Peter Jay and the Jaywalkers est un groupe de beat instrumental britannique du début des années 1960. Son plus gros succès, Can Can 62, entre dans le UK Singles Chart en 1962. Le groupe tourne avec les Beatles et les Rolling Stones avant de se séparer en 1966.

Origines et carrière
Le groupe est formé vers 1960 par Peter Jay (né le 29 janvier 1944 à Southgate, au nord de Londres, en Angleterre) pendant ses études au Norwich College. Son père, Jack Jay, possède et gère le Windmill Theatre et plusieurs cinémas et discothèques à Great Yarmouth, Norfolk, Angleterre. Autour de Peter à la batterie, le groupe est constitué de Pete "Buzz" Miller, Tony Webster (guitare rythmique), Mac McIntyre (sax ténor et flûte), Lloyd Baker (piano et sax baryton), Geoff Moss (guitare basse) et Johnny Larke (guitare basse). À partir de 1962, le groupe se fait remarquer pour son utilisation sur scène de guitares Vox Phantom coordonnées.

Peter Jay and the Jaywalkers signent un contrat avec Decca Records en 1962. Leur premier enregistrement, une version rock du cancan d'Offenbach de Orphée aux Enfers, produit par Joe Meek dans les studios de Decca à Hampstead et intitulé Can Can 62, s'élève à la  place dans le palmarès des singles au Royaume-Uni en novembre 1962. Decca publie plusieurs autres singles en 1963 et 1964, mais aucun ne devient un hit.

Le groupe remplace le temps d'un spectacle les Beatles une nuit en février 1963 lorsque ceux-ci s'absentent pour enregistrer leur premier album à Londres. Les Beatles le choisissent comme première partie pour leur tournée au Royaume-Uni de novembre et décembre 1963. Ils apparaissent dans des émissions de télévision nationales, notamment Ready Steady Go! et Thank Your Lucky Stars.

Le groupe quitte Decca pour Piccadilly Records en 1964, avec qui il sort plusieurs autres singles, sans davantage de succès commercial. Pete Miller quitte ses comparses en 1965 et est remplacé par le guitariste Terry Reid. Après d'autres changements dans l'équipe, la formation renommée Peter Jay and the New Jaywalkers continue à apparaître sur les affiches avec les principaux groupes de l'époque et se produit notamment en 1966 dans une tournée britannique avec les Rolling Stones, Ike et Tina Turner et les Yardbirds. Elle se sépare ensuite.

Activités ultérieures
À la fin des années 1970, Peter Jay et son père achètent l'hippodrome de Great Yarmouth et le transforment en salle de théâtre et en cirque avec une zone de spectacle circulaire qui peut être abaissée pour révéler une piscine. En 1983 il reprend le bail du Tower Circus à Blackpool. Il publie une autobiographie, Jaywalking.

Pete Miller entame une carrière solo, sortant le single Baby I Got News for You en 1965, avec le soutien de Peter Frampton et d'autres membres de The Herd. Il écrit des chansons et travaille comme musicien de session, avant de réapparaître sous le nom de Big Boy Pete au début de l'année 1968 avec le single Cold Turkey, un morceau souvent cité dans les anthologies comme un exemple de freakbeat et repris notamment par The Damned. Il déménage à San Francisco au milieu des années 1970, où il enregistre avec un nouveau groupe, les Wildcats, et collabore au projet Shig & Buzz.

Terry Reid a poursuivi une carrière solo, devenant chanteur, auteur-compositeur et guitariste.

Anecdote
En 1962, David Jones, le pas encore David Bowie, prend successivement les noms de scène fugaces de Luther Jay, Alexis Jay et Dave Jay, pseudonymes inspirés par le groupe qu'il estime être « un des deux seuls groupes anglais qui y connaissent quelque chose en saxophone ».

Références

Voir aussi

 Inscriptions sur 45cat.com

Groupe musical formé en 1960
Groupe de musique beat

Peter Jay and the Jaywalkers


Massimiliano Tomba é um filósofo e professor italiano que leciona na Universidade da Califórnia, Santa Cruz. É um dos principais representantes da filosofia italiana contemporânea e um crítico da modernidade. Em seu trabalho, Tomba se inspira na tradição da Escola de Frankfurt, no materialismo histórico de Walter Benjamin e na autonomia operária italiana.

Biografia
Formou-se em filosofia pela Universidade de Pádua em 1992, com uma tese sobre a família como raiz ética do Estado na filosofia do direito de Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Obteve seu doutorado pela mesma universidade em 2000, com uma tese sobre a crítica de Karl Marx à economia política. Foi membro do Instituto de Estudos Avançados de Princeton em 2016–2017.

Tomba é autor de vários livros e artigos sobre temas como o conceito de tempo histórico, a teoria política e jurídica, a crise do capitalismo e os movimentos antiautoritários. Entre seus livros mais conhecidos estão Marx's Temporalities (Editora Brill, 2013), Krise und Kritik bei Bruno Bauer (2005) e Insurgent Universality: An Alternative Legacy of Modernity (2019). Neste último, Tomba defende uma concepção alternativa de universalismo que se baseia em experiências políticas radicais como a Comuna de Paris e a primeira Constituição Soviética.

Tomba também é colaborador de revistas como OperaViva Magazine, Historical Materialism e Constellations. Participou de vários eventos acadêmicos e culturais, como a Bienal de Varsóvia em 2019.

Filósofos da Itália
Professores da Itália

Autonomistas

Massimiliano Tomba


Jan Zimmermann ist der Name folgender Personen:

* Jan Zimmermann (Jurist) (* 1949), polnischer Professor für öffentliches Recht
 Jan Zimmermann (Historiker) (* 1965), deutscher Historiker
 Jan Zimmermann (Fußballtrainer) (* 1979), deutscher Fußballtrainer
 Jan Zimmermann (Fußballspieler) (* 1985), deutscher Fußballtorwart
 Jan Zimmermann (Volleyballspieler) (* 1993), deutscher Volleyballspieler
 Jan Zimmermann (* 1998), deutscher Webvideoproduzent

Jan Zimmermann


Raynald Denoueix (født 14. maj 1948 i Rouen, Frankrig) er en fransk tidligere fodboldspiller (forsvarer), og senere træner.

Denouiex spillede hele sin aktive karriere, fra 1966 til 1979, hos FC Nantes, hvor han var med til at vinde to franske mesterskaber (1973 og 1977) samt én Coupe de France-titel (1979).

Denouiex havde senere en succesfuld karriere som træner. Han stod først i spidsen for sin gamle klub som aktiv, FC Nantes, som han gjorde til mester i sæsonen 2000-01, hvor han også blev kåret som årets træner i ligaen. Siden overtog han ansvaret i den spanske traditionsklub Real Sociedad. Her var han i sæsonen 2002-03 med til at føre holdet frem til en overraskende andenplads i La Liga efter Real Madrid. Han blev kåret til årets træner i ligaen efterfølgende.

Titler

Titler som spiller
Ligue 1
 1973 og 1977 med Nantes

Coupe de France
 1979 med Nantes

Titler som træner
Ligue 1
 2001 med Nantes

Referencer

Eksterne henvisninger

Fodboldspillere fra Frankrig
Fodboldtrænere fra Frankrig
Fodboldspillere fra FC Nantes
Fodboldtrænere fra Real Sociedad
Personer fra Rouen

Raynald Denoueix


Sfântul Onofrei, alternativ Onufrie, (în ) a fost un pustnic creștin care a trăit în deșertul Egiptului de Sus în secolul al IV-lea sau al V-lea. Numele Onofrei este prezent și în onomastica românească.

Viață și legende

Onofrei a fost unul din Părinții Deșertului care au făcut o mare impresie asupra spiritualității răsăritene în secolele al III-lea și al IV-lea, în vremea când creștinismul devenise o credință religioasă tot mai importantă a Imperiului Roman. În acest moment, mulți creștini au fost inspirați să părăsească așezările aglomerate și să plece în deșert, unde să ducă o viață de rugăciune într-un mediu natural aspru, mâncând și bând puțin și fiind înconjurați de tot felul de animale periculoase și de tâlhari.

Nu se cunoaște sigur în ce secol a trăit Onufrie; relatarea lui Pafnutie Ascetul, care l-a întâlnit în deșertul egiptean, constituie unica sursă despre viața Sfântului Onufrie. Chiar și autorul este incert; "Pafnutie", un nume obișnuit de origine egipteană din Tebaida de Sus, se poate referi mai degrabă la Pafnutie de Scetis, un monah din secolul al IV-lea din Egiptului de Jos, decât la Pafnutie Ascetul. "Dar Pafnutie cel Mare [adică Pafnutie Ascetul]", scrie Alban Butler, "a relatat, de asemenea, o serie de povești despre viziuni și întâmplări miraculoase petrecute în deșert, unele dintre ele având un stil foarte asemănător cu povestea lui Onufrie".

Numele Onufrie este considerat a fi o formă helenizată a numelui copt Unnufer, provenit în cele din urmă din egipteanul: wnn-nfr care înseamnă "cel perfect" sau "cel care este permanent bun", un epitet al zeului Osiris.

O tradiție, care nu se regăsește în relatarea lui Pafnutie, afirmă că Onufrie ar fi studiat jurisprudența și filozofia înainte de a deveni călugăr lângă Teba și apoi pustnic.

Potrivit relatării proprii, ava Pafnutie a întreprins un pelerinaj pentru a studia modul de viață al pustnicilor și pentru a-și da seama dacă acesta i s-ar potrivi. Rătăcind în deșert timp de 16 zile, Pafnutie a întâlnit în cea de-a 17-a zi în pustia Ermopole un om sălbatic, care era acoperit de păr și purta un snop de frunze în jurul taliei. Înfricoșat, Pafnutie a fugit în sus pe munte, dar omul l-a chemat înapoi, strigând: "Coboară, omule al lui Dumnezeu, căci și eu sunt om, care locuiesc în deșert pentru dragostea lui Dumnezeu."

Întorcându-se, Pafnutie a vorbit cu omul sălbatic, care s-a prezentat ca Onufrie și i-a explicat că fusese cândva călugăr la o mănăstire mare din ținutul Tebaida, dar trăia de 70 de ani ca pustnic, suferind foamete și sete extremă, precum și alte chinuri. El a spus că îngerul său păzitor era cel care l-a adus în acest loc pustiu. Onufrie l-a dus pe Pafnutie în chilia sa și au vorbit până la apusul soarelui, când pâinea și apa au apărut în mod miraculos în afara chiliei pustnicului.

Ei au petrecut noaptea în rugăciune, iar dimineața Pafnutie și-a dat seama că Onufrie era pe moarte. Înfricoșat, Pafnutie l-a întrebat pe pustnic dacă ar trebui să rămână ca viețuitor în chilia lui, după moartea pustnicului, dar Onufrie i-a spus: "Nu se poate, lucrarea ta este în Egipt, împreună cu frații tăi". Onufrie i-a cerut lui Pafnutie să săvârșească pentru el în Egipt o slujbă de pomenire cu ardere de tămâie. Apoi l-a binecuvântat pe călător și a murit.

Din cauza pământului dur și stâncos, Pafnutie nu a putut săpa o groapă pentru mormânt și a acoperit, prin urmare, trupul lui Onufrie cu o mantie și l-a târât într-o crăpătură dintr-o stâncă. După înmormântare, chilia lui Onufrie s-a dărâmat, ceea ce l-a făcut pe Pafnutie să înțeleagă că era un semn că el nu ar trebui să rămână acolo.

Un cercetător religios a scris că viața lui Onufrie "se potrivește tiparului hagiografiei numeroșilor anahoreți sau pustnici ai deșertului... [Cu toate acestea] în ciuda predictibilității sale, Viața lui Onufrie scrisă de Pafnutie iese în evidență prin mai multe detalii unice ... anii tinereții lui Onufrie au fost petrecuți într-o mănăstire care urma regula tăcerii desăvârșite; o căprioară l-a învățat ritul și liturghia creștină. În cei șaizeci de ani trăiți în deșert, singurul vizitator al lui Onufrie a fost un înger care-l hrănea în fiecare duminică cu anafură..."

Venerare

Este trecut în calendarul sfinților pe 12 iunie, fiind sărbătorit în întreaga lume creștină. O hagiografie ulterioară în limba greacă a Sf. Onufrie menționează că sfântul a murit în 11 iunie; cu toate acestea, ziua sa de prăznuire a fost celebrată pe 12 iunie încă din vremurile cele mai vechi.

Legenda Sfântului Onofrei a fost reprezentată în camposanto-ul (cimitirul monumental) din Pisa, iar la Roma, a fost construită în secolul al XV-lea o o biserică în onoarea sa, Sant'Onofrio, pe dealul Gianicolo.

Potrivit lui Antonie, arhiepiscopul Novgorodului, autorul mai multor scrieri în jurul anului 1200 d.Hr., capul Sf. Onufrie a fost păstrat în biserica Sfântul Acindin (Akindinos) din Constantinopol.

Timp de câteva decenii, seminariștii ortodocși din Polonia își începeau pregătirea spirituală la mănăstirea Sf. Onufrie din Jabłeczna. Se spune că sfântul însuși a ales acel loc, arătându-se acum aproape patru sute de ani pescarilor de pe malurile râului Bug și lăsându-le o icoană a lui.

Există o mănăstire dedicată sfântului la Ierusalim. Mănăstirea este situată la capătul îndepărtat al văii Gai Ben Hinnom (Gehenna), aproape de locul unde s-a aflat cimitirul celui de-al doilea templu evreiesc, și este construită printre multe gropi funerare tipice acelei perioade. Mănăstirea marchează, de asemenea, zona Hakeldama, locul unde s-ar fi spînzurat Iuda Iscarioteanul.

Sfântul Onufrie a fost venerat la München, la Basel și în sudul Germaniei, iar umanistul din Basel Sebastian Brant (care și-a numit propriul fiu Onuphrius), a publicat o broșură intitulată Lauda Divinului Onufrie și a altor Sfinți Pustnici ai Deșertului. Onufrie a fost reprezentat într-un tablou din 1520 al lui Hans Schäufelein.

Artă

Imaginile Sfântului Onufrie au fost combinate cu cele ale "omului sălbatic" medieval. El este reprezentat în artă ca un om sălbatic acoperit complet de păr, purtând un brâu de frunze.

El este înfățișat în Biserica Șarpelui (Yilanlı Kilise) din muzeul în aer liber al văii Göreme din Cappadocia, Turcia.

Onofrei este patronul țesătorilor datorită faptului că a fost înfățișat "îmbrăcat doar cu propriul său păr abundent și cu un brâu de frunze".

San Onofrio a fost numit copatron sfânt al orașului Palermo în 1650.

Variante de nume
Numele lui apare într-un mod foarte variat ca Onufrie, Onufrius sau Onofrei, iar în diferite limbi ca Onofre (portugheză, spaniolă), Onofrio (italiană) etc. În arabă, sfântul a fost cunoscut sub numele de Abū Nufir (în  ) sau ca Nofer (în  ), care, pe lângă faptul că este o variantă a numelui Onufriem înseamnă și "erbivor". Onufrie este uneori anglicizat ca Humphrey, un nume fără legătură căruia i se dă de obicei o etimologie germanică.

Folclor
Sicilienii se roagă Sf. Onofrei atunci câna au pierdut ceva. Rugăciunea are mai multe variante, dar sunt menționate în general proprietățile miraculoase ale părului Sf. Onofrei. Se acceptă faptul că repetând rugăciunea atunci când se caută ceva (de ex. cheile, un inel sau orice altceva), se va găsi astfel mai ușor.

Note

Bibliografie
 Alban Butler, Paul Burns; Butler's Lives of the Saints (Continuum International Publishing Group, 2000)

Legături externe

  Sant'Onofrio
  San Onofre
    San Onofre
 Sfântul Onuphrius gravat de un artist flamand din colecția De Verda
 The Wild Man: Medieval Myth and Symbolism, un catalog de expoziții de la Muzeul Metropolitan de Artă (complet disponibil online ca PDF), care conține materiale despre Onuphrius (nr. 20)

Nașteri în 320
Decese în 400
Sfinți creștini din secolul al IV-lea
Egipteni

Sfântul Onofrei


Sjeverni križ je istaknuti astronomski asterizam u nebeskoj sferi sjeverne hemisfere, koji u potpunosti odgovara sazviježđu Labuda. Mnogo je veći od poznatijeg Južnog križa i sastoji se od najsjajnijih zvijezda u Cygnusu, Denebu, Sadru, Gienani, Delta Cygni i Albireo. 'Glava' križa, Deneb, također je dio asterizma Ljetnog trokuta.

Poput ljetnog trokuta, sjeverni križ je istaknuti pokazatelj godišnjih doba. Oko ponoći, Križ leži gotovo iznad glave na srednjovjekovnim širinama tijekom ljetnih mjeseci; može se vidjeti i tijekom proljeća u rano jutro na Istoku. U jesen je križ vidljiv navečer na zapadu do studenog. Nikad se ne spušta ispod horizonta na ili iznad 45° sjeverne geografske širine, samo se spušta ispod sjevernog horizonta u svojoj najnižoj točki na mjestima kao što su Minneapolis, Montréal i Torino. S južne polutke se pojavljuje naopako i nisko na nebu tijekom zimskih mjeseci.

U zvjezdanom atlasu Johanna Bayera iz 17. stoljeća, Uranometriji, sugeriralo se da su Alpha, Beta i Gamma Cygni tvorili pol kršćanskog križa, dok su Delta i Epsilon formirali poprečnu gredu. Promjenjiva zvijezda P Cygni tada se smatrala Kristovim tijelom.

Zvijezde sjevernog križa

Vidi također

Ljetni trokut
 Velika kola
Veliki dijamant
 Zimski trokut
 Zimski šesterokut
 Proljetni trokut

Izvori

Amaterska astronomija
Labud (zviježđe)

Sjeverni križ


Respectable est un adjectif signifiant « qui mérite ou incite le respect ».

Respectable peut aussi faire référence à :

Musique

Groupes

 Les Respectables, un groupe musical québécois

Chansons
 Respectable, une chanson des Rolling Stones (1978),
 , une chanson de Mel & Kim (1987),
 Respectable, une chanson de The Isley Brothers (1960),
 Respectable, une chanson de Don McLean issu de son album Tapestry (1970).

Télévision
 , série britannique (2006)

Voir aussi

 Respect (homonymie)

Respectable (homonymie)


Robin Marlar (né le  à Eastbourne et mort le  à Epsom) est un joueur britannique de cricket et journaliste sportif.

Biographie
Robin Marlar fait ses études à la Harrow School et au Magdalene College de Cambridge.

Il joue au first-class cricket pour l'université de Cambridge, remportant un bleu en 1951, 1952 et 1953, lorsqu'il conduit Cambridge à la victoire contre Oxford et pour le Sussex entre 1951 et 1968.  innovant, il est crédité de  en  à une moyenne de 25,22, avec un record personnel de 9/46 contre le Lancashire à Hove en 1955. Il a été un capitaine  du Sussex entre 1955 et 1959. Il reste l'un des cinq seuls joueurs de cricket, nés dans le pays, à avoir occupé ce poste.

Après sa carrière sportive, il a une carrière journalistique réussie en tant que correspondant du Sunday Times pour le cricket, et a écrit l'histoire illustrée  (1979).

Robin Marlar s'est présenté comme candidat conservateur pour la circonscription de Bolsover lors des élections générales britanniques de 1959, et lors d'une élection partielle en 1962 à Leicester North East. Des décennies plus tard, il est candidat à l'élection partielle de Newbury en 1993. Il est nommé président du Sussex County Cricket Club en 2005 et président du Marylebone Cricket Club, en 2005-2006. Au cours de cette période, il suscite une certaine controverse lorsque, lors d'une déclaration au Sunday Telegraph, il qualifie d' le fait que des athlètes féminines jouent au cricket avec des athlètes masculins, en réponse à Holly Colvin et Sarah Taylor, qui avaient toutes deux joué pour l'Angleterre, et qui avaient été choisies pour jouer pour le First XI du Brighton College cet été-là.

Notes et références

Notes

Références

Liens externes

Naissance en janvier 1931
Naissance à Eastbourne
Étudiant de Magdalene College (Cambridge)
Joueur anglais de cricket
Journaliste anglais
Personnalité politique anglaise
Joueur du Sussex County Cricket Club
Joueur du Cambridge University Cricket Club
Président du Marylebone Cricket Club
Joueur de l'équipe des Gentlemen de cricket
Joueur du Marylebone Cricket Club
Décès à 91 ans
Décès à Epsom
Décès en septembre 2022

Robin Marlar


Cette liste recense les sites classés zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique (ZNIEFF) du département de la Corrèze.

Statistiques
Selon l'Inventaire national du patrimoine naturel (INPN), la Corrèze compte  classés zones naturelles d'intérêt écologique, faunistique et floristique.

Cependant, onze d'entre eux, limitrophes de communes du Cantal, du Lot et du Puy-de-Dôme, concernent uniquement ces départements extérieurs. De ce fait, seuls  sont des ZNIEFF qui concernent chacune intégralement ou partiellement le département de la Corrèze.

Deux types de ZNIEFF existent :
 les ZNIEFF de , de superficie réduite, sont des espaces homogènes d'un point de vue écologique et qui abritent au moins une espèce et/ou un habitat rares ou menacés, d'intérêt aussi bien local que régional, national ou communautaire ; ou ce sont des espaces d'un grand intérêt fonctionnel pour le fonctionnement écologique local ;
 les ZNIEFF de  sont de grands ensembles naturels riches, ou peu modifiés, qui offrent des potentialités biologiques importantes. Elles peuvent inclure des ZNIEFF de   et possèdent un rôle fonctionnel ainsi qu'une cohérence écologique et paysagère.

Liste des sites
Au , l'INPN répertorie  de  et  de  dans le département de la Corrèze.

En réalité, neuf ZNIEFF de  et deux ZNIEFF de  concernent uniquement les départements limitrophes du Cantal, du Lot et du Puy-de-Dôme, comme le prouvent les cartes de ces zones.

De ce fait, seules  de  et  de  concernent la Corrèze.

Liste des ZNIEFF de type I
 Ancien moulin de Claredent
 Bois et zones humides de la Grènerie
 Bois Laborde (vallée de la Triouzoune)
 Bois de Pierrefite
 Bois de Tempêtiers (ou de Tempêtier)
 Bois de Valette et Frétignes (vallée de la Dordogne)
 Boisements calcicoles de pente de la forêt de Couzage
 Causse la Bleynie-Fougères
 Causse du dolmen de la Palein (causse corrézien)
 Chênaies calcaires et pelouses calcicoles du sud du puy Pialat
 Cirque de Ladou (causse corrézien)
 Coteau du Long
 Coteaux de Nonards et Puy-d'Arnac
 Coteau calcaire de la Chaume (causse corrézien)
 Coteau calcaire de Cheyssiol
 Coteau calcaire de l'Escadrouillère
 Coteau calcaire du puy Guimont
 Coteau calcaire du puy Laborie
 Coteau calcaire du puy Lenty (= de Chabannes)
 Coteau calcaire du puy Turlaud
 Coteau calcaire de Rochas Couchaud
 Coteau calcaire de Saint-Genest
 Coteau calcaire de la Vacherie
 La Dordogne quercynoise
 Étang d'Anglard (vallée supérieure de la Corrèze et de la Dadalouze)
 Étang de Chareneuve
 Étangs du Coudert et domaine de Gioux
 Étang du Diable (bassin de la haute Vézère)
 Étang de Gagnezande
 Étang-tourbière de Goursolles
 Étang des Graules
 Étang de Linatre
 Étang de la Malesse
 Étang du Merlançon et ruisseau de Longérinas (vallée de la Triouzoune)
 Étang des Oussines (bassin de la haute Vézère)
 Étang, tourbière, marais du Peuch et vallée du Boulou
 Étangs de la région de Clergoux
 Étang de Ruffaud
 Étangs de Saint-Hilaire-les-Courbes
 Étang du Vicomte
 Étang de la Voûte
 Falaises de Jugeals-Nazareth
 Fond tourbeux des communaux d'Espagnagol
 Fond tourbeux de Lafage
 Fonds tourbeux de Vitrac-sur-Montane
 Forêt de Blanchefort
 Forêt de Couzage (causse corrézien)
 Forêt de la Cubesse (vallée de la Soudeillette)
 Forêt de Mirambel : hêtraie centrale
 Forêt du puy de la Monédière
 Forêt de Montard
 Gorges du Brézou (vallée de la Vézère)
 Gorges du Coiroux
 Grand Bois et pelouses landicoles des Oussines
 Gravières de Larche (vallée de la Vézère)
 Grotte de Lamouroux
 Hêtraies et landes tourbeuses de Crouziat
 Lac-tourbière de Servière (vallée de la Vienne)
 Lande tourbeuse de l'Arbre du Renard
 Lande de Beynat d'Ambrugeat
 Lande humide de Cheyssac
 Lande et tourbière de Combe Nègre
 Landes et tourbières de Combe Prunde
 Landes du haut Dognon
 Landes et tourbières du Las
 Lande de Marcy (bassin de la haute Vézère)
 Landes des Monédières
 Lande du Pié des Fleurs
 Landes et tourbières du puy Bessal et de Roubière Soubranne
 Lande du puy Blanc
 Landes du puy de Razel (bassin de la haute Vézère)
 Landes du Ravanier (vallée supérieure de la Corrèze et de la Dadalouze)
 Landes et tourbières des Recours et d'à la Vue
 Landes de roc de Maille
 Landes et tourbières du ruisseau de Berbeyrolles (vallée de la Vienne)
 Lande du ruisseau de la Roubardie
 Landes et vallon du Saut de la Saule
 Landes de Tafaleschas et du Bretenoux
 Landes du trou du Renard
 Lande de Vietheil
 Marais du Brézou
 Mégaphorbiaie et tourbière des Fargettes (bassin de la haute Vézère)
 Mégaphorbiaie et hêtraie de Lissac (bassin de la haute Vézère)
 Mégaphorbiaie et lande sèche du ruisseau de la Jaloustre
 Orgues de Bort
 Pelouses et landes des affleurements gréseux de Chèvrecujols
 Pelouses et moissons des coteaux gréseux de Labrousse
 Pelouses d'Escrozes et Bellet
 Pelouses de Laumont
 Pelouses calcaires d'Ayen
 Pelouses calcaires du puy de Pampelone
 Pelouses calcaires de Saint-Robert
 Prairies humides du bassin de Meyssac
 Prairie humide de Nussannes
 Prairies humides de Saint-Viance (vallée de la Vézère)
 Prairies, ruisseaux et ravins autour de Clémensac
 Puy de Fournet (causse corrézien)
 Roches de Beynat d'Ambrugeat (vallée de la Soudeillette)
 Rochers du puy du Roc Bas
 Rochers du Saillant (vallée de la Vézère)
 Ruines et coteaux du château de Ventadour (vallée de la Soudeillette)
 Ruisseau de l'Abeille (vallée du Chavanon)
 Ruisseau des Agneaux à l'amont du moulin de Theilac
 Ruisseau de Feyt au moulin du Milieu
 Ruisseau de Lacelle à Firmigier
 Ruisseau le Maumont Blanc
 Ruisseau d'Orluc et prairies tourbeuses associées (bassin de la haute Vézère)
 Ruisseau du Pont-Aubert
 Ruisseau de Roussille (vallée de la Luzège)
 Serpentine de Bettu
 Serpentine de Cauzenille
 Serpentine du Lonzac
 Serpentine de Reygade
 Site à chauves-souris : abîme et causse de la Fage
 Site à chauves-souris : moulin du Cher (vallée de la Corrèze)
 Tourbières et landes d'Ars (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière et prairies de Barsanges (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière du bois des Vergnes (vallée de l'Auvézère)
 Tourbières et landes de Chabannes (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière du col des Géants
 Tourbière de la Fageolle
 Tourbière de la Ferrière et de la Naucodie (vallée de la Corrèze)
 Tourbière et landes du ruisseau de la Font de Chausses (vallée de la Chandouille)
 Tourbière de Goutte Nègre
 Tourbière de la Longerade
 Tourbière du Longeyroux (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière et lande de la plaine de la Madié (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière du Mas à Loubaud (vallée de la Vienne)
 Tourbière de Négarioux-Malsagne (vallée de la Chandouille)
 Tourbière et bois du Perrier
 Tourbières et landes du puy Saule et du puy de Crouziat (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière du ruisseau du Parneix (bassin de la haute Vézère)
 Tourbière et zone humide du ruisseau de Rioubazet
 Tourbière des sources de la Vienne
 Tourbière de Tronchet
 Vallée de l'Auvézère à Ségur-le-Château
 Vallée de la Boucheuse aux Biards
 Vallée de la Couze à l'amont du pont du Coudert
 Vallée sèche de la Couze et côte Pelée (causse corrézien)
 Vallée de la Diège
 Vallée de la Luzège au viaduc des Rochers Noirs
 Vallée de Planchetorte
 Vallées de la Ramade et de la Méouzette
 Vallée du ruisseau de Franche Valeine aux cascades de Murel
 Vallée du ruisseau du Moulin de Vignols
 Vallon du ruisseau de la Roannelle
 Vallée de la Vézère en amont de Bugeat (bassin de la haute Vézère)
 Vallée de la Vézère au rocher des Folles
 Vallée de la Vézère au Saut de la Virole
 Vallée de la Vienne de l'aval du lac de Servières au pont de Clupeau
 Vallée de la Vienne de Rempnat à Nedde
 Vallons gréseux de Collonges-la-Rouge et Meyssac
 Vallon de la Vialle
 Zone humide des 4 routes d'Albussac
 Zones humides de la vallée du Doustre et affluents

ZNIEFF de  hors département de la Corrèze
Neuf ZNIEFF de  attribuées au département de la Corrèze concernent uniquement trois départements limitrophes, comme le montrent les cartes de chacun de ces sites :
 cinq dans le Cantal :
 Gorges de la Dordogne, secteur Auvergne,
 Gorges de la Maronne - barrage d'Enchanet, secteur Auvergne,
 Gorges de la Rhue,
 Lac et landes humides de Madic,
 Vallée de la Cère vers Laroquebrou, secteur Auvergne ;
 deux dans le Lot :
 Marais de la Fondial,
 Rivière de la Cère et ruisseau d'Orgues ;
 deux dans le Puy-de-Dôme :
 Gorges du haut Chavanon, secteur Auvergne,
 Gorges de Savennes, secteur Auvergne.

Liste des ZNIEFF de type II
 Bassin de la haute Vézère
 Causse corrézien
 Forêt et landes des Agriers
 Forêt de Montcheyrol
 Forêt de Meilhards
 Forêt de Mirambel
 Gorges de la Loyre et du Vaysse
 Ruisseau de l'Échameil et plaine d'Arvis
 Vallée de l'Auvézère
 Vallée de la Cère
 Vallée et gorges de la Cère
 Vallée de la Chandouille
 Vallée du Chavanon
 Vallée supérieure de la Corrèze et de la Dadalouze
 Vallée de la Corrèze et de la Vimbelle
 Vallée de la Corrèze de Pradines et tourbières associées
 Vallée de la Diège à l'aval du Pont Tabourg
 Vallée du Dognon
 Vallée de la Dordogne
 Vallée de la Dordogne quercynoise
 Vallée du Doustre
 Vallée de la Gioune et ruisseau de Cubayne
 Vallée de la Loire
 Vallée de la Luzège
 Vallée de la Maronne
 Vallée de la Montane vers Gimel
 Vallée du ruisseau de Lacelle
 Vallée de la Soudeillette
 Basse vallée de la Tourmente
 Vallée de la Triouzoune à l'amont du lac de Neuvic
 Vallée de la Triouzoune à l'aval du barrage de Neuvic
 Vallée de la Vézère du barrage de Montceau au rocher des Folles
 Vallée de la Vézère d'Uzerche à la limite départementale
 Vallée de la Vianne, la Chaise du Diable
 Vallée de la Vienne de Servières à Saint-Léonard

ZNIEFF de  hors département de la Corrèze
Deux ZNIEFF de  attribuées au département de la Corrèze concernent uniquement les deux départements limitrophes du Cantal et du Puy-de-Dôme, comme le montrent les cartes de chacun de ces sites :
 Artense,
 Gorges de la Dordogne et affluents.

Notes et références

Notes

Références

Voir aussi

Articles connexes
 Liste des sites Natura 2000 de la Corrèze

ZNIEFF
Corrèze

Liste des ZNIEFF de la Corrèze


الهندسة الهيدروليكية هي تخصص فرعي للهندسة المدنية، تعنى بتدفق ونقل السوائل، ولا سيما المياه والصرف الصحي. تستخدم قوة الجاذبية بشكل واسع في هذا التخصص باعتبارها القوة الدافعة لحركة السوائل، كما يرتبط هذا التخصص ارتباطًا وثيقًا بتصميم الجسور والسدود والقنوات، وتخصص الهندسة الصحية والبيئية.

تتضمن الهندسة الهيدروليكية تطبيق مبادئ ميكانيكا الموائع على المسائل المتعلقة بجمع وتخزين ونقل وتنظيم وقياس واستخدام المياه. قبل البدء في إنجاز أي مشروع هندسي هيدروليكي، يجب على المصمم معرفة حجم الماء الذي سيتعامل معه. يهتم المهندس الهيدروليكي بنقل الرواسب عن طريق النهر، وتفاعل المياه مع حدودها الغرينية، وتطهير القنوات وحدوث الترسبات.

تطبيقات

تتضمن الموضوعات التصميمة العامة لمهندسي الهيدروليكا تصميم المنشآت الهيدروليكية والتي تتضمن السدود، وشبكات توزيع المياة، وشبكات تجميع المياة، وإدارة مياة الأمطار والعواصف، نقل الرواسب، والكثير من الموضوعات المتعلقة بهندسة النقل، والهندسة الجيوتقنية. المعادلات المتطوره من مبادئ ديناميكا الموائع تستخدم عادةً بواسطة مهندسي المرور.

وتتضمن الأفرع المتعلقة بالهندسة الهيدروليكية علم المياهيات، والهيدروليكية النمذجة ، ورسم خرائط الفيضانات ، وخطط إدارة مستجمعات المياه من الفيضانات ، وخطط إدارة الشاطئ ، والاستراتيجيات مصبات الأنهار ، وحماية السواحل ، والتخفيف من حدة الفيضانات.

أدوات مساعدة
يتخلل الهندسة الهيدروليكية الحديثة استخدام ديناميكا الموائع التحسيبية (computational fluid dynamics) لعمل حسابات دقيقة للتنبؤ بخصائص التدفق.

التاريخ

العصور القديمة
استخدمت الهندسة الهيدروليكية لأول مرة في عملية ري المحاصيل الزراعية في الشرق الأوسط وإفريقيا، كما استخدمت عملية التحكم في حركة المياه ومعدلات الري لآلاف السنين. تعد الساعة المائية واحدة من أقدم الآلات الهيدروليكية التي جرى استخدامها في أوائل الألفية الثانية قبل الميلاد. من الأمثلة الأخرى على الاستخدام المبكر للجاذبية في نقل المياه وتحريكها نظام القنوات في بلاد فارس القديمة، ونظام توربان في الصين القديمة، بالإضافة إلى قنوات الري في بيرو.

تطورت الهندسة الهيدروليكية في الصين القديمة إلى حد كبير، حيث بنى المهندسون قنوات ضخمة مع سدود للتحكم في حركة الماء المتدفق، فضلًا عن قناطر للسماح للسفن بالمرور من خلالها. يعتبر سونشو أو أول مهندس هيدروليكي صيني، كما لعب المهندس سيمين باو دورًا مهمًا في تطوير الهندسة الهيدروليكية عبر استحداث نظام الري بالقنوات الكبيرة خلال حقبة الممالك المتحاربة (481 قبل الميلاد - 221 قبل الميلاد)، وحتى يومنا هذا، يحظى المهندس الهيدروليكي باحترام ومكانة عالية في الصين. قبل أن يصبح أمينًا عامًا للحزب الشيوعي الصيني عام 2002، عمل هو جينتاو مهندسًا هيدروليكيًا، وكان قد حصل على شهادة هندسية من جامعة تسينغ – هوا.

تطورت الهندسة الهيدروليكية في التاريخ القديم للفلبين خصوصًا في جزيرة لوزون، وايفوغايو في منطقة كورديرا الجبلية، حيث بنيت أنظمة للري، وسدود، وأنجزت الكثير من الأشغال الهيدروليكية، بالإضافة إلى مصاطب أرز بانوي الشهيرة كطريقة للمساهمة في زراعة المحاصيل حوالي 1000 قبل الميلاد، يبلغ عمر هذه المصاطب حوالي 2000 سنة، وكان قد زرعها أسلاف السكان الأصليين، ويشار إليها أحيانًا باسم «عجيبة الدنيا الثامنة»، كما أن هناك اعتقاد سائد بأنها بنيت بشكل يدوي، مع اعتماد قليل جدًا على المعدات والأدوات. توجد هذه المصاطب على ارتفاع 1500 مترًا تقريبًا (5000 قدمًا) فوق مستوى سطح البحر، وتروى من خلال نظام ري قديم من الغابات المطيرة موجود فوقها.

بنى المهندس اليوناني القديم يوبيلينوس من ميغارا نفق يوبيلينوس في ساموس في القرن السادس قبل الميلاد، ويعتبر هذا النفق من الإنجازات المهمة في الهندسة المدنية والهيدروليكية. الجانب الهندسي المثير في هذا النفق هو أنه حُفِر من كلا الطرفين، ما تطلب من الحفارين الحفاظ على مسار دقيق لضمان الالتقاء، بالإضافة إلى تركز جهودهم على ضمان الحفاظ على ميل كاف للسماح بتدفق المياه.

تطورت الهندسة الهيدروليكية في أوروبا برعاية الامبراطورية الرومانية، حيث جرى استخدامها بشكل خاص في بناء وصيانة القناطر المائية لتزويد المدن بالمياه وسحب العادمة منها. بالإضافة إلى توفير احتياجات مواطنيهم، استخدموا أساليب التعدين الهيدروليكي للتنقيب عن واستخراج رواسب الذهب الغريني في تقنية تعرف باسم الطمس، كما طبقت نفس الأساليب على خامات أخرى مثل القصدير والرصاص.

في القرن الخامس عشر، كانت سلطنة أجوران الصومالية البلد الهيدروليكي الوحيد في إفريقيا، نتيجة لذلك، احتكرت الموارد المائية لنهري جوبا وشبيل، ومن خلال الهندسة الهيدروليكية، شيدت أيضا العديد من كسارات الحجر الجيري والخزانات الأرضية التي ما تزال قيد التشغيل والاستخدام اليوم، كما طور الحكام أنظمة جديدة للزراعة والضرائب، استمر استخدامها في أجزاء من القرن الأفريقي حتى أواخر القرن التاسع عشر.

حصل تقدم آخر في الهندسة الهيدروليكية في العالم الإسلامي بين القرنين الثامن والسادس عشر، خلال الفترة التي عرفت باسم العصر الذهبي الإسلامي. شيد «المجمع التكنولوجي لإدارة المياه»، الذي لعب دورًا مهمًا في الثورة العربية الزراعية، وكان، بالتالي، مهمًا لتطور التكنولوجيا الحديثة في هذا المجال.

العصر الحديث
لم تتغير مبادئ وأساسيات الهندسة الهيدروليكية في العديد من النواحي منذ العصور القديمة. ما زالت الطريقة الشائعة في نقل المياه هي قوة الجاذبية عبر نظم القنوات وشبكات المياه، رغم أن خزانات الإمداد قد تملأ الآن باستخدام المضخات. زاد الحاجة إلى المياه مقارنةً بالأزمنة القديمة، وأصبح للمهندس الهيدروليكي دور حاسم في تزويد المناطق بها. على سبيل المثال، لولا الجهود التي بذلها أشخاص مثل ويليام مولهولاند لما نمت وازدهرت منطقة لوس أنجلوس لأنها ببساطة لم تكن تملك ما يكفي من المياه لدعم سكانها. ينطبق نفس الشيء على العديد من المدن الكبرى في عالمنا، وعلى نفس المنوال، ما كان لوادي كاليفورنيا المركزي أن يصبح منطقة زراعية مهمة من دون إدارة وتوزيع فعالين لمياه الري، كما جلب إنشاء سلطة وادي تينيسي العمل والازدهار إلى الجنوب من خلال بناء سدود لتوليد الكهرباء الرخيصة والسيطرة على الفيضانات في المنطقة، ما جعل الأنهار صالحة للملاحة، وازدهرت الحياة في المنطقة بشكل عام.

أجرى ليوناردو دا فينشي (1452-1519) تجارب، وأبحاث على الأمواج، والتيارات، والمجاري المائية. مهد إسحاق نيوتن (1642-1727)، من خلال صياغة قوانين الحركة وقانون اللزوجة، فضلًا عن تطوير الحسابات، الطريق أمام العديد من التطورات الكبرى في ميكانيكا الموائع. باستخدام قوانين نيوتن للحركة، تمكن العديد من علماء الرياضيات في القرن الثامن عشر من حل العديد من مشاكل التدفق الحر غير اللزج (الخال من أي احتكاك أو لزوجة). لكن تأثيرات اللزوجة هيمنت على أغلب مسائل التدفق، لذا قرر المهندسون فيما بعد أن حل هذه المسائل باستخدام قوانين الحركة غير مناسب، ومن خلال التجريب طوروا معادلات تجريبية، رسخوا عليها علم الهندسة الهيدروليكية.

يستخدم المهندس الهيدروليكي في العصر الحديث نفس أنواع أدوات التصميم بمساعدة الحاسوب (CAD) مثل العديد من التخصصات الهندسية الأخرى مع الاستفادة من تقنيات مثل ديناميكيات السوائل الحوسبية للقيام بالعمليات الحسابية لتوقع خصائص التدفق بدقة، ونظام التموضع العالمي للمساعدة في تحديد أفضل المسارات لتركيب نظام ما، وكذلك أدوات المسح القائمة على الليزر للمساعدة في البناء الفعلي للنظام.

انظر أيضًا
 هيدروليكا
 عنفة

مراجع

إدارة الموارد المائية
هندسة مدنية
علم حركة السوائل

هندسة هيدروليكية


Gerilim Kontrollü Osilatör, (GKO) osilasyon frekansını bir gerilim girişiyle kontrol etmek için tasarlanmış elektronik osilatördür. Osilasyon frekansı veya yenileme oranı uygulanan bir doğru gerilim ile çeşitlendirilebilir. Sinyaller modüle edilirken, frekans modülasyonu (FM) veya faz modulasyonu (PM) üretmek için GKO'da beslenebilirler.

Uygulama Alanları

 Fonksiyon üreteçleri
 Elektronik ses, müzik üretimi
 Faz-Kilit döngüleri
 Frekans sent

İlgili Konular
 VFO
 Osilasyon
 Elektronik osilatör
 Modüler sentezleyici

Elektronik devreler

Gerilim kontrollü osilatör


L'avenue de la Marne est une voie de communication de la ville Montrouge dans les Hauts-de-Seine.

Situation et accès

Elle passe entre les lieudits Les Fossés Rouges, côté ouest, et Les Bas-Ménils, côté est. Elle croise notamment l'avenue Verdier et se termine perpendiculairement à l'avenue Marx-Dormoy à l'angle de l'avenue Jean-Jaurès.

Origine du nom
Cette avenue commémore la première bataille de la Marne.

Historique
C'est aujourd'hui une avenue bâtie entre autres d'immeubles de bureaux, et d'immeubles d'habitation élevés, en renouvellement urbain dans les années 2010.

Bâtiments remarquables et lieux de mémoire

 5 et 7 : La cité « La Châtillonneraie » (1934, Henry Denis architecte), à l'angle de la rue Paul-Bert, est un grand ensemble de douze barres d'habitations dont la structure est faite de béton et d'acier. Elle est recensée à l'inventaire général du patrimoine culturel. Une autre cité achevée l'année suivante plus au sud, sur le territoire de Montrouge, est également répertoriée à l'inventaire général du patrimoine : la « Cité Louis-Hertz » (1935, Julien Hirsch architecte), 200/204 avenue Marx-Dormoy.
 27 à 35 : cinq pavillons mitoyens (1925-1926) réalisés par les architectes Georges Albenque et Henri Thalheimer, présentant sous-sol et un étage sur rez-de-chaussée, avec façades élevées en briques sur fondation de moellons. L'entrée du 27 est murée (état 2023).
 57 : le « square de l'avenue de la Marne » consiste essentiellement en un terrain de basket et des tables de ping-pong échoués entre de grands immeubles à peine masqués par les arbres qui entourent le lieu. L'aire de jeux est réservée aux enfants de plus de 5 ans.
 70 : halle du « Marché de la Marne ». Le marché hebdomadaire qui a été inauguré en 2021 dans cette halle préexistante et reconvertie se tient tous les vendredis matin. La « Guinguette de la Marne » qui lui est associée s'anime un dimanche par mois.
 80 : siège des Éditions législatives, filiale de Dalloz.

Annexes

Articles connexes
 Liste des voies de Montrouge

Notes et références

Marne

Avenue de la Marne (Montrouge)


An Dyckia platyphylla in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Lyman Bradford Smith. An Dyckia platyphylla in nahilalakip ha genus nga Dyckia, ngan familia nga Bromeliaceae. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Dyckia

Dyckia platyphylla


Kaffeposemanden er en dansk dokumentarfilm fra 1992 instrueret af Stine Kridal.

Handling
En skildring om en 80-årig gammel kræmmer, som valgte et liv langt fra det som 'almindelige' mennesker kender til. Han skildres som han er i dag, ud fra de erfaringer han har gjort sig.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 1992

Kaffeposemanden


Fußballclub Wacker Innsbruck (normalt bare kendt som FC Wacker Innsbruck) er en østrigsk fodboldklub fra byen Innsbruck. Klubben spiller i , og har hjemmebane på Tivoli-Neu. Klubben blev grundlagt i 2002.

Eksterne henvisninger

 Klubbens officielle hjemmeside

Fodboldklubber i Østrig
Etableret i 2002

FC Wacker Innsbruck


Dick und Doof – Schrecken der Kompanie (auch unter dem TV-Titel Große Kaliber bekannt) ist eine US-amerikanische Filmkomödie aus dem Jahr 1941 von Monty Banks mit dem Komikerduo Laurel und Hardy in den Hauptrollen.

Handlung
Daniel Forrester IV ist ein wohlhabender junger Mann, der darunter leidet, dass sich seine Tanten Martha und Agatha ständig in sein Leben einmischen. Die beiden Damen glauben, dass es mit Daniels Gesundheit nicht zum Besten bestellt ist. Umso mehr erfreut Daniel seine Einberufung zum Militär. Hiermit will er sich und seinen Tanten beweisen, dass er körperlich fit ist. Daniel absolviert die medizinische Untersuchung ohne Probleme. Sein Chauffeur Oliver und der Gärtner Stan haben sich ebenfalls zum Militärdienst einschreiben lassen. Nicht ganz freiwillig, denn sie sollen auf den jungen Mann aufpassen.

Die Grundausbildung findet in Fort Merritt in Texas statt. Die mitunter harten Übungen und der Drill sind für Daniel kein Problem, während sich Stan und Olli nicht mit den strengen Regularien anfreunden können. Der Ausbilder Sergeant Hippo erkennt bald, dass die beiden eigentlich untauglich für den Militärdienst sind. Außerdem stört sich Hippo an der Krähe Penelope, die sich Stan als Haustier hält.

Daniel weckt das Interesse von Ginger Hammond, die als Fotolaborantin in Fort Merritt arbeitet. Der eifersüchtige Sergeant beginnt, seine neue Rekruten zu terrorisieren. Stan und Ollie hören, wie Daniel im Schlaf seine Liebe zu Ginger gesteht. Die beiden sorgen sich, dass diese Romanze Daniels vermeintlich schwaches Herz zu sehr belasten würde. Stan und Ollie verkleiden sich als Börsenmakler und Regierungsbeamter und besuchen Ginger. Sie erzählen ihr, dass Daniel in Wahrheit bettelarm sei. Ginger erkennt die beiden jedoch von einem Foto wieder und wirft sie hinaus. Stan und Ollie fragen nun Hippo um Rat, der spontan Daniels Heimaturlaub streicht, damit der sich nicht mit Ginger treffen kann. Er lässt seinen Rivalen ins Wachhaus sperren.

Stan und Ollie nehmen an einem Manöver teil. Bei dem Manöver soll das blaue Team eine Brücke bauen und dann das weiße Team angreifen. Stan und Ollie werden als Kundschafter für das weiße Team eingesetzt. Jedoch werden sie schon bald gefangen genommen und zur Hilfe beim Brückenbau gezwungen. Hippo macht sich Daniel gegenüber über die Gefangennahme der Freunde lustig. Daniel kann sich aus dem Wachhaus befreien. Mit der Hilfe der Krähe Penelope macht Daniel Stan ausfindig und führt das weiße Team zur Brücke. Die Brücke wird gesprengt, das weiße Team hat gewonnen.

Martha, Agatha und Ginger schauen zu, wie der stolze Daniel während einer Inspektion exerziert. Auch Penelope nimmt an der Übung teil, wobei sie eine extra genähte Uniform trägt. Den Schluss bilden Stan und Ollie, die in einem Straßenreinigungswagen der Sanitäreinheit sitzen.

Kritiken
Das Lexikon des internationalen Films beschreibt den Film als "Tiefpunkt des Komikergespanns."

Die Filmzeitschrift Cinema bezeichnet den Film als "den großen Um- und Einbruch für Stan und Ollie. Sie durften weder ins Drehbuch eingreifen noch improvisieren, und ihre Maske wurde verändert. Was vorher kindlich verspielt wirkte, glich nun seniler Herumalberei." Die Zeitschrift zog das Fazit: "Damals ein Abstieg, aus heutiger Sicht amüsant."

Hintergrund
Der Film hatte am 10. Oktober 1941 seine Premiere.
Außenaufnahmen wurden auf dem Armeestützpunkt Fort Bliss in Texas gedreht. In einer kleinen Nebenrolle als Soldat ist der damals noch unbekannte Alan Ladd zu sehen.

Der Film ist der erste Film, den das Komikerduo für 20th Century Fox drehte. Im Unterschied zu den Filmen, die Laurel und Hardy für MGM drehten, hatte Laurel bei Fox keinerlei Einwirken auf das Drehbuch und den Schnitt. Für Regisseur Monty Banks war es der einzige Spielfilm, den er in den USA inszenierte, zudem war es auch seine letzte Regiearbeit überhaupt.

Deutsche Fassungen
 Die erste deutsche Fassung wurde am 7. Juni 1957 unter dem Titel Dick und Doof: Schrecken der Kompanie erstmals gezeigt. Die Synchronaufnahmen fanden bei der Ultra Film Synchron unter der Leitung von Franz-Otto Krüger statt, der das Buch schrieb und Regie führte. Walter Bluhm sprach Stan und Clemens Hasse synchronisierte Ollie. In weiteren Rollen sind Gert Günther Hoffmann (Dick Nelson), Erich Fiedler (Ludwig Stoessel), Agnes Windeck (Mae Marsh), Ursula Krieg (Ethel Griffies), Franz-Otto Krüger (Charles Arnt), Arnold Marquis (James Dundee), Wolfgang Lukschy (Edmund MacDonald), Curt Ackermann (Kane Richmond), Maria Körber (Sheila Ryan) und Konrad Wagner (Paul Harvey) zu hören.
 Die zweite Fassung entstand 1978 bei der Beta Technik für die Reihe Lachen Sie mit Stan und Ollie unter dem Titel Große Kaliber. Theo Lingen sprach einleitende Worte. Wolfgang Schick orientierte sich am Buch der ersten Fassung und führte Dialogregie. Walter Bluhm sprach erneut Stan und Michael Habeck lieh Ollie seine Stimme.

Weblinks

 , 1. Fassung
 , 2. Fassung

Einzelnachweise

Filmtitel 1941
US-amerikanischer Film
Slapstick-Film
Schwarzweißfilm
Schrecken Der Kompanie

Laurel und Hardy: Schrecken der Kompanie


136. længdegrad kan henvise til:

 136. vestlige længdekreds
 136. østlige længdekreds

136. længdegrad


Rosemary Isabel Forbes (October 27, 1913 – November 14, 2002) was an American nurse and social activist.

Early life
Rosemary Isabel Forbes was born in Paris, France, to American parents. She was one of eleven children of James Grant Forbes II of the Forbes family and Margaret Tyndal Winthrop of the Dudley–Winthrop family. Margaret was a granddaughter of politician Robert Charles Winthrop.

Work
She studied to be a nurse, and served in the Red Cross in Paris during World War II where she treated wounded soldiers at Montparnasse.  According to her son John, Margaret and her sister escaped from Paris on bicycles the day before the Nazis took the city. The sisters foraged their way across France while being shot at by German fighters, eventually making their way to Portugal before returning to the United States.

Margaret also was a Girl Scout leader at the troop and council level in Groton, Massachusetts for 50 years.

Personal life
On February 8, 1941, she married Richard John Kerry in Montgomery, Alabama. Kerry was a graduate of Yale University and Harvard Law School. Richard and Rosemary met when Kerry took a sculpture class at the resort of Saint-Briac, where the Forbes family built the family estate. Together, they were the parents of four children:
 Margaret "Peggy" Kerry (b. 1941);
 John Kerry (b. 1943), the former United States Secretary of State and 2004 Democratic nominee for President of the United States;
 Diana Kerry (b. 1947);
 Cameron Kerry (b. 1950), a Boston lawyer who was a General Counsel of the U.S. Department of Commerce and an adjunct law professor at Suffolk Law School. Cameron Kerry is the father of two daughters, Diana and Elizabeth (Peggy).

Kerry died on November 14, 2002 at Manchester-by-the-Sea, Massachusetts. Upon her death, her son John inherited "trusts with $300,000 to $1.5 million in assets."

References

External links

 The Ancestors of Senator John Forbes Kerry (b. 1943)

1913 births
2002 deaths
Forbes family
Kerry family
Winthrop family
Woolsey family
Health professionals from Paris
American people of Scottish descent
American people of English descent

Rosemary Forbes Kerry


Max Caster (Long Island, 31 de julho de 1989) é um lutador e rapper profissional americano, atualmente contratado pela All Elite Wrestling (AEW), onde junto de Anthony Bowens formam a The Acclaimed. Eles são ex-Campeões Mundiais de Duplas da AEW.

Começou sua carreira no wrestling em 2015 e assinou com a AEW em novembro de 2020, iniciando uma equipe com Bowens chamada The Acclaimed. Caster é conhecido por sua personalidade inspirada no hip hop, muitas vezes fazendo rap para insultar seus oponentes durante sua entrada. Ele lançou seu álbum de estreia, Critically Acclaimed, Vol.1, em maio de 2021, sob o nome de Platinum Max.

Carreira no wrestling profissional

Início da carreira (2015–2020)
Caster treinou com Curt Hawkins e Pat Buck na Create A Pro Wrestling Academy e fez sua estreia para a promoção da escola em fevereiro de 2015, tornando-se mais tarde o Campeão da CAP inaugural em dezembro daquele ano. Ele lutou no circuito independente para uma série de promoções, incluindo Combat Zone Wrestling. Ele também fez uma aparição na WWE como uma das irmãs de Bobby Lashley (kayfabe) no episódio de 22 de maio de 2018 do WWE Raw.

All Elite Wrestling (2020–presente)
Caster fez sua primeira aparição pela All Elite Wrestling (AEW) no episódio do AEW Dark de 23 de junho de 2020, juntando-se a Luther e Serpentico em uma derrota contra a Jurassic Express (Jungle Boy, Luchasaurus e Marko Stunt). Ele voltou com seu novo parceiro de duplas Anthony Bowens no episódio de 27 de outubro do Dark, mas foram derrotados pelos Best Friends (Chuck Taylor e Trent). Em novembro de 2020, o presidente da AEW, Tony Khan anunciou que Caster, ao lado de Bowens, havia assinado um contrato de cinco anos com a promoção. O anúncio também afirmava que Bowens e Caster competiriam como uma dupla chamada The Acclaimed.

Caster e Bowens fizeram sua primeira aparição no episódio de 16 de dezembro do Dynamite, derrotando a SoCal Uncensored. Na semana seguinte, Caster e Bowens desafiaram sem sucesso os The Young Bucks (Matt Jackson e Nick Jackson) pelo AEW World Tag Team Championship.

No episódio de 3 de março de 2021 do Dynamite, Caster derrotou 10 para se qualificar para a luta de escadas Face of the Revolution no Revolution. No entanto, no Revolution, a luta foi vencida por Scorpio Sky. No Double or Nothing em 30 de maio, Caster competiu na Casino Battle Royale, mas foi eliminado por Christian Cage.

No episódio de 3 de agosto do Dark, ao fazer sua entrada, Caster fez rap sobre assuntos como os problemas de saúde mental da ginasta olímpica Simone Biles, o caso do lacrosse Duke, a validade do teste PCR COVID-19 e fez uma piada sexual sobre Julia Hart. O proprietário da AEW, Tony Khan, chamou o rap de "terrível", disse que deveria ter sido retirado do programa e anunciou que assumiria pessoalmente a edição do programa daqui para frente. Caster foi posteriormente removido de vários eventos independentes e da programação da AEW após o incidente. Ele voltou à ação no Dark: Elevation em 1º de setembro.

Em 21 de setembro de 2022, no AEW Grand Slam 2022, a The Acclaimed, com Billy Gunn como seu gerente, venceria pela primeira vez o AEW World Tag Team Championship ao derrotarem Swerve In Our Glory (Keith Lee & Swerve Strickland).

Em 8 de fevereiro de 2023, após 140 dias como campeões, eles perderam os títulos para Colten e Austin Gunn no Dynamite.

Vida pessoal
Caster é filho do ex-jogador da NFL. Rich Caster.

Discografia

Mixtapes

 Critically Acclaimed, Vol.1 (2021)

Títulos e prêmios

 All Elite Wrestling
 AEW World Tag Team Championship (1 vez) – com Anthony Bowens
 Create A Pro Wrestling
 CAP Championship (2 vezes)
 CAP Tag Team Championship (1 vez) – com Bobby Orlando e Bryce Donovan
 CAP Championship Tournament (2015)
 National Wrestling League
 NWL Heavyweight Championship (1 vez)
 NWL Vista Championship (1 vez)
 Pro Wrestling Illustrated
 A PWI colocou Caster na 171ª posição dos 500 melhores lutadores na PWI 500 em 2022
 Wrestling Observer Newsletter
 Maior evolução (2022) com Anthony Bowens como The Acclaimed

Referências

Ligações externas
Perfil de Max Caster no Cagematch.net

Membros da AEW
Pessoas vivas
Nascidos em 1989
Lutadores de luta profissional de Nova Iorque

Max Caster


Barybinski  es un jútor del raión de Timashovsk del krai de Krasnodar, en Rusia. Está situado en la orilla derecha del río Beisuzhok Izquierdo, afluente del río Beisug, frente a Novi, 11 km al nordeste de Timashovsk y 71 km al norte de Krasnodar, la capital del krai.  Tenía 280 habitantes en 2010.

Pertenece al municipio Novoléninskoye.

Enlaces externos y referencias

 Este artículo contiene datos geográficos extraídos de Google Earth y el mapa de Rusia de Yandex.ru, accesible desde este enlace.
 Sitio web del municipio  .
 Mapa topográfico en maps.vlasenko.net .

Localidades del raión de Timashovsk del krai de Krasnodar

Barybinski


Benamariel es una localidad de España, perteneciente al municipio de Villamañán, en la provincia de León, comunidad autónoma de Castilla y León. Está situada en la Vega del Esla con una población de 98 habitantes según el INE.
Está situado en la N-630 entre Villamañán y Villalobar.
En Benamariel comienza el canal del Esla que sirve de regadío a toda la margen derecha del río hasta su finalización cerca de Benavente en la Provincia de Zamora

Demografía

Tiene 98 habitantes, 54 varones y 44 mujeres censados en el municipio.

Referencias

Localidades de Esla-Campos
Localidades de Villamañán

Benamariel


في موسم 2006/2007 أقيمت بطولة الدرجة الأولى للدوري الكويتي بعد انقطاع دام خمسة مواسم، وقد شارك في الدوري ستة فرق وتقلص العدد بعدها إلى خمسة بعد انسحاب نادي الصليبيخات، وقد كان المطلوب أن يتأهل فريقين إلى الدرجة الممتازة، وقد تأهل إلى نادي النصر الكويتي ونادي الجهراء، فيما هبط نادي الفحيحيل إلى الدرجة الأولى، وقد توج بروسين تراوري لاعب نادي النصر الكويتي هدافا للدوري برصيد 9 أهداف.

ترتيب الفرق
 1- نادي النصر (لعب 12 مباراة وحقق 28 نقطة)
 2- نادي الجهراء (لعب 12 مباراة وحقق 26 نقطة)
 3- نادي خيطان (لعب 12 مباراة وحقق 16 نقطة)
 4- نادي اليرموك (لعب 12 مباراة وحقق 10 نقاط)
 5- نادي الشباب (لعب 12 مباراة وحقق 4 نقاط)

هداف الدوري

9 أهداف
 بروسين تراوري (النصر)
6 أهداف
 ديوك (الجهراء)
 حامد الشيباني (خيطان)
5 أهداف
 فيصل العدواني (النصر)

أرقام من البطولة
 أكثر الفرق تحقيقا للفوز هما نادي النصر الكويتي ونادي الجهراء برصيد 8 انتصارات.
 أقل الفرق تحقيقا للفوز هو نادي الشباب الكويتي برصيد فوز واحد.
 أكثر الفرق تحقيقا للتعادل هما نادي النصر الكويتي ونادي اليرموك برصيد 4 تعادلات.
 أقل الفرق تحقيقا للتعادل هما نادي خيطان ونادي الشباب الكويتي برصيد تعادل واحد.
 أكثر الفرق تعرضا للخسارة هو نادي الشباب الكويتي برصيد 10 هزائم.
 أقل الفرق تعرضا للخسارة هو نادي النصر الكويتي حيث لم يخسر.
 أكثر الفرق تسجيلا للأهداف هو نادي الجهراء برصيد 24 هدف.
 أقل الفرق تسجيلا للأهداف هما نادي اليرموك ونادي الشباب الكويتي برصيد 11 هدف.
 أكثر الفرق تعرضا للأهداف هو نادي الشباب الكويتي برصيد 27 هدف.
 أقل الفرق تعرضا للأهداف هو نادي النصر الكويتي برصيد 9 أهداف.
 تم تسجيل ثلاثيتين في الدوري، الأولى كانت من قبل حامد الشيباني في مرمى نادي اليرموك، والثانية من قبل بروسين تراوري في مرمى نادي الشباب الكويتي.

2006–07 في دوريات كرة قدم آسيوية من الدرجة الثانية
كرة القدم الكويتية في 2006–07
مواسم في دوري الدرجة الأولى الكويتي

دوري الدرجة الأولى الكويتي 2006–07


සමකාලීන කලා කෞතුකාගාරය - මොන්සෝරෝ මාලිගාව—ඉංග්‍රීසි බසින් මොන්සෝරෝ මියුසියම් හෝ සරල ලෙසින් ද මොන්සෝරෝ—යනු ප්‍රංශය රං විශාලතම කෞතුකාගාර අතුරින් එකක් වන අතර, ඓතිහාසික ස්මාරකයක්ද වෙයි. ප්‍රංශයේ, මොන්සෝරෝ, ප්‍රධාන සන්ධිස්ථානයක් වන එය පිහිටා ඇත්තේ, ලෝයර් ගංගා දකුණු ඉවුරේ පළමුවන ලෝයර් නිම්නයේ හීය. ප්‍රාග් 20වන සිට 21වන සියවස දක්වා, භාණ්ඩ 1200 පමණ ගණනක්, වර්ග මීටර 3500 (37700 වර්ග අඩි) ප්‍රමාණයක සරියක ප්‍රදර්ශනය කෙරෙති.

මේවාද බලන්න
මාලිගාව (මොන්සෝරෝ)
 කලාව

ගැලරිය

මූලාශ්‍ර

කෞතුකාගාර
ප්‍රංශය

සමකාලීන කලා කෞතුකාගාරය (මොන්සෝරෝ මාලිගාව)


An Tillandsia in uska genus han Liliopsida. An Tillandsia in nahilalakip ha familia nga Bromeliaceae.

Ilarom nga taxa

 Tillandsia abbreviata
 Tillandsia abdita
 Tillandsia achyrostachys
 Tillandsia acosta-solisii
 Tillandsia acuminata
 Tillandsia adamsii
 Tillandsia adpressa
 Tillandsia adpressiflora
 Tillandsia aequatorialis
 Tillandsia aeranthos
 Tillandsia aeris-incola
 Tillandsia aesii
 Tillandsia afonsoana
 Tillandsia aguascalientensis
 Tillandsia aizoides
 Tillandsia albertiana
 Tillandsia albida
 Tillandsia alfredo-lauii
 Tillandsia almeriae
 Tillandsia alvareziae
 Tillandsia amicorum
 Tillandsia anceps
 Tillandsia andicola
 Tillandsia andreana
 Tillandsia andrieuxii
 Tillandsia angulosa
 Tillandsia antillana
 Tillandsia appenii
 Tillandsia araujei
 Tillandsia arenicola
 Tillandsia arequitae
 Tillandsia argentea
 Tillandsia argentina
 Tillandsia arhiza
 Tillandsia ariza-juliae
 Tillandsia asplundii
 Tillandsia atenangoensis
 Tillandsia atroviolacea
 Tillandsia atroviridipetala
 Tillandsia aurea
 Tillandsia australis
 Tillandsia bagua-grandensis
 Tillandsia baileyi
 Tillandsia bakeri
 Tillandsia bakiorum
 Tillandsia balbisiana
 Tillandsia baliophylla
 Tillandsia balsasensis
 Tillandsia bandensis
 Tillandsia baptistana
 Tillandsia barbeyana
 Tillandsia barborkae
 Tillandsia barclayana
 Tillandsia barfussii
 Tillandsia barrosoae
 Tillandsia barthlottii
 Tillandsia bartramii
 Tillandsia bella
 Tillandsia belloensis
 Tillandsia bergeri
 Tillandsia bergiana
 Tillandsia bermejoensis
 Tillandsia biflora
 Tillandsia bismarckii
 Tillandsia blassii
 Tillandsia bochilensis
 Tillandsia boliviana
 Tillandsia bongarana
 Tillandsia boqueronensis
 Tillandsia borealis
 Tillandsia borinquensis
 Tillandsia botteri
 Tillandsia bourgaei
 Tillandsia brachycaulos
 Tillandsia brachyphylla
 Tillandsia brealitoensis
 Tillandsia brenneri
 Tillandsia brevicapsula
 Tillandsia brevilingua
 Tillandsia brevior
 Tillandsia breviturneri
 Tillandsia bryoides
 Tillandsia buchlohii
 Tillandsia bulbosa
 Tillandsia buseri
 Tillandsia butzii
 Tillandsia caballosensis
 Tillandsia cacticola
 Tillandsia caerulea
 Tillandsia cajamarcensis
 Tillandsia calcicola
 Tillandsia califani
 Tillandsia caliginosa
 Tillandsia callichroma
 Tillandsia calochlamys
 Tillandsia calothyrsus
 Tillandsia caloura
 Tillandsia camargoensis
 Tillandsia candida
 Tillandsia canescens
 Tillandsia capillaris
 Tillandsia capistranoensis
 Tillandsia capitata
 Tillandsia caput-medusae
 Tillandsia cardenasii
 Tillandsia carlos-hankii
 Tillandsia carlsoniae
 Tillandsia carminea
 Tillandsia carnosa
 Tillandsia carrierei
 Tillandsia castellanii
 Tillandsia catimbauensis
 Tillandsia caulescens
 Tillandsia cauliflora
 Tillandsia cauligera
 Tillandsia celata
 Tillandsia cernua
 Tillandsia cerrateana
 Tillandsia chaetophylla
 Tillandsia chapeuensis
 Tillandsia chartacea
 Tillandsia chiapensis
 Tillandsia chiletensis
 Tillandsia chlorophylla
 Tillandsia chontalensis
 Tillandsia churinensis
 Tillandsia chusgonensis
 Tillandsia circinnatioides
 Tillandsia clavigera
 Tillandsia coalcomanensis
 Tillandsia coinaensis
 Tillandsia colganii
 Tillandsia colorata
 Tillandsia comarapaensis
 Tillandsia comitanensis
 Tillandsia commixa
 Tillandsia compacta
 Tillandsia complanata
 Tillandsia compressa
 Tillandsia concolor
 Tillandsia confertiflora
 Tillandsia confinis
 Tillandsia contorta
 Tillandsia copalaensis
 Tillandsia copanensis
 Tillandsia copynii
 Tillandsia cornuta
 Tillandsia correalei
 Tillandsia cossonii
 Tillandsia cotagaitensis
 Tillandsia crenulipetala
 Tillandsia cretacea
 Tillandsia crispa
 Tillandsia crista-gallii
 Tillandsia crocata
 Tillandsia cryptopoda
 Tillandsia cuatrecasasii
 Tillandsia cuchnichim
 Tillandsia cucullata
 Tillandsia curvifolia
 Tillandsia cuspidata
 Tillandsia cyanea
 Tillandsia dasyliriifolia
 Tillandsia deflexa
 Tillandsia delicata
 Tillandsia delicatula
 Tillandsia demissa
 Tillandsia denudata
 Tillandsia deppeana
 Tillandsia dexteri
 Tillandsia diaguitensis
 Tillandsia dichrophylla
 Tillandsia didisticha
 Tillandsia didistichoides
 Tillandsia dielsii
 Tillandsia diffusa
 Tillandsia diguetii
 Tillandsia disticha
 Tillandsia dodsonii
 Tillandsia domingosmartinis
 Tillandsia donatoi
 Tillandsia dorisdaltoniae
 Tillandsia dorotheae
 Tillandsia dorotheehaseae
 Tillandsia dudleyi
 Tillandsia dugesii
 Tillandsia dura
 Tillandsia durangensis
 Tillandsia duratii
 Tillandsia dyeriana
 Tillandsia ecarinata
 Tillandsia edithae
 Tillandsia eistetteri
 Tillandsia eizii
 Tillandsia elegans
 Tillandsia elizabethae
 Tillandsia elongata
 Tillandsia eltoniana
 Tillandsia elvirae-grossiae
 Tillandsia emergens
 Tillandsia engleriana
 Tillandsia erecta
 Tillandsia erici
 Tillandsia ermitae
 Tillandsia erubescens
 Tillandsia espinosae
 Tillandsia esseriana
 Tillandsia excavata
 Tillandsia excelsa
 Tillandsia exserta
 Tillandsia extensa
 Tillandsia fasciculata
 Tillandsia fascifolia
 Tillandsia fassettii
 Tillandsia fawcettii
 Tillandsia fendleri
 Tillandsia ferreyrae
 Tillandsia ferrisiana
 Tillandsia festucoides
 Tillandsia filifolia
 Tillandsia flabellata
 Tillandsia flagellata
 Tillandsia flavobracteata
 Tillandsia flexuosa
 Tillandsia floribunda
 Tillandsia floridana
 Tillandsia foliosa
 Tillandsia fragrans
 Tillandsia franciscoi
 Tillandsia frank-hasei
 Tillandsia fraseri
 Tillandsia fresnilloensis
 Tillandsia friesii
 Tillandsia fuchsii
 Tillandsia funckiana
 Tillandsia funebris
 Tillandsia fusiformis
 Tillandsia gardneri
 Tillandsia geissei
 Tillandsia geminiflora
 Tillandsia genseri
 Tillandsia gerd-muelleri
 Tillandsia ghiesbreghtii
 Tillandsia gilliesii
 Tillandsia gilmartiniae
 Tillandsia glabrior
 Tillandsia glauca
 Tillandsia globosa
 Tillandsia glossophylla
 Tillandsia gracillima
 Tillandsia graebeneri
 Tillandsia grandis
 Tillandsia grandispica
 Tillandsia grao-mogolensis
 Tillandsia grazielae
 Tillandsia grossispicata
 Tillandsia gruberi
 Tillandsia guatemalensis
 Tillandsia guelzii
 Tillandsia guenther-nolleri
 Tillandsia guerreroensis
 Tillandsia gutteana
 Tillandsia gymnobotrya
 Tillandsia hamaleana
 Tillandsia hammeri
 Tillandsia harrisii
 Tillandsia hasei
 Tillandsia hauggiae
 Tillandsia hegeri
 Tillandsia helmutii
 Tillandsia hemkeri
 Tillandsia heterandra
 Tillandsia heteromorpha
 Tillandsia heterophylla
 Tillandsia heubergeri
 Tillandsia hildae
 Tillandsia hintoniana
 Tillandsia hirta
 Tillandsia hirtzii
 Tillandsia hoeijeri
 Tillandsia homostachya
 Tillandsia hondurensis
 Tillandsia horstii
 Tillandsia hotteana
 Tillandsia huajuapanensis
 Tillandsia huamelulaensis
 Tillandsia huarazensis
 Tillandsia hubertiana
 Tillandsia humilis
 Tillandsia ignesiae
 Tillandsia ilseana
 Tillandsia imperialis
 Tillandsia imporaensis
 Tillandsia incarnata
 Tillandsia inconspicua
 Tillandsia indigofera
 Tillandsia inopinata
 Tillandsia insignis
 Tillandsia insularis
 Tillandsia intermedia
 Tillandsia interrupta
 Tillandsia intumescens
 Tillandsia ionantha
 Tillandsia ionochroma
 Tillandsia itaubensis
 Tillandsia ixioides
 Tillandsia jaguactalensis
 Tillandsia jaliscopinicola
 Tillandsia jarmilae
 Tillandsia jenmanii
 Tillandsia jonesii
 Tillandsia jucunda
 Tillandsia juerg-rutschmannii
 Tillandsia juncea
 Tillandsia kalmbacheri
 Tillandsia kammii
 Tillandsia karwinskyana
 Tillandsia kauffmannii
 Tillandsia kautskyi
 Tillandsia kegeliana
 Tillandsia kessleri
 Tillandsia kirchhoffiana
 Tillandsia kirschnekii
 Tillandsia klausii
 Tillandsia koehresiana
 Tillandsia koideae
 Tillandsia kolbii
 Tillandsia krahnii
 Tillandsia kretzii
 Tillandsia krukoffiana
 Tillandsia krystofii
 Tillandsia kuehhasii
 Tillandsia kuntzeana
 Tillandsia kuzmae
 Tillandsia lajensis
 Tillandsia laminata
 Tillandsia lampropoda
 Tillandsia landbeckii
 Tillandsia langlasseana
 Tillandsia latifolia
 Tillandsia laui
 Tillandsia lautneri
 Tillandsia laxissima
 Tillandsia leiboldiana
 Tillandsia leonamiana
 Tillandsia lepidosepala
 Tillandsia lescaillei
 Tillandsia leucolepis
 Tillandsia limae
 Tillandsia limarum
 Tillandsia limbata
 Tillandsia lindenii
 Tillandsia linearis
 Tillandsia lineatispica
 Tillandsia lithophila
 Tillandsia loliacea
 Tillandsia loma-blancae
 Tillandsia longifolia
 Tillandsia lopezii
 Tillandsia lorentziana
 Tillandsia lotteae
 Tillandsia loxichaensis
 Tillandsia lucida
 Tillandsia lutheri
 Tillandsia lydiae
 Tillandsia lymanii
 Tillandsia macbrideana
 Tillandsia macdougallii
 Tillandsia macrochlamys
 Tillandsia macrodactylon
 Tillandsia maculata
 Tillandsia macvaughii
 Tillandsia magnispica
 Tillandsia magnusiana
 Tillandsia makoyana
 Tillandsia makrinii
 Tillandsia mallemontii
 Tillandsia malyi
 Tillandsia marabascoensis
 Tillandsia marcalaensis
 Tillandsia marceloi
 Tillandsia marconae
 Tillandsia maritima
 Tillandsia marnieri-apostollei
 Tillandsia mateoensis
 Tillandsia matudae
 Tillandsia mauryana
 Tillandsia maya
 Tillandsia may-patii
 Tillandsia mazatlanensis
 Tillandsia membranacifolia
 Tillandsia mereliana
 Tillandsia mezii
 Tillandsia micans
 Tillandsia michelii
 Tillandsia milagrensis
 Tillandsia mima
 Tillandsia minasgeraisensis
 Tillandsia mirabilis
 Tillandsia mitlaensis
 Tillandsia mixtecorum
 Tillandsia mollis
 Tillandsia monadelpha
 Tillandsia montana
 Tillandsia monticola
 Tillandsia mooreana
 Tillandsia moronesensis
 Tillandsia moscosoi
 Tillandsia muhriae
 Tillandsia multicaulis
 Tillandsia multiflora
 Tillandsia myosura
 Tillandsia myriantha
 Tillandsia nana
 Tillandsia narthecioides
 Tillandsia neglecta
 Tillandsia nervata
 Tillandsia nervibractea
 Tillandsia nervisepala
 Tillandsia nicolasensis
 Tillandsia nidus
 Tillandsia nolleriana
 Tillandsia novakii
 Tillandsia nuptialis
 Tillandsia nuyooensis
 Tillandsia oaxacana
 Tillandsia oblivata
 Tillandsia occulta
 Tillandsia oerstediana
 Tillandsia orbicularis
 Tillandsia organensis
 Tillandsia orogenes
 Tillandsia oropezana
 Tillandsia oroyensis
 Tillandsia ortgiesiana
 Tillandsia oxapampae
 Tillandsia pachyaxon
 Tillandsia pacifica
 Tillandsia paleacea
 Tillandsia pallescens
 Tillandsia pallidoflavens
 Tillandsia pamelae
 Tillandsia pampasensis
 Tillandsia paniculata
 Tillandsia paraensis
 Tillandsia paraisoensis
 Tillandsia pardina
 Tillandsia parryi
 Tillandsia parviflora
 Tillandsia parvispica
 Tillandsia pastensis
 Tillandsia paucifolia
 Tillandsia pectinata
 Tillandsia peiranoi
 Tillandsia penascoensis
 Tillandsia pendulispica
 Tillandsia penlandii
 Tillandsia pentasticha
 Tillandsia pfeufferi
 Tillandsia pfisteri
 Tillandsia piepenbringii
 Tillandsia pinicola
 Tillandsia pinnata
 Tillandsia pinnatodigitata
 Tillandsia piurensis
 Tillandsia plagiotropica
 Tillandsia platyphylla
 Tillandsia platyrhachis
 Tillandsia plumosa
 Tillandsia pohliana
 Tillandsia polita
 Tillandsia polyantha
 Tillandsia polystachia
 Tillandsia polzii
 Tillandsia pomacochae
 Tillandsia ponderosa
 Tillandsia porongoensis
 Tillandsia portillae
 Tillandsia praschekii
 Tillandsia pretiosa
 Tillandsia prodigiosa
 Tillandsia propagulifera
 Tillandsia pruinosa
 Tillandsia pseudobaileyi
 Tillandsia pseudocardenasii
 Tillandsia pseudomacbrideana
 Tillandsia pseudomicans
 Tillandsia pseudomontana
 Tillandsia pseudooaxacana
 Tillandsia pseudosetacea
 Tillandsia pseudotetrantha
 Tillandsia pucaraensis
 Tillandsia pueblensis
 Tillandsia pugiformis
 Tillandsia punctulata
 Tillandsia purpurascens
 Tillandsia purpurea
 Tillandsia pyramidata
 Tillandsia quadripinnata
 Tillandsia quaquaflorifera
 Tillandsia queroensis
 Tillandsia raackii
 Tillandsia racinae
 Tillandsia ramellae
 Tillandsia rangelensis
 Tillandsia rariflora
 Tillandsia rauhii
 Tillandsia rauschii
 Tillandsia reclinata
 Tillandsia rectangula
 Tillandsia rectifolia
 Tillandsia recurvata
 Tillandsia recurvifolia
 Tillandsia reducta
 Tillandsia reichenbachii
 Tillandsia remota
 Tillandsia restrepoana
 Tillandsia retorta
 Tillandsia rettigiana
 Tillandsia reuteri
 Tillandsia reversa
 Tillandsia rhodocepahala
 Tillandsia rhodosticta
 Tillandsia rhomboidea
 Tillandsia riocreuxii
 Tillandsia rodrigueziana
 Tillandsia roezlii
 Tillandsia rohdenardinii
 Tillandsia roland-gosselinii
 Tillandsia romeroi
 Tillandsia ropalocarpa
 Tillandsia rosacea
 Tillandsia rosarioae
 Tillandsia roseiflora
 Tillandsia roseoscapa
 Tillandsia roseospicata
 Tillandsia rothii
 Tillandsia rothschuhiana
 Tillandsia rotundata
 Tillandsia rubella
 Tillandsia rubia
 Tillandsia rubrispica
 Tillandsia rubroviolacea
 Tillandsia rudolfii
 Tillandsia rusbyi
 Tillandsia sagasteguii
 Tillandsia salmonea
 Tillandsia samaipatensis
 Tillandsia sanctae-martae
 Tillandsia sangii
 Tillandsia santieusebii
 Tillandsia santosiae
 Tillandsia scaligera
 Tillandsia sceptriformis
 Tillandsia schatzlii
 Tillandsia schiedeana
 Tillandsia schimperiana
 Tillandsia schultzei
 Tillandsia schumanniana
 Tillandsia schunkei
 Tillandsia schusteri
 Tillandsia secunda
 Tillandsia seemannii
 Tillandsia seideliana
 Tillandsia seleriana
 Tillandsia selleana
 Tillandsia sessemocinoi
 Tillandsia setacea
 Tillandsia setiformis
 Tillandsia sierrahalensis
 Tillandsia sierrajuarezensis
 Tillandsia sigmoidea
 Tillandsia simulata
 Tillandsia singularis
 Tillandsia sinuosa
 Tillandsia socialis
 Tillandsia sodiroi
 Tillandsia somnians
 Tillandsia spathacea
 Tillandsia sphaerocephala
 Tillandsia spiculosa
 Tillandsia spiraliflora
 Tillandsia spiralipetala
 Tillandsia sprengeliana
 Tillandsia standleyi
 Tillandsia steiropoda
 Tillandsia stellifera
 Tillandsia stenoura
 Tillandsia steyermarkii
 Tillandsia stipitata
 Tillandsia straminea
 Tillandsia streptocarpa
 Tillandsia streptophylla
 Tillandsia stricta
 Tillandsia subalata
 Tillandsia subconcolor
 Tillandsia subinflata
 Tillandsia subteres
 Tillandsia subulifera
 Tillandsia sucrei
 Tillandsia sueae
 Tillandsia suescana
 Tillandsia suesilliae
 Tillandsia superba
 Tillandsia superinsignis
 Tillandsia supermexicana
 Tillandsia takizawae
 Tillandsia tandapiana
 Tillandsia taxcoensis
 Tillandsia tectorum
 Tillandsia tehuacana
 Tillandsia teloloapanensis
 Tillandsia tenebra
 Tillandsia tenuifolia
 Tillandsia tenuispica
 Tillandsia teres
 Tillandsia tetrantha
 Tillandsia thiekenii
 Tillandsia thyrsigera
 Tillandsia tillii
 Tillandsia tomasii
 Tillandsia tomekii
 Tillandsia tonalaensis
 Tillandsia toropiensis
 Tillandsia tortilis
 Tillandsia tovarensis
 Tillandsia tragophoba
 Tillandsia trapeziformis
 Tillandsia trauneri
 Tillandsia trelawniensis
 Tillandsia tricholepis
 Tillandsia tricolor
 Tillandsia trigalensis
 Tillandsia triglochinoides
 Tillandsia tripinnata
 Tillandsia truncata
 Tillandsia truxillana
 Tillandsia turneri
 Tillandsia turquinensis
 Tillandsia ulrici
 Tillandsia ultima
 Tillandsia umbellata
 Tillandsia undulifolia
 Tillandsia usneoides
 Tillandsia utriculata
 Tillandsia wagneriana
 Tillandsia walteri
 Tillandsia walter-richteri
 Tillandsia walter-tillii
 Tillandsia van-den-bergii
 Tillandsia variabilis
 Tillandsia weberi
 Tillandsia velutina
 Tillandsia welzii
 Tillandsia ventanaensis
 Tillandsia venusta
 Tillandsia verapazana
 Tillandsia werdermannii
 Tillandsia vernardoi
 Tillandsia werneriana
 Tillandsia vernicosa
 Tillandsia vicentina
 Tillandsia wilinskii
 Tillandsia winkleri
 Tillandsia violacea
 Tillandsia violascens
 Tillandsia viridiflora
 Tillandsia vriesioides
 Tillandsia wuelfinghoffii
 Tillandsia wurdackii
 Tillandsia xerographica
 Tillandsia xiphioides
 Tillandsia yerba-santae
 Tillandsia yuncharaensis
 Tillandsia yunckeri
 Tillandsia yutaninoensis
 Tillandsia zacualpanensis
 Tillandsia zaragozaensis
 Tillandsia zaratensis
 Tillandsia zarumensis
 Tillandsia zecheri
 Tillandsia zoquensis

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Tillandsia

Tillandsia


جواز السفر الأردني هو الجواز الذي تصدره الحكومة الأردنية ممثلة بوزارة الداخلية من أجل تسهيل عملية السفر والترحال للأردنيين.

أنواع من جوازات السفر
يصدر الحكومة الأردنية ثلاثة أنواع من جوازات السفر وهي:
جواز سفر عادي بدون رقم وطني: وتصدره الحكومة الأردنيه لسكان القدس الشرقية وسكان الضفة الغربية وقطاع غزة.
جواز سفر مع رقم وطني: ويصدر للمواطنين الأردنيين الذين يتمتعوا بجنسية أردنية كاملة.
جواز سفر دبلوماسي: ويصدر لموظفي الدولة ذوي الدرجة الخاصة والنواب والأعيان، كما يمتاز هذا الجوزا بلونه الأحمر.

ويستطيع حامل هذا الجواز الدخول إلى ما يقارب 57 دولة دون الحاجة إلى تأشيرة مسبقة، في حين هناك متطلبات التأشيرة للمواطن الأردني للدول الأخرى التي تحتاج إلى تأشيرة للسفر إليها.

الحاجة إلى تأشيرة

لغاية يونيو 2019، يتاح للمواطنين الأردنيين الدخول بدون تأشيرة أو تأشيرة عند الوصول إلى 61 دولة وإقليم، مما يجعل جواز السفر الأردني يحتل المرتبة 73 في العالم وفقًا لمؤشر قيود التأشيرات.

انظر أيضًا
 متطلبات التأشيرة للمواطن الأردني
 سياسة التأشيرات في الأردن

مراجع

أردن
وزارة الداخلية (الأردن)

جواز سفر أردني


තෙකලා විදුලි බලය යනු, ප්‍රත්‍යාවර්තක-ධාරා විදුලි බලය ජනනය, සම්ප්‍රේෂණය, සහ බෙදාහැරීම සඳහා, සුලභ භාවිතයේ පවතින ක්‍රමයකි.  බහුකලා පද්ධතීන් අතුරින් එක් ආකාරයක් වන එය, විදුලි බලය විසුරුවා හැරීමට විදුලි ජාලක විසින් ලොවපුරා වඩාත් බහුල ලෙසින් භාවිතා වන ක්‍රමයයි. විශාල මෝටර් දහ අනෙකුත් විශාල බැර බල ගැන්වීමටද එය භාවිතා කෙරෙයි. එකම වෝල්ටීයතාවයක ක්‍රියාත්මක වන,  සමතුල්‍ය  එකලා හෝ දෙකලා පද්ධතියකට වඩා,   තෙකලා පද්ධතියක් වඩාත් සකසුරුවම් සහිත වන්නේ, විදුලි බලය සම්ප්‍රේෂණය කිරීමට එය විසින් සන්නායක දුව්‍යය අඩුවෙන් භාවිතා කරන බැවිනි.  1880 ගණන් වල අග භාගයෙහිදී, තෙකලා පද්ධතිය ස්වායත්ත ලෙසින් සොයාගනු ලැබුවේ,  ගැලීලියෝ ෆෙරාරිස්, මිකායෙල් ඩොලිවෝ-ඩොබ්රවෝල්ස්කයි සහ නිකොලා ටෙස්ලා විසිනි.

විස්තර

තෙකලා පද්ධතියකදී, පරිපථ සන්නායක තුනක් විසින්,  ප්‍රත්‍යාවර්තක ධාරා (එකම සංඛ්‍යාතයෙහි වන) තුනක් රැගෙන යනු ලබන අතර, ඒවායේ ක්ෂණික උපරි අගය හිමිකරගනුයේ, එක් චක්‍රයකින් තුනෙන් පංගුවක කාලයක් එකිනෙක අතර තබමිනි. එක් ධාරාවක් සමුද්දේශය ලෙසින් ගණිමින්, අනෙකුත් ධාරා දෙක සැලකූ කළ, ඒවා විද්‍යුත් ධාරාවෙහි එක් චක්‍රයක කාලයෙන් තුනෙන් එකක් හා තුනෙන් දෙකක කාලයකින් ප්‍රමාද වෙයි. කලාවන් අතර මෙම ප්‍රමාදය නිසා ධාරාවෙහි එක් චක්‍රයක් පුරාවට නියත ජවය සමර්පණය කිරීමට සහ විදුලි මෝටරයක භ්‍රමණය වන චුම්බක ක්ෂේත්‍රයක් ජනිත කිරීමටද හැකි වෙයි.

තෙකලා පද්ධතීන් වෙත උදාසීන කම්බියක් තිබිය හැක.  තෙකලා පද්ධතියකට අධික වෝලටීයතාවයක් භාවිතා කරමින්ම, අඩු වෝල්ටීයතාවයක  එකලා භාරයන්හට ජවය සැපයීමට මෙම උදාසීන කම්බිය නිසා හැකි වෙයි.  අධි-වෝල්ටීයතා බෙදාහැරුම් අවස්ථාවලදී, උදාසීන කම්බිය නොමැතිවීම සාමාන්‍ය දෙයක් වන්නේ කලා අග්‍රයන් අතර භාරයන් සම්බන්ධ කළ හැකි බැවිනි (කලා අග්‍ර-කලා අග්‍ර සම්බන්ධතාවය).

විදුලි බල පද්ධතීන් සඳහා එය භාවිතා කිරීම අතිශයින් යෝග්‍ය කරවන ගුණාංග තෙකලා පද්ධතිය සතු වෙයි:

 කලා අග්‍ර ධාරාවන් එකිනෙක අවලංගුවී යන බවක් පෙන්නුම් කරන අතර,  රේඛීය සංතුලිත භාරයක අවස්ථාවෙහිදී ඒවායේ ඓක්‍යය ශුන්‍ය බවට පත් වෙයි.  මෙය නිසා උදාසීන කම්බියේ හරස්කඩ ප්‍රමාණය අඩුකිරීමට හැකි වෙයි; සංතුලිත භාරයකදී සියළු කලා අග්‍ර සන්නායක විසින් එකම ධාරාව රැගෙන යන බැවින්, එම සන්නායකයන්හී හරස්කඩ ප්‍රමාණය එකම විය හැක.

රේඛීය සංතුලිත භාරයකට ජව සමර්පණය නියත වන අතර, එබැවින් ජනක සහ මෝටර් කම්පන අඩු කිරීමට හැකි වෙයි.

තෙකලා පද්ධතීන් විසින් කිසියම් දිශාවකට භ්‍රමණය වන චුම්බක ක්ෂේත්‍ර නිපැයිය හැකි අතර, එය විසින් විදුලි මෝටර සැලසුම සරල කරවයි.

බොහෝ ගෘහස්ත භාරයන් එකලා වෙති. උතුරු ඇමරිකානු තනි-පවුල් නිවාස සඳහා, තෙකලා විදුලි බලය නිවෙස් වලට නොසැපයෙයි; බහු-ඒකක නිවාස කට්ටල සඳහා තෙකලා විදුලි බලය සැපයෙනු ඇති වුවද ගෘහස්ත උවාරණ සඳහා තෙකලා විදුලි බලය නොසැපයෙයි.

සටහන්

ආශ්‍රිත

තෙකලා විදුලි බලය


Villa Verde (sardinski: Bàini) je grad i općina (comune) u pokrajini Oristanu u regiji Sardiniji, Italija. Nalazi se na nadmorskoj visini od 204 metra i ima 319 stanovnika. Prostire se na 17,65 km². Gustoća naseljenosti je 18 st/km².Susjedne općine su: Ales, Palmas Arborea, Pau, Usellus i Villaurbana.

Izvori

Općine u pokrajini Oristano

Villa Verde


Francis Beverley Biddle (May 9, 1886 – October 4, 1968) was an American lawyer and judge who was the United States Attorney General during World War II. He also served as the primary American judge during the postwar Nuremberg Trials as well as a United States circuit judge of the Court of Appeals for the Third Circuit.

Early life and education
Biddle was born in Paris, France while his family was living abroad. He was one of four sons of Frances Brown (née Robinson) and Algernon Sydney Biddle, a law professor at the University of Pennsylvania Law School of the Biddle family. He was also a great-great-grandson of Edmund Randolph (1753–1813) the seventh Governor of Virginia, the second United States Secretary of State, and the first United States Attorney General, and a half second cousin four times removed of James Madison, the fourth president of the United States. He graduated from Groton School, where he participated in boxing. He earned  a Bachelor of Arts degree in 1909 from Harvard College and a Bachelor of Laws in 1911 from Harvard Law School.

Early career
Biddle first worked as a private secretary (i.e. a law clerk) to Supreme Court Justice Oliver Wendell Holmes Jr. from 1911 to 1912. He spent the next 27 years by practicing law in Philadelphia, Pennsylvania. In 1912, he supported the presidential candidacy of former US President Theodore Roosevelt's renegade Bull Moose Party. He was a special assistant to the United States Attorney for the Eastern District of Pennsylvania from 1922 to 1926.

During World War I he served as Private in the United States Army from October 23 to November 30, 1918. After he enlisted, he was detailed to the Field Artillery Central Officer's training school at Camp Taylor, Kentucky but saw no combat in the war's end.

Roosevelt administration
In the 1930s, Biddle was appointed to a number of important governmental roles. In 1934 President Franklin D. Roosevelt nominated him to become Chairman of the National Labor Relations Board. On February 9, 1939, Roosevelt nominated Biddle to the United States Court of Appeals for the Third Circuit, to a seat vacated by Joseph Buffington. The United States Senate confirmed Biddle on February 28, 1939, and he received his commission on March 4, 1939. He served only one year in the role before resigning on January 22, 1940, to become the United States Solicitor General. This also turned out to be a short-lived position when Roosevelt nominated him to the position of Attorney General of the United States in 1941. During this time he also served as chief counsel to the Special Congressional Committee to Investigate the Tennessee Valley Authority from 1938 to 1939.

World War II
During World War II, Biddle used the Espionage Act of 1917 to attempt to shut down "vermin publications", which included Father Coughlin's publication entitled Social Justice. Biddle prosecuted several prominent left-wing individuals and organizations under the Smith Act. In 1941, he authorized the prosecution of 29 Socialist Workers Party members in a move that was criticized by the American Civil Liberties Union. Under the act, he also tried unsuccessfully to have trade unionist Harry Bridges deported.

In 1942, Biddle became involved in a case in which a military tribunal appointed by Roosevelt tried eight captured Nazi agents for espionage and for planning sabotage in the United States as part of the German Operation Pastorius. Lieutenant Colonel Kenneth Royall challenged Roosevelt's decision to prosecute the Germans in military tribunals by citing Ex parte Milligan (1866), a case in which the US Supreme Court ruled that the federal government could not establish military tribunals to try civilians in areas that civilian courts were functioning, even during wartime. Biddle responded that the Germans were not entitled to have access to civilian courts because of their status as unlawful combatants. The US Supreme Court upheld that decision in Ex parte Quirin (1942) by ruling that the military commission that was set up to try the Germans was lawful. On August 3, 1942, all eight were found guilty and sentenced to death. Five days later, six of the eight were executed in the electric chair on the third floor of the District of Columbia jail. The other two were given prison terms since they had willingly turned their comrades over to the FBI. In 1948, both men were released from prison and returned to Germany.

Japanese American Internment
Biddle was the only high-ranking official in the Roosevelt administration who opposed the wartime internment of Japanese Americans from the start. In 1943, after the internment had already taken place, he asked Roosevelt for the camps to be closed: "The present practice of keeping loyal American citizens in concentration camps for longer than is necessary is dangerous and repugnant to the principles of our government."  Roosevelt resisted, however, and the camps would not be closed for another year. In a postwar memoir, Biddle wrote that "American citizens of Japanese origin were not even handled like aliens of the other enemy nationalities—Germans and Italians—on a selective basis, but as untouchables, a group who could not be trusted and had to be shut up only because they were of Japanese descent."

African American civil rights

Biddle strengthened his department's efforts on behalf of African-American civil rights by instructing United States attorneys to direct their prosecutions against forced labor in the South away from the usual practice of charging "peonage", which required them to find an element of debt, toward bringing charges of "slavery" and "involuntary servitude" against employers and local officials. On February 10, 1942, Biddle ordered the Federal Bureau of Investigation to probe into the lynching of Cleo Wright in Sikeston, Missouri, which was the United States' first federal investigation of a civil rights case.

Truman administration

At US President Harry S. Truman's request, he resigned after Roosevelt's death. Shortly afterward, Truman appointed Biddle as a judge at the Nuremberg Trials. Tom C. Clark, Biddle's successor, told the story that Biddle was the first government official whose resignation Truman sought and that it was quite a difficult task. Biddle was amused by Truman's stammering, but after it was over, he threw his arm around the President and said, "See, Harry, now that wasn't so hard."

In 1947, he was nominated by Truman as the US representative on the United Nations Economic and Social Council. However, after the Republican Party refused to act on the nomination, Biddle asked Truman to withdraw his name.

In 1950, he was named as chairman of the Americans for Democratic Action, a position that he held for three years. One decade later, he wrote two volumes of memoirs: A Casual Past in 1961 and In Brief Authority in 1962. His final position came as chairman of the Franklin D. Roosevelt Memorial Commission from which he resigned in 1965.

Personal life
On April 27, 1918, Biddle was married to the poet Katherine Garrison Chapin. They had two sons:

 Edmund Randolph Biddle (1920–2000), who married Frances M. Disner
 Garrison Chapin Biddle (1923–1930)

Biddle died on October 4, 1968, of a heart attack at his summer home in Wellfleet, Massachusetts, on Cape Cod, at the age of 82. Biddle was interred at the St. Thomas' Church Cemetery in Whitemarsh Township, Pennsylvania.

Writing
Biddle's writing skills had long been in evidence prior to the release of his memoirs. In 1927, he wrote a novel about Philadelphia society, The Llanfear Pattern. In 1942, he wrote of his close association with Oliver Wendell Holmes 30 years earlier with a biography of the jurist, Mr. Justice Holmes, which was adapted into a 1946 Broadway play and a 1950 film entitled The Magnificent Yankee. Democratic Thinking and the War was published in 1944. His 1949 book, The World's Best Hope, looked at the role of the United States in the post-war era. He was elected a fellow of the American Academy of Arts and Sciences in 1963.

In popular culture
Biddle was portrayed by Len Cariou in the 2000 miniseries Nuremberg. Biddle was also the subject of the 2004 play Trying by Joanna McClelland Glass, who had served as Biddle's personal secretary from 1967 to 1968.

See also
 List of law clerks of the Supreme Court of the United States (Seat 2)

References

Further reading

 Fisher, Adrian S. "Francis Biddle." Harvard Civil Rights-Civil Liberties Law Review 9 (1974): 423+ .
 Helfman, Tara. "Francis Biddle and the Nuremberg Legacy: Waking the human conscience." The Journal Jurisprudence 15 (2012): 353+. online
 Pahl, Thomas L. "The Dilemma of a Civil Libertarian: Francis Biddle and the Smith Act." Journal of the Minnesota Academy of Science 34.2 (1967): 161–164. pnline
 Rowe, James. "Francis Biddle." Harvard Civil Rights-Civil Liberties Law Review9 (1974): 422.
 Winfield, Betty Houchin. "With Liberty and Justice for All: Attorneys General During the Stress of War." in Journalism and Terrorism (2002). online

External links

 Densho Encyclopedia article on Biddle's role in Japanese American internment

 Speeches of Attorney General Francis Beverly Biddle

1886 births
1968 deaths
20th-century American judges
20th-century American politicians
American Civil Liberties Union people
American judges of international courts and tribunals
Assistant United States Attorneys
Francis
Burials in Pennsylvania
Cornell family
Fellows of the American Academy of Arts and Sciences
Franklin D. Roosevelt administration cabinet members
Groton School alumni
The Harvard Lampoon alumni
Harvard Law School alumni
Judges of the International Military Tribunal in Nuremberg
Judges of the United States Court of Appeals for the Third Circuit
Law clerks of the Supreme Court of the United States
Members of the Philadelphia Club
National Labor Relations Board officials
Pennsylvania Democrats
Pennsylvania lawyers
Pennsylvania Progressives (1912)
Truman administration cabinet members
United States Army soldiers
United States Army personnel of World War I
United States Army Field Artillery Branch personnel
Military personnel from Paris
United States Attorneys General
United States court of appeals judges appointed by Franklin D. Roosevelt
United States Solicitors General
American expatriates in France

Francis Biddle


Die Paulkopfswarte ist ein ehemaliger Wachturm am Ostrand des Huy bei Dingelstedt am Huy im Landkreis Harz. Der quadratische Turm aus Muschelkalk war ursprünglich etwa 12 m hoch und hatte eine Grundfläche von 6 × 6 Metern. Er liegt auf ca. 260 Metern Höhe über NN. Inzwischen ist der Turm eingestürzt und die Ruine nicht mehr zugänglich.

Errichtet wurde er Mitte des 15. Jahrhunderts vom Hochstift Halberstadt zum Schutz der Huysburg. Gemeinsam mit dem Drohneturm bei Osterwieck, dem Bimmelturm in Dardesheim, der Heiketalwarte, der Sargstedter Warte und dem Martinikirchturm gehörte die Paulkopfswarte zu einer Kette von Warttürmen der Stadt Halberstadt und des Bistums Halberstadt. Mit Hilfe von Rauch- und Feuersignalen sollte vor drohenden Gefahren gewarnt werden.

Literatur
 Friedrich Stolberg: Befestigungsanlagen im und am Harz von der Frühgeschichte bis zur Neuzeit. 2. Auflage. August Lax Verlagsbuchhandlung, Hildesheim 1983, .

Einzelnachweise

Kulturdenkmal in Huy (Gemeinde)
Erbaut im 15. Jahrhundert
Bauwerk in Huy (Gemeinde)
Turm im Landkreis Harz
Ruine in Sachsen-Anhalt
Turm in Europa

Paulkopfswarte


O 33º Campeonato Europeu de Halterofilismo foi realizado em conjunto com o Campeonato Mundial de Halterofilismo de 1953 na cidade de Estocolmo, na Suécia entre 26 a 30 de agosto de 1953. Foram disputadas sete categorias.

Medalhistas

Quadro de medalhas

Ligações externas
Site da Federação Europeia de Halterofilismo

1953
Europeu
Halterofilismo
Halterofilismo

Campeonato Europeu de Halterofilismo de 1953


Eve Meyer (* 13. Dezember 1928 in Griffin, Georgia; † 27. März 1977 auf dem Flughafen Los Rodeos, Teneriffa, Spanien) war ein US-amerikanisches Model, Schauspielerin und Filmproduzentin. Bekannt wurde sie vor allem durch die Zusammenarbeit mit dem Sexploitation-Filmemacher Russ Meyer, mit dem sie von 1952 bis 1970 verheiratet war.

Leben und Werdegang
Die als Evelyn Eugene Turner geborene Südstaatlerin absolvierte zunächst eine Ausbildung als Sekretärin. Ab den 1950er Jahren arbeitete sie nebenberuflich als Fotomodell, um ihr Gehalt als Sekretärin aufzubessern. Über einen befreundeten Anwalt lernte sie 1952 Russ Meyer in San Francisco kennen, der zum damaligen Zeitpunkt noch als Fotograf arbeitete. Meyer erinnerte sich später rückblickend an seine Frau:

Im gleichen Jahr heiratete sie Russ Meyer und arbeitete für zahlreiche Fotoshootings mit ihm zusammen. Ihr Mann porträtierte sie auch für eine Fotoserie, mit der sie im Juni 1955 Playmate des Monats der amerikanischen Ausgabe des Playboy wurde.

Ebenfalls 1955 übernahm sie ihre erste Filmrolle als Model in dem Film Maler und Mädchen, die allerdings nicht im Abspann erwähnt wurde. 1958 gründete das Ehepaar gemeinsam die Produktionsfirma Eve Productions, die künftig Meyers Filme produzierte und vertrieb.Se war zu ihrer Zeit eines der meist fotografiertesten Fotomodellen neben June Wilkinson, Marilyn Monroe, Diane Marguerite Empey-Webber und Jayne Mansfield. Außerdem produzierte sie zusammen mit ihrem Mann das Männermagazin MERMAID, zwischen 1958 und 1960. Beide vertrieben auch Coverfotos, beziehungsweise gestalteten die Covers mit bekannten oder unbekannten Fotomodellen. Schauspielerinnen und Schauspieler für andere Magazine und unzählige Akt -sowie auch Pin Up-Fotos. In Eva und der Mann für alles übernahm Eve Meyer 1961 ihre erste und einzige Hauptrolle in einem Spielfilm. Danach war sie ausschließlich als Filmproduzentin tätig, wobei sie nahezu ausnahmslos die Filme ihres Ehemanns produzierte. Daneben beriet sie ihren Mann auch bei seinen geschäftlichen Tätigkeiten und Investitionen.

Nach einer Unterleibsoperation litt sie unter Depressionen. Nach der Trennung von seiner Frau reiste Russ Meyer nach Deutschland, wo er den Film Fanny Hill drehte. Beide blieben sich jedoch freundschaftlich verbunden und setzten ihre Zusammenarbeit fort. Im Jahr 1970 endete ihre Ehe durch Scheidung. Eve Meyer produzierte danach nur noch zwei Filme ihres früheren Ehegatten; The Seven Minutes (1971) und Black Snake (1973).

Am 27. März 1977 starb sie bei der Flugzeugkatastrophe von Teneriffa. Meyer befand sich an Bord einer Boeing 747-121 der Pan American World Airways (Kennzeichen: N736PA, "Clipper Victor"), die mit einer unerlaubt startenden Boeing 747-206B der KLM Royal Dutch Airlines kollidierte.

Filmografie
Als Darstellerin
 1955: Maler und Mädchen (Artists and Models)
 1959: Im Todeskessel von Kusong (Operation Dames)
 1961: Eva und der Mann für alles (Eve and the Handyman)

Als Filmproduzentin
 1963: Heavenly Bodies!
 1964: Lorna – Zuviel für einen Mann (Lorna)
 1965: Im Garten der Lust (Mudhoney)
 1965: Die Satansweiber von Tittfield (Faster, Pussycat! Kill! Kill!)
 1965: Motorpsycho … wie wilde Hengste (Motorpsycho)
 1966: Mondo Topless
 1967: Die liebestollen Hexen (Common Law Cabin)
 1967: Guten Morgen … und auf Wiedersehen (Good Morning … and Goodbye!)
 1968: Null Null Sex (Finders Keepers, Lovers Weepers!)
 1968: Ohne Gnade – Schätzchen (Vixen!)
 1969: Megavixens (Cherry, Harry & Raquel!)
 1970: Blumen ohne Duft (Beyond the Valley of the Dolls)
 1971: The Seven Minutes
 1971: The Jesus Trip
 1973: Black Snake

Weblinks

 Femme Fatale: Eve Meyer (englisch)

Einzelnachweise

Model
Filmschauspieler
Filmproduzent
Playmate
US-Amerikaner
Geboren 1928
Gestorben 1977
Frau

Eve Meyer


Saint-Jacques () is a station on Line 6 of the Paris Métro. It serves Place Saint-Jacques in the 14th arrondissement. The Boulevard Saint-Jacques and Rue du Faubourg-Saint-Jacques also intersect the square. It is one of only a few Métro stations that have a combined entrance and ticket hall at street-level.

Location
The station is located in the middle of the Boulevard Saint-Jacques, at the intersection with the Rue du Faubourg-Saint-Jacques and Rue de la Tombe-Issoire.

History
The station opened as part of the former Line 2 South on 24 April 1906, when it was extended from Passy to Place d'Italie. On 14 October 1907, Line 2 South was incorporated into Line 5. It was incorporated into Line 6 on 12 October 1942.

Saint-Jacques station was one of a number of Paris locations of Stanley Donen's 1963 film Charade, starring Cary Grant and Audrey Hepburn.

Name
The station is named after the Rue du Faubourg-Saint-Jacques, which was originally the Roman road to Orléans and main street of the Roman city of Lutetia. In the Middle Ages it became the pilgrimage route of St James (French: Saint-Jacques) from Paris to Santiago de Compostela in Spain. Hence the street inside Paris' wall became known as Rue Saint-Jacques and its extension outside the wall through suburban development (French: Faubourg), became known as the Rue du Faubourg-Saint-Jacques. The station was the location of the Barrière Saint-Jacques (known as the Barrière d'Arcueil during the French Revolution), a gate built for the collection of taxation as part of the Wall of the Farmers-General; the gate was built between 1784 and 1788 and demolished in the nineteenth century.

Passenger services

Access
The only access to the station is on the central Boulevard Saint-Jacques, at the junction with the Rue du Faubourg-Saint-Jacques and La Tombe-Issoire. It is one of the few stations to have an edicule above the tracks, from which one accesses the public road and to the platforms.

Station layout

Platforms
Saint-Jacques is a standard configuration station. It has two platforms separated by metro tracks. On the other hand, it is distinguished by its location, on ground-level, and its decoration. In the direction of Charles de Gaulle–Étoile, the tracks enter underground at the exit of the station, while, towards Nation, they rise above the ground. The station is therefore aerial and the platforms are equipped with canopies supported by poles located in the middle of the platforms. The lighting is made by means of simple fluorescent tubes. The right walls are exposed stone protected by a backlit glazing. The name of the station, also backlit, is written with Parisine font. The seats are Motte style, gray, installed on circular masonry benches covered with flat gray tiles. This tiling also covered the ground until 2018 when it was replaced by asphalt. The platforms do not have advertising. This development is a unique case on the network.

Bus services
The station is served by lines 64, 216 and Orlybus of the RATP Bus Network.

Places of interest
Nearby are the La Santé Prison and the Institut d'astrophysique de Paris.

Gallery

References

External links

Paris Métro stations in the 14th arrondissement of Paris
Railway stations in France opened in 1906

Saint-Jacques station


mojRADIO je digitalni radio koji emitira prvenstveno najpopularniju domaću, ali i poznatu stranu glazbu.

Emitiranje je započelo 23. prosinca 2020. godine, a zahvaljujući DAB+ platforme digitalnog radija, signal je dostupan u cijeloj Hrvatskoj.

Program
Radio stanica emitira program 24 sata dnevno. U cijelodnevnom emitiranju nema voditelja niti emisija već je cijeli program ispunjen hitovima hrvatske zabavne glazbe uz minimalan udio glazbe sa svjetske glazbene scene. U programu je moguće čuti pjesme: Miše Kovača, Dražena Zečića, Lidije Bačić, Zlatka Pejakovića, Jasmina Stavrosa, Severine, Joleta, Zdravka Čolića, Magazina, Miroslava Škore i mnogih drugih.

Dostupnost
Program radio stanice moguće je pratiti putem službene web stranice, mobilne aplikacije, kabelskih operatera (IPTV) te DAB+ platforme u cijeloj Hrvatskoj.

Vanjske poveznice

 mojRADIO - službene stranice
 Službena Facebook stranica
 Službena aplikacija za Android uređaje
 Službena aplikacija za iOS uređaje

Izvori

Hrvatske radijske postaje

MojRADIO


El Campeonato de Fútbol de Nueva Zelanda 2009/10 (New Zealand Football Championship en inglés) fue la sexta edición del máximo torneo futbolístico del país insular, Nueva Zelanda. Este Campeonato sería el último en recibir la denominación de New Zealand Football Championship ya que a partir de la temporada 2010/11 el torneo comenzaría a llamarse ASB Premiership por razones comerciales.

Como la edición previa, en el Campeonato participaron 8 equipos de las diversas regiones más pobladas del país. El Waitakere United consiguió su segundo título dejando como subcampeón al Canterbury United.

Equipos participantes

Tabla de posiciones

J: partidos jugados; G: partidos ganados; E: partidos empatados; P: partidos perdidos; GF: goles a favor;GC: goles en contra; DG: diferencia de goles; Pts: puntos

{|
|- style="vertical-align: top;"
|

</center>
</center>

</td>

|}

Playoffs

Semifinales

Final

Referencias

1. Página oficial del Campeonato de Fútbol de Nueva Zelanda.

2. Resultados oficiales.

3. Goleadores en la página de la FIFA .

4. Tabla de posiciones en la página de la FIFA .

Fútbol en 2009
Fútbol en 2010
Nueva Zelanda en 2009
Nueva Zelanda en 2010
2009/10

Campeonato de Fútbol de Nueva Zelanda 2009-10


عبد الرزاق بديوي طبيشات (1939- ) طبيب ورئيس بلدية سابق وبرلماني ووزير أردني. ولد في  إربد . يحمل شهادة البكالوريوس طب من جامعة إسطنبول. كان عضوا في مجلس النواب الثاني عشر والثالث عشر وعضو مجلس الأعيان السابع والعشرون.

الخبرات العملية
 طبيب في القوات المسلحة
 طبيب في عيادة خاصة في اربد
 مدير للشؤون الصحية في بلدية اربد
 رئيس لبلدية اربد لمدة 12 عام ثلاث دورات انتخابية متتابعة.
 نائب في البرلمان لدورتين 1993و1997
 عضو في مجلس الأعيان 2003

الحقائب الوزارية
 وزير الشؤون البلدية والقروية والبيئة في حكومة دولة السيد طاهر المصري.
 وزير الشؤون البلدية والقروية والبيئة في حكومة سمو الأمير زيد بن شاكر.
 وزير الشؤون البلدية والقروية والبيئة في حكومة دولة السيد عبد الكريم الكباريتي.
 وزير الشؤون البلدية والقروية والبيئة في حكومة دولة المهندس علي أبو الراغب.
 وزير للشؤون البلدية في حكومة دولة المهندس علي أبو الراغب.
 رئيس جمعية مبرة الملك حسين الخيرية في إربد.
 عضو مؤسس لحزب الجبهة الأردنية الموحدة.
 رئيس المجلس الوطني لحزب الجبهة الأردنية الموحدة.

مراجع

أشخاص يحتمل أن يكونوا أحياء
خريجو جامعة إسطنبول
مواليد 1939
وزراء أردنيون

عبد الرزاق طبيشات


Yakuake, KDE için uçbirim öykünücüsüdür. Tasarımı bilgisayar oyunlarının konsollarından esinlenerek yapılmıştır. Quake konsolu gibi ilgili tuşa basıldığında üstten aşağı kayarak gelir, tuşa tekrar basıldığında kayarak kapanır.

Yakuake çalıştırmak, yeni sekmeler açmak, yeni uçbirim açmaktan daha hızlıdır; çünkü yazılım hafızaya bir kez yüklenir, böylece hafıza kullanımından tasarruf edilir. Her işlem için bir uçbirim kullanan kullanıcıların işine çok yarayan bu özellik sayesinde tek pencere altında işlerinizi kontrol edebilirsiniz.

Özellikleri
 Konsola hızlı erişim
 Açılış ve kapanışta animasyon
 DCOP erişimi
 Gelişmiş sekme yönetimi

Benzer yazılımlar
 aterm
 Eterm
 rxvt
 xterm
 Konsole
 Tilda (yazılım)

Dış bağlantılar
 Yakuake sitesi
 kde-apps.org'daki Yakuake sayfası

KDE
Özgür yazılım
Terminal emülatörleri

YaKuake


Banjalučki muftiluk, muftijstvo Islamske zajednice u Bosni i Hercegovini koje djeluje na području Bosne i Hercegovine. Sjedište muftijstva je u Banjoj Luci. Trenutačni muftija je Nusret ef. Abdibegović (od 2018.).

Organizacija

Banjalučkom muftiluku pripada 10 medžlisa (odbora) Islamske zajednice i to su: Banja Luka, Bosanska Gradiška, Bosanski Kobaš, Ključ, Mrkonjić Grad, Bosanska Dubica, Bosanski Brod, Derventa, Kotor Varoš i Prnjavor, koji su dalje podijeljeni na džemate. Džemati čine najmanje organizacione jedinice Islamske zajednice.

Na prostoru Banjalučkog muftiluka, 2020. godine je obnovljen rad Medrese Reis Ibrahim ef. Maglajlić koja je smještana u Banjoj Luci.

Muftije

Nepotpuna lista:

Izvori

Vanjske poveznice
Službene stranice Muftijstva banjalučkog

Islamska zajednica u Bosni i Hercegovini
Banja Luka

Banjalučki muftiluk


Notoryctes typhlops, la Grande taupe marsupiale, est une espèce de marsupiaux de la famille des Notoryctidae qui évolue dans les dunes de sable des déserts du centre de l'Australie.

Systématique
L'espèce a été initialement classée dans le genre Psammoryctes sous le protonyme Psammoryctes typhlops Stirling, 1889.

Ce taxon porte en français le nom vernaculaire de Grande taupe marsupiale.

Description
La Grande taupe marsupiale mesure  de longueur et pèse entre . Les frottements du sable sur son pelage le rendent luisant, et parfois rougeâtre selon la nature du sol.

Comportement
La Grande taupe marsupiale creuse les déserts et les prairies jusqu'à  de profondeur. Elle creuse le sol avec son museau, l'entasse avec les grosses griffes de ses pattes antérieures et la déblaie avec ses pattes postérieures. Elle ne laisse pas de tunnel derrière elle, le sable s'effondrant après son passage. Elle se nourrit de champignons, de tubercules mais aussi d'invertébrés et de lézards qu'elle traque avec son odorat.

La femelle peut transporter un ou deux petits dans sa poche, qui s'ouvre par derrière afin de ne pas se remplir de terre.

Répartition
La Grande taupe marsupiale est présente dans les dunes de sable du Grand désert de Victoria en Australie-Occidentale et en Australie-Méridionale, ainsi que de la moitié occidentale du désert de Simpson dans le Territoire du Nord et au Queensland. Dans la partie nord de son aire de répartition, elle peut être sympatrique avec la Petite taupe marsupiale ().

Systématique
Le nom valide complet (avec auteur) de ce taxon est Notoryctes typhlops (Stirling, 1889).

L'espèce a été initialement classée dans le genre Psammoryctes sous le protonyme Psammoryctes typhlops Stirling, 1889.

Ce taxon porte en français le nom vernaculaire ou normalisé suivant : Grande taupe marsupiale.

Notoryctes typhlops a pour synonyme :
 Psammoryctes typhlops Stirling, 1889

Liens externes

Notes et références

Notoryctemorphia
Marsupial (nom scientifique)
Faune endémique d'Australie

Notoryctes typhlops