The Great Park is a public park located in Irvine, California, with a focus on sports, agriculture, and the arts. It is a non-aviation reuse of the decommissioned Marine Corps Air Station (MCAS) El Toro. The Orange County park comprises 28.8% of the total area that once made up the air base. The project was approved by the voters of Orange County in 2002 at $1.1 billion.

History

The Great Park was the site of Marine Corps Air Station El Toro from 1943–1999. In 1993, the Base Realignment and Closure Commission recommended closing MCAS El Toro and transferring its activities to Marine Corps Air Station Miramar. This led to a lengthy political and public relations battle over the subsequent use of the base after its closure, and the issue figured prominently in Orange County politics during the late 1990s. Initial proposals included a commercial airport, housing, and the Great Park. In 2001, Orange County voters passed Measure W, authorizing the former air station's use as a central park/nature preserve and multi-use development. The measure was passed, which led to the designation of the land as the Great Park.

The original plan for the infrastructure of the Great Park was virtually identical to Newport Center, with five roads connecting into a central loop road separating the park into blocks. The design was later modified to include a large section of runway and conform more to the layout of the original base, as a reminder of its history. Most prominent in the park plans is the restoration of Agua Chinon Creek, which had been channeled underground ever since the base was built in the 1940s.

A contest was held for the design of the park; the winning design was created by a team of landscape architects led by Ken Smith.

In the midst of the 2008 US housing crisis, developer Lennar struggled to fulfill its part of the bargain, including delayed construction of planned housing and of a "community facilities district."

The Irvine City Council passed a vote in July 2014 for a plan that included removal of the canyon from the Great Park plan. FivePoint Communities was also given approval for 4,606 more homes near the park in exchange for $200 million to develop 688 acres (known locally as the "Not So Great Park") of the park which will include golf courses, a sports park, and nature trails. The remaining 3,994 acres or 85% went to developers and additional city infrastructure.

The park has become a political football in Irvine city politics, with historical proponents of the airport and opponents of the park criticizing the implementation.  In 2012, political opponents of long-term City Councilmember Larry Agran — including newly-elected Mayor Steven Choi and Councilmembers Christina Shea and Jeff Lalloway — won a 3-2 majority on the City Council, and called for another audit of Great Park expenditures.  Agran and the other members of the City Council voted for the new audit, specifying that the cost should not exceed $250,000.  Councilmembers Christina Shea and Jeff Lalloway appointed themselves to a newly constituted City Council Subcommittee charged with overseeing the audit.  Through this two-person Subcommittee, Shea and Lalloway hired an accounting firm to conduct the audit: Hagen, Streiff, Newton & Oshiro (HSNO).  The HSNO accounting firm was hired without a public bidding process. The Shea-Lalloway City Council subcommittee commissioned a forensic audit which claimed mismanagement of public dollars at the park.   In January 2020, the accounting firm in charge of the audit, Hagen Streiff Newton & Oshiro, Accountants, lost its professional license and was charged $550,000 in fines, as the California Board of Accountancy said the firm "failed to comply with professional standards, engaged in numerous acts of negligence, and disseminated false and misleadingly information" in performing the Great Park audit.

Description
Great Park was designed by a team of landscape architects led by architect Ken Smith. Smith's plan was chosen from those submitted as part of an international contest for the park's design.

The park is owned by the City of Irvine and run by the non-profit Great Park Corporation; the corporation is governed by current city council members.

Points of interest
The Great Park has a variety of attractions and activities centering around fitness, agriculture, and the arts. The Great Park also has venues for special events including a restored hangar and a terraced lawn.

Attractions
The Great Park Balloon is the park's signature attraction. On July 14, 2007, the balloon ride—designed and operated by Aerophile SA—was the first attraction to open in the park. It transports visitors to a height of  for a panoramic view of the county and the construction of the park. The balloon's gondola can fit 25–30 people, large enough to bring up a class of students.
The Great Park Carousel

Agriculture
Certified farmers' market
The Farm+Food Lab

Sports and recreation
Great Park Ice & FivePoint Arena - Four sheet ice rink facility (three NHL, one Olympic).
2,500-seat Championship Soccer Stadium - Home to Orange County SC and California United Strikers FC
24 additional soccer fields
Five sand volleyball courts
Four basketball courts
25 tennis courts
12 softball and baseball fields

Kids rock and playground
Reflecting ponds and viewing pier

Arts
Hangar 244—permanent heritage and aviation exhibition
Palm Court Arts Complex
Walkable historical timeline

Construction and future projects
The sports complex construction took place over multiple phases. A soccer stadium, volleyball courts, tennis courts, and a playground were constructed over  as part of phase one, which opened in 2017. Phase two expanded the complex to  and included a baseball stadium; turf fields for soccer, football, rugby, or lacrosse; basketball courts; and additional baseball, softball, and soccer fields. The project was completed with the grand opening of the baseball and softball facilities in September 2018.

The park's ice facility had a ground breaking ceremony hosted by the NHL's Anaheim Ducks in February 2017. The  facility includes four ice sheets to support a variety of professional, youth, and adult programs including figure skating, hockey, curling, and broomball. It opened in December 2018.

The Cultural Terrace section in the southeast part of the park covers  and  is still in the planning stages. The City of Irvine is considering including an amphitheater, museums, and a library, and in June 2017 approved an exclusive negotiating agreement with Wild Rivers, a water park that operated further south in Irvine for 25 years before closing in 2011 when its lease expired. The new  water park opened in July 2022. Some residents are urging the inclusion of a botanical garden.   of the Cultural Terrace section were leased to a company that operates a green waste and recycling plant there. On April 20, 2023 it was announced that the architectural firm SWA Group's Laguna Beach branch released newly updated plans for the park, including extra room for the supposed 40-acre botanical garden should it be expanded in the future after it is built. In addition to botanical gardens, there will be an outdoor amphitheater with 12,000 seats, a museum, lakes, farms, a library, more trails and playgrounds and a 200-acre sports park.

In May 2022 a Memorandum of Understanding was signed between the City of Irvine and Flying Leatherneck Aviation Museum to relocate the museum from Marine Corps Air Station Miramar back to the Great Park, which once housed the museum when the area was MCAS El Toro. The current plan is for the museum to reopen in fall 2025-Spring 2026.

A wildlife corridor between chaparral areas near Laguna Beach and the Cleveland National Forest in the Santa Ana Mountains opened in mid-2019;  of a total  required restoration.

Cricket
Los Angeles Knight Riders, a franchise team that plays in Major League Cricket plans to have their home ground at Great Park in Irvine, California. The stadium is expected to cost $30 million and seat upwards of 10,000 spectators once its completion around 2024 and 2025.Plans for the team were reaffirmed in April 2021 with CEO Venky Mysore stating that the team would even have their own stadium. More plans on this stadium would be revealed nearly a year later in April 2022, with plans for a 10,000-seat cricket stadium costing $30 million. It is designated as the venue for Cricket sport at 2028 Summer Olympics, being the sole stadium in Los Angeles other than the inferior Leo Magnus Cricket Complex.

See also
 Irvine Transportation Center at the southwest corner of the parkland

References

External links

 Great Park Neighborhoods
 3D GIS Interactive Model
 Orange County Great Park Ambassadors Blog
 Orange County Great Park

Geography of Irvine, California
Municipal parks in California
Parks in Orange County, California
USL Championship stadiums
Sports complexes in the United States
Venues of the 2028 Summer Olympics
Olympic cricket venues

Orange County Great Park


Der Kyōnin-ji (jap. ; vollständiger Name Komatsubara-zan Kyōnin-ji ()) ist einer der wichtigsten historischen Tempel der Nichiren-shū, der ältesten Schule des Nichiren-Buddhismus. Er wurde am 5. März 1281 in Kamogawa, heutige Präfektur Chiba, gegründet.

Am 11. November 1264 lud Kudō Yoshitaka (), Lehnsherr vom Amatsu, Nichiren zu sich ein. Auf dem Wege dorthin wurde er von Mitgliedern einer realisierenden religiösen Gruppierung des Nembutsu in den Straßen Komutsubaras angegriffen und die zu Hilfe eilenden Kyōninbō Nichigyō () und Kudō Yoshitaka getötet sowie zwei der Gefährten Nichirens verletzt.

Der Legende nach schütze eine Gebetskette, die Nichiren bei sich trug, ihn selbst vor einer tödlichen Verletzung. Zum Gedenken an diese Ereignisse und an die Getöteten gründete Nichiryū (), Schüler Nichirens und Sohn des ermordeten Yoshitaka Kudo, an jener Stelle den Tempel.

Neben Gebäuden wie dem Soshidō (Halle des Gründers) und dem Hondō (Große Halle) zählen auch eine 800 Jahre alte Zeder zu den Sehenswürdigkeiten des Tempels. Der Legende nach erschien Nichiren die Göttin Kishimojin in diesem Baum.

Weblinks
 Nichiren-shū: Kyōnin-ji
 Kyōnin-ji auf der Webseite der Stadt Kamogawa

Einzelnachweise

Buddhistischer Tempel in der Präfektur Chiba
Nichiren-Buddhismus
Kamogawa

Kyōnin-ji


Na antiga religião romana, Mutuno Tutuno ou Mutino Titino (em latim: Mutunus Tutunus ou Mutinus Titinus) foi uma deidade do casamento fálica, que em alguns aspectos igualava com Priapo. Seu santuário estava localizado no Monte Vélia, supostamente desde a fundação de Roma, até o século I a.C.

Durante os preliminares rituais de casamento, as noivas romanas suspostamente montavam o falo de Mutuno para se prepararem para a relação sexual, de acordo com os Padres da Igreja que interpretaram esse ato como uma obscena perda da virgindade. O apologista cristão Arnóbio diz que as matronas romanas eram levadas para um passeio (inequitare) no "horrível falo" de Tutuno com suas "vergonhosas partes imensas", mas outras fontes especificam que são as noivas que aprenderam através do ritual a não se envergonhar por sexo: "Tutuno, em cujo colo vergonhoso estão as noivas, de modo que o deus parece provar sua vergonha antes do fato". O grmático do século II, Festo, é a única fonte latina clássica a tomar nota do deus, e a caractirização do ritual por fontes cristãs tende a ser hostil ou tendenciosa.

Etimologia
Ao contrário de Priapo, que é representado em forma humana com uma ereção descomunal, Mutuno parece ter sido encarnado puramente pelo falo, como o fascinus ou o misterioso progenitor de Sérvio Túlio. O nome do deus está relacionado a duas gírias raramente registradas para pênis em latim, mūtō (ou muttō) e mūtōnium. "Mutto" também foi usado como um cognome, o terceiro dos três elementos do nome de um homem romano. Lucílio oferece a primeira instância registrada de ambas as formas: at laeva lacrimas muttoni absterget amica ("Uma namorada enxuga as lágrimas de Mutto — sua mão esquerda, isto é"), e o derivado mūtōnium. Mūtōnium pode ter substituído a forma anterior, como aparece mais tarde entre os grafites de Pompeia. Horácio tem um diálogo com  seu muttō: "O que você quer? Certamente você não está exigindo a neta de um grão-cônsul como uma buceta?" Ambos Lucílio e Horácio assi personificam o muttō. Mūtūniātus, usado por Marcial e no Corpus Priapeorum, descreve um homem "bem dotado".

Ambas partes do nome Mūtūnus Tūtūnus são reduplicadas, Tītīnus talvez de tītus, outra palavra de gíria para "pênis".

Também é possível, se não provável, que o latim "mut" fosse um empréstimo vogalizado derivado da palavra consonantal egípcia MT para 'falo, macho, homem' no hieróglifo adjacente, considerando que os escribas egípcios não vogalizaram o MT e que Budge adicionou um /e/ ao MT em seu dicionário para torná-lo pronunciável.

Culto
O santuário de Mutuno Tutuno na Vélia não foi localizado. De acordo com Festo, foi destruído para fazer um banho privado para o pontífice e apoiador de Augusto, Domício Calvino, embora fosse reverenciado como um dos marcos mais antigos.

Esse desenraizamento levanta a questão de por que Calvino foi autorizado a deslocar um santuário tão venerável. Os Padres da Igreja associam Mutuno a agrupamentos de outras divindades que se supõe serem baseadas nas obras teológicas perdidas de Varrão. Ao examinar essas conexões, Robert Palmer concluiu que o antigo culto de Mutuno se fundiu com aquele do Pai Liber, que foi identificado ou compartilhado de várias maneiras com Júpiter, Baco e Priapo Lampsaceno. Palmer conjecturou ainda que foi Mutuno, na forma de Liber, a quem Júlio César fez sacrifício no dia de seu assassinato, recebendo os maus presságios que o conspirador Décimo Bruto o incitou a ignorar. César havia anteriormente comemorado sua vitória na Batalha de Munda na Liberália, ou festival de Liber realizado em 17 de março, e visitou a casa do pontífice Calvino nos Idos de Março, perto do santuário arcaico de Mutuno-Liber. Na opinião de Palmer, o evidente mal favor do deus deu a Augusto licença para reformar o culto durante seu programa de revivalismo religioso que muitas vezes disfarçava inovações radicais. O deus foi então helenizado como Bacchus Lyaeus.

Palmer concordou com numismatas que consideram um denário cunhado por Quinto Tício, magistrado monetário ca. 90–88 aC, como retratando um Mutuno envelhecido e barbudo em seu anverso. O diadema alado é uma referência ao Priapo de Lampsaco e ao falo alado como motivo comum nas artes decorativas romanas, que também pode servir de encanto apotropaico contra o mau-olhado. Outra edição de Tício retrata um Baco coroado de hera, com ambos os denários tendo um Pégaso praticamente idêntico no reverso. Michael Crawford encontra "nenhuma boa base" para identificar esta figura como Mutuno, mas Palmer aponta para a iconografia compartilhada da figura Baco-Liber-Priapo e a etimologia associativa do nome da gens Titius. Um titus ("pênis") com asas era um trocadilho visual, já que a palavra também se referia a um tipo de pássaro. Varrão parece ter associado Titino aos Tício, em uma colocação etimológica que incluía Tito Tácio, o real sabino contemporâneo de Rômulo; a Cúria Tícia; ou os tribus dos Ticienses, uma das três tribos originais de Roma.

Ver também
 Mitologia romana

Deuses da fertilidade
Deuses romanos
Sexualidade da Roma Antiga
Casamento

Mutuno Tutuno


Die Autobahn Kaiyuan–Hekou oder Kaihe-Autobahn (), chin. Abk. G8011, ist eine regionale Autobahn in der Provinz Yunnan im Süden Chinas. Die 190 km lange Autobahn zweigt bei Kaiyuan von der Autobahn G80 ab und führt in südwestlicher Richtung über Honghe nach Hekou an der Grenze zu Vietnam.

Einzelnachweise

Autobahn in der Volksrepublik China
Straße in Asien
Straße in Yunnan

Autobahn Kaiyuan–Hekou


ග්‍රැමී සම්මානයක් (මුලින්ම හැඳින්වුනේ ග්‍රැමෆෝන් සම්මානය ලෙසිනි) — හෝ ග්‍රැමී — වනාහී  එක්සත් ජනපදයෙහි පටිගතකිරීමේ කලාවන්  සහ විද්‍යාවන් සඳහා වන ජාතික ඇකඩමිය විසින් සංගීත කර්මාන්තයෙහි විශිෂ්ඨ කාර්ය සාධනය වෙනුවෙන් පිරිනැමෙන ගෞරව සම්මානයකි. රූපවාහීනිය තුලින් පුළුල් ලෙසින් නරඹනු ලබන්නාවූ මෙම වාර්ෂීක සම්මාන ප්‍රදානෝත්සවයෙහි කැපී පෙනෙන අංග වන්නේ ප්‍රමුඛ ශිල්පීන් විසින් සිදු කරන රංගනයන් සහ මහත් ජන රුචියක් දනවන සම්මානයක් සමහරක් පරිනැමීම වෙයි. රූපවාහිනිය සඳහා වන එමී සම්මාන සහ චිත්‍රපට සඳහා වන  ඇකඩමි සම්මාන වෙනුවට සංගීතය සඳහා වන පර්යාය සම්මානය මෙය වන්නේය.

1958 වසරේදී අභිවාහකයන්ගේ සංගීත සම්ප්‍රසාධනයන් සඳහා ගෞරව සම්මාන පුද කරනුවස් පළමුවන ග්‍රැමී සම්මාන ප්‍රදානෝත්සවය, 1959 මැයි 4 වන දිනදී පැවැත්විණි. ඉතාමත් මෑත සිදුවූ ප්‍රදානෝත්සවය වන්නේ, 2011 පෙබරවාරි 13 දිනදී ලොස් ඇන්ජලීස් හී ස්ටේපල්ස් සෙන්ටර් හිදී පැවැත්වුනු  53වන ග්‍රැමී සම්මාන ප්‍රදානෝත්සවයයි.

විචාර
ඇතැම් සංගීත කලාකරවෝ ග‍්‍රැමී සම්මානයේ සවභාවය පිළිබඳ පෞද්ගලික විරෝධයන් දැක්වා ඇත. ටූල් නම්වූ රොක් සංගීත කණ්ඩායමේ නායක මෙනාර්ඞ් ජේම්ස් කීනන් තම සම්මානය ලබාගැනීම සඳහා උළෙල ට සහභාගී නොවූ අතර සම්මානය පිළිබඳ තම අදහස් මෙසේ දැක්වීය.

"මම හිතන්නේ ග‍්‍රැමී කියන්නේ සංගීත ව්‍යාපාරය සඳහා ඇති දැවැන්ත අලෙවි ප‍්‍රවර්ධන යන්ත‍්‍රයක් පමණක් කියලයි. ඔවුන් බුද්ධියෙන් අඩු පිරිසකට ආමන්ත‍්‍රණය කරන අතරේ බහුතර කැමැත්ත සපයනවා. ඔවුන් කලාවට හෝ කලාකරුවන් ට තමුන් නිර්මාණය කළ දේ පිළිබඳව ගෞරවයක් දක්වන්නේ නැහැ. මෙය සංගීත ව්‍යාපාරය එයම සැමරීමක් පමණයි. මූලිකව ගත්විට ඉන් එහාට මොනවත් නැහැ. "
ජනතාවගේ හැගීම් වෙනුවෙන් නිසිලෙස පෙනී සිටීමට නොහැකි වීම සම්බන්ධව ග‍්‍රැමී සම්මාන බොහෝ විට විචාරය ට ලක්විය. සංගීත නිශ්පාදන ආයතන මේ සඳහා නාම යෝජනා භාරදීම සම්බන්ධයෙන් බැඳී සිටියි. නාමයෝජනාවක් පැමිණි විට එය විග‍්‍රහ කිරීම සඳහා ක්‍ෂේත‍්‍රයේ විශේෂඥයන්ගෙන් සැදුම් ලත් 150 අධික සංඛ්‍යාවකින් යුත් කමිටුවක් පත් වේ. මෙය හුදෙක් අදාල නිර්මාණය එම කොට්ඨාසයේ නාමයෝජනාවට සුදුසු දැයි විමසා බැලීමට පමණි. නාමයෝජනාව සඳහා ඡන්දය පාවිච්චි කළ හැක්කේ අදාළ ධාරාවේ ප‍්‍රවීණයන් ට පමණි. ඔවුන් සාමාන්‍ය කොටස් හතරක් සඳහා නාමයෝජනා කරති. එවානම් වසරේ හොඳම තැටිය හොඳම ඇල්බමය හොඳම ගීතය සහ හොඳම නවක කලාකරුවා ය. ඡන්ද ආරක්ෂාකාරීව ගණනය කරනු ලබන්නේ ස්වාධීන ගිනුම් සමාගමක් වන ඩෙලොට් ටච් ටොමට්සු විසිනි.

මෙම නාමයෝජනා ක‍්‍රමය ආර්ථික දෙශපාලනික හෝ ව්‍යාපාරික ක‍්‍රමයේ කෙතරම් දුරට ප‍්‍රථිපලයක් දැයි යන්න පිළිබඳ විවිධ මතවාද පවතී. ඇතැම් විකල්ප විචාරක මතය වන්නේ ග‍්‍රැමී වැනි ප‍්‍රධාන සම්මාන උළෙලවල් හුදෙක් සංගීත සමාගම් තම තමන්ට සුභපතා ගනිමින් තමුන්ගේ නිශ්පාදන අලෙවිකරණය උදෙසා පවත්වන බවය. ඇතැම් විචාරකයෝ තර්ක කරන්නේ මෙහි ජයග‍්‍රාහකයන් ස්වභාවිකව ම නාමයෝජනා හා ඡන්ද කමිටු සාමාජිකයන් ගේ සමාජීය දේශපාලනික හා කලාත්මක තෝරාගැනීම් විද්‍යමාන කරන බවයි. කර්මාන්තයෙන් පිටත සිටින වෙනත් විචාරකයන් ගේ විවෘත ප‍්‍රශ්නය වන්නේ නූතන ඩිජිටල් සමාජය තුල සම්මාන උළෙලක අවශ්‍යතාවය කුමක් ද යන්නයි. ග‍්‍රැමී වැනි සම්මාන උළෙල වල් කර්මාන්තයේ සිදුවන වෙනස්කම් හුවා දක්වන සාධක බවට පත් ව ඇත . බිල්බෝර්ඞ් සඟරාව ග‍්‍රැමී සම්මානයක් ලබන සෑම විටම කලාකරුවකුගේ වර්ධනයක් දකියි. කෙසේ වුවද මෙම වාර්තා සම්බන්ධයෙන් ස්ථීර කිරීම් අවශ්‍ය වේ.

මීට අමතරව අවශ්‍ය ප‍්‍රමාණයට වඩා සම්මාන බෙදා දීම සම්බන්ධයෙන් හා උළෙලේ වැඩි කාලයක් එකිනෙකා ගේ පිටවල් කසා ගැනීමට වඩා යමක් නොකිරීම සම්බන්ධයෙන් ද ග‍්‍රැමී උළෙල ට චෝදනා තිබේ.
ටෙ‍්‍රන්ට් රෙන්සර් සිය අන්තර්ජාල අඩවියේ 2007 දෙසැම්බර් 6 වනදා මෙසේ පවසයි. "ව්‍යාපාර තත්වයෙන් අත්මිදෙන්න සංගීත ක්‍ෂේත‍්‍රය හැකි සෑම දෙයක් ම කරන අවස්තාවක අපට ග‍්‍රැමී වලිනුත් අත්මිදෙන එක ස්ථිර කර ගන්න හැකි වෙයිද? හැකියාව ගිලිහුණු නාකි මිනිස්සු එකිනෙකාගේ ලිංගේන්ද්‍රියන් පිනවා ගන්නවා බලන් හිටියා හොඳටම ඇති. ඔබට සුභ දවසක්. "

ග්රැමී සම්මාන


Las Cataratas Mil Pies (o bien 1000 pies, en inglés: Thousand Foot Falls o 1000 ft Falls) es una cascada y un monumento natural en el país centroamericano de Belice. Se encuentra rodeada por la reserva forestal establecida de 2004 y conocida como Mountain Pine Ridge Forest Reserve, que administrativamente se encuentra en el distrito de Cayo, una de las divisiones de Belice.

Véase también
Geografía de Belice
Geografía de América Central
Cataratas Tagbo

Referencias

Cascadas de Belice
Cataratas Mil Pies
Parques de Belice

Cataratas Mil Pies


නූගේගොඞ රේවත තෙරණුවෝ යනු බෞද්ධ භික්ෂුවක් වන්නාහ. බෙල්ලන්විල රජමහා විහාර වාසිව වැඩවසයි.

චරිතාපදානය

සංක්‍ෂිප්ත විස්තරය
නූගේගොඞ රේවත තෙරණුවෝ කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසුවෙකි.

ආශ්‍රිත
 50 ස් වසරක ශ්‍රී බෝධිරාජ දහම් පාසැල

කොළඹ නාලන්දා විද්‍යාලයයේ ආදි සිසු බෞද්ධ භික්ෂූන්

බෞද්ධ දාර්ශනිකයන්
නූතන බෞද්ධ ගත්කතුවරු
චරිත කතා
ශ්‍රී ලාංකිකයෝ
ආදි නාලන්දියයෝ
ශ්‍රී ලාංකික භික්ෂූහූ
ලාංකික සිංහලයෝ

නූගේගොඞ රේවත තෙරණුවෝ


NGC 99 este o galaxie spirală situată în constelația Peștii. A fost descoperită de către astronomul francez Édouard Stephan în 8 octombrie 1883.

Note

Vezi și
 NGC 98
 NGC 100

Legături externe
NGC 99 pe WikiSky
 NGC 99 pe spider.seds.org

Galaxii spirale
Obiecte NGC
Constelația Peștii
Obiecte astronomice descoperite în 1883
Obiecte astronomice descoperite de Édouard Stephan

NGC 99


Za označavanje država na način koji je neovisan o jeziku govornika, Međunarodna organizacija za standardizaciju je ustanovila stanrard ISO 3166.
Ovaj standard ujedno obuhvaća i oznake za područja koja se ne poklapaju s pojedinom državom, zatim područja koja su glavne podcjeline unutar nekih država, te također oznake nekih bivših država.

Standard se sastoji od tri dijela:
 ISO 3166-1 alpha-2 – dvoslovni kodovi država, najistaknutiji je od tri dijela i uz nekoliko iznimki se koristi i za Internet TLD domene pojedinih država,
 ISO 3166-1 alpha-3 – troslovni kodovi država,
 ISO 3166-1 numeric – troznamenkasti brojčani kod država.

Za primjer, Republika Hrvatska je u standardu označena dvoslovno sa HR, troslovno sa HRV i brojčano sa 191.

ISO

ISO 3166


John Travers Cornwell VC (8 January 1900 – 2 June 1916), commonly known as Jack Cornwell or as Boy Cornwell, is remembered for his gallantry at the Battle of Jutland during World War I. Having died at the age of only 16, he was posthumously awarded the Victoria Cross, the highest award for gallantry in the face of the enemy that can be awarded to British and Commonwealth forces. Cornwell is the third-youngest recipient of the VC after Andrew Fitzgibbon and Thomas Flinn.

Early life
John "Jack" Travers Cornwell was born as the third child of a working-class family at Clyde Place, Leyton, Essex (now in Greater London). His parents were Eli and Lily Cornwell; he had a sister and three brothers, as well as two half-siblings from his father's previous marriage. The family later moved to Alverstone Road, East Ham. He left Walton Road School at the standard age of 14, but was in the Boy Scouts. At the outbreak of the First World War, ex-soldier Eli Cornwell volunteered for service and was fighting in France under Lord Kitchener. His older brother Arthur also served in an infantry regiment on the Western Front.

In October 1915, Jack Cornwell gave up his job as a delivery boy and enlisted in the Royal Navy without his father's permission. He had references from his headmaster and employer. He carried out his basic training at HMS Vivid Keyham Naval Barracks in Plymouth, and received further training as a Sight Setter or Gun Layer and became Boy Seaman First Class. On Easter Monday 1916, Cornwell left for Rosyth, Scotland, to join his assignment in the navy. He was assigned to HMS Chester.

Battle of Jutland

On 31 May 1916, Chester was scouting ahead of the 3rd Battlecruiser Squadron at the Battle of Jutland when the ship turned to investigate gunfire in the distance. At 17:30 hours, Chester soon came under intense fire from four Kaiserliche Marine cruisers each her own size which had suddenly emerged from the haze and increasing funnel smoke of the battlefield. The shielded 5.5-inch gun mounting where Cornwell was serving as a sight-setter was affected by at least four nearby hits. Chesters gun mountings were open-backed shields and did not reach down to the deck. Splinters were thus able to pass under them or enter the open back when shells exploded nearby or behind. All the gun's crew were killed or mortally injured except Cornwell, who, although severely wounded, managed to stand up again and remain at his post for more than 15 minutes, until Chester retired from the action with only one main battery gun still working. Chester had received a total of 18 hits, but partial hull armour meant that the interior of the ship suffered little serious damage and the ship itself was never in peril of sinking. Nevertheless, the situation on deck was dire. Many of the gun crews had lost lower limbs due to splinters passing under the gun shields. British ships reported passing the Chester to cheers from limbless wounded gun crew laid out on her deck and smoking cigarettes, only to hear that the same crewmen had died a few hours later from blood loss and shock.

After the action, medics arrived on deck to find Cornwell the sole survivor standing at his gun, shards of steel penetrating his chest, looking at the gun sights and still waiting for orders. Being incapable of further action, Chester was ordered to the port of Immingham. There Cornwell was transferred to Grimsby General Hospital, although he was clearly dying. He died shortly before 8:00am on the morning of 2 June 1916, before his mother could arrive at the hospital.

Victoria Cross
Three months later, Captain Robert Lawson of Chester described the events to the British Admiralty. Though at first reluctant, the Admiralty eventually decided to recommend Cornwell for a posthumous Victoria Cross and King George V endorsed it. The recommendation for citation, from Admiral David Beatty, reads: The instance of devotion to duty by Boy (1st Class) John Travers Cornwell who was mortally wounded early in the action, but nevertheless remained standing alone at a most exposed post, quietly awaiting orders till the end of the action, with the gun's crew dead and wounded around him. He was under 16½ years old. I regret that he has since died, but I recommend his case for special recognition in justice to his memory and as an acknowledgement of the high example set by him.

Jack Cornwell was initially buried in a common grave (Square 126 Grave 323) in Manor Park Cemetery, London, although his body was exhumed on 29 July 1916 at which he was reburied with full military honours in the same cemetery (square 55 grave 13). Cornwell's father Eli, who died on 25 October 1916 from bronchitis during home service with the Royal Defence Corps, was buried in the same grave on 31 October 1916. The epitaph to Jack Cornwell on his grave monument reads,

In May 2016, the family grave and war memorial, erected in 1920, was given Grade II listed status, legally protecting it from unauthorised modification or removal.

The award of the Victoria Cross appeared in The London Gazette on Friday 15 September 1916. The citation read: The KING has been graciously pleased to approve the grant of the Victoria Cross to Boy, First Class, John Travers Cornwell, O.N.J.42563 (died 2 June 1916), for the conspicuous act of bravery specified below.

Mortally wounded early in the action, Boy, First Class, Jack Travers Cornwell remained standing alone at a most exposed post, quietly awaiting orders, until the end of the action, with the gun's crew dead and wounded all round him. His age was under sixteen and a half years.

On 16 November 1916, Cornwell's mother received the Victoria Cross from King George V at Buckingham Palace. Court painter Frank O. Salisbury made a portrait of Cornwell, using his brother Ernest as a model, depicting him standing in his post. Boy Cornwell Memorial Fund was also established. After that, the rest of the family was effectively forgotten. After Eli Cornwell's death on 25 October 1916, his half-brother Arthur Frederick Cornwell was killed in action in France on 29 August 1918. The impoverished Alice Cornwell died at the age of 48 on 31 October 1919, at 745 Commercial Road in Stepney, in rooms she was forced to take when her son's memorial fund refused financial aid. The two of her children remaining at home were granted £60 a year in a pension from the fund after Alice's death, but this proved insufficient and they both emigrated to Canada in the early 1920s. Jack Cornwell's elder half-sister, also named Alice, lent Jack's Victoria Cross to the Imperial War Museum on 27 November 1968. Salisbury's portrait of Cornwell hangs in the Anglican church within the Royal Navy's Initial Training Establishment HMS Raleigh.

Remembrance

The original furore caused by his very public re-burial led to over seven million of the Empire's children donating to his fund. £18,000 was raised in his memory for the Jack Cornwell ward of the Royal Star and Garter Home, Richmond. The John Cornwell Victoria Cross National Memorial (JCVCNM) was established in 1928, when a plot of land was purchased at Hornchurch, then in Essex, with money raised by the Mayor of East Ham. There, a community of cottage homes was built for needy, disabled or infirm former sailors and Royal Marines, up to and including the rank of Warrant Officer and their families. The six semi-detached houses and pathways are laid out in the form of a Victoria Cross. Since 2008, the community has been under the trusteeship of The Royal Naval Benevolent Trust.

Scouting

Sir Robert Baden-Powell, the founder of the Scout movement, created an award in his honour, The Cornwell Scout Badge, which is still used by Scout associations throughout the Commonwealth. It is awarded to youth members in respect of pre-eminently high character and devotion to duty, together with great courage and endurance. Camp Cornwell, established in 1925 as the headquarters for Western Australian Sea Scouts is situated at Pelican Point on the Swan River near Perth.

Cadets
Jack Cornwell is also remembered by the Sea Cadet Corps, Army Cadet Force and Air Training Corps, who each have a unit based in the UK's first and only Tri-Service Cadet building, named The Cornwell VC Cadet Centre, on Vicarage Lane in East Ham. Newham (Cornwell VC) Sea Cadets have been honoured with 'J T Cornwell VC' on their cap ribbon (Cap Tally) instead of the customary TS (training ship). They are the only Sea Cadet Unit in the UK to have this honour. In 2003, the Cadets suggested commemorating him by renaming a school in Leyton after him; when Cornwell attended the school it was known as Farmer Road School, and it is now named George Mitchell School, after another former pupil, George Allan Mitchell, who won a VC in Italy during the Second World War. Jack Cornwell is also remembered by Royal Navy Combined Cadet Force divisions, such as the RN CCF section at Whitgift School, Croydon, which is named the "Cornwell" division in his honour.

In Canada, Royal Canadian Sea Cadet Corps John Travers Cornwell, VC, based on HMCS Chippawa in Winnipeg, MB is named after him.

Other memorials
In Little Ilford, Jack Cornwell Street and a nearby block of council flats called John Cornwell VC House are named in his memory. In Jack Cornwell Street there is a public house named The Victoria Cross to commemorate his medal. A blue plaque has been erected by the London Borough of Waltham Forest on the flats that now occupy the site of his birthplace in Clyde Place, Leyton. The 5.5-inch gun on which he served is still displayed in the Imperial War Museum, London. In September 2006, Jack Cornwell VC featured on one of a series of Royal Mail postage stamps marking the 150th anniversary of the Victoria Cross. In 2016, Jack Cornwell was featured on a £5 coin (issued in silver and gold) in a six-coin set commemorating the Centenary of the First World War produced by the Royal Mint. Cornwell Close, on Grimsby's Nunsthorpe Estate and Cornwell Court in Haslemere Road, Portsmouth are named after him.

Citadel High School of Halifax, Nova Scotia gives out the Jack Cornwell Award to a student in each graduating class to the student who most exemplifies the qualities of honour, loyalty and bravery.

Mount Cornwell (2,972 metres) is a peak in the High Rock Range in British Columbia, part of the Canadian Rockies, which was named in his honour in 1918. There is also a Mount Chester (3,054 metres) in Alberta, named after HMS Chester in 1917.

See also
My Boy Jack (poem)

References

External links

 Boy (1st Class) John 'Jack' Travers Cornwell VC - illustrated article from the Imperial War Museum
 John Travers Cornwell (biography)
 Location of grave and VC medal (E. London)
 .
 Photographs and items related to Jack Cornwell in the Imperial War Museums' collections
 Frank O. Salisbury's portrait of Cornwell

British World War I recipients of the Victoria Cross
Royal Navy sailors
Military personnel from Essex
Royal Navy personnel of World War I
British military personnel killed in World War I
1900 births
1916 deaths
The Scout Association
People associated with Scouting
People from Leyton
Royal Navy recipients of the Victoria Cross
People from Manor Park, London
Child soldiers in World War I

Jack Cornwell


Seema Aissen Weatherwax (* 25. August 1905 in Tschernigow, Russisches Kaiserreich; † 25. Juni 2006 in Santa Cruz, Kalifornien) war eine US-amerikanische Fotografin.

Leben
Seema Aissen wurde als zweite von drei Töchtern der streng jüdischen Eheleute Avram und Reva Aissen geboren. Auf Grund der judenfeindlichen Stimmung im Russischen Kaiserreich wanderte die Familie 1912 zunächst in das Vereinigte Königreich und 1922 nach Boston in die Vereinigten Staaten aus. Dort nahm sie ihre erste Arbeitsstelle in einem Fotolabor an. Diese Tätigkeit setzte sie dann in Laboren in New Jersey, New Mexico, Kalifornien und Tahiti fort. Nebenbei war sie in der Young Communist League tätig. In Tahiti begann sie auch selbst zu fotografieren.

In Los Angeles trat sie in den 1930er Jahren der Workers Film and Photo League bei. Sie setzte sich während ihres ganzen Lebens für die Gleichberechtigung ein. Mit Künstlern und politischen Aktivisten wie Edward Weston, Imogen Cunningham und Woody Guthrie war sie lange Jahre befreundet. Im Yosemite-Nationalpark arbeitete sie für Ansel Adams und war dann auch eng mit dessen Familie befreundet. 1942 verließ sie Yosemite, um Jack Weatherwax zu heiraten, für den sie auch als Fototechnikerin arbeitete. Sie unterstützte seine Autorentätigkeit und auch seine linken  Aktivitäten in Los Angeles. 1984 zogen sie nach Santa Cruz in Kalifornien um, wo ihr Ehemann drei Wochen nach dem Umzug verstarb.

Nach einem Trauerjahr trat Seema Weatherwax in die Öffentlichkeit und stellte ihre eigene Kunst- und Fotosammlung bei Benefiz-Shows aus. Sie trat den lokalen Organisationen der National Association for the Advancement of Colored People (NAACP) und der Women's International League for Peace and Freedom (WILPF) bei, wurde in die Leitung beider Organisationen gewählt und war bald recht bekannt in Santa Cruz.

Kurz vor ihrem 94. Geburtstag beschloss sie, einige ihrer alten Negative noch zu drucken. Sie begann umzudenken und beschloss ihre eigene Arbeit mehr in den Vordergrund zu stellen. 1999 wurde sie vom Parlament Kaliforniens als Women of the Year ausgezeichnet. So begann sie 2000 damit öffentliche Ausstellungen zu organisieren. Im Jahr 2005 fand die fünfte öffentliche Ausstellung ihrer Arbeiten anlässlich einer Sonderausstellung an der University of California in Santa Cruz statt. Noch im gleichen Jahr feierte sie ihren hundertsten Geburtstag und konnte im August 2005 auch die Veröffentlichung ihrer von Sara Halprin herausgegebenen Biographie Seema's Show: A Life on the Left erleben. Diese erschien bei der University of New Mexico Press und basiert auf Interviews, die bis in das Jahr 1986 zurückgehen.

Seema Weatherwax verstarb am 25. Juni 2006 in Santa Cruz, zwei Monate vor ihrem 101. Geburtstag.

Nachlass
 Tonbänder und Interview-Mitschriften befinden sich in der Special Collections der University of California in Santa Cruz. Dort finden sich auch die meisten ihrer Fotografien, einige weitere liegen in der Special Collection der Stanford University.
 Der schriftliche Nachlass von Jack Weatherwax wird von der Smithsonian Institution verwaltet.

Literatur
 P. Buhle, E. B. Buhle, Eds. Sullivan: Images of American Radicalism, The Christopher Publishing House, Hanover, MA, 1998 (mit zwei Fotos von Seema Weatherwax)
 C. Wilson, W. Madar: Through Another Lens: My Years with Edward Weston, North Point Press, Farrar, Straus and Giroux, New York, 1998
 Sara Halprin: Seema's Show: A Life on the Left, The University of New Mexico Press, Albuquerque, New Mexico, 2005, ISBN 0-8263-3847-X,

Weblinks
 Obituary: Seema Aissen Weatherwax, In: Santa Cruz Sentinel vom 29. Juni 2006 auf legacy.com (englisch)
 Nachruf von Jason Weston (englisch)
 Seema Weatherwax bei laborarts.org

Einzelnachweise

Dokumentarfotograf
Fotograf (Vereinigte Staaten)
US-Amerikaner
Russischer Emigrant
WILPF-Mitglied
Geboren 1905
Gestorben 2006
Hundertjähriger
Frau

Seema Weatherwax


Anton Schwarzkopf (Behlingen, 8 de julio de 1924 - 30 de julio de 2001) fue un ingeniero alemán, especialista en el diseño de montañas rusas y de otras atracciones para parques de atracciones.

Infancia y juventud
El padre de Schwarzkopf tenía un modesto taller de reparaciones en el que empezó a trabajar Anton. En el taller tenían como clientes a circos y acabaron especializándose en sus caravanas y medios de transporte.

Anton combatió en la Segunda Guerra Mundial y cayó prisionero de los estadounidenses en Italia.

Actividad industrial

Una vez terminada la guerra, recuperó sus actividades industriales y fabricó entre 1948 y 1955 35 vehículos para el transporte de circos. Decidió ampliar las actividades de su negocio y lo enfocó al diseño de atracciones de feria. Así, a partir de 1954 fue presentando el Tren Fantasma, el Palacio de la Risa o la Jet Spiral. En 1964 diseñó su primera montaña rusa, The Wildcat. Su empresa creció rápidamente y se sucedieron encargos muy importantes, como sendas montañas rusas para los parques de atracciones Gröna Lund de Estocolmo (1965) y de Liseberg, en Gotemburgo (1966).

Las atracciones de Schwarzkopf fueron muy innovadoras. Inventó un tipo de montaña rusa llamada «tren minero» (en el que se evocaba el paisaje del Oeste de los Estados Unidos); la idea del duelo de montañas rusas (en las que se cruzan los circuitos de dos o más montañas rusas), el primer bucle vertical (looping) en una montaña rusa de metal (1976) o la construcción de la primera montaña rusa que no consistía en un circuito cerrado (Shuttle Loop).

Últimos años
La empresa de Anton Schwarzkopf tuvo problemas económicos y, debido a sus importantes deudas, cesó su actividad en 2001. Schwarzkopf murió ese mismo año, tras haber sufrido durante largos años la enfermedad de Parkinson.

Montañas rusas construidas por Schwarzkopf

Otras atracciones
Dante's Inferno'. Tren fantasma, en Astroland (Coney Island, Estados Unidos).
Mustekala. Pulpo mecánico, en Linnanmäki (Helsinki, Finlandia).
Reef Diver. Noria Enterprise, en Dreamworld (Coomera, Australia).
Wiener Rad. Noria, en Bobbejaanland (Lichtaert, Kasterlee, Bélgica).
Zweef Apollo. Sillas voladoras, en el Parque de Atracciones de Slagharen, Países Bajos.

Referencias
«Anton Schwarzkopf: just a simple 'pretzel' merchant», Popular Mechanics, Hearst Magazines, Vol. 154, N.º 2, agosto de 1980. ISSN 0032-4558

Notas

Enlaces externos

Página sobre Schwarzkopf
Lista de montañas rusas diseñadas por Schwarzkopf, publicada en la página RCDB.com.
Documentación sobre Schwarzkopf en la página del ParkOthek.

Ingenieros de Alemania del siglo XX
Ingenieros mecánicos de Alemania

Anton Schwarzkopf


Ádám Kónya, né le  à Veszprém, est un fondeur hongrois.

Biographie
D'abord nageur, il commence à pratiquer le ski de fond en Autriche.

Membre du club Veszpremi SE, il court sa première saison au niveau international lors de la saison 2009-2010, prenant part notamment aux Championnats du monde junior à Hinterzarten. Il honore sa première sélection en championnat du monde sénior en 2011 à Oslo, s'y classant  du quinze kilomètres.
Kónya est ensuite essentiellement actif dans la Coupe OPA, sans obtenir de résultat significatif.

En janvier 2016, alors engagé dans la Coupe slave, il monte sur son premier podium continental avec une troisième à Štrbské Pleso.

Aux Championnats du monde 2017 à Lahti, il obtient ses meilleurs résultats dans des mondiaux avec le  rang au sprint libre et au quinze kilomètres classique.

En 2018, il est sélectionné pour les Jeux olympiques de Pyeongchang, où il finit  au  libre et  au sprint classique.
Aux Championnats du monde 2019, à Seefeld, son meilleur résultat individuel est  du sprint libre.

En fin d'année 2021, il est appelé pour la première fois pour une course dans la Coupe du monde à Dresde (sprint).

Il est désormais entraîné par son frère Balint.

Palmarès

Jeux olympiques

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Konya

Championnats du monde

Légende :
  : pas d'épreuve
 — : Non disputée par Konya

Notes et références

Liens externes

Fondeur hongrois
Fondeur aux Jeux olympiques d'hiver de 2018
Naissance à Veszprém
Naissance en décembre 1992

Ádám Kónya


Sajylyk (jakutisch/russisch ) ist der Name folgender Dörfer in der Republik Sacha (Jakutien) in Russland:
 Sajylyk (Kobjai), im Ulus Kobjai
 Sajylyk (Njurba), im Ulus Njurba
 Sajylyk (Ust-Jansk), im Ulus Ust-Jansk
 Sajylyk (Werchnewiljuisk), im Ulus Werchnewiljuisk

Sajylyk


Le USS Boston est une frégate de 24 canons, lancée le  par Stephen et Ralph Cross depuis Newburyport. Pendant son service dans la Continental Navy, elle a capturé de nombreux navires anglais. Capturée à son tour par la Royal Navy, elle a été rachetée et renommée HMS Charlestown.

Service américain
En 1778, sous le commandement de Samuel Tucker, la frégate a transporté John Adams en France.

Capturée par la Royal Navy le , elle a été rachetée par le service et intégrée en tant que HMS Charlestown.

Service britannique

Notes et références

Bateau de l'US Navy de la guerre d'indépendance des États-Unis
Bateau lancé en 1777
Navire construit au Massachusetts

USS Boston (1777)


2013 (MMXIII) pazar günü başlayan yıl. 21. yüzyılın ve 3. milenyumun 13. yılı.

2013; Uluslararası Su İşbirliği Yılı ve Uluslararası Kinoa Yılı ilan edilmiştir.

Olaylar

Ocak
 10 Ocak - Pakistan'da meydana gelen patlamalarda 100'den fazla kişi öldü, 270 kişi yaralandı.
 11 Ocak - Fransız ordusu, militan İslamcı Ensarüddin grubunu hedef alarak Kuzey Mali ihtilafına 5 aylık bir müdahaleye başladı.
 16-20 Ocak - Cezayir'in İn Amenas belediyesi yakınlarındaki bir doğal gaz tesisinde rehine krizinde 39 uluslararası işçi ve 1 güvenlik görevlisi öldü.
 19 Ocak-10 Şubat - 2013 Afrika Uluslar Kupası, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin başkenti Johannesburg'da başladı.
 27 Ocak - Brezilya'nın Rio Grande do Sul şehrindeki Santa Maria belediyesinde yer alan bir gece kulübünde çıkan yangında tahminen 245 kişi öldü.

Şubat

 12 Şubat - Kuzey Kore, üçüncü yeraltı nükleer testini gerçekleştirerek, uluslararası toplumun Kuzey Kore'ye geniş çaplı kınama ve ekonomik yaptırımlar uygulamasına neden oldu.
 15 Şubat - Rusya'nın Çelyabinsk şehri üzerinde patlayan bir meteor, 1.489 ila 1.492 kişinin yaralanmasına ve 4.300'den fazla binanın hasar görmesine neden oldu. Bir yüzyıldan fazla bir süredir Dünya atmosferine çarpan en güçlü meteor oldu. Olay, daha büyük bir asteroidin tesadüfi uçuşuyla birlikte, gezegenin meteor çarpmalarına karşı savunmasızlığı konusunda uluslararası endişelere yol açtı.
 21 Şubat - Amerikalı bilim insanları, 3D yazıcı kullanarak kollajen ve hayvan kulak hücresi kültürlerinden canlı bir kulak oluşturdu.
 25 Şubat - Park Geun-hye, Güney Kore'nin ilk kadın cumhurbaşkanı oldu.
 28 Şubat - XVI. Benedictus, 1415'te XII. Gregorius'dan bu yana bunu yapan ilk kişi olarak papalıktan istifa etti.

Mart
 13 Mart - Arjantinli Kardinal Jorge Mario Bergoglio 266. papa seçildi ve Francis adını aldı.
 24 Mart - Orta Afrika Cumhuriyeti devlet başkanı François Bozizé, isyancı güçlerin ülkenin başkenti Bangui'yi ele geçirmesinin ardından Kongo Demokratik Cumhuriyeti'ne kaçtı.
 25 Mart - Avrupa Birliği, Kıbrıs için 10 milyar avroluk ekonomik kurtarmayı kabul etti.

Nisan

 2 Nisan - Birleşmiş Milletler Genel Kurulu, geleneksel silahların uluslararası ticaretini düzenlemek için Silah Ticareti Antlaşması'nı kabul etti.
 13 Nisan - Venezuela'da cumhurbaşkanlığı seçimlerinde Nicolás Maduro, rakibi Henrique Capriles'i az farkla mağlup ederek galip ilan edildi. Akabinde Venezuela cumhurbaşkanlığı seçimleri protestoları başladı.
 15 Nisan - Boston Maratonu bombalı saldırısı: ABD'nin Massachusetts eyaletinin başkenti Boston'da düzenlenen Boston Maratonu'nda 1'i ABD vatandaşı olan 2 Çeçenistan doğumlu kardeş, 2 bombalı saldırı gerçekleştirdi. 3 kişi öldü, 264 kişi yaralandı.
 21 Nisan - İş insanı Horacio Cartes, Paraguay genel seçimlerini Efraín Alegre'ye karşı kazandı.
 24 Nisan - Dünyanın en kötü endüstriyel felaketlerinden biri olan 2013 Savar binasının çökmesi, Bangladeş'te 1.134 kişinin ölümüne neden oldu.
 30 Nisan - Willem-Alexander, Hollanda kraliçesi Beatrix'in tahttan çekilmesinin ardından Hollanda Kralı olarak göreve başladı.

Mayıs

 11 Mayıs - Türkiye'nin Hatay ilinde bombalı saldırılar gerçekleşti. 54 kişi öldü, 146 kişi yaralandı.
 14-18 Mayıs - 2013 Eurovision Şarkı Yarışması, İsveç'in Malmö şehrinde yapıldı. Yarışmayı Danimarkalı yarışmacı Emmelie de Forest, "Only Teardrops" şarkısıyla kazandı.
 15 Mayıs
 Nature dergisinde yayınlanan bir çalışmada, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Oregon Sağlık ve Bilim Üniversitesi'nden araştırmacılar, klonlama yoluyla insan embriyonik kök hücrelerinin ilk üretimini anlattı.
 Dünya Sağlık Örgütü, yeni koronavirüsü Orta Doğu Solunum Sendromu (MERS) olarak adlandırdı.
28 Mayıs - İstanbul'da, Taksim Yayalaştırma Projesi kapsamında Taksim Gezi Parkı'na yeniden inşa edilmesi planlanan Topçu Kışlası'nın imar izni olmadan inşa edilmesini engelleme amaçlı Gezi Parkı olayları başladı.

Haziran
 6 Haziran - Eski CIA çalışanı Edward Snowden, Amerika Birleşik Devletleri federal hükûmetinin toplu gözetleme programı tarafından yürütülen operasyonlarını haber yayınlarına ifşa etti ve ülkeyi terk etti. Daha sonra Rusya'ya geçici sığınma hakkı verildi.
 11 Haziran - Sibel Siber, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti'nin ilk kadın başbakanı oldu.
 15-30 Haziran - 2013 FIFA Konfederasyonlar Kupası, Brezilya'nın başkenti Brasília'da başladı.
 25 Haziran - Katar Emiri Hamed bin Halife es-Sani tahttan indi. Yerine oğlu Temim bin Hamed es-Sani iktidara geldi.
 26 Haziran - Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi, Evliliği Savunma Yasası'nın önemli bir bölümünü iptal ederek Amerika Birleşik Devletleri'nde eşcinsel evliliğe federal olarak tanınması kararını verdi.

Temmuz

 1 Temmuz - Hırvatistan, Avrupa Birliği'nin 28. üyesi oldu.
 3 Temmuz - Mısır'daki kitlesel protestoların ortasında, Cumhurbaşkanı Muhammed Mursi askerî darbeyle iktidardan indirildi ve ülke genelinde yaygın şiddete yol açtı.
 21 Temmuz - Philippe. Albert'in tahttan inmesinin ardından Belçika Kralı olarak yemin etti.
 24 Temmuz - Santiago de Compostela tren kazası: İspanya'nın başkenti Madrid'den Ferrol'a gitmekte olan bir yüksek hızlı demiryolu treninin raydan çıkması sonucunda trendeki 222 kişiden (218 yolcu, 4 mürettebat) 140'ı yaralandı, 79 kişi öldü.

Ağustos
 14 Ağustos - Mısır'daki askerî darbenin ardından, güvenlik güçleri tarafından iki darbe karşıtı kampa baskın düzenlendi ve 2.696 kişi öldü. Baskınlar, İnsan Hakları İzleme Örgütü tarafından "yakın tarihte tek bir günde dünyanın en büyük gösterici cinayetlerinden biri" olarak tanımlandı.
 15 Ağustos - Horacio Cartes, Paraguay Devlet Başkanı olarak yemin etti.
 21 Ağustos - Suriye İç Savaşı sırasında Guta'da gerçekleşen kimyasal saldırıda 1.429 kişi öldü.
 29 Ağustos
 İngiltere Parlamentosu, İngiltere'nin Suriye'ye yönelik askerî saldırılarına karşı oy kullandı.
 Brezilya'nın nüfusu 200 milyona ulaştı.

Eylül
 7 Eylül
 2013 Avustralya federal seçimleri: Tony Abbott liderliğindeki Liberal/Ulusal Koalisyon, Başbakan Kevin Rudd liderliğindeki İşçi Partisi hükûmetini yendi.
 Uluslararası Olimpiyat Komitesi, Tokyo'ya 2020 Yaz Olimpiyatları'na ev sahipliği yapma hakkı verdi.
17 Eylül - Rockstar Games, Grand Theft Auto V'yi piyasaya sürdü.
 21 Eylül - Eş-Şebab militanları Kenya'nın başkenti Nairobi'deki Westgate alışveriş merkezine saldırarak en az 62 sivili öldürdü ve 170'ten fazla kişiyi yaraladı.

Ekim
 10 Ekim - 140 civarında ülke ve bölgeden delegeler, insan sağlığını ve çevreyi cıva ve cıva bileşiklerinin emisyonlarından ve salınımlarından korumak için tasarlanmış bir UNEP anlaşması olan Minamata Antlaşması'nı imzaladılar.
 15 Ekim - Filipinler'in Bohol şehrinde meydana gelen 7,2 büyüklüğündeki depremde 222 kişi öldü, 8 kişi kayboldu ve 976 kişi yaralandı.
 17 Ekim - Microsoft, Windows 8.1'i piyasaya sürdü.
 ? Ekim - Suudi Arabistan, Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nde koltuğu reddederek, Güvenlik Konseyi'nde bir koltuğu reddeden ilk ülke oldu. Boşalan koltuğu Ürdün 6 Aralık'ta doldurdu.

Kasım
 5 Kasım - İnsansız Mars Orbiter Misyonu, Hindistan tarafından Sriharikota'daki fırlatma rampasından fırlatıldı.
 8 Kasım - Kayıtlardaki en güçlü tropik kasırgalardan biri olan Haiyan Tayfunu, Filipinler ve Vietnam'ı vurarak en az 6.241 kişinin ölmesine ve çok sayıda yıkıma neden oldu.
 12 Kasım - İngiliz ressam Francis Bacon tarafından Lucian Freud'un bir dizi portrelerinden oluşan Lucian Freud'un Üç Çalışması, New York'taki bir müzayedede 142,4 milyon ABD dolarına satılarak müzayedede satılan bir sanat eseri için dünya rekoru kırdı.
 17 Kasım - Tataristan Havayolları'nın 363 sefer sayılı uçuşu sırasında uçağın Rusya'nın Kazan Uluslararası Havalimanı'nda düşmesi sonucu 50 kişi öldü.
 21 Kasım - Ukrayna cumhurbaşkanı Viktor Yanukoviç'in Avrupa Birliği ile Ukrayna arasındaki ekonomik ortaklık anlaşmasını Rusya ile daha yakın ilişkiler lehine reddetmesinin ardından Ukrayna'da Yevromaydan adıyla AB yanlısı gösterileri başladı.
 24 Kasım - İran, yaptırımların hafifletilmesi karşılığında nükleer kalkınma programını sınırlamayı kabul etti.

Aralık
 7 Aralık - Dünya Ticaret Örgütü'nün Dokuzuncu Bakanlar Konferansı delegeleri, küresel ticaret engellerini gevşetmeyi amaçlayan Bali Paketi anlaşmasını imzaladılar.
 14 Aralık - Yutu gezicisini taşıyan Çin insansız uzay aracı Chang'e 3, 1976'dan beri Ay'a "yumuşak" inen ilk uzay aracı ve bunu yapan üçüncü robotik gezici oldu.
 15 Aralık - Güney Sudan'ın başkenti Cuba'da etnik Dinka ve cumhurbaşkanlığı muhafızlarının Nuer üyeleri arasında çıkan kavga ülkeyi iç savaşa sürükledi.
 25 Aralık - Irak'ta Noel Günü'nde Hristiyanları hedef alan bombalı saldırılarda 38 kişi öldü.

Doğumlar

 22 Temmuz - George (Cambridge prensi)

Ölümler

Ocak

 1 Ocak - Patti Page, Amerikalı şarkıcı (d. 1927)
 2 Ocak - Ladislao Mazurkiewicz, Uruguaylı futbolcu (d. 1945)
 3 Ocak - Sergiu Nicolaescu, Romanyalı yönetmen, oyuncu ve politikacı (d. 1930)
 4 Ocak - Tony Lip, Amerikalı oyuncu (d. 1930)
 7 Ocak
 David R. Ellis, Amerikalı yönetmen (d. 1952)
 Jiřina Jirásková, Çekyalı oyuncu (d. 1931)
 9 Ocak
 James M. Buchanan, Nobel Ödüllü Amerikalı ekonomist (d. 1919)
 Sakine Cansız, Kürt terörist (d. 1958)
 11 Ocak
 Mariangela Melato, İtalyan oyuncu (d. 1941)
 Aaron Swartz, Amerikalı programcı, girişimci ve internet hacktivisti (d. 1986)
 14 Ocak - Conrad Bain, Kanadalı-Amerikalı oyuncu (d. 1923)
 15 Ocak - Nagisa Oshima, Japon yönetmen (d. 1932)
 21 Ocak
 Ahmet Mete Işıkara, Türk bilim insanı, jeofizikçi ve eğitimci (d. 1941)
 Michael Winner, İngiliz yapımcı ve yönetmen (d. 1935)
 28 Ocak - Ferdi Özbeğen, Türk piyanist (d. 1941)
 31 Ocak - Hasan Habibi, 1. İran Cumhurbaşkanı Yardımcısı (d. 1937)

Şubat

 1 Şubat - Ed Koch, Amerikalı avukat ve politikacı (d. 1924)
 2 Şubat - Chris Kyle, Amerikalı keskin nişancı (d. 1974)
 14 Şubat
 Ronald Dworkin, Amerikalı filozof ve politikacı (d. 1931)
 Reeva Steenkamp, Güney Afrikalı model (d. 1983)
 17 Şubat - Mindy McCready, Amerikalı şarkıcı (d. 1975)
 19 Şubat - Robert Coleman Richardson, Nobel Ödüllü Amerikalı fizikçi (d. 1937)
 26 Şubat - Stéphane Hessel, Fransız diplomat ve yazar (d. 1917)
 27 Şubat
 Van Cliburn, Amerikalı piyanist (d. 1934)
 Dale Robertson, Amerikalı oyuncu (d. 1923)
 28 Şubat - Donald A. Glaser, Nobel Ödüllü Amerikalı fizikçi (d. 1926)

Mart

 1 Mart - Bonnie Franklin, Amerikalı oyuncu (d. 1944)
 3 Mart
 Müslüm Gürses, Türk şarkıcı ve oyuncu (d. 1953)
 Luis Cubilla, Uruguaylı futbolcu (d. 1940)
 4 Mart - Seki Matsunaga, Japon futbolcu (d. 1928)
 5 Mart
 Hugo Chávez, Venezuela Devlet Başkanı (d. 1954)
 Paul Bearer, Amerikalı profesyonel güreş menajeri (d. 1954)
 6 Mart - Alvin Lee, İngiliz gitarist (d. 1944)
 10 Mart - Metin Serezli, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1934)
 12 Mart - Clive Burr, İngiliz davulcu (d. 1957)
 20 Mart - Zillur Rahman, Bangladeş Devlet Başkanı (2009-2013) (d. 1929)
 21 Mart
 Chinua Achebe, Nijeryalı yazar (d. 1930)
 Pietro Mennea, İtalyan atlet (d. 1952)
 28 Mart - Richard Griffiths, İngiliz oyuncu (d. 1947)

Nisan

 2 Nisan
 Jesús Franco, İspanyol yönetmen ve ekran yazarı (d. 1930)
 Milo O'Shea, İrlandalı oyuncu (d. 1926)
 3 Nisan - Ruth Prawer Jhabvala, Almanya doğumlu İngiliz romancı ve senarist (d. 1927)
 4 Nisan - Roger Ebert, Amerikalı film eleştirmeni ve yazar (d. 1942)
 6 Nisan - Don Shirley, Amerikalı klasik ve caz piyanisti ve bestecisi (d. 1927)
 8 Nisan
 Annette Funicello, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1942)
 Sara Montiel, İspanyol oyuncu ve şarkıcı (d. 1928)
 Margaret Thatcher, Birleşik Krallık Başbakanı (1979-1990) (d. 1925)
 10 Nisan - Robert Edwards, Nobel Ödüllü İngiliz fizyolog (d. 1925)
 11 Nisan
 Maria Tallchief, Amerikalı prima balerin (d. 1925)
 Jonathan Winters, Amerikalı komedyen ve oyuncu (d. 1925)
 Hilary Koprowski, Polonyalı virolog ve immünolog (d. 1916)
 14 Nisan - Colin Davis, İngiliz orkestra şefi (d. 1927)
 17 Nisan - Deanna Durbin, Kanadalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1921)
 18 Nisan - Storm Thorgerson, İngiliz grafik tasarımcı (d. 1944)
 19 Nisan
 Allan Arbus, Amerikalı oyuncu ve fotoğrafçı (d. 1918)
 François Jacob, Nobel Ödüllü Fransız biyolog (d. 1920)
 21 Nisan - Chrissy Amphlett, Avustralyalı şarkıcı (d. 1959)
 22 Nisan - Richie Havens, Amerikalı şarkıcı (d. 1941)
 28 Nisan - János Starker, Macar asıllı Amerikalı viyolonselist (d. 1924)

Mayıs

 2 Mayıs
 Jeff Hanneman, Amerikalı gitarist (d. 1964)
 Ivan Turina, Hırvat futbolcu (d. 1980)
 4 Mayıs - Christian de Duve, Nobel Ödüllü Belçikalı biyokimyacı (d. 1917)
 6 Mayıs - Giulio Andreotti, İtalyan politikacı, 41. İtalya Başbakanı (d. 1919)
 7 Mayıs - Ray Harryhausen, Amerikalı film yapımcısı ve görsel efekt yaratıcısı (d. 1920)
 8 Mayıs - Jeanne Cooper, Amerikalı oyuncu (d. 1928)
 13 Mayıs - Kenneth Waltz, Amerikalı siyaset bilimci (d. 1924)
 15 Mayıs - Henrique Rosa, Gine-Bissau Devlet Başkanı (2003-2005) (d. 1946)
 16 Mayıs - Heinrich Rohrer, Nobel Ödüllü İsviçreli fizikçi (d. 1933)
 17 Mayıs - Jorge Rafael Videla, Arjantinli politikacı, 42. Arjantin Devlet Başkanı (d. 1925)
 20 Mayıs - Ray Manzarek, Amerikalı klavyeci (d. 1939)
 23 Mayıs - Georges Moustaki, Fransız şarkıcı ve söz yazarı (d. 1934)
 26 Mayıs - Jack Vance, Amerikalı roman yazarı (d. 1916)
 31 Mayıs - Jean Stapleton, Amerikalı oyuncu (d. 1923)

Haziran

 3 Haziran - Jiah Khan, İngiliz-Hint aktris ve şarkıcı (d. 1988)
 6 Haziran
 Jerome Karle, Nobel Ödüllü Amerikalı kimyager (d. 1918)
 Esther Williams, Amerikalı yüzücü ve oyuncu (d. 1921)
 7 Haziran
 Pierre Mauroy, Fransa Başbakanı (d. 1928)
 Richard Ramírez, Amerikalı seri katil (d. 1960)
 8 Haziran - Yoram Kaniuk, İsrailli yazar (d. 1930)
 9 Haziran - Iain Banks, İskoçyalı roman yazarı (d. 1954)
 11 Haziran - Robert Fogel, Nobel Ödüllü Amerikalı ekonomi tarihçisi (d. 1926)
 15 Haziran
 Heinz Flohe, Alman futbolcu (d. 1948)
 Kenneth G. Wilson, Nobel Ödüllü Amerikalı fizikçi (d. 1936)
 16 Haziran
 Josip Kuže, Hırvat futbolcu ve teknik direktör (d. 1952)
 Ottmar Walter, Alman futbolcu (d. 1924)
 19 Haziran
 James Gandolfini, Amerikalı oyuncu ve yapımcı (d. 1961)
 Gyula Horn, Macaristan Başbakanı (1994-1998) (d. 1932)
 23 Haziran
 Bobby Bland, Amerikalı şarkıcı ve söz yazarı (d. 1930)
 Richard Matheson, Amerikalı yazar (d. 1926)
 24 Haziran - Emilio Colombo, 40. İtalya Başbakanı (d. 1920)

Temmuz

 2 Temmuz
 Fevziye Fuad, İran Prensesi (1941-1948) (d. 1921)
 Douglas Engelbart, Amerikalı bilgisayar bilimcisi ve mucit (d. 1925)
 3 Temmuz - Radu Vasile, Romanyalı politikacı, 57. Romanya Başbakanı (d. 1942)
 13 Temmuz - Cory Monteith, Kanadalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1982)
 19 Temmuz
 Mel Smith, İngiliz komedyen ve oyuncu (d. 1952)
 Bert Trautmann, Almanya doğumlu İngiliz futbolcu (d. 1923)
 20 Temmuz - Helen Thomas, Amerikalı gazeteci (d. 1920)
 22 Temmuz - Dennis Farina, Amerikalı oyuncu (d. 1944)
 23 Temmuz - Djalma Santos, Brezilyalı futbolcu (d. 1929)
 25 Temmuz - Bernadette Lafont, Fransız oyuncu (d. 1938)
 26 Temmuz
 JJ Cale, Amerikalı şarkıcı ve şarkı yazarı (d. 1938)
 Şefika Ahundova, Azerbaycanlı besteci (d. 1924)
 28 Temmuz - Eileen Brennan, Amerikalı oyuncu ve şarkıcı (d. 1932)
 29 Temmuz - Christian Benítez, Ekvatorlu futbolcu (d. 1986)
 30 Temmuz - Antoni Ramallets, İspanyol futbolcu (d. 1924)
 31 Temmuz - Michael Ansara, Amerikalı oyuncu (d. 1922)

Ağustos

 8 Ağustos - Karen Black, Amerikalı oyuncu (d. 1939)
 10 Ağustos
 László Csatáry, Macaristanlı savaş suçlusu (d. 1915)
 Eydie Gormé, Amerikalı şarkıcı (d. 1928)
 12 Ağustos - Friso (Orange-Nassau prensi) (d. 1968)
 14 Ağustos - Gia Allemand, Amerikalı oyuncu (d. 1983)
 15 Ağustos
 Sławomir Mrożek, Polonyalı oyun yazarı, yazar ve karikatürist (d. 1930)
 August Schellenberg, Kanadalı-Amerikalı oyuncu (d. 1936)
 Lisa Robin Kelly, Amerikalı oyuncu (d. 1970)
 19 Ağustos
 Abdülrahim Hatif, Geçici Afganistan Devlet Başkanı (d. 1926)
 Lee Thompson Young, Amerikalı oyuncu (d. 1984)
 20 Ağustos
 Elmore Leonard, Amerikalı roman yazarı (d. 1925)
 22 Ağustos - Jetty Paerl, Hollandalı şarkıcı (d. 1921)
 24 Ağustos - Julie Harris, Amerikalı oyuncu (d. 1925)
 25 Ağustos - Gylmar dos Santos Neves, Brezilyalı futbolcu (d. 1930)
 30 Ağustos - Seamus Heaney, Nobel Ödüllü İrlandalı şair (d. 1939)
 31 Ağustos - David Frost, İngiliz gazeteci ve yayıncı (d. 1939)

Eylül

 1 Eylül
 Pál Csernai, Macaristanlı futbolcu ve menajer (d. 1932)
 Tommy Morrison, Amerikalı boksör (d. 1969)
 Florencia Fabris, Arjantinli opera sanatçısı (d. 1975)
 2 Eylül
 Ronald Coase, Nobel Ödüllü İngiliz ekonomist (d. 1910)
 Frederik Pohl, American writer (d. 1919)
 5 Eylül - Rochus Misch, Adolf Hitler'in koruması (d. 1917)
 12 Eylül
 Ray Dolby, Amerikalı mühendis ve mucit (d. 1933)
 Otto Sander, Alman oyuncu (d. 1941)
 18 Eylül - Ken Norton, Amerikalı boksör (d. 1943)
 19 Eylül
 Hiroshi Yamauchi, Japon iş insanı (d. 1927)
 Saye Zerbo, 3. ve 4. Burkina Faso Başbakanı (d. 1932)
 22 Eylül - David H. Hubel, Nobel Ödüllü Kanada doğumlu Amerikalı sinirbilimci (d. 1926)
 27 Eylül - Tuncel Kurtiz, Türk sinema ve tiyatro oyuncusu, yönetmen, yapımcı, senarist (d. 1936)

Ekim

 1 Ekim
 Tom Clancy, Amerikalı yazar (d. 1947)
 Giuliano Gemma, İtalyan oyuncu (d. 1938)
 4 Ekim - Võ Nguyên Giáp, Vietnamlı general (d. 1911)
 7 Ekim
 Patrice Chéreau, Fransız opera ve tiyatro yönetmeni, yönetmen, oyuncu ve yapımcı (d. 1944)
 Ovadia Yosef, İsrailli dini lider (d. 1920)
 9 Ekim - Wilfried Martens, Belçikalı politikacı, 44. Belçika Başbakanı (d. 1936)
 10 Ekim - Scott Carpenter, Amerikalı astronot (d. 1925)
 11 Ekim
 María de Villota, İspanyol yarışçı (d. 1980)
 Erich Priebke, Alman SS kaptanı ve hüküm giymiş savaş suçlusu (d. 1913)
 12 Ekim - Oscar Hijuelos, Amerikalı roman yazarı (d. 1951)
 14 Ekim - Bruno Metsu, Fransız futbol antrenörü (d. 1954)
 16 Ekim - Ed Lauter, Amerikalı oyuncu (d. 1938)
 17 Ekim - Lou Scheimer, Amerikalı yapımcı (d. 1928)
 20 Ekim - Lawrence Klein, Nobel Ödüllü Amerikalı ekonomist (d. 1920)
 23 Ekim - Anthony Caro, İngiliz heykeltıraş (d. 1924)
 24 Ekim - Manolo Escobar, İspanyol şarkıcı (d. 1931)
 25 Ekim
 Bill Sharman, Amerikalı basketbolcu (d. 1926)
 Marcia Wallace, Amerikalı oyuncu ve komedyen (d. 1942)
 27 Ekim - Lou Reed, Amerikalı şarkıcı (d. 1942)
 28 Ekim - Tadeusz Mazowiecki, 1. Polonya Başbakanı (d. 1927)

Kasım

 2 Kasım - Walt Bellamy, Amerikalı basketbolcu (d. 1939)
 7 Kasım - Amparo Rivelles, İspanyol oyuncu (d. 1925)
 9 Kasım - Savaş Ay, Türk gazeteci ve televizyoncu (d. 1954)
 17 Kasım - Doris Lessing, Nobel Ödüllü İngiliz yazar (d. 1919)
 18 Kasım - Nejat Uygur, Türk tiyatro ve sinema oyuncusu (d. 1927)
 19 Kasım - Frederick Sanger, Nobel Ödüllü İngiliz biyokimyacı (d. 1918)
 20 Kasım - Joseph Paul Franklin, Amerikalı katil (d. 1950)
 25 Kasım - Bill Foulkes, İngiliz futbolcu (d. 1932)
 26 Kasım - Arik Einstein, İsrailli oyuncu ve şarkıcı (d. 1939)
 27 Kasım - Nílton Santos, Brezilyalı futbolcu (d. 1925)
 30 Kasım - Paul Walker, Amerikalı oyuncu (d. 1973)

Aralık

 5 Aralık
 Nelson Mandela, Nobel Ödüllü 1. Güney Afrika Cumhurbaşkanı (d. 1918)
 Colin Wilson, İngiliz yazar, filozof ve romancı (d. 1931)
 7 Aralık - Édouard Molinaro, Fransız yönetmen ve ekran yazarı (d. 1928)
 8 Aralık - John Cornforth, Nobel Ödüllü Avustralyalı-İngiliz kimyager (d. 1917)
 9 Aralık - Eleanor Parker, Amerikalı oyuncu (d. 1922)
 10 Aralık - Rossana Podestà, Libya doğumlu İtalyan oyuncu (d. 1934)
 11 Aralık - Nadir Afonso, Portekizli ressam (d. 1920)
 12 Aralık
 Tom Laughlin, Amerikalı oyuncu, yönetmen, ekran yazarı, yazar, eğitmen ve aktivist (d. 1931)
 Audrey Totter, Amerikalı oyuncu (d. 1917)
 14 Aralık - Peter O'Toole, İngiliz-İrlandalı oyuncu (d. 1932)
 15 Aralık - Joan Fontaine, Japonya doğumlu İngiliz-Amerikan oyuncu (d. 1917)
 18 Aralık - Ronnie Biggs, İngiliz suçlu (d. 1929)
 23 Aralık - Mihail Kalaşnikov, Rus mucit (d. 1919)
 25 Aralık - Adnan Şenses, Türk şarkıcı, bestekâr, söz yazarı ve sinema oyuncusu (d. 1935)
 31 Aralık - James Avery, Amerikalı oyuncu (d. 1945)

Nobel Ödülleri

 Kimya - Martin Karplus, Michael Levitt ve Arieh Warshel
 Ekonomi - Eugene Fama, Lars Peter Hansen ve Robert J. Shiller
 Edebiyat - Alice Munro
 Barış - Kimyasal Silahların Yasaklanması Örgütü
 Fizik - François Englert ve Peter Higgs
 Fizyoloji veya Tıp - James Rothman, Randy Schekman ve Thomas C. Südhof

İngilizce yeni kelimeler
 bingeable
 MERS

Ayrıca bakınız
 2013'te Türkiye

Kaynakça

2013


Keleş, Kahramanmaraş ilinin Pazarcık ilçesine bağlı bir mahalledir.

Tarihçe

Coğrafya

Kahramanmaraş iline ? km, Pazarcık ilçesine 22 km uzaklıktadır.

Nüfus

Pazarcık'ın mahalleleri

Keleş, Pazarcık


Adrienn Kocsis de Carulla (* 14. Mai 1973 in Debrecen) ist eine ungarische Badmintonspielerin, die in ihrer späteren Laufbahn auch für Peru startete.

Karriere
Adrienn Kocsis gewann in Ungarn sechs Juniorentitel und drei Titel bei den Erwachsenen. Außerhalb ihrer Heimat war sie bei den Slovak International, den Italian International, den Peru International und den Argentina International. In Peru fand sie später eine neue Heimat und wurde auch dort nationale Meisterin.

Sportliche Erfolge

Referenzen
Ki kicsoda a magyar sportéletben? Band 2 (I–R). Szekszárd, Babits Kiadó, 1995. ISBN 963-495-011-6

Badmintonspieler (Ungarn)
Badmintonspieler (Peru)
Teilnehmer an den Panamerikanischen Spielen (Peru)
Ungarischer Meister (Badminton)
Peruaner
Ungar
Geboren 1973
Frau
Peruanischer Meister (Badminton)

Adrienn Kocsis


ගිම් මන්-දොක් (1739 – 1812) නොහොත් "කිම් මන්-දොක්" යනු 18වන සියවසේ ජොසොන් රාජ්‍ය සමය තුල විසූ සුප්‍රසිද්ධ වෙළෙන්දියක් සහා ව්‍යාපාරික කාන්තාවකි. 18වන සියවස අගභාගයේ ඇය ජීවත්ව සිටි ජෙජු දූපත අවට ප්‍රදේශ වලට විශාල සාගතයක් ඇති වූ අතර මෙහිදී ඇය සිය ඉඩම් සියල්ල විකුණා දමා මිල දී ගත් සහල් දිවයිනේ සාගින්නෙන් පෙළෙන ජනතාව බේරා ගැනීම සදහා පරිත්‍යාග කරන ලදී. ඇය කොරියාවේ ප්‍රථම විධායක නිලධාරිනිය ලෙස සලකනු ලබයි.

උපත සහා ජීවන පසුබිම

වර්ෂ 1739 දකුණු කොරියාවේ ජේජු දූපතේදී ගිම් මන්-දොක් උපත ලැබිය. ඇගේ පියා වන ගිම් ඉයුන්-ග්යොල් යැංබෑන් සමාජ පංතියට අයත් හමුදා නිලධාරියෙකු විය. පියා දේශපාලන පිටුවහලෙක් වූ අතර ඇගේ මව එකල කොරියාවේ පහලම සමාජ පංතිය වූ යැංමින් සමාජ පංතියට අයත් කාන්තාවක් විය. මන් දොක් හට පිළිවලින් ගිම් මන්-ජේ හා ගිම් මන්-සියොක් නමින් වැඩිමහල් සහ බාල සහෝදරයන් දෙදෙනෙකු සිට ඇත.

එකල නීතියට අනුව අසමාන සමාජ පන්ති දෙකක පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු අතර විවාහයකදී,  ඔවුන්ට ලැබෙන දරුවන් පහළ සමාජ පන්තියට අයත් විය. මේ අනුව, මන් දොක් සහ ඇගේ සහෝදරයන් ඔවුන්ගේ මව මෙන් යැංමින් පන්තියට අයත් වූහ.

1750දී ඇගේ පියා නාජු වෙත ගොස් ආපසු එන අතරතුරදී කුණාටුවකට හසු වී මියගිය අතර සැමියා අහිමි වූ ශෝකය හේතුවෙන් ඇගේ මව ඊළඟ වසරේදී මිය ගියාය.

1751දී යන්තම් 12 හැවිරිදි වූ මන්-දොක්ව වෝල් ජන්ග්-සියොන් නම් ගිසෙං කාන්තාව විසින් හදාවඩා ගැනීමට භාරගනු ලබයි. එතැන් පටන් ඈ ගිසෙං තරුණියක ලෙස හැදී වැඩුණු අතර එහිදී ඇයට ගායනය, නර්තනය මෙන්ම අත්කම් කලාවද හැදෑරීමට සිදු විය. තවද මන්-දොක් වෛද්‍ය විද්‍යාව පිළිබඳව උනන්දුවක් දැක්වූ අතර අශ්වයන් පැදීමෙහිද දක්ෂයෙක් විය.

1650 වර්ෂයේ සිට ගිසෙං කතුන් රාජ්‍ය දේපලක් ලෙස සලකනු ලැබූ අතර ගිසෙංවරියක් වූ කාන්තාවකට එම තත්ත්වයෙන් නිදහස් වීමට රජයට විශාල මුදලක් දඩ වශයෙන් ගෙවීමට සිදු විය. කෙසේ නමුත් වයස අවුරුදු 22 දී, මන්-දොක් ගිසෙං නාම ලේඛනයෙන් ඇගේ නම ඉවත් කර ඇගේ යැංමින් තත්ත්වය නැවත ලබා ගැනීමට සමත් විය.

පසුව ඇය වෙළඳුන් සඳහා තානායමක් විවෘත කළාය.එමෙන්ම වරාය කටයුතු සඳහා කොමිස් ඒජන්සියක් ආරම්භ කළ ඇය එකල හන්යං සහ ජෙජු අතර වෙළෙද අතරමැදියෙකු ලෙස ක්‍රියා කරමින් අශ්ව කෙඳි, මුහුදු පැලෑටි, ස්වර්ණාභරණ, ගව සම්, මුතු, රෙදිපිළි සහ රූපලාවණ්‍ය ද්‍රව්‍ය වැනි දේශීය නිෂ්පාදන ද්‍රව්‍ය අලෙවි කිරීමට සමත් විය.

ප්‍රධාන සැපයුම්කරුවන් මාර්ගයෙන් ධාන්‍ය මිලදී ගත් ඇය ඒවා ජේජු ජනතාවට විකිණීම මගින් විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක් එක්රැස් කරගත් අතර ක්‍රම ක්‍රමයෙන් දූපත තුළ සහල් සහ ලුණු ඒකාධිකාරය ලබා ගැනීමට ඇය සමත් විය. මින් විශාල ධනයක් රැස්කරගත් ඇය වයස අවුරුදු 50 වන විට ජොසොන්හි ධනවත්ම පුද්ගලයන් දෙදෙනාගෙන් එක් අයෙකු බවට පත් වීමට සමත් විය.

වර්ෂ 1792දී ජේජු දිවයින හා ඒ අවට ප්‍රදේශ වගා අසාර්ථකත්වය සහ ගංවතුර හේතුවෙන් සාගතයකට ගොදුරු විය. ඉන්පසුව වර්ෂ 1794 දී තද සුළං සහ ඒ හේතුවෙන් හටගත් වඩදිය තත්ත්වයන් නිසා ජේජු හී සාගත තත්ත්වය තවත් තවත් දරුණු අතට හැරුණි. ජේජු ආණ්ඩුකාරවරයා සහනාධාර ලෙස සහල් මලු 20,000ක් එවන ලෙස උසාවියට පෙත්සමක් ඉදිරිපත් කළ නමුත් එවන ලද බෝට්ටු දොළහෙන් හතක් අතරමගදී විනාශ වූ අතර 170,000 පමණ ජේජු වැසියන් සාගින්නෙන් මිය ගියහ.

මන්-දොක් පසුව ඇගේ ධනයෙන් වැඩි ප්‍රමාණයක් ප්‍රධාන වශයෙන් සහල් ඇතුලු ධාන්‍ය ආනයනය කර බෙදා හැරීමට යෙදවූවාට. මින් සාගින්නෙන් පෙළුණු ජීවිත 18,000ක් පමණ බේරා ගැනීමට ඇය සමත් විය.

මන්-දොක්ගේ මෙම සද්ක්‍රියාව පිළිබඳව ජොසොන් රාජ්‍ය පුරා ඉක්මනින්ම පැතිර ගිය අතර, මෙය රාජසභාවේ අවධානයටද නතු විය. එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස එවක රාජ්‍ය පාලකව සිටි ජොංජෝ රජු ඇයව ප්‍රශංසාවට ලක් කරමින් ඇයට අවශ්‍ය ඕනෑම වරයක් ලබා දෙන බව ප්‍රකාශ කළේය. මන්-දොක් හන්යංහි ප්‍රධාන මාලිගාව හා කුම්ගං කන්ද දැක බලා ගැනීමට අවස්ථාවක් ඉල්ලූ අතර රජු ඇගේ ඉල්ලීමට එකඟ විය.

එතෙක් ජේජු දූපතේ සිටින කාන්තාවන්ට අගනුවරට පැමිණීමට නොහැකි ලෙස වාරණ පනවා තිබූ නමුත්, එම නීතිය කඩ කර මන්දොක් කළ සේවය අගය කිරීම සදහා ඇයව මාලිගයට කැඳවීමට රජු අණ කළේය. එහිදී  ඇයට ගෞරව වශයෙන් රාජ්‍ය ඖෂධහලේ ප්‍රධාන හෙද තනතුර රජු විසින් ලබා දෙන ලදී. 1797දී මන්-දොක් නැවත ජේජු වෙත පැමිණියාය.

මරණය සහා පසුකාලීන තොරතුරු

අවසාන කාලයේදී ඇය තමන් හදා වඩාගත් අනාථ දරුවකු වෙනුවෙන් සුළු මුදලක් ඉතිරි කර අන් සියලු ධනය දුප්පතුන් වෙනුවෙන් බෙදා හැරීමට කටයුතු කළාය.

මන්-දොක් වර්ෂ 1812දී මියගිය අතර මියයන විට ඇගේ වයස අවුරුදු 73ක් විය.

ඇගේ මරණින් පසු ඇයගේ සමකාලීනයෙක් මෙන්ම ප්‍රධාන රාජ්‍ය අමාත්‍යවරයෙකුද වූ චේ ජෙ-ගොං විසින් ගිම් මන්-දොක්ගේ ජීවන චරිතය අලලා මන්-දොක් ජියෝන් නමින් චරිතාපදාන කෘතියක් ලිව්වේය.

1978දී කිම් මන්-දොක් වෙනුවෙන් ස්මාරකයක් ද කෞතුකාගාරයක්ද ජේජු දූපතේ ඉදිවිය. එමෙන්ම ආහාර අවශ්‍යතා ඇති අය වෙනුවෙන් සහනාධාර සැපයීම සදහා ජේජුහී මන්-දොක් පදනම පිහිටුවීය.

තවද සෑම වසරකටම වරක්ම කොරියාව තුල සිටින ගෞරවනීය කාන්තාවන් දෙදෙනෙකුට කිම් මන්-දොක් සම්මානය පිරිනැමීම වත්මනදී සිදුවේ.

ටෙලිකතාකරණය සහා සිනමාකරණය තුළ නිරූපණය

2010 වර්ෂයේදී දකුණු කොරියාවේ KBS1 නාලිකාව විකාශය කල The Great Merchant රූපවාහිනි කතා මාලාව තුළ Lee Mi-yeon විසින් ගිම් මන්-දොක්ගේ චරිතය නිරූපණය කරන ලදී.

ගිම් මන් දොක්


São Tomé and Príncipe is an island country off the coast of Africa.  Culturally, the people are African but have been highly influenced by the Portuguese rulers of the islands.

São Toméans are known for ússua and socopé rhythms, while Principe is home to the dêxa beat.  Portuguese ballroom dancing may have played an integral part in the development of these rhythms and their associated dances.

Tchiloli is a musical dance performance that tells a dramatic story.  The danço-congo is similarly a combination of music, dance and theatre.

Popular music
The godfathers of São Toméan popular music was the band Leoninos, which was founded in 1959 by Quintero Aguiar.  The group were well known as spokesmen for the people of São Tomé and Príncipe, and were champions of their culture.  Leoninos was banned by the Portuguese radio station after he released "Ngandu", which criticized the Portuguese colonialists.

Leoninos broke up in 1965, but were followed by Os Úntués, led by Leonel Aguiar, who added American, Argentinian, Congolese and Cuban musical influences, and introduced the electric guitar and other innovations.  Popular music from the islands began to diversify, as bands like Quibanzas and Africa Negra.  Among these groups was Mindelo, who fused São Toméan rhythms with rebita, an Angolan style, to form puxa.

In the latter part of the 20th century, songwriters like Zarco and Manjelegua found a domestic audience, and São Toméan-Portuguese musicians like Camilo Domingos, Juka, Filipe Santo, Açoreano, Gapa established a Lisbon-based scene.

Other 21st century singers who follow similar steps are Flavia, Bruna Lee, Marisyah, Calema.

Kizomba

Angolan pop music is called Kizomba and was born out of Zouk music. Kizomba supports a fairly large number of artistes singing in both English and Portuguese.

References
Lima, Conceicão, Shaw, Caroline & Chabal, Emile. "Island Music of Central Africa". 2006. In Broughton, Simon and Ellingham, Mark with McConnachie, James and Duane, Orla (Ed.), World Music, Vol. 1: Africa, Europe and the Middle East. Rough Guides Ltd, Penguin Books.

Music of São Tomé and Príncipe


Helene Berner ou Helene Welker (née le  à Berlin et morte le  dans la même ville) est une militante communiste et résistante allemande contre le nazisme. Réfugiée dès 1935 en Union soviétique, elle est condamnée à mort par contumace en Allemagne. Elle travaille pour les services secrets soviétiques. Après la guerre, elle vit en République démocratique allemande où elle est, entre autres, conseillère du ministre des Affaires étrangères de la République démocratique allemande, Georg Dertinger, dont elle surveille en même temps la fidélité au Parti communiste.

Biographie

Jeunesse et formation
Helene Welker est née le 13 décembre 1904 à Berlin. Elle est la fille d'un sculpteur et fonctionnaire du Parti social-démocrate d'Allemagne (SPD) et d'une mère morte très jeune. Helene Welker est élevée par son père et sa belle-mère. Elle quitte la maison familiale à la fin de l'école primaire, alors qu'elle n'a que 14 ans. Elle travaille comme femme de chambre de 1919 à 1930 et termine un apprentissage commercial en librairie de gros. À partir de 1927, elle travaille comme infirmière spécialisée en orthopédie.

De 1931 à 1935, Helene Welker dirige l'institut de gymnastique orthopédique de la compagnie d'assurance maladie de Berlin.

Communisme et Seconde Guerre mondiale
En 1923, elle rejoint la Ligue des jeunes communistes d'Allemagne (KJVD) et, en 1927, le Parti communiste d'Allemagne (KPD), où elle travaille pour le service de renseignement du KPD, le . Entre 1927 et 1931, elle est impliquée dans diverses missions d'espionnage industriel pour le Parti communiste.

Après l'arrivée au pouvoir des national-socialistes et l'interdiction du parti communiste qui s'ensuit, elle continue son activité politique de manière illégale, comme coursière pour le Grenzapparat qui aide les personnes en danger à passer en Tchécoslovaquie. on propre appartement devient un lieu de rencontre clandestin pour des résistants comme Wilhelm Bahnik, Felix Bobek, Luise Kraushaar ou Ewald Jahnen. Elle travaille également, sous les noms de code Leni et Lore, avec le Service secret soviétique Glavnoye Raswedyvatelnoye Uprawleniye (GRU). En juin 1935, Helene Welker est menacée d'arrestation et passe en Union soviétique via la Tchécoslovaquie. En 1936, elle est condamnée à mort par contumace en Allemagne.

En juillet 1936, elle prend la nationalité soviétique.

En dehors d'une année, d'avril 1936 à mai 1937, durant laquelle elle est employée dans une clinique orthopédique à Moscou, Helene Welker travaille  au sein de l'Armée rouge et commence à utiliser le nom de couverture Helene Berner. En 1935-1936, elle est employée comme experte pour les opérations de renseignement dans l'état-major général, de 1937 à 1941, elle est professeure de langues dans l'état-major, puis enseignante dans une école militaire à Moscou et plus tard à Stavropol, en 1942-1943, elle suit des cours dans l'école du Komintern de Kuschnarenkowo, après quoi elle suit une formation spéciale d'agent parachutiste et devient officière dans l'Armée rouge. En 1944, Helene Welker est enseignante dans une école pour prisonniers de guerre dans la zone du  et participe à la préparation d'unités spéciales.

Après son émigration Helene Welker est considérée comme ennemie de l'État par la police allemande. Au printemps 1940, le Reichssicherheitshauptamt (Office central de la sûreté du Reich) à Berlin - qui la croit peut-être au Royaume-Uni - la place sur la Sonderfahndungsliste G.B., une liste de personnes considérées comme particulièrement dangereuses ou importantes, et devant être arrêtées par la Wehrmacht en cas d'invasion de la Grande Bretagne. L'année suivant, en 1941, son nom est également ajouté à la  URSS de la Gestapo.

Après-guerre
Après la fin de la Seconde Guerre mondiale en 1945, Helene Welker, qui utilise désormais de façon officielle le nom de Helene Berner, retourne en Allemagne comme membre de l'Armée rouge. De mai à septembre 1945, elle donne des cours au camp de prisonniers de guerre de Rüdersdorf puis est chargée de cours à l'École de l'administration militaire soviétique en Allemagne (SMAD) à Königs Wusterhausen jusqu'en avril 1948. En 1949, elle est démobilisée et met fin à son travail pour les services secrets soviétiques et l'Armée rouge.

Après la fondation de la République démocratique allemande, Helene Berner devient d'abord fonctionnaire de la Société pour l'amitié germano-soviétique (DSF), puis travaille comme chef du département de formation au ministère des Affaires étrangères de la RDA jusqu'en 1959. De plus, en 1952-1953, elle est l'assistante personnelle du ministre des Affaires étrangères de la RDA, Georg Dertinger, qu'elle surveille également à des fins de renseignement pour la sécurité de l'État de la RDA.

De 1959 jusqu'à sa retraite en 1968, Helene Berner dirige la maison centrale du DSF au Palais am Festungsgraben à Berlin-Est. Après la réunification allemande, Helene Berner devient membre, en 1990, du Parti du socialisme démocratique (PDS), une version modernisée du Parti socialiste unifié, en voie de transition vers un avenir démocratique.

Elle décède à Berlin en 1992.

Distinctions

 1955 Ordre patriotique du mérite en bronze
 1957 Insigne d'honneur de la Société pour l'amitié germano-soviétique
 1965 Ordre du mérite patriotique en argent
 1970 Ordre de la guerre patriotique 1re classe Grades (soviétiques)
 1974 Ordre du mérite patriotique en or
 1979 Fermoir honoraire de l'Ordre patriotique du mérite en or
 1984 et 1989 Étoile de l'Ordre de l'Amitié des Nations

Publications

 Helene Berner, Mit der Sowjetarmee nach Berlin, Berlin, Im Zeichen des roten Sterns, 1974

Filmographie

 Helene Berner, court métrage documentaire en trois parties, 1974, 1975, 1977

Bibliographie

  Peter Erler, Bernd-Rainer Barth, Helene Berner, dans Wer war wer in der DDR ? 5e éd., Berlin, Ch. Links, 2010,
  Ch. Scheidemann, ""Gewandt, geschickt und abgesandt. Frauen im diplomatischen Dienst. Helene Berner – Im Dienst für den Außenminister, Munich, 2000.
  S. Grundmann (éd.), Der Geheimapparat der KPD im Visier der Gestapo'' Berlin 2008

Références

Liens externes

Récipiendaire de l'ordre de la Guerre patriotique, 1re classe
Récipiendaire de l'ordre du mérite patriotique (fermoir honorifique)
Personnalité du Parti du socialisme démocratique
Personnalité du Parti communiste d'Allemagne
Personnalité du Parti socialiste unifié d'Allemagne
Personnalité politique de la République démocratique allemande
Résistante allemande
Espion russe
Décès en décembre 1992
Décès à Berlin
Naissance en décembre 1904
Naissance à Berlin
Naissance dans le royaume de Prusse

Helene Berner


تجارب النظم المحلية، يُقصد بها تجارب تقنيات الحاسوب في معالجة المعلومات. حتى مطلع العقد السادس من القرن العشرين، كانت الأساليب التقليدية (اليدوية) في العمل ما زالت سائدة، في أغلب مؤسسات المعلومات، على مستوى العالم ، وعلى الرغم من وجود بعض من هذه المؤسسات، ومنها على وجه الخصوص المكتبات الجامعية، في الولايات المتحدة، كانت قد استخدمت تطبيقات آلية بمستويات ومجالات محددة من العمل المكتبي. إلا إن بداية استخدام الحواسيب في مؤسسات المعلومات، كان موجه للاستفادة منها في بناء نظم محلية لخزن واسترجاع المعلومات. حيث استثمرت هذه المؤسسات، تقنيات الحاسوب في معالجة المعلومات، التي كانت مخزنة على الأنواع المختلفة من البطاقات، مثل البطاقات المثقوبة الحواف أو البطاقات المثقبة ذات الثمانين عامودا، التي كانت تعالج في السابق، باستخدام أجهزة كهروميكانيكية. فضلا عن ذلك استخدمت الحواسيب في إصدار منتجات مطبوعة، مثل نشرات المعلومات، للمواد المستلمة حديثا وكشافات متنوعة الأغراض، وخدمات البث الانتقائي للمعلومات.ومع أواخر عقد الستينيات من القرن العشرين ، سارعت العديد من مؤسسات المعلومات في أمريكا الشمالية وأوروبا الغربية خاصة، إلى استخدام الحواسيب في بعض العمليات المكتبية ، وتطوير نظمها المحوسبة محليا، بعد أن تجاوزت المشكلات العديدة، التي رافقت تطبيقاتها المحوسبة في المراحل الأولى لها. والتي نتجت عن
 عجز العاملين في هذه المؤسسات من أن يكونوا واضحين ومحددين في مطالبهم للاستفادة من تقنية الحواسيب .
 تقنية الحواسيب كانت هي أيضا تعاني من بعض المشكلات المرتبطة بحداثتها، ولجهل العديد من المؤسسات بقدرات هذه التقنية ومدى الاستفادة منها.
 ظهور بعض ردود الفعل السلبية التي سادت في أوساط أغلب العاملين في مؤسسات المعلومات، بسبب تخوفهم من أن هذه الأجهزة يمكن أن تحل محلهم وتجعلهم خارج الخدمة.
ومع تجاوز هذه المعوقات تدريجيا، حققت تجارب الحوسبة في مؤسسات المعلومات نجاحات مهمة في التطبيق ، وذلك بسبب:
 أن تقنية الحواسيب قد بدأت تتطور بسرعة كبيرة على مستوى المعدات والبرمجيات، فضلا عن ظهور الحواسيب الشخصية وانخفاض الكلفة المادية لها.
 مشاريع الحوسبة أصبح لها متحمسين بين العاملين في مؤسسات المعلومات من الذين أدركوا الفوائد العديدة لتطبيقات الحواسيب في مؤسساتهم، وانعكاسات ذلك على المهنة ورضا المستفيدين عنهم.
إن التجارب الأولى لمؤسسات المعلومات، في بناء أنظمتها المحلية ركزت على مجالات أنظمة الفهرسة والفهارس وأنظمة الإعارة والتزويد، وبعض الأنظمة الفرعية المتعلقة بخدمات المعلومات، مثل خدمة الإحاطة الجارية والبث الانتقائي للمعلومات. وعلى الرغم من إن هذه الأنظمة كانت قد حققت قفزة نوعية في أنشطة وعمل مؤسسات المعلومات، بالمقارنة مع الأنظمة التقليدية (اليدوية) في تلك المدة، إلا إنها في الواقع لم تكن سوى أنظمة تحاكي الأنظمة التقليدية في الأداء، ولكن بطريقة آلية.فنظام التزويد الآلي، على سبيل المثال، ينجز العمليات الخاصة بطلب مصادر المعلومات من خلال ملفين، الأول خاص بالطلب، ويحتوي على مجموعة من الحقول خاصة بالمؤلف والعنوان والسعر وتاريخ الطلب. والملف الثاني خاص بالتزويد ويحتوي على حقول للمجهزين وعناوينهم، وكما يلاحظ أن هذه المعلومات كانت متوفرة أصلا على شكل بطاقات في فهرس التزويد، ولعل الإنجاز الذي تحقق هو في سرعة الاسترجاع في الأنظمة الآلية، وحتى هذه السرعة لم تشجع العديد من مؤسسات المعلومات، للتحول الآلي في بداية الأمر، وذلك بسبب الكلفة العالية لأجهزة الحواسيب، والحاجة إلى إعداد ملاكات تمتلك الكفاءة والقدرة في عمليات الإدخال، والخبرة في عمليات الاسترجاع.
عموما لم تزد الأنظمة الآلية، في مرحلة الستينيات عن كونها مجموعة من الملفات، التي تعمل بشكل مستقل ومنفصل عن بعضها، ومكتوبة باستخدام لغات البرمجة ذات المستوى العالي، التي ظهرت في المدة من 1960 – 1963 والتي كان من أبرزها لغة كوبول Cobol ولغة بيسك Basic. وفي منتصف الستينيات ومع التزايد الكبير في حجم البيانات المخزنة، ظهرت الحاجة إلى أساليب جديدة لخزن واسترجاع المعلومات، تتجاوز السلبيات المرافقة للنظم المحوسبة القائمة على أساس الملفات المنفصلة.وبشكل عام يمكن أيجاز ابرز تلك السلبيات في الآتي:
 التكرار في البيانات. البيانات نفسها يمكن أن تتكرر في أكثر من ملف وعدة مواقع تخزينية، والسبب في ذلك يرجع إلى وجود عدة برامج في النظام الرئيسي، أو كتابة البرامج بلغات مختلفة، مما يؤدي إلى هدر المساحات التخزينية، والتي يترتب عليها زيادة التكلفة لتوفير وسائط خزن إضافية، وكذلك زيادة تكلفة الحصول على البيانات.
 صعوبة الوصول إلى البيانات. بسبب تواجد البيانات في عدة ملفات ، يقوم المبرمج بكتابة برامج متعددة لغرض توفير إمكانية الوصول إلى البيانات، وهذا يؤدي إلى استهلاك الوقت والجهد وزيادة التكلفة.
 مشكلة فرز البيانات. عادة تتوزع البيانات على عدد من الملفات المكونة للنظام المحلي للدرجة التي يصعب معها فرز وتبويب البيانات لمتطلبات المستفيدين، في مرحلة الاسترجاع، ويمكن القول أن البيانات ذات العلاقة تكون شبه معزولة عن بعضها، مما يؤدي إلى صعوبة عرض المعلومات بشكل متناسق لتحقيق الاستفادة منها.
 من المشكلات الأخرى صعوبة تمثيل البيانات المختزنة لواقع المؤسسة ومتطلبات الصيانة الزائدة للملفات وتطبيقات المستخدمين أضف إلى ذلك صعوبة الحفاظ على سرية وأمن البيانات.

تجارب
تقانة

تجارب النظم المحلية


Klaukkala (sau Klövskog în limba suedeză) este un sat din comuna Nurmijärvi din sudul Finlandei. Are aproximativ 17.300 de locuitori.

Note

Legături externe

Localități din Finlanda

Klaukkala


William Scoresby  (5 October 178921 March 1857) was an English whaler, Arctic explorer, scientist and clergyman.

Early years
Scoresby was born in the village of Cropton near Pickering  south-west of Whitby in Yorkshire. His father, William Scoresby (1760–1829), made a fortune in the Arctic whale fishery and was also the inventor of the barrel crow's nest. The son made his first voyage with his father at the age of eleven, but then returned to school, where he remained until 1803.

After this he became his father's constant companion, and accompanied him as chief officer of the whaler Resolution when on 25 May 1806, he succeeded in reaching 81°30' N. lat. (19° E. long), for twenty-one years the highest northern latitude attained in the eastern hemisphere. During the following winter, Scoresby attended the natural philosophy and chemistry classes at Edinburgh University, and again in 1809.

Scientist
In his voyage of 1807, Scoresby began the study of the meteorology and natural history of the polar regions. Earlier results included his original observations on snow and crystals; and in 1809 Robert Jameson brought certain Arctic papers of his before the Wernerian Society of Edinburgh, which at once elected him to its membership.

In 1811, Scoresby's father resigned to him the command of the Resolution. In the same year he married the daughter of a Whitby shipbroker. In his voyage of 1813, he established for the first time the fact that the polar ocean has a warmer temperature at considerable depths than it has on the surface, and each subsequent voyage in search of whales found him no less eager of fresh additions to scientific knowledge. His letters of this period to Sir Joseph Banks, whose acquaintance he had made a few years earlier, no doubt gave the first impulse to the search for the North-West Passage which followed. On 29 June 1816, commanding the Esk on his fifteenth whaling voyage from Whitby, Scoresby encountered grave problems when ice damaged his ship. With the aid of his brother-in-law's crew on board the John, and after agreeing to surrendering much of their catch, the Esk was repaired, of which Scoresby recounted in his 1820 book The Northern Whale-Fishery.

In 1819, Scoresby was elected a Fellow of the Royal Society of Edinburgh. His proposers were Robert Jameson, John Playfair and Sir G S Mackenzie. About the same time he communicated a paper to the Royal Society of London: "On the Anomaly in the Variation of the Magnetic Needle". In 1820, he published An Account of the Arctic Regions and Northern Whale Fishery, in which he gathers up the results of his own observations, as well as those of previous navigators.

In 1820 and 1821 he commanded  on whale hunting voyages to the Greenland whale fishery. In 1821 he was accompanied on the Baffin (1820) of Liverpool to Greenland by George Manby, who wished to test a new type of harpoon for whaling, based on the same principles as his Manby mortar. Manby published his account in 1822 as Journal of a Voyage to Greenland, containing observations on the flora and fauna of the Arctic regions as well as the practice of whale hunting.

In his voyage of 1822 to Greenland, Scoresby surveyed and charted with remarkable accuracy 400 miles of the east coast, between 69° 30' and 72° 30', thus contributing to the first real and important geographic knowledge of East Greenland. This, however, proved to be the last of his Arctic voyages. On his return, he learnt of his wife's death, and this event, with other influences acting upon his naturally pious spirit, decided him to enter the church.

Scoresby's Journal of a Voyage to the Northern Whale Fishery, including Researches and Discoveries on the Eastern Coast of Greenland (1823), appeared at Edinburgh. In 1824, the Royal Society elected him a fellow, and in 1827, he became an honorary corresponding member of the Paris Academy of Sciences.

From the first, Scoresby worked as an active member and official of the British Association for the Advancement of Science, and he contributed especially to the knowledge of terrestrial magnetism. Of his sixty papers in the Royal Society list, many relate to this department of research. However, his observations extended into many other departments, including researches on optics and, with James Joule, comparing electromagnetic (chemical), thermal (coal/steam), and organic (horse) power sources.

To obtain additional data for his theories on magnetism, he made a voyage to Australia in 1856 on board the ill-fated iron-hulled Royal Charter, the results of which appeared in a posthumous publication: Journal of a Voyage to Australia for Magnetical Research, edited by Archibald Smith (1859). He made two visits to America, in 1844 and 1848; on his return home from the latter visit he made observations on the height of Atlantic waves, the results of which were given to the British Association. He interested himself much in social questions, especially the improvement of the condition of factory operatives.

In 1850, Scoresby published a work urging the prosecution of the search for the Franklin expedition and giving the results of his own experience in Arctic navigation.

Clerical career
Scoresby began divinity studies at Queens' College, Cambridge,
enrolling under the ten-year divinity statute and thus becoming a ten-year man, and also became the curate of Bessingby, Yorkshire.  In 1834 he received his bachelor's degree in Divinity (BD) from Cambridge University, and in 1839, was awarded an honorary doctorate, Doctor of Divinity (DD). Clerical duties at Bessingby, and later at Liverpool, Exeter and Bradford, co-existed with his interest in science. He published numerous works and papers of a religious character.

From 1839 to 1846 Scoresby was vicar of Bradford, Yorkshire, a "large, industrial, dissenting parish", also described as an "ever-expanding, raucous, restless industrial conurbation",  across. The appointment to Bradford had been in the hands of the Simeon Trust, since Charles Simeon's death in 1836. His predecessor Henry Heap (died 1839), had let the administration slide. There were 13 Bradford curates, counting incumbent perpetual curates, who included Patrick Brontë and William Morgan (1782–1858). There were new churches, such as St James's built by John Wood, and one at Wibsey under construction by the Hardy family, ironmasters.

Scoresby addressed matters in hand, but succeeded only in generating contentious issues. On finance, he took on Wood in 1840, over surplice fees in his new church, and was opposed by Wood's "factory movement" allies and others. St James's was closed for a period, and Wood moved away to the south. Scoresby believed in smaller catchment districts for churches; he clashed with Morgan over this issue. He tried unsuccessfully to divide the parish in 1843. Suffering a breakdown in health, Scoresby resigned as vicar in 1846, after a tour in the US to look at industrial conditions. He took no further permanent clerical posts.

Personal
Scoresby married three times. After his third marriage (1849), he built a villa at Torquay, where he was appointed honorary lecturer at the Parish church of St Mary Magdalene, Upton.

He died in Torquay on 21 March 1857. He is buried in the churchyard at Upton and commemorated by a memorial which is decorated with mariner's compass and dividers, and a Bible.
He is also memorialised on the family grave in Whitby.
His sister Arabella Scoresby was mother to the physician Robert Edmund Scoresby-Jackson FRSE.

Legacy
A number of places have been named after him, including:
 the Lunar crater Scoresby
 Scoresbysund, now Ittoqqortoormiit on the east coast of Greenland
 the Scoresby Sund fjord system
 the Melbourne suburb of Scoresby, Victoria in Australia, which is 25 km southeast of the CBD
 RRS William Scoresby, an early-twentieth-century research vessel in the employ of the British scientific organisation, Discovery Investigations;
 William Scoresby Bay and the William Scoresby Archipelago, off the Antarctic coast, are named after RRS William Scoresby.

 Scoresby Land in Greenland
 Cape Scoresby (66°34′S 162°45′E / 66.567°S 162.75°E / -66.567; 162.75), bluff marking the north end of Borradaile Island.
 Scoresbyøya, which means Scoresby Island in English. A small island of 6 km2, north of Nordaustlandet, Svalbard, Norway.

References in literature
Herman Melville's main character Ishmael quotes Scoresby in the Cetology chapter of Moby-Dick: "'No branch of Zoology is so much involved as that which is entitled Cetology,' says Captain Scoresby, A.D. 1820."

Philip Pullman's His Dark Materials trilogy features a character named Lee Scoresby, an intrepid explorer, old Arctic hand, and balloon aeronaut. Pullman has stated that the character was named after William Scoresby and Lee Van Cleef.

Scoresby is named in H. P. Lovecraft's science fiction-horror novella At the Mountains of Madness.

References

Further reading
Life by his nephew, Robert Edmund Scoresby-Jackson (1861).

External links

1789 births
1857 deaths
Alumni of Queens' College, Cambridge
Doctors of Divinity
English polar explorers
Explorers of the Arctic
Fellows of the Royal Society
Members of the French Academy of Sciences
People from Whitby
British people in whaling

William Scoresby


Kula Obradić-Bevilaqua, danas kuća Machiedo, kuća u Gromin Dolcu, zaštićeno kulturno dobro.

Opis dobra
Kula Obradić-Bevilaqua, danas Machiedo nalazi se u Gromin Dolcu. Kvadratnog je tlocrta, građena od klesanih kvadera. Krov je na četiri vode s malim akroterijem, pokrov je kupa kanalica. Zbog nagiba, na istoku je trokatnica, a na zapadu dvokatnica. Na zapadu je stambeni, na istoku gospodarski ulaz, kamene stube uz južno pročelje vode gospodarskom prizemlju. Pročelja su raščlanjena jednom prozorskom osi, prozori uokvireni kamenim gredama. Ispod dvostrešnog luminara na zapadnu su dvije konzole najvjerojatnije obrambene namjene. Sagradio ju je oko 1660. godine Ivan Obradić Bevilaqua, vitez sv. Marka, i jedna je od najočuvanijih ladanjskih i fortifikacijskih građevina 17. stoljeća na Hvaru.

Zaštita
Pod oznakom Z-4945 zavedena je kao nepokretno kulturno dobro - pojedinačno, pravna statusa zaštićena kulturnog dobra, klasificirano kao "profana graditeljska baština".

Izvori

Zaštićene javne građevine u Splitsko-dalmatinskoj županiji
Građevine u Jelsi

Kula Obradić-Bevilaqua u Gromin Dolcu


Latica Anić (1994.), hrvatska komorna glazbenica

Životopis
Počela je učiti violončelo kod Mihovila Karuze kao sedmogodišnjakinja. Aktivno je sudjelovala na majstorskim tečajevima međunarodno priznatih violončelista i pedagoga, kao što su Miklós Perényi, Jérôme Pernoo, László Fenyö, Jens Peter Maintz, Wolfgang Emanuel Schmidt, Gary Hoffman i drugi, a kao stipendistica zaklade Musik und Jugend pohađala je seminare Valtera Dešpalja na Muzičkoj akademiji u Lihtenštajnu. Nakon studija na akademiji u Lihtenštajnu i diplome na Muzičkoj akademiji u Zagrebu, u klasi Valtera Dešpalja 2016., nastavlja usavršavanje u razredu Raphaela Merlina na Conservatoire à rayonnement régional in Boulogne-Billancourt u Parizu. Kao solistica nastupila je uz Stuttgartski komorni orkestar, Filharmoniju iz Plevena, Zagrebačku filharmoniju, Simfonijski orkestar Hrvatske radiotelevizije, Zagrebačke soliste, Dubrovački simfonijski orkestar i Splitski komorni orkestar. Kao komorna glazbenica surađivala je s članovima ansambala kao što su kvarteti Ébène i Kuss. Solističke recitale održala je u Austriji, Njemačkoj, Francuskoj, Portugalu, Lihtenštajnu i Švicarskoj, nastupajući na međunarodnim glazbenim festivalima poput Next Generation Festival u Švicarskoj, Sommerliche Musiktage u njemačkom Hitzackeru te Festivala Katja Popova u Bugarskoj. (MIC, 2017.)

Nagrade, priznanja i uspjesi
Pobjednica je nekoliko državnih i međunarodnih natjecanja, od kojih se izdvajaju prve nagrade:
na Međunarodnom violončelističkom natjecanju u Liezenu, Austrija
na Trećem hrvatskom natjecanju mladih glazbenih umjetnika Papandopulo u Zagrebu
Nagrada Grada Samobora na Međunarodnom natjecanju mladih glazbenika Ferdo Livadić u Samoboru (2015.) za najbolju izvedbu djela hrvatskog skladatelja
Nagrada Darko Lukić (2017.).

Izvori

Vanjske poveznice

Latica Anić na Facebooku

Hrvatski violončelisti

Latica Anić


Kulturdenkmäler nach Ortsteilen

Bullau

|}

Dorf-Erbach

|}

Ebersberg

|}

Erbach

|}

Erlenbach

|}

Ernsbach-Erbuch

|}

Günterfürst

|}

Haisterbach

|}

Lauerbach

|}

Schönnen

|}

Weblinks

Erbach (Odenwald)
!

Liste der Kulturdenkmäler in Erbach (Odenwald)


La constitution du Burkina Faso fut approuvée par référendum le , formellement adoptée le  et dernièrement amendée en . Elle est constituée d'un préambule et de .

Historique
La constitution du Burkina Faso fut approuvée par référendum le 2 juin 1991, formellement adoptée le 11 juin 1991 et dernièrement amendée en novembre 2015. Elle est constituée d'un préambule et de .

Elle est suspendue par les putschistes auteurs du coup d'État de 2022.

Le 31 janvier, un acte fondamental rétablit la Constitution et accorde à Damiba le titre de président.

Le 30 septembre 2023, La junte burkinabè annonce une "modification partielle" de la Constitution.

Amendements et révisions
Depuis son adoption le 2 juin 1991, la constitution du Burkina Faso a été révisée à six reprises :
 en janvier 1997 ;
 en avril 2000 ;
 en janvier 2002 ;
 en avril 2009 ;
 en mai et en juin 2012, par la loi constitutionnelle /AN ;
 en novembre 2015 ;

Notes et références

Annexes

Articles connexes
 Droit burkinabè
 Politique au Burkina Faso
 Assemblée nationale (Burkina Faso)
 Partis politiques du Burkina Faso

Liens externes
 Constitution du Burkina Faso (version de juin 2012)
 Présentation du rôle du Conseil constitutionnel du Burkina Faso

Burkina Faso
Droit au Burkina Faso

Constitution du Burkina Faso de 1991


A Convenção Evangélica Batista Libanesa () é uma denominação cristã evangélica de igrejas batistas em Líbano. Ela é afiliada à Aliança Batista Mundial. A sede está localizada em Beirute.

História
A Convenção tem suas origens na fundação da primeira igreja batista em Beirute em 1895 pelo pastor americano Said Jureidini.  Foi oficialmente fundada em 1955 por várias igrejas.  De acordo com um censo da denominação divulgado em 2023, ela disse que tinha 32 igrejas e 1,600 membros.

Escolas
Em 1960, fundou o Seminário Teológico Batista Árabe em Mansourieh.

Ver também
 Bíblia
 Novo nascimento
 Culto (Evangelicalismo)
 Jesus Cristo
 Igreja de crentes

Ligações externas
 Site Oficial

Confissões batistas na Ásia
Cristianismo no Líbano

Convenção Evangélica Batista Libanesa


An Maxillaria parkeri in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni William Jackson Hooker. An Maxillaria parkeri in nahilalakip ha genus nga Maxillaria, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Maxillaria

Maxillaria parkeri