BlimE! er en kampagne NRK lancerede efteråret 2010 som skulle give øget bevidsthed hos børnene for at være venner med hinanden og vise omsorg. Slagordet er "Si hei! Vær en venn! BlimE! (dansk: Sig hej! Vær en ven! BlimE!).

Baggrunden for aktionen, er at NRK Super er den meste foretrukne børnekanalen, både hos barn og voksne. Denne status ville NRK bruge til noget positivt.

BlimE! blev første gang introduceret i MGPJr 4 . september 2010, der alle publikummere og deltagere havde på sig en turkis «BlimE!-armbånd». Disse armbåndene blev også sendt gratis ud til alle som ønskede «at BlimE!».

Senere blev det præsenteret seksten BlimE!-ambassadører – kendisser af forskellige aldre – som gennem hele oktober har fortalt om den gang de behøvede en god ven. Det hele endte op på en BlimE!-uge i uge 43 – den sidste uge i oktober 2010, der hele NRK Suoer blev forvandlet til en «BlimE!-kanal». Denne uge blev kanalen tæppelagt med programmer om venskab på TV og eget oplæg på internet og radio.

BlimE!-ambassadører
 Markus Henriksen
 Alex Rosen
 Chand Torsvik
 Lisa Tønne
 Bjørn Johan Muri
 Erik Solbakken
 Margrethe Røed
 Sebastian Warholm (Fra  Linus i Svinget/Jul i Svingen og Himmelblå)
 Adrian Grønnevik Smith (Fra Knerten)
 Ludvik Haug (Fra Norske talenter)
 Signe Landværk Holst (Fra Krem Nasjonal)
 Cecilie Nilsson Laursen (Fra AF1)
 Sam Eghtedari (Fra AF1 og Megafon)
 Malin Reitan (Fra MGPJr #2005)
 Torstein Snekvik (Fra MGPJr #2010)
 Gunni Jordfald Johnsen (Oldemor fra Barnas Supershow)

Eksterne links
Hvad er BlimE? på nrksuper.no  (Norsk)

Børne-tv

BlimE!


Anna Normann, née le , est une tireuse sportive handisport suédoise concourant en SH1 pour les athlètes pour se tenir debout. Elle est championne du monde en 2019 et médaillée d'argent paralympique en 2021.

Biographie
Membre des Forces armées suédoises, elle se brise la cheville lors d'un entrainement en 2014 mais malgré cinq opérations, elle ne récupère pas le plein usage de celle-ci. Avant ça, elle participe aux championnats pour les valides où elle remporte la médaille d'or par équipes aux Championnats du monde de tir 2014 à Grenade.

Carrière
Lors de la dernière journée des Jeux paralympiques d'été de 2020, Anna Normann remporte la médaille d'argent en R6 (tir à la carabine à 50 m couché SH1 mixte), battue de 0,4 points par la Slovaque Veronika Vadovičová. Elle avait battu le record du monde lors des qualifications avec 1 177 points.

Références

Liens externes

Tireuse sportive suédoise
Médaillée d'argent paralympique suédoise
Tireuse aux Jeux paralympiques d'été de 2020
Naissance en août 1988

Anna Normann


Yasunari Hiraoka (født 13. marts 1972) er en tidligere japansk fodboldspiller.

Han har spillet for flere forskellige klubber i sin karriere, herunder Kyoto Purple Sanga, Nagoya Grampus Eight og Omiya Ardija.

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Japan

Yasunari Hiraoka


An Cyrtorchis neglecta in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Victor Samuel Summerhayes. An Cyrtorchis neglecta in nahilalakip ha genus nga Cyrtorchis, ngan familia nga Orchidaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Cyrtorchis

Cyrtorchis neglecta


Juliana Berners, O.S.B., (or Barnes or Bernes) (born 1388), was an English writer on heraldry, hawking and hunting, and is said to have been prioress of the St Mary of Sopwell, near St Albans in Hertfordshire.

Life and Work
Very little is known about Juliana Berners, and that which is known cannot be verified with certainty. She was the author of treatises on field sports, such as hunting, and many people credit her with the entirety of The Boke of Saint Albans. A facsimile of The Boke of Saint Albans, published in 1810 by Joseph Haslewood, contains an introduction which examines the authorship of the book and the biography of Juliana Berners. Unfortunately, this introduction is largely speculative.

Based on her last name, scholars suggest that she was either the daughter of the courtier Sir James Berners or wife to the lord of the manor of Julians Barnes. Whatever family she came from, it is likely that she was high-born and well-educated. It is generally believed that she entered the monastic life and became the prioress of Sopwell Nunnery near St Albans. How and when she joined the nunnery is unknown.

Since she was most likely brought up at court, she no doubt hunted and fished with other fashionable court ladies. After she adopted the monastic life, she probably retained her love of hawking, hunting and fishing, and her passion for field sports, which led her to write her treatise on hunting and perhaps others. These treatises are remarkable in the fact that they are some of the earliest extant writings of their kind, as well as in their vision and insight. They include remarks on the virtues of environmental conservation and on etiquette for field sports, concepts which would not become commonly accepted for hundreds of years after the publication of these treatises.

Though so little is known about her life, and her claim to the authorship of The Boke of Saint Albans cannot be absolutely verified, numerous women's fly-fishing clubs in Europe and the United States are named for Berners. She is remembered as one of the first authors (of either sex) to write on hunting and angling.

The Boke of St. Albans
The first and rarest edition of The Boke of Saint Albans was printed in 1486 by an unknown schoolmaster at St Albans. It has no title-page. The only clue to the authorship of the Treatise, and the only documentary evidence of her, is an attribution at the end of the original 1486 book that reads: "Explicit Dam Julyans Barnes in her boke of huntyng." Her name was changed by Wynkyn de Worde to "Dame Julyans Bernes." There is no such person to be found in the pedigree of the Berners family, but there is a gap in the records of the priory of Sopwell between 1430 and 1480. De Worde's edition (fol. 1496), also without a title page, begins:
 "This present boke shewyth the manere of hawkynge and huntynge: and also of diuysynge of Cote armours. It shewyth also a good matere belongynge to horses: Wyth other comendable treatyses. And ferdermore of the blasynge of armys: As hereafter it maye appere."

This edition was adorned by three woodcuts, and included a Treatyse of fysshynge wyth an Angle, not contained in the St Albans edition.

When Joseph Haslewood published a facsimile of Wynkyn de Worde's edition with a biographical and bibliographical notice, examined with the greatest care the author's claims to figure as the earliest woman author in the English language. He assigned to her little else in the Boke except part of the treatise on hawking and the section on hunting. It is stated at the end of the Blasynge of Armys that the section was "translatyd and compylyt", and it is likely that the other treatises are translations, probably from the French.

Only three perfect copies of the first edition are known to exist. A facsimile, entitled The Boke of St Albans, with an introduction by William Blades, appeared in 1881. During the 16th century the work was very popular, and was many times reprinted. It was edited by Gervase Markham in 1595 as The Gentleman's Academie.

Treatyse of Fysshynge wyth an Angle
The Treatise on Fishing, which was added to the 1496 edition printed by Wynkyn de Worde, and probably had even less to do with Dame Juliana than the original texts, is the earliest known English language work on fly fishing. More than 150 years later it was an influence on Izaak Walton, another English writer, when he wrote The Compleat Angler.

An older form of the treatise on fishing was edited in 1883 by T. Satchell from a manuscript in possession of Alfred Denison. This treatise probably dates from about 1450, and formed the foundation of that section in the book of 1496.

References

Attribution

External links

 A Fly Fishing History
 Project Continua: Biography of Juliana Berners Project Continua is a web-based multimedia resource dedicated to the creation and preservation of women's intellectual history from the earliest surviving evidence into the 21st Century.

1380s births
15th-century deaths
15th-century English nuns
15th-century English women writers
15th-century English writers
Angling writers
Benedictine prioresses
English non-fiction writers
British heraldists
English women non-fiction writers
Writers from St Albans

Juliana Berners


Potočni pilićnjak (piličnjak lopatasti, lopatasta vrbica; lat. Lythrum portula), vodena jednogodišnja raslinja iz močvarnih predjela, vlažnih livada i polja, te obala rijeka i jezera. Rasprostranjena je u Europi, a udomaćila se i na zapadu Sjeverne Amerike.

To je zeljasta biljka koja naraste do 25 centimetara, prilegnute i razgranate stabljike i nasuprotnih obrnuto jajolikih listova. Sitni cvjetovi su dvospolni, bijele ili ružičaste boje i šest prašnika. Plod je smeđa kuglasta kapsula sa sićušnim sjemenkama. Cijela biljka je jestiva.

Rod pilićnjak (Peplis), više nije priznat, i biljka se danas vodi pod rodom vrbica (Lythrum), koji pripada porodici vrbičevki (Lythraceae)

Sinonimi
 Peplis portula  L.

Izvori

Vrbičevke

Potočni pilićnjak


Radio 3 may refer to:
 BBC Radio 3, British radio station
 CBC Radio 3, Canadian radio station
 Rai Radio 3, Italian radio station
 Radio 3 (Spanish radio station) (Radio 3 RNE)

See also
Radyo 3, Turkish radio station

Radio 3


ප්‍රත්‍යක්ෂයක් හෝ, උපග්‍රහණයක් හෝ යනු, තර්කාංගයක් හෝ තර්කනයෙහි ඇරඹුම් ලක්ෂ්‍යයක් හෝ වෙයි. සම්භාව්‍ය ලෙසින් සංකල්පිත ආකාරයට, ප්‍රත්‍යක්ෂයක් යන්න  තෙරම්  ස්ඵුට තර්කාංගයක්දැයි කිවහොත් මතභේදයකින් තොරව සත්‍යය බැවි පිළිගැනෙයි.

ආශ්‍රිත

ප්‍රත්‍යක්ෂය


Sir William Lamond Allardyce,  (14 November 1861 – 10 June 1930) was a career British civil servant in the Colonial Office who served as governor of Fiji (1901–1902), the Falkland Islands (1904–1914), Bahamas (1914–1920), Tasmania (1920–1922), and Newfoundland (1922–1928).

Biography
Allardyce was born near Bombay, India, the son of Georgina Dickson Abbott and Colonel James Allardyce. Educated in Aberdeen, Scotland and at Oxford Military College, at the age of 18, he joined the British Civil Service in the Colonial Office. His brother Kenneth was also a colonial administrator, serving as Secretary for Native Affairs in Fiji.

Allardyce first posting was Fiji, where, just two years after his arrival, he was named acting Resident Commissioner for the island of Rotuma. The following year as magistrate and seven years later he was appointed to the Native Regulation Board and made the commissioner of the Supreme Court. In 1894, he was made Commissioner for Native Lands and given a seat in the Legislative Council. In 1895, he was appointed Native Commissioner, the chief liaison between the Fijian natives and the British. The following year he was appointed Receiver-General. He subsequently became Colonial Secretary and a member of the Executive Council in 1898.

In 1904, Allardyce was appointed as Governor of the Falkland Islands. After ten years at the Falklands, he was then transferred to the Bahamas to become its governor, a position he held for six years. Allardyce then became governor of Tasmania but retired after only two years—taking the last three months as leave—as a result of his failure to obtain an increase in his salary of £2750. In fact, a statement made to the Parliament of Tasmania on his salary and allowances was followed by a vote by the Legislative Assembly to abolish his office, although the same motion was defeated in the Legislative Council. Nevertheless, when he left office he was widely praised for his performance of the office.

Allardyce was subsequently ordered to Newfoundland where he was to succeed Sir Charles Alexander Harris as Governor of Newfoundland, where he was invited to become patron of the Great War Veterans Association. He was the official Crown representative of the unveiling of the National War Memorial by Field Marshal the Earl Haig on 1 July 1924. He officiated at the opening of the other national war memorial, Memorial University College, on 15 September 1925. Allardyce as governor was a key promoter in the decision awarding jurisdiction over most of the Labrador Peninsula to Newfoundland by the Privy Council.

In 1916, Allardyce was made a Knight Commander of the Order of St Michael and St George by King George V. He was advanced to Knight Grand Cross of the Order of St Michael and St George in 1927.

Allardyce was noted as one of the most competent administrators ever appointed by the Colonial Office to serve as the official representative of the British Crown in Newfoundland and Labrador.

Allardyce Range on the island of South Georgia is named for him.

Family
Allardyce married twice. First, in 1895, to Constance Angel Greene of Melbourne, Australia, daughter of Molesworth Richard Greene. She died in 1918; then, in 1920, he married Elsie Elizabeth Stewart, widow of A.C. Goodfellow. In 1923, Lady Allardyce helped start the Girl Guide movement in Newfoundland, and then in 1924, she established the Newfoundland Outport Nursing and Industrial Association (NONIA).

See also
List of people from Newfoundland and Labrador

References

External links
 Biography at Government House The Governorship of Newfoundland and Labrador

|-

1861 births
1930 deaths
Colonial Secretaries of Fiji
Governors of Fiji
Members of the Executive Council of Fiji
Members of the Legislative Council of Fiji
Governors of the Falkland Islands
Governors of Tasmania
Governors of the Dominion of Newfoundland
Colonial Administrative Service officers
Knights Grand Cross of the Order of St Michael and St George
British governors of the Bahamas
People from Aberdeen
People educated at Oxford Military College
British people in colonial India
High Commissioners for the Western Pacific
20th-century Bahamian people
20th-century British politicians

William Allardyce


Tour Down Under 2019 var den 21. udgave af cykelløbet Tour Down Under. Det australske etapeløb var det første arrangement på UCI's World Tour-kalender i 2019 og blev arrangeret mellem 15. og 20. januar 2019. Down Under Classic blev kørt som optaktsløb. Sydafrikanske Daryl Impey fra  blev den samlede vinder af løbet for andet år i træk.

Hold og ryttere

Danske ryttere
 Lars Bak kørte for
 Michael Valgren kørte for
 Michael Mørkøv kørte for
 Mikkel Frølich Honoré kørte for

Etaperne

1. etape

2. etape

3. etape

4. etape

5. etape

6. etape

Resultater

Samlede stilling

Pointkonkurrencen

Bjergkonkurrencen

Ungdomskonkurrencen

Holdkonkurrencen

Startliste

Referencer

Eksterne henvisninger

2019
UCI World Tour 2019

Tour Down Under 2019


An Stipa subsessiliflora in uska species han Liliopsida nga syahan ginhulagway ni Franz Josef Ivanovich Ruprecht, ngan ginhatag han pagkayana nga asya nga ngaran ni Roman Julievich Roshevitz. An Stipa subsessiliflora in nahilalakip ha genus nga Stipa, ngan familia nga Poaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Stipa

Stipa subsessiliflora


Mary King († September 1644) war eine erfolgreiche Geschäftsfrau im schottischen Edinburgh im 17. Jahrhundert. Nach ihr ist die örtliche Straße Mary King's Close benannt.

Sie wurde wahrscheinlich Ende des 16. Jahrhunderts geboren. 1616 heiratete sie den Kaufmann Thomas Nemo (auch Thomas Nimmo). Das Ehepaar hatte vier Kinder: Alexander, Euphame, Jonet und William. 1629 starb Thomas. Daraufhin zog Mary mit ihren fünf bis zwölf Jahre alten Kindern in die damals als King's Close oder Alexander King's Close bekannte Gasse.

Vermutlich profitierte sie von der Namensgleichheit mit dem in der Stadt angesehenen Anwalt Alexander King, mit dem sie allerdings nicht verwandt war. Bis zu ihrem Tod im September 1644 hatte sie ein beachtliches Vermögen erwirtschaftet.

Weblinks
 The real Mary King's Close

Unternehmer (Vereinigtes Königreich)
Geboren im 16. oder 17. Jahrhundert
Gestorben 1644
Frau

Mary King (Geschäftsfrau)


Wilbur Addison Smith (9 Ocak 1933 - 13 Kasım 2021) Kuzey Rodezya (şimdiki Zambiya) doğumlu bir roman yazarıdır. Eğitimini Michaelhouse'daki(en) Rhodes Üniversitesinde tamamladı.

Romanlarının ana temaları özellikle Afrika'da geçmektedir. İlk romanı olan Bencil'i Salisbury vergi dairesinde çalışırken yazmıştı. Bu kitabının getirdiği başarı ile cesaretlenerek tam zamanlı yazar olarak çalışmaya başladı.

Wilbur Smith şu anda Londra'da yaşamaktadır. Anavatanındaki insanlar ve vahşi hayatın korunması için vatanının gönüllü elçiliğini yapıp onların haklarını savunmaktadır. Wilbur Smith'e 2002 yılında World Forum on the Future of Sport Shooting Activities tarafından Atış Sporları Elçiliği ödülü verildi.

Smith tarafından yazılan kitaplar dört ayrı seri ayrıca serilerden bağımsız kitaplar halindedir ve bu seriler, kahramanı olan aileleri ve içinde yaşadıkları zaman aralıklarını anlatır. Smith, 13 Kasım 2021'de 88 yaşında öldü.

Eserleri

Courtney serisi
 Bencil - (When the Lion Feeds) 1964
 Fırtına - (The Sound of Thunder) 1966
 Bir Serçe Düştü - (A Sparrow Falls) 1977
 Alev Kıyıları - (The Burning Shore) 1985
 Hükmedenler - (Power of the Sword) 1986
 Gazap - (Rage) 1987
 Şimdi Ölmek Zamanı - (A Time to Die) 1989
 Tuzak - (Golden Fox) 1990
 Yırtıcı Kuş - (Birds of Prey) 1997
 Muson Yağmurları - (Monsoon) 1999
 Mavi Ufuklar - (Blue Horizon) 2003
 Güneşin Zaferi - (The Triumph Of The Sun) 2005*
 Avcının Kaderi - (Assegai) 2009
 Altın Aslan - (Golden Lion) 2015 (Giles Kristian ile)
 War Cry - 2017 (David Churchill ile)
 The Tiger's Prey - 2017 (Tom Harper ile)
 Courtney's War - 2018 (David Churchill ile)
 Ghost Fire - 2019 (Tom Harper ile)
 King of Kings - 2019 (Imogen Robertson ile)*
 Legacy of War - 2021 (David Churchill ile)
 Storm Tide - 2022 (Tom Harper ile)
* Ballantyne serisi ile ortak

Ballantyne serisi
 Şahin - (A Falcon Flies diğer adı Flight of the Falcon) 1980
 Sürek Avı - (Men of Men) 1981
 Meleklerin Gazabı - (The Angels Weep) 1982
 Leopar Karanlıkta Avlanır - (The Leopard Hunts in Darkness) 1984
 Güneşin Zaferi - (The Triumph Of The Sun) 2005*
 King of Kings - 2019 (Imogen Robertson ile)*
 Call of the Raven - 2020 (Corban Addison ile)
* Courtney serisi ile ortak

Mısır serisi
 Nehir Tanrısı - (River God) 1993
 Yedinci Papirüs- (The Seventh Scroll) 1995
 Büyücüler Kralı- (Warlock) 2001
 11. Yazıt- (The Quest) 2007
 Çöl Tanrısı- (Desert God) 2014
 Pharaoh - 2016
 The New Kingdom - 2021 (Mark Chadbourn ile)
 Titans of War - 2022 (Mark Chadbourn ile)

Hector Cross serisi
 Tehdit Altında - (Those in Peril) 2011
 Kısır Döngü - (Vicious Circle) 2013
 Yırtıcı - (Predator) 2016 (Tom Cain ile)

Jack Courtney serisi
 Cloudburst - 2020 (Chris Wakling ile)
 Thunderbolt - 2021 (Chris Wakling ile)
 Shockwave - 2022 (Chris Wakling ile)

Prey Zone serisi
 Prey Zone - 2022 (Keith Chapman and Steve Cole ile)

Wilbur Smith'in diğer romanları
 Maceracılar - (The Dark of the Sun) 1965
 Lanetliler Körfezi - (Shout At the Devil) 1968
 Altın Madeni - (Gold Mine diğer adı Gold) 1970
 Elmas Avcıları - (The Diamond Hunters) 1971
 Güneş Kuşu - (The Sunbird) 1972
 Gökleri Süsleyen Kartal - (Eagle in the Sky) 1974
 Şeytan Çığlığı - (The Eye of the Tiger) 1975
 Bir Avuç Kum - (Cry Wolf) 1976
 Deniz Kadar Aç - (Hungry As the Sea) 1978
 Vahşi Adalet - (Wild Justice) 1979
 Fillerin Şarkısı - (Elephant Song) 1991
 On Leopard Rock - 2018*
* Otobiyografi

1933 doğumlular
Kuzey Rodezya doğumlular
20. yüzyıl Britanyalı yazarları
21. yüzyıl Britanyalı yazarları
Güney Afrikalı yazarlar
Rhodes Üniversitesi
2021 yılında ölenler

Wilbur Smith


James Gerard Soorley (born 8 April 1951) is an Australian lobbyist and former politician. He served as Labor Lord Mayor of Brisbane from 1991 to 2003. A laicised Catholic priest, Soorley has a Bachelor of Arts, majoring in psychology, from Macquarie University, and a Master of Arts in organisational psychology from Loyola University Chicago.

Lord Mayor of Brisbane

The 1991 election was a close election with Soorley just edging out then-Lord Mayor of Brisbane, Sallyanne Atkinson through the preferences of Drew Hutton, the Greens candidate. Soorley was not expected to wrest the Lord Mayoralty from the very popular first female (and first Liberal Party) mayor of Brisbane.  The transition period between Atkinson's administration and the incoming Soorley administration was difficult, with the outgoing Atkinson refusing to believe she had lost the election for many weeks afterward.

Soorley was a virtual "unknown" at that first election, but was one of the few Australian politicians to increase his popular vote in each of the next three elections, standing as Lord Mayor for 13 years.

Soorley defeated the following Liberal candidates: 1991: Sallyanne Atkinson; 1994: Bob Ward; 1997: Bob Mills; and 2000: Gail Austen.

Accomplishments

Some of the changes in Brisbane Soorley has been credited with include allowing widespread footpath dining, introduction of the CityCat ferries, advancing the Busway system, building the Inner City Bypass, starting Brisbane Festival including the popular Riverfire fireworks and the River Feast, bringing all sewage treatment up to at least secondary treatment standards (with removal of nitrogen and phosphorus to additional standards), a citywide recycling program, gas CNG powered buses, starting air conditioning on buses, accelerating the purchase of "at risk" bushland, Implementing a system of long term re-habilitation for old municipal solid waste tips and a long-term plan to link riverfront land and open it up to the people of Brisbane through a series of pathways called Riverwalk.

Soorley also instituted a number of institutional changes including a 24/7 Call Centre; "business style" accounting for budgets and annual reporting, enterprise bargaining, significant changes to leave and other entitlements, increased employment opportunities through increased apprenticeships, traineeships and community jobs programs, including a nationally awarded program for "at risk youth" who were recovering from drug addiction,  as well as a shift from Brisbane Council being only concerned with "rates, roads, rubbish" to taking on issues such as drug use, homelessness, domestic violence and social justice.

Before leaving office, Soorley started the major infrastructure projects, such as the Eleanor Schonell Bridge (previously known as the Green Bridge) from Dutton Park to St Lucia and North-South Bypass Tunnel.

In 1995, Soorley ended Brisbane's sister city relationship  with the French Riviera town of Nice due to France's resumption of nuclear testing, a move which he described as a "symbolic protest."

Post-political career
Soorley currently writes a weekly column for The Sunday Mail and is a registered lobbyist in Queensland. As of 2017, he is Chairman of Sunshine Coast water business Unitywater, and a board member of government-owned electricity generation company CS Energy.

References

Australian Labor Party mayors
Mayors and Lord Mayors of Brisbane
Living people
1951 births
Macquarie University alumni

Jim Soorley


James Joseph Larrañaga ( né le 2 octobre 1949) est un entraîneur de basket-ball universitaire américain et l'entraîneur en chef de l'Université de Miami, depuis 2011. Auparavant, il a été entraîneur en chef de basketball masculin à l'American International College de 1977 à 1979, à la Bowling Green State University de 1986 à 1997 et à l'Université George Mason de 1997 à 2011, où il a entraîné les Patriots pendant 13 saisons consécutives. Larrañaga a remporté plusieurs prix d'entraîneur national de l'année et a remporté plus de 600 matchs en tant qu'entraîneur-chef.

Poste actuel : Entraîneur en chef

Equipe actuelle : Miami (Floride)

Carrière en tant que joueur : 1968-1971 (Providence)

Carrière en tant que Coach:

1971-1976 : Davidson (en tant qu'Assistant)

1977-1979 American International

1979-1986 Virginia (en tant qu'Assistant)

1986-1997 Bowling Green

1997-2011 George Mason

2011- à Aujourd'hui : L'équipe de Miami (dans l'état de Floride)

Biographie

Jeunesse et éducation
Jim Larrañaga a grandi dans le Bronx, avec ses cinq frères et sœurs. Larrañaga a fréquenté le lycée Archbishop Molloy dans le Queens, où il a joué dans l'université de basketball sous la direction de l'entraîneur Jack Curran. C'est dans cette université qu'il sera diplômé en 1967. Il a ensuite joué au basketball à Providence College. Il a été capitaine de l'équipe de basket-ball en 3ème année, de 1970 à 1971, menant la dite université à un record de 20 à 8 et à une apparition au NIT . Il a obtenu son diplôme de cinquième meilleur buteur de tous les temps de l'école avec 1258 points et a été le meilleur buteur de l'équipe en deuxième année et en 3ème année. Il a alors été nommé "Sophomore (2 année de Lycée américain) de 1 Division de la Nouvelle-Angleterre de l'année" en 1969. (Les accomplissements sportifs de Larrañaga à l'Université de Providence ont été reconnues par son intronisation au panthéon (hall of fame) du Providence College en 1991). En 1971, il a empoché son diplôme d'économie de Providence et a été sélectionné au sixième tour de la NBA en 1971 par les Detroit Pistons. Il n'a jamais chercher à faire carrière en NBA, préférant plutôt pour devenir entraîneur.

Le grand-père de Larrañaga est né à Cuba de parents basques. Il était membre de la société de cigares Por Larrañaga.

Jim Larrañaga est le père de l'entraîneur adjoint de la NBA Jay Larrañaga.

Carrière d'entraîneur
Juste après avoir obtenu son diplôme à l'Université catholique de Providence, Larrañaga accepte un poste en tant qu'assistant de Terry Holland à l'Université privée de Davidson College basée à Davidson en Caroline du nord, devenant également l'entraîneur de l'équipe de première année. Au cours de ses cinq années passés sous la direction de Terry Holland, l'académie de Davidson a remporté trois titres de saison régulière de la Conférence du Sud et a atteint le NIT (National Invitation Tournament) une fois. L'université a également inscrit un record de 47-12 avec Jim Larrañaga comme entraîneur de première année.

En 1976, il s'installe en Belgique pour devenir joueur-entraîneur d'un club professionnel, mais n'y reste qu'une saison.

Université d'État de Bowling Green
En 1986, Larrañaga a quitté la Virginie pour prendre le poste d'entraîneur-chef à l'académie publique de Bowling Green State University, dans l'Ohio. À sa première saison là-bas, les Falcons se sont améliorés au cours de la saison 1985–86, terminant par un score de 15–14. Durant les 11 années qui ont suivi, il a ensuite enregistré un record de 170-144, et n'était que le deuxième entraîneur de l'histoire de Bowling Green à amener les Falcons en séries éliminatoires au cours des années consécutives (les éditions du NIT de l'année 1990 et 1991). Pendant qu'il était entraîneur à Bowling Green, les Falcons ont vaincu les équipes du Kentucky, de l'État du Michigan (deux fois), de l'État de l'Ohio, de l'université de l'État de Pennsylvanie et de L'université publique de Purdue. Au cours de sa dernière saison à Bowling Green (1996-1997), il a mené les Falcons à un co-championnat de saison régulière à la Mid-American Conference, et a également été nommé entraîneur de l'année de la conférence. Il est toujours le deuxième entraîneur ayant le plus gagné de l'histoire de l'école (derrière seulement Harold Anderson, inscrit au Panthéon (ou Hall of Fame) de l'école), ainsi que l'un des entraîneurs ayant le plus de victoire de la Mid-American Conference.

Antonio Daniels, un joueur de la NBA qui a été sélectionné quatrième lors du repêchage de 1997 avait à l'époque joué avec Larrañaga comme entraineur.

Georges Mason
Larrañaga est arrivé à l'université George Mason en 1997. Sa première équipe a perdu par 9 à 18, mais on pouvait voir des signes d'amélioration. Au cours de la saison 1998–99, les Patriots ont remporté un match par 19–11, gagnant ainsi le premier titre de saison régulière de la Colonial Athletic Association de l'histoire. Ils ont ainsi gagné le droit à participer au championnat NCAA de basket . Les Patriots se sont rendu de nouveau au tournoi NCAA en 2001 et à deux NIT en 2002 et 2004 . L'équipe de 2004 était considéré comme remarquable puisqu'elle est la première équipe de l'université G. Mason à marquer 20 victoires en 14 ans, et a également remporté des matchs consécutifs en séries éliminatoires pour la première fois de l'histoire de l'école.

Autres accomplissements
Jusqu'en février 2011, Larrañaga a empoché 271 victoires pendant sa carrière à l'Université de Mason, ce qui fait de lui l'entraîneur ayant remporté le plus de victoire de l'histoire de l'école et de la CAA.

Il a remporté le titre d'entraîneur de l'année de CAA à deux reprises, la première fois en 1999 et ensuite en 2011. Le titre de 2011 a été remporté après que les Patriots aient décroché le record de l'école de 15 victoires consécutives pour terminer la saison, restant invaincus au Patriot Center, établissant un record pour les victoires en saison régulière (25 victoires) de l'école de Mason et obtenant la première place au tournoi CAA.

Articles connexes
 Liste des entraîneurs de basketball masculin universitaire avec 600 victoires
 Liste des apparitions dans le Final Four masculin de la Division I de la NCAA par entraîneur

Références

Liens externes
 Profil Miami

Joueur de basket-ball des Friars de Providence
Professeur à l'université George Mason
Joueur drafté par les Pistons de Détroit
Joueur américain de basket-ball
Naissance en 1949
Entraînement sportif
Entraîneur de basket-ball
Entraîneur américain de basket-ball

Jim Larrañaga


Carl Frederik Raaschou (født 4. december 1879 i Espe, død 12. januar 1957 i Hillerød) var overretssagfører og venstreborgmester i Hillerød 1946-1950.

Faderen, sognepræst Niels Peter Raaschou (23.08.1823-07.11.1890) var ud af en præsteslægt. Moderen, Fanny Grundtvig (18.03.1841-04.12.1879) døde i barselsseng og efterlod tre døtre og tre sønner i alderen 0-10 år. De fem ældre søskende var født i Bjerring Sogn, Viborg Amt. Som husbestyrerinde tiltrådte en præstedatter fra Vandborg, Ringkøbing Amt, Johanne Marie Jespersen (født 31. januar 1856), som pastor Raaschou giftede sig med 17. august 1883. Hun fungerede som Carl F. Raaschous mor lige fra fødslen af.

Carl F. Raaschou blev 26. november 1925 gift med Ella, f. Ancker-Olsen (født 11. oktober 1891).

Carl F. Raaschou blev student fra Odense Katedralskole i 1898 og cand.jur. 1904. I 1906 nedsatte han sig som sagfører i Hillerød, og i 1909 blev han overretssagfører.

Carl F. Raaschou var medlem af Hillerød byråd for Venstre 1921-1954 og borgmester 1946-1950. Han var revisor i Frederiksborg Amts Spare- og Laanekasse og formand for Hillerød Boligselskab, Frederiksborg Kunstforening, Selskabet Den Nordiske Lejrskoles Venner samt for en række aktieselskaber. Han var næstformand i bestyrelsen for Foreningen Nordens hillerødafdeling og medlem af bestyrelsen for Den Nordsjællandske Lejrskole.

Kilder
 Kraks Blå Bog 1956.
 Hillerød 1945-2006. Udgivet af Hillerød Kommune 2006. Red. Kirsten Baunegaard. .
 Kirkebog og folketælling.

Referencer

Personer i Kraks Blå Bog (afdøde)
Borgmestre fra Venstre
Borgmestre i Hillerød
Tidligere borgmestre fra Danmark
Advokater fra Danmark
Danskere i 1900-tallet
Studenter fra Odense Katedralskole

Carl F. Raaschou


El duque Guillermo II de Urach (en alemán: Fürst Wilhelm von Urach; 30 de mayo de 1864 - 24 de marzo de 1928), fue un príncipe alemán que fue elegido Rey de Lituania con el nombre real de Mindaugas II el 11 de julio de 1918. Sin embargo, nunca asumió la corona, las autoridades alemanas declararon inválida la elección y la invitación fue retirada en noviembre de 1918. Desde el 17 de julio de 1869 hasta su muerte fue Jefe de la rama morganática de Urach de la Casa de Württemberg y también perteneció a la Casa de Grimaldi por ser nieto del Príncipe Florestan I de Monaco.

Primeros años

Nacido como S.A.S. el Príncipe Guillermo Carlos Florestán Gero Crescencio de Urach, conde de Württemberg, era el hijo mayor de Guillermo, I duque de Urach (Jefe de una rama morganática de la Casa Real de Württemberg) y de su segunda esposa, la princesa Florestina de Mónaco, que actuaba ocasionalmente como Regente de Mónaco (hija de Florestán I, príncipe de Mónaco).

A los cuatro años sucedió a su padre como Duque de Urach. Nació y pasó gran parte de su infancia en el Palacio de los Grimaldi en Mónaco, donde su madre, la princesa Florestina de Mónaco, a menudo se encargaba del gobierno, mientras su sobrino, el príncipe Alberto I de Mónaco, salía a las largas exploraciones oceanográficas. Guillermo era culturalmente francófono.

Candidato a varios tronos

A través de su madre, Guillermo era el legítimo heredero al Trono de Mónaco. El primo de Guillermo, Alberto I, tenía un solo hijo, Luis, que era soltero y no tenía hijos legítimos. La República Francesa, sin embargo, se mostraba reacia a ver a un gobernante alemán en Mónaco. Bajo presión francesa, Mónaco aprobó una ley, en 1911, en la que reconocía a la hija ilegítima de Luis, Carlota , como heredera, siendo adoptada en 1918 por su abuelo, Alberto I de Mónaco. Guillermo fue relegado al tercer puesto en la línea de sucesión al Trono de Mónaco, después de Luis y Carlota. Además, en julio de 1918 Francia y Mónaco firmaron un tratado en el que se exigía que todo futuro Príncipe de Mónaco debía ser ciudadano francés o monegasco, debiendo ser aprobados por el Gobierno Francés. Después de la ascensión del príncipe Luis II en 1922, Guillermo renunció a sus derechos al Trono en favor de unos primos lejanos franceses, los condes de Chabrillan, en 1924.

En 1913, Guillermo fue entre los príncipes elegibles al Trono de Albania, siendo apoyado por los grupos católicos del norte. En 1914, Guillermo de Wied es elegido en su lugar.

En 1917, como Guillermo era un reciente general retirado se especuló la posibilidad de que fuera hecho Duque de Lorena, después de terminada la guerra. En 1918, aceptó la invitación de reinar como Mindaugas II de Lituania. Sus pretensiones fueron publicadas en un ensayo de 2001 por su nieto político, Sergei von Cube.

Carrera militar

Característico de su familia, Guillermo ingresó al ejército en 1883 y era un general profesional al estallido de la Primera Guerra Mundial en 1914, al mando de la 26.ª División de Infantería. Hasta noviembre de 1914 formó parte del asalto alemán en Francia y Bélgica, donde la cuñada de Guillermo era reina. En diciembre de 1914 la división luchó en la batalla para cruzar el río Bzura en Polonia. De junio a septiembre de 1915 la división se trasladó desde el norte de Varsovia a las posiciones cerca del río Niemen, un avance de cientos de kilómetros en la campaña en que Polonia fue tomada. En octubre-noviembre de 1915 participó en el asalto a Serbia, moviéndose desde el oeste de Belgrado a Kraljevo en menos de un mes. En Ypres, Bélgica, a partir de diciembre de 1915 a julio de 1916, la división fue destruida, en gran parte, en las batallas de Somme de agosto a noviembre de 1916, sosteniendo el Reducto Schwaben (Suabia es parte de Württemberg). Guillermo se retiró como general de división el 5 de enero de 1917.

De 1917-18 fue "Kommandierender General" del 64. Cuerpo (Generalkommando 64) en el frente occidental, uno de sus ayudantes de campo fue Erwin Rommel.

Rey de Lituania

El 4 de junio de 1918, el Consejo de Lituania decidió invitar a Guillermo para convertirse en Rey de la recién independiente Lituania. Guillermo aceptó y fue elegido el 11 de julio de 1918, tomando el nombre de Mindaugas II. Su elección puede explicarse por varios factores:

 Era católico (religión mayoritaria en Lituania).
 Pertenecía a la Casa de Grimaldi casa reinante en Mónaco. O sea príncipe de cuna.
 No era miembro de la Casa de Hohenzollern, la familia a la que pertenecía el emperador alemán Guillermo II, que deseaba que Lituania fuese una monarquía en unión personal con Prusia.
 El Tratado de Brest-Litovsk de marzo de 1918 había establecido el poder de Alemania en la región, por el momento;
 Había desempeñado una excelente carrera militar.
 Si las Potencias Centrales ganaban la guerra, Lituania podría esperar protección de Alemania en caso de futuras intrusiones por parte de Rusia.

Según el acuerdo de Guillermo con el Consejo de Lituania él tenía que residir en Lituania y hablar el idioma.

Desde sus comienzos el reinado de Guillermo fue controverstido. El Gobierno Alemán no reconoció la elección de Guillermo como Rey, a pesar de que Matthias Erzberger apoyaba la demanda, siendo también él católico y de Württtemberg. Guillermo nunca tuvo la oportunidad de visitar Lituania, permaneció en el Castillo de Lichtenstein, su residencia al sur de Stuttgart; sin embargo, empezó a aprender el idioma del país. A los pocos meses de su elección quedó claro que Alemania perdería la Primera Guerra Mundial, y el 2 de noviembre de 1918, el Consejo de Lituania cambió su decisión.

En la pequeña capilla del castillo de Lichtenstein se encuentra una carta enmarcada del papa Benedicto XV recibiendo la selección de Guillermo como futuro rey de Lituania.

En 2009, el nieto de Guillermo, Iñigo, hermano menor del quinto duque, fue entrevistado en la televisión de Vilna, y dijo:

El novelista pacifista alemán Arnold Zweig escribió su novela de 1937 Einsetzung eines Königs (La coronación de un rey) en torno a la elección de Mindaugas en 1918.

Matrimonio y descendencia

Guillermo se casó dos veces. En 1892, se casó con la duquesa Amalia María de Baviera (1865-1912), hija de Carlos Teodoro, duque de Baviera, sobrina de la emperatriz Isabel de Austria, y descendiente directa de la princesa lituana Luisa Carolina Radvila de Biržai. Tuvieron nueve hijos que son nietos del Príncipe de Mónaco de esa época:

 Princesa María Gabriela de Urach (1893-1908).
 Princesa Isabel de Urach (1894-1962), casada con el príncipe Carlos Luis de Liechtenstein (1878-1955), tío del príncipe Francisco José II de Liechtenstein.
 Princesa Carola de Urach (1896-1980).
 Príncipe Guillermo III de Urach (1897-1957), casado morganáticamente con Elisabeth Theurer (1899-1988) y tuvieron dos hijas, Elisabeth y Marie Christine.
Carlos Gero, duque de Urach (1899-1981), III Duque, casado con la Condesa Gabriele de Waldburg de Zeil y Trauchburg (1910-2005).
 Princesa Margarita de Urach (1901-1975).
 Príncipe Alberto de Urach (1903-1969), casado con Rosemary Blackadder y en segundas nupcias con Ute Waldschmidt. Divorciado de las dos y tuvo descendencia de ambas. Su hija Marie-Gabrielle (también conocida como Mariga) fue la primera esposa de Desmond Guinness.
 Príncipe Eberardo de Urach (1907-1969), casado con la Princesa Iniga de Thurn y Taxis (1925-2008); entre sus hijos estaban, Carlos Anselmo y Guillermo Alberto, actual y V Duque de Urach. Mientras fue pretendiente a la corona de Lituania, no hizo público un reclamo formal.
 Princesa Matilde de Urach (1912-2001), casada con Federico Carlos, Príncipe de Hohenlohe-Waldenburg-Schillingsfürst.

Aunque la primera esposa de Guillermo murió en 1912, dos de los antepasados de ella habían sido elegidos para gobernar la Mancomunidad Polaca-Lituana en el , Augusto III de Polonia y Estanislao I Leszczynski. Esto puede haber sido un factor que contribuyese a su elección como Rey de Lituania.

En 1924, Guillermo se casó con la princesa Wiltrudis María de Baviera (1884-1975), hija del rey Luis III de Baviera. Este matrimonio no tuvo descendencia.

Ancestros

Véase también
 Duque de Urach
 Reino de Lituania (1918)

Referencias

Nobles de Alemania del siglo XIX
Nobles de Alemania del siglo XX
Príncipes de Urach
Duques de Urach
Militares de Wurtemberg
Nobleza de Lituania
Pretendientes al trono lituano
Monegascos
Caballeros grandes cruces de la Real Orden de San Esteban de Hungría
Grandes cruces de la Orden de Federico
Comendadores de la Orden del Mérito Militar (Wurtemberg)
Grandes cruces de la Orden de la Corona de Wurtemberg
Grandes cruces de la Orden del Halcón Blanco
Lituanos del siglo XX
Católicos de Mónaco
Nacidos en Mónaco
Fallecidos en Rapallo
Generales alemanes de la Primera Guerra Mundial

Mindaugas II de Lituania


Lygromma tuxtla est une espèce d'araignées aranéomorphes de la famille des Prodidomidae.

Distribution
Cette espèce est endémique du Chiapas au Mexique. Elle se rencontre vers Tuxtla Gutiérrez.

Description
Le mâle holotype mesure .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Platnick en 1978.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, Tuxtla Gutiérrez.

Publication originale
 Platnick, 1978 : « Two new species of Lygromma (Araneae, Gnaphosidae). » Journal of Arachnology, , ,  (texte intégral).

Liens externes

Notes et références

Prodidomidae
Espèce d'araignées (nom scientifique)
Faune endémique du Chiapas

Lygromma tuxtla


Shandong (kínverska: 山东; rómönskun: Shāndōng) er standhérað í  Austur- Kína sem liggur við Gulahaf til móts við Kóreuskaga. Shandong er næstfjölmennasta hérað Kína. Þar bjuggu tæplega 99.5 milljónir íbúa árið 2016.

Nafnið Shandong, sem þýðir "austur af fjöllum", var fyrst notað opinberlega á Jin-ættarveldinu á 12. öld. Héraðið samanstendur af tveimur aðskildum hlutum. Annars vegar er landsvæði inni í landi sem afmarkast af héruðunum í Hebei í norðri og vestri, Henan í suðvestri og Anhui og Jiangsu í suðri. Hins vegar er Shandong-skagi, sem nær um 320 kílómetra sjávarmegin frá ársléttum Wei og Jiaolai, með Bóhaíhaf í norðri og Gulahaf í suðri. Skaginn er stór hluti strandlengju héraðsins eða um 2.535 kílómetra.

Svæðið inn í landi, sem nær yfir um það bil tvo þriðju af flatarmáli héraðsins, felur í sér hæðótt miðsvæði, með miðju á hinum frægu Tai fjöllum og frjósama landbúnaðarsvæði í norðri, vestri og suðri sem er hluti vatnasvæði hins mikla  Gulafljóts og Norður-Kína sléttunni.

Höfuðborg héraðsins, Jinan, er staðsett rétt norðvestur af Tai-fjalli og um fimm kílómetra suður af  Gulafljóti, sem rennur frá suðvestri til norðausturs um héraðið áður en það tæmist í Bóhaíhaf.

Shandong hefur leikið stórt hlutverk í kínverskri sögu allt frá upphafi siðmenningar þar í landi við neðri hluta  Gulafljóts. Það hefur þjónað sem mikilvæg menningar- og trúarleg miðstöð  daoisma (taóisma), kínversks búddisma og konfúsíusisma. Tai-fjallið í Shandong er eitt dáðasta fjall daoismans. Búddahofin í fjöllunum sunnan við héraðshöfuðborgina Jinan voru eitt sinn meðal fremstu staða búddista í Kína.

Borgin Qufu er fæðingarstaður Konfúsíusar og þar var síðar miðstöð konfúsíusisma. Þar þróaðist Konfúsíusismi frá því sem síðar var nefnt "Hundrað skóla hugsun" byggðum á kenningum Konfúsíusar.

Staðsetning Shandong á mótum viðskipta annars vegar á milli norðurs og suður Kína og hins vegar á austurs og vesturs, hefur stuðla að uppbyggingu héraðsins sem öflugri efnahagsmiðstöð. Eftir tímabil pólitísks óstöðugleika og efnahagsþrenginga sem hófst seint á 19. öld hefur efnahagur Shandong aukist mjög.

Myndir

Tenglar

 Vefsíða Encyclopædia Britannica um Shandong. Inniheldur ýmsar upplýsingar um héraðið t.d. sögu, landslag, skipulag og markverða staði.

Heimildir

Héruð í Kína

Shandong


Two ships of the Royal Australian Navy (RAN) have been named HMAS Bunbury, for the port city of Bunbury, Western Australia.

 , a Bathurst-class corvette launched in 1942 and decommissioned in 1946
 , a Fremantle-class patrol boat which entered service in 1983 and left service in 2005

Battle honours
Two battle honours have been awarded to ships named HMAS Bunbury:
Pacific 1943–45
New Guinea 1943–44

References

Royal Australian Navy ship names

HMAS Bunbury


A Paris-Roubaix 2007 foi a 105.ª edição desta corrida de ciclismo que teve lugar a 15 de abril de 2007 sobre uma distância de 259,5 km.

Participantes

Classificação final

Referências

Ligações externas

UCI ProTour de 2007
2007
Desporto na França em 2007
2007 no ciclismo

Paris-Roubaix de 2007


Samuel Christoph von Tetzloff (* 12. März 1738 in Gingst; † 1810) war ein deutscher Beamter. Ab 1788 war er Regierungsrat in Schwedisch-Pommern.

Leben
Samuel Christoph Tetzloff war der Sohn des Johann Jacob Tetzloff (1707–1752), Pastor und Propst an der Sankt-Jacob-Kirche in Gingst auf Rügen, und der Barbara Catharina Buschmann. 1761 wurde er Kanzlist und noch im selben Jahr Protokollsekretär bei der schwedischen Regierung in Stralsund. 1773 war er Expeditionssekretär und wurde später Lehnssekretär.

1788 wurde er Regierungsrat in der Regierung Schwedisch-Pommerns. Er nahm 1794 an der Visitation der Universität Greifswald teil. Er hatte 1795 den Vorsitz einer Kommission zur Untersuchung der in Greifswald ausgebrochenen Unruhen, der außer ihm die Juristen Georg Christian Sonnenschmidt und Emanuel Friedrich Hagemeister angehörten.

1797 wurde er in den schwedischen Adelsstand erhoben. Die Introduktion erfolgte 1798 mit der Nummer 2158.

Während der Besetzung Schwedisch-Pommerns durch französische Truppen wurden Ende 1807 von Tetzloff und sein Sohn, der Sekretär Gustav Bernhard Christian, der Regierungspräsident Nikolaus Philipp von Thun und der Regierungsrat Heinrich Christian Friedrich von Pachelbel-Gehag verhaftet, nach Frankreich gebracht und im Fort de Joux festgehalten. Angeblich soll ihr Verhalten gegenüber den französischen Behörden und der verbotene Briefwechsel nach Schweden Anlass für die Verhaftung gewesen sein.

Familie
Samuel Christoph Tetzloff war mit Dorothea Charlotta Kempe verheiratet, einer Tochter des Großhändlers Johann Friedrich Kempe und der Sophia Kruse. Die beiden hatten zwei Töchter und zwei Söhne. Der ältere Sohn Gustav Bernhard Christian war Sekretär bei der schwedischen Regierung in Stralsund.

Literatur
 Gabriel Anrep: Svenska Adelns Ättar-Taflor. 4. Teil, Norstedt & Söner, Stockholm 1864, S. 363 (Google bücher).

Einzelnachweise

Regierungsrat (Schwedisch-Pommern)
Nobilitierter (Schweden)
Geboren 1738
Gestorben 1810
Mann

Samuel Christoph von Tetzloff


La gare d'Ivano-Frankivsk (en ) est une gare ferroviaire située dans la ville de Ivano-Frankivsk.

Situation ferroviaire

Elle se trouve à la confluence des lignes Khorodiv à Khryplyn et Ivano-Frankvisk à Gare de Stryï.

Histoire

Construite en 1866 comme partie du réseau Galicien de train de l'Archiduc Charles Louis reliant Lemberg (Lviv) à Czernowitz (Chernivtsi), elle fut électrifiée en 1897. Elle se nommait alors gare de Stanislaviv et en 1866 la ligne vers Iași puis Stryi en 1875, Houssiatyn en 1884 et Vorenko en 1891. La gare s'étendait en 1903, construite en brique dans le style néo-renaissance le dôme avait une déesse ailée qui est actuellement perdue. Un nouvel agrandissement eu lieu en 1999 et ses anciens bâtiments rénovés.

Service des voyageurs

Accueil

Desserte

Intermodalité

Notes et références

Voir aussi

Articles connexes
 Transport ferroviaire en Ukraine
 Liste de gares en Ukraine

Liens externes

Gare dans l'oblast d'Ivano-Frankivsk
Gare
Gare
Gare mise en service en 1861

Gare d'Ivano-Frankivsk


O aborto no Azerbaijão foi legalizado em 23 de novembro de 1955, enquanto o Azerbaijão fazia parte da União Soviética como a República Socialista Soviética do Azerbaijão. A legislação atual que trata do aborto nunca foi alterada, permanecendo em vigor após o colapso da União Soviética e a independência do Azerbaijão em 1991. A legislação é uma das leis de aborto mais liberais do mundo, permitindo o aborto sob demanda até o 28ª semana de gravidez por vários motivos.

A lei permite o aborto a pedido por motivo de dano ou morte ao feto e/ou mãe e estupro e incesto, além da morte do marido durante a gravidez, sentença para a mãe ou pai, ordem judicial que tire a mãe dos direitos parentais, se o agregado familiar já tinha mais de cinco filhos, se a relação entre a mãe e o pai termina em divórcio, ou se existe uma história familiar que inclui doença mental ou deficiência motora.

Tradicionalmente, o aborto tem sido usado como método contraceptivo no Azerbaijão. Em 2014, 13,8% das gestações no Azerbaijão terminaram em aborto, um aumento em relação ao percentual mais baixo em 2005 (12,1%).

Ver também
 Saúde no Azerbaijão
 Direitos das mulheres
 Legislação sobre o aborto
 Debate sobre o aborto

Azerbaijão
Azerbaijão
Azerbaijão
Saúde no Azerbaijão
Leis do Azerbaijão
Mulheres no Azerbaijão

Aborto no Azerbaijão


Aşıklı Höyük, Aksaray'a bağlı Kızılkaya Köyü'nün yakınlarında yer alan arkeolojik bir alandır. Radyokarbon örneklerinin sonuçlarına göre, Aşıklı Höyük'te yerleşiklik MÖ 9 bin yılıda başlar ve MÖ 8 bin yılı sonuna dek sürer. Yerleşme yaklaşık olarak MÖ 8200-7500 arasına tarihlenmektedir. Aşıklı topluluğu, bu bin yıla yakın süreç boyunca yerleşimi hiç terk etmez. Bu kesintisiz iskan süreci, yerleşim düzeni ve mimaride radikal değişim ve dönüşümler ile ve aynı zamanda ekonomide ve teknolojide oldukça yavaş ve kademeli bir değişimle birlikte takip edilebilmektedir. Bu bağlamda Aşıklılılar, bölgede yerleşikliğe geçen ilk avcı-toplayıcılardandır ve gerek ilk yerleşiklik süreçleri gerekse de bin yıllık iskan süreci içerisinde yerleşikliğe adaptasyon ile birlikte yaşam biçimleri teknik, sosyal, kültürel, bilişsel boyutlarda tümüyle okunabilmektedir. Kısaca diyebiliriz ki, insanlık tarihinin en önemli değişim ve dönüşüm süreçlerinden biri olarak avcı-toplayıcı ve göçer yaşamdan yerleşik yaşama geçiş süreci Orta Anadolu'nun Volkanik Kapadokya Bölgesi'nde Aşıklı Höyük özelinde izlenebilmektedir.

Mimarlık tarihinin önemli gelişim ve dönüşüm süreçleri Aşıklı Höyük'te adım adım izlenebilmektedir. Mimaride saz ve ağaç gibi doğadan doğrudan temin edilebilen organik malzemelerin kullanımı, kerpiç üretimi ve kerpicin çeşitli şekillerde inşa malzemesi olarak tercih edilmesi, oval planlı kulübelerden dörtgen planlı konutlara geçiş ve yerleşme düzeninde dönüşüm gibi Yakın Doğu Neolitik Çağ mimarisini karakterize eden önemli dönüm noktaları ve değişim süreçleri Orta Anadolu Neolitiği bağlamında Aşıklı Höyük'te bin yıllık kesintisiz bir iskan sürecine paralel olarak takip edilebilmektedir.

Konum ve Çevre

Aşıklı Höyük, Orta Anadolu'nun Volkanik Kapadokya bölgesinde bulunan bir höyük yerleşmesidir. Aksaray il merkezinin 25.km doğusunda Kızılkaya Köyü'nde, Melendiz Çayı'nın kenarında yer almaktadır.

Yaklaşık 4 hektar büyüklüğünde bir alanı kaplayan Aşıklı Höyük deniz seviyesinden 1119.45 metre yüksekliktedir. Höyüğün özellikle batısı Melendiz Çayı'nın sık sık yatak değiştirmesi nedeniyle aşınmıştır.

Yerleşmenin yer aldığı Volkanik Kapadokya Bölgesi ve Melendiz Vadisi, içerdiği farklı ekolojik nişler, su kaynakları, fauna ve florada çeşitlilik ve hammadde kaynakları açısından oldukça verimli bir bölgedir. Aşıklı Höyük, güneyinde Hasandağ ve Melendiz Dağ silsilesinin çevrelediği bir çanak içinde volkanik kayaçlar, tüflü araziler ile tanımlı bir bölgede yer alır. Bugün Karasal iklimin hakim olduğu bölgede ekonomi bağcılık, şarapçılık, buğday tarımı ve hayvan besiciliğine dayanır.

Kazı Tarihçesi
İlk kez 1963 yılında Hititolog Edmund Gordon tarafından saptanan Aşıklı Höyük'te ilk kapsamlı çalışma 1964-65'te Ian Todd tarafından gerçekleştirilen yüzey toplaması, kesit çalışması ve tarihlendirme çalışmalarıdır.  Höyüğün yamaçlarından topladığı karbon örnekleri ile Ian Todd Aşıklı Höyük'teki yerleşimi günümüzden 9 veya 10 bin yıl öncesine tarihlemiştir.

Aşıklı Höyük'teki ilk arkeolojik kazı çalışmaları, 1989 yılında, Mamasun Barajı'nın su düzeyinin yükseltilmesine karar verilmesi dolayısıyla höyüğün olasılıkla su altında kalacağının anlaşılması üzerine İstanbul Üniversitesi Prehistorya Anabilim Dalı tarafından başlatılmıştır. Söz konusu kurtarma kazıları Ufuk Esin başkanlığında gerçekleştirilmiş, ikinci başkanlığı ise Dr. Savaş Harmankaya yapmıştır.

2000-2003 yılları arasında çalışmalar Nur Balkan Atlı başkanlığında devam etmiş; 3 yıllık bir aradan sonra ise 2006 yılında Mihriban Özbaşaran ve Güneş Duru tarafından yeni amaçlar ve yöntemler ile farklı ülkelerden uzmanların da katılımıyla disiplinlerarası araştırmaları kapsayan ikinci dönem kazı ve araştırma çalışmaları başlatılmıştır.

MÖ 9. Bin Yıl: İlk Aşıklılılar
Aşıklı Höyük'te ilk yerleşiklik, MÖ 9. bin yılda toprağa yarı-gömük, oval biçimli, kerpiç duvarlı kulübeye benzeri binalarda barınan ve aynı zamanda saz örgü kulübeler de kullanan, besin ekonomisi koyun, keçi, sığır, kızıl geyik, tavşan, balık ağırlıklı olmak üzere yabani hayvan avı, hem yabani hem de kültüre alınmış tahıl ve baklagillerin hasadı ve ot, yemiş ve meyve toplayıcılığı ile karakterize olan, ölülerini hocker  pozisyonunda (cenin pozisyonu, ana karnındaki pozisyon) binaların tabanlarına açılan çukurlara gömen ilk Aşıklılılar ile temsil edilmektedir.

Oval biçimli kerpiç binalarda yapı içi öğeler ateş yerleri, direk yerleri, kimileri çatıyı taşıyan direklere ait irili ufaklı çukurlar ve sekilerden oluşur. Öğütme taşları da yapı içi buluntulardandır. Tabanları sıvalı söz konusu yapılarda taban sıvasının kesilerek açıldığı mezar çukurları da mevcuttur. Ölüler yukarıda belirtildiği gibi hocker pozisyonunda gömülmektedir ve kimi çukurlarda iskeletler ile birlikte buluntular da mevcuttur.

MÖ 9. bin yıl yerleşmesinde toprağa yarı-gömük, oval biçimli kerpiç kulübeler, kullanımları bittikten sonra çöplük olarak kullanılmışlardır.

Aşıklılılar'ın ilk yerleşiklik süreçlerinden itibaren yerleşmenin sonuna dek öne çıkan en önemli unsurlardan biri, "süreklilik" olgusudur. MÖ 9. bin yılda bu durumu, yapı için açılan çukurun kullanımı devam ederken gerçekleştirilen duvar ve taban yenilemelerinden yani aynı alanda bina yapım ve kullanımının süreklilik içererek devam etmesinden ve de benzer şekilde ateş yerlerinin de süreklilik içerir şekilde aynı noktada konumlandırılmasından izleyebilmekteyiz.

MÖ 9. bin yılda günlük yaşam binaların arasında yer alan açık alanlarda geçmekte; pişirme, deri ve post işleme, obsidyen yongalama, kemik ve boynuz işçiliği, sepet ve boncuk yapımı gibi günlük faaliyetler birkaç direk yardımı ile üstü örtülen veya tamamen açık aktivite alanlarında gerçekleştirilmektedir. Açık alanlarda yer alan büyük pişirme çukurları, yine bu alanlarda bulunan hayvan kemikleri, bitki kalıntıları, bızlar çoğunlukta olmak üzere kemik aletler, obsidyen aletler ve yongalama artıkları günlük faaliyetlere dair bulgulardandır.

Yukarıda belirtildiği üzere avcılık ve toplayıcılık temelli besin ekonomisinin yanı sıra, yerleşiklik süreci içerisinde buğday ve arpa tarımı başlar ancak yabani türlerin tüketimi sürmektedir; çok çeşitli türleri içeren yabani hayvan avının yanında ise özellikle dişi koyun ve keçilerin yerleşmede veya yerleşme yakınında tutulmaya başlamasıyla ilk hayvan evcilleştirme uygulamalarından söz edilebilmektedir.

MÖ 8. Bin Yıl
MÖ 8. bin yılda Aşıklı sakinleri bitişik planlı, adeta birbirine eklemlenerek çoğalan, çoğunlukla tek veya iki, nadiren ise üç odalı ve girişlerin damdan gerçekleştirildiği dörtgen planlı kerpiç konutlarda yaşamışlardır. Bu konutların oluşturduğu yapı grupları, genellikle dar aralıklarla birbirinden ayrılır. Bu dar aralıkların haricinde ise kimi yapı grupları arasında çöplük ve işlik olarak kullanılmış olan açık alanlar mevcuttur. Sokak veya geçit olarak adlandırılabilecek olan aralıklar, bu çöplüklere açılır. Konutlar, yerleşmenin kuzeyinde yer alır ve yerleşmenin güneyinden çakıllı bir yol ile ayrılır. Yerleşme söz konusu çakıllı yol ile iki ana işlevsel alana bölünmüştür. Çakıllı yolun güneyi "Özel Amaçlı Yapılar Alanı" olarak tanımlanan ve konum, boyut ve plan açısından konutlardan farklılık gösteren iki özel binanın yer aldığı alandır.

Konutlar, plan, boyut ve yapı içi öğeler bağlamında neredeyse standarttır ve bu standart Aşıklılılar tarafından neredeyse yüzyıllarca korunmuştur. Yapı içi öğeler ocaklar, sekiler, çukurlar ve direk yerlerinden oluşur. Ocaklar genellikle mekanların güneyinde yer almaktadır. Çukurlardan kimileri yine mezar çukurlarıdır ve ölü gömme geleneği mekan içi taban altı hocker pozisyonunda gömütler ile MÖ 9. bin yıldan 8. bin yıla, aynı şekilde devam eder. Taban yenilemeleri ve ocak vb. yapı içi öğelerin konumlandırılması bağlamında süreklilik olgusu MÖ 8. bin yılda da baskındır.

MÖ 8. bin yılda günlük faaliyetlerin örüldüğü yaşam alanı, ortak açık alanlardan dam seviyesine taşınır. Girişlerin de aynı zamanda olasılıkla ahşap merdivenler ile damdan gerçekleştirildiği kerpiç konutlarda dam seviyesinde gerçekleştirilen günlük faaliyetlerin artıkları, faaliyet sonrasında yapı aralarındaki dar aralıklara atılmıştır ve bu sayede Aşıklılıların 8. bin yıl günlük faaliyetlerine dair bulgulara ulaşılabilmektedir.

Özel Amaçlı Yapılar
MÖ 8. bin yıl yerleşmesinde Aşıklılılar iki özel işlevli yapı inşa etmişlerdir. Bugün söz konusu yapıların yer aldığı alan, bir korugan altında sergilenmektedir. Konutların olduğu alandan bir çakıllı yol ile ayrılmakta olan "Özel Amaçlı Yapılar Alanı" yerleşmenin güneyinde yer alır. Konut alanındaki yapılardan boyut, plan, malzeme ve iç öğeler açısından oldukça farklı olan iki yapı ile söz konusu alanın, Aşıklı topluluğunun sosyal yaşamları ve inançlarıyla ilintili pratikleri bağlamında ortak kullanım gören bir "komünal alan" olduğu düşünülmektedir.

Yapılardan biri kuzey duvarı taşla örülü, iç avlulu ve tabanın bir kısmının iri kerpiç bloklarla döşendiği duvarları sıvalı ve kırmızı boyalı bir yapıdır. Alanın daha güneyinde yer alan bir başka özel amaçlı yapının ise planı kareye yakındır. Kerpiç duvarlı, tabanı defalarca yenilenmiş ve her yenilemede kırmızı, sarı gibi renklere boyanmış olan bu yapı kanal, seki vb. iç öğelere sahiptir.

Aşıklı'da İlkler
Aşıklı topluluğu, tahıl tarımının başlangıcı ve hayvanların yerleşmede tutulmaya başlaması gibi insanlık tarihinde önemli dönüşümlerin yanı sıra Anadolu özelinde birçok gelişmenin de ilklerine imza atmıştır diyebiliriz.

Taban ve duvarları kireç sıvalı özel amaçlı bir yapıda görülebileceği üzere, Aşıklılılar kirecin yakılması ve söndürülmesi işlemi olan ilk piroteknoloji uygulamasını gerçekleştirmişlerdir.

Bir diğer ilk, iki farklı mezarda ölülerin boyun ve kollarında bulunan bakır boncuklardır. Bakırı hem sıcakken hem de soğukken işleyerek söz konusu boncukları üreten Aşıklılılar, ilk madencilik faaliyetini de gerçekleştirmişlerdir denilebilir.

Aşıklılılar, ilk cerrahi müdahale ile birlikte de anılırlar. Yaklaşık 20-25 yaşlarında ölmüş olduğu saptanan bir Aşıklı kadınının kafatasında saptanan delik, bilinen ilk trepanasyon uygulamasıdır. Söz konusu müdahale esnasında kadının yaşamakta olduğu, operasyon sonrasında açılan deliğin çevresindeki hücrelerin kendini yenilemeye başladığı tespit edilmiş ve bu tespit kadının ameliyattan sonra bir hafta kadar daha yaşamış olabileceği şeklinde yorumlanmıştır.

Koruma ve Sergileme Çalışmaları
Aşıklı Höyük'te 1989 yılında Prof. Dr. Ufuk Esin başkanlığında başlayan ve 2000-2003 yılları arasında Prof. Dr. Nur Balkan Atlı tarafından sürdürülen arkeolojik kazıların ardından 2006 yılına dek ara verilen çalışmalara 2006 yılında Prof. Dr. Mihriban Özbaşaran ve Dr. Güneş Duru tarafından yeniden başlanmasıyla devreye giren yeni yaklaşımlar ve yeni araştırma soruları, hem koruma ve sergilemeye yönelik hem de bölge halkıyla etkileşimi öngören uygulamaya dayalı birtakım toplumsal projeleri de içermektedir.

Deneysel Tarihöncesi Aşıklı Köyü

Koruma ve sergileme çalışmaları dahilinde, höyüğün girişine yapılan deneysel kerpiç evler, Aşıklı topluluğunun yaşamış olduğu ve arkeolojik kazı çalışmaları ile ortaya çıkarılan MÖ 9. bin yıl ve MÖ 8. bin yıl yapılarının birebir kopyası olarak, tamamen deneysel yöntemler ile inşa edilmişlerdir.

Deneysel Aşıklı Köyü'nde MÖ 9. bin yıl yerleşmesinden bilinen toprağa yarı gömük, oval planlı, kerpiç evler ve MÖ 8. bin yıl yerleşmesinden bilinen dörtgen planlı kerpiç yapılar tüm yapı içi öğeleri ile birlikte görülebilmekte ve gezilebilmektedir. Aynı zamanda MÖ 9. bin yıl yerleşmesinden bilinen saz örgü bir yapı da yine deneysel yöntemlerle inşa edilmiş ve ziyarete açılmıştır.

Deneysel Tarihöncesi Aşıklı Köyü, höyüğün girişinde ziyaretçileri karşılayarak günümüzden 11 bin yıl önce Aşıklı'daki yaşamı somut bir şekilde tanıtır ve ziyaretçileri höyüğe davet eder.

Koruyucu Çatı Yapısı
Koruma ve sergileme amacıyla inşa edilen koruyucu çatı yapısı altında, özel amaçlı yapılar alanı ziyaret edilebilmektedir. Gerek kerpiç mimarinin korunması gerekse de en uygun çalışma koşullarının oluşturulması amacıyla inşa edilen koruyucu çatı yapısı içerisinde yer alan yürüme yolları ile ziyaretçiler, Aşıklı Höyük'ün özel amaçlı yapılar alanını yaz-kış ziyaret edebilmektedirler.

El Sanatları Atölyesi ve Çocuklar için Arkeoloji Eğitim Atölyesi
Proje kapsamında gerçekleştirilen bir başka toplumsal çalışma, Aşıklı Höyük'ün yer aldığı Kızılkaya Köyü'nden kadınlar ve çocuklar ile gerçekleştirilen el sanatları atölyesi ve arkeoloji eğitim atölyesidir.

Yerel halkla birlikte gerçekleştirilen atölye projeleriyle, üretilen bilginin paylaşımı, yerel halkın Aşıklı Höyük'te gerçekleştirilen çalışmalara aktif katılımının sağlanması ve Aşıklı Höyük vasıtasıyla kültürel miras ve kültürel bellek kavramlarının tanıtılarak farklı kültürlerin ve geçmişin sahiplenmesinin sağlanması hedeflenmektedir.

Kızılkaya Etnografya Merkezi
Aşıklı Höyük Kazı ve Araştırma Projesi ekibi tarafından oluşturulan Kızılkaya Etnografya Merkezi, Kızılkaya Köyü sakinleri ile Aşıklı Höyük ve kazı ekibi arasında karşılıklı bir ilişki ve iletişim ağı kurmak, Kızılkaya Köyü ve bölgedeki geleneksel köy yaşamına dair belleği sergileme yoluyla canlı tutmak amacı ile Gülağaç Kaymakamlığı tarafından hazırlanıp Ahiler Kalkınma Ajansı tarafından finanse edilen "Medeniyet Beşiği Aşıklı Höyük" projesi kapsamında ziyarete açılmıştır. Merkez Kızılkaya Köyü'nde yer almakta olup, yıl boyunca ziyarete açıktır.

Dış bağlantılar
 Aşıklı Höyük Resmî sitesi: http://www.asiklihoyuk.org

Sosyal Medyada Aşıklı Höyük
 Aşıklı Höyük Facebook Sayfası: https://www.facebook.com/asiklihoyuk
 Aşıklı Höyük Twitter Hesabı: https://twitter.com/ah_arkeoloji
 Aşıklı Höyük Flickr Hesabı: https://www.flickr.com/photos/asiklihoyuk

Genel Bibliyografya

Abbes, F. – N. Balkan Atlı – D. Binder- M. C. Cauvin 1999: Etude Téchnologique Préliminaire de I'Industrie Lithique d'Aşıklı Höyük, TÜBA-AR II: 117-137.

Astruc, L. R. Vargiolu – M. Ben Tkaya – N. Balkan-Atlı – M. Özbaşaran – H. Zahouani 2011: Multi-scale tribological analysis of the technique of manufacture of an obsidian bracelet from Aşıklı Höyük (Aceramic Neolithic, Central Anatolia), Journal of Archaeological Science vol. 38, issue 12, December 2011, 3415-3424.

Balkan Atlı, N. 1992: Aşıklı Höyük: un Asentamiento en Anatolia Central, Arquelogia Prehistórica del Próximo Oriente, U.A.B. 1989, 1990, 1991 (eds. M. E. Aubet-M Molist) : 43-49.

Balkan-Atlı, N. 1993: Aşıklı Höyük (Aksaray) Yontma Taş Endüstrisinin Teknolojik ve Tipolojik Açıdan İncelenmesi, VIII. Arkeometri Sonuçları Toplantısı : 213-225.

Balkan-Atlı, N. 1994: The Typological Characteristics of Aşıklı Höyük Chipped Stone Industry, Neolithic Chipped Stone Industries of the Fertile Cresent (eds. H. G. Gebel-S. K. Kozlowski), Proceedings of the First Workshop on PPN Chipped Lithic Industries (1993) : 209-221.

Bıçakçı, E. - M. Özbaşaran 1991: Aşıklı Höyük 1989, 1990: Building Activities, Anatolica XVII: 136-145.

Birçek, E. - M. Özbaşaran, M. 2011: 2010 Yılında Aşıklı Höyük, Eskiçağ Bilimleri Enstitüsü Bülteni -Haberler, Mayıs 2011,Sayı 32: 32-35.

Buitenhuis, H. 1996: Archaeozoology of Holocene in Anatolia: A Review, Archaeometry'94, (eds. Ş. Demirci, A. M. Özer, G. D. Summers): 411-421. Tübitak, Ankara.

Buitenhuis, H. 1997: Aşıklı Höyük: a protodomestication site, Anthropozoologica 25-26: 655-662.

Bulur, E. – Wieser, A. – Özer, A. – Göksu, H. Y. 1996: Electron Spin Resonance and Thermoluminescence Studies of Tooth Enamels and Obsidians from Aşıklı Höyük, Turkey, Archaeometry'94 (eds. Ş. Demirci, A. M. Özer, G. D. Summers): 643-654. Tübitak, Ankara.

Büyükarakaya, A. M. – Y. S. Erdal 2006: Çayönü ve Aşıklı Neolitik Toplumlarında Büyüme Bozuklukları, 21. Arkeometri Sonuçları Toplantısı: 63-78.

Dede, Yüksel 1997: Aşıklı Höyük Kerpiç Yapılarının Korunması Üzerine Çalışmalar. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Duru, G. 2002: Some architectural indications for the origins of Central Anatolia, The Neolithic of Central Anatolia (eds. F. Gérard - L. Thissen): 171-180.

Duru, G. 2005: Yakındoğu Neolitiğinde Orta Anadolu Bölgesi Neolitik Dönem Mimarlığının Yeri. İstanbul Teknik Üniversitesi, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Duru, G. 2010 : Aşıklı, Haberler- Türk Eskiçağ Bilimleri Enstitüsü.

Duru, G. 2013: Tarihöncesinde İnsan-Mekan, Topluluk-Yerleşme İlişkisi: MÖ 9. Bin Sonu-7. Bin başı, Aşıklı ve Akarçay Tepe, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Doktora Tezi, İstanbul.

Duru, G. – M. Özbaşaran 2005: A non-domestic site in Central Anatolia, Anatolia Antiqua XIII: 15-28.

Ertuğ, F. 1997: An Ethnoarchaeological Study of Subsistence and Plant-Gathering in Central Anatolia. Washington University, Unpublished PhD thesis.

Esin, U. 1991: Aşıklı Höyük (Kızılkaya – Aksaray) Kurtarma Kazısı 1989, Türk Arkeoloji Dergisi XXIX: 1-34.

Esin, U. 1992: 1990 Aşıklı Höyük Kazısı (Kızılkaya Köyü-Aksaray İli), XIII. Kazı Sonuçları Toplantısı I: 131-153.

Esin, U. 1993: Zum Ursprung der Kastenbauweise in Anatolien, Istanbuler Mittelungen 43: 123-128.

Esin, U. 1993: Copper Beads of Aşıklı, Aspects of Art and Iconography: Anatolia and Its Neighbors. Studies in Honor of Nimet Özgüç : 179-183.

Esin, U. 1993: 1991 Aşıklı Höyük Kazısı (Aksaray İli, Kızılkaya Köyü) Kurtarma Kazısı, XIV. Kazı Sonuçları Toplantısı I: 131-146.

Esin, U. 1994: Akeramik Neolitik Evrede Aşıklı Höyük, XI. Türk Tarih Kurumu Kongresi:  29-38.

Esin, U. 1994: 1992 Aşıklı Höyük (Kızılkaya-Aksaray) Kurtarma Kazısı, XV. Kazı Sonuçları Toplantısı I: 77-95.

Esin, U. 1995: Early Copper  Metallurgy at the Pre-Pottery Site of Aşıklı, Readings in Prehistory, Studies Presented to Halet Çambel: 61-77. Graphis Yayınları, Istanbul.

Esin, U. 1995: Aşıklı Höyük ve Radyo-Aktif Karbon Ölçümleri, İ. Metin Akyurt – Bahattin Devam Anı Kitabı, Eski Yakın Doğu Kültürleri Üzerine İncelemeler (eds. A. Erkanal, H. Erkanal, H. Hüryılmaz, A. T. Ökse): 135-146.

Esin, U. 1996: On Bin Yıl Öncesinde Aşıklı: İç Anadolu'da Bir Yerleşim Modeli, Tarihten Günümüze Anadolu'da Konut ve Yerleşme. Habitat II : 31-42.

Esin, U. 1998: Aşıklı Kültürü, Cappadocia/Kapadokya (ed. M. Sözen): 83-95. Ayhan Şahenk Vakfı, İstanbul.

Esin, U. 1998: The Aceramic Site of Aşıklı and its Ecological Conditions Based on its Floral and Faunal Remains, TÜBA-AR 1: 95-103.

Esin, U. 1998: Hunted animals at Aşıklı and the environment, Man and the Animal World. Studies in Archaeozoology, Archaeology, Antropology and Paleolinguistics in memoriam Sándor Bökönyi (eds. P. Anreiter, L. Bartosiewicz, E. Jerem, W. Meid) : 215-226.

Esin, U. 1999: Die Akeramischen Siedlungen von Aşıklı Höyük in Zentralanatolien, Çağlar Boyunca Anadolu'da Yerleşim ve Konut Uluslararası Sempozyumu 5-7 Haziran 1996: 175-187. Ege Yayınları, İstanbul.

Esin, U. 1999: Some Archaeological Evidence from the Aşıklı Excavations for Climatic Fluctuations in Central Anatolia During the early Holocene 10./9.Mill. BP,Anadolu Araştırmaları XV: 1-26.

Esin, U. 1999: Copper Objects from the Pre-Pottery Neolithic site of Aşıklı (Kızılkaya Village, Province of Aksaray, Turkey), The Beginnings of Metallurgy ( eds. A. Hauptmann, E. Pernicka, T. Rehen, Ü. Yalçın ): 22-30. Bochum.

Esin, U. 2000: 1998 Aşıklı Höyük (Aksaray İli) Kurtarma Kazısı Raporu, 21. Kazı Sonuçları Toplantısı 1: 71-80.

Esin, U. 2000: Aşıklı Höyük Kurtarma  Kazıları, Türkiye Arkeolojisi ve İstanbul Üniversitesi (1932 – 1999 ) ( ed. O. Belli): 80-86. İstanbul.

Esin, U. 2007: Aşıklı Höyük, Die aeltesten Monumente der Menschheit/İnsanlığın En Eski Anıtları: 114, 458. Badisches Landesmuseum Karlsruhe.

Esin, U. -  S. Harmankaya  1992: Aşıklı Höyük: Akeramik Neolitik Evre'de Yeni Bir Kültür Modeli, Arkeoloji ve Sanat Dergisi 54/55: 2-12.

Esin, U. - S. Harmankaya  1999: Aşıklı, Neolithic in Turkey, The Cradle of Civilisation (eds. M. Özdoğan-N. Başgelen): 115-132. Arkeoloji ve Sanat, Istanbul.

Esin, U. -  S. Harmankaya  1999: Aşıklı Höyük Kazısı 1997, XX. Kazı Sonuçları Toplantısı I: 101-114.

Esin, U. -  S. Harmankaya 2007: Aşıklı Höyük, Türkiye'de Neolitik Dönem (eds. M. Özdoğan-N. Başgelen): 255-272. Arkeoloji ve Sanat, Istanbul.

Esin, U. - E. Bıçakçı- M. Özbaşaran - N. Balkan Atlı - D.Berker - İ. Yağmur - A.K. Atlı 1991: Salvage Excavations at the Pre-Pottery Site of Aşıklı Höyük of Central Anatolia, Anatolica XVII: 123-174.

Gérard, F. – L. Thissen 2002: The Neolithic of Central Anatolia. Ege Yayınları, Istanbul.

Gülçur, S. 1994: Aşıklı Höyük Çitlenbikleri, IX. Arkeometri Sonuçları Toplantısı: 101-109.

Güldoğan, Emre 2002: Aşıklı Höyük Sürtme Taş Endüstrisi ve Sorunları. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Kaya, Munise 2002: Aşıklı Höyük 4GH Derin Sondaj Açması Kemik Buluntuları. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Kayacan, N. - . M. Özbaşaran 2007: The Choice of Obsidian and its Use at Musular - Central Anatolia, Les communautés du Néolithique pré-céramique d'Eurasia: de l'analyse de la diversité des systémes techniques a la caractérisation des comportements sociaux, (Eds. L. Astruc- D. Binder- F. Briois), Editions APDCA, Antibes, 229-233.

Kayacan, N. - M. Özbaşaran 2011: Preliminary Results of the Technological Analyses of the Musular Obsidian- Central Anatolia, The State of the Stone: Terminologies, Continuities and Contexts in Near Eastern Lithics. E. Healey, S. Campbell and O. Maeda (eds), Studies in Early Near Eastern Production, Subsistence, and Environment 13 (2011): 417-419. Berlin: ex oriente.

Kurt, N. – M. Özbaşaran 2013: Aşıklı Höyük Sonuçları-2012, Haberler TEBE, sayı 35, s. 24-25.

Özbaşaran, M. 1998: The Heart of a House: The Hearth-Aşıklı Höyük, a Pre-pottery Neolithic Site in Central Anatolia, Light on Top of the Black Hill. Studies Presented to Halet Çambel (eds. G. Arsebük-M. J. Mellink-W. Schirmer): 555-566. İstanbul.

Özbaşaran, M. 1999: Musular: A General Assessment on a New Neolithic Site in Central Anatolia, Neolithic in Turkey (Eds. M. Özdoğan-N. Başgelen), Arkeoloji ve Sanat Yayınları, 147-155.

Özbaşaran, M. 2000 : The Neolithic Site of Musular- Central Anatolia, Anatolica XXVI, 129-151.

Özbaşaran, M. 2003: Musular -Aşıklı İlişkisinde Kireç Tabanlı Yapılar, Ufuk Esin'e Armağan, Köyden Kente, Yakındoğu'da İlk Yerleşimler,  (eds. M. Özdoğan- H. Hauptmann - N. Başgelen): 2. Cilt: 361-372.

Özbaşaran, M. 2007: Kapadokya Yerel Mimarisinde Anakaya İşçiliği. Tarihöncesi ve Günümüz Örnekleri, Refik Duru'ya Armağan- Studies in Honour of Refik Duru, (Der. G. Umurtak- Ş. Dönmez- A. Yurtsever), Ege Yayınları, İstanbul, 51-58.

Özbaşaran, M. 2007: Musular, in vor 12.000 Jahren in Anatolien, Die aeltesten Monumente der Menschheit, Badischen Landesmuseum Karlsruhe, Karlsruhe, 117.

Özbaşaran, M. – M. Cutting 2007: Das Neolithikum in Zentralanatolien, in vor 12.000 Jahren in Anatolien, Die aeltesten Monumente der Menschheit, Badischen Landesmuseum Karlsruhe, Karlsruhe, 112-125.

Özbaşaran, M. 2011: Aşıklı 2010, Anatolia Antiqua XIX (2011): 27-37.

Özbaşaran, M. 2011: The Neolithic on the Plateau, S. Steadmann- G. McMahon (eds). The Oxford Handbook of Ancient Anatolia 10.000-323B.C:E.: 99-124. Oxford University Press.

Özbaşaran, M. 2012: Aşıklı Höyük, http://www.bilimania.com/haber/702/asikli-hoyuk

Özbaşaran, M. 2012: Aşıklı, M. Özdoğan, N. Başgelen and P. Kuniholm (eds.) The Neolithic in Turkey, New Excavations & New Research. Central Turkey: 135-158. Archaeology & Art Publications, Istanbul.

Özbaşaran, M. 2013: Orta Anadolu'nun Neolitikleşme Sürecinde Aşıklı, Colloquium Anatolicum XII: 1-14.

Özbaşaran, M. - G. Duru 2011: Asikli Höyük, un village d'Anatolie centrale, il y a 10 000 ans, Archéologia no 489: 54-65.

Özbaşaran, M. - G. Duru- N. Kayacan - M. Endoğru 2002: Musular 2000 Yılı Kazısı, 23. Kazı Sonuçları Toplantısı 2. cilt, 115- 122.

Özbaşaran, M. - G. Duru- H. Buitenhuis - N. Kayacan - R. Christidou 2003: Musular 2001 Yılı Kazısı, 24. Kazı Sonuçları Toplantısı 1. cilt, 259- 268.

Özbaşaran, M. –  G. Duru – B. Erdoğu – N. Kayacan – Y. Kiper 2006: Musular Kazı ve Araştırma Projesi, 2003-2004, 27. Kazı Sonuçları Toplantısı 1. cilt, 241- 248.

Özbaşaran, M. – G. Duru – N. Kayacan – B. Erdoğu – H. Buitenhuis 2007: Musular 1996-2004: Genel Değerlendirme, Türkiye'de Neolitik Dönem, (Der. M. Özdoğan- N. Başgelen), Arkeoloji ve Sanat Yayınları, 273-283.

Özbaşaran, M. – G. Duru – D. Teksöz- S. Omacan 2010: Yaşayan Geçmiş: Aşıklı Höyük, TÜBA Kültür Envanteri Dergisi 8: 215-228.

Özbaşaran, M. – G. Duru – N. Kayacan – B. Erdoğu – H. Buitenhuis 2012: Musular –The 8th Mill cal. BC Sattelite Site of Aşıklı, M. Özdoğan, N. Başgelen and P. Kuniholm (eds.) The Neolithic in Turkey, New Excavations & New Research. Central Turkey: 159-180. Archaeology & Art Publications, Istanbul.

Özbek, M. 1992: Aşıklı Höyük Neolitik İnsanları, VII. Arkeometri Sonuçları Toplantısı: 145-160.

Özbek, M. 1993: Aşıklı Höyük Neolitik Çağ İnsanları, VIII. Arkeometri Sonuçları Toplantısı: 201-212..

Özbek, M. 1993: Antropologia de les Poblacions Neolítiques de Çatal Höyük, d'Aşıklı ı de Çayönü (Turqia), Cota Zero 9: 31 – 35. Barcelona.

Özbek, M. 1994: Aşıklı Höyük İnsanları (1990 ve 1992 Buluntuları), IX. Arkeometri Sonuçları Toplantısı : 23-31.

Özbek, M. 1996: Aşıklı Neolitik Çağ İnsanlarında Ağız Sağlığı ve Beslenme, 1995 Yılı Anadolu Medeniyetleri Müzesi Konferansları : 82-93.

Özbek, M. 1998: Human Skeletal Remains From Aşıklı, a Neolithic Village Near Aksaray, Turkey, Light on Top the Black Hill. Studies Presented to Halet Çambel(eds. G. Arsebük, M. J. Mellink, W. Schirmer) : 567-579.Istanbul.

Özbek, M. 1999: Aşıklı (Aksaray) Neolitik Çağ Erkeğinde Demir Eksikliğinden Kaynaklanan Rahatsızlık, Belleten LXX/234: 391-402.

Stiner, M. C. et al. 2014: A Forager-Herder Trade-off, from Broad-Spectrum Hunting to Sheep Management at Aşıklı Höyük, Turkey, PNAS 111 (23).

Thissen, L. 2002: Appendix I. CANeW 14C databases and 14C charts, Anatolia, 10,000-5000 cal BC, The Neolithic of Central Anatolia (eds. F. Gérard- L. Thissen): 299-337. Ege Yayınları, Istanbul.

Todd, I. 1966: Aşıklı Hüyük - A Protoneolithic Site in Central Anatolia, Anatolian Studies XVI: 139-163.

Uzdurum, M. – M. Özbaşaran 2012: Aşıklı Höyük'te Günlük Faaliyetler ve Bulgular – 2011, Haberler TEBE, sayı 33, s. 19-21.

Uzdurum, M. 2013: Aşıklı Höyük Yerleşmesinde Ateş Yerleri ve Kullanımı, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, İstanbul.

Yalçın, Ü., Pernicka, E. 1999: Frühneolithische Metallurgie von Aşıklı Höyük, The Beginnings of Metallurgy. Der Anschnitt 9 (eds. A. Hauptmann, E. Pernicka, T. Rehen, Ü. Yalçın ): 45-54. Bochum.

Yıldırım, Semra 1999: Çanak Çömleksiz Neolitik Dönemde Ok ve Mızrak Uçlarının Gelişimi, Aşıklı Höyük Örneği. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

Yıldırım Balcı, Semra 2007: Orta Anadolu Obsidyen Teknolojisi: Aşıklı Höyük Modeli, Tekno-Kültürel Kökeni ve Evrimi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Yayımlanmamış Doktora Tezi.

Yılmaz, Yasemin 2002: Aşıklı Höyük İskeletlerinin Morfolojik Olarak Karşılaştırmalı İncelenmesi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi.

van Zeist, W.- G. Jan de Roller 1995: Plant Remains from Aşıklı Höyük, A Pre-Pottery Neolithic Site in Central Anatolia, Vegetation History and Archaebotany 4 : 179-185.

van Zeist, W.- G. Jan de Roller 2003: Some Notes on the Plant Husbandary of Aşıklı Höyük, Reports on Archaeobotabical Studies in the Old World (ed. W. Van Zeist): 115-142. Gröningen.

Kaynakça

Aksaray ilindeki arkeolojik sitler
Aksaray ilindeki yapılar
Türkiye'deki höyükler
Kızılkaya, Gülağaç
Antik Anadolu
MÖ 9. binyılda mimarlık

Aşıklı Höyük


لورنس هاموند  (11 يناير 1895 في إلينوي - 3 يوليو 1973) كان رجل أعمال أمريكي هو مخترع أورغن هاموند والنوفاكورد الذي هو أول سنثسيزر بوليفوني.

كان أول جهاز أورغ له هو هاموند نموذج أ والذي تم عرضه للجمهور في 24 أبريل 1935 مع السيمفونية الأولى لبرامز.

حياته
بين عامي 1898 و1909 عاشت عائلته في أوروبا وتحديدا في كل من جنييف، دريسدن، وباريس. عند عودته إلى أمريكا أصبح هاموند يتكلم إلى جانب الإنجليزية، الألمانية والفرنسية بطلاقة. درس في جامعة كورنيل وأنهى دراسته عام 1916.

بعد تخرجه سافر إلى ديترويت واشتغل في الشركة الرمادية للمحركات، شركة للمحركات البحرية. حصل هاموند في حياته على 110 براءة اختراع.

مراجع

أشخاص من إيفانستون
مخترعون أمريكيون في القرن 20
مخترعو آلات موسيقية
مهندسون أمريكيون
مواليد 1895
مواليد في إيفانستون
وفيات 1973
وفيات في كورنوال (كونيتيكت)

خريجو كلية الهندسة في جامعة كورنويل

لورنس هاموند


Friedrich Wilhelm Ludwig Fürchtegott von Bonin (* 14. November 1824 in Köln; † 11. Oktober 1885 in Dresden) war preußischer Generalleutnant.

Leben

Herkunft
Wilhelm war ein Sohn des späteren preußischen Generals der Infanterie und Kriegsministers Eduard von Bonin (1793–1865) und dessen Ehefrau Sophie Mathilde, geborene Dequer de Jouy (1800–1869).

Militärkarriere
Nach seinem Abitur am Gymnasium in Berlin trat Bonin am 27. Juli 1841 als Füsilier in das 1. Garde-Regiment zu Fuß der Preußischen Armee ein, wurde im Januar 1842 zum Portepeefähnrich ernannt und am 21. Juli 1842 zum Sekondeleutnant befördert. Als solcher wurde er von April 1845 bis Ende Juli 1848 zur Schulabteilung des Infanterie-Lehrbataillons kommandiert. Ab 22. März 1849 diente er als Adjutant seines Vaters, der zu diesem Zeitpunkt den Oberbefehl in Schleswig und Holstein innehatte. In der Folge nahm er während des Krieges gegen Dänemark an der Belagerung von Fredericia sowie den Kämpfen bei Kolding, Atzboell, Gravenstein und Gudsoe teil.

Unter Beförderung zum Premierleutnant wurde Bonin am 13. Juli 1852 in das 6. Jäger-Bataillon nach Breslau, im Jahr darauf in das 5. Jäger-Bataillon nach Düsseldorf versetzt. Dort wurde er am 13. Juni 1857 zum Hauptmann befördert und am 7. Dezember 1858 zum Kompaniechef ernannt. Am 23. Februar 1861 folgte seine Versetzung zum 4. Magdeburgischen Infanterie-Regiment Nr. 67 in Quedlinburg und seine Kommandierung als Adjutant beim Generalkommando des VII. Armee-Korps. Unter Belassung in dieser Stellung versetzte man Bonin am 18. Dezember 1862 in das Füsilier-Regiment Nr. 40 nach Trier und beförderte ihn am 17. März 1863 zum Major. Für die Dauer des mobilen Verhältnisses kommandierte man Bonin ab 15. Dezember 1863 zum mobilen Generalkommando in Schleswig-Holstein. Hier kämpfte er erneut gegen Dänemark und war am Sturm auf die Düppeler Schanzen und den Gefechte bei Missunde, Wielhoi und Rackebüll beteiligt. Nach dem Waffenstillstand wurde Bonin am 9. Juni 1864 zum Kommandeur des Füsilier-Bataillons im 2. Schlesischen Grenadier-Regiments Nr. 11 in Flensburg ernannt.

Bonin kommandierte seine Füsiliere während des Deutschen Krieges zunächst in der Schlacht bei Langensalza gegen die Hannoveraner und dann gegen Österreich während des Mainfeldzuges. Am 31. Dezember 1866 zum Oberstleutnant befördert, wurde Bonin am 14. Juli 1870 zum Kommandeur des 1. Thüringischen Infanterie-Regiments Nr. 31 in Erfurt ernannt und in dieser Stellung kurz darauf am 26. Juli zum Oberst befördert. Mit dem Regiment kämpfte Bonin während des Deutsch-Französischen Krieges bei Beaumont, wurde für Sedan mit dem Eisernen Kreuz II. Klasse ausgezeichnet und machte die Belagerung von Paris sowie die Gefechte bei Pierrefitte und Epinay mit. Noch vor Kriegsende zeichnete man ihn am 8. April 1871 mit dem Eisernen Kreuz I. Klasse aus.

Am 14. Februar 1874 wurde Bonin à la suite des Regiments gestellt und zum Kommandeur der 55. Infanterie-Brigade in Karlsruhe ernannt, wo er am 2. Mai 1874 seine Beförderung zum Generalmajor erhielt. Unter Verleihung des Roter Adlerordens II. Klasse mit Eichenlaub und Schwertern am Ringe wurde Bonin am 10. Februar 1877 mit Pension zur Disposition gestellt. Er erhielt am 3. Juli 1880 den Charakter als Generalleutnant.

Seinen Lebensabend verbrachte Bonin in Dresden, wo er am 11. Oktober 1885 unverheiratet verstarb.

Literatur
 Hans von Ahlefeld, Max Gottschalck: Geschichte des 1. Thüringischen Infanterie-Regiments Nr. 31. nebst einem Verzeichnis saemmtlicher Offiziere, Aerzte und Zahlmeister, welche in demselben gedient haben. Mittler & Sohn, Berlin 1894.
 Wolfram von Ebertz: Hundertjährige Geschichte des Grenadier-Regiment König Friedrich III. (2. Schlesisches) Nr. 11. 1808–1908. Verlag Uhland, Stuttgart 1908.
 Gothaisches Genealogisches Taschenbuch der Adeligen Häuser. 1902. Dritter Jahrgang, Justus Perthes, Gotha 1901, S. 132.
 Kurt von Priesdorff: Soldatisches Führertum. Band 9, Hanseatische Verlagsanstalt Hamburg, o. O. [Hamburg], o. J. [1941], , S. 196, Nr. 2827.

Generalleutnant (Königreich Preußen)
Person in der Schleswig-Holsteinischen Erhebung (Preußen)
Person im Deutsch-Dänischen Krieg (Preußen)
Person im Deutschen Krieg
Person im Deutsch-Französischen Krieg
Rechtsritter (Johanniterorden)
Träger des Roten Adlerordens 2. Klasse
Träger des Eisernen Kreuzes I. Klasse
Infanterist (Preußen)
Wilhelm
Deutscher
Geboren 1824
Gestorben 1885
Mann

Wilhelm von Bonin (Offizier)


Dumitru Șomlea (n. 1876, Frata, comitatul Cluj, Regatul Ungariei – d. 1939) a fost un delegat în Marea Adunare Națională de la Alba Iulia, organismul legislativ reprezentativ al "tuturor românilor din Transilvania, Banat și Țara Ungurească", cel care a adoptat hotărârea privind Unirea Transilvaniei cu România, la 1 decembrie 1918.

Biografie
Dumitru Șomlea, născut în anul 1876, provine din comuna Frata, în timpul vieții sale ocupând funcțiile de economist și notar al Consiliului Național Român  din Frata, unde se stinge din viață în anul 1939.

Activitatea politică
Dumitru Șomlea se distinge în funcția de delegat ales de către Cercul electoral Cojocna pentru a fi reprezentantul comunei Frata la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din data de 1 decembrie 1918.

Note

Bibliografie
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M.Jude, Clujenii și Marea Unire, Cluj-Napoca, 1998

Lectură suplimentară
 Daniela Comșa, Eugenia Glodariu, Maria M. Jude, Clujenii și Marea Unire, Muzeul Național Transilvania, Cluj-Napoca, 1998
 Florea Marin, Medicii și Marea Unire, Editura Tipomur, Târgu Mureș, 1993
 Silviu Borș, Alexiu Tatu, Bogdan Andriescu, (coord.), Participanți din localități sibiene la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia din 1 decembrie 1918, Editura Armanis, Sibiu, 2015

Legături externe
  Membrii de drept ai Marii Adunării Naționale de la Alba-Iulia din 1 decembrie 1918, lista publicată în "Gazeta Oficială", Sibiu, nr. 1, 1/14 decembrie 1918
  1 decembrie 1918, Marea Unire de la Alba Iulia. Mărturii, documente și semnificații

Vezi și
 Lista delegaților la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia

Nașteri în 1876
Decese în 1939
Delegați la Marea Adunare Națională de la Alba Iulia
Economiști români
Transilvăneni
Români din Austro-Ungaria

Dumitru Șomlea (delegat)


إصلاحية سنج سنج هي إصلاحية في أوسينينغ، نيو يورك، الولايات المتحدة الأمريكية. يقع تقريباً على بعد 30 ميل (48 كيلومتر) شمال نيو يورك.

أعلام
 روث سنايدر
 فرانسيس كراولي
 يوليوس روزنبرغ
 تشارلز بيكر
 ألبرت فيش

المصدر
Sing Sing

مراجع

سنج سنج
تأسيسات سنة 1828 في ولاية نيويورك
سجون
سجون في ولاية نيويورك
عقوبة الإعدام في ولاية نيويورك
مبان ومنشآت في مقاطعة ويستتشستر (نيويورك)
ولاية نيويورك

سنج سنج


«لا لا»  أغنية منمن ألبوم أتو بيوجرافي من كتابة وغناء المغنية العالمية آشلي سمبسون، بعد أسبوعين من توفره للتنزيل الرقمي في منتصف أغسطس 2004 ، ارتفع إلى المرتبة 37 على Billboard's Hot Digital Tracks في الولايات المتحدة . بدأ تشغيله باعتباره الألبوم الثالث والأخير للألبوم على الراديو والتلفزيون في نوفمبر 2004 ؛ في المملكة المتحدة (حيث كانت الأغنية الثانية)، تم إصدار أسطوانة في يناير 2005. كان مقطع الفيديو الخاص بالأغنية في حالة دوران شديد على قناة إم تي في بحلول ديسمبر 2004.

المراجع

<noinclude>

أغان عن النشاط الجنسي
أغان كتبتها آشلي سمبسون
أغان منفردة في 2005
أغاني 2004
أغاني 2005
أغاني آشلي سمبسون الفردية
مقاطع فيديو موسيقية أخرجها جوزيف خان

لا لا (أغنية)


Hvornår kommer strygerne er en dansk kortfilm fra 1998 med instruktion og manuskript af Jacob Banke Olesen.

Handling
Hun har langt hår, men skulle det hellere være kort? Hun har en kæreste, men er han den rigtige? Det er ikke til at vide, når man er ung, selvcentreret og tilværelsen måske lige er ved at blive lidt for velordnet. Hun må dog vide, hvad hun vil, mener den ulykkelige kæreste, der næsten ikke kan overskue at skulle vinde hende hver eneste dag. Godt, så vil hun i hvert fald have tid til at finde ud af det. Hun beder kæresten flytte over til en kammerat, og så løber historien af tilfældighedernes og skæbnens uransaglige veje og vildveje, indtil handlingens tråde igen samles og historien stopper umiddelbart før, de igen knyttes: I det øjeblik hvor strygerne plejer at sætte ind, når der er tale om en rigtig 'filmhistorie'.

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1998

Kortfilm fra Danmark

Hvornår kommer strygerne


الجوع هو الإحساس بالحاجة إلى الطعام وهو ينشأ في منطقة الوطاء ( تحت المهاد أو الهيبوثلامس ) وينشأ عن طريق مستقبلات في الكبد. ويبدأ إحساس الجوع بعد آخر وجبة بعشرة ساعات ويعتبر شعورا غير مريح وينتهي إحساس الجوع بتناول الطعام.

آلية الحدوث
عندما يأكل الكائن الحي فإن الخلايا الدهنية تزيد إنتاج هرمون اللبيتين مما يؤدى إلى ارتفاع مستواه في الدم مما يقل إحساس الكائن الحى بالاحتياج للطعام وبعد ساعات من التوقف عن الطعام فإن نسبة الهرمون تقل بطريقة كبيرة مما يؤدى إلى ارتفاع نسبة هرمون الجيرلين والذي بدوره يعيد الإحساس بالحاجة إلى الطعام

آلام الجوع
تحدث تقلصات في المعدة بعد آخر وجبة بمدة تتراوح بين 12-24 ساعة ويستمر التقلص الواحد مدة تصل إلى 30 ثانية وتتلوه آلام الجوع لمدة 30-45 دقيقة ليختفى بعدها الجوع لمدة 30-150 دقيقة

ويؤدى الإحساس بالمشاعر الأخرى مثل الغضب والفرح إلى تثبيط الإحساس بالجوع ويزداد الإحساس بالجوع كلما نقصت نسبة السكر في الدم

وتصل آلام الجوع إلى أقصاها بعد 3 -4 أيام ثم تضعف بعد ذلك ولكنها لا تختفى وتقلصات المعدة تكون أقوى في السن الصغير من الشيخوخة

السلوك الناتج
يؤدى الإحساس بالجوع إلى زيادة الحركة والنشاط في الحيوانات وحتى الإنسان ويظهر ذلك خلال النوم ويظهر جربوع الصحراء (الهامستر)نشاطا زائدا في عجلته عند إحساسه بالجوع أو احتياجه للماء أو فيتامين ب وهذا يزيد من قدرة الحيوان على إيجاد الطعام.

إحصائيات

يموت بسبب الجوع في العالم فرد كل ثانية - 4000 كل ساعة - 100.000 كل يوم - 36 مليون كل عام (إحصاء 2001- 2004)

مراجع

انظر أيضا
 فقر الأطفال
 نهام عصبي
 تقييد السعرات الحرارية
 سوء التغذية
 ثالوث الأنثى الرياضية
 اضطراب التشوه الجسمي
 اضطراب الأكل

أطعمة ومشروبات
الجهاز الحوفي
دافع
سلوكيات الأكل
علم النفس العصبي

جوع


Avrupa Ödülü, 1955 yılından beri Avrupa Konseyi Parlamenter Meclisi tarafından dağıtılan ödüldür. Her yıl Avrupa'nın birliği idealini yaymak için olağanüstü çaba sarf eden bir veya daha fazla belediyeye verilmektedir. 2022 yılı itibarıyla 82 şehir Avrupa Ödülü'nü almıştır.

Aşama olarak Avrupa Ödülü şu şekilde verilmektedir:
 Avrupa Diploması (The European Diploma) Avrupa ödülünün ilk aşamasıdır.
 Şeref Bayrağı (The Flag of Honour)
 Şeref Plaketi (The Plaque of Honour)
 Avrupa Ödülü (The Europe Prize)

Ödül alan şehirler

Almanya
 1955 Offenbach
 1961 Schwarzenbek
 1965 Tübingen
 1969 Karlsruhe
 1973 Würzburg
 1975 Darmstadt
 1980 Passau
 1981 Braunfels
 1987 Berlin-Noyköln
 1993 Bocholt
 1993 Mülheim an der Ruhr
 1997 Regensburg
 1998 Speyer
 2007 Nürnberg
 2011 Hünfeld
 2013 Altötting
 2015 Dresden

Avusturya
 1958 Viyana
 1964 Innsbruck
 1979 Graz
 1986 Klagenfurt
 1994 Linz
 2001 St. Pölten

Belçika
 1960 Brugge
 1972 Zelzate
 1978 Tubize
 1982 Braine-L'Alleud
 2004 Oudenaarde

Danimarka
 1960 Aarhus
 1988 Aalborg

Fransa
 1956 Puteaux
 1957 Bordeaux
 1963 Aubenas
 1967 Strazburg
 1969 Nancy
 1974 Macon
 1977 Avignon
 1990 Plouguerneau
 2000 Marvejols
 2011 Landerneau
 2020 Amilly

Hollanda
 1958 Lahey
 1986 Arnhem
 1992 Delfzijl

İngiltere
 1955 Coventry
 1976 Devon County Council
 1983 Royal Leamington Spa
 1996 Wansbeck District Council
 1999 Cockermouth

İspanya
 1985 Santiago de Compostela
 2016 Girona
 2019 San Sebastián

İsveç
 2015 Vara

İsviçre
 1970 Sierre
 1983 Lozan

İtalya
 1957 Torino
 1962 Palermo
 1968 Faenza
 1971 Udine
 1974 Cesenatico
 1989 Lucca
 1995 Bolonya
 2012 Corciano

Litvanya
 2003 Klaipėda

Macaristan
 2006 Szeged
 2013 Tata

Norveç
 1965 Kristiansand

Polonya
 1998 Çestohova
 2002 Gdynia
 2008 Katowice
 2014 Słupsk
 2017 Lublin

Romanya
 2012 Sighișoara

Rusya
 2005 Kaliningrad

Türkiye
 1959 İstanbul
 1991 Bursa
 2009 Ankara
 2022 İzmir

Ukrayna
 2010 Harkiv
 2018 İvano-Frankivsk
 2021 Hmelnitski

Yunanistan
 1960 Rodos

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Avrupa Ödül Çalışma Grubu (İngilizce)
 Avrupa Ödülleri

1955'te oluşturulan ödüller

Avrupa Ödülü


Munastır Vilayeti (Arapça: ولاية المنستير) Tunus'un kuzeydoğusunda yer alan bir vilayet.

1.019 km² yüzölçümündeki vilayetin nüfusu 456.700'dür. Vilayetin merkezi Munastır şehridir.

Münestir (il)


Rudstad Station (Rudstad stasjon) er en jernbanestation på Rørosbanen, der ligger ved Rudstad i Østerdalen i Elverum kommune i Norge.

Stationen blev oprindeligt oprettet som læsseplads omkring 1871. 1. februar 1916 blev der etableret en holdeplads ved navn Rustad med bemanding for ekspedition af passagerer og gods men uden togkrydsninger. Navnet blev ændret til Rudstad 1. september 1922. Den blev opgraderet til station 22. maj 1966 med ekspedition af passagerer og gods samt varetagelse af togkrydsninger efter behov. 1. januar 1982 blev den nedgraderet til ubemandet trinbræt, og 6. juni 1992 blev den fjernstyret.

Stationen kom i søgelyset efter Åsta-ulykken 4. januar 2000, da et nordgående persontog angiveligt forlod stationen til trods for at rødt udkørselssignal. Toget stødte efterfølgende sammen med et sydgående persontog ved Åsta Station, hvorved 19 personer blev dræbt. Indtil sikkerhedssystemet på banen var gennemgået i 2002, blev Rudstad atter bemandet. Betjeningen med persontog blev indstillet 9. januar 2000 men genoptaget ved køreplansskiftet i januar 2006.

Den første stationsbygning blev opført i 1916 og revet ned i 1968. Den anden blev opført i 1967 efter tegninger af NSB Arkitektkontor og revet ned i 1997.

Litteratur

Eksterne henvisninger

Noter

Stationer på Rørosbanen
Etableret i 1871
Jernbanestationer i Hedmark

Rudstad Station


Mario Martone (* 20. November 1959 in Neapel) ist ein italienischer Film- und Theaterregisseur sowie Drehbuchautor.

Leben
Martone gründete bereits mit 18 Jahren die Theatergruppe "Nobili di Rosa", aus der 1979 "Falso Movimento" wurde, mit der er zahlreiche Stücke aufführte. Ab 1980 experimentierte er mit Videos, vier Jahre später legte er sein Kurzfilmdebüt Nella città barocca vor. Sein Langfilmerstling Morte di un matematico napoletano über Renato Caccioppoli war ein Erfolg, den er als einer der bemerkenswertesten Regisseure seiner Generation bestätigen sollte. Sein nächster Film – L'amore molesto – lief 1995 beim Filmfestspielen in Cannes und wurde mit einem David di Donatello ausgezeichnet. 1998 war Teatro di guerra ebenfalls in Cannes zu sehen.

Immer wieder beschäftigte sich Martone zwischen seinen Spielfilmen mit Dokumentarprojekten und Theateraufführungen und er veröffentlichte Bücher. Von 1999 bis 2001 leitete er das Teatro Argentina in Rom.

2004 verfilmte er den Roman L'odore di sangue von Goffredo Parise und sechs Jahre später den unter anderem mit zwei Davide und einem Silbernen Band ausgezeichneten Film Die Fahne der Freiheit. Insgesamt erhielten Martones Filme bislang 18 Auszeichnungen.

2014 wurde unter seiner Regie beim Rossini Opera Festival Aureliano in Palmira aufgeführt, 2015 erhielt das Festival für die Wiederentdeckung des Oper den International Opera Award.

Im Jahr 2022 wurde er für sein Drama Nostalgia zum zweiten Mal in den Wettbewerb des Filmfestivals von Cannes eingeladen.

Filmografie (Auswahl)
 1992: Morte di un matematico napoletano
 1995: L'amore molesto
 1998: Teatro di guerra
 2004: L'odore del sangue
 2010: Die Fahne der Freiheit (Noi credevamo)
 2011: Operette morali (Dokumentarfilm)
 2011: La meditazione di Hayez (Kurzfilm)
 2014: Il giovane favoloso
 2015: Pastorale cilentana
 2018: Capri-Revolution
 2019: Il sindaco del Rione Sanità
 2021: Qui rido io
 2022: Nostalgia

Weblinks

 Martone bei mymovies (italienisch)

Einzelnachweise

Theaterregisseur
Filmregisseur
Drehbuchautor
Italiener
Geboren 1959
Mann

Mario Martone


Stellarium, GNU Genel Kamu Lisansı ile dağıtılan, özgür bir astronomi benzetimi yazılımıdır. Çıplak gözle, dürbünle veya küçük bir teleskopla gözlemlenemeyecek gökcisimlerini inceleme imkânı sunar. Girilen koordinatlara göre gökyüzündeki yıldızları, gezegenleri ve galaksileri oluşturur. 2001 yılından bu yana, Fransız programcı Fabien Chéreau öncülüğündeki geniş bir özgür yazılım topluluğunun katkılarıyla geliştirilmektedir. Linux, Windows ve Mac OS X sürümleri bulunan yazılım aralarında Türkçenin de bulunduğu çok sayıda dili desteklemektedir.

Stellarium, ilk kurulumuyla birlikte 600.000 kadar yıldızı incelemenizi sağlar. Büyük çoğunluğu (yaklaşık %99) NOMAD (Naval Observatory Merged Astrometric Dataset) kütüphanelerinden sağlanan bu yıldız katalogları; yıldızların kadir (magnitude), yüzey ısısı (spectral type), ıraklık açısı (parallax) ve ışık yılı cinsinden uzaklığı gibi bilgileri gerçek zamanlı ve anlık değerleriyle sunar.

Gerçekçi ve gerçek zamanlı gökyüzü simülasyonu için OpenGL kütüphanesini kullanan yazılım, ek yıldız katalogları ve bulutsu kütüphaneleri ile bir profesyonel gök bilimcinin ihtiyaçlarını karşılayabilecek bir nitelik kazanabilmektedir. Ek yıldız kütüphanelerinin eklenmesiyle, Stellarium içinde yer alan yıldız sayısı 210 milyona kadar çıkarılabiliyor.

Stellarium, SourceForge tarafından Mayıs 2006'da ayın projesi olarak gösterilmiştir.

Stellarium, ay tutulması tahminleri benzeri gök günlüğü olayları veya yüksek kesinlik isteyen hesaplamalar için kullanılmamalıdır.

Özellikler
Stellarium'un başlıca özellikleri şu şekilde sıralanabilir:

Gökyüzü özellikleri
 Öntanımlı olarak 600,000'in üzerinde yıldız (Hipparcos ve Tycho-2 kataloglarından)
 Ekstra kataloglarla beraber 210 milyondan fazla yıldız
 Takım yıldızlarının yıldız kümeleri ve illüstrasyonları
 10 kültürden takım yıldızları
 Nabula görüntüleri (Messier kataloğunun tamamı)
 Gerçekçi samanyolu
 Çok gerçekçi atmosfer, gün doğumu ve batımı
 Güneş sistemindeki gezegenler ve başlıca uyduları

Arayüz
 Zaman kontrolü
 Kayıt ve geri oynatım komutları
 Gökevi (Planetaryum) kubbeleri için balıkgözünden yansıtma
 Kişisel kubbeler için küresel yansıtma
 Geniş klavye kontrolü
 Teleskop kontrolü

Görüntüleme
 Ekvatoral ve azital karelere bölme sistemi
 Yıldızların kırpıştırması
 Kayan yıldızlar
 Tutulma simülasyonları
 Yüzü değiştirebilinir yeryüzü
 Küresel panorama yansıtması

Değiştirilebilirlik
 Programa isteğe bağlı olarak derin gök objeleri, yeryüzü şekilleri, takım yıldızı görselleri ve yazılar eklenebilir.

Ayrıca bakınız
 Celestia
 KStars

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Resmi Sitesi
 Stellarium incelemesi, Ali Işıngör
 Stellarium Wiki

Özgür yazılım
Astronomi yazılımları
Eğitim yazılımları
Qt (çalışma alanı)

Stellarium


التيترودوتوكسين أو سم الأسماك الرباعية الأسنان  هو سم مميت فاستعمال كمية ضئيلة جدا منه سوف يسبب الشلل الشبيه بالموت للضحية لعدة أيام وفي نفس الوقت لا يفقد الضحية وعيه وهذا السم يكون قاتل إذا دخل عن طريق مجرى الدم ويكون قاتل بنسبة ضئيلة إذا دخل من الفم ويجد هذا النوع من السموم في الأسماك من نوع الينفوخية و أسماك النيص وغيرها.

يعتبر هذا السّم واحدًا من أشدِّ أنواعِ السمومِ غيرِ الحاويةِ للبروتين. إذ يعمل هذا السم على سدّ قنوات الصوديوم في الخلايا العصبيّة مؤدّيًا إلى تعطيل سريان جهد الفعل، مانعًا بذلك النقل عصبي.

مراجع

المواد الكيميائية مع معرفات مركبة متعددة
أسلحة بيولوجية سامة
أيضات ثانوية
أيونات مزدوجة
سموم قناة أيونية
كحولات
محصرات قنوات الصوديوم
مسكنات ألم

تيترودوتوكسين


The Molly Brown House Museum (also known as House of Lions) is a house in Denver, Colorado, United States that was the home of American philanthropist, activist, and socialite Margaret Brown. She survived the sinking of the RMS Titanic and was known as the "Heroine of the Titanic" for her service to survivors. She later became known as "The Unsinkable Molly Brown". The museum is her former home and presents exhibits interpreting her life, Victorian Denver and historic preservation. The house was listed on the National Register of Historic Places in 1972. It is designated as a Denver Landmark.

History
The house was built in 1889 and designed by the well-known architect William A. Lang, incorporating several popular styles of the period, including Queen Anne style architecture in the United States and Richardsonian Romanesque for the original owners Isaac and Mary Large. After the repeal of the Sherman Silver Purchase Act in 1893, the Large family sold the house. It was purchased by James Joseph Brown (J.J.), Margaret's husband, in 1894 for US$30,000 and the title was transferred to Margaret in 1898, possibly due to J.J.'s deteriorating health.

Margaret and the family traveled frequently, and so the house was often rented out. In 1902, it was the governor's mansion for the Governor of Colorado and his family (Margaret invited the governor and his family to use her home while the governor's mansion was undergoing remodeling). In 1926, Margaret turned the home into a boarding house under the supervision of her housekeeper. The house was sold after Margaret's death in 1932, for $6,000. The home then became a rooming house for men, a Jane Addams Hull House settlement, and rooms and apartments for rent.

Restoration
The house continued to deteriorate and by 1970 concerns arose about its impending demolition, but a group of concerned citizens formed Historic Denver, Inc., raising the funds for the house to be restored to its former glory. While restoring the home, the group used architectural research, paint chip analysis, and original photographs taken in 1910 as guides.  The home is owned by Historic Denver, Inc., and public tours are run daily for a fee.

See also
 The Molly Brown Summer House

References

External links

Museum official website

Historic Denver official website

Colorado State Register of Historic Properties
Historic house museums in Colorado
Houses completed in 1887
Houses in Denver
Houses on the National Register of Historic Places in Colorado
Molly Brown House
National Register of Historic Places in Denver
James Joseph Brown family residences
1887 establishments in Colorado
Denver landmarks

Molly Brown House


Cet article présente les résultats détaillés du double mixte de l'édition 2022 de l'Open d'Australie qui est disputé du 20 au . Ce tournoi est le premier de la tournée du Grand Chelem.

Faits marquants

Pendant le tournoi
En s'inclinant au  au côté de son partenaire Matthew Ebden, avec lequel elle avait atteint la finale de la discipline l'an dernier, Samantha Stosur disputait son tout dernier match professionnel sur le circuit.

Lauréats
Kristina Mladenovic et Ivan Dodig remporte le tournoi en battant en finale les Australiens invités Jaimee Fourlis et Jason Kubler. Il s'agit de leur  et  titre respectif en double mixte, le premier gagné ensemble.

Primes et points
La dotation totale du tableau s'élève à , en augmentation de 10,5 % par rapport à l'édition 2021.

Parcours

Résultats

Tableau final

Premiers tours

Haut du tableau

Bas du tableau

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Article connexe
 Palmarès du double mixte des Internationaux d'Australie

Lien externe
  Site officiel du tournoi

2022
Australie Double mixte
Australie Double mixte
Tennis en Australie en 2022
Tennis en janvier 2022

Double mixte de l'Open d'Australie 2022