der Scheide zieht als Allegorie auf Kraft
 Figur mit Waage der Gerechtigkeit als Allegorie auf Justitia
 Figur mit Brot als Allegorie auf die Wohltätigkeit
 Figur mit Kind als Allegorie auf die Mutterliebe
Die von dem Bildhauer verlangten 300 fl. wurden vom Rat abgelehnt, und sie verpflichteten ihn den "fürhabenden Gang" – die Galerie mit Freitreppe – für 120 fl. zu gestalten. Daraufhin scheint die Arbeit Wagners nachgelassen zu haben, was wiederholte Mahnungen zur Fertigstellung belegen. So hatte der Rat schließlich ein Einsehen und bewilligte die geforderte Summe, um einen Nachlass von 30 vorgeschossenen Gulden.

Die Halle unter der Galerie zeigt Kreuzrippengewölbe und kurze Steinsäulen mit ionischen Kapitellen (Baumeister Hans Kurz).

Sitzbank
Im Jahre 1583 wurde unterhalb den Arkaden der Freitreppe eine im Jahre 1528 geschaffene, 6,5 m lange und aus einem einzigen Sandsteinblock geschaffene Bank aufgestellt. Sie trägt folgende Inschrift: "Der lengste Stein bin ich bekant/ Zu Hailbronn das Wortzeichen genant/ An leng drei Zol zwanzig vier schuh/ An brait und dick zwey schuh ich thu/ Bun auch zur zürd hieher gelait/ un den Wechtern zum sitzen ich bereit."

Ritterfiguren
Oberbaurat Dr.-Ing. Hans Koepf schreibt in einem Beitrag in Band VII der "Lebensbilder in Schwaben und Franken" die früheren Ritterfiguren auf der Rathaustreppe dem Bildhauer Bernhard Sporer zu. Aus einem Vertrag mit dem B. Sporer in den "Steuerstubenrechnungen" (1499/1500) kostete "das Bild auf dem Gang vor dem Rathaus … ein Geharnischter sampt Wehr" 11 Gulden. Die zweite Ritterfigur wird aufgrund der Stil-Analogie auch Sporer zugeschrieben. Die Ritterfigur im Ostteil ist verschollen, die im Westteil wurde in der Nachkriegszeit geborgen.

Erweiterungsbauten

Neue Kanzlei (1593/1596)

Rathaus-Innenhof (1590–1593 und 1902)

Wenn man das Portal der Neuen Kanzlei betrat, gelangte man in einen Innenhof der in den Jahren 1590–1593 entstanden war und etwa 20 × 20 Meter maß und einen Zwerchgiebel im Stil der Renaissance zeigte, der die Jahreszahl 1593 unter der Sonnenuhr zeigte. Der Zwerchgiebel diente als Aufzugsgiebel, weil der Dachboden des Heilbronner Rathauses auch als Lagerraum genutzt wurde. Der Giebel sitzt über einer Trauflinie, die horizontal (zwerch) verläuft. Der Zwerchgiebel war mit Pilastern, Voluten, männlichen Büsten und einer Sonnenuhr, der eine gotische Fiale aufgesetzt worden war, geschmückt.

Im westlichen Bereich des Rathaushofes befand sich ein Justitiabrunnen. Der öffentlich springende Brunnen wurde von der Cäcilienleitung gespeist. Den Trog, den Brunnenstock, sowie die Justita-Statue auf dem Stock schuf 1605 Jakob Müller. Daneben gab es im Rathausinnenhof der Schöpfbrunnen, dem überflüssiges Leitungswasser zugeführt werden konnte. 1902 wurde eine Galerie mit Treppenturm und Haube errichtet. 1905 wurde der im Rathaushof stehende Ziehbrunnen mit steinerner Einfassung und steinernem Gestell nach dem alten Bestand rekonstruiert. Nach Entwürfen der Professoren Vollmer und Jassoy wurden die Abschlussgitter im Rathausinnenhof gefertigt. Der Rathaus-Innenhof wurde bekannt, als sich dort am 8. Juli 1911 der Vertraute der Jungtürken Ernst Jäckh und eine türkische Studienkommission in Heilbronn versammelten.

Syndikatshaus (1600)
Das Syndikatshaus war ein dreistöckiger Flügelbau. Den oberen Abschluss des Renaissance-Gebäudes bildete ein Zwerchgiebel nach Süden, der mit Voluten, korinthischen und ionischen Pilastern, Obelisken geschmückt war. Weiterhin war ornamentales Beschlagwerk und als oberer Abschluss des Zwerchgiebels ein Landsknecht mit Schwert und Lanze aufgestellt worden, der als Pendant zum Landsknecht auf der Kilianskirche galt. Unter dem Landsknecht befand sich eine männliche Büste mit Knebelbart und Spanischem Kragen, der aus einer runden Öffnung seinen Kopf herausstreckte. Die Büste soll den damaligen Bürgermeister symbolisieren, der den Auftrag zum Umbau gab und somit der damalige Baumeister des Heilbronner Rathauses war.

Nach dem Übergang zu Württemberg 1803 wurde das Syndikatsgebäude zum Sitz des Oberamts Heilbronn, dessen Oberamtmann bis 1819 auch Vorsitzender des Stadtgerichts war und die Ratshoheit hatte. 1878 wurde der Sitz des Amtes in einen Neubau verlegt, worauf das Syndikatsgebäude auch als Altes Oberamt bezeichnet wurde.

Bei den Restaurierungsarbeiten um 1900 wurde ein dem Südgiebel ähnlicher Ostgiebel am Ende des Gebäudes hinzugefügt.

Innenarchitektur

Eingangsbereich und Eingangshalle

Halle
Die Halle des Alten Rathauses vereinigte Renaissance und Neorenaissance. Die durch zwei Stockwerke durchgehenden achtseitigen, großen Pfeiler aus Eiche stützten eine aufwändig verzierte Balkendecke, deren Deckenunterzüge auf den Holzpfeilern mit Aufschüblingen und Konsolen ruhten. Die Balkendecke besaß geputzte Deckenstreifen. Die Schaftringe der Pfeiler, die Unterzüge samt der Balkendecke waren aufwändig mit abstrakten, pflanzlichen Ornamenten sowie vereinzelten Köpfen an den Aufschüblingen bemalt. Die dreiviertelhohe Wand war holzvertäfelt und zeigte giebelförmige Türbekrönungen mit Segmentbogen und aufgesetzten Obelisken und flankierenden Hermen. Von der Decke hingen schmiedeeiserne Radleuchter mit sechs auskragenden Laternen, die mit Blattwerk und durchbrochenem Rankenwerk geschmückt waren.

Hallenzimmer

Treppenaufgang
Der Treppenaufgang des Alten Rathauses vom Ersten zu der Halle im Zweiten Obergeschoss war von besonderer Schönheit. Auf Höhe der Halle im Ersten Obergeschoss waren die Pfosten am Treppenaufgang links und rechts, je mit einem aufrecht sitzenden Stadtadler geschmückt worden. Die Treppe verfügte über eine Balustrade mit aus Eiche gedrechselten Balustern, wobei die Baluster mit unterschiedlichen Pfosten unterteilt worden waren. Die Treppe teilte sich auf einem Treppenpodest bzw. Treppenabsatz in halber Höhe. Hier zierten Trauben mit Rebenlaub die Pfosten.

An einem großen Balken im Treppenaufgang war der Spruch Luthers zu lesen: "Tritt fest auf, thu's Maul auf, hör' bald auf!"

Die nach dem Obergeschoss angelegte Haupttreppe zeigte in der Front ein breites Fenster mit einem Glasgemälde der mittelalterlichen Stadtansicht. Die Seitenwände zeigten Szenen aus der Heilbronner Stadtgeschichte, flankiert von Rathäusern befreundeter Reichsstädte. Die dargestellten Rathäuser wurden durch gemalte Konchen voneinander getrennt, wobei in den Konchen gemalte Medaillons mit Brustbildern um die Stadt verdienter Bürger zu sehen waren.

 Linke Seitenwand:
 "Übertragung des Turmausbaus von St. Kilian an Hans Schweiner, 1507"
 Rathäuser von Esslingen, Ulm und Nürnberg
 Ludwig von Baden ("Türkenlouis"), Ludwig von Schmidberg (Kommandant), Adolf Goppelt (Großkaufmann) und Georg Heinrich Roßkampff (Bürgermeister).
 Rechte Seitenwand:
 "Die Bürgerschaft schwört auf die neue Verfassung von 1541"
 Rathäuser von Augsburg und Regensburg
 Johann Lachmann (Reformator), Heinrich Friedrich Füger (Maler), Georg Peter Bruckmann (Silberwarenfabrikant) und Philipp Friedrich Sicherer (Arzt).

Sitzungssäle

Großer Ratssaal

1589 erwarb die Stadt zwei nördlich und östlich an das Rathaus angrenzende Gebäude und ließ diese für weitere Rathaus-Erweiterungen abreißen. 1590 bis 1593 entstand der nördliche langgezogene Hinterbau als Querflügel "hinter dem Ratshof", der als Rüstkammer erbaut wurde und später als Großer Ratssaal diente, wobei sich in der Halle im ersten Obergeschoss der Eingang zum Großen Ratssaal befand.

Der Große Ratssaal war in der Regel für die gemeinschaftlichen Sitzungen beider Kollegien bestimmt und hatte seit der Renovierung durch Jassoy und Vollmer eine Grundfläche von 260 m². Zwei erhaltene Renaissance-Steinsäulen mit alter ornamentierter Wandkonsole dienten als Vorlage für die übrigen neu im Neo-Renaissance-Stil geschaffenen Säulen. Eine kassettierte Stuckdecke wurde bei dieser Restaurierung eingezogen, die mit farbigen Wappenschildern der Reichsstadt Heilbronn, des Herzogtums und des Königreichs Württemberg und des 1871 gegründeten Deutschen Reichs und in den übrigen Feldern mit heraldischen Adlern geschmückt war. Ein Wappenschild zeigte drei württembergische Hirschstangen und die drei Hohenstaufen-Löwen, die auch das neue Staatswappen des Bundeslandes Baden-Württemberg bilden. Der Große Ratssaal aus reichsstädtischer Zeit wurde beim Luftangriff am 4. Dezember 1944 zerstört.

Kleiner Rats-Saal

Der "Kleine Rats-Saal" (Gemeinderatssaal) befand sich im 2. Stockwerk des "alten Rathauses". Der Heilbronner Gemeinderatssaal war als Gerichtssaal geplant aber später als Festsaal genutzt worden und war neben dem Saal im Schießhaus einer der wenigen Rokokosäle der Stadt Heilbronn – "Er gehörte zu den wenigen festlichen Räumen, die das gerade auf diesem Gebiet so reiche 18. Jahrhundert in Heilbronn geschaffen hatte, und von dessen Leistungen heute nur noch der Saal des Schießhauses zeugen kann."

Der damalige Senator und Oberbaumeister Eberhard Ludwig Becht beauftragte den Stuttgarter Hofmaler Johann Jakob Morff für ein Entgelt von 150 Gulden, ein Deckengemälde für den Gemeinderatssaal zu schaffen, das 1779 fertiggestellt wurde. Das von Morff entworfene Gemälde war der Gerechtigkeit gewidmet und zeigte in einer Art Allegorie die Göttin Justitia in der Mitte. Diese hielt in der rechten Hand die Waage der Gerechtigkeit. Die Göttin war umgeben von Putten und Frauengestalten. Eine Figur war reich mit Früchten beladen und trug auf dem Kopf einen Kranz. Diese stellte den Reichtum und Segen gerechten Urteils dar. Die beiden andere Figuren, rechts von der Justitia stürzten in einen dunklen Abgrund. Diese verkörperten das Böse.

In einem abgelehnten Entwurf Morffs hatte der Maler das Thema mit einer größeren Zahl von allegorischen Figuren ausgestattet, so mit Merkur, dem Gott des Handels ("ein Hinweis auf die Blüte Heilbronns als Handelsstadt"). An den Ecken des Bildes befanden sich Ovalmedaillons mit Personifikationen der Wissenschaft, der Musik und der Landwirtschaft. Im Ovalmedaillon der Landwirtschaft stellte der Maler im Hintergrund den Wartberg mit einem deutlich sichtbaren Wartturm dar.

Die Zustimmung errang das Gemälde, das der Gerechtigkeit gewidmet war. Im Jahr 1780 wurde das Deckengemälde von Johann Jakob Morff durch einen breiten Rahmen aus Stuck von Johann Sigismund Hezel zusammengefasst, wofür dieser ein Entgelt von 110 Gulden erhielt. Die Diagonalen wurden mit Medaillons geschmückt, die Gebinde aus Musikinstrumenten, aus kriegerischen Elementen oder aus Schreibmaterial zeigten. Eine breite Leiste fasst das Kehlgesims zusammen. Die Wände waren durch verschieden breite Felder gegliedert, die von der Fußbodenleiste bis zur Decke gingen. Verzierte Gehänge aus Fruchtgebinden befanden sich im oberen Drittel. Über der Tür zum Gemeinderatssaal befand sich ein von zwei Figuren flankiertes Bildnismedaillon.

Bürgerausschuss-Saal
Im zweiten Obergeschoss (der oberen Diele) befand sich neben dem Gemeinderatssaal auch der Saal des Bürgerausschusses. Der Saal enthielt u. a. eine auf Holz gemalte, große Ansicht der Stadt Heilbronn aus Westen mit der Inschrift: . Um 1910 befanden sich die lebensgroßen Ölgemälde, die Kaiser Franz I. und seine Gemahlin Maria Theresia zeigten, die auf der Rückreise vom Krönungstag in Frankfurt am 17. Oktober 1745 nach Heilbronn kamen, wo dem Kaiserlichen Paar ein festlicher Empfang bereitet wurde. Die Gemälde wurden 1774 gemalt.

OB-Zimmer
Das Oberbürgermeisterzimmer wurde unter Jassoy und Vollmer mit einer reichen Stuckdecke gestaltet.

Ratskeller

Der Ratskeller des Alten Rathauses diente vorher als Warenlager, dessen Zugang befand sich unter den Rathausarkaden auf der linken Seite. Auf der rechten Seite der Arkaden befand sich der Zugang zur Polizeiwache und Arrestzellen, die die andere Hälfte der Gewölbe einnahmen. Nach einer Umgestaltung wurde im Jahr 1897 der Ratskeller als Gaststätte eröffnet, wobei König Wilhelm und Königin Charlotte persönlich anwesend waren. Der Raum war im sog. "altdeutschen Stil" mit Gewölben und Kachelöfen gestaltet. Dort befand sich auch die "interessante" Weintafel des Dr. Bilfinger, die alle Heilbronner Weinjahrgänge von 1411 bis 1895 auflistete – ob "gut, mittelmäßig oder schlecht in Qualität und Quantität". Das Hauptlokal befand sich zu dieser Zeit an der Rathausgasse, zum Marktplatz existierten lediglich zwei kleine Gasträume. Viele Postkarten zeigen verschiedene historische Heilbronner Persönlichkeiten (wie Oberbürgermeister Hegelmaier) im Ratskeller. Ein Spruch schmückte den Ratskeller:

Trauzimmer

Komödiantensaal
Der "Commoediantensaal" war ein als Theater eingerichteter Saal. Der im hinteren Teil des Rathauses befindliche "Komödiensaal" konnte jedoch nach einem Kulissenbrand im Jahre 1777 nicht mehr genutzt werden, weswegen die Spielstätte in das Fleischhaus verlegt wurde.

Jagdtrophäen

"Böckinger Riesenhecht"
Der "Böckinger Riesenhecht" war ein Fisch, der 1497 gefangen worden war. Im zweiten Obergeschoss befand sich neben dem Gemeinderatssaal bis zum Jahre 1944 ein halbbogenförmiges Gemälde aus dem 16. Jahrhundert. Das im Jahre 1612 erstmals erwähnte Gemälde auf Holz zeigte einen angeblich im Jahr 1497 im Böckinger See gefangenen Hecht, umgeben von Inschriften. Das Gemälde hing ursprünglich an der alten Neckarbrücke und gelangte zu Beginn des 19. Jahrhunderts beim Abbruch des Brückentors ins Rathaus.

In einem Heilbronner Weinbüchlein wird die Geschichte des Böckinger Hechts folgendermaßen geschildert:

Oberhalb des Fisches befand sich eine Inschrift mit folgenden Versen:

Unterhalb des Fisches befand sich eine Inschrift mit folgenden Versen:

Das Gemälde wurde im Zweiten Weltkrieg zerstört. Das Gemälde diente jedoch als Vorbild für die von Gerhard Binder gestaltete Klinkerfassade des Lehrschwimmbeckens an der Fritz-Ulrich-Schule Grund- und Werkrealschule Böckingen. Dieses zeigt neben Sonne, Segelboot und Vögel den stilisierten "Böckinger Riesenhecht" in einer modernen Fassung. Andere Autoren lassen die Geschichte in Kaiserslautern spielen, siehe Sage vom Hecht im Kaiserwoog.

"Schweinsberger Wildsäue"
Die Wände des Rathauses waren mit Köpfen von riesigen Wildsäuen behängt, die früher in den städtischen Wäldern am Schweinsberg lebten. Aufschriften besagten:

Mark Twains Interesse galt bei einem Besuch des Rathauses im Jahre 1878 weder der Historie noch der Architektur – "Nicht Schönheit, Raritäten bestaunt Weltenbummler Mark Twain" (Uwe Jacobi, 1987), sondern nur den Jagdtrophäen. Twain beschrieb diese:

Literatur
 Verein für Fremdenverkehr Heilbronn (Hrsg.): Führer durch das Rathaus und die Kilianskirche in Heilbronn. Schell'sche Buchdruckerei Victor Kraemer, Heilbronn 1907–1910, . (Stadtarchiv Heilbronn, Datenbank Heuss, Archivsignatur L006-Hc 2 Fue-1910).

Weblinks

Einzelnachweise

Heilbronn

Altes Rathaus (Heilbronn)


الهِلْيَوْنُ أو كشك الماز أو اليَرَامِعُ (الاسم العلمي: Asparagus officinalis) (نبات) هو نوع من النباتات الربيعية، ويعد أحد النباتات المعمرة المزهرة ويتبع للفصيلة الزنبقية. وفي بعض البلدان العربية يسمى " سکوم". كما وأنه يطلق على نبات الهليون عدة أسماء محلية في فلسطين منها حليون وجربوة.

وصف
والهليون نبتة معمرة رفيعة السيقان يبلغ ارتفاعها نحو مترين لها أوراق إبرية طويلة وأزهار جرسية تنتج ثماراً عنبية حمراء زاهية. تنمو في الأماكن الجرداء، وأزهارها خضراء أو صفراء بشكل أجراس. تنبت في الحدائق وفي البراري. تزهر من منتصف الصيف إلى آخره وتحمل ثمرها العليق آخر السنة.

عبر التاريخ
الهليون من النباتات المصرية القديمة حيث نقشت رسوماته على جدران المعابد ووجدت عيدانه في العديد من المقابر الفرعونية ووجدت بعض من بذوره محفوظة داخل أوان فخارية بالمقابر الفرعونية حتى اليوم. عرفه المصريون القدماء وكانوا يقدمون حزما منه هدية لآلهتهم، واستخدموه للغذاء الغني والمقوي وكطعام فاتح للشهية وكذلك في بعض الوصفات العلاجية وخاصة لعلاج حالات عسر البول وضعف القلب.

وكان أيضا اليونانيون يأكلونه كمقويّ للجنس ويسمونه «الشهوة» ولكن العالم ديو كان ينكر ذلك ويعتبره سببا لعقم النساء. والطبيب اليوناني جالينوس كان يوصي المريض بأحد أمراض الكبد بتناول الهليون. وعرف الرومان الهليون وقدره كاليونانيين، وفي عصر النهضة صارت له مكانة مرموقة في قصور ملوك أوروبا والطبقات الراقية وتفننوا في أكله وابتكروا شوكا خاصة به وأطلقوا عليه «قرن الكبش».

قيل عنه
قال الطبيب اليوناني جالينوس: «الهليون يفتح سدد الأحشاء كلها خصوصا الكبد والكلية، يشرب طبيخه لعلاج وجع الظهر وعرق النسا. بذره جيد لوجع الضرس. يعالج اليرقان. مسلوقة يلين المعدة ويقولون أنه يعالج القولون وطبخ جذوره يدر البول وينفع من عسر الحبل وإذا احتمل ببذره أدر الطمث.»

قال أبوبكر الرازي: «يدفئ الكلى والمثانة ويفيد جنسيا للعجائز ذوي الطبيعة الباردة ومفيد لأمراض الرئة والفخذ.»

وقال ابن البيطار: «يشرب طبيخه لوجع الظهر وعرق النساء... قوي الإدرار وهو منقي للمجاري البولية من الحصوات وقيمته الغذائية مرتفعة إذا أخذ بعد الأكل.»

وقال داود الانطاكي: فتت الحصى ويدر البول ويفتح الشهية وينفع من نزول الماء وضعف البصر وأوجاع الرئة والصدر والاستسقاء والكبد والطحال والخاصرة والرياح الغليظة ومسكن وجع الأسنان.

لقد أكدت الأبحاث العلمية أن الهليون مدر قوي للبول ويفيد في كثير من المشكلات البولية بما في ذلك التهاب المثانة، كما أنه مفيد في علاج حالات الروماتيزم حيث يساعد في تصريف الفضلات المتراكمة في المفاصل إلى خارج الجسم في البول.
 ملاحظة هامة جدا: للهليون تأثيرات شديدة على الكلى لذلك يجب على المصابين بضعف الكلى الذين لديهم استعدادات لتكوين حصوات الكلى عدم المبالغة في تناول الهليون هذا بالإضافة إلى أنه يسبب لهم رائحة غير مستحبة مع البول والعرق نظرا لتراكم مركب ميثايل ميركابتان

الطبخ

يوجد عدة أنواع من الهِلْـيَـوْن، مثل الهليون الأبيض والهليون الأخضر وأحيانا يسمى«حمام الهليون».

البراعم الصغيرة في الهِلْـيَـوْن هي ما تصلح للأكل بحيث أن الجزء الذي يؤكل من نبات الهليون هي الفسيلة والساق. وهو منخفض السعرات الحرارية، ولا يحتوي على دهون أو الكولسترول، ومنخفضة جدا في نسبة الصوديوم. وهو مصدر جيد لحمض الفوليك، البوتاسيوم، والألياف الغذائية، والبروتين، فالأحماض الأمينية الهليونية يقتبس اسمها من الهليون، فهو نبات غني في هذه العناصر والمكونات الغذائية.

الجذور تحضر وتطبخ بالعديد من الطرق في جميع أنحاء العالم. ففي منطقة آسيا - أسلوب الطبخ، للهليون يكون في كثير من الأحيان – على شكل قلي سريع. أما المطاعم التي توجد في الولايات المتحدة كثيرا ما يطبخ الهليون – قليا سريعا مع الدجاج، أو الجمبري، أو اللحم، كما تطبخ ملفوفة في اللحم المقدد. الهليون يمكن أيضا يشوى بسرعة على الفحم أو الخشب الصلب أكثر من الجمر. وهو مكون في طبخ الطعام بالبخار والشوربات. في النمط الفرنسي، ومن المغلي أو البخار، ويطبخ مع صلصله البيض والزبدة بعصير الليمون، والزبدة المذابة أو زيت الزيتون وجبن البارميزان الإيطالي أو المايونيز. وأفضل هليون يميل إلى أن يكون في نموه المبكر (الأول من الموسم)، وكثيرا ما يكون ببساطة على البخار ويطبخ مع الزبدة المذابة. طول طبخ الهليون في أواني الطهي يسمح للبراعم بالنضج على البخار بلطف.

ومن النصائح التي تساعدك على اختيار الهليون الطازج عند شرائه، أهمية النظر لرأس أو زهرة الهليون ففي حال كانت متماسكة وجامدة يعتبر الهليون حينها طازجاً، أمّا في حال كانت رأسه مائلة للصفرة وتوحي بالذبول دلّ ذلك على أن الهليون هنا قديم ولا ينصح بشرائه.

القيمة الغذائية: ٪ من usrda

حجم الحصة 5,3 أوقيه
	البروتين 6 ٪
	السعرات الحراريه8
	%20 من فيتامين A
	3 غراما من البروتين
	وفيتامين C 20 ٪
 الكربوهيدرات 15 ٪
	0 غرام دهون
	فيتامين B 6 ٪
	الكولسترول 0 مللي غرام
	حامض النيكوتين 6 ٪
	5 مللي غرامات الكالسيوم
	الصوديوم 2 ٪
	البوتاسيوم 400 مللي غرام
	حديد 3 غراما
	المغنيسيوم 4 ٪
النحاس 4 ٪

الاستخدام الطبي
تستخدم الساق الأرضية للهليون والجذر (في التقاليد الطبية) لعلاج التهابات المسالك البولية، وكذلك الكليتين والمثانة من الحصوة والترسبات، تستعمل لإدرار البول وتنقية الرواسب من المثانة. أيضا يعتقد أن لها خصائص محفزة. كما يحفز نمو الشعر ويساعد على تقويته.

تستخرج بعض الشركات العالمية لصناعة الأدوية من مستخلصات الهليون عقارًا لمكافحة حالات الإرهاق ولتنشيط الجسم. كما تصنع بعض شركات الأدوية منه شرابًا فاتحًا للشهية ومرطبًّا للجسم ومهدئًا للأعصاب ومدرًّا للبول.

تغلى براعم النبتة الصغيرة أو سيقانها وتصنع شرابًا. يستعمل للنفخة في البطن، تهدئ الأعصاب المتشنجة وعرق النسا.

تستخدم أيضًا كخضرة لمعالجة داء المفاصل، والأورام المائية التي يسببها ضعف القلب، ولها صفات المسهل.

الزراعة

الهليون غالبا ما ينشأ في الموانئ البحرية، وهو ينمو في تربة شديدة الملوحة لدرجة تمنع من نمو الأعشاب الضارة، وبهذا يحد القليل من الأملاح من نمو هذه الأعشاب لإنبات صحي للهيليون؛ لها مساوئ وهي أن التربة لا يمكن أن تستخدم لزراعة أي شيء آخر. 'التيجان' تزرع في الشتاء، وهي أول ما يظهر في براعم الربيع؛ الحشـَّة الأولى معروف أن سيقانها تكون رفيعة وطرية إلى حد كبير.

صنف جديد من الهيليون أعلنت عنه إنجلترا يتم حصاده قبل موعده بشهرين، وهذا النوع لا يحتاج عناية خاصة في الصوب أو الحضانات.

زراعة الهيليون شبيهة جدا بزراعة الطماطم.

حصاد الهليون
لا يمكن الحصاد في السنة التي زرع فيها النبات ويمكن في السنة التي تلي الغرس. فإن الهليون نبات بحاجة إلى النمو ووضع صحي التاج وإنه سيكون في حاجة إلى كل طاقاته على القيام بذلك. السنة الثالثة - بعد زراعة المحصول ونحن عموما الميدان لمدة حوالي أسبوعين. أفضل طريقة لننظر ومن حيث عدد من الفضلات. ونحن نحاول الحصاد الميادين 8 إلى 12 مرات في السنة الأولى من الحصاد. عدد التي نستخدمها يعتمد على قوة الميدان. قطافها اتخاذها كلما الرماح طويل بما فيه الكفاية للحصول على الحصاد، وعادة ما بين 8 و 10 بوصة، والتي قد تكون كل يوم في الطقس الحار أو كل أربعة أيام في طقس بارد جدا. في الطقس أكثر دفئا وستجدون أن نوعية نصيحته ستكون أفضل إذا الرماح يتم الحصول عليها في أقصر نهاية هذا الحجم المدى. السنة الثانية من الحصاد سنقوم اختيار ميدان لنحو أربعة أسابيع والسنة الثالثة من حصاد سنقوم اختيار لكامل الموسم والذي هو ستة أو سبعة أسابيع. من حيث عدد من المحاصيل لموسم كامل. المحاصيل قد تكون أكثر أو أقل اعتماداً على قوة ميدان أشار تخزين الكربوهيدرات في الجذور. ومع ذلك، فان معظم بستانيين يعانون من الافتقار إلى إمكانيه الوصول إلى الأدوات الحديثة اللازمة لقياس تلك المستويات. شيء واحد يمكنك استخدام ما هو دليل وقطر عددا من الرماح أنت الحصاد. وإذا كان عدد من الرماح في الحصاد تنخفض بشكل كبير بعد 15 الفضلات أو نحو ذلك، أو إذا الرمح قطرات قطر، قد ترغب في أن تنظر في إنهاء الحصاد المبكر. هذه هي الغلة قطرات بادرة طيبة أن التاج هو بداية لتجربة الإجهاد. وتكون فترة قطافه من شهر شباط إلى شهر نيسان.

مكافحة الاعشاب
مكافحة الأعشاب الضارة مهمة جدا في الهليون بنجاح متزايد، وخاصة في أول عامين بعد زراعة عند الشباب التيجان هي أهم الضعيفه. الزارعون التجارية استخدام مجموعة متنوعة من السيطرة على الأعشاب الضارة ومبيدات الاعشاب. ومعظم هؤلاء إما غير متوفرة أو لبستانيون باهظة الثمن لاستخدامها على أقل من أساس تجاري.

الحشرات
يعاني الهليون من هجوم عدد من الحشرات.

مكافحة الأمراض
الهليون مقاوم رئيسي لأمراض السرطان بفضل المواد المقاومة للتأكسد التي يحتوي عليها.

في الأبحاث
أثارت دراسة نشرت في المجلة العلمية Nature في 2018 جدلًا حول أثر الهليون على انتشار سرطان الثدي. إذ وجدت التجارب التي اعتمد عليها البحث أن الهليون يحتوي على مادة الأسباراجين التي تسارع من انتشار سرطان الثدي لدى فئران المختبر.

معرض الصور

انظر أيضًا

 خرشة الهليون

مراجع

نباتات أوروبا
أصنوفات سماها كارولوس لينيوس
أعشاب
أعشاب حقيقية
الحياة النباتية في أوروبا
خضار ساقية
طب بديل
علم النبات
محاصيل زراعية
نباتات آسيا
نباتات ثنائية المسكن
نباتات شمال إفريقيا
نباتات طبية في آسيا
نباتات طبية في إفريقيا
نباتات طبية في أوروبا
نباتات مجتاحة
نباتات وصفت في 1753

هليون


Ribeira Grande es un riachuelo o arroyo del país africano de Cabo Verde, en la costa norte de la isla de Santo Antão.
El río corre de suroeste a noreste, desembocando en el Océano Atlántico en el centro de la ciudad de Ribeira Grande. El valle del río es bastante encajonado, las laderas se utilizan para la agricultura por medio de terrazas y gracias a un sistema de riego. Se cultiva la caña de azúcar, plátanos, yuca, ñame, etc.

Referencias

Ríos de Cabo Verde
Ri

Ribeira Grande (río)


Cabeza hace referencia a varios artículos:

Anatomía
Cabeza, parte anterior del cuerpo que contiene la boca, el cerebro y varios órganos sensoriales.
Cabeza humana, parte anterior del cuerpo humano que contiene el cerebro y varios órganos sensoriales.
Cabeza ósea, calavera.
Cabeza del fémur, parte más superior de la epífisis o extremo superior del fémur.

Militar
Cabeza de puente, fortificación armada que protege el extremo de un puente más cercano a la posición enemiga.
Cabeza de playa, línea creada cuando un grupo de unidades armadas alcanzan la costa y comienzan a defender el área.
Cabeza de choque de alto poder explosivo, tipo de munición antitanque.
 Cabeza nuclear, llamada también Ojiva nuclear, arma de destrucción masiva que forma parte de los misiles nucleares.

Música
 Cabeza (canción), original del grupo de rock venezolano Sentimiento Muerto.

Gastronomía
Cabeza de león, plato Huaiyang que consiste en una gran albóndiga cocida en un caldo de vegetales.
Cabeza de gato, platillo típico de la Costa Caribe colombiana.
Cabeza guateada, preparación gastronómica típica del Noreste de Argentina.
Cabeza de cerveza, espuma de cerveza que se encuentra en el vaso.

Geografía
Capital (política), cabeza de un Estado
Cabeza de la Yegua, montaña situada en el suroeste en los Montes de León.
Cabeza Líjar, montaña de la Sierra de Guadarrama en el Sistema Central.
Cabeza Mediana (Rascafría), elevación montañosa enclavada en la Sierra de Guadarrama (España).
Cabeza Nevada, uno de los picos más altos de la Sierra de Gredos y el Sistema Central.
Cabeza Reina, monte perteneciente al Sistema Central.

Además
Cabeza de Griego, iglesia visigoda de la antigua ciudad romana de Segóbriga.
Cabeza de serie, participante considerado uno de los mejores competidores.
Cabeza de moro, elemento iconográfico distintivo de origen medieval e incorporado al código heráldico.
Cabeza de turco o Chivo expiatorio, persona a quien se quiere hacer culpable de algo de lo que no es.
Cabeza de ajo, cada bulbo completo del ajo.
Cabeza de barangay, en Filipinas, jefe que estaba especialmente encargado de recaudar el tributo en los barangays.
Cabeza (vaso), una de las tapas de los extremos de un recipiente a presión de forma cilíndrica.
 Cabeza de motor, véase Culata (motor).

Cabeza (desambiguación)


قلم القطع : هو أداة لقطع المعادن تستخدم في المخارط والمقاشط. وتجلخ حواف قلم القطع ليناسب عملية القطع الخاصة المطلوبة منه، ويعاد شحذه كلما دعت الحاجة لذلك. ويحمل قلم القطع بقوة بما يسمى حامل قلم القطع خلال عملية القطع.

التوصيف الهندسي لقلم القطع

تساعد زاوية الجرف الخلفي على التحكم في اتجاه الرايش، الذي ينحني خلال تشكيله نتيجة الاختلاف في الطول بين الجزء الداخلي والخارجي للقطع. وتساعد زاوية الجرف أيضًا في تخفيف الضغط على قلم القطع. فزيادتها تسهل عملية دخول قلم القطع في المشغولة، وإنقاص قوة القطع، وسهولة تشكل الرايش، وإضعاف قلم القطع وتآكله السريع، نتيجة تركز الحرارة الناتجة عن قطع المعدن في جزء صغير من قلم القطع، والعكس صحيح.

تساعد زاوية الجرف الجانبي مع زاوية الجرف الخلفي على التحكم في اتجاه انسياب الرايش، وتحدد جزئيًا مقاومة المشغولة لتحرك قلم القطع، ويمكن اختيار أمثل زاوية لتناسب نوع المادة المشغولة. فالنحاس على سبيل المثال يحتاج إلى قلم قطع بزاوية جرف خلفي وزاوية جرف جانبي مساوية للصفر، بينما الألمنيوم يحتاج إلى 35° و 15°، على التوالي.

تساعد زيادة نصف قطر تدوير أنف قلم القطع في الحصول على نعومة في القطع حيث تزيل الكثير من النتوءات والخشونة الناتجة عن استعمال قلم قطع مدبب الرأس. زيادة هذه الزاوية يزيد من تحملية قلم القطع ويقوي القلم ويسهل عملية انتقال الحرارة المتولدة أثناء القطع، ويزيد من قوة مقاومة القطع مما يزيد من اهتزاز قلم القطع إلى حد ما.

كل الزوايا الباقية في قلم القطع تفيد في ترك خلوص بين قلم القطع والمشغولة. تكون زاوية الخلوص الأمامي عادة حوالي 8°، بينما زاوية الخلوص الجانبي تكون 10-15°، وتتعلق جزئيًا بمعدل التغذية المتوقع.

مراجع

أدوات قطع
أدوات قطع المعادن
مخارط
هندسة القطع

قلم قطع


An Stelis megalocephala in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Carlyle August Luer. An Stelis megalocephala in nahilalakip ha genus nga Stelis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stelis (Orchidaceae)

Stelis megalocephala


Utvrda na brdu Vrčevu pored Gorice i Sukošana je porušena utvrda koju je izgradila zadarska obitelj Tetrići.

Liburnsko doba
Sondiranjem na gradinskom naselju Vrčevo -  Gorica utvrđeno je više naseobinskih horizonata i kontinuirana naseljenost kroz veći dio brončanog i željeznog doba. Odsustvo nalaza helenističke i rimske epohe indicira prestanak života i napuštanje gradine vjerojatno prije rimskih osvajanja ovog prostora.

Veličina naselja, kao i mnogobrojni ostaci materijalne kulture, svjedoče da je Vrčevo svakako bilo jedno od središnjih naselja liburnske kulturne grupe.

Srednjovjekovno i novovjekovno razdoblje

Nad Tusticom, koja se proteže primorjem od Sukošana do Turnja, gospoduje kula Vrčevo, a oko nje su odlomci, med kojima je selište Podvrsje, koje se spominje već g. 1290., kao posjed rogovske opatije, a samo Vrčevo prvi put g. 1371. Ovaj predjel je do g. 1401. spadao u područje skradinske biskupije. Vrčevsku kulu su podigla vlastela zadarska Tetrići. Premda je svojim položajem vrčevska glavica strategična točka, ipak je za turskih provaljivanja opustjela.

Po prijedlogu vojvode Julija Sforze Pallavicina, koji je g. 1560. izradio osnovu za mletačke utvrde u Dalmaciji, vrčevska bi kula popravljena ne radi svoje važnosti, nego kao stražarnica pred Zemunikom. Kada je buknuo g. 1570. ciparski rat, vrčevska bi kula proviđena zairom i sa 6 stražara. Nu čim je Zemunik pao, uloviše Turci najprije dva vrčevska stražara, koji bijahu izašli u sjecivo, te silom osvoje i kulu. Do tog doba Podvrsje sačinjavaše posobu i imaše svoga suca, a od sada pripada Gorici. Mirom od g. 1573. Vrčevo je ostalo na turskoj granici i postalo predstražom Zemuniku i Vrani; čuvala ju je posadica od jedanajst ljudi. Podvrsje bi pretvoreno u spahiluk, gdje je u oči kandijskoga rata imao svoje maslinike vranski Zafer aga Bakijić. Po nalogu generala L. Foscola šaka uskoka osvoji kulu i pretvori ju u ruševinu. Ljubavac opisuje, vrčevsku kulu kao zgradu četvorinasta tlorisa, s višestrukim mirim a i branicima.

Na 213 m visokoj glavici, koja gospoduje čitavim primorjem i Kotarima, da joj pozir puca od Velebita do Promine, od Dugog otoka do Mulata, strše ruševine kaštela Vrčeva. S toga i otočanin i kotarac često ima Vrčevo u ustima te tvrdo vjeruje, da se na njem vještice jate, a prosti puk zazire od vrčevske gradine. I g. 1866. bijaše Vrčevo vojnička stražarnica, s koje je straža dojavlji vala stražarnici na Promini i onoj na Veloj Straži povrh Žmana na Dugom otoku. Glavica završuje kružastim zaravankom kojih 40 m. promjera. Na jugozapadnom kraju koče se podrtine četverouglaste kule, 4 m. visoke, kojoj jesvako vanjsko platno 8'57 m. široko; obzidana je tvrdim zidom od 0,80 debljine i sa škarpom od 0,90. Prvi kat je bio 3.50 m od tla. U prizemlju osim puškarnica i vrata nije drugo opaziti do izdubenog dimnjaka u zapadnom zidu. Po zidanju i škarpanom obliku kao i po obliku puškarnica, kula je sazidana u XV. vijeku. Starije su zgrade, od kojih se temelji vide na sjevernoj i iztočnoj strani, valjda gospodarstvene zgrade iz polovine srednjega vijeka, koje su valjda rogovski benediktinci u XI. ili XII. vijeku sazidali, pa kaštel zadarskih Tetrića, koji dogradiše kulu.

U doba hrvatske samostalnosti istočno područje Vrčeva, današnje selo Gorica, bijaše oveća varoš, koja se češće spominje u darovnicama hrvatskih vladara. Tako je za kralja Zvonimira oko g. 1079 Ivan Slaven darovao samostanu biogradskom sv. Ivana vaskoliki svoj alodij u Gorici, a i kašnje je taj samostan nabavljao zemljišta od goričkih posjednika. Taj rogovski posjed bijahu današnje krasne oranice, kakovih na daleko nema, me u selom Goricom i potočinom Kotarkom. Iza izumrća narodne dinastije te zemlje nasilno zaposjedoše prišljaci ugarski Obonjevci, te su ih biogradski benediktinci morali ispravdati,6 premda im ih bijaše potvrdio kralj Andrija g. 1210.

Osvojitelj Zemunika bosanski paša Ferhatbeg Sokolović pridržao je sebi u leno sav predjel od Tinja do Prkosa, te su negdanja rogovska dobra u Gorici pripala tinjskom zijametu Ferhatpašića. Ferhatpašići su gospodovali nad Goricom do kandijskoga rata, te su Goričani postali turskim krajišnicima, koji su dosta muke zadavali mletačkom pograničju, dok ih nije njihov župnik Stjepan Sorić priveo na mletačku stranu i s njihovim junačtvom počeo izvoditi oslobođenje Kotara od Turaka (g. 1647.) Galovac, koji s Goricom graniči na sjevernoj strani bijaše za hrvatske samostalnosti oveća varoš, u kojoj su kao što i u susjednoj Dubravi, rogovski benediktinci imali posjeda.

Izvori

Vrčevo
Zadarska županija

Utvrda na Vrčevu


Soja (lat. Glycine), biljni rod iz porodice mahunarki porijeklom iz jugoistočne Azije i Australije. Najznačajnija među njima u ljudskoj prehrani je Glycine max .

Vrste
 Glycine albicans Tindale & Craven
 Glycine aphyonota B.E.Pfeil
 Glycine arenaria Tindale
 Glycine argyrea Tindale
 Glycine canescens F.J.Herm.
 Glycine clandestina J.C.Wendl.
 Glycine curvata Tindale
 Glycine cyrtoloba Tindale
 Glycine dolichocarpa Tateishi & H.Ohashi
 Glycine falcata Benth.
 Glycine gracei B.E.Pfeil & Craven
 Glycine hirticaulis Tindale & Craven
 Glycine koidzumii Ohwi
 Glycine lactovirens Tindale & Craven
 Glycine latifolia (Benth.) Newell & T.Hymowitz
 Glycine latrobeana (Meisn.) Benth.
 Glycine max (L.) Merr.
 Glycine microphylla (Benth.) Tindale
 Glycine montis-douglas B.E.Pfeil & Craven
 Glycine peratosa B.E.Pfeil & Tindale
 Glycine pindanica Tindale & Craven
 Glycine pullenii B.E.Pfeil, Tindale & Craven
 Glycine remota M.D.Barrett & R.L.Barrett
 Glycine rubiginosa Tindale & B.E.Pfeil
 Glycine stenophita B.E.Pfeil & Tindale
 Glycine syndetika B.E.Pfeil & Craven
 Glycine tabacina (Labill.) Benth.
 Glycine tomentella Hayata

Izvori

Vanjske poveznice

Phaseoleae

Soja


Alabanda (en griego, Αλαβάνδα, también llamada hê Alabanda, ta Alabanda, Alabandeus, Alabandensis, Alabandenus o Antioquía de los Crisaorianos) fue una antigua ciudad de Caria, Anatolia, y estaba situada donde ahora se levanta Doğanyurt (llamada también Araphisar), provincia de Aydın, en la parte asiática de Turquía.

Descripción
La ciudad está situada en medio de dos elevaciones. La zona es famosa por su mármol oscuro y sus piedras preciosas las almanditas, que parecen granates. Según Esteban de Bizancio existían dos ciudades de nombre Alabanda (Alabandeus) en Caria, pero ninguna otra fuente lo confirma. Añade que una de ellas en algún momento recibió el nombre de Antioquía. Según Getzel M. Cohen, de la existencia de esta Antioquía, esta segunda Alabanda, existen evidencias epigráficas.

Según la leyenda, la ciudad fue fundada por el héroe cario Alabandus. En idioma cario el nombre es una combinación de términos que se utilizan para el caballo (ala) y la victoria (banda). Al principio del período seléucida la ciudad formaba parte de la liga crisaórica, una federación de ciudades vinculadas por intereses económicos y defensivos, y quizás incluso por lazos étnicos. La ciudad cambió de nombre por Antioquía de los Crisaorianos, en honor del rey seléucida Antíoco III Megas, que mantuvo la paz en la ciudad. Fue conquistada por Filipo V de Macedonia en el 201 a. C. Su nombre volvió a ser Alabanda después de la derrota seléucida en la batalla de Magnesia del 190 a. C. Los romanos la ocuparían poco después durante un breve período de tiempo.

En el año 40 a. C., el rebelde Quinto Labieno al frente de un ejército parto tomó la ciudad. Después de que la guarnición de Labieno fuera masacrada por los habitantes de la ciudad, el ejército parto saqueó sus tesoros. Durante el Imperio Romano, la ciudad se convirtió en un conventus y Estrabón habla de su reputación de alto nivel de vida y de su decadencia. La ciudad acuñaba sus propias monedas hasta mediados del . Durante el Imperio bizantino, la ciudad fue sede episcopal como Diócesis de Alabanda. Se conoce la lista de obispos que se sucedieron entre el 451 y el 879. Alabanda se mantuvo como sede titular de la Iglesia católica (Dioecesis Alabandensis). Esta sede está vacante desde 1968.

Oriundos de Alabanda eran los dos hermanos oradores, Hierocles y Menecles. También eran de esta ciudad los retóricos Apolonio Malaco y Apolonio Molón, discípulos de Menecles.

Las ruinas de Alabanda, que se encuentran a ocho kilómetros al oeste de Çine, conservan restos de un teatro y otros edificios, pero las excavaciones han aportado muy pocas inscripciones.

Referencias

Bibliografía
 Blue Guide, Turkey, The Aegean and Mediterranean Coasts, ISBN 978-0-393-30489-3, pp. 349-50.
 J. Ma, Antiochos III and the Cities of Western Asia Minor, ISBN 978-0-19-815219-4, p. 175.
 Herbermann, Charles, ed (1913). Catholic Encyclopedia. Robert Appleton Company.

Enlaces externos

Colonias griegas de Caria
Colonias helenísticas
Yacimientos arqueológicos de Turquía
Provincia de Aydın

Alabanda


Philomaine Nanema est une artiste humoriste burkinabè. Plus connue sous le pseudonyme Philo, elle est aussi actrice de cinéma.

Biographie

Enfance et formation
Philomaine Nanema est née le 10 avril 1982 en Côte d'Ivoire. Elle commence sa carrière par l'animation radio. De retour de la Côte d'Ivoire pour poursuivre les études à Yako au Burkina Faso, elle s'intéresse plus à l'animation radio et apprend la couture.

Elle abandonne par la suite la couture pour se lancer  dans le théâtre et c'est à partir du théâtre qu'elle s'est lancée dans l'humour avec pour mentor Gérard Ouédraogo, un grand acteur de l'humour burkinabè.

Carrière
En 2006, Philomaine joue sa première représentation théâtrale à Ouagadougou.  Elle a pour mentor Gérard Ouédraogo.

Elle joue également dans des séries comme : « Petit sergent » et «  Célibatorium » du réalisateur burkinabé Adama Rouamba. Ensuite dans « trois femmes, un village » de Aminata Diallo/Glez, « Permis légal de violer » de Fanta Régina Nacro.

Philomaine a aussi joué dans « Cellule 512 » de feu Missa Hébié. Elle participe à des scènes telles que « Comeby Club », les nuits atypiques de Koudougou, ciné droit libre.

En 2015, l'humoriste burkinabè participe au parlement du rire de l'humoriste nigérien Mamane diffusé sur les chaînes Canal +.

En 2019, Philomaine organise son tout premier one woman show : " Je vous salue Marie"  autour de la problématique du mariage.

Elle dénonce dans ses spectacles les violences faites aux femmes et encourage les femmes aux métiers de la comédie et de la scène. En 2015, elle a été porté à la tête d'une republique fictive lors du Festival humoristique pour soutenir les élections présidentielles et législatives de 2015

Distinctions
 2019: Meilleur évènement de divertissement au MADIGO d'Or
 2020 : Prix de la meilleure jeune humoriste Cedeao au MASA
 2021 : Meilleure humoriste aux12  Personnalités culturelles de l'année (PCA)

Notes et références

Humoriste burkinabé
Naissance en avril 1982
Naissance à Abidjan

Philomaine Nanema


ගණිතයේදී තාත්වික සංඛ්‍යා අනන්ත වූ දශම ප්‍රමාණයක් ඇති සංඛ්‍යා (උදාහරණය 2.487177399) වශයෙන් හැදින්විය හැක. තාත්වික සංඛ්‍යාවලට 42 හා -23/129 , වැනි පරිමේය සංඛ්‍යා හා π, 2හි වර්ගමූලය වැනි අපරිමේය සංඛ්‍යා සහ අනන්තය තෙක් දිගු සංඛ්‍යා රේකාවක ලක්ෂ්‍ය මගින් නිරූපනය කල හැකි වේ.

19 වන සියවසේ දී ගණිතයෙහි සංවර්ධනයට හේතුවූ ප්‍රධාන කරුණක් නම් එකල තාත්වික සංඛ්‍යාවලට හොඳ අර්ථ දැක්වීමක් ලබා දීමයි. අද කාලයේ ජනප්‍රියම පවතින තාත්වික සංඛ්‍යා අර්ථ දැක්වීම්වලට පරිමේය සංඛ්‍යාවල කෝෂී අනුපිළිවෙලෙහි සමාන පන්ති ඇතුළත් වේ. දශම සංඛ්‍යාවල ඉතා සංකීර්ණ ව්‍යුහයක් වන, තවද මෙයට සම්පූර්ණ ආකිමීඩියානු ලෙස පිළියෙළ කළ ක්ෂේත්‍ර වැනි තාත්වික සංඛ්‍යාවල ස්වයං සිද්ධ අර්ථ දැක්වීම් ද ඇතුළත් වේ.

තාත්වික සංඛ්‍යා යන පදයට ප්‍රතිවිරුද්ධව අතාත්වික සංඛ්‍යා පද්ධතිය ඇති විය(අද එය සංකීර්ණ හා සංඛ්‍යා ලෙස හඳුන්වයි).

ප්‍රයෝජන

භෞතික විද්‍යාවන්ගේ එන මිනුම් සෑම විටම සංකල්පිත ආසන්න කිරීම් මඟින් තාත්වික සංඛ්‍යාවලට ගෙන එනු ලබයි. මෙම ක්‍රියාවලිය සඳහා සාමාන්‍යයෙන් භාවිතා කරනුයේ පරිමේය සංඛ්‍යා නිරූපණය කරන දශමය භාග වන අතර, එම සංඛ්‍යා දශාංශික පදවලින් ලිවීම යෝජනා කරනුයේ ඒවා සෛද්ධාන්තිකව තාත්වික සංඛ්‍යාවකට ආසන්න බවයි.

තාත්වික සංඛ්‍යාවක් සංඛ්‍යාංකවල අවනතිය පෙන්වන ඇල්ගොරිතමක් ඇත්නම් එය ගණන් කළ හැකි තාත්වික සංඛ්‍යාවක් යැයි කියනු ලැබේ. මක් නිසාදයත් ඇල්ගොරිතම ඇත්තේ ගණන් කළ හැකි ප්‍රමාණයක් පමණක් වන නිසාවෙනි. බහුතරයක් තාත්වික සංඛ්‍යා ගණනය කළ නොහැකි ප්‍රමාණයක් ඇත. යම් අභිසංස්කරණ මත තාත්වික සංඛ්‍යා ගණනය කළ හැක. නිශ්චිත සංඛ්‍යා කුලකය පුළුල් වන නමුත් එහි ඇත්තේ ගණනය කළ හැකි ප්‍රමාණයක් පමණි.

පරිගණක මගින් තාත්වික සංඛ්‍යා ආසන්න කිරීම් පමණක් කළ හැකිය. ප්‍රධාන වශයෙන් එය තර්කාන්විත උපකුලකයක් විය හැක. ඉපිලුම් ලක්ෂ්‍ය සංඛ්‍යා හා අචල ලක්ෂ්‍ය සංඛ්‍යා යන මේ පරිමේයයන් ආසන්න අගයට සන්නිකර්ෂණය කොට ලබා ගනී. අභිමත යථාර්ත්‍ය අංක ගණිතය, අභිමත පරිමේය සංඛ්‍යා නිරූපනය කරන එක් ක්‍රමවේදයකි. නමුත් එය වැඩි වශයෙන් සැකසුම් ලේඛණයේ විශාලත්වය හා නිරවද්‍යතාව මත බිට් ගණනක් තීරණය වේ. මෙම පරිමේය අගයනට අමතර වශයෙන් පරිගනක වීජීය ක්‍රමවේද වලින් අපරිමේය සංඛ්‍යා ඒවායේ වීජීය පැහැදිලි කිරීම මත එනම් ආසන්න කිරීමකින් තොරව ලබා ගත හැක.( උදා - 2හි වර්ගමූලය ) ඇපල් ස්ක්‍රිප්ට් වැනි සමහරක් ක්‍රමලේඛණ භාෂාවන් මගින් ප්‍රධාන සංඛ්‍යාත්මක දත්ත වර්ග පැහැදිලි කිරීමට තාත්වික භාවිතා කරයි.

පරිපූර්ණ සංඛ්‍යා කුලකය නිරූපණය කිරීමට ගණිතයේ දී R ලකුණ භාවිතා කරයි. (හෝ 1R හෝ තද R ) Rn සලකුණ මගින් n - මාන ප්‍රමාණ සහිත අවකාශයක් මෙම තාත්වික අංකයෙන් දැක්වේ. උදාහරණ වශයෙන් R3 ත්‍රිමාන අවකාශයක් ගන්නා පරිමේය අගයන් ඇති පරිමේය සංඛ්‍යා 3කින් සමන්විත වේ.

ගණිතයේ පරිමේය යන්න නාම විශේෂයන් ලෙස භාවිතා කරයි. එනම් තාත්වික සංඛ්‍යා ක්ෂේත්‍රයට පාදක වූ ක්ෂේත්‍රය යන්නයි. උදාහරණ වශයෙන් පරිමේය අනුකෘති , පරිමේය බහු පද පරිමේය රේඛීය වීජය වේ. ස්වාධීනව පරිමේය යන පදය මුළුමනින්ම වාගේ පරිමේය සංඛ්‍යා සඳහන් කිරීමට භාවිතා කරයි.

ගණිතය
තාත්වික සංඛ්‍යා

තාත්වික සංඛ්‍යා


RFA Wave Master (A193) was a Wave-class fleet support tanker of the Royal Fleet Auxiliary.

She was built as Empire Salisbury by Sir J. Laing & Sons Ltd, and transferred to the Royal Fleet Auxiliary in 1946. She was laid up at Singapore on 23 September 1962, and scrapped at Jurong in May 1963.

References

Wave-class oilers
Tankers of the Royal Fleet Auxiliary
Ministry of War Transport ships
World War II merchant ships of the United Kingdom
1944 ships

RFA Wave Master


Die 3. Verleihung der portugiesischen Auszeichnung Globos de Ouro 1998 fand am 5. April 1998 im Coliseu dos Recreios in Lissabon statt. Sie wurde von Catarina Furtado moderiert. Den Globo de Ouro erhielten im Jahr 1998 folgende Persönlichkeiten:

Kategorien

Kino
 Bester Film: Tentação von Joaquim Leitão
 Bester Regisseur: Joaquim Leitão für Tentação
 Beste Schauspielerin: Ana Zanatti für Porto Santo (Regie: Vicente Jorge Silva)
 Bester Schauspieler: Joaquim de Almeida für Tentação (Regie: Joaquim Leitão)

Sport
 Persönlichkeit des Jahres: Carla Sacramento

Mode
 Persönlichkeit des Jahres: José António Tenente und Maria Gambina

Theater
 Persönlichkeit des Jahres: João Mota

Musik
 Bester Einzelinterpret: Paulo Gonzo
 Beste Gruppe: Madredeus
 Bestes Lied: Jardins Proibidos - Paulo Gonzo

Fernsehen
 Bester Moderator Information: José Alberto Carvalho
 Bester Moderator Unterhaltung: Herman José
 Beste Sendung Fiktion und Komödie: Herman Enciclopédia
 Beste Sendung Unterhaltung: Chuva de Estrelas
 Beste Sendung Information: Jornal da Noite

Lebenswerk
 Ruy de Carvalho

Weblinks

 Liste der Gewinner der Globos de Ouro 1998, archivierte Kopie der Website www.globosdeouro.pt, abgerufen am 13. März 2023 (mit allen hier genannten Daten)

1998
Preisverleihung 1998
Filmjahr 1998
Preisverleihung in Lissabon
Film (Lissabon)
Coliseu dos Recreios

Globos de Ouro 1998


كان جان لويس رودولف أغاسي  (28 مايو 1807 - 14 ديسمبر 1873)، عالم أحياء وجيولوجيا أمريكي من مواليد سويسرا مُعترف به عالمًا مبتكرًا ونابغةً في تاريخ الأرض الطبيعي. نشأ أغاسي وترعرع في سويسرا، وحصل على درجة الدكتوراه في الفلسفة والطب من جامعة إيرلانخن وميونيخ على التوالي. بعد الدراسة مع كوفييه وهامبولت في باريس، عين أغاسي أستاذًا للتاريخ الطبيعي في جامعة نوشاتل. هاجر إلى الولايات المتحدة عام 1847 بعد زيارة جامعة هارفارد. ذهب ليصبح أستاذًا لعلم الحيوان والجيولوجيا في جامعة هارفارد، وترأس مدرسة لورانس العلمية وأسس متحف علم الحيوان المقارن.

يُعرف أغاسي بنظامه الخاص بجمع وتحليل بيانات الرصد. قدم مساهمات مؤسساتية وعلمية واسعة في علم الحيوان والجيولوجيا والمجالات ذات الصلة، بما في ذلك كتابة كتب بحثية متعددة الأجزاء يصل حجمها إلى آلاف الصفحات. يُعرف اغاسي بشكل خاص بمساهماته في تصنيف الأسماك، بما في ذلك الأنواع المنقرضة مثل الميغالودون، ودراسة التاريخ الجيولوجي، بما في ذلك تأسيس علم الجليد.

في القرنين العشرين والحادي والعشرين، شوهت مقاومة أغاسي للتطور الداروينيّ والإيمان بالخلقية والعنصرية العلمية المتضمنة في كتاباته عن تعدد الأجيال البشرية، سمعته، وأدت إلى إثارة الجدال حول تركته العلمية.

حياته المبكرة
ولد لويس أغاسي في موتير (جزء من أوت-فولي في الوقت الحاضر) في كانتون فريبورغ السويسري. بما أنه ابن القس أغاسي، فقد تلقى تعليمه بداية في المنزل، ثم أمضى أربع سنوات في المدرسة الثانوية في بيان، ليلتحق بلوزان في عام 1818 ويكمل دراسته الابتدائية فيها. درس أغاسي في جامعات زيورخ وهايدلبرغ وميونيخ تواليًا، وأثناء وجوده هناك، وسّع معرفته بالتاريخ الطبيعي ولا سيما علم النبات. في عام 1829، حصل على درجة الدكتوراه من جامعة إرلانجن، وفي عام 1830، حصل على درجة دكتوراه في الطب من ميونيخ. انتقل إلى باريس، وكان تحت وصاية ألكسندر فون همبولت (ولاحقًا كرمه المالي). أطلق همبولت وجورج كوفييه على التوالي مسيرته المهنية في الجيولوجيا وعلم الحيوان، لكن علم تصنيف الأسماك سرعان ما أصبح محور عمل حياته.

عمله

في عامي 1819-1820، قام عالما الأحياء الألماني يوهان بابتيست فون سبيكس وكارل فريدريش فيليب فون مارتيوس برحلة استكشافية إلى البرازيل. عادوا إلى أوطانهم في أوروبا ومعهم العديد من الأغراض الطبيعية، بما في ذلك مجموعة مهمة من أسماك المياه العذبة في البرازيل، وخاصة نهر الأمازون. لم يعش سبيكس، الذي توفي عام 1826، طويلًا بما يكفي ليعمل على تاريخ هذه الأسماك، واختار اغاسي لإكمال المشروع. انكبّ اغاسي على العمل بحماس كان السمة المميزة لأعماله طوال حياته. انتهى من مهمة وصف الأسماك البرازيلية ونشرها في عام 1829، وأتبعها ببحث في تاريخ الأسماك الموجودة في بحيرة نوشاتيل. وسع خططه في عام 1830، وأصدر نشرة عن تاريخ أسماك المياه العذبة في أوروبا الوسطى، لكن الجزء الأول من هذا المنشور لم يظهر حتى العام 1839 ولم يكتمل العمل غلا عام 1842.

في عام 1832، عين أغاسي أستاذًا للتاريخ الطبيعي في جامعة نوشاتيل. سرعان ما جذبت انتباهه أحافير الأسماك في صخور المنطقة المحيطة وألواح غلروس والأحجار الجيرية في مونتي بولكا. في ذلك الزمان، لم يكن قد أنجز إلا القليل في دراسة هذه الأحجار والأحافير علميًا. خطط أغاسي، في وقت مبكر من العام 1829، لنشر العمل الذي شكّل أساس شهرته العالمية. نُشرت خمسة مجلدات سُميت البحوث على الأسماك» منذ عام 1833 وحتى عام 1843، وقد وضّحها جوزيف دينكل بشكل رائع بواسطو رسوماته.

مراجع

وصلات خارجية

أشخاص من كانتون فرايبورغ
أعضاء أجانب في الجمعية الملكية
أعضاء الأكاديمية البروسية للعلوم
أعضاء الأكاديمية السويدية الملكية للعلوم
أعضاء الأكاديمية الوطنية الأمريكية للعلوم
أعضاء هيئة تدريس جامعة كورنيل
أعضاء هيئة تدريس جامعة نيوشاتل
بروتستانت سويسريون
تاريخ طبيعي
جيولوجيون أمريكيون
جيولوجيون أمريكيون في القرن 19
جيولوجيون سويسريون
جيولوجيون في القرن 19
حائزون على وسام كوبلاي
خريجو جامعة إرلنغن نورنبيرغ
خريجو جامعة زيورخ
خريجو جامعة لودفيش ماكسيميليان في ميونخ
خريجو جامعة هايدلبرغ
زملاء الأكاديمية الأمريكية للفنون والعلوم
زملاء الجمعية الملكية في إدنبرة
علماء أسماك أمريكيون
علماء أمريكيون في القرن 19
علماء تصنيف أمريكيون
علماء سويسريون
عنصرية
عنصرية علمية
مدفونون في مقبرة ماونت أوبرن
مهاجرون سويسريون إلى الولايات المتحدة
مواليد 1807
مؤسسو متاحف
نظرية الكارثة (جيولوجيا)
نظرية الكوارثية
أعضاء هيئة تدريس جامعة هارفارد
وفيات 1873
وفيات في كامبريدج (ماساتشوستس)
جيولوجيون سويسريون في القرن 19
أعضاء هيئة تدريس جامعة نيوشاتيل
أعضاء الأكاديمية الملكية البلجيكية

لويس أغاسيز


Magna Charta Universitatum este un document care să marcheze tradițiile universitare și să încurajeze legăturile între universitățile europene, dar servește și ca o inspirație universală și este deschis universităților din întreaga lume. A fost înființată de Universitatea din Bologna și de Conferința Rectorilor Europeni (acum EUA) și a fost semnată de 889 de universități din 88 de țări.

Istorie
Magna Charta Universitatum Europaeum a fost semnat oficial de către 430 de rectori universitari la 18 septembrie 1988 la Piazza Maggiore din Bologna, pentru a comemora aniversarea a 900 de ani de la înființarea Universității din Bologna. Textul final al documentului a fost redactat în ianuarie 1988 la Barcelona.

Referințe

Legături externe
document text
Magna Charta Observatory

Politicile și inițiativele educaționale ale Uniunii Europene

Magna Charta Universitatum


Jesús Hernández Martínez () este un istoric, jurnalist și scriitor spaniol, licențiat în istorie contemporană și științe ale comunicării și autor al unor bestselleruri spaniole, dedicate în special celui de-al Doilea Război Mondial, ca de exemplu Las cien mejores anécdotas de la Segunda Guerra Mundial (2003) sau Norte contra Sur (2008).

După primul său best-seller și următoarele cărți publicate a devenit unul dintre cei mai citați autori spanioli în cărțile populare și informative despre cel de-al Doilea Război Mondial, fiind unul dintre autorii cu cele mai mari vânzări. De asemenea, el a revitalizat un stil de scriere foarte popular în țările anglo-saxone, acoperind orice temă posibilă dintr-un punct de vedere simplu și accesibil.

Biografie
A absolvit în 1989 Facultatea de Geografie și Istorie (specializându-se în istorie contemporană) din cadrul Universității din Barcelona, unde trei ani mai târziu, în 1991, a absolvit, de asemenea, studii de științele comunicării, specializându-se în Presă Scrisă. Printre altele, a lucrat ca redactor la ziarul de sport El Mundo Deportivo între 1990 și 1994.

Este consilier editorial al mărcii Tempus a editurii Roca și colaborează în mod regulat la revista Muy Interesante.

Estudio de la Segunda Guerra Mundial (MSN)
Jesús Hernández a adunat cu plăcere tot soiul de informații despre cel de-al Doilea Război Mondial și astfel, în jurul anului 2000, a fondat (sub pseudonimul Luis Alonso) grupul MSN Estudio de la Segunda Guerra Mundial, care îi va fi de folos în elaborarea viitoarelor lucrări. Comunitatea persoanelor pasionate de cel de-al Doilea Război Mondial l-a sprijinit întotdeauna pe Hernández cu infirmații culese.

Scrieri
 Las cien mejores anécdotas de la Segunda Guerra Mundial (Inédita, 2004).
 Hechos insólitos de la Segunda Guerra Mundial (Inédita, 2005).
 ¡Es la guerra! Las mejores anécdotas de la historia militar (Puzzle, 2005; Inédita, 2007).
 Enigmas y misterios de la Segunda Guerra Mundial (Nowtilus, 2006). Tercera edición, 2009.
 Breve historia de la Segunda Guerra Mundial (Nowtilus, 2006). Tercera edición, 2009.
 Historias asombrosas de la Segunda Guerra Mundial (Nowtilus, 2007).
 Todo lo que debe saber sobre la Primera Guerra Mundial (Nowtilus, 2007).
 Norte contra Sur. Historia total de la Guerra de Secesión (Inédita, 2008).
 Operación Valkiria (Nowtilus, 2008).
 100 historias secretas de la Segunda Guerra Mundial (Tempus, 2008).
 Todo lo que debe saber sobre la Segunda Guerra Mundial (Nowtilus, 2009).
 Las 50 grandes masacres de la historia (Tempus, 2009).
 El Reich de los mil años (La Esfera de los Libros, 2010).
 El desastre del Hindenburg (Tempus, 2010).
 Operaciones secretas de la Segunda Guerra Mundial (Nowtilus, 2011).
 Breve historia de Hitler (Nowtilus, 2012).
 Desafiando a Hitler (Tombooktu, 2012).
 Bestias nazis. Los verdugos de las SS (Melusina, 2013)
 Tajné operace 2. světové války (Brána, 2013; edición en lengua checa de Operaciones secretas de la Segunda Guerra Mundial).
 Eso no estaba en mi libro de la Segunda Guerra Mundial (Almuzara, 2018).

Note

Legături externe
 Blog oficial, y personal, en Blogger del autor.
 Perfil en blogger de Jesús Hernández.

Nașteri în 1966
Jurnaliști spanioli

Jesús Hernández Martínez


Presented below is a list of lists of active separatist movements:

List of active separatist movements in Africa
List of active separatist movements in Asia
List of active separatist movements in Europe
List of active separatist movements in North America
List of active separatist movements in Oceania
List of active separatist movements in South America

See also
European Free Alliance, political party that consists of various regionalist, separatist and ethnic minority political parties in Europe
Separatism
List of active separatist movements recognized by intergovernmental organizations
List of active rebel groups
List of rebel groups that control territory
List of anarchist communities
Independence
List of states with limited recognition
Independence referendum
War of independence
Wars of national liberation
Stateless nation
Irredentism
List of irredentist claims or disputes
Micronations
List of micronations

Lists of non-sovereign nations

Lists of active separatist movements


Yet Another Setup Tool (YaST) (Bir kurulum yöneticisi daha) SUSE Linux dağıtımlarında kullanılan bir işletim sistemi yapılandırma merkezidir. United Linux konsorsiyumunun da bir parçasıdır. 1996 yılının Mayıs ayında YaST'ı içeren ilk Suse Linux sürümü geliştirilmiştir. YaST'ın önemli bir özelliği hem metin tabanlı kullanıcı arayüzüne hem de grafik tabanlı kullanıcı arayüzüne (GUI) sahip oluşudur.

Kaynakça

Ayrıca bakınız
 openSUSE
 Novell

1996 yazılımları
Ruby ile programlanmış ücretsiz yazılımlar
Ncurses kullanan yazılımlar
Özgür paket yönetim sistemleri
Linux paket yönetim sistemleri

Yet Another Setup Tool


Umanitarismul este o credință activă în valoarea vieții umane, prin care oamenii practică un tratament binevoitor și acordă asistență altor oameni din motive morale, altruiste și logice. Ea este convingerea filozofică în desfășurarea de activități pentru folosul rasei umane într-o varietate de domenii legate în mod specific de bunăstarea umană. Un adept al acestei convingeri este cunoscut ca umanitarist.

O ideologie informală
Umanitarismul este o ideologie informală; el este "doctrina că datoria oamenilor este de a promova bunăstarea umană".

Umanitarismul se bazează pe faptul că toate ființele umane merită să aibă parte de respect și demnitate și ar trebui tratate ca atare. Prin urmare, umanitariștii depun eforturi pentru realizarea bunăstării umanității ca un întreg. Este antiteza mentalității "noi vs. ei" care caracterizează tribalismul și  naționalismul etnic. Umanitariștii detestă  sclavia, încălcarea drepturilor de bază ale omului și discriminarea pe baza unor caracteristici cum ar fi culoarea pielii, religie, origine sau locul de naștere. Umanitarismul determină oamenii să salveze vieți, să atenueze suferințele și să promoveze demnitatea umană în mijlocul dezastrelor naturale sau a celor provocate de om. Umanitarismul este îmbrățișat de mișcări și de oameni din întregul spectru politic. Ideologia informală poate fi rezumată printr-un citat din Albert Schweitzer: "Umanitarismul constă în a nu sacrifica niciodată o ființă umană cu un scop".

O doctrină universală
Jean Pictet, în comentariul său cu privire la Principiile fundamentale ale Crucii Roșii, pledează în favoarea caracteristicilor universale ale umanitarismului:
 Izvorul principiului umanității constă în esența moralității sociale care poate fi rezumată într-o singură frază, Orice ați dori ca oamenii să facă pentru voi, faceți-le și voi. Acest precept fundamental poate fi găsit, în formă aproape identică, în toate marile religii: brahmanismul, budismul, confucianismul, creștinismul, islamismul, iudaismul și taoismul. El este, de asemenea, regula de aur a pozitiviștilor, care nu aderă la nici o religie, ci numai la valorile morale în numele rațiunii pure. Nu este într-adevăr deloc necesar să se recurgă la concepte afective sau transcendentale pentru a recunoaște avantajul pe care îl au oamenii care  lucrează împreună pentru a-și îmbunătăți situația.

Umanitarismul ca profesie

Exemple istorice
Din punct de vedere istoric, umanitarismul a fost observat public în reformele sociale de la sfârșitul anilor 1800 și începutul anilor 1900, ca urmare a crizei economice generate de Revoluția Industrială în Anglia. Multe dintre femeile din Marea Britanie care s-au implicat în mișcarea feministă în cursul anilor 1900 au desfășurat și activități umanitare. Practicarea unor munci extenuante de către copii și muncitori necalificați a devenit ilegală ca urmare a presiunii umanitariștilor asupra Parlamentului. Legea fabricilor din 1833 și Legea fabricilor din 1844 au fost unele dintre cele mai importante legi umanitare adoptate de Parlamentul Britanic în urma Revoluției Industriale.

La mijlocul secolului al XIX-lea, umanitarismul a avut un rol central în activitatea desfășurată  de Florence Nightingale și Henry Dunant în cazurile de tratare a urgențelor medicale și a dus la înființarea Crucii Roșii.

Referințe

Lectură suplimentară

 Aristotle, Politics, Everyman Library,1947
 The Readers Bible, Complete authorised version, O.U.P. and Cambridge University Press, 1951
 Bass Gary J, "Humanitarian Impulses", The New York Times Magazine, 2008.
 Bonhoeffer, Dietrich Ethics, Fontana, 1963.
 Bowen, Catherine Drinker, The Lion under the Throne, Hamish Hamilton, 1957.
 Brogan, Hugh, The Penguin History of the United States of America, 1990.
 Bury, History of Freedom of Thought, Oxford University Press, 1952,.
 Churchill, Winston. S., The American Civil War, Corgi Books, 1970.
 Cragg Gerald R, The Church and the Age of Reason, Penguin, 1990.
 Craveri Michael, The Life of Jesus, Martin Secker& Warburg Ltd, 1967.
 Crump & Jacob,The Legacy of the Middle Ages, Oxford University Press, 1926.
 Davis David Brion, The Problem of Slavery in Western Culture, Cornell University Press, 1966.
 de Torrent, Nicholas: "Humanitarian Action Under Attack: Reflections on the Iraq War" Harvard Human Rights Journal, Volume 17, Spring 2004 Harvard University Retrieved 13 July 2007
 Dictionary.com: Humanitarianism
 D'Sousa, Dinesh, The End of Racism, The Free Press, 1995.
 Encyclopædia Britannica, Encyclopædia Britannica Ltd., 1959.
 Freud, Sigmund, Civilization and its Discontents, Dover Publications, 1994.
 Gierke, Otto, Natural Law, Beacon Press, 1957.
 Glover, Jonathon, Humanity, Pimlico, 2001
 Graveson, R. H. & Crane F. R., A Century of Family Law 1857–1957, Sweet & Maxwell, 1957.
 Green, J. R., A Short History of the English people, Macmillan & co, 1917.
 Greer, Germaine, The Female Eunuch, Macgibbon & Kee, London, 1971.
 Hill, Christopher, God's Englishman, Penguin 1970.
 Hill, Christopher, The World Turned Upside Down, Penguin 1975.
 Hoebel, E Adamson, The Law of Primitive Man, Atheneum, New York, 1973.
 Hughes, Phillip, The Reformation, Burns Oates, 1957.
 Hughes, Robert, The Fatal Shore, Pan Books, 1987.
 Johnson, Charles and Smith Patricia, Africans in America, Harcourt Brace (1998).
 Koestler, Arthur, Reflections on Hanging, Victor Gollancz, 1956.
 Koestler, Arthur, The Yogi and the Commissar, Jonathan Cape, 1964.
 Labrousse, E, Bayle, Oxford University Press, 1983.
 Locke, John, Political Writings, Penguin Classics, 1993.
 Macaulay, Lord, Historical Essays, T. Nelson & sons.
 Marrus, Michael P., The Nuremberg Trial 1945-4, A Documentary History, Bedford Books, 1997
 Mill, John Stuart, On Liberty and the Subjection of Women, Wordsworth Classics
 Mill, John Stuart, Principles of Political Economy, Longmans Green, 1873.

 Moorehead, Caroline, Dunant's Dream, War, Switzerland and the History of the Red Cross, Carroll & Graf, 1999
 Morley, John, Voltaire, Chapman & Hall, 1872.
 Müller-Lyer, F. C., The family, George Allen & Unwin.
 Mumford, Lewis,The Condition of Man, Martin Secker & Warburg.
 Neill, William,The Bible Companion, Skeffington.
 Nehru, Jerwarhalal, Glimpses of World History, Oxford University Press, 1982
 O'Connell, International Law, Stevens, 1970
 O'Sullivan, Richard, The Inheritance of the Common Law, Stevens & Sons Ltd, 1950
 Patterson, Orlando, Freedom in the Making of Western Culture, Basic Books, 1991.
 Perlman, Linda, We did Nothing, Viking, 2003

 Pollock & Maitland, The History of English Law, Cambridge University Press, 1968.
 Power, Samantha, A Problem from Hell, Flamingo, 2002
 Radzinowicz, Leon, History of English Criminal Law, Stevens.
 Robertson, Geoffrey, Crimes against Humanity, Penguin Books, 3rd Edit., 2008.
 Robbins, L, The Theory of Economic Policy, MacMillan, 1952
 Rudé, George, Revolutionary Europe (1783–1815), Collins, 1964
 Russell, Bertrand, History of Western Philosophy, George Allen & Unwin, 1948.
 Russell, Bertrand Religion & Science, Home University Library, 1947.
 Schweitzer, Albert, Civilization & Ethics, Unwin, 1961.
 Seaver, Albert Schweizer, The Man and his Mind, A & C Black, 1969.
 Shapiro, Harry L, Man and Culture, Oxford University Press, 1971
 Shirer, William, The Rise and Fall of the Third Reich, Secker & Warburg, 1962
 Singer, Peter, Animal Liberation, Pimlico
 Spender, John, The Government of Mankind, Cassell
 Strachey, Lytton, Elizabeth & Essex, Penguin
 Thomas, Hugh, History of the World, Harper & Rowe,1979
 Trevelyan, G. M., Illustrated History of England, Longmans, Green and Co., 1956
 Trevelyan, G. M.Illustrated Social History of England, Pelican, 1964
 Toynbee, Arnold, A Study of History, Oxford University Press, first edit., 1934
 Walter, J. (2003).  Focus on ethics in aid. World disasters report, 2003. Geneva, International Federation of Red Cross and Red Crescent Societies. Retrieved 2007-07-13
 Waters, Tony (2001). Bureaucratizing the Good Samaritan: The Limitations of Humanitarian Relief Operations.  Boulder: Westview Press.
 Weber, Max, The Protestant ethic and the spirit of Capitalism, Allen & Unwin, 1950.
 Whitehead, Alfred North, Adventures of Ideas, Pelican, reprint,1948
 Wilson, A. M., The Life of John Milton, Oxford University Press
 Wilson, Richard Ashby and Richard D. Brown, eds., Humanitarianism and Suffering: The Mobilization of Empathy. Cambridge University Press, 2009.

Etică aplicată
Teorii etice
Ajutor umanitar

Umanitarism