"Posavska grupna nogometna liga" ("Posavska nogometna liga") je bila jedna od četiri grupne lige "Međuopćinskog nogometnog saveza Brčko" i liga šestog stupnja nogometnog prvenstva Jugoslavije u sezoni 1983./84.
Sudjlovalo je 16 klubova, a prvak je bio klub "Radnik" iz Hrvatske Tišine.

Ljestvica

 Hrvatska Tišina - mjesna zajednica naselja Tišina

Rezultatska križaljka

 Izvori:

Unutrašnje poveznice
 Međuopćinska liga Brčko 1983./84.
 Posavsko-podmajevička grupna liga 1983./84.

Vanjske poveznice

Izvori

 Iljo Dominković: 85 godina plavih s Jelasa, Domaljevac, 2013.,

Posavska
1983-84
1983-84 Posavska

Posavska grupna nogometna liga 1983./84.


الجهراء مركز يقع جنوب محافظة تيماء عند مثلث مفرق العلا، حائل، تبوك، المدينة المنورة.

الموقع
موقعها يأتي على مفترق طرق وهي شمالا إلى تبوك وجنوب المدينة المنورة وغرب مدائن صالح (العلا) وشرق حائل.

السكان
سكانها قبيلة الخماعلة من المنابهة من عنزة وقبيلة الركاب من ولد علي من عنزة، ويبلغ عدد سكانها حوالي 2,000 نسمة.

الخدمات
يوجد بها مرافق حكومية ومدارس لجميع المراحل، ويوجد أيضًا بها مركز للنقل الجماعي وتتمتع بأجواء ريفيه بارده شتاءً وصيفًا. وتتمتع أيضًا بالهدوء التام لميزة موقعها حيث تبعد عن المحافظات القريبة منها بما يقارب 100 كيلومتر تقريبًا، ويقع فيها جبال كثيره ومنها رواف وبرد ويعتبر برد من أعلى الجبال ارتفاعًا في المنطقة حيث يبلغ ارتفاعه 340 متر تقريبًا.

مراجع

قرى منطقة تبوك
مراكز محافظة تيماء

مركز الجهراء


Tomaševac (, ) ist ein Ort im serbischen Banat und gehört zum Verwaltungsgebiet der Stadt Zrenjanin.

Demografie
In Tomaševac leben nach einer Volkszählung aus dem Jahr 2002 insgesamt 1391 volljährige Personen in 647 Haushalten. Das Durchschnittsalter der Einwohner liegt bei 41 Jahren (39,5 bei der männlichen und 42,5 bei der weiblichen Bevölkerung). Das Dorf hat eine serbische Mehrheit und verzeichnet eine kontinuierlich sinkende Einwohnerzahl.

Weblinks
 Offizielle Website der Verwaltung in Zrenjanin

Ort in der Opština Zrenjanin

Tomaševac


Edmund Carl Marius Møller Hansen (født 9. september 1900 i Odense, død 26. maj 1995 i København) var en dansk cykelrytter som deltog i de olympiske lege 1924 i Paris.

Hansen vandt en olympisk sølvmedalje i banecykling under OL 1924 i Paris. Sammen med Willy Falck Hansen kom han på andenpladsen i 2 km tandem efter Lucien Choury / Jean Cugnot.

OL-medaljer
  1924  Paris -  Sølv i cykling, tandem  Danmark

Eksterne henvisninger

Mandlige cykelryttere fra Danmark
Olympiske sølvmedaljevindere fra Danmark
Deltagere for Danmark ved sommer-OL 1924
Personer fra Odense
Medaljevindere ved sommer-OL 1924
Cykelryttere ved sommer-OL 1924

Edmund Hansen (cykelrytter)


The Lovebirds ist ein portugiesischer Episodenfilm aus dem Jahr 2007 von Bruno de Almeida. Nachdem der Film seine Weltpremiere am 18. Juni 2007 hatte, lief er regulär am 13. März 2008 in den portugiesischen Kinos an.

Handlung
Vor dem Hintergrund der Stadt Lissabon zeigt der Film sechs zeitgleich verlaufende Geschichten. Sie zeigen verschiedene Facetten zwischenmenschlicher Beziehungen: Liebe, Trauer, Freundschaft, Einsamkeit, Leidenschaft und Hoffnung. Ein kürzlich verwitweter US-Amerikaner verfolgt eine Frau, die er in der U-Bahn sah, durch die Gassen der Alfama, und endet im Kreis ihrer herzlichen Familie. Zwei Kleinkriminelle verbindet eine ungleiche Freundschaft. Ein alternder Regisseur dreht einen letzten Film über einen Boxer (Fernando Lopes, in Anspielung auf seinen Belarmino). Ein besessener Archäologe (gespielt von Sopranos-Schauspieler John Ventimiglia), ein eingewanderter Taxifahrer mit dramatischen Liebesverstrickungen, und ein fremdgehender Pilot sind weitere Figuren.

Rezeption
Dieser Independentfilm ist auch eine Liebeserklärung an die Stadt Lissabon, die hier mit atmosphärischen Bildern und durch präzise gezeichnete Charaktere aus verschiedenen Blickwinkeln in Szene gesetzt wird. Im Zusammenspiel seiner lebendig erzählten, sehr verschieden angelegten Episoden entwickelt der Film eine besondere, von Melancholie und Fröhlichkeit zugleich geprägte Atmosphäre. Das von José Mário Branco geschriebene Filmthema wird passend dazu von Fado-Sänger Camané gesungen.

The Lovebirds gewann 2008 Preise beim Filmfestival von Ourense und beim Fantasporto-Festival. und erschien 2008 bei Midas Filmes als DVD.

Weblinks

 Der Offizielle Trailer auf YouTube

Siehe auch
 Portugiesischer Film
 Liste von Filmen mit Bezug zu Lissabon

Einzelnachweise

Filmtitel 2007
Portugiesischer Film
Episodenfilm

The Lovebirds


Vela ya da Yelken takımyıldızı, modern 88 takımyıldızdan biridir. Güney gökkürededir. Vela adı Latincede yelken anlamına gelir. Bu isim, daha önceki takımyıldız adlandırmalarında bir gemi olarak tasavvur edilen Argo Navis takımyıldızının yelkenini oluşturan parçası olmasından ötürü verilmiştir. Argo Navis takımyıldızındaki yıldızlar günümüzde Karina, Pupa ve Yelken takımyıldızlarına dağılmıştır.

Dikkat çekici özellikleri

Yıldızlar
Bu takımyıldızın en parlak yıldızı γ Velorum 1.75 kadir parlaklığında bir süperdevdir. Bu yıldız aslında, ana bileşeni gökyüzündeki en parlak Wolf-Rayet yıldızı olmasıyla meşhur olan beş yıldızdan oluşan bir yıldız sistemidir. Bu yıldıza kimi zaman, astronot Roger Chaffee'nin adının tersten yazılışı olarak, Regor da denildiği olur.

Ayrıca κ Velorum, Markeb olarak adlandırılır.

Yanlış Haç
Yanlış Haç δ Velorum, κ Velorum, ι Carinae ve ε Carinae yıldızlarının oluşturduğu bir yıldız desenidir. Bu adlandırmanın sebebi, bazen Güneyhaçı takımyıldızıyla karıştırılması ve yıldızlara bakarak yön bulmada hatalara sebep olmasıdır.

Derin uzay nesneleri

Yelken takımyıldızı bölgesindeki ilgi çekici nesnelerden biri NGC 3132 (diğer adıyla, Güneyin Halka Bulutsusu) gezegenimsi bulutsusu, bir diğeri Yelken Süpernova Kalıntısıdır. Bu kalıntı, Dünya'dan 10.000 yıl önce görüldüğü düşünülen bir süpernovadan arta kalan bir bulutsudur. Ayrıca bu kalıntı, optik olarak belirlenmiş ilk atarcayı da barındırır.

Gum Bulutsusu belirsiz bir salma bulutsusudur. Bir milyon yıl önce gerçekleşmiş bir süpernovanın kalıntısı olduğu düşünülmektedir.

Kaynakça
 Ian Ridpath and Wil Tirion (2007). Stars and Planets Guide, Collins, Londra. ISBN 978-0007251209. Princeton University Press, Princeton. ISBN 978-0691135564.
 Richard Hinckley Allen, Star Names, Their Lore and Legend, New York, Dover, various dates.

Kaynakça
 İngilizce Vikipedi'deki Vela maddesinin 30 Haziran 2009, 21:28 tarihli sürümü

Yelken takımyıldı zı

Vela (takımyıldız)


Freak Show est un film américain réalisé par Trudie Styler, sorti en 2017.

Synopsis
Billy Bloom, un adolescent, décide de tout faire pour devenir la reine du bal de son lycée conservateur.

Fiche technique
 Titre : Freak Show
 Réalisation : Trudie Styler
 Scénario : Patrick J. Clifton et Beth Rigazio d'après le roman de James St. James
 Musique : Dan Romer
 Photographie : Dante Spinotti
 Montage : Sarah Flack
 Production : Jeffrey Coulter, Chris Miller, Bryan Rabin, Celine Rattray, Trudie Styler, Ember Truesdell et Charlotte Ubben
 Société de production : Maven Pictures, Flower Films, Bruno Wang Productions, Co Made et Freak Show Films
 Société de distribution : IFC in Theaters (États-Unis)
 Pays : ,  et
 Genre : Comédie dramatique
 Durée : 91 minutes
 Dates de sortie :
 :  (Berlinale)
 :

Distribution
 Alex Lawther : Billy Bloom
 Ian Nelson : Flip
 AnnaSophia Robb : Blah Blah Blah
 Celia Weston : Florence
 Walden Hudson : Bib
 Abigail Breslin : Lynette
 Daniel Bellomy : Bo-Bo
 Bette Midler : Muv
 Larry Pine : William
 Christopher Dylan White : Bernard
 Willa Fitzgerald : Tiffany
 Michael Park : le principal Onnigan
 John McEnroe : le coach Carter
 Mickey Sumner : Dr. Veronica Vickers
 Wally Dunn : M. Reamer
 Marceline Hugot : Mme. Monusky
 Charlotte Ubben : Sesame
 Laverne Cox : Felicia Watts

Accueil
Le film a reçu un accueil mitigé de la critique. Il obtient un score moyen de 54 % sur Metacritic.

Notes et références

Liens externes

Film américain sorti en 2017
Film britannique sorti en 2017
Film suédois sorti en 2017
Comédie dramatique américaine
Comédie dramatique britannique
Comédie dramatique suédoise
Adaptation d'un roman américain au cinéma
Teen movie
Film se déroulant dans un lycée
Film américain sur le travestissement
Film britannique sur le travestissement
Film suédois sur le travestissement
Film américain sur l'homosexualité masculine
Film britannique sur l'homosexualité masculine
Film suédois sur l'homosexualité masculine
Film se déroulant à New York
Film tourné à New York
Film de Flower Films

Freak Show (film)


Maria Cosma este o fostă sportivă română de  care a concurat la mijlocul anilor 1970. Ea a câștigat cinci medalii la : o medalie de argint (K-1 500 m: ) și patru medalii de bronz (K-1 500 m: , ; K-4 500 m: , 1974).

Note

Legături externe

Canoiști români
Sportivi români în viață
Sportive române
Românce din secolul al XX-lea

Maria Cosma


Saniculoideae, potporodica štitarki. Sastoji se od deset rodova unutar 3 tribusa sa vrstama raširenih po svim kontinentima. Najvažniji i tipični rod je milogled ili zdravčica (Sanicula) rasprostranjen posvuda osim Australije. Ostali poznatiji rodovi su lisjak ili zvjezdanka (Astrantia) i kotrljan (Eryngium ).

Tribusi i rodovi
 Tribus Phlyctidocarpeae Magee, C. I. Calviño, M. Liu, S. R. Downie, Tilney & B.-E. van Wyk
 Phlyctidocarpa Cannon & Theob. (1 sp.)
 Tribus Steganotaenieae C. I. Calviño & S. R. Downie
 Polemanniopsis B. L. Burtt (2 spp.)
 Steganotaenia Hochst. (3 spp.)
 Tribus Saniculeae W. D. J. Koch
 Arctopus L. (3 spp.)
 Alepidea F. Delaroche (30 spp.)
 Actinolema Fenzl (2 spp.)
 Astrantia L. (7 spp.)
 Eryngium L. (240 spp.)
 Petagnaea Caruel (1 sp.)
 Sanicula L. (46 spp.)

Izvori

Vanjske poveznice

Štitarke

Saniculoideae


Onthophagus kapuri é uma espécie de inseto do género Onthophagus da família Scarabaeidae da ordem Coleoptera.

História
Foi descrita cientificamente pela primeira vez no ano de 1974 por Endrödi.

Referências

Ligações externas

kapuri
Coleópteros descritos em 1974

Onthophagus kapuri


Die Solarhybrid AG ist ein seit März 2012 insolventes deutsches Unternehmen, das sich auf die Entwicklung, Planung und Errichtung von schlüsselfertigen großen Photovoltaik-Kraftwerken in aller Welt spezialisiert hat. Es änderte zum August 2010 die Schreibweise seines Firmennamens von SolarHybrid in solarhybrid.

Gründungsidee des Unternehmens war die Vermarktung von Hybridmodulen, die sowohl die Sonnenwärme für die Brauchwasser-Erwärmung (Solarthermie) nutzen als auch die Sonnenstrahlung für die Erzeugung elektrischen Stroms. Die Photozellen für diese Module stammten von Q-Cells.

Geschäftstätigkeit
Das Unternehmen begann 2008 mit der Vermarktung von Hybridmodulen. Im Mai 2010 wurde in Finowfurt mit Finow Tower I eine der damals größten Photovoltaik-Freiflächenanlagen fertiggestellt. Diese Anlage kostete 58 Millionen Euro und hat eine Nennleistung von 24,3 MW. Im Sommer 2011 trennte sich jedoch das Unternehmen von den Geschäftsbereichen Solarthermie und Verkauf von Photovoltaik-Modulen, um sich auf die Erstellung von Photovoltaik-Grosskraftwerken mit einer Leistung von mehr als 10 MWp zu fokussieren.

Im Anschluss an die Fertigstellung des Kraftwerkes Finowtower I wurden bis Ende 2011 weitere Grosskraftwerke in Deutschland, Italien und in der Slowakei mit einer Gesamtleistung von fast 200 MWp entwickelt und erstellt. Die solarhybrid AG wurde somit innerhalb von zwei Jahren zum sechstgrößten Generalunternehmer für Photovoltaik-Grosskraftwerke der Welt.

In unmittelbarer Nachbarschaft zu Finowtower I entstand im Jahre 2011 innerhalb von 15 Wochen eine Erweiterung mit Finow Tower II für 120 Millionen Euro. Zusammen bilden beide Anlagen mit 84,7 MW die zum damaligen Zeitpunkt größte Photovoltaik-Freiflächenanlage Europas. In beiden Fällen wurde Fremdkapital von der Commerzbank bereitgestellt.

Mit der Fertigstellung der Kraftwerke stieg der Umsatz der solarhybrid AG in kurzer Zeit stark an. Während er im Jahre 2009 mit dem Verkauf von Hybridmodulen noch Euro 15,1 Mio. betragen hatte, wurden mit Kraftwerken in 2010 bereits Euro 113,4 Mio. erzielt (insgesamt mit Hybridmodulen Euro 144,3 Mio., entsprechend 956 % Wachstum). Im ersten Halbjahr 2011 betrug der Kraftwerks-Umsatz mit Euro 104,9 Mio. bereits fast so viel wie im gesamten Vorjahr, und nur im dritten Quartal erzielte das Unternehmen einen Umsatz von Euro 181,1 Mio. Auch der Gewinn stieg stark an. Nach einem verlustreichen Jahr 2009, einem fast ausgeglichenen Jahr 2010, wurde in den ersten neuen Monaten 2011 ein Netto-Konzernergebnis von Euro 5,9 Mio. erzielt. Am 5. Oktober 2012 veröffentlichte das Unternehmen eine Umsatzprognose von "deutlich mehr als Euro 400 Mio." und einem EBIT von mehr als Euro 15 Mio. für das Jahr 2011, die bei der Notierung der Aktie im General Standard im November 2011 im Börsenprospekt bestätigt wurde. Wegen des Insolvenzantrages im März 2012 wurde jedoch kein Geschäftsbericht für das Geschäftsjahr 2011 veröffentlicht.

Im Februar 2012 kaufte Solarhybrid von der Solar Millennium AG die beiden Projekt-Holdinggesellschaften Solar Millennium Capital GmbH und Solar Millennium USA 2 GmbH, die zusammen über Solarprojekte in den USA mit einer Gesamtleistung von ca. 2.250 MWp verfügten. Anfang März wurde bekannt, dass Solarhybrid bereits im Oktober 2011 eine Zahlung von 7,5 Millionen Euro an Solar Millennium geleistet hatte. Nachdem Solar Millennium im Dezember 2011 einen Insolvenzantrag gestellt hatte, wurde im Rahmen der Insolvenzanfechtung (InsO ) diese Zahlung von der Staatsanwaltschaft geprüft. Die Ermittlungen führten zu keinen Anklagen oder Verfahren.

Insolvenz aufgrund der EEG-Novelle 2012
Am 29. Februar 2012 überstellte die Bundesregierung dem Bundestag eine Formulierungshilfe für eine Novelle des Erneuerbare-Energien-Gesetzes (EEG), die vorsah, dass Photovoltaik-Anlagen mit einer Leistung von mehr als 10 MWp nur noch dann eine Einspeisevergütung erhalten sollten, wenn der Aufstellungsbeschluss zum Bebauungsplan vor dem 1. März gefasst war und die Anlage vor dem 1. Juli 2012 EEG konform fertiggestellt wird. Die solarhybrid AG gab daraufhin am 7. März 2012 bekannt, dass diese Änderung der Gesetzeslage die Ausführung von in Deutschland geplanten Anlagen verunmöglichen und bei ihr zu Abschreibungen von Investitionen in deutsche Projekte von mindestens Euro 7,5 Millionen führen würde. Ferner wurde bekannt gegeben, dass die Gewinnziele für das laufende Jahr nicht mehr erreicht werden könnten und wegen der unsicheren Rechtslage eine für die Akquisition in den USA und die weitere Unternehmensentwicklung geplante Platzierung einer Unternehmensanleihe abgesagt werden musste. Am 8. März 2012 wurde das Rating der solarhybrid AG (damals BBB) durch die Creditreform ausgesetzt.

Am 20. März 2012 wurde Insolvenzantrag beim Amtsgericht Arnsberg gestellt. Das Insolvenzverfahren wurde am 1. Juni 2012 eröffnet.

Die solarhybrid AG ist damit eines von insgesamt fünf börsennotierten Solarunternehmen (solarhybrid AG, Q-Cells, Ralos, Centrotherm photovoltaics, Conergy), die nach der Bekanntgabe der EEG-Novelle 2012 Insolvenzantrag oder Antrag auf Gläubigerschutz stellten. Ferner gaben die Großunternehmen Siemens und Bosch den Ausstieg aus der Solarbranche bekannt.

Aktie
Die Aktie wurde am 12. Juni 2008 im Freiverkehr der Börse Frankfurt notiert. Am 17. November 2011 erfolgte die Notierung im General Standard der Frankfurter Börse.

Großaktionär war bei Insolvenzantrag mit rund 23 Prozent die BF Holding GmbH. Die Aktien befanden sich damals zu rund 72 Prozent in Streubesitz.

Nach der Meldung, dass Vorstand Tom Schröder Aktien in großem Umfang verkauft hatte, kam es zu erheblichen Kursverlusten. Innerhalb einer Woche sank der Aktienkurs am 13. März 2012 um rund 40 Prozent ab. Tiefstkurs war 0,63 Euro. Damit summierte sich der Wertverlust seit dem 5. März auf fast 85 Prozent.

Die Börsennotierung wurde Mitte des Jahres 2015 auf Antrag des Insolvenzverwalters eingestellt.

Einzelnachweise

Produzierendes Unternehmen (Hochsauerlandkreis)
Unternehmen (Solarenergie)
Solarthermiehersteller
Organisation (Brilon)
Ehemals börsennotiertes Unternehmen (Deutschland)
Gegründet 2008

Solarhybrid


Das Fort de Souville (zeitweise Fort Lemoine genannt) war eine französische Befestigung auf der Anhöhe A Souville, etwa sieben Kilometer nordöstlich Verduns. Die Feste lag im inneren Verteidigungsring Verduns und in großer Nähe zum heftigst umkämpften Fleury-devant-Douaumont. Während der Schlacht um Verdun im Ersten Weltkrieg war die Festungsanlage in heftige Kämpfe verwickelt und Ziel erfolgloser deutscher Eroberungsversuche. Durch massiven Artilleriebeschuss wurde ein großer Teil der Anlage vollständig zerstört.

Benennung
Kurzzeitig war es nach Général Louis Lemoine benannt. Per Präsidialdekret vom 21. Januar 1887 setzte der Kriegsminister Georges Boulanger um, dass alle Forts, befestigte Artillerieanlagen und Kasernen des Système Séré de Rivières die Namen von ehemaligen Militärkommandanten zu tragen haben. Am 13. Oktober 1887 wurde das vom Nachfolger Boulangers, Théophile Ferron, rückgängig gemacht und das Fort erhielt seinen jetzigen Namen zugeteilt.

Baugeschichte und Konzeption
Nach dem Deutsch-Französischen Krieg (1870/1871) wurde auf französischer Seite entlang der neuen Grenze unter der Führung Séré de Rivières die Barrière de fer errichtet. Im Zuge dieser Bautätigkeiten wurde der, später als innerer bezeichnete, Festungsring um Verdun erbaut, der zum Festen Platz Verdun gehörte. Im Zuge dieser Befestigungen wurde auch 1876/1877 das Kernwerk des Forts Souville in klassischer Polygonform errichtet. Bis zum Kriegsbeginn 1914 wurden umfangreiche Erweiterungen und Verstärkungen erstellt. Anders als bei anderen Festungsanlagen des Festungsrings wurden die Kampfwertsteigerungen nicht primär im Werk, sondern in der unmittelbaren Umgebung durchgeführt. Die Bautätigkeit riss auch während des Krieges nicht ab. Das Fort weist durch die Umbaumaßnahmen eine fast schon als "aufgelöst" zu bezeichnende Festungstopologie auf. Daher taucht auch oft die Bezeichnung "massif fortifié" (befestigtes Bergmassiv) auf.

Das Fort bzw. seine Reste gliedern sich in 4 Bereiche:

Kernwerk
Das Kernwerk wurde in den Jahren 1876/1877 in Bruchsteinbauweise erbaut. Der Graben und somit das Werk als ganzes wies eine unregelmäßige Siebeneckform auf. Die Face weist nach Nord, Nord-Ost und Ost. Im Inneren des Forts waren die Kasernen, das Pulverlager und Versorgungsräume untergebracht. Die Festung verfügte über mehrere Plattformen für Artillerie. Die bruchsteinernen Räume wurden auf Oberflächenniveau der Anhöhe angelegt und mit einer Deckschicht aus Schotter und Erde bedeckt. Das Pulverlager und die Kaserne verfügte über ein Untergeschoss. Die verschiedenen Funktionsbereiche des Forts waren im Wesentlichen nicht durch gedeckte Verbindungen zugänglich. Entsprechend der damals üblichen Bauweise wurden in den Gräben Kaponnieren gebaut. Es wurden drei einfache Kaponnieren an den Flanken und eine doppelte an der Spitze des Werks eingebaut. Die Kehle wurde durch einen um den Friedenseingang gruppierte, in die Escarpe integrierten Kehlkoffer geschützt. Diese Werke waren über Poternen mit dem Festungsinneren verbunden. Der Friedenseingang liegt in der südwestlichen Ecke des Werkes und wurde durch eine Zugbrücke verschlossen. Ab 1888 wurde das Kernwerk u. a. aufgrund der Brisanzgranatenkrise mehreren Veränderungen unterzogen. Das Drahthindernis auf dem Glacis wurde erweitert und die Decke des Pulverlagers mit Beton und einer zusätzlichen Dämpferschicht aus Schotter verstärkt.

Stollenkaserne
Der Kriegseingang (auch Stollenkaserne genannt) wurde ebenfalls ab 1888 als Erweiterung der Feste erbaut. Der Bau ist auch hier vorwiegend in Bruchstein ausgeführt, die Kaserne ist zusätzlich mit einer Vorsatzmauer aus Ziegeln ausgestattet, um die Drainage der Räume zu ermöglichen. Die Besonderheit der unterirdischen Stollenkaserne ist, dass sie außerhalb des Grabens liegt. Der Zugang von außen erfolgt über den Kriegseingang, der direkt am Souville Weg liegt. Dieser Eingang wird durch ein Torwerk gedeckt, in dem zusätzliche Unterstände und Latrinen untergebracht sind. Das eigentliche Tor war eine Zugbrücke. Die Kaserne verfügte über sechs große Gewölberäume. Dieser Unterkunftsbau war einerseits über einen Hohlgang mit dem Pulverlager verbunden und über einen weiteren Hohlgang mit Treppe mit dem höher gelegenen südlichen Flankenhof.

Tourelle Bussière
Der Tourelle de Buissière (Bussière-Turm) liegt knapp 100 m südwestlich des Friedenseingangs. Dieser Anfang der 1890er errichtete Geschützturm ist im Bereich Verdun ein Unikat. Es handelt sich hierbei um einen Prototyp, der in den Jahren 1887 bis 1888 im Camp de Châlons getestet, dann jedoch zugunsten des Tourelle Galopin nicht eingeführt wurde. Analog zu den häufig anzutreffenden Zwillings-Galopin-Türmen wurde der Turm mit zwei Geschützrohren ausgerüstet, die in einer rücklaufgebremsten Lafette liegen. Der Turm konnte gehoben und versenkt werden. Der Seitenrichtbereich des Turms lag bei 360°. Die Rohre haben ein Kaliber von 155 mm. Der bewegliche Teil des Turmes hat ein Gewicht von annähernd 200 t. Die Hebe-/Senkvorrichtung wurde aufgrund des hohen Gewichts durch eine dampfbetriebene Hydraulikanlage angetrieben. Die Bettung des eigentlichen Geschützturmes ist eine halbunterirdische Betonkonstruktion. Sie besteht aus einem rechteckigen Teil im Eingangsbereich, an dessen Seiten verschiedene Räume für Material und Besatzungen untergebracht sind, und dem Geschützbrunnen. In diesem Teil war unter anderem die Hydraulikanlage für den Hebe-/Versenkmechanismus untergebracht. Unter den Räumen im Eingangsbereich finden sich große Zisternen. Da es sich bei dieser Konstruktion um einen Prototyp handelt, wurden an der Konstruktion v. a. an der Mechanik bis in den Krieg hinein Veränderungen vorgenommen. Es wurden bis 1916 nur ca. 600 Schuss abgegeben, bis der Turm irreparablen Schaden genommen hatte und das Gebäude für andere Zwecke genutzt wurde. Ursprünglich war der Turm nur oberirdisch mit dem Kernwerk verbunden.

Stollensystem

Das Stollensystem, auch als "reseau 17" bezeichnet, wurde nach den Erfahrungen im Fort de Moulainville angelegt. Dort hatte die ständige Beschießung zu erheblichen Schäden geführt, die die Kampffähigkeit des Forts sehr stark einschränkten. In Souville waren die Schäden noch deutlich gravierender, da das Kernwerk nur aus Bruchstein bestand und fast keinen Widerstand gegen Brisanzgranaten besaß. Daher wurde ein verschiedene Teile des Forts verbindendes Stollensystem auf tieferem Niveau als dem des Kriegseingangs errichtet. Dieses verband das Kernwerk mit dem Bussière-Turm und der daneben liegenden Batterie und der Stollenkaserne. Die später hinzugekommenen Casemates Pamart wurden ebenfalls an dieses System angeschlossen. Dabei handelte es sich um standardisierte MG-Bunker für zwei Hotchkiss-MG. Sie wurden 1917 durch den französischen Offizier Pamart entwickelt. Bei Fort Souville wurden drei solcher Kasematten eingebaut, zwei weitere blieben unvollendet.

Schlacht um Verdun 1916

Nach den massiven Angriffen vom 21. Februar, 10. April und 25. Mai 1916 besetzten die Deutschen am rechten Maas-Ufer die Höhen der Berge Poivre und Chambrettes sowie das Fort de Douaumont, einen besonders wichtigen Beobachtungspunkt, der zum wesentlichen Bestandteil der deutschen Versorgungskette wurde. Am 7. Juni unterlagen die letzten Verteidiger des Fort de Vaux deutschen Truppen und die ersten Reihen erreichten die östlichen Hänge des großen Kamms, der von dem Festungswerk von Thiaumont, den Ruinen des Dorfes Fleury und des Fort de Souville eingegrenzt war. Die Spitzen des Infanterieregiments 140 kamen bis auf das Glacis des Forts, mussten dann aber ihren Angriff aufgeben.

Solange dieser Bergkamm im Besitz der Franzosen war, konnten sie auch, wie von General Joseph Joffre angeordnet, das rechte Ufer verteidigen; außerdem war das Fort de Souville ein guter Ausgangspunkt für Gegenangriffe, zum Beispiel zur Zurückeroberung der Forts Vaux und Douaumont.

Das Fort heute

Die innen liegenden Teile

Die außen liegenden Teile

Siehe auch
 Hölle von Verdun
 Souville-Abzeichen

Weblinks

 Informationen auf der Seite des französischen Verteidigungsministeriums (dt.)
 www.verdun-somme-1916.de

Einzelnachweise

Schlacht um Verdun
Souville
Westfront (Erster Weltkrieg)
Zerstört im Ersten Weltkrieg
Monument historique im Département Meuse
Souville
Souville
Souville
Fleury-devant-Douaumont
Denkmalgeschütztes Bauwerk in Frankreich
Erbaut in den 1880er Jahren

Fort de Souville


John George Turnbull, né le  à Newcastle upon Tyne (Royaume-Uni), est un guitariste et chanteur pop et rock anglais, membre des .

Biographie

John Turnbull nait à Newcastle upon Tyne, dans le Northumberland (Angleterre), en 1950.

Il joue dans divers groupes, dont Skip Bifferty, The Chosen Few, Arc, Loving Awareness, Glencoe, Nick Lowe, Dave Stewart and the Spiritual Cowboys, Eurythmics, Talk Talk, Londonbeat, Paul Young, Bob Geldof, World Party, Kaos Band et Ian Dury and the Blockheads.

Il joue et chante également sur un certain nombre de bandes originales de films, dont La Loi du milieu (Get Carter, 1971), avec Michael Caine.

Notes et références

Liens externes

 Theblockheads.com

Guitariste britannique
Chanteur britannique
Naissance en  août 1950
Naissance à Newcastle upon Tyne

Chanteur britannique du XXe siècle
Chanteur anglais de rock
Guitariste anglais de rock
Chanteur britannique du XXIe siècle

John Turnbull (musicien)


Grainfield Township ist der Name folgender Townships in den Vereinigten Staaten:

 Grainfield Township (Kansas)
 Grainfield Township (North Dakota)

Grainfield Township


Baudenkmäler nach Ortsteilen

Eggenthal

|}

Bayersried

|}

Blumenried

|}

Grub

|}

Reichartsried

|}

Romatsried

|}

Völken

|}

Siehe auch
 Liste der Bodendenkmäler in Eggenthal

Anmerkungen

Literatur

Weblinks

 In dieser [ Kartenansicht] sind Baudenkmäler ohne Koordinaten mit einem roten bzw. orangen Marker dargestellt und können in der Karte gesetzt werden. Baudenkmäler ohne Bild sind mit einem blauen bzw. roten Marker gekennzeichnet, Baudenkmäler mit Bild mit einem grünen bzw. orangen Marker.

Eggenthal
!

Liste der Baudenkmäler in Eggenthal


Matematikte, diferansiyel denklem,  bir ya da birden fazla fonksiyonu ve bunların türevlerini ilişkilendiren denklemdir. Fizik, kimya, mühendislik, biyoloji ve ekonomi alanlarında matematiksel modeller genellikle diferansiyel denklemler kullanılarak ifade edilirler. Bu denklemlerde, fonksiyonlar genellikle fiziksel ya da finansal değerlere, fonksiyon türevleriyse değerlerin değişim hızlarına denk gelir.

Çeşitleri
Diferansiyel denklemler temel olarak iki kola ayrılırlar:
 Normal diferansiyel denklemler (veya adi diferansiyel denklemler)
 Kısmi diferansiyel denklemler .

Diferansiyel denklemler bilinmeyenlerin birbirleri ve katsayılarla ilgili konumlarına göre: Doğrusal diferansiyel denklemler, Doğrusal olmayan diferansiyel denklemler olarak da gruplanmaktadır. Doğrusal denklemlerin teorisi gelişmiş olmasına rağmen doğrusal olmayan denklemlerin keyfiyet analizi zordur ve bazen mümkün değildir. Bu durumlarda sayısal analiz teknikleri uygulanır.

Kısmi diferansiyel denklemler, katsayıların durumlarına ve zamana ait türevin mevcudiyetine göre
 Eliptik diferansiyel denklemler
 Parabolik diferansiyel denklemler
 Hiperbolik diferansiyel denklemler şeklinde alt gruplara ayrılırlar.
Son iki tip denklem, zamana ait türevin mevcudiyetinden ötürü evrimsel olarak isimlendirilir.

Modern uygulamaların zorlaması ile ortaya çıkan:
 Stokastik diferansiyel denklemler
 Gecikmeli diferansiyel denklemler
tiplerindeki denklemler yukardakilerden farklı olarak değerlendirilebilirler.

Sabit ortamlarda denklemler verilere göre:
 Başlangıç değer
 Sınır değer
şeklinde sınıflandırılırlar. Sabit olmayan bir ortamda tanımlı denklemlere Serbest sınır değer problemleri veya Hareketli sınır değer problemleri denir.

Birçok denklemden oluşan ilişkilere denklem sistemi adı verilir.

Diferansiyel Denklemlerin Tarihi
Diferansiyel denklemler, Isaac Newton ve Gottfried Leibniz'in Kalkülüs'ü ortaya atması ile başlar. Isaac Newton, 1671 yılında yayınlanan Methodus fluxionum et Serierum Infinitarum isimli kitabının ikinci bölümünde üç tip diferansiyel denklem tanımlamıştır:

Tüm durumlarda , 'in bilinmeyen bir fonksiyonu (ya da ve 'nin) ve  verilmiş bir fonksiyondur.

Isaac Newton bu ve diğer örnekleri kitabında Sonsuz seriler yöntemini kullanarak çözer ve çözümlerin yalnız bir tane olup olmadığını sorgular.

Jakob Bernouilli 1695 yılında Bernoulli diferansiyel denklemi'ni ortaya attı ve bu denklem şu formda bir Adi diferansiyel denklemdir:

Sonraki yıllarda Gottfried Leibniz bu denklemin çözümünü, denklemi basitleştirerek bulmuştur.

Isı gövdenin içinde üretilir ve sınırda soğutularak sabit durumlu bir sıcaklık dağılımı sağlanır.

Uygulamalar
Diferansiyel denklemlerin etüdü, soyut ve uygulamalı matematik, fizik ve mühendislikte geniş bir alandır. Bu bilim dallarınının tümü, çeşitli türlerdeki diferansiyel denklemlerin özellikleri ile ilgilidir.

Soyut matematik, çözümlerin varlığına ve benzersizliğine odaklanırken, uygulamalı matematik, çözümlere yaklaşım yöntemlerinin kesin gerekçesini vurgular.

Diferansiyel denklemler, göksel hareketten köprü tasarımına ve nöronlar arasındaki etkileşimlere kadar neredeyse her fiziksel, teknik veya biyolojik sürecin modellenmesinde önemli bir rol oynar.

Gerçek hayat problemlerini çözmek için kullanılanlar gibi diferansiyel denklemler, mutlaka doğrudan çözülebilir olmayabilir, yani kapalı biçimli çözümleri yoktur. Bunun yerine, çözümler sayısal yöntemler kullanılarak yaklaşık olarak bulunabilir.

Fizik ve kimya ile ilgili birçok temel yasa diferansiyel denklemlerle formülleştirilebilir. Biyoloji ve ekonomi'de karmaşık sistemlerin davranışını model için diferansiyel denklemler kullanılır.

Diferansiyel denklemlerin matematiksel teorisi, ilk olarak denklemlerin ortaya çıktığı ve sonuçların uygulama bulduğu bilimlerle birlikte gelişti. Ancak, bazen oldukça farklı bilimsel alanlardan kaynaklanan çeşitli problemler, aynı diferansiyel denklemlere yol açabilir. Bu olduğunda, denklemlerin arkasındaki matematiksel teori, çeşitli doğa olaylarının arkasındaki birleştirici bir ilke olarak görülebilir. Örneğin atmosferdeki ışık ve sesin ve bir havuz yüzeyinde dalgaların yayılmasını düşünün. Hepsi aynı ikinci dereceden kısmi diferansiyel denklem olan dalga denklemi ile tanımlanabilir, bu ise ışık ve sesin dalga şekillerini sudaki bilinen dalgalar gibi düşünmemizi sağlar. Teorisi Joseph Fourier tarafından geliştirilen ısı iletimi, başka bir ikinci dereceden kısmi diferansiyel denklem olan ısı denklemi ile ifade edilir. Görünüşe göre farklı görünen birçok difüzyon işleminin aynı denklemle tanımlandığı ortaya çıkmıştır örn. finanstaki Black–Scholes denklemi, ısı denklemi ile ilişkilidir.

Doğada ve teknolojide çok sayıda doğa olayı, diferansiyel denklemler ve bunlara dayalı matematiksel modeller ile tanımlanabilir. Bazı tipik örnekler şunlardır:

 Birçok fiziksel teori, diferansiyel denklemlere dayanır: Newton mekaniği'nde hareket denklemleri veya salınımlar, yük bileşenlerinin davranışı, elektrodinamik, Maxwell denklemleri, kuantum mekaniği Schrödinger denklemi ile ifade edilir.
 Astronomi'de gök cisimlerinin yörüngeleri ve güneşin içindeki türbülans,
 Biyoloji'de büyüme, akışkanlar veya kaslar veya Evrim teorisindeki süreçler.
 Kimya'da reaksiyonların kinetiği,
 Elektrik mühendisliği'nde elektrik devreleri'nin enerji depolama elemanlarıyla davranışı,
 Diferansiyel geometri'de yüzeylerin davranışı,
 Akışkanlar mekaniği'nde bu akışların davranışı,
 Ekonomi'de ekonomik büyüme süreçlerinin analizi.
 Bilişim'de, resim-restorasyonu (resimlerden yazı veya logoların hesaplanması)

Diferansiyel denklemler alanı matematiğe belirleyici bir ivme kazandırdı. Güncel matematik araştırmalarının birçok bölümü farklı türdeki diferansiyel denklemlerin varlığı, tekliği ve kararlılık teorisi üzerinedir.

Yazılım
Maple: dsolve

Xcas: desolve(y'=k*y,y)

Dış bağlantılar

 MIT Professor Arthur Mattuck's Differential Equations Course Homepage : MIT Course Website Kursu ve Türkçe tercümesi .

Kaynakça

Diferansiyel denklem


مؤسسة اليابان  هي منظمة إدارية مستقلة، أسستها الحكومة اليابانية عام 1972 للقيام ببرامج التبادل الثقافي الدولي ولتعميق التفاهم بين اليابان والأمم الأخرى. وللمؤسسة أنشطة عدة تندرج تحت ثلاثة مجالات رئيسة هي:
 الفنون والتبادل الثقافي
 تعليم اللغة اليابانية في الخارج
 الدراسات اليابانية في الخارج والتبادل الأكاديمي
 دعم تجميع المعلومات عن التعاون والتبادل الثقافي الدولي ووضع معايير للتبادل الثقافي الدولي.
تُمَوَل المؤسسة عن طريق منح من مصادر حكومية يابانية، وكذلك دعم سنوي من الحكومة، بالإضافة إلى تبرعات مقدمة من القطاع الخاص.

مؤسسة اليابان في أنحاء العالم

يقع المكتب الرئيسي لمؤسسة اليابان في شينجوكو، طوكيو ولها مكتب فرعي في كيوتو. بالإضافة إلى ذلك يتبع للمؤسسة معاهد لتعليم اللغة اليابانية في سايتاما، تاجيري، أوساكا. بالإضافة إلى ذلك تملك المؤسسة 20 فرعاً في 19 دولة حول العالم. بعض تلك المراكز تمثل صروحا ثقافية كبرى، منها «بيت الثقافة الياباني في باريس» والذي يحظى بشهرة واسعة.
  (سيدني)
  (ساو باولو)
  (تورنتو)
  (بكين)
  (باريس)
  (القاهرة)
  (كولون)
 (بودابست)
  (نيو دلهي)
  (جاكارتا)
  (روما)
  (كوالا لمبور)
  (مكسيكو سيتي)
  (مانيلا)
  (سيؤل)
  (بانكوك)
  (لندن)
  (لوس أنجلوس، نيويورك)
  (هانوي)

في مصر

يعد مكتب مؤسسة اليابان بالقاهرة, والذي تم افتتاحه عام 1995, هو الفرع الوحيد للمؤسسة في الشرق الأوسط, حيث يتولى تنظيم الأحداث الثقافية في مصر, إلى جانب الأنشطة الأخرى التي يتم تقديمها بصورة دورية، بالإضافة إلى تنظيم برامج متنوعة للتبادل الثقافي والأكاديمي. كما يمتد نشاط مكتب المؤسسة بالقاهرة ليشمل تقديم بعض الخدمات المعلوماتية لدول أخرى في منطقة الشرق الأوسط.

مراجع

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي لمؤسسة اليابان.
 مؤسسة اليابان مكتب القاهرة.

تأسيسات سنة 1972 في اليابان
تعليم اللغة اليابانية
ثقافة يابانية
دراسات يابانية
منظمات أسست في 1972

مؤسسة اليابان


The 1897 Quebec general election was held on May 11, 1897, to elect members of the Legislative Assembly of the Province of Quebec, Canada. The Quebec Liberal Party, led by Félix-Gabriel Marchand, defeated the incumbent Quebec Conservative Party, led by Edmund James Flynn.

This marked the start of over 39 consecutive years in power for the Liberals. The Conservative Party never held power again in Quebec, and ceased to exist in 1936 when it merged with the Action libérale nationale to form the Union Nationale, which formed a government later that year.

Marchand died in office in 1900, and was succeeded by Simon-Napoléon Parent as Liberal leader and premier.

Additional Assembly seat
An Act passed in 1895 provided for the Îles-de-la-Madeleine to be separated from Gaspé for the subsequent election, and thus elect their own MLA.

Results

See also
 List of Quebec premiers
 Politics of Quebec
 Timeline of Quebec history
 List of Quebec political parties
 9th Legislative Assembly of Quebec

References

Quebec general election
Elections in Quebec
General election
Quebec general election

1897 Quebec general election


Rogatička zavrzlama je staro narodno kolo. Rijetko je i gotovo zaboravljeno. Plešu ga muslimani. Dolazi iz gradića Rogatice. Izvodi ga nekoliko KUD-ova iz Sarajeva i neki iseljenički KUD-ovi širom svijeta.

Može ga se plesati na više melodija. Mjesto izvođenja su sijela, teferiči, u otvorenom i zatvorenom kolu kao i u lesama. Glazbena pratnja su žičana glazbala i u novije vrijeme i harmonika. Kolo se može vidjeti u filmu iz 1978. redateljaa Bakira Tanovića kao glazbna tema u starom bosanskohercegovačkom filmu Ljubav i bijes.

Kolo je teško za ples. Plesač odskakuje udesno na lijevoj nozi i kreće se unatrag, i opet dok se kreće ulijevo, na desnoj nozi odskakuje i opet ide unatrag. Prijelazi koji se odvajaju od glavne glazbene teme kola uobličeni su u uobičajene bosanske trokorake i okrete. Po starom običaju muslimana, djevojke i mladići se drže za ruke marmicom (jaglukom) dok plešu.

Izvori

Vanjske poveznice
YouTube

Bosanskohercegovačka kultura
Ples

Rogatička zavrzlama


John Maloney est un nom pouvant désigner

 (1856-1908), joueur américain de baseball
 (1896-1978), architecte amnéricain
 (mort en 1918), homme politique américain en Alaska
John William Maloney (1883-1954), homme politique canadien du Nouveau-Brunswick
 (1918-2001), homme politique canadien de l'Île-du-Prince-Édouard
 (1932-2004), boxeur olympique britannique
John David Maloney (né en 1945), homme politique canadien en Ontario

Voir aussi
 (né en 1985), joueur anglais de football

Maloney, John

John Maloney


Puy du Fou er en historisk forlystelsespark i Les Epesses (mellem Cholet og La Roche-sur-Yon) i hjertet af Vendée i Vestfrankrig: parken har mere end 2 millioner besøgende hvert år, hvilket gør den til den næstmest populære forlystelsespark efter Disneyland Paris.

Historie
Puy du Fou blev grundlagt i 1977, da Philippe de Villiers, der på dette tidspunkt var en 27-årig studerende, besluttede at lave et nyt show kaldet "Cinéscénie".

Den 13. juni 1977 opdagede han ruinerne af en gamle renæssanceborg i landsbyen Les Epesses nær Cholet, og skrev en historie om en lokal familie kaldet Maupillier (der var navnet på en virkelig soldat fra Vendée i konflikten mellem Vendée og den franske republik under revolutionskrigene), der gik fra 1300-tallet til anden verdenskrig.

de Villiers oprettede en forening med 500 medlemmer kaldet "l'Association du Puy du Fou", der i dag har over 3.000 medlemmer og ledes af hans søn Nicolas de Villiers.

Den første opførsel af Cinéscénie i juni 1978 havde tiltrak ikke et større publikum, men dette ændrede sig efter første sæson, og showet voksede til at blive en stor attraktion. Parken har siden udviklet "Académies Junior", der årligt arrangerer store shows som fx Paris Paname i parkens "Halle Renaissance" i 2008.

Grand Park ved Puy du Fou åbnede nær Cinéscénie i 1989, og det er i dag en af de mest populære forlystelsesparker i Frankrig, kun overgået af Disneyland Paris i antallet af besøgende.

I 2011 blev holdpræsentationerne inden årets Tour de France afholdt i Grand Parc ved Puy du Fou, og åbningsetapen foregik i Vendée.

Cinéscénie
Hovedshowet består om aftenen på en enorm udendørs scene der ligger bag borgruinen. Den fortæller de seneste 700 års historie i området. Cinéscénie har den største scene i verden, der benytter 1.200 skuespillere, hundredvis af heste og 800 stykker fyrværkeri ved hver forestilling. Alle replikker er på fransk, men der findes headsets med oversættelser til fem sprog. Alle skuespillere og statister kommer fra lokalområdet og arbejder som frivillige. Showet bliver gennemført på udvalgte dage i højsæsonen, og billetterne købes separat fra resten af parken.

Referencer

Eksterne henvisninger

Etableret i 1978
Forlystelsesparker i Frankrig
Middelalderen i populærkultur

Puy de Fou


{{ficha de persona
|imagen= Gofraid mac Sitriuc (d. 1070).jpg
|tamaño=200px
|descripción = Detalle del texto del folio 32v de la Crónicas de Mann: Godredus filius Sytric rex Manniæ.<ref>[http://www.archive.org/details/chronicaregvmma00gossgoog Munch, Peter Andreas (1874) Chronica regvm Manniæ et Insvlarvm: the chronicle of Man and the Sudreys; Vol. 1 p. 50.]</ref>
|nacionalidad =
}}No confundir con Gofraid mac Sitriuc, monarca del reino de DublínGodred Sigtryggsson (m. 1070) fue un caudillo hiberno-nórdico, rey vikingo de Mann (Godred II) por lo menos desde 1066 hasta su muerte en el año 1070.

Godred Sigtryggsson, solo aparece en las crónicas de Mann que indica que era rey de Mann y que recibió con honores a Godred Crovan uno de los sobrevivientes de la batalla de Stamford Bridge en 1066.

El mismo documento indica que «Godredus filius Sytric rex Manniæ», murió el año de la unión del rey Malcolm III de Escocia y Margarita de Escocia en 1070 y fue sucedido por su hijo Fingal Godredson. Esta información es contradictoria con la Crónica de Irlanda'' que indica que Mann era, desde la expulsión de Margadant Ragnaldson por Murchad mac Diarmata, una dependencia del reino de Dublín controlada por los reyes de Leinster.

Para resolver esta contradicción se presenta a Sigtryggsson Godred como un rey subyugado a los irlandeses o un pretendiente escandinavo opuesto a la hegemonía de Leinster. Otros historiadores, como Jean Renaud, opinan que a pesar del  diferente patronímico, Godred mac Sitriuc puede ser identificado con Gofraid mac Amlaib mac Ragnaill, rey de Dublín.

Referencias

Bibliografía

Reyes vikingos de la Isla de Man del siglo XI

Godred Sigtryggsson


Biserica romano-catolică din Eremitu este un monument istoric aflat pe teritoriul satului Eremitu, comuna Eremitu. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 116607.04.

Localitatea
Eremitu, mai demult Remetea Secuiască, (în , în trad. "Remetea Nirajului") este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Mureș, Transilvania, România. Prima atestare documentară este din anul 1567, sub numele de Remete.

Biserica
Biserica romano-catolică a fost construită între 1808 și 1812, cu sprijinul lui Ferenc Nyulas, important medic și chimist maghiar, ofițer medical principal al Transilvaniei în ultimii ani de viață, originar din localitate. Este renumită pentru crucifixul din secolul al XV-lea, de lângă altarul principal, unul dintre cele mai cunoscute din Transilvania. Întrucât nu există niciun semn al originii sale pe statuie, multă vreme a fost un mister în ceea ce privește vârsta ei și cine a creat-o. Istoricul de artă Lajos Kelemen a sugerat că acest crucifix este renascentist și că a fost opera sculptorului german Veit Stoss, sau creat în atelierul său. Veit Stoss a fost un important sculptor german a cărui carieră a acoperit tranziția de la Goticul târziu la Renaștere. Crucifixul a fost aruncat de reformatori din biserica-cetate din Târgu Mureș, recuperat și adus cu căruța până la Eremitu. De când a fost salvat formează altarul principal al bisericii. Cele două altare secundare sunt împodobite cu tablouri de mari dimensiuni. Orga a fost construită în 1911 la atelierele Angszter și fii din Pécs. În turnul bisericii sunt patru clopote.

Biserica din Eremitu are hramul Înălțarea Domnului. În fața biserici este un stâlp ridicat în 1898 în memoria preotului Salamon Endre, cel care a fost inițiatorul posibilității de a înlocui impozitul datorat bisericii cu un obelisc sau o cruce ridicată la margine de drum.

Note

Vezi și
 Eremitu, Mureș

Legături externe
 Fișă de monument
 Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Mureș
Biserici romano-catolice din România
Biserici din județul Mureș
Biserici din secolul al XIX-lea din România
Biserici cu hramul Înălțarea Domnului

Biserica romano-catolică din Eremitu


Muhamed Hadžijahić (Sarajevo, 6. veljače 1918. – Sarajevo, 21. lipnja 1986.), bosankohercegovački povjesničar, propagandist NDH, doktor prava čija je interesna sfera bila politička povijest.

Životopis
Rođen u Sarajevu. U Sarajevu je završio osnovnu školu i klasičnu gimnaziju. Piše od rane mladosti. Već sa 16 godina objavio je svoj prvi rad. Rad u Novom beharu je o narodnim pjesmama o Aliji Đerzelezu. Pravni fakultet u završio 1942. u Zagrebu. Kao student počeo se baviti s pravnom povijesti. Poslije studija radio je u Sarajevu, Zagrebu, Raši kod Labina, Mostaru, Brčkom, Gradačcu, Vogošći i na kraju u Sarajevu.

Posebno je bio aktivan u pisanju u svim područjima u vrijeme NDH. Radio kao cenzor u Glavnom ravnateljstvu za promičbu. Od 1941. ilegalni suradnik NOP-a u Sarajevu. Od jeseni 1942. i u kontaktu sa zagrebačkim vodstvom ilegalnoga komunističkog pokreta. Ratnih godina pisao za hrvatske listove, enciklopedije i kalendare: Hrvatska enciklopedija, kalendaru Nova uzdanica, El Hidaje, zagrebačkom Hrvatskom narodu, zagrebačkom Hrvatskom dnevniku, Hrvatsko kolo, sarajevskom Osvitu, Spremnosti, muslimanskom godišnjaku Hrvat, poslije rata u Enciklopediji Jugoslavije, raznim muslimanskim časopisima, ali i katoličkim (Dobri Pastir, Croatica Christiana Periodica). Ipak, do 1949. radio u uredu za informacije Predsjedništva Vlade NRH, zatim godinu dana je bio pravnik u Generalnoj direkciji ugljena u Zagrebu, pa sezonu pravni referent u istarskim ugljenokopima u Raši. Od 1951. je u BiH u kotarskom sudu i Državnom sekretarijatu za pravosudnu upravu NRBiH u Sarajevu, nakon čega je radio kao sudac u više bh. gradova. Od 1964. pravnik na sveučilinim ustanovama i institutima u Sarajevu. Od 1967. je u privredi u poduzeću »Tito« u Vogošći, no nakon godine dana je u Gradskom zavodu za zaštitu i uređenje spomenika kulture u Sarajevu. Zatim je sve do mirovine u Akademiji znanosti BiH gdje je obnašao dužnosti. Predsjedavao vijećem Gazi Husrev-begove biblioteke u Sarajevu 1971. godine.
Napisao više stotina članaka, rasprava i studija. Pisao o muslimanskim rezolucijama 1941. (banjolučkih, mostarskih, prijedorskih, tuzlanskih, bijeljinskih te o indicijama da su rezolucije donesene i u Bosanskoj Dubici, Visokom i još nekim mjestima).
Bavio se adžamijskom književnošću, bh. poviješću osobito 9. i 10. st. i 18. i 19. st., položajem gradova u Osmanskom Carstvu, Crkvom bosanskom i širenjem islama u Bosni, hamzevijskim pokretom i dr.

Izabrana djela
 Narodne pjesme o Đerzelez Aliji. Priredio: Muhamed Hadžijahić. Sarajevo: Štamparija Omer Šehić, 1934.
 Gradja za povijest narodne poezije muslimana iz Bosne u XVI, XVII. i XVIII. stoljeću, 1935.
 Hrvatska muslimanska književnost prije 1878. godine., 1938.
 Posebnost Bosne i Hercegovine i stradanja Muslimana. Rukopis dostavljen savezničkim snagama 1944.
 Prvi pokušaji štampanja radova bosanskih muslimana, 1963. (Osman Sokolović i Muhamed Hadžijahić)
 Pravni položaj Sarajeva u Otomanskom carstvu do 1850 godine, 1964. (doktorska disertacija na Pravnom fakultetu u Zagrebu)
 Die Kaempfe der Ajane in Mostar bis zum Jahre 1833., 1969.
 Pitanje vjerodostojnosti Sabora na Duvanjskom polju, 1970.
 Italija i bosanski muslimani u proljeće 1920., 1972.
 Prilog Skarićevoj hipotezi o porijeklu stećaka, 1971.
 Neki tipovi povlaštenih gradova u turskom feudalizmu, 1974.
 O progonu Hamzevija u Bosni 1573. godine, 1974. (Adem Handžić i Muhamed Hadžijahić)
 Od tradicije do identiteta : (geneza nacionalnog pitanja bosanskih Muslimana), 1974.
 Porijeklo bosanskih Muslimana, objavljeno 1990.

Izvori

Životopisi, Sarajevo
Bosanskohercegovački povjesničari

Muhamed Hadžijahić


Wilhelm Hermann Heinrich von Thümen (né le  à Heilsberg et mort le  à Mayence) est un lieutenant général prussien, commandant de la ville de Berlin et commissaire fédéral dans la première guerre de Schleswig.

Biographie

Origine
Wilhelm est issu de l'ancienne famille noble Thümen du Brandebourg. Il est le fils du Generalleutnant prussien August von Thümen (1757-1826), chevalier de l'ordre Pour le Mérite, et de son épouse Karoline, née Fischer (1762-1856). Le roi Frédéric-Guillaume  est son parrain.

Carrière militaire
Thümen est d'abord éduqué par ses parents à Memel et à partir de 1805, il a fréquenté le lycée berlinois du monastère franciscain. Le  janvier 1806, il est engagé comme caporal privé dans le  d'infanterie "von Kunheim" de l'armée prussienne. Après la défaite de la Prusse et la dissolution du régiment la même année, Thümen se retire du service militaire, continue à étudier à l'école et, à partir de 1811, à l'université de Breslau. Thümen est engagé le 19 février 1813 en tant que fusilier dans le  à pied de la Garde et est promu sous-lieutenant à la mi-mai 1813. Il participe aux batailles de Lützen, Dresde et Leipzig et reçoit la croix de fer de  classe pour son travail dans la bataille de Bautzen. En 1814, il tombe malade en France et ne peut donc continuer à participer à la campagne.

Le 25 février 1818, Thümen est promu premier lieutenant et, en raison de ses excellentes connaissances en français, il est commandé en Russie la même année. Accompagné de deux cornistes, il passe quatre mois à Saint-Pétersbourg afin d'introduire les signaux de cor prussiens auprès de l'armée russe. En 1820, il accompagne Charlotte, fille du roi et épouse du tsar Nicolas , à Bad Ems. À son retour, il est promu capitaine le  septembre 1821 et devient en même temps adjudant d'aile auprès du roi Frédéric-Guillaume III. En 1822, il accompagne le roi en Italie pour le congrès de Vérone. En 1826, il accompagne le prince Charles aux célébrations du couronnement à Saint-Pétersbourg. Le 25 septembre 1826, il est décoré de l'Ordre de Sainte-Anne de  classe avec brillants. Le 25 février 1828, il devient major et le 30 mars 1829, il est nommé commandant de la compagnie des sous-officiers. À la mi-janvier 1830, Thümen reçoit l', est de nouveau envoyé en Russie et, en 1834, assiste à l'inauguration du monument à Alexandre .

À son retour, il est nommé le 30 octobre 1834 commandant du commandement de la réserve de la gendarmerie de la Garde (plus tard: Gendarmerie du Corps). Le 30 septembre 1835, il reçoit l'Ordre de Saint-Vladimir de  classe et le 9 février 1838 également la croix de service. Fin mars 1840, Thümen a atteint le grade de colonel et, tout en conservant son poste d'adjudant d'aile, il est commandé le 22 avril 1840 pour servir dans le  à pied de la Garde. Du 7 septembre 1840 au 14 décembre 1841, il commande le  de grenadiers de la Garde. Le 30 mars 1844 Thümen devient commandant du  de grenadiers. Le 22 mars 1845, ce commandement fut suivi d'une affectation en tant que commandant de la  d'infanterie à Posen. Lors des émeutes du 3 mars 1846, il met en fuite les insurgés le 3 mars 1846 et s'empare de nombreuses armes. Le 31 mars 1846, il est promu au rang de major général.

Le 9 mars 1848, il est nommé commandant de la  d'infanterie à Francfort-sur-l'Oder et, en mai 1848, à l'occasion de l'insurrection de Grande-Pologne, il est mis à la disposition du lieutenant-général von Colomb. Celui-ci l'envoie avec un détachement à Gostyń. Lors de la révolution de mars 1848, Thümen succède au général d'infanterie Wilhelm von Ditfurth en tant que commandant de la ville de Berlin. Il participe à l'attaque de la barricade de la Leipziger Straße. Le 20 mars 1850, il est nommé commandant de la  d'infanterie et est en même temps jusqu'en 19 novembre 1850 également commandant de la forteresse de Glogau. Du 2 février 1851 au  mars 1852, il est commissaire fédéral prussien et commande à ce titre, avec son collègue autrichien, le général de division, le comte Alexander von Mensdorff-Pouilly (1813-1871), il commande en 1850 les troupes d'intervention prussiennes-autrichiennes de la Confédération dans la première guerre de Schleswig.

Du 4 novembre 1851 au 9 février 1852, Thümen commande la  d'infanterie puis au même titre à la  d'infanterie à Brandebourg-sur-la-Havel. À ce poste, il reçoit en décembre 1852 l'Ordre de Sainte-Anne de  classe avec diamants, fin février 1852 la Grand-Croix de l'Ordre de Dannebrog et en janvier 1854 à l'occasion de la fête de l'Ordre l'ordre de l'Aigle rouge de  classe avec feuilles de chêne. Le 14 septembre 1854, il est nommé vice-gouverneur de Mayence, jusqu'à ce que Thümen soit mis à disposition avec pension le 26 mars 1856.

Thümen est seigneur des deux domaines de son père, Caputh et Neu-Langerwisch, tous deux situés dans l'actuel arrondissement de Potsdam-Mittelmark. Il est également chevalier de l'ordre de Saint-Jean.

Il est mort le 3 avril 1856 à Mayence et est enterré le 12 avril 1856 dans le cimetière de l'. Après avoir été laissée à l'abandon ou dévastée au cours des décennies précédentes, sa tombe, ainsi que celles de son père et de son épouse, ont pu être réhabilitées en 2002 à l'initiative de deux petites-filles.

Famille
Thümen se marie le 13 avril 1822 à Berlin avec Philippine  (1801-1872), fille du comptable secret prussien Johann Gottlieb von Zschock et de Pauline Gürpen. De ce mariage naît quatre enfants :

 Pauline Hermine Luise Marie (née en 1823) mariée en 1853 avec Ernst von Willich (mort en 1892), seigneur de Gorzyn et Neu-Görtzig
 Marie (1824–1899) mariée en 1865 avec Albert von Sellin (mort en 1870), major prussien, tué près de Vionville
 Heinrich Hermann (1826–1883), colonel impérial russe marié avec Adeladide Paulowna von Rabalow
 Hans August (1829–1908), seigneur et héritier des deux domaines paternels, marié en 1897 avec Anna Eckert (née en 1856), veuve Depener

Bibliographie
 Genealogisches Handbuch des Adels. Adelige Häuser A. Band XIII, S. 484, Band 60 der Gesamtreihe, C. A. Starke Verlag, Limburg (Lahn) 1975.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 6, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1938], DNB 367632810, S. 172–174, Nr. 1798.
 Gothaisches genealogisches Taschenbuch der adeligen Häuser 1902. S. 823f.

Références

Liens externes

Generalleutnant prussien
Personnalité prussienne des guerres napoléoniennes
Personnalité de la première guerre de Schleswig
Grand-croix de l'ordre de Dannebrog
Chevalier de Justice de l'ordre de Saint-Jean (Bailliage de Brandebourg)
Récipiendaire de l'ordre de Sainte-Anne
Récipiendaire de l'ordre de l'Aigle rouge de 1re classe
Récipiendaire de 2e classe de la croix de fer
Ordre de Saint-Vladimir
Naissance en juillet 1792
Naissance dans la voïvodie de Varmie-Mazurie
Naissance dans la province de Prusse-Orientale
Décès en avril 1856
Décès à Mayence
Décès dans le grand-duché de Hesse
Décès à 63 ans

Wilhelm von Thümen


නීතිය - ගිවිසුම් කර සිද්ධාන්තය
ගිවිසුම්කර සිද්ධාන්තය ගිවිසුම් නීතියේ ප්‍රධානතම නිතිමය සිද්ධාන්තය වන අතර එමඟින් ගිවිසුම් නීතියේ නියමයන් හා සංකල්පිත සැකයක් පිළිබඳව සාකච්ඡා කරයි.මෙහිදී නැගෙන වැදගත්ම ප්‍රශ්නය වන්නේ ගිවිසුම බලාත්මක කළ යුත්තේ ඇයි ද යන්නයි. මෙම ප්‍රශ්නයට  වඩාත් පිලිගත හැකි පිළිතුරැ ලෙස දිය හැක්කේ, ඉන් ලැබෙන ආර්ථික වාසි හා පොරොන්දු බලාත්මක කිරිම සැලකිය හැක.
මෙම සෛද්ධාන්තික විවාදයේ තවත් පැතිකඩක් වන්නේ ගිවිසුමක් බැඳීම්  නීතිය හා පවතින පුලුල් සබඳතාවයි. බැඳීමක් සාම්ප්‍රදායිකව ගිවිසුම් දෙකකට බෙදා වෙන්කර ඇති අතර එකක් ස්වේච්ඡාවෙන් ම වගකිම බාරගන්නා අතර එය එක් පුද්ගලයෙකු‍ට  හෝ කීප දෙනකුට සීමා වේ. සිවිල් වැරදි බැඳීම් (fort) නීතිය මඟින් පනවනු ලැබු අයිතිවාසිකම් වැරදිසහගත ලෙස කඩකිරීම් වලින් ආරක්ෂා කිරීම පදනම් කර ගනිමින් වන අතර එහිදී බහුතරයකට වගකිව යුතු වේ.

මෑතකදී ප්‍රතිෂ්ටාපන බැඳීම් ලෙස තුන්වන ආකාරයක බැඳීම් ආකාරයක් හඳුනා ගන්නා ලැබූ අතර එය අසාධාරණ ධනාරෝපනය මත පදනම් වේ. (වග උත්තරකරැ පැමිණිලි කරැගේ වියදමින්) සාමාන්‍යයෙන් ගිවිසුමක වගකීම වන්නේ ගිවිසුම මඟින්  බලාපොරොත්තු  වන කාර්යයන් හොඳින් ඉෂ්ට කිරීමට නොහැකිවීම ය. නමුත් සිවිල් වැරදිවල ක්‍රියාව  (පැහැර හැරිම නොව) මඟින් තත්ත්වය නරක අතට හැරීම සහ අසාධාරණ ලෙස පැමැණිලිකරැගේ මුල්‍යමය ලාභය ගැනීම හෝ ලබා නොදී සිටිම වන අතර ඒ සඳහා වගකීම වන්නේ ඒවා ප්‍රතිස්ථාපනයයි.

එක්ත් ජනපද නීතියට අනුව ගිවිසුමක් යනු පාර්ශවයන්ගේ එකඟත්වයේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ඇතිවූ පූර්ණ නීතිමය බැඳීමයි. නමුත් පොරොන්දුවක් ඉටු කිරීම තුලින්  නෛතික යුතු කමක් ඇති කිරීම සඳහා අනිවාර්යයෙන්ම කල යුත්තේ කුමන ආකාරයේ ක්‍රියාවන් දැයි දක්වා නොමහැත. අයිතිවාසිකම් පැවත්ම, වරප්‍රසාද හා පොරොන්දුවකින් පැවරැ බලය නීතිය විසින් හඳුනා ගන්නා අවස්ථා පොදු නීතියේ විස්තර කර ඇත.

නීතිය

නීතිය - ගිවිසුම් කර සිද්ධාන්තය


Le , une série de tirs de roquettes par les forces armées russes tue 9 civils et en blesse 37 autres au cours de la bataille de Kharkiv, une partie de l'Invasion russe de l'Ukraine. L'armée russe utilise des armes à sous-munitions lors de l'attaque. En raison de la nature aveugle de ces armes utilisées dans des zones densément peuplées, Human Rights Watch décrit ces frappes comme un possible crime de guerre.

Attaque
Le , pendant la bataille de Kharkiv, vers , l'armée russe tire des roquettes Grad sur trois zones résidentielles différentes à Kharkiv. Neuf civils meurent. Quatre personnes sont tuées alors qu'elles quittaient un abri pour aller chercher de l'eau et faire des courses entre les couvre-feux ; une famille de deux parents et trois enfants sont brûlés vifs dans leur voiture. Les lieux touchés sont des immeubles résidentiels et une aire de jeux, dispersés entre Industrialnyi et Shevchenkivskyi District. Des explosions dans la ville sont enregistrées jusqu'à .

Investigations
Human Rights Watch enquête sur l'attaque et conclut que les forces russes ont en fait utilisé des Smerch, roquettes à sous-munitions, qui dispersent des dizaines de sous-munitions ou de bombes dans les airs. Un traité international interdit les armes à sous-munitions en raison de leurs dégâts considérables et de leur danger pour les civils. Comme il n'y a aucune cible militaire à moins de 400 mètres de ces frappes, et en raison de la nature aveugle de ces armes utilisées dans des zones densément peuplées, Human Rights Watch suppose qu'il pourrait s'agir d'un crime de guerre russe.

Références

Kharkiv
2022 en Ukraine
Février 2022
Kharkiv

Bombardement de Kharkiv en février 2022


Rausdorf (Holstein), Almanya'nın kuzeyinde Schleswig-Holstein eyaleti Stormarn iline bağlı bölge. 4,87 km² yüzölçümüne sahiptir. Nüfusu 31 Aralık 2003 itibarıyla 232 olarak tespit edilmiştir. Nüfus yoğunluğu ise 48 seviyesindedir. Belediye başkanlığı Otto Kertelheim tarafından yürütülmektedir.

Dış bağlantılar
 Resmi site

Stormarn iline bağlı yerleşim birimleri

Rausdorf, Holstein


Die 24. FIL Naturbahnrodel-Europameisterschaft fand vom 17. bis 19. Februar 2012 in Nowouralsk in Russland statt. Die Europameisterschaft begann mit dem Mannschaftswettbewerb und der Eröffnungsfeier am Freitag, den 17. Februar. Am Samstag wurden beide Wertungsläufe der Doppelsitzer sowie die ersten Wertungsläufe in den Einsitzern der Damen und Herren ausgetragen. Am Sonntag, den 19. Februar, wurde die Europameisterschaft mit den zweiten und dritten Wertungsläufen der Einsitzer und der Abschlussfeier beendet. Unmittelbar vor der Europameisterschaft fand ein Weltcuprennen in Nowouralsk statt.

An den Wertungsläufen nahmen insgesamt 60 Rodler und Rodlerinnen aus 10 Ländern (Deutschland, Italien, Österreich, Polen, Russland, Schweiz, Slowenien, Türkei, Ukraine und Vereinigtes Königreich) teil. Drei der vier zu vergebenden Titel gingen an das Gastgeberland Russland: Jekaterina Lawrentjewa gewann im Einsitzer der Damen, Pawel Porschnew und Iwan Lasarew siegten im Doppelsitzer und das Team Russland I, dem neben Lawrentjewa, Porschnew und Lasarew noch Juri Talych angehörte, gewann den Mannschaftswettbewerb. Im Einsitzer der Herren ging der Titel an Patrick Pigneter aus Italien.

Technische Daten der Naturrodelbahn

Einsitzer Herren

Datum: 18. Februar (1. Wertungslauf) und 19. Februar 2012 (2. und 3. Wertungslauf)

Mit Laufbestzeiten in allen drei Wertungsdurchgängen sicherte sich der Italiener Patrick Pigneter seinen zweiten Europameistertitel im Einsitzer nach 2010. Der Österreicher Michael Scheikl, nach dem ersten Wertungslauf noch knapp hinter Hannes Clara gelegen, fuhr im zweiten und dritten Durchgang die zweitschnellste Zeit und gewann mit Silber seine erste Medaille bei einem Großereignis. Der zweitplatzierte nach dem ersten Lauf, Hannes Clara aus Italien, belegte im zweiten und dritten Durchgang und somit auch in der Endwertung den dritten Rang. Für ihn war es die erste Medaille in der Allgemeinen Klasse, bei Juniorenmeisterschaften hatte er bereits fünf Medaillen gewonnen. Gemeldet und gestartet waren 32 Teilnehmer, wovon 31 in die Wertung kamen.

Einsitzer Damen

Datum: 18. Februar (1. Wertungslauf) und 19. Februar 2012 (2. und 3. Wertungslauf)

Die Russin Jekaterina Lawrentjewa wurde mit der schnellsten Zeit in allen drei Wertungsläufen zum dritten Mal in Folge und zum insgesamt vierten Mal Europameisterin im Einsitzer. Die Silbermedaille ging an die Österreicherin Melanie Batkowski, für die es die erste EM-Medaille im Einsitzer war. Die Bronzemedaillengewinnerin Evelin Lanthaler aus Italien lag nach dem ersten Durchgang noch auf Platz zwei, fiel aber im zweiten und dritten Wertungslauf hinter Batkowski zurück. Bei der letzten Europameisterschaft 2010 hatte Lanthaler die Silbermedaille gewonnen. Von den 17 gemeldeten und gestarteten Damen kamen 16 in die Wertung.

Doppelsitzer

Datum: 18. Februar 2012 (beide Wertungsläufe)

Die Russen Pawel Porschnew und Iwan Lasarew sicherten sich mit der schnellsten Zeit im zweiten Wertungslauf ihren vierten Europameistertitel nach 2004, 2006 und 2008. Die Österreicher Christian Schopf und Andreas Schopf, welche nach dem ersten Lauf in Führung lagen, waren in Durchgang zwei die Zweitschnellsten und gewannen die Silbermedaille. Für Christian Schopf war es die erste EM-Medaille im Doppelsitzer, während Andreas Schopf bereits 2002 mit seinem Cousin Wolfgang Schopf Europameister war. Die viertschnellste Zeit im ersten Durchgang und die sechstbeste im zweiten Lauf genügten den Österreichern Christian Schatz und Gerhard Mühlbacher zum Gewinn der Bronzemedaille. Sie profitierten von einem schlechten zweiten Lauf der Deutschen Björn Kierspel und Christian Wichan, die im ersten Lauf als Dritte noch auf Medaillenkurs lagen und schließlich drei Hundertstelsekunden hinter dem Bronzerang blieben. Die Titelverteidiger Patrick Pigneter und Florian Clara fuhren wegen eines Defektes an ihrer Rodel nur die neuntschnellste Zeit im ersten Durchgang und verzichteten im zweiten Lauf auf einen Start, womit zehn der elf gemeldeten Doppelsitzer in die Wertung kamen.

Mannschaftswettbewerb

Datum: 17. Februar 2012

Den zum zweiten Mal bei Europameisterschaften ausgetragenen Mannschaftswettbewerb gewann das Team Russland I mit Jekaterina Lawrentjewa, Juri Talych, Pawel Porschnew und Iwan Lasarew. In derselben Zusammensetzung hatte dieses Team bei der Weltmeisterschaft 2011 bereits die Bronzemedaille gewonnen. Silber und Bronze gingen an die beiden österreichischen Teams. Insgesamt waren neun Teams am Start, wobei neben je zwei Mannschaften aus Italien, Österreich und Russland sowie einer aus Deutschland auch zwei gemischte Teams (Polen/Slowenien und Türkei/Ukraine) teilnahmen.

Medaillenspiegel

Weblinks
 Ausschreibung (PDF-Datei, 7,75 MB)
 Ergebnisse auf der Website des Internationalen Rennrodelverbandes
 Bericht zum Mannschaftswettbewerb auf der Website des Internationalen Rennrodelverbandes
 Bericht zum Doppelsitzerwettbewerb auf der Website des Internationalen Rennrodelverbandes
 Bericht zu den Einsitzerwettbewerben auf der Website des Internationalen Rennrodelverbandes

2012
Sportveranstaltung 2012
Sportveranstaltung in der Oblast Swerdlowsk
Nowouralsk

Naturbahnrodel-Europameisterschaft 2012


Marea Insulă a Războiului (în sârbă: Велико ратно острво, Veliko ratno ostrvo) este o insulă din Belgrad, Serbia. Se află la confluența Dunării cu râul Sava. Vara este pus timpuriu un pod care leagă suburbia Zemun cu insula.

Nume
Numele insulei provine de la importanța strategică în războaie pe care a avut-o insula de-a lungul timpului.

Caracteristici
Insula face parte din programul IBA (Important Bird and Biodiversity Area). Marea Insulă a Războiului face parte, de asemenea, din Rețeaua de Smarald, care este rețeaua ecologică europeană pentru prezervarea florei și faunei sălbatice și habitatele lor naturale din Europa.

Cea mai mare parte a insulei este acoperită de păduri, care în unele locuri sunt de netrecut. În centrul insulei se află un lac lung care a rămas după o cădere de apă care a fost pe insulă și care împărțea insula în două. Pajiștile de pe insulă sunt pline de ierburi medicinale.

Insula este un adăpost pentru aproape 200 de specii de păsări.

Note

Belgrad
Insule de pe Dunăre

Marea Insulă a Războiului


La Liguilla Pre-Libertadores 1998 fue la 23ª versión de la Liguilla Pre-Libertadores, torneo clasificatorio para Copa Libertadores de América organizado por la Asociación Nacional de Fútbol Profesional.

Al igual que el torneo precedente (1996) la competencia se desarrolló bajo el sistema de eliminación directa, con partidos jugados de ida y vuelta. Los empates al término de los dos partidos, se dirimen, primero, mediante la diferencia de goles, enseguida la mayor cantidad de goles de visita y en definitiva, como última alternativa, mediante el método de lanzamiento de penales.

El ganador de esta edición en calidad de invicto fue Universidad Católica, que derrotó a Universidad de Chile en lanzamientos penales, clasificando a la Copa Libertadores 1999.

Equipos participantes

Desarrollo

Semifinal partidos de ida

Semifinal partidos de vuelta

Final partido de ida

Final partido de vuelta

Ganador

Véase también

 Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
 Primera División de Chile 1998

Referencias

Enlaces externos

 Campeones de Liguilla Pre-Libertadores RSSSF
 Chile 1998 RSSSF

Liguilla Pre-Libertadores (Chile)
Temporada 1998 de fútbol en Chile

Liguilla Pre-Libertadores 1998 (Chile)


سلسلة ديفل ماي كراي  هي سلسلة ألعاب تتبع طريقة مغامرات الأكشن . أول أصدارت اللعبة كانت في عام (2001 مـ)، من قبل شركة كابكوم على جهاز بلاي ستايشن 2 حيث أخذت شهرة واسعة حتى عام (2005 مـ) عندما قامت شركة يوبي سوفت بنشر اللعبة على نظام ويندوز.

النشأة والحبكة

مصمم اللعبة هيداكي كاميا ( Hideki Kamiya) هو نفسه مصمم لعبة ريزدنت إيفل ، حيث بدأ بتطور الجزء الثالث لهذه اللعبة عام (1998 مـ) في البدء، ولكنه قام بتطوير لعبة جديدة ومختلفة كلياً واعطيت اسم (Devil may cry) أي الشيطان قد يبكي .
الحبكة
تتحدث اللعبة عن شخصية رئيسية اسمها دانتي ، يحاول معرفة ماضيه عبر سلسة أحداث يمر بها خلا الاصدارات المختلفة.
فالحبكة عبارة عن الصراع بين الخير الذي يمثله دانتي وأصدقائه والشر الذي يمثله عدة أشخاص مثل أخوه فيرجيل .

نقاط مختلفة حول اللعبة
 شخصية دانتي مرحة و ستجده يسخر من الأعداء الذين يقابلهم و يستمتع بقتلهم بأسلوبه الخاص باستثناء الجزء الثاني ، على عكس أخيه فيرجل فهو يملك شخصية جادة و صارمة.
 يعمل دانتي في مكتب يحمل نفس اسم اللعبة كصائد للأشرار.
 أحداث الجزء الثالث من اللعبة تقع قبل أحداث الجزء الأول ، و تركز على بداية الصراع بين دانتي و توأمه فيرجل .
 في الجزء الرابع يكون البطل فتى اسمه نيرو Nero و يكون دانتي كبطل ثانوي .
 في الجزء الخامس الذي صدر في 2012 تم إجراء تغيير كبير على شكل دانتي .
 تتميز اللعب بتنوع كبير للأسلحة و مهارات القتال و كذلك تنوع للأعداء و الأماكن .

شخصيات في اللعبة

 دانتي  وهو الشخصية الرئيسية و يكون موجود في جميع أجزاء اللعبة (يؤدي صوته الممثل روبن لانغدون ).

 فيرجيل وهو شقيق دانتي التوأم و يظهر كعدو في الجزء الأول و عدو رئيسي في الجزء الثالث .
 سباردا وهو والد كل من دانتي وفيرجيل.
 موندوس  زعيم الشر يظهور في الجزء الأول ، كان والد دانتي قد هزمه لكنه يعود للانتقام من دانتي.
 تريش تظهر في الجزء الأول و هدفها مساعدة دانتي في القضاء على موندوس ، تظهر لاحقاً في الجزء الرابع .
 ليدي  تظهر في الجزء الثالث بعِدة أسماء حسب الإصدار.
 أركام  يظهر في الجزء الثالث و يعمل كمساعد لـ فيرجل.
 نيرو يظهر في الجزء الرابع و هو البطل الرئيسي فيه و يملك يد شيطانية.

الأسلحة
يستخدم اللاعب الرئيسي عدة أنواع من الأسلحة منها:
 مسدس
 بنادق
 سيف
 استخدام السحر

الإصدارات الرئيسية

الجوائز
 بيع أكثر من 1,800,000 نسخة حول العالم من ديفل ماي كراي (3).

انظر أيضًا
 كاسلفينيا: لوردز أوف شادو

روابط خارجية

مراجع

 موقع اللعبة الرسمي
 [http://www3.capcom.co.jp/devil/index2.html موقع اللعبة باللغة اليابانية

ألعاب تصويب منظور الشخص الثالث
ألعاب تقطيع وذبح حسب السلسلة
ألعاب فيديو حركة مغامرات حسب السلسلة
ألعاب فيديو حولت إلى برامج تلفزيونية
ألعاب فيديو حولت إلى روايات
ألعاب فيديو حولت إلى قصص مصورة
ألعاب فيديو فانتازيا الظلام
ألعاب فيديو فانتازيا علمية
ألعاب فيديو فنتازيا
ألعاب فيديو مستندة على أساطير
ألعاب فيديو مطورة في المملكة المتحدة
ألعاب فيديو مطورة في اليابان
ألعاب كابكوم من نوع أضربهم برحاً
سلاسل ألعاب الفيديو
سلاسل ألعاب فيديو ظهرت في سنة 2001
سلاسل كابكوم
عفاريت في ألعاب الفيديو

ديفل ماي كراي


شركة راية القابضة هي شركة مصرية رائدة بمجال الاتصالات والتكنولوجيا لها عدة فروع في الشرق الأوسط منها في السعودية والإمارات وقطر والكويت ويوجد أيضا فرع في الولايات المتحدة الأمريكية اسهم الشركة مدرجة في بورصتي القاهرة والإسكندرية وللشركة عدة مقرات منها في وسط القاهرة ومنها في الحي المتميز في 6 أكتوبر ومقرها الأكبر يوجد بالقرية التكنولوجية في مدينة القاهرة بالمعادي امام القمر الصناعي.

تاريخها

في عام 1998 اتفقت سبع شركات اتصالات مصرية للاندماج وتكوين شركة واحدة قابضة وفي عام 1999 اندمجت الشركات وولدت شركة راية وبرأس مال 18 مليون دولار أمريكي وفي عام 2000 ركزت الشركة على قطاعين هما التعليم والاتصالات ففي مجال التعليم اتفقت راية مع شركة مايكروسوف لفتح معهد لتدريس تكنولوجيا المعلومات وفي مجال الاتصالات ساهمت راية في تطوير قطاع الاتصالات في المنطقة وقامت بالاستحواذ على شركات أخرى بنفس المجال وكذلك ارتفعت القوة العاملة لدى الشركة من 288 عامل عام 1998 إلى 800 عامل في عام 2000 وزادت قوتها العاملة إلى 1700 عامل وفي عام 2004 افتتحت راية فروعا في الدول العربية ودول الخليج وبعض الدول الغربية وتم طرح اسهمها للاكتتاب العام في البورصة المصرية وبعد عام 2005 انطلقت الشركة لتقدم خدماتها إلى دول العالم في أمريكا وأوروبا برأس مال مليار جنيه مصري.

شركات اتصالات مصرية
شركات قابضة مصرية
شركات مساهمة مصرية

راية القابضة


HMS Royal Sovereign (pennant number 05) was a  (also known as Royal Sovereign and R-class) battleship of the Royal Navy displacing  and armed with eight  guns in four twin-gun turrets. She was laid down in January 1914 and launched in April 1915; she was completed in May 1916, but was not ready for service in time to participate in the Battle of Jutland at the end of the month. She served with the Grand Fleet for the remainder of the First World War, but did not see action. In the early 1930s, she was assigned to the Mediterranean Fleet and based in Malta.

Unlike the s, Royal Sovereign and her sisters were not modernised during the interwar period. Only minor alterations to her anti-aircraft battery were effected before the outbreak of World War II in September 1939. Assigned to the Home Fleet, the ship was tasked with convoy protection until May 1940, when she returned to the Mediterranean Fleet. Royal Sovereign was present during the Battle of Calabria in July 1940, but her slow speed prevented her from engaging the Italian battleships. By March 1942, she was assigned to the Eastern Fleet in the Indian Ocean, but after the Indian Ocean raid by Admiral Nagumo's Kido Butai, the ship was withdrawn to eastern Africa to escort convoys. In January 1944, she returned to Britain, and in May the Royal Navy transferred Royal Sovereign to the Soviet Navy, which renamed her Arkhangelsk. She then escorted Arctic convoys into Kola until the end of the war. The Soviets returned the ship in 1949, after which she was broken up for scrap.

Description

Royal Sovereign had a length overall of , a beam of  and a deep draught of . She had a designed displacement of  and displaced  at deep load. She was powered by four Parsons steam turbines using steam from eighteen oil-fired Babcock & Wilcox boilers. The turbines were rated at  and a top speed of . She had a range of  at a cruising speed of . Her crew numbered 1,240 officers and ratings in 1921. Royal Sovereign cost £2,570,504 upon completion.

Armament
The ship was equipped with eight breech-loading (BL)  Mk I guns in four twin gun turrets, in two superfiring pairs fore and aft of the superstructure, designated 'A', 'B', 'X', and 'Y' from front to rear. Twelve of the fourteen BL  Mk XII guns were mounted in casemates along the broadside of the vessel amidships; the remaining pair were mounted on the shelter deck and were protected by gun shields. Her anti-aircraft armament consisted of two quick-firing (QF)  20 cwt Mk I AA guns.

In August–September 1924, the 3-inch guns were replaced by a pair of QF  Mk V guns. During the ship's 1927–28 refit, the shelter deck 6-inch guns were removed and another pair of 4-inch AA guns were added. These were replaced by eight QF 4-inch Mk XVI guns in twin turrets during Royal Sovereigns 1937–1938 refit. A pair of eight-barrel 2-pounder "pom-poms" were added in 1932 abreast the funnel, and two four-barrel "pom-poms" were added in early 1942 atop 'B' and 'X' turrets. Ten 20 mm Oerlikon guns were also added in 1941. Another six were added in 1943. Royal Sovereign was initially equipped with four submerged  torpedo tubes on her broadside, though the after pair were removed in 1932. The forward pair were also removed in 1937–1938, during the ship's last prewar refit.

Fire control
Royal Sovereign was completed with two fire-control directors fitted with  rangefinders. One was mounted above the conning tower, protected by an armoured hood, and the other was in the spotting top above the tripod foremast. Each turret was also fitted with a 15-foot rangefinder. The main armament could be controlled by 'X' turret as well. The secondary armament was primarily controlled by directors mounted on each side of the compass platform on the foremast once they were fitted in March 1917. A  rangefinder replaced the smaller one originally fitted in 'X' turret in 1919. Similarly, another large rangefinder was fitted in 'B' turret during the ship's 1921–1922 refit. A simple high-angle rangefinder was added above the bridge during that same refit.

About 1931, a High-Angle Control System (HACS) Mk I director replaced the high-angle rangefinder on the spotting top. During the 1932 refit two positions for 2-pounder "pom-pom" anti-aircraft directors were added on new platforms abreast and below the fire-control director in the spotting top. In the 1937–1938 refit a HACS Mark III director replaced the Mk I in the spotting top and another was added to the torpedo-control tower aft. By 1942, a Type 279 air warning radar, a Type 273 surface-search radar, a Type 284 gunnery radar and two Type 285 anti-aircraft gunnery radars were installed. By September 1943, the Type 284 radar had been replaced by an improved Type 284B and two Type 282 radars had been fitted for the "pom-poms".

Protection
Royal Sovereigns waterline belt consisted of face-hardened Krupp cemented armour (KC) that was  thick between 'A' and 'Y' barbettes and thinned to 4 to 6 inches (102 to 152 mm) towards the ship's ends, but did not reach either the bow or the stern. Above this was a strake of armour 6 inches thick that extended between 'A' and 'X' barbettes. Transverse bulkheads 4 to 6 inches thick ran at an angle from the ends of the thickest part of the waterline belt to 'A' and 'Y' barbettes.

The gun turrets were protected by  of KC armour, except for the turret roofs which were  thick. The barbettes ranged in thickness from  above the upper deck, but were only 4 to 6 inches thick below it. The Revenge-class ships had multiple armoured decks that ranged from  in thickness. The main conning tower had 13 inches of armour on the sides with a  roof. The torpedo control tower in the rear superstructure had 6 inches of armour protecting it. After the Battle of Jutland, 1 inch of high-tensile steel was added to the main deck over the magazines and additional anti-flash equipment was added in the magazines. In 1918 the gun shields for the upper deck 6-inch guns were replaced by armoured casemates.

To protect against underwater explosions, the ship was fitted with longitudinal torpedo bulkheads 1 to  inches thick that ran from the forward to the rear magazines. During her 1921 refit, Royal Sovereign was fitted with an anti-torpedo bulge that ran the length of the ship between the fore and aft barbettes. It was divided into a water-tight empty lower compartment and an upper compartment filled with water-tight "crushing tubes" intended to absorb and distribute the force of an explosion. The space between the tubes was filled with wood and cement.

Aircraft
The ship was fitted with flying-off platforms mounted on the roofs of 'B' and 'X' turrets in 1918, from which fighters and reconnaissance aircraft could launch. In 1932 the platforms were removed from the turrets and a trainable catapult was installed on her quarterdeck, along with a crane to recover a seaplane. The catapult and crane were removed by March 1937.

Service history

First World War
Royal Sovereign was laid down on 15 January 1914 at the HM Dockyard, Portsmouth. The ship was launched on 29 April 1915 and commissioned in May 1916. On 30 May 1916, three weeks after her commissioning, Royal Sovereign was present in Scapa Flow when the fleet commander, Admiral John Jellicoe ordered the Grand Fleet to sea. Jellicoe purposely left Royal Sovereign behind in port due to the inexperience of her crew; causing her to miss the Battle of Jutland the following day. In the months after the engagement, Royal Sovereign was quickly made ready for service with the fleet to further increase the numerical superiority of the Grand Fleet over the German High Seas Fleet.

The Grand Fleet sortied on 18 August 1916 to ambush the High Seas Fleet while it advanced into the southern North Sea, but a series of miscommunications and mistakes during the action of 19 August prevented Jellicoe from intercepting the German fleet before it returned to port. Two light cruisers were sunk by German U-boats during the operation, prompting Jellicoe to decide to not risk the major units of the fleet south of 55° 30' North due to the prevalence of German submarines and mines. The Admiralty concurred and stipulated that the Grand Fleet would not sortie unless the German fleet was attempting an invasion of Britain or there was a strong possibility it could be forced into an engagement under suitable conditions.

In April 1918, the High Seas Fleet again sortied, to attack British convoys to Norway. They enforced strict wireless silence during the operation, which prevented Room 40 cryptanalysts from warning the new commander of the Grand Fleet, Admiral David Beatty. The British learned of the operation only after an accident aboard the battlecruiser  forced her to break radio silence to inform the German commander of her condition. Beatty then ordered the Grand Fleet to sea to intercept the Germans, but he was not able to reach the High Seas Fleet before it turned back for Germany. This was the last time Royal Sovereign and the rest of the Grand Fleet would go to sea for the remainder of the war. On 21 November 1918, following the Armistice, the entire Grand Fleet left port to escort the surrendered German fleet into internment at Scapa Flow.

Inter-war period
The Royal Marines detachment assigned to Royal Sovereign left the ship on 21 June 1919 to conduct exercises. The ship meanwhile went into drydock at Invergordon in September. Post-war demobilisation in 1919 saw some 500 men leave the ship while she was in dock. Upon returning to service in late 1919, the ship was assigned to the 1st Battle Squadron of the Atlantic Fleet. Conflicts between Greece and the crumbling Ottoman Empire prompted the Royal Navy to deploy a force to the eastern Mediterranean. In April 1920, Royal Sovereign and her sister ship  steamed to the region via Malta. While in the Ottoman capital Constantinople, Royal Sovereign and the other British warships took on White émigrés fleeing the Communist Red Army. Among those refugees aboard Royal Sovereign was a princess of the Galitzine family.

The 1922 Washington Naval Treaty cut the battleship strength of the Royal Navy from forty ships to fifteen. The remaining active battleships were divided between the Atlantic and Mediterranean Fleets and conducted joint operations annually. Royal Sovereign remained with the Atlantic Fleet through 1926. On 4 October 1927, the ship was placed in reserve to effect a major refit. Four new rangefinders and eight searchlights were installed. On 15 May 1929, the refit was finished, and the ship was assigned to the 1st Battle Squadron of the Mediterranean Fleet. The squadron consisted of Royal Sovereign, her sisters Resolution and , and , and based in Malta. By the 1930s, the five ships of the Queen Elizabeth class were rotated through extensive modernisation. Royal Sovereign and her sisters, however, were smaller and slower than the Queen Elizabeth class, and so they were not extensively modernised in the inter-war period. The only changes made were augmentations to their anti-aircraft batteries.

Fleet exercises in 1934 were carried out in the Bay of Biscay, followed by a fleet regatta in Navarino Bay off Greece. In 1935, the ship returned to Britain for the Jubilee Fleet Review for King George V. In August 1935, Royal Sovereign was transferred to the 2nd Battle Squadron of the Atlantic Fleet, where she served as the flagship of Rear Admiral Charles Ramsey. The ship served as a training vessel until 2 June 1937, when she was again placed in reserve for a major overhaul. This lasted until 18 February 1938, after which she returned to the 2nd Battle Squadron. In 1939, King George VI made a state visit to Canada; Royal Sovereign and the rest of the fleet escorted his ship halfway across the Atlantic and met it on the return leg of the voyage.

In early 1939, the Admiralty considered plans to send Royal Sovereign and her four sisters to Asia to counter Japanese expansionism. They reasoned that the then established "Singapore strategy", which called for a fleet to be formed in Britain to be dispatched to confront a Japanese attack was inherently risky due to the long delay. They argued that a dedicated battle fleet would allow for faster reaction. The plan was abandoned, however, because the new s would not begin to enter service until 1941. In the last weeks of August 1939, the Royal Navy began to concentrate in wartime bases as tensions with Germany rose. Royal Sovereign steamed to Invergordon, where she joined her sisters Resolution and , , and the battlecruiser . By 31 August, the force joined , the flagship of Admiral Charles Forbes, the commander of the Home Fleet.

Second World War

On 31 August, the day before the German invasion of Poland, Royal Sovereign was assigned to a screening force in the Greenland-Iceland-United Kingdom gap to patrol for German merchant ships that might be attempting to reach Germany. At the outset of war in September 1939, Royal Sovereign was assigned to the 2nd Battle Squadron of the Home Fleet. She was assigned to the North Atlantic Escort Force, which was based in Halifax, Nova Scotia, and was tasked with protecting convoys to Britain. Upon returning to Plymouth, she underwent a short refit. In May 1940, she moved to the Mediterranean Fleet. There she was based in Alexandria with the battleships , Malaya, and , under the command of Admiral Andrew Cunningham. On 25–27 June, she and her sister ship  escorted two convoys from Alexandria to Malta. On 28 June, aerial reconnaissance located Italian destroyers off Zakynthos; Admiral John Tovey took the 7th Cruiser Squadron. Royal Sovereign was left behind due to her slow speed. Cunningham split his fleet into three groups; Royal Sovereign and Malaya were the core of Group C. She was present at the Battle of Calabria on 18 July, but her slow speed prevented her from engaging the Italian battleships. Warspite bore the brunt of the action, as Royal Sovereign and Malaya lagged behind.

In mid-August 1940, while steaming in the Red Sea, Royal Sovereign was unsuccessfully attacked by the . Later that month, she returned to Atlantic convoy duties. These lasted until August 1941, when periodic maintenance was effected in Norfolk, Virginia. The Admiralty decided in May 1941 to deploy a powerful fleet to be based in Singapore to counter any Japanese attempt to invade Western colonies in Southeast Asia. Royal Sovereign and her sisters Revenge, Ramillies, and Resolution were assigned to the force. The unit was to have been assembled in Singapore by March 1942, though Royal Sovereign reached the theatre earlier. At the beginning of March 1942, Royal Sovereign, the heavy cruiser , and several smaller vessels escorted the convoy SU.1 of twelve troopships transporting 10,090 soldiers. The convoy departed Colombo on 1 March, bound for Australia. The convoy reached Fremantle without incident on 15 March.

By the end of March 1942, the Eastern Fleet had been formed, under the command of Admiral James Somerville. The fleet was centred on a pair of fleet aircraft carriers, the elderly carrier , and five battleships, four of which were Royal Sovereign and her sisters; the fifth was Warspite. The fleet also included seven cruisers and sixteen destroyers. Despite the numerical strength of the Eastern Fleet, many of its units, including the four Revenge-class battleships, were no longer front-line warships. Vice Admiral Chūichi Nagumo's powerful Kido Butai, composed of six carriers and four fast battleships, was significantly stronger than Somerville's Eastern Fleet. As a result, only the modernised Warspite could operate with the two fleet carriers; Royal Sovereign, her three sisters, and Hermes were kept away from combat to escort convoys in the Indian Ocean.

In late March, the code-breakers at the Far East Combined Bureau, a branch of Bletchley Park, informed Somerville that the Japanese were planning a raid into the Indian Ocean to attack Colombo and Trincomalee and destroy his fleet. He therefore divided his fleet into two groups: Force A, which consisted of the two fleet carriers, Warspite and four cruisers, and Force B, centred on Royal Sovereign and her sisters and the carrier Hermes. He intended to ambush Nagumo's fleet in a night action, the only method by which he thought he could achieve a victory. After three days of searching for the Japanese fleet without success, Somerville returned to Addu Atoll to refuel. While refuelling his ships, Somerville received a report that the Japanese fleet was approaching Colombo, which they attacked the following day, on 5 April, followed by attacks on Trincomalee on 9 April.

Following the raid in April 1942, Somerville withdrew Royal Sovereign and her three sisters to Mombasa, where they could secure the shipping routes in the Middle East and the Persian Gulf. Royal Sovereign and her sisters departed from Addu Atoll early on the morning on 9 April, bound for Mombasa. Here they remained stationed until September 1943, with the exception of another long period in the dockyard in Philadelphia in late 1942. While Royal Sovereign was moored in Philadelphia, the American light cruiser , a badly-damaged veteran of the Battle of Cape Esperance, shared a pier with her. During the refit, the ship's deck armour was increased by  and four of her six-inch guns were removed. Royal Sovereign was sent back to the United States for a major overhaul in Philadelphia, from March to September 1943. She then returned to the Indian Ocean to resume her patrol duties. In January 1944, she left the Indian Ocean, bound for Britain.

Service with the Soviet Navy

After returning to Britain, Royal Sovereign was sent to the naval base in Scapa Flow. On 30 May 1944 she was transferred on loan to the Soviet Navy as Arkhangelsk in lieu of war reparations from Italy. The ship left Britain on 17 August 1944 as part of the escort for Convoy JW 59, which contained thirty-three merchant vessels. Six days later, while still en route, the convoy was attacked by the U-boat . The submarine's captain, Hans-Günther Lange, incorrectly reported hits on Arkhangelsk and a destroyer, though his torpedoes had exploded prematurely. Under the impression that they had crippled the battleship, the Germans launched several submarine attacks on the ship while she was moored in Kola. Anti-torpedo nets ensured that the attacks failed, however. The Germans then planned to use six Biber midget submarines to attack the ship, but mechanical difficulties eventually forced the cancellation of the plan. Regardless, Arkhangelsk had already departed Kola to patrol the White Sea by the time the Bibers would have arrived. A Soviet crew commissioned the ship on 29 August 1944 at Polyarny. Arkhangelsk was the largest ship in the Soviet fleet during the war. While in Soviet service, she was the flagship of Admiral Gordey Levchenko and was tasked with meeting Allied convoys in the Arctic Ocean and escorting them into Kola.

Arkhangelsk ran aground in the White Sea in late 1947; the extent of damage, if any, is unknown. The Soviet Navy returned the ship to the Royal Navy on 4 February 1949 after the former  was transferred to the Soviet Black Sea Fleet. The Soviet Navy had initially sought to avoid sending the ship back, claiming that she was not sufficiently seaworthy to make the voyage back to Britain. After an inspection by a Royal Navy officer, however, the Soviet Navy agreed to return the vessel in January 1949. Upon returning to the Rosyth naval base, Royal Navy personnel thoroughly inspected the ship and found much of her equipment to be unserviceable. It appeared to the inspectors that the main battery turrets had not been rotated while the ship was in Soviet service, and were jammed on the centreline. As a result of her poor condition, she was sold for scrap. The ship arrived at Thos. W. Ward's scrapyard at Inverkeithing, Scotland, on 18 May to be broken up. The elevation mechanisms from her main battery gun turrets were later reused in the  Mark I radio telescope at Jodrell Bank, Cheshire built in 1955–1957.

Footnotes

Citations

References

Revenge-class battleships
Ships built in Portsmouth
1915 ships
World War I battleships of the United Kingdom
World War II battleships of the United Kingdom
World War II naval ships of the Soviet Union
Battleships of the Soviet Navy
World War II battleships of the Soviet Union
Soviet Union–United Kingdom relations

HMS Royal Sovereign (05)


Alkmene, mitolojik Yunan kahramanı, Roma mitolojisindeki güçlü Herakles'in annesi.

Kahraman Perseus'un soyundan gelen Alkmene güzelliği ve faziletiyle de tanınır. Bir savaş yüzünden yola çıkmak zorunda kalan Amphitryon'la yeni evlenmiştir. Zeus Alkmene'yi baştan çıkarmak için onun kocasının biçimine girerek bu yokluktan yararlanır. Söylentilere göre, Zeus'un emriyle Hermes, Helios'a güneş ışığını söndürmesini, saatlere dinlenmelerini ve daha sonra Ay'a çok yavaş ilerlemesini, Uyku'ya da olan bitenden kimsenin haberdar olmaması için bütün insanları uyku mahmurluğunda tutmasını emreder. Zeus güneşe bu süre dolmadan görünmemesini buyurduğu için bu sevişme üç tam gün sürer. Zeus, şehrin üzerine altın yağmuru yağdırırken Alkmene, Herakles'e hamile kalır. Ayrıca Zeus Alkmene'ye Karkhesia kasesini de hediye eder. Seferden dönen Amphitryon da sabahleyin dönerek karısıyla yatar ve Alkmene ondan da ikinci bir çocuğa, İphikles'e gebe kalır. Tanrı, Perseus'un soyundan dünyaya gelecek olan bu çocuğun insanlar üzerinde çok büyük bir güce sahip olacağını da söyler. Ancak Hera'nın oyunuyla Perseus soyundan doğacak ilk çocuğun tahta çıkacağını da söyler. Bunun hemen ardına kıskançlıktan kudurmuşçasına Zeus'un karısı Hera hemen Mykenai'ye gelir. Perseus'un oğlu Kral Sthenolos orada hüküm sürmektedir. Hera onun karısı Nikippe'ye Alkmene'ninkinden önce doğacak bir erkek çocuk sözü verir; o çocuk Eurystheus'tur. Bu amaçla doğum tanrıçası İlithya'ya ve kader tanrıçaları Moiralara Alkmene'nin doğurmasını engelleme emrini verir. Bunlar dokuz gün, dokuz gece sarayın kapısı önünde elleri kolları bağlı bir vaziyette, hiç kıpırdamadan oldukları gibi otururlar. Zavallı anne ancak dostlarından Galanthis'in kurnazlığı sayesinde kurtulur: Bu dostu tanrıçalara, kendilerine rağmen Alkmene'nin bir oğlan doğurmuş olduğunu bildirir. Ayrıca Teiresias'ın kızı Historis'in, çocuğun dünyaya gelmesi için onların uzaklaştırmak amacıyla doğum odasından sahte bir sevinç çığlığı atarak aldatır. Tanrıçalar bir an için ürküntü ve öfke ile kalkınca Alkmene gerçekten doğurmak için bundan yararlanır, ancak tanrıçalar kendileri aldattığını anlayınca Galanthis'i gelincik denen hayvana dönüştürürler. Zeus da Alkmene'nin üzerine bir daha hiçbir ölümlü kadınla birlikte olmaz.

Bebeğe Herakles, Hera'nın zaferi adı verilir. Bu, onun hak ettiği bir unvandır, çünkü tanrıça onu, yaşadığı sürece hep insafsızca izleyecek, özellikle de kuzeni Eurystheus'un hizmetine girmesi için zorlayacaktır.

Kaynakça

Yunan mitolojisinde kişiler
Yunan mitolojisi kahramanları

Alkmene


සේරුවිල මැතිවරණ බලප්‍රදේශය  ජූලි 1977 සහ පෙබරවාරි 1989 අතරතුර  ශ්‍රී ලංකාවෙහි  මැතිවරණ බලප්‍රදේශ අතුරින් එකක් විය. මෙම මැතිවරණ බලප්‍රදේශය නම් ලද්දේ  නැනෙහිර පළාතේ  ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කයේ,  සේරුවිල නගරය අනුව යමිනි . ශ්‍රී ලංකාවේ 1978 ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව විසින්   පාර්ලිමේන්තු මන්ත්‍රීවරුන් තෝරා පත්කර ගැනුම සඳහා සමානුපාතික නියෝජන මැතිවරණ ක්‍රමය හඳුන්වාදෙන ලදි . එවිට පැවැති බොහෝ දුරට  ඒක-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශ වූ බලප්‍රදේශ 160 වෙනුවට බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශ 22 ක් ඇති කරන ලදි. සමානුපාතික නියෝජනය යටතේ පැවැත්වුණු පළමු මැතිවරණය වන 1989 මහා මැතිවරණයේදී  සේරුවිල මැතිවරණ බලප්‍රදේශය වෙනුවට  ත්‍රිකුණාමලය බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශය  ආදේශ කරනු ලදුවත් බහු-මන්ත්‍රී මැතිවරණ බලප්‍රදේශය තුළ ඡන්ද බලප්‍රදේශයක් ලෙස සේරුවිල දිගටම පවතියි.

1977 පාර්ලිමේන්තු මහා මැතිවරණය
21 ජූලි 1977 දිනදී පැවැත්වුණු  අටවන පාර්ලිමේන්තු මැතිවරණයෙහි මෙම මැතිවරණ බලප්‍රදේශය සඳහා ප්‍රතිඵල:

ආශ්‍රිත

ශ්‍රී ලංකාවේ පැරණි මැතිවරණ බලප්‍රදේශ
ත්‍රිකුණාමලය දිස්ත්‍රික්කය

සේරුවිල මැතිවරණ බලප්‍රදේශය


Hit the Lights es una banda de pop punk formada en 2003 en Lima, Ohio.

Historia
La banda fue formada en el verano de 2003. El vocalista Colin Ross y el guitarrista Omar Zehery habían estado juntos en una banda previa a Hit the Lights, Goodbye Session, mientras el guitarrista Nick Thompson estuvo en The Summer Departure. Con el bajista David Bermosk y el baterista Nate Van Dame completaron la formación de la banda, la cual llamaron Hit the Lights por la canción de Metallica. Después del lanzamiento de dos EP, en 2005 firmaron con Triple Crown Records, sello con discográfico con el que en abril de 2006 lanzaron su álbum debut, This Is a Stick Up... Don't Make It a Murder. Entre agosto y septiembre de 2006, Hit the Lights realizó una gira con Paramore, Cute Is What We Aim For y This Providence. En julio de 2008, lanzaron su segundo álbum de estudio, Skip School, Start Fights, el cual se posicionó en el número noventa y siete del Billboard 200. En septiembre de 2011 la banda firmó con Razor & Tie Records. El mismo mes, la banda anunció una gira con The Dangerous Summer. Sin embargo, semanas después, The Dangerous Summer canceló la gira debido a «problemas ajenos a su control». El 1 de noviembre de 2011 lanzaron su cuarto EP, Invicta. En diciembre de 2011 en el sitio web de Hit the Lights se puso en pre-venta el tercer álbum de estudio de la banda, Invicta, el cual fue finalmente lanzado el 31 de enero de 2012.

Miembros
Miembros actuales
 Nick Thompson: voz (2008-presente) guitarra (2003-2007)
 Omar Zehery: guitarra (2003-presente)
 Kevin Mahoney: guitarra, coros (2008-presente)
 David Bermosk: bajo eléctrico, coros (2003-presente)
 Nate Van Damme: batería, percusión (2005-presente)

Miembros anteriores
 Colin Ross: voz (2003-2007)
 Ryan Radebaugh: batería, percusión (2003-2005)

Discografía

Álbumes de estudio

EP
 2004: Leaving Town Tonight
 2005: Until We Get Caught
 2009: Coast to Coast
 2011: Invicta EP

Referencias

Grupos de música formados en 2003
Grupos de punk rock de Estados Unidos
Grupos de pop punk de Estados Unidos
Grupos de música de Ohio

Hit the Lights (banda)


Forseti Tékklands er þjóðhöfðingi Tékklands og yfirmaður herafla Tékklandshers. Forsætisráðherra Tékklands er stjórnarleiðtogi landsins.

Mest af völdum forsetans eru táknræn þar sem framkvæmdavaldið er í höndum ríkisstjórnar Tékklands sem forsætisráðherrann fer fyrir. Forsetinn hefur meðal annars það hlutverk að skipa ráðherra og forsætisráðherra, stjórnarmenn Seðlabanka Tékklands og tilnefna dómara í Stjórnlagarétt Tékklands.

Forsetinn er kjörinn til 5 ára í senn. Til 2012 var forsetinn kosinn af tékkneska þinginu, en síðan þá hefur hann verið kosinn í almennum kosningum.

Listi yfir forseta Tékklands

Tilvísanir

Forseti Tékklands


Jepkemoi ist der Familienname folgender Personen:

 Florence Jepkemoi Barsosio (* 1976), kenianische Langstreckenläuferin
 Hyvin Kiyeng Jepkemoi (* 1992), kenianische Langstreckenläuferin
 Vivian Jepkemoi Cheruiyot (* 1983), kenianische Langstreckenläuferin
 Winnie Jepkemoi (* 1993), kenianische Langstreckenläuferin

Siehe auch:
 Chepkemoi
 Jepkemboi
 Kipkemoi

Jepkemoi


Wernershöhe steht für

 eine Erhebungen der Vorberge
 ein Naturschutzgebiet auf dieser Erhebung, siehe Wernershöhe (Naturschutzgebiet)

Wernershöhe


Zelena zemlja je pigment koji nastaje u prirodi raspadanjem augita, i ima je u velikim količinama oko talijanskog grada Verone, po kome se često naziva veronska zemlja. Svojstven je po hladnom, plavičasto zelenom tonu. Posjeduje svestranu otpornost. Kao uljana boja priprema se s većom količinom veziva, sporije suši, slabe je pokrivne moći a osušeni premaz je mek i elastičan. Koristi se u svim slikarskim tehnikama. Radi intenziviranja obojenosti, zelenoj zemlji se dodaju kromov oksid ili kromov hidroksid.

Zelena zemlja, poznata i kao terra verde ili veronska zelena, je anorganski pigment dobiven iz minerala seladonita i glaukonita. Njegova kemijska formula je K[(Al, FeIII), (FeII, Mg](AlSi3,Si4)010(OH)2.

Zelena zemlja koju su prvi koristili stari Rimljani otkrivena je na zidnim slikama Pompeja i Dura-Europosa. Renesansni slikar i pisac Cennino Cennini tvrdio je da se "drevni nikada nisu pozlatili, osim ovim zelenim" koja se koristila kao podloga. U srednjem vijeku, jedna od njegovih najpoznatijih primjena bila je premazivanje boje tonova tijela.

Visokokvalitetna ležišta mogu se naći u Engleskoj, Francuskoj, Cipru, Njemačkoj i u Monte Baldu kod Verone u Italiji. Boja se kreće od neutralne žute zelene do svijetlo zelenkaste do tamno mat maslinasto zelene.

Anorganski obojeni pigmenti
Do danas je poznato više stotina različitih anorganskih obojenih pigmenata koji se međusobno razlikuju prema boji i drugim svojstvima. Prema kemijskom sastavu, kako se obično pigmenti opisuju, razlikuju se četiri glavne grupe pigmenata: oksidni pigmenti, sulfidni i selenidni pigmenti, kromatni pigmenti i cijanidni pigmenti. S obzirom na boju anorganski se pigmenti, izuzevši bijele i crne, mogu ubrojiti u crvene, smeđe, narančaste, žute, zelene i plave pigmente. Boja i kemijski sastav nisu izravno povezani. Tako na primjer, crvenu boju daju, između ostalih, željezni oksid i kadmijev sulfoselenid, dok različiti oksidi, čak istog metala, željeza, mogu biti crveni, smeđi, narančasti, žuti ili crni, uključujući i prijelazne tonove među tim bojama.

Izvori

Pigmenti

Zelena zemlja


برج قلاويه هي إحدى القرى اللبنانية من قرى قضاء بنت جبيل في محافظة النبطية.

تبعد برج قلويه 98 كلم (60.8972 مي) عن بيروت عاصمة لبنان. ترتفع 470 م (1542.07 قدم - 513.992 يارد) عن سطح البحر وتمتد على مساحة 154 هكتاراً (1.54 كلم²- 0.59444 مي²).

زراعاتها الرئيسية تبغ وحنطة وزيتون. عدد سكان برج قلاويه المسجلين قرابة 700 نسمة من أصلهم حوالى 250 ناخباً.

الاسم والآثار
رد فريحة أصل اسم قلاوية إما إلى قلياتا السريانية ومعناها الفريك، أو إلى قلياتا التي دخلت إلى السامية من الإغريقية ومعناها خلية الراهب والناسك ومقر الأسقف، ومنها كلمة القلأية. إذا كان التفسير الأخير الأقرب إلى منطق الواقع بالنسبة لهذه المنطقة التي دخلتها المسيحية باكراً وكان فيها مناسك وأديار اندثرت معالمها، إلا أن هذا التفسير لا يبرر وجود كلمة برج التي أضيفت إليها كامة قلاويه، ولم تفدنا آثار البلدة المكتشفة عن أي برج كان يقوم على أرضها، على أن التقليد يتحدث عن برج صليبية كان فيها واندثر.

المراجع

أماكن مأهولة في لبنان
أماكن مأهولة في محافظة النبطية
تجمعات شيعية في لبنان
قرى جبل عامل
قضاء بنت جبيل
أماكن مأهولة في قضاء بنت جبيل

برج قلاويه


was a town located in Numakuma District, Hiroshima Prefecture, Japan.

As of 2003, the town had an estimated population of 12,511 and a density of 404.49 persons per km2. The total area was 30.93 km2.

On February 1, 2005, Numakuma was merged into the expanded city of Fukuyama.

Dissolved municipalities of Hiroshima Prefecture
Fukuyama, Hiroshima

Numakuma, Hiroshima


Die Austrian International 2008 fanden vom 20. bis zum 23. Februar 2008 in Wien statt. Das Preisgeld betrug 5.000 US-Dollar, was dem Turnier zu einem BWF-Level von 4B verhalf. Der Referee war Erik Ligtvoet aus den Niederlanden. Es war die 37. Austragung dieser offenen internationalen Meisterschaften von Österreich im Badminton.

Austragungsort
Wiener Stadthalle B, Vogelweidplatz 14

Finalergebnisse

Weblinks
Homepage
badminton.de

2008
Badminton 2008
Badmintonwettbewerb in Wien
BE Circuit 2007/08

Austrian International 2008