ෆිසික්ස් එන්ජින් (සිංහල තේරුම - භෞතික විද්‍යා එන්ජිම) යනු ස්කන්ධය, ප්‍රවේගය, ඝර්ෂණය සහ වාත ප්‍රතිරෝධය වැනි විචල්‍ය ඇසුරෙන් නියුටෝනියානු භෞතික විද්‍යා ආකෘති අනුරූපණය කරන පරිගණක වැඩ සටහනකි. එමගින් සැබැ ජීවිතයේදී හෝ මවාගත් ලෝකයක විවිධ තත්ත්ව යටතේ ඇති විය හැකි ආචරණයන් ආසන්න තත්වයට අනුරූපණය කල හැක. මෙය ප්‍රධාන වශයෙන්ම විද්‍යාත්මක අනුරූපණ සහ වීඩියෝ ක්‍රිඩා සඳහා භාවිත වේ.

විස්තර
ප්‍රධාන වශයෙන් තත්කාලීන සහ අතිශය නිරවද්‍ය ලෙස භෞතික විද්‍යා එංජින් කාණ්ඩ යුගලක් පවතියි.  මේ අතරින් අතිශය නිරවද්‍ය භෞතික විද්‍යා එන්ජින් (හෙවත් ගතික අනුරූපක) සදහා අතිශය නිරවද්‍ය ලෙස භෞතික විද්‍යාත්මක ගණනය කිරීම් සිදු කිරීම සදහා  වඩා විශාල සැකසුම් බලයක් අවශ්‍ය වෙයි. මේවා සාමාන්‍යයෙන් භාවිත කරනු ලබන්නේ විද්‍යාඥයන් සහ පරිගණක සජීවිකරණ චිත්‍රපට නිර්මාපකයින් විසිනි.  නමුත් වීඩියෝ ක්‍රිඩා සහ අනෙකුත් අන්තර් ක්‍රියාකාරී පරිගණක ක්‍රියාවලි සදහා භාවිතා වන භෞතික විද්‍යා එන්ජින් වීඩියෝ ක්‍රිඩාවට ප්‍රතිචාර දැක්වීම සදහා නිෂ්චිත කාලයක් තුළ ගණනය කිරීම් සිදු කල හැකි තරම් සිය ක්‍රියාවලීන් සරළ කොට ගත යුතුවේ. මෙහිදි නිරවද්‍යතාව ඩාත් පහළ මට්ටමකට ගෙන ඒම මගින් ක්‍රිඩාව ඉදිරියට ගෙනයාමට තරම් ප්‍රමාණවත් සීඝ්‍රතාවයකින් ගණනය කිරීම් සිදු කළ යුතුය. මෙය තත්කාලීන භෞතික විද්‍යා එන්ජිම නම්වේ. තාත්වික බව ඉහළ නැංවීම සදහා පරිගණක ක්‍රිඩා වල භෞතික විද්‍යා එන්ජින් භාවිතා වෙයි.

භෞතික විද්‍යා එන්ජිමක මූලික කොටස් යුගලක් පවතියි. ඉන් එකක් ගැටුම් අනාවරණක පද්ධතියයි. අනෙක අනුරූපණය කෙරෙන වස්තුව මත ක්‍රියාකරන බලයන් විසදීම සදහා වගකියන සත්‍ය භෞතික විද්‍යා අනුරූපණ කොටසයි. භෞතික විද්‍යා අනුරූපණ සදහා ප්‍රධාන ක්‍රියාමාලා ත්‍රිත්වයක් පවතියි.
	දණ්ඩන ක්‍රමවේද - මෙහිදි පොදුවේ අන්තර් ක්‍රියාවන් ස්කන්ධ - දුනු පද්ධති ලෙස ආකෘති කරණය කෙරෙයි. මේ ආකාර භෞතික විද්‍යා එන්ජින් විරූපක හෝ මෘදු වස්තූන් සම්බන්ධ භෞතික විද්‍යා ක්‍රියා සදහා වඩාත් ප්‍රචලිත වෙයි.
	සංරෝධ මත පදනම් වු ක්‍රම වේද - මෙහිදි භෞතික විදයා නියම ඇස්තමේන්තු කෙරෙන සංරෝධ සමීකරණ විසදීම සිදු කෙරේ.
	ආවේග මත පදනම් වු ක්‍රම - වස්තු අන්තර් ක්‍රියා සදහා මෙහිදි ආවේගයන් යෙදීම සිදු කෙරේ.

අවසාන වශයෙන් ඉහත ක්‍රම වේදයන් සංයෝජනය මගින් ලැබෙන දෙමුහුන් ක්‍රම වේදයන් භාවිත කිරීමේ හැකියාවක් ද පවතියි.

මෘදුකාංග

ෆිසික්ස් එන්ජින්


Neobisium adjaricum est une espèce de pseudoscorpions de la famille des Neobisiidae.

Distribution
Cette espèce est endémique d'Adjarie en Géorgie. Elle se rencontre vers Kobouleti.

Habitat
Cette espèce se rencontre dans des tourbières de Sphagnum .

Description
Le mâle holotype mesure  et les femelles de  à .

Systématique et taxinomie
Cette espèce a été décrite par Kolesnikov, Christophoryová, Przhiboro et Turbanov en 2022.

Étymologie
Son nom d'espèce lui a été donné en référence au lieu de sa découverte, l'Adjarie.

Publication originale
 Kolesnikov, Christophoryová, Przhiboro & Turbanov, 2022 : « The pseudoscorpions of the Caucasian Sphagnum bogs: part I. Description of Neobisium (Neobisium) adjaricum sp. nov. and redescription of the holotype of N. (N.) vilcekii Krumpál, 1983 (Arachnida, Pseudoscorpiones, Neobisiidae). » ZooKeys, ,  (texte intégral).

Notes et références

Neobisiidae
Espèce de pseudoscorpions (nom scientifique)
Faune endémique de Géorgie

Neobisium adjaricum


Paropsia guineensis je biljka iz porodice Passifloraceae, roda Paropsia.Prihvaćeno je ime.

Sinonimi su Hornea guineensis (Oliv.) Warb. i  Paropsia pritzelii Gilg.

Raste u Srednjoafričkoj Republici (Sangha Economique), u DR Kongu (Orientale), Gani, Nigeriji, Kamerunu, Gabonu, Kongu, Ugandi, Angoli i Beninu. Primjerci su pokupljeni na visinama od 385 do 750 metara nadmorske visine.

Nije svrstana u IUCN-ov popis ugroženih vrsta.

Izvori

Vanjske poveznice
Paropsia na Germplasm Resources Information Network (GRIN) , SAD-ov odjel za poljodjelstvo, služba za poljodjelska istraživanja.
Paropsia

Paropsia guineensis


The Hunterian is a complex of museums located in and operated by the University of Glasgow in Glasgow, Scotland. It is the oldest museum in Scotland. It covers the Hunterian Museum, the Hunterian Art Gallery, the Mackintosh House, the Zoology Museum and the Anatomy Museum, which are all located in various buildings on the main campus of the university in the west end of Glasgow.

History

In 1783, William Hunter, a Scottish anatomist and physician who studied at the University of Glasgow, died in London. His will stipulated that his substantial and varied collections should be donated to the University of Glasgow. Hunter, writing to William Cullen, stated that they were "to be well and carefully packed up and safely conveyed to Glasgow and delivered to the Principal and Faculty of the College of Glasgow to whom I give and bequeath the same to be kept and preserved by them and their successors for ever... in such sort, way, manner and form as ... shall seem most fit and most conducive to the improvement of the students of the said University of Glasgow."

As well as Hunter's medical collections, which arose from his own work, Hunter collected widely, often assisted by his many royal and aristocratic patrons. He and his agents scoured Europe for coins, minerals, paintings and prints, ethnographic materials, books and manuscripts, as well as insects and other biological specimens.  Hunter's eclectic bequest forms the core of the collections, but have grown considerably, and now include some of the most important collections of work by artists such as Charles Rennie Mackintosh and James McNeill Whistler, as well as superb geological, zoological, anatomical, archaeological, ethnographic and scientific instrument collections.

The museum first opened in 1807 in a specially constructed building off the High Street, adjoining the original campus of the university. For this, Hunter ensured funds for its building and design by architect William Stark through his three trustees: his nephew Matthew Baillie; his Scottish lawyer Robert Barclay of Capelrig House; and John Millar, cousin of William Cullen. When the university moved west to its new site at Gilmorehill (to escape crowding and pollution in the city centre), the museum moved too. In 1870, the Hunterian collections were transferred to the university's present site and assigned halls in Sir George Gilbert Scott's neo-Gothic building.

At first, the entire collection was housed together and displayed in the packed conditions common in museums of that time, but significant sections were later moved away to other parts of the university. The Zoological collections are now housed within the Graham Kerr Building, the art collections in The Hunterian Art Gallery, and Hunter's library containing some 10,000 printed books and 650 manuscripts, finally received in 1807, in Glasgow University Library. Lady Shep-en-hor's coffin and possible mummy were donated to the museum in 1820 by Joshua Heywood. The university's Librarian Professor Lockhart Muirhead became the first Keeper of the Hunterian Museum in 1823. Hunter's anatomical collections are housed in the Allen Thomson Building and his pathological preparations at the Royal Infirmary, Glasgow.

Notable Curators

Robert Arnot Staig c.1905 to c.1945
William Smellie (geologist)
John Young (1823–1900), from 1859
John Young (professor of natural history) (1835–1902), from 1866 to 1902

The museum and gallery's current facilities

Hunterian Museum

Housed in large halls in George Gilbert Scott's University buildings on Gilmorehill, the museum features extensive displays relating to William Hunter and his collections, Roman Scotland (especially  the Antonine Wall), geology, ethnography, ancient Egypt, scientific instruments, coins and medals, and much more.

The museum contains many donated collections, such as the Begg Collection of fossils donated by James Livingstone Begg in the 1940s.

The museum contains a high number of scientific instruments owned by or created by Lord Kelvin and other 19th century instrument makers.

In September 2016, the new Hunterian Collections and Study Centre, embracing the full range and activities of the museum and the art gallery, opened in the transformed Kelvin Hall in Phase 1 of a partnership with Glasgow City Council Glasgow Life and the National Library of Scotland.

Zoology Museum
Most of the zoology collections, including those of William Hunter, are displayed in a separate museum within the Graham Kerr building, which also houses most of the university's zoological research and teaching. This is also open to the general public. The insect collections are particularly important and extensive, and have been the subject of exhibitions of note in the 2010s.

Hunterian Art Gallery

The Gallery is now housed in a modern, custom-built facility that is part of the extensive Glasgow University Library complex, designed by William Whitfield.  This displays the university's extensive art collection, and features an outdoor sculpture garden.  The bas relief aluminium doors to the Hunterian Gallery were designed by sculptor Eduardo Paolozzi.  The gallery's collection includes a large number of the works of James McNeill Whistler and the majority of the watercolours of Charles Rennie Mackintosh.

The Hunterian Art Gallery reopened in September 2012 after a refurbishment, with an exhibition dedicated to Rembrandt, Rembrandt and the Passion.

The gallery has held three major Mackintosh exhibitions: Architecture (2014), Travel Sketches (2015) and Unbuilt (2018), as well as two based on their Whistler collection Watercolours (2013) and Art and Legacy (2021).

The Mackintosh House

The Mackintosh House is a modern concrete building, part of the gallery-library complex. It stands on the site of one of two rows of terraced houses which were once sections of Hillhead Street and Southpark Avenue, demolished in the 1960s to make room for the university's expansion across the residential crown of Gilmorehill.  One of the buildings lost, 78 Southpark Avenue, was (between 1906 and 1914) the home  of Glasgow architect Charles Rennie Mackintosh (although Mackintosh himself did not design it) and his wife, the artist, Margaret Macdonald Mackintosh.

The university rebuilt the form of the house (using modern materials) approximately 100 metres from the site of the original. Due to its displacement, the former front door is now located in the façade of the gallery, some 6m above the ground over Hillhead Street. The Mackintosh House comprises the principal interiors of the original house (including the dining room, studio-drawing room and bedroom), largely replicating the room layout of the old end-of-terrace building. It features the meticulously reassembled interiors from the Mackintoshes' home, including items of original furniture, fitments and decorations. The exhibits strikingly demonstrate Charles Rennie Mackintosh's concept of the room as a work of art.

Other Hunterian museums
William Hunter's brother John, a surgeon, also founded a museum; the London museum of the Royal College of Surgeons of England, also known as the Hunterian Museum, is based on his collection. The museum displays thousands of anatomical specimens, including the Evelyn tables and the skeleton of the "Irish giant" Charles Byrne, and many surgical instruments. It underwent a major refurbishment in 2003 and 2004, creating a new "crystal" gallery of steel and glass.

Both brothers were celebrated in the town of their birth, East Kilbride, at the small Hunter House Museum, later closed due to budget cuts.

See also
Glasgow Art

References

External links

 The Hunterian's website
 The Hunterian's searchable online catalogue

Infrastructure completed in 1807
Category A listed buildings in Glasgow
Listed museum buildings in Scotland
Museums in Glasgow
Natural history museums in Scotland
Art museums and galleries in Glasgow
University of Glasgow
University museums in Scotland
Science museums in Scotland
Medical museums in Scotland
Musical instrument museums
Biographical museums in Scotland
History museums in Scotland
Museums established in 1807
1807 establishments in Scotland
Science and technology in Glasgow
Museums of ancient Rome in the United Kingdom
Museums of ancient Greece in the United Kingdom
Egyptological collections in Scotland
William Whitfield (architect) buildings
Hillhead

Hunterian Museum and Art Gallery


Selfjorden er navnet på flere fjorde i Norge:

 Selfjorden (Senja) – en fjord i Tranøy og Torsken kommuner i Troms.
 Selfjorden (Flakstad) – en fjord i Flakstad kommune i Nordland.
 Selfjorden (Bindal) – en arm af Skotnesfjorden i Bindal kommune i Nordland.

Selfjorden


Pars nervosa (Pars nervosa glandulae pituitariae, pars nervosa hypophyseos), dio hipofize.

U embrionalnom razvitku neurohipofiza nastaje od neuroektoderma. Nastaje kao izbočina dna diencefalona (infundibul) koji raste ka dolje poput drška koji ostaje povezan s mozgom.

Građa
Sastoji se od aksona hipotalamičkih neurona. Svojstveno ovim aksonima su vrlo brojna po cijeloj dužini u kojima se nalaze neurosekretna zrnca. Nakupine neurosekretnih zrnaca tzv. Herringova tjelešca nalaze se na krajevima aksona. Tu su i razgranate glija-stanice tzv. pituiciti. Nema žljezdanih stanica. Hormoni koji se oslobađaju u pars nervosa su oksitocin (OT) i antidiuretički hormon (ADH).

Držak hipofize i pars nervosa tvore neurohipofizu. Ona se u embrionalnoj fazi razvija od neuroektoderma usne šupljine.

Krvlju ju opskrbljuje arterija koja potječu od unutarnje karotidne arterije. S ventralne strane, desna i lijeva ventralna hipofizna arterija (arteria hypophysialis inferior) opskrbljuju neurohipofizu te malim dijelom držak.

Pars nervosa čini glavninu stražnjeg režnja hipofize. Skladištem je oksitocina i vazopresina. Ponekad se ovo smatra istoznačnicom sa stražnjim režnjem, što je pogrešno.

Izvori

Hipofiza

Pars nervosa


An Sobralia chrysostoma in uska species han Liliopsida nga ginhulagway ni Robert Louis Dressler. An Sobralia chrysostoma in nahilalakip ha genus nga Sobralia, ngan familia nga Orchidaceae.

Mabibilngan ini ha Costa Rica. Waray hini subspecies nga nakalista.

Mga kasarigan

Mga sumpay ha gawas

Image gallery

Sobralia

Sobralia chrysostoma


Chatfield est une ville américaine située dans les comtés de Fillmore et d'Olmsted, dans le Minnesota. Selon le recensement de 2020, sa population est de .

Liens externes

Ville au Minnesota
Comté de Fillmore (Minnesota)
Comté d'Olmsted

Chatfield (Minnesota)


Albert Paul Mantz (Alameda, California-Estados Unidos;  2 de agosto de 1903 -  Yuma, Arizona; 8 de julio de 1965) fue un piloto estadounidense de acrobacias aéreas, coleccionista de aeronaves,  reconocido empresario de la aeronáutica y proveedor de material de aeronáutica para el cine clásico de Hollywood.

Biografía

Paul Mantz  quien era hijo de pedagogos  nació en Alameda, California en 1903, desde pequeño utilizó solo su segundo nombre,  Paul.
Desde temprana edad, Mantz  se sintió atraído por la aviación y consiguió su licencia de piloto a la edad de 16 años. En 1924, en una exposición aérea en Crissy Field decidió convertirse en aviador militar. Ese mismo año se las arregló para ser admitido en el Campo Marsh, en la rama aérea del Ejército a pesar de no contar con la escolaridad suficiente para ingresar. En 1927, estando ad-portas de obtener su graduación como piloto de combate, Mantz realizó una peligrosa maniobra de acrobacia frente a un tren de pasajeros en marcha provocando el pánico en el conductor del tren al acercarse en rumbo de colisión para luego hacer una maniobra impresionante de evasión; empero en el tren viajaban oficiales del ejército de alto rango y cuando furiosos dieron cuenta al oficial al mando del campo aéreo, Mantz fue expulsado sin más perdiéndose de este modo un piloto de caza con excepcionales aptitudes.

Mantz accedió a trabajar como piloto de aerolíneas comerciales e incluso llegó a formar su propia aerolínea,Paul Mantz Airlines services, pero sus ansias de superación lo llevaron a contactarse con altos ejecutivos del mundo Hollywoodense para ofrecerse como piloto de acrobacias o doble de riesgo, logrando introducirse como piloto acrobático. Uno de los primeros contratos fue con Howard Hughes en 1932 apareciendo en un film llamado Hell´s angels en una acrobacia aérea de precisión.
De este modo, Mantz se transformó en una celebridad entre bambalinas, consiguiendo amistades como Errol Flynn, Clark Gable y James Cagney.

Mantz además se transformó el consultor y coleccionista de aeroplanos; uno de ellos, un P-51 Mustang denominado Excalibur III se lo vendió al piloto  Charles F. Blair, Jr. quien  modificó su motor y realizó el vuelo Nueva York-Londres volando sobre el Polo Norte en 1951.
Mantz también fue un entusiasta de las carreras aéreas y él mismo ganó el trofeo Bendix en 1946 y 1947 con este avión.
Mantz fue asesor de vuelos de larga distancia, fundando una escuela de vuelo y asesoró a la mítica Amelia Earhart pocos meses antes de su misteriosa desaparición.

En la Segunda Guerra Mundial, Mantz fue admitido en una unidad cinematográfica de corresponsales militares de guerra y fue dado de baja honorable con el grado de coronel de la reserva en 1944.

Mantz ganó suficiente dinero como para comprar excedentes de la Fuerza Aérea al por mayor, logrando tener una flota privada de 475 aviones operativos, principalmente Bombarderos B-25 Mitchell y P-51 Mustang. Mantz no sólo arrendó sus aviones para la industria cinematográfica como material para puestas en escena del cine bélico;  sino que además fue piloto de riesgo de sus propios aparatos realizando en vivo escenas peligrosas.   El mismo explicaba que no era un piloto acróbata sino un piloto de precisión.

Fallecimiento
Mantz asesoró a Robert Aldrich y Frank Tallman en la puesta en escena del film El vuelo del Fénix (1965), logrando convencer al director de que el avión que surgiría de los restos de un Fairchild C-82 Packet, matrícula N6887C, usado en el film y bautizado como Phoenix debería volar realmente para dar más realismo a la producción. Efectivamente el avión hechizo (cuyas algunas partes eran de diferente procedencia) podía volar y ser maniobrado; pero el 8 de julio de 1965, estando en Buttercup Valley, en pleno desierto de Yuma, en la realización de una secuencia de aproximaciones, en una segunda toma de aterrizaje por petición de Tallman, Mantz calculó mal, el patín del Phoenix pasó por encima de un montículo al tocar tierra y el fuselaje se partió al medio separándose de la cola y  volcándose en dos tumbos, Mantz quien estaba fijo a su asiento falleció instantáneamente al caerle la estructura encima produciéndole un traumatismo craneoencefálico abierto, mientras que  Bobby Rose, el doble de Richard Attenborough resultó gravemente herido en su pelvis al ser proyectado fuera del aparato.
Este aparato aparece desde su construcción en el film original y para las tomas finales se tuvo que recurrir a un avión O-47 reconvertido.
Su cuerpo fue incinerado, pero la película que ayudó a impulsar se convirtió en un éxito de taquilla. Mantz al momento de su muerte tenía 25.000 horas de vuelo.

Referencias

Aviadores de Estados Unidos
Coleccionistas
Hollywood
Fallecidos por accidentes aéreos
Muertes filmadas
Nacidos en Alameda (California)

Paul Mantz


István Hermann () a fost un filosof, estetician, critic literar, pedagog și profesor universitar maghiar, care a fost ales membru al Academiei Maghiare de Științe (corespondent în 1976 și titular în 1985). Prima lui soție a fost esteticiana Ágnes Heller.

Biografie
A urmat studii de limba maghiară, filozofie și economie politică la Facultatea de Științe Umaniste a Universității "Eötvös Loránd" din Budapesta (1945-1950), unde l-a avut ca profesor pe György Lukács.

După absolvirea facultății a lucrat ca profesor de economie (1950-1956), cercetător la Institutul de Filosofie al Academiei Maghiare de Științe (1956-1958 și 1967-1973), lector de istoria filozofiei la Universitatea "Eötvös Loránd" (1957 și din 1968), profesor la Liceul "Kaffka Margit" din Baudapesta (1958-1965), cercetător științific la Institutul de Arte Teatrale (1965-1967), consultant științific la Universitatea "Eötvös Loránd" (din 1973). În 1973 a obținut gradul de profesor universitar. În perioada 1977-1986 a fost diretor al Universității Serale de Marxism-Leninism. A murit în 1986 și a fost incinerat, iar una sa de cenușă se află depusă în cimitirul Farkasréti.

Activitatea profesională
În afară de cercetarea și predarea istoriei filosofiei, a fost preocupat și de estetică. A cercetat, de asemenea, structura estetică a mass-mediei moderne. A studiat scrierile filozofice și personalitatea lui György Lukács. A fost membru al Pen Club, al Uniunii Scriitorilor din Ungaria, al Asociației de Artă Teatrală și al Societății Internaționale Hegel. A fost președinte al Comitetului de abilitare științifică al Academiei Maghiare de Științe.

Lucrări

 A magyar drámáért (studii, 1955)
 Arany János esztétikája (1956)
 Filmesztétikai tanulmányok (studii, în colaborare cu Miklós Almási și Ervin Gyertyán, 1961)
 Sigmund Freud avagy a pszichológia kalandja (1964)
 A modern színpad (1966)
 A polgári dekadencia problémái (1967)
 Vászon és függöny (1967)
 Kant teleológiája (1968)
 Szent Iván éjjelén (studii, 1969)
 A szocialista kultúra története (1970)
 A giccs (1971)
 A személyiség nyomában (eseuri pe teme teatrale, 1972)
 A szfinx rejtvénye (1973)
 Üzenet az iskolának (1973)
 Lukács György gondolatvilága (1974)
 A mai kultúra problémái. Kapitalista kultúra, szocialista kultúra (1974; în germană: 1985)
 Évadok tanúsága (1976)
 Televízió, esztétika, kultúra (1976)
 A gondolat hatalma (studii, 1978)
 Teleológia és történetiség (1979)
 Válságok és változások. Aktuális gondolatok (1981-1982)
 Ideológia és kultúra a hetvenes években (1982)
 Az értelemig és tovább! A filozófia nagy problémái (1982)
 Kultúra és személyiség (1982)
 Veszélyes viszonyok (eseuri, 1983)
 A filozófia történetéről (1985)
 A kíváncsiság dicsérete (1985)
 Lukács György élete (1985)
 A hitvitától a drámáig (1985)
 Sigmund Freud: Álomfejtés (traducere, 1985)
 Van Gogh (1985)

Premii
 Premiul SZOT (1976)
 Premiul Asociației criticilor de teatru (1984)
 Premiul Pro Universitas (1985)

Note

Bibliografie
 Ki kicsoda a magyar irodalomban?, Tárogató könyvek
 Ki kicsoda a magyar irodalomban?, Könyvkuckó kiadó, Budapesta, 1999

Legături externe
 Magyar életrajzi lexikon
 Kortárs magyar írók

Nașteri în 1925
Decese în 1986
Membri ai Academiei Maghiare de Științe
Esteticieni
Filozofi maghiari
Pedagogi maghiari

István Hermann


Döğer, İhsaniye - Afyonkarahisar ili İhsaniye ilçesine bağlı belde.
 Döğer, Dicle - Diyarbakır ili Dicle ilçesine bağlı mahalle
 Döğer, Fethiye - Muğla ili Seydikemer ilçesine bağlı mahalle

Döğer


Nanoq er en dansk kortfilm fra 2000 instrueret af Kunuk Platoú.

Eksterne henvisninger

Kortfilm fra Danmark
Animationsfilm fra Danmark
Filmskolefilm fra Danmark
Danske film fra 2000

Nanoq (film)


Le vol Philippine Airlines 812 est un vol intérieur régulier de passagers reliant l'aéroport international Francisco Bangoy à Davao City à l'aéroport international Ninoy Aquino près de Manille. Le 25 mai 2000 un Airbus A330-301 opérant sur ce vol est détourné par un homme identifié plus tard comme Reginald Chua, juste avant que l'avion soit sur le point d'atterrir. Le vol transportait 278 passagers et 13 membres d'équipage.

Détournement
Alors que l'avion est sur le point de commencer sa descente, armé d'un pistolet et d'une grenade à main, un passager quitte son siège de classe économique et se dirige vers le cockpit. Le pirate, vétu d'une cagoule de skieur et de lunettes de natation, tire dans une cloison et exige l'accès au cockpit. Après être entré, il demande que l'avion fasse demi-tour et revienne à son aéroport de départ. Les pilotes lui expliquant qu'il ne reste pas assez de carburant pour cela il demande alors aux passagers de placer leurs objets de valeur dans un sac tout en expliquant que sa famille était partie et que sa femme le trompait avec un agent de police. Il ordonne ensuite au pilote de descendre et de dépressuriser l'avion afin qu'il puisse s'échapper à l'aide d'un parachute artisanal. Mais le parachute est incomplet, il manque des cordes pour retenir la voile. L'équipage démonte des rideaux pour récupérer des cordes et aide le pirate à terminer son parachute. Le copilote stabilise l'avion à 6000 pieds à la vitesse la plus faible possible puis la porte arrière gauche est ouverte. Mais le vent arrive avec une telle puissance que le pirate n'arrive pas à sauter et il demande de l'aide, le commande et une hôtesse de l'air le poussent alors hors de l'avion.

Trois jours après le détournement, le pirate de l'air est retrouvé mort, son corps presque enterré dans la boue dans le village de Llabac, à Real, Quezon, à environ  sud-est de Manille. Les autorités policières ont déclaré qu'il était mort car il n'avait pas pu ouvrir son parachute. Grâce à son permis de conduire, le pirate est finalement correctement identifié comme Reginald Chua.

Notes et références

Liens externes

 Vol 812 de Philippine Airlines sur Aviation Safety Network

Philippine Airlines 0812
Philippine Airlines 0812
Philippine Airlines 0812
Philippine Airlines 0812
Philippine Airlines 0812
Mai 2000
Philippine Airlines 0812

Vol Philippine Airlines 812


Khronos je šesti studijski album grčkog ekstremnog metal sastava Rotting Christ. Diskografska kuća Century Media Records objavila ga je 28. kolovoza 2000. godine.

O albumu
Kao što je bio slučaj s prethodnim uratkom Sleep of the Angels, na Khronosu skupina nastavlja eksperimentirati s elementima doom i gothic metala, ali se vraća i elementima ekstremnog metala koji su obilježili njezine rane godine. Prisutni su i tragovi industrijalne glazbe, koji su uglavnom prisutni u obradi pjesme "Lucifer over London" grupe Current 93, ali i u pjesmi poput "Glory of Sadness".

Popis pjesama

Recenzije
Eduardo Rivadavia, recenzent s web-stranice AllMusic, dodijelio mu je tri zvjezdice od njih pet i izjavio: "Nakon što su se na prethodnim dvama albumima posvetili istraživanju pristupačnijih i intenzivnih gotičkih zvukova (ali tako da se nikad nisu prodali), omiljeni sinovi Grčke u Rotting Christu zaključili su da je kucnuo čas da se prisjete opake brutalnosti ranih, pradavnih korijena na Khronosu iz 2000. – ili barem na većim dijelovima tog uratka. S jedne su strane iznenađujuće thrash skladbe s elementima black metala kao što su "Thou Art Blind" i "Aeternatus" bjesnile sa žestinom kakvu nismo čuli još od beskompromisnog debitantskog albuma iz 1993., Thy Mighty Contracta. S druge su strane manje mahnite i umiljavajuće melodične pjesme kao "My Sacred Path", "Art of Sin" i naslovna skladba zapamtile lekcije naučene iz tog nedavnog perioda otkrivanja i polučile uglavnom pozitivne rezultate [...].  A negdje između nalaze se uravnotežene skladbe poput "If It Ends Tomorrow" i "Fateless", koje su se dotakle obaju ekstrema na način koji podsjeća na najbolji rad skupine: albume Non Serviam iz 1994. i Triarchy of the Lost Lovers iz 1996. godine."

Osoblje

Rotting Christ
Sakis – vokali, gitara, pretprodukcija, produkcija
George – klavijature
Andreas – bas-gitara
Kostas – gitara
Dodatni glazbenici
Jan Roger Halvorsen – bubnjevi

Ostalo osoblje
Peter Tägtgren – produkcija
Lars Szöke – tonska obrada
SET – naslovnica
Chris Kissadjekian – fotografija

Izvori

Albumi iz 2000.
Albumi sastava Rotting Christ

Khronos


6379 Vrba este un asteroid din centura principală de asteroizi.

Descriere
6379 Vrba este un asteroid din centura principală de asteroizi. A fost descoperit pe  la Observatorul Kleť de Antonín Mrkos. Asteroidul prezintă o orbită caracterizată de o semiaxă mare de 2,99 ua, o excentricitate de 0,08 și o înclinație de 13,9° în raport cu ecliptica.

Vezi și
 Lista planetelor minore: 6001-7000
 Centura de asteroizi

Referințe

Obiecte astronomice descoperite în 1987
Centura de asteroizi

6379 Vrba


Strychnos nux-vomica, numit și arborele de stricnină este o specie de arbore cu frunze caduce nativ din India și Asia de Sud-Est. Această specie de mărime medie aparține familiei Loganiaceae. Are frunzele ovate cu mărimi între 5,1–8,9 cm.

Arborele reprezintă o sursă majoră de alcaloizi specifici foarte toxici (stricnina și brucina), care se găsesc în semințele din fructele sferice, de culoare verde până la portocalie.

Referințe

Loganiaceae
Plante toxice

Strychnos nux-vomica


Sex Gang Children est un groupe britannique de musique gothique et post-punk formé au début de 1982 dans le quartier de Brixton à Londres. Bien que le groupe d'origine n'ait sorti qu'un seul album studio officiel, leurs singles et divers autres morceaux sont regroupés dans diverses collections, et il reste l'un des groupes les plus connus de la première scène Batcave. Depuis le début des années 1990, le groupe s'est reformé plusieurs fois pour de nouveaux albums et tournées.

Historique
La formation originale est composée d'Andi Sex Gang (chant, guitare), Dave Roberts (basse), Terry McLeay (guitare) et Rob Stroud (batterie). C'est un groupe théâtral, s'appuyant sur des basses lourdes, des percussions tribales, des changements d'atmosphère soudains, des voix dramatiques et une ambiance proche du cabaret (influençant ainsi la scène dark cabaret). La première réalisation du groupe est un album live, Naked, sorti uniquement sur cassette en 1982. The Beasts EP, leur premier disque vinyle, paraît la même année après leur signature sur le label Illuminated. Le groupe joue sur la scène du Batcave pour la première fois en , et enchaîne les concerts en compagnie des Sisters of Mercy, Alien Sex Fiend, Play Dead ou The Damned.

Le seul album studio du groupe avec le line-up d'origine, Song and Legend, produit par Tony James, sort en 1983, atteignant le sommet du UK Indie Chart et donnant naissance au single Sebastiane. Au même moment, Dave Roberts réalise The Whip, une compilation comprenant un duo entre Andi Sex Gang et Marc Almond. Stroud part ensuite former Aemoti Crii et est remplacé par l'ancien batteur de Theatre of Hate, Nigel Preston, qui joue sur le single suivant, Mauritia Mayer, avant d'être lui-même remplacé par l'ancien batteur de Death Cult Ray Mondo. Roberts quitte le groupe fin 1983 pour former Carcrash International, puis The Children, et la formation se stabilise un temps autour d'Andi, McLeay, Cam Campbell (basse) et Kevin Matthews (batterie), un changement dû à l'expulsion de Ray Mondo vers sa Sierra Leone natale.

Après le départ de McLeay en 1984, le groupe est rebaptisé Andi Sex Gang & the Quick Gas Gang pour l'album de 1985 Blind! et la tournée suivante. McLeay est parti juste après l'enregistrement de cet album, et c'est le guitariste Lester Jones, de Crisis, qui participe aux concerts. Le groupe se sépare ensuite. Andi Sex Gang sort des albums solo et compose quelques titres pour la bande originale du film Phenomena de Dario Argento.

L'intérêt renouvelé pour le groupe aux États-Unis conduit à sa reformation en 1991, y-compris Dave Roberts, et un nouvel album, Medea, sort en 1993. En tant qu'artiste solo, Andi Sex Gang continue à produire un certain nombre d'albums pour divers labels.

— Ian Astbury chanteur de The Cult (cité par Dave Thompson et Jo-Ann Greene dans Alternative Press, novembre 1994).

Origine du nom
Le groupe s'appelle d'abord The Panic Buttons. Le nom « Sex Gang Children » est trouvé initialement par Malcolm McLaren dans un roman de William S. Burroughs et envisagé comme nom possible pour le groupe qui devient Bow Wow Wow par la suite (et est référencé dans leur chanson Mile High Club). C'est aussi l'un des noms projetés par Boy George (ancien membre de Bow Wow Wow) avant d'opter pour Culture Club. Andi tente de persuader George d'utiliser ce nom, mais lorsque le batteur du Culture Club Jon Moss lui fait part de l'idée, Andi décide que ce nom ne devrait pas être perdu et le reprend à son compte.

Discographie
Le classement indiqué correspond au UK Indie Chart.

Albums studio
 1983 : Song and Legend (Illuminated Records) -
 1985 : Blind! (réédité en 1992 par Cleopatra Records)
 1993 : Medea (Cleopatra Records)
 2000 : The Wrath of God (Dressed to Kill)
 2002 : Bastard Art (Burning Airlines)
 2013 : Viva Vigilante! (Pale Music)

Notes et références

Liens externes

Groupe anglais de rock gothique
Groupe anglais de post-punk
Groupe musical de Londres
Groupe musical formé en 1982
Artiste de Cherry Red

Sex Gang Children


Klinteskoven er en dansk dokumentarfilm fra 2007 med instruktion og manuskript af Rumle Hammerich.

Handling
En oplevelse gennem den næsten uberørte skov, der omkranser Møns Klint.

Referencer

Eksterne henvisninger

Dokumentarfilm fra Danmark
Danske film fra 2007

Klinteskoven


Une comparaison des taux d'imposition par pays est difficile et quelque peu subjective, car les lois fiscales dans la plupart des pays sont extrêmement complexes et la charge fiscale est répartie différemment sur différents groupes dans chaque pays et unité infranationale. La liste se concentre sur les principaux types d'impôts : impôt sur les sociétés, impôt sur le revenu des particuliers et taxe sur les ventes, y compris la TVA et la TPS, mais ne répertorie pas l'impôt sur les plus-values, l'impôt sur la fortune ou l'impôt sur les successions.

Certains autres impôts (par exemple l'impôt foncier, substantiel dans de nombreux pays, comme les États-Unis) et les charges sociales ne sont pas indiqués ici. Le tableau n'est pas exhaustif pour représenter la véritable charge fiscale d'une entreprise ou d'un individu dans le pays répertorié. Les taux d'imposition affichés sont marginaux et ne tiennent pas compte des déductions, exonérations ou remises. Le taux effectif est généralement inférieur au taux marginal. Les taux d'imposition donnés pour les états fédéraux (comme les États-Unis et le Canada) sont des moyennes et varient selon l'état ou la province. Les territoires qui ont des taux différents de leur nation respective sont en italique.

Taux d'imposition par pays et territoires

Articles connexes
 Journée d'affranchissement de l'impôt
 Paradis fiscal
 Taux de TVA dans le monde
 État-providence

Notes et références

Notes

Références

Liens externes
Highest Taxed Countries 2022 - Liste complète

Fiscalité par pays

Liste des pays par taux d'imposition


Thalborn ist ein Ortsteil der Landgemeinde Am Ettersberg im Landkreis Weimarer Land in Thüringen.

Lage
Das Dorf liegt nördlich von Vippachedelhausen im Thüringer Becken mitten in der Feldmark in einer begrünten Erosionsrinne. Südlich führt die Landesstraße 1054 vorüber.

Geschichte
Am 12. Januar 1326 wurde das Dorf erstmals urkundlich erwähnt. Nach Informationen der Verwaltungsgemeinschaft Berlstedt sind bis zum Jahre 1637 keine schriftlichen Zeugnisse überliefert. In jenem Jahre, mitten im Dreißigjährigen Krieg, wurde der Ort geplündert, wobei viele Menschen den Tod fanden. Im Ort befand sich ein Gut oder Herrensitz: auf der Grabplatte ist von einem Herr auf Thalborn die Rede, auch die Gründungstafel erwähnt einen Volckmar Happe, ictus Erbherr zu Thalborn und Ehringsdorf. Im September 2013 erfolgte der Abriss des Gutes. Der adlige Ort gehörte ab Mitte des 17. Jahrhunderts zum Amt Großrudestedt, welches ab 1672 Teil des Herzogtums Sachsen-Eisenach war und 1741 zu Sachsen-Weimar-Eisenach kam. Seit 1850 gehörte der Ort zum Verwaltungsbezirk Weimar des Großherzogtums Sachsen-Weimar-Eisenach.

Früher war Thalborn ein Leineweberdorf. 1731 zählte man 12 Leineweber, 4 Strumpfwirker u. a. Die Truppen Napoleons durchzogen den Ort im Jahre 1813. Die Siedlung war landwirtschaftlich geprägt mit groß- und mittelbäuerlicher Besitzkultur unter Herrschaft des dortigen großen Ritterguts, das 1880 noch 118 ha umfasste. 1913 wurde der Ort an die elektrische Versorgung angeschlossen.

Thalborn besitzt eine gemeindeeigene Gaststätte mit Saal, die zu Beginn der DDR vom Nationalen Aufbauwerk (NAW) von den Einwohnern gebaut und Ende der 1980er Jahre feierlich eingeweiht wurde.

Die VW-Bus-Freunde Thalborn veranstalteten mit Unterstützung von Einwohnern und ortsansässigen Firmen vom 30. April bis 3. Mai 2009 in Thalborn ein großes VW-Bustreffen mit Besuchern aus mehreren Bundesländern und aus Übersee.

120 Personen lebten 2009 im Ortsteil.

Sehenswürdigkeiten
 Christuskirche: Die massive Saalkirche steht am Nordhang des Weißen Bergs () südlich von Thalborn. Wie aus einer steinernen Gedenktafel neben dem Haupteingang hervorgeht, wurde sie 1686 errichtet. Der Innenraum wird von einem einheitlichen hölzernen Tonnengewölbe und der umlaufenden Empore auf toskanischen Säulen bestimmt. Die Kirche steht unter Denkmalschutz. Derzeit (2012/13/14) erfolgen Sanierungsarbeiten an der Kirche. Die Kirche steht möglicherweise an der Stelle, wo man einst das Grab eines germanischen Fürsten fand.

Weblinks

Einzelnachweise

Ort im Landkreis Weimarer Land
Geographie (Am Ettersberg)
Ersterwähnung 1326
Gemeindeauflösung 1974
Ehemalige Gemeinde (Landkreis Weimarer Land)

Thalborn


ස්වීටි ෂෙට්ටි (උපත 7 නොවැම්බර් 1981), හෙවත් අනුෂ්කා ෂෙට්ටි යන වේදිකා නාමයෙන් ප්‍රකට වී ඇත්තේ තෙලිඟු සහ දෙමළ චිත්‍රපටවල ප්‍රමුඛව රංගනයේ යෙදෙන ඉන්දියානු නිළියක සහ නිරූපිකාවකි.

ඇය සිය රංගන වෘත්තිය ඇරඹූයේ 2005 තෙලිඟු චිත්‍රපටයක් වූ සුපර් චිත්‍රපටය ඔස්සේ ය. ඇය විසින් වික්‍රමර්කුඩු (2006), අරුන්දතී (2009), වේඩම් (2010), රුද්‍රමාදේවී (2015) සහ බාහුබලි: ද බිගිනිං (2015) යන සුප්‍රකට තෙලිඟු චිත්‍රපට ගණනාවක ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කොට ඇත. ඉහළ නිෂ්පාදන අයවැයකින් යුත් නිර්මාණ මාලාවකට දායක වීමෙන් පසු, ඇය තෙලිඟු සිනමාවේ ප්‍රමුඛ නිළියන්ගෙන් අයකු ලෙස සිය නාමය සනිටුහන් කරගත්තා ය. ඇය විචාරක පැසසුමට පාත්‍ර වූයේ අරුන්දතී (2009) චිත්‍රපටයේ අරුන්දතී චරිතය, වේඩම් (2010) හි සරෝජා චරිතය සහ රුද්‍රමාදේවී රැජිනගේ චරිතය නිරූපණය හේතුවෙනි. මේ හේතුවෙන් ඇයට ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන තුනකුත්, නන්දි සම්මානයකුත් සහ සිනේමා සම්මාන තුනකුත් හිමි කරගැනීමට හැකි විය. 2010 දශකයේ, අනුෂ්කා දෙමළ සිනමාවේ ද සාර්ථකත්වයට පත්වූයේ ක්‍රියාදාම චිත්‍රපට වූ සිංගම් (2010), හා එහි දෙවන කොටස වූ සිංගම් II (2013) සහ යෙන්නෛ අරින්දාල් (2015) යන චිත්‍රලටවල රංගනය නිසා ය. මෙම චිත්‍රපට ත්‍රිත්වයම ඉහළ ආර්ථික සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත් අතර, වානම් (2011), දෙයිව තිරුමගල් (2011) සහ ඉන්ජි ඉදුප්පළගි (2015) චිත්‍රපටවල ඇගේ රංගනය විචාරක පැසසුමට ලක් විය.

ඇයව "2015 හයිදරාබාද්හි වඩාත්ම මනහර කාන්තාව" ලෙස නම්කෙරිණි.

මුල්කාලීන දිවිය
කර්ණාටක ප්‍රාන්තයේ මැංගලෝරයේ උපන් අනුෂ්කා, බෙල්ලිපාඩි උරමාලු ගුතු පවුලෙන් පැවත එන තුල්වා ජාතික කාන්තාවකි. ඇගේ දෙමව්පියන් වූයේ ප්‍රෆූලා සහ ඒ. එන්. විට්ටල් ෂෙට්ටි ය. ගුණරංජන් ෂෙට්ටි සහ සායි රමේෂ් ෂෙට්ටි යනුවෙන් ඇයට සහෝදරයන් දෙදෙනකු වේ. මින් රමේෂ් ෂෙට්ටි රූපලාවන්‍ය ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙකි. අනුෂ්කා ඇගේ පාසල් අධ්‍යාපනය බැංගලෝ‍රයේ හදාළ අතර, පරිගණක යෙදුම් උපාධිය හදාළේ බැංගලෝරයේ මවුන්ට් කාර්මල් කොලීජියේ ය. ඇය භාරත් ඨාකූර් යටතේ යෝගා උපදේශිකාවක ලෙස පුහුණුවූවා ය.

චිත්‍රපට වෘත්තිය

ප්‍රවිෂ්ඨය සහ තෙලිඟු සිනමාවේ කීර්තියට පත් වීම: 2005-2008
අනුෂ්කා ඇගේ රංගන දිවිය ආරම්භ කළේ පූරි ජගන්නාත්ගේ 2005 තෙලිඟු චිත්‍රපටයක් වූ සුපර් චිත්‍රපටය ඔස්සේ ය. මෙහි ඇය අක්කිනේනි නාගාර්ජුනා සහ අයේෂා ටාකියා සමග චරිත නිරූපණයෙන් දායක වූවා ය. IndiaGlitz පැවසූයේ "අයේෂා සහ අනුෂ්කා යන යුවතියන් දෙපළ විස්මිත සහ මෝස්තරකාරී බවයි. ඔවුන්ගේ කෝණයෙන් සහ වක්‍රයන් පැහැදිළිවම ඔබව මෝහනයට පත් කරවයි. ඔවුන්ගේ රංගනය නම්? හොඳ ය. ඔවුන්ගේ මෙම චිත්‍රපටයේ සිටින්නේ ද ඒ වෙනුවෙනි." මීට අමතරව Sify පැවසූයේ "අයේෂා සහ අනුෂ්කා යන සරාගී තරුණියන් ඔවුන්ගේ සිරුරේ සුන්දරත්වය මැනවින් ප්‍රදර්ශනය කරති." එම වර්ෂයේම, මහා නන්දි චිත්‍රපටයේ රංගනයේ යෙදුණේ ශ්‍රීහාරි සහ සුමන්ත් සමග ය. IndiaGlitz පැවසූයේ, "අනුෂ්කා මනහර ලෙස දිස්වේ" නමුත් වැඩිදුරටත් සඳහන් කොට තිබුණේ, "පිටපත ගෙත්තම් කොට තිබුණත්, එහි නූල් ඇදී ඇති සෙයක් දිස්වේ." Sify පැවසූයේ "පළමු අර්ධයේ දී මෙය ප්‍රාණවත් ස්වරූපයකින් යුතු බව පෙනුණත්, එහි පසු භාගය විකෘත සහ නොසැලකිලිමත් ස්වභාවයක් ගන්නා බවයි." එසේම, "වාසුගේ කැමරාවට ස්තුති වන්නට අනුෂ්කාව කුල්මත් අයුරින් දිස්වන අතර, එය චිත්‍රපටය වෙනුවෙන් විශාල දියුණුවකි."

2006දී, ඇය චිත්‍රපට හතරක් සඳහා දායක වූ අතර, ඉන් පළමුවැන්න එස්. එස්. රාජමෞලිගේ වික්‍රමාර්කුඩු චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය සමග රවි තේජා චරිත නිරූපණය කළේ ය. මෙම චිත්‍රපටය ආර්ථික අතින් අතිශය සාර්ථකත්වයට පත්වූ අතර, මේ හේතුවෙන් ඇය තෙලංගානා සහ ආන්ධ්‍රා ප්‍රදේශ් තුළ ජනප්‍රියත්වයට පත් විය. Nowrunning.comහි කිෂෝර් පැවසූයේ "චිත්‍රපටයේ උච්චතම අවස්ථා නම්, රවීතේජාගේ නිකැළැල් රංගනයත්, අනුෂ්කාගේ මාධුර්යයත් ය. නළුවකු සතුව පැවතිය යුතු සියලු අංගයන් රවිතේජා විසින් ඇතුළත් කොට ඇති අතර, කාන්තාවකට පැවතිය යුතු සියලුම වස්තූන් අනුෂ්කා සතු ය." එසේම Sify පවසා තිබුණේ අනුෂ්කා "ප්‍රත්‍යක්ෂයෙන්ම උසස්" බව ය.

ඇය ප්‍රධාන චරිත නිරූපණයෙන් දායක වූ ඊළඟ චිත්‍රපටය අස්ත්‍රම් නැමැති චිත්‍රපටයකි. මෙය 1999 හින්දි චිත්‍රපටයක් වූ සර්ෆරෝෂ්හි ප්‍රතිනිර්මාණයකි. ඉන් අනතුරුව ඇය දෙමළ චිත්‍රපට ක්ෂේත්‍රයේ සිය ආගමනය සනිටුහන් කරමින් සුන්දර් සී. විසින් අධ්‍යක්ෂණය කළ ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයක් වූ රෙන්ඩුහි චරිත නිරූපණය කළා ය. මෙහි ඇය ආර්. මාධවන් සමග චරිත නිරූපණයේ නියැළුණා ය. පසුව එම වර්ෂයේම, ඇය සුපිරු තරුවක් වූ චිරන්ජීවී සමග ඒ. ආර්. මුරුගාදෝස්‍ගේ තෙලිඟු චිත්‍රපටයක් වූ ස්ටාලින් චිත්‍රපටයේ විශේෂ නිරූපණයක් සිදුකළා ය.

2007 වර්ෂයේ ඇගේ ප්‍රථම නිර්මාණය වූයේ ලක්ෂ්‍යම් චිත්‍රපටයයි. මෙය ආර්ථික අතින් සාර්ථකත්වයට පත් විය. අනතුරුව ඇය රාඝවා ලෝරන්ස්ගේ ඩොන් චිත්‍රපටයේ චරිත නිරූපණය කළේ නාගාර්ජුනා සමග ය. මෙය ද බොක්ස් ඔෆිස් වාර්තා තබමින් තිරගත විය. 2008දී ඇය චිත්‍රපට හයකට දායක වී තිබේ. එම වසරේ පළමු නිකුතුව වූ ඔක්කා මගාදුහි ඇය ප්‍රධාන කාන්තා චරිත තුනෙන් එකක් නිරූපණය කළා ය. ඔක්කා මගාදුහි ඇය සමග රංගනයේ යෙදුණේ නන්දමුරි බාලක්‍රිෂ්ණා නම් නළුවායි. ඇගේ අනුයාත චිත්‍රපට වූ ස්වාගතම්හි ජගපති බාබු සහ භූමිකා චෞලා සමගත්, බලදුර් චිත්‍රපටයේ රවී තේජා සමගත් ඇය චරිත නිරූපණය කළ නමුත්, ඒවාට එතරම් යහපත් ප්‍රතිචාර හිමිනොවී ය. අනතුරුව ඇය ගෝපිචන්ද් සමග චරිත නිරූපණයේ නියැළුණු සෞර්යම් චිත්‍රපටය බොක්ස් ඔෆිස් වාර්තා තබමින් තිරගත විය.

විචාරක පිළිගැනීම සහ බොක්ස් ඔෆීස් සාර්ථකත්වය: 2009-2010
2009දී, අනුෂ්කා පළමු වරට අතිශයින් ජනප්‍රිය ෆැන්ටසි චිත්‍රපටයක් වූ අරුන්දතී චිත්‍රපටයේ රැඟුවා ය. වීරවරියක වටා කේන්ද්‍රගත වූ මෙම චිත්‍රපටයේ ඇය පළමුවරට ද්විත්ව චරිත නිරූපණයක් සිදුකළා ය. මෙය විචාරකයන්ගේ පැසසුමට ලක්වූ අතර, ආර්ථික අතින් ද සාර්ථකත්වයට පත් විය. එම චිත්‍රපටයේ අනුෂ්කාගේ රංගන ප්‍රතිභාව විචාරකයන්ගේ ගෞරවාදරයට පාත්‍ර විය. Idlebrainහි ජීවි ඇය පිළිබඳ රචනා කළේ ඇයගේ "සරලව ද්විත්ව චරිත විස්මය දනවන බවත්" සහ ඇය "අවිවාදයෙන්ම විශිෂ්ට අයුරින් සියුම් ලෙස ඇගේ චරිතය නිරූපණය කළ බවයි". නමුත් Rediff පවසා ඇත්තේ "දිදුළන් සහ ත්‍රාසජනක අයුරින් චරිත නිරූපණය කරන බවත්" සහ අරුන්දතී යනු "සම්පූර්ණයෙන්ම අනුෂ්කාගේම චිත්‍රපටයක් බවත් ය". Sify සඳහන් කළේ ඇය "ඇගේ උපරිමයෙන් යුතු මහා ප්‍රතිභාවක් ප්‍රදර්ශනය කළ බවයි". මේ නිසා ඇයට නන්දි විශේෂ ජූරියේ සම්මානය සහ ෆිල්ම්ෆෙයාර් හොඳම නිළි සම්මානය හිමි කරගැනීමට හැකි විය. ඇගේ ඊළඟ චිත්‍රපටය වූයේ බිල්ලා චිත්‍රපටයයි. මෙය එම නාමයම ඇති 2007 දෙමළ චිත්‍රපටයේ ප්‍රතිනිර්මාණයකි. මෙම චිත්‍රපටය මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර හිමි කරගත් අතර, Rediff පැවසූයේ "අනුෂ්කාට සුපිරි ලාලිත්‍යයකින් හෙබි දේහයක් ඇති බවත්" එසේවුව ද, "මෙහි ඇයට සිදු කිරීමට එතරම් දෙයක් නොතිබිණි". නමුත් Sify පවසා ඇත්තේ "අනුෂ්කා ඇගේ උනන්දුව සහ මෝහනීය ස්වභාවය මැනවින් නිරූපණය කරන අතර ඇය සම්පූර්ණ සාධාරණත්වයක් ඉටු කොට තිබේ". 2009 වර්ෂයේ ඇගේ අවසන් නිකුතුව වූයේ ඇගේ දෙවන දෙමළ චිත්‍රපටය වූ වේට්ටෛකාරන් නැමැති ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය විජයි සමග රංගනයේ යෙදෙන අතර, මෙම චිත්‍රපටයට එතරම් යහපත් ප්‍රතිචාර හිමි වූයේ නැත. Rediff පැවසූයේ, "අනුෂ්කා අරුන්දතී තුළින් ලද සාර්ථකත්වය නිසා නැවුම් ලෙස පැමිණිය ද, නැවත වරක් රූමත් හිස් තරුණියකගේ තත්ත්වයට ඇද වැටී ඇති සෙයකි." Sify පවසන්නේ, "අනුෂ්කාට මෙහි සිදු කරන්නට එතරම් දෙයක් නොමැත. එනිසා ඇය අපගේ නෙත නොගැටේ."

2010 වර්ෂයේ ඇගේ නිර්මාණ මාලාවක්ම නිකුත් විය. ක්‍රිෂ්ගේ විචාරක ඇගයුමට ලක්වූ චිත්‍රපටයක් වූ වේඩම් තුළ ඇය විසින් නිරූපණය කළේ ගණිකාවකගේ චරිතයකි. මෙහි ඇගේ රංගන ප්‍රතිභාව උදෙසා ඇය හොඳම නිළියට හිමි ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මානය දිනා ගත්තා ය. මෙය ඇගේ දෙවන ෆිල්ම්ෆයාර් සම්මානයයි. ඇගේ ඊළඟ තෙලිඟු චිත්‍රපටය වූ පංචාක්ෂරි චිත්‍රපට‍ය ද වීර කාන්තා චරිතයක් පාදක කරගැනුණක් වන අතර, එහි ද ඇය ද්විත්ව චරිත නිරූපණය කළා ය. ඉන් පසුව ඇය ඛලේජා නැමැති හාස්‍යොත්පාදක ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයේ රංගනයේ යෙදුණේ මහේෂ් බාබු සමග ය. මීට අමතරව ඇය නාගවල්ලි සහ රාගදා යන තෙලිඟු චිත්‍රපට සඳහා දායක වූවා ය. මින් නාගවල්ලි කන්නඩ චිත්‍රපටයක් වූ අප්තරාක්ෂකහි තෙලිඟ ප්‍රතිනිර්මාණය වූ අතර එහි ඇය විසින් සුප්‍රකට චන්ද්‍රමුඛී චරිතය නිරූපණය කරන ලදී. මීට අමතරව ඇය කේඩි සහ තකිට තකිට යන චිත්‍රපටවල විශේෂ නිරූපණයන් සිදුකළා ය. කෙසේනමුත්, 2010 වර්ෂයේ නිකුත් වූ ඉහත චිත්‍රපට කිසිවකට ආර්ථික සාර්ථකත්වයක් හිමි කරගත නොහැකි විය. 2010 වර්ෂයේ මුදාහැරුණු ඇගේ එකම දෙමළ චිත්‍රපටය වූ සිංගම් නැමැති පොලිස් චිත්‍රපටයේ ඇය සහ සූරියා ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළහ. මෙය ආර්ථික අතින් අතිශය සාර්ථකත්වයට පත් විය. Sify සටහන් කොට තිබුණේ, "අනුෂ්කා එහි සිටින්නේ ගීත සහ අලංකාරය සඳහා පමණක් වුවත්, ඇය විශිෂ්ට කාර්යයක් ඉටු කොට ඇත" යනුවෙනි. Rediffහි පවිත්‍රා ශ්‍රීනිවාසන් පැවසූයේ, "වාසනාවට, අනුෂ්කා මසුරු ඇඳුම්වලට වඩා ඉහළ යමක් සිදු කොට ඇත. (ඇය එය හොඳන් සිදු කරයි) ඇය යටහත්ව ප්‍රේමයේ යෙදෙන නමුත්, ඇය සහ සූර්යා චෙන්නායිහි දුෂ්ටයන් සමග අරගලවලට මැදිවන විට ඇයට එය අමතක වන බැව් පෙනේ."

සාර්ථකත්වය: 2011–2016
වේඩම් චිත්‍රපටයේ ඇය රඟපෑ චරිතයම එහි දෙමළ ප්‍රතිනිර්මාණය වූ වානම් (2011) හි ද රඟපෑමට ඇයට සිදු විය. මෙය විචාරක පැසසුමට ලක් විය. ද හින්දු පුවත්පතේ මාලතී රංගරාජන් පවසා ඇත්තේ "අනුෂ්කාගේ චරිතය නීර්භීතභාවය සහ ධෛර්යය අතින් සලකුණු වී ඇති බවයි—නළු දෑස්වලින් තාත්විකව සතුට, අසරණභාවය, ශෝකය සහ තරහව ප්‍රකාශ වන බවත් ය." Sifyහි විචාරකයෙක් රචනා කොට තිබුණේ, "අනුෂ්කා සැබෑම වාණිජමය අභිසරුලියක මෙන්ම විශිෂ්ට අයුරින් ජීවමාන-ආකාරයේ රංගනයේ නියැළෙයි." අනතුරුව ඇය ඒ. රඑල්. විජයිගේ දෙයිව තිරුමගල් සඳහා දායක වූවා ය. මේ සඳහා පාදක වී ඇත්තේ ක්‍රිෂ්ණා (වික්‍රම්) නැමැති බුද්ධිමය ආබාධිත පියකු සහ ඔහුගේ නීලා නම් දියණියගේ කථා පුවතයි. විචාරක පැසස්‍රමට පත් මෙම චිත්‍රපටය ආර්ථික අතින් ද සාර්ථකත්වයට පත් විය. මෙහි ඇය විසින් නිරූපණය කළ අනුරාධා නම් අධිනීතිඥවරියගේ චරිතය ද ප්‍රශංසාවට ලක් විය. වන්ඉන්ඩියා සඳහන් කොට තිබුණේ, "චිත්‍රපටයේ අනුෂ්කා ෂෙට්ටිගේ චරිතය ව්‍යාජ අලංකරණයෙන් තොරව රංගන ප්‍රතිභාව විදහා දැක්වීමට ලත් හොඳ අවස්ථාවකි". මේ සඳහා ඇයට දෙමළ ප්‍රවර්ගය උදෙසා වන පළමු ෆිල්ම්ෆෙයාර් නිර්දේශය හිමි විය. ඇයව ප්‍රියතම වීරවරිය සඳහා විජේ සම්මානය සඳහා ද නිර්දේශ විය.

2012දී, අනුෂ්කා ඒ. එල්. විජයි සහ Aවික්‍රම් සමග යළි දායකත්වය සැපයූයේ තාණ්ඩවම් නැමැති ක්‍රියාදාම චිත්‍රපටයටයි. මාලතී රංගරාජන් පවසා තිබුණේ "වික්‍රම් සහ අනුෂ්කා අතර ඇති ප්‍රේම වෘත්තාන්තය තාණ්ඩවම්හි සුවිශේෂී අංගයක් බවයි." පසුව ඇය අක්කිනේනි නාගාර්ජුනා සමග ෆැන්ටසි චිත්‍රපටයක් වූ ධාමරුකම්හි රැඟුවා ය. වසර දෙකකට පසු නිකුත් වූ ඇගේ පළමු තෙලිඟු චිත්‍රපටය මෙයයි. ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියාහි කාර්තික් පසුපුලේති පැවසූයේ අනුෂ්කාහට "ඇගේ රංගන ප්‍රතිභාව හේතුවෙන් මෙහි සිදු කිරීමට ඇත්තේ සුළ්‍ර කර්තව්‍යයක් බවත්, ඇය ඇගේ චරිතය මැනවින් නිරූපණය කරන බවත් ය". Rediffහි රාධිකා රාජමණි පැවසූයේ "අනුෂ්කා සෞම්‍ය අයුරින් පෙනේ. නාග් සහ අනුෂ්කා හට තිරයේ මනා රසායනයක් ඇත". Oneindia පැවසූයේ, "අනුෂ්කා ෂෙට්ටි හට රංගනයට ඇත්තේ අඩු අවකාශයකි. නමුත් ඇය ගීත දර්ශනවල ඔබව මවිතයට පත් කරවයි. "

2013 වර්ෂයේ ඇගේ පළමු නිකුතුව වූයේ ඇලෙක්ස් පාණ්ඩියන් නැමැති ක්‍රියාදාම-මසාලා චිත්‍රපටයයි. මෙය සුරාජ්ගේ අධ්‍යක්ෂණයක් වන අතර, කාර්ති මෙහි සම චරිත නිරූපණයෙන් දායක වේ. මෙම චිත්‍රපටය විචාරක සහ ආර්ථික අතින් ද සාර්ථකත්වයට පත් වූයේ නැත. දෙවන දෙවන නිකුතුව වූයේ කොරාතලා සිවාගේ මිර්චි චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය ප්‍රභාස් සමග රංගනයේ නියැළුණා ය. අයිඩ්ල්බ්‍රේන් පැවසූයේ, "නරක ගම්බද සුන්දරියක ලෙස අනුෂ්කා මැනවින් රංගනයේ යෙදෙන අතර, හඬකැවුම ද විශිෂ්ට අයුරින් සිදුකොට ඇත. මෑතකාලීන ඇගේ චිත්‍රපට අතුරින් හොඳම චරිතය වෙන්නේලා බැව් පෙනේ". Rediff රචනා කොට තිබුණේ, "අනුෂ්කා උද්යෝගීමත් අතර, චිත්‍රපටය කෙරෙහි උනන්දුව ඉහළ නැංවීමට සමත් වන්නී ය". Sify රචනා කළේ, "අනුෂ්කා රූමත්ව දිස්වන අතර, ඇය ජවනිකා ප්‍රබෝධමත් කරයි. එසේම ඇය සහ ප්‍රභාස් අතර ඇති රසායනය අගය කොට ඇත". අනතුරුව ඇය සිංගම් (2010) චිත්‍රපටයේ දෙවැන්න වූ සිංගම් IIහි රංග‍නයේ යෙදුණා ය. සයිෆි පැවසූයේ, "අනුෂ්කා විඩාපත් වී ඇති සෙයකි. ඇයට මෙහි සිදු කිරීමට කිසිවක් නොමැත. ඇයට සිදු කරන්නට ඇත්තේ සූරියා සමග ගීත ද්විත්වයක පෙනී සිටීම පමණි" නමුත් ද ටයිම්ස් ඔෆ් ඉන්ඩියා පැවසූයේ, "අනුෂ්කා කාව්‍යාගේ චරිතය නිරූපණය කළ ද, ඇයට පසුපස අසුනක් හිමිව ඇති සෙයකි."

අනුෂ්කාගේ ඊළඟ නිකුතුව වූ‍යේ සෙල්වරාඝවන් ෆැන්ටසි ත්‍රාසජනක චිත්‍රපටයක් වූ ඉරණ්ඩාම් උලගම් ය. මෙහි ආර්යා සමග චරිත නිරූපණයේ යෙදුණු අතර, සිය රංගන දිවියේ තෙවන වරටත් ද්විත්ව චරිත නිරූපණයක් සිදුකළා ය. මෙහි අනුෂ්කා විසින් නිරූපණය කළේ රම්‍යා නැමැති වෛද්‍යවරියකගේ චරිතයක් සහ සමාන්තර ලොවක ජීවත් වන අධ්‍යාත්මික බලයක් ඇති වර්ණා නැමැති රණකාමී ස්ත්‍රියකගේ චරිතයකි. රෙඩිෆ් රචනා කොට ඇත්තේ, "අනුෂ්කා ආර්යා සමග සමාන ලෙස තිර අවකාශය හුවමාරු කරගන්නවා පමණක් නොව ඇය සුවිශේෂී චරිතයක් ද නිරූපණය කරන්නී ය. කථාව ඇය වටා ගෙතී යන අතර, ඇය ප්‍රශංසාත්මක අයුරින් එය නිරූපණය කරයි". Behindwoods ලියන්නේ, "ලැජ්ජාශීලි රම්‍යා වෛද්‍යවරිය සහ නිර්භීත වර්ණා රණකාමිණිය. තුළ අනුෂ්කා සරල අයුරින් හැඟීම් සහ උපක්‍රම හැකි උපරිම වශයෙන් යොදවන්නී ය. ඇගේ රංගනය කථාවේ ඉතිරි කොටස හැඩගැන්වීමට උපකාරයක් වී ඇති සෙයක් පෙනේ". ඇගේ මෑතකාලීනම නිකුතුවක් වූ ලිංගා නැමැති දෙමළ චිත්‍රපටය තුළ ඇය සහ රජිනිකාන්ත් රංගනයේ යෙදුණහ. මෙය 2014 දෙසැම්බර් මස මුදාහැරිණි. ඇය සහ රජිනිකාත්ත්ගේ ලිංගා චිත්‍රපටය මිශ්‍ර ප්‍රතිචාර හිමි කරගත්තේ ය.

2015දී, ඇය සහ අජිත් කුමාර් විසින් ප්‍රධාන චරිත නිරූපණය කළ යෙන්නෛ අරින්දාල් චිත්‍රපටය යහපත් ප්‍රතිචාර හිමි කරගත්තේ ය. 015 වර්ෂයේ ඇගේ දෙවන නිකුතුව වූයේ බාහුබලි චිත්‍රපටයේ ප්‍රථම කොටසයි. එස්. එස්. රාජමෞලිගේ නිර්මාණයක් වූ මෙය ඉන්දියානු චිත්‍රපට කර්මාන්‍තයේ වැඩිම ආදායමක් හිමි කරගත් චිත්‍රපට අතුරින් එකක් බවට පත් විය. ද හින්දු පුවත්පත පවසා තිබුණේ, අනුෂ්කා ෂෙට්ටි එවැනි චරිතයක් නිරූපණය කිරීමට ධෛර්යවත් බවත්, ඇය ඇගේ බලවත් ඇස්වලින් හැඟීම් මැනවින් නිරූපණය කරන බවත් ය. 2015 වර්ෂයේ ඇගේ තෙවන නිකුතුව වූයේ ගුණසේඛර්ගේ ද්වීභාෂා චිත්‍රපටයක් වූ රුද්‍රමාදේවී චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය විසින් කාකාතීය රාජවංශයේ රැජිනක වූ රුද්‍රමා දේවීගේ චරිතය නිරූපණය කරනු ලබයි. මෙහි සෙසු චරිත රානා දග්ගුබාති සහ අල්ලු අර්ජුන් විසින් නිරූපණය කරන ලදී. AP හෙරල්ඩ් රචනා කොට තිබුණේ, "අනුෂ්කා ෂෙට්ටි අතිශයින්ම විශ්වසනීත අතර, ගෞරවනීය රාජකීය කාන්තාවකගේ චරිතයකට ඇය මැනවින් ගැළපේ. මෙහි ද්විත්ව චරිතයක් තිබේ. ඥාති 'රුද්‍රදේව' සහ බලවත් 'රුද්‍රමාදේවී' චරිත විශිෂ්ට ය. ඇය අලංකෘත අයුරින් මෙම චරිත ද්විත්වය නිරූපණය කරන අතර, එම චරිත ද්විත්වයටම විශ්වසනීයත්වය ලබා දෙයි." 2015 වර්ෂයේ ඇගේ අවසන් නිකුතුව වූයේ සයිස් සීරෝ චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය ප්‍රමාණයෙන් විශාල කාන්තාවකගේ චරිතය රඟපෑවා ය.

2017: අත්හදා බැලීම් චරිත සහ ඉදිරි ව්‍යාපෘති
2017 වර්ෂයේ නිකුත් වූ ඇගේ පළමු චිත්‍රපටය වූයේ Si3 චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය සිය රංගන දිවියේ තෙවන වතාවටත් සූර්යා සමග යුග රංගනයේ නියැළුණා ය. ෆිල්මිබීට් පැවසූයේ, අනුෂ්කා ෂෙට්ටි පෙර ප්‍රභේද දෙකෙහි ඇය නිරූපණය කළ චරිත යළි නිරූපණයේ නියැළෙන බව ය.

ඇගේ ඊළඟ නිකුතුව වූයේ ඕම් නමෝ වෙන්කටේසයා චිත්‍රපටයයි. මෙහි ඇය ක්‍රිෂ්ණම්මා නැමැති ප්‍රබන්ධ චරිතයක් නිරූපණය කළා ය.

නිර්මාණ දායකත්වය
නිළියක ලෙස

සම්මාන

ආශ්‍රේයයන්

බාහිර සබැඳි

1981 උපත්
ජීවත්වන්නෝ
ඉන්දියානු චිත්‍රපට නිළියෝ
21 වන සියවස තුළ ඉන්දියානු නිළියෝ
තෙලිඟු සිනමාවේ නිළියෝ
දෙමළ සිනමාවේ නිළියෝ
තුලු ජනයා
ෆිල්ම්ෆෙයාර් සම්මාන දකුණ ජයග්‍රාහකයෝ
කක්දි සම්මාන ජයග්‍රාහකයෝ
කලෛමාමණි සම්මානලාභියෝ
මැංගලෝරයේ නිළියෝ

අනුෂ්කා ෂෙට්ටි


Die Yandi Mine ist ein Eisenerz-Bergwerk in der Pilbara-Region von Western Australia, 90 Kilometer westlich von Newman gelegen. Die Mine sollte nicht mit der nahegelegenen Yandicoogina Mine von der Rio Tinto Group verwechselt werden, die auch kurz Yandi genannt wird.

Wirtschaftliche Daten

Hauptanteilseigner des Bergwerks ist mit 85 % ist die BHP Billiton, die weitere sieben Bergwerke in der Pilbara-Region betreibt. BHP Billiton betreibt auch zwei Verladeanlagen für die Verschiffung von Eisenerz in Port Hedland am Nelson Point und auf Finucane Island und über 1.000 Kilometer Eisenbahnlinien zum Erztransport.

BHP Billiton ist der zweitgrößte Eisenerz-Bergwerksbetreiber in der Pilbara, nach Rio Tinto, während die Fortescue Metals Group den dritten Platz belegt. 2010 beschäftigte BHP 8.000 Personen in der Eisenerzproduktion der Region.

Geschichte

Die erste Eisenerz-Mine, die den Betrieb in der Pilbara-Region aufnahm, war die Goldsworthy Mine im Jahr 1965. Das produzierte Eisenerz wurde mit der Goldsworthy Railway zu den Hafenanlagen auf Finucane Island transportiert und auf Schiffe verladen. Am 1. Juni 1966 verließ die erste Schiffladung australischem Eisenerz an Bord der Harvey S. Mudd diesen Hafen.

Bergbauaktivitäten begannen in Yandi 1991 und die erste Schiffsladung von Eisenerz wurde 1992 produziert. Die Produktionsanlage wurde von 1994 bis 2003 erneuert und hat eine jährliche Kapazität von 41 Millionen Tonnen Eisenerz. Die Anlage besteht aus einem Brecher, zwei Produktionsanlagen und zwei Zug-Verladestationen.

Nach zwei tödlichen Arbeitsunfällen in der Yandi Mine im September 2008 schloss BHP die Mine für 10 Tage zur Überprüfung der Arbeitssicherheit und ließ auch alle anderen ihrer Eisenerzbergwerke in der Pilbara-Region überprüfen.

Siehe auch
 Eisenerzbergbau in Western Australia

Weblinks
 BHP Billiton-Website
 MINEDEX-Website Database des Department of Mines and Petroleum

Einzelnachweise

Eisenerzbergwerk in Australien
Geographie (Western Australia)
BHP Group
Bergwerk in Australien und Ozeanien

Yandi Mine


Mundos opuestos fue un reality show chileno producido y transmitido por Canal 13 que consistió en 22 participantes (10 famosos y 12 desconocidos) que inicialmente entraron a la producción, quedando aislados en un recinto en Pirque, al suroriente de Santiago de Chile. La premisa del concurso consiste en que los participantes estarán divididos en dos grupos, unos viviendo "la vida del futuro" y otros "la vida del pasado". Los dos mundos presentes en la vivienda fueron separados por un muro de vidrio, permitiendo que ambos grupos puedan observar las acciones del otro; la interacción directa entre los dos grupos de participantes se da en el patio, denominado como "el presente". Los participantes de los dos grupos existentes compiten cada semana en diversas pruebas físicas para determinar qué grupo vivirá en el pasado y cuál en el futuro, y determinar cuál será el participante eliminado de la competencia.

El ingreso de los participantes al concurso fue el día domingo 8 de enero de 2012 y el programa se estrenó una semana después, el 15 de enero. El poco anunciado debut de Mundos opuestos tuvo una sintonía de 29 puntos promedio, por lo que el programa se convirtió en el reality show con mejor estreno en siete años y el tercero en los nueve años del formato en el país (tras La granja VIP y Granjeras).

Desde su estreno y hasta el día de hoy, Mundos opuestos ha logrado obtener altísima sintonía. En las primeras semanas de transmisión, ha logrado 32,8 puntos de índice de audiencia en su episodio más visto y 21,2 en el menos visto, ambos en enero; y luego de la transmisión del Festival de Viña del Mar (la segunda quincena de febrero), no ha bajado de los 25 puntos promedio durante más de un mes de transmisión y a lo largo de más de veinte episodios. Por esto mismo, ha sido considerado por distintos medios de comunicación como uno de los programas más vistos de la televisión chilena en los últimos años (superando incluso al famoso reality de TVN Pelotón en varias de sus temporadas, todos datos confirmados por el people meter).

La inversión inicial de la producción fue de 6 millones de dólares, la cual fue recuperada a los dos meses de estrenado el programa. Teniendo un costo de entre 40 y 50 millones de pesos chilenos, cada capítulo recauda entre 140 y 150 millones de pesos.

El formato de Mundos opuestos fue exhibido por Canal 13 en la feria televisiva MipTV, realizada en Cannes, Francia, en abril de 2012. Allí fue vendido al conglomerado mexicano TV Azteca y a canales de otros siete países, entre ellos, Colombia, Brasil y Portugal, para que produzcan versiones locales del programa. La segunda versión chilena, titulada Mundos opuestos 2 se estrenó en enero de 2013.

Equipo del programa

 Presentadores: Sergio Lagos y Karla Constant lideran las competencias por equipos, los consejos de eliminación y los duelos de eliminación.
 Anfitriones:
 Sebastián Keitel, exatleta velocista chileno, es el encargado de entrenar a los participantes del mundo del pasado para mejorar sus destrezas y lograr ganar la siguiente competición.
 Javiera Acevedo, modelo, actriz y comediante chilena, es la encargada de acompañar a los ganadores de la competencia por equipos en el mundo del futuro y realizar actividades de entretenimiento.

Participantes

{| class="wikitable sortable" style="margin:auto;"
!width="300"|Participante
!width="20"|Edad
!width="20"|Equipo
!width="180"|Resultado final
!width="150"|Resultado anterior
!width="50"|Estadía
|-
| Sebastián RocaEgresado de administración en ecoturismo.
| align="center" |30
|bgcolor="chartreuse"|Finalista
|style="background:Gold;color:Black;" align=center|Hombre Ganadorde Mundos Opuestos en duelo contra David
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| Viviana FloresEstudiante, imitadora de Justin Bieber.
| align="center" |20
|bgcolor="chartreuse"|Finalista
|style="background:Gold;color:Black;" align=center|Mujer Ganadorade Mundos Opuestos en duelo contra Stephanie
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| David DubóKarateca.
| align="center" |26
|bgcolor="Gold"|Finalista
|style="background:Silver;color:black;" align=center|2.º Lugar Hombresde Mundos Opuestos en duelo contra Sebastián
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| Stephanie CuevasVendedora ambulante.
| align="center" |19
|bgcolor="#B074B7"|Finalista
|style="background:Silver;color:black;" align=center|2.º Lugar Mujeresde Mundos Opuestos en duelo contra Viviana
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| Andrés LongtonAbogado, hermano de Arturo Longton.
| align="center" |29
|bgcolor="#B074B7"|Semifinalista
|style="background:GoldenRod;color:black;" align=center|Semifinalista Eliminadode Mundos Opuestos por Sebastián
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| José Luis Bibbó Modelo y estudiante de educación física.
| align="center" |27
|bgcolor="Red"|Semifinalista
|style="background:GoldenRod;color:black;" align=center|Semifinalista Eliminadode Mundos Opuestos por David
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| Angélica SepúlvedaProfesora de lenguaje.
| align="center" |30
|bgcolor="Gold"|Semifinalista
Semifinalista Eliminadade Mundos Opuestos por Viviana
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|112 días
|-
| Dominique GallegoModelo y promotora.
| align="center" |22
|bgcolor="Red"|Semifinalista
Semifinalista Eliminadade Mundos Opuestos por Stephanie
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|165 días
|-
| Agustín PastorinoModelo.
| align="center" |30
|bgcolor="orange"|Individuales
|style="background:red;color:#fff;" align=center|19.º eliminadoEn duelo de habilidad por David
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|104 días
|-
| Mariana MarinoModelo.
| align="center" |31
|bgcolor="orange"|Individuales
|style="background:red;color:#fff;" align=center|18.ª eliminadaEn duelo de equilibrio por Angélica
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|158 días
|-
| Thiago CunhaBailarín, exintegrante del grupo de axé Porto Seguro.
| align="center" |30
|bgcolor="orange"|Individuales
|style="background:red;color:#fff;" align=center|17.º eliminadoEn duelo de habilidad por David
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|133 días
|-
| Yamna LobosBailarina y presentadora de televisión.
| align="center" |29
|bgcolor="orange"|Individuales
|style="background:red;color:#fff;" align=center|16.ª eliminadaEn duelo de destreza por Angélica
|style="background:red;color:#fff;" align=center|9.ª eliminadaEn duelo de equilibrio por Wilma
|bgcolor="khaki" align="center"|61 días
|-
| Juan LacassieSkater.
| align="center" |23
|bgcolor="chartreuse"|Eternia
|style="background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor lesión
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|119 días
|-
| Paz GómezEstudiante, ex chica Calle 7.
| align="center" |23
|bgcolor="chartreuse"|Eternia
|style="background:red;color:#fff;" align=center|15.ª eliminadaEn duelo de destreza por Yamna
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|54 días
|-
| Nelson TapiaExfutbolista y arquero de la selección chilena de fútbol.
| align="center" |45
|bgcolor="red"|Chronos
|style="background:red;color:#fff;" align=center|14.° eliminadoEn duelo de destreza por Thiago
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|47 días
|-
| Wilma GonzálezModelo, Miss Playboy España 2007.
| align="center" |27
|bgcolor="chartreuse"|Eternia
|style="background:red;color:#fff;" align=center|13.ª eliminadaEn duelo de habilidad por Viviana
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|98 días
|-
| Francisco RojasExfutbolista.
| align="center" |37
|bgcolor="red"|Chronos
|style="background:red;color:#fff;" align=center|12.º eliminadoEn duelo de habilidad por Nelson
|style="background:red;color:#fff;" align=center|8.º eliminadoEn duelo de destreza por Mario
|bgcolor="khaki" align="center"|19 días
|-
| Camila NashEstudiante de gestión en turismo y cultura.
| align="center" |25
|bgcolor="red"|Chronos
|style="background:red;color:#fff;" align=center|11.ª eliminadaEn duelo de Equilibrio por Paz
|style="background:red;color:#fff;" align=center|5.ª eliminadaEn duelo de habilidad por Stephanie
|bgcolor="khaki" align="center"|67 días
|-
| Mario MorenoTaxista, barrista oficial de la selección chilena de fútbol.
| align="center" |34
|bgcolor="chartreuse"|Eternia
|style="background:red;color:#fff;" align=center|10.º eliminadoEn duelo de equilibrio por Nelson
|style="background:red;color:#fff;" align=center|4.º eliminadoEn duelo de destreza por David
|bgcolor="khaki" align="center"|70 días
|-
| Romina ReyesEstilista, practicante de artes marciales.
| align="center" |27
|bgcolor="gold"|Eternidad
|style="background:red;color:#fff;" align=center|7.ª eliminadaEn duelo de habilidad por Yamna
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|47 días
|-
| Michelle CarvalhoModelo de alta costura.
| align="center" |18
|bgcolor="gold"|Eternidad
| style= "background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor motivos personales
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|21 días
|-
| Marcelo MarocchinoModelo de alta costura, sobrino de Luciano Marocchino.
| align="center" |23
|bgcolor="gold"|Eternidad
|style="background:red;color:#fff;" align=center|6.º eliminadoEn duelo de resistencia por Juan
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|40 días
|-
| Nicole MorenoModelo y bailarina.
| align="center" |24
|bgcolor="#B074B7"|Infinito
| style= "background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor motivos personales
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|40 días
|-
| Francisco HuaiquipánFutbolista retirado.
| align="center" |33
|bgcolor="gold"|Eternidad
| style= "background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor lesión
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|38 días
|-
| Tony KamoPsicólogo y mentalista.
| align="center" |46
|bgcolor="gold"|Eternidad
|style="background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor lesión
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|26 días
|-
| Ivana SimunovicEstudiante de ingeniería comercial.
| align="center" |19
|bgcolor="gold"|Eternidad
|style="background:purple;color:#fff;" align=center|AbandonaPor motivos personales
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|22 días
|-
| Fernando Poblete (†)Asistente educacional.
| align="center" |31
|bgcolor="#B074B7"|Infinito
|style="background:red;color:#fff;" align=center| eliminadoEn duelo de destreza por Tony
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|19 días
|-
| Daniela MuñozFutbolista, ex-seleccionada chilena de fútbol femenino.0
| align="center" |20
|bgcolor="gold"|Eternidad
|style="background:red;color:#fff;" align=center|2.ª eliminadaEn duelo de habilidad por Stephanie
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|12 días
|-
| Tamara SepúlvedaPromotora.
| align="center" |22
|bgcolor="#B074B7"|Infinito
|style="background:red;color:#fff;" align=center|1.ª eliminadaEn duelo de equilibrio por Romina
|bgcolor="gray"|
|bgcolor="khaki" align="center"|5 días
|}

 Semanas 1 - 8:
 Participante del equipo Infinito.
 Participante del equipo Eternidad.

 Semana 9 - 17:
 Participante del equipo Chronos.
 Participante del equipo Eternia.

 Semana 18 - 24:
 Participante en competencia individual.

 Final:
  Participantes Semifinalistas.
  Dominique - José Luis.
  Viviana - Sebastián.
   Stephanie - Andrés.
  Angélica - David.

Audiencia

Resultados

Competencia por equipos

Competencia Individual

 El participante gana la prueba de salvación, por ende se salva y no enfrenta el duelo de eliminación.

Gran final

Antes de la final, el lunes 14 de mayo de 2012 se anunció a los finalistas que pasan directo a la final por votos telefónicos, entre los votos que fueron recibidos entre el 12 de marzo de 2012, hasta el día anteriormente mencionado (14 de mayo), hubo 3 hombres y 3 mujeres, de los cuales salieron 1 de cada género, ganándose además de la inmunidad hasta la final, un premio consistente en pasajes dobles a Shanghái, China. Los resultados fueron los siguientes:

La Gran Final se transmitió en directo desde el centro cultural Chimkowe, en Peñalolén, el 27 de junio de 2012, obteniendo los ganadores $25.000.000 cada uno.

Reglas
 "Protegido de todos los tiempos": Es el único participante que posee la inmunidad, y no corre el riesgo de ser eliminada o nominada, también puede circular libremente por el pasado, el presente y el futuro; sin embargo, no puede entregar bienes tanto del futuro para los participantes del pasado, como del pasado a participantes del futuro. Posee el traje azul para diferenciarlo de los demás participantes, y es el único que decide quién será el nominado del consejo del pasado y del futuro en caso de que hubiese un empate.
 "Castigado de todos los tiempos": El participante fue el menos votado por el público a través de mensajes de texto, transformándose en el nominado extra.
 "Presente": Es el lugar en el que todos los participantes pueden circular; sin embargo, ningún participante puede circular en el presente antes de las 10:00 horas ni tampoco después de la medianoche.
 "Habitación secreta": Está ubicada en el mundo del futuro y entrega comodidades adicionales y sorpresas a la pareja de competidores del equipo ganador y que haya vencido en el "Desafío de bienestar" de la semana. Además, la habitación permite que dicha pareja pueda comunicarse por videoconferencia con algún familiar o cercano.

Mundos opuestos en el mundo

Audiencia
Mundos opuestos en la actualidad es uno de los programas de telerrealidad más exitosos de la televisión chilena. Tras su debut (el 15 de enero de 2012 a las 23:07 horas, en el segundo bloque del horario prime de ese día e inmediatamente después del final de la telenovela nocturna Peleles) con 29 puntos de sintonía promedio (desde ese horario hasta las 1:15 horas, en aproximadamente dos horas de transmisión), el programa se convirtió en el reality show con mejor estreno en siete años, solo tras La granja VIP (secuela del exitoso La granja), y se impuso como el segundo mejor debut de un programa del formato en la televisión del país. A partir de ese día mantuvo el liderato de todos los días en que fue transmitido por más de un mes (cabe destacar que desde su comienzo, se ha transmitido sin interrupciones de domingo a jueves).

A fines de febrero, la producción de Mundos opuestos decidió transmitir el programa sin alteraciones, aun cuando se desarrolló el LIII Festival Internacional de la Canción de Viña del Mar (transmitido por Chilevisión). Tradicionalmente, los canales que no transmiten el evento viñamarino suspenden sus transmisiones habituales ante la drástica disminución de su público objetivo. Mundos opuestos quedó segundo por primera vez el domingo 19 cuando Chilevisión transmitió la gala del Festival, con una diferencia de apenas un punto de sintonía. El reality show volvió a salir segundo el día del debut del Festival, pero logró un hecho histórico superando por momentos el evento musical; en las cifras finales, Mundos opuestos obtuvo 23,4 puntos de sintonía (cuatro puntos menos que la semana anterior el mismo día, conservando gran parte de sus espectadores habituales) mientras el Festival logró 25,1 promedio con la presentación de Diego Torres y Luis Miguel.

Referencias

Enlaces externos
 Sitio web oficial

Reality shows de Canal 13 (Chile)
Televisión de Chile en 2012

Mundos opuestos (reality show)


Dmitrij Dmitrijevič Maksutov  (23. travnja 1896. – 12. kolovoza 1964.) bio je ruski/sovjetski optički inženjer i astronom amater. Najpoznatiji je kao izumitelj Maksutov teleskopa.

Životopis
Dmitrij Dmitrijevič Maksutov rođen je 1896. ili u Nikolajevu ili u lučkom gradu Odesi, Ruskom Carstvu. Njegov otac, bio je pomorski časnik koji je služio u Crnomorskoj floti, a potjecao je iz obitelji s dugom i uglednom pomorskom tradicijom. Njegov pradjed, Petar Ivanovič Maksutov, dobio je titulu kneza, čime je obitelj podigao u nasljedno plemstvo kao nagradu za hrabrost u borbi. Njegov djed, Dmitrij Petrovič Maksutov, bio je posljednji ruski guverner ruske Aljaske, prije nego što su ga kupile Sjedinjene Države 1867. godine.

Dmitrij se zainteresirao za astronomiju u ranom djetinjstvu i konstruirao svoj prvi teleskop (180 mm reflektor) kad je imao dvanaest godina. Kasnije je čitao publikacije ruskog optičara Aleksandra Andrejeviča Čikina (1865. – 1924.) koji mu je postao učitelj. Konstruirao je mnogo bolji 210 mm reflektor i započeo ozbiljna astronomska promatranja. S 15  godina bio je već prihvaćen kao član Ruskog astronomskog društva. Tri godine kasnije diplomirao je na Vojnom Nikolajevom inženjerskom institutu u tadašnjem Petrogradu (Sankt Peterburg, Rusija), sada Sankt Peterburško vojno inženjersko-tehničko sveučilište. Između 1921. i 1930. radio je na Institutu za fiziku Sveučilišta u Odesi na području astronomske optike.

Godine 1930. Maksutov je osnovao Laboratorij astronomske optike pri Državnom optičkom institutu u Lenjingradu i vodio ga do 1952. godine. Ovaj je laboratorij bio jedna od vodećih astronomskih istraživačkih skupina u SSSR-u. Ondje je objavio publikaciju Anaberacijske reflektirajuće površine i sustavi i nove mogućnosti njihova ispitivanja (1932.), u kojoj je analizirao aplatičke sustave dvostrukih zrcala i uveo kompenzacijsku metodu, koju je predložio već 1924. Ovo je postala glavna metoda kontrole ogledala zajedno s metodom sjene.

Godine 1944. postao je profesor kao rezultat svog rada, a od 1946. član dopisnik Akademije znanosti SSSR-a. Od 1952. radio je u opservatoriju Pulkovo.

Godine 1962. izabran je u Lenjingradsko gradsko vijeće. Maksutov je umro u tadašnjem Lenjingradu (Sankt Peterburg) 1964. godine. Pokopan je na groblju opservatorija u Pulkovu.

Izumi

Maksutovljev najpoznatiji doprinos u području optike dao je 1941. godine, kada je izumio Maksutov teleskop. Poput Schmidtovog teleskopa, i Maksutov ispravlja sfernu aberaciju postavljajući korektivnu leću ispred primarnog zrcala. Međutim, tamo gdje Schmidt koristi asferni korektor na ulaznoj zjenici, Maksutov teleskop koristi duboko zakrivljenu negativnu leću meniskusa punog promjera ("školjku korektora meniskusa"). Dizajn je objavio 1944. godine u radu pod naslovom "Novi katadioptrični meniskusovski sustav". Ovu je metodu usvojio ne samo njegov laboratorij za mnoge najvažnije opservatorije u Sovjetskom Savezu, već i međunarodno. Nekoliko komercijalnih tvrtki za proizvodnju teleskopa proizvode Maksutov teleskope, uključujući Celestron, Meade i Questar.

Stvorio je mnoge objektivne leće, ogledala i prizme različitih veličina i namjena. Također je stvorio foto-gastrograf (koji se koristi za fotografiranje želuca), igla- mikroskop, instrumente za aerodinamičke cijevi, teleskopske naočale i druge instrumente.

Maksutov teleskop
Maksutov-Cassegrain teleskopi su također katadiopteri, ali imaju drugačiju korektivnu leću od Schmidt-Cassegraina. Ta leća je im je i prednost i mana – izuzetno su kontrastni i oštri, no mnogo skuplji od schmidt-cassegraina istog promjera. Zbog toga su popularniji manji promjeri, od 90mm do 127mm. Nekada vrlo popularni 90mm maksutov, Meade ETX, davao je vrlo kvalitetnu sliku, no sada se mogu povoljno kupiti i veći promjeri. 127mm maksutov je odličan prijenosni teleskop koji će pokazati pregršt detalja na planetima.

Zbog svoje konstrukcije maksutov-cassegraini imaju prilično veliku žarišnu duljinu što je nezgodno za teleskope manjih promjera budući da ne mogu lako postići mala povećanja, a na većima objekti izgledaju tamnije. Velik broj optičkih površina znači i veći gubitak svjetlosti pa će objekti u maksutov-cassegrain teleskopi izgledati nešto tamniji nego npr. u refraktoru jednakog promjera.

Pozitivno je što ih uglavnom dolaze već tvornički kolimirani i nije ih moguće, a niti potrebno kolimirati. Nažalost ponekad se dobiju tvornički raskolimirani.

Manji maksutov-cassegrain teleskopi se mogu koristiti na čvršćim foto stativima, ali za veća povećanja je ipak potrebna solidnija montaža. Promjeri od 5"-7" (127mm – 180mm) su već ozbiljni i kvalitetni instrumenti pogodni za promatranje i fotografiranje planeta, ali manje praktični za deep sky od schmidt-cassegraina.

Nagrade

 Staljinova nagrada (1941., 1946.)
 dva Ordena Lenjina (1945., 1958.)
 Orden časti (1943.)
 Grand Prix na Expu '58 u Bruxellesu

Vidi još

Popis proizvođača astronomskih instrumenata
Albert Bouwers – 1940. samostalno je izumio teleskop meniskusa sličan Maksutovom

Izvori

Ruski izumitelji
Ruski astronomi

Dmitrij Dmitrijevič Maksutov


Cardal ist eine Ortschaft in Uruguay.

Geographie
Cardal befindet sich auf dem Gebiet des Departamento Florida in dessen Sektor 13. Der Ort liegt in der südwestlichen Spitze des Departamentos unweit der westlich verlaufenden, vom Arroyo de la Virgen gebildeten Grenze zum Nachbardepartamento San José. Das südlich gelegene Gebiet trägt die Bezeichnung Cuchilla del Pintado. Dort finden sich auch die Orte Independencia und 25 de Agosto. Nächstgelegene Ansiedlung in nördlicher Richtung ist 25 de Mayo, während im Osten bzw. Ostnordosten Mendoza und Mendoza Chico gelegen sind. Südlich bzw. nördlich von Cardal entspringen mit dem Pantanosa und dem Gallinetas zwei linksseitige Nebenflüsse des Arroyo de la Virgen.

Infrastruktur
Durch den Ort führen die Ruta 77 und Eisenbahnlinie Montevideo - Paso de los Toros.

Einwohner
Die Einwohnerzahl Cardals beträgt 1.202 (Stand: 2011), davon 559 männliche und 643 weibliche.

Quelle: Instituto Nacional de Estadística de Uruguay

Weblinks
 Stadtplan von Cardal (PDF; 94 kB)

Einzelnachweise

Ort im Departamento Florida

Cardal


Sinjar est une ville du Gouvernorat d'Idleb au nord-ouest de la Syrie.

Sa population était de  en 2004.

Notes et références

Liens externes

Ville en Syrie

Sinjar (Idleb)


Pál Dárdai (født 9. maj 1951 død 8. december 2017) var en ungarsk fodboldmanager og tidligere spiller.

Fodboldspillere fra Ungarn

Pál Dárdai


Espierba es una aldea aragonesa perteneciente al municipio de Bielsa, en el Sobrarbe, provincia de Huesca, Aragón. Se encuentra en el valle de Pineta y tiene 39 habitantes.

Fiestas
 14 de septiembre, fiesta de la Santa Cruz.
 12 de octubre, romería de La Virgen De Pineta.

Véase también
Valle de Pineta
Bielsa

Sobrarbe
Localidades de la provincia de Huesca
Bielsa
Topónimos vascos en Aragón

Espierba


Căile Ferate de Stat din Austro-Ungaria (StEG) au fost o companie privată, înființată cu capital majoritar francez la 1 ianuarie 1855, pentru exploatarea unor căi ferate din Imperiul Austriac, apoi din Austro-Ungaria. Liniile din Ungaria (inclusiv Banatul și Transilvania) au fost vândute în anul 1891 societății MÁV.

StEG a fost naționalizat în anul 1909 și a devenit parte a Căilor Ferate Imperiale Austriece de Stat, compania publică de călători din jumătatea austriacă a Austro-Ungariei.

Primul președinte al StEG a fost întreprinzătorul aromân Gheorghe Sina.

Cele două fabrici de locomotive cu abur și material rulant ale StEG s-au aflat la Wiener Neustadt și Reșița.

Fondări în anii 1850
Companii din Austro-Ungaria

Căile Ferate de Stat din Austro-Ungaria


Simfonia Faust (), S. 108, a fost compusă de compozitorul maghiar Franz Liszt, inspirat fiind de drama lui Johann Wolfgang von Goethe, Faust. Simfonia a avut premiera în Weimar, la 5 septembrie 1857.

Structura
Primul indiciu cu privire la structura lucrării se regăsește în titlu: "Simfonia Faust în trei schițe de caracter, după Goethe: (1) Faust, (2) Gretchen, (3) Mefisto." Liszt nu încearcă să povestească drama de Goethe. Mai degrabă, el creează portrete muzicale ale celor trei protagoniști. Astfel, deși această Simfonie are mai multe părți și include corul la final, Liszt adoptă aceeași poziție estetică ca în poemele simfonice. Lucrarea durează aproximativ 75 de minute.

Prima parte: "Faust"
Această parte de dimensiuni largi (cu o durată de aproximativ 30 de minute) este o formă de sonată liberă, cu o secțiune centrală scurtă de dezvoltare și o recapitulare prelungită. S-ar putea spune că această parte reprezintă baza sintezei întregii Simfonii, deoarece multe teme și motive apar pe parcursul lucrării în diferite ipostaze, un proces de transformare tematică pe care Liszt îl aplică la cel mai înalt nivel.

Tonalitatea de bază a Simfoniei (do minor) este destul de neclară datorită temei de deschidere, alcătuită din trisonuri mărite care conțin toate cele 12 note de scară cromatică. Această temă evocă un Faust sumbru, visător, în veșnică căutare a adevărului și a cunoașterii. Urmează așa-numita temă "Nostalgia", introdusă de oboi. La sfârșitul unei lent crescendo, apare o temă în Allegro agitato ed appassionato, reprezentând pofta nemăsurată a personajului pentru plăcerile vieții – această temă, din nou, prezintă o varietate largă de elemente cromatice. Din toate aceste elemente, Liszt formează o structură muzicală puternică și grandioasă, ceea ce îi face pe unii critici muzicali să recunoască această lucrare drept un autoportret al compozitorului.

A doua parte: "Gretchen"
Această parte lentă este în La bemol major. În urma introducerii cu melodia la flaut și clarinet, apare melodia la oboi, acompaniată de violă, care reprezintă inocența lui Gretchen. Un dialog între clarinet și viori sugerează imaginea în care Gretchen rupe petale dintr-o floare, într-un joc de 'mă iubește, nu mă iubește'. Ea este obsedată de Faust. Se insinuează tema lui Faust, iar din îmbinarea ei cu tema feminină se înfiripă un adevărat duet de dragoste, după care urmează repriza formei.

Această parte ar putea fi percepută ca reprezentând-o pe Gretchen din perspectiva lui Faust. În consecință, ascultătorul într-adevăr învață mai multe despre Faust decât despre Gretchen. În drama lui Goethe, ea este o eroină complexă. În Simfonia lui Liszt, pe de altă parte, ea este nevinovată — o simplificare care ar putea, fără îndoială, exista exclusiv în imaginația lui Faust.

A treia parte: "Mefisto"
Unii critici sugerează că, la fel ca și Gretchen, Mefisto poate fi văzut ca o abstracție. Indiferent de interpretarea ascultătorului, Mefisto nu este capabil să-și creeze propriile teme muzicale, ci le preia din prima parte a Simfoniei și le mutilează prin niște distorsiuni, care sună diabolic. Aici, Liszt dă dovadă de măiestrie prin metamorfoza primei teme – prin urmare, am putea percepe această parte ca o repriză modificată a primei părți.

Instrumentație
Lucrarea este structurată pentru o orchestră completă: piccolo, două flaute, două oboaie, două clarinete, doi fagoturi, patru corni, trei trompete, trei tromboane, timpani, trianglu, orgă, harpă și instrumente cu coarde. Un tenor solist și un cor masculin sunt de asemenea incluse, în epliog.

Compoziție
Hector Berlioz, care a scris propria sa versiune de Faust, i-a făcut cunoscută lui Liszt drama lui Goethe în 1830, cu traducerea în limba franceză de Gérard de Nerval. Deși existau schițe încă din anii 1840, Liszt a ezitat să compună această simfonie. În ciuda faptului că Liszt nu era pasionat de mitul lui Faust, rezidența sa din Weimar l-a cuprins din toate părțile, toată lumea vorbind despre acest mit. După ce a dirijat simfonia lui Berlioz, "Damnațiunea lui Faust", a început să compună propria sa simfonie legată de Faust.

Transcripții
Liszt a transcris Simfonia pentru două piane, iar partea de mijloc ("Gretchen") pentru pian solo.

Bibliografie suplimentară
Theodor Bălan, Franz Liszt, Editura Muzicală, București, 1963.

Legături externe
 Faust Symphony (Orchestral score and parts, S.108), (Solo piano version of Gretchen, S.513), (Two piano version, S.647), (Piano duet arrangement by Stade), (Piano solo arrangement by Stradal): Scores at the International Music Score Library Project
 Eine Faust-Symphonie , Leipzig 1918: Digitale Bibliothek – Münchener Digitalisierungszentrum.

Compoziții de Franz Liszt
Faust
Simfonii romantice

Simfonia Faust


Standart var en kejserlig russisk yacht, der betjente kejser Nikolaj 2. og hans familie og var på sin tid den største kejserlige yacht i brug. Efter den russiske revolution blev yachten placeret i tørdok, hvor den lå indtil 1936. Herefter blev skibet ombygget til minelægger og deltog under anden verdenskrig i forsvaret af Leningrad.

Historie

Kejserlig yacht

Den kejserlige Yacht Standart (Штандартъ) blev opført efter ordre fra kejser Aleksandr 3. af Rusland og blev bygget på det danske skibsvæerft B & W. Byggeriet påbegyndtes i 1893 og skibet blev søsat den 21. marts 1895 og blev taget i brug tidligt i september 1896.

Der var stillet store krav til stil og komfort i dette flydende palads. I stævnen var der et stort bovspryd med bladguld. Skibet var udstyret med tre høje master, som ragede op over de to hvide skorstene. Hvide lærredsmarkiser skærmede passagererne mod solen, når de sad på dækket i kurvemøblerne og slappede af.På hoveddækket var der en enorm spisestue, hvor der kunne dækkes op til 72 gæster. Under dæk var yachten bl.a. indrettet med mahognipaneler, polerede gulve og krystallysekroner.  i 1912 blev skibet udstyret med radio, og zaren arbejdede to dage om ugen med at modtage og sende telegrammer.

Skibet blev bemandet og drevet af en besætning, på 275 mand, fra den russiske kejserlige flåde. Under Nicholas II's regeringstid blev Standart befalet af en flådekaptajn, selv om den officielle kommandør var kontreadmiral. Skibets kommandør var i 1914 Nikolai Pavlovich Sablin.

I 1907 gik Standart på grund på en ikke kortlagt sten udfor den finske kyst. Skibet sank ikke, men blev repareret og vendte hurtigt tilbage i brug. Den russiske kejserlige familie ferierede på Standart sommeren 1914 hvor de modtog nyheden om mordet på ærkehertug Franz Ferdinand i Sarajevo. Ved udbruddet af første verdenskrig blev Standart lagt i tørdok..

Sovjetisk minelægger Marti

Efter revolutionen og kejserfamiliens fald, blev yachten rippet for alt pynt, og i 1917 omdøbt til Vosemnadtsate Martza (18. marts), og igen i 1932 blev skibet omdøbt til Marti. I 1932-1936 blev Marti ombygget til minelægger på Marti-værftet i Leningrad. Under anden verdenskrig tjente Marti Sovjetflåden i Østersøen, ved at lægge omkring 3159 miner og bombardere landsstillinger langs kysten. Den 23. september 1941 blev Marti beskadiget i et luftangreb ved Kronstadt, men repareredes og fortsatte sin tjeneste indtil krigens afslutning. En mine lagt af Marti udfor for Hanko, på sydfinske kyst, sænkede den tyske ubådssjæger UJ.117 / Gustav Kroner den 1. oktober 1941.

Efter krigen blev Marti omdannet til et træningsskib og i 1957 omdøbt til Oka. Hun fortsatte med at tjene i den rolle, indtil hun blev hugget op i Tallinn i Estland i 1963.

Specifikationer

 Deplacement: 5557 tons
 Længde: 112,8 m mellem Perpendikulærerne
 Samlet længde: 128 m
 Bredde:15,8 m
 Dybgang:  6 m
 Topfart: 21,18 knob

Tidligere kejserlige yachter

 Alexandria (Александрия)
 Livadia
 Polyarnaya zvezda (Polar Star - Полярная звезда)

Referencer and eksterne links

 Russian Imperial Yacht Standart
 Royal Russia - Russian Imperial Yacht, the Standart
 Conway's All the World's Fighting ships 1922-1946

 Specific

Skibe bygget i Danmark
Krigsskibe fra Sovjetunionen
Skibe fra 1895
Dampskibe
Minelæggere
Yachter

Standart (yacht)


O Centro Universitário Leonardo da Vinci (Uniasselvi) é uma instituição de ensino privada, do tipo centro universitário, com sede em Indaial, no norte do estado de Santa Catarina. Possui sete unidades (ou campi) de ensino presencial e mais de quinhentos polos de educação à distância no território brasileiro.

Oferta graduação e pós-graduação, além de ensino técnico.

É controlado pela empresa Vitru Educação.

Histórico
A Uniasselvi foi concebida em março de 1996 pelo professor José Tafner; porém, foi fundada somente em 30 de maio de 1997 sob o nome Associação Educacional Leonardo da Vinci (Asselvi). Somente em 1 de julho de 1997 é que foi protocolado o pedido de funcionamento como instituição de ensino superior, bem como para criação de cursos, junto à Secretaria de Ensino Superior do Ministério da Educação (SESu/MEC).

Em 2 de fevereiro de 1998 o MEC deu pareceres técnicos de manifestação favorável à implantação dos cursos de administração e ciências contábeis. O início das aulas deu-se em 22 de fevereiro de 1999 com alguns cursos presenciais atendendo basicamente as cidades do Médio Vale do Itajaí.

Em 2001 a Asselvi foi transformada em Faculdades Integradas do Vale do Itajaí (Facivi). Dois anos depois abria a primeira unidade fora de Indaial, sendo a de Blumenau. Seguiu-se com a abertuda das unidades presenciais de Rio do Sul (2006), Marabá (2007), Brusque (2008), Timbó (2011) e Cuiabá e Rondonópolis (2017).

Em 2 de setembro de 2004 recebe credenciamento do MEC para tornar-se Centro Universitário Leonardo da Vinci (Uniasselvi). Na transformação em centro universitário, foi dividida em duas, com a porção administrativa e financeira permanecendo na Asselvi como instituição controladora e mantenedora, enquanto que as atividades de ensino foram para a Uniasselvi; em 2008 a Asselvi tomou o nome fantasia "Grupo Uniasselvi".  Em 24 de novembro de 2005 obteve também a autorização do MEC para ministrar cursos de educação à distância em todo o país.

Em 2013 o grupo empresarial Cogna Educação (até então Kroton) adquiriu o Grupo Uniasselvi. O Grupo Uniasselvi foi transformado em Vitru Educação em 2016 após a aquisição pela Carlyle e Vinci Partners. Desde 2018 seus maiores acionistas são a Carlyle, a Vinci Partners e a Neuberger Berman.

Campi presenciais
Em 2022 possuía os seguintes campi (ou unidades) presenciais:
Campus Sede Indaial - Núcleo de Educação à Distância (NEAD);
Campus FMT Cuiabá - Faculdade de Mato Grosso;
Campus IESC Cuiabá - Instituto de Ensino Superior de Cuiabá;
Campus Itajaí - Faculdade Metropolitana de Itajaí;
Campus Florianópolis - Faculdade Metropolitana de Florianópolis;
Campus Palhoça - Faculdade Metropolitana de Palhoça;
Campus São Gonçalo - Faculdade Leonardo da Vinci de São Gonçalo.

Outros campi presenciais anteriormente existentes foram fechados e transformados em polos de educação à distância, ou mesmo vendidos e filiaram-se a outras instituições.

Leonardo da Vinci

Centro Universitário Leonardo da Vinci


Carlininae, podtribus glavočika, dio tribusa Cardueae u potporodici Carduoideae.

Rodovi
 Subtribus Carlininae Dumort.
 Tugarinovia Iljin (1 sp.)
 Atractylodes DC. (4 spp.)
 Carlina L. (29 spp.)
 Chamaeleon Cass. (5 spp.)
 Thevenotia DC. (2 spp.)
 Atractylis Boehm. (26 spp.)

Izvori

Cardueae

Carlininae


Pedro Romaniuk (n. en 1923 en Médanos, provincia de Buenos Aires - f. el 21 de febrero del 2009) fue un investigador pionero de la ufología en Argentina.

Amigo del artista Benjamín Solari Parravicini, quien se hizo reconocido por una serie de dibujos proféticos que realizó a lo largo de su vida, fue considerado uno de los pocos discípulos del mismo.

Durante la década de 1960 comenzó a interesarse en la ufología, campo donde se le considera pionero en su país. Escribió 24 libros, el primero de ellos en 1969.

Fundó el F.I.C.I. (Fundación Instituto Cosmobiofísico de Investigaciones) localizado en la localidad de Virrey del Pino, donde en sus instalaciones construyó, entre otras cosas, varias pirámides a donde se podía ingresar y Pedro Romaniuk daba sus charlas. La principal, de unos 5 metros de altura, denominada "laboratorio psicotrónico", tiene un cristal de cuarzo en la punta y dispone de un sector interno para la colocación de una batería de cristales.

Debido a una caída en noviembre de 2008 fue internado con fractura de cadera. Además, se le sumaron complicaciones respiratorias y en los riñones (se realizaba diálisis tres veces por semana), y falleció el 21 de febrero de 2009 por un paro cardiorrespiratorio a la edad de 86 años.

Libros y Audiolibros

1977 - Desde el cosmos nos vigilan
1979 - Discos voladores: La tierra y el hombre
1984 - Babilonia 1984-85.91: Psicotrónica Y Piramides
1984 - Aus dem Kosmos werden wir üeswacht
1984 - Texto de ciencia extraterrestre
1984 - Babilonia 1984-85.91: Psicotrónica Y Piramides
1984 - Aus dem Kosmos werden wir üeswacht
1984 - Texto de ciencia extraterrestre
1986 - Naves extraterrestres y sus incursiones a la Tierra
1986 - Argentina, tierra bendita
1986 - La Tierra está temblando
1987 - Apocalipsis y la nueva era
1988 - Contactos extraterrestres y astrales
1988 - Nueva era y hombres nuevos
1989 - La vida después de la muerte
1990 - Aldys
1991 - Los extraterrestres, la guerra atómica y las armas psicotrónicas
1992 - Cono Sur "Faro de Luz" en el mundo
1993 - Argentina, tierra bendita: discos voladores sobre América
1995 - Angel guardián y guías de humanos que mueren
1995 - Partidas inesperadas hacia la muerte
1995 - Psicoterapia en laboratorio psicotrónico
1995 - Psicoterapia de los ángeles
1995 - La nueva civilización
1996 - María... María y María
1997 - Segundo mensaje de Cristo Jesús
1997 - Tercer mensaje de Jesucristo
1998 - Psicoterapia psicotrónica piramidal
1999 - Conexión con el yo soy
2000 - Energía de Dios o del apocalipsis
2001 - Reencuentro con Jesucristo y Virgen María
2002 - Angel guardián de humanos que mueren
2002 - Para dormir... vencer el pánico, miedo y temor
2003 - Para detener el stress, el temor y el miedo
2004 - Verdad y Razón de los Niños Índigos y Cristal
2007 - Profecías inéditas y finales de Benjamín Solari Parravicini
2008 - Visiones de vida y muerte

Nota 1: → Libros en ISBN.org.ar.
Nota 2: → Libros de Pedro Romaniuk en Google Books..

Referencias

Enlaces externos
Fundación Instituto Cosmobiofísico de Investigaciones
Recuerdos de Solari Parravicini
Entrevista del año 2007
F.I.C.I. (Fundación Instituto Cosmobiofísico de Investigaciones)
Fundación Instituto Cosmobiofísico de Investigaciones
El adiós a un grande
F.I.C.I.
El Mensaje de Pedro Romaniuk – "Nostradamus Argentino"

Ufólogos de Argentina
Personas del partido de Villarino

Pedro Romaniuk


El castillo [de] Pidhirtsi (; ) es un castillo-fortaleza residencial de estilo renacentista situado en la localidad de Pidhirtsi () en la óblast de Lviv, en el oeste de Ucrania, a 80 km al este de la ciudad de Lviv. Fue construido por Guillaume Le Vasseur de Beauplan entre 1635-1640, en el lugar de una antigua fortaleza, por orden del célebre general polaco, el hetman Stanisław Koniecpolski de la Mancomunidad de Polonia-Lituania. El castillo estaba entonces en el reino de Polonia y es considerado como el más valioso de los complejos de jardín del palacio, en las tierras fronterizas del este (Kresy Wschodnie) de la antigua Mancomunidad de Polonia-Lituania.

Castillo
La edificación, construida con ladrillo y piedra, fue diseñada en el característico estilo del palacio en Fortezza. Se encuentra en el lado norte de las colinas Woroniaki, situándose a 399 metros sobre el nivel del mar, con vistas al valle del río Styr, en un lugar visible, donde se puede ver desde grandes distancias. El palacio se construyó en la ladera de la colina. En el , estaba rodeado de viñedos y jardines de estilo italiano. Vigilado por un foso y un puente levadizo, murallas con bastiones y un conjunto de cañones de hierro (algunos de los cuales se han conservado hasta nuestros días). Su parte occidental sirvió como residencia oficial para huéspedes; la cordillera oriental era privada, reservada para el propietario y los funcionarios. Por encima de la puerta de entrada, una placa de mármol lleva una inscripción en latín: «Una corona de los trabajos militares es la victoria, la victoria es un triunfo, el triunfo es el descanso». También fue una granja, un zoológico privado, un colmenar, un estanque de truchas y un molino.

Véase también
 Arquitectura barroca en Polonia

 Castillo

 Palacio

Referencias

Bibliografía
 Anna Hanaka. Polsko-ukraińskie badania założeń rezydencjonalnych : Podhorce. "Ochrona Zabytków". 2, s. 97–99, 2005. Warszawa: Krajowy Ośrodek Badań i Dokumentacji Zabytków. ISSN 0029-8247.
 Stanisław Sławomir Nicieja, Twierdze kresowe Rzeczypospolitej, Wydawnictwo Iskry, Warszawa, 2006, ss. 127-138, ISBN 83-244-0024-9.
 Słownik geograficzny Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, (1880-1914), vol. 8, pages 395-398.
 F. K. Martynowski, Starozytna Polska, (Warsaw) 1885.
 ред. Кисилёв В. И. Польские гусары 1576—1775 // — Артёмовск: военное-исторический альманах «Новый солдат», № 142, — 2002.

Enlaces externos
 Sitio web con información sobre el castillo

Pidhirtsi
Óblast de Leópolis
Arquitectura de Ucrania del siglo XVII
Castillos construidos en el siglo XVII
Arquitectura de 1640
Arquitectura del Renacimiento

Castillo Pidhirtsi


USS Cape St. George (CG-71) is a Ticonderoga-class cruiser laid down by the Litton-Ingalls Shipbuilding Corporation at Pascagoula, Mississippi, on 19 November 1990, launched on 10 January 1992, and commissioned on 12 June 1993. Cape St. George operates out of San Diego, California, and administratively reports to the Commander, Naval Surface Forces Pacific.

Name
Cape St. George is named for the World War II Battle of Cape St. George near New Ireland in Papua New Guinea, where a U.S. Navy destroyer force led by Captain Arleigh Burke defeated a Japanese destroyer force on 25 November 1943.

History
In March 2003, she was a first responder in support of Operation Iraqi Freedom, awaiting orders from the Mediterranean Sea, off the coast of Turkey. She was part of Cruiser-Destroyer Group 8. The helicopter squadron attached to the ship during this cruise was HSL-44 (out of Mayport Naval Station). During this deployment, the Cape St. George became one of the first US Navy ships to fire cruise missiles from the Mediterranean at a target (Iraq). The Cape soon set sail for the Persian Gulf to continue missile-support operations after the government of Turkey claimed that a cruise missile landed, intact, on Turkish soil, resulting in US warships being forbidden from firing missiles over Turkish airspace. The Cape St. George then became the first US Navy ship ever to fire from two theaters of battle in history during her five-month cruise, the Mediterranean Sea and the Persian Gulf. The photograph of the USS Cape St. George firing its first missile at Iraq from the Mediterranean Sea was taken by one of two sailors deployed in one of the Cape's two rigid-hull inflatable boats. Video footage was also taken and was seen shortly after on CNN. The photograph made newspapers nationwide soon after and is now the Cape's token photograph.

In May 2005, Cape St. George became the first surface warship certified to use only digital nautical charts, instead of paper charts using the Voyage Management System (VMS). About 12,000 paper charts have been replaced by 29 computer discs.  VMS is part of the Smart Ship Integrated Bridge System, which has been under development since 1990.

On 18 March 2006, she was involved in a firefight with suspected pirates, along with . The two US warships exchanged fire with the suspected pirates about  off the coast of Somalia.  Initial reports indicated that one suspected pirate was killed and five others wounded, while Cape St. George took superficial damage from small-arms fire during the action.

In March 2007, Seaman Richard Mott slashed the throat of Seaman Jose Garcia from behind as the 18-year-old ate breakfast on the berthing barge nested aside the ship, while she was pierside at BAE Shipyards Norfolk, Virginia, for repairs.  Garcia was seriously injured, but survived.  On 7 November 2008, Mott was found guilty of attempted murder and was sentenced to 12 years in prison.

In July 2007, Cape St. George departed Norfolk in transit to her new homeport of San Diego, California as part of the realignment of naval forces following the 2006 Quadrennial Defense Review.

On 17 October 2010, the aircraft carrier  and Cape St. George arrived off the coast of Pakistan to support the coalition troop surge in landlocked Afghanistan.

On 31 January 2011, Cape St. George responded to a distress call from a sinking Iranian dhow by dispatching a rescue team via a rigid-hulled inflatable boat.  The rescue team attempted to repair the dhow's bilge pumps, but they were unable to stop the flooding. The Iranian fishermen were brought aboard Cape St. George, where they were examined by the medical staff before being transferred to an Iranian customs vessel.

On 6–10 January 2012, accompanying carrier Abraham Lincoln, Cape St. George visited the Gulf of Thailand port of Laem Chabang.  During the visit, Singapore-based Glenn Defense Marine Asia (GDMA) provided husbanding services, for which the Navy was billed a total of $884,000. In November 2013, federal prosecutors charged that the Navy had been overbilled more than $500,000.

In October 2019 it was announced that Cape St. George  would be shifting to Seattle, WA to complete a Depot Level Modernization Period at Vigor Marine's Harbor Island facility starting in December 2019. Cape St. George arrived in Seattle in August, 2020.

Awards

Navy Unit Commendation - (Mar 1994-Apr 1995, May 2000 – May 2001, Nov 2005-May 2006, Dec 2011-Aug 2012)
 Navy Meritorious Unit Commendation (Jun-Dec 1998, Sep 2010-Mar 2011)
Navy E Ribbon - (1993, 1994, 1997, 1998, 2000, 2002, 2015)
 James F. Chezek Memorial Gunnery Award - (1996, 1998)
 Arizona Memorial Trophy – (1995)
 SIXTH Fleet "Hook 'Em" award for Anti-Submarine Warfare excellence - (1995)

References

External links

Ticonderoga-class cruisers
Ships built in Pascagoula, Mississippi
1992 ships
Cruisers of the United States

USS Cape St. George