Herschdorf ist ein Ortsteil der Stadt Leutenberg im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt in Thüringen.

Geografie
Der Ort Herschdorf liegt südöstlich auf einem Hochplateau am Nordrand des Südostthüringer Schiefergebirges. Das Hochplateau ist weitgehend von Wald umgeben. Der hohe Feinerdeanteil und der hohe Humusgehalt dieser Böden sind unter den hier herrschenden Witterungsbedingungen Grundlage für sichere und hohe Erträge. Die Kreisstraße 168 verbindet das Dorf verkehrsmäßig mit dem Umland.

Geschichte
Um das Jahr 1100 entstanden wurde der Ort am 30. April 1417 erstmals urkundlich als Hersdorf erwähnt.
Bis 1918 gehörte der Ort zum Amt Leutenberg bzw. Landratsamt Rudolstadt in der Oberherrschaft des Fürstentums Schwarzburg-Rudolstadt.

1675 wurde die Kirche erbaut und bis 1925 war im Ort eine Schule. Früher ein Bauerndorf, ist heute der Tourismus für den Ort von Bedeutung.

Weblinks

Einzelnachweise

Geographie (Leutenberg)
Ort im Landkreis Saalfeld-Rudolstadt
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Saalfeld-Rudolstadt)
Ersterwähnung 1417
Gemeindeauflösung 1994

Herschdorf (Leutenberg)


An Brachiaria leandriana in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Jean Marie Bosser. An Brachiaria leandriana in nahilalakip ha genus nga Brachiaria, ngan familia nga Poaceae.

Mabibilngan ini ha Madagascar. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Brachiaria

Brachiaria leandriana


A terceira temporada da série de televisão dramática estadounidense Chicago Med foi encomendada em 10 de maio de 2017 pela NBC, estreou em 21 de novembro de 2017 e foi finalizada em 15 de maio de 2018, contando com 20 episódios. A temporada foi produzida pela Universal Television em associação com a Wolf Entertainment, com Dick Wolf como produtor executivo e Michael Brandt, Peter Jankowski, Andrew Schneider e René Balcer como produtores. A temporada foi ao ar na temporada de transmissão de 2017-18 às noites de terça-feira às 22h00, horário do leste dos EUA.

Esta é a última temporada a contar com Rachel DiPillo como Sarah Reese bem como a primeira a ter Norma Kuhling como Dra. Ava Bekker no elenco principal da série.

A terceira temporada estrela Nick Gehlfuss como Dr. Will Halstead, Yaya DaCosta como April Sexton, Torrey DeVitto como Dra. Natalie Manning, Rachel DiPillo como Sarah Reese, Colin Donnell como Dr. Connor Rhodes, Brian Tee como Dr. Ethan Choi, Marlyne Barrett como Maggie Lockwood, Norma Kuhling como Dra. Ava Bekker, S. Epatha Merkerson como Sharon Goodwin e Oliver Platt como Dr. Daniel Charles.

A temporada terminou com uma audiência média de de 10.10 milhões de telespectadores e ficou classificada em 27.º lugar na audiência total e classificada em 26.º no grupo demográfico de 18 a 49 anos.

Elenco e personagens

Principal
 Nick Gehlfuss como Dr. Will Halstead
 Yaya DaCosta como April Sexton
 Torrey DeVitto como Dra. Natalie Manning
 Rachel DiPillo como Sarah Reese
 Colin Donnell como Dr. Connor Rhodes
 Brian Tee como Dr. Ethan Choi
 Marlyne Barrett como Maggie Lockwood
 Norma Kuhling como Dra. Ava Bekker
 S. Epatha Merkerson como Sharon Goodwin
 Oliver Platt como Dr. Daniel Charles

Recorrente
 Ato Essandoh como Dr. Isidore Latham
 Roland Buck III como Dr. Noah Sexton
 Mekia Cox como Dra. Robin Charles
 Eddie Jemison como Dr. Stanley Stohl
 Shay Rose Aljadeff como Dra. Leah Bardovi
 Lorena Diaz como Doris
 Mia Park como Beth Cole
 Marc Grapey como Peter Kalmick
 Peter Mark Kendall como Joey Thomas
 Brennan Brown como Dr. Sam Abrams
 Gregory Alan Williams como Bert Goodwin
 D. W. Moffett como Cornelius Rhodes
 Emma Duncan como Dra. Maia Frisch
 James Vincent Meredith como Barry Vaughn
 Arden Cho como Emily
 Michel Gill como Robert Haywood
 Malcolm McDowell como Dr. Marvin Jaffrey
 Corbin Bleu como Tommy

Crossover

 David Eigenberg como Christopher Herrmann ()
 Kara Kilmer como Paramédica Sylvie Brett ()
 Joe Minoso como Joe Cruz ()
 Taylor Kinney como Kelly Severide ()
 Philip Winchester como Peter Stone ()
 Jesse Lee Soffer como Detetive Jay Halstead ()
 Elias Koteas como Detetive Alvin Olinsky ()

Episódios

Produção

Casting
Depois de fazer sua estreia no final da 2ª temporada como Dra. Ava Bekker, Norma Kuhling voltou em um papel principal para a 3ª temporada. Michel Gill apareceu em vários episódios como Bob Haywood, pai distante de Reese, que é internado no hospital como paciente. Em 22 de novembro, foi anunciado que Arden Cho se juntaria ao elenco em um papel recorrente como Emily Choi, irmã adotiva de Ethan. Malcolm McDowell estrela convidada como Dr. Jaffrey, um distinto cirurgião cardíaco e mentor de Bekker.

Recepção

Audiência

Lançamento em DVD

Temporadas de Chicago Med
Temporadas de séries de televisão de 2017
Temporadas de séries de televisão de 2018

Chicago Med (3.ª temporada)


Biserica reformată din Matei este un ansamblu de monumente istorice aflat pe teritoriul satului Matei, comuna Matei. În Repertoriul Arheologic Național, monumentul apare cu codul 33667.02.

Ansamblul este format din două monumente:
 Biserica reformată ()
 Turn clopotniță al bisericii reformate ()

Localitatea
Matei, mai demult Mateiu (în , în dialectul săsesc Matesdref, Matesdraf și în ) este satul de reședință al comunei cu același nume din județul Bistrița-Năsăud, Transilvania, România. Satul e atestat documentar prima dată în 1391, sub numele  Máthé.

Biserica
Biserica reformată, fostă catolică și apoi evanghelică, a fost construită în epoca romanică și apoi transformată cândva după 1300 în stil gotic. Sanctuarul său este boltit în cruce, închiderea sa este dreaptă, tipic pentru bisericile din această regiune. După începerea Reformei, sașii au trecut la luteranism. Sașii au dărâmat sacristia bisericii și au spart în bucăți baptisteriul dăltuit din tuf vulcanic, ascunzându-l sub straturile de podea ale sacristiei. În secolul al XVIII-lea, nava bisericii a fost prevăzută cu plafon din scânduri de lemn și pe el au fost trecute diferite inscripții pictate despre renovări și donații. În jurul bisericii, în 2007 au fost observate 7 gropi comune sigure și 4 care pot aparține de acestea sau pot fi separate. Oasele din gropi nu sunt în ordine anatomică și un capăt sau ambele capete ale oaselor lipsesc. Asta înseamnă, că la un moment dat, locuitorii au scos cel puțin o parte a mormintelor din biserică și au îngropat oasele în gropi săpate în jurul bisericii.

Note

Vezi și
 Matei, Bistrița-Năsăud

Legături externe
 Fișă monument
 Monumente istorice din România-Fișă și localizare de monument

Imagini din exterior

Imagini din interior

Monumente istorice din județul Bistrița-Năsăud
Biserici reformate din România
Biserici din județul Bistrița-Năsăud
Biserici din secolul al XV-lea din România

Biserica reformată din Matei


1988 Yaz Olimpiyatları'nda okçuluk Japonya'nın Seul kentinde 12.si düzenlenen yaz olimpiyatlarının okçuluk dalında tek erkeklerde Sovyetler Birliği, tek bayanlarda ABD altın madalya kazanmıştır.

Madalya tablosu

İlk 8 tablosu

Sonuçlar

Tek Erkekler

Tek Erkekler sıralama turları

Tek Erkekler 1/8 final

Tek Erkekler çeyrekfinal

Tek Erkekler yarıfinal

Tek Erkekler final

Men's team
Takımlar yarışmasına toplam 22 ülke katıldı.

Erkekler Takım başlangıç dereceleri

Erkekler takım yarıfinal

Erkekler Takım finali

Tek Bayanlar

Tek Bayanlar başlangıç turu

Tek Bayanlar 1/8 final

Tek Bayanlar çetrekfinal

Tek Bayanlar yarıfinal

Tek Bayanlar final
Her okçu 70 metre, 60 metre, 50 metre ve 30 metre atşlarında toplam 144 atış yaptı.

Bayanlar Takım

Bayanlar takım sıralama

Bayanlar Takım yarıfinal

Bayanlar Takım finali

Kaynakça
 Resmi Olimpiyat Raporu

Olimpiyatlarda okçuluk
Okçuluk

1988 Yaz Olimpiyatları'nda okçuluk


Poljany ist der Name mehrerer Orte:

 in der Oblast Chmelnyzkyj, Rajon Wolotschysk, siehe Poljany (Wolotschysk)
 in der Oblast Lwiw, Rajon Lwiw, siehe Poljany (Lwiw)
 in der Oblast Lwiw, Rajon Solotschiw, siehe Poljany (Solotschiw)
 in der Oblast Riwne, Rajon Riwne, siehe Poljany (Riwne)
 in der Oblast Ternopil, Rajon Kremenez, siehe Poljany (Kremenez)

 ukrainischer Name des rumänischen Dorfes Poienile de sub Munte

 in der Oblast Leningrad, Rajon Wyborg, siehe Poljany (Leningrad, Wyborg)

Siehe auch:
 Polany
 Polanyi

Poljany


Åke Parmerud (n. 1953) es un músico y artista multimedia sueco conocido por su trabajo acústico y electrónico, el cual ha sido interpretado mayormente en Europa, México y Canadá. También es distinguido por su diseño de escenario y acústica; así como por el software y recursos interactivos que ha creado. Ha sido reconocido por su trabajo en numerosos festivales en Europa y ha ganado dos Grammis suecos. Ha sido miembro de la Real Academia de Música Sueca desde 1998.

Preparación

Estudió fotografía entre 1972 y 1974. Parmerud estudió música primeramente en la Universidad de Suecia y posteriormente en el Conservatorio de Música de Göteborg, Suecia.

Carrera

Åke ha estado activo en el mundo de la música (instrumental y electroacústica), multimedia, arte interactivo, videos, danza y cine desde los 70´s. Se le ha encargado redactar trabajos para instituciones en Canadá, Holanda, Francia, Alemania, Noruega y Dinamarca. Su música representó el radio sueco en el Prix de Italia durante dos ocasiones.
Como intérprete en el escenario, Parmerud presenta electro-acústica, ya sea solo o bien junto con otros artistas; generalmente en Europa, México y Canadá. Sus presentaciones incluyen música, video y espectáculos cuyas narrativas suelen terminar sin ninguna conclusión, dejándolo a la invención del público. Durante los tardíos 80´s y los 90´s trabajó con el compositor Anders Blomqvist. Sus presentaciones en vivo, que incluían fuegos pirotécnicos, recorrieron varios países de Europa durante esta época.
Sus visitas a México incluyen la participación en el evento de Visiones Sonoras de Morelia llevado a cabo en el 2010 para presentar "El Hiperespacio, una presentación de un software de sonido 3D". Presentó una pieza llamada "Blow Up" en la Ciudad de México, una composición solicitada por el Espacio de Experimentación Sonora del Museo Universitario de Arte Contemporáneo. Su más reciente presentación en México fue en el Festival Cervantino Internacional de Guanajuato en el 2011.
Parmerud también ha tenido algunas presentaciones en los Estados Unidos. En 1997 la canción "Grains of Voices" (Granos de las Voces )fue interpretada el día de las Naciones Unidas en las oficinas centrales de la organización de Nueva York. En el Festival de las Otras Mentes, Ake tocó una pieza de nombre "La Vie Mecanique" (La Vida Mecánica) creada completamente a partir de sonidos de máquinas, los cuales incluyen sonidos generados electrónicamente de aviones despegando, refrigeradores zumbando, ruidos metálicos de frenos y el vapor de un tren.
Desde la década pasada, Åke Parmerud se ha dedicado al diseño acústico creando instalaciones en Berlín, París, la Ciudad de México y Reikiavik. Ha diseñado conciertos y ha sido el director artístico de un gran conjunto de eventos audiovisuales tanto en interiores como en exteriores. Fundó la compañía AudioTechture junto con Olle Niklasson, la cual se especializa en el diseño acústico interior tanto para casas como para espacios públicos. Ha trabajado como diseñador de sonido y software para instalaciones audio-visuales. Trabajos como: "The Fire Inside" (El Fuego por Dentro), "The Living Room" (La Sala) y "Lost Angel" (Ángel perdido) han sido expuestos en Berlín, París, la Ciudad de México, Gotemburgo y Reikiavik. De 1999 a 2006 trabajó con el grupo danés Boxiganga para desarrollar nuevas e interactivas instalaciones de video y de diseño del escenario. Del 2000 al 2002 trabajó con el coreógrafo canadiense Pierre-Paul Savoi, componiendo y diseñando sonido y software. Un trabajo llamado Seventh Sense (El Séptimo Sentido) se desarrolló con el coreógrafo canadiense Mireille Leblanc.

Reconocimientos

Parmerud es el músico sueco mejor conocido fuera de su país. Su primer éxito fue en 1978 cuando su pieza "Proximities" (Proximidades) recibió el primer lugar en el Festival Internacional de Música en Bourges, Francia; desde entonces recibió doce premios más del mismo festival. Ha recibido honores del Prix Ars Electrónica en Linz, Austria; Metamorfosis en Bélgica; el Premio de las Artes Electrónicas en Suecia; el Precio Noroit en Francia y el Premio ICMA de Composición. Premios más recientes incluyen el Premio Gigahertz en Alemania en el 2008 y el Premio Qwartz Pierre Shaeffer en el 2009. Ha sido miembro de la Real Academia de música Sueca desde 1998.

Grabaciones

Su trabajo ha sido emitido en dos álbumes de vinilo y dos CD, apareciendo en muchos más como colaborador. Una de sus obras se nombra "Grains of Voices" (Granos de las Voces), la cual se basa en grabaciones hechas en varias partes del mundo, examinando la voz humana en muchos de sus estados. Esto incluye cantos indígenas, ópera, protestas, improvisaciones, oraciones y grabaciones de la televisión, radio y otros medios; así como de la poesía de Hemingway, Hesse y Joyce. Se enfoca en el lenguaje, el papel de la voz y cómo se relaciona con la música. La pieza se presentó primero en las oficinas centrales de las Naciones Unidas por su naturaleza internacional.

Lista de grabaciones:

 Jeu d'ombres (empreintes DIGITALes, IMED 0367, 2003)
 Grains of Voices (Caprice, CAP 21579, 1996)
 Osynlig Musik / Invisible Music / Musique invisible (Phono Suecia, PSCD 72, 1994)
 Maze; Yàn (Caprice, CAP 1320, 1987)
 Yttringar (Ton Art, TONART 17, 1984)

Lista de obras

 Alias (1990).
 Bows, Arcs and The Arrow of Time (2004), orquesta de cuerdas, computadora y video.
 Coda (1984).
 Cut 1, 2, 3 Progress (1996).
 Dreaming in Darkness (2005), grabación de seis pistas.
 Efterbild (1997–98), orquesta y computadora.
 L'espace qui vous regarde (2001), instalación audio-visual.
 Éxor (1986), piano.
 The Fire Inside (2000), instalación audio-visual.
 Floden av Glas (The River of Glass) (1978–81), música incidental.
 Les flûtes en feu (1999).
 Genom landskap av glas (1976).
 Grains of Voices (1994–95).
 The Heart of Silence (1997–98), multimedia (coro, cinta elecroacústica, fotografía y baile)
 Inori (1987), clavicémbalo y sintetizador.
 Inside Looking Out (1992), ensamble instrumental, computadora y banda.
 Intermediate I (1994).
 Intermediate II (1994).
 Intermediate III (1994).
 Intermediate IV (1994).
 Isola (1985–86), orquesta.
 Jeux imaginaires (1993).
 Krén (1983).
 Lost Angel (2004), instalación audio-visual interactiva y presentaciones de baile.
 Mandala (1983).
 Maze (1985–86).
 Mirage (1995–96), ensamble.
 Närheter (från igår och natten) (1978), texto-sonido.
 Les objets obscurs (1991).
 Out of Sight (1981).
 Phoenix I (1997).
 Prolog (1981).
 Proximities (1978).
 Reed my Lips (1990), quinteto de instrumentos de viento.
 Remain (1980), orquesta.
 Renaissance (1994).
 Repulse (1986).
 Retur (1992–93), cuarteto de saxofón.
 Rit (1981).
 Ritual Melodies (1990).
 Strata: mémoires d'un amoureux (2001), música para la coreografía de Pierre-Paul Savoie
 Stringquartett (1988).
 Strings & Shadows (1993).
 SubString Bridge (1999), guitarra y computadora interactiva.
 Tangent (1989).
 Tide In (2001).
 Time's Imaginary Eye (1979), soprano.
 La vie mécanique (2004).
 Yàn (1985), ensamble de percusión.
 Yttringar (1983), soprano, chelo, trombón, piano y 3 percusiones.
 Zeit aus Zeit (The Stockhausen Variations) (2001–02), piano, percusión y electrónicos en vivo.

Referencias

Músicos de música electrónica
Músicos de Suecia
Compositores de música electroacústica

Åke Parmerud


{{Taksokvir
| boja         =lightgreen
| naziv        =Dicranidae
| slika        = Dicranella howei (a, 153802-482539) 2588.JPG
| slika_širina =
| slika_opis   =Dicranella howei
| status       =
| regnum       =Plantae
| divisio      = Bryophyta
| classis      =Bryopsida
| subclassis   =Dicranidae| subclassis_autorstvo =Doweld
| ordo         =
| familia      =
| genus        =
| species      =
| subspecies   =
| dvoimeno     =
| dvoimeno_autorstvo =
| karta_raspon =
}}Dicranidae, podrazred pravih mahovina.
 Sistematika
 ordo: Archidiales Limpr.
 ordo: Bryoxiphiales Á. Löve & D. Löve
 ordo: Catoscopiales Ignatov & Ignatova
 ordo: Dicranales M. Fleisch.
 familia: Flexitrichaceae Ignatov & Fedosov
 ordo: Grimmiales M. Fleisch.
 ordo: Pottiales M. Fleisch.
 ordo: Pseudoditrichales Ignatov & Fedosov
 ordo: Scouleriales'' Goffinet & W.R. Buck

Izvori

Vanjske poveznice

Dicranidae

Dicranidae


Den Danske telemyndighed har haft forskellige placeringer igennem tiden:
 Post- og Telegrafvæsenet - 1927-1990 (ophørt i 1995)
 Telestyrelsen 1990-2002
 It- og Telestyrelsen - 2002-2011; styrelse under Ministeriet for Videnskab, Teknologi og Udvikling.
 Erhvervsstyrelsen - 2011-2015
 Center for Cybersikkerhed (Informationssikkerhed og beredskab) - 2014-
 Energistyrelsen - 2015- 7. juni 2022
 Styrelsen for Dataforsyning og Effektivisering 7. juni 2022-

Kilder/referencer

Telemyndighed

Danske telemyndighed


José Jorge Pereira (5 de julho de 1865 – 16 de abril de 1932) foi um oficial da Marinha Portuguesa, médico e político português.

Em 1891, formou-se em medicina na Escola Médico-Cirúrgica do Porto tendo-se alistado em 1889 na Marinha, onde atingiu o posto de  capitão-de-mar-e-guerra em 1922.

Foi médico no Hospital da Marinha, em Lisboa e responsável pelo serviço de saúde do Comando Central de Defesa Marítima, entidade que após a Revolução de dezembro de 1917, chefiada por Sidónio Pais passou a fazer parte dos serviços da defesa de Portugal, Açores, Madeira e Cabo Verde.

Fontes

Militares de Portugal
Políticos de Portugal
Médicos de Portugal
Médicos de Portugal do século XX

José Jorge Pereira


Hana Breko Kustura (Split, 20. ožujka 1970.), hrvatska muzikologinja, istraživačica srednjovjekovne i crkvene glazbe, član suradnik HAZU-a. Docentica je na Muzičkoj akademiji u Zagrebu.

Diplomirala je muzikologiju i glazbenu publicistiku na Muzičkoj akademiji u Zagrebu 1993. Na istoj akademiji je magistrirala 1998. i doktorirala 2002. muzikologiju.

članica je Hrvatskoga muzikološkoga društva, Hrvatskoga društva skladatelja, Splitskoga književnoga kruga, Hrvatskoga mariološkoga instituta, te od 2018. Međunarodnoga muzikološkoga društva, u sklopu kojega je članica Studijske skupine "Cantus planus".

Suradnica je Leksikona hrvatske crkvene glazbe.

Nagrade
 Nagrada Hrvatskoga glazbenoga zavoda za najbolji diplomski rad s područja muzikologije (1993.);
 Nagrada HAZU za najviša znanstvena dostignuća na području muzikologije (2003.);
 Osobna Nagrada grada Sinja za cjelokupni izniman doprinos na području muzikologije (2017.);
 Srebrna povelja Matice hrvatske (2018.);
 Red hrvatskog pletera (2019.);
 Nagrada Josip Andreis Hrvatskoga društva skladatelja (2021.)

Izvori
 Breko Kustura Hana na stranicama HAZU-a

Životopisi, Split
Hrvatski muzikolozi
Akademici HAZU
Nositelji Reda hrvatskog pletera

Hana Breko Kustura


Ballet ballade er en animationsfilm instrueret af Bent Barfod efter eget manuskript.

Handling

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1962

Animationsfilm fra Danmark
Balletfilm

Ballet ballade


Ada, nekadašnji biljni rod u porodici kaćunovki, sinonim za rod Brassia R.Br.. Opisao ga je John Lindley 1853.
, a tipična vrsta bila je Ada aurantiaca Lindl., danas Brassia aurantiaca (Lindl.) M.W.Chase

Soinonimi

 Ada allenii (L.O.Williams ex C.Schweinf.) N.H.Williams → Brassia allenii L.O.Williams ex C.Schweinf.
 Ada andreettae Dodson → Brassia andreettae (Dodson) Senghas
 Ada aurantiaca Lindl. → Brassia aurantiaca (Lindl.) M.W.Chase
 Ada aurantiaca var. maculata Cogn. → Brassia aurantiaca (Lindl.) M.W.Chase
 Ada bennettiorum Dodson → Brassia bennettiorum (Dodson) Senghas
 Ada brachypus (Rchb.f.) N.H.Williams ex Dodson & D.E.Benn. → Brassia brachypus Rchb.f.
 Ada chlorops (Endrés & Rchb.f.) N.H.Williams → Brassia chlorops Endrés & Rchb.f.
 Ada elegantula (Rchb.f.) N.H.Williams → Brassia euodes Rchb.f.
 Ada escobariana (Garay) Dodson → Brassia escobariana Garay
 Ada euodes (Rchb.f.) D.E.Benn. & Christenson → Brassia euodes Rchb.f.
 Ada farinifera (Linden & Rchb.f.) N.H.Williams → Brassia farinifera Linden & Rchb.f.
 Ada glumacea (Lindl.) N.H.Williams → Brassia glumacea Lindl.
 Ada keiliana (Rchb.f. ex Lindl.) N.H.Williams → Brassia keiliana Rchb.f. ex Lindl.
 Ada lehmannii Rolfe → Brassia aurantiaca (Lindl.) M.W.Chase
 Ada mendozae Dodson → Brassia mendozae (Dodson) Senghas
 Ada ocanensis (Lindl.) N.H.Williams → Brassia ocanensis Lindl.
 Ada peruviana D.E.Benn. & Christenson → Brassia whewellii J.M.H.Shaw
 Ada pozoi Dodson & N.H.Williams → Brassia pozoi (Dodson & N.H.Williams) Senghas
 Ada pygmaea Pupulin, J.Valle & G.Merino → Cischweinfia pygmaea (Pupulin, J.Valle & G.Merino) M.W.Chase
 Ada rolandoi D.E.Benn. & Christenson → Brassia rolandoi (D.E.Benn. & Christenson) M.W.Chase

Izvori

Sistematika

Ada (biljni rod)


Nogometni klub "Ruševac" (NK "Ruševac"; "Ruševac") je bio nogometni klub iz Ruševca, grad Križevci, Koprivničko-križevačka županija, Republika Hrvatska.
Klupska boja je bila zelena.

O klubu
NK "Ruševac" je osnovan 2009. godine. Od osnivanja pa do 2016. godine klub se ligaški natjecao u "3. ŽNL Koprivničko-križevačka - skupina Križevci", te potom prestaje s djelovanjem, te je brisan iz članstva "Zajednice športskih udruga Križevci.

Uspjesi

Pregled plasmana po sezonama

Poznati igrači

Poznati treneri

Povezani članci
 Ruševac

Vanjske poveznice
 sportilus.com, NOGOMETNI KLUB RUŠEVAC

Izvori

 prigorski.hr, Obilježeno šest godina djelovanja NK Ruševac, objvljeno 20. lipnja 2016., pristupljeno 24. lipnja 2021.
 ns-kckz.hr, Klubovi, wayback arhiva
 fininfo.hr, NK "RUŠEVAC"
 companywall.hr, NK "RUŠEVAC"

Nogometni klubovi u Koprivničko-križevačkoj županiji
Bivši hrvatski nogometni klubovi
Šport u Križevcima

NK Ruševac


Kristín Jónsdóttir (f. 1. nóvember 1947) er sagnfræðingur og ritstjóri vefjarins Kvennalistinn.is.   Hún tók þátt í undirbúningi og stofnun Kvennaframboðs 1982 og Kvennalista 1983. Hún fæddist á Siglufirði og flutti sjö ára til Reykjavíkur. Foreldrar hennar eru Jón Hjaltalín Gunnlaugsson (1917–1988) læknir og Jóna Bjarnadóttir (1921–2019) húsmóðir.

Kristín var gift Jóni Grétari Óskarssyni (1947–1985) lífeðlisfræðingi. Þau eignuðust tvö börn, Örnu Björk Jónsdóttur og Örvar Kristínar Jónsson.

Námsferill
Kristín er með meistaragráðu í sagnfræði, lokaritgerðin fjallar um Kvennaframboð og Kvennalista. Hún er með B.Ed. frá Kennaraháskóla Íslands, B.A. gráðu í íslensku, (lokaritgerð um þýddar barnabækur) og B.A. gráðu í sagnfræði, (lokaritgerð um Samtök frjálslyndra og vinstri manna). Kristín stundaði framhaldsnám í Computing in Education við Háskólann í Kent og fékk til þess British Council styrk.

Starfsferill
Kristín starfaði um 20 ár sem skrifstofustjóri á upplýsinga- og þjónustusviði menntamálaráðuneytis. Hún var verkefnastjóri í verkefninu Vitundarvakning gegn kynferðislegu, andlegu og líkamlegu ofbeldi gegn börnum. Kristín var forstöðumaður rekstrarsviðs Háskólans í Reykjavík, námstjóri í tölvunarfræðum, kennari í tæp tíu ár í íslensku og tölvunarfræði við Fjölbrautaskólann í Breiðholti og blaðakona á Tímanum. Hún var sjúkraliði á Borgarspítalanum, vann sem bókhaldari í Borgarbókhaldi Reykjavíkur, starfaði á ferðaskrifstofunni Útsýn og í Landmannsbanken í Kaupmannahöfn.

Ritstörf og ritstjórnir
2017 Jón og Jóna. Ævisaga Jóns Hjaltalíns Gunnlaugssonar læknis og Jónu Halldóru Bjarnadóttur húsmóður. Útg. fjölskylda Jóns og Jónu.

2013 Hugprúði Bolvíkingurinn. Saga Bjarna Bárðarsonar formanns og Kristínar Ingimundardóttur húsmóður. Útg. afkomendur Bjarna og Kristínar.

2010 Kynungabók. Upplýsingar fyrir ungt fólk um jafnrétti kynja. Meðhöfundar Berglind Rós Magnúsdóttir, Guðrún M. Guðmundsdóttir, Jóna Pálsdóttir og Kristín Ástgeirsdóttir. Útg. Menntamálaráðuneyti.

2007 "Hlustaðu á þína innri rödd", Kvennaframboð í Reykjavík og Kvennalisti 1982‒1987. Útg. Sögufélagið.

1982    Æskuminning. Smásaga í TMM.

Kristín ritstýrir og stofnaði vefinn Kvennalistinn.is árið 2017 sem er sögulegur vefur um Kvennaframboð og Kvennalista. Markmið vefjarins er að greina frá hinum miklu áhrifum sem Kvennalistinn hafði í sveitarstjórnum, á Alþingi og í samfélaginu öllu með því að breyta umræðunni, meðal annars um kynferðislegt ofbeldi gegn konum og börnum og meðferð kerfisins á fórnarlömbum nauðgara. Einnig kom Kvennalistinn með nýjar áherslur í umhverfisverndarmálum, fjölskyldumálum, fæðingarorlofsmálum o.fl. Mikið er af ljósmyndum á vefnum.

Kristín hefur ritað fjöldann allan af greinum í blöð og tímarit, flutt fyrirlestra, bæði innan lands og utan um jafnréttismál, mannréttindamál, barnabókmenntir, upplýsingatæknimál og innflytjendamál. Hún var ritstjóri ytri vefjar mennta- og menningarmálaráðuneytis 1994–2011 og innri vefjar ráðuneytisins. Kristín var ritstjóri Fréfttabréfs menntamálaráðuneytis 1990–2000. Hún var ritstjóri Tölvur í skólastarfi sem ráðuneytið gaf út og sat í ritstjórnum Unifem á Íslandi árin 1999 og 2001.

Stjórnmál og mannréttindamál
Kristín starfaði með Rauðsokkahreyfingunni 1976–1982. Hún tók þátt í undirbúningi og stofnun Kvennaframboðs 1982 og Kvennalista 1983 og gegndi ýmsum trúnaðarstörfum á vegum framboðanna.

Hún tók þátt í stofnun IceFemIn (Icelandic Feminist Initiative) 2017 sem beitir sér í þágu kvenfrelsis, jafnréttis og jöfnuðar, hérlendis sem erlendis.

Kristín hefur víða sótt ráðstefnur og fundi og flutt erindi í tengslum við kvenfrelsismál, meðal annars í Kanada, Bandaríkjunum, Bretlandi og Lettlandi.

Kristín hefur látið sig varða mannréttindamál. Auk jafnréttismála má nefna innflytjendamál og málefni samkynhneigðra. Hún sat í innflytjendaráði, 2005–2009, sem samdi meðal annars þingsályktunartillöguna Framkvæmdaáætlun í málefnum innflytjenda sem var lögð fyrir Alþingi 2008. Hún sat í nefnd til að kanna réttarstöðu samkynhneigðs fólks á Íslandi skipuð af forsætisráðuneytinu. Nefndin gaf út Skýrslu um réttarstöðu samkynhneigðra sem forsætisráðherra lagði fyrir Alþingi 2004. Hún sat í Verkefnisstjórn um íslenskukennslu fyrir útlendinga 2006–2007 og var varaformaður í stjórn Íslandsdeildar UNIFEM 1999–2003, síðar UN Women.

Nefndir, ráð og stjórnir
Kristín er formaður fagstjórnar Bókasafns Dagsbrúnar og ritari í stjórn ReykjavíkurAkademíunnar. Kristín var í úthlutunarnefnd Hagþenkis fyrir umsóknir um starfsstyrki til ritstarfa 2019–2020. Hún var ritari framkvæmdastjórnar og háskólaráðs Háskólans í Reykjavík 2000–2001. Kristín var skipuð af Alþingi í stjórn Húsnæðismálastofnunar ríkisins 1988–1993. Hún sat í skólanefnd Menntaskólans við Hamrahlíð 1990–1993, skipuð af Borgarstjórn Reykjavíkur. Einnig sat hún í deildarráði heimspekideildar Háskóla Íslands og var fulltrúi Alþingis í Sendinefnd Íslands hjá Sameinuðu þjóðunum 1985.

Tölvu- og upplýsingamál
Kristín hefur verið í ýmsum stefnumótandi nefndum og stjórnum á vegum mennta- og menningarmálaráðuneytis og forsætisráðuneytis um tölvu- og upplýsingamál. Má þar nefna nefnd um aðgerðaáætlun fyrir innleiðingu frjáls og opins hugbúnaðar hjá opinberum aðilum, skipuð af forsætisráðuneyti 2011. Hún sat í Verkefnisstjórn um upplýsingatæknisamfélagið 2007–2011, nefnd um framtíðarskipan tölvu- og upplýsingamála Stjórnarráðsins 2000, skipuð af forsætisráðuneytinu, Verkefnisstjórn um tillögur að stefnu mennta- og menningarmálaráðuneytis í upplýsingamálum. Kristín sat í nokkur ár í Rekstrarstjórn Stjórnarráðsbygginga sem hefur meðal annars umsjón með tölvumálum Stjórnarráðsins.

Hún hefur einnig setið í nefndum og ritstjórnum í skóla-, tölvu- og upplýsingamálum á vegum Norrænu ráðherranefndarinnar og ESB/EFTA. Má þar nefna BN8 Baltnesk norræn tengslanefnd um mennta- og vísindamál og Arion sem er hluti af Socratesáætlun ESB. Hún sat í ritstjórn Welcome to Odin Nordic School Computer net, Nytt om data i skolan 1993–1995, The Educational System in Iceland 1995 og í ritstjórn Eurydice 1992–1996, evrópskum gagnagrunni með samanburðarhæfum upplýsingum um skólamál ESB- og EFTA-landa. Hún var einnig í Dataprogramgruppen, samstarfi um tölvur í skólastarfi á Norðurlöndum.

Félagsstörf
Kristín hefur setið í stjórnum ýmissa félagasamtaka, má þar nefna Delta Kappa Gamma, Rótarýklúbbinn Reykjavík ‒ Austurbær, Menningar- og minningarsjóð kvenna, varaformaður, Hið íslenska kennarafélag og stjórn Mímis.

Tilvísanir

Íslenskir sagnfræðingar

Kristín Jónsdóttir (sagnfræðingur)


A Quaker Action Group (AQAG) was founded in Philadelphia during the summer of 1966 to "apply nonviolent direct action as a witness against the war in Vietnam".

History
Founding member Lawrence Scott was a Quaker and radical pacifist who had worked for the American Friends Service Committee (AFSC) in the 1950s, but resigned in protest at what he saw as the AFSC's preference for words over action. AQAG, which was based in the peace committees of the Religious Society of Friends' New York and Philadelphia Yearly meetings, aimed to renew the Society of Friends commitment to its historic peace testimony.

In 1966, AQAG attempted to mail relief packages to North Vietnam, only to have the US Postal Service refuse the delivery. When they collected money for the North and South Vietnamese Red Cross Societies, the Treasury seized the donated funds.

In March 1967, members of AQAG sailed to North Vietnam in the yacht Phoenix, carrying medical supplies for North Vietnamese wounded by the American bombing. The protest generated wide media coverage.

In 1971, East Pakistan was attempting to break free from the government in West Pakistan; it would become Bangladesh. The overwhelming public sentiment in the U.S. was in favor of Bangladeshi independence. Very few Americans were aware that the US government was providing arms to Pakistan, which it was using to suppress the independence of Bangladesh. AQAG decided to take action to publicize the shipping of arms from Baltimore to Pakistan. On July 14, 1971, members of AQAG took to Baltimore Harbor in small boats and kayaks to blockade the Padma, a ship loaded with weapons the U.S. was secretly sending to Pakistan. Media coverage of this quixotic action made national news and led to the stopping of U.S. support of Pakistan against Bangladesh.

Legacy
In the early seventies, AQAG, having abandoned its goal of transforming the Society of Friends, evolved into the Movement for a New Society, a self-styled "transformational network" dedicated to spreading the practice of non-violent practices throughout the social change networks in North America, and which would play a key role in the anti-nuclear movement of the 1970s.

Other Quaker Action Groups

Following the pattern of AQAG, several Quaker action groups were formed in the UK in the late 1960s, most notably in Manchester and London. These groups focused mainly on pacifist campaigns, community living, and local projects such as providing food and shelter for homeless people.

See also
 Religious Society of Friends
 Bill Moyer

References

External links
 Records of A Quaker Action Group, 1966-1971

Religious activism
Quaker organizations based in the United States
Anti–Vietnam War groups
Nonviolent resistance movements
Nonviolence organizations based in the United States

A Quaker Action Group


ආරම්භය

20 වන ශතවර්ෂයේ මුල් අවධියේදී, රජ්ගම ජනතාව සමාජීය හා මූල්‍ය ගැටලු රැසකට මුහුණ දුන්හ. බොහෝ අයට නිසි අධ්‍යාපනයක් ලැබීමට අවස්ථාව නොලැබුණු අතර, ඒ හේතුවෙන් බොහෝ දෙනෙක් නූගත් බවට පත් වූහ. එම ප්‍රදේශයේ ප්‍රසිද්ධ ව්‍යාපාරිකයෙකු වූ ශ්‍රීමත් අර්නස්ට් ද සිල්වා තම පාරම්පරික නිවසත් ඊට යාබද අක්කර අටක ඉඩමත් පාසලක් බවට පත්කිරීමට අඩිතාලම දැමුවේය.

1920 දී තනි ගොඩනැගිල්ලක් ඉදිකරන ලද අතර දේවපතිරාජ අමාත්‍යවරයා සිහිපත් කිරීම සඳහා පාසල දේවපතිරාජ විද්‍යාලය ලෙස නම් කරන ලදී. දරුවන් අට දෙනෙකුගෙන් පාසල ආරම්භ වූ අතර ප්‍රථම විදුහල්පතිවරයා වූයේ පෙරේරා මහතාය. 1926 – 1935 කාලයේ විදුහල්පතිවරයා ලෙස කටයුතු කළ සර්ලින් ද සොයිසා මහතා පාසල දියුණු කිරීමට විශාල සේවයක් කළා. අධ්‍යාපනය සිංහල සහ ඉංග්‍රීසි මාධ්‍ය දෙකෙන්ම සිදු වූ අතර සිසුන්ට රජයේ විභාගවලට ද පෙනී සිටිය හැකි විය.

1929 දී දිවංගත ඉන්දීය අගමැති ජවහර්ලාල් නේරු මහතා ,  ඉන්දිරා ගාන්ධි  මැතිණිය සහ සුප්‍රසිද්ධ ගායන ශිල්පිනී සරෝජිනී නායිදු දේවපතිරාජ විද්‍යාලයට පැමිණියා.

බාලක හා බාලිකා පාසල්
ශිෂ්‍ය සංඛ්‍යාව වැඩි වූ විට පාසල බාලිකා හා පිරිමි ලෙස බෙදා තිබුණි. 1932 දී, පාසල ගැහැණු ළමයින් සහ පිරිමි ළමයින් සඳහා පිළිවෙලින් උදෑසන සහ දහවල් සැසි දෙකෙන්ම ආරම්භ විය. 1942 පෙබරවාරි 07 වැනි දින විද්‍යාලයේ දෙවන ගොඩනැගිල්ල එවඩ්නේ ද සිල්වා මැතිනිය විසින් විවෘත කරන ලද අතර, අනතුරුව, බාලිකා විද්‍යාලය වෙනම පිහිටුවන ලදී.

තව දුරටත් දියුණු වීම
නිදහස් අධ්‍යාපන ක්‍රමය මෙරට ආරම්භ වීමට පෙර සිටම දේවපතිරාජ සිසුන් එම පහසුකම් අත්විඳ ඇත. හිටපු විදුහල්පති එෆ්.එම්.රාජකරුණා මහතාගේ කාලයේ දී ඔහු සිසුන්ට අධ්‍යාපනය පමණක් නොව ආහාර, පොත්පත්, නිල ඇඳුම් ආදිය ලබාදීමට මුල පිරුවේය. තවද, ඔහු වෘත්තීය පුහුණුව හඳුන්වා දුන් අතර පාසල් හැර යන අය සඳහා වඩු කාර්මික පාසලක් සහ රෙදි වියන පාසලක් ස්ථාපිත කළේය. ද සොයිසා මන්තී‍්‍රතුමා විදුහල්පතිව සිටි කාලයේ අංග සම්පූර්ණ විද්‍යාගාරයක් ආරම්භ කළා.

එෆ්.එම්.රාජකරුණා මහතාගේ කාලයේ පාසලට මලල ක්‍රීඩා ජයග්‍රහණ රැසක් ලැබුනි. දේවපතිරාජ මලල ක්‍රීඩා බොහෝ දකුණු පළාත්වල සහ සමස්ත ලංකා ක්‍රීඩා කටයුතුවල පාසලේ නම දීප්තිමත් කරයි. 1961 දී පිට පළාත් 'ටැබ්ලට් කුසලානය' පාසලට ගෙන ඒමට ඔවුන්ට හැකි විය.

1960 දී පාසල රජයේ පාසලක් බවට පත් වූ අතර තවත් නව ගොඩනැගිල්ලක් පාසල් භූමියට එක් විය. 1968 දී පාසල් දන්ත ශල්‍යකර්ම ඒකකය සිරිමාවෝ බණ්ඩාරනායක අගමැතිනිය විසින් විවෘත කරන ලදී.

පී විජේවර්ධන මහතාගේ කාලයේ පාසල් ශිෂ්‍යභට, බාලදක්ෂ, පෙරදිග තූර්ය වාදක කණ්ඩායම බිහි විය. ඉන්පසුව සංගීතය භාර ගුරුවරයා වූ ධනපාල මෙන්ඩිස් මහතා පාසලට සුවිශේෂී සේවයක් කළේය. 1971 දී පාසල් ශිෂ්‍ය නායක මණ්ඩලය සහ පාසල් ඉතිරි කිරීමේ බැංකුව පිහිටුවන ලදී. මෙහි තවත් දෙමහල් ගොඩනැගිල්ලක් පාසලට එකතු විය. 1976 වසරේ උසස් පෙළ අංශයට විද්‍යා හා වාණිජ විෂය ධාරාවන් දෙකම හඳුන්වා දෙන ලදී.

බාලක හා බාලිකා පාසල් ඒකාබද්ධ කිරීම
දේවපතිරාජ පිරිමි විද්‍යාලය සහ බාලිකා විද්‍යාලය යන දෙක එකට සම්බන්ධ වූ අතර පාසල මධ්‍ය විද්‍යාලයක් දක්වා උසස් කරන ලදී. පසුව එම විද්‍යාලය දේවපතිරාජ මධ්‍ය මහා විද්‍යාලය ලෙස නම් කරන ලදී. එම වසරේම පාසල සිය 75 වන සංවත්සරය සමරන ලද අතර, පාසල ජාතික විද්‍යාල මට්ටමට උසස් කරන ලදී.

නව භූමියක පාසල පිහිටුවීම
සුනාමි ව්‍යසනයෙන් පසු පාසල රට අභ්‍යන්තරයට ගෙන ගොස් නව පාසල 2008 දී විවෘත කරන ලදී. නව පාසල් පරිශ්‍රය වඩා ඉඩකඩ සහිත වන අතර ළමයින් වැඩි පහසුකම් භුක්ති විඳිති. මේ වන විට විදුහල්පති කේ.එස්.ඩබ්ලිව්.ජේ.ද සිල්වා මහතා විද්‍යාලයේ ආදි ශිෂ්‍යයෙකු ලෙස පාසල නඟා සිටුවීමට සුවිශේෂී මෙහෙවරක් ඉටුකරමින් සිටී.
Coordinates on Wikidata
Infobox mapframe without OSM relation ID on Wikidata
පාසල්
ශ්‍රී ලංකාවේ පාසල්
පාසල් නාමාවලි - ශ්‍රී ලංකා
පාසැල් ලැයිස්තු

දේවපතිරාජ විද්‍යාලය


Kays Godbani (d. 7 Ocak 1976), Tunuslu eski futbolcudur. Son olarak Tunus'un Es-Saheli takımında oynamıştır.

90 kere millî olan Ghodhbane takımıyla birlikte 1998, 2002 ve 2006 FIFA Dünya Kupaları'nda yer aldı. 2004'te Afrika Uluslar Kupası'nda şampiyon olan Tunus millî futbol takımının kadrosunda da bulundu.

Dış bağlantılar

1976 doğumlular
Tunuslu futbolcular
Diyarbakırspor yabancı futbolcuları
Samsunspor yabancı futbolcuları
Türkiye'deki gurbetçi futbolcular
Konyaspor yabancı futbolcuları
Yaşayan insanlar
Tunus millî futbol takımı futbolcuları
1996 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
1996 Yaz Olimpiyatları futbolcuları
1998 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
1998 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2000 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2002 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2002 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
2004 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2005 FIFA Konfederasyonlar Kupası futbolcuları
2006 Afrika Uluslar Kupası futbolcuları
2006 FIFA Dünya Kupası futbolcuları
Süper Lig futbolcuları
Resim aranan futbolcular
Orta saha futbolcuları
Tunuslu Olimpiyat futbolcuları
Tunuslu gurbetçi futbolcular
Es-Saheli futbolcuları

Kays Godbani


La  du Tour de Burgos féminin a lieu du 19 au . C'est la douzième épreuve de l'UCI World Tour féminin 2022.

Lotte Kopecky gagne la première étape au sprint. Une échappée se dispute la victoire le lendemain et c'est Matilde Vitillo qui lève les bras. Mavi Garcia sort avec Évita Muzic dans le final de la troisième étape et s'impose. Sur l'étape reine, Demi Vollering gagne, mais c'est Juliette Labous qui obtient la victoire finale. Elle devance Évita Muzic et Demi Vollering au classement général. Cette dernière remporte le classement de la montagne, Lotte Kopecky celui par points et Evita Muzic celui de la meilleure jeune.

Équipes

Parcours
Les deux premières étapes sont vallonnées. La troisième est quasiment plate. La dernière étape est clairement celle reine avec une arrivée au sommet à Lagunas de Neila après douze kilomètres d'ascension à  de pente moyenne.

Étapes

Déroulement de la course

Les températures sont élevées. Une échappée se forme dès les premiers kilomètres. Elle est constituée de : Andrea Ramírez, Lara Vieceli et Matilde Vitillo. Leur avance atteint la minute, mais le peloton mené par Roland Cogeas Edelweiss, Massi Tactic et BePink réduit progressivement l'écart. À trente-huit kilomètres de l'arrivée, Ramírez sort seule. Les échappées sont néanmoins toutes reprises à trente-deux kilomètres de la ligne. Juste après, les formations Trek-Segafredo, FDJ Nouvelle-Aquitaine Futuroscope et DSM tentent de créer des bordures. Pauliena Rooijakkers, Veronica Ewers et Olivia Baril sont notablement piégées. La première revient par la suite grâce à l'aide d'Alena Amialiusik. L'étape se conclut au sprint. Tereza Neumanova lance le sprint, mais Lotte Kopecky la dépasse et s'impose nettement.

Lara Vieceli et Mieke Kröger attaquent dans les premiers kilomètres, mais sont reprises. Au bout de quarante kilomètres, un groupe de sept coureuses se forme. Il s'agit de : Matilde Vitillo, Vieceli, Tatiana Ducuara, Nora Jenčušová, Nina Buijsman, Aranza Villalón et Maaike Coljé. Un groupe de poursuite avec Natalia Franco et Catalina Soto tente plus de tard de revenir, mais n'opère jamais la jonction. Andrea Ramírez en fait de même. L'écart de l'échappée atteint sept minutes à quarante-cinq kilomètres de l'arrivée. À douze kilomètres du but, plusieurs coureuses sortent du peloton, mais il se reforme par la suite. L'écart se réduit rapidement avec l'échappée. Matilde Vitillo remporte le sprint du groupe qui ne compte que sept secondes d'avance sur peloton à l'arrivée. Tatiana Ducuara prend la tête du classement général.

La première véritable échappée part à cinquante-cinq kilomètres de l'arrivée. Elle comprend : Nina Buijsman,  Marta Jaskulska, Lucinda Brand, Sandra Alonso et Eleonora Camilla Gasparrini. Le peloton les garde à distance et les reprend à trente-trois kilomètres de la ligne. Dans l'Alto Retuerta qui suit, Marie Le Net se montre active, mais ne fait pas partie du groupe de sept qui se détache à son sommet. Il y a là : Cecilie Uttrup Ludwig, Kristen Faulkner, Katarzyna Niewiadoma, Niamh Fisher-Black, Mavi Garcia, Juliette Labous et Liane Lippert. Demi Vollering et Veronica Ewers reviennent après la descente, suivies par d'autres. À quatorze kilomètres du but, Mavi Garcia passe à l'offensive. Elle est suivie par Evita Muzic. Elles obtiennent une trentaine de secondes d'avance. À l'inverse, Demi Vollering éprouve des difficultés à suivre. Dans l'ultime difficulté, l'Ojo Guareña, Mavi Garcia distance Muzic pour s'imposer seule. Elle devient la nouvelle leader. Demi Vollering arrive quarante-neuf secondes après la vainqueur.

Lotte Kopecky, Anna Shackley, Elise Chabbey, Marie Le Net et Lucinda Brand forment l'échappée qui sort au bout de cinquante kilomètres. Elles comptent une minute seize d'avance au pied de la dernière difficulté : la Lagunas de Neila. Niamh Fisher-Black mène le peloton, ce qui provoque une sélection. À six kilomètres du sommet, Demi Vollering, Juliette Labous et Paula Patiño accélèrent. Elles sont reprises, mais Labous attaque de nouveau. Niamh Fisher-Black et Demi Vollering reviennent, cette dernière produisant une nouvelle attaque. Elle gagne l'étape, mais à cause de sa perte de temps de la veille, le classement général est remporté par Juliette Labous.

Classements finals

Classement général final

Points UCI

Classements annexes

Classement par points

Classement de la montagne

Classement du meilleur jeune

Classement par équipes

Évolution des classements

Liste des participantes

Organisation et règlement

Notes et références

Liens externes

2022
Cyclisme en Espagne en 2022
Cyclisme sur route en 2022
Cyclisme en mai 2022

Tour de Burgos féminin 2022


Kyle Eugene Gann (* 21. November 1955 in Dallas, Texas) ist ein US-amerikanischer Komponist, Musikkritiker und Musikpädagoge.

Leben
Gann zog schon früh nach New York und studierte dort Komposition bei Ben Johnston, Morton Feldman und Peter Gena. Von 1986 bis 2005 war er Musikkritiker des New Yorker Stadtmagazins The Village Voice. Seit 1997 unterrichtet er am Bard College in Red Hook bei New York in den Fächern Musiktheorie, Musikgeschichte und Komposition.

Schriften
 The Music of Conlon Nancarrow, Cambridge University Press, 1995
 American Music in the 20th Century, Schirmer Books, 1997
 Music Downtown: Writings from the Village Voice, University of California Press, 2006
 No Such Thing as Silence: John Cage's 4'33", Yale University Press, 2010
 Robert Ashley, University of Illinois Press, 2012

Diskographie (Auswahl)
 1999 – Custer's Ghost; Monroe Street Music
 2005 – Long Night für drei Klaviere, mit Sarah Cahill (Klavier); Cold Blue
 2005 – Nude Rolling Down an Escalator: Studies for Disklavier; New World Records
 2007 – Private Dances, mit Sarah Cahill (Klavier); New Albion Records
 2018 – Hyperchromatica; Other Minds (Naxos)
 2018 – Custer and Sitting Bull, mit Martha Herr (Sopran), Kenneth Patchen (Stimme) und Kyle Gann (Stimme, Sampling Keyboard und Electronics); New World Records (Klassik Center Kassel)
 Custer and Sitting Bull (1995–1999)
 Scenario (2003/2004) für Sopran und Virtuelles Orchester
 So Many Little Dyings (1994)

Weblinks
 Website von Kyle Gann

Komponist (Vereinigte Staaten)
Komponist klassischer Musik (20. Jahrhundert)
Komponist klassischer Musik (21. Jahrhundert)
Hochschullehrer (Bard College)
Geboren 1955
US-Amerikaner
Mann

Kyle Gann


කල්පිටිය ශ්‍රී ලංකාවේ වයඹ පළාතේ පුත්තලම දිස්ත්‍රික්කය තුල පිහිටා තිබේ. කල්පිටිය සංචාර සදහා පාරාදීසයකි.

කල්පිටිය


The year 1840 in science and technology involved some significant events, listed below.

Events
 William Whewell publishes The Philosophy of the Inductive Sciences, introducing the terms scientist (for the second time) and physicist.
 Justus von Liebig publishes Die Organische Chemie in ihre Anwendung auf Agricultur und Physiologie in Braunschweig, emphasising the importance of agricultural chemistry in crop production; it will go through at least eight editions.
 The first known photograph of Niagara Falls, a daguerreotype, is taken by English chemist Hugh Lee Pattinson.

Astronomy
 John William Draper invents astronomical photography and photographs the Moon.

Biology
 John Gould begins publication of The Birds of Australia.

Chemistry
 Germain Hess proposes Hess's law, an early statement of the law of conservation of energy, which establishes that energy changes in a chemical process depend only on the states of the starting and product materials and not on the specific pathway taken between the two states.
 George Richards Elkington patents the electroplating process invented by surgeon John Wright of Birmingham in England.

Earth sciences
 Louis Agassiz publishes his Etudes sur les glaciers, the first major scientific work to propose that the Earth has seen an ice age.
 Roderick Murchison identifies Devonian stratigraphy in Russia, ending the Great Devonian Controversy.

Exploration
 January 19 – Captain Charles Wilkes' United States Exploring Expedition sights Wilkes Land, providing evidence that Antarctica is a complete continent.
 January 21 – Adélie Land first visited by Jules Dumont d'Urville in the French ship Astrolabe.
 The Nemesis (1839) becomes the first iron ship to sail around the Cape of Good Hope, aided by techniques to adjust the compass for the effect of an iron hull developed the year before by George Biddell Airy, the Astronomer Royal.

History of science
 Publication begins in Paris of the Œuvres complètes d'Ambroise Paré edited by Joseph-François Malgaigne.

Medicine
 April 15 – King's College Hospital opens in London.
 July 23 – Vaccination Act in the United Kingdom provides for free vaccination for the poor and prohibits variolation.

Metrology
 Joseph Whitworth introduces his precision "end measurements" technique.

Physics
 Carl Friedrich Gauss publishes his Dioptrische Untersuchungen, in which he gives the first systematic analysis of the formation of images under a paraxial approximation (Gaussian optics).

Technology
 Robert Bunsen invents the Bunsen cell.
British inventor Warren De la Rue creates the first light bulb using a vacuum tube, although its use of a platinum coil makes it commercially unviable.

Awards
 Copley Medal: Justus Liebig; Charles-François Sturm
 Wollaston Medal: Andre Hubert Dumont

Births
 January 21 – Sophia Jex-Blake (died 1912), English physician.
 February 4 – Hiram Maxim (died 1916), American inventor of the machine gun.
 February 5 – John Boyd Dunlop (died 1921), Scottish-born inventor.
 February 10 – Per Teodor Cleve (died 1905), Swedish chemist.
 March 28 – Emin Pasha, born Isaak Schnitzer (died 1892), Silesian-born explorer.
 March 31 – Benjamin Baker (died 1907), English civil engineer.
 April 9 – Praskovya Uvarova (died 1924), Russian archaeologist.
 April 22 – Thomas Clouston (died 1915), Scottish psychiatrist.
 July 28 – Edward Drinker Cope (died 1897), American paleontologist.
 August 4 – Richard von Krafft-Ebing (died 1902), German sexologist.
 November 24 – John Brashear (died 1920), American astronomer.
 November 29 – James Crichton-Browne (died 1938), Scottish psychiatrist.

Deaths
 March 2 – Heinrich Wilhelm Matthias Olbers (born 1758), German astronomer.
 March 23 – William Maclure (born 1763), Scottish American geologist.
 April 25 – Siméon Denis Poisson (born 1781), French mathematician.
 April 29 – Pierre Jean Robiquet (born 1780), French chemist.
 July 4 – Karl Ferdinand von Gräfe (born 1787), German surgeon.
 August 31 - Giuseppangelo Fonzi, Italian dentist (born 1768)
 September 18 – Constantine Samuel Rafinesque (born 1783), French American polymath.
 November 2 – Sir Anthony Carlisle (born 1768), English surgeon.
 December 11 – Franz Bauer (born 1758), Moravian-born botanical illustrator.

References

19th century in science
1840s in science

1840 in science


Macaristan Milli Marşı (Macarcası Himnusz),  Ferenc Kölcsey adlı yazarın eseridir. Eser Macar halkının fırtınalı yüzyıllarından alıntılar oluşturmaktadır. Aynı zamanda Macaristan anayasasınca da kabul görmüştür.  "Himnusz" şairin 1823'te szatmarcseke adlı yerleşim biriminin yalnızlığında bir şafak vakti yazdığı en etkili şiiridir. Şiir, romantizmin ayırt edici özelliklerini taşır.

19. yüzyıla kadar, Macarların bağımsız bir milli marşı yoktu. Ülkede yaşayan Katolik ve Reform kilisesinin ise kendi milli marşları vardı. Yaklaşık 30 dile çevrilen,1844 yılında Ferenc Erkel tarafından bestelenen ve ülke çapında bir dua niteliği gören Kölcsey'in eseri, birçok girişimden sonra 1989 yılında Anayasanın bir parçası haline gelerek kanunla koruma altına alındı.

Milli marş metni 22 Ocak'ta şair tarafından temize çekilmiştir ve aynı şekilde bu gün, Macar kültür günü olarak kabul edilmiştir.  1 Ocak 2012'de yürürlüğe giren Macaristan Anayasası'nın giriş bölümü, Milli Marşın modernize edilmiş ilk satırıyla başlamaktadır: "Tanrı Macarları korusun!"

Macaristan Milli Marşı Tercümesi
Macar halkının fırtınalı yüzyıllarından…
Tanrı, Macarları korusun
İyi moralle ve bollukla,
Koruyucu kolunu uzatsın
Düşmanla mücadele ederken;
Kötü kaderle uzun zamandır parçalanmış,
Neşeli bir yıl getir,
Bu halk cezasını çekti artık
Geçmişin ve geleceğin!

Atalarımızı getirdin
Karpatların kutsal doruklarına,
Sayende güzel bir vatan kazandı
Bendeguzların soyu.
Ve dalgaların aktığı yerde
Tisa'nın, Tuna'nın,
Árpád'ın kahraman evlatları
Yükseliyorlar arşa.

Bizim için Kuman kırlarında
Olgun başaklar savurdun
Tokay'ın üzüm dallarında
Nektar damlattın.
Bayrağımızı sık sık kuvvetlice diktin
Vahşi Türk tabyalarına,
Ve inletti Matyaş'ın Kara Ordusu
Viyana'nın gururlu kalesini

Ah, ama günahlarımız yüzünden
Göğsünde öfkeler oluştu,
Ve şimşeklerini çaktın
Gürleyen bulutlarında,
Şimdi hırsız Moğol oklarını
Bardaktan boşanırcasına üstümüze yağdırdın,
Sonra Türklerden esaret zincirini
Omuzlarımıza vurduk.

Kaç kez yankılandı dudaklarında
Vahşi Osmanlı halkının
Yenik ordumuzun kemik yığınları üstünde
Zafer şarkıları!
Kaç defa saldırdı kendi evladın
Güzel ülkeme karşı,
Ve kendi soyun yüzünden
Soyunun urnası oldun!

Mazlumlar saklandı ve onlara doğru
Kılıçlar uzandı mağaralarında,
Her tarafına bakındı ama bulamadı
Anayurdunu kendi vatanında.
Zirveye çıkıyor ve vadiye iniyor,
Dert ve umutsuzluk yanında,
Kan gölü ayaklarının altında,
Ve üzerinde bir alev denizi.

Kale vardı, şimdi ise bir taş yığını,
Keyif ve sevinç uçtu gitti,
Ölüm hırıltısı, gözyaşı
Aldı artık onların yerini.
Ve ahh, özgürlük gelmez
Ölülerin kanından,
Istıraplı esaret gözyaşları dökülüyor
Yetimimizin coşkulu gözlerinden!

Tanrım merhamet et Macarlara
Tehlikede olanlara,
Koruyucu kolunu uzat
Denizler dolusu acısına doğru.
Kötü kaderle uzun zamandır parçalanmış,
Neşeli bir yıl getir,
Bu halk cezasını çekti artık
Geçmişin ve geleceğin!

Milli Marşın Tarihi
Kölcsey'in eserinden önce, Katolik Macarların marşı Kutsal Bakire Meryem Ana Ah, neredesin Macarların parlayan yıldızı ile başlayan ilahi iken  Reform inancına sahip Macarların marşı En başından beri sana güvendik idi. Yetkililer tarafından defalarca yasaklanmasına rağmen Rákóczi şarkısı da popülerdi. Bu şarkı ayrıca Hector Berlioz ve Ferenc Liszt tarafından bestelenmiştir. 19. yüzyılın başında, Avusturya imparatorluk marşı Macaristan'da resmi günlerde çalındı, ancak Rákóczi marşı da Macarlığın bir ifadesi olarak kabul edildiği için sık sık kullanılmıştır.  Gyula Bulyovszky, imparatorluk marşını 1854 baharında  Macarcaya çevirdi ama yine de Macarlar arasında bir halk marşı olarak benimsenmedi ve  halkın çoğu için kabul edilemez olarak kaldı.  Bunun bir nedeni de, Avusturya imparatorluğunun Macaristandaki birçok katliamı (örneğin Arad şehitleri)  imparatorluk marşı ile yapmalarıydı.

Macar marşının metnini 1823'te Reform çağının büyük şairi Ferenc Kölcsey yazmıştır. İlk olarak 1829'da Károly Kisfaludy'nin Aurora'sında (mitolojik eser) yayınlanmıştır. Ancak metnin orijinalindeki "Macar halkının fırtınalı yüzyıllarından" isimli alt başlığı olmadan yayınlanmıştır. Kölcsey'in 1832'de yayınlanan eserinin ilk cildinde yazar tarafından verilen alt başlık ile yer aldı. Edebiyat tarihçisi Ferenc Kulin'e göre Kölcsey, bu zamana kadarki lirik gelişiminin zirvesine ulaşmıştır.

Milli marşın müziği, 1844 yılında düzenlenen bir yarışmada seçilmiştir. Bestenin sahibi besteci ve orkestra şefi Ferenc Erkel'dir. Mihály Vörösmarty ve Ede Szigligeti gibi önemli isimler de jüriler arasında yer alıyordu. Kazanan eser, ilk olarak Ulusal Macar Tiyatrosu tarafından 2 - 9 Temmuz 1844'te sunuldu. Marş toplamda sekiz kıtadan oluşur, ancak resmi bayramlarda sadece ilk kıta çalınır ve söylenir.

Milli Marş, Macar halkı arasında milli bir dua niteliği görmüştür ve uzun bir süre resmiyet kazanamadı. Resmiyet kazanması ise 1989'da Macaristan Cumhuriyeti Anayasasına dahil edildiğinde gerçekleşmiştir. Avusturya ile Macaristan arasındaki uzlaşma müzakerelerinin başlangıcında, 14 Aralık 1865'te Imparator Ferenc József Peşte'de parlamentoyu açtığında, bir tür jest olarak Macar milli marşının ezgisine atıfta bulunmuştur.

Ferenc József, 15 Mart 1903'te Pécs'teki Harp okulunu ziyaret ettiği esnada, askeri orkestra her zamanki gibi imparatorluk marşını çalmaya başladı, ancak o sırada orada toplanan kalabalık Macar halkı, Macar milli marşını söyleyerek orkestranın sesini bastırmıştır.

Milli Marş konusu ilk defa 1901'de Macaristan Parlamentosunda gündeme getirilmiştir. László Rátkay önergesinde " Bir Macar milli töreninde / bayramında ilk önce neden Avusturya milli marşı çalınıyor ? Avusturya imparatoru burada değil ama burada olsa bile, kendisi aynı zamanda Macar kralı da sayıldığı için onu Macar milli marşı ile karşılayalım" şeklindeki yorumu ile protestosunu dile getirdi.  23 Nisan 1903'te Rátkay, Ferenc Kölcsey tarafından yazılan şiiri ve Erkel Ferenc'in bestesini de içeren "Macar milletinin milli marşı" hakkında iki paragraflık bir yasa tasarısı sundu. Bu marşı ve besteyi Macar Meclisi onayladı, ancak Avusturya - Macaristan Kralı I. Ferenc József tarafından onaylanmadığı için yürürlüğe giremedi. 30 Aralık 1916'da, Macar taç giyme törenleri tarihinde ilk ve son kez, IV. Macaristan Kralı Charles (Károly), Matthias Kilisesi'ne Avusturya'nın değil, Macaristan'ın Milli Marşı eşliğinde giriş yapmıştır.

Resmî olarak milli marş haline gelmesi, 1989 tarihli Macar Anayasası değişikliği ile gerçekleşmiştir: Anayasanın 75. maddesine göre

"Macaristan Cumhuriyeti'nin Milli Marşı, Ferenc Erkel'in bestesiyle Ferenc Kölcsey'in şiiridir. "

Kaynakça

Dış bağlantılar
 Macar marşı (video 33 dilde altyazılı)

Ulusal marşlar
Macaristan'ın ulusal sembolleri

Himnusz


OK Computer, İngiliz rock grubu Radiohead'in 16 Haziran 1997'de yayımlanan üçüncü stüdyo albümü. Yapımcılığını Radiohead üyelerinin yanı sıra grubun sonraki albümlerinde de rol alan Nigel Godrich'in üstlendiği albüm EMI'nin alt kuruluşları Parlophone ve Capitol Records tarafından yayımlandı. 1995'te kaydedilen "Lucky" dışında albüm, 1996 ve 1997 yıllarında Oxfordshire ve Bath'te kaydedildi. Önceki albümleri The Bendsin gitar merkezli, içgözlemsel tarzından uzaklaşıp soyut temalar ve çok katmanlı seslere yönelen grup, sonraki daha deneysel eserlerinin de temelini hazırladı.

Albümü pazarlaması zor olarak gören EMI'nin düşük satış beklentilerine karşın OK Computer UK Albums Chart'ta zirveye ulaşırken Billboard 200 listesine de 21. sıradan giriş yaptı. Albümden "Paranoid Android", "Karma Police", "Lucky", "No Surprises" ve "Airbag" şarkıları promosyonal single olarak yayımlandı. Radiohead'in uluslararası bilinirliğine katkı sağlayan albüm dünya çapında en az 7,8 milyon kopya sattı. 22 Haziran 2017'de, albümün yirminci yıldönümü anısına ilave parçaların bulunduğu remaster'lanmış bir versiyonu yayımlandı.

Oldukça olumlu eleştiriyle karşılanan OK Computer, pek çok dinleyici, eleştirmen ve müzisyen tarafından tüm zamanların en iyi albümlerinden biri olarak kabul edilir. Albüm 1998 Grammy Ödülleri'nde Yılın Albümü Ödülü'ne aday gösterildi ve En İyi Alternatif Müzik Albümü Ödülü'nü kazandı. Albüm, o zamanlar Britanya'da yaygın olan Britpop tarzından, ilerleyen yıllarda etkisini gösteren melankolik, atmosferik alternatif rock'a kayışın öncüsü oldu. OK Computer aşırı tüketimcilik, toplumsal yabancılaşma, duygusal yalnızlaşma ve siyasi yozlaşmanın hakim olduğu bir dünyayı tasvir ettiğinden 21. yüzyıl yaşamının iç yüzünü anlayan bir eser olarak yorumlanır.

Parça listesi
 Airbag
 Paranoid Android
 Subterrenean Homesick Alien
 Exit Music (For A Film)
 Let Down
 Karma Police
 Fitter Happier
 Electioneering
 Climbing Up The Walls
 No Surprises
 Lucky
 The Tourist

1997 albümleri
Radiohead albümleri
En İyi Alternatif Müzik Albümü Grammy Ödülü
Abbey Road Studios'ta kaydedilen albümler

OK Computer


La cordillera de Soutpansberg (antes Zoutpansberg, nombre que ahora se asigna al distrito administrativo) es una cadena de montañas en el extremo norte de Sudáfrica. Soutpansberg, en afrikáner, significa "montaña del pan de sal", de su nombre en idioma venda Letshoyang o "lugar de la sal" (Bergpan), refiriéndose a un lugar situado en su extremo occidental , aunque la cordillera se inicia un poco más al oeste, en Vivo , por donde pasa el río Brak. En su extremo oriental se encuentran la Reserva de Caza Mukato, la Reserva Natural Makuya  y el parque nacional Kruger, a unos 200 kilómetros, tomando como referencia Punda Maria . La cordillera es atravesada por dos desfiladeros, el de Watersport, atravesado por la línea de ferrocarril y el río Sand (Mongezi), que discurre de sur a norte y desemboca en el Limpopo, y el de Wyllie's Poort, por el que cruza la carretera nacional N1, entre Louis Trichardt, al sur, y Musina, al norte, donde, desde 1961, se pasa por los túneles de Hendrik Verwoerd. Ambos pasos se encuentran en el tercio occidental, el primero a unos 36 km en línea recta desde Vivo, y el segundo a unos 86 km. La cumbre más alta es el pico Lajuma , de 1.747 m de altitud. Soutpansberg es conocido por el alto endemismo de su fauna de invertebrados.

Geografía

Soutpansberg es una cordillera situada al norte del trópico de Capricornio, formada básicamente por cuarcitas rosadas resistentes depositadas sobre un sustrato de rocas sedimentarias y lavas basálticas hace 150 millones de años. Cuando cesó la deposición, el terreno estaba inclinado hacia el norte, dando lugar a elevadas fallas que miran hacia el sur y que fueron tomando la forma actual a lo largo de los últimos 60 millones de años. Se extiende desde el pueblo de Vivo, al oeste, hasta el parque nacional Kruger, al este. Forma una unidad geológica con la meseta de Makgabeng y la montaña de Blouberg al oeste de Vivo, y con las sierras de arenisca que se extienden por el valle del Limpopo y entran en Zimbabue por el norte de Pafuri en el Parque Kruger. De este a oeste, la cordillera tiene una extensión de unos 210 km, con una anchura de unos 60 km y una superficie de 6.800 km².

Clima
La vertiente meridional recibe el aire húmedo del océano Índico, donde por las noches se forma un cinturón de neblinas en las alturas que se disipa con el sol, mientras el norte, a sotavento, es más seco. Las precipitaciones oscilan entre los 340 mm de la parte más occidental y en torno a 2.000 mm en el centro, en el bosque de Entabeni, dando lugar a un rico mosaico de paisajes que van desde el semidesierto hasta la selva y que ha favorecido una rica variedad de fauna y flora. Las lluvias son estacionales, con un periodo cálido y húmedo entre octubre y marzo, con temperaturas que oscilan entre los 16 y los 40 grados centígrados, y un periodo frío y seco entre abril y octubre con temperaturas entre 12 y 22 grados.

Vegetación

La vegetación original ha sido gravemente degradada por los asentamientos humanos desde hace más de mil años. No obstante, se calcula que el 12 por ciento de la vegetación se conserva en buen estado. La transformación de las granjas en ranchos para la caza y el turismo y la creación de zonas de conservación ha contribuido a la recuperación de la zona, en la que el 65 por ciento está totalmente humanizado. En el área de Matondoni, cerca de Thohoyandou, donde se hallan las cascadas Phiphidi, se conserva un bosque virgen en el que destaca como especie arbórea más importante Schefflera umbellifera (Weisser et al., in prep) seguida por Bridelia micrantha, Cussonia spicata, Albizia adianthifolia, Brachylaena discolor, Combretum molle, Croton sylvaticus y Parinari curatellifolia.

Hay en la zona 38 especies endémicas de plantas, de las cuales el 32% son suculentas. El 52% de las especies endémicas se encuentran en la zona de las nieblas y un 26 por ciento son exclusivas de este lugar. Se han catalogado en total entre 2.500 y 3.000 plantas vasculares, de 1.066 géneros y 240 familias. El 10% de las plantas son suculentas. Se encuentran aquí el 70% de las orquídeas epífitas de África del Sur, muchas de las cuales están en peligro.

En un solo paraje, en el Western Soutpansberg Conservancy, en Lesheba, se encuentran 350 especies de árboles, incluyendo un dosel arbóreo de gran altura que es el santuario de los monos de Syke (Cercopithecus albogularis). El paisaje incluye profundas gargantas, sabana, sandveld, que es un tipo de meseta arenosa con escasas lluvias, vleis, una especie de lagunas inundables propias de Sudáfrica y el fynbos.

Fauna
En Soutpansberg hay 309 especies de mariposas, de las cuales el 17% son raras y el 3% son endémicas. Se han catalogado 52 especies de libélulas, 130 especies de arañas, 44 de las 50 especies de peces que hay en el Limpopo, 116 especies de reptiles, entre los que destaca el rarísimo camaleón enano (Bradypodion cf. sp. Transvaalensis), tres especies de serpientes, diez de lagartijas y cuatro de geckos.

En cuanto a pájaros, hay entre 380 y 400 especies en la cordillera, y más de 500 en su área de influencia. Destacan las áreas de Blouberg por la presencia de buitres del Cabo (Gyps coprotheres); los desfiladeros al oeste de Louis Trichardt, por sus halcones peregrinos y sus águilas negras; el Gran Baobab, cerca de Klein Tshipise, por sus colonias de colaespina moteado (Telacanthura ussheri); los bosques de Brachystegia (miombo) en Shakadza; los baobabs en las laderas norte del oeste de la cordillera a lo largo del río Sand, por sus águilas spilogaster (Aquila spilogaster); la zona del bosque de Entabeni, por sus milanos murciélagueros (Macheiramphus alcinus), y el bosque de ribera del río Sand, donde se encuentra la ardeida de espalda blanca (Gorsachius leuconotus), la lechuza Scotopelia peli y otros.

Entre los mamíferos, en la cordillera Soutpansberg se encuentran el 60% de todos los existentes en Sudáfrica. Es especialmente rica en murciélagos, carnívoros y grandes herbívoros. El rinoceronte negro ya ha sido exterminado, pero en el extremo oriental, dentro del parque Kruger aún se encuentran elefantes, licaones  y leones. Los elefantes se adentran ocasionalmente en las colinas septentrionales por la región de Limpopo. En las llanuras al norte de las montañas se encuentran guepardos y hay liebres saltadoras (Pedetes capensis) incluso en áreas habitadas. En total, hay 145 especies de mamíferos en Soutpangsberg, entre ellos 5 de primates, 26 de carnívoros y 25 artiodáctilos.

Reservas de caza
El 80% de las granjas que practicaban la ganadería extensiva se han convertido en reservas de caza al norte de las montañas Soutpansberg, donde se hallan las zonas más abiertas y extensas. Solo los 17 ranchos más grandes abarcan una extensión de 150.000 hectáreas, casi la tercera parte de la extensión de la región. En estos ranchos se pueden encontrar kudus , impalas, núes azules (Connochaetes taurinus), cebras, jirafas, facóqueros (Phacochoerus africanus), órices (Oryx gazella), elands (Taurotragus oryx), hienas manchadas (Crocuta crocuta) y potamoqueros de río (Potamochoerus larvatus). Para la caza, se han reintroducido la marta cibelina, el hipótrago equino (Hippotragus equinus), el búfalo, el elefante, el nyala (Tragelaphus angasii), el antílope acuático o kobo (Kobus ellipsiprymnus), el rinoceronte blanco y el león.

Las áreas de caza más importantes son el Makuya Park, que comprende 18.000 hectáreas, con los cinco grandes de la fauna africana (león, leopardo, elefante, rinoceronte y búfalo), además de cocodrilos, hipopótamos y numerosas aves e interés en las riberas del río Lebuvu; el Madimbo Corridor, de 50.000 ha, donde se encuentran elefantes, búfalos, leopardos, leones y la mayoría de especies de antílopes; el Poppalin Ranch, de 10.000 ha, con elefantes, búfalos y leopardos; la Nwanedi Reserve, de 9.000 ha, con rinocerontes blancos; el Greater Kuduland, de 15.000 ha, también con los cinco grandes; el Western Soutpansberg Conservacy, de 90.000 ha, la Blouberg Nature Reserve, de 8.000 ha; el Pride of Africa Ranch, de 6.000 ha., con llanuras repletas de búfalos; el Lesheba Ranch y la Maleboch Nature Reserve, de 5.000 ha.

Historia
Se calcula que hubo homínidos en la región hace 3,64 millones de años (Truswell 1977). Se encuentran en la zona importantes pinturas rupestres que muestran asentamientos muy antiguos, desde la Edad de Piedra. Hay 41 sitios documentados entre los que destaca el arte rupestre de la cultura del hierro de Mapungubwe.

El primer blanco en alcanzar y nombrar la montaña fue Coenraad de Buys, un colono que huía desde Graaff-Reinet después de la fallida rebelión de 1795. Coenraad se asentó cerca de la montaña en 1820 y fue el patriarca de un clan mestizo, los buysvolk o "pueblo buys", que aun pueden ser encontrados en Buysdorp. De Buys fue seguido por el voortrekker Louis Tregardt, que se estableció en el pan de sal entre mayo y agosto de 1836. En noviembre de 1836, Tregardt se desplazó a las inmediaciones de Schoemansdal y el pueblo de Louis Trichardt, donde permaneció hasta junio de 1837. De junio a agosto de 1837, el grupo de Tregard acampó en el río Doorn, en la granja del mismo nombre, desde donde más tarde buscarían una ruta comercial hacia el mar.

Primeros asentamientos
Once años más tarde, en 1848, en el lugar del primer campo Tregard, se estableció un asentamiento denominado Zoutpansbergdorp,  fundado por Jan Valentyn Botha, que lideraba una facción del trek de Andries Potgieter. Este murió en Zoutpansbergdorp en 1852 y, a la muerte de su hijo, en 1855, Stephanus Schoeman se convirtió en el líder de facto del pueblo, al que dio el nombre de Schoemansdal. Con solo 200 habitantes, se convirtió en un importante centro de comercio de marfil.

Los cazadores venda suministraban a los voortrekkers el marfil, y estos les proporcionaban armas. La relación entre ambos se deterioró debido a los impuestos, los robos de ganado y el control sobre el suministro de armas. El conflicto estalló en 1866, cuando los voortrekkers intervinieron en una disputa de sucesión venda, y uno de los solicitantes, Makhado (Louis Trichardt) atacó un asentamiento voortrekker aislado. Los voortrekker tuvieron que abandonar el pueblo el 15 de julio de 1867 y establecerse en Pietersburg, luego llamado Polokwane.

Primera población
En octubre de 1898, los bóeres volvieron a tener el control sobre el territorio. El comando del general Piet Joubert ocupó una posición estratégica sobre el río Doorn. En noviembre, el kraal de Mphefu sufrió un ataque y fue incendiado. El clan de Mphefu escapó a través del río Limpopo a Zimbabue. Las granjas Rietvlei y Bargvliet fueron abandonadas en 1898 por un nuevo asentamiento en Trichardtsdorp, en honor de Louis Tregardt, hoy conocido como Louis Trichardt.

Referencias
  Traducción de la página en inglés de la Wikipedia
 Soutpansberg
 Land of the Venda
 http://www.docstoc.com/docs/71763096/Vegetation-of-the-Soutpansberg
 https://web.archive.org/web/20160305030449/http://quovadis-southern-africa.co.za/index.php?action=artikel&cat=13&id=3882&artlang=en

Cordilleras de Sudáfrica

Cordillera de Soutpansberg


Truthmaker theory is "the branch of metaphysics that explores the relationships between what is true and what exists". The basic intuition behind truthmaker theory is that truth depends on being. For example, a perceptual experience of a green tree may be said to be true because there actually is a green tree. But if there was no tree there, it would be false. So the experience by itself does not ensure its truth or falsehood, it depends on something else. Expressed more generally, truthmaker theory is the thesis that "the truth of truthbearers depends on the existence of truthmakers". A perceptual experience is the truthbearer in the example above. Various representational entities, like beliefs, thoughts or assertions can act as truthbearers. Truthmaker theorists are divided about what type of entity plays the role of truthmaker; popular candidates include states of affairs and tropes.

Truthmaker maximalism is the thesis that every truth has a truthmaker. An alternative view is truthmaker atomism, the thesis that only atomic sentences have truthmakers. Truthmaker atomism remains true to the basic intuition that truth depends on being by holding that the truth of molecular sentences depends on the truth of atomic sentences, whose truth in turn depends on being. All non-maximalist positions accept that there are truthmaker gaps: truths without truthmakers. Opponents have tried to disprove truthmaker theory by showing that there are so-called deep truthmaker gaps: truthbearers that not only lack a truthmaker but whose truths do not even depend on being. Various principles governing the truthmaking relation have been proposed in order to make the intuitions about the role and nature of truthmaking explicit. Truthmaker theory is closely related to the correspondence theory of truth, but not identical to it. Truthmaker theory has been applied to various fields in metaphysics, often with the goal of exposing ontological cheaters: theorists who are committed to certain beliefs but do not or cannot account for the existence of a truthmaker for these beliefs.

Overview

In Truth-Makers (1984), Kevin Mulligan, Peter Simons and Barry Smith introduced the truth-maker idea as a contribution to the correspondence theory of truth. Logically atomic empirical sentences such as "John kissed Mary" have truthmakers, typically events or tropes corresponding to the main verbs of the sentences in question. Mulligan et al. explore extensions of this idea to sentences of other sorts, but they do not embrace any position of truthmaker maximalism, according to which every truthbearer has a truthmaker.

This maximalist position leads to philosophical difficulties, such as the question of what the truthmaker for an ethical, modal or mathematical truthbearer could be. Someone who is deeply enough committed to truthmakers and who simultaneously doubts that a truthmaker could be found for a certain kind of truthbearer will simply deny that that truthbearer could be true. Those who find the Parmenidean insight sufficiently compelling often take it to be a particularly enlightening metaphysical pursuit to search for truthmakers of these kinds of propositions.

Another difficulty for the claim that every truthbearer has a truthmaker is with negations of existential propositions (or, equivalently, universal propositions).  In the example of asking if unicorns exist, proposals include the totality of all things, or some worldly state of affairs such as x1's not being a unicorn, x2's not being a unicorn, ..., and everything's being x1, or x2, or ... (the latter suggestion is due to Richard M. Gale).

David Lewis has proposed a more moderate version of the truthmaker theory on which truthmakers are only required for positive propositions (e.g., there must be a truthmaker for the proposition that there are horses, but not for the equally true proposition that there are no unicorns). What makes a negative proposition p true is the lack of a falsemaker for it, i.e., the lack of a truthmaker for the negation of p. Thus what makes it true that there are no unicorns is the lack of a truthmaker for the proposition that there are unicorns, i.e., the lack of unicorns.

Truthmaker theorists differ as to what entities are the truthmakers of various truthbearers. Some say that the truthmaker of the proposition that Socrates is sitting (assuming he is) is "Socrates' being seated" (whatever exactly that might turn out to be on the correct ontology) and in general the truthmaker of the truthbearer expressed by a sentence s can be denoted by the participial nominalization of s. Others will say that the truthmaker of the proposition that Socrates is sitting is just "Socrates" himself. In any case, the truthmaker is supposed to be something concrete, and on the first view is that whose existence is reported by the truthbearer and on the second view is that which the truthbearer is about.

While the existence of truthmakers may seem an abstruse question, concrete instances are at the heart of a number of philosophical issues. Thus, J. L. Mackie has argued that the truthmakers of moral claims would be "queer entities", too strange to exist, and hence all moral claims are false. Alternatively, a divine command metaethicist may insist that the only possible candidate for a truthmaker of a moral claim is a command from a perfect God, and hence if moral claims are true and a truthmaker theory holds, then God exists. Thus the disagreement between various metaethical schools is in part a disagreement over what kinds of truthmakers moral claims would have if these claims were true and over whether such truthmakers exist.

Truthmaker gaps
A truthmaker gap is a truth that lacks a truthmaker. Truthmaker maximalists hold that there are no truthmaker gaps: every truth has a truthmaker.  Truthmaker non-maximalists, on the other hand, allow that some truths lack a truthmaker. Truthmaker non-maximalists still count as truthmaker theorists in the sense that they hold onto the core intuition of truthmaker theory that truth depends on being.

Atomic truthmaker theories, which have their root in logical atomism, are examples of such a position. According to them, only atomic sentences have truthmakers. A sentence is atomic or simple if it does not have other sentences as proper parts. For example, "The sun is shining" is an atomic sentence while "The sun is shining and the wind is blowing" is a non-atomic or molecular sentence since it is made up of two sentences linked by the conjunction "and". In propositional calculus molecular sentences are composed through truth-functional logical connectives. Molecular sentences lack truthmakers according to atomic truthmaker theories and therefore constitute truthmaker gaps. But the fact that the truth values of molecular sentences depends on the truth values of its constituents (if only truth-functional connectives are allowed) ensures that truth still depends on being.

This type of truthmaker gap has been called a "shallow" truthmaker gap. Shallow truthmaker gaps are contrasted with "deep" truthmaker gaps. Deep truthmaker gaps are truths that do not depend on being. They therefore pose a challenge to any type of truthmaker theory. In terms of possible worlds, a deep truthmaker gap is a proposition that is true in one possible world and false in another where there is no difference between these two worlds beside the truth value of this proposition. Critics of truthmaker theory have tried to find deep truthmaker gaps in order to refute truthmaker theory in general.

Truthmaking principles
Various principles governing the truthmaking relation have been proposed. They aim to make our intuitions about the role and nature of truthmaking explicit.

The entailment principle states that if entity e is a truthmaker for proposition p and p entails proposition q then e is also a truthmaker for q.

The conjunction principle states that if entity e is a truthmaker for the conjunction of proposition p and proposition q then e is also a truthmaker for p.

The disjunction principle states that if entity e is a truthmaker for the disjunction of proposition p and proposition q then e is either a truthmaker of p or a truthmaker of q.

These principles seem intuitively to be true but it has been shown that they lead to implausible conclusions when combined with other plausible principles.

Relation to the correspondence theory of truth
The correspondence theory of truth states that truth consists in correspondence with reality. Or in the words of Thomas Aquinas: "A judgment is said to be true when it conforms to the external reality". Truthmaker theory is closely related to correspondence theory; some authors see it as a modern version of correspondence theory. The similarity between the two can be seen in the following example definitions:

Correspondence theory: David's belief that the sky is blue is true if and only if this belief stands in a correspondence-relation to the fact that the sky is blue.
Truthmaker theory: David's belief that the sky is blue is true if and only if this belief stands in a truthmaking-relation to the fact that the sky is blue.

But despite the obvious similarities there are a few important differences between truthmaker theory and correspondence theory. For one, correspondence theory aims to give a substantive account or a definition of what truth is. Truthmaker theory, on the other hand, has the goal of determining how truth depends on being. So it presupposes the notion of truth instead of defining it. While it seems natural to combine truthmaker theory with a correspondence-conception of truth, this is not necessary. Another difference between the two theories is that correspondence is a symmetric relation while the truthmaking relation is asymmetric.

Applications
Arguments based on truthmaker theory have been used in various fields to criticize so-called "ontological cheaters". An ontological cheater is someone who is committed to a certain belief but does not or cannot account for the existence of a truthmaker for this belief. If such a belief was true then its truth would be brute or free-floating: it would be disconnected from any underlying reality. This is opposed to the basic intuition behind truthmaker theory that truth depends on being.

Defense strategies open to theorists accused of ontological cheating include denying that the proposition in question is true, denying the legitimacy of truthmaker theory as a whole or finding a so-called "proxy" or "trace" within their preferred ontology. A proxy or trace, in this context, is an entity that can act as a truthmaker for the proposition in question even though it is not obvious that this proposition is about this entity. An example of such a strategy in actualism is to use actual but abstract objects as proxies for propositions about possible objects, whose existence is denied by actualism.

Presentism
One such criticism has been leveled against presentism. Presentism is the view that only the present exists, i.e. that past entities or events lack existence. Eternalism is the opposite of presentism. It holds that past, present and future existents are equally real. Beliefs about the past and the future are very common, for example the belief that dinosaurs existed. Providing a truthmaker for this belief is quite straightforward for eternalists: they may claim that the dinosaurs themselves or facts about dinosaurs act as truthmakers. This is unproblematic since, for eternalists, past entities have regular existence. This strategy is not available to the presentists since they deny that past entities have existence. But there seem to be no obvious truthmaker candidates for this belief among the present entities. The presentist would have to be labeled an ontological cheater unless he can find a truthmaker within his ontology.

Phenomenalism
Phenomenalism has been subjected to a similar criticism. Phenomenalism is the view that only phenomena exist. It is opposed to the common sense intuition that the material objects we perceive exist independently of our perceptual experiences of them and that they even exist when not perceived. This includes for example the belief that valuables locked inside a safe do not cease to exist despite the fact that no one observes them in there, which would, of course, defeat the purpose of locking them inside in the first place. The phenomenalist faces the problem of how to account for the truth of this belief. A well-known solution to this problem comes from John Stuart Mill. He claimed that we can account for unperceived objects in terms of counterfactual conditionals: It is true that the valuables are in the safe because if someone looked inside then this person would have a corresponding sensory impression. But this solution does not satisfy the truthmaker theorist since it still leaves open what the truthmaker for this counterfactual conditional is. It is not clear how such a truthmaker could be found within the phenomenalist ontology.

Actualism
Actualism is the view that everything there is, is actual, i.e. that only actual things have existence. Actualism contrasts with possibilism, the view that there are some entities that are merely possible. Actualists face the problem of how to account for the truthmakers of modal truths, like "it was possible for the Cuban Missile Crisis to escalate into a full-scale nuclear war", "there could have been purple cows" or "it is necessary that all cows are animals". Actualists have proposed various solutions, but there is no consensus as to which one is the best solution.

A well-known account relies on the notion of possible worlds, conceived as actual abstract objects, for example as maximal consistent sets of propositions or of states of affairs. A set of propositions is maximal if, for any statement p, either p or not-p is a member. Possible worlds act as truthmakers for modal truths. For example, there is a possible world which is inhabited by purple cows. This world is a truthmaker for "there could have been purple cows". Cows are animals in all possible worlds that are inhabited by cows. So all worlds are the truthmaker of "it is necessary that all cows are animals". This account relies heavily on a logical notion of modality, since possibility and necessity are defined in terms of consistency. This dependency has prompted some philosophers to assert that no truthmakers at all are needed for modal truths, that modal truths are true "by default". This position involves abandoning truthmaker maximalism.

An alternative solution to the problem of truthmakers for modal truths is based on the notion of "essence". Objects have their properties either essentially or accidentally. The essence of an object involves all the properties it has essentially. The essence of a thing defines its nature: what it fundamentally is. On this type of account, the truthmaker for "it is necessary that all cows are animals" is that it belongs to the essence of cows to be animals. The truthmaker for "there could have been purple cows" is that color is not essential to cows. Some essentialist theories focus on object essences, i.e. that certain properties are essential to a specific object. Other essentialist theories focus on kind essences, i.e. that certain properties are essential to the kind or species of the object in question.

See also
 Slingshot argument

References

Further reading
Armstrong, D. M. (2004). Truth and truthmakers. Cambridge: Cambridge University Press.
Beebee, H., & Dodd, J. (Eds.). (2005). Truthmakers: The contemporary debate. Oxford: Oxford University Press.
Fine, Kit (2018) Truthmaking and the is–Ought Gap. Synthese, 1-28.
Lewis, David (2001) Truthmaking and Difference-Making, Noûs 35 (4):602–615.
MacBride, Fraser. (2013). "Truthmakers." Stanford Encyclopedia of Philosophy
Mulligan, K., Simons, P. M. and Smith B. (1984). "Truth-Makers", Philosophy and Phenomenological Research, 44, 287–321.
Mulligan, K. (2007). Two dogmas of truthmaking, Metaphysics and Truthmakers Frankfurt: Ontos Verlag, 51–66.
Rodriguez-Pereyra, Gonzalo. (2006). "Truthmakers." Philosophy Compass (1), 186–200.
Smith, B. (1999). "Truthmaker Realism", Australasian Journal of Philosophy, 77 (3), 274–291.

External links

 "Truth-makers", by Kevin Mulligan, Barry Smith, & Peter Simons, Philosophy and Phenomenological Research, 44 (1984), 287–321.

Theories of truth
Ontology
Semantics

Truthmaker theory


Lake St. Clair is a lake in North America, part of the international boundary between Michigan and Ontario, and carrying the water outflow of Lake Huron.

Lake Saint Clair, Lake St. Clair or St. Clair Lake may also refer to:

Australia
Lake St Clair (New South Wales)
Lake St Clair (South Australia), located in the locality of Nora Creina, South Australia
Lake St Clair (Tasmania)

North America
St. Clair Lake (Michigan), part of the Elk River Chain of Lakes Watershed
Lake Saint Clair (Washington) in Thurston County, Washington
Lake St. Clair, Missouri, a census-designated place

See also
Lake Sinclair

Lake Saint Clair (disambiguation)


Emanuel-Dumitru Ungureanu (n. , (Suceava), Suceava, România) este un deputat român, ales în 2016.

Vezi și
 Legislatura 2016-2020 (Camera Deputaților)
 Parlamentul României

Legături externe
 Activitatea parlamentară

Politicieni români în viață
Deputați români 2016-2020
Deputați români 2020-2024

Emanuel-Dumitru Ungureanu


Die Black Prince  war ein zum Kreuzfahrtschiff umgebautes ehemaliges Fährschiff, das für die norwegische Reederei Fred Olsen & Co. gebaut wurde.

Geschichte

Die ersten Jahre
Der Stapellauf der Black Prince fand am 14. Mai 1966 auf der Flender-Werft, Lübeck, Deutschland statt. Am 19. Oktober 1966 wurde das Schiff in Dienst gestellt. Es fuhr während des Winters als Fähre zwischen Las Palmas, Teneriffa, Madeira und London und in der Sommerzeit zwischen Norwegen und Großbritannien. Zur Winterzeit wurden neben den Passagieren immer eine große Menge an Obst transportiert.

Die Black Prince hatte ein Schwesterschiff, die Black Watch, die ebenfalls als Fährschiff eingesetzt wurde.

Venus
1970 erhielt die Reederei Fred Olsen & Co. ein neues, wenn auch etwas kleineres Schiff mit dem Namen Blenheim. Aus diesem Grund schloss man eine Partnerschaft mit der Reederei Bergen Line über die Nutzung der Black Prince. Dieses Schiff fuhr nun unter dem Namen Venus während der Sommermonate die Route Newcastle upon Tyne – Bergen sowie Bergen – Amsterdam. Im Winter wurden die Routen verändert: Die Venus fuhr zwischen Rotterdam, Lissabon, Casablanca, Madeira, Las Palmas und Teneriffa. Die Hin- und Rückfahrt dauerte zwei Wochen.

1975 wurde diese Strecke gemeinsam unter dem Namen Fred Olsen-Bergen Line vermarktet. Sichtbar wurde dies durch das Anbringen von drei weißen Streifen der Bergen Line zum vorhandenen Logo der Fred Olsen & Co.

Die 1980er Jahre
Anfang der 1980er Jahre expandierte die dänische DFDS im Bereich des Nordseefährverkehrs, so dass Kapazitäten benötigt wurden. Hierfür wurde die Venus für die Strecke Bergen – Newcastle upon Tyne und Bergen – Amsterdam gechartert. 1985 charterte die im norwegischen Bergen beheimatete Norway Line das Schiff für die Route Bergen – Newcastle upon Tyne.

1986 wurde die Partnerschaft zwischen Fred Olsen & Co. und der Bergen Line beendet. Um die Lohnkosten zu senken, verkaufte Fred Olsen & Co. das Schiff im Oktober 1986 an die in Manila auf den Philippinen ansässige Tochterfirma Fred. Olsen Cruise Lines.

Kreuzfahrtschiff

Im Laufe des Jahres 1986 wurde das Schiff bei der Wartsila Marine Turku Shipyard in Finnland zu einem reinen Kreuzfahrtschiff umgebaut. Hierbei wurden die bisherigen Frachtbereiche genutzt, um dort unter anderem ein Fitnesscenter, einen innenliegenden, beheizten Pool, einen Tischtennisbereich, einen Badmintonplatz sowie einen Kinderspielbereich einzurichten. Die Heckklappe behielt man bei und baute diese so um, dass diese horizontal abgeklappt werden konnte. Somit entstand eine Marina, die während der Liegezeiten auf See von den Passagieren genutzt werden konnte. Hierzu wurde eine portable Treppe und ein schwimmender Badebereich zu Wasser gelassen, von dem aus die Gäste baden konnten. Es wurden auch Wassersportaktivitäten wie JetSki angeboten. Die Gesamtkapazität lag nach dem Umbau bei 441 Passagieren in einer Klasse.

Am 12. Februar 1987 wurde die Black Prince als Kreuzfahrtschiff erneut in Dienst gestellt. Am 27. Februar 1987 startete die erste Kreuzfahrt von Southampton in Richtung Nordafrika und Mittelmeer. 1990 wurde das Schiff auf die Fred. Olsen Cruise Lines, Hvisten, Norwegen, ins Register eingetragen. Dies brachte die dänische und schwedische Seefahrergewerkschaft auf die Barrikaden, da ihrer Meinung nach auf dem Schiff eine unterbezahlte philippinische Besatzung ihren Dienst verrichtete. Beim Anlaufen in Göteborg, Schweden, demonstrierten viele Leute, denen sich einige Hafenarbeiter anschlossen. Das Schiff wurde daraufhin außer Dienst gestellt und in Oslo, Norwegen, aufgelegt.

Im Januar 2001 wurde die Black Prince nach 35 Jahren unter norwegischer Flagge fahrend auf die Bahamas mit Heimathafen Nassau umgeflaggt.

Verkauf nach Venezuela
Im Jahr 2010 wurden die Sicherheitsrichtlinien auf See (SOLAS) verschärft. Dies hatte zur Folge, dass auf der Black Prince eine Reihe von Umbaumaßnahmen hätten durchgeführt werden müssen, was allerdings aus Kostengründen verworfen wurde. Deshalb wurde das Schiff am 16. Oktober 2009 außer Dienst gestellt.

Wenig später kaufte die venezolanische Reederei Ola Cruises das Schiff und benannte es in Ola Esmeralda um. Seitdem wurde es für Kreuzfahrten entlang der Küste von Venezuela eingesetzt. Im November 2012 wurde das Schiff zum Verschrotten nach Santo Domingo verkauft.

Trivia
Kurz vor der Außerdienststellung lief das Schiff am 28. September 2009 in Lübeck ein. 40 ehemalige Mitarbeiter der 2002 in Insolvenz gegangenen Flender-Werke, die am Bau des Schiffes beteiligt waren, wurden zu einem Besuch an Bord eingeladen.

Am 6. Oktober 2009 lief das Schiff ein letztes Mal aus dem Hafen von Funchal, Madeira, aus, in dem es in mehr als 40 Jahren 594 mal zu Gast war. Mehrere Schiffe, unter anderen die Costa Europa und die Costa Luminosa begleiteten das Auslaufen.

Die Reederei Ola Cruises ist der erste Kreuzfahrtbetreiber aus Venezuela.

Siehe auch
 Liste von Kreuzfahrtschiffen

Weblinks

 Webseite der Reederei Ola Cruises
 Infos und technische Daten
 Geschichte und Daten zur Black Prince
 Black Prince & Venus Geschichte
 M/S Black Prince.

Einzelnachweise

Kreuzfahrtschiff
Passagierschiff (Norwegen)
Passagierschiff (Bahamas)
Fred. Olsen Cruise Line
Motorschiff
Flender-Werke
RoPax-Schiff

Black Prince (Schiff, 1966)


Crestețul pestriț sau cresteluțul pestriț (Porzana porzana) este o pasăre semiacvatică migratoare din familia ralide care cuibărește în Europa și Asia de Vest. Arealul de cuibărit se extinde din Anglia, cuprinzând Europa, Asia de Vest până în apropierea lacului Baikal și Mongolia. În România și Republica Moldova este o specie rar întâlnită. Sosește din cartierele de iernare în aprilie. Toamna, în luna septembrie, migrează spre locurile de iernare din sudul și vestul Europei, din nordul și estul Africii, sudul Arabiei. Populațiile asiatice iernează în sudul Asiei, din Iran până-n India. Migrează exclusiv noaptea.  Seamănă cu cârstelul de baltă însă este mai mic. Lungimea corpului este de 19-24 cm și are o greutate medie de 57-147 g; anvergura aripilor este de 35-42 cm. Longevitatea maximă cunoscută este de 7 ani și 2 luni. Are ciocul scurt, gălbui, la rădăcină roșu. Picioarele cu degete lungi, înguste, sunt de culoare verde. Irisul brun deschis. Penajul pe spinare este de culoare brun-măslinie, cu multe pete longitudinale albicioase și negre; flancurile cu dungi transversale, cafenii-deschise; gâtul și gușa cenușii, punctate cu alb; abdomenul alb. Are pene alb-roșcate sub coadă, pe care o ridică în momente de agitație. Crestețul pestriț are un repertoriu vocal bogat și își fac remarcată prezența prin sunete care se aud la o distanță de până la 1,5-2 km. Sunetele de chemare se aud în nopțile de primăvară și vară: fluierături scurte, repetate ritmic mult timp. Trăiește în locuri umede, mlăștinoase, bogate în vegetație: mlaștini, pajiști umede, marginile canalelor de drenaj, bălți, marginile ierboase ale lacurilor precum și râurile lent curgătoare. Preferă pentru cuibărit regiuni cu apă de adâncime mică, cu stuf, rogoz, papură din zonele de stepă, semideșert, silvostepă și de păduri. Duce o viață retrasă și este greu de observat, stă ascuns mai mult în stuf, fiind mai activ în amurg și noaptea. Este o specie teritorială. Se hrănește atât cu hrană de origine animală (insecte acvatice mici și larvele acestora, moluște, melci, râme, păianjeni și chiar pești de talie mică), cât și cu vegetale (semințe, frunze, lăstari, rădăcini de diverse plante, alge). Atinge maturitatea sexuală la vârsta de un an. Este o specie monogamă. Perechile se formează atât în locurile de iernat, cât și în regiunile de reproducere. Cuibul este situat în vegetația deasă, are forma unei cupe, cu pereți înalți și groși, și este construit de ambele sexe, folosind tulpinițele și frunzele plantelor uscate din jur. În mai femela depune de obicei 8-12 ouă (maxim 21) gălbui pătate cu brun, cu o dimensiune medie de 35,9 x 22 mm. Incubația durează în medie 18-24 de zile și este asigurată de ambii părinți, dar mai mult de femelă. Perechea poate scoate 2 rânduri de pui într-un sezon de reproducere. Puii sunt nidifugi, ies din ou acoperiți cu un puf negru, lucios, au ciocul roșu la bază și alb la vârf.  Puii își urmează părinții care le asigură hrana și devin zburători peste o lună și jumătate.

Note

Legături externe

 Cresteț pestriț Porzana porzana. Societatea Ornitologică Română.
 Spotted crake (Porzana porzana). ARKive.  Imagini, video.
 Marouette ponctuée Porzana porzana - Spotted Crake. Oiseaux.net
 Spotted Crake (Porzana porzana). Handbook of the Birds of the World (HBW). 17-volume
 Porzana porzana. The IUCN Red List of Threatened Species
 Spotted Crake Porzana porzana. BirdLife International
 Spotted Crake Porzana porzana (Linnaeus, 1766). Avibase
 Porzana porzana (Linnaeus, 1766) - Погоныш. Институт проблем экологии и эволюции им. А.Н. Северцова Российской академии наук.

Porzana
Rallidae
Păsări din România
Păsări din Republica Moldova
Păsări descrise în 1758
Taxoni clasificați de Carl Linnaeus

Cresteț pestriț


جولة عالم التوابل هي جولة موسيقية لفرقة البوب البريطانية السبايس جيرلز، وكانت جولة ترويجية لألبومهم الثاني عالم التوابل والذي كان الموسيقى التصويرية لفيلمهم عالم التوابل: الفيلم.

جولات السبايس جيرلز الموسيقية

جولة عالم التوابل


باولو بيزولانو  (مواليد 25 أبريل 1983 في مونتيفيديو - الأوروغواي) لاعب كرة قدم أوروغواياني يلعب حاليا لصالح نادي الدرجة الأولى ريال مايوركا الإسباني منذ 2009 في مركز الوسط المهاجم كما يجيد اللعب في مركز الجناح الأيسر .

روابط خارجية

مراجع

لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في البرازيل
أشخاص على قيد الحياة
أوروغوايانيون من أصل إيطالي
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في البرازيل
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في الصين
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في المكسيك
رياضيون أوروغويانيون مغتربون في إسبانيا
رياضيون أوروغويانيون من أصل إيطالي
لاعبو الدوري الأوروغواياني الممتاز
لاعبو الدوري الإسباني
لاعبو أتلتيكو بارانيس
لاعبو بينارول
لاعبو جيجيانغ غرينتاون
لاعبو دوري السوبر الصيني
لاعبو ديفينسور سبورتينغ
لاعبو ريال مايوركا
لاعبو كرة قدم أوروغوايانيون مغتربون
لاعبو كرة قدم أوروغويانيون
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم رجالية مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم مغتربون في البرازيل
لاعبو كرة قدم مغتربون في الصين
لاعبو كرة قدم مغتربون في المكسيك
لاعبو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
لاعبو كرة قدم من مونتفيدو
لاعبو مونتيفيديو توركي
لاعبو نادي ليفربول
لاعبو نادي نيكاكسا
لاعبو وسط كرة قدم رجالية
مدربو الدوري البرازيلي الدرجة الثانية
مدربو ريال بلد الوليد
مدربو كرة قدم أوروغويانيون
مدربو كرة قدم أوروغويانيون مغتربون
مدربو كرة قدم مغتربون في البرازيل
مدربو كرة قدم مغتربون في إسبانيا
مدربو مونتيفيديو توركي
مدربو نادي كروزيرو
مدربو نادي ليفربول (مونتيفيديو)
مواليد 1983
مواليد في مونتفيدو

باولو بيزولانو


Olaylar
 İslam Devleti orduları, Erivan şehrini ele geçirdi.

Doğumlar

Ölümler
 İl-Kullıg İşbara Kağan, Batı Göktürk Kağanlığı hükümdarı (d. 620'den önce)
 Mâlik el-Eşter, Yemenli Arap komutan
 Muhammed bin Ebû Bekir, Ebu Bekir'in oğlu, Mısır valisi (d. 632)

658


Thai Smile Airways () ist eine thailändische Billigfluggesellschaft mit Sitz in Bangkok und Basis auf dem Flughafen Bangkok-Suvarnabhumi. Sie ist eine Tochtergesellschaft der Thai Airways International.

Geschichte
Thai Airways International hatte mit Tiger Airways am 2. August 2010 ein Joint Venture unter dem Namen Thai Tiger gegründet. Nachdem die thailändische Regierung jedoch bis August 2011 keine Lizenz für die neue Fluggesellschaft erteilte, gab man im September 2011 das Gemeinschaftsunternehmen auf. Stattdessen gründete Thai Airways im Sommer 2012 Thai Smile. Thai Smile ist nach Nok Air die zweite Billigfluggesellschaft von Thai Airways. Am 18. Januar 2013 gab Thai Airways International bekannt, dass Thai Smile nach der Zustimmung des Senats als eigenständige Fluggesellschaft unter der Firmenbezeichnung Thai Smile Airways Co., Ltd operieren wird. Das Stammkapital von Thai Smile Airways beträgt 1,8 Milliarden Baht. Thai Airways hält weiterhin 100 % an Thai Smile.

Seit dem 2. Oktober 2014 fliegt Thai Smile unter dem eigenen IATA-Code WE und stieg aus dem Codesharing mit Thai Airways und damit aus der Star Alliance aus. Seit dem 25. Februar 2020 ist Thai Smile Connecting Partner von Star Alliance.

Im Mai 2023 wurde bekannt gegeben, Thai Smile bis Ende 2023 vollständig in Thai Airways aufgehen zu lassen. Man erhofft sich hierdurch eine höhere Auslastung der Flotte sowie eine Kostenersparnis von 20 %.

Flugziele
Thai Smile fliegt von Bangkok-Suvarnabhumi hauptsächlich Ziele innerhalb Thailands an. Des Weiteren werden Städte in Südostasien bedient.

Flotte
Mit Stand März 2023 besteht die Flotte der Thai Smile aus 20 Flugzeugen mit einem Durchschnittsalter von 9,2 Jahren:

Siehe auch
 Liste von Fluggesellschaften

Weblinks

 Webpräsenz der Thai Smile (thailändisch, chinesisch, englisch)

Einzelnachweise

Fluggesellschaft (Thailand)
Star Alliance
Unternehmen (Bangkok)
Gegründet 2012

Thai Smile Airways


Sumartryffill er heiti á tegund ætisveppa af ættkvíslinni Tuber. Sumartryffill myndar samlífi með rótum trjáa, einkum eikartrjáa. Hann er vex aðallega í suðurhluta Evrópu. Ekki er á hreinu hvort hann sé afbrigði eða sjálfstæð tegund, en er náskyldur Tuber uncinatum.

Sumartryffill (Tuber aestivum) er á válista yfir tegundir í útrýmingarhættu í Danmörku. Á Norðurlöndunum er mælst til þess að hann sé aðeins seldur ef hann kemur frá landi þar sem hann er ekki á válista.

Tenglar
 Trufflur - gimsteinn eldhússins; grein í Morgunblaðinu 1996

Tilvísanir

Ætisveppir
Asksveppir

Sumartryffill


Als Taille wurde im 19. und frühen 20. Jahrhundert nicht nur der schmalste Teil des Rumpfes bezeichnet, sondern auch das Oberteil eines zweiteiligen Frauenkleides.  Eine Taille ist auf die korsettierte Figur gearbeitet, vollständig gefüttert und an den Nähten entlang mit Fischbein- oder Federstahlstäben (Taillenstäbe) versteift, um sich der Figur glatt anzuschmiegen. Zwei fischförmige Abnäher, die unter der Brust beginnen, zur Taille hin breiter werden und darunter wieder schmaler, sorgen für eine körpernahe Passform, manchmal unterstützt durch eine entsprechend geschwungene Vorderkante. Bei einer Taille werden Futter- und Oberstoff-Schnittteile zusammen wie ein Teil verarbeitet.

Je nach herrschender Mode konnten Taillen auf Höhe der (Körper-)Taille gerade oder in einer Schneppe enden, enganliegend weit über die Hüfte hinabreichen (Küraßmode, um 1880) oder Schößchen haben. Die Taillen von Tageskleidern konnten einen runden Halsausschnitt (vor 1870), einen kleinen Stehkragen (um 1870–1900) oder einen Stehkragen (ca. 1900–1910) haben, während die Taillen von Abend-, Gesellschafts- und Balltoiletten mehr oder minder tief ausgeschnitten waren.

In den 1890ern entwickelte sich die Blusentaille als Mischform zwischen der relativ lose anliegenden, ungefütterten Bluse und der Taille. Ihr Futter war wie eine Taille auf Figur gearbeitet, während der größer geschnittene Oberstoff mit Hilfe von Biesen und Falten so darauf drapiert wurde, dass es wirkte, als ob das Kleidungsstück locker säße. Dadurch konnte sich um 1897–1908 das Vorderteil der Taille locker über dem Rockbund bauschen, während das Futter nach wie vor eng auf dem Korsett auflag.

Der Begriff Taille im Sinne eines Kleidungsstücks kam in den 1920er Jahren außerhalb der Kostümkunde weitgehend außer Gebrauch.

Literatur
 Antonie Steimann. Ich kann schneidern – Illustriertes Hausbuch der praktischen Schneiderei. Ullstein & Co., Berlin/Wien, 1908
 Hedwig Lechner und Gunda Beeg. Die Anfertigung der Damen-Garderobe. Lipperheide, Berlin, 1886
 Heinrich Klemm. Schule der Damenschneiderei zum gründlichen Selbstunterrichte. Dresden: Klemm, 1885

Kostümkunde 1845–1870
Kostümkunde 1870–1890
Kostümkunde 1890–1910
Frauenkleidung
Schulteraufliegendes Kleidungsstück

Taille (Kleidungsstück)