The Green Line is a rapid transit line in Chicago, Illinois, operated by the Chicago Transit Authority (CTA) as part of the Chicago "L" system. It is the only completely elevated route in the "L" system. All other routes may have various combinations of elevated, subway, street level (at grade), or freeway median sections.

The Green Line utilizes the system's oldest segments, dating back to 1892. It extends for , with 30 stops between Oak Park/Forest Park (Harlem/Lake) and Chicago's West Side, to the Loop, and then to the South Side neighborhoods of West Englewood (Ashland/63rd) and Woodlawn (Cottage Grove/63rd). As of 2022, 19,018 passengers board this line each weekday.

Route

Lake Street Elevated

Beginning at the yard and inspection facilities in Forest Park, the Green Line runs east through Oak Park towards the city on an embankment adjacent to Metra's Union Pacific West Line tracks from the Harlem Avenue terminal, on the border of Oak Park and Forest Park, to a point just west of Laramie Avenue. Here, the Green Line tracks diverge from the railroad embankment and continue east on a steel elevated structure directly above Lake Street, a major east–west thoroughfare.

The "L" bridges a couple of railroad tracks (the Belt Railway of Chicago's main line and Union Pacific's Rockwell Subdivision) before entering downtown Chicago at Clinton Street. East of Clinton Street, the route bridges Metra's Union Pacific railroad tracks (which terminate just south of here at Ogilvie Transportation Center) and the Chicago River before joining the Union Loop "L" tracks at Wells Street.

The Loop
In downtown Chicago, the Green Line operates over the famous Union Loop "L" structure along with Brown Line (Ravenswood), Orange Line (Midway), Pink Line (Douglas) and Purple Line Express (weekday rush hours only) trains. However, Green Line trains operate both ways over the Lake Street and Wabash Avenue sides only, and does not use the Wells Street and Van Buren Street sides of the Loop.

The Green Line is the only line in the "L" system that has two entry/exit points to the elevated Loop, the only "L" line that runs in both directions on the Loop, and the only route that uses the Loop but does not terminate there. Its route uses the Wabash and Lake sides of the Loop, which are also used by the Orange, Pink, Purple and Brown Lines, which operate around the Loop and then return to their route terminal.

South Side Elevated

Leaving the Loop at Tower 12, the tracks continue along Wabash Avenue and follows an "S" curve (which was realigned in 2002) to the west and south now following the alley between Wabash Avenue and State Street to 40th Street. This 3.8 mile section is the oldest part of Chicago's "L" system. On this segment, the Green Line shares tracks with the Orange Line between the Loop and 17th Street. Passengers can transfer between the two lines at Roosevelt/Wabash station.

The other stations on this section are at Cermak–McCormick Place and 35th–Bronzeville–IIT, adjacent the Illinois Institute of Technology campus and the Chicago Police Department Headquarters. At 40th Street, the route turns east to Indiana station, then turns south between Calumet and Prairie Avenues to the Garfield station and continues south to 59th Street where the route splits into two branches—the Englewood (Ashland/63rd) branch and the Jackson Park (East 63rd) branch. Prior to 1994 (and the Green Line's major renovation) the East 63rd branch extended as far east as Stony Island Avenue. It was shortened to University in 1982 and Cottage Grove in 1996.

Ashland branch

The Ashland branch continues south and west following 59th Street, Princeton Avenue and 63rd Street to the Ashland terminal in West Englewood. The yard and inspection shop lie to the south between the old Racine station and the Ashland/63rd terminal. The "L" tracks continues west to a stub end at Hermitage Avenue, a prediction for a future extension of the route westward, however, those plans were canceled in the late 1970s. Prior to 1992, the Englewood branch had two additional stops at Wentworth and Harvard, closed by the CTA for service cuts. Halsted/63rd is the only remaining stop on the  route.

The Englewood branch was permanently renamed the Ashland branch as of March 2013 according to the CTA.

Jackson Park branch

The Jackson Park branch continues south from the mainline between Calumet and Prairie Avenues, passing the old yard and inspection facilities at 61st Street in Washington Park. South of here, the route curves east over 63rd Street and follows it to the current terminal at Cottage Grove/63rd in Woodlawn. Prior to 1994, the Jackson Park branch of the Green Line once terminated at University/63rd and before that, at Stony Island/63rd from 1893 until 1982. In addition to losing the University/63rd station, the Jackson Park branch also lost the 61st Street station and the 58th Street station in 1994.

Operating hours and headways
The Green Line operates weekdays from 4 a.m. to 1 a.m., and Saturdays and Sundays from 5 a.m. to 1 a.m. Between Harlem/Lake and Garfield, trains run on a minimum headway of 12 minutes, decreasing to as few as 10 minutes during weekday rush hours. Headways are doubled on the branches to Ashland/63rd and Cottage Grove.

Rolling stock
The Green Line is operated with the Bombardier-built 5000-series railcars. The 5000-series cars officially began running on the Green Line on July 1, 2012, after the Pink Line became fully equipped with the new cars. As additional 5000-series cars were assigned to the Green Line, the remaining 2400-series cars were reassigned to the Red, Purple and Orange Lines to finish their service lives. Occasionally, 2600-series and 3200-series railcars were used on the Green Line, though these were loaned from the Blue, Brown, and Orange Lines, and only when the Green Line was short on cars.

With the 5000-series cars now completely equipping the Green Line fleet after the last of the 2400-series cars were reassigned in mid-May 2013, the borrowing of 2600-series cars and 3200-series cars is no longer necessary. The Green Line was the second line to be fully equipped with the 5000-series cars, following the Pink Line. Frequently, the Green and Pink Lines borrow each other's cars when either line is short on cars. Trains operate using six cars full time as of 2020.

History

The Green Line operates over the two oldest sections of the Chicago "L". The South Side section started operation in 1892 when Chicago was preparing for the World's Columbian Exposition of 1893 in Jackson Park. The initial section was built to provide inexpensive mass transportation service between downtown Chicago and the exposition site. This first section of the Chicago and South Side Rapid Transit Railroad between Wabash Avenue and State Street went into service on June 6, 1892. It extended from Congress Street only as far south as 39th Street (Pershing Road). At that time a large part of the south side was little more than prairie, but by May 1, 1893, when the pioneer "L" line was completed to Jackson Park, construction of homes, apartment buildings and commercial properties was booming in the area.

Continued expansion of the area development was reflected in construction of the Englewood, Normal Park, Kenwood and Stock Yards branches of the South Side "L" between 1905 and 1908. Of these, only the Englewood and Jackson Park branches remain: because of insufficient patronage, the Normal Park, Stock Yards and Kenwood branches were closed in the 1950s.

The Lake Street Elevated was Chicago's second rapid transit line. It began operation from a terminal at Madison and Market streets to Lake Street and California Avenue on November 6, 1893. The line was gradually extended westward to Laramie Avenue on April 29, 1894; to Austin Avenue on April 15, 1899; to Wisconsin Avenue, Oak Park using street railway trackage on May 15, 1899 (closed in 1902), and to Marengo Avenue, Forest Park, on May 14, 1910.

The construction of the Lake Street Elevated led to a political quarrel in west suburban Cicero, which at the time included Oak Park and Austin. In 1898, Austinites, having a majority on Cicero's town council, used political influence to allow the extension of the Lake Street line from the city border at Laramie Avenue (then called 52nd Avenue) into their community. This infuriated other Cicero residents, who retaliated the following year by holding a joint election to force Austin's annexation to the City of Chicago. Much to the dismay of local residents, this effort succeeded, and Austin became part of Chicago in 1899. A century later, Oak Park commuters, who had come to depend on the service, were among the most vocal critics of the Green Line's closure for rehabilitation.

From 1913 until 1993, the Englewood and Jackson Park branches were part of the North–South Route in various service configurations operating from the north side through the Loop and to the south side. On October 17, 1943, the Englewood and Jackson Park services were rerouted into the State Street subway to provide improved crosstown access through the heart of city and to alleviate congestion on the over-crowded Union Loop Elevated. On July 31, 1949, during the north–south rapid transit service revision by the CTA, the Howard–Englewood/Jackson Park route was created, operating via the State Street subway, using the 13th Street portal.

On May 6, 1969, the Englewood branch was extended to the current Ashland Avenue-West Englewood Terminal, replacing the outmoded facilities at the 1907-built Loomis station which were demolished. On December 12, 1982, the Jackson Park branch was shortened to University because of structural deterioration at the Dorchester Bridge which carried the route across the Illinois Central Railroad to the former Stony Island/63rd terminal which closed on March 4, 1982, and was later demolished.

The Lake Street "L" would remain largely unchanged until 1948, when a number of its historic passenger stations were closed and demolished in an attempt to promote the "A" and "B" skip-stop express train service to speed up traffic flow. On October 28, 1962, the western two and one-half mile section of the line which operated at street level was elevated along the Chicago and Northwestern Railroad right-of-way opening new elevated stops at Central, Austin, Ridgeland, Oak Park, and Harlem.

In September 1969, the Lake Street "L" was united with the new Dan Ryan Line to form the West–South Route (Lake-Dan Ryan), operating from Forest Park through downtown via the Union Loop "L" to 95th/Dan Ryan. The Lake–Dan Ryan routing was to fulfill the service implementation outlined in the 1968 Chicago Central Area Transit Plan. However, when that subway project was canceled in 1979, Lake–Dan Ryan service remained and lasted for 24 years.

In February 1993, the South Side sections of the North–South and West–South Routes were "switched" south of Roosevelt Road, creating the current Red Line (Howard–Dan Ryan) and the Green Line (Lake–Englewood/Jackson Park). After the reconfiguration, both the Red and Green Lines lost their "A" and "B" skip-stop service and began serving all stations at all times. As stated earlier, the Green Line's routing united the two oldest segments of Chicago's "L"-Subway rail network.

In January 1994, the Green Line closed for the largest transit rehabilitation project in the city's history. The Green Line reopened on May 12, 1996, with much of the renewal work completed and with the exception of a few stations. Six stations (Homan, Halsted, 58th, 61st, University, and Racine) were closed permanently following the rehabilitation project, which angered many commuters who depend on the Green Line.

In September 1997, after political pressure brought on by community leaders, the Jackson Park branch was shortened again from University to Cottage Grove after previous attempts by the city, CTA, and other agencies to extend the route eastward to Dorchester, immediately west of the Illinois Central Railroad. This had seemed logical to the Dorchester Terminal, due to the fact that the Metra Electric District and South Shore Line both share a station along the IC ROW, at 63rd Street.

In April 1998, the Green Line, like the Purple Line and the Douglas branch of the Blue Line (now the Pink Line) lost its 24-hour service due to budget cuts, and operates only between the hours of 4 a.m. and 1 a.m weekdays.

Incidents
On February 4, 1977, an accident occurred on the sharp left-hand curve at Wabash/Lake. Two trains were involved, one was the Ravenswood Line with the second being the Lake-Dan Ryan Line. The Ravenswood train was stopped waiting for the clearance to proceed. The motorman of the Lake-Dan Ryan train failed to see the signals warning him of a stopped train. What occurred was a rear-end collision, the initial collision was only minor. However the motorman continued to apply power forward; which led to three cars being pushed off the elevated tracks to the street below. The fourth car was dangling while still attached to the other four cars on the track. Eleven deaths were reported with more than 180 injuries.

On May 28, 2008, a derailment was reported, with approximately 24 injuries. Two train cars on the four-car train appeared to be derailed, with the leading car abutting the one behind it at an angle of approximately 150 degrees. The train cars were separated at a switching point near 59th Street.

On August 5, 2015, a derailment was reported near 63rd and Calumet in Chicago's Washington Park neighborhood. The train derailed around 2:40 p.m., the third of the four-car train was the one to derail. No one was injured, firefighters had to help over 80 passengers off the train; two of which were in wheelchairs. Service was suspended between the Cottage Grove and Garfield stops. Service was back to normal in the affected stops around 7:15 p.m.

On June 6, 2019, a Green Line train derailed near the 47th station, injuring seven people.

Green Line expansion
During the 2010s, the Green Line has undergone significant expansion in an attempt to attract more transit riders and improve upon its service connectivity on the West Side, Loop, and South Side communities. The Morgan/Lake station opened in May 2012 in response to the growing Fulton Market and West Loop areas. It was followed by the opening of the new Cermak–McCormick Place station in February 2015, serving the historic Motor Row District and McCormick Place Convention Center. Both stations were designed by Chicago-based Ross Barney Architects.

The Garfield station's $43 million reconstruction project, completed in January 2019, restored its original 1892-built station house and improved the in-service station house. It included escalator and elevator enhancements and new platform canopies, lights, graphics, public artwork, and streetscape. The project created a new "Garfield Gateway" station in the Washington Park neighborhood on the South Side.

A new station is being constructed on the Lake Street "L" at Damen/Lake, replacing a former station at that site from 1893 to 1948. Designed by world-renowned architectural firm Perkins + Will, who also designed the Cumberland station on the O'Hare Extension in 1980, the new $60 million Damen station will fill the 1.5-mile distance between the California and Ashland stations.

Along the Green Line South, the former 58th Street station, which was located approximately 3/8 mile south of the Garfield station and one-block north of the Englewood and Jackson Park branches, had been bereft of a transfer facility between the diverging Green Line services since 1994. The branch lines themselves consists of only two stations (Halsted and Ashland/63rd on the Englewood branch; King Drive and Cottage Grove on the Jackson Park Branch).

While no official plans have been developed to build future stations on the Green Line South, the possibility of a new Stony Island/63rd terminal station to serve Hyde Park, South Shore, the Museum of Science and Industry, and the proposed Barack Obama Presidential Center would be very advantageous. A major benefit would be the resurgence of passenger and traffic volumes on the Englewood and Jackson Park branches to those prior to 1982, with more modern, attractive, and convenient transit service on the South Side "L", thus supplementing, and not competing with the Dan Ryan branch of the Red Line.

Points of interest
The Green Line provides access to other destinations, the Garfield Park Conservatory (Conservatory–Central Park Drive), United Center (Ashland) James R. Thompson Center, Richard J. Daley Center and City Hall–Cook County Building (Clark/Lake), Millennium Park (Washington/Wabash), the Art Institute of Chicago (Adams/Wabash), the Auditorium Building of Roosevelt University, Museum Campus and Soldier Field (Roosevelt/Wabash), the Illinois Institute of Technology and Guaranteed Rate Field (White Sox Park) (35th–Bronzeville–IIT), the University of Chicago (Garfield) and Kennedy–King College (Halsted/63rd). The Clinton/Lake and Washington/Wabash stops are useful for reaching Metra and South Shore Line trains at the Ogilvie Transportation Center and Millennium Station.

Station listing

References

External links

 Green Line at CTA official site

Railway lines in Chicago
Railway lines opened in 1892
1892 establishments in Illinois

Green Line (CTA)


Bellwood may refer to:

People with the surname
 Bessie Bellwood, a popular music hall performer of the Victorian era
 James Charles Bellwood, a New Zealand labourer, physical education instructor and sports coach
 Pamela Bellwood, an American actress
 Peter Bellwood, a Professor of Archaeology

Places in the United States
Bellwood, Alabama
Bellwood, Florida
Bellwood (Atlanta), former name of the town, then from 1987 to 2007 neighborhood of Atlanta, now called Marietta Street Artery
Bellwood, Illinois
Bellwood (Metra), rail station
Bellwood, Louisiana
Bellwood, Nebraska
Bellwood, Pennsylvania
Bellwood Lake, Texas
Bellwood, Virginia
 Bellwood (Richmond, Virginia), listed on the National Register of Historic Places in Chesterfield County, Virginia
Bellwood, West Virginia
Bellwood, Wisconsin

Fictional places
The protagonist's hometown (Ben Tennyson) on Cartoon Network's Ben 10 franchise.

See also
Belwood (disambiguation)
Beltwood House

Bellwood


Existe electrización o carga  por inducción cuando un cuerpo con carga eléctrica se aproxima a otro neutro causando una redistribución en las cargas de este último debido a la repulsión generada por las cargas del material cargado, y también se origina cuando las cargas de un cuerpo neutro se reordenan al estar en las cercanías de un cuerpo cargado.

Para completar el proceso de carga por inducción se debe conectar brevemente el objeto a "tierra" y luego retirar el cuerpo cargado.

La inducción es un proceso de carga de un objeto sin contacto directo.

Un cuerpo cargado eléctricamente puede atraer a otro cuerpo que está neutro. Cuando se acerca un cuerpo electrizado a un cuerpo neutro, se establece una interacción eléctrica entre las cargas del primero y las del cuerpo neutro.

Como resultado de esta interacción, la distribución inicial se altera: el cuerpo electrizado provoca el desplazamiento de los electrones libres del cuerpo neutro.

En este proceso de redistribución de cargas, la carga neta inicial no ha variado en el cuerpo neutro, pero en algunas zonas se carga positivamente y en otras negativamente.

Se dice que aparecen cargas eléctricas inducidas. Entonces el cuerpo electrizado, denominado inductor, induce una carga con signo contrario en el cuerpo neutro y por lo tanto lo atrae.

El diagrama muestra el procedimiento para electrificar un cuerpo por inducción. Es importante tener en cuenta que la carga obtenida por este método es de signo opuesto a la carga del inductor.

Por ejemplo, cuando cargas un globo al frotarlo con tu cabello y lo acercas a pequeños papelitos y estos son atraídos por el globo, al frotar el globo en tu cabello se carga de electrones y al acercarlo con los papelitos estos son atraídos por él.

Véase también

 Inducción electromagnética
 cargas electricas

Referencias

Electrostática
Electricidad

Carga por inducción


Borja Mayoral Moya () este un fotbalist spaniol care evoluează pe post de atacant la clubul Getafe din La Liga.

Statistici de carieră

Palmares
Real Madrid
 Liga Campionilor: 2017-2018
 Campionatul Mondial al Cluburilor FIFA: 2017

Note

Fotbaliști spanioli
Fotbaliști internaționali spanioli
Atacanți
Fotbaliști ai Real Madrid CF
Fotbaliști ai VfL Wolfsburg
Sportivi spanioli în viață

Borja Mayoral


وادي الزرقاء قرية تونسية تقع على الطريق الوطنية رقم 6، شمال غربي مدينة مجاز الباب وجنوب شرقي مدينة باجة، وهي تابعة إداريًا لولاية باجة. توجد بها مناطق طبيعية خلابة خاصة على ضفاف .

انظر أيضا

مواضيع ذات علاقة
 ولاية باجة.

أماكن مأهولة في تونس
قرى ولاية باجة
ولاية باجة

وادي الزرقاء (تونس)


Sol (posuđenica iz latinske riječi za Sunce) je sinodički dan na Marsu; odnosno Marsovski dan. Sol je prividni interval između dva uzastopna povratka Sunca na isti meridijan (vrijeme sinodičkog sata) kakav je vidio promatrač na Marsu. Jedna je od nekoliko jedinica za mjerenje vremena na Marsu.

Sol je nešto duži od zemaljskog dana. Dug je približno 24 sata, 39 minuta i 35 sekundi. Marsovska godina iznosi približno 668 sola, što odgovara približno 687 zemaljskih dana.

Sol je izvorno usvojen 1976. godine tijekom misija Viking Lander i mjera je vremena koju uglavnom koristi NASA kada, na primjer, zakazuje upotrebu Marsovog rovera.

Duljina
Prosječno trajanje ciklusa dan-noć na Marsu - tj. Marsov dan - iznosi 24 sata, 39 minuta i 35,244 sekunde, ekvivalentno 1,02749125 zemaljskih dana.

Zvjezdano rotacijsko razdoblje Marsa - njegovo okretanje u usporedbi s nepokretnim zvijezdama - iznosi samo 24 sata, 37 minuta i 22,66 sekundi. Sinodički dan traje nešto duže zbog svoje orbite oko Sunca koja zahtijeva da se malo okrene oko svoje osi.

Upotreba kod sletača u računanju vremena
Kad sletač svemirske letjelice započne s radom na Marsu, Marsovski dani (solovi) koji su prolazili praćeni su jednostavnim numeričkim brojanjem. Dvije misije sletača Viking, Mars Phoenix, rover Curiosity i InSight brojile su sol na koji su sletjeli na Mars lkao "Sol 0". Očekuje se da će misija rovera Perseverance također računati sol slijetanja kao "Sol 0". Mars Pathfinder i dva Mars Exploration Rovera umjesto toga definirali su slijetanje kao "Sol 1". Općenito govoreći, odabir između brojenja od Sol 0 ili Sol 1 napravljen je tako da Sol 1 bude prvi sol sa "značajnim" ili "korisnim" operacijama sletanja. Dakle, sletači koji su se spustili kasno tijekom Marsovskog dana počeli su brojati solove od 0, dok su oni koji su sletjeli rano tijekom dana počeli brojati od 1.

Iako su se misije slijetanja dva puta dogodile u parovima, nije učinjen napor da se sinkroniziraju brojevi solova dva sletača unutar svakog para. Tako su, na primjer, iako su Spirit i Opportunity poslani da istodobno djeluju na Marsu, svaki od njih računao datum slijetanja kao "Sol 1", stavljajući svoje kalendare približno 21 sola van sinkronizacije.

Pretvorba
Razmatrajući moguću kolonizaciju Marsa, postavilo se jedno pitanje "kako pretvoriti sol u standardno zemaljsko vrijeme?" U znanstveno-fantastičnoj seriji Marsovska trilogija Kim Stanley Robinsona, doseljenici na Marsu koriste se tradicionalnim zemaljskim satovima koji prestaju kucati u ponoć 39 minuta i 40 sekundi prije nego što nastave s računanjem vremena. To stvara nešto poput "vještičjeg sata" koji nadoknađuje vremensku razliku između sola i Zemljinog dana.

Alternativnu ideju 1988. predložio je David Powell. U ovom slučaju satovi jednostavno rade sporije od onih na Zemlji, tako da njihove satne kazaljke dovršavaju dva ciklusa po jednom solu. Na primjer, 1 marsovska sekunda iznosi 1,027 zemaljskih sekundi, 1 marsovska minuta 61,62 Zemljine sekunde, a 1 marsovski sat 61 minutu i 36,968 Zemaljskih sekundi. NASA je jednom naručila prilagođene satove korištenjem ove metode.

Alternativna metoda je održavanje SI sekunde, ali podijeliti je u različite oblike. Zaokruženo na najbližu cijelu sekundu, u solu je 88775 SI sekundi; 88775 se faktorizira u 5×5×53×67,53 i 67, oba prosta broja, razumno su blizu 60, standardna seksagezimalna podjela sekundi u minuti i minuta po satu, dok je 5×5 = 25, broj blizak 24 sata u danu na Zemlji. Dakle, sustav sa solovima od 25 sati mogao bi koristiti sustav od 67 minuta - 53 sekunde ili sustav od 53 minute - 67 sekundi. Bilo kojem sustavu bile bi potrebne česte prijestupne sekunde (jedna otprilike svaka četiri sola) da bi se održala sinkronizacija s rotacijom Marsa.

Izvori

Mjerne jedinice za vrijeme
Mars

Sol (Marsovski dan)


Sumarólympíuleikarnir 2028 verða 35. sumarólympíuleikarnir. Þeir fara fram í Brisbane í Ástralíu frá 23. júlí til 8. ágúst 2032. Þetta verða þriðju sumarólympíuleikarnir sem fara fram í Ástralíu, en Melbourne og Sydney hafa áður haldið leikana 1956 og 2000.

Brisbane var sjálfkjörin á fundi Alþjóðaólympíunefndarinnar þann 21. júní 2021 eftir að aðrar borgir höfðu ýmist horfið frá umsóknum sínum eða þær ekki taldar uppfylla skilyrði.

Sumarólympíuleikar
2032

Sumarólympíuleikarnir 2032


كنجي تيرادا باليابانية (寺田 憲史 نيرادا كنجي) بالإنجليزية (Kenji Terada) ولد عام 1952  وهو مؤلف نصوص ياباني، مخرج أنمي، منظم سلسلة، كاتب روايات وكاتب سيناريو. وعرفَ بكتابة ثلاثة ألعاب الأولية لفاينل فانتي، وبات مان: دارك تومورو، والمنظم الرئيسي سلسلة وكاتب السيناريو لسلسلة كيماغوري أوريجن رود.

الألعاب
 فاينل فانتسي (كاتب السيناريو) مع أكيتوشي كوازو
 فاينل فانتسي 2 (كاتب السيناريو) مع أكيتوشي كوازو
 فاينل فانتسي 3 (كاتب السيناريو)
 بات مان: دارك تومورو (كاتب)
 دارك ويزارد (كاتب السيناريو)

مراجع

وصلات خارجية

 MobyGames
 Anime News Network

أشخاص على قيد الحياة
خريجو جامعة واسيدا
فاينل فانتسي
كاتبو ألعاب فيديو
كتاب سيناريو أنمي
كتاب سيناريو يابانيون
كتاب من طوكيو
مخرجو أنمي
مواليد 1952
مواليد في طوكيو

كنجي تيرادا


John Stanley Kenneth Arnold (Sheffield, Reino Unido, 12 de junho de 1953) é bispo de Salford.

John Arnold recebeu o Sacramento da Ordem em 16 de julho de 1983 do Arcebispo de Westminster, Basílio Hume OSB.

Em 6 de dezembro de 2005, o Papa Bento XVI o nomeou Bispo Titular de Lindisfarna e Bispo Auxiliar de Westminster.  O Arcebispo de Westminster, Cardeal Cormac Murphy-O'Connor, o consagrou em 2 de fevereiro de 2006; Os co-consagradores foram o Arcebispo de Birmingham, Vincent Nichols, e o Bispo Auxiliar Emérito de Westminster, James Joseph O'Brien.

O Papa Francisco o nomeou Bispo de Salford em 30 de setembro de 2014. A posse ocorreu em 8 de dezembro do mesmo ano.

Ver também

Bispos católicos da Inglaterra

John Stanley Kenneth Arnold


Étienne Marc Quatremère (født 12. juli 1782 i Paris, død 18. september 1857 sammesteds) var en fransk orientalist.

Quatremère blev tidlig elev af Silvestre de Sacy, lærte arabisk hos denne, samtidig med at han lagde sig efter de klassiske og mange andre sprog. Han blev først lærer i græsk ved akademiet i Rouen, valgtes 1815 til medlem af Instituttet, blev 1819 professor i hebraisk ved Collège de France og 1832 professor i nypersisk ved École des langues orientales i Paris. Hans første videnskabelige arbejder angik Ægypten og behandlede særlig den koptiske litteratur. Han udgav således 1808: Recherches critiques et historiques sur la langue et la littérature de l'Égypte og 1811: Mémoires géographiques et historiques sur l'Égypte. Fra
arabisk oversatte Quatremère al-Maqrizis Histoire des Sultans Mamelouks (2 bind 1837—41); han skrev også en afhandling om nabatæerne, udgav i Collection orientale I (Paris 1836): Histoire des Mongols de la Perse (oversættelse af Raschid-ad-Dins værk); i akademiets Notices et Extraits: Prolégomènes d'Ibn-Khaldoun foruden mange afhandlinger i Journal des Savants, Journal Asiatique og så videre. Hans kritik var ofte meget bidende, hvad der fjernede mange fra ham. Hans store bogsamling (45000 bind) og mange arabiske håndskrifter erhvervedes efter hams død af kongen af Bayern; det hele er nu i biblioteket i München.

Kilder

Orientalister fra Frankrig
Faglitterære forfattere fra Frankrig
Fransksprogede forfattere
Franskmænd i 1800-tallet
Personer fra Paris
Medlemmer af Académie des inscriptions et belles-lettres
Medlemmer af Bayerische Akademie der Wissenschaften

Étienne Marc Quatremère


Arabic Patriotic Songs er en film instrueret af Ali El-Ghoul.

Handling
Libanon og Palæstina i billeder, lyd og musik. Billeder fra Libanon, Palæstina, Vestbredden og Gaza blandet og redigeret med stemmer, lyd og musik. Sangene handler om opstand, Intifada, krige, invasioner, besættelser og kampe i Libanon. Programmet slutter efter 28 ½ minut, men lidelserne fortsætter...

Referencer

Eksterne henvisninger

Danske film fra 1989
Dokumentarfilm fra Danmark

Arabic Patriotic Songs


La Tropicale Amissa Bongo er et gabonsk etapeløb i landevejscykling som arrangeres hvert år i marts. Løbet er blevet arrangeret siden 2006. Løbet er af UCI klassificeret som 2.1 og er en del af UCI Africa Tour, hvor det er det højest rangerede løb.

I 2014 blev Natnael Berhane den første afrikanske vinder af løbet.

Vindere

Referencer

Eksterne henvisninger
 Officielle hjemmeside

Etableret i 2006

La Tropicale Amissa Bongo


Valentina Fătu (numele complet: Valentina Pătrașcu Fătu, n. 3 octombrie 1971, Dridu, județul Ialomița) este o actriță română de revistă, teatru, vodevil și voce română. Fătu formează un cuplu comic cu Vasile Muraru.

Apariția pe scenă
După moartea actorului de comedie Nae Lăzărescu, conducerea Teatrului de Revistă "Constantin Tănase" a găsit soluția pentru ca Vasile Muraru să continue să joace în rolurile umoristice. Astfel, lângă el pe scenă a urcat actrița Valentina Fătu, talentată și la fel de simpatică.

Filmografie
 Marilena (2008)

Dublaj în filme și seriale
 The Looney Tunes Show - Gossamer (sezonul 1)
 Uimitoarea lume a lui Gumball - Darwin Watterson (sezonul 1), Molly (sezonul 1)
 Noile mistere cu Scooby-Doo - Velma Dinkley
 Fetițele Powerpuff - Buttercup
 Ce e nou, Scooby-Doo? - Velma Dinkley (sezoanele 1-2)
 Scooby-Doo în Insula Zombie - Velma Dinkley
 Scooby-Doo merge la Hollywood - Velma Dinkley
 Noile filme cu Scooby-Doo - Velma Dinkley
 Tom și Jerry: Filmul - Robyn Starling (cântând), Stăpâna lui Tom
 Scooby-Doo, unde ești tu! - Velma Dinkley
 The Scooby-Doo Show - Velma Dinkley

Note

Legături externe
 La Bloc - Episodul 13
 Valentina_Fatu Patrascu actrita, aniversare ziua de nastere 03.10. La multi ani!
 Vasile Muraru si Valetina Fatu pe Facebook
 Valentina Fatu pe IMDb

Interviu
 Editorial / Actrita care merge pe urmele Stelei Popescu  citynights

Nașteri în 1971
Nașteri pe 3 octombrie
Actori ai Teatrului de Revistă Constantin Tănase
Actori români în viață
Actrițe române din secolul al XX-lea
Actrițe române din secolul al XXI-lea
Actrițe de radio române
Actrițe de teatru române
Actrițe de televiziune române
Actrițe de voce române
Actrițe de vodevil române
Oameni din județul Ialomița

Valentina Fătu


Rafael Orrego González (1862 -2 de noviembre de 1936). Político chileno.

Hijo de Marcos Orrego Germendia y de Rafaela González. Se educó en el Instituto Nacional y luego en la Universidad de Chile.

Desde muy joven se distinguió como poeta y escritor, colaborando en la prensa periódica.

En 1875 insertó sus poesías en "La revista chilena". Publicó un volumen de poesías líricas con el título de "Hojas de un álbum" y una novela costumbrista con el nombre de "Genaro Mencíbar".

Se inició en la vida pública como oficial de la Legación de Chile en Argentina, primeramente, y de París después.

Abandonó la carrera diplomática para atender a las tareas agrícolas.

Fue miembro del partido Liberal y llegó a los más altos escalones en política.

Fue diputado por Caupolicán en el periodo 1900-1903; integró la Comisión Permanente de Educación y Beneficencia y la de Guerra y Marina. Reelecto por Caupolicán, para el periodo 1906-1909; fue presidente provisorio de la Cámara (15 de mayo de 1906) y presidente (16 de octubre de 1907).

Contó siempre con la confianza de los representantes del pueblo por la habilidad con que supo conducir sus debates.
Contribuyó con su iniciativa y su voto al despacho de innumerables leyes para el progreso de las instituciones del país.

Fue ministro de Estado en los gobiernos de los presidentes Federico Errázuriz Echaurren, Germán Riesco y Ramón Barros Luco, en los departamentos del Interior, de Relaciones Exteriores y de Industria y Obras Públicas.

En el Gabinete con que se inició el Gobierno de Barros Luco ocupó la Cartera de Relaciones, hasta que puestos de acuerdo los partidos de la Alianza, organizó el mismo señor Orrego, un gabinete político.

Fue también Consejero de los Ferrocarriles del Estado y presidente del Club de La Unión.

Nota
 Artículo extraído de Historia Política Legislativa del Congreso Nacional de Chile, bajo licencia Creative Commons Atribución 3.0 Chile.

Ministros de Estado de Federico Errázuriz Echaurren
Ministros de Estado de Germán Riesco
Ministros de Estado de Ramón Barros Luco
Ministros del Interior de Chile
Ministros de Relaciones Exteriores de Chile
Ministros de Obras Públicas de Chile
Diputados de Chile
Presidentes del Club de la Unión (Chile)
Familia Orrego

Rafael Orrego


El alción capirotado (Halcyon pileata) es una especie de ave coraciforme de la familia Alcedinidae. Está ampliamente distribuido en Asia, encontrándose desde la península de Corea y el norte de China, hasta el sur de India, Indochina y el archipiélago de Joló (Filipinas). No se reconocen subespecies.

Fue descrita por el naturalista francés Georges-Louis Leclerc de Buffon en su Histoire Naturelle des Oiseaux en 1780.

Referencias

Enlaces externos

pileata
Aves de Asia
Animales descritos en 1783
Taxones descritos por Pieter Boddaert

Halcyon pileata


The Chthonic Chronicles šesti je studijski album britanskog simfonijskog black metal-sastava Bal-Sagoth. Album je 10. ožujka 2006. u Europi objavila diskografska kuća Nuclear Blast, dok ga je u SAD-u 16. svibnja iste godine objavio Candlelight Records.

Pozadina
Smatra se da je The Chthonic Chronicles posljednji album grupe. Prva se skladba na njezinom prvom albumu zove "Hatheg-Kla", a posljednja skladba na The Chthonic Chroniclesu zove se "Return to Hatheg-Kla", zaokružujući svoju epsku heksalogiju. Iako pjevač Bal-Sagotha Byron Roberts često govori o The Chthonic Chroniclesu kao "završetku heksalogije", to bi se također moglo odnositi na završetak ovog seta priča. Byron je izjavio da ima još mnogo tekstualnog materijala za mogući nastavak Bal-Sagotha.

The Chthonic Chronicles bio je ponovno objavljen u studenom 2011. u ograničenoj digipak inačici, koju je objavila podružnica Nuclear Blasta, Metal Mind Productions.  Na reizdanju se pojavila proširena knjižica s tekstovima, dodatne ilustracije i remasterirane skladbe.

Tekstovi
Naziv albuma odnosi se na ključni dio priče u tekstovima pjesama, a same su kronike fikcijsko djelo Byrona Robertsa. Chthonic, riječ koja se jako rijetko pojavljuje, u književnosti su koristili T. S. Eliot, C. F. Keary i M. McCarthy te je grčkog podrijetla, a znači "zemljano", naročito u smislu podzemlja i duhova.

Bal-Sagotha tradicija tekstova koji se bave pretpotopnim područjima kao što su Atlantida, Lemurija i Mu ponovno je prisutna, a nazivi skladbi poput "Shackled to the Trilithon of Kutulu" uvelike su nadahnuti radom H. P. Lovecrafta. Skupina nastavlja prethodne priče (koje su započele na prethodnim albumima) u pjesmama "Invocations Beyond the Outer-World Night", "The Obsidian Crown Unbound" i "Unfettering the Hoary Sentinels of Karnak".

Popis pjesama

Recenzije
Alex Henderson, glazbeni kritičar sa stranice AllMusic, dodijelio je albumu četiri od pet zvjezdica te je izjavio: "Od ema preko post-grungea do screama introspekcija je bila glavni sastojak većine alternativnog rocka 1990-ih i 2000-ih nakon Neverminda. Ali jedno područje rocka poslije 1980-ih u kojem introspekcija nije prevagnula jest black metal. Black metal sastavi, sa svojim corpse paintom, teatralnošću shock rocka i odama okultnome ili poganstvu često nude velike doze fantastike i eskapizma ljudima u mosh pitu, a fantastički eskapizam upravo je ono što ćete naći na Bal-Sagothovom The Chthonic Chroniclesu. Ovo razrađeno, vrlo konceptualno djelo ne sadrži ni kap eskapizma; spajajući black metal s elementima power metala i progresivnog rocka, The Chthonic Chronicles prikazuje ambicioznu prirodu simfonijskog black metala. Dok su ostali simfonijski black metal CD-ovi opsjednuti okultnim i sotonističkim temama, The Chthonic Chronicles više se bavi znanstvenom fantastikom. Ako black metal (poput death metala) često funkcionira kao ekvivalent metal glazbe horor filmu, ovaj album ima više toga zajedničkog s Buckom Rogersom i Ratovima zvijezda. Neki puristi black metala smatraju da je rad Bal-Sagotha previše progresivan za svoje dobro, ali opet, album poput The Chthonic Chroniclesa ne snima se misleći na puriste black metala. Snažan, a opet melodičan, složen i zapetljan, ovaj CD nije za one koji vjeruju da samo najgrublji, najekstremniji black metal sastavi zaslužuju poštovanje. Ali netko tko je dovoljno širokih vidika da uživa u Dream Theateru, Queensrÿcheu i Rushu kao i Cradle of Filthu i Dark Funeralu vidjet će da je The Chthonic Chronicles odličan dodatak Bal-Sagothovom katalogu."

Osoblje

Bal-Sagoth
Byron Roberts – vokali, koncept naslovnice
Jonny Maudling – klavijature
Chris Maudling – gitara
Dan "Storm" Mullins – bubnjevi
Mark Greenwell – bas-gitara

Ostalo osoblje
Mags – inženjer zvuka (za vokale)
Achim "Akeem" Köhler – mastering
Martin Hanford – naslovnica, ilustracije

Izvori

Albumi iz 2006.
Albumi sastava Bal-Sagoth

The Chthonic Chronicles


'Poesía en Voz Alta fue un movimiento teatral que presentó en diferentes espacios escénicos de la ciudad de México, entre 1956 y 1957, cuatro programas con diversas escenas o piezas cortas, fragmentos poéticos y musicales; y bajo cuyo sello se realizaron, entre 1957 y 1963, otras cuatro obras dramáticas completas.
	La propuesta literaria de Juan José Arreola fue acogida por Jaime García Terrés en la UNAM (que retiró su apoyo después del cuarto programa para recibir años después la última obra en su Casa del Lago), e inmediatamente transformada por Octavio Paz: de la poesía dicha sobre un escenario a un teatro poético que combinaba la recuperación de la poesía y el primer drama españoles con la creación más reciente de los escenarios europeos (el primer estreno en México de Ionesco, entre ellas), y aun la escritura para la escena del propio Paz y de quien habría de convertirse en una poderosa voz dramática: Elena Garro.
	A pesar de tratarse de un movimiento con una gran influencia literaria, en el que junto a los escritores mencionados participaron o rondaron figuras en su mayoría jóvenes como Antonio Alatorre y Margit Frenk, Emanuel Carballo, Diego de Mesa, León Felipe, Carlos Fuentes, Juan García Ponce, José de la Colina o José Emilio Pacheco, la singularidad de las obras elegidas y el espíritu de juego que reinaba en el grupo de creadores, otorgaron una enorme libertad que terminó por establecer la distancia característica del teatro moderno entre el texto dramático y el hecho escénico.
	En ese sentido, la influencia de los músicos Joaquín Gutiérrez Heras y los Alatorre Singers, de los artistas plásticos como Leonora Carrington y Juan Soriano (el único presente a lo largo de todo el movimiento), determinó para la joven generación de gente de teatro que ahí se forjó (Héctor Mendoza y José Luis Ibáñez –directores de los primeros cuatro programas y de tres de las últimas cuatro obras respectivamente-, Juan José Gurrola, Nancy Cárdenas, Juan Ibáñez y un fuerte grupo de nuevos actores y actrices) la concepción de la escena experimental que determinaría el rumbo del Teatro Universitario de los años sesenta y setenta y terminaría por inocular en los ochenta a la estética oficial del teatro mexicano.
	Dada la continuidad que muchos de los y las participantes en el movimiento, empezando por Arreola, tuvieron en la Casa del Lago durante los años sesenta, a partir de 2005, el nombre fue retomado para un festival de poesía anual realizado por la UNAM en ese espacio en Chapultepec, en la Ciudad de México.
Con una selección de Juan José Arreola y bajo la dirección escénica de Héctor Mendoza, el 19 de junio de 1956 se estrenó el primer programa de Poesía en Voz Alta en el teatro del Caballito. He aquí algunas palabras del discurso inaugural de Arreola: "Necesitamos ponernos de acuerdo, señoras y señores: no estamos haciendo teatro en el sentido cada vez más anómalo que tiene esta palabra. Deliberadamente hemos optado por la solución más difícil: la de jugar limpio al antiguo y limpio juego del teatro. [...] Sinceramente, señoras y señores, creemos que es posible ponernos de acuerdo, si ustedes renuncian también a su condición de expertos y ambiciosos espectadores, y entran al juego con suficiente candor. Juntos, podemos recobrar el perdido espíritu del teatro, que no es, en fin de cuentas, más que antigua, recóndita y divertida poesía: poesía en voz alta."

Historia
Inició en 1956 en el Teatro El Caballito. Diversos entusiastas de la poesía teatralizada iniciaron el ciclo, buscando abrir espacios nuevos de expresión. El proyectos se bifurcó al existir una corriente que prefería la obra poética clásica, y otra más contemporánea. Dentro de esta última el poeta Octavio Paz presentó en el segundo programa, obras de Georges Neveux, Jean Tardieu y Eugène Ionesco.

Participantes
Véase: Anexo:Artistas participantes en Poesía en voz alta

Referencias

Unger, Roni. Poesía en Voz Alta , México, INBA-UNAM, 2006.

Enlaces externos

P
Festivales culturales de México
Cultura de la Universidad Nacional Autónoma de México

Poesía en voz alta


Bakalorya, orta öğrenimi bitirme imtihanı ya da üniversitelerin verdiği en aşağı akademik düzey.

Avrupa ve Amerika'daki bazı yüksek okullarda, bitirme imtihanını vermeden yapılan bazı imtihanlara bakalorya denmektedir. Bu üniversitelerin bazı fakültelerinde çeşitli imtihanlarda başarı kazanan öğrencilere, başarı kazandığı dersle ilgili akademik payeler verilmektedir.

Türkiye'de ilk defa Galatasaray Lisesi'nde uygulanmıştır. İkinci Meşrutiyet devrinde, liselerle denk olan o zamanki idadileri bitirenlerin yüksek okullara ve üniversitelere girmeleri, bakalorya denilen imtihanı vermeleri ile mümkün olmuştur. 1926 - 1935 yılları arasındaki lise bitirme imtihanları ile 1935 yılından beri yürürlükte olan olgunluk imtihanları, bakalorya özelliğinde olan imtihanlardır.

Fransa'da eğitim

Bakalorya


Geoffray Durbant, né le  à Bondy (Seine-Saint-Denis), est un footballeur français, international guadeloupéen, qui joue au poste d'attaquant à La Berrichonne de Châteauroux

Auteur de 19 buts lors de la saison 2021-2022, il est sacré champion de France de National en , et nommé dans la catégorie  aux trophées du National.

Biographie

Jeunesse et formation
D'origine guadeloupéenne et vietnamienne, Geoffray Durbant nait à Bondy en Seine-Saint-Denis, et grandit à Bobigny. Son père Jean-Philippe, né en Guadeloupe, vit un certain temps à Capesterre-Belle-Eau, au sud de Basse-Terre, avant de partir sur le continent pour le travail. Étant boxeur, il souhaite voir son fils pratiquer un sport de combat, mais le petit Geoffray préfère les jeux de balle et est donc inscrit par ses parents à quatre ans au club de Villemomble Sports, où il fait toutes ses classes jusqu'en benjamins (U13). Il évolue ensuite à l'AC Bobigny jusqu'à 15 ans, avant de partir deux ans au centre de formation de l'AS Beauvais Oise. Il y joue en 16 ans nationaux. Le club n'ayant pas d'équipe en U19 nationaux, il rejoint le Red Star afin d'évoluer à ce niveau.

Carrière en club
Il fait ses débuts en équipe première le , lors d'un match de Coupe de France à Tahiti face à l'AS Tefana. Dans un contexte de course au maintien, les dirigeants du Red Star avaient décidé de privilégier le championnat et d'envoyer une délégation de joueurs du pôle élite, principalement composé de membres de l'équipe réserve, qui évolue en DHR (huitième division française), et de U19. Après un vol de 22 heures et une escale à Los Angeles, Durbant est titulaire en meneur de jeu et la jeune équipe audonienne se qualifie 2 buts à 1, sous les yeux d'Oscar Temaru, président de la Polynésie française.

Révélation de la saison 2011-2012 avec l'équipe réserve du Red Star, il y inscrit dix-neuf buts, délivre sept passes décisives, et contribue grandement à l'accession en DSR (septième division française). Son rendement incite son entraîneur Sébastien Robert à repositionner sur le front de l'attaque celui qui évoluait jusqu'alors comme numéro 10. En février 2012, il effectue un essai d'une semaine au Stade brestois 29. En mai 2012, intégré à l'entraînement du groupe professionnel depuis trois semaines, il signe son premier contrat fédéral avec le club audonien, et fait ses débuts en National quelques jours plus tard face à Vannes. Son coéquipier Steve Marlet, qui deviendra l'entraîneur adjoint la saison suivante, ne tarit pas d'éloges sur le nouvel entrant : « Je suis agréablement surpris par sa capacité d'intégration. Il a tout du joueur moderne. Il joue juste et est adroit des deux pieds, de la tête et devant le but. Un pur buteur qui sait se muer en passeur. »

Barré lors de la saison 2013-2014 par Gaëtan Laborde et Kévin Lefaix, Geoffray Durbant rallie Roye, en CFA, pour gagner du temps de jeu. Auteur d'une saison pleine, il décline la proposition de prolongation royenne et s'engage pour l'AS Vitré en juin 2015, pour une saison. Il explique ce choix par la bonne image du club vitréen, dont les matches sont observés de près par les nombreux clubs professionnels bretons. Peu à l'aise dans l'équipe de Michel Sorin, qui l'utilise comme piston droit dans un schéma en 3-5-2, il rompt son contrat à l'amiable et rebondit à l'UJA Maccabi Paris dès le mois de septembre. En novembre 2015, il est du déplacement en Guadeloupe, terre de ses ancêtres, pour le septième tour de la Coupe de France face à l'Étoile Morne-à-l'Eau. En championnat il permet au club de se maintenir en CFA2, en étant impliqué sur la moitié des buts de son équipe lorsqu'il joue. Les entraîneurs du groupe H de CFA2 l'élisent dans l'équipe-type de la saison, en tant que remplaçant.

Il poursuit en Normandie, toujours en CFA2, d'abord à Oissel puis au FC Dieppe, dont il devient le principal atout offensif, totalisant 10 buts et 7 passes décisives. En 2018 il retrouve l'Île-de-France et le National 2 en signant aux Lusitanos de Saint-Maur. Lors de la saison 2019-2020, prématurément arrêtée du fait de la crise du Covid-19, il termine meilleur buteur de National 2 tous groupes confondus. Grand artisan de la bonne saison sedanaise, il souhaite évoluer dans une division supérieure et bénéficie d'un bon de sortie. Courtisé par plusieurs équipes de National, il opte pour Bastia-Borgo, qui lui offre la garantie d'être numéro 1, et est le seul club prêt à verser une indemnité de transfert à Sedan pour racheter sa dernière année de contrat.

En Corse, il forme un duo d'attaque explosif avec Wilson Isidor. En février 2021, il est nommé pour le Trophée de joueur du mois de National, mais termine deuxième. Repéré par le Stade lavallois, il s'y engage en juin 2021, pour deux saisons plus une en option. Prolifique dès l'entame de la saison avec sept buts en sept titularisations, il est élu meilleur joueur du championnat pour le mois de septembre, et reçoit son trophée des mains d'Éric Stefanini, ancien joueur emblématique du Stade lavallois, auteur de l'un des plus beaux buts de l'histoire du club, en Coupe d'Europe face à l'Austria Vienne. À Laval, il réalise la meilleure saison de sa carrière. Auteur de 19 buts en championnat, il est le meilleur buteur de N1 hors penalties. À la suite d'un vote des entraîneurs et capitaines de N1 il est nommé dans la catégorie « Meilleur Joueur » aux trophées du National 2022, puis sacré champion de France de National le 6 mai 2022. Invités à élire le « Tango de la saison », les supporters lavallois le placent en deuxième position, derrière Julien Maggiotti.

Parcours en sélection nationale
D'ascendance guadeloupéenne par son père, il est convoqué par Jocelyn Angloma en novembre 2019 à la suite de son bon début de saison avec Sedan (neuf buts en dix matches). Il dispute son premier match international le 17 novembre 2019 face aux Îles Turques-et-Caïques lors de la phase de groupes de la Ligue des nations de la CONCACAF. Titulaire, il inscrit deux buts et offre une passe décisive.

En mars 2020, il doit participer aux éliminatoires de la Gold Cup 2021, mais la compétition est annulée en raison de la pandémie de Covid-19. Pressenti pour disputer la Gold Cup 2021 aux États-Unis, il n'est pas libéré par le Stade lavallois, qui compte sur lui pour la préparation de sa saison.

En mars 2023, il est de nouveau appelé en sélection pour deux matches de la Ligue des nations de la CONCACAF.

Style de jeu
Qualifié par la presse de « renard des surfaces doté d'un excellent jeu de tête » à son arrivée à Laval, il confirme sa réputation sur le terrain : sur dix-neuf buts inscrits en championnat en 2021-2022, sept l'ont été de la tête, plus haut total des joueurs de N1.

Statistiques

Palmarès

En club
 Champion de France de National en 2022 avec le Stade lavallois.
 Vice-champion du groupe D de National 2 en 2019 avec l'US Lusitanos Saint-Maur.

Distinctions personnelles
 Meilleur buteur de National 2 en 2020
 Nommé dans la catégorie « Meilleur Joueur » aux Trophées du National 2022.
 Élu meilleur joueur du championnat National pour le mois de septembre 2021.

Vie personnelle
Il est en couple depuis 2018 avec Anne-Cécile Ciofani, internationale française de rugby à sept, médaillée d'argent lors des Jeux olympiques de Tokyo en 2021, et désignée la même année meilleure joueuse du monde de rugby à sept. Leur mariage est célébré le 4 juin 2022.

Son frère cadet Dylan, né en 1997, est également footballeur et joue au poste de gardien de but.

Références

Liens externes

Naissance à Bondy
Naissance en mai 1992
Footballeur international guadeloupéen
Joueur du Red Star
Joueur de l'AS Vitré
Joueur de l'UJA Maccabi Paris
Joueur de l'US Lusitanos Saint-Maur
Joueur du CS Sedan Ardennes
Joueur du FC Borgo
Joueur du Stade lavallois
Joueur de LB Châteauroux

Geoffray Durbant


Folkeafstemningen om Cataloniens selvstændighed 2017 var en folkeafstemning, der blev afholdt 1. oktober 2017 i den spanske autonome provins Catalonien. Ifølge den catalanske regering deltog 2,26 mio. vælgere i valget, der endte med, at 90% (2,02 mio.) stemte for selvstændighed. Stemmeprocenten var 42,3%. Spørgsmålet på stemmesedlen lød: "ønsker du, at Catalonien bliver en selvstændig stat i form af en republik".

Valget blev udskrevet 9. juni af Cataloniens præsident Carles Puigdemont. Spaniens regering hævdede samme dag, at den vil forhindre afstemningen. Knap tre måneder senere siger den spanske højesteret, at afstemningen er forfatningsstridig. Dagen før afstemningen har spansk politi ifølge eget udsagn lukket hvert andet afstemningssted.

Den spanske regering og den spanske højesteret betragter afstemningen som ulovlig og ifølge premierministeren, Mariano Rajoy, har det ikke været en folkeafstemning, men et angreb på retsstaten. Cataloniens præsident hævder derimod, at Catalonien nu har ret til selvstændighed. Ifølge den spanske regering er valget forfatningsstridigt. Den spanske regering kan ifølge forfatningens artikel 155 tvinge den catalanske regering til at aflyse afstemningen.

På valgdagen beslaglagde det spanske politi stemmesedler og stemmebokse fra valgsteder i Barcelona og skød med gummikugler. Derudover har kampklædt politi fjernet folk fra valgstederne ved brug af magt, for at forhindre dem i at deltage i afstemningen. I hele Cataloinien var der udkommanderet tusindvis af spanske politifolk, der havde fået til opgave at forhindre afstemningen i at finde sted. I denne forbindelse kom 33 politibetjente til skade. I forbindelse med uroligheder blev 844 sårede. FC Barcelona måtte spille uden tilskuere.

Referencer

Eksterne henvisninger

Folkeafstemningen om Cataloniens selvstændighed 2017
Catalonia Votes

Catalonien
2017
Catalonien
Catalonien


Landsgrav var en selvstændig landsby i Vestsjælland - i dag en forstad til Slagelse. Den er kendt for at have lagt navn til flere danske æblesorter og fra 1869 for Landsgrav Friskole, en grundtvig-koldsk friskole. Skolen begyndte på gården Elmelunde på Landsgrav Mark hos gårdejer Lars Andersen. Han havde et barn med en handicappet hånd og var bange for, at barnet ville få problemer i skolen. Skolen fik fire elever - som ved årets udgang var blevet til 13. I 2017 har skolen ca. 200 elever.

Historie

Ifølge 1682-matriklen bestod Landsgrav af 13 gårde og 6 huse med i alt 95 tønder land. I 1787 boede der 160 personer i Landsgrav.
Landsgrav ligger i Sankt Peders Sogn. 1842-1970 lå landsbyen i Sankt Peders Landsogns Kommune. Ved kommunalreformen i 1970 blev den en del af Slagelse kommune. Allerede fra 1950 var kommunens bebyggelser så sammenhængende med Slagelse, at den betragtedes som en forstad.

Landsgrav-æblerne

Landsgrav har lagt navn til de danske æblesorter "Landsgrav Sommeræble" og "Landsgrav Vinteræble". Den danske pomolog Claus Petersen Matthiesen beskrev i sit store værk fra 1913 om de danske æbler Landsgrav-sommeræblet som saftigt og med en "forfriskende god, lidt syrlig Vinsmag med kanelagtig Aroma", mens selve træet var sundt og hårdført. Matthiesen havde æblet fra forstander Hans Knudsen, Havebrugsskolen i Landsgrav. Også Landsgrav vinteræblet, der er middelstort og strågult og modner sent, var tiltrukket (dvs. fremavlet) af Hans Knudsen. På Frilandsmuseet i Lyngby står et Landsgrav Vinteræble i haven ved hjulmagerhuset fra Kalvehave.
I Danmarks Frugtavls frugsortsundersøgelser 1916-1922 var Landsgrav sommeræble nr. 107 (med 142 træer) og vinteræblet nr. 224 (med 10 træer) ud af i alt 305 æblesorter, der blev formeret i danske planteskoler.

Kilder

Eksterne henvisninger

 Barn i Landsgrav i 1950'erne
 Landsgrav Friskoles hjemmeside
 Landsgrav Vinteræble

Slagelse
Bydele og forstæder i Danmark

Landsgrav


Manuela Mader (* 13. Dezember 1990 in Malsch, Landkreis Karlsruhe) ist eine deutsche Schachspielerin. 2009 erhielt sie von der FIDE den Titel Internationale Meisterin der Frauen (WIM).

Schach
Manuela Mader besuchte das Eichendorff-Gymnasium in Ettlingen, wo ihre Lieblingsfächer Englisch, Biologie und Chemie waren. Im Alter von neun Jahren lernte sie Schachspielen von ihrem Vater und älteren Bruder Michael. Michael und ihr jüngerer Bruder Markus sind genau wie sie Mitglied im SK 1926 Ettlingen. Ihre Trainer waren Faruk Osmanovic, Philipp Schlosser und Nikolaus Sentef. Seit 2004 trainiert sie mit Roman Vidonyak.

Jugendturniere (Auswahl)
Ihre erste Teilnahme an einer Deutschen Jugendmeisterschaft war 2000 in Überlingen am Bodensee, als sie Platz 73 bei der U10 erreichte. 2002 in Winterberg wurde sie dann bereits Dritte hinter Melanie Ohme bei der Deutschen Meisterschaft der weiblichen Jugend unter 12 Jahren.

Ihren ersten großen Erfolg erzielte Manuela Mader bei der Badischen U16-Meisterschaft 2003, als sie Erste wurde. 2003 in Willingen gewann sie Silber bei der Deutschen Jugendmeisterschaft U14w, diesmal wieder hinter Melanie Ohme. 2003 bei der Deutschen Ländermeisterschaft der Jugend in Kassel holte sie 7 Punkte aus 7 Partien für die Badener, die Vizemeister wurden. 2005 bei der Deutschen Jugendmeisterschaft U16w holte sie nochmals Silber hinter Melanie Ohme. Ebenfalls Silber erhielt sie bei der Jugend-Olympiade U16 in Novi Sad. 2006 bei der Deutschen Jugendmeisterschaft U16w wurde sie wiederum Zweite, diesmal hinter Judith Fuchs. 2006 bei der Jugend-Europameisterschaft der Mädchen U18 in Novi Sad erreichte sie Platz 5. 2008 bei der Deutschen Jugendmeisterschaft U18w belegte sie den 3. Platz hinter Melanie Ohme und Diana Hannes.

2008 bei der Jugend-Europameisterschaft der Mädchen U18 in Herceg Novi holte sie 5,5 aus 9.

Open und Turniere der Frauen (Auswahl)

Als zehnjähriges Mädchen nahm sie an der Gruppe E der 1. Deutschen Amateurmeisterschaft teil. Im Dezember 2001 wurde sie mit 3,5 Punkten aus 5 Partien punktbeste Dame aller Vorgruppen in Aalen. 2002 in Leipzig holte sie im Finale der ersten Deutschen Amateurmeisterschaft 4 Punkte aus 5 Partien, was für einen dritten Platz (punktgleich mit den ersten Zwei) ausreichte. Florian Dinger war nach Wertung Erster.

Ihr erster großer Erfolg war, als sie Erste bei der Badischen Frauenmeisterschaft 2004 vor Anna Rudolph wurde. Bei den Deutschen Frauen-Länder-Mannschaftsmeisterschaften spielte sie unter anderem 2003, 2004 und 2006, als sie in Braunfels mit Baden die Deutsche Vizemeisterschaft errang. Bei der Deutschen Frauen-Einzelmeisterschaft 2005 in Bad Königshofen, die Sandra Krege gewann, wurde sie Achte.

Den größten Erfolg ihrer bisherigen Schachlaufbahn errang sie, als sie das SAP WIM-Turnier der Damen 2006 in Walldorf mit 7 Punkten aus 9 Partien gewann und ihre erste WIM-Norm erreichte. 2007 spielte sie bei der 8. Europameisterschaft der Frauen und holte 5 aus 9. Es siegte damals Tatiana Kosintseva punktgleich mit 8 Punkten vor Antoaneta Stefanowa und Hoàng Thanh Trang. 2011 beim 8. LGA Premium-Cup in Nürnberg, den Großmeister Tornike Sanikidse aus Georgien gewann, holte sie 4 Punkte aus 7 Partien.

2009 wurde Manuela Mader zur Internationalen Meisterin der Frauen (WIM) ernannt, die erforderlichen Normen hatte sie beim SAP-Turnier 2006 in Walldorf und bei der Schacholympiade 2008 der Frauen in Dresden erreicht.

Nationalmannschaft
Manuela Mader spielte bei der Schacholympiade 2008 in Dresden am dritten Brett der zweiten deutschen Frauenmannschaft und erzielte 7,5 Punkte aus 10 Partien. 2007 nahm sie als Reservespielerin an den Mannschaftseuropameisterschaft der Frauen in Iraklio teil.

Vereine
Mader spielt mit dem SK Ettlingen in der badischen Verbandsliga Nord (Stand: Saison 2018/19), sie hat auch schon mit dem SK Neuhausen in der 2. Bundesliga gespielt. In der 1. Frauenbundesliga spielte sie von 2005 bis 2007 als Gastspielerin für den SV Walldorf, von 2008 bis 2013 sowie seit der Saison 2015/16 als Gastspielerin für die Karlsruher Schachfreunde. In der österreichischen Frauenbundesliga spielt Mader in der Saison 2019/20 für den SK DolomitenBank Lienz.

Weblinks

 DWZ-Karteikarte von Manuela Mader auf Deutscher Schachbund

 Frank Hoppe: Manuela Mader, Porträt beim Deutschen Schachbund

Einzelnachweise

Schachspieler (Deutschland)
Schachspieler (Karlsruher Schachfreunde)
Schachspieler (SV Walldorf)
Schachspieler
Deutscher
Geboren 1990
Frau

Manuela Mader


A rogues' gallery (or rogues gallery) is a police collection of mug shots or other images of criminal suspects kept for identification purposes.

History
In 1855, Allan Pinkerton, founder of the Pinkerton National Detective Agency, established a rogues' gallery – a compilation of descriptions, methods of operation (modi operandi), hiding places, and names of criminals and their associates. Another early collection was established circa 1854 or 1855 by the detective Isaiah W. Lees of the San Francisco Police Department.

Inspector Thomas Byrnes of the late-19th-century New York City Police Department popularized the term with his collection of photographs of known criminals, which was used for witness identification. Byrnes published some of these photos with details of the criminals in Professional Criminals of America (1886).

See also
Criminal record
Public enemy
Wanted poster

References

Criminology
Criminal investigation
Law enforcement techniques
Photography by genre
Forensic techniques

Rogues' gallery


Helicobacter pylori (Helikobakter pilori- Hp) mide ve duodenum'um çeşitli alanlarında yerleşen, gram (-), mikroaerofilik bir bakteridir. Yerleştiği yerlerde kronik enflamasyona neden olur. Bu kronik enflamasyon sonucunda duodenum ülseri, mide ülseri ve mide kanseri gelişebilir.

Önceleri Campylobacter pylori olarak adlandırılan bu bakteri, yapılan birçok araştırmanın sonucunda 1989 yılında Campylobacter ailesine ait olmadığına karar verilmiş ve kendi adıyla anılan Helicobacteraceae ailesine taşınmıştır. Dünya'da insanların %50'sinden fazlasının üst gastrointestinal bölgede H. pylori taşımaktadır. Enfeksiyon gelişmekte olan ülkelerde daha sık görülmektedir. Bununla beraber, H. pylori ile enfekte insanların %80'den fazlası asemptomatiktir.

İşaret ve semptomları

Birçok kişi kronik H. pylori enfeksiyonu geçirse de herhangi bir semptom göstermez. Bazılarında ise mide ve duodenal ülserler de dahil olmak üzere birçok ciddi probleme neden olabilir. Ülserler çeşitli semptomlara neden olabilir veya hiçbir semptom göstermeyebilir. Sık görülen şikayetler; ağrı veya sızı (genellikle üst abdomende), şişlik, çok az yemek yedikten sonra dahi doyma hissi, duodenal ülserlerde ise yemekten hemen sonra acıkma hissi gece açlık ağrıları ile uyanma, iştah eksikliği, bulantı, kusma, koyu renkli gayta'dır. Bunlara ek olarak, kanamalı ülserler yorgunluk hissi ve düşük kan sayımına neden olabilir.

Tükürükte, diş plaklarında ve çeşitli ağız lezyonlarında bulunduğu kanıtlanan etkenin ağız mukozasındaki kolonizasyonunu sağlayan faktörler, mide mukozasındaki faktörlere çok benzemektedir. Mide içyüzündeki mukusta, epitel hücrelerinin salgıladığı MUC5AC maddesi vardır ve H.pylori bu madde içerisinde kolaylıkla çoğalabilir. Damaktaki küçük tükürük bezlerinden salgılanan ve MUC5AC ile benzer nitelikler taşıyan MUC5B maddesi, etkenin ağız mukozasındaki kolonizasyonunu kolaylaştırır. Ağız mukozasında H. pylori'nin

doğrudan neden olduğu bir infeksiyon hastalığı yoktur. Ancak, doğal floranın başka patolojiler nedeniyle bozulduğu durumlarda H. pylori kolonizasyonunun arttığı görülmektedir. Özellikle ağız yanması sendromu (burning mouth syndrome) ve atrofik glossit olgularındaki H.pylori kolonizasyonu dikkat çekicidir.

Mikrobiyoloji

Helikobakter pilori (Hp); spiral yapıda, mikroaerofilik gram (-) bir bakteri olup yaklaşık 3 mikrometre uzunluğunda ve 0.5 mikrometre çapındadır. Oksijenli solunum yapar ancak yaşayabilmesi için atmosferdeki oksijen oranı çok fazladır. Daha düşük oranda oksijen bulunan ortamlarda üreyebilirler, bu nedenle bu bakterilere mikroaerofilik (%1'den az oksijenli ortamda yaşayabilen) bakteri denir. İntestinal bakteriler tarafından üretilen moleküler hidrojenin (H2) oksidasyonu yoluyla enerji üretmeye yarayan hidrojenaz enzimini ihtiva eder. Bu enzimin yanı sıra katalaz, oksidaz ve üreaz enzimlerine de sahiptir. Üreaz enzimi; mide mukozasının iç kısmında mukus tabakasının içerisine yerleşen bu bakteriyi, üre'den oluşturduğu bazik bir ürün olan NH3 (amonyak) sayesinde mide asitinden kendini korur. Yoksa asit ortama dayanaksız, çok narin bir bakteridir. Ayrıca biofilm oluşturma özelliği de vardır.

H. pylori 5 major dış membran proteini (OMP) ailesine sahiptir. Bilinen en büyük aile adhezyon proteinleridir. Diğer 4 aile ise porinler, demir transporterları (taşıyıcıları), flagellum-ilişkili protein ve fonksiyonu bilinmeyen proteinlerdir. Diğer gram-negatif bakteriler gibi, H. pylori'''nin dış membranında da lipopolisakkarit (LPS) ve fosfolipitler bulunur. Ayrıca dış membranında kolesterol de ihtiva eder ki, bu H. pyloriden başka çok az bakteride daha bulunmaktadır. Flagella sayesinde tüm gastrik ve enterohepatik Helikobacter türleri hayli hareketlidir, H. pylori ise 4-6 adet flagellaya sahiptir.

 Teşhis

Enfeksiyonun teşhisi genellikle dispeptik semptomların varlığı ve H. pylori enfeksiyonunu gösteren testler yapılması sonucunda konur. Bakterinin antikorlarının varlığını kanıtlamak için kan testi, Dışkıda helikobakter antijen testi, veya üre-nefes testi yoluyla noninvaziv olarak H. pylori enfeksiyonu varlığı tespit edilebilir. Bununla beraber, H.pylori enfeksiyonunu saptamak için daha güvenilir yöntemler; mideden doku parçası alarak hızlı üreaz testi, histolojik inceleme, ve mikrobiyal kültürdür. Bu testlerin hiçbiri hatasız değildir. Biyopsi için alınan materyalin lokalizasyonuna bağlı olarak biyopsi yönteminde dahi hata payı vardır. Mesela, kan antikor testi %76 ila %84 sensitive (hassaslık) oranına sahiptir. Bazı ilaçlar H. pylori üreaz aktivasyonunu etkilediğinden, üre testlerinin yanlış negatif sonuç vermesine sebep olabilir.

 Önleme H. pylori üst gastrointestinal hastalıklarının en sık sebebidir. Bu enfeksiyonun eradikasyonu dispepsi, gastrit, peptik ülser semptomlarını azaltacaktır ve belki de mide kanseri önlenecektir. Antimikrobiyal direncin artması, bu bakterinin önlenme stratejilerine ihtiyacı arttırmaktadır. Fare modelleri üzerinde yapılan aşı çalışmaları umut verici sonuçlara sahiptir. Araştırmacılar değişik adjuvanlar, antijenler ve immun sistemin korunmasında en uygun yöntemi anlamak için immunizasyon yolakları üzerinde çalışmaktadır. Araştırmacıların çoğu daha yeni hayvan çalışmaları safhasından insanlar üzerinde yapılan çalışmalara geçmiştir. H. pylori enfeksiyonuna karşı geliştirilen intramusküler bir aşının Faz I klinik çalışmalar sürmektedir.

 Tedavi

Bakterinin keşfedilme tarihi olan 1982'den önce sigara, alkol, kafein, asit, baharatlı yiyecekler ve stres ülserin temel nedenleri olarak kabul ediliyordu. Hastaların çoğuna uygulanan tedaviler semptomları azaltmakla birlikte, etken olan enfeksiyon ortadan kaldırılmadığından kalıcı bir çözüm oluşturmaktan uzaktı. Artık ülserlerin büyük bir kısmına HP'nin neden olduğunu biliyoruz. Uygun antibiyotik kullanımı ile hastaların çoğunda enfeksiyon başarıyla ortadan kaldırılmakta ve ülserin yeniden oluşma olasılığı çok azalmaktadır.

Günümüzde, Hp antibiyotikler ile proton pompası inhibitörleri gibi mide asidini baskılayan ilaçların bir kombinasyonu kullanılarak başarıyla yok edilebilmektedirler.

Mide çeperinin direncini azaltarak mide asitlerinden etkilenmesini sağlayan bakteri ayrıca mide kanserine de yol açmaktadır. Midenin ph'ında bile yaşayabilen bir bakteri olduğundan tedavi için güçlü antibiyotikler kullanılmalıdır.

Dünya nüfusunun üçte biri ile yarısı arasında bir kesim Hp bakterisini taşımaktadır. Son yıllara kadar gözden kaçırılan bu bakteri, hemen hemen tüm gastrit ve ülser ile bazı mide kanseri vakalarının ardında yatan neden olarak açıklanmaktadır. Uzun yıllar çektikleri mide rahatsızlığının Hp'den kaynaklandığından habersiz sayısız kişi pek de yararını görmedikleri anti-asit ilaçları kullanmaktaydı.

Ülser uygun antibiyotik tedavisiyle çoğunlukla bir haftada ortadan kaldırılabilmekte iken, yapılan bir araştırma ABD'de ülser tedavisi için yazılan reçetelerin sadece %3'ünün antibiyotik içerdiğini ortaya koymuştur.

Hp sebep olduğu kronik mukozal inflamasyon ile uzun dönemde başka faktörlerle beraber mukozanın değişimine katkıda bulunarak mide kanseri gelişmesinde rolü olabilir. Ayrıca son zamanlarda gastroenteroloji dışında şeker hastalığı, koroner damar hastalığı, baş ağrısı, Reynaud fenomeni ve safra taşı gibi durumlarda rolü olabileceğine ait yayınlar vardır. Kesin korunma, geliştirilecek aşı ve aşı uygulaması ile olacaktır.

 Prognoz H. pylori kolonileri midede kolonileştir ve midenin uzun süreli enflamasyonuyla kronik gastrit oluşmasını tetikler. Birçok insanda on yıllarca midede varlığını sürdürür. H. pylori ile enfekte birçok kişi kronik gastritleri olsa dahi hiç klinik semptom göstermez. H. pylori kolonilerinin yaklaşık %10-20'si er geç mide ve duodenum ülserinin gelişmesine neden olur. Ayrıca bu enfeksiyon, mide kanseri için ömür boyu %1-2 ve gastrik MALT lenfoma gelişmesi açısından %1'den az oranda risk faktörüdür.

Tedavinin olmadığı inancı oldukça yaygındır, H. pylori enfeksiyonu, bakteri bir kez mideye yerleşince, ömür boyu sürer. Bununla beraber mide mukozasında kolonileşme için uygun olmayan koşulların ve atrofinin artması sonucunda enfeksiyonun yok olması da muhtemeldir. Akut enfeksiyonlara karşı dayanıklılık oranı bilinmemekle beraber, birçok araştırmada enfeksiyonun kendiliğinden elimine edildiğini göstermiştir.

 Mide kanseri ve Hp

Mide kanseri, tüm dünyadaki kanserler arasında ikinci sırayı işgal etmekte ve her yıl yaklaşık 650.000 kişinin ölümünden sorumlu olduğu bilinmektedir. Yapılan araştırmalar Hp'nin mide kanserine yakalanma riskini arttırdığını ortaya koymaktadır. Hp'nin kronik enfeksiyonunun midede kalıcı, hatta ömür boyu süren kronik gastrite, bunun da zamanla çok odaklı "atrofik gastrit" denen özel bir gastrit türüne dönüştüğünü, süregelen bu yangı ve tahrişin de zamanla kansere yol açabileceği söylenilmektedir. 15 yıllık bir süreçte kronik gastrit vakalarının en az yüzde 10'unda kansere ilerleme görülebileceği bilinmektedir.

 Epidemiyoloji

Sosyo-ekonomik ve hijyenik durumu iyi olmayan bölgelerde yaşayan insanların midesinde bulunma ihtimali %80'e kadar çıkabilir. Gelişmiş toplumlarda yaklaşık %10 seviyesindedir. Yüksek dozda ve kombine olarak bazı antibiyotiklerin kullanılmasıyla tedavisi mümkündür. Barry Marshall ve Robin Warren adlı iki bilim adamı Avustralya'nın Perth şehrinde 14 Nisan 1982 tarihinde, yüzyılın en önemli keşiflerinden biri olarak kabul edilen Helicobacter pylori'yi kültürde izole etmişlerdir. Bu başarıları onlara 2005 yılında Nobel Tıp ve Fizyoloji Ödülü'nü kazandırmıştır. Çoğu tarihi buluş gibi bu buluş da tesadüfi bir olay sonucu gerçekleşmiştir. Mide biyopsi kültür vasatlarının Paskalya bayramı tatili nedeniyle her zamanki bekleme süresi olarak belirledikleri 3 gün aşılmış, birkaç gün daha fazla vasatlar etüvde kalması sonucu çok nazlı ve güç üreyen bu bakteri izole edilebilmiştir.

Uluslararası Kanser Araştırma Ajansı 1994 yılında bakteriyi mide kanseri açısından birinci sınıf kanserojen olarak ilan etmiştir. Ayrıcai duodenal ülserlerin %90'nından fazlasında ve mide ülserlerinin yaklaşık %80'inin nedenidir.

İnfeksiyon gelişiminde risk faktörleri arasında düşük sosyo-ekonomik koşullar, kalabalık aile ortamı, sanitasyon yetersizliği, Anne ve babanın bu bakteri ile enfekte olması, yeterli dezenfeksiyon işlemi uygulanmadan endoskopların diğer hastalarda da kullanılması sayılabilir. Bulaşta fekal-oral yolun yanı sıra oral-oral yol da suçlanmaktadır.

Bakteri dünya nüfusunun yaklaşık %50'sinden fazlasını etkilemektedir ve tüm dünyada ülserlerin en yaygın nedenidir. H.pylori infeksiyonu olan altı hastadan birisinde duodenum ya da mide ülseri gelişmektedir. Bakterinin bulaştığı bireyler, bakteriyi yok etmek için ilaçlar verilmedikçe, genellikle infeksiyonu yaşam boyunca taşırlar.

 Tarihçe
Alman bilimadamları 1875 yılında, insan mide mukozasında spiral şekilli bir bakteri tespit etti, fakat kültür edilme imkânı yoktu ve nihayetinde unutulup gitti. İtalyan araştırmacı Giulio Bizzozero, 1893 yılında köpeklerin midesinde asidik ortamda yaşayan benzer şekilli bir bakteri tarif etti. Prof. Walery Jaworski 1899 yılında insanlardan mide içeriğinde sedimentleri araştırdı. Bazı çubuk şekilli bakterilerin yanı sıra karakteristik spiral şekilli bakteriler buldu ve bu bakterileri Vibrio rugulo olarak adlandırdı. Ayrıca Prof. Walery Jaworski, mide hastalıklarının patogenezinde bu organizmanın olası rollerinin olduğunu öne süren ilk kişi oldu. 1900'lü yılların başında yapılan birçok küçük çapta araştırma mide kanseri ve peptik ülserli birçok hastanın midesinde virgül şeklindeki bakterilerin varlığını gösterdi. Bununla beraber Amerikan bilimadamlarının 1954 yılında yayınlanan; 1180 mide biyopsisinde bu bakterinin gözlenmemesi hususundaki bir çalışmanın ardından bu bakteriye olan ilgi azaldı.

Mide hastalıklarında bakterinin rolünü anlama hususundaki ilgi, 1970'lerde mide ülseri olan hastalarda bakterinin gösterilmesini takiben yeniden alevlenmiştir. Avustralyalı patolog Robin Warren tarafından da 1979 yılında bu bakteri gösterildi, ardından 1981 yılında Avustralyalı doktor Barry Marshall ile çalışmalarını ilerletti. Mideden bu bakterinin kültürü üzerine yapılan birçok başarısız denemenin ardından, en sonunda Paskalya tatili nedeniyle bilinçsiz olarak Petri kaplarının 5 gün inkübasyonu sonunda 1982'de kolonilerin gösterilmesi başarıldı. Warren ve Marshall yayınladıkları makalede, H. pylori enfeksiyonunun birçok mide ülseri ve gastritin nedeni olduğunu, daha önce sanıldığı gibi stres yahut baharatlı yemeklerle alakası olmadığı fikrini ileri sürdü. Başlangıçta bazı şüpheli yaklaşımlar olsa da, yıllar içinde, birçok araştırma grubu H. pylori ile ülser ve gastrit ilişkisini doğruladı. H. pylori'nin gastrite neden olduğunu göstermek ve hiçbir etkisi olmadığı sadece orada bulunduğu savını çürütmek için, Marshall içinde H. pylori bulunan deney şişesini içti. Birkaç gün sonra kusma ve bulantı ile ciddi şekilde rahatsızlandı. İnokülasyondan 10 gün sonra yapılan endoskopide gastrit işaretleri ve H. pylori varlığı gösterildi. Bu sonuçlar ışığında H. pylori'nin gastritin esas nedeni olduğunu kanıtlandı. Marshall ve Warren birçok gastrit vakasının tedavisinde antibiyotik tedavisinin etkinliğini göstermek üzere çalışmaya başladı. 1994 yılında, ABD'de bulunan Ulusal Sağlık Enstitüsü (National Institutes of Health) sık tekrarlayan duodenal ve gastrik ülserilerin H. pylori sebepli olduğu söyledi ve tedavisi için antibiyotiklerin kullanılmasını önerdi. Warren ve Marshall, H. pylori'' üzerine yaptıkları çalışmanın ardından 2005'te Tıp dalında Nobel Ödülü ile ödüllendirildi.

Dış bağlantılar
 http://www.helicobacter.org/
 http://www.helico.com/

Kaynakça

Gastroenteroloji
İnsan hastalıkları
Epsilonproteobacteria
Gram negatif bakteriler
Bakteriyel hastalıklar
IARC grubu 1 kanserojenler
Dışkı testi ile tanı konan durumlar
Bakteriler

Helicobacter pylori


Mary Island State Park is a  state park located in the St. Lawrence River in Jefferson County, New York. The park is situated in the Town of Alexandria on the east end of Wellesley Island, and is accessible only by boat.

History
Mary Island State Park was purchased by the New York State Fisheries, Game and Forest Commission in 1897. Along with Canoe-Picnic Point State Park, it was one of the first New York state parks established along the St. Lawrence River as part of the St. Lawrence Reservation, a recreation area within the Thousand Islands region authorized by New York State in 1896.

Description
Mary Island State Park is accessible only by boat. The park offers picnic tables, fishing, a boat launch and docks, and a campground for tents only. It is open from Memorial Day to Labor Day.

See also
 List of New York state parks

References

External links
 New York State Parks: Mary Island State Park

State parks of New York (state)
Parks in Jefferson County, New York

Mary Island State Park


Luise Fleck (născută Veltée, ) a fost o regizoare austriacă. Este cunoscută și ca Luise Kolm sau Luise Kolm-Fleck. Este considerată a doua regizoare de filme din lume după Alice Guy-Blaché. Fiul ei, Walter Kolm-Veltée, a fost, de asemenea, un regizor de film remarcabil.

Filmografie

Note

Legături externe

Vezi și
 Listă de regizori austrieci

Nașteri în 1873
Decese în 1950
Regizori austrieci

Luise Fleck


This is a list of notable events in the history of LGBT rights that took place in the year 1982.

Events

February
 17 — A Pennsylvania judge rules that two people of the same sex cannot enter into a common-law marriage.
 25
 Wisconsin becomes the first U.S. state to ban anti-gay discrimination. It would be nine years before any other state enacted such a statute.
 A three-judge panel of the United States Court of Appeals for the Ninth Circuit affirms the lower court ruling in Adams v. Howerton that the marriage of Australian Anthony Sullivan and Richard Adams, under a license issued by Boulder County, Colorado, in 1975, is not valid for purposes of Sullivan's immigration.

April
 2 — The United Nations Human Rights Committee, in the case Hertzberg et al. v. Finland, refuses to "question the decision of the responsible organs of the Finnish Broadcasting Corporation that radio and TV are not the appropriate forums to discuss issues related to homosexuality, as far as a programme could be judged as encouraging homosexual behaviour".

June
 28 — The Supreme Court of the United States denies certiorari in the case of Adams v. Howerton.

July
 12 — France removes homosexuality from its official list of mental illnesses.

August
 17 — United States district court Judge Jerry Buchmeyer rules in Baker v. Wade that the sodomy law of the state of Texas violates the right to privacy and due process.

October
 25 — Northern Ireland decriminalizes consensual homosexual acts between adults, the last jurisdiction within the United Kingdom to do so.

December
 11 — San Francisco mayor Dianne Feinstein vetoes a domestic partnership bill.

See also

Timeline of LGBT history — timeline of events from 12,000 BCE to present
LGBT rights by country or territory — current legal status around the world
LGBT social movements

Notes

References
 Miller, Neil (1995). Out of the Past: Gay and Lesbian History from 1869 to the Present. New York, Vintage Books. .
 Murdoch, Joyce and Deb Price (2001). Courting Justice: Gay Men and Lesbians v. the Supreme Court. New York, Basic Books, a member of the Perseus Books Group. .

LGBT rights by year
LGBT rights

1982 in LGBT rights


هيرويوكي ساوانو (澤野弘之 ساوانو هيرويوكي) هو ملحن ياباني ولد في 12 سبتمبر 1980 في طوكيو.

دراسته
تخرج من جامعة واسيدا.

أعماله في السينما اليابانية
 كاتش آ ويف
 أغنية الفظائع
 زهرة الظل
 هيغانجيما
 بوكس!
 بلاتينوم داتا

أعماله في الدراما اليابانية
 نرس آوي (بالتعاون مع يوكو فوكوشيما)
 إيريو: تيم ميديكال دراغون (بالتعاون مع شين كونو)
 إيريو: تيم ميديكال دراغون 2 (بالتعاون مع شين كونو)
 إيريو: تيم ميديكال دراغون 3 (بالتعاون مع شين كونو)
 إيريو: تيم ميديكال دراغون 3 (بالتعاون مع شين كونو و كي يوشيكاوا)
 أغنية الشمس
 برج طوكيو (بالتعاون مع شين كونو)
 رهان الوحدة
 بوم بي من
 هاتشي ون دايفر
 ماؤو
 بريزونر
 ترايانغل (بالتعاون مع يوكي هاياشي)
 بوس (بالتعاون مع تاكافومي وادا و يوكي هاياشي)
 فتاتي (بالتعاون مع تاكافومي وادا)
 الرجل الصريح (بالتعاون مع تاكافومي وادا)
 قوانين مارومو (بالتعاون مع يوتاكا يامادا)
 الذنب المقدر (بالتعاون مع تاكافومي وادا و كينغو توكوساشي)
 جبل ماركس
 لينك (بالتعاون مع أسامي تاتشيبانا)
 ماري
 ازمة: مكتب الامن العام وحدة التحقيق الخاصة (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 الإشارة (2019) (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)

أعماله في السينما الشرقية
 ثندربولت فانتسي: سيف الحياة والموت
 ثندربولت فانتسي: أغنية الغرب (بالتعاون مع تاكافومي وادا)

أعماله في الدراما الشرقية
 ثندربولت فانتسي
 ثندربولت فانتسي 2 (بالتعاون مع تاكافومي وادا)
 ثندربولت فانتسي 3 (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO و تاكافومي وادا)

أعماله في التوكوساتسو
 غارو (بالتعاون مع BUDDY ZOO و يوشيتشيكا كورياما)
 غارو سبيشال: وحش الليلة البيضاء (بالتعاون مع يوشيتشيكا كورياما، شيهو تيرادا، هيروكازو أوتا و شينجي كينوشيتا)

أعماله في الأنمي

مسلسلات أنمي تلفزيونية
 Soul Link
 لازورد أكثر بريقاً من وقت ما قبل الفجر Crescent Love
 كيشين تايسن جيجانتيك فورميولا
 زومبي-لون
 سنغوكو باسارا
 سنغوكو باسارا تو
 الإكسورسيست الأزرق
 الإكسورسيست الأزرق: ملك كيوتو الملوث (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 غيلتي كراون
 هجوم العمالقة
 هجوم العمالقة Season 2
 هجوم العمالقة Season 3
 هجوم العمالقة The Final Season (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 كيل لا كيل
 ألدنوا زيرو
 الخطايا السبع المميتة (بالتعاون مع تاكافومي وادا في النصف الثاني)
 الخطايا السبع المميتة: تلميحات الحرب المقدسة (بالتعاون مع تاكافومي وادا)
 الخطايا السبع المميتة: إعادة إحياء الوصايا (بالتعاون مع تاكافومي وادا و KOHTA YAMAMOTO)
 الخطايا السبع المميتة: غضب الملوك (بالتعاون مع تاكافومي وادا و KOHTA YAMAMOTO)
 الخطايا السبع المميتة: قضاء الغضب (بالتعاون مع تاكافومي وادا و KOHTA YAMAMOTO)
 سيراف النهاية (منتج الموسيقى; بالتعاون مع تاكافومي وادا، أسامي تاتشيبانا و ميغومي شيرايشي)
 سيراف النهاية: معركة ناغويا (منتج الموسيقى; بالتعاون مع تاكافومي وادا، أسامي تاتشيبانا وميغومي شيرايشي)
 كابانيري الحصن الحديدي
 ري:كرياتورز
 كنغدوم (الموسم الثالث; بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 86 (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 فانفير المراهقة
 سولو ليفلينج

أوفا أنمي
 البدلة المتنقلة جاندام يونيكورن
 هجوم العمالقة: دفتر إلزي
 هجوم العمالقة: زوار مفاجئون
 هجوم العمالقة: محنة
 هجوم العمالقة: لا أسف
 هجوم العمالقة: الفتاتان الضائعتان

أفلام أنمي
 سنغوكو باسارا: ذا لاست بارتي
 فيلم الإكسورسيست الأزرق
 الخطايا السبع المميتة: أسرى السماء (بالتعاون مع تاكافومي وادا)
 الخطايا السبع المميتة: الملعونون من قبل النور (بالتعاون مع KOHTA YAMAMOTO)
 البدلة المتنقلة جاندام ناريتيف
 البدلة المتنقلة جاندام: وميض هاثاواي
 كابانيري الحصن الحديدي: معركة أوناتو
 برومير
 فقاعة (فيلم 2022)

أعماله في ألعاب الفيديو
 زينوبليد كرونيكلز X
 أتاك أون تايتن: هيومانيتي إن تشينز

وصلات خارجية

مراجع

أشخاص على قيد الحياة
شعراء غنائيون يابانيون
ملحنو ألعاب فيديو
ملحنو أنمي
ملحنون يابانيون
ملحنون يابانيون في القرن 21
منتجو تسجيلات يابانيون
مواليد 1980
مواليد في طوكيو
موزعون موسيقيون يابانيون
موسيقيون من طوكيو
موسيقيون يابانيون
مؤلفو موسيقى أفلام
مؤلفو موسيقى أفلام يابانيون

هيرويوكي ساوانو

هيرويوكي ساوانو


(en ) est un film dramatique israélien écrit et réalisé par Erez Tadmor et sorti en 2015.

Il a été nominé pour l'Ophir 2015 du meilleur film.

Synopsis

Fiche technique

 Titre original :
 Titre français :
 Réalisation : Erez Tadmor
 Scénario : Shlomo Efrati , Erez Tadmor
 Photographie : Asaf Sudri
 Montage : Einat Glaser-Zarhin
 Musique : Haim Frank Ilfman
 Pays de production : Israël
 Langue originale : hébreu
 Format : couleur
 Genre : drame
 Durée :
 Dates de sortie :
 Israël :  (Festival du film de Jérusalem)

Distribution

 Maisa Abd Elhadi :
 Moshe Ashkenazi :
 Roy Assaf : Kobi Amar
 Yoav Bar-Lev : (as Yoav Barlev)
 Tawfeek Barhom :
 Dvir Benedek :
 Keren Berger :
 Tomer Eini :
 Itzik Golan :
 Adva Sharon Ilan :
 Carmit Mesilati Kaplan :
 Jameel Khoury : (as Jamil Khoury)
 Makram Khoury :
 Miki Leon : (as Mickey Leon)
 Yoav Levi :
 Amit Lior :
 Yevgeny Orlov :
 Ofer Regirer :
 Eyal Rozales :
 Eyal Salama : (as Eyal Salma)
 Itai Shcherback :
 Hisham Suliman :

Notes et références

Articles connexes

Liens externes

Film israélien sorti en 2015
Film dramatique israélien
Film en hébreu

Wounded Land


مركز طرابلس الطبي (مستشفى طرابلس الجامعى) أحد كبرى المستشفيات التخصصية فى العاصمة الليبية طرابلس.

تم افتتاح هذا المرفق الصحى الكبير فى عام 1996 م، يحتوى المركز على 1450 سرير، و1000 طبيب وطبيبة وقرابة 3000 موظف.هو أكبر مستشفى في طرابلس، حيث يوجد شرقي المدينة وتوجد بجواره جامعة طرابلس للعلوم الطبية ويربط بينهما والطريق الرئيسي جسر لتسهيل الدخول والخروج.

مصادر

وصلات خارجية
 الموقع الرسمي

طرابلس
طرابلس

مركز طرابلس الطبي


Lothar Hermann (geboren am 11. November 1901 in Quirnbach; gestorben am 6. Juli 1974 in Coronel Suárez, Argentinien) war ein deutscher Jude und KZ-Überlebender, der maßgeblich zu Adolf Eichmanns Enttarnung in Buenos Aires beitrug, die schließlich zu dessen Entführung und Verurteilung führte.

Leben und Wirken

Frühe Lebensstationen und Exil
Hermann wurde 1901 als dritter Sohn des Viehhändlers Max Hermann und seiner Frau Sophie im kleinen Ort Quirnbach im Westerwald geboren. Von seinen elf Geschwistern verstarben einige früh. Nach der Schule absolvierte er in Wittlich beim jüdischen Textilhaus Stulz eine kaufmännische Lehre und arbeitete anschließend in einem Inkassobüro.

Ab seiner Lehrzeit war er möglicherweise Mitglied der KPD. Obwohl kein Zionist, soll er zusammen mit seinem Bruder Ludwig regelmäßig Devisen von Deutschland nach Frankreich geschmuggelt haben, um Juden in Palästina zu unterstützen. Dabei fiel er mehrfach polizeilich auf. 1935 wurde er bei einem weiteren Devisenschmuggel nach Frankreich mit 90 Reichsmark in flagranti ertappt, von der Gestapo verhaftet und wegen Verdachts auf Spionage im KZ Dachau inhaftiert. Dort wurde er schwer misshandelt und verlor durch Schläge die Sehkraft eines Auges.

Nach seiner KZ-Haftentlassung verließ Hermann Deutschland im August 1936 in Richtung Niederlande. Dort lernte er seine spätere nichtjüdische Frau Marta Waldmann kennen. Im Dezember 1938 emigrierte er mit seiner Frau über Rotterdam nach Montevideo (Uruguay) und zog dann nach Argentinien weiter. 1942 wurde seine Tochter Silvia geboren, die jedoch nicht im jüdischen Glauben erzogen wurde. Während der NS-Zeit wurde, mit Ausnahme seines Bruders Hugo und drei weiterer Angehöriger, seine gesamte Familie ermordet.

Enttarnung Adolf Eichmanns
Nach dem Ende des Zweiten Weltkriegs lebte Hermann als staatenloser Jude in Olivos im Ballungsraum von Buenos Aires. Als Rentenberater trat er – obwohl nie promoviert – mit Doktortitel auf und beriet deutsch-jüdische Emigranten bei der Durchsetzung ihrer Ansprüche auf "Wiedergutmachung". Argentinien war während der NS-Diktatur zum drittwichtigsten Exilland für europäische Juden geworden. Während der Präsidentschaft Juan Peróns gelangten vermehrt aber auch geflohene Täter des NS-Regimes nach Argentinien, die unter Perón bis zu seinem Sturz 1955 nichts zu befürchten hatten. Auch in den Folgejahren zeigte Argentinien wenig Interesse, die nationalsozialistischen deutschen Verbrecher zu verfolgen und auszuliefern.

1954 traf Hermanns damals 12-jährige Tochter Silvia im Stadtteilkino York zufällig auf Eichmanns ältesten Sohn Klaus, der zu diesem Zeitpunkt 17 Jahre alt war. Die Umstände, unter denen Silvia bzw. Lothar Hermann den Verdacht schöpften, bei  Klaus handele es sich um den Sohn Adolf Eichmanns, werden in verschiedenen Quellen unterschiedlich beschrieben.

Noch 1954 gab Hermann seine Vermutungen zuerst der jüdischen Gemeinde in Buenos Aires und dann der DAIA (Delegacion de Asociaciones Israelitas Argentinas), der jüdischen politischen Dachorganisation in Argentinien, weiter, die aber nicht darauf reagierten. Spätestens 1957 leitete Hermann seine Information an den deutschen Staatsanwalt Fritz Bauer weiter und auch an Tuviah Friedman, der von Israel aus versuchte, Nazi-Verbrecher zu ermitteln, aber bei der weiteren Kontaktaufnahme mit Hermann von den israelischen Behörden massiv behindert wurde. Fritz Bauer, der zu diesem Zeitpunkt in Hessen als Generalstaatsanwalt arbeitete, gab diese Information seinerseits auf geheimem Weg an den israelischen Auslandsgeheimdienst Mossad weiter.

Zwei Mossad-Missionen nach Buenos Aires 1957/1958 jedoch erzielten keine Ergebnisse; der Geheimdienst zweifelte an Hermanns Tipps, der inzwischen auf seinem anderen Auge an Grauem Star erkrankt und nahezu blind war. Erst auf konstanten Druck Fritz Bauers hin und nach einem weiteren Hinweis von Gerhard Klammer gab Ben Gurion im Dezember 1959 den Befehl zur Entführung von Eichmann. Die Agenten entführten Eichmann 1960 schließlich nach Israel, wo ihm 1961 der Prozess gemacht und er nach seiner Verurteilung 1962 hingerichtet wurde.

Lothar Hermann forderte 1961 postalisch von der israelischen Regierung die ausgelobte Belohnung von 10.000 Dollar für Eichmanns Ergreifung. Die Regierung lehnte dies ab, da diese Summe durch Tuviah Friedman ausgesetzt worden sei, nicht jedoch offiziell durch den Staat. Laut Gaby Weber drohte Hermann daraufhin damit, "schwere Verbrechen" der Entführer anzuzeigen, denn die Entführung sei "mit Erpressung und Täuschung verbunden".

Am 21. März 1961 wurde Hermann von der argentinischen Polizei verhaftet. Angeblich hatte diese den Hinweis erhalten, es handle sich bei ihm um den in Argentinien vermuteten KZ-Arzt Josef Mengele. Im argentinischen Gefängnis gefoltert, brachte erst ein Vergleich der Fingerabdrücke nach 14 Tagen Aufklärung und Hermann kam frei. Hermanns Familie war laut eigenen Angaben in den folgenden Jahren Ziel von Anfeindungen aus der deutschen Community, neben antisemitischen Drohungen auch Drohungen von Menschen, die Hermann für Mengele hielten.

Die von dem Autor und Nazijäger Tuviah Friedman ausgesetzte Belohnung von 10.000 US-Dollar für die Ergreifung Eichmanns wurde zur Regierungszeit Golda Meirs 1972 an Hermann gezahlt, nachdem er erneut per Brief korrespondiert hatte.

Aus Angst vor einem Racheakt floh Hermanns Tochter Silvia in die USA. Bis zu seinem Tod im Juli 1974 in Argentinien traf Lothar Hermann seine Tochter nie wieder.

Nachwirken und Bewertung
Weder Lothar Hermann noch seine Tochter Silvia sprachen je öffentlich über ihre Hinweisgabe zu Adolf Eichmann. Lothars Großnichte Liliana Hermann ist nach privaten Recherchen davon überzeugt, dass der Staat Israel die Hinweise ihres Großonkels absichtlich ignorierte. Ihre Ansichten kommen in mehreren Artikeln der Publizistin Gaby Weber zum Ausdruck.

Der Autor und Regisseur Raymond Ley produzierte 2010 das Doku-Drama Eichmanns Ende – Liebe, Verrat, Tod. In ihrer Rezension kritisiert die FAZ, "das Familiendrama der Hermanns [sei] mit Fernsehfilmphantasie erfunden". Dass Silvia Hermann keine Auskünfte gebe, solle von den Filmmachern respektiert werden, statt eine "Thriller-Dramaturgie" zu erzeugen.

Regisseur Chris Weitz inszenierte 2018 das Historiendrama Operation Finale, in dem Hermann von Peter Strauss verkörpert wurde.

Eine in Argentinien gehostete Website berichtet ausführlich über Hermann. Enthalten sind auch Fotos und Hinweise zur Ehrung seines Verdienstes. In einem englischsprachigen Artikel auf einer von Jack Beckett verantworteten Website wird Lothar Hermann ebenfalls als explizit erster Informant und erste Quelle für den Eichmann-Wohnort genannt.

"Erst 1972 bewilligte Golda Meir, die israelische Premierministerin, die Auszahlung der versprochenen Belohnung. Sie erkannte damit an, dass die Entdeckung von Adolf Eichmann auf Lothar Hermann zurückgegangen ist. 1974 starb er in Coronel Suarez, wo er begraben wurde. Aber erst am 13. August 2012 wurde Lothar Hermann posthum vom Staat Israel geehrt – als Person, die Eichmann entdeckte, ihn verfolgte und seine Verhaftung beschloss. Sechs Wochen später, am 28. September 2012, ehrte Ricardo Moccero, Bürgermeister der Stadt Coronel Suarez, Lothar Hermann, der seine letzten Lebensjahre in dieser Stadt verbracht hatte. Liliana Hermann, die Großnichte und seine früheren Nachbarn sowie die jüdische Gemeinde von Coronel Suarez waren anwesend, als eine Gedenktafel übergeben und an die Ungerechtigkeiten, die Lothar Hermann erleben musste, erinnert wurde. Lange Zeit blieb das Grab namenlos, jetzt wurde es gepflegt und auf dem Grabstein sein Name angebracht."

Weblinks

Einzelnachweise

Überlebender des Holocaust
Häftling im KZ Dachau
Emigrant aus dem Deutschen Reich zur Zeit des Nationalsozialismus
Deutscher Emigrant in Argentinien
Adolf Eichmann
Deutscher
Geboren 1901
Gestorben 1974
Mann

Lothar Hermann


Ulus, Büyükçekmece ilçesine bağlı, Büyükçekmece-Çatalca yolu üzerinde bir mahalledir. Eski adı Playa'dır. Büyükçekmece'ye bağlı bir köyken, 8 Aralık 1988 tarihinde "Tepecik" adıyla belediye statüsü alarak beldeye dönüştü. Sınırları içerisinde Türkiye'nin köklü çimento sanayilerinden AkçanSa'yı barındırır. İstanbul'un 45. km batısında yer alır

Ulus, Türkiye'nin En Büyük Villa Kenti olan Tepekent'i sınırları içerisinde bulundurmaktadır.

Belde'nin futbol takımı olan Tepecikspor halen Türkiye 3. Ligindedir. 2006/07 Sezonunda 2.Lige yükseldi. 2007/08 Sezonunda başarı gösteremeyerek 2.Ligden düştü.

Kaynakça

Büyükçekmece'nin mahalleleri

Ulus, Büyükçekmece


Sobreiró de Baixo, Portekiz'in Vinhais belediyesine bağlı olan, 18,68 km2 yüzölçümüne sahip, 307 nüfuslu (2011) bir bucaktır (Portekizce: freguesia).

Vinhais'in bucakları

Sobreiró de Baixo