دعاوى تعويض ألباما كانت سلسلة من دعاوى تعويض الضرر رفعتها حكومة الولايات المتحدة ضد حكومة المملكة المتحدة لمساعدتها سراً الولايات الكونفدرالية الأمريكية أثناء الحرب الأهلية الأمريكية. بعد التحكيم، عام 1872 دفعت بريطانيا للولايات المتحدة 15.5 مليون دولار للأضرار التي سببتها السفن الحربية بريطانية الصنع التي بيعت للكونفدرالية، وبذلك أنهت الخلاف وأمـَّنت علاقات الصداقة بين البلدين.

تعويضات ألباما التي جاءت نتيجة تحكيم ألباما كان أول سابقة قي تاريخ العلاقات بين الدول أسست لمبدأ التحكيم لفض المنازعات سواء منها المالية أو الحدودية أو غيرها. يعود أصل الموضوع إلى انقسام الولايات المتحدة بفعل الحرب الأهلية قي ستينيات القرن التاسع عشر إلى فدراليين شماليين وكونفدراليين جنوبيين.

سي‌اس‌اس ألباما

تعاقد الجنوبيون سرا مع أحواض بناء السفن الإنجليزية على بناء سفن حربية لاستعمالها قي اغراق السفن التجارية الشمالية والحاق الأضرار بالاقتصاد الشمالى.

التورط السياسي البريطاني

أنشئت بالفعل هذه السفن وتم استخدامها وقامت باغراق كثير من السفن الشمالية إلى أن نجح الضغط الشمالى على إنجلترا لتوقف تسليم باقى السفن إلى الولايات الجنوبية. تسببت تلك السفن الجنوبية قي اغراق أكثر من 150 سفينة تجارية شمالية واضطر كثير من أصحاب السفن إلى تسجيلها قي بلاد أخرى لكى لا تتعرض لهجوم تلك السفن الجنوبية.

بعد انتهاء الحرب بانتصار الولايات الشمالية طالبت حكومة الولايات المتحدة الأمريكية الحكومة البريطانية بدفع تعويضات عن الأضرار التي تسببت فيها أعمال تلك السفن لأن إنجلترا بذلك لم تراع شروط الحياد الذي أعلنته قي بداية الحرب باخلاص وحسن نية. تراوحت المطالبات بين المعتدلة والمغالية والغير معقولة حتى أن بعض الأمريكيين طالب إنجلترا بدفع كل تكلفة الحرب الأهلية على الاقتصاد الأمريكي لأنه لولا تلك السفن لقصر زمن الحرب بمقدار عامين على الأقل.

دفع ذلك التفاوت الواضح بين وجهات النظر الطرفين إلى قبول مبدأ التحكيم.
صدر حكم هيئة التحكيم عام 1872 بعد 7 سنوات من نهاية الحرب وأرسى مبدأ أحقية التعويض ولكن فقط قي حدود الضرر المباشر وهو مبدأ لا يزال ساريا حتى اليوم قي القوانين الداخلية وقي العلاقات الدولية.

المحكمون
المحكمة تألفت من الممثلين التالين:
 المملكة المتحدة: Sir Alexander Cockburn
 الولايات المتحدة: تشارلز فرانسيس آدمز
 إيطاليا: Federico Sclopis
 سويسرا: Jakob Stämpfli
 البرازيل: Marcos Antônio de Araújo, 2nd Baron of Itajubá.

انعقدت جلسات التحكيم في قاعة استقبال في مبنى بلدية جنيڤ. وقد أطلق على هذه الغرفة منذ ذلك الحين salle de l'Alabama.

الحكم النهائي بمبلغ 15,500,000 دولار شكل جزءاً من معاهدة واشنطن ودُفِع في 1872.

أثره
أرست الواقعة مبدأ التحكيم الدولي، وأطلق حركة لسن القانون الدولي العام مع أمل التوصل إلى حلول سلمية للنزاعات الدولية. دعاوى ألباما كانت بذلك سابقة لاتفاقيتا لاهاي 1899 و1907، عصبة الأمم، والمحكمة الدولية، والأمم المتحدة.

جدير بالذكر أن التحكيم بين الحكومة المصرية وشركة قناة السويس البحرية العالمية الذي حكم قي شأنه الإمبراطور نابليون الثالث عام 1864 كان أقدم من تحكيم ألاباما ولكنه لم يقع بين دولتين.

استقر بعد ذلك مبدأ التحكيم قي العلاقات الدولية وتم العمل به قي أماكن كثيرة مثل الساحل المهادن (حاليا دولة الإمارات). ولعل أشهر قضية تحكيم قي التاريخ العربي الحديث هي اجراءات التحكيم حول نزاع طابا بين مصر وإسرائيل قي ثمانينات القرن العشرين.

ببليوجرافيا
  (see external links)

 , reprinted in the Michigan Historical Reprint Series, ISBN 1-4181-2980-1

مراجع

وصلات خارجية

 Geneva Arbitration, from the Cyclopaedia of Political Science
 كرتونs from Harper's Weekly:
 "John Bull's Neutrality", 1 November, 1862
 "King Andy", 3 November 1866. Note that the medallion worn by الأمين العام (بحرية الولايات المتحدة) جدعون ويلز is engraved with the number "290", the original dockyard numbder for the Alabama.
 "The Apple of Discord at the Geneva Convention", 5 October 1872
 "Columbia Lays Aside her Laurels", 9 November 1872. Note that the "laurels" laid aside are those won at the Geneva arbitration.
 Great Britain and the American Civil War Op. cit. at مشروع غوتنبرغ
 La salle de l'Alabama in the Hotel de Ville, Geneva. (In French)

السوابق القضائية في 1871
المملكة المتحدة في 1871
الولايات المتحدة في 1871
الحرب الأهلية الأمريكية
العصر الفيكتوري
العلاقات الأمريكية البريطانية
تاريخ المملكة المتحدة القانوني
تاريخ الولايات المتحدة القانوني
علاقات الحرب الأهلية الأمريكية الخارجية
علاقات دولية في 1871
قانون دولي
قضايا التحكيم

تعويضات ألباما


Art Support er en eksperimentalfilm fra 1994 instrueret af Lars Nørgård efter manuskript af Lars Nørgård.

Handling
En film af billedkunstneren Lars Nørgård. Billeder er billeder. Så længe filmen har eksisteret, har den været en dragning og udfordring for billedkunsten, som her kunne opnå en ekstra dimension: Tiden. Traditionen for dette valgslægtskab mellem canvas- og biograflærredet er så lang som filmhistorien selv. Leger, Man Ray, Marcel Duchamp, Salvador Dali, Richard Serra, Richter og mange andre har gennem tiden udfordret celluloiden og dens lukkede univers og sprængt filmsprogets rammer.

I det perspektiv, er det ingen nyhed, når vi kunstneren Lars Nørgård tager favntag med det "store" lærred. Men fornyelse er det. Lars Nørgårds drilske allegorier og komiske surrealisme i enkle og klare streger er et stykke dristigt filmisk haute couture.

Referencer

Eksterne henvisninger

Eksperimentalfilm fra Danmark
Danske film fra 1994

Art support


Orema bezeichnet in Osttimor:

 Orema (Suro-Craic), ein Ort im Suco Suro-Craic
 einen Ort und Aldeia im Suco Holarua, siehe Holarua

Orema


Synk: Hyper Line foi a primeira turnê mundial do girl group sul-coreano Aespa, em apoio às seus extended plays Savage (2021), Girls (2022) e My World (2023). A turnê consistiu em 31 shows na Ásia, América do Norte, América do Sul e Europa, começando em 25 de fevereiro de 2023, em Seul, na Coreia do Sul.

Antecedentes
Em 1 de dezembro de 2022, o site oficial japonês de Aespa anunciou que o grupo faria sua primeira turnê no Japão, com o nome da turnê anunciado como "Aespa Live Tour 2023 'Synk: Hyper Line'" em 20 de janeiro de 2023. Durante o mesmo dia, a SM Entertainment anunciou que faria um show na Coreia do Sul pela primeira vez desde a estreia do grupo no Jamsil Indoor Stadium nos dias 25 e 26 de fevereiro. Em abril, dois shows foram adicionados no Tokyo Dome e um show em Jacarta foi adicionado no mês seguinte. Em 19 de maio, a turnê foi expandida para a América do Norte, América do Sul e Europa com 14 datas.

Repertório
Repertório
A seção abaixo contém o repertório do concerto.

{{oculto
| headercss = background: #ccccff; font-size: 100%; width: 65%;
| contentcss = text-align: left; font-size: 100%; width: 65%;
| header = Repertório em Seul
| conteúdo =
 "Girls"
 "Aenergy"
 "I'll Make You Cry"
 "Savage"
 "Menagerie" (solo de Karina)
 "Illusion"
 "Lucid Dream"
 "Thirsty"
 "Dreams Come True"
 "Lips" (solo de Winter)
 "Life's Too Short" (versão em coreano)
 "I'm Unhappy"
 "Don't Blink"
 "Lingo"
 "2Hot4U" (solo de Giselle)
 "Iconic"
 "Hot Air Balloon"
 "Yeppi Yeppi"
 "Yolo"
 "Wake Up" (solo de Ningning)
 "Salty & Sweet"
 "Next Level"
 "Black Mamba"
Bônus
 "Till We Meet Again"
 "ICU"
}}
{{oculto
| headercss = background: #ccccff; font-size: 100%; width: 65%;
| contentcss = text-align: left; font-size: 100%; width: 65%;
| header = Repertório no Tokyo Dome
| conteúdo =
 "Girls"
 "Aenergy"
 "I'll Make You Cry"
 "Savage"
 "Menagerie" (solo de Karina)
 "Illusion"
 "Lucid Dream"
 "Thirsty"
 "Dreams Come True"
 "Keep Going" (novo solo de Giselle)
 "Life's Too Short"
 "I'm Unhappy"
 "Lingo"
 "Don't Blink"
 "Shine We Are!" (solo de Winter) (cover de BoA)
 "Iconic"
 "Hot Air Balloon"
 "Yeppi Yeppi"
 "Hold On Tight (remix)"
 "Spicy"
 "Yolo"
 "Wake Up" (solo de Ningning)
 "Salty & Sweet"
 "Next Level" (remix de banda)
 "Black Mamba" (versão orquestra)
Bônus
 "Till We Meet Again"
 "Welcome To My World"
 "ICU"
}}

Notas
 No segundo show na Jamsil Arena em Seul, Aespa cantou uma versão a cappella de "Forever"
 A partir do show de Jacarta, "Iconic" foi substituída por "Spicy".
 A partir do show de Dallas, "I'm Unhappy" foi substituída por "Welcome To My World", "Lingo" e "Hot Air Balloon" foram retiradas do repertório e "Hold On Tight" e "Better Things" foram adicionadas.

Datas

Notas

Turnês de Aespa
Turnês musicais de 2023

Synk: Hyper Line


An Peristylus ciliolatus in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Johannes Jacobus Smith. An Peristylus ciliolatus in nahilalakip ha genus nga Peristylus, ngan familia nga Orchidaceae.

Subspecies

Ini nga species ginbahin ha masunod nga subspecies:

 P. c. apiculatus
 P. c. ciliolatus
 P. c. lobatus

Mga kasarigan

Peristylus

Peristylus ciliolatus


Carrao (rijeka), rijeka u Venezueli
 Carrão (distrikt u São Paulu), administrativni distrikt grada São Paula, u Brazilu
 Vila Carrão, São Paulo, povijesni kvart u tom distriktu

Carrao


කණිෂ්ක කරඬුව හෙවත් කණිෂ්ක ධාතු කරඬුව යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේ රන් ආලේපිත තඹවලින් නිර්මාණය කරන ලද බෞද්ධ ධාතු කරඬුවකි. මෙය ක්‍රි.ව. 127ට එනම්, කුෂාණ අධිරාජ කණිෂ්කගේ පළමු රාජ්‍ය වර්ෂයට අයත් යැයි කාලනිර්ණය කොට ඇත. වර්තමානයේ මෙය පාකිස්ථානයේ පෙෂාවර් ඓතිහාසික නගරයේ පෙෂාවර් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත.

ඉතිහාසය සහ විස්තරය
මෙය අනාවරණය කරගැනුණේ 1908-1909 අතර කාලයේ අනුස්මරණීය කණිෂ්ක ස්තූපයේ (7වන සියවසේ චීන බැතිමතුන්ට අනුව මෙය ඉන්දියාවේ පැවති උසින් වැඩිම ස්තූපය විය) ධාතු ගර්භයේ සිදුකළ පුරාවිද්‍යා කැනීම් කටයුතු වලිනි. මෙම ස්තූපය පෙෂාවර් අසල ෂා-ජි-ධේරී නම් ප්‍රදේශයේ පිහිටා තිබිණි. මෙහි තිබී බුදුන් වහන්සේගේ ධාතූන් කොටස් තුනක් හමු විය. මෙම කැනීම්වලින් පසුව බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් එම ධාතූන් බුරුමය වෙත ප්‍රදානය කරන ලදී. එම ධාතූන් තවමත් බුරුමයේ දැකගත හැක.

වර්තමානයේ මෙම කරඬුව පෙෂාවර් කෞතුකාගාරයේ ප්‍රදර්ශනයට තබා ඇත. එහි අනුරුවක් බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ ද තබා ඇත. මෙම කරඬුව කැපකොට ඇත්තේ ඛරෝෂ්ඨි බසිනි. එහි ඇති අභිලේඛනය පහත පරිදි වේ:

 "(*මහාරා)ජස කණිෂ්කස කණිෂ්ක-පුරේ නගරේ ආය ගාධ-කරේ දේය-ධර්මේ සර්ව-සාත්වන හිත-සුහර්ථ භවතු මහාසේනස සඝරාකි දස අගිසල නව-කර්මි ආන*කණිෂ්කස විහාරේ මහාසේනස සංඝාරාමේ"

"සර්වාස්තිවාදින් ගුරුවරුන්ගේ පිළිගැනීම උදෙසා පිදෙන මෙම සුගන්ධ මංජුසාව කණිෂ්කපුර නගරයේ [කණිෂ්කපුරේ නගරේ] මහාරාජ කණිෂ්ක [ . . . ජස කණි] විසින් ලබාදෙන ධාර්මික ත්‍යාගයයි. (එය) සියලු සත්ත්වයින්ගේ හිත සුව පිණිසම වේවා! . . . . ස, මහාසේනගේ සංඝාරාමයේ [මහාසේනස සංඝාරාමේ] කණිෂ්කගේ විහාරයේ [ණෂ්කස විහාරේ] දානශාලාවේ ඉදිකිරීම් අධ්‍යක්ෂකවරයායි"

මුලින් විශ්වාස කෙරුණේ මෙහි පාඨය එය නිර්මාණය කළ තැනැත්තා විසින් සටහන් කරන්නට ඇති බවයි. එම තැනැත්තා ඒජිසිලස් නම් ග්‍රීක කලාකරුවකු බවත් ඔහු විසින් කණිෂ්කගේ ස්තූප නිර්මාණය අධීක්ෂණය කළ බවත්, එමගින් බෞද්ධ උපලබ්ධියක් සහිත ග්‍රීකයන් පසුකාලීන විසූ බවටත් ඍජු සාධක ලබාදෙතැයි පැවසිණි: "කණිෂ්කගේ මහාසේනා ආරාමයේ විහාර ඉදිකිරීම් අධ්‍යක්ෂක සේවක (දාස) ඒජිසලාඕස්" ("දාස අගිසල නව-කර්මි අන*කණිස්කස විහාර මහාසේනාස සංඝාරාමේ") ලෙස එය පැහැදිළි කෙරිණි. කෙසේනමුත් මෑතකාලීනව කරඬුවේ සිදුකළ පිරිසිදු කිරීම්වල දී පෙනීගොස් ඇත්තේ එම කියැවීම් නිරවද්‍ය නොවන බවයි. ඒ වෙනුවට එම නාම අග්නිසාලා ලෙස කියැවිය යුතු බව සනාථ විය. එහි අර්ථය විහාරයේ දානශාලාව යන්නයි.

කරඬුවේ පියනෙහි පද්මාසනයක් මත වැඩ හිඳින බුදුන්ට බ්‍රහ්ම සහ ඉන්ද්‍ර දෙවිවරුන් වන්දනාමාන කරන අයුරු නිරූපිත ය.

පියනේ දාරය පියාඹන පාත්තයින් හෝ හංස රූ වලින් විසිතුරු කොට ඇත. එමගින් ආත්මය හැර දැමීම සහ සංසාරයෙන් මිදීම සංකේතවත් කෙරේ. ඇතැම් හංසයින්ගේ හොටවල්වල විජයග්‍රහණය සංකේතව්ත කෙරෙන මල් දම් කැටයම් කොට ඇත.

කරඬුවේ බ‍ඳෙහි කණිෂ්ක යැයි සිතිය හැකි කුෂාණ රජකුගේ රුවක් සහ ඔහුට දෙපසින් ඉරානියානු හිරු දෙවියන් සහ සඳ දෙවියන්ගේ රූ දැකගත හැක. පැතිවල හිඳගත් බුද්ධ රූප දෙකක් සහ ඒවාට වන්දනාමාන කරන රාජකීය රූ දැකගත හැක. මෙම රාජකීය රූ බොහෝවිට බෝධිසත්ත්ව රූ විය හැක.

මෙම දර්ශනය වටා දර්ශීය හෙලනිස්තික ශෛලියෙන් යුත් දේවතා රූ ආධාර කරගත් මාලා දාමයක් දැකගත හැක.

බ්‍රිතාන්‍ය රජය විසින් කරඬුව තුළ වූ ධාතූන් ඒවායේ ආරක්ෂාව පිණිස බුරුමය වෙත ප්‍රදානය කරන ලදී. වර්තමානයේ මෙම ධාතූන් වහ්නසේලා මණ්ඩලේ නුවර තැන්පත් කොට ඇත. මෙම අස්ථි කොටස් ත්‍රිත්වය ගෞතම බුදුන් වහන්සේගේ සැබෑ ධාතූන් යැයි විශ්වාස කෙරේ.

ගැලරිය

මේවාත් බලන්න
 බිමාරාන් කරඬුව

සටහන්

බාහිර සබැඳි

කණිෂ්ක කරඬුවේ ඡායාරූප

බෞද්ධ කලාව
බ්‍රිතාන්‍ය කෞතුකාගාරයේ ආසියානු අංග
කුෂාණ අධිරාජ්‍යය
පෙෂාවර්
කරඬු

කණිෂ්ක කරඬුව


Un port de rețea reprezintă partea dintr-o adresă de rețea de calculatoare care determină atribuirea conexiunilor TCP/UDP și a pachetelor de date către serverele și programele client de către sistemele de operare. Fiecare conexiune a acestor protocoale are două porturi, unul la client și unul la server. Într-un computer pot fi intre 0 și 65535 de porturi asociate unor anumite sarcini.
Etimologia termenului port în informatică este cuvântul latin porta (poartă, acces).

Când un calculator cere să se conecteze la un server web, el se conectează la o adresă IP. La conectare, în afară de adresa IP trebuie specificat și portul la care se dorește conectarea. De exemplu, dacă se precizează portul 80, clientul solicită aplicațiile de pe un server care asigură servicii web (192.168.1.10 : 80 - HTTP).

Numere de porturi
Conceptul de numere de porturi a fost stabilit de dezvoltarea rețelei ARPANET odată cu introducerea sistemului TCP/IP în anul 1973.
Un port se distinge prin numărul său. Numerele de porturi sunt utilizate pentru a ține evidența diferitelor servicii ce traversează rețeaua în același timp.
Numărul de port este codat pe 16 biți, astfel există un maxim de 216 (65 536) porturi separate.

Aceste porturi sunt clasificate în 3 categorii în funcție de importanța lor:

Porturi cunoscute (well known ports): porturile de la 0 la 1023 alocate de IANA (Internet Assigned Numbers Authority), corespund porturilor cele mai utilizate pentru servicii comune de rețea. De obicei sunt folosite de aplicații cum ar servere HTTP (server web), SMTP/POP3 (server email)  și Telnet. Până în anul 1992, numerele dintre 256 și 1023 au fost folosite de serverele specifice UNIX. Porturile cunoscute sunt de regulă impare, deoarece sistemele mai vechi care foloseau conceptul de port aveau nevoie de o pereche impar/par de porturi pentru comunicația duplex. Majoritatea serverelor necesită numai un singur port. Excepții sunt serverul BOOTP (Bootstrap Protocol), care folosește porturile 67, 68 și serverul FTP, care folosește 20, 21.
Porturi înregistrate (registered ports): numere de porturi cu valori cuprinse între 1024 și 49151; sunt alocate aplicațiilor și proceselor utilizatorului și corespund porturilor înregistrate atribuite de IANA.
Porturi private și/sau dinamice (dynamic/private ports): numere de porturi cu valori cuprinse între 49152 - 65535; numite și porturi efemere, sunt utilizate ca porturi temporare, acestea nu sunt controlate de IANA. Unele programe de partajare P2P și torrent folosesc aceste porturi.

Funcționare
Pentru a diferenția datele fiecărei aplicații, TCP și UDP adaugă în componența pachetelor trimise un număr unic. Aceste numere unice sunt numerele porturilor.

Numerele porturilor sunt adresate în diferite moduri, în funcție de tipul mesajului, dacă acesta este o cerere sau un răspuns. Programele server au porturi alocate static, în timp ce programele client alocă dinamic numere pentru fiecare conexiune.

Când un program trimite o cerere, numărul portului conținut în pachet ca și destinație, este numărul  alocat acelui tip de server. Softul client trebuie să cunoască ce număr de port este asociat acelui tip de server. Acest număr este de obicei un număr rezervat sau este alocat manual. De exemplu, când un browser face o cerere la un server, acesta folosește protocolul TCP pe portul 80, dacă nu este specificat alt număr pentru acel server. Aceasta pentru că portul TCP 80 este rezervat pentru serverele web.

Numărul portului sursă din cererea unui client este adresat dinamic, fiind un număr mai mare de 1023 și care nu este folosit de alt program pe acel sistem. Acest număr de port sursă funcționează ca și o adresă de revenire pentru programul client. Astfel TCP și UDP țin evidența porturilor deschise de aplicații, pentru a face forward corect răspunsurilor venite de la server. Numărul de port deschis de client este folosit ca și port destinație în răspunsul trimis de server.

Combinația dintre număr de port și adresa IP se numește soclu (socket) și identifică procesul daemon care rulează pe server. (o cerere HTTP trimisă la server pe portul 80, aflat la adresa IP 192.168.20.1, este destinată socket-ului 192.168.20.1:80; web browserul care face cererea la server are adresa 192.168.100.12 de pe portul 33198, pagina web este trimisă de server socket-ului 192.168.100.12:33198).

Exemple
Cele mai utilizate porturi sunt:
9 - Wake-on-LAN
20/21 - schimb de fișiere prin FTP
22 - SSH
23 - Telnet
25 - e-mail prin intermediul unui server SMTP
53 - domenii DNS
67/68 - DHCP și BOOTP
80 - server HTTP
110 - POP3 e-mail
118 - Servicii SQL
123 - NTP, sincronizarea ceasului calculatorului
143 - IMAP  e-mail
389 - conectare la LDAP
443 - conexiuni HTTP cu TLS/SSL (HTTPS)
465 - SMTP cu TLS/SSL (SMTPS)
554 - conexiuni RTSP
636 - LDAP cu TLS/SSL (LDAPS)
706 - Secure Internet Live Conferencing (SILC)
989/990 -  FTP cu TLS/SSL (FTPS)
995 - POP3 cu SSL (SPOP3)
1352 - IBM Notes
1433 - Microsoft SQL
1723 - PPTP
3306 - server MySQL

Vezi și
Adresă IP
ICANN
Listă cu porturi de rețea TCP/UDP
Modelul OSI
Port (calculator)
Protocol de comunicații
Securitatea porturilor de comunicare
Socket (rețea)

Referințe și note

Legături externe

Liste des Ports TCP UDP
IANA - Service Name and Transport Protocol Port Number Registry
Prezentare generală a serviciului și cerințe de port de rețea pentru Windows
Porturi importante in Linux
Porturi TCP și UDP utilizate de produsele software Apple

Protocoale Internet

Port (rețea)


A bandeira de popa ou pavilhão é a bandeira arvorada por um navio ou outra embarcação - normalmente à popa - para indicar a sua nacionalidade. A bandeira nacional serve de bandeira de popa das embarcações de muitos estados, que é assim também referida como bandeira nacional. Contudo, muitos outros estados usam bandeiras de popa distintas das respetivas bandeiras nacionais para uso em terra. Neste caso, frequentemente dispõem de bandeiras de popa para uso das embarcações mercantes (bandeiras mercantes) distintas das bandeiras para uso dos navios de guerra (bandeiras de guerra).

Uso da bandeira de popa
No âmbito marítimo, a bandeira de popa é usada por uma embarcação para indicar a sua afiliação a um determinado estado de bandeira, sinalizando que opera sob a jurisdição legal e regulamentar daquele. Juntamente com os papeis de bordo, a bandeira constitui o meio de prova legal da nacionalidade da embarcação.

Quando distinta da bandeira nacional, a bandeira de popa serve também para transmitir informação adicional acerca do estatuto ou da missão da embarcação. Indica, por exemplo, se a embarcação é mercante, do estado ou de guerra ou se presta um serviço oficial específico, como o de transporte de correio ou de autoridade marítima.

A bandeira de popa é normalmente arvorada no pau da bandeira localizado na popa da embarcação. Quando a embarcação se encontra a navegar - e dependendo do seu tipo - pode ser içada noutra localização. Nos veleiros, a bandeira é içada na carangueja (quando dispõem desta) do mastro da ré ou no contraestai do mesmo. Na maioria dos restantes navios, quando a navegar, a bandeira é içada no mastro de sinais localizado normalmente a meio-navio.

Em geral, todas as embarcações devem obrigatoriamente içar a sua bandeira:
 à entrada e saída dos portos;
 quando, navegando, se cruzem com um navio de guerra;
 em águas ou portos estrangeiros;
 quando, navegando em águas territoriais, passem à vista de uma estação de controle de navegação;
 em todos os restantes casos em que haja conveniência em provar a nacionalidade.

Vexilologia
No âmbito da vexilologia, uma bandeira indicativa de nacionalidade usada por navios e outras embarcações é classificada como "pavilhão" (tradução do inglês ensign), por oposição ao mesmo tipo de bandeira usada em terra que é classificada como "bandeira" (flag em inglês).

A vexilologia divide os pavilhões pelas seguintes três variantes principais:
 Pavilhão civil (símbolo ): referida como bandeira mercante no seio do setor marítimo, constitui o pavilhão usado pelas embarcações mercantes, incluindo as de comércio, as de pesca e as de recreio. Alguns estados, dispõem de uma bandeira especial para embarcações de recreio que difere do pavilhão civil genérico;
 Pavilhão estatal (símbolo ): pavilhão arvorado pelos navios e outras embarcações não militares de um estado;
 Pavilhão naval (símbolo ): referida como bandeira de guerra no seio do setor marítimo, constitui o pavilhão usados pelos navios de guerra de um estado.

Alguns pavilhões podem pertencer a duas ou mesmo três das variantes acima.

Exemplos de bandeiras de popa de vários estados e territórios

Ver também
 Bandeira marítima
 Jaque
 Flâmula
 Bandeira nacional

Bandeiras
Marinha
Navegação

Bandeira de popa


Materice je naziv za hrvatski narodni običaj koji se slavi na treću nedjelju Došašća. Izvorno je to običaj bunjevačkih Hrvata i Hrvata Bosne i Hecegovine koji se slavi na području Bačke, zapadnoga dijela Hercegovine, Zagore, Sinjske krajine i srednjodalmatinskog primorja. Prema običaju, majke darivaju svoju djecu slatkišima, orasima, voćem i lješnjacima, a ponegdje jabuke u kojima su umetnute kovanice, dukati ili orašasto voće. Bližoj robini darivali su se rupčići odnosno maramice. Djeca svoju zahvalnost iskazuju čestitanjem materica svojim majkama.

Iako samo djeca u pravilu čestitaju materice, uvriježio se i običaj u kojem muževi čestitaju svojim ženama, pa i punicama i drugim udanim ženama u some mjestu. Među Bačkim Hrvatima postoji običaj prema kojemu zet, prilikom ulaska u kuću ženinih roditelja, prvo mora punici čestitati materice, a tek se onda pozdraviti s drugim članovima obitelji. Po uzoru na taj običaj, ponegdje i žene čestitaju materice svojim svekrvama i obratno. Sam običaj često se veže uz četvrtu Boju zapovijed Poštuj oca i majku da dugo živiš i dobro ti bude na zemlji.

Djecu ili žene koja čestitaju materice po mjestu ili susjednim kućama, Bunjevci nazivaju mataricama ili materičarima. Oni prilikom čestitanja gazdarici moraju pjevati ili kazivati čestitku:

Nakon čestitke gazdarica odgovara: Navike faljen bio!  Fala,  živi i zdravi bili! Materičari se časte sitnim kolačima i vinom, darivaju se tirolskom maramicom, jabukom ispunjenom s novcima i orovima. Ti darovi simboliziraju napredak, sreću, zdravlje i zajedništvo. Na području Dalmatinske zagore i Sinjske krajine materičare se dariva i pršutom, sirom i drugim mliječnim i suhomesnatim proizvodima.

Vidi još
 Bunjevci
 Katoličanstvo u Hrvata Bosne i Hercegovine
 Hrvatski božićni običaji

Izvori

Bunjevci
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Došašće

Materice


Louis Daquin (Calais, Francia, 20 de mayo de 1908 – París, Francia, 2 de octubre de 1980) fue un director y actor cinematográfico de nacionalidad francesa.

Nacido en Calais, Francia, dirigió 14 películas entre 1938 y 1963. Además, actuó en otros 11 filmes entre 1937 y 1979.

Louis Daquin falleció en París, Francia, en 1980.

Selección de su filmografía
 Le voyageur de la Toussaint (1943)
 Patrie (1946)
 Ciulinii Bărăganului (1958) (codirector, con Gheorghe Vitanidis)
 ¿Arde París? (1966)

Enlaces externos

Directores de cine de Francia
Actores de cine de Francia
Nacidos en Calais

Louis Daquin


Charles Millot, rođen kao Veljko Milojević (Novi Pavljani kraj Bjelovara, 23. prosinca 1921. - 6. listopada 2003.) - francuski glumac srpskog porijekla. Tijekom više od 35 godina karijere, glumio je u velikom broju francuskih, američkih i jugoslavenskih filmova, od kojih su zapaženi: "Vlak" (1964.), "Waterloo" (1970.), "U gori raste zelen bor" (1971.), "Francuska veza 2" (1975.), "Tajna Nikole Tesle" (1980.) i "Nepodnošljiva lakoća postojanja" (1988.).

Rođen je u Novim Pavljanima kod Bjelovara, 23. prosinca 1921. godine. Bio je sin pravoslavnog svećenika. Osnovnu i srednju školu završio je u Bjelovaru. Sudjelovao je u Drugom svjetskom ratu kao partizan.

Studirao je glumu u Beogradu i glumio u kazalištu u Novom Sadu. Dobio je stipendiju pa je u studentskoj razmjeni studirao u Parizu, gdje je ostao i kada mu je prestala stipendija. Završio je konzervatorij glume u Parizu u klasi poznatoga francuskoga glumca i redatelja Louisa Jouveta. Postao je član kultnoga teatra "Comedie – Francaise", kao jedan od prvih stranaca. Promijenio je ime iz Veljko Milojević u Charles Millot, kako bi imao više uspjeha u karijeri.

Toliko je usavršio francuski jezik, da je čak četiri puta čitao proglas francuskog predsjednika na nacionalnoj televiziji, a u "Comedie Francaise" ostao je čak devet godina.

Skoro cijelu svoju glumačku karijeru proveo je u Francuskoj, gdje je početkom 1950-ih debitirao u kazalištu, a zatim je imao ulogu u filmu "O.S.S. 117 nije mrtav" (1957.) i od tada će nanizati brojne uglavnom sporedne uloge, od kojih su neke bile izvanredne. Tako igra liječnika u filmu "Arsène Lupin protiv Arsènea Lupina" (1962.) Bio je posve nepoznat u bivšoj Jugoslaviji do male uloge u "Bitki na Neretvi", nakon čega se pojavio u većem broju filmova kao što su: "U gori raste zelen bor" (1971.), "Seljačka buna" (1975.), "Čovjek koga treba ubiti" (1979.), "Tajna Nikole Tesle" (1980.), "Ujed anđela" (1984.), "Donator" (1989.) Nakon 1990-ih ponovno je pao u zaborav.

Radio je s mnogim poznatim filmskim redateljima kao što su: Alain Resnais, Jean-Pierre Melville, Costa-Gavras, Vittorio De Sica, Terence Young, Sergej Bondarčuk i Claude Chabrol. Glumio je s mnogim poznatih glumcima kao što su: Burt Lancaster, Gene Hackman, Alain Delon, Brigitte Bardot, Orson Welles, Daniel Day-Lewis, Ava Gardner, Jean Gabin, Audrey Hepburn, Michael Caine, Anthony Quinn i dr.

Uspoređivali su ga po izgledu i glumi s francuskim glumcem Paulom Crauchetom.

Bio je oženjen Amerikankom s kojom je kratko vrijeme živio u dvorcu izvan Pariza.

Umro je 6. listopada 2003. godine, kada je imao 81 godinu, u Parizu. Pokopan je u Zagrebu na vrlo skromnom ispraćaju.

Izvori

Vanjske poveznice

Francuski filmski glumci
Srbijanski filmski glumci
Životopisi, Bjelovar

Charles Millot


Nucleus fue un grupo británico de jazz rock, que permaneció activo entre 1969 y 1989. Fue fundada por el trompetista, profesor y escritor Ian Carr, el único miembro constante, una vez que se deshizo su asociación con Don Rendell.

La formación original (hasta Solar Plexus) contaba además de con Carr, con el teclista y oboísta Karl Jenkins, el saxofonista y flautista Brian Smith, el guitarrista Chris Spedding, el bajista Jeff Clyne y el baterista John Marshall. Con esta formación, y en su primer año de vida, Nucleus obtuvo el primer premio del Montreux Jazz Festival de 1969 y publicó el álbum Elastic Rock (que consiguió posicionarse en el puesto n.º 46 de los charts británicos), además de actuar en el Newport Jazz Festival y en el Village Gate de Nueva York.

En 1971, La banda se amplió con dos trompetistas más (Kenny Wheeler y Harry Beckett), otro saxo, Tony Roberts, un  percusionista, Chris Karan y Keith Winter con el sintetizador VCS3. Paralelamente, Ron Mathewson tomó el bajo, en sustitución de Clyne, y Dave MacRae se añadió en los siguientes discos. A partir de este momento, la banda comienza a cambiar con bastante frecuencia de músicos, hasta su primera disolución en 1989.

Entre 1970 y 1971 el grupo tuvo su mejor época crítica y comercialmente, con dos álbumes compuestos principalmente por Jenkins, y un tercero (Solar Plexus) compuesto completamente por Carr. También en 1971 músicos actuales y futuros de Nucleus participaron en Septober Energy, álbum de la big band Centipede. Esta además incluía a Keith Tippett (creador del proyecto) y su banda, con miembros de Soft Machine y King Crimson entre otros músicos de la escena del jazz inglés de los 70.

Cuatro integrantes de Nucleus terminaron uniéndose a Soft Machine, siendo el más notable Karl Jenkins quien sería el líder de esa banda desde 1973.

Ian Carr murió en 2009 a los 75 años tras haber sufrido de Alzheimer.

Discografía

Álbumes de estudio
 1970: Elastic Rock
 1970: We'll Talk About It Later
 1971: Solar Plexus
 1972: Belladonna
 1973: Labyrinth
 1973: Roots
 1974: Under The Sun
 1975: Alleycat
 1975: Snakehips Etcetera
 1977: In Flagranti Delicto
 1979: Out of the Long Dark
 1980: Awakening
 1989: Old Heartland

Álbumes en vivo
 1970-71: Hemispheres
 1970-71: Live In Europe 1970-71
 1971: Live In Bremen
 1971/82: The Pretty Redhead
 1976: UK Tour '76
 1985: Live at the Theaterhaus

Álbumes recopilatorios
 1976: Direct Hits
 1994: Elastic Rock + We'll Talk About It Later

Soft Machine/Nucleus
Sólo se incluyen álbumes en los que la mayoría de la formación viene de Nucleus.

Referencias

Artistas de Vertigo Records
Grupos de rock del Reino Unido
Grupos de jazz del Reino Unido
Grupos de jazz rock del Reino Unido
Grupos de jazz fusión
Grupos de música formados en 1969
Grupos de música de los años 1970

Nucleus


Alcudia (en valenciano y oficialmente L'Alcúdia) es una localidad y pedanía española perteneciente al municipio de Cocentaina, en la provincia de Alicante, Comunidad Valenciana. Está situada en la parte suroccidental de la comarca del Condado de Cocentaina.

En toda la partida de Alcudia vive un total de 1.326 habitantes convirtiéndose en la partida más grande de todo el término municipal. Está a una distancia de 7'8 km aproximadamente de la vecina localidad de Alcoy, a 2'5 km de Cocentaina y a 3'5 km de Muro de Alcoy.

Partidas rurales de Concentaina

Alcudia (Alicante)


Emma kan henvise til:

 Emma (pigenavn) – et pigenavn
 Emma (roman) – roman af den engelske forfatter Jane Austen

 Film og tv
 Emma (film fra 1932) – film fra 1932 instrueret af Clarence Brown
 Emma (tv-serie fra 1972) - en tv-serie
 Emma (film fra 1996) – en tv-film fra 1996
 Emma (tv-serie fra 2009) - en tv-serie
 Emma (film fra 2012) – en dansk kortfilm fra 2012 instrueret af Philip Th. Pedersen.
 Skyggen af Emma – film af Søren Kragh-Jacobsen
 Emma (film fra 2020) – en film

 Andet
 Emmas dilemma var et satireprogram på DR2 udelukkende lavet af kvinder med Lotte Svendsen som instruktør
 Emmy Award er en amerikansk filmpris

Emma


Alter Markt ist ein Stadtteil der Stadt Saalfeld/Saale im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Lage
Saalfelds Alter Markt befindet sich westlich der Saale, südlich des Schlossparks und nördlich des Saaltores. In der noch verbliebenen Saaleaue stehen Bäume auf Wiesen und dann schließt ein Wohngebiet an.

Geschichte
Der alte Markt geht auf ein 1071 von Erzbischof Anno II. von Köln gegründetes Benediktinerkloster zurück, welches das Jagd- und Rodungsrecht hatte. 1074 entstand mit Erteilung der Marktrechte die Gemeinde Alter Markt. 1863 wurde der Stadtteil offiziell nach Saalfeld eingemeindet.

Weblinks
 Geschichte Saalfelds

Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Geographie (Saalfeld/Saale)
Gemeindeauflösung 1863

Alter Markt (Saalfeld)


66843 Pulido este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
66843 Pulido este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Oaxaca de James M. Roe. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,69 ua, o excentricitate de 0,23 și o înclinație de 3,6° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 66001-67000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1999
Centura de asteroizi

66843 Pulido


Jonathan David Good (7. prosinca  1985.) je američki profesionalni hrvač i glumac. Najpoznatiji je bio u WWE pod imenom   Dean Ambrose. On je također poznat u slobodnom krugu gdje nastupa po imenu Jon Moxley, između 2004. i 2011. gdje se hrvao po raznim promocijama kao što su Full Impact Pro (FIP), Combat Zone Wrestling (CZW) i Dragon Gate USA (DGUSA). U tim promocijama osvojio je FIP World Heavyweight Championship jednom i CZW World Heavyweight Championship dvaput.

Nakon što je 2010. potpisao za WWE s kečerskim imenom Dean Ambrose, Good je nastupao u njihovom razvojnom rosteru Florida Championship Wrestling i NXT sve do 2012. godine. Kao dio The Shielda, zajedno s Romanom Reignsom i Sethom Rollinsom u studenom 2012. pridružio se glavnom rosteru. Ambrose je osvojio svoj prvi naslov WWE United States Champimship u WWE-iju koju je držao rekordnih 351 dan. Nakon raspadanja The Shielda Ambrose je bio WWE svjetski prvak, trostruki međukontinentalni prvak i dvostruki Raw Tag Team prvak (s Rollinsom). Pobijedio je također WWE Money in the Bank 2016. meč s ljestvama. Kad je isvojio Raw Tag Team Championship u2017., Ambrose je postao 27. Trostruko okrunjeni prvak i 16. Grand Slam prvak. Njegov ugovor s WWE-om je istekao početkom 2019. godine.

Nakon odlaska iz WWE-ija, Good je napravio iznenadni debi na AEW-om premijernom događaju AEW Double or Nothing noseći majcu sa svojim nadimkom. Također je počeo nastupati za started NJPW nakon što je izašao iz WWE-ija i osvojio IWGP United States Championship, becoming the prvi i jedini kečer koji je osvojio WWE-ov i NJPW-ov naslov Sjedinjenih Američkih Država.

Rani život
Jonathan David Good je rođen 7. prosinca 1985. u Cincinnatiju, Ohio Strastveni obožavatelj profesionalnog hrvanja čiji mu je idol kao dijete bio Bret Hart. Good je, u svojim ranim danima, koristio profesionalno hrvanje kao bijeg od svog grubog odgoja gledajući videozapise o profesionalnom hrvanju i čitajući priče o profesionalnom hrvanju. Godinu dana nakon što je počeo trenirati kao profesionalni hrvač, napustio je srednju školu.

Privatni život
Good živi u Las Vegasu u Nevadi.

Good je, 2015. godine, oženio WWE sukomentatoricu i reporterku Renee Paquette, poznatiju kao Renee Young. Oni su se vjenčali u travnju 2017. godine.

Tvrdio je da je "skoro umro" dok je bio zaražen stafilokokom tijekom pauze između ozljede od kraja 2017. do sredine 2018. godine.

Naslovi i ostale nagrade

 Combat Zone Wrestling
CZW World Heavyweight Championship (2 puta)
 Full Impact Pro
FIP World Heavyweight Championship (1 put)
 Heartland Wrestling Association
HWA Heavyweight Championship (3 put)
 HWA Tag Team Championship (5 puta) – s Jimmy Turner (1 put), Ric Byrne (1 put), Cody Hawk (1 put) i King Vuom (2 puta)
 Drake Younger Invitational Tournament (2009.)
 Mad-Pro Wrestling
 MPW Heavyweight Championship (1 put)
 MPW Tag Team Championship (1 put) – s Dustinom Rayzom
 Insanity Pro Wrestling
 IPW World Heavyweight Championship (2 put)
 IPW Mid-American Championship (1 time)
 International Wrestling Association
IWA Tag Team Championship (1 time) – s Hadeom Vansenom
 Pro Wrestling Illustrated
 Feud of the Year (2014.) (meč protiv Setha Rollinsa)
 Most Popular Wrestler of the Year (2014., 2015.)
 8. rangiran najboljih 500 pojedinačnih profesionalnih hrvača u PWI 500 2017.
 Westside Xtreme Wrestling
wXw World Tag Team Championship (1 put) – sa Samijem Calihanom
 wXw World Tag Team Title Tournament (2009.) sa Samijem Callihanom
 WWE
WWE Championship (1 time)
 WWE Intercontinental Championship (3 times)
 WWE Raw Tag Team Championship (2 times) – with Seth Rollins
 WWE United States Championship (1 time)
 Twenty-seventh Triple Crown Champion
 Eighth Grand Slam Champion (under current format; sixteenth overall)
 Money in the Bank (2016)
 Slammy Award (5 times)
 Breakout Star of the Year (2013, 2014) – 2013 award shared with The Shield
 Faction of the Year (2013, 2014) – s The Shieldom
 Trending Now (Hashtag) of the Year (2013) – #BelieveInTheShield, with The Shield
 Year-End Award (2 times)
Best Reunion (2018) – as part of The Shield
Return of the Year (2018.)

Bilješke

Izvori

Vanjske poveznice

Američki filmski glumci
Američki kečeri

Jon Moxley


Roy Herman Kellerman (March 14, 1915 – March 22, 1984) was a U.S. Secret Service senior agent who was assigned to protect United States President John F. Kennedy when he was assassinated on November 22, 1963, in Dallas. In his reports, later testimony and interviews, Kellerman outlines in detail his role in the immediate aftermath of the assassination.

History
Kellerman, a New Baltimore, Michigan native, graduated from high school in 1933 and worked for the Dodge division of Chrysler sporadically from 1935 until 1937 when he was sworn in as a trooper for the Michigan State Police. Kellerman joined the Secret Service in Detroit just before Christmas 1941, transferring temporarily to the White House detail in March 1942 and permanently one month later. In 1965, Kellerman was promoted to "deputy special agent in charge", replacing Floyd Boring.  He retired from the Secret Service in 1968 as an assistant administrator.

Kellerman died in St. Petersburg, Florida, on March 22, 1984, eight days after his 69th birthday.

Assassination of John F. Kennedy
As the Assistant Special Agent in Charge of November 22, 1963, Shift Team No. 3, Kellerman was riding in the front passenger seat of the presidential limousine. The driver was Secret Service Agent William Greer. Like all Secret Service agents assigned to protect the President of the United States, Kellerman was trained to use his own body as a shield, taking a bullet if necessary in the line of duty.

Kellerman along with Secret Service agents William Greer, Clint Hill, and Rufus Youngblood, provided testimony to the Warren Commission in Washington, D.C., on March 9, 1964.

Kellerman testified, "I turned around to find out what happened when two additional shots rang out and the President slumped into Mrs. Kennedy's lap and Governor Connally fell to Mrs. Connally's lap."

He further testified to the Warren Commission that the assassination then ended in a "flurry of shells" coming into the limousine.

The House Select Committee on Assassinations declared in 1979 that "the Secret Service was deficient in the performance of its duties" at the time of the assassination, and that President Kennedy did not receive adequate protection in Dallas. Regarding the conduct of Secret Service Agent Roy Kellerman, the HSCA noted:

No actions were taken by the agent in the right front seat of the Presidential limousine [Roy Kellerman] to cover the President with his body, although it would have been consistent with Secret Service procedure for him to have done so. The primary function of the agent was to remain at all times in close proximity to the President in the event of such emergencies.

According to an interview given in 1981 after John Hinckley, Jr.'s attempt to assassinate President Reagan in 1981, Kellerman did not believe there was a conspiracy to assassinate Kennedy. However, in 1994, Vanity Fair published an article by Anthony Summers and Robbyn Swan in which they quoted Kellerman's widow, June, as stating he "accepted that there was a conspiracy."

In popular culture
In the 2013 film Parkland, actor Tom Welling played the role of Kellerman.

References

 Philip H. Mellanson, with Peter F. Stevens, The Secret Service: The Hidden History of an Enigmatic Agency, (Carroll & Graf, 2002), p. 77.
 Obit, The Washington Post, March 30, 1984

External links

1915 births
1984 deaths
Witnesses to the assassination of John F. Kennedy
United States Secret Service agents
People from New Baltimore, Michigan

Roy Kellerman


Râpele de la Ceadîr-Lunga reprezintă un monument al naturii de tip geologic sau paleontologic în Găgăuzia, Republica Moldova. Sunt amplasate la est de municipiul Ceadîr-Lunga (ocolul silvic Ceadîr-Lunga, parcela 86). Cuprind o suprafață de 10 ha, sau 45,35 ha conform unor aprecieri recente. Obiectul este administrat de Întreprinderea pentru Silvicultură "Silva-Sud" Cahul.

Descriere

Ravenele amplasate la est de municipiul Ceadîr-Lunga au, în general, o structură geologică omogenă, conform unor studii publicate de geologul I. Suhov în 1976. Au fost descoperite depozite ale câtorva subdiviziuni geologice ale miocenului superior, pliocenului și pleistocenului, printre care nisipuri ponțiene, argile etuliene de un roșu-cafeniu-închis cu druze de ghips, scoarță de alterare din kimerianul mediu. Sub aceasta din urmă au fost indentificate lentile de cenușă vulcanică cu grosimea de până la 15 cm. Nu au fost semnalate resturi de faună fosilă, cu excepția unor fragmente de cochilii aparținând unor moluște neindentificate.

Statut de protecție
Obiectivul a fost luat sub protecția statului prin Hotărîrea Sovietului de Miniștrii al RSSM din 8 ianuarie 1975 nr. 5, iar statutul de protecție a fost reconfirmat prin Legea nr. 1538 din 25 februarie 1998 privind fondul ariilor naturale protejate de stat. Deținătorul funciar al monumentului natural era, la momentul publicării Legii din 1998, Gospodăria Silvică de Stat Cahul, între timp reformată în Întreprinderea pentru Silvicultură "Silva-Sud" Cahul.

Aflorimentul geologo-paleontologic este un reper în studierea pliocenului de pe teritoriul Republicii Moldova. Obiectivul este utilizat de geologi și paleontologi pentru deducerea unor corelații stratigrafice și paleografice.

Conform situației din anul 2016, aria protejată nu are un panou informativ, iar hotarele ei nu sunt concretizate. Este recomandată continuarea cercetărilor paleontologice.

Note

Bibliografie

Legături externe

Ceadîr-Lunga, Râpele de la
Găgăuzia

Râpele de la Ceadîr-Lunga


The alto saxophone is a member of the saxophone family of woodwind instruments.  Saxophones were invented by Belgian instrument designer Adolphe Sax in the 1840s and patented in 1846. The alto saxophone is pitched in the key of E, smaller than the B tenor but larger than the B soprano. It is the most common saxophone and is used in popular music, concert bands, chamber music, solo repertoire, military bands, marching bands, pep bands, and jazz (such as big bands, jazz combos, swing music).

The alto saxophone had a prominent role in the development of jazz. Influential jazz musicians who made significant contributions include Don Redman, Jimmy Dorsey, Johnny Hodges, Benny Carter, Charlie Parker, Sonny Stitt, Lee Konitz, Jackie McLean, Phil Woods, Art Pepper, Paul Desmond, and Cannonball Adderley.

Although the role of the alto saxophone in orchestral music has been limited, influential performers include Marcel Mule, Sigurd Raschèr, Jean-Marie Londeix, Eugene Rousseau, and Frederick L. Hemke.

Range

As with most saxophones, the alto's written range is B3 to F6 (or F6), with the higher altissimo register starting at F6 (or G6). The saxophone's altissimo register is more difficult to control than that of other woodwinds and is usually only expected from advanced players.

The alto saxophone is a transposing instrument, with pitches sounding a major sixth lower than written. In terms of concert pitches, the alto saxophone's range is from concert D3 (the D below middle C—see Scientific pitch notation) to concert A5 (or A5 on altos with a high F key).

A few rare alto saxophones have been keyed to reach a low A, a semitone lower, similar to baritone saxophones.

Alto saxophonists

Notable jazz alto saxophonists include Charlie Parker, Cannonball Adderley, Johnny Hodges, Paul Desmond, Benny Carter, Ornette Coleman, Bobby Watson, Eric Dolphy, Marshall Allen, Art Pepper, Julius Hemphill, Oliver Lake, Anthony Braxton, Henry Threadgill, Carlos Ward, David Sanborn, Dave Koz, Tom Scott, Paquito D'Rivera, John Zorn, Tim Berne, Steve Wilson, Steve Coleman, Greg Osby, Vincent Herring, Mark Gross, Kenny Garrett, and Jeff Coffin.

Notable classical alto saxophonists include Tim McAllister, Jean-Yves Fourmeau, Lawrence Gwozdz, Donald Sinta, Harvey Pittel, Larry Teal, Kenneth Tse, Arno Bornkamp, Harry White, Otis Murphy, Claude Delangle.

Kadri Gopalnath was the pioneer of Carnatic music for the instrument.

Manufacturers
Companies that currently produce saxophones include Buffet Crampon, KHS/Jupiter, Conn-Selmer, Selmer Paris, Yamaha, Leblanc/Vito, Keilwerth, Cannonball, and Yanagisawa.

Classical music repertoire

The alto saxophone has a large classical solo repertoire that includes solos with orchestra, piano and wind symphony.  Two important solo compositions are Jacques Ibert's "Concertino da Camera" and Alexander Glazunov's "Concerto in E Flat major".

The alto saxophone is found in the standard instrumentation of concert bands and saxophone quartets. Alexander Glazunov composed his Saxophone Quartet in B-flat major in 1932.

The alto saxophone is sometimes used in orchestral music. Some of the compositions where it appears are listed below.

Georges Bizet features it in the "Intermezzo" and "Minuet" from the second suite of music from L'Arlésienne.
It was called for by Richard Strauss in his Sinfonia Domestica, which includes parts for four saxophones including an alto saxophone in F.
Dmitri Shostakovich uses the alto in his Suite for Variety Orchestra and it has a prominent solo in the "Waltz No. 2" section. He also includes it in his Suite No. 1 and Suite No. 2.
Maurice Ravel uses the saxophone prominently in his orchestration of Modest Moussorgsky's Pictures at an Exhibition, most notably as the soloist in "Il vecchio castello".
Alban Berg uses the saxophone in his late orchestral works, most notably "Der Wein", Lulu, and the Violin Concerto.
Sergei Rachmaninoff uses the saxophone in his Symphonic Dances as a soloist in the first movement.
George Gershwin includes it in a few pieces; such as Rhapsody in Blue and An American in Paris.
Pierre Boulez wrote for 2 alto saxes in his composition Pli selon pli ("Fold by Fold").
Benjamin Britten calls for an alto in his Sinfonia da Requiem and The Prince of the Pagodas.
Leonard Bernstein includes an alto sax in his Symphonic Dances from West Side Story.
Vincent d'Indy enlists two altos in his opera Fervaal.
Darius Milhaud writes for an alto in La Creation du Monde, and places it in the score where one would expect to see a viola.
Allan Pettersson makes use of an alto in his 16th Symphony.
Krzysztof Penderecki scores for two altos in his opera The Devils of Loudon ("Die Teufel von Loudon").
Aram Khatchaturian includes an alto in his ballet Gayane.
Poul Ruders includes a significant solo for the alto saxophone in his orchestral suite Concerto in Pieces.
Eric Coates wrote for an alto in his 1936 Saxo-Rhapsody.
Claude Debussy features an alto in his Rhapsody for Saxophone and Orchestra.
Paul Creston wrote a concerto for the alto as well as a sonata (with piano), a rapsodie (with organ), and included it in a suite for saxophone quartet.
Ronald Binge wrote a concerto for the alto saxophone in E-flat major (1956)
Alan Hovhaness includes an alto in his ballet Is There Survival (also known as King Vahaken) and as part of incidental music he wrote to accompany the play The Flowering Peach.
Béla Bartók calls for an alto in his ballet The Wooden Prince (as well as tenor and baritones saxes).
Michael Tippett employs an alto in his 1989 opera New Year (as well as soprano, tenor and baritone saxes).
Tony Banks wrote an alto feature for the first track of his 2012 album Six Pieces for Orchestra.
Igor Stravinsky calls for two altos in his Ebony Concerto (as well as two tenors and a baritone).

References

Saxophones
Concert band instruments
E-flat instruments

Alto saxophone


Der Glaskärpfling (Quintana atrizona) ist ein Süßwasserfisch aus der Unterfamilie der lebendgebärenden Zahnkarpfen. Er ist der einzige Vertreter der damit monotypischen Gattung Quintana.

Merkmale
Es handelt sich um kleinbleibende Kärpflinge. Weibchen werden bis 4 cm groß, Männchen nur 2–2,5 cm. Der spitze Kopf ist in der oberen Hälfte dunkel gefärbt. Die Körpergrundfarbe ist graugelb, wobei die Bauchregion silbrig glänzt. Der Körper ist seitlich zusammengedrückt und wirkt durchscheinend. Auf den Körperseiten befinden sich 4–8 schwarze Querstreifen sowie eine schwache Netzzeichnung. Die Vorderseite der Rückenflosse ist schwarz gerandet. Insbesondere bei dominanten Tieren kann die Flosse orange getönt sein. Die anderen Flossen sind leicht gelblich. Weibchen wirken etwas blasser als ihre männlichen Artgenossen. Die Afterflosse der Männchen ist zum Gonopodium umgebildet und verglichen mit dem anderer lebendgebärender Zahnkarpfen sehr lang.

Vorkommen und Lebensweise
Der Kärpfling lebt endemisch im Westen Kubas. Die Fische sind – typisch für die Unterfamilie – lebendgebärend, die Weibchen bringen zirka alle 28 Tage zwischen 10 und 25 Jungfische zur Welt, die 3–4 mm lang sind.

Haltung
Glaskärpflinge sind ruhige Aquarienfische und auf eine ausreichende Versorgung mit Algennahrung angewiesen. Sind nicht genügend Algenaufwuchsflächen auf Steinen oder anderen Hartsubstanzen vorhanden, dann muss zusätzlich mit Algen-haltigem Futter oder Spirulina-pulver gefüttert werden. Außerdem brauchen die Glaskarpfen als Lebendfutter Wasserflöhe, Cyclops, Artemia oder andere kleine Futtertiere. Bei einer kleinen Gruppe von Glaskärpflingen reicht ein stellenweise dicht bepflanztes Aquarium mit einer Länge von 60 cm aus. Die Wassertemperatur sollte zwischen 22 °C und 25 °C liegen.

Systematik
Die nächstverwandte Gattung ist Carlhubbsia, von der bisher zwei Arten beschrieben wurden, die in Mexiko und Guatemala vorkommen. Quintana wird innerhalb der lebendgebärenden Zahnkarpfen dem Tribus Poeciliini zugeordnet. Die Art gilt als sehr ursprünglich.

Literatur
 Manfred K. Meyer, Lothar Wischnath, Wolfgang Foerster: Lebendgebärende Zierfische: Arten der Welt. Mergus Verlag für Natur- und Heimtierkunde Baensch, Melle 1985, ISBN 3-88244-006-6.

Weblinks

Einzelnachweise

Lebendgebärende Zahnkarpfen

Glaskärpfling


Die Newcastle Jesters waren ein Eishockeyclub der Stadt Newcastle upon Tyne in England. Die Jesters spielten von 1996 bis 2001 in der britischen Ice Hockey Superleague. Ihre Heimspiele trugen sie in der 4.500 Zuschauer fassenden Telewest Arena aus.

Geschichte

Die Mannschaft wurde zur Saison 1996/97 unter dem Namen Newcastle Cobras als Mitglied der erstmals ausgetragenen Ice Hockey Superleague gegründet. In dieser war die Mannschaft nicht sonderlich erfolgreich und belegte in den fünf Jahren ihres Bestehens jeweils einen der hinteren Plätze der Liga. Von 1998 bis 2000 spielte die Mannschaft unter dem Namen Newcastle Riverkings, ehe sie ihre letzte Spielzeit, die Saison 2000/01 als Newcastle Jesters beendete.

Die Lücke, die die Mannschaft in der Stadt hinterließ, wurde von den Newcastle Vipers gefüllt, die bis zu ihrer Auflösung 2011 in der Ice Hockey Superleague sowie deren Nachfolgewettbewerb Elite Ice Hockey League aufliefen.

Bekannte ehemalige Spieler
 Ralf Hantschke
 Iiro Järvi
 Markku Kyllönen
 Erkki Rajamäki

Weblinks
 The Hockey Database - Newcastle Jesters (engl.)

Englischer Eishockeyclub
Sport (Newcastle upon Tyne)
Gegründet 1996
Organisation (Newcastle upon Tyne)
Sportverein (Tyne and Wear)
Ehemaliger Eishockeyverein
Ehemaliger Sportverein (Vereinigtes Königreich)
Historische Organisation (England)

Newcastle Jesters


Cevat Şakir Kabaağaçlı veya tanınan adıyla Halikarnas Balıkçısı (17 Nisan 1890, Girit - 13 Ekim 1973, İzmir), Bodrum'a olan aşkı ile tanınan ünlü roman ve hikâye yazarıdır.

Hayatı
17 Nisan 1890 tarihinde, Osmanlı'nın son köklü ailelerinden Şakir Paşa Ailesine mensup babası yüksek komiser olarak görev yaptığı Girit'te doğdu. Babası Girit ve Atina'da sefirlik ve valilik yapan Mehmed Şakir Paşa, annesi Giritli Sare İsmet Hanım; amcası II. Abdülhamid devri Sadrazamı Ahmed Cevad Paşa, dedesi Şurayı Askeri Dairesi Reisi Miralay Mustafa Asım Bey'dir. Kendisine, iki evliliğinden de çocuğu olmayan ve onu kendi çocuğu gibi seven amcasının ismi verildi.

Cevat Şakir, altı çocuklu ailenin en büyük evladıydı. Ailesinin tüm fertleri sanatta yetenekliydi. Sırasıyla dünyaya gelen Hakkiye, Ayşe, Suat, Fahrelnisa ve Aliye adlı kardeşlerinden Fahrelnisa resim alanında, Aliye gravür alanında üne kavuştu; Hakkiye'nin kızı Füreya Koral, ilk Türk kadın seramikçi oldu; Fahrelnisa'nın çocukları Nejad Melih Devrim ressam; Şirin Devrim ise tiyatrocu oldu.

Cevat Şakir, çocukluk hayatının ilk yıllarını babası Şakir Paşa'nın elçi olarak bulunduğu Atina'da geçirdi. İlköğrenimini Büyükada'da, orta ve liseyi 1907'de Robert Kolej'de tamamladı. İlk yazısı aynı yıl İkdam gazetesinde yayımlandı. Bu, İngilizceden tercüme bir yazıydı. Lise öğreniminden sonra İngiltere'de denizcilik öğrenimi yapmak istediyse de ailesinin ısrarı ile Oxford Üniversitesi'nde tarih öğrenimi gördü. 1913'te İtalyan bir hanımla evlenerek İtalya'da kaldı ve resim öğrenimi gördü.

İstanbul'a döndüğünde gazete ve dergilerde yazılar yayınlamaya başladı. Aile, 1914 yılında maddi sıkıntı içine girmiş ve babası Mehmed Şakir Paşa Afyon'daki Kabaağaçlı çiftliğine yerleşmişti. Babasının çiftlikte bir tartışma anında Cevat Şakir'in silahından çıkan kurşunla vurularak ölmesi üzerine cinayet iddiasıyla yargılandı ve 15 yıl kürek cezasına çarptırıldı. Cezasının yedi yılını çektikten sonra baş gösteren verem hastalığından ötürü tahliye edildi.

1925 yılına kadar geçimini haftalık dergilerde tercümeler, yazılar yayınlayarak, resim ve yeni tarz tezhipler yaparak, karikatür yaparak, karikatür çizerek ve renkli dergi kapakları hazırlayarak temin etti. Türk basınında kapakçılığın gelişmesinde katkısı vardır.

Dört asker kaçağının kadersizliğiyle ilgili olarak "Hüseyin Kenan" takma adıyla kaleme aldığı 13 Nisan 1925 tarihli "Hapishanede İdama Mahkûm Olanlar Bile Bile Asılmağa Nasıl Giderler" başlıklı öyküsünden ötürü İstanbul İstiklal Mahkemesi'nde yargılandı. 'Memlekette isyan bulunduğu sırada, askeri isyana teşvik edici yazı yazmak' tan suçlu bulundu. Mahkeme Başkanı Ali Çetinkaya tarafından idama mahkûm edilmek istendiyse de, Kılıç Ali Bey'in önerisiyle kalebentlikle Bodrum'a sürüldü.

3 yıllık sürgünlüğünün yarısını Bodrum'da tamamladı. Cezasının son yarısını İstanbul'da tamamladıktan sonra, çok sevdiği insanları ve doğal güzellikleriyle kaynaştığı Bodrum'dan uzak kalamadı ve Bodrum'a yeniden dönüp yaklaşık 25 yıl kaldı.

Bodrum'un Antik Çağ'daki adı olan Halikarnas'ı mahlas olarak benimseyen Cevat Şakir, Bodrum'da balıkçılık dahil çeşitli işlerde çalıştı. Edebiyat sahasına giren eserlerinin büyük kısmını da Bodrum'da yazdı. İkinci evliliğini dayısının kızı Hamdiye, üçüncü evliliğini Hatice Hanım'la yapan Cevat Şakir'in üç evliliğinden beş çocuğu oldu. Çocuklarının orta öğrenim çağına gelince, o yıllarda bu kasabada ortaokul bulunmaması sebebiyle ailesini İzmir'e nakletti. Yaşamını yazarlık ve turist rehberliği ile sürdürdü, rehberlik kurslarında da ders verdi. 13 Ekim 1973'te İzmir'de kemik kanserinden öldü. Vasiyeti üzerine Bodrum'a gömüldü. Kabri Bodrum-Gümbet'teki Türbe Tepesinde manevi oğlu Şadan Gökovalı ile seçtiği yerde küçük bir müzesi ile birlikte "Halikarnas Balıkçısı Müzesi" adı altında bulunmaktadır.

Edebi hayatı
1926'dan sonra deniz hikâyeleriyle tanındı. Konularını Ege Bölgesi ve Akdeniz Bölgesi kıyı ve açıklarında gelişen, denize bağlı olaylardan çıkardı. İçinde yaşadığı, en küçük ayrıntılarına kadar bildiği hür ve asi denizi, kaderleri denizin elinde olan balıkçıları, dalgıçları, sünger avcılarını ve gemileri zengin bir terim ve mitologya hazinesinden güçlenerek, denize karşı sonsuz bir hayranlıktan gelen şiirli, yer yer aksayan, ama sürükleyip götüren bir anlatımla hikâye ve romana geçirdi.

Yazı ve düşünceleriyle Azra Erhat gibi döneminin önemli aydınlarını etkilemiş bir kişi olarak, çeşitli dillerden yüz kadar da kitap çevirmiş olan ve kendi eserlerinin sonraki baskıları yapılagelen Halikarnas Balıkçısı'na Kültür Bakanlığınca 1971 Devlet Kültür Armağanı verilmiştir.

Bodrum'da yaşadığı dönemde arkadaşları ile ilk Mavi Yolculuk fikrini ve uygulamasını gerçekleştirmişlerdir. Bu Mavi Yolculuklarda yanlarına aldıkları şeyler: Peynir, su, İstanköy peksimeti, tütün ve rakı idi. Mavi Yolculukta gazete okumaz radyo dinlemezlerdi. Amaç dünyadan kaçmak ve medeniyetten uzak olarak kafayı dinlemektir. Haftalarca denizde kalınır sadece acil ihtiyaçları temin etmek için karaya çıkılırdı. Oysaki bugün yapılan mavi yolculuklarda her türlü lüks mevcuttur. Bu yolculuklar yazarın edebî eserlerini de büyük oranda etkilemiştir.

Geniş bibliyografyası Yeni Yayınlar dergisinin Ekim 1974 sayısındadır.

Kızı İsmet Kabaağaçlı Noonan, oğulları, Dr. Sina Kabaağaç ve Suat Kabaağaçlı'dır.

Eserleri
Öykü
 1939: Ege Kıyılarından
 1947: Merhaba Akdeniz
 1952: Ege'nin Dibi
 1954: Yaşasın Deniz
 1957: Gülen Ada
 1972: Ege'den
 1973: Gençlik Denizlerinde
 1986: Parmak Damgası
 1991: Çiçeklerin Düğünü
 1991: Dalgıçlar
 xxxx: Ege'den Denize Bırakılmış Bir Çiçek
 xxxx: Gülen Ada

Roman
 1945: Aganta Burina Burinata
 1956: Ötelerin Çocukları
 1962: Uluç Reis
 1966: Turgut Reis
 1969: Deniz Gurbetçileri
 xxxx: Bulamaç

Otobiyografi
 1961: Mavi Sürgün

Deneme
 1954: Anadolu Efsaneleri
 1955: Anadolu Tanrıları
 1971: Anadolu'nun Sesi
 1972: Hey Koca Yurt
 1980: Merhaba Anadolu
 1981: Düşün Yazıları
 1982: Altıncı Kıta Akdeniz
 1983: Sonsuzluk Sessiz Büyür
 1993: Arşipel

Çocuk kitabı
 Yol Ver Deniz
 Denizin Çağırışı
 İmbat Serinliği
 Nasrettin Hoca
 Gündüzünü Kaybeden Kuş
 Define Adası
 Tünek Ahmet

İngilizce yazdığı kitaplar
 An Outline of the History of Turkey (Türkiye Tarihinin Bir Özeti) Turizm ve Tanıtma Bakanlığı'na vermiş, yayımlanmamış.
 The Meditteranean Civilization (Akdeniz Uygarlığı) Dışişleri Bakanlığı'na vermiş, yayımlanmamış.
 Ephesus (turistik kılavuz; Türkiye'de ilk)
 Halicarnassus (turistik kılavuz)
 Asia Minor

Çeviri
 1939: Hortlak Rikşav - Rudyard Kipling
 xxxx: Uykulu Kuytu Menkıbesi - Washington Irving

Hakkında yazılanlar
(Ölümünden sonra yazılmışlardır)
 1976: Mektuplarıyla Halikarnas Balıkçısı - Hazırlayan: Azra Erhat
 1981: Düşün Yazıları - Hazırlayan: Azra Erhat

Anısına
17 Nisan 2015 tarihinde 125. yaşgünü nedeniyle Google tarafından özel bir doodle hazırlandı.

Karikatürleri

Ayrıca bakınız
 MEB 100 Türk Edebiyatçısı

Kaynakça

Dış bağlantılar

 Kültür Bakanlığı - Halikarnas Balıkçısı
 Halikarnas Balıkçısı hakkında genel bilgi * Cevat Şakir
 Halikarnas Balıkçısı, Cevat Şakir Kabaağaçlı Yaşamı ve Eserleri

1886 doğumlular
Girit doğumlular
1973 yılında ölenler
İzmir'de kanserden ölenler
Bodrum'da defnedilenler
Osmanlı gazetecileri
20. yüzyıl Türk gazetecileri
Robert Lisesinde öğrenim görenler
Şakir Paşa ailesi
Akbaba (dergi) kişileri
Resimli Ay kişileri

Halikarnas Balıkçısı


Yayıklı aşağıdaki anlamlara gelebilir:

Yerleşim yerleri
 Yayıklı, Besni - Adıyaman ili Besni ilçesine bağlı köy
 Yayıklı, Tutak - Ağrı ili Tutak ilçesine bağlı köy
 Yayıklı, Çermik - Diyarbakır ili Çermik ilçesine bağlı mahalle
 Yayıklı, Alpu - Eskişehir ili Alpu ilçesine bağlı mahalle
 Yayıklı, Sarıkamış - Kars ili Sarıkamış ilçesine bağlı köy
 Yayıklı, Halkapınar - Konya ili Halkapınar ilçesine bağlı mahalle
 Yayıklı, Arguvan - Malatya ili Arguvan ilçesine bağlı mahalle
 Yayıklı, Kızıltepe - Mardin ili Kızıltepe ilçesine bağlı mahalle
 Yayıklı, Varto - Muş ili Varto ilçesine bağlı köy
 Yayıklı, Kurtalan - Siirt ili Kurtalan ilçesine bağlı köy

Yayıklı


بابروصة هو طبق تقليدي جزائري.

المقادير
 250 غ من لحم الضأن.
 150 غ من الكفتة .
 قبضة من الحمص المبلل مسبقا.
 بصلة.
 ملعقتا زيت.
 ملعقتا سمن أو زبدة.
 قرفة.
 فلفل أسود.
 بيضة.
 ملح.
ولعجينة البويكات (بوراك صغير الحجم) :
 250 غ فرينة.
 قرصة ملح.

كيفية التحضير
نقلي الللحم في الزبدة والزيت. بعد إضافة القرفة والفلفل الأسود والملح .

ثم نغطيه بلترين من الماء والحمص.

ولصنع البويركات خلطي الكفتة مع القرفة والفلفل الأسود والملح . ونطبخ الكل بملعقة زبدة.

نعجن الدقيق مع قليل من الماءوالملح حتى نحصل على عجينة متماسكة ولينة وحل العجينة بالوراق حتى تسبح بسمك 1 مم تقريبا.

نقطعها على شكل دوائر ذات محيط يساوي 4 أو 5 سنتيمترات .

نضع الكفتة الحضرة مسبقا على شكل كويرات توضع داخل العجينة وتغلق على الاطراف.باستعمال بياض البيض.

عندما يستوي اللحم في القدر نعوم البويركات ونتركها تغلي حتى تنضج.

نحل صفار البيض في القليل من الليمون. ونضيفه للمرق. حتى يتماسك ونقدمه ساخنا.

شوربات جزائرية

بابروصة


Cockatoo Island Wareamah is a UNESCO World Heritage Site at the confluence of the Parramatta River and Lane Cove River in Sydney Harbour, New South Wales, Australia.

Cockatoo Island is the largest of several harbour islands that were once heavily timbered sandstone knolls. Originally the Island rose to  above sea level and was  but it has been extended to  and is now cleared of most vegetation. Called Wa-rea-mah by the Indigenous Australians who traditionally inhabited the land prior to European settlement, the island may have been used as a fishing base, although physical evidence of Aboriginal heritage has not been found on the island.

Between 1839 and 1869, Cockatoo Island operated as a convict penal establishment, primarily as a place of secondary punishment for convicts who had re-offended in the colonies.

Cockatoo Island was also the site of one of Australia's biggest shipyards, operating between 1857 and 1991. The first of its two dry docks was built by convicts. Listed on the National Heritage List, the island is significant for its demonstration of the characteristics of a long-running dockyard and shipbuilding complex, including evidence of key functions, structures and operational layout. Cockatoo Island contains the nation's most extensive and varied record of shipbuilding, and has the potential to enhance understanding of maritime and heavy industrial processes in Australia from the mid-19th century.

In July 2010, UNESCO proclaimed Cockatoo Island as a World Heritage Site, and has been managed by the Sydney Harbour Federation Trust since 2001.

Recent use and activities
The island is managed by the Sydney Harbour Federation Trust which is also responsible for seven other lands around Sydney Harbour. The Harbour Trust is revitalising the island as a landmark harbour attraction with cultural events and heritage interpretation. Today Cockatoo Island retains some remnants of its past. Its prison buildings have been World Heritage listed, part of a serial listing of 11 Australian Convict Sites.

Although some large workshops, slipways, wharves, residences and other buildings remain, major buildings were demolished after Cockatoo Island closed as a dockyard in 1991. As the remaining buildings contain few of their original industrial artefacts and none of the remaining industrial heritage including the docks, caissons and cranes is operational, it is difficult to currently see how the island functioned as a dockyard for over a century.

In late March 2005 the Harbour Trust, in partnership with an event organiser, held the Cockatoo Island Festival. The event put the island on Sydney's cultural map and initiated a range of cultural activities including contemporary art installations, exhibitions and festivals.

The Harbour Trust opened a camp and glampsite on the island in 2008. The camp ground attracts some 20,000 campers a year and is a popular spot for watching Sydney's renowned New Year's Eve fireworks. In 2010, the island attracted a capacity crowd of over 2000 campers to view NYE fireworks. Other island holiday accommodation consists of five renovated houses and apartments with harbour and city views.

Sydney Ferries services Cockatoo Island as part of its Woolwich/Balmain ferry route and Parramatta RiverCat route. Day visitors are welcome, and can picnic, barbecue, visit the cafe, wander at leisure or take an audio or guided tour. Cockatoo Island is open daily and there is no admission charge.

Regular events and art installations are a feature of the island.

Cockatoo Island has grown into a versatile cultural venue on Sydney's cultural calendar. In 2008, it was a major venue partner of the 16th Biennale of Sydney, attracting over 80,000 visitors over 12 weeks. In 2010, the event attracted over 156,000 people. In 2009, Cockatoo Island hosted the Sydney Festival's "All Tomorrow's Parties" music festival. The two-day festival included twenty-four bands over four stages across the island, and was curated and headlined by Nick Cave, attracting an audience of over 11,000. The island hosted the World's Funniest Island Comedy Festival in October 2009, with 200 comedy acts appearing over a weekend, attracting over 8,000 visitors.

The island is also increasingly used as a venue for private events both large and small. Part of films Unbroken (film) and the blockbuster X-Men Origins: Wolverine were filmed there in 2008. Reality television programs have also used the island as a location.

Cockatoo Island was the site of a temporary public artwork which resembled the shadow of Captain Cook's commemorative statue in Sydney. This piece named 'Shadow on the Land, an excavation' by Nicholas Galanin excavated an outline of the statue on a grass patch, created for the 2020 Biennale of Sydney (22nd edition).

Early history
Before the arrival of Europeans, Cockatoo Island was used by the indigenous Australian people of Sydney's coastal region. In 1839 it was chosen as the site of a new penal establishment by the Governor of the colony of New South Wales, Sir George Gipps. Between 1839 and 1869 the island was used as a convict prison. Initially, prisoners were transferred to Cockatoo Island from Norfolk Island, and were employed constructing their barracks and rock-cut silos for storing the colony's grain supply. By 1842, approximately  of grain were stored on the island.

Later, quarrying on the island provided stone for construction projects around Sydney, including the seawall for Circular Quay. Between 1847 and 1857, convicts were used to dig the Fitzroy Dock, Australia's first dry dock, on the island. An estimated  of rock was excavated with  forming the dock itself.

In 2009, an archeological dig on the island uncovered convict era punishment cells under the cookhouse. These cells give a valuable insight into the conditions convicts lived under on the island.

One prisoner on Cockatoo Island was the Australian bushranger, Captain Thunderbolt, who escaped in 1863 to begin the crime spree which made him famous. It is alleged that his wife had swum across to the island with tools to effect his escape, following which they both swam back to the mainland. There is no significant evidence to support this claim.

From 1871 to 1913 facilities on the island often referred to the name Biloela instead of Cockatoo Island to avoid the stigma of the island's convict past.

Fitzroy Graving Dock

The dock was designed by Gother Kerr Mann, the island's Civil Engineer, and built between 1847 and 1857 utilising convict labour. The foundation stone of its ashlar lining was laid on 5 June 1854 by Governor Charles Augustus FitzRoy, with the dock being named in his honour. When completed in 1857, the dry dock was  in length and  in breadth, with an entrance  wide.  was the first sailing vessel to enter the dock in December 1857. The Fitzroy Dock was lengthened in 1870–1880 to .

Number 1 (Sutherland) Dock

The dock was constructed under the supervision of the engineer Louis Samuel between 1882 and 1890. The dock was named after John Sutherland, the Secretary for Public Works and was large enough to accommodate ships of . The dock was modified in 1913 and in 1927 to accommodate Royal Australian Navy ships.

Industrial School, Reformatory and Gaol
In 1864, the island was split between the NSW Department of Prisons and the Public Works Department, which expanded the dockyard around the foreshores. In 1869, the convicts were relocated to Darlinghurst Gaol and the prison complex became an Industrial School for Girls and also a Reformatory.

Cockatoo Island Dockyard

Shipbuilding began on Cockatoo Island in 1870. In 1913, Cockatoo Island was transferred to the Commonwealth Government to become the Naval Dockyard of the Royal Australian Navy. Over a period of several years prior to World War I, five slipways were either upgraded or constructed in the island, with Numbers 1 and 2 still retained by the Sydney Harbour Federation Trust.

The torpedo boat destroyer  was the first naval ship launched at Cockatoo Island, after being built in the United Kingdom, disassembled, then sent to the Australian shipyard for reassembly. During World War I, the dockyard built, repaired and refitted many ships. At its peak during the war, some 4,000 men were employed on the island.

In 1933, Cockatoo Island was leased to the Cockatoo Docks & Engineering Company for 21 years. The lease was renewed in 1954 for a further 20 years and again in 1972 for 21 years.

In 1995, community action played an important role in the preservation of the place. A group 'Friends of Cockatoo Island' was founded by Jack Clark and his wife Mary Shelley Clark, to fight for the preservation of the Island and other former Defence sites around Sydney Harbour. Their and other group's campaigns resulted in the Federal Government's decision to establish the Sydney Harbour Federation Trust which aimed to protect many Harbour sites including the Cockatoo Island.

Heritage listings
In July 2010, at the 34th session of the UNESCO World Heritage Committee, Cockatoo Island and ten other Australian sites with a significant association with convict transportation were inscribed as a group on the World Heritage List as the Australian Convict Sites. The listing explains that the eleven sites present "the best surviving examples of large-scale convict transportation and the colonial expansion of European powers through the presence and labour of convicts". Of the eleven sites, as well as Cockatoo Island, the Hyde Park Barracks, Old Great North Road, and Old Government House at Parramatta are also within the Sydney region.

Parts of Cockatoo Island are the subject of other heritage listings. Listed on the Commonwealth Heritage List are:

Cockatoo Island Industrial Conservation Area
Prison Barracks Precinct
Convict Barracks Block
Military Guard Room
Mess Hall
Underground Grain Silos
Biloela House precinct
Fitzroy Dock
Sutherland Dock
Power House & Pump House

Cockatoo Island events
Since 2005, Cockatoo Island has hosted a number of major events. They range from collaborations with the Sydney Writers' Festival to an international freestyle motocross competition. A summary is provided in the following table:

Planning and projects
Stewardship of Cockatoo Island was handed to the Sydney Harbour Federation Trust in 2001 to plan a new chapter for the island as publicly owned urban park. In 2003 the Harbour Trust completed a comprehensive plan for Cockatoo Island and other sites around Sydney Harbour managed by the Trust. The initial plan, approved by the Minister in 2003, proposed the revitalisation of Cockatoo Island as a landmark harbour attraction with the revival of maritime activities, the interpretation of its rich colonial and industrial heritage, and the creation of parklands and spaces for cultural events. In 2010, the Harbour Trust produced a revised management plan for the island.

Urban Islands
In 2009 the Urban Islands masterclass was taught "by 3 groups of international emerging architects on and about the controversial site of Cockatoo Island":

Cross disciplinary creativity, experimental tactics and broad based participation are needed to inject Cockatoo Island with renewed life. The proposals developed in the 12-days play an active role in generating tangible proposals for Cockatoo Island, producing outcomes such as large-scale installations, futurologist proposals, media activism experiments, and greater harbour master planning visions.

One of the masterclass leaders was Geoff Manaugh, author of the influential BLDGBLOG. A second masterclass was planned for 2011.

Transport
When a working dockyard, Sydney Ferries Limited and its successors operated services from Circular Quay to the island at shift changeover times.

In April 2007, the wharf reopened for a three-month trial coinciding with the reopening of the island as a tourist attraction. Since then services have expanded, and today it is served by Sydney Ferries Parramatta River services operating between Circular Quay and Parramatta. It is also the terminus for all stops Cockatoo Island ferry services from Circular Quay. The single wharf is served by First Fleet and RiverCat class ferries.

References

External links

Cockatoo Island website
Sydney Harbour Federation Trust Sites – Cockatoo Island
Vintage aerial photograph by Frank Hurley at the National Library of Australia
UNESCO announcement of World Heritage listing

Sydney Harbour
Australian Convict Sites
Australian penal colonies
Defunct prisons in Sydney
Islands of New South Wales
Prison islands
Museums in Sydney
Prison museums in Australia
Sydney localities
Tourist attractions in Sydney
Convictism in New South Wales
Islands of Sydney
World Heritage Sites in New South Wales
Inner West Council

Cockatoo Island


Les Massoniinae sont une sous-tribu de plantes à fleurs de la tribu des Hyacintheae, dans la famille des Asparagaceae.

Classification
 famille des Asparagaceae
 sous-famille des Scilloideae
 tribu des Hyacintheae
 sous-tribu des Massoniinae

Genres

 Daubenya
 Drimiopsis
 Eucomis
 Lachenalia
 Ledebouria
 Massonia
 Merwilla
 Resnova
 Schizocarphus
 Spetaea
 Veltheimia

Références

 Manning, JC, Goldblatt, P. et Fay, MF (2004) Un synopsis générique révisé des Hyacintheaceae en Afrique subsaharienne, basé sur des preuves moléculaires, y compris de nouvelles combinaisons et la nouvelle tribu Pseudoprospereae. Journal de botanique d'Édimbourg, 60 : 533–568. Comprend Resnova et Drimiopsis à Ledebouria s.l. .
 Lebatha, P., Buys, MH & Stedje, B. (2006) Ledebouria, Resnova et Drimiopsis : Une histoire de trois genres. Taxon 55 : 643–652. Ne soutient pas l'inclusion de Resnova et Drimiopsis dans Ledebouria s.l.

Liens externes

Asparagaceae
Scilloideae
Sous-tribu de Monocotylédones (nom scientifique)

Massoniinae


Artur Fischer () a fost un inventator german.
A inventat blițul sincronizat pentru camerele foto și diblul din plastic pentru prinderea șuruburilor în perete.
Cu peste 1.100 de brevete de invenție înregistrate, Fischer a avut mai multe invenții decât Thomas Edison, care a înregistrat 1.093 patente pe numele său.
Pentru munca sa, Fischer a fost recompensat în 2014 cu un premiu European Patent Office.

Note

Legături externe
Biografie

Inventatori germani

Artur Fischer


Miguel Ángel Trauco Saavedra (født 25. august 1992 i Tarapoto, Peru), er en peruviansk fodboldspiller (venstre back/midtbane). Han spiller for Flamengo i Brasilien.

Trauco har tidligere spillet for de peruvianske klubber Unión Comercio og Universitario.

Landshold
Trauco debuterede for Perus landshold 6. august 2014 i en venskabskamp mod Panama. Han var en del af den peruvianske trup til Copa América i 2016 og til VM 2018 i Rusland.

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Peru
Fodboldspillere fra Clube de Regatas do Flamengo
Fodboldspillere fra Club Universitario de Deportes

Miguel Trauco


La Israel Military Industries Ltd. (IMI), también conocida como Taas (), es una compañía de producción de equipos para la defensa de Israel. Como fabricantes son reconocidos por la producción de armas, municiones de artillería y de armas así como de dispositivos avanzados para la tecnología militar usados principalmente por las IDF; en especial por su Ejército , así como sus armas de mano y pistolas, sus cartuchos son muy populares entre los tiradores y expertos de armas en el mundo.

Armas menores

Algunas de sus armas sin duda se hallan dentro de las más populares del mundo, como el subfusil Uzi, por su carácter compacto y por su alta fiabilidad. En general, las armas de la IMI tienen una de las más altas estadísticas de ventas de todos los subfusiles y ametralladoras modernas, en todo el mundo.

El Galil es un fusil de asalto muy compacto, y que junto con la integración de algunas otras características del diseño de otras armas de las que deriva, le han ganado una reputación de robustez y fiabilidad a la fabricante hebrea. La ametralladora Negev es la principal ametralladora ligera de la IMI. La pistola Jericho 941 es una pistola semiautomática, mientras que el Tavor es un fusil de asalto bullpup.

En la década de 1980 un diseñador estadounidense de armas de fuego, de la Magnum Research, fue contratado por la IMI para rediseñar y fabricar un arma basada en el calibre Magnum (.44 Magnum, .357 Magnum y .50 AE) para pistolas semiautomáticas y automáticas, así se dio origen a una de las pistolas semiautomáticas más potentes hasta hoy día, y que muy pronto se convertiría en una de las estrellas de la firma israelí. El resultado fue la pistola Desert Eagle, una poderosa arma, debido a su calibre y tipo de munición empleada, ya que utiliza la potente munición .50 AE, con un poder de parada muy efectivo; y hecha famosa por las películas de Hollywood, y los juegos de computadora de tirador en primera persona.

Otros productos que han diseñado y producido son exclusivos del mercado militar de armas y son usados por Fuerzas militares a lo largo del globo, principalmente se han hecho bajo encargo para su uso por parte del ejército israelí. La Uzi, sin embargo, aún es muy popular en todo el mundo con las fuerzas de muchos países en donde se utiliza todavía, mientras que el Galil y Tavor tienen una gran acogida entre las fuerzas especiales y de lucha contra el terrorismo.

Otros productos
Los ingenieros de las IMI se han dedicado en sus factorías a manufacturar municiones para armas de fuego, artillería (tanto cargas explosivas como de cohetes e impulsores), carros de combate y sistemas antiaéreos (tanto estacionarios como de ataque directo). Muchos de sus productos son compatibles con las medidas y sistemas de armas estándar de Alianza OTAN, pero algunos productos de las IMI comprenden municiones y armas del bloque oriental en cuanto a las medidas y estándares de sus municiones. Como sea, en el pasado de estos países; aún no se habían establecido los estándares STANAG para la producción de armas y/o municiones.

Al lado de armas de fuego de uso personal, la IMI también produce armas de artillería y otros sistemas. Los objetivos de la IMI eran los de proporcionar a su Ejército para muchos de sus equipos actualizaciones (como sus carros de combate, Transportes de personal militar y otros blindados militares de combate). Las actualizaciones de los componentes y funciones incluyen el poder de fuego, las capacidades de supervivencia y de maniobrabilidad.

IMI a su vez produce un amplio rango de equipamiento defensivo como los sistemas de blindaje añadido sobre vehículos, sistemas de desminado de campos afectados por minas, y equipos de reconocimiento y puentes. Así mismo produce contramedidas de uso aéreo, como las luces de bengala, señuelos y sistemas de control frente a contramedidas electrónicas, sobre algunos de los cuales la IMI ahora ofrece dispositivos en versiones de sus productos actuales para afustes navales y para sistemas de armas terrestres y aéreas.

Lista de productos principales
 IMI Galil fusil de asalto.
 IMI Galil ACE fusil de asalto.
 IMI Tavor fusil de asalto y combate urbano tipo bullpup
 IMI Negev ametralladora ligera.
 IMI Uzi Subfusíl.
 IMI/IWI Jericho 941 Pistola semiautomatica.
 Pistola SP-21 Barak.
 Desert Eagle pistola semiautomatica.
 MAPATS misil antitanque.
 IMI Delilah sistema lanzador de misil.
 IMI MG251 Cañón IMI MG251/MG253 calibre 120 mm.
 TAM VCLC.
 LAR-160 Producido conjuntamente con Israel Aerospace Industries.
 Blindajes añadidos:
 Blindaje BLAZER (placaje añadido).
 Blindaje reactivo.
 Kit de protección añadida al tractor de orugas  para el Caterpillar D7
 Kit de protección añadida al tractor de orugas  para el Caterpillar D9 (buldózer L\N)
 Iron Fist active protection system - Sistema de protección activa  para tanques.
 IMI LAHAT (en conjunto con Israel Aerospace Industries).

Entrenamiento en seguridad
La IMI proporciona entrenamiento militar a los ciudadanos israelíes. IMI también contrata sus servicios de asesoría externa a países que le manifiesten su necesidad de seguridad y entrenamiento militar para sus tropas. Los clientes pueden ir a las instalaciones de la IMI en Israel; en donde en meses, se les prepara en un entrenamiento de seguridad a personalidades VIP, así como se brinda capacitación en el manejo de tácticas y visitas de esta clase.

Se aduce que la IMI también produce bombas de racimo que se ha dicho han sido usadas y con resultados fatales, tras comprobarse que algunas de estas eran de calidad deficiente y tenían serios defectos en sus técnicas de manufactura; y cuando por ejemplo se usaron en el Líbano en 2006, y en el 2008 en Osetia del Sur.

Metropolitan College of New York
IMI tiene un convenio de asociación con el Metropolitan College of New York (MCNY) en Nueva York. El Metropolitan College de Nueva York ofrece un curso presencial de Maestría en Administración Pública en Gestión de Emergencias y Seguridad Nacional. Además, todos los estudiantes viajan a Israel para un curso intensivo en el marco de un seminario sobre temas de seguridad nacional y lucha contra el terrorismo, con funcionarios de alto nivel y varios expertos militares encargados de la seguridad de Israel.

Véase también
 Arma
 Indumil
 Ashot Ashkelon
 Fuerzas de Defensa de Israel

Referencias

Enlaces externos

 Sitio oficial de la compañía  -
 Israeli Weapons Industry (anteriormente la División de Armas Menores de IMI)   -

Fabricantes de armas de fuego de Israel
Empresas de defensa de Israel
Empresas fundadas en 1933

IMI Systems


La selección española de atletismo acudió a los Campeonatos del Mundo de Atletismo de 2011, celebrados en Daegu entre el 27 de agosto y el 4 de septiembre de 2011, con un total de 42 atletas (26 hombres y 16 mujeres).

Medallas

Se logró una  sola medalla, la obtenida en la prueba de 1500 metros lisos de la mano de Natalia Rodríguez. Por el número de medallas obtenidas, España ocupó el  puesto en el medallero.

Finalistas

Además se obtuvo  otro puesto de finalista gracias a las actuación de Manuel Olmedo, 4º en los 1500 metros lisos.

Participación

El detalle de la actuación española en la segunda edición de los campeonatos del mundo de atletismo se recoge en la siguiente tabla:

Véase también
 España en los Campeonatos Mundiales de Atletismo
 Campeonato Mundial de Atletismo

Referencias

Enlaces externos
 Página oficial de la RFEA

Deporte en España en 2011
Países en el Campeonato Mundial de Atletismo de 2011
2011

España en el Campeonato Mundial de Atletismo de 2011


Theuma tragardhi est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Afrique du Sud. Elle se rencontre au KwaZulu-Natal et au Gauteng.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Lawrence en 1947.

Étymologie
Cette espèce est nommée en l'honneur d'Ivar Trägårdh.

Publication originale
 Lawrence, 1947 : « A collection of Arachnida made by Dr. I. Trägårdh in Natal and Zululand (1904-1905). » Göteborgs Kungliga Vetenskaps och Vitterhets Samhälles Handlingar, , , , .

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique d'Afrique du Sud

Theuma tragardhi


Bacillus subtilis, Gram pozitif, Katalaz-pozitif, spor oluşturan bir bakteridir. Bugüne kadar zorunlu aerob olarak bilinmesine rağmen, fakültatif anaerob olabildiği de gösterilmiştir. Üreme sıcaklığı 20-30°C'dir. Vejetatif şekilleri yüksek ısıya dayanıksız olsa da, sporları bazen kaynama derecelerinde birkaç saat dayanabilirler. B. subtilis üzerinde en fazla çalışma yapılmış Gram-pozitif bakteri türü olarak bilinir ve bakteriyel kromozom replikasyonu ve hücre farklılaşması için bir model organizmadır.  En fazla enzim üreten bakterilerden biridir ve biyoteknoloji firmaları tarafından endüstriyel ölçekte kullanılmaktadır. Panoftalmi ve iridosiklit gibi göz enfeksiyonlarına neden olur.

 Bulaşma kaynağı: Toz, toprak, su gibi temel alanlarda yerleştiklerinden besin maddelerine kolaylıkla bulaşırlar.
 Ekmeğin iç kısmı pişerken 100 °C derece olur. Bu sıcaklıkta ölmezse bu bakteri, ekmekteki karbonhidratı kullanarak ekmeğin içinde lifli bir yapı oluştururlar.
 Özellikle sütte çoğaldıkları zaman kazeini parçalayarak zehirli maddeler açığa çıkarırlar. Diğer besin maddelerinde üredikleri zaman toksin oluştururlar.
 Kuluçka süresi: 2-18 saat.
 Sürfaktin sentezini yapar.
 En yüksek K2 vitamini içeren gıda olan Japonya'nın batı bölgelerinin yöresel yiyeceği natto, bu bakteri türünün bir varyantı ile mayalanmış soya fasulyesi daneleridir.

Kaynakça

subtilis
Ekstremofiller
1872'de tanımlanan bakteriler
Bakteriler
Firmicutes

Bacillus subtilis


Hoek van Holland-Haven est une station de la ligne B du métro de Rotterdam.

Situation sur le réseau

Établie en surface, Hoek van Holland-Haven, est jusqu'en 2023 le terminus sud-ouest provisoire de la ligne B du métro de Rotterdam, elle est située avant la station Steendijkpolder, en direction du terminus nord Nesselande.

Histoire

Services aux voyageurs

Accès et accueil

Desserte

Intermodalité

À proximité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des stations du métro de Rotterdam
 Métro de Rotterdam
 Ligne B du métro de Rotterdam

Liens externes
 .
 .

Station de la ligne B du métro de Rotterdam
Station de métro mise en service en 2019

Hoek van Holland-Haven (métro de Rotterdam)


Shunichi Ikenoue (født 16. februar 1967) er en japansk fodboldspiller. Han var en del af den japanske trup ved AFC Asian Cup 1988.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Shunichi Ikenoue