Gabriel Olphi dit Galhard est un consul de Gap, célèbre dans l'histoire de cette ville pour avoir vaillamment défendu les libertés municipales auprès de Louis XI en 1463.

Biographie

Famille
Descendant d'une famille de notaires originaire d'Ancelle, Gabriel Olphi dit Galhard, notaire, est nommé en 1441 par  Guillaume Forestier, évêque et seigneur de Gap et le Dauphin, secrétaire de la cour temporelle de la cité épiscopale de Gap.

Le notaire Gabriel Olphi dit Galhard eut deux fils, Guillaume, notaire, et Jean Olphi dit Galhard.
Sa fille, Guillhelme épouse André de Grégoire de Montmaur.

Gabriel Olphi dit Galhard est enterré, vers 1494, dans la chapelle saint Antoine de la Cathédrale de Gap.

Démêlés avec  Gaucher de Forcalquier

En 1462,  Gaucher de Forcalquier, évêque et seigneur de Gap, partisan du comte de Provence, voulu punir les habitants de La Batie-Neuve, coupables d'avoir tentés de se soustraire de sa juridiction en se plaçants sous la sauvegarde du Dauphin.

Les habitants de La Bâtie-Neuve furent contraints de se soumettre par le frère de l'évêque Jacques de Forcalquier, à la tête d'une garnison, qui leur imposât de dures conditions. Un grand nombre d'habitants quittèrent la ville et durent se refugier dans un village du Champsaur.

Les habitants firent appel au Dauphin et donnèrent procuration à 31 habitants de Gap, Grenoble et Avignon qui se rendirent à Abbeville auprès de Louis XI pour lui exposer les besoins de la cité. Parmi eux se trouvaient Jean de Montorcier, docteur es lois et chevalier, Jean d'Abon, noble Jean Fougasse, le notaire Gabriel Olphi.

Le 1er décembre 1463, le Grand Conseil rendit un arrêt révoquant la sentence arbitrale :

A la suite de ces événements, Gabriel Olphi dit Galhard fut nommé consul de Gap.

Notes et références

Personnalité liée à Gap
Notaire français

Gabriel Olphi dit Galhard


Portnow ist der Familienname folgender Personen:

 Alexander Stalijewitsch Portnow (* 1961), sowjetisch-weißrussischer Wasserspringer

 Richard Portnow (* 1947), US-amerikanischer Schauspieler
Siehe auch:
 Portnoff

Portnow


Odilon-Gbènoukpo Singbo (Hondja, Benin 4. siječnja 1980.) beninski i hrvatski je katolički svećenik, teolog i duhovni pisac. Bio je prvi sveučilišni kapelan Hrvatskoga katoličkog sveučilišta. Uz materinski, govori francuski, latinski i hrvatski.

Životopis

Djetinjstvo i školovanje
Singbo je rođen na selu u Beninu, od oca muslimana i majke katolkinje iz sela Bembe uz rijeku Ouémé. Rođen je u godini Beninova stjecanja neovisnosti. Odrastao je u Beninu u kojem je vladajuća ideologija sve do 1991. godine bio komunizam. Odsudnu ulogu u mirnom prijelazu u demokraciju odigrala je Katolička crkva. Uvjet za vjenčanje njegovih roditelja bilo je očevo obraćenje na katoličanstvo, što je otac prihvatio. Singbo ima još pet sestara i brata. Obitelj je živjela u neimaštini i nepismenosti.

Školovao se uz roditeljsko dopuštenje, premda nije imao financijskih uvjeta. Više puta bio je izbacivan iz razreda kad nije mogao platiti školarinu, pa je učio od prijatelja. Unatoč neimaštini, učitelji su ga puštali svake godine u viši razred. U gimnaziji je stanarinu plaćao fizičkim radom u polju. U Hondji je išao u osnovnu školu. Nižu srednju pohađao je u mjestu Dangbou. U Porto-Novu pohađao je klasičnu gimnaziju.

Listopada 2000. godine započeo je duhovnu godinu u bogosloviji propedeutike sv. Josipa u Misseretu u Beninu. Formaciju je nastavio na bogosloviji "Msgr. Louis Parisot". Ondje je dvije godine studirao filozofiju. Godinu dana proveo je na pastoralnoj praksi u Katoličkoj gimnaziji Gospe Lurdske u Porto-Novu.

Studij teologije
Uz stipendiju Varaždinske biskupije, upućen je u Zagreb nastaviti teološki studij na Katoličkome bogoslovnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Tijekom studija naučio je hrvatski. Diplomirao je 2008. godine. 11. ožujka 2009. stekao je naslov magistra teologije i nagrađen je kao najbolji student u svojoj generaciji. Dobio je nagradu i za najbolji diplomski rad s temom Afričko kršćanstvo u potrazi za identitetom.

Za svećenika je zaređen 15. kolovoza 2009. godine u svojoj matičnoj biskupiji u Porto-Novu. Biskup René-Marie Ehouzou toga dana ga je imenovao misionarom u Hrvatskoj. Sljedećeg je dana, u nedjelju 16. kolovoza, novozaređeni prezbiter Odilon Singbo proslavio je svoju mladu misu, uz nazočnost nemale skupine hodočasnika iz Hrvatske. Hodočasnici su bili su smješteni u samostanu Marijinih sestara u mjestu Malawi, gdje je nekad djelovao vlč. Toni Štefan iz Hrvatske. U samostanu je nekoliko domaćih i nekoliko sestara iz Hrvatske. Mlada misa vlč. Singboa bila je u njegovoj rodnoj župi Hondji, u župnoj crkvi sv. Josipa. U toj se župi prilozima vjernika i svećenika Varaždinske biskupije proširuje i dograđuje nova župna crkva. Hodočasnici su poslije posjetili Odilonovo rodno mjesto Hondji, osnovnu školu Josipa Jurja Strossmayera i Zdenac života koji je izgrađen uz nju uz pomoć Udruge svetog Vinka Paulskog iz Hrvatske. Korizmenim prilozima sagrađena je i župna crkva Svete Obitelji u Adjarri, gdje je pastoralno djelovao vlč. Štefan, kod Pastoralnog centra bl. Alojzija Stepinca, velikog zdanja u predgrađu Porto-Nova, također sagrađenog uz potporu Varaždinske biskupije.

Teološko i pastoralno djelovanje
Trenutno je na službi u Zagrebačkoj nadbiskupiji. Đakonski praktikum je vršio u varaždinskoj župi Dobroga Pastira, a kao mladomisnik poslan je za kapelana u župu Bestovje-Novaki-Rakitje. Bio je župni vikar Župe sv. Marka Križevčanina u Zagrebu. U župi je duhovno i idejno vodio dramsku skupinu.

Objavio je knjigu kršćanskih razmišljanja Oluja će proći: S Kristom kroz korizmenu svakidašnjicu gdje čitatelja upoznaje s univerzalnim istinama i iskustvima kršćanske vjere i u određenom smislu mogućnošću iskustva i bogatstva življenja te vjere u raznovrsnosti kulturalnih tradicija.

Gostovao je u posebnom uskrsnom izdanju emisije Roberta Knjaza Svlačionica, posvećenoj trojici posebnih svećenika: vlč. Singbou, Domagoju Matoševiću i Dragutinu Goričancu.

Odlukom velikog kancelara Hrvatskoga katoličkog sveučilišta, uzoritog kardinala Bozanića, od srpnja 2016. godine vlč. Singbo razriješen je službe župnog vikara u župi Sv. Marka Križevčanina i imenovan prvim sveučilišnim kapelanom Hrvatskoga katoličkog sveučilišta. Službu kapelana obnašao je do 2021. godine.

Na Katoličkom bogoslovnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 2019. godine doktorirao je radnjom Teološko-bioetičko vrednovanje transhumanističke antropologije.

Djela
 Oluja će proći : s Kristom kroz korizmenu svakidašnjicu (2012.), duhovna razmatranja
 Teološko-bioetičko vrednovanje transhumanističke antropologije (2020.)
 Evanđeoske mrvice za unutarnju ekologiju (2020.), duhovna razmatranja

Izvori

Vanjske poveznice
Ostali projekti

Mrežna mjesta
 Župa sv. Fabijana i Sebastijana Varaždin   Meditacije: Odilon-Gbènoukpo Singbo: Drži je upaljenu... Gospodine
 Glas Hrvatske Gost GH: Odilon Gbenoukpo Singbo (R), 28. rujna 2016.
 Spectrum : ogledi i prinosi studenata teologije, No.3-4 Siječanj 2009. Odilon Gbenoukpo Singbo: Umjetna inteligencija u suvremenom biokibernetičkom svijetu
 Varaždinska biskupija Jasminka Bakoš-Kocijan: Svećeničko ređenje i mlada misa Odilona Singboa u Beninu, Porto-Novo, Benin, 15. – 16. 8.2009.

Katolički svećenici
Životopisi, Benin

Odilon-Gbènoukpo Singbo


යනු ජපානයේ නගොයාහි Chikusa-ku වල පිහිටා ඇති ඒකාබද්ධ සත්ව සහ උද්භිත උද්‍යානයක් වේ. සාමාන්‍ය ඇතුල්වීමේ ගාස්තුවක් අයකරන එය සඳුදා හැර සෑම දිනක ම විවෘතව පවතී.

ආශ්‍රිත
 ජපානයේ උද්භිද උද්‍යාන ලැයිස්තුව

මූලාශ්‍ර

 Higashiyama Zoo and Botanical Gardens (Japanese)
 Higashiyama information (English)
 BGCI entry
 English map

Chikusa-ku, Nagoya
Parks and gardens in Nagoya
Botanical gardens in Japan
Zoos in Japan
Gardens in Aichi Prefecture
Zoos established in 1937
1937 establishments in Japan
Articles needing infobox zoo

හිගශියමා සත්වෝද්‍යානය සහ උද්භිත උද්‍යානය


La adenilato cinasa 8 (AK8) (número ) es una isoenzima de la adenilato cinasa que cataliza la interconversión de nucleótidos de adenina. El ATP transfiere un grupo fosfato al AMP para formar ADP.

 ATP + AMP  2 ADP

Su localización celular es el citosol. Su mayor actividad la presenta con el AMP y tiene menos actividad con dAMP (deoxiadenosín monofosfato), CMP y dCMP (deoxicitidin monofosfato). Los parámetros cinéticos para los sustratos AMP, dAMP y CMP son:

Enlaces externos

 Ficha de la base de datos UniProtKB.

Adenilato cinasas

Adenilato cinasa 8


Kunik steht für:
 Kunik (Polen), ein Dorf in Polen
Kunik (Geste), eine Geste der Eskimo

Kunik ist der Familienname folgender Personen:
 Ernst Kunik (1814–1899), russlanddeutscher Historiker und Archäologe
 Petra Kunik (* 1945), deutsche Autorin

Siehe auch:
 Kunick
 Kunig

Kunik


Die Sociedad Anónima Ecuatoriana de Transportes Aéreos (SAETA, Ecuadorianische Lufttransportgesellschaft mbH) war eine privat betriebene Fluggesellschaft in Ecuador. Die Namensabkürzung SAETA ist auch ein Akronym und bedeutet im Spanischen Pfeil, Uhrzeiger. Eine weiße Pfeilspitze war das Symbol der Fluggesellschaft.

Geschichte
Die SAETA wurde 1960 in Quito gegründet, später wurde der Firmensitz nach Guayaquil verlegt. Haupteigentümerin war die Familie Dunn. SAETA bediente neben Inlandsflügen Strecken in Nord-, Mittel- und Südamerika. Dabei flog sie bevorzugt die Flughäfen von Los Angeles, New York City, Miami, Mexiko, Panamá, Caracas, Bogotá, Lima, Santiago de Chile und Buenos Aires an. Anfang der 1990er Jahre übernahm SAETA die Luftfahrtgesellschaft SAN, ebenfalls aus Ecuador. Politische Instabilität im Lande und Geldentwertung führten zum Rückgang des Passagieraufkommens. Es folgte die Streichung der Flüge in die Vereinigten Staaten von Amerika wegen des Verlustes der Anflugerlaubnis für Flughäfen der Kategorie I. Große Sicherheitsmängel führten zur Einstellung weiterer Flüge. Im Februar 2000 beendete SAETA ihren Flugbetrieb nach 40 Jahren wegen Zahlungsunfähigkeit. Sie besaß zu diesem Zeitpunkt Flugzeuge des Typs Airbus A310, Airbus A320 und Boeing 727.

Flotte

In der vierzigjährigen Firmengeschichte wurden unter anderem folgende Flugzeugtypen eingesetzt:

 Airbus A310-300
 Airbus A310-304
 Airbus A320-232
 Boeing 707-373C
 Boeing 727-95
 Boeing 727-251
 Boeing 737-304
 Douglas DC-3
 Hawker-Siddeley HS 748
 Sud Aviation Caravelle SE-210
 Vickers Viscount 785D und 745D

Zwischenfälle

 Am 3. Juni 1970 überrollte eine Vickers Viscount 745D der SAETA (Luftfahrzeugkennzeichen HC-ART) bei der Landung auf dem Flughafen Cuenca (Ecuador) das Landebahnende und wurde irreparabel beschädigt. Personen kamen nicht zu Schaden.

 Am 15. August 1976 verschwand eine Vickers Viscount 785D der SAETA (HC-ARS) mit 59 Menschen an Bord auf ihrem Flug von Quito nach Cuenca. Die Maschine war in 5500 Meter Höhe in die Ostflanke des 6263 Meter hohen Vulkans Chimborazo geflogen worden. Erst am 17. Oktober 2002, nach 26 Jahren, fanden Bergsteiger auf einer selten begangenen Route Überreste von Menschen und der Maschine. Bei diesem CFIT (Controlled flight into terrain) wurden alle 59 Insassen getötet, 4 Besatzungsmitglieder und 55 Passagiere (siehe auch SAETA-Flug 232).

 Am 23. April 1979 wurde eine Vickers Viscount 785D der SAETA (HC-AVP) in der Provinz Pastaza (Ecuador) ins Gebirge geflogen. Das Flugzeug war auf dem Weg von Quito nach Cuenca gewesen. Das Wrack der Maschine wurde erst fünf Jahre später (1984) in 5500 Meter Höhe aufgefunden, 25 nautische Meilen (46 Kilometer) von der vorgeschriebenen Flugstrecke entfernt. Alle 57 Insassen, 5 Besatzungsmitglieder und 52 Passagiere, wurden bei diesem CFIT (Controlled flight into terrain) getötet.

 Am 18. Januar 1986 wurde erneut ein Flugzeug der SAETA in den Boden geflogen, dieses Mal eine Caravelle VI-N (HC-BAE). Die Maschine beflog im Auftrag der Aerovias Guatemala die nur 270 Kilometer lange Strecke vom Flughafen Guatemala-Stadt La Aurora zum Flughafen Flores (Guatemala), als sie nach einem ersten Fehlanflug beim zweiten Versuch 8 Kilometer vom Ziel entfernt im Gelände aufschlug und völlig zerstört wurde. Bei diesem CFIT (Controlled flight into terrain) wurden alle 94 Insassen getötet, 6 Besatzungsmitglieder und 88 Passagiere. Es war bis heute (Januar 2020) der schwerste Flugunfall in Guatemala.

Siehe auch
 Liste ehemaliger Fluggesellschaften (Amerika)

Weblinks

 Bilder und Daten von SAETA-Flugzeugen auf Airliners.net (englisch)

Einzelnachweise

SAETA
Guayaquil
Gegründet 1960
Aufgelöst 2000
Abkürzung

SAETA


El charrancito americano (Sternula antillarum), también denominado charrán mínimo, charrán chico, charrán menudo, gaviotín chico boreal, gaviotín enano, gaviotín pequeño y golondrina marina mínima, es una especie de ave caradriforme de la familia Sternidae que cría principalmente en Norteamérica y migra para pasar el invierno en América Central, el Caribe y el norte de Sudamérica.

Descripción

El charrancito americano mide entre 22–24 cm de largo, y tiene una envergadura alar de unos 50 cm. Pesa entre  39–52 g. Las partes superiores son de color gris claro bastante uniforme y mientras que las inferiores son blancas. Su cabeza es blanca excepto el píleo que es negro como la línea que conectando con el pico atravesando los ojos. Su frente en blanca, ampliándose en invierno. Su pico es amarillo con la punta negra en verano y completamente negruzco en invierno. Sus patas son amarillentas. Sus alas son principalmente gris claro, aunque tiene las primarias exteriores negras.

Se diferencia de charrancito común en que su obispillo y cola son grises, no blancos, y tiene una llamada diferente, más chillona. Se diferencia del charrancito amazónico por ser más claro en las partes superiores y tener la punta del pico negra y se diferencia del charrancito peruano también en que tiene las partes superiores más pálidas y las partes inferiores blancas (no gris claro) y tiene la parte negra de la punta del pico más corta.

Taxonomía
Fue descrito científicamente por el naturalista francés René-Primevère Lesson en 1847. Inicialmente se lo consideró conespecífico del charrancito común.

Se reconocen tres subespecies:

Sternula antillarum antillarum (Lesson, 1847). Cría e la costa atlántica de Norteamérica, desde Maine hasta las costas del sur de Estados Unidos, el Caribe, Bermuda y Venezuela. Pasa en invierno en el sur, llegando hasta el norte de Brasil.
Sternula antillarum athalassos (Burleigh y Lowery, 1942). Cría en la cuenca de los ríos Misisipi, Brazos, Trinidad y río Bravo. Pasa el invierno en el sur llegando hasta Brasil.
Sternula antillarum browni (Mearns, 1916). Cría en la costa pacífica de Nortamérica, desde California central hasta México. Pasa el invierno principalmente en América Central.

Referencias

Bibliografía
 National Geographic Society (2002): Field Guide to the Birds of North America. National Geographic, Washington DC. ISBN 0-7922-6877-6
 Audubon Handbook: Western Birds, McGraw Hill Book Company (1988) ISBN 0-07-019977-9
 B. Massey, Breeding Biology of the California least tern, Proceedings Linn. Society, New York 72:1-24 (1974)
 California Wildlife, volumen II, Birds, ed, by David C. Zeiner, William F. Laudenslayer and Kenneth E. Meyer, published by the California Department of Fish and Game, noviembre de 1988.
 Gary Deghi, C. Michael Hogan et al., Biological Assessment for the Proposed Tijuana/San Diego Joint Innternational Wastewater Treatment Plant, Publication of the U.S. Environmental Protection Agency Region IX, Earth Metrics Incorporated, Burlingame, CA with Harvey and Stanley, Alviso, CA
L. Collins and S. Bailey, California least tern nesting season at Alameda Naval Air Station, 1980 Admin. Rep. 25pp.
Olsen and Larsson, Terns of Europe and North America ISBN 0-7136-4056-1
Thompson, Bruce C., Jerome A. Jackson, Joannna Burger, Laura A. Hill, Eileen M. Kirsch and Jonathan L. Atwood. 1997. Least Tern (Sterna antillarum), The Birds of North America Online (A. Poole, Ed.). Ithaca: Cornell Lab of Ornithology; Retrieved from the Birds of North America Online: doi:10.2173/bna.290

Enlaces externos

 Galería de fotos en Flickr
 Sonidos del charrancito americano

Antillarum
Aves de América del Norte
Aves de América Central
Aves de América del Sur
Taxones descritos por René Primevère Lesson
Animales descritos en 1847

Sternula antillarum


Two submarines of the United States Navy have been named Archerfish, after the archerfish.

 , was a Balao-class submarine, commissioned in 1943 and decommissioned in 1946.
 , was a Sturgeon-class nuclear-powered submarine, in service from 1971 to 1998.

Sources

United States Navy ship names

USS Archerfish


Aeroportul Nuuk este un aeroport regional aflat în Nuuk, Groenlanda. Este situat la 2 km nord-est față de centrul orașului. Aeroportul este folosit pentru circularea diferitelor avioane, mari sau mici.

Aeroporturi din America de Nord

Aeroportul Nuuk


هنا قائمة ببطولات ويمبلدون لسنة 1979:

الكبار

انظر أيضاً

الشباب

مراجع

بطولة ويمبلدون 1979
أحداث 1979 الرياضية في لندن
أحداث يوليو 1979 الرياضية في المملكة المتحدة
كرة المضرب في 1979
أحداث يونيو 1979 الرياضية في المملكة المتحدة

بطولة ويمبلدون 1979


බුලත් හපයා (Pethia nigrofasciata, මින් පෙර හැඳින්වූයේ Puntius nigrofasciatus ලෙසයි) නැතහොත් Black ruby barb හෙවත් purplehead barb යනු ශ්‍රී ලංකාවටආවේණික නිවර්තන cyprinid මත්ස්‍ය විශේෂයකි. ශ්‍රී ලංකාවේ වනාන්තර ආශ්‍රිත ගංගා ද්‍රෝණි වන, කැලණි ද්‍රෝණියෙහි සහ නිල්වලා ද්‍රෝණියෙහි හමුවේ. ඒවා උන්නතාංශය අඩි 1000 (මීටර් 300) ක් පමණ වන කඳුකරයේ ඇළ දොළ වල දක්නට ලැබේ. ශ්‍රී ලංකාවේ ගිනිගත්හේන ප්‍රදේශයේදී මහවැලි වෙත හඳුන්වා දුන් දීප්තිමත් වර්ණ සහිත ගහනය ජලජීවී අපනයන වෙළඳාම හේතුවෙන් සංඛ්‍යාව අඩු වී ඇති බව කියනු ලැබේ.

විස්තර
තරුණ මාළුවාට කළු සිරස් ඉරි සහිත කහ පැහැති අළු සිරුරක් ඇත. මේරූ පිරිමි මසුන්‌ගේ රිදී ශරීරය තද පැහැති රතු පැහැයක් ගනී. ගැහැනු සතාගේ සියලු සිරස් වරල්වල පාදස්ථ කොටස කළු ය. පිරිමියාගේ මුළු උදරීය  වරලම ගැඹුරු කළු පැහැයක් ගනී, ගුද වරල් කළු පැහැයට හුරු රතු පැහැතියි, ශ්‍රෝණි වරල් රතු පැහැයට හුරුය. මාළු උපරිම දිග අඟල් 2 – 3 (සෙන්ටිමීටර 6 – 8) දක්වා වර්ධනය වන අතර ගැහැණු පිරිමි සතාට වඩා තරමක් දිගු වේ.

ජල තත්වයන්
බුලත් හපයන් ස්වදේශිකව ජීවත් වන්නේ බොරළු හෝ වැලි උපස්ථර සහිත සිසිල්, සෙවන සහිත, නිහඩව ගලා යන වනාන්තරීීය ඇළදොළවල වන අතර නිවර්තන දේශගුණයක ය . ඔවුන්ගේ ආහාර වේලෙහි ප්‍රධාන වශයෙන් සූත්‍රිකාමය ඇල්ගී සහ ඩිට්‍රිටස් අඩංගු වේ. ඔවුන් කැමති වන්නේ 6.0 – 6.5 pH අගයක්, 5 – 12 dGH ජල දෘඪතාවයක් සහ 72 – 79° F (22 – 26   ° C) උෂ්ණත්ව පරාසයක් සහිත ජලයටය.

වාණිජමය වැදගත්කම
මත්ස්‍යයින්ට මසුන් ඇතිකිරීමේ විනෝදාංශයේ වාණිජමය වැදගත්කමක් ඇති අතර ඔවුන් සාර්ථකව ජලාල වල බෝ කරනු ලැබේ. මින්මැදුර වෙළඳාම සඳහා " tiger barb " හි දෙමුහුන් ආකෘති නිර්මාණය කිරීමට ද ඔවුන් භාවිතා වේ.

අභිජනනය
බිත්තර විසුරුවා හරින මාළු ශාක අතර නොගැඹුරු ජලයේ බිත්තර 100 කට වඩා දමති . දින 1 සිට 2 දක්වා කාලයකදී බිත්තර වලින් පැටවුන් බිහි වන අතර පසුව පැය 24 කට පසු නිදහසේ පිහිනනු ඇත.

මින්මැදුරේ
මෙම මත්ස්‍යයා සඳහා විශාල ඉඩ ප්‍රමාණයක් ලබා දිය යුතු අතර, ඕනෑ තරම් ආලෝකය සහ  සහිත පාවෙන පැලෑටි වලින්යුුත් නොගැඹුරු ආවරණයක් සහ ප්‍රමාණවත් වෘක්ෂලතාදිය (මාළු ටැංකියෙන් තුනෙන් දෙකෙන් දෙකක්) ආවරණය කළ යුතුය. හියුමස් තට්ටුවක් පතුලේ තැබිය යුතුය. මෙම විශේෂය වෙනත් පෙතියන් සහ ඒ හා සමාන මාළු සමඟ තබා ගැනීමට උචිත වේ. වහල්භාවයේ දී මාළු නිරෝගී ආහාර රුචියකින් යුක්ත වේ.

බුලන් හපයා යනු ක්‍රියාකාරී පිහිනන්නෙකු වන අතර අවම වශයෙන් හය දෙනෙකුගේ කණ්ඩායම් වල හැසිරේ.

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි
Black Ruby Barb Fact Sheet

Pethia
පෙතියෝ
1868දී විස්තර කළ මත්ස්‍යයින්

බුලත් හපයා


Andrei Neagoe ()  un fotbalist român, care evoluează pe postul de mijlocaș stânga la clubul din , .

Note

Legături externe
Profil pe Romaniansoccer.ro

Fotbaliști români
Sportivi români în viață
Fotbaliști ai FC Argeș Pitești
Fotbaliști ai FC Unirea Urziceni
Fotbaliști ai CSM Politehnica Iași

Andrei Neagoe


A Obey Clothing (estilizada ) é uma companhia norte-americana de roupas sediada em Irvine, Califórnia e fundada em 2001 pelo artista de rua e ilustrador Shepard Fairey como extensão de seu trabalho como ativista. A companhia se apropria de temas e imagens usados em suas roupas do filme Eles Vivem, de John Carpenter.

A empresa é conhecida por incorporar propaganda política e socialmente provocativa nos designs de seus produtos.

Empresas de vestuário dos Estados Unidos
Marcas de roupas
Empresas fundadas em 2001

Obey (companhia)


Pognana Lario je naselje u Italiji u pokrajini Como, u regiji Lombardija.

Prema procjeni iz 2011. u naselju je živjelo 764 stanovnika. Naselje se nalazi na nadmorskoj visini od 254 m.

Vidi još
 Talijanski jezik
 Talijani

Gallery

Vanjske poveznice

 CIA Factbook
 Italian Railways
 Italian National and Regional Parks
 History of Italy: Primary Documents
 List and maps of archaeological sites in Italy
 WWW-VL: History: Italy  at IUE

Naselja u Italiji

Pognana Lario, Como


An Festuca aloha in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Catalán, Soreng ngan Paul M. Peterson. An Festuca aloha in nahilalakip ha genus nga Festuca, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Festuca

Festuca aloha


Albert Genrich (* 19. Januar 1912 in Berlin; † 20. Juni 1996) war ein deutscher Prähistoriker.

Leben
Albert Genrich studierte in Berlin und Kiel Prähistorische Archäologie. Während des Studiums schloss er sich der Landsmannschaft Palaio-Silesia an. 1937 wurde er in Kiel bei Gustav Schwantes zum Dr. phil. promoviert. Seit 1954 war er als Kustos am Niedersächsischen Landesmuseum in Hannover tätig und von 1974 bis zu seinem Ruhestand 1977 Direktor von dessen Urgeschichtlicher Abteilung.

1949 war er einer der Gründer der Arbeitsgemeinschaft für Sachsenforschung, die Studien in den Ländern rund um die Nordsee förderte; seit 1964 war er deren Präsident. Er gilt als der Initiator der landesgeschichtlich ausgerichteten Sachsenforschung in Niedersachsen. Er publizierte auf dem Gebiet der Völkerwanderungszeit in Deutschland. Seine Veröffentlichungen sind für die Zeit der angelsächsischen Besiedlung Englands signifikant. Des Weiteren führte Genrich wichtige Ausgrabungen, vor allem am Altsächsischen Gräberfeld Liebenau bei Liebenau, durch.

Albert Genrich wurde 1962 Korrespondierendes Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts, die Society of Antiquaries of London ernannte ihn 1975 zum Fellow. 1970 gehörte er zu den Gründungsmitgliedern der Archäologischen Kommission für Niedersachsen.

Publikationen (Auswahl)
Siehe Reinhard Maier: Verzeichnis der Schriften Albert Genrichs 1935–1975. In: Hans-Jürgen Häßler (Hrsg.): Studien zur Sachsenforschung 1. Hildesheim 1977, S. 467–471.

 Der angelsächsische Machtbereich der Völkerwanderungszeit. In: Offa. 6/7, 1941/1942, S. 98–107.
 Formenkreise und Stammesgruppen in Schleswig-Holstein. Nach geschlossenen Funden des 3. bis 6. Jahrhunderts (= Vor- und frühgeschichtliche Untersuchungen aus dem Schleswig-Holsteinischen Landesmuseum für Vor- und Frühgeschichte in Schleswig und dem Institut für Ur- und Frühgeschichte der Universität Kiel. NF 10, ). Wachholtz, Neumünster 1954 (Dissertation).
 Der Friedhof Liebenau und seine Bedeutung für die Besiedlungs- und Kulturgeschichte des Mittelwesergebietes in: Die Kunde N. F. 11, 1960, S. 60–65.
 mit Alfred Falk: Liebenau. Ein sächsisches Gräberfeld (= Wegweiser zur Vor- und Frühgeschichte Niedersachsens. Heft 3). Lax, Hildesheim 1970, ISBN 3-7848-1903-6 .
 Grabbeigaben und germanisches Recht. In: Die Kunde. 22, 1971, S. 189–226 (Universität Hamburg, juristische Dissertation vom 22. Januar 1970).
 Der gemischtbelegte Friedhof bei Liebenau, Kreis Nienburg. Band 1. Lax, Hildesheim 1972.
 Die Altsachsen (= Veröffentlichungen der Urgeschichtlichen Sammlungen des Landesmuseums zu Hannover. 25). Lax, Hildesheim 1981, ISBN 3-7848-1225-2.

Literatur
 Hans-Jürgen Häßler (Hrsg.): Studien zur Sachsenforschung. Teil 1 Dr. Albert Genrich zum 65. Geburtstag gewidmet, . Lax, Hildesheim 1977.
 Werner Schuder (Hrsg.): Kürschners deutscher Gelehrten-Kalender 1980. de Gruyter, Berlin u. a. 1979, ISBN 3-11-007434-6, S. 1072.
 Günter Wegner: In memoriam Albert Genrich. In: Die Kunde NF 48, 1997, S. 179–180.
 August Ludwig Degener, Walter Habel (Hrsg.): Wer ist Wer? Das deutsche Who's who. Band 42. Schmidt-Römhild, Lübeck 2003, ISBN 3-7950-2036-0, S. 420.

Weblinks

Einzelnachweise

Prähistoriker
Wissenschaftlicher Mitarbeiter des Niedersächsischen Landesmuseums Hannover
Mitglied des Deutschen Archäologischen Instituts
Mitglied der Society of Antiquaries of London
Landsmannschafter
Deutscher
Geboren 1912
Gestorben 1996
Mann

Albert Genrich


İzmir Devlet Senfoni Orkestrası,   Türkiye Cumhuriyeti Kültür ve Turizm Bakanlığı bünyesinde İzmir'de faaliyet gösteren senfoni orkestrasıdır.

İlk konserini 1975'te oda müziği topluluğu olarak vermiş ve büyüyerek senfonik bir orkestra hacmine kavuşmuştur. Cuma akşamları Ahmet Adnan Saygun Sanat Merkezi 'nde düzenli konserler  verir. Haftalık düzenli konserlerin dışında ülkenin tüm bölgelerine ve yurt dışına konser turneleri düzenler ve festivallere katılır.

İlk şefliğini Hikmet Şimşek yapmış, sırasıyla Michael Rochat, Iosif Conta, Rengim Gökmen ve İbrahim Yazıcı bu görevi üstlenmiştir.

Orkestra; Karsten Andersen, Alkis Baltas, Iosif Conta, Veronica Dudarova, Ionescu Galati, Howard Griffiths, Cansug Kahitze, Marek Pijarovski, Antonio Pirolli, Enrique Rici, Alexander Samouil, Tadeus Strugala, Yoshinao Osawa, Vladimir Altschuler, Alexander Vedernikov, Juozas Domarkas, Konstantin Krimetz  gibi tanınmış şeflerden yönetiminde de konserler vermiştir.

Orkestranın eşlik ettiği ünlü solistler arasında Dimitri Alexeev, Stanislav Apolin, Rodion Azarkin, Martin Berkofsky, Lazar Berman, Ernesto Bitetti, Montserrat Cabella], Jose Carreras, Alirio Diaz, Vaclav Hudacek, Oleg Kagan, Ilya Kaller, Liana Isakadze, Peter Katin, Valery Klimo,[Konstantin Kulka, Mintcho Mintchev, Igor Oistrakh, Vladimir Orloff, Viktor Pikaizen,  Alexander Rudin, Daniel Shafran,  Josef Sivo, Grigori Sokolov, Sergei Stadler, Josef Suk, Marina Yasvili, Alexander Markov, Jiri Barta, Nikolai Petrov, Arta Noras, Angelica May, Narciso Yepes, Gheorghe Zamfir, Alexander Knyazev, Anastasia Chebotareva, Aziza Mustafa Zadeh, Ivan Monighetti, Maxim Fedotov, Theodosii Spassov, Vladimir Ovchinnikov, Ilya loff, Julya Krasko, İdil Biret, Suna Kan, Hüseyin Sermet

İzmir Devlet Senfoni Orkestrası 2000 yılı Eylül, Ekim aylarında Japonya-Malezya'ya gerçekleştirdiği 33 günlük konser turnesi sırasında Japonya'da gerçekleştirmiş olduğu CD, müziğin tüm dallarında 2000 yılı Japan Record Grand Prix The Best Plak Award (Japon Kayıt Büyük Ödülü En İyi Plak Ödülü)'ne layık görülmüş ayrıca Japon Plak Ödülü karar komitesince takdirname ile onurlandırılmıştır.

Orkestra 2008 yılında gerçekleştirdiği İspanya turnesinde şef Betin Güneş idaresinde 9 ayrı şehirde başarılı konserler gerçekleştirmiş, 2009'da ise şef Hansjörg Schellenberger ve Betin Güneşle gittiği Almanya'nın Rosenheim, Duisburg ve Köln şehirlerindeki konserlerinde takdirler kazanmıştır.

Kaynakça
T.C. Kültür Bakanlığı

Devlet Senfoni Orkestrası
Devlet Senfoni Orkestrası
1975'te kurulan müzik grupları
1975'te Türkiye'de kurulan oluşumlar

İzmir Devlet Senfoni Orkestrası


Ouptar (en ) est une commune urbaine de l'oblast de Magadan, en Russie. Elle se situe dans l'. Sa population était estimée à  en 2022.

Géographie

Situation
Oupatar se trouve dans l'oblast de Magadan, dans une vallée protégée du vent entourée de collines où l'on retrouve aussi Sokol. Elle est dans un méandre de la rivière Ouptar, qui lui a donné son nom. Elle se situe à  au nord de Magadan, et à  à l'est de Moscou.

Étymologie
Le nom d'Oupar vient de l'évène, nom voulant dire rivière ou bien « creux, fossé ».

Histoire

Ouptar est fondé en 1932, avec les prisonniers du Sevvostlag chargé de la construction de la route, qui avaient un campement au 47ème kilomètre de la R504, nom aujourd'hui officieux du village. Pendant les années 1940, Ouptar voit la construction du chemin de fer Magadan - Palatka, construit par des prisonniers du Dalstroï. Cependant en 1956, à cause de sa non-rentabilité, le chemin de fer est démantelé.

En 1973, Ouptar devient une colonie urbaine et dès 1970, des civils commencent à arriver. Le village devient alors un lieu annexe de la centrale hydroélectrique de la Kolyma, avec la production des matériaux nécessaires à la construction. En plus de la construction d'usines, des services publics tels qu'un hôpital sont créés.

Population
Recensements (*) ou estimations de la population

Transports
Le village est relié au reste du pays par la R504 Kolyma. La ville est située à  de Magadan par la route. Une ligne de bus dessert Magadan et son aéroport situé à Sokol.

Lien externe

 Ouptar sur tochka-na-karte.ru/.
 Ouptar sur une version archivée du site de l'okroug urbain de Magadan.

Notes et références

Notes

Références

Commune urbaine dans l'oblast de Magadan

Ouptar


සුසිරිත් මෙන්ඩිස් ශ්‍රී ලාංකික වෛද්‍යවරයෙකි . ඔහු වසර හයක් රුහුණු විශ්වවිද්‍යාලයේ උපකුලපතිවරයා වූ අතර වෛද්‍ය පීඨයේ පීඨාධිපතිවරයා ද විය. ඔහු කායික විද්‍යාව පිළිබඳ මහාචාර්යවරයෙකු වන අතර කාර්ය මණ්ඩල සංවර්ධන මධ්‍යස්ථානයේ ආරම්භක අධ්‍යක්ෂවරයා වේ.

යොමු කිරීම්

ජීවමාන ජනයා

සුසිරිත් මෙන්ඩිස්


Jhunjhunu (en hindi: झुन्झुनू) es un distrito de la India en el estado de Rajastán. Código ISO: IN.RJ.JJ.

Comprende una superficie de 5928 km².

El centro administrativo es la ciudad de Jhunjhunu.

Demografía
Según censo 2011 contaba con una población total de 2139658 habitantes, de los cuales 1 042 268 eran mujeres y 1 097 390 varones.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial.

Jhunjhunu

Distrito de Jhunjhunu


Barbury Castle is a scheduled hillfort in Wiltshire, England. It is one of several such forts found along the ancient Ridgeway route. The site, which lies within the Wessex Downs Area of Outstanding Natural Beauty, has been managed as a country park by Swindon Borough Council since 1971. It is on Barbury Hill, a local vantage point, which, under ideal weather conditions, commands a view across to the Cotswolds and the River Severn. It has two deep defensive ditches and ramparts.

History
The site was first occupied some 2,500 years ago, and was then in use during the Roman occupation of the area.  Archaeological investigations at Barbury have shown evidence of a number of buildings, indicating a village or military garrison at this time.

In the 6th century the site became part of the Saxon kingdom of Wessex, following the defeat of the Romano-British at the Battle of Beranburgh, Beran Byrig or Beranbyrig in AD 556, the site of which is just north of the castle. Centuries later the area was a favourite haunt of the 19th-century writer Richard Jefferies, who lived an hour's walk away at Coate. The site was designated as a scheduled monument in 1882.

In World War II the War Ministry appropriated the site for US Army Air Force anti-aircraft guns; the bases for these are apparently visible as hollows around the edge of the fort interior.

In 1996, a geophysical survey revealed traces of 40 hut circles inside the castle. A reconstruction of an Iron Age roundhouse was built on the site in 2006 but was destroyed by vandals in October 2008.

In 2009, English Heritage (now Historic England) carried out a National Mapping Programme project which comprised an interpretation, transcription and analysis of all archaeological features visible on aerial photographs in the environs of Barbury Castle.

Location
Barbury Castle is at , about  south of Swindon and the M4, on the northern edge of the Marlborough Downs within the North Wessex Downs Area of Outstanding Natural Beauty. The site is close to the Ridgeway long-distance footpath, which runs east–west along the edge of the downs. In the surrounding area there are round barrows, Celtic field systems and 18th-19th century flint workings.

Gallery

See also
List of hillforts in England
List of hillforts in Scotland
List of hillforts in Wales

References

External links

Swindon Borough Council web page on Barbury Castle, archived in 2013

Country parks in Wiltshire
Former populated places in Wiltshire
Hill forts in Wiltshire
Iron Age sites in England
Scheduled monuments in Wiltshire

Barbury Castle


Bodden Town ist eine Stadt mit 10.543 Einwohnern (Stand 2010) auf den Cayman Islands, einem britischen Überseegebiet.

Bodden Town wurde, als erste Siedlung der Insel Grand Cayman, unter dem Namen "South Side" gegründet. Lange Zeit war sie auch der Regierungssitz der Cayman Islands. Sie lag an einem natürlichen, von einem Korallenriff geschützten Hafen.

Im Jahr 1773 besuchte George Gauld, ein Landvermesser der britischen Marine, die Stadt, die ungefähr zu dieser Zeit in Bodden Town umbenannt wurde. Vermutet wird, dass dies geschah, weil viele Einwohner den Nachnamen Bodden hatten, die eine bedeutende Familie bildeten. Damals lebten hier circa 200 Menschen, etwa die Hälfte der Inselbevölkerung.
Der in Bodden Town residierende Gouverneur William Bodden ließ in seiner Amtszeit von 1798 bis 1823 die ersten Straßen, religiöse Stätten, Forts und Schiffe bauen. Angriffe auf die so geschützte Stadt sind nicht bekannt. In den 1830er Jahren wurde das erste Gefängnis errichtet.

Im Verlauf der Zeit verlor Bodden Town jedoch an Bedeutung. Der Handel der Insel fand nun eher in East End oder an der Hog Sty Bay bei George Town statt, auch weil der Hafen Bodden Towns als Folge mehrerer Hurrikane versandet war.

Bevölkerungsentwicklung

Persönlichkeiten
 Shenel Gall (* 1991 in Bodden Town), Fußballnationalspielerin

Lokalitäten

In Bodden Town befinden sich unter anderem mehrere Höhlen, die Pirates Caves genannt werden. Außerdem befinden sich hier das historische Mission House und der Guard House Hill, wo ein Wachhaus zur Verteidigung zu Wasser und zu Land stand.

Sport
Die Stadt unterhält einen eigenen Fußballverein, den 1970 gegründeten Bodden Town FC. Die Heimspiele des Vereins finden im Haig Bodden Stadium statt, das für 1500 Zuschauer ausgelegt ist.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort auf den Cayman Islands

Bodden Town


Dane Pavlica (Počitelj, 1931. – Požega, 2005.) bio je prosvjetni radnik, povjesničar i publicist.

Osnovnu školu završio je u rodnom mjestu, učiteljsku u Gospiću, Višu pedagošku školu (hrvatskosrpski i ruski jezik) u Zagrebu, studij srpskohrvatskog jezika i južnoslavenskih književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu. Doktorat društveno-humanističkih znanosti, polje pedagogije, stekao je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu 1986. godine.

Do 1960. godine radio je kao učitelj u Granicama i Londžici, nedaleko od Našica, zatim u Slavonskoj Požegi kao referent za prosvjetu Kotara i Općine, potom kao nastavnik hrvatskosrpskog jezika, direktor škole, a nakon toga predsjednik Komiteta za društvene djelatnosti Općine Slavonska Požega. Primljen je u Centar za društvena istraživanja Slavonije i Baranje u Slavonskom Brodu, odnosno Centar za povijest Slavonije i Baranje. Umirovljen je u zvanju višeg znanstvenog suradnika (izvanrednog profesora) 1991. godine.

Kao učitelj istaknuo se u kulturnom, prosvjetnom i političkom radu te zdravstvenom prosvjećivanju. Sudjelovao je s dramskim, literarnim i novinarskim grupama na pokrajinskim, republičkim te saveznim natjecanjima i smotrama. Pisao je anegdote, crtice, kratke priče, novele, pjesme i scenarije. Priređivao je kazališne predstave i izložbe tematski vezane uz Drugi svjetski rat.  Snimao je priloge za radio u Gospiću, Osijeku, Požegi, Zagrebu i Beogradu te priloge za TV Beograd i Zagreb.

Bavio se znanstvenim istraživanjem školskog sustava i kulture u Drugom svjetskom ratu na području Slavonije i Like. Objavio je više od dvije stotine novinskih i književnih tekstova, predgovora, uvodnika, osvrta, prikaza, recenzija, stručnih i znanstvenih radova. Sudjelovao je u radu brojnih znanstvenih simpozija, stručnih skupova, okruglih stolova i javnih diskusija. Bio je urednik niza knjiga časopisa, zbornika, listova i drugih publikacija. U slobodno vrijeme bavio se enigmatikom i fotografiranjem.

Djela
Objavio je opsežnije samostalne publikacije i knjige:

 Sa Papuka sa planine (1969.)
 Sa Papuka sa Planine, prošireno izdanje (1974.)
 Anegdote NOB (1979.)
 Partizanske škole na Papuku (1981.)
 Prosvjeta na Dilju u NOB (1984.)
 Ratna generacija učitelja (1986.)
 Prosvjeta u Lici u NOB (1987.)
 Milka Dražić, narodna i partizanska učiteljica (1987.)
 Kronologija događaja u Požeškoj kotlini 1941. (1991.)

U rukopisu su ostale knjige: Stratišta na Papuku i Psunju1942. i U vatrama – Počitelj (1263. – 1993.). Potonja je objavljena u izdanju Povijesnog društva Požega krajem 2021.

Knjiga Dane Pavlice Stratišta na Papuku i Psunju 1942. publicirana je 2007. godine u Beogradu s promijenjenim naslovom Stratišta oko Papuka i Psunja. Rukopis Dane Pavlice nije korektno pretipkan. Bez suglasnosti nasljednika umetnuti su i tekstovi koje nije napisao Dane Pavlica.

Vinko Tadić, Sat povijesti i čas (h)istorije, Povijesno društvo Požega, 2020., str. 107–110.

Izvori

Životopisi, Požega
Hrvatski povjesničari
Hrvatski publicisti

Dane Pavlica


NuFX était un studio de développement de jeux vidéo dont le siège social était situé à Hoffman Estates, dans l'Illinois, aux États-Unis. NuFX est célèbre pour avoir développé la série de jeux vidéo NBA Street. Ce studio a par la suite été racheté par Electronic Arts en février 2004 et a fusionné avec EA Chicago. Avant le rachat par Electronic Arts, le studio avait déjà travaillé avec eux sur les séries NCAA March Madness, NBA LIVE et FIFA

Jeux développés

Notes et références

Développeur de jeux vidéo
Hoffman Estates
Electronic Arts

NuFX


Orthobula sudamericana est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Trachelidae.

Distribution
Cette espèce se rencontre en Argentine dans la province de Misiones et au Paraguay.

Description
La carapace du mâle holotype mesure  de long sur  et l'abdomen  de long sur  et la carapace de la femelle paratype  de long sur  et l'abdomen  de long sur .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Piñanez et Munévar en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, l'Amérique du Sud.

Publication originale
 Piñanez, Munévar & Kochalka, 2022 : « A new species of Orthobula Simon, 1897 (Araneae: Trachelidae) from South America » Zootaxa, , .

Liens externes

Notes et références

Trachelidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)

Orthobula sudamericana


Wilhelm Hauff (29 November 180218 November 1827) was a Württembergian poet and novelist.

Early life
Hauff was born in Stuttgart, the son of August Friedrich Hauff, a secretary in the Württemberg ministry of foreign affairs, and Hedwig Wilhelmine Elsaesser Hauff. He was the second of four children.

Hauff lost his father when he was seven years old, and his early education was practically self-gained in the library of his maternal grandfather at Tübingen, where his mother had moved after the death of her husband. In 1818 he was sent to the Klosterschule at Blaubeuren, and in 1820 began to study at the University of Tübingen. In four years he completed his philosophical and theological studies at the Tübinger Stift.

Writings
On leaving the university, Hauff became tutor to the children of the Württemberg minister of war, General Baron Ernst Eugen von Hugel (1774–1849), and for them wrote his Märchen (fairy tales), which he published in his Märchen Almanach auf das Jahr 1826 (Fairytale Almanac of 1826 published as Tales of the Caravan, Inn, and Palace. in the US). Some of these stories are very popular in German-speaking countries to this day, such as Der kleine Muck (The Story of Little Muck), Kalif Storch (Caliph Stork) and Die Geschichte von dem Gespensterschiff (The Tale of the Ghost Ship)—all set in the Orient—as well as Der Zwerg Nase (Little Longnose), Das kalte Herz (The Cold Heart or The Marble Heart) and Das Wirtshaus im Spessart (The Spessart Inn), set in Germany.

While there, he also wrote the first part of the Mitteilungen aus den Memoiren des Satan (1826; Memoirs of Beelzebub) and Der Mann im Mond (1825; The Man in the Moon). The latter, a parody of the sentimental and sensual novels of Heinrich Clauren (the pseudonym of Carl Gottlieb Samuel Heun, 1771–1854), became in the course of composition a close imitation of that author's style and was actually published under his name. As a result, Clauren brought and won an action for damages against Hauff, whereupon Hauff followed up the attack in his witty and sarcastic Kontroverspredigt über H. Clauren und den Mann im Mond (1826) and attained his original object: the moral annihilation of the mawkish and unhealthy literature with which Clauren was flooding the country.

Meanwhile, inspired by Sir Walter Scott's novels, Hauff wrote the historical romance Lichtenstein: Romantische Sage aus der wuerttembergischen Geschichte (1826; Lichtenstein: Romantic Saga from the History of Württemberg), which became hugely popular in Germany and especially in Swabia, treating as it did the most interesting period in the history of that country, the reign of Duke Ulrich (1487–1550). This novel was the inspiration for Duke Ulrich's heir, Duke Wilhelm of Urach, to rebuild the castle, which had fallen into disrepair, in accordance with Hauff's description.

While on a journey to France, the Netherlands, and northern Germany he wrote the second part of the Memoiren des Satan and some short novels, among them the charming Die Bettlerin vom Pont des Arts (1826; The True Lover's Fortune; or, the Beggar of the Pont des Arts) and his masterpiece, the novella Phantasien im Bremer Ratskeller (1827; The Wine-Ghosts of Bremen). He also published some short poems, which have passed into Volkslieder, among them "Morgenrot, Morgenrot, leuchtest mir zum frühen Tod?" ("Dawn's light, you are lighting my way to early death") and "Steh ich in finstrer Mitternacht" ("I stand in the darkest midnight"). The novella  Jud Süß ("Süss the Jew"), "naïvely anti-Semetic", was published in 1827 by Wilhelm Hauff; a film version (different from Hauff's novella) was produced by the Nazi Party as propaganda in 1940.

In January 1827, Hauff undertook the editorship of the Stuttgart Morgenblatt and in the following month married his cousin Luise Hauff, but his happiness was prematurely cut short by his death from typhoid fever on 18 November 1827.

Editions
His Sämtliche Werke (Collected works), with a biography, edited by Gustav Schwab were published in 3 volumes 1830–1834, and 5 volumes (18th ed.) in 1882. They were also published by Felix Bobertag 1891–1897.  A selection from his works was published by M. Mendheim (3 vols, 1891). A six-volume edition, with a biographical introduction by Alfred Weile, was published in 1911 by A. Weichert.

Christopher Morley's English translations of Hauff's short story "The Young Foreigner" and Alfred de Musset's tale "The Story of a White Blackbird" were published together in book form by Doubleday in 1925.

See also

"Auf Posten," a lieder by Elise Schmezer (1810–1856) based on text by Hauff
Das kalte Herz (The Heart of Stone), feature film, 1950, East Germany, director  Paul Verhoeven.
Geschichte vom kleinen Muck, a 1953 film.
Калиф-аист (Caliph Stork), Soviet live action film, 1968.
Сказка, рассказанная ночью, Soviet feature film based on the stories The Marble Heart and The Spessart Inn, USSR, 1981.
Халиф-аист, Soviet animation, based on one of the stories (Caliph Stork), 1981.
Little Longnose, a 2003 Russian animated feature based on one of his stories.

References

Sources
 This work in turn cites:
Julius Klaiber, Wilhelm Hauff, ein Lebensbild (1881)
Max Mendheim, Hauffs Leben und Werke (1894)
Hans Hofmann, W. Hauff (1902)

External links

 Collection of W. Hauff's Fairy Tales
 Collection of links with commentary
 Many fairy tales (Märchen) available
 Overview of Hauff with many of his texts online
 Steh ich in finstrer Mitternacht
 Reiters Morgenlied

1802 births
1827 deaths
Writers from Stuttgart
German Protestants
People from the Kingdom of Württemberg
German poets
German male poets
19th-century poets
German-language poets
Collectors of fairy tales
19th-century German writers
19th-century German male writers
Morgenblatt für gebildete Stände editors

Wilhelm Hauff


Æ (minuskula: æ), grafem. Nastao je od slova a i e i prvotno je bio ligatura koja je predstavljala latinski dvoglas ae. Samostalno je slovo u abecedama jezika poput danskog, norveškog, islandskog i ferojskog. U staroengleskoj latinici zvao se æsc (ash tree, hrv. jasen) prema anglo-saskoj runi ansuzu (ᚫ,   ) koju je transliterirala. Tradicijsko ime u engleskom i danas je ash (IPA: |æ|ʃ ). Također je bila u uporabi u starošvedskom prije nego što ju je nadomjestilo slovo ä. Danas međunarodna fonetska abeceda koristi za predstaviti kratki glas "a". Inačice su Ǣ ǣ Ǽ ǽ æ̀.
U suvremenoj francuskoj abecedi æ se koristi za izricanje latinskih i grčkih posuđenica kao tænia i ex æquo. Osetski jezik također ima to slovo u latinici kojom se služio od 1923. do 1938., ali nakon toga i u svojoj ćirilici koristili su identično slovo. Izgovara se kao srednji središnji samoglasnik šva. U službenom je pravopisu čileanskog jezika qawasqara te u fuegianskoj domorodačkoj skupini jezika s Ognjene zemlje u jeziku yagánu.

Izvori

Abeceda

Æ


29085 Sethanne este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
29085 Sethanne este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Harvard College Observatory. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,70 ua, o excentricitate de 0,07 și o înclinație de 3,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 29001-30000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1979
Centura de asteroizi

29085 Sethanne


Väisälä ist ein kleiner Einschlagkrater auf der nordwestlichen Mondvorderseite.
Er liegt nördlich des großen Strahlenkraters Aristarchus, zwischen dessen Nebenkratern Aristarchus B und Aristarchus Z, südlich des kleinen Kraters Toscanelli.
Er ist schalenförmig und wenig erodiert.

Der Krater wurde 1973 von der IAU nach dem finnischen Astronomen Yrjö Väisälä offiziell benannt.

Weblinks

 Väisälä auf The-Moon Wiki

Einzelnachweise

Einschlagkrater (Mond)

Väisälä (Mondkrater)


Jarun kup je EBT (European Beach Handball Tour) turnir u rukometu na pijesku koji se održava u Zagrebu. Najveći je to hrvatski turnir u rukometu na pijesku te jedan od najvećih u Europi po kriteriju EBT bodova. Organizator turnira je Akademski klub rukometa na pijesku Zagreb, poznat i kao Detono Zagreb. Turnir se uvijek igra tijekom Praznika rada (1.5.) te se često naziva i prvosvibanjski turnir.

Izdanja

Naziv turnira
2013.- Jarun kup
2012. Persil kup
2010.-'11. OVB kup
2009. Jarun kup
2008. Bundek kup

Lokacija
2009.- Jarun
2008. Bundek

Legenda:
* istovremeno sa seniorskim održavaju se i turniri muških i ženskih mlađih dobnih skupina

Statistika (2019.)

Sva izdanja

EBT

Vidi
EBT turniri u Hrvatskoj
 Zagreb Open (rukomet na pijesku) - jedan od najdugovječnijih hrvatskih turnira u rukometu na pijesku koji je u ranim godinama postojanja bio jedan od najjačih turnira u Europi

Vanjske poveznice
European Beach Handball Tour, službena stranica
Organizator turnira, službena stranica turnira
Hrvatski rukometni savez – Rukomet na pijesku, bhc.com.hr

Izvori

Rukomet na pijesku u Hrvatskoj
Natjecanja u rukometu na pijesku
Šport u Zagrebu
Međunarodna rukometna natjecanja u Hrvatskoj

Jarun kup


Eifelturm steht für:

 Eifelturm (Köln), ehemalige Kleinkunstbühne in Köln (1986–2007)
 Booser Eifelturm, Aussichtsturm in der Eifel, Rheinland-Pfalz

Eiffelturm steht für:
 Eiffelturm, Eisenfachwerkturm, Wahrzeichen von Paris, Frankreich
 Eiffelturm in Las Vegas, Nachbau, siehe Paris Las Vegas
 Eiffelturm vom Bodensee, siehe Altnauer Steg
 Eiffelturm (Bilderserie von Delaunay), Bilderserie von Robert Delaunay (1909–1928)

Siehe auch:
 Liste der Eiffelturm-Nachbildungen und Derivate

Eifelturm


Petar Marković – Pejo (Lipnica, Tuzla, 7. srpnja 1920. – planina Konjuh, listopada 1941.), sudionik NOB-a i narodni heroj

Životopis
Rodio se 7. srpnja 1920. godine u selu Lipnici kod Tuzle, u rudarskoj obitelji. Osnovnu školu nije završio, jer je s osam godina ostao bez oca. Zbog slaboga imovnog stanja morao je služiti kod imućnijih seoskih obitelji. Na radu je došao u dodir s revolucionarnom mladeži iz Husina. Uskoro se učlanio u SKOJ i početkom 1941. godine u KPJ.

Poslije pada Jugoslavije i njene razdiobe 1941., radio je na prikupljanju oružja i mobilizaciji rudara za odlazak u partizane. Kolovoza 1941. godine organizirao je odlazak cijele čete rudara u partizane. Istakao se u prvoj i poznatoj akciji Ozrenskog partizanskog odreda u napadu na Doboj i Usoru. U toj je akciji dignuta u zrak dugačka kompozicija vlaka puna neprijateljskoga zrakoplovnog, topovskog i puščanog streljiva. Sudjelovao je i u narednim borbama odreda na željezničkoj pruzi Tuzla – Doboj.

Kada je listopada 1941. godine trebao dio Ozrenskog odreda skupa s Birčanskim odredom sudjelovati u napadu na Kladanj, Pejo se nalazio među sto boraca koji su se za 24 sata usiljenog marša probili kroz neprijateljsku teritorij preko planine Konjuha i odmah stupili u borbu. U dvodnevnim borbama Ozrenska četa ovladala je Stuparima, razrušila tuzlanski vodovod i veliki kameni most. Tom prilikom razbijena je cijela bojna domobrana i zaplijenjeno nekoliko mitraljeza. Pejo je u ovim borbama sudjelovao kao zapovjednik čete. Kada je Pejovu četu kod Lupoglave iznenada napala neprijateljska kolona s leđa, krenuo je u juriš na njih. Neprijatelja je potisnuo, ali je Marković ostao teško ranjen. Iako je bilo malo izgleda da će ostati živ, borci su ga omotali u deke i na nosilima po noći ponijeli nazad preko Konjuha. Kad su stigli na vrh planine, primijetili su da je Pejo na putu izdahnuo. Pokopali su ga na samom vrhu planine.

Skoro godinu dana poslije, ljeta 1942. godine, tim putem je Šesta istočnobosanska brigada u kojoj su se nalazili i Markovićevi suborci iz Ozrenskog odreda. U znak sjećanja na mrtvog druga, zaboli su crvenu zastavu na mjestu gde je pokopan. To je nadahnulo borca Miloša Popovića Đurina, koji je nazočio i pokopu i podizanju zastave, spjevati poznatu pjesmu Konjuh planinom.

Ukazom Prezidijuma Narodne skupštine FNRJ od 20. prosinca 1951. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Od 1956. u Lipnici djeluje kulturno-umjetničko društvo koje nosi ime Peje Markovića.

Literatura
Narodni heroji Jugoslavije. Beograd: Mladost. 1975.

Narodni heroji Jugoslavije
Životopisi, Tuzla
Partizani
Bosanskohercegovački komunisti do 1945.
Hrvati u Bosni i Hercegovini
Lipnica (Tuzla, BiH)

Petar Marković (narodni heroj)


James Beeland "Jim" Rogers Jr. (n. 19 octombrie 1942, Baltimore, Maryland, Statele Unite ale Americii) este un om de afaceri, investitor și scriitor american.

Biografie și carieră
Jim Rogers a avut prima slujbă la vârsta de cinci ani, strângând sticlele goale de pe stadioane, după meciurile de baseball. La terminarea liceului a obținut o bursă la Yale, unde a fost cârmaci al echipei de canotaj. Ulterior, a urmat cursurile Colegiului Balliol din Oxford și a început să lucreze pe Wall Street. Este co-fondator al Quantum Fund, în parteneriat cu George Soros, dar ulterior vederile celor doi nu au mai coincis și au decis să-și separe drumurile.

În următorii zece ani, Rogers a făcut avere și și-a consolidat reputația de investitor. La 37 de ani a decis să renunțe la serviciul de zi cu zi, dar a continuat să fie deosebit de activ. Pe lângă administrarea propriului portofoliu, a fost profesor de finanțe la Școala de Afaceri a Universității Columbia și a făcut o călătorie în jurul lumii, pe motocicletă, parcurgând peste 160 000 de kilometri, pe șase continente, și intrând, cu această expediție, în Cartea Recordurilor. Această călătorie a făcut obiectul primei sale cărți, Investment Biker (Motociclistul investitor). Au urmat alte titluri de succes: Hot Commodities (Mărfuri la mare căutare), Adventure Capitalist (Capitalistul aventurier), A Bull in China (Un taur în China), A Gift to My Children (Un dar pentru copiii mei). În perioada 1999–2002 a întreprins o a doua călătorie de amploare (Aventura Mileniului), de data aceasta cu mașina, împreună cu soția sa, Paige. Au străbătut 245 000 de kilometri, în 16 țări, ceea ce i-a adus lui Rogers un nou record Guiness. În 2007, Jim Rogers și-a vândut reședința din New York și s-a mutat, cu soția și cele două fiice, în Singapore, atât pentru că piețele asiatice oferă posibilități de investiții mai bune, cât și pentru că și-a dorit ca fetele sale să vorbească fluent chineza mandarină. În prezent, mărturisește că nu ar mai trăi niciodată la New York.

De-a lungul timpului a acuzat de nenumărate ori autoritățile de proasta gestiune a economiei și a avertizat cu privire la pericolele care planează asupra piețelor financiare.

Viața personală
Jim Rogers a fost căsătorit de trei ori. Prima dată în 1966, cu Lois Biener, divorțând după trei ani. În 1974 s-a căsătorit cu Jennifer Stolnick, de care a divorțat în 1977. Cea de-a treia soție este Paige Parker. Este tatăl a două fete.

Cărți
1994: Investment Biker (Motociclistul investitor);
2003: Adventure Capitalist (Capitalistul aventuriei);
2004: Hot Commodities (Mărfuri la mare căutare);
2007: A Bull in China (Un taur în China);
2009: A Gift to My Children (Un dar pentru copiii mei);
2013: Street Smarts (Școala vieții).

Cărți publicate în limba română
2015: Școala vieții (Street Smarts)
2016: Școala vieții (Street Smarts)

Legături externe
 Site oficial Jim Rogers

Nașteri în 1942
Nașteri pe 19 octombrie
Oameni de afaceri americani
Investitori americani

Jim Rogers


Partidul Comuniștilor este un partid politic român înregistrat în Registrul Partidelor Politice al Tribunalului București în anul 2016 secundar deciziei Curții Europene a Drepturilor Omului.

Președintele onorific al partidului este Profesorul Gheorghe I. Ungureanu din Curtea de Argeș, județul Argeș, iar secretarul partidului, dl. Constantin M. Gălbeoru.

Istoric
Partidul a fost fondat în martie 1996 inițial sub numele de Partidul Comuniștilor Nepeceriști deoarece fundamentul de baza al constituirii acestui partid a fost diferențierea clară de acțiunile Partidul Comunist Român întrucât membrul fondator și promotorul acestui partid politic (Profesorul Gheorghe Ungureanu din Curtea de Argeș) a fost deținut politic de fostul regim comunist din cauza opiniilor sale exprimate public contrar Partidului Comunist Român de până în 1989. Pe data de 19 aprilie 1996, judecătoria de sector a respins cererea profesorului Ungureanu de a înregistra partidul, susținând că intenția partidului de a înființa un "stat uman" bazat pe doctrina comunistă implica ideea că ordinea constituțională română de după 1989, în cuvintele Curții Europene a Drepturilor Omului, "era inumană și nu era bazată pe democrație adevărată".

Decizia judecătoriei a fost validată pe 28 august 1996 de Curtea de Apel București, dar profesorul Gheorghe Ungureanu a contestat decizia la Curtea Europeană a Drepturilor Omului invocând încălcarea drepturilor sale prevăzute în Articolul 11 al Convenției Europene a Drepturilor Omului. Acest litigiu între statul Român și Profesorul Gheorghe Ungureanu este cunoscut publicului larg drept " Soluționarea Cererii numărul 46626/99/secția 3 -Partidul Comuniștilor Nepeceriști si Ungureanu v. Romania" http://hotararicedo.ro/index.php/article_access/view_article/176 , cerere soluționată în mod favorabil de către Curtea Europeană a Drepturilor Omului (CEDO) secția 3 intentat de ce iar partidul a fost înregistrat pe 31 iulie 2006. Totuși, în 2008 a fost dizolvat de către autorități, deși în Registrul Partidelor Politice era în continuare prezent, deoarece partidul a contestat verdictul și a câștigat procesul.

Partidul Comuniștilor (Nepeceriști) a fost radiat în 2014.

Partidul a fost reînscris în Registrul partidelor politice la data de 10 februarie 2016 ca Partidul Comuniștilor, iar în prezent desfășoară activitate politică la nivelul filialelor și organizațiilor dispuse la nivelul teritorial administrativ al României.

Note

Partide comuniste
Partide politice desființate din România
Fondări în 1996
Desființări în 2014
Jurisprudența CEDO

Partidul Comuniștilor (Nepeceriști)


Venedikçe (), Veneto bölgesine konuşulan bir Romen dilidir. Brezilya'da Rio Grande do Sul ve Santa Catarina eyaletlerinde, Meksika'da Chipilo kasabasında yaklaşık 2.210.000 kişi tarafından konuşulur.

Kaynakça

Dış bağlantılar

 40000 venetian-english words
 Raixe Venete, jornałe in léngoa veneta

İtalya'nın bölgelerine göre diller

Venedikçe


Ingola Stefanie Schmitz (* 25. August 1962 in Morbach) ist eine deutsche Politikerin (FDP). Sie war bis zum 31. Mai 2017 Abgeordnete des Landtags von Nordrhein-Westfalen und ist heute noch auf kommunaler Ebene für ihre Partei tätig.

Leben
Ingola Schmitz ist Lehrerin am Gutenberg-Gymnasium in Bergheim. Sie wohnt mit ihrem Mann und ihrem Sohn in Nörvenich-Wissersheim.

Politik
Schmitz ist Fraktionsvorsitzende im Gemeinderat von Nörvenich. In ihrer Heimatgemeinde gab es keinen Ortsverband der FDP, so dass sie zunächst in Düren Parteimitglied wurde und danach selbst den Ortsverband Nörvenich gründete.

Ingola Schmitz kandidierte nach dreijähriger Mitgliedschaft bei den Landtagswahlen 2012 im Bezirk Aachen, weil der bisherige Kandidat keine Erfolgschancen für sich sah. Schmitz wurde am 13. Mai 2012 über die Landesliste in den 16. Landtag von Nordrhein-Westfalen gewählt. In ihrem Wahlkreis Düren I erhielt sie 3,63 % der Erststimmen. Sie wurde zur Sprecherin der FDP-Landtagsfraktion für Kultur und berufliche Aus- und Weiterbildung gewählt. Real- und Gesamtschulen gehören ebenfalls zu ihrem Schwerpunktbereich.

Im Frühjahr 2014 wurde sie zur Kreisvorsitzenden gewählt. Auf einem außerordentlichen Kreisparteitag im Juni 2014 sprach dieser ihr und dem Vorstand das Misstrauen aus. Kritiker lasteten dem alten Vorstand unter anderem an, dass die eingereichte Reserveliste der FDP bei der Kreistagswahl aus rechtlichen Gründen nicht zugelassen worden war. Kritik gab es auch an der Amtsführung von Ingola Schmitz.

Weblinks

 Schmitz auf toepfergemeinde.de

Einzelnachweise

Landtagsabgeordneter (Nordrhein-Westfalen)
FDP-Mitglied
Kommunalpolitiker (Kreis Düren)
Politiker (Kreis Düren)
Person (Nörvenich)
Deutscher
Geboren 1962
Frau

Ingola Schmitz


سهيل عرفة (1935 - 25 مايو 2017) هو ملحن وموسيقار سوري، بدأ مطربا ثم انتقل إلى التلحين متزوج وله أربعة أولاد، وهو والد الفنانة أمل عرفة.

أعماله
دخلت ألحانه الشهيرة التي قدمها منذ نهاية الخمسينات، الوجدان العام، ورددتها الجماهير العربية في كل مكان، فهو صاحب لحن «يا دنيا» و«بلدي الشام» لوديع الصافي والأغنية الأخيرة شاركته فيها فاتن حناوي، و«يامال الشام»، و«ميلي مال الهوى»، لصباح فخري و«عالبساطة»، و«بياع التفاح»، و «أخذ قلبي سكارسة» لصباح و«يا طيرة طيري يا حمامة» لشادية، و «بالأمس كانت» لفهد بلان، و«رمانا بحبه يا قلبي»، و«والله لنصب تلفون» لنجاح سلام، و«قدك المياس» لطروب، و«يعطيك العافية يا بو العوافي» لسمير يزبك، و«من قاسيون أطل يا وطني» لدلال الشمالي، و«ودي المراكب عالمينا» لمروان محفوظ، و ("صباح الخير يا وطناً") لأمل عرفة وفهد يكن. وعشرات الأغاني الشهيرة الأخرى، التي لحنها خلال مسيرته الفنية الطويلة، وأطلقها بأصوات كبار نجوم الغناء في عالمنا العربي.

وفاته
توفي يوم الخميس 25 مايو 2017 عن عمرٍ يناهز 82 سنة بعد صراعٍ مع مرض السرطان.

مراجع

 http://www.fannanin.com/musics/shil3rfeh.htm

وصلة خارجية

 * سهيل عرفة على قاعدة بيانات الأفلام العربية.

أشخاص من دمشق
أعلام الفن العربي
حاملو وسام الاستحقاق السوري
مسلمون سنة سوريون
ملحنون سوريون
مواليد في دمشق
وفيات 1438 هـ
وفيات 2017
وفيات السرطان في سوريا
وفيات في سوريا

سهيل عرفة


Mica est un film dramatique franco-marocain réalisé par Ismaël Ferroukhi et sorti en 2020.

Synopsis
Enfant d'une famille pauvre d'une famille du Maroc, Mica est envoyé comme aide pour l'entretien d'un club de tennis à Casablanca. Il s'intéresse au jeu et est remarqué par une jeune entraîneuse Sofia qui l'entraîne bénévolement, mais Mica, lui, rêve de se rendre clandestinement en France.

Fiche technique

 Titre original : Mica
 Réalisation : Ismaël Ferroukhi
 Scénario : Ismaël Ferroukhi et Fadette Drouard
 Musique : Hang Massive
 Décors : Samir Issoum
 Costumes :
 Photographie : Eva Sehet
 Montage : Elif Uluengin
 Producteur : Lamia Chraibi, Denis Carot, Marie Masmonteil et Ulysse Payet
 Sociétés de production : Rotana Film Production, La Prod et Elzévir Films
 Société de distribution : Rotana Studios, JHR Films
 Pays de production :  et
 Langue originale : arabe français
 Format : couleur — 2,35:1
 Genre : drame
 Durée : 103 minutes
 Dates de sortie :
 France :
  (Angoulême)
  (en salles)
 Maroc :
  (en salles)

Distribution
 Zakaria Inan : Mica
 Sabrina Ouazani : Sophia
 Azelarab Kaghat : Hajj Kaddour
 Rachid Fekkak : Monsieur Soleimani
 Mustapha Rachidi : le père de Mica
 Nabil Elboukhari : Yassine
 Laila Haddadi : la mère de Mica
 Moumen Mekouar : Nabil
 Ali Missoum : Omar

Box-office

  : 4142 entrées

Notes et références

Liens externes

Film français sorti en 2020
Film marocain sorti en 2020
Film dramatique français
Film dramatique marocain
Film sur le tennis
Film d'Orange Studio
Film de Rotana Studios

Mica (film)


Rayville or Raysville is the name of several towns in the United States:

Raysville, Georgia
Raysville, Indiana
Rayville, Louisiana
Rayville, Missouri

Rayville


Digimon (Digital Monsters) anime, manga, oyuncaklar, video oyunları, oyun kartları ve diğer medya unsurlarından oluşan popüler bir Japon medya ve ticari ürünler serisidir. Digimonlar, Dünyanın çeşitli telekomünikasyon ağlarından meydana gelmiş paralel bir evren olan "Dijital Dünya"da yaşamaktadırlar.

Ayrıca "Digimon Masters" ve "Digimon Battle" olmak üzere iki bilgisayar oyunu piyasaya sürülmüştür.

Digimon, Türkiye'de animesinin yayına girmesinden daha önce 1997 yılında Bandai firmasının çıkardığı oyuncakla tanındı. Digimon, oyuncağından sonra manga olarak 1997-1998 yılları arasında yayınlandı. 1999 yılında ilk PlayStation oyunu olan Digimon World 'ün çıkmasıyla Digimon, Türkiye'ye de ulaştı. Digimon, Türkiye'de Kanal D adlı televizyon kanalında yayınlanmıştır.

Japonya'da 1999 yılında ilk Digimon konulu filmin yapılmasından sonra ilk Digimon konulu televizyon serisi olan Digimon Adventure yayınlanmaya başlandı. Sonra sırayla devam niteliğindeki Adventure 02, Digimon Tamers, Digimon Frontier, Digimon Savers ve Digimon Xros Wars yayınlandı. Türkiye'de ise ilk 3 sezon tamamen yayınlandı. Digimon Frontier (Japonya: 2002) ve Digimon Savers (Data Squad) (Japonya: 2006) Türkiye'de yayına girmedi, fakat Japonya ve Avrupa'da yayınlandı.

Televizyon dizisi

Digimon Adventure (1. sezon)
Tai, Sora, Joe, Izzy, Matt, Mimi ve T.K yaz kampında güzel günler geçirirken gökyüzünden yedi garip cisim düşer. Bu cisimleri ellerine aldıklarında esrarengiz bir şekilde dijital bir dünyaya geçerler. Orada onları küçük Digimonlar karşılar. Hepsine bir Digimon düşer. Çocuklar ve Digimonlar adadaki diğer insanları aramaya karar verdiklerinde aniden bir Kuwagamon'un saldırısına uğrarlar. Küçük Digimonlar onu yenmek için ellerinden gelenin en iyisini yaptılarsa da güçleri yetmez. Bu yüzden gökyüzünden düşen parçaların gücünü kullanarak gelişir ve daha güçlü hale gelirler.

Koromon ~ Agumon'a, Yokomon ~ Biyomon'a, Tsunamon ~ Gabumon'a, Tanemon ~ Palmon'a, Bukamon ~ Gomamon'a, Tokomon ~ Patamon'a ve Motimon ~ Tentomon'a dönüşür. önce çocukları ve Digimonlarını göndermesi gerekmektedir. Çocuklar ve Digimonlarının yaşam boyu sürecek macerası başlamıştır.

Bölüm özetleri

1. Bölüm - Macera Adası
Yaz kampındaki yedi çocuk, esrarengiz olarak başka bir gerçekliğe geçtiler. Orada Digimon, dijital canavarlar olarak adlandıran bir grup garip yaratıkla arkadaş oldular. Bu yedi arkadaş Digimon, daha büyük bir digital canavara dönüşürlerse daha güçlü olacaklarını ve takım olarak çocukları kırmızı dev böcek Digimon'dan koruyacaklarını kanıtladılar.

2. Bölüm - Greymon'a Dönüşüm
Çocuklar, şeytan Digimon Kuwagamon'dan kaçarken bir uçurumun kenarına geldiler. Çok yukarıdan suya atlamak zorunda oldukları için, Gomamon nehirde balık olarak yüzerek çocukların düşmesini yavaşlatıp herkesi kurtardı. Nehrin yanındaki kumsalda çocuklar telefon kulübeleri buldular fakat telefonlardan anlaşılmaz sözler duyuluyordu. Araştırma yaparken şeytan Digimon Shellmon'un saldırısına uğradılar. Agumon, Greymon'a dönüşerek Taichi'yi kurtardı ve Shellmon'u yendi. Çocuklar ve Digimon dostları telefon kulübelerini kimin inşa ettiğini bulmaya karar verdiler.

3. Bölüm - Mavi Kurt! Garurumon
Çocuklar ve onları tamamlayan Digimon arkadaşları, ülkesinin yönetimini ele geçirmek için savaşan kızgın Monochromonların savaşıyla karsı karşıya kaldılar. Savaşa bulaşmamak için gece kamp kuracakları yeri ararken terk edilmiş bir otobüs buldular. Fakat otobüs, dev bir Digimon olan Seadramon'un üzerine park etmişti. Seadramon aniden saldırdı ve çocuklar suya düştü. Gabumon, Garurumon'a dönüşerek Seadramon'u yendi.

4. Bölüm - Kırmızı Ateş! Birdramon
Çocuklar, Yokomon'un söz ettiği Meramon tarafından korunan volkanın eteklerinde bulunan kasabaya doğru yola çıktılar. Meramon'a Siyah Cisim girince vahşileşmiş ve köye saldırmıştı. Digimonlar, onu durdurmaya çalıştı fakat onların gücü Meramon'un ateş toplarına karşı işe yaramadı. Biyomon, Sora'nın tehlikede olduğunun farkına varınca, ateş kuşu olan Birdramon'a dönüşerek Meramon'a girmiş olan Siyah Cismi çıkardı ve onu da kontrol altına aldı. Meramon eski iyi haline döndü.

5. Bölüm - Elektrik Şoku! Kabuterimon
Çocuklar, üreticilerin işe yaramaz makinelerinin bulunduğu ve aynı zamanda güç üreten garip bir fabrikaya geldiler. Andromon'u fabrikada tuzak kurmuş olarak yakaladılar ve serbest bıraktıklarında onlara saldırdı. Agumon ve Gabumon, Andromon'la savaşmak için Greymon ve Garurumon'a dönüştülerse de yenildiler. Tentomon, Kabuterimon'a dönüştü ve Andromon'un yaralı koluna saldırarak Siyah Cismi yerinden çıkardı. Eski iyi haline geri dönen Andromon, çocukları fabrikadan çıkarmak üzere bir tünele yönlendirdi.

6. Bölüm - Palmon'un Kızgın Gelişimi!
Bir yeraltı geçidinde dolaşırken çocuklara bir grup kanalizasyon sakini Numemon saldırdı. Kasabanın sonuna dek kaçtılar fakat orada dev Teddy Bear Digimon olan Monzaemon'un saldırısına uğradılar. Mimi'ye âşık olan Numemon yardımlarına koştu ve Palmon da dev kaktüs şekli olan Togemon'a dönüşünce Şeytan Kara Güçler tarafından yönetilen Monzaemon'u yendiler.

7. Bölüm - Kükre! Ikkakumon
Çocuklar adayı daha iyi görebilmek için dağa tırmanmayı tartışırken, Joe tek başına tırmanmaya karar verdi. Onu Gomamon izledi ve Siyah Cisim tarafından kontrol edilen Unimon onlara saldırdı. Sora,Tai ve Birdramon, onlara yardım için geldiler fakat Birdramon yenilince Gomamon Ikkakumon'a dönüştü ve Siyah Cismi yendi. Unimon uçup gitti ve çocuklar da dağın zirvesine tırmanınca görünürde başka ada olmadığını anladılar.

8. Bölüm - Karanlığın Habercisi! Devimon
Güçlü ve iyi bir Digimon olan Leomon, Siyah Cisim tarafından kontrol altına alındı ve kötü Digimonların hükümdarı olan Devimon'a köle yapıldı. Devimon, oldukça kötü bir Digimon olan Ogremon ve Leomon'a Dijital Dünyalı çocuklara saldırmaları için emir verdi. Çocuklar ve Digimonları onları kaçacak kadar uzak tuttular ve lüks bir otele saklandılar. Fakat bu otel Devimon'un bir tuzağıydı ve bitkin olan gruba yeniden saldırıldı, Sora'nın Digivice'ı Leomon'u iyi haline dönüştürdü. O da Ogremon'u oyalayınca çocuklar kaçıp kurtuldu.

9. Bölüm - Ayrılık! Dondurucu Digimon
Tai ve Agumon Freeze Adası'nda yalnız kalmışlardı. Adada, Siyah Cisim tarafından kontrol edilen Karadam Yukidarumon ile karşılaştılar. Agumon ve Tai onu serbest bırakınca, o da onları başka bir buzdan adaya götürdü ve o adada Matt ile Gabumon'u buldular. Matt ve Tai daha sonra ne yapacaklarına karar verirken Siyah Cismin kontrolü altındaki başka bir yaratık olan Mojamon'un saldırısına uğradılar. Digimon'ları Greymon ve Garurumon'a dönüştü ve Siyah Cismi yok etti. Tehlike geçince çocuklar Infinite Dağı'nın tekrar yaklaştığını fark ettiler.

10. Bölüm - Savunucu! Kentarumon
Mimi'yi öpmek isteyen Sukamon ve Chuumon, Palmon ve Mimi'nin yanına gittiler. Fakat onlar kaçarak Izzy ve Tentomon'un yanına geldiler. Izzy, ormanda yıkıntılar arasındaki hiyeroglifleri (resimyazı) çözmeye çalışırken, Mimi ve Tentomon etrafta dolaşıyorlardı. Tam bu sırada Siyah Cismin etkisindeki başka bir yaratık olan Centarumon saldırdı. Izzy geldi ve Centarumon'u eski iyi haline çevirdi. Centarumon da onlara digidönüştürücülerinin şeytana karşı efsanevi ve gizemli bir silaha benzediğini söyledi. O sırada Leomon saldırdıysa da çocuklar Centarumon'un yardımıyla kaçmayı başardılar.

11. Bölüm - Dans Eden Hayalet! Bakemon
Denizde sürüklenen Joe ve Gomamon'a Ogremon saldırdı fakat Gomamon Ikkakumon'a dönüşerek Ogremon'u yendi. Kavgadan bir süre sonra onları batan tekneden kurtarıp kıyıya geri götürecek olan Sora ve Biyomon'la karşılaştılar. Yollarına devam ettiler ve cemaati Bakemon adındaki hayaletlerden oluşan bir papazın yönettiği ayinin yapıldığı kiliseye ulaştılar. Gomamon ve Biyomon, Ikkakumon ve Birdramon'a dönüşerek Joe'nun da hızlı düşünüp yardım etmesiyle Bakemon'u yendiler. Tehlike geçince çocuklar arkadaşlarını aramak üzere yollarına devam ettiler.

12. Bölüm - Macera! Patamon ve Ben
Hala diğerlerinden ayrı olan T. K ve Patamon, parlak renkler, eğlenceli şekiller ve birçok bebek Digimon'la dolu olan Primary Köyü'ne geldiler. Bebek Digimonların ve Digiyumurtaların bakıcısı olan Elecmon, Patamon'la dövüştü. Bebeklerin ağlamaya başlamasına rağmen T. K Patamon'u onun kazanacağı bir yarışa davet etti. Sonuçta, T.K, Patamon ve Elecmon güç birliği yapıp File Adası'nın normale dönmesi için beraberce hareket etmeye karar verdiler. Tabii ki, Devimon'un çocuklar ve Dijital dünya ilgili başka planları vardı.

13. Bölüm - Canlan! Angemon
Takeru ve Patamon'a Leomon ve Ogremon saldırdı. Diğer çocuklar da geldi ve Digivicelarını kullanıp Leomon'daki Siyah dişliyi yok ettiler ve onu eski iyi haline getirdiler. Leomon çocuklara adaya barış getirecek Digi dünyalıların efsanesini anlattı. Çocuklar da Devimon'u yok ederlerse, gerçek dünyalarına geri dönebileceklerini anladılar ve onun peşinden gittiler. Fakat Digimonların dönüşseler bile Devimon'u yenecek kadar güçlü olmadıkları ortaya çıkınca Patamon Angemon'a dönüştü. Devimon'u yenmek için tüm gücünü kullandı ve bir Digiyumurta haline geldi.

14. Bölüm - Yelken Aç! Yeni Kıta İçin
Gennai, çocuklardan Sunucu Kıtası'na gelip düşmanlarını yenmelerini istedi. Devimon'un sakladığı onlara gerekli Madalyon ve Taşıyıcıları bulabilirlerse, Digimonlarının bir üst seviyeye dönüşebileceklerini söyledi. Çocuklar ve Digimonları Sunucu Kıtası'na doğru botla yola çıktılar. Fakat yolda karşılarına Whamon çıktı ve onları yuttu. Whamon'un midesinden Siyah Cismi çıkardılar ve karşılığında O da çocukları Devimon'un madalyonları sakladığı yere götürdü. Çocuklar ve Digimonları Drimogemon'u yenerek ondaki Siyah Cismi çıkardılar ve madalyonları geri aldılar.

15. Bölüm - Etemon! Kötülüğün Görkemli Girişi
Çocuklar Server'a ulaştılar ve karşılarına Pagumon'un yaşadığı bir köy çıktı. Bazı düzenbazlar Gazimon'un yardımıyla köyün gerçek sakini olan Koromon'u hapsetmişlerdi. Çocuklar, Pagumon ve Koromon'u kurtarıp bıraktılar. Fakat Etemon ve Karanlık Ağı görünerek köyü yok etti. Digimonlar onunla savaşmak üzere dönüşmeye çalıştıklarında Etemon onları Konser Ezici saldırısıyla durdurdu. Çocuklar ve Digimonları bir mağaraya kaçmak zorunda kaldılar. Tai bu mağarada Cesaret Madalyonu'nu buldu.

16. Bölüm - Karanlık Gelişim! SkullGreymon
Izzy, bir Digimon'un dönüşmesi için iki şeye gerek olduğunu söyledi: ilki, insan olan arkadaşının tehlikede olması, ikincisi de çok fazla enerjisi olması. Madalyon sahibi tek çocuk olduğundan beri Tai, Digimonu olan Agumon'u tıka basa doyuruyordu. Böylece gerektiğinde son aşamaya dönüşmek için enerjisi olacaktı. Joe'nun madalyon taşıyıcısı onları madalyonun olabileceği bir açık hava tiyatrosuna yönlendirdi. Fakat Etemon, onlara saldırması için şeytan Greymon'u yolladı. Agumon yeni şekli olan SkullGreymon'a dönüştü; yani vahşi bir ölüm makinesine. SkullGreymon, şeytan Greymon'u yendi ve daha sonra enerjisi bitmeden başka bir Digimon'a dönüştü, Koromon haline geri döndü. Joe da madalyonunu buldu.

17. Bölüm - Hayali Geminin Kaptanı! Coctarimon
Çocuklar, uçsuz bucaksız çöle doğru yürürken Gennai belirdi ve Digimonlarına iyi bakmaları gerektiğini aksi halde tam olarak dönüşemeyeceklerini söyledi. Aniden karşılarına kocaman bir savaş gemisi çıktı. Gemiyi Elecmon'un hizmetkarı olan Kokatorimon yönetiyordu. Erkekleri yakaladı ve Digimonlarını taşlaştırdı Kızları da köşeye sıkıştırdı. Birdramon ve Togemon onunla savaştılar. Herkesin serbest kalmasını sağladılar. Fakat Kokatrimon gemisiyle peşlerine düştü. Daha sonra dev bir kaktüs belirdi ve gemiyi yok etti. Mimi Samimiyet Madalyonu'nu buldu.

18. Bölüm - Peri! Piccolomon
Çocuklar, Kuwagamon saldırdığında çölde yürüyerek madalyonlarını arıyorlardı. Agumon, SkullGreymon olduğunda yaşadığı sorunlardan ötürü tekrar dönüşmekten korkuyordu. Ünlü bir Digimon eğitimcisi olan Piximon gelinceye dek her şey kötü gitti. Piximon onları evine götürdü ve Digimonları eğitti. Etemon'un hizmetkarlarından biri olan Tyranomon saldırınca eğitimin yararı ortaya çıktı ve Agumon Greymon'a dönüşerek acımasız canavarı yendi. Matt ve Izzy Madalyonlarını buldular.

19. Bölüm - Labirentin Nanamon'u
Yardım rica eden bir e-postayı yanıtlayan çocuklar, Digital Dünya ile ilgili bir sırrı öğrendiler. Aslında kendileri dahil her şeyin bir bilgisayar programı olduğu ve bilgisayar verileri şeklinde oldukları. Bu bilgi Tai'nin kendini zarar göremez hissetmesini sağladı. Çocuklar e-postanın kaynağı olan Datamon adındaki Etemon'un tutsağı olan robotu buldular. Onu serbest bıraktılar. Fakat o Sora ve Biyomon'u kaçırdı. Tai arkalarından gitmeye hazırlanırken Izzy'nin Digital Dünya'da alacağı herhangi bir yaranın, gerçek vücudunu etkileyeceğini söylemesiyle duraksadı.

20. Bölüm - Kusursuz Seviye! MetalGreymon
Çocuklar, Sora ve Biyomon'u kaçıran Datamon'un peşinden gittiler. Diğerleri dikkati başka yöne çekmeye çalışırken, Tai ve Agumon Datamon'un Sora'yı kopyalamaya çalıştığı piramite girdiler. Tai ve Sora, Etemon ve birlikleri Datamon'a saldırınca kaçmayı başardılar. Datamon Etemon'u kara bir çukura düşürmeye çalıştı fakat kendisi, piramit ve Etemon'un birlikleri hep beraber çukura sürüklendiler. Etemon kaçmayı başararak çocuklara saldırı hazırladı. Neyse ki Greymon başarıyla MetalGreymon'a dönüştü ve Etemon'u yenecek kadar güçlendi. Fakat Tai ile ikisi bir yarıktan kara çukura yuvarlandılar.

21. Bölüm - Evden Uzakta
Tai ve Koromon düştükleri çukurdan çıkınca kendilerini dünyada buldular. Tai eve giderek Digital Dünya'dan haberdar görünen kız kardeşini ziyaret etti. Aynı zamanda şeytan Digimon'un yarıkta şansını deneyerek dünyada bir karmaşa yaratmaya çalıştığını öğrendi. Koromon, korkunç Ogremon'la savaşmak gerekebileceği için Agumon'a dönüştü ve arkadaşlarına yardım etmek için Digital Dünya'ya geri döndü. Kız kardeşiyle kalabilmeyi isteyen Tai de onun peşinden gitti.

22. Bölüm - Unut Gitsin
Tai ve Agumon arkadaşlarını aradıkları Digital Dünya'ya geri döndüler. Arkadaşlarının onları bulmak için dağıldıklarını söyleyen Tokomon'la karşılaştılar. O ve T.K yeni bir Digimon olan ve arkadaşça görünen fakat onların kavga edip ayrılmasına neden olan Demidevimon ile tanıştılar. Tai, Agumon ve Tokomon, T.K ve Demidevimon'u buldular. Tai, T.K ve Tokomon'u barıştırmaya çalıştı. Demidevimon, T.K üzerindeki etkisini kaybettiğini hissedince diğerlerine unutkanlık mantarları yedirmeye çalıştı. Fakat esrarengiz bir kadın sesiyle uyarıldılar. (Sora) Demidevimon'un gerçek bir dost olmadığını anladılar ve Tokomon Patamon'a dönüşerek onu yok etti.

23. Bölüm - Weregarurumon'un Lokantası
Matt ve Gabumon, Joe'yu Vegiemon'un restoranında yemek parasını ödemek için çalışırken buldular. Bazı aksilikler sonucu Joe daha da borçlu hale gelmişti. Joe, Demidevimon'un kendini orada sonsuza dek tutması için Vegiemon'a emir verdiğini bilmiyordu. Zamanında gelen Tai ve T. K, Demidevimon'un şeytan bir Digimon olduğunu ortaya çıkardılar. Bunun sonucu olarak ortalık savaş alanına döndü. Gabumon, önce Garurumon sonra da WereGarurumon olarak dönüşürken Joe, T. K'yi korumak için kendini feda etti. Sonunda şeytan Digimonlar yenildi ve çocuklar yeniden Mimi ile diğerlerini aramaya başladılar.

24. Bölüm - Soru Yok,Lütfen
Izzy ve Tentomon Gennai'yı ararken tuzağa düşüp kendilerini dipsiz bir çukura yuvarlanırken buldular. Vademon Izzy'yi kandırmaya çalışarak madalyonunu ve taşıyıcısını Demidevimon'a getirmesini istedi. Tentomon Izzy'yi kaybettiğini hissetti ve Motimon'a dönüşerek ona yardım etti. Madalyonunu ve taşıyıcısını geri aldı. Motimon daha sonra MegaKabuterimon'a dönüşerek Vademon'u yendi. Izzy ve Tentomon kendilerini yüzeye doğru iterek Matt, T.K, Tsunomon ve Patamon'u buldular.

25. Bölüm - Prenses Karaoke
Tai, Joe ve Digimon dostları Mimi'nin izini devasa bir kaleye kadar sürdüler. Orada Mimi'ye kurbağaya benzeyen Gekomon adlı yaratıklar tarafından prensesler gibi davranılıyordu. Gekomon, sadece Mimi'nin sesinin efendileri ShougonGekomon'u uyandıracağını düşünüyordu. Fakat Mimi böyle bir şey yapamadı. Tai ve Joe'nun da onunla beraber zindana atılmasına neden oldu. Sonunda gördüğü bir kabusla herkesten özür diledi ve ShogunGekomon'u komadan uyandırdı.

26. Bölüm - Sora'nın Sevgi Madalyonu
Tekrar bir araya gelen çocuklar Sora'yı çok üzgün buldular. Sora onlara Devidevimon'un kendine ait olan sevgi madalyonunun hiçbir zaman parlamayacağını çünkü yaşamında hiç sevgi olmadığını söylediğini anlattı. Devidevimon, tüm çocukları bir arada görünce Myotismon ile saldırdı. Fakat Sora annesinin onu sevdiğini ve sadece korumaya çalıştığını fark edince madalyonu parladı. Birdramon Garudamon'a dönüştü ve Myotismon'u yendi. Fakat çocuklar daha rahatlamadan Myotismon'un sesi onlara kötü kaderlerinin yaklaştığını söyledi.

27. Bölüm - Eve Dönüş
Gennai, çocuklara bir kez daha görünüp Myotismon'un dünyaya 8. Digi-dünyalı çocuğu aramak için baskın yapmayı planladığını söyler. Onlar da Myotismon'un kalesine doğru hareket ederler. DemiDevimon, Gatomon ve DeviDramon ile savaşırlar fakat dünyaya açılan kapı hemen kapanır.

28. Bölüm - Her Şey Kartlarda
Myotismon, giriş kapısını çarparak kapattı ve gerçek dünyaya gitti. Çocuklar ve Digimonları Myotismon bulmadan önce seçilmiş çocuğu bulmak zorundaydılar. Bunu yapabilmek için de önce kendilerine verilen özel kartları kullanarak kapıyı açmaları gerekiyordu.

29. Bölüm - Heighton View Terrace'a Dönüş
Çocuklar Heighton View Terrace kasabasında araştırma yapmaya başladılar. Bu arada Myotismon da 8.madalyonun kopyalarını çıkarmış ve yeni çocuğu arıyordu. Ayrıca dev bir mamutu kasabada dehşet yaratması için serbest bırakmıştı. Çocuklar kendilerine zarar gelmeden Myotismon'u durdurabilecekler miydi acaba?

30. Bölüm - Neredeyse Evsiz
Çocuklar başka bir rastlantıyı keşfettiler. Yıllar önce iki digimon'un savaşına tanık olmuşlardı. Yani bu durumda 8.çocuğun da bu savaşa tanık olduğunu söylemek doğru olur muydu? Aynı zamanda kendilerini Myotismon'a göstermeye zorlandılar. Bakalım onları neler bekliyordu?

31. Bölüm - Sekizinci Dijidönüştürücü
Tai kız kardeşi Kari'nin 8. çocuk olup olmadığını merak ediyordu. Tai'nin kedisi Miko da bir dijidönüştürücüyü balkondan düşürdü ve peşinden gitti. Bu arada Raremon adında yeni bir Digimon insanları korkutuyordu. Izzy bilgisayarını kontrol etti ve Gennai e-postayla ona diğer çocukların evlerinde uykuda olduğunu söyledi. Izzy ve Tentomon Raremon'un peşinden gittiler. Izzy'nin dijidönüştürücüsü 8. çocuğun yakınlarda olduğunu işaret etti. Izzy, Tentomon Kabuterimon'a dönüşüp Raremon'u yenerken sekizinci çocuğu aramayı sürdürdü.

32. Bölüm - Gatomon Araştırıyor
Sekizinci çocuğun izini sürmeye devam ettiler. Tai ve arkadaşları hummalı bir şekilde 8.çocuğu Myotismon ve canavarlarının eline geçmeden bulmak için çalışıyorlardı. Fakat acaba Myotismon'un karşılarına çıkardığı canavarları yenebilecekler miydi? 8. çocuğun Heighton View Terrace'da yaşamış olabileceğini düşünerek oradaki adreslerde yaşayanları buldular. Joe taşınan var mı diye araştırdı. Kamiya apartmanına dönen Gatomon Kari'yi buldu fakat 8.çocuk olduğundan emin değildi.

33. Bölüm - Kasabanın Dışında
Matt, küçük kardeşi T. K'yi metroyla eve götürürken T. K ve Patamon kavga ettiler ve Patamon trenden indi. Matt, T.K ve Gabumon onu aramaya giderken Myotismon'un hizmetkarları olan Pumpkinmon ve Gotsumon ile karşılaştılar. Fakat bu iki digimon çocuklara saldırmak yerine eğlenmeyi tercih edince Myotismon tarafından dijital dünyaya yollandılar. T.K, Patamon Angemon'a dönüşünce çok üzüldü. Fakat Myotismon hemen kaçtı. Çocuklar da 8. çocuğu aramaya devam ettiler.

34. Bölüm - Sekizinci Çocuk Ortaya Çıkıyor
Gatomon Kari'nin penceresinden bakarken Kari'nin 8.çocuk olup olmadığı konusunda hala şüpheliydi. Çünkü Myotismon'la tanışmadan önce neler olduğunu hatırlamıyordu. Wizardmon dijidönüştürücüyü buldu fakat Myotismon'un eline geçmemesi için Demidevimon'u hala aradığına inandırdı. Wizardmon Dijidönüştürücü'yü Gatamon'a getirdi ve yaşamını hatırlamasına yardım etti. Gatomon, Kari'ye yaklaşınca Agumon saldırdı. Çünkü onu inciteceğini düşünüyordu. Gatomon Kari'yi korudu ve kendisinin ona ait olduğunu, onun da 8.çocuk olduğunu söyledi. Myotismon ona inanmadı ve doğru çocuğu bulmak için Gatomon'u yakalayarak yem olarak kullandı.

35. Bölüm - Çiçek Gücü
Haberlerde Odaiba ile sis yüzünden iletişim olmadığını gören T. K, Matt'i bulmaya karar verdi. Joe da aynı zamanda Odaiba'ya geri dönmeye çalışıyordu. T. K ile karşılaşınca Ikkakumon'u kullanarak körfezi geçtiler. Myotismon, Mimi ve ailesini yakadı. Palmon da onları DarkTyranomon'dan kurtarmak için Lilymon'a dönüştü.

36. Bölüm - Kuşatma Altındaki Şehir
Tai, Myotismon tarafından hapsedilen ailesini ve diğerlerini kurtarmak için harekete geçti. Gennai Izzy'ye ailesini kurtarmak için ne yapması gerektiğini söyledi. Yardım için Odaiba'ya gitmeye çalışırken Joe ve T. K'ye MegaSeadramon saldırdı. Ikkakumon Zudomon'a dönüştü ve hayvanı yendi. Wizardmon'u suda 8. çocuğun madalyonu ile buldular. Phantomon, Sora'yı takip etti ve Matt ile Kari'nin saklandığı yeri öğrenerek iki Digimon'a onları yok etmesi için emir verdi. Kari kendini olanlardan sorumlu hissetti ve kendisinin 8.çocuk olduğunu itiraf ederek Phantomon'a arkadaşlarını bırakırsa teslim olmayı kabul ettiğini söyledi. Canavar da bu öneriyi kabul etti.

37. Bölüm - Wizardmon'un Hediyesi
Kari Myotismon'a henüz teslim olmuştu ki, Wizardmon diğerlerine Myotismon'u yenmek için Kari'nin madalyonu ve taşıyıcısını bulmaları gerektiğini söyledi. Myotismon Gatomon'u Kari'nin 8.çocuk olduğunu söyleyerek kandırdı. Çocuklar ve Digimonları Myotismon onları yok etmek üzereyken geldiler. Digimonlar tamamen dönüşmüş olmalarına rağmen hala Myotismon'u yenecek kadar güçlü değildiler. Myotismon, Kari ve Gatomon'a öldürücü darbeyi vurmak üzereyken Wizardmon yetişti, önüne atladı ve patlamayla öldü. Tai, Gatomon'un Angewomon'a dönüşmesine yardım edecek Dijidönüştürücü'yü aldı ve Kari'ye verdi. Tüm Digimon'lar güçlerini Angewomon'a yönlendirdiler ve o da oklarıyla Myotismon'u yendi. Myotismon yenilmiş gibi görünmesine rağmen tuhaf sis hala ortadan kalkmamıştı.

38. Bölüm - Kehanet
Izzy ve diğerleri Gennai'ın ortaya çıkardığı kehanetin anlamını çözerlerse, bu hem Gerçek, hem de Digital Dünya'nın kurtuluşu olacaktı. Kehanetin tüm unsurları gerçekleşmeye başladı: gökyüzünde yarasalar göründü, Odaiba'nın yakalanmış olan sakinleri kendilerinden geçmiş bir şekilde Myotismon'un adını haykırdılar, Gatomon Angewomon'a dönüştü ve Myotismon dev bir enerji emen canavar olarak tekrar ortaya çıktı. Kehanetin son kısmını gerçekleştirme girişiminde bulunan Angemon ve Angewomon,Tai ve Matt'e ışık oklarını attılar. Agumon ve Gabumon bu sayede Son Aşama dönüşümlerini yaparak WarGreymon ve MetalGarurumon'a dönüştürler.

39. Bölüm  - Dünya İçin Savaş
Agumon ve Gabumon, WarGreymon ve MetalGarurumon'a dönüşmelerine rağmen hala VenomMyotismon'u yenecek güçte değildiler. Tüm Digimonlar güçlerini birleştirip ve Madalyon'ları parlayınca VenomMyotismon parçalandı. Gökyüzünde dev bir kara parçası belirdi. Izzy, aslında Digital dünyada bazı sorunlar olduğunu düşünüyordu. Ailelerine veda ettiler ve sorunları çözüp Gerçek Dünya'yı da korumak için gökyüzüne yükselerek Digital Dünyaya dönüş yolculuğuna başladılar.

40. Bölüm - Karanlık Güçlerin Gelişi
Dijital Dünya'ya ulaşan çocuklar gökyüzüne bakınca gerçek Dünya'yı görebildiklerini fark ettiler, tıpkı Gerçek Dünya'dan bakınca Dijital Dünya'yı görebildikleri gibi. Chuumon'la buluşturlar ve Karanlık Güçlerin Dijital Dünya'yı ele geçirerek Spiral Dağı'nı merkez yapıp yeniden inşa ettiklerini öğrendiler. Karanlık Güçler çocuklara saldırdı fakat son anda yetişen Piximon onları kurtardı.

41. Bölüm - Deniz Tutmuş Ve Yorgun
Çocuklar kendilerini File Adası'nın plajında buldular. Oradaki klübeye doğru gittiler fakat Mimi ve Joe diğerlerinden ayrılınca kalanlara Scorpiomon saldırdı. Fakat son anda Lilymon ve Zudomon tarafından kurtarıldılar. Ne yazık ki, hala MetalSeadramon'u yenecek kadar güçlü değildiler ve görünen o ki, bu kez kaybedeceklerdi.

42. Bölüm - Baskı Altında
Whamon, çocukları kurtardı fakat MetalSeadramon Divermon'u gönderdi ve okyanusu araştırıp onları bulmasını istedi.Izzy, WarGreymon'un silahlarına Dramon yokediciler dendiğini ve Dramon tipi Digimon'larda etkili olduğunu öğrendi. Okyanus'tan kurtulduklarında MetalSeadramon'un kendilerini beklerken buldular ve WarGreymon onunla savaştı.

43. Bölüm - Oyun Oynamak
Çocuklar, MetalSeadramon'u yendi ve ormana doğru yöneldiler. Ormanda ilerlerken zeminin taşıyıcı bir kayışa dönüştüğünü ve onları yukarı kaldırdığını fark ettiler. Sonra daha da garip şeyler olmaya başladı. Çocuklar, Matt ve T.K kalıncaya dek teker teker kaybolmaya başladılar. Puppetmon, T.K'yi kaçırdı ve yaşadığı yere götürdü. Fakat Puppetmon bakmadığı bir an T.K kaçtı ve diğerlerini de serbest bıraktı.

44. Bölüm - Kötü Bir Gün
T. K'in başının çaresine bakabildiğini ve kendisine ihtiyacı olmadığını gören Matt depresyona girmişti. Matt ve Gabumon gruptan ayrıldı ve kendi başlarına yola çıktılar. Ormanda Cherrymon'la karşılaştılar. Cherrymon,Matt'in rakibi T.K'yi yenmesi gerektiğini söyledi. Bu arada diğer çocuklar da Puppetmon'un uşağı ile savaşıyordu. Matt ve Gabumon diğerlerinin olduğu yere geri döndüler. Gabumon MetalGarurumon'a dönüştü ve Tai ile Agumon'a meydan okuyarak düelloya davet etti.

51. Bölüm - Arkadaşlık Madalyonu
Tai ve diğer çocuklar sonunda Piedmon'un Spiral Dağı'ndaki kalesine ulaştılar. Bu arada Matt ve Gabumon, Matt'in kalbinin karanlık yanlarınca yaratılmış olan mağarada dolaşıyorlardı. Fakat Gabumon'un yüreklendirmesiyle, Matt gerçek duygularının farkına vardı ve mağara yok oldu. Matt ve Joe tekrar bir araya geldiler. Fakat Spiral Dağı'na doğru giderken T.K ile karşılaştılar. T.K onlara Sora'nın bir mağaraya düştüğünü söyledi. Bu mağara Matt'in de düştüğü mağaraydı. Arkadaşları onu olanlardan sorumlu olmadığına ikna edince Sora'nın tüm olumsuz düşünceleri ve tabii mağara da yok oldu. Sonra aceleyle kaleye gittiler ve yaralı olan Tai ile WarGreymon'u Piedmon'la savaşırken buldular. Matt'in Arkadaşlık Madalyonu onları ölümün eşiğinden döndürdü. İki Mega Digimon düşmana saldırdılar.

52. Bölüm - Kutsal Silahşor! HolyAngemon
İki son seviye WarGreymon-MetalGarurumon Piedmon'u bir hayli zorlasa da yenmeyi başaramazlar ve Piedmon özel saldırısıyla Hikari ve Takeru ve Digimonları haricinde herkesi bez bebeğe çevirir.
Takeru ve Hikari Piedmon'dan kaçarak kurtulmaya çalışırlar fakat Piedmon bir şekilde onları bulur ve saldırır.
Patamon Angemon'a dönüşerek Piedmon'la dövüşür. Piedmon, Angemon'un Cennetin Yumruğu atağını döndürür ve Angemon'u etkisiz kılar. Takeru umudunu kullanarak Umudun başlığını aktifleştirir ve Angemon Mükemmel Seviyesi Olan HolyAngemon'a Dönüşür ve herkesi kurtarır ve bundan sonraki son bir Digimon'u beraberce yenerler ve Primary köyünde Andromon sayesinde bebek Digimonlarla fotoğraf çektikten sonra eve dönerler ve bu sırada da Digimonlar sahiplerine veda ederler.

Digimon Adventure 02 (2. sezon)
İlk sezonun devamı niteliğindedir. Üç yıl sonra, seçilmiş çocukların çoğu 14 yaşında ve lisededir. Dijital Dünya'nın güvende ve huzurlu olduğu düşünülür. Fakat Digimon İmparatoru adında yeni bir düşman ortaya çıkmıştır. Bu düşmanın öncekilere göre farkı seçilmiş çocuklar gibi bir insan olmasıdır. Digimon İmparatoru siyah halkalar ve kontrol kuleleriyle Digimonları köle haline getirir ve bir yolla Digimonların normal yolla gelişimini engeller. Bununla birlikte üç yeni seçilmiş çocuğa ve eski seçilmişlerden olan T. K ve Kari'ye üstünde çeşitli amblemler bulunan beş digi yumurta atanmıştır. Zırhlı gelişim denen, bu yeni evrimsel oluşum çocukların kötülüğü yok etmesine yardımcı olur. Sonunda çocuklar Digimon İmparatorunu, onun Digimon'u Wormmon'un fedakarlığıyla yenmeyi başarır. Her şeyin düzene girdiği düşünülürken, aktif kontrol kulelerinden yeni düşman Digimonlar ortaya çıkar ve Digimon dünyasında tehlikeye neden olurlar. Geçmişteki yanlışlarını bağışlamaları için Ken çocukların grubuna katılır. Ken ile birlikte çocukların sayısı 6'ya çıkmış olur. Kara kulelerden yüz tanesinin bir araya gelmesiyle oluşan 'kara wargreymon' dijital dünyanın kutsal taşlarını yok etmeye başlar. Çocuklar bunu engelleyebilmek için DNA gelişimini keşfederler ve 2 dijimonun bir araya gelmesiyle ortaya daha güçlü bir dijimon açığa çıkar (örn:Silphymon). Kara Wargreymon 1 tanesi hariç tüm kutsal taşları yok etmeyi başarır. Son kutsal taşı yok edemeden çocuklar Azulongmon'u (Kyoto ejderhası) çağırmayı başarırlar ve Kara Wargreymon durdurulur. Azulongmon yok edilen kutsal taşların yerine yıldız tohumları eker ve dijital dünya normale döner. Daha sonra Dijital Dünya'ya açılan bir sürü kapı gerçek Dünya'da belirir. Kontrol kuleleri de gerçek Dünya'ya taşınır. Dijimonlar bir kez daha gerçek Dünya'yı istila etmeye başlarlar. Bu istilayı durdurabilmeleri için Azulongmon Ken ve Davis'e çok büyük bir güç verir. Aynı zamanda eski seçilmiş dijimonlarada bir kez daha üstün formlarına gelişme hakkı tanır. Tüm bu güçlerle eski ve yeni seçilmiş çocuklar tüm Dünya'yı dolaşırlar ve her yerdeki dijimonları Dijital Dünya'ya geri yollarlar. Her şey bitmiş gibi gözükürken eski bir düşman olan Myotismon kara çiçekler sayesinde tekrar dirilir ve daha güçlü bir form olan MaloMyotismon'a dönüşür. Seçilmiş çocuklar Dijital Dünya'da olmadıkları için dijimonlar her gelişmiş hallerini aynı anda kullanabilirler ve bu sayede MaloMyotismon yok edilir. Sezonun sonunda tüm çocukların gelecekte hangi meslekte olacakları ve ne iş yapacakları bilgisi verilerek dijimonun 2. sezonu sona erer.

Digimon Tamers (3. sezon)

Takato bir Digimon fanatiğidir ve arkadaşlarıyla Digimon Kart oyunu oynamaya bayılır. Takato ve iki arkadaşı gizli bir yerde buluşur burada kart oyunu oynar ve kartları burada saklarlar. bu yer ise parktaki oyuncaklardan birinde olan gizli bölmedir. Bir gün Takato okula gitmeden önce bu gizli yerde arkadaşıyla kart oyunu oynarken okula geç kalırlar ve arkadaşı önden gider. Takato ise acele bir şekilde kartları toplarken kartlar etrafa saçılır ve bir mavi kart gözüne çarpar. Bu kartı Digimon kart oyununda puanları hesaplamak için kullanılan bir aletten geçirdiğinde alet yanar.

Okula gittiğinde ise çok geç kalmıştır. Cebinden kalem kâğıt çıkarır ve bir Digimon çizer ve okul çıkışı parktaki gizli yere gittiklerinde kartlarını koyduğu kutunun parladığını görür ve tabii ki arkadaşları da oradadır. Kutuyu açtığında ise digi-vice'ı görür akşam eve gider ve Digimon çizdiği not defterini digi-vice'dan geçirmeye çalışır ve geçiremez. Takato'nun annesi yemek hazır diye seslenir ve Takato digi-vice'ı ve not defterini bir kenara bırakır. odadan dışarı çıkacakken digi-vice not defterinin sayfalarını tek tek çeker ve bilgileri okur. Bunu gören takato digi-vice'ı alır ve Guilmonla tanışır. Guilmon onun digi partneridir. İleriki bölümlerde Takato Henry ve Rika'yla görünür. Henry'nin digi partneri Terriermon, Rika'nın ise Renamon'dur... İlk on bölüm üç çocuk arkadaş olmasa da sonradan olurlar ve 14. bölümde Devalar çıkar. Hepsi üstün seviyedir. Sırasıyla onları yenerler. Bu arada impmon diye acemi seviye yaramaz bir Digimon çıkar. Caturamon adlı 12 Devadan biri İmpmonun beynini çeler ve onu virüs olarak mega seviyeye geliştirir ve Beelzebumon adlı demon lord Digimon çıkar. Beelzebumon çocuklara saldırır o an guilmon mega seviyesine gelişir ve Dukemon adlı bir kraliyet şövalyesi çıkar. Baya savaşırlar ancak yenişemezler. Sonra Digital dünyanın dört koruyucusundan biri olan Zhuqaimonla Quinglongmon savaşır ve Dukemon da savaşa girer. Ancak bunların savaşması hiçbir şey değiştirmez ve D-reaper adlı virüs çıkar. Culumon adlı Digimon bütün kutsal Digimonları yanına çağırarak güç toplar ve seçilmiş çocuklara verir. Dreaper dünyaya girmeyi başarır ve Takato'nun arkadaşı Jurie ve Culumonu esir alır. Bu virüs tüm şehre yayılmaya başlar. Finalde ise Dukemon arkadaşı Grani ile birleşir ve Dukemon Crimson modu olur ve Dreaperı yok ederler.

Digimon Frontier (4. sezon)

Dijital dünya, 3 melek Digimon tarafında yönetilmektedir. Bu 3 meleğin ismi; Cherubimon (lopmon mega), Seraphimon (patamon mega) ve Ophanimon'dur. İçlerinden bir tanesi, Cherubimon, ayaklanmıştır. Bu yüzden, dijital dünyanın dengesi bozulmuş ve parçalanmaya başlamıştır. Antik çağda dijital dünyayı kendi yaşamları karşılığında kurtaran 10 efsanevi savaşçı artık yoktur. En tehlikeli zamanda efsanevi savaşçıların ruhları başka bir dünyada olan çocuklara yeni bir güç sunuyorlardır. Gerçek dünyadaki bu çocuklar Digimon dünyasını girerler ve bir Digimon olurlar.

Toei, ilk başta Digimon'un 4. sezonunun adını "Digimon Scanners" olarak koyacaklardı. Ancak ani bir karar değişikliğiyle Digimon Frontier olarak çıkarmaya karar verdi. Aslında Scanners daha uygundu belki... Çünkü; devamlı gelişen Digimonlar daha da değişti. 3. sezondaki Mega değişimden sonra bu sefer kahramanlarımız taradıkları digimon oluyorlar, tabi biraz daha karmaşık. Kahramanlarımız Digimon dünyasında bir ruh gücüne sahip ve bunun sayesinde ruhunu taşıdıkları Digimon'a dönüşüyorlar. Bu dönüşüme Hybrid adı verilmiş. İlk başta virüs Cherubimonun adamları olan Grottomon Arbormon Ranamon Mercurymon ve Duskmon çıkar. 13. bölümde Seraphimonu adice bir saldırıyla Mercurymon yener ve datasını saklar. Sırasıyla Grottomon, Arbormon ve Ranamonu yenerler ve Mercurymon ise Seraphimon datasıyla birleşir Shadow Seraphimon olur. Ancak Shadow Seraphimonu Aldamon yener ve mercurymonda ölür. Duskmon ise başrollerden Kojinin kardeşi olan Koichidir ve Duskmon iyi olur. Ophanimonu esir tutan Cherubimon ise Ophanimonla savaşır. Ophanimon ölmeden önce Koji ve Takuyaya güç verir. Onlar mega seviyesi ile Cherubimonu yenerler. Ardından Lucemon adlı digimon çıkar. Yardımcıları iki kraliyet şövalyesidir ve onları da yenerler. Son bölümlerde Lucemon gelişir ve Lucemon Chaos mode olur. Koichi ölür. Sonra bütün çocuklar birleşir ve Susanoomon olur. Lucemon Chaos Mode ölür ve Lucemon Shadowlord mode olur. Onu da finalde yenerler ve gerçek dünyaya giderler. Koichi ölmemiştir.

Digimon Savers (5. sezon)
Masaru her ne kadar büyük de gösterse animede 14 yaşında liseye giden bir çocuktur. Annesi ve küçük kız kardeşiyle beraber yaşar. Sokak dövüşlerine bayılır ve neredeyse önüne geleni devirir.

Bir gün dövüşürken Dijital Dünya'dan kaçmış Agumon'la karşılaşır ve ikisi ölümüne dövüşmeye başlar ama ikisi de yorgunluktan dövüşmeyi bırakır. Bundan sonra Agumon, Masaru'ya Aniki diye seslenmeye başlar ve ikisi ortak olur.

Fakat buna izin veremeyecek bir kuruluş vardır. DATS. Agumon'nun derhal Dijital Dünya'ya gönderilmesini söylerler, ama Masaru, Agumon'un kendisine ait olduğunu söyler ve bunu reddeder. DATS ise ona başka teklif sunar. DATS' a katılıp Agumon'u resmi şekilde kendi ortağı yapıp onunla birlikte Dijital Dünya'dan kaçıp gelen Digimonları kendi dünyalarına göndermeye çalışmalarıdır. Zar zor da olsa, başka çaresi olmadığını düşünen Masaru bunu kabul eder ve Agumon'la beraber Digimonları kendi dünyalarına göndermeye başlarlar. Masaru ile birlikte Norstein ve Gaomon, Yoshino ve Lalamon da vardır.10 bölüm boyunca Digimon avlarlar ve sonralarda 4. çocuk Ikuto çıkar ve digimonu falcomon. Ikuta ilk olarak 3 çocuğu kötü sanır ve onlara karşı olur. Annesini ise Frigmon sanır. Akhiro Kurata adlı kötü doktoru ilk 3 çocuk iyi sanır. Sonra Kurata digital dünyada yarattığı gizumonlarla merukimonu öldürür ve 4. çocukla birlikte bütün çocuklar Kurataya karşı olur. Kurata bir Demon lordu olan Belphemonun içine girer ve çocuklara saldırır ancak bir süre sonra belphemonu kontrol edemez. Belphemonu ve doktoru Shine Greymon Burst Mode ile yenerler. Digital dünyaya Yggdrasili görmek ister ancak kraliyet şövalyeleri izin vermez ve Yggdrasil dünyayı yok etmek ister ancak finalde bütün kraliyet şövalyeleri Yggdrasile karşı koyar ve Yggdrasili agumon burst mode ile yenerler.

Digimon Xros Wars (6. sezon)
Ana Madde: Digimon Xros Wars

Diğer adıyla Digimon Fusion, Taiki adında birisi evde otururken dışarıdan garip sesler duymaya başlar. O sıralarda şehirde garip şeyler olmaya başlar. Bu olaylar olurken Taiki tam arabanın altında kalıyorken bir güç onu kurtarır ve Taiki ve arkadaşlarının kötü güçlere karşı mücadelesi o zaman başlar.

Karakterler
Taiki adında bir çocuk dışarıdan garip sesler duymaya başlar. O sıralarda şehirde garip şeyler olmaya başlar. Bu olaylar olurken Taiki tam arabanın altında kalıyorken bir güç onu kurtarır ve Taiki ve arkadaşlarının kötü güçlere karşı mücadelesi o zaman başlar.

Digimon Listesi

Digimon Filmleri

 Digimon Adventure / Digimon: The Movie (1999)
 Digimon Adventure: Our War Game! / Digimon: The Movie (2000)
 Digimon Adventure 02: Part 1: Digimon Hurricane Touchdown!! / Part 2: Supreme Evolution!! The Golden Digimentals / Digimon: The Movie (2000)
 Digimon Adventure 02: Revenge of Diaboromon (2001)
 Digimon Tamers: Battle of Adventurers (2001)
 Digimon Tamers: Runaway Locomon (2002)
 Digimon Frontier: Island of Lost Digimon (2002)
 Digital Monster X-Evolution (2004)
 Digimon Savers: Ultimate Power! Activate Burst Mode!! (2006)
 Digimon Adventure 3D: Digimon Grand Prix! (2009)
 Digimon Savers 3D: The Digital World in Imminent Danger! (2009)
 Digimon Adventure tri. Chapter 1: Reunion (2015)
 Digimon Adventure tri. Chapter 2: Determination (2016)
 Digimon Adventure tri. Chapter 3: Confession (2016)
 Digimon Adventure tri. Chapter 4: Loss (2017)
 Digimon Adventure tri. Chapter 5: Coexistence (2017)
 Digimon Adventure tri. Chapter 6: Future (2018)
 Digimon Adventure: Last Evolution Kizuna (2020)

Dış bağlantılar
 Digimon Türkiye Forumları
 Digimon Facebook Sayfaları

Anime
Video oyunu serileri

Digimon


Arari es un municipio brasileño del estado del Maranhão.Posee una población de 27.753 habitantes (Censo 2007).

Se localiza a una latitud 03º27'13" sur y a una longitud 44º46'48" oeste, estando a una altitud de 7 metros. Su población estimada en 2010 era de 28 477 habitantes.
Posee un área de 1084,23 km².

Referencias

Localidades de Maranhão

Arari